தொகுதி 3. ஆன்மீகப் போராட்டம் — மூப்பர் பயிசியோஸ் அதோஸ்மலையார்

நமது காலத்தில் பாவம் 'ஒரு நாகரிகமாகிவிட்டது' என்பதைக் கண்ட, மறைந்த மூப்பர் பெயிசியோஸ், மனந்திரும்புதல் மற்றும் அறிக்கையிடலின் அவசியத்தை குறிப்பாக வலியுறுத்தினார். மூப்பர் மனந்திரும்புதலுக்குக் கொடுத்த மகத்தான முக்கியத்துவம், அவரது 'சொற்கள்' நூலின் இரண்டாம் தொகுதியின் இறுதி அத்தியாயத்தில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. 'மனந்திரும்புதலும் அறிக்கையும்,' என்று முதியவர் எங்களிடம் கூறினார், 'இன்று எல்லாவற்றையும் விட அதிகமாகத் தேவைப்படுகின்றன. மக்கள் அவனுக்கு வழங்கிய உரிமைகளிலிருந்து சாத்தான் பறிக்கப்படுவதற்காக அவை அவசியம். மக்கள் சாத்தானுக்கு உரிமைகளை வழங்குகிறார்கள், அதன் விளைவாக அவன் உலகத்தை வாட்டுகிறான்.'

மூப்பர் பைசியோஸின் உதவியுடன், பலர் முதல் முறையாக அறிக்கையிடும் திருவருட்சாதனத்தை அணுகி, தங்கள் வாழ்க்கையை மாற்றியமைத்துக் கொண்டனர். இப்போது இந்த மக்கள் கடவுளுக்குப் பயந்த பிள்ளைகளாக உழைத்து, இந்த வாழ்க்கையிலேயே பரலோக மகிழ்ச்சியை அனுபவித்து வருகின்றனர். 'எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மக்கள் மிகவும் நல்லவர்கள்!' என்று தந்தை பைசியோஸ் எங்களிடம் மகிழ்ச்சியுடன் பகிர்ந்து கொண்டார். "நான் யாரிடமாவது பாவ அறிக்கை செய்யச் சொன்னதுண்டு, ஆனால் அவர்கள் அதைச் செய்யாமல் போனது ஒருபோதும் நடந்ததில்லை." நிச்சயமாக, இது முதியவரின் மாபெரும் அன்பாலும் எளிதாக்கப்பட்டது, அது அவர் தொடர்பு கொண்ட ஒவ்வொரு நபரின் ஆன்மாவையும், விளைச்சல் இல்லாத வறண்ட மண்ணிலிருந்து விவசாயத்திற்குப் பொருத்தமான மண்ணாக மாற்றியது.

மூத்தவர் பைசியோஸின் 'சொற்கள்' என்ற இந்த மூன்றாவது தொகுதி, எங்கள் மறைமாவட்டத்தின் புதிய ஆளும் ஆயர், கசான்ட்ரியாவின் மேன்மைமிகு பேராயர் நிக்கோடிமோஸ் அவர்களின் ஆசியுடன் வெளியிடப்படுகிறது. பாவத்தால் வாடும் ஒரு நபர், ஆரோக்கியமான அக்கறையை வளர்த்துக் கொள்ளவும், தங்களைப் பிணைக்கைதிகளாக வைத்திருக்கும் பாவக் கட்டுகளிலிருந்து விடுவித்துக் கொள்ள ஆன்மீகப் போராட்டத்தைத் தொடங்கவும் உதவும் முனிவரின் போதனைகளை இந்தத் தொகுதி தொகுத்து வழங்குகிறது. மனந்திரும்புதலில் வாழ்வதன் மூலம், ஒரு கிறிஸ்தவர் தம்முடைய பழைய மனிதனை—அதாவது, பெரியவரின் வார்த்தைகளில், 'நம்முள் வசிக்கும் தீய குடியாளி'யை—நீக்க முடியும். இந்தத் தீய குடியாளியை வெளியேற்ற, நாம் '[அவனது] வீட்டை இடித்துவிட்டு, ஒரு புதிய கட்டிடத்தை எழுப்பத் தொடங்க வேண்டும்—ஒரு புதிய மனிதனை உருவாக்க வேண்டும்' என்று தந்தை பைசியோஸ் கூறினார்.

புனிதத் தந்தையர்களின் போதனைகளின்படி, பாவத்தின் ஆரம்பம் ஒரு தீய எண்ணமே. எனவே, முதியவரின் ஆன்மீகப் பாரம்பரியத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட எண்ணங்கள் குறித்த போதனைகளை இந்தத் தொகுதியின் முதல் பகுதியில் நாங்கள் வைத்துள்ளோம். 'எண்ணங்கள்,' என்று முதியவர் கூறினார், 'நமது ஆன்மீக நிலையின் ஒரு குறிகாட்டியாகும்.' ஒரு நல்ல எண்ணம் பெரும் சக்தியைக் கொண்டது—அது ஒரு நபரை ஆன்மீக ரீதியாக மாற்றுகிறது. மாறாக, ஒரு தீய எண்ணம் ஒரு நபரை வாட்டுகிறது. ஒரு நபர் தீய எண்ணங்களை விரட்டி, நல்ல எண்ணங்களை வளர்க்கும்போது, அவர்களின் மனம் மற்றும் இதயம் தூய்மைப்படுத்தப்படுகின்றன, மேலும் தெய்வீக அருள் அவர்களுக்குள் வசிக்கிறது.

புத்தகத்தின் இரண்டாம் பகுதி, அநீதிகளைப் பொறுமையுடன் சகித்து, அவற்றை ஆன்மீகப் பார்வையுடன் அணுகுவதன் மூலம், ஒரு நபர் கடவுளிடமிருந்து ஒரு பெரிய ஆசீர்வாதத்தைப் பெறுகிறார் என்று விளக்குகிறது. பல நேரங்களில் இந்த உண்மை ஆன்மீகமானவர்களுக்கும் கூடத் தெரியாமலிருக்கிறது; அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே நியாயப்படுத்திக்கொள்ள, 'தங்களுக்குரிய நற்செய்தியை உருவாக்கும்' அளவிற்குச் சென்று, அதன் மூலம் கடவுளிடமிருந்து தங்களைத் தனிமைப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள், ஏனெனில் மனித நேயத்திற்கும் ஆன்மீக வாழ்க்கைக்கும் இடையே எந்த ஒற்றுமையும் இல்லை. நாம் கிறிஸ்துவுடன் ஒன்றாக இணைய விரும்பினால், 'அன்பு, பெருமை மற்றும் தியாகத்தை உள்ளடக்கிய' தெய்வீக சத்தியத்தை நாம் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.

இந்தத் தொகுப்பின் மூன்றாம் பகுதி பாவத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறது. ஒரு நபரின் உலகியல் வாழ்க்கை பாவத்தால் நரக வேதனையாக மாற்றப்படுகிறது; இருப்பினும், ஆன்மீகப் போராட்டத்தின் மூலம், நமது வாழ்க்கை ஒரு சொர்க்கமாக மாற முடியும். ஒருவர் 'பாவத்தின் இருளிலிருந்து வெளிவர' விரும்பினால், அவர் தனது மனசாட்சியை—கடவுள் தங்களுக்கு வழங்கிய இந்த 'முதல் தெய்வீக சட்டத்தை'—கவனமாக ஆராய்ந்து, தனது தவறுகளையும் குறைகளையும் பணிவோடு ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். இந்தப் பழக்கம் 'முடிவில்லாத மனந்திரும்புதலின் பணிக்கு' வழிவகுத்து, ஆன்மாவுக்கு தெய்வீக ஆறுதலைக் கொண்டுவருகிறது.

நான்காவது பகுதியில், தந்தை பைசியஸ், தங்கள் கீழ்ப்படிதலுள்ள கருவிகளான—மந்திரவாதிகள், மனவல்லுநர்கள், தீர்க்கதரிசிகள் மற்றும் பிற மயக்கப்பட்ட ஆன்மாக்கள் மூலம் உலகில் செயல்படும் சாத்தானிய சக்திகளைக் கண்டிக்கிறார். அந்த முனிவர், இருண்ட சக்திகள் தன்னிச்சையாக சக்தியற்றவை என்று வலியுறுத்துகிறார்; இருப்பினும், ஒருவர் சில கடுமையான பாவங்களைச் செய்து, அதன் மூலம் அவற்றுக்குத் தம்மை மீறிய அதிகாரத்தை அளித்துவிட்டால், அந்த சக்திகள் ஒரு நபருக்கு அழிவைத் தருபவையாக மாறுகின்றன, மேலும் அவர் பிசாசுகளின் செல்வாட்டிற்கு ஆளாகிறார். இந்த செல்வாக்கிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள, ஒரு நபர் பாவத்தின் காரணத்தைக் கண்டறிய வேண்டும்—அதாவது, அதை உணர்ந்து, மனந்திரும்பி, பாவ அறிக்கை செய்து, திருச்சபையின் ஒரு விழிப்புள்ள உறுப்பினராக மாற வேண்டும்.

இந்தத் தொகுப்பின் இறுதிப் பகுதியான ஐந்தாவது பகுதி, பாவ அறிக்கை திருவருட்சாதனத்திற்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளது. பாவங்களுக்கு மன்னிப்புப் பெறுவதற்கு, ஒரு கிறிஸ்தவன் பாவ அறிக்கை செய்ய வேண்டும் என்றும், பாதுகாப்பான ஆன்மீக வளர்ச்சிக்கு, அவர்களுக்கு ஒரு ஆன்மீகத் தந்தை தேவை என்றும் பெரியவர் நமது கவனத்தை ஈர்க்கிறார். தந்தை பைசியோஸ் ஒரு மனநல மருத்துவரின் பணிக்கும் ஒரு ஆன்மீகத் தந்தையின் ஊழியத்திற்கும் இடையிலான தெளிவான வேறுபாட்டைக் காட்டுகிறார் (இவை நமது நாட்களில் சில சமயங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகின்றன) மேலும் மக்களின் ஆன்மாக்களுடன் பணியாற்றிய தனது சொந்த அனுபவத்தையும் பகிர்ந்து கொள்கிறார்.

முந்தைய தொகுதிகளைப் போலவே, தந்தை பைசியஸ் தன்னிடம் கேட்கப்பட்ட கேள்விகளுக்குச் சுருக்கமான பதில்களை அளிக்கிறார். மூப்பரின் பதில்கள் எந்தவொரு குறிப்பிட்ட தலைப்பின் முறையான விளக்கமாக இல்லை, மேலும் அவை முழுமையானவை என்றும் கூறவில்லை. இந்தப் போதனைகளின் நோக்கம் வேறு ஒன்றாகும்—ஒரு நபர் இரட்சிக்கப்படுவதற்கு உதவுவதே அது. "ஒரு நபரின் ஆன்மாவின் இரட்சிப்பு," என்று மூபர் கூறுவார், "அதுவே எனது ஆறுதலும் மகிழ்ச்சியும்."

ஒவ்வொரு குறிப்பிட்ட சந்தர்ப்பத்திலும் தனது உரையாடுபவரின் ஆன்மீகப் போராட்டத்திற்கு எது உதவும் என்பதைக் கண்டறிந்து, அந்த நபரின் ஆன்மீகத் தேவைகளுக்கு ஏற்ப பேசுகிறார், மேலும் அவர்களுக்குத் தேவையான 'ஆன்மீக வைட்டமின்' மூலம் அவர்களைப் பலப்படுத்துகிறார். பெரும்பாலும், தந்தை பைசியுஸ் தனது வார்த்தைகளின் அர்த்தத்தை ஒரு பொருத்தமான உதாரணத்துடன் விளக்குகிறார். நேர்மறையான எடுத்துக்காட்டுகள் மகத்தான நன்மை பயக்கும் என்பதில் அந்த மூப்பருக்கு உறுதியான நம்பிக்கை இருந்தது. "எனக்கு நேரம் கிடைத்தால், நேர்மையாக தங்கள் வாழ்க்கையை வாழ்ந்த சிலரைப் பற்றி, புனிதத்தால் நிறைந்த வாழ்க்கையை வாழ்ந்த அந்த இளம் பெண்கள் மற்றும் இளைஞர்களைப் பற்றி, அந்தத் தந்தையர்கள் மற்றும் தாய்களைப் பற்றி எழுதுவேன்," என்று அவர் எங்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டார். 'இத்தகைய நல்ல முன்மாதிரிகள், பாவத்தை ஒரு நாகரிகமாக மாற்றியுள்ளவர்களை அம்பலப்படுத்துகின்றன. பெரும்பாலும், தீமையைக் கண்டிப்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை. இருப்பினும், நாம் நல்லது என்னவென்று காட்டும்போது, தீமை தானாகவே அம்பலப்பட்டுவிடுகிறது.'

அனைவரும் அறிந்தபடி, மூப்பர் பதிலளித்த கேள்விகளை கன்னியாஸ்திரீகள் கேட்டிருந்தனர். இருப்பினும், தந்தை பைசியஸின் பதில்கள் 'நற்செயலில்' ஈடுபட்டுள்ள அல்லது அதைத் தொடங்க விரும்பும் எவருக்கும் பொருந்தும். "துறவிகளுக்கும் பொதுவானவர்களுக்கும்," என்று முதியவர் தனது கடிதங்களில் ஒன்றில் கூறுகிறார், "ஒரே கட்டளைகளே கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும் [அனைவருக்கும்] ஒரே சொர்க்கம்தான் உள்ளது." மேலும், உயர் ஆன்மீக வாழ்க்கை வாழும் மற்றும் தங்களுக்குள் நுட்பமான ஆன்மீகப் பயிற்சிகளைப் பின்பற்றும் பொதுவானவர்களும் உள்ளனர் என்று தந்தை பைசியோஸ் அடிக்கடி குறிப்பிட்டார்.

இந்தத் தொகுதியின் கையெழுத்துப் பிரதியை அன்புடன் படிக்க ஒப்புக்கொண்டு, தங்களின் ஆலோசனைகள் மூலம் அதன் வெளியீட்டிற்கான தயாரிப்புகளை நிறைவு செய்ய எங்களுக்கு உதவிய அனைவருக்கும் எங்கள் நன்றிகள்.

"நல்ல இறைவன் எங்களுக்கு அறிவூட்டி, உண்மையான மனந்திரும்புதலைத் தந்தருள வேண்டும்; அப்போதுதான், எங்களை மென்மையாக நேசிக்கும் ஒரு தந்தையாக, அவர் எங்களுக்காகத் தயாரித்துள்ள ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட சொர்க்கத்திற்கு நாங்கள் அனைவரும் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம்," என்றார் அந்த முனிவர்.

அவருடைய வார்த்தைகள் யதார்த்தத்தில் நிறைவேற பிரார்த்திக்கிறோம். ஆமென்.

11 பிப்ரவரி 2001

வீண்செலவு மகனின் வாரம்

புனித யோவான் திருத்தூதர் மற்றும் நற்செய்தியாளர் மடாலயத்தின் அம்மையார், இறையியல் அறிஞர், சகோதரி ஃபிலோதீயா, கிறிஸ்துவில் உள்ள தனது சகோதரிகளுடன்.

— ஜெரோண்டா, ஒரு குறிப்பிட்ட நபர் நல்லவர் என்பதை விலங்குகள் எப்படி அறிந்துகொள்கின்றன?

— விலங்குகளுக்கு உள்ளுணர்வு உண்டு. எனவே, நீங்கள் அவற்றை நேசித்தால், அவற்றுக்காகப் பரிதாபப்பட்டால், அவை அதை உணர்கின்றன. சொர்க்கத்தில், விலங்குகள் கிருபையின் நறுமணத்தை உணர்ந்து ஆதாமிற்கு சேவை செய்தன. பாவத்திற்குப் பிறகு, இயற்கை மனிதகுலத்துடன் சேர்ந்து பெருமூச்சு விடுகிறது. அங்கே இருக்கும் அந்தப் பரிதாபமான சிறிய முயலைப் பாருங்கள்: அதன் கண்களில் எப்போதும் ஒரு பயந்த பார்வை இருக்கிறது. அதன் சிறிய இதயம் பதட்டமாகத் துடிக்கிறது, தட-தட-தட. அந்தப் பாவப்பட்ட உயிரினம் ஒரு கணம் கூடத் தூங்குவதில்லை! நமது பாவங்கள் காரணமாக இந்தச் சிறிய, குற்றமற்ற உயிரினம் எவ்வளவு துன்புறுகிறது! இருப்பினும், ஒரு நபர் பாவத்திற்கு முந்தைய நிலையில் இருந்த நிலைக்குத் திரும்பும்போது, விலங்குகள் மீண்டும் பயமின்றி அவரிடம் நெருங்குகின்றன.

பகுதி 1.
சிந்தனைகளின் போராட்டம்

"நல்ல எண்ணங்கள் மூலம் அனைத்தையும் நோக்குவதால், ஒருவன் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு இறைவனின் அருளைப் பெறுகிறான். ஆனால் தீய, 'துஷ்ட' எண்ணங்கள் மூலம், ஒருவன் மற்றவர்களைத் தண்டித்து அநியாயமாகத் துன்புறுத்துகிறான், தெய்வீக அருளின் வருகையைத் தடுக்கிறான், அதன்பிறகு சாத்தான் வந்து அவனை வாட்டுகிறான்"

அத்தியாயம் 1.
நல்ல மற்றும் தீய எண்ணங்கள் பற்றி [1]

ஒரு நல்ல எண்ணத்தின் சக்தி

— ஜெரோண்டா, பழைய ஏற்பாட்டில், மக்காபியர் நான்காம் புத்தகத்தில், 'ஒரு தெய்வீக எண்ணம் உணர்ச்சிகளை ஒழிப்பதல்ல, மாறாக அவற்றின் எதிரி.' என்று எழுதப்பட்டுள்ளது.[2] இதன் பொருள் என்ன?

— பாருங்கள்: ஆசைகள் நம்மில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளன, ஆனால் ஒரு தெய்வீகமான, நல்ல எண்ணம் அவற்றின் பிடியில் சிக்குவதைத் தவிர்க்க நமக்கு உதவுகிறது. ஒருவர், தொடர்ந்து நல்ல எண்ணங்களைத் தங்கள் செயல்களில் இணைப்பதன் மூலம், தங்கள் நற்குண நிலையை உறுதியானதாகவும் நிலையானதாகவும் மாற்றும்போது, [அவர்களின்] உணர்ச்சிகள் ஒரு விளைவை ஏற்படுத்த நிறுத்திக்கொள்கின்றன, மேலும் அவை இல்லாதது போலாகிவிடுகின்றன. வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், ஒரு புனித எண்ணம் உணர்ச்சிகளை முற்றிலுமாக அகற்றவில்லை, ஆனால் அவற்றுக்கு எதிராகப் போராடுகிறது மற்றும் அவற்றை வெல்ல முடியும். மக்காபியர் நான்காம் நூல், புனித எண்ணங்களைக் கொண்டிருந்த ஏழு புனித இளைஞர்கள், அவர்களின் தாய் புனித சொலோமோனியா, மற்றும் அவர்களின் ஆசிரியர் புனித எலியாசர் ஆகியோர் அனுபவித்த [துன்பங்களை] விவரிக்கிறது. ஒரு நல்ல எண்ணத்தின் சக்தியைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்தவே [புனித நூலின்] ஆசிரியர் இதைக் குறிப்பிடுகிறார் என்று நான் நம்புகிறேன்.[3]

ஒரு நல்ல எண்ணம், பல மணிநேரம் நீடிக்கும் ஒரு முழு இரவு ஜாக்கிரதைக்குச் சமமான சக்தியைக் கொண்டது! அது பெரும் சக்தியைக் கொண்டிருக்கிறது. இப்போதெல்லாம், எதிரியின் ஏவுகணை ஏவுதளத்தில் இருக்கும்போதே அதைத் தாக்கி, அது பறப்பதைத் தடுக்கும் வகையில் லேசர் கதிர்களைப் பயன்படுத்தும் ஏவுகணை எதிர்ப்பு அமைப்புகள் உள்ளன. நல்ல எண்ணங்களும் அவ்வாறே: அவை தீய எண்ணங்கள் சாத்தானின் 'விமான நிலையங்களாக' இருக்கும் இடத்திலிருந்து புறப்படுவதைத் தடுக்கின்றன, மேலும் அவை வானத்தில் உயர்வதை அனுமதிக்காது. எனவே, உங்களால் முடிந்தவரை, உள்மனதில் தீய எண்ணங்களை நடுவதில் சாத்தான் வெற்றிபெற அனுமதிக்காதீர்கள். அவனை ஒரு படி முன்னேறி நிற்க முயற்சி செய்து, உங்களக்குள் நல்ல எண்ணங்களைப் பதியவையுங்கள், அப்போதுதான் உங்கள் இதயம் ஒரு மலர்த் தோட்டமாக மாறி, உங்கள் செபத்தை உங்கள் இதயத்தின் தெய்வீக நறுமணம் நிறைக்கும்.

ஒருவர் ஒருவரைப் பற்றி ஒரு 'தவறான', அதாவது ஒரு தீய எண்ணத்தை, சிறிதளவாவது மனதில் கொண்டால், அவர்கள் செய்யும் நோன்பு, ஜாக்கிரதைகள் அல்லது வேறு எதுவாக இருந்தாலும், அவை அனைத்தும் பயனற்றுப் போகும். ஒருவர் தீய எண்ணங்களுக்கு எதிராகப் போராடாமல் அவற்றை ஏற்றுக்கொண்டால், தவ வாழ்க்கை அவருக்கு என்ன பயன் தரும்? சோப்புக்கு மட்டுமே பொருத்தமான, அழுக்கு, புளித்த எண்ணெய்ச் கலனை முதலில் ஏன் தூய்மைப்படுத்தாமல், பின்னர் அதில் தூய எண்ணெயை ஊற்றுகிறார்? தூய்மையானதை அசுத்தமானவற்றுடன் ஏன் கலக்கிறார், மேலும் தூய்மையானதை எதற்கும் தகுதியற்றதாக்குகிறார்?

ஒரு தூய்மையான, நல்ல எண்ணம் எந்தவொரு தவம் செய்வதையும் விட அதிக சக்தியைக் கொண்டுள்ளது. உதாரணமாக, ஒரு இளைஞனுக்கு எதிராகப் பிசாசு அசுத்தமான எண்ணங்களின் பெருமழையைத் தூண்டியுள்ளது. அவற்றிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள, அந்த இளைஞன் இரவு முழுவதும் விழித்திருக்கிறான், நோன்பிருக்கிறான், மேலும் தொடர்ந்து மூன்று நாட்கள் உணவு மற்றும் தண்ணீரைத் தவிர்க்கிறான். இருப்பினும், அவர் தனது வேலையில் இணைக்கும் ஒரு தூய எண்ணம், அவரது அனைத்து இரவு விழிப்பு மற்றும் விரதங்களை விட அதிக சக்தியைக் கொண்டுள்ளது, மேலும் அவருக்கு மிகவும் உறுதியான உதவியை வழங்குகிறது.

— கெரொண்டா, நீங்கள் 'தூய எண்ணம்' என்று பேசும்போது, அந்தச் சொல்லுக்கு ஒரு குறுகிய [தவம் சார்ந்த] அர்த்தத்தை அளிக்கிறீர்களா, அல்லது அதை ஒரு பரந்த பொருளில் பயன்படுத்துகிறீர்களா?

— மேலும் பரந்த அர்த்தத்திலும். நல்ல எண்ணங்கள் மூலம், ஒருவன் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு கடவுளிடமிருந்து அருளைப் பெறுகிறான். மேலும் 'தீய' [ஆரோக்கியமற்ற] எண்ணங்கள் மூலம், அவன் மற்றவர்களைக் கண்டிக்கிறான் மற்றும் அநியாயமாகப் பழிக்கிறான். அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அவன் தெய்வீக அருளின் வருகையைத் தடுக்கிறான். பிறகு சாத்தான் வந்து அந்த நபரை வாட்டுகிறான்.

— அப்படியானால், கெரொண்டா, மற்றவர்களைக் கண்டிப்பதன் மூலம், ஒருவன் சாத்தானுக்குத் தன்னை வாட்டுவதற்கான உரிமையைக் கொடுத்துவிடுகிறானா?

— ஆம். முழு அடித்தளமும் நல்ல எண்ணங்களில்தான் உள்ளது. ஒரு நபரை உயர்த்தி, அவர்களை சிறந்தவர்களாக மாற்றுவது இதுவே. ஒவ்வொருவரும் எல்லாவற்றையும் தெளிவாகப் பார்க்கும் ஒரு நிலையை அடைய வேண்டும். கிறிஸ்து குறிப்பாக இதைத்தான் கூறினார்: 'வெளிப்படையான தோற்றத்தின்படி நியாயந்தீர்க்காமல், நீதியுள்ள நியாயத்தீர்ப்பு செய்யுங்கள்.'[4] அதன் பிறகு, ஒரு நபர் எல்லாவற்றையும் மனிதக் கண்களால் அல்ல, ஆன்மீகக் கண்களால் பார்க்கும் ஒரு நிலைக்குள் நுழைகிறார். அவர்கள் எல்லாவற்றிற்கும் நியாயத்தைக் காண்கிறார்கள் — அந்த வார்த்தையின் நல்ல அர்த்தத்தில்.

சாத்தானின் வஞ்சகமான செய்திகளை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் நாம் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும். நாம் அவற்றை ஏற்றுக்கொண்டால், 'புனித ஆவியின் ஆலயத்தை'[5] நாம் அசுத்தப்படுத்தும், மேலும் தேவனுடைய கிருபை நம்மிலிருந்து விலகிவிடும், அதன் விளைவாக நாம் [ஆவிக்குரிய விதத்தில்] குருடராகிவிடுவோம். நமது இருதயத்தைக் குற்றமற்றதாகவும் தூய்மையானதாகவும் காணும்போது, பரிசுத்த ஆவியானவர் வந்து அதில் வாசமாக்குகிறார். ஏனெனில் பரிசுத்த ஆவியானவர் களங்கமற்ற தூய்மையை நேசிக்கிறார். அதனால்தான் அவர் [யோர்தான் நதிக்கரையில்] ஒரு புறா வடிவில் தோன்றினார்.[6]

'இடதுசாரிகளின்' எண்ணங்கள் — மிகப்பெரிய வேதனை

— ஜெரோண்டா, நான் ஏதேனும் ஒரு சிக்கலைத் தீர்க்க வேண்டியிருக்கும்போது, நான் மிகவும் கவலைப்படுகிறேன், என்னால் தூங்கவும் முடியவில்லை.

— உங்கள் முக்கியப் பிரச்சினை என்னவென்றால், உங்களிடம் எண்ணற்ற எண்ணங்கள் இருப்பதுதான். இந்த எண்ணங்கள் எல்லாம் உங்களுக்கு இல்லாமல் இருந்திருந்தால், கீழ்ப்படிதலிலும் உங்கள் ஆன்மீக வாழ்க்கையிலும் நீங்கள் இன்னும் முழு மனதுடன் ஈடுபடுவீர்கள். ஆனால், அவ்வளவு எண்ணங்கள் வருவதைத் தவிர்க்க ஒரு முறையை நான் உங்களுக்குக் கற்றுத் தருகிறேன். கவனமாகக் கேளுங்கள். உதாரணமாக, நாளை நீங்கள் செய்ய வேண்டிய ஒரு வேலையைப் பற்றிய எண்ணம் உங்கள் மனதில் எழுந்தால், அந்த எண்ணத்திடம் இப்படிச் சொல்லுங்கள்: 'இந்த வேலை இன்றைக்குரியது அல்ல. நான் நாளை இதைப் பற்றி யோசிப்பேன்.' மேலும், நீங்கள் ஒரு முடிவெடுக்க வேண்டியிருக்கும்போது, சிறந்த செயல்முறை எது என்பது பற்றி எண்ணி உங்களை வருத்திக் கொள்ளாதீர்கள், மேலும் முடிவெடுப்பதை மேலும் மேலும் தள்ளிப் போடாதீர்கள். ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்து, ஒரு உறுதியான படியை எடுத்து வையுங்கள், மீதமுள்ளவற்றை கடவுளிடம் விட்டுவிடுங்கள். உங்கள் மூளையை அதிகம் உளைக்காமல் இருக்க, அதிக குற்ற உணர்ச்சியுடனோ அல்லது மிகுந்த நுணுக்கத்துடனோ இருப்பதைத் தவிர்க்க முயற்சி செய்யுங்கள். அன்புடன்,[7] , உங்களால் முடிந்ததைச் செய்யுங்கள். அதே நேரத்தில், எளிமையாகவும் கடவுள் மீது முழு நம்பிக்கையுடனும் நடந்துகொள்ளுங்கள். நமது எதிர்காலத்தையும் நமது நம்பிக்கையையும் கடவுளிடம் ஒப்படைப்பதன் மூலம், ஒரு வகையில், அவர் நம்மைக் காப்பாற்ற கடமைப்பட்டவராகிறார். அதிகப்படியான கவலைகளால் ஆரோக்கியமான ஒரு நபரும் கூட முற்றிலும் பயனற்றவராக மாறிவிடுவார். நோயுற்று துன்பப்படும் ஒருவர் கலக்கமடைந்தால், அதற்கு ஒரு சாக்குப்போக்கு இருக்கும். ஆனால், ஆரோக்கியமாக இருக்கும் ஒருவர் 'இடதுசாரி' எண்ணங்களால் கவலைப்பட்டு துன்பப்பட்டால், அவரை ஒரு மனநலக் காப்பகத்தில் அடைத்துவிடலாம்! [கற்பனை செய்து பாருங்கள்—] முழு ஆரோக்கியத்துடன் இருந்து, தன் சொந்த எண்ணங்களாலேயே சித்திரவதை செய்யப்படுவது!

நமது காலத்தின் மிகத் தீவிரமான நோய், உலகியல் சார்ந்த மக்களின் வீணான எண்ணங்களே. நல்ல எண்ணங்களைத் தவிர, அவர்கள் விரும்பக்கூடிய அனைத்தையும் பெற்றிருக்கலாம். அவர்கள் துன்பப்படுவதற்குக் காரணம், சூழ்நிலைகளை ஆன்மீக ரீதியாக அணுகாததுதான். உதாரணமாக, ஒரு மனிதர் எங்கோ வாகனத்தில் சென்று கொண்டிருக்கிறார். வழியில், இன்ஜின் பழுதாகத் தொடங்குகிறது, மேலும் அவர் தனது சேருமிடத்திற்குச் சற்று தாமதமாகச் செல்கிறார். ஒரு நல்ல எண்ணத்துடன், தாமதமாக வந்தவர் கூறுவார்: "தெளிவாக, நல்ல இறைவன் ஒரு காரணத்திற்காக என்னை மெதுவாக்கியிருக்கிறான். யாருக்குத் தெரியும்: ஒருவேளை, இந்தத் தாமதம் இல்லாதிருந்தால், எனக்கு ஒரு விபத்து நடந்திருக்கலாம்! என் கடவுளே, என்னை ஆபத்தில் இருந்து காப்பாற்றியதற்கு உமக்கு எப்படி நன்றி சொல்வேன்!" என்று கூறி, அத்தகையவர் கடவுளைப் புகழ்கிறார். ஆனால், நல்ல எண்ணம் இல்லாத ஒருவர் நடந்த நிகழ்வுக்கு ஆன்மீகமற்ற முறையில் எதிர்வினையாற்றி, கடவுளைக் குறை கூறவும் நிந்திக்கவும் தொடங்குவார்: "என்ன ஒரு தொடர் துரதிர்ஷ்டம்! நான் முன்பே வந்திருக்க வேண்டும், ஆனால் தாமதமாகிவிட்டேன்! எல்லாம் தலைகீழாகிவிட்டது! மேலும் இது எல்லாம் கடவுளின் குற்றம்..."

[8]நமக்கு நடப்பதை 'சரியான' மனநிலையுடன் ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம், ஒரு நபர் உதவியைப் பெறுகிறார். ஆனால் 'தவறாக' சிந்திப்பதன் மூலம், அவர்கள் துன்பப்படுகிறார்கள், வேதனைப்படுகிறார்கள் மற்றும் தங்கள் சமநிலையை இழக்கிறார்கள். பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, நாங்கள் புனித மலையிலிருந்து (Uranopolis) வந்தடைந்ததும், தெசலோனிக்கிக்குப் பயணம் செய்யவிருந்ததும் எனக்கு நினைவிருக்கிறது. எங்களுக்கு எல்லா விதமான பொருட்களும் ஏற்றப்பட்டிருந்த ஒரு லாரி கொடுக்கப்பட்டது: பயணப் பெட்டிகள், ஆரஞ்சுப் பழங்கள், மீன்கள், காலியான, அழுக்கான மீன் கூடைகள்... மக்கள் அதே சரக்குத் தட்டிற்குள் ஏறத் தொடங்கினர்: அஃபோனியாடாவிலிருந்து குழந்தைகள்,[9] -இல் உள்ள துறவிகள், மற்றும் பொதுமக்கள். உட்கார முடிந்தவர்கள் மரப் பலகைகளில் அமர்ந்தனர்; மீதமுள்ளவர்கள் நின்றார்கள். என் அருகிலிருந்த இருக்கையில் ஒரு பருமனான பொதுமகன் நெளிந்து கொண்டே அமர்ந்தார். நெரிசலான அந்தச் சூழலால் அவருக்கு மிகவும் அசௌகரியமாக இருந்தது, அவர் சத்தமாகப் புகார் செய்யத் தொடங்கினார்: "என்ன ஒரு அவமானம்!" அவரிடமிருந்து சற்றுத் தள்ளி, துர்நாற்றம் வீசும் மீன் கூடைகளுக்குள் முற்றிலும் புதைந்து ஒரு துறவி அமர்ந்திருந்தார் — அந்தப் பாவியின் தலை மட்டுமே வெளியே தெரிந்தது. குழிவான அந்த கிராமப்புறச் சாலையில் லாரி புறப்பட்டது, மேடுகளில் குலுங்கியும் ஆடியதுமாகச் சென்றது. ஒன்றின் மீது ஒன்றாக அடுக்கப்பட்டிருந்த கூடைகள் , அந்தப் பிக்குவின் மீது கவிழ்ந்தன, மேலும் அவர் தனது தலையைப் பாதுகாக்க முயன்று, அவற்றைத் தனது கைகளால் தள்ளினார். இதற்கிடையில், பெஞ்சில் எனக்குப் பக்கத்தில் இருந்த குண்டான அண்டை வீட்டுக்காரர், இவ்வளவு குறுகிய இடத்தில் உட்கார வேண்டியிருப்பதற்குத் தனது அதிருப்தியை உரக்க வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார். "ஏன் எப்போதும் கத்துகிறாய்?" என்று நான் அவரைக் கண்டித்தேன். "உன் பக்கத்து வீட்டுக்காரர் என்ன கஷ்டப்படுகிறார் என்று பாருங்கள்! 'சாமியே, எப்படித் தாக்குப்பிடிக்கிறீர்கள்?' என்று அந்தத் துறவியிடம் கேட்டேன். 'நரகத்தை விட இங்கே நன்றாக இருக்கிறது, ஜெரோண்டா,' என்று அவர் புன்னகையுடன் பதிலளித்தார். ஒருவர் அங்கே துன்பப்பட்டுக் கொண்டிருக்க, மற்றொருவர், துர்நாற்றம் வீசும் மீன் கூடைகள் மலை போல அவர் மீது கொட்டிய போதிலும், மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தார். மேலும் அது ஒரு நீண்ட பயணம் — சுமார் இரண்டு மணி நேரப் பயணம். அந்தப் பொதுமனிதனின் மனம், பேருந்தில் பயணம் செய்திருந்தால் எவ்வளவு வசதியாக இருந்திருக்கும் என்று கற்பனை செய்து, அந்த விஷயத்தை முழுவதுமாகக் கிழித்தெறியத் தயாராக இருந்தது. ஆனால் அந்தத் துறவி, நரகத்தில் தான் அனுபவித்திருக்க வேண்டிய வேதனைகளை நினைத்து மகிழ்ந்தார். "இரண்டு மணி நேரத்தில் நாங்கள் எங்கள் சேருமிடத்தை அடைந்து இந்த வாகனத்திலிருந்து வெளியேறுவோம்," என்று அந்தத் துறவி சமாதானம் செய்துகொண்டார். "ஆனால் அந்தப் பாவிகள் நரகத்தில் என்றென்றும் துன்புறுகிறார்கள். அங்கே உள்ள வேதனைகள் நரக வேதனைகள் — இந்த வயிற்றுக் கட்டிக்கும் மக்கள் நெரிசலுக்கும் அது சமானமில்லை. உமக்கு மகிமை, ஓ கடவுளே — அங்கே இருப்பதை விட இங்கே மோசமாக இல்லை."

— ஜெரோண்டா, உதாரணமாக, இரண்டு புதிய துறவிகளுக்குத் தங்கள் பெரியவரின் மீது வெவ்வேறு அளவுகளில் நம்பிக்கை இருப்பதற்குக் காரணம் என்ன?

— காரணம் ஒருவரின் நோக்கத்தில் உள்ளது. ஒருவர் எதன் மீதும் யார் மீதும் ஒரு தீய நோக்கத்தைக் கொண்டிருக்கலாம். ஒரு நல்ல நோக்கமின்றி, ஒவ்வொரு செயலிலிருந்தும் ஒருவரின் 'சுயத்தை' அகற்றாமல்—அதாவது, சுயநலத்திற்காகச் செயல்படுவதன் மூலம்—ஒருவர் ஒரு புனிதரிடமிருந்து கூட எந்தப் பயனையும் பெறமாட்டார். அவனுக்கு ஒரு புனிதத் துறவி அல்லது துறவியாள் இருந்தாலும், அவனது குருவாக இருந்தாலும் [மற்றெவரும் அல்ல,] மாபெரும் அந்தோனியரே [அனைத்துப் புனிதர்களும் அவருடைய ஆன்மீகத் தந்தையர்களாக இருந்தபோதிலும்] அவனுக்கு உதவ முடியாது. கடவுளே மிகவும் விரும்பினாலும், அத்தகைய ஒருவருக்கு அவராலும் உதவ முடியாது. ஒருவன் தன்னை நேசித்தால், அதாவது சுய இன்பத்தில் மூழ்கிப் போனால், அவன் தன் 'சுயத்தின்' நாட்டங்களுக்கும் விருப்பங்களுக்கும் ஏற்ப எல்லாவற்றையும் விளக்குகிறான். சிலர் எல்லாவற்றையும் பாவமாகவும், மற்றவர்கள் தங்களுக்குப் பிடித்தபடியும் விளக்குகிறார்கள். படிப்படியாக, அத்தகைய அபத்தமான விளக்கங்கள் அந்த நபருக்கு 'இயல்பானதாக' மாறிவிடுகின்றன. மேலும் நீங்கள் எப்படி நடந்து கொண்டாலும், அத்தகைய மக்கள் தவறான வழியில் வழிநடத்தப்படுகிறார்கள். மேலும் சிலர், நீங்கள் அவர்களுக்குச் சற்றே கவனம் செலுத்தினாலோ அல்லது ஒரு நல்ல வார்த்தை சொன்னாலோ, சிறகுகளைப் பெற்றுப் பறந்துவிடுவார்கள். ஆனால் நீங்கள் அவர்களைக் கண்டுகொள்ளாவிட்டால், அவர்கள் மிகவும் வருத்தமடைந்து தீவிர நிலைகளுக்குச் செல்கிறார்கள். இந்தத் தீவிர நிலைகள் எதிரியிடமிருந்து வருகின்றன. உதாரணமாக, அத்தகையவர்கள் ஒரு சிறு விஷயத்தைக் கவனித்து, அதன் அடிப்படையில் தங்கள் [அடிப்படையற்ற] அனுமானத்தை உருவாக்குகிறார்கள். பிறகு, தாங்கள் யூகித்தது போலவே விஷயங்கள் நடந்தன என்று அவர்கள் உறுதியாக நம்புகிறார்கள். உதாரணமாக, ஒருவர் சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருப்பதைப் பார்க்கும்போது, ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக அவர் தங்களிடம் கோபமாக இருக்கிறார் என்று இதுபோன்றவர்கள் நினைக்கிறார்கள், ஆனால் அந்த நபர் வேறு ஏதோ ஒன்றில் மனம் உழன்று சிந்தனையில் இருக்கலாம். சில நாட்களுக்கு முன்பு, ஒரு பார்வையாளர் என்னைப் பார்க்க வந்திருந்தார், மேலும் தனது அறிமுகமானவர் ஒருவரைப் பற்றி கேட்டார்: 'அவர் ஏன் முன்பு என்னுடன் பேசினார், ஆனால் இப்போது பேசுவதில்லை? ஒருவேளை நான் சமீபத்தில் அவரிடம் ஏதாவது சொன்னதாலா?' — 'உங்களுக்குத் தெரியுமா,' என்று நான் அவரிடம் சொன்னேன், 'அவர் உங்களைப் பார்த்துவிட்டு, உங்களை அடையாளம் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்திருக்கலாம். அல்லது ஒருவேளை அவருக்கு நெருக்கமான ஒருவர் நோய்வாய்ப்பட்டிருக்கலாம், அவர் மருத்துவரைத் தேடுவதில் மும்முரமாக இருந்திருக்கலாம். அல்லது அவர் வெளிநாடு செல்லத் திட்டமிட்டு, பணத்தை மாற்றுவது பற்றி கவலைப்பட்டிருக்கலாம். அது முற்றிலும் வேறொன்றாகவும் இருந்திருக்கலாம்." மேலும், விசாரிக்கப்பட்ட அந்த மனிதர் உண்மையில் தனது அன்புக்குரியவர்களில் ஒருவரின் நோய் தொடர்பான பல கவலைகளில் மூழ்கியிருந்தார் என்பது தெரியவந்தது. இதற்கிடையில், அவரது அறிமுகமானவர் எந்தவிலை கொடுத்தும் அவர் நின்று தன்னுடன் பேச வேண்டும் என்று விரும்பியிருந்தார், அதன் விளைவாக தன்னைத்தானே எதிர்மறையான எண்ணங்களால் வாட்டி வதைத்துக் கொள்ளத் தொடங்கினார்.

நல்ல எண்ணங்கள் ஒருவருக்கு ஆன்மீக ஆரோக்கியத்தைக் கொண்டுவருகின்றன

— ஜெரோண்டா, ஒரு பலவீனமான எண்ணத்தின் தனித்துவமான அம்சங்கள் என்ன?

— உங்களுக்கு என்ன அர்த்தம்? [ஒரு பலவீனமான எண்ணம்] பற்றி நான் கேட்பது இதுவே முதல் முறை.

— ஒருவர் 'இடதுபுறத்திலிருந்து' வரும் ஒரு எண்ணத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, ஒருவரின் நடத்தையால் புண்படும்போது, அவர்கள்…

— மேலும், நான் அப்படி ஒரு எண்ணத்தை 'பலவீனமானது' என்று அழைத்தேனா?

— யாரோ ஒருவர் உங்கள் சீடராக விரும்பியதும், 'உனக்கு ஒரு பலவீனமான எண்ணம் இருப்பதால் நான் உன்னை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டேன்' என்று நீங்கள் அவனிடம் சொன்னதும் எனக்கு நினைவிருக்கிறது.

— இல்லை, நான் அவனிடம் அதை வேறு விதமாகச் சொன்னேன். 'உனக்கு ஆன்மீக ஆரோக்கியம் இல்லாததால் உன்னை ஒரு புதியவனாக ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டேன்' — என்றுதான் அவனிடம் சொன்னேன். '"ஆன்மீக ஆரோக்கியம்" என்றால் என்ன?' என்று கேட்டான். — 'உன்னிடம் நல்ல எண்ணங்கள் இல்லை,' என்று விளக்கினேன். — 'ஒருவருக்குக் குறைகள் இருப்பது போல, ஒரு வயதான துறவிக்கும் சில நற்பண்புகள் இருக்கலாம். ஆனால் உங்களிடம் நல்ல எண்ணங்கள் இல்லையென்றால், என் குறைகளும் என் நற்பண்புகளும் உங்களுக்குத் தீங்காகவே அமையும்.' ஒரு சிறு குழந்தையைப் பற்றி, அவன் இன்னும் முதிர்ச்சியடையாததால், அவனது எண்ணங்கள் பலவீனமானவை என்று ஒருவர் கூறலாம். ஆனால் ஒரு பெரியவரைப் பற்றி அப்படிச் சொல்ல முடியாது.

— கெரொண்டா, எல்லா பெரியவர்களும் முதிர்ச்சியுடன் இருப்பார்களா?

— சிலருக்கு முதிர்ச்சியற்ற மனம் உள்ளது. நான் இங்கு வெறுமனே புத்திசாலி அல்லாதவர்களைப் பற்றிப் பேசவில்லை. ஒரு நபர் எளிமையாக நடந்துகொள்ளவில்லை என்றால், அவரது எண்ணங்கள் தீயவை நோக்கிச் செல்கின்றன, மேலும் அவர்கள் எல்லாவற்றையும் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள். அத்தகைய நபருக்கு ஆன்மீக ஆரோக்கியம் இல்லை, மேலும் நன்மையும் அவர்களுக்கு எந்தப் பயனும் தருவதில்லை. நன்மையே அத்தகைய நபரை வாட்டுகிறது.

— ஜெரோண்டா, [மடாலயத்தில்] ஏதேனும் ஒரு குழப்பம் ஏற்பட்டால், யாரையாவது குறை கூறுவதில் அர்த்தம் உள்ளதா?

— முதலில், அதற்காக நீங்களே குற்றவாளியா என்று உங்களைக் கேட்டுக்கொள்ளுங்கள். அதுவே மிகச் சிறந்தது!

— ஜெரோண்டா, ஆனால் மற்றவர்களே அதற்குக் காரணம் என்று நினைக்க எனக்குக் காரணம் கொடுத்தால் என்ன செய்வது?

— மேலும், நீங்கள் எத்தனை முறை அவர்களுக்கு அதே காரணத்தைச் சொல்லியிருக்கிறீர்கள்? நீங்கள் யோசித்துப் பார்த்தால், இந்த வழியில் விஷயத்தை அணுகுவதன் மூலம் நீங்கள் ஒரு தவறு செய்கிறீர்கள் என்பதை உணர்வீர்கள்.

— மேலும், 'பெரும்பாலும், [இந்த குழப்பம்] இன்னார் என்ற சகோதரி காரணமாகத்தான் நடந்தது' என்று நாம் சொல்லும்போது, நாம் 'இடதுபுற' எண்ணத்தை வளர்க்கிறோமா?

— அந்த சகோதரிதான் உண்மையில் குற்றவாளி என்று நீங்கள் உறுதியாகச் சொல்கிறீர்களா?

— இல்லை, ஆனால் அவள் இதற்கு முன்பும் இதுபோலச் செய்திருக்கிறாள்.

— உங்களுக்கு உறுதியாகத் தெரியாததால், அது 'இடதுசாரி' சிந்தனை என்று அர்த்தம். மேலும், அந்த சகோதரிதான் உண்மையில் குற்றவாளி என்றாலும், அவள் ஏன் அப்படி நடந்து கொண்டாள் என்று யாருக்குத் தெரியும்?

— ஜெரோண்டா, ஆனால் உதாரணமாக, ஒரு குறிப்பிட்ட சகோதரிக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட தீராத ஆசை இருப்பதை நான் கண்டால் என்ன செய்வது?

— நீங்கள்தான் அபேஸாவா? உங்களுடைய பொறுப்பை ஏற்க வேண்டியவர் அபேஸா, அதனால் அவர் உங்கள் உணர்ச்சிகளைக் கண்காணிக்க வேண்டும். ஆனால், நீங்கள் ஏன் ஒருவரையொருவர் உணர்ச்சிகளைக் கண்காணித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்? உங்கள் மீது நீங்கள் வேலை செய்வதை இன்னும் நீங்கள் கற்றுக் கொள்ளவில்லை. உங்கள் மீது நீங்கள் வேலை செய்வதைக் கற்றுக் கொள்ள விரும்பினால், மற்றவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதை ஆராய்ந்து பார்க்காதீர்கள், மாறாக, அவர்களில் நீங்கள் காணும் நல்ல விஷயங்களைப் பற்றிய நல்ல எண்ணங்களை உங்கள் வேலையில் இணைத்துக் கொள்ளுங்கள். ஒரு நபர் எந்த இலக்கைத் துரத்திக் கொண்டிருந்தாலும் சரி — உங்கள் வேலையில் நல்ல எண்ணங்களை இணைத்துக் கொள்ளுங்கள். ஒரு அன்பான எண்ணத்தில் அன்பு நிறைந்துள்ளது. அது ஒருவரைத் தணித்து, உங்களை அன்பாக நடத்தத் தூண்டுகிறது. ஒரு திருடனை ஒரு முதியவர் என்று தவறாக நினைத்த கன்னியாஸ்திரீகள் உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா? அவன் தன்னை அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தியபோது, கிறிஸ்துவின் பொருட்டு ஒரு புனித முட்டாளாகவும், அதனால் தான் ஒரு திருடன் என்று பாசாங்கு செய்வதாகவும் அவர்கள் முடிவு செய்தனர். அதன்பிறகு, அவர்கள் அவனை இன்னும் அதிக மரியாதையுடன் நடத்தத் தொடங்கினர். இறுதியில், இந்த கன்னியாஸ்திரீகள் அந்தத் திருடனையும் அவனது கூட்டாளிகளையும் காப்பாற்றினர்.[10]

— ஜெரோண்டா, ஒரு சகோதரி பொய் சொன்னால் என்ன செய்ய வேண்டும்?

— ஆனால், உங்களால்தான் அவள் அந்தப் பொய்யைச் சொல்லும்படி கட்டாயப்படுத்தப்பட்டால் என்ன செய்வது? அல்லது ஒருவேளை அவள் ஏதோ ஒன்றை மறந்துவிட்டிருக்கலாம், மேலும் அவள் உங்களிடம் சொன்னது பொய் இல்லாமல் இருக்கலாமே? உதாரணமாக, ஒரு ஹோட்டல் விருந்தினர் சமையல்காரரிடம் சிறிதளவு சாலட் கேட்கிறார், அதற்கு சமையல்காரர் தன்னிடம் இல்லை என்று சொல்கிறார், ஆனால் அந்த விருந்தினருக்கு அது இருப்பது தெரியும். ஹோட்டல் விருந்தினருக்கு நல்ல எண்ணங்கள் இல்லையென்றால், அவள், 'என்ன ஒரு பொய்யர்!' என்பாள். இருப்பினும், அவளுக்கு நல்ல எண்ணங்கள் இருந்தால், அவள், 'பாவம், அவள் வேலையில் மிகவும் மும்முரமாக இருந்ததால், தன்னிடம் இன்னும் சாலட் மீதம் இருப்பதை மறந்துவிட்டாள்' என்பாள். அல்லது அவள் தன் சகோதரியை இவ்வாறு நியாயப்படுத்தலாம்: 'அவள் ஒருவேளை அந்த சாலட்டை வேறு ஏதேனும் [மிக முக்கியமான] சந்தர்ப்பத்திற்காகச் சேமித்து வைக்க முடிவு செய்திருக்கலாம்.' உங்களையும் இதுபோலவே சொல்லலாம்: உங்களுக்கு ஆன்மீக ஆரோக்கியம் இல்லாததால் நீங்கள் இப்படி நினைக்கிறீர்கள். உங்களுக்கு அது இருந்திருந்தால், அசுத்தமானதையும் தூய்மையானதாகக் காண்பீர்கள். பழமரங்களின் பழங்களையும் உரத்தையும் நீங்கள் ஒரே கண்ணோட்டத்தில் பார்ப்பீர்கள், ஏனெனில் உரம் [மரங்களுக்கு] அவற்றின் பழங்களைக் கொடுக்க உதவியது.

நல்ல எண்ணங்களைக் கொண்டவர்கள் ஆன்மீக ரீதியாக ஆரோக்கியமாக இருக்கிறார்கள், மேலும் தீமையை நன்மையாக மாற்றுகிறார்கள். ஆக்கிரமிப்பின் போது, உடல் ரீதியாக வலிமையான குழந்தைகள் ஒரு துண்டு சோள ரொட்டியை ஆர்வமாகச் சாப்பிட்டு, சிறந்த ஆரோக்கியத்துடன் இருந்ததை நான் நினைவுகூர்கிறேன். ஆனால், பணக்காரப் பெற்றோரின் குழந்தைகள் வெண்ணெயுடன் கூடிய கோதுமை ரொட்டியைச் சாப்பிட்டும், உடல்நிலை பலவீனமாக இருந்ததால் நோய்வாய்ப்பட்டே இருந்தனர். ஆன்மீக வாழ்க்கையிலும் நிலைமை இதேபோல்தான். உதாரணமாக, நல்ல எண்ணங்கள் கொண்ட ஒருவரை எடுத்துக்கொள்வோம். யாராவது ஒருவர் அவரை நியாயமற்ற முறையில் தாக்கினாலும், அவர் கூறுவார்: 'கடவுள் என் கடந்த கால பாவங்களுக்குப் பரிகாரம் செய்யவே இதை அனுமதித்துள்ளார். கடவுளுக்கு மகிமை!' ஆனால் ஒருவருக்கு நல்ல எண்ணங்கள் இல்லையென்றால், நீங்கள் அவர்களை மென்மையாகத் தடவ விரும்பினாலும், நீங்கள் அவர்களை அடிக்க கை ஓங்குகிறீர்கள் என்று அவர்கள் நினைப்பார்கள். குடிகாரர்களைப் பாருங்கள்: ஒரு தீயவர், குடியின் வெறியில், கண்ணில் படும் அனைத்தையும் நொறுக்குகிறார். ஆனால் ஒரு குடிகாரன் இரக்கமுள்ளவராக இருந்தால், அவர் அழுது அனைவரையும் மன்னிப்பார். அத்தகைய நல்ல குணம் கொண்ட ஒருவர், குடித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, முணுமுணுக்கத் தொடங்குவார்: "நீ என்னைக் கோபமாகப் பார்க்கிறாய்... சரி... உன் மீது தங்கத்தை மழையெனப் பொழிவேன். நேராக வாளியிலிருந்து!.."

நல்ல எண்ணம் கொண்டவன் எல்லாவற்றையும் நல்ல ஒளியில் காண்கிறான்

சர்சில் பொருத்தமற்ற பல விஷயங்களைக் கண்டு தாம் மனம் வெறுத்துப் போனதாக சிலர் என்னிடம் கூறியபோது, நான் அவர்களுக்கு இவ்வாறு பதிலளித்தேன்: 'ஒரு ஈயிடம் இந்தப் பக்கத்தில் பூக்கள் இருக்கின்றனவா என்று நீங்கள் கேட்டால், அது, "பூக்களைப் பற்றி எனக்குத் தெரியாது. ஆனால், தகர டப்பாக்கள், எரு மற்றும் அழுக்கு ஆகியவற்றைப் பொறுத்தவரை—அங்கே உள்ள அந்தக் கழிவுநீர் வாய்க்காலைப் பார், அது கரையிலிருந்து கரை வரை நிரம்பி வழிகிறது" என்று பதிலளிக்கும்.' ஆனால் ஒரு தேனீயிடம், 'இங்கு ஏதேனும் அழுக்குகளைப் பார்த்தாயா?' என்று கேட்டால், அது, 'அழுக்கா? இல்லை, நான் எங்கும் எதையும் பார்க்கவில்லை' என்று பதிலளிக்கும். இங்கே எவ்வளவு மணம் வீசும் பூக்கள் இருக்கின்றன!" என்று கூறி அந்தச் சிறிய தேன்வண்டு உங்களுக்குப் பல்வேறு தோட்டப் பூக்கள் மற்றும் காட்டுப் பூக்களின் பெயர்களை அடுக்கத் தொடங்கும். பாருங்கள்: ஈய்க்குக் குப்பைக் கூடைகளைப் பற்றி மட்டுமே தெரியும், ஆனால் அந்தச் சிறிய தேன்வண்டிற்கு அருகில் ஒரு அல்லிப் பூ வளர்ந்துகொண்டிருப்பதும், சற்றுத் தள்ளி ஒரு ஹைசின்த் பூ மலர்ந்திருப்பதும் தெரியும்."

நான் புரிந்துகொண்ட வரையில், சிலர் தேனீக்களைப் போலவும், மற்றவர்கள் ஈக்களைப் போலவும் இருக்கிறார்கள். ஈக்களைப் போன்றவர்கள் ஒவ்வொரு சூழ்நிலையிலும் ஏதாவது தவறைத் தேடுகிறார்கள், மேலும் அதில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துகிறார்கள். அவர்கள் எதிலும் ஒரு துளி நன்மையையும் காண்பதில்லை. தேனீக்களைப் போன்றவர்கள் எல்லாவற்றிலும் நன்மையைக் காண்கிறார்கள். குறைகள் உள்ள ஒரு நபர் தவறான முறையில் சிந்திக்கிறார். அவர்கள் எல்லாவற்றையும் முன்முடிவுடன் அணுகி, எல்லாவற்றையும் தலைகீழாகப் பார்க்கிறார்கள். ஆனால், நல்ல எண்ணம் கொண்ட ஒருவர்—அவர்கள் எதைக் கண்டாலும், அவர்களிடம் என்ன சொல்லப்பட்டாலும்—அந்தச் சூழ்நிலைக்கு ஒரு நல்ல எண்ணத்தைச் செலுத்துகிறார்.

ஒருமுறை, இரண்டாம் ஆண்டு இலக்கணப் பள்ளி மாணவனான ஒரு சிறுவன் என் கலிவாவுக்கு வந்தான்.[11] அவன் இரும்புத் தட்டால் வாயிலில் தட்டினான். படிக்கப்படாத கடிதங்கள் ஒரு முழு மூட்டையாக எனக்குக் காத்திருந்தாலும், நான் வெளியே சென்று அவனுக்கு என்ன வேண்டும் என்று கேட்க முடிவு செய்தேன். "சரி," என்றேன் நான், "என்ன விஷயம், இளைஞனே?" "இது," என்று கேட்டான் அவன், "ஃபாதர் பைசியஸின் கலிவாவா? நான் ஃபாதர் பைசியஸிடம் பேச வேண்டும்." "இதுதான் அவருடைய கலிவா," என்று பதிலளித்தேன் நான், "ஆனால் பைசியஸ் இங்கே இல்லை—அவர் சிகரெட் வாங்க வெளியே சென்றுள்ளார்." — "ஓ, புரிந்துவிட்டது," என்று அந்தப் பையன் அன்பான எண்ணத்துடன் பதிலளித்தான், "ஃபாதர் பைசியஸ் யாருக்கோ ஒரு உதவி செய்ய வேண்டும் என்பதற்காகச் சிகரெட் வாங்கச் சென்றிருக்கிறார்." — "அவர் தனக்காகத்தான் வாங்குகிறார்," என்றேன் நான். "அவரிடம் சிகரெட் தீர்ந்துவிட்டது, அதனால் அவர் சிலவற்றை வாங்குவதற்காக ஒரு பைத்தியம் போல கடைக்கு ஓடிச் சென்றார். அவர் என்னை இங்கே தனியாக விட்டுச் சென்றுவிட்டார், அவர் எப்போது திரும்பி வருவார் என்று கூட எனக்குத் தெரியாது. அவர் நீண்ட நேரம் வெளியே சென்றிருந்தால், நானும் சென்றுவிடுவேன்." அந்தச் சிறுவனின் கண்களில் கண்ணீர் மினுமினுத்தது, அவன்—மீண்டும் நல்ல எண்ணத்துடனே—இப்படிச் சொன்னான்: "நாம் பெரியவரை எவ்வளவு சோர்வடையச் செய்துவிடுகிறோம்!" — "அப்படியென்றால், உனக்கு அவன் ஏன் வேண்டும்?" என்று கேட்டேன். — "நான்," என்றான் அவன், "அவனது ஆசீர்வாதத்தைப் பெற விரும்புகிறேன்." — "என்ன ஆசீர்வாதம், முட்டாளே! அவன் ஏதோ மந்திரத்திற்கு ஆளாகியிருக்கிறான்! எவ்வளவு , வழிதவறிய சிறுவன் — எனக்கு அவனை அத்துப்படி. அதனால், அதைப் பெரிதாக எதிர்பார்க்காதே. எப்படியிருந்தாலும், அவர் திரும்பி வரும்போது, மிகவும் மோசமான மனநிலையில் இருப்பார். மேலும் அவர் குடித்துவிட்டுக்கூட வரக்கூடும் — எல்லாவற்றையும் விட, அவருக்குக் குடிப்பதில் எந்தத் தயக்கமும் இல்லை." இருப்பினும், நான் இந்தப் பையனிடம் என்ன சொன்னாலும், அவன் அதை எல்லாம் நல்ல மனதுடன் எடுத்துக்கொண்டான். "சரி, அப்படியானால்," என்று நான் அப்போது சொன்னேன், "நான் பைசியஸுக்காக இன்னும் சிறிது நேரம் காத்திருக்கிறேன். உனக்கு என்ன வேண்டும் என்று சொல், நான் அவரிடம் கொண்டு சேர்ப்பேன்." — "என்னிடம்," என்று அவன் பதிலளித்தான், "மூப்பருக்கு ஒரு கடிதம் இருக்கிறது, ஆனால் அவருடைய ஆசீர்வாதத்தைப் பெறுவதற்காக நான் அவருக்காகக் காத்திருப்பேன்."

இதோ பாருங்கள்! நான் சொன்னதை எல்லாம் அவர் நல்ல மனதுடன் எடுத்துக்கொண்டார். நான் அவரிடம், 'அந்த பைசியோ சில சிகரெட்டுகளை வாங்குவதற்காக ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போல ஓடினான்' என்று சொன்னேன், அதைக் கேட்டதும், அவர் பெருமூச்சு விட ஆரம்பித்தார், மேலும் அவரது கண்களில் கண்ணீர் கசிந்தது. 'அவன் ஏன் அவர்களைத் துரத்திக் கொண்டு போனான் என்று யாருக்குத் தெரியும்?' என்று அவர் நினைத்தார். 'அவன் ஒருவேளை ஒரு நல்ல காரியம் செய்ய விரும்பியிருக்கலாம்.' மற்றவர்கள் நிறைய படிக்கிறார்கள் [ஆனாலும் நல்ல எண்ணங்கள் இல்லை]. ஆனால் இங்கே — இரண்டாம் ஆண்டு இலக்கணப் பள்ளி மாணவனுக்கு இவ்வளவு நல்ல எண்ணங்கள்! நீங்கள் அவனது ஒரு எண்ணத்தை சிதைத்தால், அவன் கடைசியதை விட சிறந்த ஒரு புதிய எண்ணத்தை உருவாக்கி, அதன் அடிப்படையில் ஒரு சிறந்த முடிவுக்கு வருகிறான். இந்தக் குழந்தை என் மனதில் பெரும் பிரமிப்பை ஏற்படுத்தியது. நான் இதற்கு முன் இது போன்ற ஒன்றை பார்த்ததே இல்லை.

புனிதப்படுத்தப்பட்ட ஒருவரின் எண்ணங்களும், ஒரு தீயவரின் எண்ணங்களும்

— ஜெரோண்டா, புனிதத்தைக் கொண்ட ஒருவருக்கு யார் தீயவர் [யார் அல்லர்] என்பது புரிகிறதா?

— ஆம், அவர் தீயவனையும் புனிதனையும் இருவரையும் அறிந்துகொள்கிறார். ஒருவர் செய்யும் தீமையை அவர் காண்கிறார், ஆனால் அதே நேரத்தில் அந்தத் தீமையைச் செய்பவரின் அகத்தையும் காண்கிறார். இந்தத் தீமை சோதனையாளனிடமிருந்து வருகிறது என்றும், அது ஒருவனுக்கு வெளியே இருந்து உள்ளே நுழைகிறது என்றும் அவர் பகுத்தறிகிறார். தனது ஆன்மாவின் கண்களால், தனது சொந்த மீறல்களைப் பெரியதாகவும், மற்றவர்களின் மீறல்களைச் சிறியதாகவும் காண்கிறார். அவர் அவற்றை உண்மையாகவே சிறியதாகக் காண்கிறார், மேலும் தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக் கொள்வதில்லை. ஒருவர் செய்வது ஒரு குற்றம் என்பதை அவர் புரிந்து கொள்ளலாம், ஆனால் — அந்த வார்த்தையின் நல்ல அர்த்தத்தில் — அவர் அந்தத் தீயவரின் தீமையை மன்னிக்கக்கூடும். அவர் அத்தகையவர்களைப் புறக்கணிக்கிறார், அல்லது தன்னை விட தாழ்ந்தவர்களாகப் பார்க்கிறார் என்று சொல்வதற்கில்லை. அவர் அத்தகையவர்களை தன்னை விட சிறந்தவர்களாகக் கூட கருதலாம், மேலும் பல காரணங்களுக்காக, அவர்கள் செய்யும் தீமையை உணர்வுபூர்வமாக சகித்துக்கொள்ளலாம். உதாரணமாக, ஒரு குற்றவாளியின் தீய எண்ணத்தைக் காணும்போது, இந்தக் குற்றவாளிக்கு யாரும் உதவவில்லை என்றும், அதனால்தான் அவன் கொடூரங்களைச் செய்யும் அளவுக்குத் தாழ்ந்துவிட்டான் என்றும் அத்தகைய நபர் நினைக்கிறார். மேலும், கடவுள் தம் உதவி இல்லாமல் தன்னை விட்டுவிட்டிருந்தால், தானும் இந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான மனிதனின் இடத்தில் இருந்திருக்கக்கூடும் என்பதை அவர் உணர்கிறார். இந்த வழியில் [தீமையுடன் தங்களைத் தொடர்புபடுத்திக் கொள்வதால்], அத்தகைய நபர் ஏராளமான அருளைப் பெறுகிறார். ஆனால் ஒரு வஞ்சகனுக்கு நேர்மாறானது நிகழ்கிறது. நீதிமான்களின் பரிசுத்தத்தைக் காணும்போது, அவர்களின் நல்ல நோக்கங்களைப் பற்றி அவன் அறியாமல் இருக்கிறான்—சாத்தான் அவற்றை அறியாதது போலவே.

நுட்பமான சுயபரிசோதனை செய்து கொள்பவன் மற்றவர்களை நியாயப்படுத்துகிறான், தன்னை நியாயப்படுத்திக் கொள்வதில்லை. மேலும் அவன் ஆன்மீக ரீதியாக முன்னேற முன்னேற, அவனது சுதந்திரம் பெரிதாகிறது, மேலும் அவன் கடவுளையும் மக்களையும் அதிகமாக நேசிக்கிறான். அப்போது அவனால் பொறாமை என்றால் என்னவென்று புரிந்துகொள்ள முடியாது, ஏனெனில் அவன் தொடர்ந்து மற்றவர்கள் மீது நல்ல எண்ணங்களைக் கொண்டிருக்கிறான்; அவரது எண்ணங்கள் எப்போதும் தூய்மையானவை, மேலும் அவர் அனைத்தையும் ஆன்மீக ரீதியாகவும் புனிதமாகவும் பார்க்கிறார். அவரது அண்டை வீட்டாரின் குறைகள் கூட அத்தகைய நபருக்குப் பயனுள்ளதாக அமைகின்றன. அவர் அவற்றை தனக்குத்தானே ஒரு நம்பகமான கட்டுப்பாடாகப் பயன்படுத்துகிறார், அதனால் அவர் விழிப்புடன் இருக்க முடியும் மற்றும் அழிவுக்கு ஆளாக மாட்டார். இதற்கு மாறாக, தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ளாத ஒரு நபர் தந்திரமாக சிந்திக்கிறார் மற்றும் தன்னைச் சுற்றியுள்ள அனைத்தையும் தந்திரத்துடன் பார்க்கிறார். தனது வஞ்சகத்தனத்தின் மூலம், நல்ல மற்றும் அன்பானவற்றையும் அவன் களங்கப்படுத்துகிறான். மற்றவர்களின் நற்பண்புகள்கூட அவனுக்குப் பயனளிக்காது, ஏனெனில், [சாத்தான் எனும்] கொலையாளியின் கரிய இருளால் மறைக்கப்பட்டதால், அவன் நற்பண்புகளைக்கூட தனது 'வஞ்சக விளக்க அகராதி' மூலம் தான் புரிந்துகொள்கிறான். அவன் எப்போதும் துயர நிலையில் இருக்கிறான், மேலும் தனது ஆன்மீக மனச்சோர்வால் தன்னைச் சுற்றியுள்ளவர்களைத் தொடர்ந்து கலக்கமடையச் செய்கிறான். அத்தகைய நபர் விடுவிக்கப்பட விரும்பினால், ஆன்மீக ஞானமும், மனதின் மற்றும் இதயத்தின் தூய்மையும் தனக்குக் கிடைக்க, தனது ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும் என்பதை அவன் உணர வேண்டும்.

— கெரொண்டா, ஒரே நபர் ஏன் சில சமயங்களில் வஞ்சகமாகவும், சில சமயங்களில் கருணையாகவும் இருக்கிறார்?

— இதுபோன்ற சமயங்களில், அவர்கள் சில செல்வாக்குகளுக்கும் மாற்றங்களுக்கும் ஆளாகிறார்கள். மக்கள் நிலையற்றவர்கள். வஞ்சக எண்ணங்கள் சாத்தானிடமிருந்து வரலாம், ஆனால் ஒரு நபர் தானாகவே வஞ்சகமாகவும் சிந்திக்கிறார். அதாவது, எதிரி மக்களில் தீய எண்ணங்களைத் தூண்டுவதற்காக அடிக்கடி சில சூழ்நிலைகளை உருவாக்குகிறார் . ஒருமுறை, ஒரு ஆர்க்கிமாண்ட்ரைட் என் குடிலுக்கு வந்தார், ஆனால் என்னால் அவரை வரவேற்க முடியவில்லை. அவர் இரண்டாவது முறையாக வந்தபோது, நான் மிகவும் உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்தேன், அதனால் மீண்டும் அவரிடம் பேச முடியவில்லை, எனவே மீண்டும் ஒருமுறை வருமாறு அவரிடம் கேட்டேன். அப்போது அந்த ஆர்க்கிமண்டிரைட், நான் அவரைப் பார்க்க விரும்பவில்லை என்றும், அவர் மீது நான் பகைமை கொண்டிருந்தேன் என்றும் நினைத்துத் தன்னை வருத்திக் கொள்ளத் தொடங்கினார். அவர் என் குகைக்குக் கீழ் இருந்த மடாலயத்திற்குச் சென்று என்னைப் பற்றிப் புகார் செய்யத் தொடங்கினார். இது அனைத்தும் தீயவனின் தூண்டுதலால் நடந்தது.

ஒருவரின் எண்ணங்கள் அவரது ஆன்மீக நிலையின் குறிகாட்டியாகும்

— கெரோண்டா, ஒரே விஷயத்தை இரண்டு பேர் ஏன் வெவ்வேறு விதமாகப் பார்க்கிறார்கள்?

— எல்லா கண்களும் ஒரே தெளிவுடன் பார்க்கின்றனவா? தெளிவாகவும் தூய்மையாகவும் பார்க்க, ஆன்மாவின் கண்கள் மிகவும் ஆரோக்கியமாக இருக்க வேண்டும். ஏனெனில், ஆன்மாவின் கண்கள் ஆரோக்கியமாக இருந்தால், ஒரு நபருக்கு அகத் தூய்மை இருக்கும்.

— ஆனால், கெரொண்டா, ஒரே நிகழ்வை ஒருவர் ஆசீர்வாதமாகக் கருதும்போது, மற்றொருவர் அதை துரதிர்ஷ்டமாகக் கருதுவது ஏன்?

— ஒவ்வொருவரும் தங்களின் மனநிலைக்கு ஏற்ப நடப்பதை விளக்குகிறார்கள். எந்தவொரு நிகழ்வையும் நேர்மறையான மற்றும் எதிர்மறையான கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கலாம். நான் ஒருமுறை பின்வரும் சம்பவத்தைப் பற்றி கேள்விப்பட்டேன். ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியில் ஒரு மடம் இருந்தது. படிப்படியாக, அதைச் சுற்றி கட்டிடங்கள் எழத் தொடங்கின, மேலும் மெதுவாக அந்த மடம் எல்லாப் பக்கங்களிலும் மதச்சார்பற்ற வீடுகளால் சூழப்பட்டது. அங்கே நள்ளிரவில் மாலைப் பிரார்த்தனைகளும் (Vespers) அதிகாலையில் மதியப் பிரார்த்தனைகளும் (Matins) ஒன்றாக நடத்தப்பட்டன. அருகில் வசித்த பொதுமக்களும் அந்த ஆராதனையில் கலந்துகொண்டனர். ஒருமுறை, ஒரு இளம் துறவி, வழிபாட்டிற்குச் செல்லும் வழியில், தனது அறைக் கதவைப் பூட்ட மறந்துவிட்டார், அப்போது ஒரு பெண் உள்ளே நுழைந்தார். இது துறவியின் கவனத்திற்கு வந்தபோது, அவர் மிகவும் கலக்கமடைந்தார்: "அழிவு! அறை அசுத்தப்படுத்தப்பட்டுவிட்டது! "அத்தோடு முடிந்துவிட்டது, நான் அழிந்துவிட்டேன்!" ஒரு கணமும் தாமதிக்காமல், அவர் ஒரு மது பாட்டிலை எடுத்து, அதன் உள்ளடக்கத்தைத் தரையில் ஊற்றித் தீ வைத்துவிட்டார்! 'தரையைக் கிருமி நீக்கம் செய்கிறார்!' இன்னும் கொஞ்சம் செய்திருந்தால், அவர் மடாலயத்தையே எரித்திருப்பார். அவர் தனது அறையின் தரையை எரித்தார், ஆனால் தனது எண்ணத்தை எரிக்கவில்லை. ஆனால், அந்த எண்ணம்தான் எரிக்கப்பட வேண்டியதாக இருந்தது, ஏனெனில் தீமை அந்த எண்ணத்தில்தான் இருந்தது. அந்தத் துறவி, ஒரு நல்ல எண்ணத்தைக் கொண்டு வந்து, அந்தப் பெண் தனது அறைக்குள் நுழைந்தது மரியாதையினாலும், பயனடையவும், துறவறத்தின் அருளைப் பெறவும், அதனால் அவள் வீட்டிலேயே தவம் செய்யலாம் என்ற ஆசையினாலும் தான் என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டிருந்தால், அவனுக்குள் ஒரு ஆன்மீக மாற்றம் நிகழ்ந்திருக்கும், மேலும் அவன் கடவுளை மகிமைப்படுத்தியிருப்பான்.

ஒருவரின் ஆன்மீக நிலை அவர்களின் எண்ணங்களின் தரத்தில் வெளிப்படுகிறது. மக்கள் தங்களின் உள்ளத்தில் உள்ளதைப் பொறுத்து விஷயங்களையும் நிகழ்வுகளையும் தீர்மானிக்கிறார்கள். ஆன்மீகமில்லாமல், அவர்கள் தவறான முடிவுகளை எடுக்கிறார்கள் மற்றும் மற்றவர்களை நியாயமற்ற முறையில் நடத்துகிறார்கள். உதாரணமாக, பெயர் வெளிப்படாமல் இருக்க விரும்பும் ஒருவர், இரவில் பிச்சை போடும்போது, தாமதமாக இரவில் தெருவில் சந்திக்கும் ஒரு பாதசாரியைப் பற்றி ஒருபோதும் தவறாக நினைக்க மாட்டார். ஆனால், பாவத்தில் தனது இரவுகளைக் கழிப்பவர், தாமதமாகச் செல்லும் ஒரு பாதசாரியைப் பார்க்கும்போது, இப்படிச் சொல்வார்: 'என்ன ஒரு மிருகம்! அவன் இரவு முழுவதும் எங்கே இருந்தான்?' — ஏனெனில் அவர்கள் தங்கள் சொந்த அனுபவத்தின் அடிப்படையில் தீர்ப்பளிக்கிறார்கள். அல்லது, உதாரணமாக, நல்ல எண்ணங்கள் கொண்ட ஒருவர், இரவில் மேல்மாடியில் ஒரு தட்டச்சு சத்தம் கேட்டதும், 'அவர்கள் பக்திப்பூர்வமாகத் தலைவணங்குகிறார்கள்!' என்று மகிழ்ச்சியடைவார். ஆனால் நல்ல எண்ணங்கள் இல்லாத ஒருவர், "இரவு முழுவதும் அவர்கள் ஆடிக்கொண்டிருந்திருக்கிறார்கள்!" என்று பொறாமையுடன் முணுமுணுப்பார். ஒருவர் இனிமையான பாடலைக் கேட்டதும், "எவ்வளவு அழகான தேவாலயப் பாடல்கள்!" என்பார் — அதே சமயம் மற்றொருவர், "அவர்கள் அங்கே என்ன பாடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்!.." என்று கோபப்படுவார்.

அவருடன் சிலுவையில் அறையப்பட்ட இரண்டு திருடர்களும் கிறிஸ்துவிற்கு எவ்வாறு எதிர்வினையாற்றினர் என்பது உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா? இருவரும் சிலுவையில் அறையப்பட்ட கிறிஸ்துவைக் கண்டார்கள், இருவரும் பூமி அதிர்வதை உணர்ந்தார்கள், மேலும் இருவரும் ஒரே சூழ்நிலையில் இருந்தார்கள். இருப்பினும், ஒருவர் என்ன நினைத்தார், மற்றொருவர் என்ன நினைத்தார்? ஒருவர்—இடதுபுறம் தொங்கியவர்—கிறிஸ்துவை நிந்தித்து இவ்வாறு கூறினார்: "நீர் கிறிஸ்து என்றால், உம்மையும்கூட இரட்சிக்கப் பாரும்."[12] மற்றவன்—வலதுபுறத்தில் இருந்தவன்—இவ்வாறு அறிக்கையிட்டான்: "நாங்கள் செய்த குற்றத்திற்கேற்ற தண்டனையைப் பெறுகிறோம்; ஆனால் இவர் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை."[13] ஒருவன் நித்திய தண்டனைக்குச் சென்றான்; மற்றவன் இரட்சிக்கப்பட்டான்.

அத்தியாயம் 2.
தீய எண்ணங்கள் குறித்து

எந்த வகையான எண்ணங்கள் இறை நிந்தனையானவை

— கெரொண்டா, ஒரு எண்ணம் எப்போது இறை நிந்தனையானது என்று எனக்குப் புரியவில்லை...

— கிறிஸ்து, கடவுளின் தாய், புனிதர்கள், தெய்வீகமான மற்றும் புனிதமான எவை குறித்தும், அல்லது நமது ஆன்மீகத் தந்தை மற்றும் அது போன்றவர்கள் குறித்தும் தீய கற்பனைகள் மனதில் தோன்றும்போது, அவை இறை நிந்தனை எண்ணங்கள் ஆகும். அத்தகைய எண்ணங்கள் யாருக்கும் கூறப்படக்கூடாது.

— தன் ஆன்மீகத் தந்தைக்குக் கூடவா?

— உங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையிடம் பின்வருமாறு கூறுவது போதும்: 'கிறிஸ்து அல்லது பரிசுத்த ஆவியார், கடவுளின் தாய், புனிதர்கள், அல்லது உங்களைப் பற்றி — என் ஆன்மீகத் தந்தையே — எனக்கு இறை நிந்தனை எண்ணங்கள் வருகின்றன.' இந்த இறை நிந்தனைகளும் பாவங்களும் நம்முடையவை அல்ல — அவை பிசாசிடமிருந்து வருகின்றன. எனவே, பிசாசின் பாவங்களுக்காக மற்ற எல்லாவற்றையும் மீறி நாம் துயரப்பட வேண்டிய அவசியமில்லை. நான் ஒரு புதிய துறவியாக இருந்தபோது, சாத்தான் சிறிது காலத்திற்கு எனக்கு இறை நிந்தனை எண்ணங்களைக் கொண்டுவந்தான் — தேவாலயத்தில் கூட. நான் மிகவும் வருத்தமடைவேன். சாத்தான், நான் இராணுவத்தில் இருந்தபோது மற்றவர்களிடமிருந்து கேட்டிருந்த தகாத வார்த்தைகளையும் ஆபாசங்களையும் தனது 'மூலப்பொருளாக'ப் பயன்படுத்தி, புனிதர்களைப் பற்றிய தீய எண்ணங்களை என்னுள் புகுத்தினான். "இந்த எண்ணங்கள் சாத்தானிடமிருந்து வருகின்றன," என்று என் ஆன்மீகத் தந்தை எனக்கு அறிவுரை கூறினார். "ஒருவனுக்குள் புனிதமான விஷயங்களைப் பற்றிய தீய எண்ணங்கள் தோன்றி, அவன் அதனால் கலக்கமடைந்தால், அவை அவனுடைய சொந்த எண்ணங்கள் அல்ல, மாறாக வெளியே இருந்து வருகின்றன என்பதை இதுவே நிரூபிக்கிறது." ஆனால் நான் தொடர்ந்து கலக்கமடைந்தேன். இறை நிந்தனை எண்ணங்கள் வந்தபோது, நான் முன்னோடி புனித யோவான் பக்க அறைக்குச் சென்று ஜெபிப்பேன், அவரது உருவப்படத்தை முத்தமிடுவேன், அது ஒரு இனிமையான நறுமணத்தை வெளியிடும். அசுத்தமான எண்ணங்கள் மீண்டும் வரும்போது, நான் மீண்டும் முன்னோடி புனித யோவான் ஆலயத்திற்கு விரைந்து செல்வேன், மேலும் மீண்டும் ஒருமுறை அந்த உருவப்படத்திலிருந்து ஒரு மணம் வீசும். ஒரு தெய்வீக திருப்பலியின் போது, நான் ஆலயத்தில் பிரார்த்தனை செய்து கொண்டிருந்தேன். பாடகர்கள் நைலஸின் 'புனித கடவுளே' ([14] ) பாடலைப் பாடத் தொடங்கியபோது, நான் என் இருக்கையிலிருந்து அமைதியாகப் பாட ஆரம்பித்தேன். திடீரென்று, ஒரு பெரிய, பயங்கரமான மிருகம், நாயின் தலையுடன், பிரதான தேவாலயத்தின் முகமண்டபத்திலிருந்து பக்கவாட்டு அறைக்குச் செல்லும் கதவை உடைத்துக் கொண்டு உள்ளே பாய்ந்தது. அதன் வாயிலிருந்தும் கண்களிலிருந்தும் நெருப்புப் பொறிகள் பறந்தன. அந்த மிருகம் என்னை நோக்கித் திரும்பி, நான் 'ஹோலி காட்' (Holy God) பாடலைப் பாடியதால் எரிச்சலடைந்து, அச்சுறுத்தும் விதமாகத் தன் கையை இரண்டு முறை எனக்கு அசைத்தது. என் அருகே ஜெபித்துக் கொண்டிருந்த துறவிகளைப் பார்த்தேன்: ஒருவேளை அவர்களும் [அந்த மிருகத்தை] பார்த்திருப்பார்களோ? இல்லை, யாரும் எதையும் கவனிக்கவில்லை. பின்னர், என்ன நடந்தது என்பதை என் ஆன்மீகத் தந்தையிடம் சொன்னேன். "சரி, அது யார் என்று பார்த்தாயா?" என்று என் ஆன்மீகத் தந்தை கேட்டார். "அதுதான் அது. இப்போது நீ அமைதியாக இருக்கிறாயா?"

— கெரொண்டா, ஒருவர் தனது எண்ணம் இறை நிந்தனையானது என்பதை எப்போதும் உணர்வாரா?

— கடவுள் அவர்களுக்குக் கொடுத்த மனதை அவர்கள் பயன்படுத்தினால் அதை அவர்கள் உணர்ந்துகொள்வார்கள். உதாரணமாக, சிலர் என்னிடம் கேட்பார்கள்: 'ஜெரோண்டா, நரகத்தின் வேதனைகள் இருப்பது எப்படி சாத்தியம்? ஒருவரை சிறையில் உட்கார்ந்திருப்பதைப் பார்த்து நாங்கள் வேதனைப்படுகிறோம்; அப்படியென்றால் நரகத்தில் வேதனைப்படுபவர்களைப் பற்றி என்ன சொல்ல முடியும்!' இருப்பினும், அத்தகைய பகுத்தறிவு கடவுளுக்கு எதிரான இறை நிந்தனையாகும். இந்த மக்கள் தங்களை அவனை விட அதிக நீதிமான்களாகக் கருதுகிறார்கள். கடவுள் என்ன செய்கிறார் என்பது அவருக்குத் தெரியும். புனித கிரிகோரி தி டயாலக்டிஸ்ட் சொன்ன கதை உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா? ஒருமுறை, பிஷப் ஃபார்ச்சூனாட்டஸ், பிடித்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு பெண்ணிடமிருந்து ஒரு அசுத்த ஆவியை விரட்டினார். விரட்டப்பட்ட பிசாசு ஒரு பிச்சைக்காரன் உருவம் எடுத்து, நகரத்திற்குத் திரும்பி, ஆயரைக் குற்றம் சாட்டத் தொடங்கியது. "அந்த இரக்கமற்ற மனிதன் என்னை வெளியேற்றினான்!" என்று அது அலறியது. அந்தக் கூச்சலைக் கேட்ட ஒருவன், அந்த "ஏழைப் பரிதாபத்திற்கு" இரங்கினான்: "என்ன ஒரு கொடூரமான உந்துதல் உன்னை வெளியேற்றும்படி அவனைத் தூண்டியது! அவன் எப்படி அப்படி ஒரு காரியத்தைச் செய்ய முடிந்தது! "அப்படியென்றால் வா, என் வீட்டிற்குள் வா." என்று கூறி, பிசாசு அவனது வீட்டிற்குள் நுழைந்து, விரைவில், "அடுப்பில் கொஞ்சம் விறகு போடு; எனக்குக் குளிராக இருக்கிறது" என்று கேட்டது. அந்த உபசரிப்பாளர் தடிமனான விறகுகளை நெருப்பில் போட்டார், நெருப்பு மகிழ்ச்சியாகக் கொழுந்துவிட்டது. நெருப்பு நன்றாகப் பற்றி எரிந்தபோது, பிசாசு அந்த உபசரிப்பாளரின் குழந்தையின் உடலுக்குள் நுழைந்தது. பித்து நிலையில், அந்த ஏழைச் சிறுவன் நெருப்பின் மீது குதித்து எரிந்து இறந்தான். அப்போதுதான் அந்த இல்ல உரிமையாளர், ஆயர் யாரை வெளியேற்றினார், யாரைத் தன் வீட்டிற்குள் அழைத்துக்கொண்டார் என்பதை உணர்ந்தார். பிடித்தெடுக்கப்பட்ட சிறுமியிடமிருந்து அசுத்த ஆவியை வெளியேற்றியபோது, ஆயர் ஃபார்ச்சூனாட்டஸ் தான் என்ன செய்கிறோம் என்பதைத் துல்லியமாக அறிந்திருந்தார்.[15]

தீய எண்ணங்கள் எங்கிருந்து வருகின்றன?

— ஜெரோண்டா, 'நல்ல அலட்சியம்' பற்றி எங்களுக்கு ஏதாவது சொல்ல முடியுமா?

— அசுரனால் எல்லா விதமான எண்ணங்களாலும் துன்புறுத்தப்படும், அதீத உணர்திறன் கொண்ட ஒருவருக்கு நன்முனைப்புடன் கூடிய அலட்சியம் அவசியம்.[16] அத்தகைய ஒருவர், அந்த வார்த்தையின் நேர்மறையான அர்த்தத்தில், சற்று உணர்ச்சியற்றவராக மாறுவதும், ஒரு குறிப்பிட்ட வகையான எண்ணங்களில் மூழ்காமல் இருப்பதும் நல்லது. மேலும், சில குறிப்பிட்ட விஷயம் அல்லது நிகழ்வு குறித்து, சமநிலையிலிருந்து விலக்க விரும்பும் சாத்தான், ஒருவரை மிகை உணர்ச்சிவசப்படுபவராக ஆக்கியிருக்கும் பட்சத்தில், அந்த நபருக்கு நன்முனைப்பான அலட்சியம் அவசியமாகிறது — அத்தகைய நபர் பொதுவாக மிகை உணர்ச்சிவசப்படுபவராக இல்லாவிட்டாலும் கூட. மேலும், அத்தகைய நபருக்கு, ஒரு ஆரோக்கியமான அலட்சியம் சிறிது காலத்திற்கு உதவியாக இருக்கும். இருப்பினும், அவர்கள் ஒரு ஆன்மீகத் தந்தையின் மேற்பார்வையின் கீழ் இருக்க வேண்டும். அவர்கள் தங்கள் எண்ணங்களைத் தங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையிடம் நம்பிக்கையுடன் கூறி, அவரது மேற்பார்வையின் கீழ் இருக்க வேண்டும். இல்லையெனில், அவர்கள் படிப்படியாக எல்லாவற்றையும் பற்றி அலட்சியமாகி, எதிர்மாறான தீவிர நிலைக்குச் சென்று - முற்றிலும் உணர்வற்ற நபராக மாறிவிடுவார்கள்.

— ஜெரோண்டா, நான் சோகமாக இருக்கும்போது எனக்கு ஏன் இறை நிந்தனை எண்ணங்கள் வருகின்றன?

— பாருங்கள் என்ன நடக்கிறது: நீங்கள் சோக நிலையில் இருப்பதைக் கண்டு, பிசாசு இதைச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, உங்களுக்கு ஒரு உலகியல் இனிப்பை — அதாவது ஒரு பாவ எண்ணத்தை — உள்ளே நுழைத்துவிடுகிறது. நீங்கள் முதல் முறையே அதற்கு இணங்கிவிட்டால் [இந்த இனிப்பான எண்ணத்தை ஏற்றுக்கொண்டால்], அடுத்த முறை அது உங்களை இன்னும் அதிகமாகக் கலக்கமடையச் செய்யும், மேலும் அதை எதிர்க்கும் சக்தி உங்களுக்கு இருக்காது. அதனால்தான் நீங்கள் ஒருபோதும் சோக நிலையில் இருக்கக்கூடாது; அதற்குப் பதிலாக, ஆன்மீக ரீதியான ஒன்றில் ஈடுபடுவது நல்லது. ஒரு ஆன்மீகச் செயல்பாடு இந்த நிலையிலிருந்து வெளியேற உங்களுக்கு உதவும்.

— ஜெரோண்டா, சில எண்ணங்களால் நான் உண்மையிலேயே வாடிக் கொண்டிருக்கிறேன்...

— அவை தீயவனிடமிருந்து வருகின்றன. அமைதியாக இருங்கள், அவற்றைக் கேட்காதீர்கள். நீங்கள் எளிதில் பாதிக்கப்படக்கூடிய, உணர்ச்சிவசப்படும் நபர். சாத்தான், உங்கள் உணர்திறனின் பலவீனத்தைச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தி, சில எண்ணங்களுக்குத் தேவையற்ற கவனம் செலுத்தும் பழக்கத்தை உங்களுக்குள் விதைக்கிறான். அவன் உங்கள் மனதை அவற்றுடன் 'ஒட்டி' விடுகிறான், நீங்களோ தேவையற்ற முறையில் உங்களை நீங்களே வாட்டி வதைத்துக் கொள்கிறீர்கள். உதாரணமாக, அவர் உங்களுக்குத் தலைமைத் தாயைப் பற்றியோ அல்லது என்னைப் பற்றியோ தீய எண்ணங்களைக் கொண்டுவரலாம். இந்த எண்ணங்களுக்குக் கவனம் செலுத்தாதீர்கள். நீங்கள் ஒரு புறச்சொல்லுக்குக் கூட சிறிதளவு கவனம் செலுத்தினால், அது உங்களை வாட்டலாம், உங்களை உடைக்கலாம். உங்களுக்குச் சிறிதளவு ஆரோக்கியமான அலட்சியம் தேவை.

சாத்தான் பொதுவாக பக்திமான் மற்றும் மிகவும் உணர்திறன் கொண்டவர்களை இறை நிந்தனை எண்ணங்கள் மூலம் துன்புறுத்துகிறான். அவர்களைத் துக்கத்தில் ஆழ்த்துவதற்காக, [அவர்கள் பார்வையில்] அவர்களின் குறைகளை அவன் பெரிதுபடுத்துகிறான். சாத்தான் அவர்களைத் தற்கொலை செய்துகொள்ளும் அளவுக்குத் தள்ளாதிருக்க, அவர்களைத் திகிலுக்குள் தள்ள முயற்சிக்கிறான்; அதில் அவன் தோல்வியுற்றால், குறைந்தபட்சம் அவர்களைப் பைத்தியமாக்கி, இயலாதவர்களாக்க முயற்சிக்கிறான். அதிலும் சாத்தான் தோல்வியுற்றால், அவர்களுக்குத் துயரத்தையும் மனச்சோர்வையும் ஏற்படுத்துவதில் அவன் மகிழ்ச்சி அடைகிறான்.

ஒருமுறை நான் தொடர்ந்து துப்பிக்கொண்டிருந்த ஒருவரைக் கண்டேன். 'அவனை ஒரு பேய் பிடித்துள்ளது,' என்று மக்கள் என்னிடம் சொன்னார்கள். 'இல்லை,' என்று நான் பதிலளித்தேன், 'பேய்பிடித்தவர்கள் அப்படி நடந்துகொள்ள மாட்டார்கள்.' உண்மையில், நான் பின்னர் உறுதியாக அறிந்தபடி, இந்த ஏழை ஆன்மா பேய்பிடிக்கும் அளவுக்குப் பாவம் செய்யவில்லை. அவர் அனாதையாக வளர்ந்தவர், மேலும் உணர்திறன் மற்றும் எளிதில் பாதிக்கப்படும் குணம் கொண்டவர். அதோடு, அவருக்கு ஒரு 'இடதுசாரி' மனநிலையும், ஓரளவு நோயுற்ற கற்பனையும் இருந்தது. சாத்தான் இந்தத் தீயை மேலும் வளர்த்து, அவனுக்குள் இறை நிந்தனை எண்ணங்களை ஊட்டத் தொடங்கியது. அவன் அவ்வாறு செய்யும்போது, அந்தப் பாவம் அறியாத ஆன்மா எதிர்த்து, எழுந்து நின்று, இந்த இறை நிந்தனை எண்ணங்களிலிருந்து விடுபட விரும்பிக், 'அவற்றை வெளியே உமிழ்ந்தது'. ஓரமாக நின்று வேடிக்கை பார்த்தவர்கள், அவன் பிசாசு பிடித்திருக்கிறான் என்று நினைத்தார்கள். அப்படியே நடந்தது: எளிதில் பாதிக்கப்படும் அந்தப் பரிதாபமான ஆன்மா, இறை நிந்தனை எண்ணங்களை உமிழ்ந்தது, மக்கள் அவனிடம், 'நீ பிசாசு பிடித்திருக்கிறாய்!' என்று கூறினர்.

பெரும்பாலும், சாத்தானின் பொறாமை காரணமாக ஒருவருக்கு இறை நிந்தனை எண்ணங்கள் வருகின்றன. குறிப்பாக, இரவு முழுவதும் விழித்திருந்த பிறகு இது நிகழ்கிறது. களைப்பினால், நீங்கள் இறந்துவிட்டது போலச் சரிந்துவிடுகிறீர்கள், மேலும் எதிரியை எதிர்க்க முடியாத நிலைக்கு ஆளாகிறீர்கள். அந்தத் தீய சாத்தான், சரியாக அப்போதுதான் உங்களுக்கு இறை நிந்தனை எண்ணங்களைக் கொண்டுவருகிறான். பின்னர், உங்களைக் குழப்ப அல்லது விரக்தியில் ஆழ்த்த விரும்பும் அவன், 'சாத்தானே கூட இத்தகைய எண்ணங்களைக் கொண்டுவராது! இப்போது நீங்கள் இரட்சிக்கப்பட மாட்டீர்கள்' என்ற எண்ணத்தை உள்மனதில் பதியவைக்கத் தொடங்குகிறான். பரிசுத்த ஆவியானவருக்கே எதிரான நிந்தனை எண்ணங்களைக் கூட சாத்தான் ஒருவருக்குக் கொண்டுவர முடியும், பின்னர் இந்தப் பாவம்—அதாவது பரிசுத்த ஆவியானவருக்கு எதிரான நிந்தனை—மன்னிக்கப்பட முடியாதது என்று கூறுவான்.

— ஜெரோண்டா, நமது சொந்தத் தவறின் காரணமாக இறை நிந்தனை எண்ணம் எழ முடியுமா?

— ஆம். ஒரு நபரே அத்தகைய எண்ணம் எழுவதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம். இறை நிந்தனை எண்ணங்கள் அதிகப்படியான உணர்திறனால் ஏற்படவில்லை என்றால், அவை ஆணவம், பிறரைத் தீர்ப்பிடுதல் போன்றவற்றிலிருந்து எழுகின்றன. எனவே, துறவு நெறியைக் கடைப்பிடிக்கும்போது, உங்களுக்கு நம்பிக்கையின்மை மற்றும் இறை நிந்தனை எண்ணங்கள் தோன்றினால், உங்கள் துறவு நெறி ஆணவத்துடன் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள். அகந்தை மனதை மறைக்கிறது, நம்பிக்கையின்மை ஏற்படுகிறது, மேலும் ஒரு நபர் தெய்வீக அருளின் அடைக்கலத்திலிருந்து பறிக்கப்படுகிறார். மேலும், அவ்வாறு செய்வதற்குத் தேவையான அடிப்படை இல்லாமல், கோட்பாட்டுக் கேள்விகளில் மூழ்கும் ஒரு நபரை இழிவான எண்ணங்கள் ஆட்கொள்கின்றன.[17]

பழிச்சொல் எண்ணங்களுக்கான இகழ்ச்சி

— ஜெரோண்டா, அப்பா இசாக், 'அஹங்காரத்தின் மூலம் அல்ல, தாழ்மையின் மூலம்' நாம் ஆசைகளை வெல்கிறோம் என்கிறார்.[18] ஒரு குறிப்பிட்ட ஆசை மீதான இகழ்ச்சி, அதன் மீதான அஹங்காரம், மற்றும் இறை நிந்தனை எண்ணங்கள் மீதான இகழ்ச்சி ஆகியவை ஒரே விஷயம்தானே?

— இல்லை. ஒரு உணர்ச்சியை இகழும்போது, பெருமையும், சுய நம்பிக்கையும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, சுய-நியாயப்படுத்தலும் உள்ளது. அதாவது, நீங்கள் உங்களை நியாயப்படுத்தி, உங்கள் உணர்ச்சியை 'துறக்கிறீர்கள்'. இது, 'இந்தப் பேராவல் என்னுடையது அல்ல; அது எனக்கு எந்த வகையிலும் சம்பந்தமற்றது' என்று சொல்வது போலாகும் — மேலும் அதிலிருந்து விடுபட நீங்கள் எந்த முயற்சியும் செய்வதில்லை. ஆனால், நான் முன்பே கூறியது போல், அவமதிப்புக்குரிய எண்ணங்கள் நம்மவையல்ல, அவை சாத்தானிடமிருந்து வருவதால் நாம் அவற்றை வெறுக்க வேண்டும்.

— மேலும், ஒரு நபர் தன்னை ஒரு பேராசை கொண்டவராகக் காட்டிக்கொண்டு, உதாரணமாக, ஒரு பசியாராதவராகத் தன்னைச் சித்தரிப்பதன் மூலம், மற்றவர்களிடம் ஒரு குறிப்பிட்ட பேராசை இருப்பது போல் பாசாங்கு செய்தால், அவர்கள் அதன் மூலம் சாத்தானை ஏளனம் செய்கிறார்களா?

— அப்படியானால், அவர்கள் ஒரு 'நல்ல' வகை பாசாங்குத்தனத்தைச் செய்கிறார்கள், ஆனால் அது சாத்தானை ஏளனம் செய்வதாகாது. அவன் உனக்கு இறை நிந்தனை எண்ணங்களைக் கொண்டுவரும்போது, நீ ஒரு கீர்த்தனையைப் பாடிக்கொண்டே அவனை ஏளனம் செய்கிறாய்.

— ஜெரோண்டா, இறைப்பூசை நேரத்தில் ஒருவரை இறை நிந்தனை எண்ணத்திலிருந்து எப்படி விரட்ட முடியும்?

— பாடுவதன் மூலம். 'நான் என் வாயைத் திறப்பேன்…'[19] உங்களால் இசைக்குறிப்புகளைப் படிக்க முடியாதா? அந்த எண்ணத்தில் ஆழ்ந்து சிந்திக்காதீர்கள்; அதை இகழ்ச்சியுடன் நோக்குங்கள். அத்தகைய எண்ணங்களைக் கொண்டே நின்று ஜெபிக்கும் ஒருவன், கையெறி குண்டின் திருகாணியைத் தளர்த்தியபடியே தன் தளபதியிடம் அறிக்கை கொடுக்கும் ஒரு சிப்பாயைப் போன்றவன்.

— இறை நிந்தனை எண்ணம் போகவில்லை என்றால் என்ன செய்வது?

— அவன் விலகவில்லை என்றால், உனக்குள் எங்கோ அவன் தனக்கென ஒரு இடத்தைக் கண்டுபிடித்துவிட்டான் என்று அறிந்துகொள். சாத்தானைப் பற்றிய அவமதிப்பே மிகச் சிறந்த மருந்து. ஏனெனில், அவனே—அந்த வஞ்சகனின் தலைவன்—தூஷண எண்ணங்களுக்குப் பின்னால் ஒளிந்துகொள்கிறான். பழிச்சொல் எண்ணங்கள் உங்களைத் தாக்கும்போது, இயேசு ஜெபத்தைக் கொண்டு கூட அவற்றுடன் போராடாமல் இருப்பது நல்லது. ஏனெனில், அதைச் சொல்வதன் மூலம் நமது அமைதியின்மையை வெளிப்படுத்துகிறோம், மேலும் பிசாசு நமது பலவீனமான இடத்தை இலக்காகக் கொண்டு, முடிவில்லாத பழிச்சொல் எண்ணங்களை நம் மீது வீசும். அத்தகைய சமயங்களில், ஒரு திருச்சபைப் பாடலைப் பாடுவது நல்லது. இதைக் கவனியுங்கள்: சிறு குழந்தைகள் கூட, தங்களுக்குச் சமமான ஒருவரிடம் அவமதிப்பைக் காட்ட விரும்பும்போது, 'டு-ரே-மி' போன்ற பல்வேறு சிறிய பாடல்களால் தங்கள் பேச்சைக் குறுக்கிடுகிறார்கள். நாம் சாத்தானைப் பொறுத்தவரையில் அவ்வாறே செய்ய வேண்டும். இருப்பினும், அவனுக்கான நமது அவமதிப்பை உலகியல் பாடல்களால் காட்டாமல், புனிதப் பாடல்களால் காட்ட வேண்டும். திருச்சபைப் பாடல் என்பது கடவுளுக்குச் செய்யும் பிரார்த்தனை மட்டுமல்ல, அது சாத்தானுக்குக் காட்டும் இகழ்ச்சியின் அடையாளமும்கூட. இவ்வாறு, தீயவன் இருபுறமும் தாக்கப்பட்டு வெடிப்பான்.

— கெரொண்டா, நான் இந்த நிலையில் இருக்கும்போது, என்னால் பாட முடியாது. புனித நற்கருணைக்கு வருவதும் கூட எனக்கு எளிதாக இல்லை.

— அது மிகவும் ஆபத்தானது! அந்தத் தங்களாஷ்கா உங்களை ஒரு மூலையில் முடக்கிக் கொண்டிருக்கிறது! பாடுங்கள், திருவருட்சாதனமும் பெறுங்கள் — எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இந்த எண்ணங்கள் உங்களுடையவை அல்ல. குறைந்தபட்சம் இதில் என்னைக் கேளுங்கள்: [எண்ணங்களின் போரின் போது] 'இது உண்மையாகவே தகுதியானது' என்று ஒரே ஒருமுறை பாடுங்கள், அப்போதுதான் அந்தத் தங்களாஷ்காவுக்குத் தகுதியானதைப் பெற்றுக்கொண்டு ஓடிவிடும். மாண்ட் அத்தோஸைச் சேர்ந்த ஒரு துறவியைப் பற்றி நான் உங்களிடம் சொல்லவில்லையா? அவர் பன்னிரண்டு வயதில் அனாதையாக புனித மலைக்கு வந்தார். தன் மண்ணுலகத் தாயின் அன்பை இழந்து, தன் அன்பை எல்லாம் கடவுளின் தாய்க்கு அளித்தார். தன் சொந்தத் தாயிடம் காட்டிய அதே பாசத்தை அவரிடமும் காட்டினார். அவர் திருவுருவங்களை முத்தமிட்ட பக்தி எப்படிப்பட்டது என்று நீங்கள் பார்த்திருக்க வேண்டுமே! அதனால், பகைவன் இந்த அன்பைச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தி, அவனுக்கு இறை நிந்தனையான எண்ணங்களை ஊட்டினான். அந்தப் பாவம் செய்த ஆன்மா, உருவப்படங்களை முத்தமிடுவதைக் கூட நிறுத்திவிட்டது. இதை அறிந்த அவனது பெரியவர், அவனைக் கையெடுத்து, மிகவும் புனிதமான கடவுளின் தாயார் மற்றும் மீட்பரின் உருவப்படங்களில் உள்ள அவர்களின் முகங்களையும் கைகளையும் முத்தமிடச் செய்தார். உடனடியாக, பிசாசு ஓடி ஒளிந்தான். நிச்சயமாக, கடவுளின் தாயையும் மீட்பரையும் நேரடியாக முகத்தில் முத்தமிடுவது ஒரு துணிச்சலான செயல். ஆனால் அந்த முனிவருக்குத் துன்புறுத்திய எண்ணங்களை விரட்டுவதற்காகவே அந்த முனிவர் அவரை அவ்வாறு செய்ய வைத்தார்.

எந்தச் சூழ்நிலைகளில் நாம் அவதூறான எண்ணங்களுக்கு நாமே குற்றவாளிகளாகிறோம்?

— கெரொண்டா, நான் ஒரு இறை நிந்தனை எண்ணத்தின் தொடக்கத்தை உணரும்போது, ஆனால் அதில் நான் ஆழ்ந்து சிந்திக்காமல் இருக்கும்போது,[20] அப்படியானால் நான் குற்றவாளியா?

— நீங்கள் அதனால் கலக்கமடைந்து, அந்த எண்ணத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டால், அப்போது எந்தப் பாவமும் இல்லை.

— கெரொண்டா, ஒரு இழிவான எண்ணத்திற்காக ஒருவன் எப்போது தன்னைக் குறை கூற வேண்டும்?

— அப்படி ஒரு எண்ணம் தோன்றியதும் அவர் கலங்காமல், ஆனால் [கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு] அதைப் பற்றிப் பேசினால், அதற்கு அவரே காரணம். மேலும், அவர் இறை நிந்தனை எண்ணங்களை எவ்வளவு அதிகமாக ஏற்றுக்கொள்கிறாரோ, அவ்வளவு பெரிய சாத்தானிய குழப்பத்திற்கு அவர் ஆளாவார். ஏனெனில், எழுந்த ஒரு இறை நிந்தனை எண்ணத்தை ஆராய்ந்து, அதைத் தன் மனதில் பேசி, அதனுடன் உரையாடுவதன் மூலம், அவர் ஒரு சிறிய அளவிற்கு, பிசாசுப் பிடிப்புக்கு ஆளாகிறார்.

— மேலும், அத்தகைய எண்ணங்களை ஒருவர் எவ்வாறு விரட்ட முடியும்?

— ஒருவருக்கு அத்தகைய எண்ணங்கள் வருவதால் அவர் கலக்கமடைந்து, அவற்றுடன் ஈடுபடாமல் இருந்தால், அவை ஊட்டமின்றி தானாகவே மறைந்துவிடும். நீர்ப்போர் வார்க்கப்படாத மரம் வாடிவிடும். இருப்பினும், ஒருவர் இந்த எண்ணங்களில் சிறிதளவேனும் இன்பம் காணத் தொடங்கும் போது, அவர் அவற்றுக்கு உணவளிக்கிறார், தனது பழைய சுயத்திற்கு 'நீர்ப்போர் வார்க்கிறார்'. இந்த நிலையில், அந்த எண்ணங்கள் எளிதில் 'வாடிவிடுவதில்லை'.

— மேலும் இது சில சமயங்களில் எனக்கு நடக்கிறது, ஜெரோண்டா: நான் தெய்வ நிந்தனை எண்ணங்களை வளர்க்கிறேன், அவற்றில் ஆழ்ந்து சிந்திக்கிறேன், பிறகு நான் என்ன செய்கிறேன் என்பதை உணர்கிறேன், ஆனால் அதற்குள் அவற்றை என்னால் விரட்ட முடியவில்லை.

— உனக்கு என்ன நடக்கிறது என்று புரிகிறதா? ஏதோ ஒரு சமயத்தில் உன் கவனம் சிதறுகிறது, உன் மனம் அலைகிறது, வாயைத் திறந்தபடி காகங்களை எண்ணத் தொடங்குகிறாய். அப்போது ஒரு தெருவோர விற்பனையாளர் உன் அருகில் வந்து, உன் திறந்த வாயில் ஒரு மிட்டாயைத் திணிக்கிறார். அதை வாயில் உருட்டி, அதன் சுவையை ரசிக்கத் தொடங்குவாய், அப்போதைக்கு அதைத் துப்புவது கடினம். அதன் 'இனிப்பு' உனக்கு முதலில் உணர்ந்த கணத்திலேயே அதை உடனடியாகத் துப்ப வேண்டும்.

— கெரொண்டா, எனக்குள் எழுந்த ஒரு புறச்செயல் எண்ணத்தை நான் சிறிது நேரம் அனுமதித்து, பின்னர் அதை விரட்டினால் என்ன ஆகும்?

— அப்படிப்பட்ட சமயத்தில், பிசாசு உங்களுக்கு ஒரு மிட்டாயைத் தருகிறான், நீங்கள் அதைத் துப்பிக்விடுகிறீர்கள் — ஆனால் உடனடியாக அல்ல, சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு. நீங்கள் அதை உடனடியாகத் துப்ப வேண்டும். இல்லையென்றால், முதலில் அந்த மிட்டாயால் உங்களை ஏமாற்றிய பிசாசு, பின்னர் ஒரு கசப்பான மருந்தைக் குடிக்க வைத்து உங்களை ஏளனம் செய்வான்.

அத்தியாயம் 3.
தன் எண்ணங்களை நம்புவது பற்றி

தன் சொந்த எண்ணங்களை நம்புவதே மாயையின் ஆரம்பம்

'மூத்தவரே, எனக்குக் கோபம் வரும்போது, நான் ஒரு சீறும் வெள்ளம் போல ஆகிவிடுகிறேன் — என்னால் என்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.'

— அப்படியென்றால், உங்களால் ஏன் உங்களைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை?

— ஏனென்றால் நான் என் சொந்த எண்ணங்களை நம்புகிறேன்.

— சரி, அப்படியென்றால், உனக்கென சொந்தமான 'நான் நம்புகிறேன்' என்ற கொள்கை, உனக்கென சொந்தமான 'நம்பிக்கை' இருக்கிறது! இது அனைத்தும் சுயநலத்தால் வருகிறது. உன் எண்ணங்களுக்கு நீ நியாயம் கற்பிக்காதே. அந்த முட்டாள்தனமான எண்ணங்களை நீயே விரட்டு; அவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளாதே.

— ஒரு எண்ணம் 'முட்டாள்தனமானது' என்று நான் எப்படி சொல்வது?

— சரி, அது உங்களுக்குப் புரியவில்லை என்றால், அதை உங்கள் மதர் சூப்பீரியரிடம் (தலைவி) நம்பிக்கையுடன் கூறுங்கள். மேலும், அவர் உங்களிடம் கூறும் அனைத்தையும் கேட்டு நடப்பதன் மூலம், அந்த எண்ணத்தை ஒரேயடியாகத் தள்ளிவிடுங்கள். ஒரு ஆன்மீக நபர் தனது சொந்த எண்ணங்களை நம்பினால், அது மாயையின் ஆரம்பமாகும். அவரது மனம் பெருமையால் மங்கிவிடும், மேலும் அவர் மாயையில் விழக்கூடும். அந்த நிலையில் அவர் மனநலம் பாதிக்கப்பட்டால் அது அவருக்குச் சிறந்ததாக இருக்கும், ஏனெனில் அப்போது அவருக்குச் சலுகைக் காரணங்கள் கிடைக்கும்.

— ஜெரோண்டா, அத்தகைய ஒருவரை மற்றவர்களால் [ஏற்கனவே] உதவ முடியவில்லையா?

— அத்தகைய நிலையில் உள்ள ஒருவர் யாருடைய உதவியிலிருந்தும் பயனடைய வேண்டுமென்றால், அவர் முதலில் தமக்குத்தாமே உதவ வேண்டும். எல்லோரையும் விட தாங்கள் சிறந்தவர்கள், தாங்கள் புனிதமானவர்கள், என்பது போன்ற எண்ணங்களைத் தங்களுக்குள் தூண்டும் தங்கள் சொந்த எண்ணங்களை நம்புவது ஒரு மாயை என்பதை அவர்கள் உணர வேண்டும். ஒருவர் அத்தகைய எண்ணத்தை பற்றிக்கொண்டால், ஒரு பீரங்கிக் குண்டு கூட அதை அகற்ற முடியாது. இந்த எண்ணம் மறைவதற்கு, ஒருவர் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ள வேண்டும். சில சமயங்களில் அத்தகைய நிலையில் உள்ளவர்கள் எனக்காகப் பிரார்த்தனை செய்யும்படி கேட்பார்கள். ஆனால் என் பிரார்த்தனை அத்தகைய ஒருவருக்கு எப்படி உதவும்? சாத்தான் அவர்களுக்குள் செருகிய தீக்குச்சியை அவர்கள் அப்படியே வைத்திருந்தால், அவர்கள் மீண்டும் வெடித்துச் சிதறுவார்கள். இது, [பூதக்குழியில் அமர்ந்திருக்கும்] ஒருவர், வெடிபொருளைத் தவிர்க்க உதவுமாறு உங்களிடம் கேட்டுக்கொண்டே, தீக்குச்சியைத் தன் கையில் வைத்திருப்பது போன்றது!

— கெரொண்டா, நான் முற்றிலும் பைத்தியமாகிவிட்டேன்…

— இதை உனக்கு யார் சொன்னது? நிச்சயமாக இது உன் சொந்த எண்ணமல்லவா? [பயப்படாதே.] நான் புனித மலையிலிருந்து உன்னைக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். உன்னை எனக்கு நினைவிருக்கிறது. நீ பைத்தியமாகவில்லை, சற்றும் இல்லை. ஆனால் உன் சொந்த எண்ணங்களை நம்பத் தொடங்கினால், அவை நிச்சயமாக உன்னை பைத்தியமாக்கிவிடும். உன் சொந்த எண்ணங்களை நம்பாதே: நீ அழிந்துவிட்டாய் என்று அவை சொல்லும்போதும் நம்பாதே, நீ ஒரு புனிதர் என்று அவை சொல்லும்போதும் நம்பாதே.

தன் எண்ணங்களை நம்புவது மனநோய்க்கு வழிவகுக்கிறது

— ஜெரோண்டா, தன்னைச் சுற்றியுள்ள அனைவரும் தன்னைப் பற்றி மட்டுமே சிந்தித்துக் கொண்டிருப்பதாக ஒரு நபர் சிந்தித்துத் துன்புற்றால், அவர் இந்த எண்ணத்தை எப்படி விரட்ட முடியும்?

— இந்த எண்ணம் ஒரு நபரை நோய்வாய்ப்படுத்த விரும்பும் தீயவனிடமிருந்து வருகிறது. அத்தகைய எண்ணத்தை ஒருவன் அலட்சியமாகவும், கண்டுகொள்ளாமலும் நடத்த வேண்டும். அதை சிறிதளவும் நம்பக்கூடாது. உதாரணமாக, சந்தேக குணம் கொண்ட ஒருவன், இரண்டு தெரிந்தவர்கள் தங்களுக்குள் அமைதியாகப் பேசுவதைப் பார்த்து, 'அவர்கள் என்னைப் பற்றிப் புறம் பேசுகிறார்கள்!' என்று நினைக்கிறான். நான் அவர்களிடமிருந்து அதை எதிர்பார்க்கவில்லை!" ஆனாலும் அந்த மக்கள் உண்மையில் முற்றிலும் வேறு எதையோ பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒருவர் அத்தகைய எண்ணத்திற்கு முழு சுதந்திரம் கொடுத்தால், அது படிப்படியாக 'வேகம் பிடிக்கும்' மேலும் அந்த நபர் தான் கண்காணிக்கப்படுகிறோம் , பின்தொடரப்படுகிறோம் என்று நினைக்கும் நிலைக்கு வந்துவிடுவார். தன்னைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் அனைவரும் தன்னைப் பற்றி மட்டுமே கவலைப்படுகிறார்கள் என்பதற்கு ஒருவருக்கு 'மறுக்க முடியாத ஆதாரம்' இருந்தாலும், அந்த 'உண்மைகள்' கூட, அந்த நபரை [முன்மொழியப்பட்ட எண்ணத்தின் உண்மையை] நம்ப வைக்க விரும்பும் எதிரியாலேயே மிகவும் சூழ்ச்சித்தனமாகக் கையாளப்பட்டவை என்பதை அவர் உணர வேண்டும். சாத்தான் எவ்வளவு சூழ்ச்சித்தனமான ஒரு கையாளுபவன்!

எனக்கு ஒரு இளைஞனைத் தெரியும். அவர் மிகவும் புத்திசாலியாக இருந்தாலும், அவர் மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர் என்று கூறி, எதிரி அவருள் விதைக்கும் எண்ணத்தை அவர் நம்புகிறார். எதிரி அவருக்குக் கொண்டுவரும் எண்ணங்களை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம், அந்த இளைஞன் தனக்குத்தானே பல மனக்குறைகளை உருவாக்கிக் கொண்டார். அவர் தற்கொலை செய்துகொள்ள முயன்றார், மேலும் தனது பெற்றோரை முற்றிலும் துன்புறுத்தினார். கடவுள் அவனுக்கு வலிமையையும் வரங்களையும் கொடுத்துள்ளார், ஆனால் எதிரி இவை அனைத்தையும் பயனற்றதாக்குகிறான். அதனால் அந்தச் சிறுவன் தன்னைத்தானே சித்திரவதை செய்துகொண்டு மற்றவர்களையும் சித்திரவதை செய்கிறான். என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை: மக்கள் ஏன் சாத்தானிடமிருந்து வரும் இந்த எண்ணங்களை ஏற்றுக்கொண்டு தங்கள் சொந்த வாழ்க்கையைச் சகித்துக்கொள்ள முடியாததாக ஆக்கிக்கொள்கிறார்கள்? மேலும், கடவுள் நமக்கு மிகவும் கருணை உடையவராகவும் நம்மை மிகவும் நேசிப்பவராகவும் இருக்கும்போது, தங்களுக்கு நடப்பதற்காக அவர்கள் கடவுளைக் குறை கூறவும் தொடங்குகிறார்கள்! அத்தகையவர்களிடம் நீங்கள் என்ன சொன்னாலும் அது பயனளிக்காது. ஒருவன் எதிரி தனக்குக் கொண்டுவரும் எண்ணங்களை நம்புவதை நிறுத்தும் வரை, அவனுடனான அனைத்து உரையாடல்களும் ஒருவரின் சக்தியை வற்றிப்போகச் செய்வதைத் தவிர வேறு எதையும் சாதிக்காது.

— கெரோண்டா, எளிதில் மற்றவர்களால் பாதிக்கப்படுவது ஆன்மாவின் பலவீனமா, ஒரு நோயா?

— இல்லை. கருணை, உணர்திறன் மற்றும் எளிதில் உணர்ச்சிவசப்படுவது ஆகியவை இயற்கையான வரங்கள்; இருப்பினும், துரதிர்ஷ்டவசமாக, சாத்தான் [சில நேரங்களில்] அவற்றைத் தனது சொந்த நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்திக்கொள்கிறான். சாத்தான், எளிதில் உணர்ச்சிவசப்படுபவரான ஒரு நபருக்கு, விஷயங்களை மிகைப்படுத்திக் கூறும் ஒரு போக்கை அடிக்கடி ஊக்குவிக்கிறான். அதனால், அவர்கள் சில சிரமங்களைத் தாங்க முடியாமல் போகிறார்கள் அல்லது - அதைத் தாங்கினாலும் - மிகுந்த மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகி, மனச்சோர்வடைந்து, களைப்படைந்து, இறுதியில் உடைந்து போகிறார்கள். ஒருவர் தனது இயல்பான உணர்ச்சிவசப்படும் தன்மையையும், உணர்திறனையும் நல்ல முறையில் பயன்படுத்தினால், அது தெய்வீகமாக மாறும். இருப்பினும், ஒருவர் சாத்தான் தங்களைப் பயன்படுத்த அனுமதித்தால், அவை அந்த நபருக்கே தீங்கு விளைவிக்கும். ஏனெனில், ஒரு நபர் தனது வரங்களை நல்லதற்காய் பயன்படுத்தாவிட்டால், சாத்தான் அவற்றைப் பயன்படுத்திக்கொள்கிறான். இந்த வழியில், ஒரு நபர் கடவுளின் வரங்களை வீணடிக்கிறார். கடவுளுக்கு நன்றி சொல்லும் பதிலாக, அவர்கள் எல்லாவற்றையும் முற்றிலும் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள். மிக எளிதில் பாதிக்கப்படக்கூடிய ஒருவர் தனது சொந்த எண்ணங்களை நம்பினால், அது அவர்களை ஒரு மனநல மருத்துவமனைக்குக் கூட அழைத்துச் செல்லக்கூடும். நிச்சயமாக, 'வாழ்க்கையின் அற்ப விஷயங்கள்!' என்று தொடர்ந்து கூறி, எதற்கும் கவனம் காட்டாத ஒரு நபரைப் பாராட்டவும் எந்தக் காரணமும் இல்லை. ஆனால், குறைந்தபட்சம், அத்தகையவர்கள் மனநல மருத்துவமனையில் முடிவதில்லை. அதனால்தான் டங்கலாஷ்கா மிக எளிதில் பாதிக்கப்படக்கூடியவர்களை வேட்டையாடுகிறது.

இதற்கிடையில், மற்றவர்கள் தாங்கள் ஒரு கனமான பரம்பரைச் சுமையால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளோம் என்ற எண்ணத்தால் தங்களைத் தாங்களே வாட்டி வதைத்துக் கொள்கிறார்கள். அல்லது, அது tangalashka தான் அவர்களுக்குள் இந்த எண்ணத்தை விதைத்து, இதுதான் உண்மை என்று அவர்களை நம்ப வைக்க முயற்சிக்கிறது. பகைவன் அத்தகையவர்களிடம் பயத்தை ஏற்படுத்துகிறான், அவர்களின் மனதை மங்கச் செய்து, எந்தவொரு கடுமையான காரணமும் இல்லாமல் அவர்களை இயலாதவர்களாக்க முயல்கிறான். இருப்பினும், ஒரு நபருக்கு உண்மையாகவே பரம்பரையாக ஏதேனும் இருந்தாலும்—கடவுளின் அருளுக்கு எதிராக எதுவும் நிற்க முடியாது. திருச்சபையின் ஒரு தலைவராகவும், கிறிஸ்துவுக்காக உயிர்த்தெழுந்த வீரமரணம் அடைந்தவருமான, முன்னாள் மந்திரவாதியான புனித சிப்பிரியனை நினைவுகூர்கிறீர்களா?[21] மேலும், கறுப்பின புனித மோசேவைப் பற்றி?[22] ஆரம்பத்தில் அவர் ஒரு கொள்ளையராக இருந்தார், ஆனால் துறவற வாழ்வில், ஆன்மீக பகுத்தறிவில் பல பெரிய தந்தையர்களை விட அவர் மிஞ்சினார். அவர் எவ்வளவு உயர்ந்த ஆன்மீக முழுமை நிலையை அடைந்தார்! புனித மகாரியஸ் அவரைப் பார்க்க வந்தபோது, வணக்கத்திற்குரிய மோசே அவரிடம் கேட்டார்: 'நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? மக்கள் என்னைத் தொந்தரவு செய்கிறார்கள், என் மௌனத்தைக் காக்க முடியவில்லை.' 'மோசே,' என்று அப்பா மகாரியஸ் பதிலளித்தார், 'நீ மிகவும் உணர்ச்சிவசப்படுபவன். மக்கள் கூட்டத்தை உன்னால் விரட்ட முடியாது என்பதால், அரபுப் பாலைவனத்திற்குச் செல்.'[23]

புனித மோசே—இந்த முன்னாள் கொள்ளையர்—தனது ஆன்மீக உணர்வுநிலையின் நுட்பத்தில், மாபெரும் அருட்தந்தை ஆர்செனியஸையே மிஞ்சினார்; ஆர்செனியஸ் ஒரு உயர்குடி குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் மற்றும் கற்றறிந்த, பண்பான மனிதராக இருந்தபோதிலும். கடவுளின் அருள் என்ன சாதிக்கிறது என்று பாருங்கள்! ஆனால், போற்றத்தக்க மோசே பெரிய பணிவைக் கொண்டிருந்தார் என்றும் கூறப்பட வேண்டும்...

விருப்பங்கள் ஒரு எண்ணத்தில் தொடங்குகின்றன

— ஜெரோண்டா, இகழ்ச்சி எங்கிருந்து வருகிறது?

— எதை நீங்கள் இளக்கப் பார்க்கிறீர்கள்? — சரி, ஏறக்குறைய எல்லாவற்றையும்.

— சரி, அப்படியென்றால், உங்களுக்குப் பலவிதமான விஷயங்கள் கிடைக்கும். ஆப்பிள்களில் புழுக்கள், பீன்ஸில் பூச்சிகள், ரொட்டியில் முடிகள்...

— ஜெரோண்டா, நான் சந்திப்பது சரியாக அதையேதான்!

— உமக்கு மகிமை, ஆண்டவரே. இந்த பலவீனத்தை வெல்வதற்கு கடவுள் உங்களுக்கு எப்படி உதவுகிறார் என்று பார்க்கிறீர்களா?

— ஜெரோண்டா, இது போன்ற எல்லா விஷயங்களும் ஒரு எண்ணத்தில்தான் தொடங்குகின்றன அல்லவா? ஒரு சகோதரி தன் தட்டில் ஒரு முடி காண்கிறாள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். சரி, அவள் அதைக் கொட்டிவிடுகிறாள் — அதோடு அந்த விஷயம் முடிந்துவிடுகிறது.

— நீங்கள் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்? எந்தச் சூழ்நிலையிலும் அதைத் தூக்கி எறியக் கூடாது! எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அந்த முடி அவளுக்கு ஒரு ஆசீர்வாதமாக வந்திருக்கிறது! அவள் அதை நிச்சயமாக எனக்குக் கொடுக்க வேண்டும்; நான் அதை அத்தோஸ் மலைக்கு என்னுடன் எடுத்துச் செல்வேன் — ஒரு ஆசீர்வாதமாக!.. ஒருமுறை சீனாய் மலையில் நாங்கள் ஒரு துறவியுடன் ஒன்றாக எங்கோ நடந்து கொண்டிருந்ததை நான் நினைவுகூர்கிறேன். வழியில், நான் அவருக்கு இரண்டு பீச் பழங்களைக் கொடுத்தேன். அவர் அவற்றைச் சாப்பிடவில்லை என்பதை நான் கவனித்தேன். அவர் முதலில் அவற்றைக் கழுவ விரும்பினார், ஆனால் தன் பையில் வைப்பதற்குப் பயந்தார்—ஏனெனில் தன் பையில் ஒளிந்திருக்கும் கிருமிகள் அவற்றில் பரவிவிடுமோ என்று. அதனால் அவர் முழு வழியிலும் அவற்றைத் தன் கைகளிலேயே பிடித்துக் கொண்டிருந்தார். அவரைப் பற்றி அவருடைய சகோதரர் கூறுவார்: "எனக்கு எட்டு குழந்தைகள் மற்றும் ஒரு மனைவி இருக்கிறார்கள்; அவள் அவர்கள் அனைவருக்கும் குளிப்பாட்டுகிறாள், ஆனாலும், அவர் கைகளைக் கழுவ மட்டுமே அவளை விடக் குறைவான சோப்பைப் பயன்படுத்துகிறார்!" பாருங்கள், அவருக்கு என்ன ஆனது என்று. அங்கே, சினாய் மலையில், ஒவ்வொரு துறவிக்கும் உதவவும், உணவு கொண்டு வரவும் ஒரு பெடூயின் ஒதுக்கப்பட்டார். அந்த சுத்தமான துறவிக்கு நியமிக்கப்பட்ட பெடூயின் அவர்களில் எல்லோரையும் விட மிகவும் அழுக்காக இருந்தான். ஒரு புகைபோக்கி சுத்தப்படுத்துபவரைப் போல கறுப்பாக! அவனது உடைகளும் அவனும் ஒரு பயங்கரமான துர்நாற்றத்தை வீசினார்கள். அந்த அழுக்குப் பிடித்தவனை சுத்தம் செய்ய, அவனை ஒரு பெரிய தொட்டியில் ஒரு வாரம் முழுவதும் ஊறவைத்திருக்க வேண்டும்! அவரது கைகளைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம்...! அதைப் பற்றிக் கேட்கவே வேண்டாம். ஒரு துடுப்பை எடுத்து அவரது கைகளில் படிந்திருந்த அழுக்கைத் துண்டுகளாகச் சுரண்டி எடுக்கலாம். அந்த அழுக்குப் பிடித்தவர் ஒரு கிண்ணம் உணவை எடுத்துக்கொண்டு, தான் 'பராமரித்து' வந்த துறவிடம் விரைந்து செல்வார். அவனது இரண்டு அழுக்கான கட்டைவிரல்களும் எப்போதும் சூப் அல்லது கஞ்சியில் முழுகியிருக்கும். அவன் வாசலில் தெரிந்தவுடன், அந்த மடாலயத் துறவி, 'போ, போ...!' என்று கத்துவார். இறுதியில், சினாய் மலையில் இரண்டு வாரங்களுக்கும் குறைவாக இருந்த அவன், அங்கிருந்து ஓடிவிட்டான்.

மேலும், நான் முன்பு வாழ்ந்திருந்த பொது மடத்தில், மதச்சார்பற்ற உலகில் உள்ளூர் காவலர் கான்ஸ்டபிளாகப் பணியாற்றிய ஒரு துறவி இருந்தார். அவர் நன்கு படித்தவர் என்பதால், அவருக்கு தேவாலயத்தில் வாசகர் பணி கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. அவர் பல ஆண்டுகள் மடத்தில் வாழ்ந்தபோதிலும், தன்னைச் சுற்றியுள்ள அனைவரையும் இழிவாகப் பார்த்தார். அவர் கதவு கைப்பிடிகளைத் தொடுவதில்லை, மாறாகக் காலில் உதைத்து கதவுகளைத் திறப்பார். ஒரு தாழ்ப்பாளைத் தூக்க வேண்டியிருந்தால், அதை முழங்கையால் தூக்கி, பின்னர் தனது சட்டைக் காம்பை ஆல்கஹாலில் துடைத்துக்கொள்வார். அவர் தேவாலயக் கதவைக் கூட காலில் உதைத்துத் திறப்பார். அவர் வயதானபோது, கடவுளின் சித்தப்படி, அவரது கால்கள் அழுகிப் புழுக்களால் நிறைந்தன — குறிப்பாக அவர் தேவாலயக் கதவுகளைத் திறக்கப் பயன்படுத்திய கால். நான் மடாலய மருத்துவமனையில் எனது கடமைகளைச் செய்து கொண்டிருந்தபோது — தீயணைப்பு மருத்துவருக்கு உதவிக் கொண்டிருந்தேன் — அவர் முதன்முறையாகக் காலில் கட்டுடன் அங்கு வந்தார். அந்த அவசர சிகிச்சைப் பணியாளர், அவர் சில கட்டுகளை எடுத்துவரச் சென்றபோது, நான் அவருடைய காலைக் கட்டு அவிழ்க்கச் சொன்னார். அடடா, நான் அந்தக் கட்டுவை அகற்றியபோது என் கண்களுக்குக் காட்சி தந்தது என்னவென்றால்! அந்தக் கால் முழுவதும் புழுக்களால் நிரம்பி வழிந்தது! 'கடற்கரைக்குச் செல்,' என்று அவனிடம் சொன்னேன், 'உன் காலைக் கழுவி, புழுக்களை நீக்கி சுத்தம் செய். பிறகு திரும்பி வா, நாங்கள் உன் காயத்திற்கு மீண்டும் கட்டுப்போட்டு விடுகிறோம்.' அவர் என்ன ஒரு மோசமான நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருந்தார்! அவருக்கு என்ன ஒரு தண்டனை விதிக்கப்பட்டிருந்தது! நான் திகைத்துப் போனேன். 'காரணம் என்னவென்று புரிகிறதா?' என்று அந்த அவசர சிகிச்சைப் பணியாளர் என்னிடம் கேட்டார். 'எனக்கு எப்படிப் புரியாமல் இருக்கும்!' என்று நான் பதிலளித்தேன். 'காரணம், அவர் திருச்சபையின் கதவைக் காலால் திறப்பதுதான்.'

— ஜெரோண்டா, அந்த நிலையில் கூட, அவர் தன் காலால் கதவைத் திறப்பதைத் தொடர்ந்தாரா?

— ஆம், காலால்! மேலும் அவர் துறவற வாழ்க்கையில் முதியவராகிவிட்டார்!

— அதனால், என்ன தவறு என்று அவர் ஒருபோதும் உணரவில்லையா?

— எனக்குத் தெரியாது. நான் பின்னர் அந்த மடாலயத்தை விட்டு கொனிட்சாவில் உள்ள ஸ்டோமியோன் மடாலயத்திற்குச் சென்றேன். அவர் எப்படி இறந்தார் என்று யாருக்குத் தெரியும்? இதற்கிடையில், அதே மடாலயத்தைச் சேர்ந்த சில இளம் துறவிகள், மூத்த துறவிகளின் தட்டுகளில் மீதமுள்ள உணவை ஆசீர்வாதமாகச் சாப்பிடுவார்கள். அவர்கள் சென்ற பிறகு, அந்த 'மீதமுள்ள உணவை' அவர்கள் சேகரிப்பார்கள். மற்ற துறவிகள் [அன்புடன்] கதவு கைப்பிடியை முத்தமிடுவார்கள், ஏனெனில் பெரியவர்களின் கைகள் அதைத் தொட்டிருந்தன. ஆனால் இவர், திரு உருவங்களை வணங்கும்போது, தனது மீசையால் அவற்றை மிகவும் மென்மையாகத் தட்டுவார், பின்னர் அதை ஆல்கஹாலில் நனைத்த பஞ்சுப் பட்டை கொண்டு கவனமாகத் துடைப்பார்!

— கெரொண்டா, ஒரு நபர் ஒரு புனிதப் பொருளை இப்படி நடத்தும்போது, அது மரியாதைக் குறைவா?

— இது வெறும் அருவருப்பிலிருந்து தொடங்குகிறது, ஆனால் பின்னர் அதைவிடவும் மேலே செல்கிறது. உதாரணமாக இந்தத் துறவி: தனக்கு முன்பு அவற்றை முத்தமிட்டவர் யாராவது நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்ற அச்சத்தால், அவர் திருவுருவங்களை முத்தமிடுவதைத் தவிர்க்கும் அளவிற்குச் சென்றார்!

— அப்படியானால், அருவருப்பு ஏற்படாமல் இருக்க, இதுபோன்ற விஷயங்களில் யாரும் கவனம் செலுத்தக் கூடாதா?

— மக்கள் பலவிதமான கிருமிகளைத் தாங்கள் உணராமலேயே உள்ளே எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். ஆனால் நோய் அல்லது வேறு எதற்கும் பயப்படும் ஒருவன் சிலுவை அடையாளம் செய்தால், கிறிஸ்து அவனுக்கு உதவுவார். மாண்ட் அத்தோஸில் உள்ள என் கலிவா வழியாக எத்தனை விதமான நோயாளிகள் வருகிறார்கள் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? ஆனாலும், சில எளிய மக்கள் சிலுவை அடையாளம் செய்து, பொதுக் குடுவையை எடுத்து அதில் இருந்து தண்ணீர் குடிக்கிறார்கள். மற்றவர்களோ அதைத் தொடப் பயப்படுகிறார்கள். சில நாட்களுக்கு முன்பு, ஒரு குறிப்பிட்ட அமைப்பில் மிக உயர்ந்த பதவியில் இருக்கும் ஒருவர் என்னைப் பார்க்க வந்தார். அந்தப் பாவம், கிருமிகளைப் பார்த்து மிகவும் பயப்படுகிறார், அதனால் அவர் தொடர்ந்து தனது கைகளை ஆல்கஹாலால் துடைப்பதால் அவை வெள்ளைச் சுண்ணாம்பு போலாகிவிட்டன. அவர் தனது காரைக் கூட ஆல்கஹாலால் துடைக்கிறார். அந்தப் பாவப்பட்ட ஆன்மாவிற்காக நான் வருந்தினேன். கற்பனை செய்து பாருங்கள்: அவ்வளவு உயர்ந்த பதவியில் இருந்துகொண்டு அப்படி நடந்துகொள்வதை? நான் பெட்டியிலிருந்து ஒரு துண்டு துருக்கிய டெலைட்டை எடுத்து அவரிடம் கொடுத்தேன், ஆனால் நான் என் கைகளால் தொட்டதால் அவர் அதை மறுத்துவிட்டார். இருப்பினும், நான் அவரே பெட்டியிலிருந்து துருக்கிய டெலைட்டை எடுத்துக்கொள்ளுமாறு பரிந்துரைத்திருந்தால், யாரோ ஒருவர் கழுவாத கைகளால் அதை பெட்டியில் வைத்திருக்கலாம் என்று நினைத்து அவர் அப்போதும் மறுத்திருப்பார். சரி, அப்படியென்றால், நானே இந்த துருக்கிய இனிப்புத் துண்டை எடுத்துக்கொண்டு, குனிந்து, அவரது பூட்ஸை அதனால் துடைத்துவிட்டு, பிறகு அதைச் சாப்பிடுகிறேன். அவருடன் இந்தச் சடங்குகளை நான் பலமுறை செய்ய வேண்டியிருந்தது — அதன் பிறகே, மிகுந்த சிரமத்துடன், இந்தக் குறைபாட்டிலிருந்து அவரைச் சற்றே விடுவிக்க முடிந்தது. இன்றைக்குக் கூட, நோய்களைப் பற்றிப் பயப்படும் ஒரு இளம் பெண் இங்கு வந்திருந்தாள். நான் மக்களைச் சந்திக்கும் அறைக்குள் நுழைந்ததும், கிருமிகள் பற்றிக்கொள்ளும் என்ற அச்சத்தால், என் ஆசியைப் பெற அவள் மறுத்துவிட்டாள். நான் அவளுக்கு உதவ விரும்பினேன், மேலும் பல பயனுள்ள விஷயங்களை அவளிடம் கூறினேன், ஆனால் அதையெல்லாம் செய்த பிறகும், அவள் வெளியேறும்போது மீண்டும் என் ஆசியைப் பெற மறுத்துவிட்டாள். 'நான் உங்கள் கையை முத்தமிட மாட்டேன், ஏனென்றால் எனக்கு கிருமிகள் பற்றிக்கொள்ளும் என்று பயமாக இருக்கிறது,' என்று அவள் விளக்கமளித்தாள். இதற்கு என்ன சொல்வது? இப்படித்தான் மக்கள் தங்கள் சொந்த வாழ்க்கையை [தாங்க முடியாதபடி] துயரமானதாக ஆக்கிக்கொள்கிறார்கள்.

தங்கள் சொந்த கற்பனையாலேயே நோய்வாய்ப்படுதல்

ஒருவர் தான் ஏதோ ஒரு நோயால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளோம் என்ற தனது சொந்த எண்ணத்தை நம்பும்போது, அதுவே மிகவும் பயங்கரமான நோயாகும். இந்த எண்ணம் ஒருவரைக் கவலையால் மூழ்கடித்து, அவர்களைக் கலக்கமடையச் செய்து, அவர்களின் பசியையும் தூக்கத்தையும் பறித்து, மருந்து எடுத்துக்கொள்ளும்படி கட்டாயப்படுத்தி, இறுதியில், ஒரு ஆரோக்கியமான நபரே உண்மையில் நோய்வாய்ப்படுகிறார். உண்மையாகவே நோய்வாய்ப்பட்ட ஒருவர் சிகிச்சை பெறுவதை நான் புரிந்துகொள்ள முடியும். ஆனால், முதலில் ஆரோக்கியமாக இருந்து, பின்னர், தனக்கு நோய் இருப்பதாகத் தன்னைத்தானே நம்பி, எந்தக் காரணமும் இல்லாமல் உண்மையில் நோய்வாய்ப்படுவது—அதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. உதாரணமாக, இது சில சமயங்களில் நடக்கும்: ஒருவருக்கு உடல் மற்றும் ஆன்மீக சக்தி இரண்டும் இருக்கும், ஆனாலும், தனக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்று தனது சொந்த எண்ணங்களை நம்புவதால், அவரால் எதையும் செய்ய முடிவதில்லை. இதன் விளைவாக, அந்த நபர் உடல் ரீதியாகவும் ஆன்மீக ரீதியாகவும் மெலிந்து போகிறார். மேலும் அவர்கள் பொய் சொல்லவில்லை [— இது உண்மையிலேயே உண்மை]. தங்களுக்கு ஏதோ ஒரு வியாதி இருப்பதாக நம்பத் தொடங்கி, அவர்கள் பீதிக்கு ஆளாகி, உடைந்து போகிறார்கள், பின்னர் எதையும் செய்ய முடியாமல் போகிறார்கள். இவ்வாறு, எந்தவொரு சரியான காரணமும் இல்லாமல், அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே பயனற்றவர்களாக ஆக்கிக் கொள்கிறார்கள்.

சில சமயங்களில், உண்மையாகவே மனமுடைந்தவர்கள் என்னைக் காண கலிவாவுக்கு வருகிறார்கள். "எனக்கு எய்ட்ஸ் இருப்பதாக ஒரு எண்ணம் தொடர்ந்து சொல்கிறது," என்று அவர்கள் கூறுவார்கள், அதை அவர்கள் நம்புகிறார்கள். "உங்கள் வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒன்று நடந்திருக்கலாமோ?" என்று நான் கேட்பேன். 'இல்லை,' என்று அவர்கள் பதிலளிப்பார்கள், 'அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை.' 'அப்படியென்றால்,' நான் சொல்வேன், 'நீங்கள் வீணாகக் கவலைப்படுகிறீர்கள். உங்கள் பயத்தைப் போக்கச் சென்று பரிசோதனை செய்துகொள்ளுங்கள்.' 'ஆனால், பரிசோதனைகளில் எனக்கு எய்ட்ஸ் இருப்பது தெரிந்தால் என்ன செய்வது?' என்று அவர்கள் அச்சத்துடன் பதிலளிப்பார்கள். எனவே அவர்கள் என்னைக் கேட்பதில்லை, தங்களைத் தாங்களே வாட்டி வதைத்துக் கொள்கிறார்கள். ஆனால், கீழ்ப்படிதலுடன் பரிசோதனைக்குச் செல்பவர்கள் தங்களுக்கு எய்ட்ஸ் இல்லை என்பதைக் கண்டறிகிறார்கள். பாருங்கள்: அவர்களின் முகங்கள் மாறுகின்றன; வாழ்க்கையின் மீதான ஆர்வம் மீண்டும் வருகிறது. அதேசமயம், முதல் குழுவினர், தங்கள் மன உளைச்சலால், படுக்கையிலேயே கிடப்பதோடு, சாப்பிடுவதையும் முற்றிலும் நிறுத்தக்கூடும். சரி, உங்களுக்கு உண்மையிலேயே எய்ட்ஸ் இருப்பதாக வைத்துக்கொள்வோம். ஆனால் கடவுளுக்குத் தீர்க்க முடியாத பிரச்சனைகள் என்று எதுவும் இல்லை. நீங்கள் அதிக ஆன்மீக வாழ்க்கை வாழ்ந்து, பாவ அறிக்கை செய்து, புனித திருவருட்சாதனத்தைப் பெற்று, ஒரு உண்மையான கிறிஸ்தவராக மாறினால், ஆண்டவர் உங்களுக்கு உதவுவார்.

— ஜெரோண்டா, ஒருவர் தனக்கு நோய் இருக்கலாம் என்று ஏன் நினைக்கத் தொடங்குகிறார்?

— அவர்கள் இந்த எண்ணத்தைத் தங்கள் உள்ளத்தில் அமைதியாக வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள். பெரும்பாலும், அத்தகைய சந்தேகங்களுக்கு உண்மையில் சில சிறிய, அற்பமான காரணங்கள் இருக்கலாம் [அதைப் பற்றிக்கொண்டவுடன்], அந்த எண்ணம் நபருக்கு வேறு எதையாவது பரிந்துரைத்து, ஒரு எலிக்கூட்டிலிருந்து மலையை உருவாக்குகிறது. நான் ஸ்டோமியன் மடாலயத்தில் வசித்தபோது, கோனின் நகரில் ஒரு திருமணமானவர் தனக்குக் காசநோய் இருப்பதாக நினைத்தார். அவர் தனது மனைவி தன்னை நெருங்கக் கூட அனுமதிக்கவில்லை. 'என்னிடம் வராதே, இல்லையென்றால் உங்களுக்கும் அது வந்துவிடும்' என்று அவளிடம் கூறுவார். அந்தப் பாவம் பெண்மணி, ஒரு நீண்ட குச்சியின் முனையில் ஒரு கூடையில் உணவைக் கட்டி, தூரத்திலிருந்தே அவரிடம் கொடுப்பார். அந்தப் பாவம் மனிதன் முற்றிலும் சோர்வடைந்து, மெலிந்து போயிருந்தார். உண்மையில் அவருக்குக் காசநோயின் ஒரு சிறு அறிகுறி கூட இல்லாதபோதும், அவரது பரிதாபமான பிள்ளைகள், தங்கள் 'காசநோயால் வாடும்' தந்தையைத் தூரத்திலிருந்தே பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். உண்மை என்னவென்றால், அவர் ஒருபோதும் வெயிலுக்கு வரவில்லை, மாறாகத் துணிகளால் சுற்றப்பட்ட நிலையில், எப்போதும் பூட்டப்பட்ட அறைக்குள் இருந்தார். அதனால்தான் அவர் மஞ்சளாகி, தனக்குக் காசநோய் இருப்பதாக நம்பத் தொடங்கினார். சரி, [இவை அனைத்தும் எனக்குச் சொல்லப்பட்ட பிறகு] நான் அவருடைய வீட்டிற்குச் சென்றேன். என்னைப் பார்த்ததும், அந்த 'நோயாளி' முனகினார்: 'சாமியாரே, என் அருகில் வராதீர்கள், இல்லையென்றால் உங்களுக்கும் அது பிடித்துவிடும்... எப்படியிருந்தாலும், மக்கள் உங்கள் மடத்திற்கு வருகிறார்கள்... பாருங்கள், காசநோய் என்னை முற்றிலும் வீழ்த்திவிட்டது…' — 'ஆனால், உனக்குக் காசநோய் இருப்பதாக யார் சொன்னது, முட்டாளே?' — என்று கேட்டேன். அப்போது அவனது மனைவி எனக்கு ஒரு இனிப்பு — வால்நட் ஜாம் — கொண்டு வந்தார். 'சரி,' என்றேன், 'வாயைத் திற. இப்போது நான் சொல்வதை நீ செய்யப் போகிறாய்.' சரி, அவன் வாயைத் திறந்தான். நான் என்ன செய்யப் போகிறேன் என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அதனால் நான் ஒரு தட்டில் இருந்த ஒரு இனிப்பான வால்நட்ஸை எடுத்து, அவன் வாயில் வைத்து, சில முறை சுழற்றிவிட்டு, பிறகு அதை வெளியே எடுத்து, என் சொந்த வாயில் வைத்து அதைச் சாப்பிட்டேன். "வேண்டாம், வேண்டாம்!" என்று அந்த 'காசநோயாளி' கத்தினான். "அப்படிச் செய்யாதீர்கள்! 'உங்களுக்கும் அது பிடிக்கும்!' — 'நான் என்ன பிடிக்கப் போகிறேன்? உனக்கு ஒன்றும் இல்லை! உனக்கு உண்மையிலேயே காசநோய் இருந்திருந்தால், நான் இப்படி ஒரு காரியம் செய்வேனா? வா, எழுந்திரு, கொஞ்சம் புத்துணர்ச்சியான காற்றுக்கு வெளியே போவோம்!' — என்று நான் பதிலளித்தேன், மேலும், அவனது மனைவியைப் பார்த்து, 'இந்த மருந்துகள், போர்வைகள் அனைத்தையும் வெளியே எறிந்துவிடு...' என்று சொன்னேன். நான் அவரை எழுந்து நிற்க உதவினேன், நாங்கள் புத்துணர்ச்சியூட்டும் காற்றைச் சுவாசிக்க வெளியே சென்றோம். மூன்று வருட 'கைது'க்குப் பிறகு, அவர் உலகத்தைப் பிரமிப்புடன் பார்த்தார். பிறகு, மெதுமெதுவாக, அவர் மீண்டும் வேலைக்குச் செல்லத் தொடங்கினார். ஒரு எண்ணத்தை நீங்கள் வளர்க்கும்போது அதுதான் செய்ய முடியும்!

கட்டுப்பாடு எல்லாவற்றையும் வெல்லும்

— ஜெரோண்டா, எந்தக் காரணமும் இல்லாமல், தான் ஏதோ ஒரு நோயால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளதாக சந்தேகிக்கும் ஒருவருக்கு எப்படி உதவுவது?

— அத்தகைய ஒருவர் உதவி பெற, அவருக்கு ஒரு ஆன்மீகத் தந்தை இருக்க வேண்டும், அவர் மீது நம்பிக்கை வைத்து அவருக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும். அவர்கள் தங்கள் எண்ணங்களைத் தங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையிடம் வெளிப்படுத்துவார்கள், அவரோ அவர்களுக்கு அறிவுறுத்துவார்: 'இதற்கு எந்த முக்கியத்துவமும் கொடுக்காதே, ஆனால் அதற்குக் கவனம் செலுத்து…' ஒரு நபர் தங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையை நம்பவில்லை என்றால், அவருக்குக் கீழ்ப்படியவில்லை என்றால், அந்த எண்ணம் நீங்காது. மக்கள் உங்களிடம் உதவி கேட்டாலும், தாங்களாக ஒரு விரலைக் கூட அசைக்காமல் இருப்பது எப்படி இருக்கும் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? உதாரணமாக, ஒழுங்கற்ற வாழ்க்கை வாழும் ஒரு இளைஞனை எடுத்துக்கொள்வோம், அவன் அகக் குழப்பத்தால் அவதிப்படுகிறான்; அவன் புகைத்தலால் சிவந்த கண்களுடன் என் குடிலுக்கு வந்து, எனக்கு உதவுமாறு கேட்கிறான். விஷயத்தை இன்னும் மோசமாக்க, அவன் ஒருவித பாசாங்கு பக்தியைக் காட்டுகிறான்: என் அறையின் தேவாலயத்தில் உள்ள படத்தொகுப்பிலிருந்து ஒரு படத்தை ஆசீர்வாதமாகத் தருமாறு என்னிடம் கேட்கிறான், ஆனாலும் வாயில் சிகரெட்டுடன் அந்த அறைக்குள் நுழைகிறான். "என் சகோதரனே," என்று அவனிடம் சொன்னேன், "அந்தச் சிகரெட்டுகள் உன் கண்களை வெறிபிடித்த நாயின் கண் போலச் சிவக்கச் செய்துவிட்டன. என் அறையில் வயதானவர்கள் கூட புகைப்பிடிக்க நான் அனுமதிப்பதில்லை. இங்கு வரும் ஒரே புகை தூபப் புகைதான்." ஆனால் அவன் பிடிவாதமாக நின்றான் — அவ்வளவுதான். அவன் உதவி கேட்க வருகிறான், ஆனாலும் தன் சிந்தனை முறையை மாற்றிக்கொள்ள மறுக்கிறான். "ஏன்," என்று அவன் கேட்கிறான், "என்னைக் குணப்படுத்த நீங்கள் விரும்பவில்லை?" அவன் குணமாக விரும்புகிறான், ஆனால் அது மந்திர சக்தியால் [முயற்சி இல்லாமல்], எந்த முயற்சியும் செய்யாமல் இருக்க வேண்டும். "நீ," என்று அவனிடம் சொல்கிறேன், "ஒரு அற்புதத்திற்குத் தகுதியற்றவன். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, உனக்கு எந்த நோயுமே இல்லை. நீங்கள் உங்கள் சொந்த எண்ணங்களையே நம்புகிறீர்கள்." அந்தப் பையன் கீழ்ப்படிந்திருந்தால், அவனுக்கு உதவி கிடைத்திருக்கும். ஆலோசனையைக் கேட்பவர்கள் விரைவான முன்னேற்றம் அடைவதையும், அவர்களுக்கு எல்லாம் தானாகவே சரியாகிவிடுவதையும் நான் கவனித்திருக்கிறேன். அத்தகைய நபரும் அவரது குடும்பத்தினரும் அமைதியைக் காண்கிறார்கள்.

ஒருமுறை, ஒரு பூசாரி மடாலயத்திற்கு வந்தபோது, அவரிடம் பாடலில் சேருமாறு கேட்கப்பட்டது. அவர் மறுத்துவிட்டார். "ஏன் பாடவில்லை?" என்று அவர்கள் அவனிடம் கேட்டார்கள். "ஏனென்றால்," என்று அவன் பதிலளித்தான், "திருப்பாசுரம் கூறுகிறது: 'தேவர்களின் புகழ்ச்சி அவர்களுடைய தொண்டைகளில் இருக்கிறது, அவர்களுடைய கைகளில் இருமுனை வாள்கள் இருக்கின்றன.'[24] தனது 'குரலை உயர்த்துவதால்' ஏற்படும் 'இருமுனைக் கத்தியை' அவர் அஞ்சியதால், பாடுவது தவறு என்று அவர் பிடிவாதமாகக் கூறினார்! 'எங்கள் அன்பானவரே,' என்று துறவிகள் அவரிடம் கூறினர், 'எங்கள் செல்லம், நீங்கள் நினைப்பது போல் அது இல்லை.' ஆனால் அவர் தனது நிலைப்பாட்டில் உறுதியாக இருந்து, சற்றும் அசையவில்லை. இப்படிப்பட்ட ஒருவருடன் பொதுவான புரிதலை எப்படி ஏற்படுத்துவது? அவருடன் என்ன செய்வது? அவருடைய 'விளக்கம்' சரியாக இருந்திருந்தாலும், மற்றொருவரின் தவறுக்கு முன்பாக அவர் கீழ்ப்படிதலை மட்டும் காட்டியிருந்தால், தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டதற்காக அவருக்கு அருள் கிடைத்திருக்கும்—அதுவும் சிறிய அருளல்ல—.

தங்கள் சொந்த எண்ணங்களை நம்பி மற்றவர்களைக் கேட்காததால், எத்தனை பேர் பல ஆண்டுகளாக இப்படித் துன்பப்படுகிறார்கள்! நீங்கள் அவர்களிடம் என்ன சொன்னாலும், என்ன செய்தாலும், அவர்கள் எல்லாவற்றையும் முற்றிலும் தவறாகவே புரிந்துகொள்கிறார்கள். மேலும், ஒருவரின் சொந்த எண்ணங்களை அவர் ஒருமுறை நம்புவதோடு அந்தத் தீமை நின்றுவிடுவதில்லை. அந்தத் தீமைப் பெருகுகிறது, வளர்கிறது. ஒருவர் தனக்குள் இந்த [தனது சொந்த எண்ணங்கள் மீதான நம்பிக்கையை] தொடர்ந்து வளர்த்துக் கொண்டே செல்கிறார், இது அவர்களைப் பைத்தியக்காரத்தனத்திற்குத் தள்ளக்கூடும். உதாரணமாக, ஒருவன் ஒரு வீட்டைக் கட்டுகிறான். 'இதை எப்படித்தான் கட்டுகிறாய்?' என்று அவர்கள் அவனிடம் கூறுகிறார்கள். 'ஆனால் அது இடிந்து, உங்களைக் கற்குவியலுக்குக் கீழ் புதைத்துவிடும்!' கட்டமைப்பின் தொடக்கத்திலேயே அவர் இந்த ஆலோசனையைக் கேட்டால், தவறாகக் கட்டப்பட்ட ஒரு கட்டமைப்பை எளிதாக இடித்துவிட்டு, புதிய ஒன்றை எழுப்பலாம். ஆனால் கட்டிடம் கட்டி முடிந்தவுடன்—அதை இடிக்க அவர் எப்படி மனம் கொடுப்பார்? 'அது உங்களை நசுக்கிவிடும்,' என்று அவர்கள் அவரிடம் கூறுகிறார்கள். அந்தக் கட்டிடம் நீண்ட காலம் நிற்காது என்பதை அவரால் பார்க்க முடிகிறது; அவர் ஆபத்தை உணர்ந்தாலும், கட்டுமானத்தில் அவர் எவ்வளவு பணம் மற்றும் உழைப்பைச் செலவழித்துள்ளார் என்ற எண்ணங்கள் அவரைத் தடுக்கின்றன. இதனால், தன் சொந்தக் கைகளின் படைப்பை இடிக்க அவர் மனம் ஒப்பவில்லை, இறுதியில், இடிபாடுகளால் நசுக்கப்பட்டு நிற்கிறார்.

— இதுபோன்ற ஒருவருக்கு உதவ முடியுமா?

— அவனுக்கே அந்த விருப்பம் இருந்தால், அது சாத்தியம். ஆனால், ஏதோ தவறு என்று நீங்கள் சொன்னாலும், அவன் தனக்காகச் சாக்குப்போக்குகளைச் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தால், அவரை எப்படி உதவ முடியும்? உதாரணமாக, ஒரு குறிப்பிட்ட இளைஞனுக்கு நீரிழிவு நோய் இருக்கிறது, ஆனால் அதனால் ஏற்படக்கூடிய தீவிரமான விளைவுகளைப் பற்றி அறியாமல், அதை ஒரு சாதாரண வேடிக்கையாக நினைக்கிறான். "நீரிழிவு நோய்," என்று மருத்துவர் அவனிடம் கூறுகிறார், "ஒரு தீவிரமான நிலை, மேலும் நீ கண்டிப்பாக உணவுக் கட்டுப்பாட்டைப் பின்பற்ற வேண்டும்." அந்த இளைஞன் மருத்துவரைக் கேட்டால், அந்த நிலை தீவிரமான விளைவுகள் இல்லாமல் அதன் போக்கில் செல்லும். இருப்பினும், அவன் "இந்த நீரிழிவு நோயில் என்ன பெரிய விஷயம்? "நான் இனிப்பு சாப்பிடுவேன், ஏனென்றால் நான் இனிப்பு சாப்பிடும்போது எனக்கு சூடாக இருக்கும், சூடாக இருப்பதால், என்னால் போர்வை இல்லாமல் தூங்கவும், பனியில் வெறுங்காலுடன் நடக்கவும் முடியும்." ஒருவர் தனது வழியிலேயே செல்ல வேண்டும் என்று பிடிவாதமாக இருந்தால், அவருடன் எப்படி ஒரு பொதுவான புரிதலை அடைய முடியும்?

— கெரொண்டா, ஒரு இளைஞன் தனது சொந்த எண்ணங்களையே நம்புவது இயல்பானதா?

— ஒரு இளைஞன் தன் எண்ணங்களையே நம்பினால், அவனிடம் அதிக சுயநலம் இருக்கிறது.

— மேலும் இதை அவன் எப்படி உணர முடியும்?

— உதாரணமாக, அவன் தனது குழந்தைப் பருவத்தில் எவ்வளவு சுயநலம் கொண்டிருந்தான் என்பதைக் காட்டும் சில சம்பவங்களை அவன் நினைவு கூர்ந்தால், அதை அவன் உணர்ந்து கொள்வான். நான் ஒருமுறை இரண்டு சிறுவர்களைப் பார்க்க நேர்ந்தது. ஒருவன் ஃபோம் அடைக்கப்பட்ட தலையணையை எடுத்து எளிதாக உயர்த்தினான். மற்றொருவன் அதைத் தூக்க வந்தான், ஆனால் அது ஒரு தலையணைக்குப் பதிலாக சிமெண்ட் மூட்டையைப் போல மிகவும் கனமானது என்று பாசாங்கு செய்தான். இந்த இரண்டாவது சிறுவனிடம் சுயநலம் இருக்கிறது. இருப்பினும், அவன் சற்று வளர்ந்தவுடன், தனது நடத்தை சுயநலத்தால் ஏற்பட்டது என்பதை உணர்வான். அதை ஒரு பாவமாக ஒப்புக்கொள்வான், கடவுளின் அருள் அவன் மீது இறங்கும், மேலும் அவன் தனது விருப்பத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு உதவியைப் பெறுவான். அது எப்படி வேறாக இருக்க முடியும்—எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, கடவுள் அநியாயக்காரர் அல்ல.

— கெரோண்டா, நான் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு அனுபவம் கொண்டிருக்கிறேன் என்று வைத்துக்கொள்வோம். இந்த அனுபவத்தின் அடிப்படையில், நான் இருக்கும் நிலை எப்படி வளரும் என்பதை என்னால் தோராயமாகக் கணிக்க முடிந்தால், அதிலும் சுய-உறுதி இருக்கிறது அல்லவா?

— நீங்களாக முடிவுகளை எடுக்காதீர்கள். ஆண்டவர் திருத்தூதர் பேதுருவைத் தம்மிடம் அழைத்தபோது, அவர் தண்ணீரின் மீது அவரை நோக்கி நடந்தார். ஆனால், தான் மூழ்கிவிடுவேன் என்ற எண்ணம் திருத்தூதரின் மனதில் தோன்றிய உடனேயே, அவர் மூழ்கத் தொடங்கினார்.[25] மேலும் கிறிஸ்து இது நடக்க அனுமதித்தார்: 'நீ மூழ்கிவிடுவேன் என்று சொல்வதால், மூழ்கிவிடு.'

[26]ஒரு பணிவான மனிதரைக் கவனியுங்கள்: அவர்கள் அற்புதங்கள் செய்தாலும், தங்கள் சொந்த எண்ணங்களை நம்புவதில்லை. ஜோர்டானில், அற்புதங்கள் செய்த ஒரு மிகவும் எளிமையான பாதிரியார் இருந்தார். அவர் நோய்வாய்ப்பட்ட மக்கள் மற்றும் விலங்குகள் மீது ஜெபிப்பார், அவை குணமடையும். சில நோய்களால் பாதிக்கப்பட்ட முஸ்லிம்கள்கூட அவரிடம் வருவார்கள், அவர் அவர்களைக் குணப்படுத்துவார். தெய்வீக திருப்பலி நிறைவேற்றுவதற்கு முன்பு, இந்தப் பாதிரியார் ஒரு காரமான பிஸ்கட்டுடன் சூடான பானம் அருந்திவிட்டு, அன்றைய நாளின் மீதமுள்ள நேரம் முழுவதும் வேறு எதுவும் சாப்பிட மாட்டார். திருவிவிலிய வழிபாட்டிற்கு முன்பு அவர் சாப்பிட்டார் என்ற வதந்தி பேராயரின் காதுக்கு எட்டியது, அவர் அவரை பேராலயத்திற்கு அழைப்பித்தார். ஏன் அழைக்கப்பட்டார் என்று தெரியாமல், அந்தப் பூசாரி பேராலயத்திற்குச் சென்று, உள்ளே அழைக்கப்படும் வரை மற்ற பார்வையாளர்களுடன் வரவேற்பறையில் காத்திருந்தார். வெளியே கடும் வெப்பமாக இருந்தது; ஜன்னல்கள் மூடப்பட்டிருந்தன, மேலும் ஒரு சிறிய இடைவெளி வழியாக சூரிய ஒளி வரவேற்பறைக்குள் ஊடுருவிக்கொண்டிருந்தது. அந்த ஒளியை ஒரு இறுக்கமான கயிறு என்று தவறாக நினைத்து, வியர்வை ஆறாக ஓடிக்கொண்டிருந்த அந்தப் பாதிரியார், தனது பாதிரிச் சட்டையைக் கழற்றி அந்த ஒளியில் மாட்டிவிட்டார். அவருடன் வரவேற்பறையில் அமர்ந்திருந்த மக்கள் அதிர்ச்சியடைந்தனர். அவர்களில் ஒருவர் பேராயரிடம் சென்று, 'திருவிழிப்பு வழிபாட்டிற்கு முன்பு காலை உணவு உண்ணும் அந்தப் பூசாரி, தனது பாதிரியார் மேலங்கியை ஒரு சூரியக் கதிரில் தொங்கவிட்டுள்ளார்!' என்று கூறினார். பேராயர் அவரைத் தனது படிப்பறைக்கு அழைத்து, 'சரி, எப்படிச் செல்கிறது? நீங்கள் எவ்வளவு அடிக்கடி திருவிழிப்பு வழிபாட்டை நடத்துகிறீர்கள்? அதற்கு எப்படித் தயாராகிறாய்?" — "சரி," என்று குரு பதிலளித்தார், "முதலில் நான் மட்டின்ஸ் சேவையை வாசிக்கிறேன், பிறகு சிரம்பணிகள் செய்கிறேன், பிறகு கொஞ்சம் தேநீர் தயாரித்து, ஒரு லேசான சிற்றுண்டி சாப்பிட்டுவிட்டு சேவையை நடத்தச் செல்கிறேன்." — "ஆராதனைக்கு முன் ஏன் சாப்பிடுகிறாய்?" என்று பேராயர் கேட்டார். "நான் திருப்பலிக்கு முன் ஒரு லேசான சிற்றுண்டியை உண்டால், புனிதப் பரிசுகளைப் பெற்ற பிறகு கிறிஸ்து மேலே இருப்பார். ஆனால் நான் திருப்பலிக்குப் பிறகு சாப்பிட்டால், கிறிஸ்து கீழே இருப்பார்." என்று அவர் பதிலளிக்கிறார். திருப்பலிக்கு முன் நல்ல எண்ணத்துடன் காலை உணவு உண்டது தெரியவந்தது!... "இல்லை," என்றார் பேராயர், "அது தவறு. முதலில் திருவருட்சாதனத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு, பின்னர் சிறிதளவு உண்ணுங்கள்." அந்தப் பாதிரியார் பேராயருக்கு வணக்கம் செலுத்தி, தன்னிடம் கூறப்பட்டதை [நம്രமாக] ஏற்றுக்கொண்டார்.

நான் சொல்ல வருவது என்னவென்றால், இந்தக் குரு அற்புதங்கள் செய்யும் அளவுக்கு உயர் ஆன்மீக நிலையை அடைந்திருந்தாலும், தனக்குச் சொல்லப்பட்டதைக் கேள்விக்கிடமின்றி ஏற்றுக்கொண்டார். அவரிடம் சுயவிருப்பம் இல்லை. அவர் தனது சொந்த பகுத்தறிவை நம்பியிருந்தால், 'மக்கள் மற்றும் விலங்குகளைக் குணப்படுத்தி, அற்புதங்கள் செய்யும் நான் சொல்லப்பட, இவர் யார்!' என்று கூறியிருக்கலாம். இல்லை, என் சொந்த உந்துதல்களே மிகவும் சரியானவை. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நான் அவருக்குக் கீழ்ப்படிந்தால், காலை உணவு கிறிஸ்துவின் மீதுதான் முடியும்!"

கட்டுப்பாடு ஒரு நபருக்கு எவ்வளவு பெரிய உதவியாக இருக்கிறது என்பதை நான் உணர்ந்தேன். அறிவாற்றல் திறமைகளால் பிரகாசிக்காத ஒரு நபரும் கூட, கட்டுப்பாட்டைக் காட்டுவதன் மூலம், ஒரு தத்துவஞானியாகவும், ஒரு முனிவராகவும் ஆகிவிடுகிறார். ஒருவர் புத்திசாலியாக இருந்தாலும் அல்லது முட்டாளாக இருந்தாலும், ஆரோக்கியமாக இருந்தாலும் அல்லது நோயுற்றவராக (ஆன்மீக ரீதியாகவோ அல்லது உடல் ரீதியாகவோ) இருந்தாலும், தங்கள் எண்ணங்களால் வாதிக்கப்படும்போது கீழ்ப்படிதலைப் பழக்கப்படுத்திக் கொண்டால், அவர்கள் [அந்த எண்ணங்களின் வேதனையிலிருந்து] விடுவிக்கப்படுவார்கள். கீழ்ப்படிதல் என்பது விடுதலை.

தனது சொந்த எண்ணங்களின்படி வாழ்ந்து, யாருடைய ஆலோசனையையும் கேட்காதவரே மிகப்பெரிய அகந்தையாளர். அத்தகைய நபர் தன்னைத்தானே அழித்துக்கொள்கிறார். ஒரு நபர் பிடிவாத குணம், சுய நம்பிக்கை மற்றும் சுய இன்பம் ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டவராக இருந்தால், அவர் புத்திசாலியாக—ஒரு மேதை—இருந்தாலும் கூட, தொடர்ந்து துன்பப்படுவார். அவர்கள் சிக்கிக்கொள்கிறார்கள், தங்களைக் கைகால்களைக் கட்டிக்கொள்கிறார்கள், மேலும் [மேலும் மேலும்] பிரச்சனைகளை எதிர்கொள்கிறார்கள். தங்கள் வழியைக் கண்டறிய, அவர்கள் ஒரு ஆன்மீக வழிகாட்டிக்கு தங்கள் இதயத்தைத் திறந்து, பணிவோடு அவர்களின் உதவியைக் கேட்க வேண்டும். இருப்பினும், சிலர் ஒரு ஆன்மீக வழிகாட்டியின் பதிலாக ஒரு மனநல மருத்துவரிடம் செல்கிறார்கள். அந்த மனநல மருத்துவர் ஒரு நம்பிக்கையாளராக இருந்தால், அவர்கள் அவர்களை ஒரு ஆன்மீக வழிகாட்டியிடம் வழிநடத்துவார்கள். மறுபுறம், நம்பிக்கையற்ற ஒரு மனநல மருத்துவர் சில மாத்திரைகளை மட்டும் பரிந்துரைப்பார். ஆனால் மாத்திரைகள் மட்டும் பிரச்சனைகளைத் தீர்க்காது. மக்கள் தங்களுக்கு என்ன நடக்கிறது என்பதைச் சரியாகப் பார்க்கவும், அதனால் அவர்களின் நிலை மேம்பட்டு, அவர்கள் துன்பப்படுவது நிற்கவும், அவர்களுக்கு ஆன்மீக உதவியும் தேவைப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 4.
தீய எண்ணங்களுக்கு எதிரான போராட்டம்

— ஜெரோண்டா, இத்தாலியுடனான போரின் போது, கிரேக்கர்கள் முதலில் எதிரியின் கோட்டைகளை அழிக்க முயற்சி செய்து, பின்னர் தாக்குதலைத் தொடங்குவார்கள் என்று நான் படித்திருக்கிறேன்.

— சாத்தான் அதே முறையில் செயல்படுகிறான். அதாவது, ஒரு எதிரி முதலில் கோட்டைகளை அழிப்பதற்காக வானிலிருந்து குண்டுவீசி, பின்னர் பீரங்கிகளின் ஆதரவுடன் தாக்குதலைத் தொடங்குவது போல, சாத்தானும் முதலில் ஒரு நபரின் மனதில் எண்ணங்களைக் குண்டுவீசி, பின்னர் அவர்கள் மீது தாக்குதலைத் தொடங்குகிறான். சாத்தான் முதலில் ஒருவரின் எண்ணங்களைக் கெடுத்தாலன்றி, அவரைத் தாக்குவதில்லை. ஏனெனில் ஒரு நல்ல எண்ணம் ஒருவரைப் பாதுகாக்கிறது; ஒரு நல்ல எண்ணமே அவருடைய 'பதுங்குகுழி'.

'இடதுபுறத்திலிருந்து' வரும் ஒரு எண்ணம் ஒரு அந்நியப் பொருள், அதை ஒரு நபர் நிராகரிக்க முயற்சி செய்ய வேண்டும். நம் ஒவ்வொருவரிடமும் இந்தப் போராட்டத்திற்கான வலிமை உள்ளது. தாங்கள் பலவீனமானவர்கள், போராட இயலாதவர்கள் என்று கூறி யாரும் தங்களைத் தற்காத்துக் கொள்ள முடியாது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, [ஒரு நல்ல எண்ணம்] என்பது, கைகள் நடுங்குவதால் [பலவீனமான] ஒருவரால் தூக்க முடியாத சுத்தியலோ அல்லது பெரிய சுத்தியலோ அல்ல. எல்லாவற்றையும் நேர்மறையான கண்ணோட்டத்தில் பார்ப்பதில் நான் கடினமாக எதுவும் கருதவில்லை. உதாரணமாக, நான் ஏன் ஒருவரின் விசித்திரமான குணங்களில் கவனம் செலுத்த வேண்டும்? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு நபர் இப்படி நடந்துகொள்வது மனம்போன போக்கில் அல்ல, மாறாக தங்களைத் தாழ்த்திக் கொள்வதற்காகவே வேண்டுமென்றே இருக்கலாம்.

— ஜெரோண்டா, என் 'வேலையில்' நான் 'இடதுபுறம் சாய்கிறேன்', 'இடதுபுறம் சாய்கிறேன்', இது எனக்கு கவலையளிக்கிறது. நான் போராடுகிறேன், ஆனால் என்னால் 'வலதுபுறம் திரும்ப' முடியவில்லை.

— நீங்கள் அசுத்தமான எண்ணங்களை அடையாளம் கண்டு, அவற்றால் கலக்கமடைந்து, அவற்றை விரட்டப் போராடினால், அதுவே ஒரு முன்னேற்றம் தான். நீங்கள் வெற்றிபெற விரும்பினால், தீயவன் 'இடதுசாரி' எண்ணங்களுடன் உங்களைத் தாக்கி, தன்னை நோக்கி உங்களை இழுக்க முயற்சிக்கும்போது, திசைதிருப்பியை வலுக்கட்டாயமாக எதிர் திசையில் திருப்புங்கள், மேலும் எதிரியைப் பற்றி சிறிதும் கவனம் செலுத்தாதீர்கள். உங்கள் இளைய மற்றும் மூத்த சகோதரிகள், தங்கள் அகப் பணிகளில் அமைதியாக ஈடுபட்டுள்ளவர்கள் பற்றிய நல்ல எண்ணங்களை உங்களில் வளர்க்க முயற்சி செய்யுங்கள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, உங்கள் ஆன்மீக வளர்ச்சியைத் தடுப்பதற்காக தங்களஸ்கா உங்கள் எண்ணங்களைக் கெடுக்கிறது. உங்கள் சொந்த எண்ணங்களில் நீங்கள் சிக்கிக் கொள்ளாமல் இருந்திருந்தால், நீங்கள் மாபெரும் ஆன்மீகப் பாய்ச்சல்களில் முன்னேறிக்கொண்டிருப்பீர்கள். முழு ஆன்மீக வாழ்க்கையும் எண்ணத்தையே அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஆன்மீக வாழ்க்கையில் வெற்றி என்பது எண்ணத்தையே சார்ந்துள்ளது.

— ஜெரோண்டா, 'இடதுசாரி' எண்ணங்களுக்கு எதிரான போராட்டத்தில் என்ன உதவுகிறது?

— சுய-விழிப்புணர்வு மற்றும் இடைவிடாத ஜெபம். சுய-விழிப்புணர்வைப் பயிற்சி செய்வதன் மூலம், நீங்கள் கவனமாக நடந்துகொள்கிறீர்கள் மற்றும் உங்கள் செயல்களில் நல்ல எண்ணங்களை இணைத்துக்கொள்கிறீர்கள். உதாரணமாக, நீங்கள் ஒரு கோப்பையைப் பார்க்கும்போது, நீங்கள் புனிதக் கோப்பை, இறுதி இராப்போஜனம் மற்றும் கிறிஸ்து ஆகியோரைப் பற்றி நினைக்கிறீர்கள். இருப்பினும், நீங்கள் உங்கள் மீது விழிப்புடன் இல்லாவிட்டால், உங்கள் மனம் பல்வேறு ஆன்மீகமற்ற, அல்லது முற்றிலும் பாவமான விஷயங்களில் அலைந்து செல்லக்கூடும். எனவே, இந்த எல்லா அற்பமான எண்ணங்களையும் உள்மனதில் சேர்க்க முயற்சிக்காதீர்கள் — இல்லையெனில், பின்னர் அவற்றை விரட்ட நீங்கள் அதிக முயற்சி செய்ய வேண்டியிருக்கும். இயேசு பிரார்த்தனையைச் சொல்லுங்கள் மற்றும் உள்மனதில் கவனம் செலுத்தி இருங்கள். உங்கள் மனம் எங்காவது அலைந்தால், அதை மீண்டும் திருப்பிக் கொண்டுவாருங்கள். இதைத் தொடர்ந்து செய்யுங்கள். உங்கள் மனதை இலக்கின்றி அலைவிடாதீர்கள். ஏனெனில், உங்கள் மனம் நேரடியாகப் பாவமான விஷயங்களில் ஈடுபடாமல், நடுநிலையான விஷயங்களில் அலைந்தாலும், அந்த நடுநிலையான விஷயங்கள் மனதைத் திசை திருப்புவதன் மூலம், அதை 'நடுநிலையாக்கி' விடுகின்றன, மேலும் அது வீணாகச் சிதைந்து போகிறது. மேலும், கவனச்சிதறலிலிருந்து எழும் எண்ணங்கள் வெளிப்படையான தீய எண்ணங்களை விட மிகவும் சூழ்ச்சிக்குரியவை. ஏனெனில், முந்தையவற்றை நாம் கவனிக்காததால், அவற்றை நம்மிலிருந்து வெளியேற்றவும் செய்வதில்லை.

— கெரோண்டா, ஒரு எண்ணம் எனக்குச் சொல்கிறது: 'நீ பல ஆண்டுகள் மடாலயத்தில் இருந்துவிட்டு சிறிதளவும் முன்னேற்றம் அடையவில்லை...'

— அது உங்களிடம் வேறு என்ன சொல்கிறது என்று கேட்போம். என்னால் முடிந்தவரை சொல்கிறேன், நீங்கள் அந்த தங்களாஷ்காவை அதிகமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். அது எவ்வளவு [எளிதாக] உங்களை அதன் விருப்பப்படி நடத்துகிறது பாருங்கள்! நீங்கள் ஏன் அந்த தங்களாஷ்காவை நம்புகிறீர்கள்? ஏன் உங்கள் நிதானத்தை இழக்கிறீர்கள்? அமைதியாக இருங்கள். நீங்கள் காரணமில்லாமல் வருத்தமடைந்து, தேவையற்று உங்களை நீங்களே வருத்திக் கொள்கிறீர்கள். அந்தத் தங்களாஷ்கா, ஒரு மந்திரவாதி போல, எல்லாவற்றையும் உங்களுக்குக் குழப்பமாகத் தோன்றச் செய்கிறான். உங்கள் நேரத்தை வீணடித்து, பிரார்த்தனையிலிருந்தும் உங்கள் கடமைகளில் கவனம் செலுத்துவதிலிருந்தும் உங்களைத் திசை திருப்புவதற்காக, அவன் உங்களுக்குத் துயரமான, விரக்தியான எண்ணங்களைக் காட்டி ஏமாற்றுகிறான். அவர் உங்கள் மனதைச் சற்றேனும் குழப்பி, அவருடன் போராட வேண்டிய உங்கள் விருப்பத்தைத் தட்டிப் பறித்துவிட்டால், அதுவே அவர் தாக்குதல் நடத்திப் புதிய இடங்களைக் கைப்பற்றப் போதுமானதாக இருக்கும். நீங்கள் தனிமையில் இருக்கும்போது, இந்த விதியைப் பின்பற்ற முயற்சி செய்யுங்கள்: ஒரு கீர்த்தனை பாடுதல், கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துதல், மற்றும் இயேசு பிரார்த்தனையை உங்கள் மனதில் அல்லது உரக்கச் சொல்லுதல். சாத்தானின் கிசுகிசுப்புகளைத் தவிர்ப்பதற்கு இந்தப் பழக்கங்கள் அவசியமானவை. வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், உங்கள் எண்ணங்களின் பொருளை நீங்களே மாற்ற வேண்டும். சாத்தான் விஷயத்தை மாற்றுகிறானென்றால், நம்மால் ஏன் அவ்வாறு செய்ய முடியாது? நான் உங்களுக்கு முன்பே சொல்லியிருக்கிறேன், சில சமயங்களில், ஒரு விருந்தினருடன் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது—குறிப்பாக நான் அவர்களுக்கு முக்கியமான மற்றும் உதவிகரமான ஒன்றைச் சொல்ல விரும்பும் தருணத்தில்—யாராவது ஒருவர் வந்து என்னைத் தடுக்கிறார், அல்லது ஏதேனும் சத்தம் அல்லது அது போன்றவற்றால் நாங்கள் கவனச்சிதறலுக்கு உள்ளாகிறோம், அதனால் நான் நிறுத்தப்பட வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாகிறேன். ஆனால், தீயவன் அத்தகைய திட்டங்களை வகுத்து செயல்படுத்தினால், நாம் அவனுக்கு எதிராக அதையே ஏன் செய்யக்கூடாது? புத்திசாலியாக இருந்து, முட்டாளான அவனை அவனது போக்கில் விட்டுவிடுங்கள்.

— ஜெரோண்டா, நான் சோகத்தாலும் விரக்தியாலும் வாடிக் கொண்டிருக்கிறேன்… நான் உண்மையான வேதனையில் இருக்கிறேன்.

— அவளைப் பாருங்கள்—அவளை இன்னும் சித்திரவதைக்குக் கூட அழைத்துச் செல்லவில்லை, ஆனாலும் அவள் ஏற்கனவே வேதனையில் இருக்கிறாள்! நீங்கள் சுய நம்பிக்கையால் நிறைந்துள்ளீர்கள். 'இடது' பக்கத்திலிருந்து வரும் எண்ணங்கள் ஏற்கனவே உங்கள் மனநிலையாகிவிட்டன, அதுதான் உங்களுக்குத் துன்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது. உனக்கு 'வலதுசாரி' எண்ணங்கள் தேவை. உன் [ஆன்மீக] முயற்சியின் வஞ்சகமான வழிமுறைகளை நீ நன்மையானவையாக மறுகட்டமைக்க வேண்டும். ஒருவருக்கு மிகவும் லாபகரமான முயற்சி, ஒரு 'நல்ல எண்ணங்கள்' தொழிற்சாலையைத் திறப்பதாகும். அப்போது, கெட்டதும் அருவருப்பானதும் கூட, உன் மனம் நல்லதாகவும் அன்பானதாகவும் மாற்றும். உதாரணமாக, ஒரு நபரின் ஆன்மாவை நீங்கள் பார்க்கும்போது, அவர்களுக்குள் ஒரு தேவதையைக் காணும்போது, நீங்களே ஒரு தேவதை போல சொர்க்கத்திற்கு உயர்ந்தெழுகிறீர்கள். இந்த நிலையில், உங்கள் வாழ்க்கை ஒரு விருந்து, ஒரு கொண்டாட்டமாகிறது. ஆனால் ஒரு நபரின் இவ்வுலகியல் தன்மையை நீங்கள் பார்க்கும்போது, நீங்களே நரக வேதனையில் மூழ்குகிறீர்கள்.

— கெரொண்டா, சில சமயங்களில் நான் ஒரு நல்ல எண்ணத்தை என் வேலையில் கொண்டு வருகிறேன், ஆனால் விரைவில் 'இடதுபுறத்திலிருந்து' ஒரு எண்ணம் வந்து என் எல்லா [நல்ல முயற்சிகளையும்] சீர்குலைத்துவிடுகிறது. ஒருவேளை நான் ஒரு நல்ல எண்ணத்தை என் வேலையில் இதயப்பூர்வமாகக் கொண்டு வராததால் இருக்குமோ?

— இதன் நோக்கம், நீங்கள் இதனை இதயப்பூர்வமாகச் செய்வதாகும். மேலும், 'இடதுபுறத்திலிருந்து' ஒரு எண்ணம் உங்களுக்கு வந்தால், இதைச் சொல்லுங்கள்: 'இது ஒரு வெளி எண்ணம். இதை விரட்ட வேண்டும். இந்த விஷயம் முடிந்துவிட்டது, விவாதத்திற்கு இடமில்லை.'

— கெரொண்டா, சில சமயங்களில் நான் ஒரு 'இடதுசாரி' எண்ணத்தை விரட்டப் போராடுகிறேன், அது மீண்டும் திரும்பி வருகிறது. 'விஷயம் முடிந்துவிட்டது' என்றால் இது ஏன் நடக்கிறது?

— சரி, ஆம், விஷயம் முடிந்துவிட்டது, ஆனால் அந்தச் சின்னஞ்சிறு பிசாசு வாயை மூடமாட்டான் [அவன் தொடர்ந்து செயல்படுகிறான்]. பிசாசு பிடிவாதமானவன்; அவன் ஒருபோதும் இறப்பதில்லை. ஒருமுறை ஒரு வயதான துறவி கூறினார்: 'ஒரு நாய்க்கு ஒன்று அல்லது இரண்டு அறைவிட்டால், அது ஓடிவிடும். ஆனால் பிசாசு ஓடிவிடுவதில்லை — அவன் தன் இஷ்டப்படிதான் நடக்க வேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடிக்கிறான். அவன் மிகவும் பிடிவாதமானவன்!' அவன் வெளியேறும்படி செய்ய, என் குகை அர்ப்பணிக்கப்பட்ட புனிதரின் உருவப்படத்தின் முன் நான் ஒரு மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றுகிறேன், அப்போது பேய்கள் என்னிடம், 'எங்களுக்காகவா அந்த மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றாய்?' என்று கேட்கின்றன. — 'ஓ, நீங்களா,' என்று நான் சொல்கிறேன், 'ஏய் பாவிகளே, நான் ஏன் உங்களுக்கு அப்படிச் செய்ய வேண்டும்?' அது உங்களுக்காக இல்லை, புனிதர்களுக்காக!" — "ஆம்," என்று அவர்கள் பதிலளிக்கிறார்கள், "அது உண்மைதான், ஆனால் எப்படியிருந்தாலும் அதைச் செய்ய நாங்கள் தான் உங்களைக் கட்டாயப்படுத்தினோம்!"

— கெரொண்டா, சில துரதிர்ஷ்டங்கள் நேரும்போது, 'என் கடவுளே, இது எனக்கும் ஏன் நடந்தது?' என்று முணுமுணுத்தால் ஒருவருக்கு ஏதேனும் உதவி கிடைக்குமா?

— அத்தகைய ஒரு நபருக்கு என்ன பயன் விளையக்கூடும்! எல்லாவற்றிற்கும் அடிப்படை, ஒரு நபர் எல்லாவற்றையும் ஒரு நல்ல எண்ணத்தின் மூலம் விளக்குவதில்தான் உள்ளது. அப்போதுதான் அவர் பயனடைகிறார். சிலரிடம் அவர்களின் ஆன்மீக வண்டியில் ஒரு நல்ல இயந்திரம் உள்ளது. ஆன்மீக வாழ்க்கைக்குத் தேவையான பல முன்நிபந்தனைகள் அவர்களிடம் உள்ளன, ஆனாலும் அவர்களின் திசைகாட்டி தவறான திசையில் திருப்பப்பட்டுள்ளது. நல்ல நோக்கங்கள் பக்கம் ஸ்டீயரிங் வீலைத் திருப்புவதன் மூலம், அத்தகையவர்கள் சரியான பாதையை அமைத்து, நம்பிக்கையுடன் முன்னேறுவார்கள்.

நல்ல எண்ணங்களை வளர்ப்பது

— ஜெரோண்டா, நல்ல எண்ணங்கள் தாமாகவே வருமா, அல்லது அவற்றை வளர்க்க வேண்டுமா?

— அவற்றை வளர்க்க வேண்டும். நீங்கள் உங்களைக் கவனித்துக் கொண்டு, சுயக்கட்டுப்பாட்டுடன் இருக்க வேண்டும்; எதிரி உங்களுக்கு மோசமான, தீய எண்ணங்களைக் கொண்டுவரும்போது, அவற்றை விரட்டிவிட்டு, நல்ல, அன்பான எண்ணங்களைக் கொண்டு அவற்றை மாற்ற முயற்சிக்க வேண்டும். இந்த வழியில் முயற்சி செய்வதன் மூலம், உங்கள் [உள்ளுணர்வு] குணத்தை வளர்த்து, அதை நல்லதாக ஆக்குகிறீர்கள். பிறகு, உங்கள் நல்ல குணத்தைக் கண்டு, கடவுள் உங்கள் மீது கருணை கொண்டு உங்களுக்கு உதவுவார், அதன் பிறகு தீய எண்ணங்கள் உங்களுக்குள் இடம்பெறாது. அவை மங்கிவிடும், மேலும் நல்ல எண்ணங்களைக் கொண்டிருப்பது உங்களுக்கு முற்றிலும் இயல்பாகிவிடும். நீங்கள் நன்மையின் பழக்கத்தை வளர்த்துக் கொள்வீர்கள்; நன்மை உங்கள் இதயத்தில் நுழையும், பின்னர், உங்கள் அகத்திருப்பத்தில், நீங்கள் [சொர்க்கத்தின்] விருந்தினரான கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொள்வீர்கள். இருப்பினும், இது ஒன்று அல்லது இரண்டு நாட்களில் நடக்கும் விஷயம் அல்ல. ஆத்துமா வெற்றி கிரீடம் சூட்டப்பட நேரம் மற்றும் இடைவிடாத போராட்டം தேவைப்படுகிறது. இது நிகழும்போது, போராட்டம் ஒருமுறைக்கு முற்றிலும் நின்றுவிடும். ஏனெனில், [உணர்வுகளின்] போராட்டம் என்பது உள்மனப் பிணக்கத்தின் ஒரு வெறித்தனமான வெளிப்பாடாகும், அதை நமது எதிரிகள் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்கிறார்கள்.

— அப்படியானால், ஜெரோண்டா, நல்ல எண்ணம் கொண்டவர்கள் போராட்டத்தின் மூலம் இதை அடைந்துள்ளார்களா?

— அது தனிநபரைப் பொறுத்தது. சிலர் தங்கள் ஆன்மீகப் பயணத்தின் ஆரம்பத்திலிருந்தே நல்ல எண்ணங்களைக் கொண்டு தொடர்ந்து முன்னேறுகிறார்கள். மற்றவர்கள், ஆரம்பத்தில் நல்ல எண்ணங்களைக் கொண்டிருந்தாலும், பின்னர் தங்கள் எச்சரிக்கையை இழந்து 'தீய' எண்ணங்களுக்கு ஆளாகத் தொடங்குகிறார்கள். மூன்றாவது குழு 'தீய' எண்ணங்களுடன் தொடங்குகிறது, ஆனால், தங்களைக் கூர்ந்து கவனிப்பதன் மூலமும், தாங்கள் எவ்வளவு அடிக்கடி தவறு செய்கிறோம் என்பதை உணர்வதன் மூலமும், அவர்கள் தங்களை நம்புவதை நிறுத்தி, பின்னர் நல்ல எண்ணங்களை வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள். ஒரு நபரின் எண்ணங்களில் பாதி நல்லதாகவும் பாதி தீயதாகவும் இருக்கலாம். மற்றொருவரிடம் நல்ல எண்ணங்கள் மேலோங்கியிருக்கலாம்; இன்னொருவரிடம் அதற்கு நேர்மாறாக, தீய எண்ணங்கள் மேலோங்கியிருக்கலாம். உதாரணமாக, ஒரு நபர் துறவியாவதற்கு உத்தேசிக்கிறார். மதச்சார்பற்ற உலகில் அவர்கள் வாழ்ந்த சூழ்நிலைகள் மற்றும் நிலைமைகளைப் பொறுத்து, அவர்கள் பல்வேறு நல்ல மற்றும் கெட்ட எண்ணங்களைக் கொண்டிருக்கலாம். அவரிடம் பத்து, இருபது அல்லது எண்பது சதவீதம் கூட ஆரோக்கியமற்ற எண்ணங்கள் இருக்கலாம். தனது அகப்பயிற்சியைத் தொடங்கி, தன்னைக் கவனித்துக்கொள்வதன் மூலம், அத்தகைய நபர் ஆரோக்கியமற்ற எண்ணங்களை விரட்டி, ஆரோக்கியமான எண்ணங்களை வளர்க்க முயற்சிக்கிறார். இந்த முயற்சியைத் தொடர்ந்து செய்வதன் மூலம், இறுதியில் அவர் ஆரோக்கியமான எண்ணங்கள் மட்டுமே கொண்ட ஒரு நிலையை அடைகிறார். தீய எண்ணங்கள் மறைவதற்குத் தேவைப்படும் நேரம், அவை எவ்வளவு காலமாக மனதில் இருந்தன என்பதைப் பொறுத்தது. சற்று காலம் கடந்த பிறகு, நல்ல எண்ணங்களும் படிப்படியாக நின்றுவிடும், மேலும் அந்த நபர் ஒருவித வெறுமை நிலையை அடைவார். இந்த நிலையில், அந்த நபருக்கு நல்ல எண்ணங்களோ அல்லது கெட்ட எண்ணங்களோ இருக்காது, இது அவர்களின் ஆன்மாவில் ஒருவித அமைதியின்மையையும் ஏற்படுத்தும். இந்த நிலையில் இருக்கும்போது, அந்த நபர் தங்களைத் தாங்களே கேட்கத் தொடங்குவார்: 'இது என்ன? இப்போது என்ன நடக்கிறது? முதலில் எனக்குத் தீய எண்ணங்கள் இருந்தன, ஆனால் அவை நீங்கி, நல்ல எண்ணங்கள் இடம்பெற்றன. ஆனால் இப்போது எனக்கு எந்த எண்ணங்களும் இல்லை — கெட்டதோ நல்லதோ." இந்த வெறுமைக்குப் பிறகு, மனம் தெய்வீகக் கருணையால் நிரம்புகிறது மற்றும் தெய்வீக ஞானம் வருகிறது.

— கெரொண்டா, இந்த தெய்வீக அருளால் நிரம்புவது என்பது எப்படி இருக்கும்?

— நட்சத்திரங்களைக் கூடப் பார்த்திராத ஒருவருக்கு, சூரியன் எப்படி இருக்கும் என்பதை வார்த்தைகளால் விளக்குவது சாத்தியமற்றது. குறைந்தபட்சம் நட்சத்திரங்களைப் பார்த்த ஒருவருக்கு, சூரியனைப் பற்றிய ஒரு தோராயமான கருத்தை அளிக்க முடியும்.

— ஜெரோண்டா, நீங்கள் குறிப்பிட்ட அந்த வெறுமை நிலையை அடைய என்ன உதவுகிறது?

— ஆன்மீக வாசிப்பு, இடைவிடாத பிரார்த்தனை, மௌனம் மற்றும் துறவு ஆகியவை இதில் உதவும். தீய எண்ணங்களுக்கு எதிராகத் தீவிரமாகப் போராடும் ஒருவன், ஆரம்பத்திலிருந்தே கிட்டத்தட்ட எந்தத் தீய எண்ணங்களும் இல்லாத ஒருவனை விட மேலான நிலையை அடைய முடியும். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், ஆன்மீக வாழ்க்கையின் தொடக்கத்தில் தொண்ணூறு தீய எண்ணங்களையும் பத்து நல்ல எண்ணங்களையும் கொண்ட ஒருவன், தொண்ணூறு நல்ல எண்ணங்களையும் பத்து தீய எண்ணங்களையும் கொண்ட ஒருவனை விட மேலான நிலையை அடைய முடியும்.

மனம் மற்றும் இதயத்தின் தூய்மை

— கெரொண்டா, மனம் மற்றும் இதயத்தின் தூய்மை எவ்வாறு ஏற்படுகிறது?

— மனமும் இதயமும் தூய்மையடைய, ஒருவன் தன்ங்காலாஷ்கா கொண்டு வரும் தீய எண்ணங்களை ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடாது, மேலும் அவனே தீய எண்ணங்களைக் கொண்டிருக்கக்கூடாது என்று நான் உனக்கு ஏற்கெனவே சொல்லியிருக்கிறேன். ஒருவர் எப்போதும் தனது செயல்களில் நல்ல எண்ணங்களை இணைக்க முயற்சிக்க வேண்டும், [பிறரின் குறைகளால்] எளிதில் மயங்காமல், மற்றவர்களின் மீறல்களைப் பொறுமையுடனும் அன்புடனும் பார்க்க வேண்டும். நல்ல எண்ணங்கள் பெருகும்போது, ஒருவரின் ஆன்மா தூய்மையடைகிறது; அவர்கள் பக்திவுடன் நடந்து அமைதியைக் காண்கிறார்கள். அத்தகைய ஒருவரின் வாழ்க்கை ஒரு சொர்க்கமாக மாறுகிறது. இல்லையெனில், ஒருவர் எல்லாவற்றையும் சந்தேகத்துடன் பார்க்கிறார், மேலும் அவரது வாழ்க்கை நரக வேதனையாக மாறுகிறது. அவர்கள் தங்கள் சொந்த வாழ்க்கையை ஒரு நரகமாக ஆக்கிக்கொள்கிறார்கள்.

தன்னைத் தூய்மைப்படுத்த, ஒருவர் முயற்சி செய்ய வேண்டும். நமது நிலை பரிதாபமானது என்பதை நாம் ஒப்புக்கொள்ளலாம், ஆனால் அது மட்டும் போதாது. நாம் வஞ்சக எண்ணங்களை வளர்க்காமல், நாமே வஞ்சகமாக சிந்திக்காமல், நமக்குச் சொல்லப்படும் மற்றும் நாம் காணும் அனைத்திற்கும் ஒரு நல்ல எண்ணத்தைப் பயன்படுத்தினால், நமது மனம் மற்றும் இதயம் தூய்மைப்படுத்தப்படும். நிச்சயமாக, சோதிப்பவர் அவ்வப்போது தனது தீய 'செய்திகளை' நமக்கு அனுப்புவதை நிறுத்தமாட்டார். நமது சொந்த [தீய] எண்ணங்களிலிருந்து நாம் விடுபட்டாலும், சாத்தானின் சோதனைகளின் அம்புகள் நம் மீது தொடர்ந்து பறக்கும். இருப்பினும், நமது இதயம் தூய்மையாக இருந்தால், சாத்தானின் சோதனைகள் அதில் ஒட்டிக்கொள்ளாது.

— ஜெரோண்டா, மனதைத் தூய்மைப்படுத்தும் பணியில் ஜெபம் உதவுகிறதா?

— பிரார்த்தனை மட்டும் போதாது. ஒருவர் பிரார்த்தனை செய்யும்போது கிலோகிராம் கணக்கில் நறுமணப் புகையை எரித்தாலும், அவரது மனம் மற்றவர்களைப் பற்றிய தீய எண்ணங்களால் நிரம்பியிருந்தால், அது எந்தப் பயனும் தராது. ஒரு [தீய] 'தந்தி' மனதிலிருந்து இதயத்திற்கு இறங்கி ஒருவரை மிருகமாக மாற்றுகிறது. கடவுள் நாம் 'தூய்மையான இதயத்தை' கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்.[27] மேலும், மற்றவர்களைப் பற்றிய தீய எண்ணங்கள் நம் மனதில் நுழைய நாம் அனுமதிக்காதபோது, நமது இதயம் தூய்மையாகிறது.

— கெரொண்டா, ஒருவர் முதலில் ஒரு நல்ல எண்ணத்தைச் செயலில் காட்டினால் மட்டுமே கடவுள் அவருக்கு உதவுவாரா?

— பாருங்கள்: ஒரு நபர் தாங்களாகவே ஒரு நல்ல எண்ணத்தைத் தொடக்கினால் மட்டுமே அவர்களுக்கு தெய்வீக உதவிக்கான உரிமை உண்டு. ஒரு நல்ல எண்ணத்தின் மூலம், ஒரு நபர் தங்கள் வஞ்சகமான இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்துகிறார்கள். ஏனெனில் 'இதயத்திலிருந்து'[28] எல்லாத் தீமையானவையும் 'வருகின்றன', மேலும் 'இதயத்தின் நிறைவிலிருந்து வாய் பேசுகிறது'.[29]

ஆனால், ஒரு நபர் தனது செயல்களில் ஒரு நல்ல எண்ணத்தை இணைப்பதன் மூலம் தனது இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்துகிறார் என்பது ஒருபுறம் இருக்க, கடவுளும் அதற்காக அவருக்கு வெகுமதி அளிக்கிறார்.

சந்தேக எண்ணங்களுக்குப் பிறகு கேள்விக்குறிகளை இடுங்கள்

— ஜெரோண்டா, சந்தேக எண்ணங்களை விரட்ட எனக்கு என்ன உதவும்?

— [உண்மையிலேயே] விஷயங்கள் நீங்கள் கற்பனை செய்வது போலவே இருக்கின்றனவா? நீங்கள் பொதுவாக எல்லாவற்றிலும் தவறைக் காண்பதால், உங்களுக்கு எழும் ஒவ்வொரு எண்ணத்தின் பிறகும் ஒரு கேள்விக்குறியை இடுங்கள். மேலும், உங்கள் தீர்ப்புகளில் பாவம் செய்வதைத் தவிர்க்க, உங்கள் சிந்தனைகளில் மற்றவர்களைப் பற்றிய ஒரு அன்பான எண்ணத்தையும் சேர்க்கவும். உங்கள் எண்ணங்களுக்குப் பிறகு ஒன்று அல்ல, இரண்டு கேள்விக்குறிகளை இடத் தொடங்கினால், அது இன்னும் சிறப்பாக இருக்கும். நீங்கள் மூன்று கேள்விக்குறிகளை இட்டால், அது மிகச் சிறந்தது. இவ்வாறு செய்வதன் மூலம், நீங்கள் அமைதியையும் நன்மையையும் காண்பீர்கள். அதுமட்டுமின்றி, மற்றவர்களுக்கும் பயனுள்ளவராக இருப்பீர்கள். இல்லையெனில், 'இடதுபுறத்திலிருந்து' வரும் எண்ணங்களை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம், நீங்கள் எரிச்சல், கவலை, மன வருத்தம் ஆகியவற்றிற்கு ஆளாகி, உங்களுக்கு நீங்களே ஆன்மீக ரீதியாகத் தீங்கு விளைவித்துக் கொள்கிறீர்கள். உங்களைச் சுற்றி நடக்கும் எல்லாவற்றையும் நல்ல எண்ணங்களுடன் அணுகினால், அந்த நல்ல எண்ணங்களை நீங்கள் பயன்படுத்தியபோது நீங்கள் உணர்ந்தபடியே விஷயங்கள் உண்மையில் நடந்ததைச் சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு காண்பீர்கள். ஒரு 'இடதுசாரி' [கடுமையான] எண்ணம் என்ன செய்ய முடியும் என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள, நான் ஒரு சம்பவத்தைச் சொல்கிறேன். ஒருமுறை, ஒரு துறவி என் குடிலுக்கு வந்து, 'மூத்தவரான சாரலாம்பியோஸ்[30] — ஒரு மந்திரவாதி — [நான் நானே பார்த்தேன்] அவர் மந்திரம் செய்தார்' என்றார். 'என்ன பேசுகிறாய், நீ ஒரு வெட்கங்கெட்டவனே!' என்று அவரைக் கண்டித்தேன். 'இப்படிப்பட்ட பேச்சைப் பரப்ப உனக்கு வெட்கமில்லையா?' — 'ஆம்! ஆம்! — என்று அவர் வலியுறுத்தினார். — 'ஒரு இரவு சந்தன வெளிச்சத்தில், அந்த முனிவர் ஒரு பெரிய, கூடைப் போர்த்திய பாட்டிலில் இருந்து புதர்களுக்குள் ஏதோ ஒரு திரவத்தை ஊற்றிக்கொண்டே, "ம்-ம்-மெ… ம்-ம்-மெ…" என்று முனகுவதை நான் என் கண்ணால் கண்டேன்!' சரி, நான் ஒரு நாள் விடுமுறை எடுத்துக்கொண்டு முனிவர் சாரலாம்ப்பியோஸின் கலிவாவுக்குச் சென்றேன். "சரி," என்று நான் கேட்டேன், "ஃபாதர் சாரலாம்பியோஸ், எப்படி இருக்கிறீர்கள்? வாழ்க்கை எப்படிப் போகிறது? என்ன செய்து கொண்டிருந்தீர்கள்? இங்கே ஒருவர் உங்களை ஒரு பெரிய பாட்டிலிலிருந்து புதர்களுக்குள் ஏதோ ஊற்றி, 'ம்-ம்-எனக்கு!..' என்று முனகுவதைப் பார்த்தாராம்." — "அங்கே அந்தப் புதரில்," என்று அந்த முதியவர் எனக்குச் சுட்டிக்காட்டினார், "சில அல்லிப் பூக்கள் வளர்கின்றன, அதனால் நான் அவற்றுக்குத் தண்ணீர் விட்டுக் கொண்டிருந்தேன். 'மகிழுங்கள், மணவாட்டி மணவாளன் இல்லாதவரே!' என்று பாடிக்கொண்டு,[31] நான் ஒரு பூவின் மீது சிறிது தண்ணீர் ஊற்றினேன், பிறகு மீண்டும் பாடினேன்: 'திருமணமாகாத மணமே, மகிழ்ச்சியடை!' என்று பாடி, மற்றொரு பூவின் மீது சிறிது தண்ணீர் ஊற்றினேன்... பிறகு நான் பாட்டிலில் தண்ணீர் நிரப்பி, மீண்டும் பூக்களுக்குச் சென்று அவற்றுக்குத் தண்ணீர் விடுவேன்..." பாருங்கள்! இதை எல்லாம் பார்த்த இன்னொருவர், அந்த முதியவரை ஒரு மந்திரவாதி என்று நினைத்துவிட்டார்!..

சில உலகியல் சார்ந்த மக்கள் என்ன மாதிரியான எண்ணங்களைக் கொண்டிருக்கிறார்கள்! மற்றவர்களோ — அந்தப் பரிதாபமானவர்கள் — இயற்கையில் இல்லாத, மேலும் சாத்தான் கூட கற்பனை செய்ய முடியாத விஷயங்களால் மிகவும் துன்புறுகிறார்கள்! ஒருமுறை, ஒரு பயங்கர வறட்சியின் பிறகு மழை பெய்தபோது, என் குகையில் அமர்ந்திருந்த நான், கடவுளுக்கு மிகுந்த நன்றியுணர்வால், இடைவிடாமல், 'என் இறைவா, உனக்கு மில்லியன் கணக்கான, பில்லியன் கணக்கான முறை நன்றி சொல்கிறேன்!' என்று கூறிக்கொண்டே இருந்தேன். அதே நேரத்தில், ஒரு உலகியல் மனிதன் ஜன்னலுக்குக் கீழே நின்று இதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான் என்பதை நான் அறிந்திருக்கவில்லை. பின்னர், அவர் என்னைச் சந்தித்தபோது, அவர் ஒப்புக்கொண்டார்: 'தந்தையே, நான் தவறாக வழிநடத்தப்பட்டேன். நான் அந்த 'கோடிகள்', 'பில்லியன்கள்' என்பதை எல்லாம் கேட்டு, 'அப்படியா! இந்தத் தந்தை பெயசிஸ் என்ன ஒரு விசித்திரமான மனிதர்!' என்று நினைத்தேன்.' அவருக்கு விளக்க என்ன இருந்தது? நான் மழையால் கடவுளுக்குக் கிடைத்த [பல] நன்றிகளைக் குறிப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தேன், ஆனால் இந்த மனிதரோ நான் பணத்தைக் கணக்கிடுவதாக நினைத்துவிட்டார். அவர் இடத்தில் வேறு யாராவது இருந்திருந்தால், இரவில் என்னைக் கொள்ளையடிக்கக் கூட வந்திருப்பார்கள்! நான் ஒரு நல்ல அடி வாங்கியிருப்பேன், இறுதியில் அவர் ஒரு பொருளையும் கண்டிருக்க மாட்டார்.

மற்றொரு சமயம், நோய்வாய்ப்பட்ட குழந்தையின் தந்தை என்னைப் பார்க்க வந்திருந்தார். நான் அவரை என் கலிவாவில் உள்ள சிறிய தேவாலயத்திற்குள் அழைத்துச் சென்று, அவரது துயரங்களைக் கேட்டேன். அவருக்கு உதவ விரும்பிய நான், 'உங்கள் குழந்தை குணமடைய, நீங்களே ஏதாவது செய்ய வேண்டும். ஆனால் என்ன? நீங்கள் பிரார்த்தனைக்காகத் தலைவணங்குவதில்லை, நோன்பிருப்பதில்லை, மேலும் தர்மம் செய்ய பணம் கூட உங்களிடம் இல்லை... நீங்கள் ஏன் இப்படி கடவுளிடம் வேண்டக்கூடாது: 'என் கடவுளே, என் குழந்தையின் ஆரோக்கியத்திற்காக தியாகமாக அளிக்க தகுதியான எதுவும் என்னிடம் இல்லை, ஆனால் குறைந்தபட்சம் புகைப்பிடிப்பதை நிறுத்தவாவது முயற்சிப்பேன்.' இந்த வார்த்தைகள் மனமுடைந்த தந்தையைக் கவர்ந்தன, மேலும் அவர் என் ஆலோசனையைப் பின்பற்றுவதாக உறுதியளித்தார். நான் அவரை கலிவாவிலிருந்து வெளியேற அனுமதித்து, பூட்டோடு சமாளித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அவர் தனது பையிலிருந்து ஒரு லைட்டரையும் சில சிகரெட்டுகளையும் எடுத்து, தேவாலயத்தில் உள்ள மீட்பரின் உருவப்படத்தின் கீழே வைத்தார். நான் இதைக் கவனிக்கவில்லை. அடுத்த வருகையாளர் என்னிடம் ஏதோ சொல்ல வந்த ஒரு இளைஞனாக இருந்தார். எங்கள் உரையாடலுக்குப் பிறகு, அவர் கலிவாவிலிருந்து வெளியேற முற்படுவதற்கு முன்பே, ஒரு சிகரெட்டை எடுத்துப் பற்றவைத்தார். "இங்கே புகைப்பிடிக்கக் கூடாது, பையனே," என்று அவனிடம் சொன்னேன். 'இன்னும் ஓரமாகச் செல்.' 'சர்ச்சில் உங்களுக்குப் புகைக்க அனுமதி உண்டா?' என்று பதிலுக்குக் கேட்டான். சர்ச்சில் ஒரு சிகரெட் பாக்கெட் மற்றும் லைட்டரைப் பார்த்ததால், நான் புகைப்பிடிப்பேன் என்ற எண்ணத்தை இந்தப் பையன் 'உருவாக்கிக்' கொண்டான்! நான் அவனைத் தடுக்கவும் முயற்சிக்கவில்லை; அவனது எண்ணத்துடன் போகவிட்டேன். சரி, நான் உண்மையில் புகைப்பிடித்தாலும், ஒரு தேவாலயத்தில் அப்படிச் செய்வேனா? ஒரு எண்ணம் என்றால் என்னவென்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?

— ஜெரோண்டா, சந்தேகம், அவநம்பிக்கை மற்றும் பைத்தியக்காரத்தனம் ஆன்மாவுக்கு என்ன தீங்கு விளைவிக்கும்?

— அது என்ன வகையான சந்தேகம் என்பது, அது என்ன வகையான தீங்கை ஏற்படுத்துகிறது என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது. நம்பிக்கையின்மை மற்றும் பைத்தியக்காரத்தனத்தைப் பொறுத்தவரை, அவை [ஆன்மீக] பலவீனத்தையும் மெலிமையையும் ஏற்படுத்துகின்றன.

— அப்படியானால், இந்தப் பலவீனம் எப்படி குணப்படுத்தப்படும்?

— நல்ல எண்ணங்களுடன்.

— ஜெரோண்டா, ஒரு நபர் ஒரு நாள் தாங்கள் ஏதோ ஒன்றில் தவறாக இருந்ததை உணர்ந்தால்—அதாவது, தங்கள் சந்தேகங்கள் ஆதாரமற்றவை என்பதை—அது அவர்களுக்கு [தங்கள் தவறை உணர] உதவாதுவா?

— அவர் ஒருமுறை தவறு செய்தால், அது ஒரு விஷயம். ஆனால், அவர் இரண்டு முறை தவறு செய்தால், அது அவருக்குத்தானே ஆபத்தை விளைவிக்கும். நாம் கவனமாக இருக்க வேண்டும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நாம் கற்பனை செய்ததை விட ஒரு பத்தாயிராவது பங்கு வித்தியாசமாக விஷயங்கள் நடந்தாலும் நாம் கடுமையாகப் பாவம் செய்கிறோம். நான் ஒரு சபை மடத்தில் வசித்தபோது, தந்தை தோரோதியஸ் என்ற வயதான துறவி, பெரிய நோன்பின் போது பூசணி வகை காய்கறிகளை வறுப்பார் என்பது எனக்கு நினைவிருக்கிறது. அந்த முதியவர் பூசணிக்காய்களை வறுக்கையில் வைப்பதைக் கண்ட ஒரு சகோதரர், தன் எண்ணங்களை என்னிடம் பகிர்ந்துகொள்ள விரைந்து வந்தார்: 'போய் ஒரு பார்வை பாருங்கள்!' என்றார் அவர். 'ஃபாதர் தோரோதியஸ் மீன் பொரிக்கிறார்! இந்தத் தடிமனான சிறிய ரெட் மல்ட் மீன்களைப் பார்!' 'முடியவே முடியாது,' என்று நான் பதிலளித்தேன், 'பெரிய நோன்பின் போது மூப்பர் தோரோதியஸ் ரெட் மல்ட் மீனைப் பொரிப்பது சாத்தியமற்றது!' 'அது சாத்தியம், அது சாத்தியம்!' என்று அவர் வற்புறுத்தினார். 'நான் என் கண்ணாலேயே பார்த்தேன்! அந்தத் திரண்ட செவ்விளங்கிகளைப் பார்!' முப்பத்துப் பருவப் பெருந்தவம் காலத்தில் முதியவர் தோரோதியஸ் செவ்விளங்கி வறுப்பது என்பது சாத்தியமற்றது! 'அது சாத்தியம், சாத்தியம்!' என்று அவர் வற்புறுத்தினார். மடாலயத் துறவிகளில் யாராவது உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்தால், அவர் அவரிடம், "இங்கே வா, என் அன்புக்குரியவனே, நான் உனக்கு ஒரு ரகசியம் சொல்ல வேண்டும்" என்பார் — மேலும் நோய்வாய்ப்பட்ட துறவிக்கு சிறிதளவு தஹினி கொடுப்பார். முதியவர் தோரோதியஸ் பதினைந்து வயதுச் சிறுவனாக இருந்தபோது புனித மலைக்கு வந்தார், மேலும் சகோதரர்களுக்குத் தாயைப் போல இருந்தார். பாதிரிகளில் யாராவது ஒருவர் உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்தால், அவர் அவரிடம், "இங்கே வா, என் அன்பே, நான் உனக்கு ஒரு ரகசியம் சொல்ல வேண்டும்" என்பார் — மேலும் நோயுற்ற நபருக்கு அரைத்த வால்நட்ஸ் கலந்த தஹினி [32] அல்லது வேறு ஏதாவது கொடுப்பார். மேலும் அவர் வயதான பாதிரிகளை இதேபோலத்தான் கவனித்துக்கொண்டார். அப்படியென்றால் என்ன நடந்தது? நான் தந்தை தோரோதியோஸைப் பார்க்கச் சென்றேன், அவர் மடத்தின் மருத்துவமனைக்காக பூசணி வகை காய்கறிகளை வறுத்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டேன்!

— ஜெரோண்டா, நீங்கள் ஒருவரைப் பற்றி கொண்டிருந்த சந்தேகம் உண்மையாகிவிட்டால் என்ன செய்வது?

— "அப்படி ஒரு எண்ணம் ஒரே ஒரு முறை உண்மையாகிவிட்டால், அது போன்ற எண்ணங்கள் எப்போதும் உண்மையாகவே ஆகும் என்று அர்த்தமா? மேலும், உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்: ஒருவேளை நீங்கள் சந்தேகித்த நபர் பணிவின் சோதனையில் தேர்ச்சி பெறுவதற்காக கடவுள் அந்த எண்ணம் உண்மையாக மாற அனுமதித்திருக்கலாம்?"

நிச்சயமாக, நாமும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். மக்கள் தவறான முடிவுகளை எடுக்கும்படி நாம் காரணமாக அமையக்கூடாது. உதாரணமாக, யாராவது உங்களைப் பற்றி ஒரு 'தவறான' [கடுமையான] எண்ணத்தைக் கொண்டிருந்தால், அதற்கான காரணம் அவர்களுடைய சொந்த தீய எண்ணமாகவோ அல்லது நீங்களே அவர்களுக்கு உங்களைப் பற்றி தவறாக நினைக்கக் காரணமாக இருந்திருப்பதாலோ இருக்கலாம். ஆனால் நீங்கள் கவனமாக நடந்து கொண்ட போதிலும், யாராவது உங்களைப் பற்றி தவறாக நினைத்தால், தேவன் மகிமைப்படுத்தப்பட்டு, அவர்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

எண்ணங்களுடன் உரையாடல்

— மூப்பரே, எனக்கு ஒரு பெருமைக்குரிய எண்ணம் வரும்போது, நான் வேதனையை உணர்கிறேன்.

— அந்த எண்ணத்தை நீங்கள் பற்றிக்கொள்கிறீர்களா?

— ஆம்.

— ஏன் அதைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறாய்? அதன் கதவை மூடு. அத்தகைய எண்ணத்தை உனக்குள் வைத்திருப்பதன் மூலம், நீ உனக்கே தீங்கு விளைவித்துக் கொள்கிறாய். ஒரு எண்ணம் என்பது ஒரு திருடனைப் போன்றது: அது உங்களிடம் வருகிறது — நீங்கள் அதற்கு கதவைத் திறக்கிறீர்கள், உங்கள் வீட்டிற்குள் அனுமதிக்கிறீர்கள், அதனுடன் உரையாடத் தொடங்குகிறீர்கள், பின்னர் அது உங்களைக் கொள்ளையடிக்கிறது. ஒரு திருடன்னுடன் உங்களால் எப்படி உரையாடத் தொடங்க முடியும்? அவனுடன் பேசுவதைத் தவிர்ப்பது மட்டுமல்லாமல், அவன் உள்ளே நுழைய முடியாதபடி கதவையும் இறுக்கமாகப் பூட்டிவிடுவீர்கள். சரி, நீங்கள் அந்த எண்ணத்துடன் ஈடுபடவில்லை என்றாலும் கூட — ஏன் அதை உள்ளே அனுமதிக்கிறீர்கள்? நான் உங்களுக்கு ஒரு உதாரணம் சொல்கிறேன். நீங்கள் ஒரு மடாலயத்தின் தலைவியாக (அபேஸ்) ஆக முடியும் என்ற எண்ணம் உங்களுக்கு வருவதாகக் கொள்வோம். உங்களுக்கு உண்மையில் அப்படிப்பட்ட எண்ணங்கள் இருக்கின்றன என்று நான் சொல்லவில்லை, ஆனால் இதை ஒரு உதாரணமாகப் பயன்படுத்துகிறேன். ஆக, இந்த எண்ணம் உங்களுக்குள் வந்துள்ளது. சரி. அது வந்தவுடனே, 'ஆ! அற்புதம்! நீ ஒரு ISO ஆக விரும்புகிறாயா? அப்படியானால்: முதலில் உனக்கே நீ ஒரு ISO ஆகிவிடு.' என்று உனக்கு நீயே சொல்லிக்கொள். அவ்வாறு சொன்னவுடன், அந்த உரையாடலை [சாத்தானுடனான] உடனடியாக முடித்துவிடு. நிச்சயமாக நாம் சாத்தானுடன் அரட்டை அடித்து நேரத்தை வீணடிக்கப் போவதில்லை, இல்லையா? பாருங்கள், சாத்தான் கிறிஸ்துவைத் தீயுறுத்த வந்தபோது, அவர் அவனிடம், 'என்னை விட்டுப் போ, சாத்தானே' என்றார்.[33] கிறிஸ்து சாத்தானிடம் 'போ...' என்று சொன்னதால், நாம் ஏன் அவனுடன் உரையாட வேண்டும்?

— ஜெரோண்டா, ஒரு 'இடதுசாரி' எண்ணம் எங்கிருந்து வருகிறது என்பதைக் கண்டறிய நான் அதனுடன் உரையாடினால் என்ன செய்வது — அது ஒரு தவறான விஷயமா?

— பிரச்சனை என்னவென்றால், நீங்கள் கற்பனை செய்வது போல் ஒரு எண்ணத்துடன் பேசவில்லை, மாறாக ஒரு பிசாசுடன் பேசுகிறீர்கள். அவனுடன் பேசுவதில் நீங்கள் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்போது, அதன் பிறகு நீங்கள் துன்பப்படுவீர்கள். அத்தகைய ['இடதுசாரி'] எண்ணங்களுடன் பேசவே வேண்டாம். [பகைவனின்] கையெறி குண்டைக் காற்றில் பிடித்து, [உடனடியாக] அதை பகைவனிடமே [திரும்ப] எறியுங்கள் — அதனால் அவன் அழிந்துவிடுவான். சில குண்டுகள் உடனடியாக வெடிக்காமல், இரண்டு அல்லது மூன்று நிமிடங்களுக்குப் பிறகுதான் வெடிக்கும். ஒரு 'இடதுசாரி' எண்ணம் அப்படிப்பட்ட குண்டு போன்றது: அதை நீங்கள் உடனடியாக வெளியேற்றினால், அது உங்களுக்குத் தீங்கு விளைவிக்க முடியாது. ஆனால் சில நேரங்களில், நீங்கள் உங்கள் கவனத்தைக் குறைத்து இயேசு ஜெபத்தைக் கைவிடும்போது, உங்களால் உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள முடிவதில்லை. சாத்தான், வெளியே இருந்து உங்களுக்கு ஒரு 'தந்தி' அனுப்புகிறான். இந்த 'தந்தியை'ப் பெற்றதும், நீங்கள் அதைப் படித்துப் படித்து, அதில் எழுதப்பட்டிருப்பதை நம்பி, பின்னர் அதை ஓர் ஓரமாக வைத்துவிடுகிறீர்கள். இந்த 'கோப்புகள்தான்' நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் உங்களைக் குற்றவாளியாக்க வெளிப்படுத்தப்படும்.

— ஜெரோண்டா, ஒரு 'இடதுசாரி' எண்ணத்தின் ஊடுருவல் எப்போது ஒரு வீழ்ச்சியாகக் கருதப்படும்?

— ஒரு எண்ணம் வருகிறது, அதை நீங்கள் உடனடியாக விரட்டிவிடுகிறீர்கள். அது ஒரு வீழ்ச்சி அல்ல. ஆனால் அது வரும்போது, நீங்கள் அதனுடன் ஈடுபடும்போது, அது ஒரு வீழ்ச்சி. [அல்லது ஒருவேளை இதுபோல இருக்கலாம்:] அது வருகிறது, நீங்கள் அதை சிறிது நேரம் ஏற்றுக்கொள்கிறீர்கள், பின்னர் அதை வெளியேற்றுகிறீர்கள். அது ஒரு பாதி வீழ்ச்சி, ஏனென்றால் இந்த நிலையிலும் உங்களுக்குத் தீங்கு விளைந்துள்ளது: எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, சாத்தான் உங்கள் மனதை மாசுபடுத்திவிட்டார். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், பிந்தைய சந்தர்ப்பத்தில், வந்த சாத்தானிடம் நீங்கள் 'நல்ல மதியம், எப்படி இருக்கிறீர்கள்?' என்று சொல்வது போலாகும். சரிதானே? உட்காருங்கள், நான் உங்களுக்கு ஏதாவது தருகிறேன். ஓ?! அப்படியானால் நீ தான் சாத்தானா? அப்படியென்றால், போ!" ஆனால் அது சாத்தான் என்று தெரிந்தும், ஏன் அவனை உள்ளே அனுமதித்தாய்? இப்போது நீ அவனுக்கு 'உபசரித்து'விட்டாய், அதனால் அவன் மீண்டும் வருவான்.

சிந்தனையை எதிர்கொள்ளுதல்

— ஜெரோண்டா, மடாலயத்தில் ஏன் எனக்கு எல்லா விதமான தீய எண்ணங்களும் வருகின்றன, ஆனால் இவ்வுலகில் இது எனக்கு ஒருபோதும் நடக்கவில்லையே? நானே அவற்றை வர அனுமதிக்கிறேனா?

— ஓ, வாடி, முட்டாள்தனமான பெண்ணே! அவர்கள் விருப்பப்படி வரட்டும், போகட்டும். மடத்தின் மேலே பறந்து, அமைதியைக் கெடுக்கும் விமானங்கள் உன் அனுமதியைக் கேட்டுக்கொள்கின்றனவா? இந்த எண்ணங்களுக்கும் அதுவேதான். மனம் தளராதே. இந்த எண்ணங்கள் சாத்தானால் உங்கள் மனதில் இடப்படுகின்றன. அவை, வானத்தில் உயரே பறந்து மிகவும் அழகாகத் தோன்றும் புலம்பெயர் பறவைகளைப் போன்றவை — நீங்களோ, வாய்பிளந்து அவற்றைப் பாராட்டுகிறீர்கள். ஆனால், அந்தப் பறவைகள் கீழே இறங்கி, உங்கள் வீட்டில் கூடுகட்டி, தங்கள் குஞ்சுகளை அங்கே வளர்க்கும்போது, அந்தக் குஞ்சுகள் உங்கள் வீட்டை முழுவதுமாகக் குழப்பிக் கூட்டிவிடும்.

— அப்படியென்றால், ஜெரோண்டா, இதுபோன்ற எண்ணங்கள் எனக்கு ஏன் வருகின்றன?

— அது பிசாசின் வேலை. ஆனால் உனக்குள்ளேயே ஒருவிதமான மங்கலான எச்சமும் இருக்கிறது. சுத்திகரிப்பு இன்னும் நடைபெறவில்லை. இருப்பினும், நீ இந்த எண்ணங்களை ஏற்றுக்கொள்ளாததால், உனக்கு எந்தப் பொறுப்பும் இல்லை. நாய்களை இருக்க விடு — அவை குரைக்கட்டும். மேலும் அவற்றின் மீது அதிகக் கற்களை எறியாதே. நீ அவற்றின் மீது கற்களை எறியும் வரை, அவை தொடர்ந்து குரைத்துக்கொண்டே இருக்கும். பிறகு, அந்தக் கற்கள் அனைத்திலிருந்தும், [அந்தப் பேய்கள்] தங்களுக்கு ஒரு 'மடாலயம்' அல்லது ஒரு வீடு—அவர்களிடம் போதுமான அளவு எந்தக் கட்டுமானப் பொருட்கள் இருக்கின்றனவோ அதைக் கொண்டு—கட்டிக்கொள்ளும்… பிறகு அவர்கள் கட்டியதை இடிப்பது உனக்கு எளிதான காரியமாக இருக்காது.

— ஜெரோண்டா, எண்ணங்களுடனான போராட்டம் எப்போது எழுகிறது?

[34]— அவற்றை ஒரு மிட்டாய் போல உறிஞ்சும்போது. வெளியே சர்க்கரையால் பூசப்பட்டு, ஆனால் உள்ளே விஷக் கசப்பு நிறைந்திருக்கும் இந்த எண்ணங்களின் சுவையை ரசிக்க முயற்சிக்காதீர்கள்; இல்லையெனில், நீங்கள் இறுதியில் விரக்திக்கு ஆளாவீர்கள். ஆரோக்கியமற்ற எண்ணங்கள் ஒரு நபரைக் கடந்து செல்வது கவலைக்குரிய விஷயமல்ல. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தீய எண்ணங்கள் தேவதைகள் மற்றும் பரிபூரணம் அடைந்தவர்கள் மீது மட்டுமே ஒட்டிக்கொள்வதில்லை. ஒரு நபர் தனது இதயத்தின் ஒரு பகுதியை இறுக்கி சமன்படுத்தி, 'ஓநாய்க்-விமானங்களை' ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கும் போது கவலைப்பட வேண்டியது அவசியம். [பகைவனான ஓநாய் வான்படையின்] — அதாவது, அசுரர்கள். இது திடீரென நடந்தால், உடனடியாக அறிக்கை செய்வது அவசியம், அதனுடன் ஓநாய்-இறங்குதளத்தை உழுது, பழமரங்களை நடுவதும் வேண்டும் — அப்போதுதான் இதயம் மீண்டும் ஒரு ஏதேன் தோட்டமாக மாற்றப்படும்.

பகுதி 2.
நீதியும் அநீதியும்

"ஓ, மக்கள் அனைவரும் என்னை அநியாயமாக நடத்தினால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! நான் உங்களுக்கு முழு மனதுடன் சொல்கிறேன்: அநியாயத்தின் மத்தியில் நான் மிக இனிமையான ஆன்மீக மகிழ்ச்சியை அனுபவித்திருக்கிறேன்"

அத்தியாயம் 1.
அநீதியை ஏற்றுக்கொள்வது எப்படி

அநீதிக்கு சரியான மனப்பான்மையை ஒருவர் மேற்கொள்ள வேண்டும்

— கெரொண்டா, நான் அநியாயமாக நடத்தப்படும்போது, என் இதயம் கடினமாகிவிடுகிறது.

— அது கடினமாவதைத் தடுக்க, உங்களை அநியாயமாக நடத்துபவர் மீது தவறு என்றோ, அல்லது அவர்களின் குற்றம் எவ்வளவு பெரியது என்றோ ஒருபோதும் நினைக்காதீர்கள்; அதற்குப் பதிலாக, உங்களையே எவ்வளவு குற்றம் சேரும் என்பதைப் பற்றி சிந்தியுங்கள். இதைக் கவனியுங்கள்: மக்கள் சண்டையிடும்போது, ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் மட்டுமே சரியானவர்கள் என்று வலியுறுத்துகிறார்கள். அதனால்தான் மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் தொடர்ந்து முரண்படுகிறார்கள். உதாரணமாக, இரண்டு பேர் காவல்துறைக்குச் சென்று, ஒருவரையொருவர் சுட்டிக்காட்டி, ஒரே குரலில், 'அவர் என்னை அடித்தார்!' என்று கூச்சலிடுகிறார்கள். ஆனாலும், அவர்கள் இருவருமே, தங்கள் கைகளால் மற்றவர் எவ்வளவு துன்பப்பட்டார் என்பதைப் பற்றிப் பேசுவதில்லை! அதிலிருந்து வெகு தொலைவில்—ஒவ்வொருவரும் தங்கள் தாக்குபவரை நீதிமன்றத்திற்கு இழுக்கிறார்கள்.

கிறிஸ்து எல்லா அநீதிகளுக்கும் மேலான மிகப்பெரிய அநீதியைத் தம்மேல் ஏற்றுக்கொண்டார் என்ற உண்மையை நாம் சிந்தித்துப் பார்த்தால், அநீதியை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்வோம். கடவுளாக இருந்தும், தம்முடைய பெரிய அன்பினால் அவர் பூமிக்கு வந்து, மிகவும் பரிசுத்தமான கடவுளின் தாயின் கருப்பையில் ஒன்பது மாதங்கள் தம்மைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டார். பின்னர் அவர் முப்பது ஆண்டுகள் அறியப்படாமல் வாழ்ந்தார்; பதினைந்து வயதிலிருந்து முப்பது வயது வரை, அவர் யூதர்களுக்காக ஒரு தச்சராகப் பணியாற்றினார். அக்காலத்தில் அவர்களிடம் என்ன மாதிரியான கருவிகள் இருந்தன என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? அந்த நாட்களில், அவர்கள் மரப் பற்களுடைய மரக் கத்திகளைப் பயன்படுத்தினர். அவர்கள் அவரிடம் எல்லா வகையான மரப் பலகைகளையும் கொடுத்து, 'இதைச் செய், அதைச் செய்...' என்பார்கள். ஆனால் அந்தப் பலகைகளை உரல் போடுவது எப்படி இருந்தது? உரல்கள் இல்லாத அந்தக் காலத்தில், அவர்கள் பயன்படுத்திய அந்தத் தடுமாற்றமான இரும்புத் துண்டுகளைக் கொண்டு அவற்றை உரல் போட முயற்சித்துப் பாருங்கள்! அது எவ்வளவு கடினமான உழைப்பு என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? அதற்குப் பிறகு — மூன்று வருட வேதனைகள். போதனை செய்வதற்காக, அவர் [அவர்களின் நிலத்தின்] நீள அகலமெல்லாம் வெறுங்காலுடன் பயணம் செய்தார். அவர் நோயுற்றவர்களைக் குணப்படுத்தினார், தொடுதலால் குருடர்களின் கண்களைத் திறந்தார், ஆனாலும் அவர்கள் அனைவரும் அவரிடமிருந்து அற்புதங்கள் செய்யும்படி கேட்டார்கள். அவர் பிடித்தவர்களிடமிருந்து பேய்களை விரட்டினார், ஆனாலும் நன்றியற்ற மக்கள் அவரைப் பேய் பிடித்தவர் என்று அழைத்தனர். அவரைப் பற்றி எத்தனையோ தீர்க்கதரிசனங்களும் முன்னறிவிப்புகளும் இருந்தன; அவர் எத்தனையோ அற்புதங்களைச் செய்தார்; ஆனாலும், இவை அனைத்திற்கும் மத்தியிலும், இறுதியில் அவர் ஏளனம் செய்யப்பட்டு, சிலுவையில் மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்டார்.

ஆகவே, அநீதியைப் பொறுமையுடன் சகித்துக்கொள்பவர்கள் கடவுளின் மிகவும் பிரியமான பிள்ளைகள். ஏனெனில், அநீதியைப் பொறுமையுடன் சகிப்பதன் மூலம், தாங்களாகவே அநீதிக்கு உள்ளான கிறிஸ்துவை அவர்கள் தங்கள் இதயங்களில் சுமக்கிறார்கள். நாடு கடத்தப்பட்டிருந்தாலும் சரி, சிறையில் இருந்தாலும் சரி, அவர்கள் சொர்க்கத்தில் இருப்பது போல் மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள், ஏனெனில் கிறிஸ்து எங்கிருக்கிறார் அங்கே சொர்க்கம் இருக்கிறது.

— கெரொண்டா, ஒருவரின் சுமை அவனால் தாங்க முடியாத அளவுக்கு கனமாகிவிடுமா?

— கடவுள் ஒரு சுமையை நமது சக்தியை மீறி அனுமதிப்பதில்லை. மற்றவர்களின் தோள்களில் தாங்க முடியாத சுமையை ஏற்றுவது அறிவற்ற மனிதர்களே. அடிக்கடி, நல்ல கடவுள், நல்லவர்கள் தங்கள் பரலோகப் பலனைப் பெறுவதற்காக, தீயவர்களின் கைகள் வழியாகச் செல்ல அனுமதிக்கிறார்.

— ஜெரோண்டா, அதிருப்தியும் நன்றில்லாமையும் இடையே தொடர்பு உள்ளதா?

— ஆம். மற்றவர்கள் ஒருவருக்கு [கருத்து தெரிவிக்கும்போது] அவனது நலனை மனதில் கொண்டிருக்கலாம், ஆனால் அவன் இதைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறி, தனக்கு அநியாயம் செய்யப்பட்டது போல் உணர்ந்து, அதிருப்தியை வெளிப்படுத்துகிறான். அத்தகைய நபர் தங்களைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளாவிட்டால், அவர்கள் தவறு செய்து, மேலும் கவனமாக இருக்குமாறு கேட்கப்படும்போதும் கூட, தங்களுக்கு அநியாயம் செய்யப்படுவதாக நம்பத் தொடங்குவார்கள். இந்த வழியில், அவர்கள் வெட்கக்கேடான நிலைக்கும் கூட சென்றுவிடக்கூடும். உதாரணமாக, ஒரு கன்னியாஸ்திரி, ஆலிவ் மரங்களுக்கு மருந்து தெளிக்கும்போது, கரைசலில் அதிக அளவு பூச்சிக்கொல்லியைச் சேர்த்து, மரத்தின் இலைகளைக் கருக்கிவிடுகிறார். அவர் கண்டிக்கப்படுகிறார், ஆனால் தனது தவறை உணர்ந்து, 'என்னை மன்னித்து ஆசீர்வதியுங்கள்' என்று சொல்வதற்குப் பதிலாக, அவர் அநியாயமாகத் தவறாக நடத்தப்பட்டதாக உணர்ந்து அழுகிறார். 'என்னிடம் அவர்கள் அநியாயமாக நடந்து கொள்கிறார்கள்,' என்று அவள் நினைக்கிறாள். 'தவளைகள் மர இலைகளை அழித்திருந்தால், அவர்கள் ஒரு வார்த்தை கூடச் சொல்லியிருக்க மாட்டார்கள்! ஆனால் இப்போது நான் அவற்றை அழித்துவிட்டதால், அவர்கள் இவ்வளவு ஆர்ப்பாட்டம் செய்கிறார்கள்! 'ஓ, என் கிறிஸ்துவே, நீர் மட்டுமே என்னைப் புரிந்துகொள்வீர்.' என்று கூறிக்கொண்டு, அவள் ஓலமிட்டபடியே செல்கிறாள்! இத்தகைய ஒரு கன்னியாஸ்திரி, தான் அனுபவித்த 'அநீதிக்கு' பதிலடி கொடுப்பதைப் பற்றி நினைத்து மகிழ்ச்சி அடையக்கூடும், அதற்காக கிறிஸ்துவுக்கு நன்றி கூடச் செலுத்தலாம்! இத்தகைய மனநிலை ஒரு பெரிய மாயை.

அநீதியை ஏற்றுக்கொள்வதில் மகிழ்ச்சி

— ஜெரோண்டா, என் ஏதேனும் ஒரு தவறுக்காக நான் கண்டிக்கப்படும்போது நான் உணரும் மகிழ்ச்சி ஒரு தூய மகிழ்ச்சியா?

— பாருங்கள், உங்கள் தவறுகளுக்காகக் கண்டிப்புக்கு ஆளானால், முணுமுணுக்காமல், மாறாக மகிழ்ச்சியுடன், 'தேவனே, உமக்கு மகிமை! இதுதான் எனக்குத் தேவை!' என்ற வார்த்தைகளுடன் அதை ஏற்றுக்கொண்டால், நீங்கள் மகிழ்ச்சியின் பாதியைப் பெறுவீர்கள். ஆனால், உங்கள் சொந்தத் தவறின்றி, தகுதியற்ற முறையில் நீங்கள் கண்டிக்கப்பட்டு, அந்தக் கண்டனத்தை நல்ல மனதுடன் ஏற்றுக்கொண்டால், உங்கள் மகிழ்ச்சி முழுமையடையும். உங்கள் மீது அநீதியை வரவழைத்துக் கொள்ள நான் உங்களைத் தூண்டவில்லை, ஏனெனில் அப்படிச் செய்தால் சாத்தான் உங்களைப் பெருமைக்குள் இட்டுச் செல்வான்; மாறாக, அநீதி தன்னிச்சையாக வரும்போது அதை ஏற்றுக்கொண்டு அதில் மகிழும்படி நான் உங்களை அழைக்கிறேன்.

அநீதிக்கு எதிரான ஒருவரின் மனப்பான்மையில் நான்கு நிலைகள் உள்ளன. உதாரணமாக, யாராவது உங்களை அநியாயமாகத் தாக்கினால், நீங்கள் முதல் நிலையில் இருந்தால், நீங்கள் பதிலுக்குத் தாக்குவீர்கள். நீங்கள் இரண்டாம் நிலையில் இருந்தால், உங்களுக்கு மிக வலுவான சங்கட உணர்வு ஏற்படும், ஆனால் நீங்கள் உங்களைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு எதுவும் பேசாமல் இருப்பீர்கள். மூன்றாம் கட்டத்தில், நீங்கள் இனி சங்கடமாக உணர்வதில்லை, நான்காம் கட்டத்தில், நீங்கள் பெரும் மகிழ்ச்சியை உணர்கிறீர்கள் மற்றும் உங்கள் ஆன்மா பெரிதும் களிகொள்கிறது. ஒரு நபர் அநியாயமாக ஒரு குற்றம் சாட்டப்பட்டால், அந்தக் குற்றச்சாட்டுகள் ஆதாரமற்றவை என்று நிரூபித்து, அவர்கள் தங்கள் பெயரைக் காப்பாற்றிக் கொண்டு திருப்தி அடைகிறார்கள். இந்த நிலையில், அவர்கள் உலகியல் சார்ந்த மகிழ்ச்சியை அனுபவிக்கிறார்கள். இருப்பினும், அநீதியை ஆன்மீக ரீதியாக அணுகி, நல்ல எண்ணங்களுடன், தங்கள் நிரபராதித்தன்மையை நிரூபிப்பதைப் பற்றி கவலைப்படாமல் இருக்கும்போது, அவர்கள் ஆன்மீக மகிழ்ச்சியை அனுபவிக்கிறார்கள். அதாவது, இந்த நிலையில், அவர்கள் தங்களுக்குள் தெய்வீக ஆறுதலைக் கொண்டிருக்கிறார்கள், மேலும் கடவுளின் மகிமைப்படுத்தல் அவர்களின் இருப்பின் நிலையாக மாறுகிறது. ஒருவருக்கு அநியாயம் செய்யப்பட்டபோதும், அவர்கள் தங்களை நியாயப்படுத்திக் கொள்ள முயற்சிக்காமல், 'நன்றாகச் செய்தாய்' அல்லது 'மன்னிக்கவும்' என்று சொல்லப்பட வேண்டும் என்று பாடுபடாமல் இருக்கும்போது, ஒருவரின் ஆன்மா என்னவிதமான மகிழ்ச்சியை அனுபவிக்கிறது என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? மேலும், அநியாயத்தைத் தாங்கிக்கொள்ளும்போது அத்தகைய ஆன்மா அனுபவிக்கும் மகிழ்ச்சி, அது தன்னை நியாயப்படுத்தியிருந்தால் அனுபவித்திருக்கக்கூடிய மகிழ்ச்சியை விட மிகப் பெரியது. அத்தகைய நிலையை அடைபவர்கள், இந்தப் பூவுலகில் தங்களுக்கு அவர் வழங்கிய மகிழ்ச்சிக்கும் , நித்திய வாழ்வில் தங்களுக்கு அவர் உறுதிப்படுத்திய மகிழ்ச்சிக்கும் தங்கள் குற்றவாளிக்கு நன்றி தெரிவிக்க விரும்புகிறார்கள். உலகியல் வாழ்விலிருந்து ஆன்மீக வாழ்வு எவ்வளவு வித்தியாசமானது!

ஆன்மீக வாழ்வில், அளவிடும் முறை வேறுபட்டது. உங்களுக்காக ஒரு அசிங்கமான அல்லது மதிப்பற்ற பொருளை வைத்துக் கொண்டால், நீங்கள் அற்புதமாக உணர்கிறீர்கள். அதை மற்றொருவருக்குக் கொடுத்தால், நீங்கள் மோசமாக உணர்கிறீர்கள். நீங்கள் [அடக்கமாக] அநீதியை ஏற்று, உங்கள் அண்டை வீட்டாரை நியாயப்படுத்துகிறீர்கள் என்றால், உங்கள் இதயத்தில் மீண்டும் மீண்டும் அநீதி இழைக்கப்பட்ட கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொள்கிறீர்கள். அப்போது, இருக்கும் [ஆவிக்குரிய] சட்டத்தின்படி, கிறிஸ்து உங்கள் இதயத்தின் 'குத்தகைக் காலத்தை நீட்டிக்கிறார்'[35] . அவர் அதில் தங்கியிருந்து, உங்களை சமாதானத்தாலும் மகிழ்ச்சியாலும் நிரப்புகிறார். ஓ, என் அன்பானவர்களே, நீங்களே இந்த மகிழ்ச்சியை அனுபவித்துப் பாருங்கள்! அந்த உலகியல் சார்ந்த மகிழ்ச்சியில் அல்ல, இதில்—இந்த ஆவிக்குரிய மகிழ்ச்சியில்—மகிழக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள். இதை நீங்கள் கற்றுக்கொண்டால், ஒவ்வொரு நாளும் உங்களுக்கு ஈஸ்டர் பண்டிகையாக இருக்கும்.

அநீதியைப் பொறுக்கும்போது ஒருவர் அனுபவிக்கும் மகிழ்ச்சியை விட பெரிய மகிழ்ச்சி வேறு எதுவும் இல்லை. ஓ, எல்லோரும் என்னை அநீதியாக நடத்தினால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! நான் முழு மனதுடன் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: அநீதியின் மத்தியில் நான் மிகவும் இனிமையான ஆன்மீக மகிழ்ச்சியை அனுபவித்திருக்கிறேன். யாராவது என்னை மயங்கியவன் என்று அழைக்கும்போது நான் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியடைகிறேன், உங்களுக்குத் தெரியுமா? 'தேவனே, உமக்கு மகிமை,' என்று நான் கூறுகிறேன், 'ஏனெனில் இந்த வார்த்தைகளுக்காக நான் என் வெகுமதியைப் பெறுவேன். ஆனால் நான் ஒரு புனிதர் என்று அழைக்கப்பட்டால், நான் கடனில் இருப்பேன்.' நீங்கள் சகிக்கும் [அநீதியை விட] உலகில் இனிமையானது எதுவும் இல்லை!

ஒரு நாள் காலையில், என் சிற்றறையின் கதவை ஒருவன் இரும்புத் தட்டால் தட்டினான். அதுவரை விருந்தினர்களைச் சந்திக்க நேரமில்லை. நான் ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தபோது, ஒளிவீசும் முகத்துடன் ஒரு இளைஞன் நின்றுகொண்டிருந்தான். கடவுளின் கிருபை அவரை இந்த வழியில் 'வெளிப்படுத்தியதால்', அவர் தானாகவே ஆன்மீகமான ஒன்றை அனுபவித்திருக்கிறார் என்பதை நான் உணர்ந்தேன். எனவே, நான் அவசரமான வேலைகளைக் கொண்டிருந்த போதிலும், அவற்றை ஒதுக்கி வைத்து, அவனுக்காக கதவைத் திறந்து, அவனை என் அறைக்குள் அழைத்துச் சென்று, அவனுக்குத் தண்ணீர் கொண்டு வந்து, அவனுக்குள் ஆன்மீக ரீதியான ஒன்று மறைந்திருப்பதைக் கண்டு, அவனது வாழ்க்கையைப் பற்றி மெதுவாகக் கேட்கத் தொடங்கினேன். "பையனே, நீ என்ன வேலை செய்கிறாய்?" என்று அவனிடம் கேட்டேன். "என்ன மாதிரியான வேலை, தந்தையே?" என்று அவன் பதிலளித்தான். "எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நான் சிறையில் தான் வளர்ந்தேன். எனக்கு இப்போது இருபது ஆறு வயது, என் வாழ்நாளின் பெரும்பகுதியை நான் அங்கேதான் கழித்திருக்கிறேன்." "சிறைக்குள் வர நீங்கள் என்னதான் செய்தீர்கள்?" என்று நான் கேட்டேன், அவன் தன் மனதை என்னிடம் திறந்தான். "நான் குழந்தையாக இருந்த காலத்திலிருந்தே," என்று அவர் தன் கதையைத் தொடங்கினார், "மக்கள் துன்பப்படுவதைப் பார்க்கும்போது எனக்கு மிகுந்த வேதனையாக இருந்தது. துன்பத்திலும் தேவையிலும் இருந்த ஒவ்வொருவரின் பெயரும் எனக்குத் தெரியும் — எங்கள் பங்குத்தளத்தில் மட்டுமல்ல, மற்ற பங்குத்தளங்களிலும் கூட. எங்கள் பங்குத் தந்தையும் பங்குப் பொறுப்பாளரும் பணம் வசூலித்து, அதை பல்வேறு கட்டிடங்கள் மற்றும் மண்டபங்கள் கட்டுவதற்கும், தேவாலயத்தை மேம்படுத்துவதற்கும் போன்றவற்றிற்கும் செலவழித்துக் கொண்டிருந்தனர், அதே நேரத்தில் ஏழை, தேவையുള്ള குடும்பங்கள் முற்றிலும் புறக்கணிக்கப்பட்டன. இந்தக் கட்டிடங்கள் அனைத்திற்கும் உண்மையான தேவை இருந்ததா என்று நான் தீர்ப்பளிக்க முற்படுவதில்லை, ஆனால் நான் பல ஆதரவற்ற மக்களைப் பார்த்தேன் என்று மட்டுமே கூறுகிறேன். அதனால் தான் நான் காணிக்கைப் பணத்தை இரகசியமாக எடுக்கத் தொடங்கினேன். நான் எல்லாவற்றையும் எடுக்கவில்லை, தேவைப்பட்டதை மட்டுமே எடுத்தேன். திருடிய பணத்தைக் கொண்டு, உணவு மற்றும் பல்வேறு [அத்தியாவசிய] பொருட்களை வாங்கி, அவற்றை ஏழைகளின் வீட்டு வாசல்களில் வைத்துச் சென்றேன். உடனடியாகப் பிறகு, திருட்டு சந்தேகத்தின் பேரில் ஒரு அப்பாவி நபர் கைது செய்யப்படக் கூடாது என்பதற்காக, நான் காவல்துறைக்குச் சென்று, 'நான் தேவாலயத்திலிருந்து பணத்தைத் திருடிச் செலவழித்துவிட்டேன்' என்று கூறுவேன். அதற்கு மேல் நான் எதுவும் பேசவில்லை. அவர்கள் என்னை அடித்தார்கள், என்னை 'கூலிப்படை ஆள்' என்றும் 'கள்ளன்' என்றும் அழைத்தார்கள், ஆனால் நான் அமைதியாக இருந்தேன். பிறகு அவர்கள் என்னை சிறையில் அடைத்தார்கள். இது பல ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்தது. எங்கள் ஊரில் முப்பதாயிரம் மக்கள் வசிக்கிறார்கள்; அவர்கள் அனைவரும் என்னைப் பற்றி கேள்விப்பட்டிருந்தார்கள், மேலும் என்னை 'கூலிப்படை ஆள்' மற்றும் 'கள்ளன்' என்று தவிர வேறு எதையும் அழைக்கவில்லை. நான் மௌனமாக இருந்து மகிழ்ச்சி அடைந்தேன். ஒருமுறை, நான் முழு மூன்று வருடங்கள் சிறையில் கழித்தேன். சில சமயங்களில், திருட்டு சந்தேகத்தின் பேரில் மட்டுமே நான் சிறையில் அடைக்கப்பட்டேன் — என் சொந்தத் தவறின்றி — உண்மையான குற்றவாளி பிடிபட்டபோது, நான் விடுவிக்கப்பட்டேன். ஆனால், நான் செய்யாத ஒரு குற்றத்தின் குற்றவாளி கண்டுபிடிக்கப்படாவிட்டால், அந்தக் திருடனுக்கு விதிக்கப்பட்ட முழுத் தண்டனையையும் நான் அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கும். அதனால்தான், தந்தையே, என் வாழ்வின் பெரும்பகுதியை சிறையில் கழித்ததாக உங்களிடம் சொன்னேன்."

அவன் கதையைக் கவனமாகக் கேட்ட பிறகு, நான் சொன்னேன்: "இத பாரு, பையனே. நீ எனக்குச் சொன்னதெல்லாம் முதல் பார்வையில் மிகவும் நல்லதாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அதில் ஒன்றும் நல்லதல்ல. அதை மீண்டும் செய்யாதே. நான் உனக்கு சில அறிவுரைகள் தருகிறேன். என் ஆலோசனையை ஏற்பாயா?" — "ஏற்றுக்கொள்கிறேன், தந்தையே," என்று அவன் பதிலளித்தான். "நீ உன் சொந்த ஊரை விட்டு வெளியேற வேண்டும்," என்றேன் நான். "உன்னை யாருக்கும் தெரியாத ஒரு இடத்திற்குச் செல் — அதாவது, இன்னொரு ஊருக்குச் செல். அங்கே நீ சில நல்ல மனிதர்களைச் சந்திப்பதை நான் உறுதிப்படுத்துகிறேன். வேலைக்குச் செல்லத் தொடங்கு, உன்னால் முடிந்தவரை ஆதரவற்றவர்களுக்கு உதவு, அவர்களுடன் உன்னுடைய கடைசி ரொட்டியைப் பகிர்ந்து கொள், ஏனெனில் இது [நீ இதுவரை செய்து கொண்டிருந்ததை விட] மிக உயர்ந்த மதிப்புடையது. ஆனால் ஒருவரிடம் பிச்சைக்காரருக்குக் கொடுக்க ஒன்றுமில்லை என்றாலும், அதற்காக அவரது இதயம் வலித்தாலும், அவர் இன்னும் மிக உயர்ந்த தருமத்தைச் செய்கிறார். அவர் தன் இதயத்தின் இரத்தத்தைக் கொண்டு பிச்சை இடுகிறார். ஏனெனில், ஒருவன் தன்னிடம் உள்ளதிலிருந்து பிச்சை கொடுத்தால், அவன் மகிழ்ச்சியடைகிறான்; ஆனால் அவனிடம் கொடுக்க ஒன்றுமில்லை என்றால், அவன் இதயத்தில் வேதனை உணர்கிறான்." என்னைக் கேட்ட அந்த இளைஞன், என் ஆலோசனையைப் பின்பற்றுவதாக உறுதியளித்து, மிகுந்த உற்சாகத்துடன் சென்றான்.

ஏழு மாதங்கள் கடந்துவிட்டன. ஒரு நாள் எனக்கு கொரிடால் சிறையிலிருந்து ஒரு கடிதம் வந்தது.[36] உறையைத் திறந்து, பின்வருவனவற்றைப் படித்தேன்: "என் தந்தையே, நீங்கள் எனக்குக் கொடுத்த அனைத்து ஆலோசனைகளையும் நீங்கள் அளித்த வாக்குறுதிகளையும் மீறி, நான் மீண்டும் சிறையிலிருந்து உங்களுக்கு எழுதுவதைக் கண்டு நீங்கள் நிச்சயமாக ஆச்சரியப்படுவீர்கள். ஆனால், இந்த முறை நான் ஏற்கெனவே அனுபவித்து முடித்த ஒரு தண்டனையை அனுபவித்து வருகிறேன் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். ஏதோ ஒருவிதமான நீதித்துறைப் பிழை ஏற்பட்டுள்ளது. மக்களிடையே நீதி இல்லை என்பது கடவுளுக்கு நன்றி: ஏனெனில், அது இருந்திருந்தால், அது ஆன்மீக மக்களுக்கு ஒரு அநீதியாக இருந்திருக்கும், அதன் மூலம் அவர்கள் தங்கள் பரலோகப் பலனை இழந்துவிடுவார்கள்." இந்த இறுதி வார்த்தைகளைப் படித்ததும், இவ்வளவு தீவிரத்துடன் ஆன்மீக வாழ்க்கையைத் தழுவி, வாழ்க்கையின் சாராம்சத்தையே ஆழமாகப் புரிந்துகொண்ட இந்த இளைஞனைக் கண்டு நான் வியப்படைந்தேன். கிறிஸ்துவுக்காக ஒரு திருடன்! அவனுக்குள் கிறிஸ்து இருந்தார். அவன் அனுபவித்த மகிழ்ச்சியை அவனால் அடக்க முடியவில்லை. அவன் தெய்வீகப் பைத்தியம், திருவிழா மகிழ்ச்சியை அனுபவித்துக்கொண்டிருந்தான்!

— கெரொண்டா, மக்கள் அவனை அவமானப்படுத்தியதிலிருந்து இந்த மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டதா?

— அந்த மகிழ்ச்சி, அவர் அநீதியைத் தாங்கிக்கொண்டதிலிருந்து வந்தது. அவர் ஒரு உலகியல் சார்ந்த மனிதர் — அவர் புனிதர்களின் வாழ்க்கை வரலாற்றையோ அல்லது புனித தந்தையர்களின் எழுத்துக்களையோ படித்திருக்கவில்லை. மேலும், அவர் அநியாயமாகத் தாக்கப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்ட போதிலும், ஊரில் அவர் ஒரு ரவுடி, ஒரு அயோக்கியன் மற்றும் ஒரு திருடன் என்று கருதப்பட்ட போதிலும், அவர் அவமானப்படுத்தப்பட்டு இழிவுபடுத்தப்பட்ட போதிலும், — இவை அனைத்தையும் மீறி, அவர் எந்தவொரு சாக்குப்போக்கும் சொல்லாமல், எல்லாவற்றையும் ஆன்மீக ஆழத்துடன் அணுகினார்! ஒரு இளைஞன் — ஆனாலும் அவர் தனது நற்பெயரை எவ்வாறு மீட்டெடுப்பது என்பதைப் பற்றி கவலைப்படாமல், மற்றவர்களுக்கு எவ்வாறு உதவுவது என்பதில் கவலைப்பட்டார். மேஜர், உண்மையான குற்றவாளிகள் பெரும்பாலும் ஒருமுறை கூட சிறைக்கு அனுப்பப்படுவதில்லை, ஆனாலும் இந்தப் பாவம் செய்தவர் ஒரே திருட்டுக்காக இரண்டு முறை சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். உண்மையான குற்றவாளி கண்டுபிடிக்கப்படும் வரை, அவர் எத்தனை முறை தவறாக சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்! ஆனாலும், அந்த ஊர் மக்கள் அனைவரும் சேர்ந்துகூட அவர் உணர்ந்த மகிழ்ச்சியை உணர்ந்திருக்க மாட்டார்கள். அவர்களின் முப்பதாயிரம் மகிழ்ச்சிகள், அவர் உணர்ந்த ஒரு மகிழ்ச்சியை ஈடுசெய்யாது.

அதனால்தான் ஆன்மீகமான ஒருவருக்கு துயரம் இல்லை என்று நான் கூறுகிறேன். ஒரு மனிதருக்குள் அன்பு பெருகும்போது, இறைவனின் அன்பால் அவரது இதயம் தொடும்போது, துயரம் இனி அவர்களுக்குள் இடம்பெற முடியாது. மக்கள் அத்தகையவருக்கு வலியையும் துன்பத்தையும் ஏற்படுத்துகிறார்கள், ஆனாலும் இவை கிறிஸ்துவின் மீதான அவர்களின் பெரும் அன்பால் வெல்லப்படுகின்றன.

அநீதியை ஏற்றுக்கொள்வது ஒரு லாபகரமான முயற்சி

— கெரோண்டா, சில சமயங்களில் ஒரு சகோதரி என் மீது பொய்யான குற்றச்சாட்டு சுமத்துகிறார், என்னால் அதை [நான் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டியது போல] தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல், அவளிடம் வெறுப்பு கொள்கிறேன்.

— ஒரு கணம் பொறுங்கள்! திருச்சபை நமக்கு என்ன போதிக்கிறது? இதுபோன்ற சமயங்களில் ஒருவர் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும்? மேலும், எந்தச் சூழ்நிலையில் நீங்களே மிகப்பெரிய பயனடைவீர்கள்? சரி, நீங்கள் சொல்வதைப் போலவே இந்த விஷயம் உண்மையென்று வைத்துக்கொள்வோம் — அதாவது, உங்களிடம் எந்தத் தவறும் இல்லை என்று. அப்படியென்றால்: உங்களுக்கு அநியாயமாக நடந்துகொண்டால், நீங்கள் ஆதாயம் அடைவீர்கள். மேலும், தன்னை நியாயப்படுத்திக் கொள்ள விரும்பிய அந்த சகோதரி, உங்கள் மீது பொய்க் குற்றம் சாட்டிய பிறகு, மனசாட்சியின் குத்தலை உணர்ந்து, மனந்திரும்பி, உங்களை மிகுந்த அன்புடன் நடத்தும். இவ்வாறு, நீங்கள் அநியாயமாக நடத்தப்பட்ட ஒரு நிகழ்விலிருந்து, ஒன்று அல்ல, இரண்டு அல்லது மூன்று நல்ல விஷயங்கள் ஒரே நேரத்தில் ஏற்படுகின்றன. இது, நீங்கள் செல்வந்தராக மாறுவதற்கும், ஒரு அழுக்குப் பாவாடை அணிந்த நாடோடிப் பெண்ணிலிருந்து ஒரு கண்ணியமான இளம் பெண்ணாக உங்களை மாற்றிக்கொள்வதற்கும் ஒரு பொன்னான வாய்ப்பை உங்களுக்கு வழங்குகிறது. அப்படியென்றால், கடவுள் உங்களுக்கு செல்வந்தராக மாறுவதற்கும் உங்கள் செல்வத்தை மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வதற்கும் ஒரு வாய்ப்பை வழங்கும்போது, ஏன் ஒரு நாடோடியைப் போல [ஒரு பிச்சைக்காரியாக] தொடர்ந்து வாழ விரும்புகிறீர்கள்?

— ஆனால், என் நடத்தைக்கு அவள் எப்படி அர்த்தம் கற்பித்தாள் என்றும், என் மீது இந்தப் பொய்க் குற்றச்சாட்டை எப்படி சுமத்தினாள் என்றும் என் சகோதரியிடம் கேட்க வேண்டும் என்று என் மனம் வற்புறுத்துகிறது...

— சரி, நிச்சயமாக, உங்களிடம் சில [ஆன்மீக] இருப்புகள் உள்ளன என்பதை ஒரு பிச்சைக்காரனால் எப்படி சகித்துக்கொள்ள முடியும்? அவர் உங்களை உங்களை நீங்களே நியாயப்படுத்திக்கொள்ளும்படி கட்டாயப்படுத்துகிறார், இதன் மூலம் நீங்கள் கிறிஸ்துவை உங்களிலிருந்து வெளியேற்றக்கூடும் என்பதற்காக.

— கெரோண்டா, ஆனாலும், என் குறைகள் மன்னிக்கப்பட வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன், குறைந்தபட்சம் சில சமயங்களிலாவது.

— உனக்கு மன்னிப்பு கிடைக்க வேண்டுமா? சரி, நீ மன்னிக்கப்பட்டாய் என்று வைத்துக்கொள்வோம். இதனால் உனக்கு ஆன்மீக ரீதியாகப் பயன்தருகிறதா, அல்லது ஆன்மீக இழப்பைச் சந்திக்கிறாயா?

— நான் நஷ்டமடைகிறேன்.

— இப்போது, உங்களிடம் ஒரு கடை இருந்தால், நீங்கள் எதை விரும்புவீர்கள் — லாபம் சம்பாதிப்பதைவா அல்லது நஷ்டம் ஏற்படுவதைவா?

— லாபம் ஈட்ட.

— அப்படியானால்: உலகியல் சார்ந்த, பௌதீக விஷயங்களில் நாம் நஷ்டம் அடைய விரும்பாதபோது, ஆன்மீக விஷயங்களில் நஷ்டம் அடையாமல் இருக்க எவ்வளவு அதிகமாகப் பாடுபட வேண்டும்! உலக மக்கள் பௌதீக ஆதாயத்தைத் துரத்திக் கொண்டு அதைக் கைவிட மாட்டார்கள் — அப்படியிருக்க, ஆன்மீகவாதிகள் ஆன்மீக ஆதாயத்தை புறக்கணிப்பது சரியா? ஆனால் உலகியல் மக்கள் ஒரு விஷயம்: அவர்கள் தங்கள் பணத்தை வீணடிப்பதன் மூலம், தங்கள் பௌதீக செல்வத்தை மட்டுமே வீணடிக்கிறார்கள், ஆனால் நாம், நமக்கு எதிரான அநீதியை சகித்துக்கொள்ளாவிட்டால், நமது ஆன்மீக, பரலோக செல்வத்தை வீசிவிடுகிறோம். நாம் இந்த செல்வம் அனைத்தையும் இங்கே—பூமியில் வீணடிக்கிறோம். ஆகவே, நாம் ஏன் பரலோகமானதை விட்டுவிட்டு இவ்வுலகமானதைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்? மேலும், அந்த இழிந்த உலகியல் மக்கள் ஆன்மீக அறியாமையில் இருக்கிறார்கள், ஆனால் [நமது வாழ்க்கையின்] ஆன்மீக அர்த்தம் நமக்கு நன்கு தெரியும். நாம் பரலோகத்தை அடையவே துறவறையை மேற்கொண்டோம், இருப்பினும், ஒரு இலக்கை நோக்கிப் புறப்பட்டு, முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒன்றை நோக்கிச் செல்கிறோம் என்பது தெரிகிறது. ஒரு உலகியல் மனிதன் காயப்பட்டாலோ, தாக்கப்பட்டாலோ அல்லது அநியாயமாக ஒதுக்கப்பட்டாலோ, அது அவனுக்கு மிகவும் கசப்பானதாக இருக்கிறது. இருப்பினும், நாம் [துறவிகள்] இவையனைத்தையும் நாமாகவே தேட வேண்டும்; கிறிஸ்துவின் மீதான அன்பிற்காக இவையனைத்தையும் நாம் சகித்துக்கொள்ள வேண்டும். அவமானம், இகழ்ச்சி மற்றும் நிந்தனைகளை ஏற்றுக்கொள்ள நாம் பாடுபட வேண்டும்—ஏனெனில் அவை நமது ஆன்மாவுக்கு நன்மையைக் கொண்டுவருகின்றன. ஒரு குடும்பத் தலைவர் தனக்குத்தானே நியாயம் சொல்லிக்கொள்ள முற்படுகிறார், ஏனெனில் அவருக்கு உலகியல் சார்ந்த கவலைகள் உள்ளன. உதாரணமாக, அவர் தனது நற்பெயரை இழந்தாலோ அல்லது திவாலானாலோ, அவரும் அவரது துரதிர்ஷ்டவசமான பிள்ளைகளும் எப்படி வாழ்வார்கள் என்று அவர் சிந்திக்கிறார். எனவே, பொதுமக்களுக்குச் சாக்குப்போக்குகள் உள்ளன, ஆனால் எங்களுக்கு அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலைகள் எதுவும் இல்லை.

நமக்கு அநியாயம் செய்யப்படும்போது, இந்த அநியாயத்தை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம், நாம் சாராம்சத்தில் ஒரு ஆசீர்வாதத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறோம். உதாரணமாக, நான் அவதூறால் பேசப்பட்டு, அநியாயமாக சிறையில் அடைக்கப்பட்டேன். சரி, அதனால் என்ன? முதலாவதாக, நான் எந்தக் குற்றமும் செய்யாததால், என் மனசாட்சி தெளிவாக உள்ளது. இரண்டாவதாக, பரலோகப் பரிசுக்காக நான் காத்திருக்கிறேன். இதைவிடப் பெரிய வரம் எனக்குக் கிடைக்க முடியுமா? நான் புகார் செய்யவில்லை, மாறாக கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துகிறேன்: 'என் கடவுளே, நான் இந்தக் குற்றத்தைச் செய்யாததற்காக உமக்கு எப்படி நன்றி செலுத்துவேன்? ஏனெனில், நான் உண்மையில் அதைச் செய்திருந்தால், என் மனசாட்சியின் வேதனையை என்னால் தாங்கியிருக்க முடியாது.' இப்படிச் சிந்திப்பவர்களுக்கு, சிறை ஒரு சொர்க்கமாக மாறுகிறது. அல்லது மற்றொரு உதாரணத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்: யாரோ ஒருவர் என்னை அநியாயமாகத் தாக்கியுள்ளார். 'புகழ் உமக்கு, ஆண்டவரே!' என்று நான் கூறுகிறேன். 'ஒருவேளை இந்த வழியில் என் பாவங்களில் சிலவற்றிற்கு நான் பிராயச்சித்தம் காண்பேன், ஏனெனில் நானும் ஒரு காலத்தில் என் அண்டை வீட்டாரை நோக்கி என் கையை ஓங்கினேன்.' அல்லது ஒருவேளை நான் அநியாயமாக நிந்திக்கப்பட்டிருக்கலாம், நான் நன்றி செலுத்துகிறேன்: 'புகழ் உமக்குரியது, ஆண்டவரே! உமது அன்பின் பொருட்டு இதை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன், அதன் மூலம் நீர் என் பொருட்டு நிந்தனைகளையும் அவமதிப்புகளையும் சகித்துக்கொண்டீர்.'

பரலோகப் புதையலிற்கான ஒரு பங்களிப்பு

— ஜெரோண்டா, மற்றவர்கள் என்னைப் பற்றி நல்ல அபிப்ராயம் கொள்ளாதது எனக்கு வருத்தமளிக்கிறது.

— நீங்கள் இதை என்னிடம் சொன்னது எவ்வளவு நல்லது! இன்று முதல், மற்றவர்கள் உங்களைப் பற்றி நன்றாக நினைக்காதபடி நான் ஜெபிப்பேன், ஏனென்றால், என் அன்பான பிள்ளையே, மற்றவர்களின் நல்ல அபிப்ராயம் உனக்கு எந்த நன்மையையும் செய்யாது. கடவுள், தமது திருவுளத்தின்படி, மக்கள் நம்மை அநியாயமாக நடத்துவதற்கும் அவமதிப்பதற்கும் அனுமதிக்கிறார், இதன் மூலம் நாம் நமது பாவங்களில் சிலவற்றிற்குப் பரிகாரம் காணலாம் அல்லது வரவிருக்கும் வாழ்க்கைக்காக சில [ஆன்மீக] மூலதனத்தைச் சேர்க்கலாம். ஆனால் என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை: உங்களுக்கு என்ன மாதிரியான ஆன்மீக வாழ்க்கை வேண்டும்? உங்கள் ஆன்மீகப் பலன் என்னவென்று நீங்கள் இன்னும் உணரவில்லை; உங்கள் [ஆன்மீக] மூலதனத்தை எல்லாம் இங்கேயே இப்போதே செலவழித்துவிட்டு, சொர்க்கத்திற்காக எதையும் விட்டுவைக்க விரும்பவில்லை. நீங்கள் ஏன் எல்லாவற்றையும் இப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்? நீங்கள் என்ன புத்தகங்களைப் படிக்கிறீர்கள்? நீங்கள் *எவர்கெட்டினோஸ்* ([37] ) படிக்கிறீர்களா? நீங்கள் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று அதில் எழுதப்படவில்லையா? மேலும், நீங்கள் நற்செய்தியைப் படிக்கிறீர்களா? அதை நீங்கள் ஒவ்வொரு நாளும் படிப்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்.

— கெரோண்டா, நான் ஒரு நல்ல காரியம் செய்யும்போது, மற்றவர்கள் அதை அங்கீகரிக்கவில்லை என்றால் எனக்கு வருத்தமாக இருக்கிறது.

— கேள், ஆனால் உனக்கு என்ன விதமான அங்கீகாரம் வேண்டும்: கிறிஸ்துவிடமா அல்லது மக்களிடமா? கிறிஸ்துவின் அங்கீகாரத்தை விடப் பெரிய பயனை உன்னால் பெற முடியுமா? மக்கள் உனக்குக் கவனம் செலுத்தினால் என்ன பயன்? மக்கள் நீ செய்த நன்மையை இப்போதே அங்கீகரித்தால், பின்னர், நித்திய வாழ்வில், நீ கேட்பாய்: 'கர்த்தாவே, உமது நற்கிரியைகளை ஏற்றுக்கொள்ளும்...'[38] மற்றவர்கள் நமது உழைப்புகளை அங்கீகரிக்காமல், [மனித] வெகுமதி இல்லாமல் நம்மை விட்டுவிடுவதில் நாம் மகிழ்ச்சியடைய வேண்டும், ஏனெனில் தேவன் இந்த [மனிதனால் வெகுமதி அளிக்கப்படாத] உழைப்புகளைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு, அவற்றுக்காக நமக்கு நித்திய வெகுமதியை அளிப்பார். தேவனுடைய பரிசு இருப்பதால், நாம் எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும் நமது பங்களிப்பை அவருடைய சேமிப்புக் கணக்கில் செலுத்த முயலுவோம். நமக்கு இழைக்கப்படும் அநீதியை ஒரு பெரிய ஆசீர்வாதமாக நாம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும், ஏனெனில் அநீதியின் மூலம் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகை நமது [ஆவிக்குரிய வங்கிக்] கணக்கில் ஒரு பரலோக ஆசீர்வாதமாக வரவு வைக்கப்படுகிறது.

— ஜெரோண்டா, ஒரு நபர் வரவிருக்கும் நியாயத்தீர்ப்பைப் பற்றி சிந்திப்பதால் அல்ல, மாறாக அது அப்படி இருப்பது நல்லது என்று நம்புவதாலேயே தனக்கு இழைக்கப்படும் அநீதியை [கிருபையுடன்] ஏற்றுக்கொண்டால், அவர் சரியாக நடந்துகொள்கிறாரா?

— சரி, இதுவே சிறந்த செயல் வழி என்ற எண்ணம் இறுதியில் அவரை வரவிருக்கும் நியாயத்தீர்ப்பைப் பற்றி சிந்திக்கத் தூண்டாதா? அவர் 'ஒரு நல்ல மனிதராக' இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக மட்டும் இந்த வழியில் நடந்துகொள்ளாமல் இருப்பதில் கவனமாக இருக்கட்டும், ஏனென்றால் ஐரோப்பியர்கள் அதைத்தான் செய்கிறார்கள்.[39] நீங்கள் கடவுளின் சாயலில் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள் என்பதையும், எல்லா விஷயங்களிலும் உங்கள் படைப்பாளரைப் போல இருக்க வேண்டும் என்பதையும் மனதில் கொள்ள வேண்டும். ஒருவரைச் செயல்படத் தூண்டுவது இந்த எண்ணமே என்றால், அவர்கள் சரியான திசையில் செல்கிறார்கள். இல்லையெனில், அவர்கள் ஐரோப்பியர்களின் மனிதநேயவாதத்தில் சிக்கும் அபாயத்தை எதிர்கொள்கிறார்கள்.[40]

புனிதப் பாசாங்கு

— ஜெரோண்டா, புனித மலையில் எத்தனை துறவிகள் உள்ளனர்?[41]

— எனக்குத் தெரியாது. ஏழு பேர் இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள்.[42] சமீபத்திய ஆண்டுகளில், தவ வாழ்க்கைக்காக ஒரு அமைதியான, தனிமையான இடத்தைக் கண்டுபிடிப்பது மிகவும் கடினமாகிவிட்டது. எனவே, புனித மலையில் தனித்தனி அறைகள் கொண்ட மடாலயங்கள் இருந்தபோதிலும்,[43] சில தந்தையர்கள் தவ வாழ்க்கையைப் பயிற்சி செய்வதற்கு ஒரு மாற்று வழியைக் கண்டறிந்தனர். உதாரணமாக, ஆரம்பத்தில் வேறு இடங்களில் தவ வாழ்க்கையைப் பயிற்சி செய்த பிறகு, ஒரு கட்டத்தில் அவர்கள் கூறுவார்கள்: "இல்லை, நான் உண்மையில் இங்கு வசதியாக உணரவில்லை. நான் சென்று ஏதேனும் ஒரு மடாலய சமூகத்தில் வேலை செய்து கொஞ்சம் பணம் சேமிப்பது நல்லது." அவருடன் இருந்தவர்கள் இதுதான் உண்மை என்று நம்பினர். அந்தத் துறவி ஒரு மடாலய சமூகத்திற்குச் சென்று, அங்கு மூன்று அல்லது நான்கு மாதங்கள் வேலை செய்து, பின்னர் கணிசமான சம்பள உயர்வு கேட்பார். அப்படி ஒரு சம்பள உயர்வு மறுக்கப்பட்டபோது, அவர் கூறுவார்: "சரி, இல்லை, இப்படி வேலை செய்வதில் எனக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை. நான் போகிறேன்." அவர் தன்னுடன் சில ரஸ்க் ரொட்டிகளை எடுத்துக்கொண்டு, மடத்தை விட்டு வெளியேறி, ஏதேனும் ஒரு குகையில் ஒளிந்துகொண்டு, துறவற பயிற்சிகளில் தன்னை அர்ப்பணிப்பார். மடாலயத்தில் தங்கியிருந்தவர்களுக்கு, அவர் வேறு எங்கோ வேலைக்குச் சென்றுவிட்டார் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது. அந்த மடாலயத்துத் துறவிகளிடம், 'சரி, உங்கள் இடத்தில் அருட்தந்தை இன்னார் இருந்தாரா?' என்று கேட்டபோது, அவர்கள், 'ஆம், அவர் இங்கு இருந்தார், ஆனால் என்ன ஒரு முரண்டு பிடிக்கும் ஆள் அவர்! அவர் பணம் சேமிப்பதற்காக இங்கு வந்தார். அவர் சம்பள உயர்வு கேட்டார்! சிந்தித்துப் பாருங்கள்: ஒரு துறவி சம்பள உயர்வு கேட்பது! அது என்ன மாதிரியான துறவி?" இவ்வாறு அந்தத் துறவி தனது தவ வாழ்க்கையிலிருந்தும், மற்றவர்களின் குற்றச்சாட்டுகளிலிருந்தும் இரட்டைப் பலனைப் பெற்றார். திருடர்களிடமிருந்தும் கூட: ஏனெனில், அவரிடம் பணம் இருப்பதாகத் திருடர்கள் கேள்விப்பட்டபோது, அவர்கள் அவரது குகைக்குச் சென்று அவரைத் தாக்கினர், ஆனால் ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை.

— கெரோண்டா, ஆனால் அந்த சகோதரி தன்னை மறைத்துக் கொண்டால், அவளுடைய நற்பண்பை நான் எப்படிப் பின்பற்றுவது?

— அவள் தன்னை மறைத்துக் கொள்ளத் தெரியாத அளவுக்கு முட்டாள்தனமாக இருப்பதாக நினைக்கிறாயா? புனிதர்கள் தர்மத்தை அடைய அல்ல, அதை மறைப்பதற்காகவே மகத்தான செயல்களைச் செய்தார்கள். புனித முட்டாள்கள் கிறிஸ்துவுக்காக என்ன செய்தார்கள் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? முதலாவதாக, அவர்கள் இந்த உலகின் பாசாங்குத்தனத்தைத் தவிர்த்து, நற்செய்தியின் உண்மை உலகில் நுழைந்தனர். ஆனால் அதுகூட அவர்களுக்குப் போதுமானதாக இல்லை, மேலும் அவர்கள் கிறிஸ்துவின் அன்புக்காகப் புனிதப் பாசாங்குத்தனத்தை நோக்கி மேலும் சென்றனர். அதன்பிறகு, தங்களுக்கு என்ன செய்யப்பட்டது அல்லது தங்களைப் பற்றி என்ன பேசப்பட்டது என்பதைப் பற்றிக் அவர்கள் கவலைப்படவில்லை. இருப்பினும், இதற்கு மிகுந்த பணிவு தேவை. இதைக் கவனியுங்கள்: நீங்கள் ஒரு உலகியல் மனிதரிடம் விரும்பத்தகாத ஒன்றைச் சொன்னால், அவர்கள் புண்படுகிறார்கள்; நீங்கள் அவர்களைப் பற்றி எதையாவது பாராட்டவில்லை என்றால், அவர்கள் வருத்தமடைகிறார்கள். ஆனால், கிறிஸ்துவுக்காகப் புனித முட்டாள்கள், மக்கள் தங்களைப் பற்றித் தீய எண்ணங்களைக் கொண்டிருப்பதில் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.

பண்டைய நாட்களில், சில துறவிகள் தங்கள் தவம் மற்றும் ஆன்மீக முன்னேற்றத்தை மறைத்து, மற்றவர்களின் நல்லெண்ணத்தைக் குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்தும் நோக்கில், தங்களை பேய்கள் பிடித்திருப்பது போல் பாசாங்கு செய்தனர். ஃபிலோத்தேயஸ் மடாலயத்தில்[44] அது ஒரு துறவற சமூகமாக இருந்த காலத்தில் வசித்தபோது, நான் அங்கு ஒரு துறவியைச் சந்தித்தேன், அவர் முன்பு விக்லா பாலைவனத்தில் தவம் செய்திருந்தார்.[45] அங்குள்ள துறவிகள் தனது தவச்செயல்கள் மற்றும் ஆன்மீக முன்னேற்றத்தை யூகித்துவிட்டதை உணர்ந்து, அவர் தனது ஆன்மீகத் தந்தையின் ஆசியைப் பெற்றுப் புறப்பட்டார். "சரி, அது மிகவும் அருமை!" என்று அவர் புறப்படும்போது கூறினார். 'இந்தப் பூஞ்சை பிடித்த ரஸ்குகளைச் சாப்பிட்டுச் சாப்பிட்டு எனக்கு அயற்சி தட்டிவிட்டது. நான் ஏதாவது சுயமாக இயங்கும் மடாலயத்திற்குச் செல்கிறேன்; அங்கே இறைச்சி சாப்பிட்டு ஒரு உண்மையான மனிதனைப் போல வாழப் போகிறேன்!' நான் இங்கு தங்கியிருப்பது முட்டாள்தனமா?" எனவே அவர் ஃபிலோதீயஸ் மடாலயத்திற்குச் சென்று, తాను பேய்பிடித்தவர் போல நடித்தார். அவர் பேய்பிடித்தவராகிவிட்டார் என்பதைக் கேட்ட அவரது சக துறவிகள்,[46] தாங்களிடையே பேசிக்கொள்ளத் தொடங்கினர்: 'பாவம் — அவன் பேய்பிடித்துவிட்டான். சரி, என்ன எதிர்பார்க்க முடியும்: இது எதிர்பார்க்கக்கூடியதே. அவன் இங்கிருந்து ஓடிவிட்டான்: பூஞ்சை பிடித்த ரஸ்க்ஸ், பார்த்தாயா, அவனுக்கு நரம்புகளைத் தாக்கியது! அவன் ஒரு சுய-உதவி மடாலயத்திற்குச் சென்றான் — அவனுக்கு ஒரு துண்டு இறைச்சி வேண்டும் என்று தோன்றியது!" சரி, அந்த "பிடித்தம் பிடித்த" ஒருவனைப் பற்றி என்ன? இதோ: அவன் ஃபிலோஃபேவில் இருபது ஐந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வாழ்ந்தான், அந்த ஆண்டுகளில் எல்லாம் அவன் தன் உணவைத் தயாரிக்கவும் இல்லை, படுக்கைக்குச் செல்லவும் இல்லை. தூக்கத்தை விரட்டிக்கொண்டு, அவர் இரவு முழுவதும் ஒரு தீப்பந்தத்துடன் மடாலயத்தின் நடைபாதைகளில் அலைந்து திரிவார். அவர் முழுமையான சோர்வடையும் போது, அந்தத் துறவி நின்று ஒரு சுவரில் சிறிது நேரம் சாய்ந்துகொள்வார், ஆனால் தூக்கம் அவரை ஆட்கொள்ளத் தொடங்கும் தருணத்தில், அவர் துள்ளி எழுந்து இயேசு ஜெபத்தை முணுமுணுக்கத் தொடங்குவார்: "கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே..." பிறகு அவர் மௌனமாக ஜெபிப்பார் — சத்தமாக அல்ல — ஆனாலும் சில சமயங்களில் அந்த ஜெபம் தன்னிச்சையாக அவரது உதடுகளிலிருந்து வெளிவந்து மற்றவர்களால் கேட்கப்படும். அவர் மற்ற துறவிகளைச் சந்திக்கும்போது, அந்தத் துறவி கெஞ்சுவார்: "அந்தப் பிசாசு என்னை விட்டு விலகும்படி ஜெபியுங்கள், ஜெபியுங்கள்." ஒருமுறை, பதினைந்து வயதான ஒரு இளம் பயிற்சித் துறவி அவரைப் பற்றி என்னிடம், "அவரை மறந்துவிடுங்கள், அந்தப் பைத்தியக்காரரை" என்றார். — "அப்படி பேசாதே," என்று நான் அவனிடம் கூறினேன். "இந்த மனிதர் சிறிதளவல்ல, பெரும் புண்ணியத்தைச் சேர்த்திருக்கிறார், பிடித்திருக்கிறார்போல் நடிக்கிறார், அவ்வளவுதான்." அதன் பிறகு, அந்த இளம் துறவி அந்தத் துறவியை மிகவும் மரியாதையுடன் நடத்தினார். அந்தத் துறவி இறந்தபோது, மடாலயத்துத் துறவிகளின் பட்டியல் அடங்கிய ஒரு காகிதத் தாளைப் பற்றிக்கொண்டிருந்ததைக் கண்டனர். ஒவ்வொரு துறவியின் பெயருக்கு எதிரேயும், [அந்த அன்பான பாசாங்குக்காரர்] ஏதோ ஒரு புனைப்பெயரை எழுதியிருந்தார். அவர் இறந்த பிறகும், மற்றவர்கள் தன்னைப் பற்றி கொண்டிருக்கக்கூடிய மிகச் சிறிய நல்ல எண்ணத்தைக் கூட சிதைப்பதற்காகவே இதைச் செய்தார். பின்னர், அவரது எச்சங்கள் நறுமணத்தை வீசத் தொடங்கின. பாருங்கள்: அவர் தன்னை மறைக்க விரும்பினார், ஆனால் கடவுளின் அருள் அவரை மற்றவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தியது.

ஆகவே, ஒருவரைப் பற்றி வெளித்தோற்றத்தின் அடிப்படையில் நாம் முடிவுகளை எடுக்கக்கூடாது—ஏனெனில் அவர் தனக்குள் எதை மறைத்து வைத்திருக்கிறார் என்பதை நம்மால் கண்டறிய முடியாது.

அத்தியாயம் 2.
சுய-நியாயப்படுத்துதல் பற்றி
கடவுளின் கிருபையை நம்மிடமிருந்து விரட்டுகிறது

சுயநியாயப்படுத்தல் ஆன்மீக முன்னேற்றத்தைத் தடுக்கிறது

— ஜெரோண்டா, 'புனித வேதாகமத்தில் சுயநியாயப்படுத்தலைக் காண முடியாது' என்று மக்கள் கூறுவதன் பொருள் என்ன?

— அந்தத் தன்னைத் தானே நியாயப்படுத்துதல், ஒரு விதத்தில், நியாயப்படுத்த முடியாதது.

— ஆனால், ஜெரோண்டா, நான் என்னை நியாயப்படுத்திக் கொள்ளும்போது, பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, ஒரு துறவிக்கு சுய-நியாயப்படுத்தல் பொருத்தமற்றது என்பதை நான் உணர்கிறேன்.

— அது வெறுமனே பொருத்தமற்றது மட்டுமல்ல—சுயநியாயப்படுத்தலுக்கு ஆன்மீக வாழ்க்கையுடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. தன்னை நியாயப்படுத்திக் கொள்வதன் மூலம், ஒருவர் பொய்நிலையிலேயே இருக்கிறார் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஒருவர் கடவுளுடனான தனது தொடர்பைத் துண்டித்து, தெய்வீக அருளைத் தனக்குத்தானே இழந்துவிடுகிறார். ஏனெனில், பொய்நிலையில் இருக்கும் ஒருவருக்கு தெய்வீக அருள் வருவதில்லை. நியாயப்படுத்த முடியாத ஒன்றை ஒரு நபர் நியாயப்படுத்தும் தருணத்திலிருந்தே, அவர்கள் தங்களைத் தேவனிடமிருந்து பிரித்து தனிமைப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். அந்த நருக்கும் தேவனக்கும் இடையிலான இடைவெளி, ஒருவிதத்தில், [ஆன்மீக] ரப்பர் போன்ற ஒரு காப்புப் பொருளால் நிரப்பப்படுகிறது. ஒரு மின்சாரம் ரப்பர் வழியாகச் செல்ல முடியுமா? முடியாது; அது மின்சாரம் செல்வதைத் தடுக்கும். அதேபோல், தெய்வீக அருளுக்கு, சுயநியாயத்தை விட வலிமையான காப்புப் பொருள் வேறு எதுவும் இல்லை. உங்களை நீங்களே நியாயப்படுத்திக் கொள்வதன் மூலம், நீங்கள் கடவுளிடமிருந்து உங்களைப் பிரித்து ஒரு சுவரைக் கட்டுகிறீர்கள், இந்த வழியில் அவருடனான உங்கள் எல்லாத் தொடர்புகளையும் துண்டிக்கிறீர்கள்.

— ஜெரோண்டா, நீங்கள் அடிக்கடி கூறுவதுண்டு: 'குறைந்தபட்சம் ஆன்மீகத் தேர்ச்சி மதிப்பெண்ணுக்குக் கீழே நாம் விழாமல் இருக்க முயற்சிப்போம்.' இந்த ஆன்மீகத் தேர்ச்சி மதிப்பெண் என்றால் என்ன?

— ஆன்மீகத் தேர்ச்சி மதிப்பெண் என்பது, ஒருவர் தனது தவறைத் தாழ்மையுடன் ஒப்புக்கொள்வதும், தன்னைத் தானே நியாயப்படுத்த மறுப்பதும் ஆகும்; குறிப்பாக, ஒருவர் எங்கே தவறு செய்தார் என்று காட்டப்படும்போதும், அவர் தனது குற்றத்தை உணரும்போதும் இது நிகழ்கிறது. சரி, தான் குற்றமற்ற ஒரு விஷயத்திற்காகக் குற்றம் சாட்டப்படும்போது தன்னை நியாயப்படுத்திக் கொள்ளாமல் இருப்பது — அதுவே ஒரு முதல்-தர மதிப்பெண். தனக்குத்தானே சாக்குப்போக்குகள் சொல்லிக்கொள்பவர் செழித்து வளரத் தவறுவது மட்டுமல்லாமல், ஆன்மீக அமைதியையும் இழக்கிறார். நாம் செய்த எந்தத் தவறுக்காகவும் கடவுள் நம்மைத் தண்டிப்பதில்லை; இருப்பினும், இந்தத் தவறுக்காக நாமே சாக்குப்போக்குகள் சொல்லிக்கொள்ளவோ அல்லது அதை ஒரு இயல்பான விஷயமாகக் கருதவோ கூடாது.

— மேலும், ஏதேனும் ஒரு கவனக்குறைவிற்காக நான் கண்டிக்கப்பட்டால், அதில் எவ்வளவு பங்கு என் மீது இருக்கிறது என்று என்னால் கண்டறிய முடியாவிட்டால், அடுத்த முறை நான் மேலும் கவனமாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக அதைப் பற்றி நான் கேட்க வேண்டுமா? அல்லது எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அமைதியாக இருப்பது நல்லதா?

— ஐந்து சதவீதம் தவறு உங்கள் பங்காக இருந்தும், நீங்கள் இருபது ஐந்து சதவீதம் உங்களைக் குறைத்துக் கொண்டால், அது உங்களுக்குச் சாதகமானதல்லவா? பாதுகாப்பான நிலையில் இருக்க, ஒரு சற்றே கூடுதலாக உங்களைக் குறைத்துக் கொள்ளுங்கள். நீங்கள் மேற்கொள்ள வேண்டிய ஆன்மீகப் பயிற்சி இதுதான்: உங்கள் சொந்தக் குறைகளைத் தேடி, அவற்றைச் செய்யும் போதே உங்களைத் தடுத்து நிறுத்துவது. இல்லையென்றால், உங்கள் 'சுயத்தை' விட்டுக்கொடுக்க நீங்கள் பயப்படுகிறீர்கள், அதற்காகச் சாக்குப்போக்குகள் சொல்கிறீர்கள், ஆனால் உங்களுக்கு மன அமைதி இல்லை.

— ஜெரோண்டா, வழக்கமாகச் சாக்குப்போக்குகள் சொல்லி, பின்னர் தனது தவறை உணர்ந்து தன்னைத்தானே கண்டிக்கிக்கொள்ளும் ஒருவருக்குப் பயன் உண்டா?

— குறைந்தபட்சம், அத்தகைய நபர் அனுபவமாவது பெறுகிறார். அவர்கள் அந்த அனுபவத்தைச் சரியாகப் பயன்படுத்தினால், அது அவர்களுக்குப் பயனளிக்கும். மேலும், கடவுள், 'சரி, அவர்கள் தங்கள் தவறை உணர்ந்து மனந்திரும்பியதால், அவர்களுக்கு ஏதாவது கொடுக்கப்பட வேண்டும்,' என்று கூறினால், அந்த நபர் ஒருவித 'மானியத்தை'ப் பெறுவார், ஆனால் அது வேறுபட்ட [ஆன்மீக] நிதியிலிருந்து — அதாவது மனந்திரும்புதலின் நிதியிலிருந்து.

ஒருவர் தன்னைத் தானே நியாயப்படுத்துவதற்கான காரணம் அவருடைய சுயநலமே.

— கெரொண்டா, மற்றவர்களின் செயல்களுக்கு என்னால் ஒரு சாக்குப்போக்குக் கண்டுபிடிக்க முடியாவிட்டால், அது என் இதயம் கடினமாகிவிட்டது என்று அர்த்தமா?

— மற்றவர்களுக்காக எந்தக் காரணத்தையும் நீங்கள் காண்பதில்லை, ஆனால் உங்களுக்காக ஒன்றைக் காண்கிறீர்களா? ஆனால் மிக விரைவில் கிறிஸ்துவும் உங்களுக்காக எந்தக் காரணத்தையும் காணமாட்டார். ஒரு நபர் தீய எண்ணத்துடன் நடந்துகொண்டால், அவர்களின் இதயம் ஒரு நொடியில் கல்லாகக் கடினமாகிவிடும். அவர்கள் அன்புடன் நடந்துகொண்டால், அவர்களின் இதயம் ஒரு நொடியில் மிகவும் மென்மையாகிவிடும். ஒரு தாயின் இதயத்தைப் பெறுங்கள்! ஒரு தாய் எப்படி நடந்துகொள்கிறாளோ, அப்படித்தான்: அவள் [தன் பிள்ளைகள் செய்யும்] எல்லாவற்றையும் மன்னிக்கிறாள், சில சமயங்களில் [அவர்களின் குறும்புத்தனத்தை] கவனிக்காதது போல் பாசாங்கு செய்கிறாள்.

தனது ஆன்மீகப் பணிகளைத் தன்னில் சரியாகச் செய்யும் ஒருவர், அனைவருக்கும் மன்னிக்கும் சூழ்நிலைகளைக் காண்கிறார், அனைவரையும் நியாயப்படுத்துகிறார், அதே சமயம் தமக்காக ஒருபோதும் நியாயம் தேடமாட்டார் — அவர் சரியாக இருந்தாலும் கூட. தங்களுக்கு வழங்கப்படும் சாதகமான வாய்ப்புகளை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளவில்லை என்பதை உணர்ந்து, அவர்கள் எப்போதும் தங்களையே குற்றவாளியாகக் கருதுகிறார்கள். உதாரணமாக, அத்தகைய ஒருவர் யாராவது திருடுவதைப் பார்த்தால், தாங்கள் சரியான பாதையிலிருந்து விலகி இருந்திருந்தால், அதைவிட அதிகமாகத் திருடியிருப்போம் என்று நினைப்பார்கள். 'கடவுள் எனக்கு உதவினார்,' என்கிறார் அத்தகையவர், 'ஆயினும் அவருடைய வரங்களை நானே எனக்குரியதாக எடுத்துக்கொண்டேன். இது என் அண்டை வீட்டார் செய்த திருட்டையும் விட ஒரு பெரிய திருட்டு: ஒரே வித்தியாசம் என்னவென்றால், அவருடைய திருட்டு வெளிப்படையானது, ஆனால் என்னுடையது மறைக்கப்பட்டது.' இந்த வழியில், ஒரு நபர் தன் அண்டை வீட்டாருக்கு மென்மையாகவும் தனக்குக் கடுமையாகவும் தீர்ப்பளிக்கிறார். அல்லது, தங்கள் அண்டை வீட்டாருக்குள் பெரியதோ சிறியதோ ஏதேனும் ஒரு குறையைக் காணும்போது, அத்தகைய நபர் அவர்களை மன்னித்து, அவர்களின் செயல்களுக்கு நல்ல நோக்கங்களைக் கற்பிக்கிறார். தங்களுக்குள் மற்றவர்களுக்குத் தெளிவாகத் தெரியும் பல குறைகள் இருப்பதை அவர்கள் சிந்திக்கிறார்கள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒருவர் உற்று நோக்கினால், தனக்குள்ளே இத்தகைய ஏராளமான குறைகளைக் காண முடியும்! அப்படியானால், தன் அண்டை வீட்டாரை மன்னிப்பது மிகவும் எளிதான விஷயமாகிவிடுகிறது. நாம் எவ்வளவு தொல்லைகளை ஏற்படுத்தியிருக்கிறோம்! "ஆண்டவரே, என் இளமைப் பருவத்தின் பாவங்களையும் என் அறியாமையையும் நினைவில் கொள்ளாதேயும்."[47]

— கெரொண்டா, சில சமயங்களில், என்னிடம் உதவி கேட்கும்போது, நான் அதை வழங்க மகிழ்ச்சியடைகிறேன், ஆனால் என் அவசரத்தில் நான் விஷயங்களைச் சற்று குழப்பிவிடுகிறேன், பிறகு, நான் விமர்சிக்கப்படும்போது, நான் சாக்குப்போக்குகள் சொல்ல முயற்சிக்கிறேன்...

— ஒரு நல்ல செயலைச் செய்ய விரும்பும் போது, நீங்கள் சற்று குழப்பியிருந்தால், நீங்கள் செய்த தவறுக்கான கண்டிப்பை [நம്രமாக] ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் — அப்போதுதான் உங்கள் முழுப் பலனையும் நீங்கள் பெற முடியும். சாத்தான் மிகவும் தந்திரசாலி. அவனது தொழிலை அவனைப் போல வேறு யாராலும் அறிய முடியாது. ஆக, அவன் தனது பல வருட அனுபவத்தை பயன்படுத்திக் கொள்ளவில்லையா? நீர் செய்த நன்மைகளின் பலனை இழந்துவிடுவதற்காக, சாக்குப்போக்குகள் கூற உம்மைத் தூண்டுவது அவனே. ஒருவர், , வியர்வை ஆறாக ஒழுக, ஒரு சுமையைத் தன் தோள்களில் சுமந்து செல்வதை நீங்கள் கண்டால், அவருக்காக எளிதாக்க அதை உங்கள் தோள்களில் ஏற்றிக்கொள்ள விரும்புவது, ஒருவேளை, இயல்பானது என்று சொல்லலாம். அவர்கள் அந்தச் சுமையைச் சுமந்து சென்றதை நீங்கள் கண்டீர்கள், கருணை மனதால் உந்தப்பட்டு, அவர்களுக்கு உதவ விரைந்தீர்கள். இருப்பினும், மற்றவர் சுமத்திய ஒரு அநியாயமான குற்றத்தின் பாரத்தைச் சுமப்பது மிகப்பெரிய விலையைக் கொண்டது. நாம் விமர்சிக்கப்படும்போது உடனடியாகச் சாக்குப்போக்குகளைச் சொல்லத் தொடங்கினால், நமது உள்ளத்தில் உலகியல் பகுத்தறிவு இன்னும் உயிர்ப்புடன் இருக்கிறது என்பதை இது காட்டுகிறது.

— ஜெரோண்டா, அப்படியானால், சுயநியாயப்படுத்தலின் காரணம் என்ன?

— சுயநலத்தில். சுயநியாயம் ஒரு வீழ்ச்சி; அது கடவுளின் அருளை விரட்டுகிறது. ஒருவர் தங்களைத் தாங்களே நியாயப்படுத்திக் கொள்வதைத் தவிர்ப்பது மட்டுமல்லாமல், தங்களுக்கு எதிராக இழைக்கப்பட்ட அநீதியையும் நேசிக்க வேண்டும். ஏனெனில், தங்களைத் தாங்களே நியாயப்படுத்திக் கொள்வது என்பதைத் தவிர வேறு எது நம்மைப் பரதீசிலிருந்து வெளியேற்றியது? இது ஆதாமின் வீழ்ச்சியின் சாராம்சம் அல்லவா? தேவன் ஆதாமிடம், 'நான் உனக்குப் புசிக்கவேண்டாம் என்று கட்டளையிட்ட மரத்தின் கனியைப் புசிக்கவில்லையா?' என்று கேட்டபோது — ஆதாம், 'ஆம், என் தேவனே, நான் பாவம் செய்தேன்' என்று சொல்லாமல், 'நீர் எனக்குக் கொடுத்த பெண்மணி, அந்த மரத்தின் பழங்களில் சில எனக்குக் கொடுத்தார், நான் உண்டேன்' என்று சாக்குப்போக்குச் சொல்லத் தொடங்கினார். அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அவர் தேவனிடம், 'ஈவாவை நீர் படைத்ததால் இது உம்முடைய குற்றமே' என்று மறைமுகமாகக் கூறினார். ஆனால், இந்த விஷயத்தில் ஆதாம் ஈவாவுக்குக் கீழ்ப்படியக் கடமைப்பட்டவரா? தேவன் அதே கேள்வியை ஏவாளிடமும் கேட்டார், ஆனால் அவளும் சாக்குப்போக்குகளைச் சொல்லத் தொடங்கினாள்: 'அந்தப் பாம்பு என்னை ஏமாற்றிவிட்டது.'[48] ஆதாம், 'நான் பாவம் செய்தேன், நான் தவறு செய்தேன், என் தேவனே,' என்று சொல்லி, ஏவாளும் தனது தவறை ஒப்புக்கொண்டிருந்தால், எல்லாம் மீண்டும் சரிசெய்யப்பட்டிருக்கும். ஆனால் இல்லை: அவர்கள் இருவரும் தங்களுக்குச் சாக்குப்போக்குகளைச் சொல்லத் தொடங்கினர், ஒவ்வொருவரும் மற்றவரை மிஞ்ச முயன்றனர்.

— கெரோண்டா, ஒரு நபர் சுயநியாயம் என்பது எவ்வளவு பெரிய தீமை என்பதை உணரவில்லை என்றால், அதற்குக் காரணம் என்ன?

— இதில் யார் குற்றம்? அவர்களே குற்றம். தங்களைத் தாங்களே முடிவில்லாமல் நியாயப்படுத்திக்கொண்டும், மற்றவர்கள் தங்களைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்றும், தங்களைச் சுற்றியுள்ள அனைவரும் அநியாயக்காரர்கள் என்றும் நம்புவதன் மூலமும், தாங்கள் ஒரு அப்பாவிப் பாதிக்கப்பட்டவர் மற்றும் ஒரு பரிதாபகரமான பலியாக இருக்கிறோம் என்று கருதுவதன் மூலமும், ஒரு நபர் பகுத்தறிவற்றவராக ஆகி, தங்களைக் கட்டுப்படுத்த இழக்கிறார். இதைச் சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்: சில சமயங்களில் அநீதி இழைத்து மற்றவர்களுக்குத் தீங்கு செய்த ஒரு நபர், 'நான் நிச்சயமாக இந்த அநீதியைப் பொறுத்துக்கொண்டிருப்பேன், ஆனால் மற்றவர்களைப் பாவத்திற்குள் இட்டுச் செல்ல நான் விரும்பவில்லை' என்று கூறுகிறார்! அதாவது, தங்களுக்குத் தீங்கு செய்ததாக அவர்கள் நம்பும் நபர், திருந்தி பாவத்திற்குள் விழாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, வெளிப்படையாக அன்பின் காரணமாகத் தங்களைத் தாங்களே நியாயப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்! அல்லது, தங்கள் 'குற்றவாளி' தங்களைத் தற்செயலாகத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு பாவத்தில் விழாமல் இருப்பதற்காக, அவர்கள் பலவிதமான விளக்கங்களைக் கொடுக்கத் தொடங்குகிறார்கள். சாத்தான் என்ன ஒரு நுட்பமான வேலையில் ஈடுபட்டுள்ளான் என்று உங்களுக்குப் புரிகிறதா?

சொல்லாததற்குச் சாக்குப்போக்குச் சொல்லும் எவரும் ஆவிக்குரிய உதவியைப் பெற முடியாது

இப்போதெல்லாம், இளையவர் முதல் முதியவர் வரை அனைவரும் ஏதோ ஒரு சாத்தானிய எண்ணத்தின் மூலம் எல்லாவற்றையும் நியாயப்படுத்துவதை நான் கவனித்திருக்கிறேன். சாத்தான் அவர்களுக்காக எல்லாவற்றையும் தன் வழியில் மறுவடிவமைக்கிறான், இந்த வழியில், இந்த மக்கள் யதார்த்தத்துடன் தொடர்பை இழக்கிறார்கள். ஒரு சாத்தானிய விளக்கம்—அதுதான் சுய-நியாயப்படுத்துதல்.

— ஜெரோண்டா, சிலர் தங்களுக்குச் சொல்லப்படும் ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் ஏன் குறை காண்கிறார்கள்?

— ஓ, சாக்குப்போக்குச் சொல்லும் பழக்கமுள்ள ஒருவருடன் பேசுவது ஒரு பயங்கரமான காரியம்! அது பிசாசு பிடித்த ஒருவருடன் பேசுவது போலத்தான். கடவுள் என்னை மன்னிக்கட்டும், ஆனால் சாக்குப்போக்குச் சொல்பவர்களுக்குப் பிசாசுதான் அவர்களின் 'ஆன்மீகத் தந்தை'. இவர்கள் மிகவும் துன்புற்றவர்கள்; அவர்களுக்குள் எந்த அமைதியும் இல்லை. அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே நியாயப்படுத்துவதைத் தங்கள் கொள்கையாக ஆக்கிக்கொண்டுள்ளனர். அதாவது, ஒரு திருடன் எதையாவது திருடுவதற்கான வழியை வகுப்பதற்காக இரவு முழுவதும் விழித்திருப்பது போல, இந்த மக்களும் தங்கள் தீச்செயல்களை நியாயப்படுத்துவதற்கான வழிகளைத் தொடர்ந்து வகுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒருவர் எப்படித் தங்களைத் தாழ்த்திக் கொள்வது அல்லது ஏதாவது நல்ல deed செய்வது பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, இவர்கள் அதற்கு நேர்மாறாக, நியாயப்படுத்த முடியாத ஒன்றை நியாயப்படுத்த ஒரு வழியைக் கண்டுபிடிக்கிறார்கள். இந்த மக்கள் உண்மையான தற்காப்பு வழக்கறிஞர்களாக மாறுகிறார்கள்! அவர்களின் மனதை மாற்றுவது சாத்தியமற்றது — இது சாத்தானின் மனதை மாற்ற முயற்சிப்பதைப் போன்றது. அப்படிப்பட்ட ஒருவருடன் நான் எவ்வளவு போராடினேன் என்று உங்களுக்குத் தெரியாது! 'நீங்கள் செய்வது முற்றிலும் அர்த்தமற்றது,' என்று நான் அவரைக் கெஞ்சினேன். 'நீங்கள் சில விஷயங்களில் கவனம் செலுத்த வேண்டும், நீங்கள் முற்றிலும் தடம் புரண்டுவிட்டீர்கள்; நீங்கள் இன்னின்னவை செய்ய வேண்டும்...' இருப்பினும், நான் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் அவர் ஒரு சாக்குப்போக்கைக் கண்டுபிடித்தார், மேலும் உரையாடலின் முடிவில் அவர், 'நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று நீங்கள் இன்னும் எனக்குச் சொல்லவில்லை!' என்று கூட அறிவித்தார். — 'என் அன்பான நண்பரே,' நான் திக்கித் திணறினேன், 'அப்படியென்றால், இவ்வளவு நேரமாக நாம் என்ன பேசிக்கொண்டிருந்தோம்?' நாம் உன் தவறுகளைப் பற்றியும், நீ எப்படி தவறான பாதைக்குச் சென்றுவிட்டாய் என்பது பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம், ஆனால் நீயோ இடைவிடாமல் சாக்குப்போக்குகளைச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறாய். நாம் பேசிக்கொண்டிருந்த இந்த மூன்று மணி நேரமாக, நீ என்னை முற்றிலும் சோர்வடையச் செய்துவிட்டாய்! என்னை உச்சக்கட்டத்திற்குத் தள்ளியிருக்கிறாய்! சரி, நீ என்ன செய்ய வேண்டும் என்று நான் உன்னிடம் சொல்லவில்லையா?" விஷயம் இதுதான்: நீங்கள் அந்த நபருக்குப் பொருத்தமான உதாரணங்களைக் காட்டி, அவர்கள் செய்வது போல எல்லாவற்றையும் செய்வது சாத்தானிய சுயநலம் என்று விளக்குகிறீர்கள்; அவர்கள் பேயுலகின் செல்வாக்கின் கீழ் இருப்பதாகவும், மாறாவிட்டால் அழிந்து போவார்கள் என்றும் எச்சரிக்கிறீர்கள் — இவை அனைத்தையும் செய்த பிறகும், நீங்கள் இன்னும் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லவில்லை என்று அவர்கள் கூறிவிடுகிறார்கள்! இல்லை, உண்மையாகவே, அப்படி ஒரு சூழ்நிலையில் உங்களுக்குக் கோபம் வராதா? ஒருவருக்கு எதிலும் அக்கறை இல்லையென்றால், அவர்கள் அப்படிப்பட்ட சமயங்களில் வருத்தப்பட மாட்டார்கள். என்ன நடந்தாலும், அது அவர்களைப் பொறுத்தவரை வாழ்க்கையின் சாதாரண விஷயங்களே.

இருப்பினும், நீங்கள் அலட்சியமாக இல்லையென்றால், இதுபோன்ற சூழ்நிலைகளில் வெடித்துச் சிதறிவிடுவீர்கள். இல்லை, அவர்கள் உண்மையிலேயே அதிர்ஷ்டசாலிகள்—எந்த விஷயத்திலும் கவலைப்படாத அந்த மக்கள்.

— இருப்பினும், ஜெரோண்டா, எந்தச் சூழ்நிலையிலும் நீங்களே அலட்சியமாக இருக்க விரும்ப மாட்டீர்கள்...

— என் சகோதரரே, ஒரு அலட்சியமான மனிதன், குறைந்தபட்சம், தன் ஆற்றலை வீணாகச் செலவழிக்க மாட்டான். வலியில் இருக்கும் ஒருவருக்காகத் துன்பப்படுவது அர்த்தமுள்ளதாகும். ஆனால் விஷயம் என்னவென்றால்: நீங்கள் அவனுக்காக உங்களை வருத்திக்கொள்கிறீர்கள், அவனிடம் இவ்வளவு பேசுகிறீர்கள், இறுதியில் அவன், 'என்ன செய்வது என்று நீங்கள் எனக்குச் சொல்லவில்லை' என்று சொல்கிறான் — நியாயப்படுத்த முடியாததை நியாயப்படுத்துகிறான். அப்படித்தான் அவன் ஒரு மனிதனிலிருந்து அரக்கனாக மாறுகிறான்! எவ்வளவு பயங்கரம்! அவனைக் காப்பாற்ற நீங்கள் செய்த முயற்சிகளைப் பற்றி அவன் ஒரு கணம் யோசித்திருந்தால்கூட, அவன் குறைந்தபட்சம் கொஞ்சம் மாறியிருப்பான். அவன் துன்பப்படுவதைப் பார்த்து உங்களுக்கு எவ்வளவு வேதனையாக இருக்கிறது என்பதை அவன் உணர வேண்டும் என்று நான் சொல்லவில்லை. ஆனால், நீங்கள் எப்படித் துன்பப்படுகிறீர்கள், எப்படிப் போராடுகிறீர்கள், வேதனைப்படுகிறீர்கள் என்பதை அவன் பார்க்கிறான், ஆனாலும் இவை அனைத்தையும் அவன் கண்டுகொள்ளாமல் இருக்கிறான்!

— கெரொண்டா, தங்களது மோசமான நடத்தைக்கு சாக்குப்போக்கு சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவரிடம் இது சுய-நியாயப்படுத்தல் என்று நீங்கள் சொன்னால், அவர்களோ அது சுய-நியாயப்படுத்தல் இல்லை என்பதை நிரூபிக்க, தங்களைத் தாங்களே நியாயப்படுத்திக்கொண்டே இருந்தால், அவர்கள் திருந்த வாய்ப்பிருக்கிறதா?

— அவனால் எப்படி திருத்திக்கொள்ள முடியும்? அவன் தவறு செய்துவிட்டான் என்பதை அவன் வேதனையில் உணர்கிறான், ஆனால் சுயநலத்தால் அதை ஒப்புக்கொள்ள மறுக்கிறான். அது உண்மையிலேயே பயங்கரமானது!

— ஆம், ஆனால் அதே நேரத்தில் அவர் கூறுகிறார்: 'நீங்கள் எனக்கு உதவ மறுக்கிறீர்கள். நான் உங்களிடம் உதவி கேட்கிறேன், ஆனாலும் நீங்கள் என்னை ஒரு பேச்சுக்குக் கூட அழைக்கவில்லை. நீங்கள் என்னை இகழ்ச்சியுடன் நடத்துகிறீர்கள்.'

— சரி, அதுதான் விஷயம் — இந்த மனநிலையும் சுயநலத்திலிருந்தே உருவாகிறது. அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அவர் உங்களுக்கு மறைமுகமாகச் சொல்கிறார்: 'நான் அல்ல, எனக்கு நிலைமை இவ்வளவு மோசமாக இருப்பதற்கு நீங்கள்தான் காரணம்!' ஆம், ஆம், அப்படிப்பட்ட ஒருவர் அந்த அளவிற்குச் சென்றுவிடுவார். அவரைத் தனியாக விட்டுவிடுங்கள்: அவரைப் பற்றி நேரத்தை வீணடிப்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை, ஏனெனில் உங்களால் அவருக்கு உதவ முடியாது. அத்தகைய ஒருவருக்கு அவனது ஆன்மீகத் தந்தையோ அல்லது — அவன் ஒரு மடாலயத்தில் வாழ்ந்தால் — அந்த மடத்தின் தலைவரோ எந்தப் பொறுப்பையும் ஏற்க மாட்டார்கள். இது மனிதத் தன்னலமல்ல, இது சாத்தானின் தன்னலம். 'மன்னிக்கவும்' என்று சொல்லும் அளவுக்குத் தங்களைத் தாழ்த்திக் கொள்ளாத, ஆனாலும் தங்களுக்குச் சாக்குப்போக்குச் சொல்லாதவர்களை மனிதத் தன்னலம் பாதிக்கிறது. ஆனால், பாவம் செய்யும்போது தங்களைத் தாங்களே நியாயப்படுத்திக் கொள்ளும் எவரும், தங்கள் இதயத்தை பேய்களின் குகையாக மாற்றுகிறார்கள். அத்தகையவர் தங்கள் 'சுயத்தை' அடக்கவில்லை என்றால், அவர்கள் மேலும் மேலும் தவறுகளைச் செய்வார்கள், மேலும் அவர்களின் சொந்த சுயநலமே அவர்களைப் பயனற்று நசுக்கிவிடும். ஒருவர் தன்னைத்தானே நியாயப்படுத்திக் கொள்ளும் தீமையைப் பற்றி அறியாமல் இருந்தால், அவர்களுக்குச் சாக்குப்போக்குகள் இருக்கலாம். இருப்பினும், அவர்கள் இதைத் தங்களுக்கு அல்லது மற்றவர்களின் வார்த்தைகளிலிருந்து கற்றுக்கொண்டிருந்தால், அவர்களுக்கு எந்தச் சாக்குப்போக்குகளும் இல்லை.

சாக்குப்போக்குச் சொல்லும் பழக்கமுள்ள ஒருவருக்கு நீங்கள் உதவ விரும்பும்போது, மிகவும் கவனமாக இருங்கள். ஏனென்றால் அவர்கள் சாக்குப்போக்குகள் சொன்னால், அது அவர்கள் ஆழ்ந்த சுயநலவாதிகள் என்பதையே காட்டுகிறது, அதனால் சில சமயங்களில் பின்வருவது நடக்கிறது: நீங்கள் அவர்கள் தவறு செய்ததாகச் சொல்லும்போது, அவர்கள் தங்கள் 'குற்றமற்ற தன்மையைப்' பாதுகாக்கவும் [நீங்கள்தான் தவறு செய்தீர்கள் என்று] நிரூபிக்கவும், பொய்க்கு மேல் பொய்யாகவும், சுயநியாயத்திற்கு மேல் சுயநியாயமாகவும் அடுக்கத் தொடங்குகிறார்கள். இந்த நிலையில், அவர் தவறு செய்தார் என்று சுட்டிக்காட்டிய நீங்களே, அவர் முன்பை விட ஒரு பெரிய அகந்தையாளராகவும் பொய்யராகவும் மாறுவதற்குக் காரணமாகிறீர்கள். அவர் தொடர்ந்து சாக்குப்போக்குகளைச் செய்வதைக் காணும்போது, அவருடன் வாதிடுவதை நிறுத்திவிட்டு, கடவுள் அவருக்கு அறிவூட்ட ஜெபியுங்கள்.

நீங்கள் உங்களை நீங்களே நியாயப்படுத்திக் கொள்ளாவிட்டால், தேவன் உங்களை நியாயப்படுத்துவார்

— ஜெரோண்டா, பெரும்பாலும் நான் விமர்சிக்கப்படும்போது, நான் ஏதாவது ஒரு விளக்கம் அளிக்க வேண்டும் என்று நினைத்து, நான் இப்படி ஆரம்பிக்கிறேன்: 'ஆம், அது உண்மைதான், ஆனால் எனக்குத் தெரியவில்லை, ஒருவேளை நீங்கள் அப்படி நினைத்திருக்கலாம்…'

— உங்களுக்கு ஏன் இந்த 'இருப்பினும்', 'அல்லது ஒருவேளை' போன்ற வார்த்தைகள் எல்லாம் தேவை?[49] இந்த 'அல்லது ஒருவேளை' என்பதற்கு எந்த... அர்த்தமும் இல்லை! மேலும் இது எல்லாவற்றையும் திரிக்கிறது. யாராவது உங்களுக்கு எதையாவது சுட்டிக்காட்டினால், இப்படிச் சொல்லுங்கள்: 'மன்னிக்கவும். உங்கள் பிரார்த்தனைகளுடன், எதிர்காலத்தில் நான் மேலும் கவனமாக இருப்பேன்.'

— கெரோண்டா, நான் இப்படி அல்லது அப்படிச் செய்வதைப் பார்த்து யாராவது தவறான முடிவுக்கு வந்தால், நான் ஏன் அப்படி நடந்துகொண்டேன், வேறு விதமாக ஏன் இல்லை என்று விளக்க வேண்டுமா?

— உங்களிடம் ஆன்மீக வலிமை—அதாவது, பணிவு—இருந்தால், உங்கள் தவறை ஒப்புக்கொண்டு, எதுவும் விளக்க வேண்டாம். உங்களை நீதியாக்க அதை கடவுளிடம் விட்டுவிடுங்கள். உங்களுக்காக நீங்களே பேசவில்லை என்றால், கடவுள் பின்னர் உங்களுக்காகப் பேசுவார். இதைக் கவனியுங்கள்: சகோதரர்கள் யோசேப்பை அடிமையாக விற்றபோது,[50] அவர் [இஸ்மாயீல் வியாபாரிகளிடம்] சொல்லவில்லை: 'நான் அவர்களுடைய சகோதரன், அடிமையல்ல. என் தந்தை தன் மற்ற பிள்ளைகளை விட என்னை அதிகமாக நேசித்தார்.' அவர் ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை, ஆனால் பின்னர் தேவன் தம்முடைய வார்த்தையைப் பேசி அவரை ஒரு ஆளுகையாளராக ஆக்கினார்.[51] நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்—தேவன் [விஷயங்கள் உண்மையில் எப்படி இருக்கின்றன என்பதை மக்களுக்கு] வெளிப்படுத்த மாட்டாரா? உங்கள் நன்மைக்காக தேவன் மக்களுக்கு உண்மையை வெளிப்படுத்தினால், அப்படியிருக்கட்டும். இருப்பினும், அவர் அதை வெளிப்படுத்தவில்லை என்றால், அதுவும் உங்கள் நன்மைக்காகவே. யாராவது உங்களுக்கு அநியாயமாக நடந்து கொள்ளும்போது, அவர்கள் அதைக் கெட்ட எண்ணத்தில் செய்யவில்லை, மாறாக அவர்கள் விஷயங்களை அப்படிப் பார்த்ததால்தான் அவ்வாறு செய்கிறார்கள் என்று நினைக்கவும். அந்த நபரிடம் எந்தத் தீங்கும் இல்லையென்றால், கடவுள் தக்க நேரத்தில் விஷயங்களின் உண்மையான நிலையை அவர்களுக்கு உணர்த்துவார். அப்போது அந்த நபர் உங்களிடம் நியாயமற்றவராக நடந்துகொண்டதை உணர்ந்து, வருந்துவார். ஒருவரிடம் தீங்கு மட்டுமே இருந்தால் கடவுள் உண்மையை வெளிப்படுத்துவதில்லை, ஏனெனில் கடவுளின் வானொலி நிலையம் பணிவு மற்றும் அன்பு என்ற அலைவரிசையில் இயங்குகிறது.

— கெரொண்டா, உங்களுக்கும் அவர்களுக்கும் இடையே ஒரு தவறான புரிதல் ஏற்பட்ட பிறகு, ஒருவரிடம் விளக்கம் கேட்பது அனுமதிக்கப்படுமா?

— உங்கள் எண்ணங்கள் [இந்த நபரைப் பற்றி] சிதைந்துவிட்டனவா?

— இல்லை.

— உங்கள் எண்ணங்கள் சிதைக்கப்படவில்லை என்றால், அந்த நபர் உங்களுக்கு எதையும் விளக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. இருப்பினும், உங்கள் எண்ணங்கள் சிதைக்கப்பட்டிருந்தால், அவை மேலும் சிதைந்துவிடாமல் இருக்க, ஒரு விளக்கத்தைக் கேட்பது ஒரு மோசமான யோசனை அல்ல.

— ஜெரோண்டா, ஆனால் உங்கள் செயல்களை நியாயப்படுத்தாமல், ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வு மீதான உங்கள் மனப்பான்மையை விவரிக்கவோ அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட விதத்தில் செயல்பட உங்களைத் தூண்டியது என்ன என்பதைச் சொல்லவோ நீங்கள் விளக்கினால் என்ன செய்வது?

— அதனாலும் எந்தப் பயனும் இல்லை. மன்னிப்புக் கேட்பது மற்றும் விளக்கங்களைத் தவிர்ப்பது நல்லது, ஆனால் உங்களிடம் விளக்கம் கேட்கப்பட்டால் தவிர. அப்போது அது எப்படி நடந்தது என்பதை நீங்கள் பணிவுடன் விளக்க வேண்டும்.

— ஜெரோண்டா, எந்தச் சூழ்நிலைகளில் விளக்கங்கள் அவசியம்?

— மற்றவர்களை உள்ளடக்கிய ஒரு தவறான புரிதல் இருக்கும்போது விளக்கங்கள் அவசியமாகின்றன. அத்தகைய சமயங்களில், ஒருவரை நிலைமையை ஏதேனும் ஒரு வகையில் சரிசெய்வதற்காக விளக்கம் அளிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறார். ஒருவர் அதிக உணர்ச்சிவசப்படுபவராகவும், ஓரளவு சுயநலம் கொண்டவராகவும் இருப்பதால், அவர்கள் தங்களைப் பற்றி விளக்கிக் கொள்ளாவிட்டால், அது அவர்களுக்கு மன உளைச்சலை ஏற்படுத்தக்கூடும். அத்தகைய நிலையில், ஒரு குறிப்பிட்ட செயலைச் செய்ய அவர்களைத் தூண்டியது என்ன என்பதை அவர்கள் விளக்குவது நல்லது.

— சில சமயங்களில், கெரொண்டா, சுயநியாயப்படுத்தலுக்கும் விளக்கத்திற்கும் உள்ள வித்தியாசத்தை நம்மால் சொல்ல முடிவதில்லை.

— சுயநியாயம் ஆன்மாவுக்கு அமைதியைக் கொண்டுவராது, ஆனால் ஒரு விளக்கம் அதற்கு அமைதியையும் நிதானத்தையும் கொண்டுவருகிறது.

தங்களைச் சரியாக ஆராய்ந்து கொள்பவர்கள் சாக்குப்போக்குகள் சொல்ல மாட்டார்கள்

— கெரொண்டா, என் [ஆன்மீக] பலவீனத்தை உணர்ந்து புரிந்துகொண்ட போதிலும், நான் ஏன் எனக்காக சாக்குப்போக்குகள் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன்?

— நீங்கள் உங்கள் பலவீனத்தை இன்னும் உணராததால்தான் சாக்குப்போக்குகளைக் கூறுகிறீர்கள். அதை நீங்கள் உணர்ந்திருந்தால், சாக்குப்போக்குகளைக் கூறமாட்டீர்கள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, சுயநலவாதிகளான நாம் சிரமங்களை எதிர்கொள்ள விரும்புவதில்லை, கடினமாக உழைக்க விரும்புவதில்லை, மேலும் ஒரு விரலைக் கூட அசைக்காமல் [ஆன்மீக ரீதியாக] செல்வந்தர்களாக விரும்புகிறோம். குறைந்தபட்சம், எல்லாவற்றையும் இந்த வழியில் அணுகுவதன் மூலம், நாம் ஆன்மீக ரீதியாக இரண்டு கால்களிலும் ஊனமுற்றவர்கள் என்பதை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். இதை ஒப்புக்கொண்ட பிறகு, அதை நாம் பணிவோடு ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் அது நடக்கவில்லை! நமது விஷயத்தில், கடின உழைப்பு அல்லது நமது சொந்த பலவீனத்தை ஒப்புக்கொள்வதற்கான மிகச் சிறிய அறிகுறி கூட இல்லை.

— தன்னை அறிவதில் ஈடுபட்டு, தன்னை ஆராய்ந்துகொள்ளும் ஒருவரால், தன்னை ஒருபோதும் நியாயப்படுத்த முடியுமா?

— தங்களைப் பற்றி முறையாக ஆய்வு செய்யும் எவரும் தங்களுக்குச் சாக்குப்போக்குகள் சொல்லிக்கொள்வதில்லை. பாருங்கள்: எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மற்றவர்களை விடச் சிறந்தவர்களாக இருக்கும் சில புத்திசாலிகள் கூட, மிக மோசமான முட்டாள்தனமான செயல்களைச் செய்து முடித்துவிடுகிறார்கள். ஏனென்றால், தங்களின் வசதியை அதிகரிக்கும் ஆசை அவர்களுக்குள் நுழைந்துவிடுகிறது. 'எனக்கு எப்படி வசதியாக இருக்கலாம்?' என்று அத்தகையவர் சிந்திக்கிறார், 'எனக்கு தனிப்பட்ட முறையில் எல்லாம் நன்றாக இருப்பதை நான் எப்படி உறுதி செய்வது?'

— ஜெரோண்டா, தனக்காகச் சாக்குப்போக்குச் சொல்பவன், ஆன்மீக வாழ்வில் தனது சொந்தக் குறைகளைக் காணத் தவறமாட்டான்?

— சாத்தான் அத்தகைய நபரை அவர்கள் செய்யும் அனைத்திலும் ஏமாற்றுகிறான், மேலும் அந்த நபர் எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு சாக்குப்போக்கைக் கண்டுபிடிக்கிறார்: அவர்களின் சொந்த சுயவிருப்பம், பிடிவாதம், சுயநலம் மற்றும் பொய்கள்.

— மேலும், அத்தகைய ஒருவர் தங்களை ஒரு கண்ணாடியில் பார்ப்பது போல, புனிதத் தந்தையர்களின் எழுத்துக்களையும் குறிப்பாக புனித வேதாகமத்தையும் சிந்தித்து தங்களைத் தாங்களே மதிப்பீடு செய்தால், அது அவர்களுக்கு உதவாதுவா?

— சரியாகவும் ஆன்மீக ரீதியாகவும் சிந்திக்கும் ஒருவருக்கு, புனித வேதாகமங்களும் புனித தந்தையர்களின் எழுத்துக்களும் அனைத்து சிரமங்களையும் தீர்க்கின்றன. அவர்கள் எழுதப்பட்டதன் அர்த்தத்தைத் தெளிவாகவும் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி புரிந்துகொள்கிறார்கள். இருப்பினும், ஒரு நபர் ஆன்மீகப் பயிற்சியில் ஈடுபடாமல், அவர்களின் ஆன்மா தூய்மைப்படுத்தப்படாவிட்டால், புனித வேதாகமங்கள் கூட அவர்களுக்கு உதவாது, ஏனெனில் அத்தகைய நபர் தாங்கள் படிக்கும் அனைத்தையும் முற்றிலும் தவறான முறையில் விளக்குகிறார். அவர்கள் தங்கள் எண்ணங்களைத் தங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையிடம் கூறி, தாங்கள் படித்தவற்றின் அர்த்தத்தைத் தாங்களாகவே விளக்க முயற்சி செய்யாமல் இருப்பது நல்லது. உதாரணமாக, பழைய ஏற்பாட்டைப் படிக்கும்போது, அத்தகைய ஒருவர் தாங்கள் படித்ததன் அர்த்தத்தை வஞ்சக மனப்பான்மையுடன் விளக்கி, [ஆன்மீக] சீரழிவால் பாதிக்கப்படலாம். சிலர் ஆன்மீகப் புத்தகங்களிலிருந்து குறிப்பிட்ட பகுதிகளைத் தேர்ந்தெடுத்து, தங்களுக்கு ஏற்றவாறு அவற்றை விளக்குவதை நான் கவனித்திருக்கிறேன். அதற்குக் காரணம், அவர்களிடம் புத்திசாலித்தனம் குறைவாக இருப்பதாலோ அல்லது அவர்கள் படித்ததன் அர்த்தத்தைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்வதாலோ அல்ல. இல்லை, அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே நியாயப்படுத்திக் கொள்ள, தாங்கள் படித்தவற்றுக்குத் தங்களுக்கென ஒரு விளக்கத்தை அளிக்கிறார்கள். இது ஒரு பயங்கரமான விஷயம்! மேலும், நான் கவனித்த வரையில், இந்த மக்கள் மற்றவர்களிடமிருந்து கேட்கும் ஆன்மீக ஆலோசனைகளையும் வழிகாட்டுதல்களையும் கூட சரியான முறையில் எடுத்துக்கொள்வதில்லை. உதாரணமாக, நான் அவர்களின் கவனத்தை ஒரு விஷயத்தின் பக்கம் ஈர்க்க விரும்பும்போது, அவர்களுக்கு ஒரு கதையைச் சொல்வேன். நான் ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயத்தை [மிகவும் குறிப்பிட்ட ஒன்று] வலியுறுத்த விரும்புகிறேன், ஆனால் அவர்கள் நான் சொல்லும் கதையைத் துண்டித்து, அதில் முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒன்றைக் கண்டுபிடிக்க முயற்சிக்கிறார்கள், அந்த 'வேறு ஒன்றை'ப் பிடித்துக்கொண்டு தங்கள் சொந்தக் குறைகள் அல்லது தவறுகளை நியாயப்படுத்தப் பயன்படுத்துகிறார்கள். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், தங்கள் உணர்ச்சிகளுக்கு ஒரு சாக்குப்போக்கைக் கண்டுபிடிப்பதற்காகவே அவர்கள் இதையெல்லாம் செய்கிறார்கள். அவர்களின் கவனக்குறைவால் பரிதாபமான நிலையில் முடிந்த ஒருவரைப் பற்றி நான் அவர்களிடம் சொல்லும்போது, அந்தக் கதையைக் கேட்ட பிறகு அவர்கள் அதில் சிந்திக்காமல், 'சரி, அப்படி ஒரு பயங்கரமான நிலையில் மக்கள் இருக்கிறார்கள் என்றால், நாம் உண்மையிலேயே எல்லாப் புகழையும் கடந்துவிட்டோம்' என்று கூறுகிறார்கள். இந்த வழியில் அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே நியாயப்படுத்துகிறார்கள். உண்மையில், சாத்தான் ஏராளமாகக் காணக்கூடிய ஒரே விஷயம் சாக்குப்போக்குகள்தான்.

சுயநியாயம் ஆன்மாவுக்கு அமைதியைக் கொண்டுவருவதில்லை

தன்னைத் தானே நியாயப்படுத்திக் கொள்ளும் ஒருவனின் ஆன்மாவுக்கு அமைதி கிடைப்பதில்லை. அத்தகையவன் ஆறுதலிலிருந்து பறிக்கப்படுகிறான். அவனே தன் 'நான்'-ஐ நியாயப்படுத்துகிறான், ஆனால் இந்த 'நான்' அவனை நியாயப்படுத்துகிறதா? அவனது 'நான்', அவனது மனசாட்சி, அவனுக்காக எந்த நியாயத்தையும் காணவில்லை, எனவே அவனது ஆன்மாவுக்கு அமைதி இல்லை. இது அவன் குற்றவாளி என்ற உண்மைக்குச் சான்றளிக்கிறது. தேவன் எவ்வளவு ஞானமாக எல்லாவற்றையும் அமைத்துள்ளார்! அவர் மனிதனுக்கு மனசாட்சியைக் கொடுத்துள்ளார். அது ஒரு அச்சமூட்டும் விஷயம்! கொடுமை, வஞ்சகம் மற்றும் புகழ்ச்சி மூலம் ஒரு நபர் தாம் விரும்புவதை அடையலாம், ஆனால் அவ்வாறு செய்வதில் அவர்கள் மன அமைதியை இழப்பார்கள். ஆனால் ஒரு நபர் தங்கள் மனசாட்சியின் வழிகாட்டுதலின்படி நடந்தால், அவர்கள் பாதையிலிருந்து விலகிவிட்டார்கள் என்பதை வெளிப்புற உதவி இல்லாமல் உணர முடியும்.

அநீதியை சமநோக்குடன் பொறுத்துக்கொள்வது என்பது மகிழ்ச்சியைத் தரும் ஆன்மீக செல்வத்தைப் பெறுவதற்குச் சமம். ஆனால், தன்னைத் தானே நியாயப்படுத்திக் கொள்வதன் மூலம், ஒரு நபர் அந்த செல்வத்தின் ஒரு பகுதியை வீணடிப்பதாகத் தெரிகிறது—மேலும் மகிழ்ச்சியை உணரவும் இல்லை. நான் என்ன சொல்ல வருகிறேன் என்றால், பிந்தைய சந்தர்ப்பத்தில், ஒருவர் தன்னைத் தானே நியாயப்படுத்திக் கொள்ளாமல் இருந்திருந்தால் பெற்றிருக்கக்கூடிய ஆன்மீக அமைதி அவருக்குக் கிடைக்காது. மேலும், உண்மையிலேயே தவறு செய்துகொண்டே தன்னை நியாயப்படுத்திக் கொள்ளும் ஒருவரைப் பற்றி என்ன சொல்ல முடியும்! அத்தகையவர் தங்கள் தலைமேல் தேவனுடைய கோபத்தைக் கொண்டுவருகிறார்கள். ஏனெனில், சாராம்சத்தில், அவர்கள் தனக்குச் சொந்தமில்லாததைக் கொள்ளையடிக்கிறார்கள். அவர்களுக்குச் செல்வம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது, ஆனாலும் அவர்கள் அதை வீணடிக்கிறார்கள். தங்கள் செல்வத்தை வீணடிப்பவரின் ஆன்மாவுக்கு எப்போதாவது அமைதி கிடைக்குமா?

தமக்காகச் சாக்குப்போக்குச் சொல்லும் எவரும் தம்மைத்தாமே குருடாக்கிக் கொள்கிறார்கள். [அப்போது] அத்தகைய ஒருவர் கொலை செய்தாலும், சாத்தான் அவருக்கு ஒரு சாக்குப்போக்கைக் கண்டுபிடிப்பான். 'இவ்வளவு காலமாக அவரால் உங்களால் எப்படிப் பொறுத்துக்கொள்ள முடிந்தது?' என்று சாத்தான் கூறுகிறான். 'நீ அவனை இன்னும் முன்பே முடித்திருக்க வேண்டும்!' மேலும் அத்தகைய நபர், அவனுடன் 'பொறுத்துக்கொண்டிருந்த' அந்தச் சில ஆண்டுகளுக்குக் கூட கிறிஸ்துவிடம் இழப்பீடு பெற விரும்பக்கூடும்! புரிகிறதா? ஆம், ஆம், அந்த அளவிற்குச் செல்வது சாத்தியம்தான்!

— ஜெரோண்டா, ஆனால் தங்களுக்குச் சாக்குப்போக்குகள் சொல்லிக்கொள்ளும் ஒருவர் துன்பத்தில் இருந்தால், அவர்களை வாட்டும் மனசாட்சியின் வேதனைகளுக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்க ஏன் அவர்கள் விரும்புவதில்லை?

— ஏனென்றால், தன்னைத் தானே நியாயப்படுத்துவது ஒரு பழக்கம். அதை உடைக்க மன உறுதி தேவை. அத்தகையவர் தங்களை நியாயப்படுத்தாமல் இருப்பது மட்டுமல்லாமல், சரியான ஆன்மீக நிலைப்பாட்டைக் கொள்வதையும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில், ஒரு நபர் தன்னைப்பற்றி வெளிப்படையாக நியாயப்படுத்திக்கொள்ளாவிட்டாலும், தனக்கு அநியாயம் செய்யப்பட்டது என்ற நம்பிக்கையைத் தன் ஆன்மாவில் கொண்டிருந்தால், அது இன்னும் மோசமாக இருக்கும்; ஏனெனில், அவர்கள் தங்கள் தற்காப்புக்காக ஏதாவது சொல்லியிருந்தால், அவர்களை மறுத்திருப்பார்கள், அந்த வழியில் அவர்கள் தங்களைத் தெரிந்துகொண்டு தங்கள் மாயையிலிருந்து வெளிவந்திருக்க முடியும். இல்லையெனில், அவர்கள் சத்தமாக எதுவும் சொல்லாமல், தங்களுக்குள், 'உண்மை என் பக்கம் உள்ளது, ஆனாலும் நான் இதுபோன்ற விஷயங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவன் என்பதால் மௌனமாக இருக்கிறேன்' என்று நினைக்கலாம். இந்த வழியில், ஒரு நபர் தவறான நிலையில் நீடிக்கிறார்.

நாம் மற்றவர்களின் பாவங்களின் சுமையைச் சுமப்போம்

— ஜெரோண்டா, நேற்று நீங்கள் பொறுமை என்பது ஒரு விஷயம், சகிப்புத்தன்மை என்பது மற்றொன்று என்று சொன்னீர்கள். அதன் மூலம் நீங்கள் என்ன சொல்ல வந்தீர்கள்?

— பொறுமையாக இருப்பது என்பது ஒருவரை சகிப்புத்தன்மையுடன் நடத்துவதாக அர்த்தமல்ல. நான் ஒரு குறிப்பிட்ட நபரைப் பொறுத்துக்கொள்கிறேன் என்று கூறுவதன் மூலம், நான் மறைமுகமாகச் சொல்வது: 'அவனுக்கு நிலைமை மிகவும் மோசமாக உள்ளது, ஆனால் எனக்கு நன்றாக உள்ளது, அதனால் நான் அவனைப் பொறுத்துக்கொள்கிறேன்.' உண்மையான பொறுமை என்பது, என் அண்டை வீட்டார் இருக்கும் நிலையைக் கண்டு குற்ற உணர்ச்சியை உணர்வதிலும், அவருக்கு இரக்கம் கொள்வதிலும் அடங்கியுள்ளது. தன் அண்டை வீட்டாருக்கு எதிரான அத்தகைய மனப்பான்மையில் மிகுந்த பணிவும் அன்பும் உள்ளது. இந்த நிலையில், நான் கடவுளின் அருளைப் பெறுகிறேன், என் அண்டை வீட்டாரும் உதவியைப் பெறுகிறார். உதாரணமாக, ஊனமுற்றவரையோ, செவிடரையோ அல்லது போதைக்கு அடிமையானவரையோ கண்டால், நான் பின்வருமாறு சிந்திக்க வேண்டும்: "நான் ஆன்மீக ரீதியாக மேம்பட்ட நபராக இருந்திருந்தால், நான் கடவுளிடம் மன்றாடுவேன், அவரும் இந்த துரதிர்ஷ்டவசமான ஆன்மாவைக் குணப்படுத்துவார்." ஏனெனில் கிறிஸ்து கூறினார்: "நான் செய்ததை விட பெரிய அற்புதங்களைச் செய்வதற்கான அதிகாரத்தை நான் உங்களுக்குக் கொடுப்பேன்."[52] இது போன்ற சிந்தனைகள் தன் அண்டை வீட்டாருக்கு இரக்கத்தையும் அன்பையும் தூண்டுகின்றன. ஆனால் நான், "நான் ஒரு ஆன்மீக ரீதியாக மேம்பட்ட நபராக இருந்திருந்தால், நான் கடவுளிடம் மன்றாடுவேன், அவரும் இந்த துரதிர்ஷ்டவசமான ஆன்மாவைக் குணப்படுத்துவார்" என்று கூறினால், அது என் அண்டை வீட்டாருக்கு வெறுப்பையும், அவர்களைப் பற்றி நான் அக்கறையற்றவராக இருப்பதையும் வெளிப்படுத்துகிறது. "ஓ, ஆனால் நான் அவனுக்கு எப்படி உதவ முடியும்: அவன் ஒரு ஊமையன், அவ்வளவுதான்; சரி, நான் அவனுடன் சிறிது நேரம் உட்காரலாம் — யாருக்குத் தெரியும், ஒருவேளை எனக்கு மற்றும் ஒரு நல்ல செயலுக்கான வெகுமதி கிடைக்கலாம்," அப்படியானால் நான் என் அண்டை வீட்டாரிடம் "மேலாதிக்கம்" செலுத்துகிறேன், அவரை "பொறுத்துக்கொண்டு" நடத்துகிறேன், மேலும் நான் என் கடமையை நிறைவேற்றிவிட்டேன் என்று கூறி என்னை நானே நியாயப்படுத்துகிறேன்.

— ஜெரோண்டா, மற்றொருவரின் பாவத்திற்கு முழுப் பொறுப்பையும் ஏற்றுக்கொள்வது எப்போதும் உதவிகரமானதா?

— ஆம், இந்தச் சுமையை உங்களால் தாங்க முடிந்தால், அதிலிருந்து கணிசமான நன்மை பெறலாம். எல்லாவற்றிற்கும் உங்களை நீங்களே குறை கூறிக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் அண்டை வீட்டாரின் பாவத்தின் குற்றத்தை உங்கள் மீது ஏற்றுக்கொண்டு, அதைச் சுமந்து, அதைத் தாங்குவதற்கான வலிமையைக் கொடுக்கும்படி கிறிஸ்துவைக் கேளுங்கள். மேலும், உங்கள் உண்மையான குற்றத்தை விட கனமான சுமையை உங்கள் மீது ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் (உங்களுக்கு எந்தத் தவறும் இல்லையென்றாலும், இறுதியில் நீங்கள் தான் குற்றவாளி என்று உங்களுக்கு நீங்களே நிரூபித்துக் கொள்ள ஒரு வழியைக் கண்டறிந்தால்), நீங்கள் மற்றொருவரின் பாவத்தைச் சுமக்கிறீர்கள் என்பதற்கு உங்கள் சொந்த வலிமையையே ஒருபோதும் காரணமாகக் காட்ட மாட்டீர்கள். [இதன் பொருள்] நீங்கள் பெருமையடைய மாட்டீர்கள், மேலும் தேவனுடைய பரிபூரண கிருபையைப் பெற முடியும். இருப்பினும், உங்கள் பலத்தை நீங்கள் கவனமாக மதிப்பிட்டு, உங்களையே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்: உங்களால் உண்மையில் ஒரு கனமான சுமையைச் சுமக்க முடியுமா? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நீங்கள் அதிகமாக உழைத்தால், உங்களுக்கு குடல்வால் (hernia) ஏற்படலாம் அல்லது இடுப்புப் பகுதி தசைப்பிடிப்பு ஏற்படலாம்...

— மேலும், இந்தச் சூழலில் 'வயிற்றுக்கட்டி வருவது' மற்றும் 'இடுப்புத் தசைப்பிடிப்பு ஏற்படுவது' என்றால் என்ன?

— சரி, உதாரணமாக, உங்கள் சக்தியை விட அதிக எடையுள்ள வேறொருவரின் பாவத்தை நீங்கள் ஏற்றுக்கொண்டு, அதற்கான எந்த விளக்கத்தையும் அளிக்காமல் இருந்தால், நீங்கள் முணுமுணுக்கவும், எரிச்சலடையவும், மற்றவர்களைக் கண்டிக்கவும் தொடங்குவீர்கள்...

— ஆனால் நான் ஒரு விளக்கத்தை அளித்தால், அது சுயநியாயப்படுத்தலாக அமையாதா?

— அப்படியானால், உங்கள் சக்திக்கு அப்பாற்பட்டவற்றிற்கு மட்டுமே ஒரு விளக்கத்தை அளிக்க முயற்சி செய்யுங்கள். உங்களால் சமாளிக்கக்கூடியவற்றிற்கு, விளக்கம் அளிக்க வேண்டாம். உதாரணமாக, ஒரு நபர் உணர்ச்சிவசப்படுபவராக இருந்தால், அவர் தனது சக்தியை மீறிய [அத்தகைய ஆன்மீக] சுமைகளை ஏற்காமல் இருக்க முயற்சிக்க வேண்டும். அத்தகைய நபர் தன்னை ஒரு வலிமையானவராகக் காட்டிக்கொள்ள முயற்சிக்கக் கூடாது. அவர்கள் தங்களைச் சோதித்து, தங்களால் தாங்கக்கூடிய [ஆன்மீக] பாரத்திற்கு ஏற்ப, பகுத்தறிவு சிந்தனையுடன் நியாயமற்ற குற்றச்சாட்டுகளுக்கு ஆளாக வேண்டும்; இல்லையெனில், அதிகப்படியான உணர்திறனால் அவர்களைச் சோர்வடையச் செய்து, எதிரி அத்தகைய ஒருவரைத் திகில் நிலைக்குத் தள்ளி, பயனற்றவராக ஆக்கிவிடக்கூடும்.

— கெரொண்டா, சில சமயங்களில் நான் அநீதியைத் தாங்கும் சக்தியை என்னுள் காணத் தவறுவது மட்டுமல்லாமல், என் சொந்த வீழ்ச்சிக்குரிய பொறுப்பை மற்றவர்களின் தோள்களில் சுமத்தவும் முனைகிறேன்.

— அன்பின் காரணமாக உங்கள் அண்டை வீட்டாரின் மூட்டையைச் சுமக்க நீங்கள் விரும்புவதில்லை என்பது மட்டுமல்லாமல், உங்கள் சொந்தக் கனமான சுமையை அவர் மீது சுமத்தவும் விரும்புகிறீர்கள். அதுவும், ஆரோக்கியமான ஒருவரை மட்டுமல்ல, பலவீனமான ஒருவரையும் கூட! உங்கள் சொந்தப் பாவத்திற்கு முழுப் பொறுப்பையும் ஏற்கும் அளவுக்கு நீங்கள் ஆன்மீகத் தைரியத்தை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். மேலும், மற்றவர்களின் மீறல்களை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் நமது [ஆன்மீக] சுமையை நாம் எவ்வளவு அதிகமாக அதிகரிக்கிறோமோ, அவ்வளவு அதிகமாக நல்ல கடவுள் நமது சுமையின் பாரத்தைக் குறைப்பார் — மேலும் நாம் தெய்வீக மகிழ்ச்சியை அனுபவிப்போம்.

கனமான சுமைகளைத் தூக்கும் சக்தி இல்லாத தனது அண்டை வீட்டார் மீதான அன்புக்காக, ஒரு வலிமையானவர் இரண்டு சிமென்ட் மூட்டைகளைத் தனது தோள்களில் ஏற்றிக்கொள்வது, மற்றொருவரின் பாவத்தின் பாரத்தைத் தானே ஏற்றுக்கொண்டு, அந்தப் பாவத்தைத் தனது சொந்தப் பாவமாக 'உள்வாங்கிக்கொள்வதை' விட ஒரு பெரிய தியாகமாகாது — உண்மையில் பாவம் செய்தது நீங்கள்தான் என்று மக்கள் நினைத்தாலும் கூட. இது ஒரு பெரிய நற்பண்பு, ஒரு பெரிய பணிவு.

ஒருமுறை, மாண்ட் அத்தோஸில் உள்ள ஒரு பொது மடாலயத்தில் இருந்த ஒரு புதியவர், விதிமுறைகளின் தலைவரான, ஹைரோமன்க் ஆகவும் இருந்த எ [53] -க்கு முரட்டுத்தனமாகப் பேசினார். சேவையின் போது படித்துக் கொண்டிருந்த புதியவருக்கு உதவ விரும்பிய விதிமுறைகளின் தலைவர், அவரிடம் சென்று, எந்த கான்டேக்கியனை முதலில் படிக்க வேண்டும் என்று காட்டினார். ஆனால் அந்த புதியவர் தனது கோபத்தை முழுமையாக இழந்து, சேவைக்குப் பிறகு, கோபத்தின் உச்சத்தில் தன்னைத் தனது அறையில் பூட்டிக் கொண்டார். தனது இதயத்தில் தவறைத் தேடிய அந்த வழிபாட்டுப் பொறுப்பாளர், குற்றத்தைத் தானே ஏற்றுக்கொண்டு, அந்த சகோதரர் தன்னிடம் முரட்டுத்தனமாகப் பதிலளித்தது தனது சொந்தத் தவறே என்று சிந்தித்துத் துயரப்படத் தொடங்கினார். மனசாட்சியின் உறுத்தலால் உண்மையாகவே துன்புற்ற அவர், [புதியவருக்கு என்ன வாசிக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்த வேண்டிய கடமை இருந்ததால்] என்ற அடிப்படையில் தனது நடத்தையை நியாயப்படுத்த முயற்சிக்கவில்லை, ஏனெனில் வழிபாட்டு முறைகளின் தலைவராக, தேவாலயத்தில் நடப்பவற்றுக்கு அவரே பொறுப்பேற்றிருந்தார். அதற்குப் பதிலாக, அவர் தனக்குள், 'அந்த சகோதரர் வருத்தமடைந்ததற்கு என் மீதுதான் தவறு' என்று கூறினார். மாலையார்வ வழிபாட்டிற்காக மணியடித்தபோது, அந்தப் புதியவர் கதவைத் திறந்து வெளியே வர வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. புதியவர் குரு முழங்காலிட்டு, அவருக்கு மிக தாழ்வாக வணங்கி, 'என்னை மன்னியுங்கள் சகோதரரே, இது என் தவறு' என்றார். இப்படித்தான். எனவே அவர் புதியவரின் அறைக்குச் சென்று அவருக்கு முன்பாகக் குனிந்து மன்னிப்புக் கேட்கச் சென்றார்; இருப்பினும், அந்தப் புதியவர் உள்ளிருந்தபடியே கதவைப் பூட்டிக்கொண்டு, கதவைத் திறக்க மறுத்துவிட்டார். அப்போது அந்தத் துறவி, புதியவரின் கதவின் வாசலில் அமர்ந்தார். அவர் அதிகாலையிலிருந்து பிற்பகல் மூன்று மணி வரை அங்கே அமர்ந்திருந்தார். மாலைப் பிரார்த்தனைக்கான மணிகள் ஒலித்தபோது, அந்தப் புதியவர் கதவைத் திறந்து வெளியே வர வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. அந்தப் புதியவர் மண்டியிட்டு, அவருக்கு முன்பாக நமஸ்கரித்து, "சகோதரரே, என்னை மன்னியுங்கள், இது என் தவறு" என்றார். இப்படித்தான் கடவுளின் அருள் வருகிறது.

அத்தியாயம் 3.
இறை மற்றும் மனித நீதம் பற்றி

— கெரொண்டா, சொல்லுங்கள், தெய்வீக நீதியென்ன?

— தெய்வீக நீதியென்றால், அது உங்கள் அண்டை வீட்டாருக்கு அமைதியைக் கொண்டுவரும் செயலைச் செய்வதாகும். உதாரணமாக, உங்களுக்கும் உங்கள் அண்டை வீட்டுக்காரருக்கும் இடையில் எதையாவது பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டியிருந்தால், உங்களிடம் உள்ளதில் பாதியைக் கொடுக்காதீர்கள், மாறாக அவர் எவ்வளவு விரும்புகிறாரோ அவ்வளவு கொடுங்கள். அவரிடம் கேளுங்கள்: 'உனக்கு எவ்வளவு எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்? இரண்டரை, மூன்று பாகங்களா? இதோ, எடுத்துக்கொள்.' மற்றவருக்கு நல்ல பகுதிகளைக் கொடுத்து, கெட்ட பகுதிகளை உங்களுக்காக வைத்துக்கொள்ளுங்கள். மற்றவருக்குப் பெரிய பங்கையும், உங்களுக்காகச் சிறிய பங்கையும் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். உடனடியாக ஒரு சகோதரி நமக்குப் பத்து பிளம்ஸ் பழங்களைக் கொண்டு வருகிறார் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள். பேராவலால் நான் எட்டு பிளம்ஸ் பழங்களைச் சாப்பிட்டு, உங்களுக்கு இரண்டை விட்டால், நான் உங்களுக்கு அநியாயம் செய்கிறேன். 'நாம் இருவர் என்பதால், நான் ஐந்து சாப்பிடுகிறேன், ஐந்து உனக்கு' என்று கூறினால், நான் மனித நீதியின்படி நடக்கிறேன். ஆனால், உங்களுக்குப் பிளம்ஸ் பிடித்திருக்கிறது என்று பார்த்து, நான் ஒன்றை மட்டும் சாப்பிட்டுவிட்டு, 'கொஞ்சம் பாசத்தைக் காட்டி மீதமுள்ளதை முடித்துவிடு; எனக்கு அவைகள் அவ்வளவாகப் பிடிக்கவில்லை, மேலும், அவை எனக்கு வயிற்று வலியைத் தருகின்றன' என்று சொன்னால், அது தெய்வீக நீதியாக இருக்கும்.

— அதனால், சொல்லுங்கள், மனித நீதி என்பது என்ன?

— மனித நீதி என்பது, நீங்கள் ஒருவருடன் எதையாவது பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கும்போது, உதாரணமாக, பாதி அவர்களுக்கும் மற்ற பாதி உங்களுக்கும் எடுத்துக்கொள்வதாகும்.

— ஜெரோண்டா, ஆன்மீக வாழ்வில் மனித நீதிக்கு என்ன இடம் உண்டு?

— மனித நீதி ஆன்மீகமானவர்களுக்காக அல்ல, மாறாக இந்த உலக மக்களைக் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு தடையாகச் செயல்படுவதற்காகவே. ஒரு ஆன்மீக நபர் மனித நீதியில் நம்பிக்கை வைத்தால், அவர் முட்டாளாகிறார், ஏனெனில் தெய்வீக நீதியுடன் ஒப்பிடும்போது, மனித நீதி ஒன்றுமில்லை. ஆனால், இந்த உலகில் வாழும் ஒரு நபர் கூட, மனித நீதியைப் பயன்படுத்தி இந்த வாழ்வில் எதையாவது அடைந்தாலும், உண்மையான மகிழ்ச்சியையோ அல்லது மன அமைதியையோ அனுபவிக்க மாட்டார்.

[54] இரண்டு சகோதரர்கள் பத்து ஸ்ட்ரீம்ஸ் அளவுள்ள ஒரு நிலத்தைச் சொந்தமாக வைத்திருப்பதாகக் கொள்வோம். மனித நீதியின்படி, அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஐந்து ஸ்ட்ரீம்ஸ் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும், ஆனால் தெய்வீக நீதியின்படி, ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குத் தேவைப்பட்ட அளவை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அதாவது, ஒரு சகோதரருக்கு ஏழு பிள்ளைகளும் மற்றவருக்கு இரண்டு பிள்ளைகளே இருந்தால், அல்லது ஒருவர் அதிக சம்பளம் வாங்கும்போது மற்றவர் குறைந்த சம்பளம் வாங்கினால், அதிகத் தேவை உள்ளவருக்கு நிலத்தின் பெரும்பகுதி செல்ல வேண்டும். இந்த நிலையில், இரண்டாவது சகோதரர் முதல் சகோதரரைப் போலவே சமமாக எடுத்துக்கொண்டால், அது அநியாயமாகிவிடும். இருப்பினும், ஒரு உலகியல் மனிதன், தன் சகோதரன் கஷ்டப்பட்டு வாழ்க்கையை ஓட்டுகிறான் என்பதைக் கருத்தில் கொள்வதில்லை. ஆன்மீக ரீதியாகச் சிந்திக்காமல், அந்த நபர் தான் நினைப்பது போல் சொத்தைப் பிரித்துக் கொடுப்பது ஒரு அநியாயமாகிவிடும் என்பதை உணர்வதில்லை. 'உங்கள் சகோதரருக்குத் தேவை என்பதை உங்கள் குடும்பத்தினருக்கு நீங்கள் விளக்க வேண்டும், அப்போதுதான் அவர்கள், அவருக்குப் பெரிய பங்கை நீங்கள் கொடுப்பது சரியென்று ஒப்புக்கொள்வார்கள்,' என்று அத்தகைய ஒருவரிடம் நீங்கள் கூறுகிறீர்கள். அதற்குப் பதிலாக நீங்கள் கேட்பது: 'ஏன்? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, [சொத்துக்களை சமமாகப் பிரட்டுவதன் மூலம்] நான் அவருக்கு எந்த வகையிலும் அநியாயம் செய்யவில்லை.'

இருப்பினும், பேசுகிறவர் ஒரு ஆன்மீகப் பண்பு கொண்டவராக இருந்தால், அவரது மனைவி மற்றும் குழந்தைகளின் எதிர்ப்பையும் மீறி, தேவைப்படும் அவரது சகோதரர் அவர்களுக்குக் கொடுக்க ஒப்புக்கொள்ளும் எதையும் ஏற்றுக்கொள்ளும்படி அவர்களை அவர் சமாதானப்படுத்த வேண்டும். தேவையில் உள்ள சகோதரன், 'நீங்கள் ஒரு ஸ்ட்ரேம்மாவை உங்களுக்காக எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்' என்று சொன்னால், மற்றவர் தனக்காக ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டு ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல் இருக்க வேண்டும், அப்போதுதான் பெரிய பங்கை எடுத்துக்கொண்ட சகோதரன் நிம்மதியாக உணர்வான். நீங்கள் எந்த விதத்தில் பார்த்தாலும், நற்செய்திக்கு இணங்கச் செய்யப்படும் பிரிவே மிகவும் நியாயமான பிரிவாகும்.

ஆபிரகாமின் தாராள மனப்பான்மை என்னைக் கவர்கிறது. லோத்தின் மேய்ப்பர்களும் ஆபிரகாமின் மேய்ப்பர்களும் மேய்ச்சல் நிலத்திற்காகச் சண்டையிடத் தொடங்கியபோது, ஆபிரகாம் லோத்திடம் சென்று, 'நாம் சண்டையிடுவது சரியல்ல, ஏனெனில் நாம் உறவினர்கள். உங்களுக்கு எந்தத் திசை அதிகம் பிடித்திருக்கிறது? நீங்கள் வலதுபுறம் செல்ல விரும்புகிறீர்களா அல்லது இடதுபுறம் செல்ல விரும்புகிறீர்களா?" லோத் குறைந்தபட்சம் ஓரளவிற்கு மனித நோக்கங்களுக்காகச் செயல்பட்டாலும், அவர் சோдом மற்றும் கோமோராவைத் தேர்ந்தெடுத்தார், ஏனெனில் அங்கு பசுமையான புல்வெளிகள் இருந்தன—கால்நடைகளுக்கு நல்ல மேய்ச்சல் நிலங்கள்.[55] மேலும், அங்கு அவர் பின்னர் அனுபவிக்க வேண்டிய கொடூரமான விதி என்ன! ஆபிரகாமைப் பொறுத்தவரை, தெய்வீக நீதியால் உந்தப்பட்டு, லோத்துக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொண்டுவர விரும்பினார். லோத் சிறந்த இடத்தில் குடியேறியது ஆபிரகாமுக்கும் மகிழ்ச்சியைத் தந்தது.

இறைநியாயம்

— கெரொண்டா, கடவுளின் நீதியென்ன?

— தெய்வீக நீதியானது நீண்டகால சகிப்புத்தன்மை கொண்டது, அது பணிவையும் அன்பையும் உள்ளடக்கியது. கடவுள் மிகவும் நீதியுள்ளவர், ஆனால் அவர் மிகவும் கருணையுள்ளவரும் கூட,[56] மேலும் அவருடைய கருணை அவருடைய நீதியை விட மேலோங்கியது. உங்களுக்குப் புரிய உதவ, நான் ஒரு உதாரணம் கூறுகிறேன்: ஒருவருக்கு கடவுளைப் பற்றி கேட்க ஒருபோதும் சாதகமான வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை என்றால், கடவுள் அவரை அவர் இருக்கும் நிலையின்படி அல்ல, மாறாக அவர் கடவுளை அறிந்திருந்தால் இருந்திருப்பார் அந்த நிலையின்படி தீர்ப்பிடுவார். இல்லையெனில், கடவுள் நீதியுள்ளவராக இருக்க மாட்டார். இறைநியாயத்திற்கு அதன் சொந்த கணிதச் சட்டங்கள் உள்ளன: சில நேரங்களில் ஒன்று கூட்டு ஒன்றுக்கு சமம் இரண்டு, சில நேரங்களில் அது இரண்டு மில்லியனுக்கு சமமாகிறது.

— கெரொண்டா, ஏதேனும் ஒரு குற்றத்தைச் செய்யும் ஒருவருக்கு தெய்வீக நீதியானது எப்படி வழங்கப்படுகிறது?

— மனித நீதி கூறுகிறது: 'நீங்கள் தவறு செய்துவிட்டீர்கள், தண்டிக்கப்பட வேண்டும்,' ஆனால் தெய்வீக நீதியோ கேட்கிறது: 'உங்கள் தவறை ஒப்புக்கொண்டு வருந்துகிறீர்களா?' உனக்கு மன்னிப்பு உண்டு.' இதைக் கவனியுங்கள்: ஒரு குற்றத்தைச் செய்த ஒருவர் மனப்பூர்வமாக மனந்திரும்பி, தாங்கள் செய்ததை ஒப்புக்கொண்டால்—அவர்கள் மீது சிறிதளவும் சந்தேகம் ஏற்படாத போதிலும்—மனித சட்டம்கூட அவர்களை மன்னிப்புடன் நடத்துகிறது. மேலும், அத்தகைய ஒருவருக்கு மனிதர்களால் கூட மென்மையாகத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டால், நீதியுள்ளவரும் இரக்கமுள்ளவருமான கடவுள் அவருக்குக் காட்டும் கருணை எவ்வளவு பெரியதாக இருக்கும்.

நாம் அனைவரும் கடவுளின் கைகளில் இருக்கிறோம். கடவுள் நம்மைக் கண்காணிக்கிறார், எல்லாவற்றையும் முழுத் தெளிவுடன் காண்கிறார்; ஒவ்வொரு மனிதனின் இதயமும் அவருடைய பார்வையில் அப்பட்டமாகத் திறந்து காட்டப்படுகிறது. அவர் நமக்கு அநியாயம் செய்ய மாட்டார். தெய்வீக நீதியும், தெய்வீகப் பழிவாங்கலும், மற்றும் மிக முக்கியமாக, கடவுள் நம்மை நேசிப்பதாலும், ஒரு மனிதர் செய்யும் எல்லா நன்மைகளும் வீணாகப் போவதில்லை. எனவே, மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் நியாயமாக நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று பாடுபடும் எவரும் ஒரு பயனற்ற, முற்றிலும் வளர்ச்சியடையாத மனிதர்.

அநியாயமாக நடத்தப்பட்ட ஒருவர், தெய்வீக சத்தியம் கோரும் விதத்தில் நடந்தவற்றுக்குப் பதிலளித்தால், இந்த வாழ்க்கையிலேயே கடவுள் அவரை நியாயப்படுத்துகிறார் என்பதை நான் கவனித்திருக்கிறேன். போருக்குப் பிறகு, ஒரு ஜெனரல் பதக்கங்களை வழங்க எங்கள் படைப்பிரிவுக்கு வந்ததை நான் நினைவுகூர்கிறேன். நான் அன்று அங்கே இல்லை. ஜெனரல் என் குடும்பப்பெயரை அழைத்தபோது, என் தோழர்களில் ஒருவன், தெஸ்ஸலியைச் சேர்ந்தவன், வரிசையிலிருந்து வெளியே வந்து எனக்காக இருந்த பதக்கத்தைப் பெற்றுக்கொண்டான். மற்ற வீரர்கள் எதுவும் சொல்லவில்லை, ஏனென்றால் அந்தக் காலங்களில் இராணுவத்தில் இதுபோன்ற ஏமாற்று வேலை செய்தால் சிறையில் அடைக்கப்படுவார்கள். , அந்தப் பொதுவானவர் சென்ற பிறகு, மற்றவர்கள் அவனை அரைகுறையாய் அடித்துவிடுவார்கள் என்று பயந்து அந்த சிப்பாயன் ஒளிந்துகொண்டான். நான் மீண்டும் படைப்பிரிவுக்குத் திரும்பியபோது, அவன் என்னிடம் நெருங்கப் பயந்தான். அவன் சுற்றிச் சுற்றி நடந்து இறுதியாக, 'என்னை மன்னியுங்கள், நான் அப்படி இப்படிச் செய்தேன்' என்றான். — 'சரி, நீ அந்தப் பதக்கத்தை எடுத்துக்கொண்டது சரியான காரியம்தான்! ' என்று நான் பதிலளித்தேன். 'நான் அதனால் என்ன செய்திருக்கப் போகிறேன்?' அதன் பிறகு, அவர் அந்தப் பதக்கத்தை அணிந்து அணிவகுப்புகளில் கலந்துகொண்டார். நாற்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, தெஸ்ஸலியிலிருந்து வந்த முதல் இராணுவத்தின் தளபதி இந்த மடாலயத்திற்கு வந்து எனக்கு ஒரு விருதைக் கொண்டு வந்தார் — அது மாமன்னர் அலெக்சாண்டரின் விருது. அவரைப் பார்த்ததும், என்னால் புன்னகைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. நாற்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு! மேலும், அந்த மார்ஷல் தெஸ்ஸலியிலிருந்து வந்திருந்தார் என்பது என்னைக் கவர்ந்தது — அப்போது என் விருதைப் பெற்ற வீரரின் சொந்த ஊர் அது. காரியங்கள் இப்படித்தான் நடக்கின்றன! இருப்பினும், நாம் நியாயமாக நடத்தப்பட வேண்டும் என்று முயற்சித்தால், இறுதியில், நாம் இங்கே எதற்காக முயற்சிக்கிறோமோ அதையும், நாம் அனுபவித்த அநீதிக்குப் பரிசாக நித்திய ஜீவனில் கிறிஸ்து நமக்காக வைத்திருப்பதையும் இழந்துவிடுகிறோம். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், அற்பமான விஷயங்களுக்காக, மிக முக்கியமானதையும், நித்தியமானதையும் நாம் இழக்கிறோம். எப்படியாயினும், பூமியில் உள்ள அனைத்தும் பயனற்றவை. அப்படியானால், நமக்கு அவை ஏன் தேவை?

ஒரு துறவிக்குரியதை, கிறிஸ்து வரும் வாழ்விற்காகப் பாதுகாக்கிறார்

— கெரொண்டா, ஒன்றிற்கு 'உரிமை கொண்டிருத்தல்' என்றால் என்ன?

— 'உரிமை' என்பது உலகியல் தர்க்கம். ஒருவர் எவ்வளவு உலகியல்வாதியாக இருக்கிறாரோ, அவ்வளவு 'உரிமைகள்' அவருக்கு உண்டு. அவர் எவ்வளவு ஆன்மீகவாதியாக இருக்கிறாரோ, அவ்வளவு குறைவான உரிமைகளையே கொண்டிருப்பார். இது குறிப்பாக ஒரு துறவியைப் பற்றி உண்மையாகும் — அவருக்கு கடமைகள் மட்டுமே உள்ளன; எதற்கும் உரிமை இல்லை. நான் என்ன சொல்ல வருகிறேன் என்றால், ஒரு துறவி எவருக்கும் எதிராக எந்த உரிமைக் கோரல்களையும் கொண்டிருக்கக் கூடாது. கிறிஸ்துவின் அன்புக்காக, ஒரு துறவி எல்லாவற்றையும் துறந்துவிட்டார்; எனவே, அவர் இந்த வாழ்வில் எந்த உரிமைகளையும் கொண்டிருக்க விரும்பினால், அது ஒரு முழுமையான தவறாகும். இந்த வழியில் நடந்துகொள்வதன் மூலம், ஒரு துறவி கிறிஸ்துவையும் துறவறத்தையும் புண்படுத்துகிறார். இந்த உலக மக்களுக்குப் பல விஷயங்களில் 'உரிமை உண்டு'—அதனால்தான் அவர்கள் உலகியல் சார்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள். ஆனால் ஒரு துறவி—உண்மையில் எந்தவொரு ஆன்மீக நபரும்—பெறத் தகுதியானதை, கிறிஸ்து வரும் வாழ்விற்காக ஒதுக்கி வைக்கிறார்.

'எனக்கு உரிமை உண்டு' என்ற மனப்பான்மை இன்று ஏறக்குறைய அனைத்து [பொது] இளைஞர்களிடையே மட்டுமல்ல, இளம் துறவிகளிடையேயும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. அவர்களில் சிலருக்கு தாங்கள் ஏன் துறவியானோம் என்பதும், துறவற வாழ்க்கை உண்மையில் எதை உள்ளடக்கியது என்பதும் தெரியாது. அதனால்தான் அவர்கள் எல்லாவற்றையும் பொறுத்தமாக, உலகியல் மனப்பான்மை, [ஆன்மீக ரீதியாக] விளக்க முடியாத தர்க்கம், மற்றும் மனித நீதிக் கருத்துக்களைக் கொண்ட 'எனக்கும் ஒரு உரிமை உண்டு' என்ற மனப்பான்மையை தங்களுள் வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள். ஐரோப்பிய மனப்பான்மையிலிருந்து தோன்றிய இந்த மனித நீதிக் கருத்து, இப்போது துறவற வாழ்க்கையிலும் ஊடுருவிவிட்டது.

இன்றைய காலகட்டத்தில், துறவற வாழ்க்கையில் இந்த வகையான மனப்பான்மையை ஒருவர் அடிக்கடி காண்கிறார்: 'நான் என் அண்டை வீட்டுக்காரருக்கு எந்தத் தொந்தரவும் கொடுப்பதில்லை, அவரும் எனக்கு எந்தத் தொந்தரவும் கொடுக்க நான் விரும்பவில்லை. எப்படியிருந்தாலும், நான் அவனுக்கு எந்தத் தீங்கும் விளைவிக்கவில்லை; என்னைப் பொறுத்தவரை எல்லாம் சரியாகத்தான் இருக்கிறது." அல்லது, சில துறவிகள் சொல்வது போல: "நான் என் கடமையைச் செய்துவிட்டேன்: நான் உதவ வேண்டிய இடங்களில் எல்லாம் உதவினேன்; முடிக்கப்பட வேண்டிய எதையும் முடித்துவிட்டேன். என்னைப் பொறுத்தவரை எல்லாம் சரியாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் மற்ற வேலைகள் என்ன? அது என் பொறுப்பு அல்ல. நான் செல்கிறேன்—என் துறவற விதிமுறைகளைக் கடைப்பிடிக்க என் குடிலுக்குச் செல்கிறேன்." இத்தகையோர், தங்கள் சகோதரர் பலவீனமாக இருக்கலாம் அல்லது தலைவலியால் அவதிப்படலாம், அதனால் அவரால் ஒரு குறிப்பிட்ட பணியைச் செய்ய முடியாமல் இருக்கலாம் என்பதையோ, அல்லது அவர் இரவு முழுவதும் விழித்திருந்து மிகவும் சோர்வாகத் திரும்பியதால் குறைவாக வேலை செய்கிறார் என்பதையோ கருத்தில் கொள்வதில்லை. அல்லது அவர்கள், "இது என் உணவின் பங்கு. எனக்கு அதில் உரிமை உண்டு," என்று கூறுகிறார்கள். ஆனால், தங்களது அண்டை வீட்டார் பலவீனமானவர் என்பதையும், அவரது உடல் அதிக ஆற்றலைச் செலவழிப்பதால் அவருக்கு அதிக சத்துள்ள உணவு தேவை என்பதையும் அவர்கள் கருத்தில் கொள்வதில்லை. இவை அனைத்தின் விளைவாக, ஆன்மீகச் சூழலில் உடல் ரீதியாக வசித்தாலும், அவர்கள் உலகியல் மனப்பான்மையை ஏற்றுக்கொண்டு, இந்த உலகிற்குரிய முன்மாதிரியான மனிதர்களாக மாறிவிடுகிறார்கள். ஆன்மீகமானவர்கள், ஆனாலும் எல்லாவற்றையும் உலகியல் ரீதியாக அணுகுவதைப் பார்ப்பது எப்படி இருக்கும் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? பலர் — சிலர் மற்றவர்களை விட அதிகமாக — நோன்பு நோற்கும்போதும், பிரார்த்தனை செய்யும்போதும், ஆராதனைகளில் கலந்துகொள்ளும்போதும், தங்களுக்கு நியமிக்கப்பட்ட கடமைகளைச் செய்யும்போதும், துறவற உடைகளை அணியும்போதும், துறவற வழக்கத்தின்படி வாழ்ந்தும், எல்லாவற்றையும் ஆன்மீக ரீதியாக அணுகாமல், உலகியல் ரீதியாக அணுகுவதை நான் கவனித்திருக்கிறேன். அவர்கள் யாராவது தங்களுக்குக் காயப்படுத்தும் வகையில் பேசுவார்களோ அல்லது தங்களை நியாயமற்ற முறையில் நடத்துவார்களோ என்று கவலைப்பட்டு, எப்போதும் எச்சரிக்கையாக இருக்கிறார்கள். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், இந்த மதகுருமார்கள் உலகியல் நீதியின் எல்லைகளுக்குள் செயல்படுகிறார்கள், சிலர் அந்தத் தரத்திற்கும் ஈடாக இல்லை. இப்போது நீங்கள் விரும்பினால், அவர்களுடன் ஒரு ஆன்மீகப் புரிதலை அடைய முயற்சி செய்து பாருங்கள்! எதிர்காலத்தில், கிறிஸ்து தங்களுக்குக் கணக்குத் தீர்ப்பது எளிதாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக [அவர் தங்களின் கடனாளியாக இருக்கக்கூடாது என்பதற்காக ] இந்தத் துறவிகள் எல்லாவற்றையும் ஏற்பாடு செய்ய முயற்சிக்கின்றனர்! கிறிஸ்து ஒவ்வொரு நபரும் சகிக்கும் அநீதியின் அளவையும், அவர்களுக்கு அதற்கேற்ப வெகுமதி அளிக்க அவர்களின் தியாகத்தின் அளவையும் பார்க்கும்போது, இந்த மக்கள் [கிறிஸ்துவுக்காக] தாங்களாகவே [தங்கள் சொந்த தகுதிகளை] கணக்கிட விரும்புகிறார்கள்.

சில நவீன துறவிகளிடம் நான் காணும் மனநிலையைக் கண்டு நான் பொதுவாக திகைப்படைகிறேன். சரி, அது முற்றிலும் மனித நீதிதான்! ஆனால் மனித நீதி ஆன்மீக வாழ்க்கையில் எப்படிப் பொருந்தும்? உலக வாழ்க்கையில் கூட மனித நீதியால் நீங்கள் வெகுதூரம் செல்ல முடியாது — ஆன்மீக வாழ்க்கையில் அதைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம்! நான் ஒரு சம்யுക്ത மடத்தில் வாழ்ந்தபோது, அங்கே இருந்த அனைத்துத் துறவிகளும் தொடர்ந்து ஏதேனும் ஒரு தியாகத்தைச் செய்ய முயன்றுகொண்டே இருந்தார்கள். இந்த உணர்வு எல்லா இடங்களிலும் மேலோங்கியிருந்தது: வேலையிலும், உணவிலும். அவர்கள் முதலில் தங்கள் அண்டைத் துறவியைப் பற்றி நினைத்து, சொர்க்கத்தில் வாழ்வது போல வாழ்ந்தனர். உதாரணமாக, உணவு நேரத்தில் அமர்ந்திருக்கும்போது, மற்றொருவர் அதிகமாகப் பெறுவதற்காக ஒரு துறவி குறைவாக உண்ண முயற்சிப்பார். தானே சிறந்த உடல்நலத்துடன் இல்லாவிட்டாலும், அவர் அதற்கு எந்த முக்கியத்துவமும் கொடுக்கவில்லை. அத்தகைய துறவி, தன் சகோதரன் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறானா அல்லது பலவீனமாக இருக்கிறானா என்று கவலைப்படவில்லை. அந்தத் துறவி [வெறுமனே] தன்னைத் தியாகம் செய்தார். அவர் தன் சொந்த அறிவையும் பயன்படுத்தவில்லை, 'ஒரு சகோதரன் தன் பங்கை விட அதிகமாகச் சாப்பிட்டால், அது அவனுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும்' என்றும் சொல்லவில்லை. இருப்பினும், ஒரு துறவி தான் அநியாயம் செய்யப்படாமல் இருப்பது, தன்னை அதிகமாக உழைக்க வைக்காமல் இருப்பது, அல்லது தனது உழைப்பு வீணாகாமல் இருப்பது பற்றி கவலைப்படத் தொடங்கும் தருணத்திலிருந்தே — கடவுள் இருக்கிறார், மறுபிறவி உண்டு, வரவிருக்கும் இறுதித் தீர்ப்பு மற்றும் தெய்வீகப் பிரதிபலன் அனைவரையும் காத்திருக்கிறது என்பதை அவர் நம்புவதை நிறுத்திவிடுகிறார் என்று தெரிகிறது. அவர் மற்றவர்களை விடச் சற்று அதிகமாக உழைத்தாலும், அந்த உழைப்பும் வீணாகாது. விலங்குகளின் உழைப்பு மட்டுமே வீணாகிறது. ஆனால் இந்தப் பரிதாபமான உயிரினங்கள் கூட நமக்காகத் தங்களைத் தியாகம் செய்கின்றன! அதுவும், அவை நமது தவறின் காரணமாகவே துன்பப்பட்டாலும்! ஏனெனில், நமது முன்னோர்களின் பாவத்திலிருந்து, இயற்கை மனிதனுடன் சேர்ந்து பெருமூச்சு விடுகிறது, அவனுடன் அனுதாபப்படுகிறது. இது எவ்வளவு பயங்கரமானது! வேட்டைக்காரர்களால் காயப்படுத்தப்படும்போது காட்டு விலங்குகள் எவ்வளவு துன்புறுகின்றன என்று பாருங்கள்! ஊனமுற்று, உடைந்த கால்களுடன், தங்களை வாட்டி வதைத்து விழுங்கும் பெரிய வேட்டையாடும் விலங்குகளிடமிருந்து அவற்றால் தப்பிக்க முடிவதில்லை. ஆனாலும், இந்த பரிதாபமான உயிரினங்கள் சிறிதளவும் வெகுமதி பெறுவதில்லை! ஒருவர் இதைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்றால், அவர் மனிதர் அல்ல. கடவுள் அவர்களுக்கு அறிவைக் கொடுத்தது இதற்காகத்தான்: அவர்கள் அதைப் பயன்படுத்திச் சரியானதைச் செய்து தங்களைச் சரியான வழியில் வழிநடத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக. நீங்கள் உங்களை இறுதிவரை வருத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்று நான் இப்போது சொல்லவில்லை, ஆனால் நீங்கள் இரக்கமுள்ளவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்று சொல்கிறேன்.

— வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், ஜெரோண்டா, நமது அண்டை வீட்டாருக்கு நிம்மதியையும் ஆறுதலையும் அளிக்க வேண்டும் என்ற தீவிரமான விருப்பத்தால் நமது இதயங்கள் நடுங்க வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்புகிறீர்கள்...

— ஆம், ஏனென்றால் உங்கள் அண்டை வீட்டாரின் துயரத்தைத் தணித்து அவர்களுக்கு அமைதியைக் கொண்டுவர நீங்கள் பாடுபடும்போது, அதே நேரத்தில் உங்களை முழுமையாகக் கடவுளின் பராமரிப்பில் ஒப்படைக்கும்போது, நீங்கள் உங்களைக் களைப்படையச் செய்வதில்லை. ஆனால், நீங்களே சோர்வடைந்து, இதைப் பற்றி [பிறரிடம்] பேசினால், உங்கள் எல்லா உழைப்புகளும் வீணாகிவிடும். உங்கள் கசப்பான நிலையைப் பற்றிப் புகார் கூறுவதற்காகக் கிறிஸ்து உங்களுக்குப் பரிசளிப்பார் என்று நினைக்கிறீர்களா? [அவர் உங்களுக்குப் 'பரிசு' கொடுத்தால்,] அது முகத்தில் அறைந்தது போலத்தான் இருக்கும்.

என்னால் முடிந்தவரை, நான் பேசும் இந்தப் பணியைச் செய்ய முயற்சி செய்யுங்கள். இது நீங்கள் ஈடுபட வேண்டிய ஆன்மீகப் பணியாகும். இந்தப் பணியைச் செய்யாதவர்களுக்கு, கடுந்தவம் கூட பயனளிக்காது, ஏனென்றால் அவர்களின் ரேடியோ தவறான அலைவரிசையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது—அது கடவுளின் ரேடியோவுடன் ஒரே அலைநீளத்தில் இல்லை. அப்படி என்றால், மற்ற அனைத்தும் வீணாகிவிடும்: சிரம்பாடுகளும் நோன்புகளும் கூட... இவற்றில் எதுவும் செய்யத் தேவையில்லை என்று நான் கூறவில்லை, ஆனால் நாம் இந்தச் செயல்கள் அனைத்தையும் செய்தால் மட்டும் போதுமானது, எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்று ஒருவர் நினைக்கக்கூடாது.

மக்கள் தங்களுக்காக ஒரு வேறுபட்ட 'நற்செய்தியை' உருவாக்கியுள்ளனர்

— கெரொண்டா, எந்தச் சூழ்நிலைகளில் ஒருவரை நீதிமான் என்று அழைக்க முடியும்?

— உலகியல் பார்வையில், ஒரு நீதியுள்ளவர் என்பது மனித நீதியை அடிப்படையாகக் கொண்ட தீர்ப்பைக் கொடுப்பவர். இருப்பினும், மனித நீதியின் [சட்டங்களின்]படி அல்ல, ஆனால் தெய்வீக உண்மையின்படி நீதியுள்ளவராக இருப்பவரே பரிபூரணமானவர். இந்த நிலையில், கடவுள் அவரது -ஐ ஆசீர்வதிக்கிறார். என் 'சுயத்தையும்' என் சொந்த நலனையும் என் செயல்களைப் பாதிக்க ஒருபோதும் அனுமதிக்காமல், ஒருவிதத்தில், நான் கடவுளை என் மீது தெய்வீகக் கருணை பொழியும்படி நிர்ப்பந்திக்கிறேன்.

[57]மிகவும் கச்சிதமான மனித உண்மை கூட, எப்போதும் மனிதக் கூறுகளைக் கொண்டிருக்கும். மேலும், ஒரு ஆன்மீக மனிதருக்குள் மனித உண்மை உயிர்ப்புடன் இருக்கும் வரை, அந்த ஆன்மா, அது ஒரு அந்நியப் பொருள் போல, இந்த உண்மையை அவனிடமிருந்து வேரறுக்கப் போராடுகிறது; அதே சமயம் அந்த மனிதன் போராடுகிறான், சில சமயங்களில் வெல்கிறான், சில சமயங்களில் தோற்கடிக்கப்படுகிறான், மேலும் ஆன்மீக ரீதியாகச் சோர்வடைகிறான். இருப்பினும், தெய்வீக உண்மையை அடைந்தவுடன், ஒரு மனிதன் தனது ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டு, தெய்வீக ஞானத்தைப் பெறுவதற்குத் தயாராகிறான்.

— ஜெரோண்டா, தங்களுக்கு அநியாயம் நடந்ததாகக் கூறும் ஒருவரிடம் தெய்வீக நீதியானது இருக்கிறது என்று நான் கூறினால், இந்த வார்த்தைகள் அவருக்கு உதவுமா?

— இல்லை, அவனிடம், 'நற்செய்தி கட்டளையிடுவதைப் போல, நடப்பதை ஆன்மீகக் கண்ணோட்டத்தில் பார்' என்று சொல்வது நல்லது. ஏனெனில், தெய்வீக நீதியுள்ளது என்று நீங்கள் அவனிடம் சொன்னால், மற்றவர்கள் தனக்குத் தவறு செய்ததாக அவன் உண்மையாகவே நம்புவான், ஆனால் யதார்த்தத்தில், ஒருவேளை, அவனே அவர்களுக்குத் தவறு செய்திருக்கலாம்.

இல்லை, உண்மையாகவே, இது எனக்கு மிகுந்த வேதனையைத் தருகிறது. நான் ஒருவரை அறிந்திருந்தேன், அவர் தவறாமல் தேவாலயத்திற்குச் செல்வார், நோன்பிருந்தார், ஒரு கிறிஸ்தவரிடமிருந்து எதிர்பார்க்கப்படும் மற்ற கடமைகளைச் செய்தார், மேலும் தன்னை ஒரு ஆன்மீக வாழ்க்கை வாழ்பவராகக் கருதினார். இருப்பினும், ஐந்து பிளாட்டுகளை வைத்திருந்தும், இரண்டு சம்பளம் வாங்கியும், குழந்தைகள் இல்லாமலும் இருந்தபோதிலும், அவர் ஏழைகளுக்கு ஒரு செப்புக் காசு கூட பிச்சையாகக் கொடுக்கவில்லை. "சரி," என்று அவனிடம் சொன்னேன், "உனக்கு ஏராளமான ஆதரவற்ற உறவினர்கள் இருக்கிறார்கள். ஏன் அவர்களுக்கு உதவக்கூடாது? அந்தப் பணத்தை எல்லாம் என்ன செய்யப் போகிறாய்? அதை விதவைகளுக்கும் அனாதைகளுக்கும் கொடு..." அதற்கு அவன் என்ன பதில் சொன்னான் தெரியுமா? "அப்படியென்றால், ' என்று சொன்னார், 'என் சகோதரி விதவை என்பதற்காக, நான் அவளிடம் வீட்டு வாடகை வாங்கக் கூடாதா?' இதைக் கேட்டதும், என் தலைக்கேறிவிட்டது! இதோ — இந்த உலகின் உண்மை! 'சாப்பிட ஒன்றுமில்லாத குழந்தைகள் என்னுடையவர்கள் அல்ல, அவர்கள் மற்றவர்களுடையவர்கள்,' என்று இந்த ரக மனிதன் நினைக்கிறான், 'அவர்களுக்கு நான் எந்தப் பொறுப்பும் ஏற்க வேண்டியதில்லை. நான் யாருக்கும் தீங்கு விளைவிப்பதில்லை. கடவுள் காப்பாற்ற வேண்டும், நான் ஒருபோதும் யாருக்கும் தீங்கு விளைவிக்க மாட்டேன்!' என்று கூறுவார்கள். இதுபோன்றவர்கள் தங்கள் மனசாட்சியை அமைதிப்படுத்த ஒரு வழியைக் கண்டுபிடிக்கிறார்கள், ஆனாலும் அவர்களுக்கு உண்மையான மன அமைதி இருப்பதில்லை. மனித தர்க்கம் மற்றும் உலகியல் நீதியால் வழிநடத்தப்படும் இந்த மக்கள், தங்கள் கண்களுக்கு முன்னே ஒரு தீவிரமான விஷயம் நடந்து கொண்டிருக்கும்போதும், அலட்சியமாக இருக்கிறார்கள். [அவர்களின் ஈடுபாட்டைக் கோருவது]. அதன்பிறகு அவர்களால் எப்படி ஆன்மீக ரீதியாக எதையும் உணர முடியும்? ஒருவருக்கு ஒரு முழு வீட்டையே நன்கொடையாக வழங்கும் நபர்கள் இருக்கிறார்கள், ஆனாலும் அதே நேரத்தில், யாராவது தங்களுக்கு வாடகை பாக்கி வைத்திருந்தால், அவர்களை நீதிமன்றத்திற்கு இழுக்கிறார்கள். இதை உங்களால் எப்படி விளக்க முடியும்?

— கெரொண்டா, இதை மனித இயல்பால் விளக்க முடியுமா?

— அது மனித இயல்பு கூட இல்லை. அத்தகையவர்களுக்கு மனித இயல்பு பற்றிய உணர்வு என்பது ஏறக்குறைய இல்லை. ஒருபுறம், அவர்கள் ஒருவருக்கு ஒரு லட்சம் டிராச்சமாக்களை நன்கொடையாக அளிக்கிறார்கள், மறுபுறம், ஒரு டாக்சி ஓட்டுநருடன் ஆயிரம் டிராச்சமாக்களுக்காகச் சண்டையிட்டு அவரை காவல்துறைக்கு இழுத்துச் செல்கிறார்கள். சரி, இதை நீங்கள் எப்படி விளக்குவீர்கள்?

— ஒருவேளை, ஜெரோண்டா, அவர்களுக்குப் பைத்தியமா?

— இல்லை, அவர்களுடைய தலைக்கு ஒன்றும் குறைவில்லை.

— ஒருவேளை, ஜெரோண்டா, அவர்கள் பெருமையால் தானம் செய்கிறார்கள், தங்களைத் திருப்திப்படுத்திக் கொள்ளவா?

— ஆஹா, அதுதான் சரியான புள்ளி! அவர்கள் பெருமையால் தாராளமாகக் கொடுக்கிறார்கள், அதை இறைவனுக்கு மகிமை சேர்க்க அல்ல, தங்களுக்கு மகிமை சேர்க்கவே செய்கிறார்கள். அத்தகையவர்கள் தங்களிடம் உள்ள அனைத்தையும் மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்கலாம், ஆனாலும் அவர்களிடம் அன்பு இல்லை.

இன்று மக்களிடையே ஒருவிதமான சீரழிந்த ஆவி இருக்கிறது. ஆன்மீகப் பெரியவர்கள் கூட, கடவுளை நம்புவதாகக் கூறிக்கொண்டே, சட்டப்பூர்வமான நீதியைப் பெறுவதற்காகப் பாடுபடுகிறார்கள். 'இதற்கு உனக்கு உரிமை உண்டு, அதற்கு எனக்கு உரிமை உண்டு...' ஓ, மக்களிடையே இந்த 'பொது அறிவுச் செய்தி' என்று சொல்லப்படுவது—இந்த அசுரத்தனமான 'பொது அறிவு' என்று சொல்லப்படுவது—இல்லாமல் இருந்திருக்கக் கூடாதா! 'நான் ஒரு முட்டாள் என்று அவர்கள் நினைக்க வேண்டாம்,' என்று இத்தகையோர் கூறுகிறார்கள். கிறிஸ்தவர்கள் ஒருவரையொருவர் நீதிமன்றத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும் அளவிற்குச் செல்கிறார்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? உண்மை அவர்களுடைய பக்கம் இருந்தாலும் அவர்கள் நீதிமன்றத்திற்குச் செல்லக்கூடாது — அவர்கள் தவறு செய்தால் இன்னும் அதிகமாக ! அதனால்தான் சிலர் தங்கள் விசுவாசத்தை இழக்கிறார்கள் — இத்தகைய கிறிஸ்தவர்களின் தவறின் காரணமாகவே. ஒருவர் தேவாலயத்திற்கோ அல்லது ஜெபக்கூட்டங்களுக்கோ செல்வதில்லை என்று மக்கள் பார்க்கிறார்கள், ஆனாலும், தேவாலயத்திற்குச் சென்று, இரவு முழுவதும் ஜெபக்கூட்டங்களில் கலந்துகொண்டு, தான் செய்ய வேண்டிய அனைத்தையும் செய்யும் ஒரு குறிப்பிட்ட கிறிஸ்தவரைப் போல, ஒரு ஏழை மனிதனை சிறிதளவு பணம் வாங்கியதற்காக நீதிமன்றத்திற்கு இழுக்கும் அளவிற்கு அவர் செல்வதில்லை. மேலும் அவர் இதைச் செய்வதெல்லாம் 'தனது உரிமைகளைப் பாதுகாக்க' மட்டுமே. தனக்குக் கடன்பட்டிருந்த ஒருவரை நீதிமன்றத்திற்கு அழைத்துச் செல்லவிருந்த ஒருவரிடம் நான் கேட்டேன்: 'உங்களுக்குப் பணம் தேவைப்படுகிறதா? அல்லது உங்கள் கடனாளியை விட உங்களுக்கு அதிக குழந்தைகள் உள்ளதா? அல்லது ஒருவேளை உங்கள் மனைவி சட்ட நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்று வற்புறுத்துகிறாரா, அதனால்தான் நீங்கள் இந்தக் கடினமான நிலையில் இருக்கிறீர்கள்?" — "இல்லை," என்று அவர் பதிலளித்தார், "நான் இதை நீதி நிலைநாட்டுவதற்காகச் செய்கிறேன்."

என்ன சொல்வது! நிச்சயமாக, சில தேவாலய வட்டாரங்களில் குழந்தைகளாக சிலர் பெற்ற வளர்ப்பும் இதில் ஒரு பங்கு வகித்தது. பல ஆண்டுகளாக, என்னால் ஒரு குறிப்பிட்ட சம்பவத்தை மறக்க முடியவில்லை. ஒரு குறிப்பிட்ட வீட்டில், 'சிடர்ஸ் ஆஃப் மெர்சி' (Sisters of Mercy) என்ற கிறிஸ்தவ சகோதரிகளின் சபையைச் சேர்ந்த சகோதரிகளால் ஒரு குழந்தை பராமரிக்கப்பட்டு வந்தது. அந்த சகோதரிகள் பிரம்மச்சரிய விரதம் ஏற்றுக்கொண்டவர்கள். ஒரு நாள், ஒரு சிறுவன் நோய்வாய்ப்பட்டான், மேலும் கதிர்வீச்சு சம்பந்தப்பட்ட மருத்துவப் பரிசோதனைக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டியிருந்தது. மருத்துவர் அந்த சகோதரிகளை வந்து அவனுக்கு உதவுமாறு கேட்டார், ஆனால் அந்த சகோதரத்துவத்தில் ஒரு உறுப்பினர் கூட அசைந்து கொடுக்கவில்லை—அவர்கள் கதிர்வீச்சிற்குப் பயந்தனர். ஆனால், அவர்கள் பிரம்மச்சரிய விரதம் இருந்ததால், இந்த விஷயத்தில் எந்த விவாதமும் தேவையில்லை என்பதுடன் தொடங்குவோம். அவர்கள் திருமணம் செய்துகொள்ளத் திட்டமிட்டிருந்தால், அது வேறு விஷயம்; அவர்களின் பயம் ஓரளவு நியாயப்படுத்தப்பட்டிருக்கும். ஆனால் அவர்கள் விசுவாசிகள், அதனால் அவர்கள் குடும்பம் தொடங்கத் திட்டமிட்டிருந்தாலும் கூட, தியாகத்தைக் காட்ட வேண்டும். இந்த சகோதரிகள், இந்தத் தியாகத்தைச் செய்வதற்கான தங்கள் உரிமையைப் பாதுகாத்து, தங்களுக்குள் வாதிட்டிருந்தால் அது [ஆன்மீக ரீதியாக] சரியாக இருந்திருக்கும். ஆனால் இறுதியில், சகோதரிகள் குழுவில் இல்லாத மற்றொரு செவிலியர் மருத்துவருக்கு உதவ விரைந்தார். இந்த இளம் பெண் ஆன்மீக வாழ்க்கை வாழ்ந்தது மட்டுமல்லாமல், திருமணம் செய்துகொள்ளவும் திட்டமிட்டிருந்தார்; இருப்பினும் அவர் அந்தச் சிறுவன் மீது இரக்கம் காட்டினார்.

மேலும் எல்லாவற்றையும் விட மோசமாக, இதுபோன்றவர்களுக்கு இதைப் பற்றி மனசாட்சியின் உறுத்தல் இல்லை, ஏனெனில் அவர்கள் கூறுவார்கள்: 'இந்த [தியாகம்] எல்லாம் எங்களுக்காக இல்லை. நாங்கள் ஆன்மீகப் பணிகளுக்காக வாழ்கிறோம்.' அவர்கள் 'சிலர் தங்களைத் தியாகம் செய்வதை விரும்புகிறார்கள், ஆனால் நான் ஒரு அமைதியான, நிதானமான வாழ்க்கையை விரும்புகிறேன்...' என்ற எண்ணத்தையும் கூட வளர்த்துக் கொள்ளலாம்." சில சமயங்களில் அவர்கள் தங்களை அர்ப்பணிப்பவர்களை, அவர்கள் ஆன்மீக நிலையை அடையவில்லை என்று கூறி கண்டிக்கக்கூடச் செய்வார்கள். ஆனால், எங்கு தியாகம், தாராளம், தன்னலமின்மை, அடக்கம் மற்றும் அறியப்படாமல் இருக்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருக்கிறதோ, அங்கு கிறிஸ்து வசிக்கிறார்.

— ஜெரோண்டா, ஒருவர் கடினமான சூழ்நிலையில் இருப்பதை நீங்கள் கண்டால், நீங்களே சோர்வாகவோ அல்லது உடல்நிலை சரியில்லாமலோ இருந்தாலும், அவர்களுக்கு உதவ விரைந்து செல்ல வேண்டாமா?

— ஆம், நிச்சயமாக! ஆனால், உங்களுக்குத் தெரியுமா, பல ஆன்மீகமானவர்கள் தங்களுக்குள் உலக ஞானத்தை வளர்த்துக் கொண்டதை நான் கவனித்திருக்கிறேன். அவர்கள் தங்களுக்கென ஒரு உலகியல் 'நற்செய்தியை' உருவாக்கியிருக்கிறார்கள் — தங்களின் சொந்த தரநிலைகளுக்கு ஏற்றவாறு வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு 'நற்செய்தி'. 'ஒரு கிறிஸ்தவருக்கு,' என்று அத்தகையவர்கள் கூறுகிறார்கள், 'சுயமரியாதை உணர்வு இருக்க வேண்டும்; அவர் அவமதிக்கப்படக் கூடாது, அல்லது ஒரு முட்டாளாகத் தோன்றவும் கூடாது.' வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், அத்தகையவர்கள் எல்லாவற்றையும் உலகியல் தர்க்கம் மற்றும் உண்மையுடன் அணுகுகிறார்கள். 'இதற்கு எனக்கு உரிமை உண்டு!' என்று அத்தகையவர் கூறுகிறார். 'நான் அவனுக்குத் தவறு செய்யவில்லை, அவன் எனக்கும் தவறு செய்யக் கூடாது!' ஆனாலும், அவனது சொந்த பகுத்தறிவே தான் சரியானவன் என்று அவனுக்கு ஆறுதல் அளிக்கிறது. அத்தகைய ஒரு நபரில், உலகியல் உண்மையின் அனைத்து வெளிப்பாடுகளும் தெளிவாகத் தெரிகின்றன. அவர்களிடம் அன்பில்லை, தியாகமில்லை—அவர்களிடம் எதுவுமில்லை. அவர்கள் தங்களுக்கென ஒரு 'போதனையை' உருவாக்கியுள்ளனர், மேலும் கடவுளுடனான மிகச் சிறிய தொடர்பு கூட அவர்களிடம் இல்லை. அப்படியானால், இவை அனைத்திற்குப் பிறகும் தெய்வீக அருள் எப்படி அவர்களை வந்தடைய முடியும்?

நான் இராணுவத்தில் பணியாற்றியபோது, ஒரு இராணுவ விமான நிலையத்தைச் சேர்ந்த ரேடியோ ஆபரேட்டர் எங்கள் படைப்பிரிவுக்கு அழைப்புச் சின்னங்களைச் சேகரிக்க வருவார்,[58] , நாங்கள் அரட்டையடிப்போம். இராணுவத்தில் சேருவதற்கு முன்பு, அவர் இறையியல் படித்திருந்தார், மேலும் படைப்பிரிவில் இருந்தபோது அவர் [தனது சக வீரர்களுக்கு] பிரசங்கங்கள் கூட செய்வார். இருப்பினும், அனைவரும் அவரை 'ஜெசூட்' ([59] ) என்று அழைத்தனர், ஏனென்றால் அவர் எந்தவொரு தனிப்பட்ட தியாகங்களையும் செய்யாதது மட்டுமல்லாமல், மற்றவர்களுக்குச் சிறிதளவும் உதவத் தயாராக இல்லை. சில சமயங்களில் நான் அவரிடம் கேட்பேன்: 'நீங்கள் எப்படியும் விமான நிலையத்திற்குச் செல்கிறீர்கள், எனவே குறிப்பிட்ட ரேடியோ ஆபரேட்டருக்காக இந்த அழைப்புச் சின்னங்களை எடுத்து வாருங்கள்.' ஆனால் அவர் ஒருபோதும் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டார். 'இல்லை,' என்பார் அவர், 'நான் என்னுடைய அழைப்புச் சின்னங்களை வாங்கச் சென்றேன்; அவரும் சென்று அவருடையதை வாங்கிக்கொள்ளட்டும்.' அவர் அந்த மற்றவரிடம் நியாயமற்றவராக நடந்துகொள்ளவில்லை என்று தனக்குத்தானே ஆறுதல் கூறிக்கொள்வார். ஆனால், ஒருவரின் சட்டைக்காக மட்டும் கேட்கப்படாமல், கட்டாயப்படுத்தப்பட்டால், இரண்டு மைல் தூரம் கூட அவருடன் செல்ல வேண்டும் என்று கிறிஸ்து கூறுகிறார்.[60] அவர், 'ஒருவர் உங்கள் சட்டையைக் கேட்டால், உங்கள் மேலாடையையும் கொடுங்கள்' என்று கூறவில்லை, மாறாக கட்டளையிடுகிறார்: 'யாராவது உன்னை உன் சட்டையைப் பிடுங்கிக்கொள்ள வழக்குக்கு இழுத்தால், உன் மேலாடையையும் அவனுக்குக் கொடு.'[61] கிறிஸ்து நமக்கு இந்தக் கட்டளையைத் தருகிறார், ஆனாலும் தன்னை ஆவிக்குரியவர் என்று கருதும் ஒருவர், 'நான் எனக்காக ஒரு மைல் அதிகமாகச் சென்றேன், அதனால் அவனும் அவனுக்காக ஒரு மைல் அதிகமாகச் செல்லட்டும்' என்று சொல்கிறாரா? வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், அவர், 'நாம் ஒரு முட்டாள்களைக் கண்டுபிடித்துவிட்டோம்!' என்று சொல்வது போலாகும். அவர்கள் என்னிடம் ஒரு வெர்ஸ்ட் கேட்கிறார்கள், அப்படியானால் நான் முழு இரண்டு வெர்ஸ்ட் நடக்க வேண்டுமா?" அப்படியானால், அதற்குப் பிறகு எப்படி கடவுளின் கிருபை அத்தகைய ஒருவனுக்கு அருகில் வர முடியும்? ஆனால் ஒருவர் இந்த நற்செய்தி கட்டளையை [உண்மையாக] தனக்குப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, ஒரு வெர்ஸ்ட் நடக்கக் கட்டாயப்படுத்தப்படும்போது, மேலும் நடந்து சென்றால், அப்போது கிறிஸ்து செயல்படத் தொடங்குகிறார். மேலும், இந்த மனிதனை [தனக்கு அருகில்] நடக்கக் கட்டாயப்படுத்தியவன் ஆன்மீக ரீதியாக மாற்றப்பட்டு, ஆச்சரியத்துடன், தன் தலையின் பின்புறத்தை சொறிந்துகொள்கிறான்: "அட," அவன் சொல்கிறான், "என்ன ஒரு அற்புதம்! நான் அவனை ஒரு வெர்ஸ்ட் தூரம் மட்டுமே நடக்கச் சொன்னேன், ஆனால் பாருங்கள் அவன் எவ்வளவு தூரம் வந்துவிட்டான்! இதுதான் உண்மையான கருணை!"

இன்றைய பல 'ஆன்மீக' மக்களிடம் காணப்படும் உலகியல் பகுத்தறிவு கிறிஸ்துவிடம் இருந்திருந்தால், அவர் தனது சொர்க்க சிம்மாசனத்தை விட்டுவிட்டு, பூமிக்கு இறங்கி, எங்கள் போன்ற பாவி மக்களின் கைகளில் துன்பப்பட்டு சிலுவையில் அறையப்பட்டிருக்க மாட்டார். இருப்பினும், மனிதக் கண்ணோட்டத்தில், கிறிஸ்துவின் இந்த 'தோல்வி'யின் பின்னணியில் அனைவரின் மீட்புக்கான இரகசியம் மறைந்திருந்தது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நமது மீட்புக்காக அவர் எதைத்தான் சகித்துக்கொள்ளவில்லை! அவர் தம்மைத் தாமே இவ்வளவு தாழ்மையாக்கிக்கொண்டார் என்றால், மக்கள் அவரை ஏளனம் செய்து, 'தீர்க்கதரிசனம் சொல்லு, உன்னை அடித்தது யார்?' என்று கேட்டார்கள். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், யூதர்கள் கிறிஸ்துவை ஏளனம் செய்வதில் மகிழ்ச்சி கண்டார்கள்! நான் ஒரு சிறுவனாக இருந்தபோது, மற்ற சிறுவர்கள் 'சிட்ஸ்' விளையாடுவதைப் பார்த்தது எனக்கு எவ்வளவு கசப்பாக இருந்தது, உங்களுக்குத் தெரியுமா? யூதர்கள் அதே விளையாட்டை... கிறிஸ்துவுடனே விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள்! 'தீர்க்கதரிசனம் சொல்லும், உன்னை அடித்தது யார்?'[62] ஓ, அது எவ்வளவு பயங்கரமானது! ஆனாலும், சிலுவை அடிக்கப்படாத ஒரு கிறிஸ்தவத்திற்காகவும், ஒரு 'உடனடி உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்தவத்திற்காகவும்' நாம் பாடுபடுகிறோம். நமது சொந்த விருப்பங்களுக்கு ஏற்றவாறு கிறிஸ்தவத்தையும் துறவறத்தையும் நாம் மறுவடிவமைக்கிறோம். எந்த வகையிலும் நம்மை நாமே கட்டுப்படுத்திக் கொள்ள நாம் விரும்பவில்லை.

இருப்பினும், அமானுஷ்யத்தை அனுபவிக்க, நாம் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டதாக வாழ வேண்டும்.

பகுதி 3.
பாவம் மற்றும் மனந்திரும்புதல் பற்றி

"உண்மையான மனந்திரும்புதல் என்பது, ஒருவர் முதலில் தனது பாவத்தை உணர்ந்து, வேதனையை அனுபவித்து, கடவுளிடம் மன்னிப்புக் கேட்டு, அதன் பிறகே பாவ அறிக்கை செய்வதாகும். இவ்வாறு, தெய்வீக ஆறுதல் வருகிறது. அதனால்தான் நான் எப்போதும் மக்களை மனந்திரும்பவும் பாவ அறிக்கை செய்யவும் அறிவுறுத்துகிறேன். நான் ஒருபோதும் [மனந்திரும்புதல் இல்லாமல்] பாவ அறிக்கை செய்யச் சொல்லி அறிவுறுத்துவதில்லை."

அத்தியாயம் 1.
பாவம் ஒருவரை எவ்வாறு வாட்டுகிறது

இதயத்தின் தூய்மை

— கெரொண்டா, எந்தவொரு நபரின் இதயத்திலும் கிறிஸ்து வசிக்க முடியுமா?

— கிறிஸ்து நிச்சயமாக அங்கே வாசிக்க முடியும், ஆனால் மக்கள் தங்கள் வழிகளைச் சீர்திருத்த முயற்சி செய்யாததால் அவரை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. கிறிஸ்து நம்மில் வாசிக்க, நமது இதயங்கள் தூய்மைப்படுத்தப்பட வேண்டும். "தேவனே, எனக்குள் ஒரு பரிசுத்த இருதயத்தைச் சிருஷ்டிப்பீராக..."[63]

— ஜெரோண்டா, காட்டு விலங்குகள் ஏன் புனிதர்களுக்குத் தீங்கு விளைவிப்பதில்லை?

— மக்கள் அமைதியாகும்போது, காட்டு விலங்குகளும் அமைதியடைந்து மனிதனைத் தங்கள் எஜமானனாக அங்கீகரிக்கின்றன. பரிசேயில், ஆதாம் ஏவாளின் வீழ்ச்சிக்கு முன்பு, காட்டு மிருகங்கள் அவர்களை மரியாதையுடன் நக்கின, ஆனால் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, அவற்றைக் கிழித்துக் கொல்லத் தாக்கத் தொடங்கின. ஒரு நபர் வீழ்ச்சிக்கு முன்பு இருந்த நிலைக்குத் திரும்பும்போது, மிருகங்கள் மீண்டும் அவர்களைத் தங்கள் எஜமானராக அங்கீகரிக்கின்றன. இருப்பினும், இன்று விலங்குகளை விடவும், பாம்புகளை விடவும் மோசமான மனிதர்கள் உள்ளனர். அவர்கள் தங்கள் சொந்த ஆதாயத்திற்காக வீடற்ற குழந்தைகளைச் சுரண்டுகிறார்கள், அவர்களின் பணத்தை எடுத்துக்கொள்கிறார்கள், மேலும் சிக்கல் நெருங்குவதைக் கண்டதும், காவல்துறையை அழைத்து, அனைத்துப் பழிகளையும் அந்தச் சிறுவர்கள் மீது சுமத்தி, அவர்களை மனநலக் காப்பகங்களிலும் சேர்க்கிறார்கள். அதனால்தான், காப்பாடோசியாவின் மாண்புமிகு அர்செனியஸ், காட்டு விலங்குகள் அடங்கி மனிதர்களுக்குத் தீங்கு செய்யாமல் இருக்கப் பாடிய சங்கீதம் 147-ஐ, மனிதர்கள் அடங்கித் தங்கள் சக மனிதர்களுக்கோ அல்லது விலங்குகளுக்கோ தீங்கு செய்யாமல் இருக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன் நான் ஓதுகிறேன்.

— கெரோண்டா, ஒருவன் பாவத்திற்கு முன்பு இருந்த நிலைக்கு எப்படித் திரும்ப முடியும்?

— இதயம் தூய்மைப்படுத்தப்பட வேண்டும். ஒருவர் ஆன்மாவின் தூய்மையைப் பெற வேண்டும் — அதாவது, நேர்மை, உண்மை, தன்னலமின்மை, பணிவு, கருணை, பொறாமை இல்லாமை, மற்றும் தியாகம். இந்த வழியில், ஒருவர் கடவுளுடன் ஐக்கியம் கொள்கிறார், மேலும் தெய்வீக அருள் அவர்களுக்குள் வசிக்கிறது. ஒருவருக்கு உடல் தூய்மை இருந்து, ஆன்ம தூய்மை இல்லாவிட்டால், கடவுள் அவர்களுக்குள் வசிக்க மாட்டார், ஏனெனில் வஞ்சகம், ஆணவம், பொறாமை போன்ற உணர்ச்சிகள் அத்தகைய நபருக்குள் வசிக்கின்றன. அவர்களின் வாழ்க்கை ஒரு தொடர்ச்சியான வஞ்சகமாகவே இருக்கிறது. உங்கள் ஆன்மீகப் போராட்டத்தை மிகத் துல்லியமாக இதிலிருந்து தொடங்குங்கள் — ஆன்ம தூய்மையை அடைய முயலுங்கள்.

— கெரொண்டா, ஒரு கெட்ட பழக்கத்தை ஒரேயடியாக உடைப்பது சாத்தியமா?

— முதன்மையாக, ஒரு நபர் இந்தப் பழக்கம் தனக்குத் தீங்கு விளைவிப்பதாக உணர வேண்டும். இதை உணர்ந்த பிறகு, இந்தப் பழக்கத்திலிருந்து தங்களை விடுவித்துக் கொள்ளும் போராட்டத்தைத் தொடங்க அவர்கள் தயாராக இருக்க வேண்டும். ஒரு கெட்ட பழக்கத்தை ஒரேயடியாக உடைக்க, ஒருவருக்கு மிகுந்த மன உறுதி இருக்க வேண்டும். ஒரு கிணற்றின் மர உத்திரத்தில் கயிறு படிப்படியாக ஒரு பள்ளத்தை உருவாக்கி, பின்னர் வலதுக்கோ இடதுக்கோ சறுக்காதது போல. அதுபோலவே எந்தவொரு பழக்கமும் இதயத்தில் படிப்படியாக ஒரு பள்ளத்தை உருவாக்குகிறது, பின்னர் அந்தப் பள்ளத்திலிருந்து அதை அகற்றுவது கடினம். அதனால்தான், கெட்ட பழக்கங்களைப் பெறாமல் இருப்பதில் ஒருவர் மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும், ஏனெனில் அவற்றை உடைக்க கணிசமான பணிவும் பெரும் மனவலிமையும் தேவைப்படும். தந்தை திகோன் சொல்வது போல: 'நல்ல பழக்கம், என் மகனே, ஒரு நற்பண்பு; கெட்ட பழக்கம் ஒரு விருப்பு.'

ஆனால், ஒருவர் என்ன சொன்னாலும், நான் உணர்ந்திருக்கிறேன், முயற்சிக்கும்போது ஒரு நபர் தொடர்ந்து தடுமாறி, மாறவில்லை என்றால், அதற்கான காரணம் அவர்களின் சுயநலம், சுயபற்று மற்றும் சுயநல நோக்கத்தில்தான் உள்ளது. அத்தகைய நபருக்கு பணிவும் அன்பும் இல்லை, இது தெய்வீகத் தலையீட்டைத் தடுக்கிறது. அந்த நபரே கடவுள் தங்களுக்கு உதவ அனுமதிக்கவில்லை. உதாரணமாக, ஒரு குறிப்பிட்ட தீய பழக்கத்தை வெல்வதற்கு கடவுள் அத்தகைய நபருக்கு உதவிட்டால், அவர்கள் அதற்கான பெருமையை எடுத்துக்கொண்டு தற்பெருமை கொள்வார்கள், ஏனெனில் கடவுளின் உதவி இல்லாமல், தாங்களாகவே அந்தப் பழக்கத்தை வென்றுவிட்டதாக அவர்கள் முடிவு செய்வார்கள்.

பாவத்தின் இருளிலிருந்து விடுதலை

— ஜெரோண்டா, ஒரு நபர் புனித ஞானஸ்நானத்திற்குப் பிறகு தங்களை [பாவங்களால்] அசுத்தப்படுத்திக் கொண்டால், அது மிகவும் கடுமையான விஷயமா?

— அது அவர்கள் தங்களை எவ்வளவு மோசமாக அசுத்தப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள் என்பதைப் பொறுத்தது. ஒருவர் தலை முதல் கால் வரை மூடப்பட்டிருக்கலாம், மற்றொருவர் மீது சிறிதளவு மட்டுமே தெறித்திருக்கலாம்; சிலருக்கு ஒரு அழுக்குக் கறை இருக்கும்; மற்றவர்களுக்கு இரண்டு...

— மேலும், புனித ஞானஸ்நானத்தின் அருளை எந்தப் பாவங்கள் களங்கப்படுத்துகின்றன — கடுமையான பாவங்களா?

— சரி, இயல்பாகவே, பெருங்குற்றங்கள் திருமுழுக்கை அசுத்தப்படுத்துகின்றன, பின்னர் தெய்வீக அருளும் கிறிஸ்தவனிடமிருந்து விலகிவிடுகிறது. நிச்சயமாக, அது அவரை [முழுமையாக] கைவிடுவதில்லை, அவரது பாதுகாவலர் தேவதையும் அவரைக் கைவிடுவதில்லை போலவே. ஒரு துறவி திருமணம் செய்துகொள்ள விரும்பிய புறச்சமயப் பூசாரியிடம் சாத்தான் சொன்னது உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா? 'இவ்வளவு அவசரப்படாதீர்கள். இந்தத் துறவி கடவுளைக் கைவிட்டுவிட்டார், ஆனால் கடவுள் இன்னும் அவரைக் கைவிடவில்லை.'[64]

— ஜெரோண்டா, பாவ இருளில் வாழ்ந்து அதை உணராமல் இருப்பது சாத்தியமா?

— இல்லை, அனைவரும் அதை உணர்கிறார்கள், ஆனால் அவர்கள் அலட்சியமாக இருக்கிறார்கள். ஒருவர் கிறிஸ்துவின் ஒளிக்கு வர வேண்டுமென்றால், அவர் பாவ இருளிலிருந்து வெளிவர விரும்ப வேண்டும். உதாரணமாக, ஒரு இருண்ட அடித்தளத்தில் தன்னைக் காண்கிற ஒரு மனிதனை எடுத்துக்கொள்வோம், அவன் கவனக்குறைவாகத் தன் பின்னால் கதவை இழுத்து மூடிக்கொண்டான். ஒரு சிறிய துளை வழியாக அடித்தளத்திற்குள் ஒளிர்கதிர்கள் ஊடுருவிக் வருவதைக் கண்ட அவன், அந்த ஒளியை நோக்கி நகர்ந்து, அந்தத் துளையைப் படிப்படியாகப் பெரிதாக்கி, கதவைக் கண்டுபிடித்து வெளியே செல்கிறான். பாவ இருளில் இருக்கும் ஒரு நபரும் இதேபோல்தான்: நன்மை ஒரு அவசியம் என்றும், அதற்கான உண்மையான அக்கறை தங்களைப் பற்றிக்கொண்டது என்றும் அவர்கள் உணரும் தருணத்திலிருந்து, இந்த இருளிலிருந்து வெளிவர அவர்கள் எல்லா முயற்சிகளையும் மேற்கொள்வார்கள். 'நான் செய்வது தவறு; நான் பாதையிலிருந்து விலகிவிட்டேன்' என்று கூறி, ஒரு நபர் தங்களைத் தாழ்த்திக் கொள்ளும்போது, கடவுளின் கிருபை அவர்கள் மீது வருகிறது, அதன் பிறகு அவர்கள் நீதியுடன் வாழ்கிறார்கள். ஆனால், ஒரு நபரை நீதியான அக்கறையின் உணர்வு பற்றிக்கொள்ளவில்லை என்றால், அவர்கள் தங்களைத் திருத்திக் கொள்வது எளிதல்ல. உதாரணமாக, ஒருவர் பூட்டப்பட்ட அறையில் உட்கார்ந்திருப்பதாகக் கற்பனை செய்து பாருங்கள், அவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருக்கிறது. அத்தகைய ஒருவரிடம் நீங்கள் கூறுவீர்கள்: 'எழுந்திரு, கதவைத் திற, புத்துணர்ச்சியூட்டும் காற்றில் வெளியே செல், அப்போது உனக்கு சரியாகிவிடும்,' ஆனால் பதிலாக அவர்கள், 'என்னால் புத்துணர்ச்சியூட்டும் காற்றில் வெளியே செல்ல முடியாது. ஆனால் சொல்லுங்கள், நான் ஏன் இந்த நான்கு சுவர்களுக்குள் அடைபட்டு மூச்சுத் திணறுகிறேன்? ஏன் இங்கு புத்துணர்ச்சியூட்டும் காற்று இல்லை? மற்றவர்களுக்குத் தங்கள் சுதந்திரத்தை அனுபவிக்கும் வாய்ப்பைக் கொடுத்துவிட்டு, கடவுள் ஏன் என்னை இங்கே வைத்திருக்கிறார்?" சரி, இதுபோன்ற ஒருவருக்கு உண்மையிலேயே உதவ முடியுமா? ஆன்மீக உதவியை வழங்கக்கூடியவர்களைக் கேளாததால் எத்தனை பேர் துன்பப்படுகிறார்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?

பாவத்தின் மூலம், ஒரு மனிதன் இவ்வுலக சொர்க்கத்தை இவ்வுலக நரகமாக மாற்றுகிறான். ஆன்மா மரணப் பாவங்களால் களங்கப்பட்டால், ஒருவன் ஒரு பிசாசு நிலையை அனுபவிக்கிறான்: அவர்கள் கலகக்காரர்களாகவும், துன்புற்றவர்களாகவும் ஆகி, தங்களுக்குள் அமைதி இல்லாமல் இருக்கிறார்கள். இதற்கு மாறாக, கடவுளுடன் வாழ்பவர்கள், தங்கள் மனதை தெய்வீக உண்மைகளின் பக்கம் திருப்பி, எப்போதும் நல்ல எண்ணங்களைக் கொண்டிருப்பவர்கள் அமைதியுடன் வாழ்கின்றனர். அத்தகையவர் ஒரு பௌதீக சொர்க்கத்தில் வாழ்கிறார். கடவுள் இல்லாமல் வாழ்பவர்களுடன் ஒப்பிடும்போது, அவர்களிடம் உறுதியாக ஒரு வித்தியாசம் தெரிகிறது.

மேலும் இது அவர்களைச் சுற்றியுள்ளவர்களுக்கும் தெரிகிறது. இதுவே தெய்வீக அருள், அது ஒரு நபர் அறியப்படாமல் இருக்க முயற்சி செய்தாலும், அவரை வெளிப்படுத்துகிறது.

சுயவிருப்பத்தின் பாவங்கள்

நமது சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் செய்யப்படும் பாவங்களைப் பற்றி நாம் மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும், ஏனெனில் [தேவன் நம்மை நியாயந்தீர்க்க வரும்போது] நமது சுயவிருப்பமே தேவன் தனது கவனத்தைச் செலுத்தும் இடமாகும். கவனக்குறைவால் நாம் செய்த பாவங்கள் அவ்வளவு கடுமையானவை அல்ல. சில பாவங்களுக்குத் தணிக்கும் சூழ்நிலைகள் இருந்தாலும், அவை பாவங்களாகவே இருக்கின்றன.

மேலும், நாம் உள்நோக்கமின்றி பாவம் செய்தால், நமது தவறு ஏதேனும் ஒரு நல்ல நோக்கத்திற்காகப் பயன்படுத்தப்படும்படி கடவுள் காரியங்களை ஏற்பாடு செய்கிறார். இந்த 'நன்மை' நடப்பதற்காக நாம் பாவம் செய்ய வேண்டியிருந்தது என்று இதற்கு அர்த்தமல்ல — நாம் உள்நோக்கமின்றி பாவம் செய்ததால், கடவுள் நமது பாவத்தை நன்மைக்காகப் பயன்படுத்துகிறார், அவ்வளவுதான். இருப்பினும், நாம் உணர்வுபூர்வமாகச் செய்த பாவத்தைப் பற்றி மனந்திரும்பினால், அந்தப் பாவம் எந்தத் தீமையையும் ஏற்படுத்தாமல் இருக்க நாம் [நாமே] பிரார்த்திக்க வேண்டும்.

— ஜெரோண்டா, 'எவர்கெட்டினோஸ்' நூலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள அந்தத் துறவி எவ்வாறு இரட்சிக்கப்பட்டார்? பத்து ஆண்டுகளாக அவர் ஒவ்வொரு நாளும் ஒரே பாவத்தில் விழுந்தார், ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் அதற்காக மனந்திரும்பினார்.[65]

— குறிப்பிட்ட அந்தத் துறவி, ஒரு வகையில், காமத்தால் அடிமையாக்கப்பட்டிருந்தார், அதனால் சிறைபிடிக்கப்பட்டிருந்தார். அவர் தீய குணம் கொண்டவர் அல்ல, ஆனால் அவருக்கு எந்த உதவியும் கிடைக்கவில்லை; அவர் தீய வழியில் வழிமறித்துச் செல்லப்பட்டார். எனவே, அவர் தெய்வீக உதவியைப் பெறுவதற்குத் தகுதியுடையவராக இருந்தார். அவர் போராடினார், துன்பப்பட்டார், மேலும் மனப்பூர்வமாக மனந்திரும்பினார். இறுதியில், கடவுள் அவரைக் காப்பாற்றினார். நிலைமை எப்படி இருக்கிறது என்றால்: ஒரு நபருக்கு நல்ல குணம் இருக்கலாம், ஆனாலும் அவர்கள் குழந்தைப் பருவத்தில் உதவி பெறாமல் தீமைக்குள் ஈர்க்கப்பட்டால், பின்னர் அவர்கள் மீண்டும் எழுந்து நிற்பது கடினமாகிவிடும். அந்த நபர் [எழுந்து நிற்க] முயற்சிக்கிறார், மீண்டும் விழுகிறார், மீண்டும் எழுந்திருக்கிறார்… அதாவது, அவர்கள் போராடுகிறார்கள். கடவுள் அத்தகைய ஒருவரைக் கைவிட மாட்டார். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அந்தப் பரிதாபமான ஆன்மா தனது சொந்த சிறிய முயற்சியை மேற்கொள்கிறது, தெய்வீக உதவியைக் கேட்கிறது, மேலும் தீய நோக்கமின்றி பாவம் செய்கிறது. உதாரணமாக, ஒரு நபர் பாவம் செய்யும் நோக்கமின்றி ஒரு பயணத்தைத் தொடங்குகிறார். ஆனால், அந்தப் பாதையில் பயணம் செய்யும்போது, அவர் சில சோதனைகளுக்கு உள்ளாகி பாவத்தில் விழுகிறார். பின்னர் அவன் மனந்திரும்பி, [பாவத்திலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள] முயற்சிக்கிறான், ஆனால் மீண்டும் அவனுக்காக ஒரு வலை அமைக்கப்படுகிறது, மேலும் தவறாக எதையும் செய்ய விரும்பாத அந்தப் பரிதாபகரமான ஆன்மா, மீண்டும் ஒருமுறை வீழ்ந்து, மீண்டும் ஒருமுறை மனந்திரும்புகிறது. அத்தகைய நபருக்குச் சாக்குப்போக்கான சூழ்நிலைகள் உள்ளன. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவன் தவறாக எதையும் செய்ய விரும்பவில்லை, ஆனால் தீயவழியில் வழிதவறி, பின்னர் மனந்திரும்புகிறான். ஆனால், யாராவது, 'இந்த இலக்கை அடைய, நான் இன்னின்ன அநீதிகளைச் செய்ய வேண்டும்; வேறு எதையாவது அடைய, நான் இன்னின்ன வஞ்சகங்களைப் பயன்படுத்த வேண்டும்'—இப்படிப்பட்டவற்றைச் சொன்னால், அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்பது பற்றி முழுமையாக அறிந்தே, வேண்டுமென்றே பாவம் செய்கிறார்கள். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், அத்தகைய நபர் தனது சொந்த பாவத் திட்டத்தை வகுத்து, சாத்தானுடன் சேர்ந்து, ஒரு பாவத்தையோ அல்லது மற்றொரு பாவத்தையோ செய்வதற்கான ஒரு திட்டத்தை உருவாக்குகிறார். மேலும் இது மிகவும் கண்டிக்கத்தக்கது, ஏனெனில் [அந்தப் பாவம்] முன்யோசனையுடன் செய்யப்படுகிறது. அத்தகைய நபர் ஏதோ ஒரு சோதனையில் சாதாரணமாக விழவில்லை, மாறாக சோதனையாளருடனே இணைந்து பாவம் செய்யத் தொடங்குகிறார். அவர்கள் தெய்வீக உதவியை ஒருபோதும் பெறமாட்டார்கள், ஏனெனில் அதற்கு அவர்களுக்கு உரிமை இல்லை. இறுதியில், அத்தகையவர்கள் மனந்திரும்பாமலேயே இறந்துவிடுகிறார்கள்.

ஆனால், தங்கள் முதுமையில் மனந்திரும்புவோம் என்று கூறுபவர்கள் கூட, மனந்திரும்புவதற்கு நேரம் கிடைக்கும் என்பதற்கும், மரணம் திடீரென அவர்களைக் கடத்திச் செல்லாது என்பதற்கும் எப்படி உறுதியடைய முடியும்? பாவ வாழ்க்கை வாழ்ந்த ஒரு ஒப்பந்தக்காரர் எனக்கு நினைவுக்கு வருகிறார். "நான் முதுமையடையும்போது," ' என்று சொல்வார், 'நான் ஜெருசலேமுக்குச் சென்று, யோர்தான் நதியில் குளிப்பேன், என் பாவங்கள் அனைத்தும் கழுவப்பட்டுவிடும்.' மேலும் அவர் முன்போலவே தன் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்தார். இறுதியாக, அவரால் பாவம் செய்யக்கூட முடியாத அளவுக்கு பலவீனமடைந்தபோது—அவரால் நடக்கக்கூட முடியவில்லை—அவர் ஜெருசலேமுக்குச் செல்ல முடிவு செய்தார். "கேள்," என்று அவர் தனது மேற்பார்வையாளர்களில் ஒருவரிடம் கூறினார், "நான் யோர்தான் நதியில் நீராடுவதற்காக ஜெருசலேமுக்குச் செல்ல முடிவு செய்துள்ளேன்." — "ஓ, முதலாளி," என்று அந்த மனிதன் பதிலளித்தான், "நீர் தூய்மையாக இருந்தால், உம் முயற்சி பலனளிக்கும்; நீர் தூய்மையற்றவராக இருந்தால், பலனளிக்காது." அவர் சொன்னது எவ்வளவு சரி! ஆனால், அந்த ஒப்பந்தக்காரர் தேவையான ஆவணங்களைச் சரிசெய்வதற்காக ஏதென்ஸ் சென்றடைந்த உடனேயே இறந்துவிட்டார். சிலர் அவருடைய பணம் முழுவதையும் எடுத்துக்கொண்டு, அவரை ஒரு இறுதிச்சடங்கு இல்லத்திற்கு அழைத்துச் சென்று, அங்கிருந்து ஒரு சவப்பெட்டியில் அவருடைய சொந்த ஊருக்கே திருப்பி அனுப்பினர்.

கிறிஸ்துவின் அன்பினால் நாம் நன்மை செய்வோம்

— கெரொண்டா, வரவிருக்கும் கடினமான ஆண்டுகளைப் பற்றி நான் சிந்திக்கும்போது, பயம் என்னை ஆட்கொள்கிறது.

— நீங்கள் எதைப் பற்றிப் பயப்படுகிறீர்கள்? ஒருவேளை நீங்கள் நரகத்திற்குச் சென்று, டங்கலாஷ்கிகளுடன் சேர்ந்து துன்பப்படுவதைப் பற்றிப் பயப்படுகிறீர்களா? நீங்கள், 'என் கிறிஸ்துவே, உமக்குத் துயரத்தை ஏற்படுத்தாமல், சொர்க்கத்திற்குத் தகுதியானவராகக் கருதப்பட எனக்கு உதவுங்கள். ஏனெனில், நீர் எனக்காகச் செய்த அனைத்திற்குப் பிறகும் நான் நரகத்தில் இருக்கிறேன் என்பதை அறிவது உமக்கு மிகவும் கடினமாக இருக்கும்' என்று சொன்னால் நான் புரிந்துகொள்வேன். ஆனால், நீங்கள் வசதியாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக மட்டும் சொர்க்கத்தில் இருக்க வேண்டும் என்ற ஆசைக்குள் அன்பு இல்லை. நாம் ஒழுக்கக்கேடான வாழ்க்கையைத் தொடங்கி, அதீதங்களைச் செய்து, நரகத்தின் சித்திரவதைகளில் முடிவடைய வேண்டும் என்பதற்காக நான் இதைச் சொல்லவில்லை. ஆனால் சில நேரங்களில் ஒருவருக்கு ஒருவிதமான ' ' பற்று ஏற்படுகிறது: 'நான் சொர்க்கத்தை இழக்காமல் இருக்க நல்லதைச் செய்வேன்.' மறுபுறம், நம்மிடம் அன்பு இருந்தால், நாம் பின்வருமாறு சிந்திப்போம்: 'இந்த வாழ்வில் சிறிதளவும் உண்மையான மகிழ்ச்சியை அனுபவிக்காத இத்தனை துரதிர்ஷ்டசாலிகள் நரகத்தில் துன்புறுவார்கள், ஆனாலும் நான் என்னைப் பற்றி மட்டுமே சிந்திக்கப் போகிறேனா?' நான் வெளிப்படையாகச் சொல்கிறேன்: நான் சொர்க்கத்தில் இருப்பேனா அல்லது நரகத்தில் இருப்பேனா என்ற கேள்வி என்னைப் பாதிக்கவில்லை. நான் ஏற்கெனவே என்னைத் தள்ளி வைத்துவிட்டேன். நான் சொர்க்கத்தில் இருப்பேனா என்ற கேள்வி என்னைப் பாதிக்கவில்லை, அது நான் கிறிஸ்துவின் அருகில் இருக்க விரும்பாததால் அல்ல—இல்லை. ஆனால், சொர்க்கத்தில் என் இடத்தைப் பெறுவதற்காக நல்லது செய்யும் இலக்கை நான் எனக்கென நிர்ணயித்துக் கொள்வதில்லை. 'என் கிறிஸ்துவே, நீர் என்னை ஒதுக்கினாலும், நான் புண்பட மாட்டேன்: ஏனெனில் நான் சொர்க்கத்திற்குத் தகுதியற்றவன்' என்று நான் கூறுகிறேன்.

இன்று நமது வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியற்றதாகவும் சுமையுடனும் உள்ளது, ஏனெனில் வீரமும் தியாகமும் குறைந்துவிட்டன. ஆன்மீகப் பெரியோர்கள் கூட சிறு வியாபாரிகளைப் போல சிந்தித்து, போலியான ஆன்மீக வாழ்க்கையை வாழும் அளவிற்குச் சென்றுவிடுகிறார்கள். அது பாவமாக மாறாத வரை, வாழ்க்கையில் உள்ள ஒவ்வொரு இன்பத்தையும் பறித்துக்கொள்ள அவர்கள் முயற்சி செய்கிறார்கள். 'இது [ஏற்கனவே] பாவமா [அல்லது இன்னும் பாவமில்லையா]?' என்று இத்தகையோர் கணக்கிடுகிறார்கள். 'இல்லை, இது [இன்னும்] பாவமில்லை. எனவே நான் இதை அனுபவிக்கலாம்.' உதாரணமாக, நோன்பைப் பற்றி அவர்கள் இந்த அணுகுமுறையைக் கையாளுகிறார்கள்: 'சரி, நாளை என்ன? வெள்ளிக்கிழமை. அப்படியானால், இன்று நள்ளிரவுக்கு ஐந்து மணி நேரத்திற்கு முன்பு வரை நாங்கள் இறைச்சி சாப்பிடலாம். வரட்டும், சாப்பிடலாம்! இல்லை, நள்ளிரவுக்குப் பிறகு அனுமதி இல்லை—புதிய நாள் தொடங்கிவிடும், அது பாவமாகிவிடும்." வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், இத்தகைய மக்கள் சொர்க்கத்தை இழக்காமல் இவ்வுலக வாழ்வை அனுபவிக்க விரும்புகிறார்கள். அவ்வாறு செய்வதில், அவர்கள் பாவத்தையும் நரகத்தின் சித்திரவதைகளையும் ஒரு சிறு வியாபாரியைப் போலக் கருதுகிறார்கள். இருப்பினும், அவர்கள் தூய இதயத்துடன் சிந்தித்தால், தங்களுக்குள் இவ்வாறு சொல்லிக்கொள்வார்கள்: "கிறிஸ்து என் பொருட்டு சிலுவை வேதனையைத் தாங்கிக்கொண்டு மிகவும் பாடுபட்டார்! அப்படியானால், என் பாவச் செயலால் அவரை நான் எப்படி காயப்படுத்த முடியும்? கிறிஸ்து நான் நரகத்தில் இருப்பதைக் கண்டு, அவருடைய பாடுகளைத் தாங்க முடியாமல் நான் தவிப்பேன் என்பதைத் தவிர வேறு எந்தக் காரணத்திற்காகவும் நான் நரக வேதனைகளில் இருக்க விரும்பவில்லை."

நாம் நன்மை செய்வதற்குப் பரிசு கிடைக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் செய்யாமல், கிறிஸ்துவின் மீதான அன்பிற்காக முயற்சி செய்வோம். நாம் செய்யும் அனைத்தும் தூய்மையானதாகவும், கிறிஸ்துவின் பொருட்டும் செய்யப்படுவதாகவும் இருப்பதை உறுதிசெய்ய முயல்வோம். [நமது செயல்களில்] மனித நோக்கம், சுய இன்பம், சுயநலம் போன்றவை இல்லாமல் இருப்பதில் கவனமாக இருப்போம். கிறிஸ்து நம்மைப் பார்க்கிறார், நம்மைக் கண்காணிக்கிறார் என்பதை நினைவில் கொள்வோம், மேலும் அவருக்குத் துயரமளிக்காதபடி முயற்சி செய்வோம். இல்லையெனில், நமது விசுவாசமும் நமது அன்பும் முற்றிலும் சிதைந்துவிடும்.

மேலும், நமது ஆன்மீக வாழ்வில் நாம் செய்யும் அனைத்தையும்—தவம், நோன்பு, ஜெபக் காவல்கள் போன்றவற்றை—நாம் உற்று நோக்கினால், அவை அனைத்தும் நமது உடல் ஆரோக்கியத்தையும் வலுப்படுத்துகின்றன என்பதைக் காண்போம். யாராவது [தங்கள் தவ வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக] கடினமான படுக்கையில் தூங்குகிறார்களா? ஆனால் மருத்துவர்கள் இதே விஷயத்தைத்தான் அறிவுறுத்துகிறார்கள்: 'கடினமான படுக்கையில் தூங்குங்கள், ஏனென்றால் மென்மையான படுக்கையில் தூங்குவது தீங்கு விளைவிக்கும்.' யாராவது நமஸ்கரிக்கிறார்களா? பலர் தங்கள் தசைகளை வலுப்படுத்த ஜிம்னாஸ்டிக்ஸ் செய்கிறார்கள். குறைந்த தூக்கத்திலேயே வாழ்பவர்கள் வேறு யாருமில்லையா? ஆனாலும், அதிக தூக்கம் மனதை மந்தமாக்கும். மக்கள், 'அந்த நபர் தூக்கக் கலக்கத்தில் இருக்கும் ஈயைப் போல இருக்கிறார், ஆனால் அங்கே இருக்கும் அந்த நபர் ஒரு சிறந்தவர்—அவர் கொட்டாவி கூட விடுவதில்லை' என்று சொல்லவில்லையா? வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், ஒரு நபர் பயிற்சி செய்யும் ஆன்மீகப் பயிற்சிகள் அவர்களின் உடல் ஆரோக்கியத்தையும் வலுப்படுத்துகின்றன. மேலும், ஒரு நபர் விரதத்தால் பெரும் பயனைப் பெறுகிறார். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அறிவியல் ஆராய்ச்சி மற்றும் அது போன்றவற்றில் ஈடுபட்டுள்ளவர்கள் கூட தங்கள் மனங்கள் மங்காமல் தெளிவாக இருக்க, தூய்மையாக வாழ முயற்சிக்கின்றனர். நிச்சயமாக, இது நமது [துறவற] விரதத்தின் நோக்கமல்ல, ஆனால் நாம் பயிற்சி செய்யும் ஆன்மீகப் பயிற்சிகளின் விளைவுகளில் ஒன்று, உலக மக்கள் விரும்பும் நன்மையைத் தருகிறது. நாம் ஆன்மீகத்தைப் பயிற்சி செய்கிறோம், இந்த ஆன்மீகப் பயிற்சியின் மூலம் உடல் ஆரோக்கியத்தையும் பெறுகிறோம்.

நமது வாழ்வில் சோதனைகள்

தேவன் நமது ஆன்மீக நிலையைப் பொறுத்து சோதனைகளை அனுமதிக்கிறார். ஒரு சந்தர்ப்பத்தில், நாம் கவனக்குறைவாக இருந்து ஒரு குறிப்பிட்ட தவறைச் செய்ய அவர் அனுமதிக்கிறார்—உதாரணமாக, ஒரு விஷயத்தில் சற்றே கவனக்குறைவாக இருப்பது—அதன் மூலம் அடுத்த முறை நாம் கவனமாக இருந்து, சாத்தான் நமக்கு ஏற்படுத்தவிருந்த ஒரு பெரிய தீமையைத் தவிர்க்கலாம், அல்லது முன்கூட்டியே தடுக்கலாம். மற்றொரு சந்தர்ப்பத்தில், நம்மைச் சோதிப்பதற்காக, பிசாசு நம்மைத் தூண்டுவதற்கு அவர் அனுமதிக்கிறார். அதாவது, [இந்த நேர்வில்] நாம் சோதிக்கப்படுகிறோம், மேலும் நமக்குத் தீங்கு விளைவிப்பதற்குப் பதிலாக, பிசாசு உண்மையில் நமக்கு நன்மையைச் செய்கிறான். மூப்பர் ஃபிலாரெட்டின் கதையை நினைத்துப் பாருங்கள், அவர், "என் குழந்தாய், கடவுள் என்னைக் கைவிட்டுவிட்டார் — இன்று ஒரே ஒரு சோதனையும் வரவில்லை!" என்று புலம்பினார்.[66] மூப்பர் ஒவ்வொரு நாளும் சோதனைகளுக்கு எதிராகப் போராட விரும்பினார் — அதனால் அவர் கிறிஸ்துவிடம் வெற்றியாளரின் கிரீடத்தைப் பெற முடியும்.

மூப்பர் ஃபிலாரெட் போன்ற ஒரு வலிமையானவர், சோதனைகளைத் தவிர்ப்பதில்லை, மாறாக கிறிஸ்துவிடம், 'என் கிறிஸ்துவே, எனக்குச் சோதனைகளை அனுப்பி, அவற்றுடன் போராட வலிமையைத் தாரும்' என்று கேட்கிறார். இருப்பினும், ஒரு பலவீனமானவர் வேறுவிதமாகக் கூறுவார்: 'என் கிறிஸ்துவே, நான் சோதனையில் விழாதபடி என்னைக் காத்தருளும்.' 'எங்களைச் சோதனையில் விழவிடாதேயும்…'[67] இருப்பினும், நாம் சில சமயங்களில் சோதனையில் விழும்போது, 'இது முற்றிலும் சரியல்ல! எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நான் ஒரு மனிதன் தான்; என்னால் இனிமேலும் தொடர முடியாது!' என்று முணுமுணுக்கத் தொடங்குகிறோம். — ஆனால் நாம் சொல்ல வேண்டியது: 'நான் ஒரு மனிதன் அல்ல; நான் மனிதக் கழிவு. என் கடவுளே, நான் ஒரு மனிதனாக மாற எனக்கு உதவுங்கள்!" நாமாகவே சோதனைகளைத் தேட வேண்டும் என்று நான் கூறவில்லை. ஆனால் சோதனைகள் வரும்போது, நாம் அவற்றை மனவலிமையுடனும் பிரார்த்தனையுடனும் எதிர்கொள்ள வேண்டும்.

எந்தவொரு ஆன்மீகக் குளிர்காலப் புயலின் போதும், ஆன்மீக வசந்தத்திற்காகப் பொறுமையுடனும் நம்பிக்கையுடனும் காத்திருப்போம். மிகப்பெரிய சோதனைகள் பொதுவாக ஒரு சூறாவளி போல வீசுகின்றன. மேலும், அவை தாக்கும் அதே கணத்தில் நாம் அவற்றைத் தவிர்க்க முடிந்தால், அந்தப் பேய்க் கூட்டமானது [நம்மைக்] கடந்து சென்ற பிறகு, அதன் வழியில் தொடர்கிறது, மேலும் நாம் ஆபத்தில் இருந்து விடுவிக்கப்படுகிறோம். ஒருவர் கடவுளுடன் ஒன்றிணைந்திருக்கும்போது, அவர் இனி சோதனைகளை எதிர்கொள்வதில்லை. ஒரு தேவதூதனுக்கு சாத்தான் தீங்கு விளைவிக்க முடியுமா? இல்லை; [அவன் அவனை நெருங்கும்போது], அவனே அக்கினியால் அழிந்துவிடுகிறான்.

ஆன்மீக வாழ்க்கை மிகவும் எளிமையானது. தவறாகப் பயிற்சி செய்வதன் மூலம் நாமே அதைச் சிக்கலாக்குகிறோம். ஒரு சிறிய முயற்சியுடனும், கடவுள் மீது மிகுந்த பணிவுடனும் நம்பிக்கையுடனும், ஒரு நபர் பெரும் முன்னேற்றம் அடைய முடியும். ஏனெனில், எங்கே பணிவு இருக்கிறதோ, அங்கே சாத்தானுக்கு இடமில்லை. எங்கே சாத்தான் இல்லையோ, அங்கே சாத்தானின் சோதனைகளும் இல்லை.

— ஜெரோண்டா, கடவுளின் அனுமதியுடன் ஒருவன் பாவத்தில் விழ முடியுமா?

— இல்லை, கடவுள் நாம் பாவம் செய்ய அனுமதிக்கிறார் என்று சொல்வது மிகவும் கடுமையான தவறு. கடவுள் நாம் பாவத்தில் விழ அனுமதிப்பதில்லை. நாம் தான் [சாத்தானுக்கு ஒரு பிடிமானத்தை அளிக்க] நம்மை அனுமதிக்கிறோம், பிறகு அவன் வந்து நம்மைத் தூண்டத் தொடங்குகிறான். உதாரணமாக, நான் பெருமையுடன் இருக்கும்போது, நான் தெய்வீகக் கருணையை எனிலிருந்து விரட்டுகிறேன்; என் பாதுகாவலர் தேவதை என்னிடமிருந்து விலகுகிறார், மேலும் மற்றொரு 'தேவதை' என்னிடம் நெருங்கி வருகிறது — அதுதான், பிசாசு. அதன் விளைவாக, நான் முழுமையான தோல்வியைச் சந்திக்கிறேன். ஆனால் இது கடவுளின் அனுமதியல்ல; மாறாக, நான் நானே பிசாசுக்கு [என்னை பாவத்திற்குள் தள்ள] அனுமதித்துள்ளேன்.

— கெரோண்டா, 'என்னை வழிமறக்கச் செய்தது சோதனையாளன் தான்' என்று ஒருவரின் சொந்த வீழ்ச்சியைப் பற்றி இவ்வாறு பேசுவது சரியா?

— நானும் கூட, சிலரிடமிருந்து, தங்கள் துன்பங்களுக்குத் தூண்டுகோலே காரணம் என்று அடிக்கடி கேட்கிறேன், ஆனால் உண்மையில், நமக்கு நடப்பவற்றிடம் தவறான மனப்பான்மையைக் கொண்டிருப்பதற்கு நாமே காரணம். மேலும், அந்தத் தூண்டுகோல்—சரி, அவன் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஒரு தூண்டுகோல் தான். அவன் நம்மைத் தீமையிலிருந்து காப்பாற்றப் போகிறானா? அவன் வெறுமனே தன் வேலையைச் செய்கிறான். நாம் எல்லாத் தவறுகளையும் அவன் மீது சுமத்தக்கூடாது. ஒரு குறிப்பிட்ட புதியவர் தனது பெரியவருடன் ஒரு குகையில் வசித்து வந்தார். ஒரு நாள், பெரியவர் சிறிது நேரம் வெளியே சென்றிருந்தபோது, அந்த புதியவர் ஒரு முட்டையை எடுத்து, அதை சாவிக் கொத்தில் (உங்களுக்கு அந்தப் பழைய காலக் கொட்டகைச் சாவிகள் தெரியுமல்லவா?) வைத்து, ஒரு மெழுகுவர்த்தியின் மீது முட்டையை வறுக்கத் தொடங்கினார்! திடீரென்று அந்த முனிவர் திரும்பி வந்து, அவனை அந்தச் செயலில் பிடித்துவிட்டார். "அங்கே என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய்?" — "பெரியவரே, அந்தத் தீயவன் என்னை ஒரு முட்டையை வறுக்கத் தூண்டினான்!" — என்று அந்தப் புதியவன் சாக்குப்போக்குச் சொல்லத் தொடங்கினான். திடீரென்று அறையில் ஒரு பயங்கரமான குரல் ஒலித்தது: "இது என்ன ஒரு விசித்திரமான சமையல் முறை! இதுவரை நான் இப்படி ஒன்றைக் கேள்விப்பட்டதே இல்லை! நான் அவனிடமிருந்துதான் கற்றுக்கொண்டேன்!" சாத்தான் சில சமயங்களில் தூங்குகிறான், ஆனால் நம்மைத் தூண்டுவதற்கு நாமே அவனைத் தூண்டுகிறோம்.

பாவிகள் பணிவை வளர்த்துக் கொள்ள ஏராளமான பொருட்கள் உள்ளன.

முன்னர் பாவ வாழ்க்கை வாழ்ந்து, பின்னர் மனந்திரும்பி, ஆன்மீக வாழ்க்கையைத் தொடங்கியவர்கள், தங்களுக்கு ஏற்படும் அவமானங்களையும் துக்கங்களையும் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும், ஏனெனில் அவற்றை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம், அவர்கள் தங்கள் கடந்த காலக் கடன்களைத் தீர்க்கிறார்கள். முன்பு பாவ வாழ்க்கை வாழ்ந்த எகிப்தின் வணக்கத்திற்குரிய மரியாள் , மனந்திரும்பி தன் வழிகளை மாற்றிக்கொண்டபோது, அவள் உலகியல் ஆசைகளால் வாதிக்கப்பட்டாள் என்பதை நாம் காண்கிறோம். இருப்பினும், இந்த ஆசைகளை விரட்ட, அந்த வணக்கத்திற்குரியவர் ஒரு பெரிய போராட்டத்தில் ஈடுபட்டார். சாத்தான் அவளிடம் சொன்னான்: "சரி, நீ அலெக்சாண்ட்ரியாவை ஒருமுறை எட்டிப் பார்த்தால் உனக்கு என்ன நஷ்டம்? நான் உன்னை அங்கு சென்று களியாட்டம்கொள்ளச் சொல்லவில்லை! வெறுமனே தூரத்திலிருந்து ஒரு சிறு பார்வை பார்த்தால் போதும்!" ஆனால் அந்த புனிதர் அந்தத் திசையைக் கூடப் பார்க்கவில்லை. அவர் என்ன ஒரு மனந்திரும்புதலைக் காட்டினார்! முன்பு உலகியல் வாழ்க்கை வாழாத மற்ற புனிதப் பெண்கள், இது போன்ற போராட்டத்தை எதிர்கொள்ளவில்லை. ஆனால், உலகியல் வாழ்க்கை வாழ்ந்த புனித மேரி, இந்தப் போராட்டத்தை எதிர்கொண்டார். [இந்தப் போராட்டத்தினால் ஏற்படும்] இந்தத் துன்பம், பாவக் காயங்களைக் கொழுத்தி வைப்பதாகும். இவ்வாறு, முந்தையவரும் பிந்தையவரும் ஒரே [ஆன்மீக] நிலையில் இறுதியை அடைகிறார்கள்.

— ஜெரோண்டா, எகிப்தின் வணக்கத்திற்குரிய மரியாள் போன்ற சந்தர்ப்பங்களில், துறவிக்கு தெய்வீக ஆறுதல் எதுவும் இல்லையா?

— நிச்சயமாகப் பெறுகிறார்! அவர் பெறுகிறார், அதுவும் எவ்வளவு தாராளமாக! புனித மேரி அவ்வளவு ஆன்மீக நிலையை அடைந்திருந்தார், அவர் பிரார்த்தனை செய்யும்போது, ஒரு முழங்கையின் நீளம் வரை தரையிலிருந்து உயர்ந்துவிடுவார்.

பெரும் பாவிகள், தங்களை அறிந்துகொண்டால், இயல்பாகவே பணிவிற்கு ஏராளமான மூலப்பொருள் அவர்களுக்குக் கிடைக்கிறது. நிச்சயமாக, எந்தப் பாவமும் பாவமே. ஆனால் ஒரு வீழ்ச்சி என்பது பணிவுக்கும் ஜெபத்திற்கும் ஒரு 'மூலப்பொருள்' ஆகவும் இருக்கிறது. ஒரு பாவி, பணிவுக்காகப் பயன்படுத்தும் பாவங்கள், நாம் செடிகளுக்கு உரமிடப் பயன்படுத்தும் உரத்தைப் போன்றவை. அப்படியானால், ஏன் இந்தப் பொருளைத் தன் ஆன்மாவின் வயலை வளப்படுத்தப் பயன்படுத்தக்கூடாது, அது வளம் பெற்று விளைச்சலைத் தரட்டும்? அதாவது, கடுமையான பாவங்களைச் செய்த ஒரு நபர், தனது குற்ற உணர்வின் அளவை உணர்ந்து, 'நான் என் தலையை உயர்த்தி மற்றொருவரைப் பார்க்கவே கூடாது' என்று கூறி, தன்னை மிகவும் தாழ்த்திக் கொள்கிறார், எனவே அவர் ஏராளமான அருளைப் பெறுகிறார். அவர்கள் தடுமாறாமல், சீராக முன்னேறுகிறார்கள், மேலும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க [ஆன்மீக] நிலையை அடைய முடியும். ஆனால், கடுமையான பாவங்களைச் செய்யாத ஒருவன், சரியான மனப்பான்மையைக் கொண்டிருக்கத் தவறி, 'கடவுள் என்னைப் பல ஆபத்துகளிலிருந்து காப்பாற்றியுள்ளார், ஆனாலும் நான் மிகவும் நன்றಿಲ್ಲாதவன். நான் மிகப் பெரிய பாவியை விடவும் பாவமானவன்' என்று சொல்ல மாட்டான். அத்தகையவன், தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ளும் பாவியை விட ஆன்மீக ரீதியாகக் கீழானவன்.

பரிசேயனையும் வரி வசூலிப்பவனையும் பற்றிச் சிந்தியுங்கள்.[68] பரிசேயனுக்கு நற்செயல்கள் இருந்தன, ஆனால் அவனிடம் பெருமையும் இருந்தது. மறுபுறம், வரி வசூலிப்பவனுக்குப் பாவங்கள் இருந்தபோதிலும், அவன் அவற்றை ஒப்புக்கொண்டு, மனந்திரும்பி, தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டான் — ஒரு மனிதனிடம் கிறிஸ்து மிகுதியாக விரும்புவது இதுதான். அதனால்தான் — எளிதான வழியில் — வரி வசூலிப்பவன் இரட்சிக்கப்பட்டான். ஒரு சித்திரத்தில் பரிசேயன் எவ்வாறு சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளான் என்று பார்த்தீர்களா? அவன் தன் விரலை வரி வசூலிப்பாளனை நோக்கி நீட்டிக் கொண்டிருக்கிறான்: 'நான் அவனைப் போல் இல்லை!' பாவப்பட்ட வரி வசூலிப்பாளன், ஒரு தூணுக்குப் பின்னால் ஒளிந்துகொண்டு, சுற்றிப் பார்க்கக் கூடத் துணியவில்லை. மேலும் பரிசேயன், வரி வசூலிப்பாளன் எங்கே இருக்கிறான் என்பதைக் காட்டும்படி தன் விரலைக் கிறிஸ்துவை நோக்கி நீட்டிக் கொண்டிருக்கிறான்! இதை நீங்கள் கவனித்திருக்கிறீர்களா? வரி வசூலிப்பவர் எங்கே ஒளிந்திருக்கிறார் என்று கிறிஸ்துவுக்குத் தெரியாது என்று ஒருவர் நினைக்கலாம்! ஆகவே, பரிசேயன் சட்டத்தின் வெளிப்புற தேவைகளை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருந்த போதிலும், இவற்றில் எதுவும் அவனுக்குப் பயனளிக்கவில்லை. பெருமை என்னவெல்லாம் செய்யும்! இரக்கமற்ற ஒரு பாவியிடம் வரி வசூலிப்பவரின் பாவங்களும் பரிசேயரின் பெருமையும் உள்ளன. ஒரு இரட்டை 'பரிசு'! எபிருஸ் பகுதியில் சொல்வது போல், '[69] ' – பேன் பிடித்தும், தோல் நோய் கொண்டதுமாக இருக்கிறது.

ஆவிக்குரிய ஆரோக்கியம் அடைய, ஆவிக்குரிய நச்சுக்களான - அதாவது, ஆசைகளிலிருந்து - உங்களை முடிந்தவரை தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ள முயற்சி செய்யுங்கள்.

அத்தியாயம் 2.
மனசாட்சியைப் பேணுவதன் அவசியம்

நமது மனசாட்சியை ஆராய்வோம்

நல்ல கடவுள் முதல் மனிதர்களுக்கு ஒரு மனசாட்சியை அருளினார்—அதுவே முதல் தெய்வீகச் சட்டம். கடவுள் மனசாட்சியை மனித இதயங்களில் ஆழமாகப் பொறித்துள்ளார், அன்று முதல் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் பெற்றோரிடமிருந்து ஒரு மனசாட்சியைப் பாரம்பரியமாகப் பெற்று வருகின்றனர்.

ஒருவர் எந்த வகையிலாவது தவறாகச் செயல்பட்டால், அவர்களுக்குள் செயல்படும் மனசாட்சி அவர்களைக் குற்ற உணர்ச்சிக்குள்ளாக்கி, அவர்களை மனந்திரும்புதலுக்கு வழிநடத்துகிறது. இருப்பினும், அதன் குரலை எப்போதும் கேட்க முடிவதற்காக, ஒருவர் முறையான ஆன்மீகப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டு, தனது மனசாட்சியை ஆராய வேண்டும். தனது மனசாட்சியை ஆராயாமல், ஒரு நபர் ஆன்மீகப் புத்தகங்களைப் படிப்பதாலோ அல்லது புனித முனிவர்களின் ஆலோசனையாலோ எந்தப் பயனையும் பெறமாட்டார். மேலும், தனது மனசாட்சியை ஆராயாமல், ஒருவர் கடவுளின் கட்டளைகளைக் கூடக் கடைப்பிடிக்க முடியாது.

— ஜெரோண்டா, ஒருவர் தனது உண்மையான ஆன்மீக நிலையைப் பற்றி முற்றிலும் அறியாமல், பாதையிலிருந்து விலகிவிட்டதை உணராமல் இருக்க முடியுமா?

— ஒருவன் தன் மனசாட்சியைக் கவனிக்காமலும் அதைத் தூய்மைப்படுத்தாமலும் இருந்தால், படிப்படியாக அவன் மனசாட்சியில் ஒரு படிமம் படிந்து, அது மரத்துவிடுகிறது. அவர்கள் பாவம் செய்கிறார்கள், ஆனாலும் அவர்களுக்கு ஒன்றும் நடக்காதது போல இருக்கிறது.

— ஜெரோண்டா, தயவுசெய்து நமது மனசாட்சியை நாம் எவ்வாறு கவனித்துப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று கூறுங்கள்.

— நமது மனசாட்சியின் குரலுக்கு ஏற்ப நாம் உண்மையாகவே செயல்படுகிறோமா என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள, நாம் நம்மை உன்னிப்பாகக் கவனித்து, நமது ஆன்மீகத் தந்தையிடம் நம்மைத் திறந்து காட்ட வேண்டும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒருவரின் மனசாட்சியை மிதித்துக்கொண்டே, எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறது என்று நம்புவது சாத்தியம். அல்லது, தனது மனசாட்சியைத் திரிபுபடுத்திய பிறகு, ஒரு நபர் தான் செய்த குற்றத்தை ஒரு நல்ல செயலாகக் கருதலாம். ஒருவர் தனது மனசாட்சியை மிகவும் உணர்திறன் கொண்டதாக ஆக்கிக்கொள்வதன் மூலம் பாதிக்கப்படவும் வாய்ப்புள்ளது.

— கெரொண்டா, நான் மற்றவர்களை மனதிற்குள் தீர்ப்பிடுகிறேன், மேலும் இந்த விஷயத்தில் என்னால் என்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. ஒருவேளை நான் உணர்ச்சியற்றவனாக மாறியதிலிருந்துதான் இவை அனைத்தும் ஏற்படுகிறதா?

— மிகுந்த கவனம் தேவை. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு நபர் முதன்முதலில் பாவம் செய்யும்போது, அவர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட [உள்ளார்ந்த] கண்டனத்தை உணர்ந்து அதனால் கலக்கமடைகிறார்கள். அதே பாவத்தை மீண்டும் செய்யும்போது, அவர்கள் குறைவான கண்டனத்தை உணர்கிறார்கள், மேலும் அவர்கள் கவனக்குறைவாக இருந்து பாவத்தைத் தொடர்ந்தால், அவர்களின் மனசாட்சி கடினமாகிவிடுகிறது. உதாரணமாக, நீங்கள் ஒருவரை ஏதேனும் ஒரு தவறுக்காக கண்டிக்கும்போது, மனசாட்சியின் வேதனையை உணரவோ அல்லது வருத்தமடையவோ கூடாது என்பதற்காக அவர்கள் பேச்சை மாற்றிவிடுவார்கள். இது நிர்வாணத்தில் மூழ்கிவிடும் இந்துக்களைப் போன்றது![70] இமாலயத்தில் ஒரு இளைஞன் ஐந்து இத்தாலிய மலையேறுபவர்களைக் கொன்று, உடல்களைப் புதைத்துவிட்டு, ஒருமுகப்படுத்தல் பயிற்சியைத் தொடங்கினான். தரையில் அமர்ந்து, அவன் இரண்டு மணி நேரம் தொடர்ந்து, 'மரம், மரம், மரம்...' என்று திரும்பத் திரும்பச் சொன்னான். — 'ஆன்மீக வெற்றிடத்தில் நுழைவதற்காக', நடந்ததை மறந்து, எண்ணங்களின் கொந்தளிப்பிலிருந்து விடுபடுவதற்காக. உதாரணமாக, நமது சகோதரிகளில் ஒருவரை நான் அவருடைய வேண்டுமென்ற தவறான செயலுக்காக கண்டிக்கிறேன் என்று வைத்துக்கொள்வோம். இந்த சகோதரி சரியான ஆன்மீக ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்றாமல், தனது வழிகளைச் சரிசெய்ய முயற்சிக்கவில்லை என்றால், எனது கண்டிப்பிற்குப் பதிலாக அவள் சொல்லக்கூடும்: "இன்று மாலைப் பிரார்த்தனைக்கு மணிகள் முன்கூட்டியே ஒலிக்கும்..." — பேச்சை மாற்றும் நோக்கில். பிறகு சாத்தான் அவளுடைய மனதைக் குழப்பி, "கவலைப்படாதே! பெரியவரை வருத்தப்படுத்தாமல் இருக்கத்தானே சொன்னாய்!" என்று தூண்டுவான். சாத்தான் அவளுக்காக ஒரு சாக்குப்போக்கையும் கண்டுபிடிக்கிறான், மேலும், ஒப்புக்கொள்வதற்குப் பதிலாக: "என் மனசாட்சியை மிதிப்பதற்காகவே இதைச் செய்தேன்," என்று அவள் தன்னை நியாயப்படுத்துகிறாள்: "மூத்தவர் வருத்தமடையக் கூடாது என்பதற்காகவே இதைச் செய்தேன்!" பிசாசு என்ன செய்கிறான் என்று பார்க்கிறாயா? அது ஒரு நுட்பமான வேலை! நமது சொந்த மீறலை நாம் காணாமல் இருப்பதற்காக, அவன் ஒலி அலைவரிசையை மாற்றுவது போல நம்மைத் திசை திருப்புகிறான்.

— ஜெரோண்டா, ஒருவரால் தங்கள் சொந்த சிறிய மீறல்களைக் கவனித்து, அதே சமயம் கடுமையான பாவங்களைக் காணத் தவற முடியுமா?

— நிச்சயமாக முடியும்! எனக்குத் தெரிந்த ஒரு பாவமன்னிப்பாளர் இது போன்ற ஒரு வழக்கைப் பற்றி என்னிடம் கூறினார். ஒரு பெண்மணி அவரிடம் பாவமன்னிப்புப் பெற வந்தார், ஆறுதலளிக்க முடியாதபடி அழுது, ஒரே வாக்கியத்தைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்: 'நான் -ஐக் கொல்ல நினைக்கவில்லை!' — "கேள்," என்று அவளுடைய பாவமன்னிப்பாளர் அவளை ஆற்றுப்படுத்தத் தொடங்கினார், "நீ வருந்தினால், கடவுள் உன் பாவத்தை மன்னிப்பார். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தாவீது வருந்தியபோது அவர் அவரை மன்னித்தார்."[71] — "ஆம், ஆம், ஆனால் நான் வேண்டுமென்று செய்யவில்லை!" என்று அவள் மீண்டும் கூறினாள். "அப்படியென்றால், அவளை எப்படிக் கொன்றாய்?" என்று பாவமன்னிப்பாளர் எச்சரிக்கையாகக் கேட்டார். "சரி, இப்படி: நான் தூசி தட்டி கொண்டிருந்தேன், தற்செயலாக தூசி தட்டும் குச்சியை வீசி அவளைக் கொன்றுவிட்டேன்! ஆனால் நான் அந்த ஈயைக் கொல்ல நினைக்கவில்லை!" மேலும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இந்தப் பெண் தன் கணவனுக்குத் துரோகம் செய்து, தன் குழந்தைகளைக் கைவிட்டு, தன் குடும்பத்தைப் பிரித்து, கடவுளுக்கு மட்டுமே தெரிந்த இடத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தாள், ஆனாலும் இவையெல்லாம் சாதாரண சில்லறை விஷயங்கள் போல பேசினாள். "இவற்றிற்கெல்லாம் தவம் தேவை," என்று அவளுடைய "செயல்களைக்" கேட்டதும் பாவமன்னிப்புக் குரு கூறினார். "மேலும், 'இவற்றிற்கெல்லாம்' அவள் ஏன் தவம் செய்ய வேண்டும்?" என்று அவள் பதிலுக்குக் கேட்டாள். சரி, சொல்லுங்கள், இதுபோன்ற ஒருவருக்கு எப்படி உதவுவது?

மரத்துப்போன மனசாட்சி

— ஜெரோண்டா, சில சமயங்களில் மக்கள் என்னிடம் சொல்கிறார்கள்: 'இந்த ஆசை உங்கள் ஆழ்மனதில் பதுங்கியிருக்கிறது, ஆனால் உங்களுக்கு அது தெரியாது.' நான் அதை எப்படி அறிந்து கொள்வது?

— நீங்கள் உங்களை நன்கு கவனித்துப் பார்த்தால், எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறது என்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்தாலும், உங்களுக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்பதை உணர்வீர்கள். அதனால்தான் உங்களுக்கு ஒரு [ஆன்மீக] பரிசோதனை தேவைப்படுகிறது. ஒருவருக்கு உடல்ரீதியாக உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்து, உடல் வலிமை குறைதல் போன்றவற்றை அனுபவித்தால், அவர்களின் மாதிரிகள் நுண்ணுயிரியல் ஆய்வகத்தில் பகுப்பாய்வு செய்யப்படுகின்றன, மேலும் அவர்களின் நோய்க்குக் காரணம் என்ன என்பதைக் கண்டறிய அவர்கள் சிடி ஸ்கேன் (CT scan) செய்யப்படுகிறார்கள். உங்களுக்குள் அமைதி இல்லாமல், மன உளைச்சலுடன் இருப்பதைக் கண்டால், உங்களுக்குள் ஏதோ தவறு இருக்கிறது என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள், மேலும் அதைச் சரிசெய்வதற்கு இந்தக் கோளாறை நீங்கள் அடையாளம் காண வேண்டும். உதாரணமாக, சில [பாவமான] மீறல்களைச் செய்துவிட்டு, அதனால் நீங்கள் கலக்கமடைந்திருந்தாலும், பாவ அறிக்கையின் போது அதைப் பற்றி மௌனமாக இருக்கிறீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். காலம் செல்கிறது, உங்களுக்கு ஒரு மகிழ்ச்சியான நிகழ்வு நடக்கிறது. நீங்கள் மகிழ்ச்சியை உணர்கிறீர்கள்; இந்த மகிழ்ச்சி பாவம் குறித்த உங்கள் கவலையை மறைத்து, அதை நீங்கள் படிப்படியாக மறந்துவிடுகிறீர்கள். உங்கள் பாவத்தை நீங்கள் இனி காண்பதில்லை, ஏனெனில் மகிழ்ச்சி ஒரு மூடி போல அதை மூடிவிடுகிறது.

ஆனந்தங்கள் பாவத்தை மறைத்து, அதை ஆழமாகத் தள்ளுகின்றன, ஆனால் அது உள்ளுக்குள் தொடர்ந்து செயல்படுகிறது. இந்த வழியில், ஒரு நபர் தனது மனசாட்சியை மிதித்து, அதன் மூலம் கடினப்படத் தொடங்குகிறார், அதே நேரத்தில் அவரது இதயம் படிப்படியாக உணர்ச்சியற்றதாகிறது. பிறகு சாத்தான் எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு சாக்குப்போக்கைக் கண்டுபிடிக்கிறான்: 'இது ஒரு அற்பமான விஷயம், அது இயற்கையானதுதான்...' என்றெல்லாம். இருப்பினும், அத்தகைய நபருக்கு அமைதி கிடைப்பதில்லை, ஏனெனில் உள்ளுக்குள் ஆழமாகத் தள்ளப்பட்ட மன உளைச்சல் அமைதியாக இருப்பதில்லை. அவர்கள் தங்களுக்குள் ஒருவித அமைதியின்மையை உணர்கிறார்கள்; அவர்களுக்கு அக அமைதியும் நிம்மதியும் இருப்பதில்லை. அவர்கள் ஓயாத வேதனையுடன் வாழ்கிறார்கள், துன்பத்தில் இருக்கிறார்கள், மேலும் இவை அனைத்திற்கும் காரணம் என்னவென்று அவர்களால் புரிந்துகொள்ள முடிவதில்லை, ஏனெனில் அவர்களின் பாவங்கள் மறைக்கப்பட்டு ஆழமாக உள்ளே தள்ளப்படுகின்றன. தாங்கள் ஒரு பாவத்தைச் செய்ததால்தான் துன்பப்படுகிறோம் என்பதை அத்தகைய நபர் உணர்வதில்லை.

— ஜெரோண்டா, நாம் அத்தகைய ஒருவரின் கண்களைத் திறந்து, அவருடைய துன்பத்திற்கான காரணத்தைச் சொன்னால் என்ன ஆகும்—அது அவர்களுக்கு உதவுமா?

— கவனம் தேவை, ஏனென்றால் நீங்கள் அவனது கண்களைத் திறந்தால், அவனது மனசாட்சி விழித்துக் கொள்ளும். அவனது மனசாட்சி அவனைக் குற்ற உணர்ச்சிக்குள்ளாக்கத் தொடங்கும். மேலும், அத்தகையவன் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ளாவிட்டால், அவன் விரக்தியில் மூழ்கிவிடக்கூடும், ஏனெனில் உண்மையைத் தாங்குவது அவனுக்கு மிகவும் கடினமாக இருக்கும். இருப்பினும், அவன் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொண்டால், [தனது துன்பத்தின் உண்மையான காரணத்தை அறிவது] அவனுக்கு உதவும்.

— கெரொண்டா, கடினப்படுத்தப்பட்ட மனசாட்சியுடன் பிறக்கும் மனிதர்கள் இருக்கிறார்களா?

— இல்லை, கடினப்படுத்தப்பட்ட மனசாட்சியுடன் பிறந்தவர்கள் யாரும் இல்லை. கடவுள் கடினப்படுத்தப்பட்ட மனசாட்சியை உருவாக்கவில்லை. இருப்பினும், ஒரு நபர் தனது பாவங்களைப் புதைத்து, அவற்றை ஆழமாக உள்ளே தள்ளினால், அவரது மனசாட்சி படிப்படியாக ஒரு மேலோட்டால் மூடப்பட்டு, அவரைக் கண்டிக்காமல் போய்விடுகிறது.

— ஜெரோண்டா, அத்தகைய நபர் 'சுய-ஆட்சியாளராக' ஆகிவிடுகிறார்; அவர்கள் தங்களுக்கெனத் தாங்களே சட்டங்களை உருவாக்கிக் கொள்கிறார்கள்.

— ஆம்… ஒரு பயங்கரமான விஷயம்!..

— அது என்ன? ஒரு மாயையா?

— சரி, வேறு என்ன? நிச்சயமாக, அது சுய வஞ்சனை.

தவறாகப் போன மனசாட்சி

— ஜெரோண்டா, ஒருவன் தன் மனசாட்சியைக் கெடுக்கவோ அல்லது திரிக்கவோ செய்யக்கூடாது என்று நீங்கள் அடிக்கடி கூறுவீர்கள். மனசாட்சி எப்படித் திரிகிறது?

— ஒருவர் தனது எண்ணங்களுக்கு இணங்கிச் செல்வதன் மூலம், தனது மனசாட்சியை மிதித்து நசுக்குகிறார். நீண்ட காலத்திற்கு தனது எண்ணங்களுக்கு இணங்கிச் செல்வதன் மூலம், ஒருவரே தனக்கென மற்றொரு மனசாட்சியை உருவாக்கிக் கொள்கிறார் — அது அவருடைய சொந்த அளவுக்கு ஏற்றவாறு வடிவமைக்கப்பட்ட, அதாவது ஒரு திரிபுபடுத்தப்பட்ட மனசாட்சி. இருப்பினும், இந்த நிலையில், ஒருவருக்கு அக அமைதி கிடைப்பதில்லை, ஏனெனில் ஒரு திரிபுபடுத்தப்பட்ட, சீரழிந்த மனசாட்சி அக அமைதியைக் கொண்டுவர முடியாது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஏதேனும் ஒரு தவறைச் செய்த ஒருவருக்கு, யாராவது தங்கள் தவறைக் கவனிக்காதது போல் நடித்தாலோ அல்லது 'இது உங்கள் தவறு அல்ல, கவலைப்படாதீர்கள்' என்று ஆறுதல் சொன்னாலோ கூட, அமைதி கிடைப்பதில்லை. பல்வேறு குருக்களின் சீடர்களாகி, அத்தகைய பயிற்சிகளில் ஈடுபட்டு, தங்களுக்குள் ஏதோ தவறு இருப்பதை உணரும் சிலர், என்னிடம் ஆலோசனைக்காக வருகிறார்கள். ஆனால், அவர்களுக்கு உதவ விரும்பிய நான், ஏதாவது ஒன்றை விளக்கத் தொடங்கும் போது, அவர்கள் பிடிவாதமாக நின்று கொள்கிறார்கள்: 'இல்லை, எங்கள் நம்பிக்கையில் எல்லாம் சரிதான்.' — "கேளுங்கள்," என்று நான் பதிலளிப்பேன், "ஆனால் உங்களுக்கு 'எல்லாம் சரி' என்றால், இந்த 'சரி' என்பது உங்களுக்கு அமைதியைக் கொண்டுவந்தால், பிறகு ஏன் உங்கள் கேள்விகளுடன் என்னிடம் வருகிறீர்கள்?" இந்த மனிதர்கள் இப்படித்தான்: ஒரு பொய்யில் உள்ளுணர்வில் அமைதி காண முடியாவிட்டாலும், அவர்கள் தங்கள் வழியிலேயே பிடிவாதமாக இருக்கிறார்கள், மேலும் முடிந்தவரை, குறைந்தபட்சம் ஒரு சிறிய போலியான அமைதியையாவது 'பறிமுதல் செய்ய' முயற்சிக்கிறார்கள். இருப்பினும், அவர்கள் உண்மையான அமைதியைக் காண்பதில்லை.

— ஜெரோண்டா, ஒரு நபர் தனது முழு வாழ்க்கையையும் திரிபுபடுத்தப்பட்ட மனசாட்சியுடன் வாழ முடியுமா?

— அவர்கள் தங்கள் சொந்த எண்ணங்களையே நம்பினால், ஆம், அவர்களால் முடியும்.

— மேலும், அவர் தனது திரிபுபடுத்தப்பட்ட மனசாட்சியை எப்படிச் சரிசெய்வது?

— அவர் பணிவுடன் சிந்தித்து, தனது சொந்த எண்ணங்களை நம்பாமல், அவற்றைத் தனது ஆன்மீகத் தந்தையுடன் விவாதித்தால் அதைச் சரிசெய்ய முடியும்.

— ஜெரோண்டா, ஒருவர் [அளவுக்கு அதிகமாக] உணர்ச்சிவசப்படுபவர் என்பதற்காக மட்டும் தனது மனசாட்சியைத் திரிக்க முடியுமா?

— அவர்கள் தங்கள் மனசாட்சியைத் திரிபுபடுத்தியிருந்தால், பெரும்பாலும், அவர்களின் உணர்திறன் எந்தப் பயனும் இல்லாததாகிவிடும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, சீரழிந்தது மேலும் சீரழிவையே ஏற்படுத்தும். சிலர், 'நான் ஒரு உணர்திறன் மிக்கவன்' என்று கூறுகிறார்கள், ஆனாலும் அவர்கள் மக்களைக் கொடூரமாக நடத்துகிறார்கள் மற்றும் எந்தக் காரணமும் இல்லாமல் அவர்கள் மீது சீறுகிறார்கள்.

— ஜெரோண்டா, தங்களைத் தாங்களே நியாயப்படுத்திக் கொள்ளும் நபர்களின் மனசாட்சி 'கட்டியாகி'விடுமா?

[72]— தன்னைத்தானே நியாயப்படுத்திக் கொள்ளும் ஒருவருக்கும் கூட, மனசாட்சியின் உள் குரல் முற்றிலும் இல்லாமல் போவதில்லை; அவர்கள் உணர்ச்சியற்றவர்கள் அல்ல. ஒரு மனிதர் உணர்ச்சியற்றவர் அல்ல என்பதால், அவர் தனது பாவமான மீறல்களுக்காக வேதனையை உணர்கிறார், பின்னர் அவருக்கு தெய்வீக ஆறுதல் கிடைக்கிறது. ஆனால், தங்கள் மனச்சாட்சியைக் கெடுத்துக்கொண்டவர்கள் உணர்ச்சியற்றவர்களாக ஆகிவிடுகிறார்கள். அத்தகையவர்கள் தாங்கள் செய்த குற்றங்களைப் பற்றிப் பெருமையடித்துக் கொள்கிறார்கள். தங்கள் குற்றங்களை வீரச் செயல்களைப் பற்றிப் பெருமையடிப்பதைப் போலப் பேசும் மனிதர்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன். ஏனெனில், ஒருவர் தனது சிதைந்த மனசாட்சியைச் செம்மைப்படுத்தினால், அது இனி வெறும் கல்நெஞ்சம் மட்டுமல்ல; அது அதைவிட மிக மோசமான ஒன்று. ஒருமுறை, நான் கொனிட்சாவில் உள்ள ஸ்டோமியோன் மடாலயத்தில் வசித்து வந்தபோது,[73] ஒரு மனிதர் அங்கு வந்து கூறினார்: "நான் பாவ அறிக்கை செய்ய விரும்புகிறேன்." — "நான் பாதிரியார் அல்ல," என்று நான் மறுக்கத் தொடங்கினேன், ஆனால் அவர் தொடர்ந்து வற்புறுத்தினார்: "இல்லை, இதை நான் உங்களிடம் சொல்ல வேண்டும்." புனித நினைவுச்சின்னத்திற்கு மரியாதை செலுத்த மடாலயத்திற்கு வந்திருந்த பல பெண்கள் அருகில் நின்று கொண்டிருந்தனர். "நீங்கள் இங்கிருந்து செல்வது நல்லது," என்று அவர்களிடம் சொன்னேன். "பரவாயில்லை, அவர்கள் இருந்து கேட்கட்டும்," என்று அந்த மனிதர் கூறினார், மேலும் தனது இளமைக்காலக் கதையைச் சொல்லத் தொடங்கினார்: "நான் இளமையாக இருந்தபோது, காலணித் தொழில் கற்றுக்கொள்ள அனுப்பப்பட்டேன், ஆனால் பகலில் பட்டறையில் உட்கார்ந்திருக்கும்போது, நான் முழுவதும் தூக்கத்தில் தலையாட்டிக் கொண்டே இருப்பேன். 'ஏன் கேட்கிறீர்களா? இரவில், இதுபோல கவனக்குறைவான பையன்களுடன் சேர்ந்து நான் திருடப் போவேன். எங்கள் பகுதியில், மாவட்டக் காவலர் ஒரு கூர்மையானவர். அவர் எங்களிடம் கூறுவார்: 'நன்றாகச் செய்தீர்கள், பையன்களே; இரவு எவ்வளவு இருட்டாக இருக்கிறதோ, திருடனுக்கு அவ்வளவு லாபம். எனக்கு இரண்டு ஆட்டுக்குட்டிகள் வேண்டும். மீதி உங்களுடையது—உங்களால் எடுத்துச் செல்ல முடிந்த எதுவும்.' சரி, அப்படிப்பட்ட நிலையில், நாங்கள், சொல்வது போல, மக்களின் வீடுகளைக் கொள்ளையடிக்கப் புறப்பட்டோம். நான் என் பழுப்பு நிறத் தொப்பியைக் கழற்றி, முதலில் செய்வதெல்லாம், என் கசகச மரத்தால் செய்யப்பட்ட நல்ல கசையைக் கொண்டு நாய்களின் மூக்கில் ஓங்குவதுதான். பிறகு நாங்கள் கொட்டகைக்குள் சென்று, இரண்டு ஆட்டுக்குட்டிகளையும், எங்களால் முடிந்தவரை ஆட்டுப்பெட்டைகளையும் தேர்ந்தெடுப்போம். குட்டிகள் மாவட்ட அதிகாரியிடம் சென்றன; நாங்கள் ஆடுகளை எங்கள் சொந்த ஆட்டுக் கொட்டகையில் மறைத்து வைத்தோம், பின்னர், தாமதமின்றி—என்னவென்று யூகியுங்கள்?—மாவட்ட அதிகாரி எங்களைக் காவல் சிறையில் அடைத்துவிட்டார்! ஆனால் மீதமுள்ள கதையைக் கேளுங்கள்! அந்த இரவு நாங்கள் அவர்களிடமிருந்து திருடுவதைப் பார்த்த விவசாயிகள், அதிகாலையில் மாவட்டக் காவலரைப் பார்க்க காவல் நிலையத்திற்கு ஓடிச் சென்று, 'இவரையும் இவரையும் சேர்த்து எங்களைக் கொள்ளையடித்துவிட்டார்கள்!' என்று கூறினர். — ''இவரையும் இவரையும்'' என்றால் என்ன அர்த்தம்? அவர்கள் இருவரும் சிறையில் இருக்கிறார்கள்! "மக்களைப் பற்றி அவதூறு பரப்ப வந்திருக்கிறாயா?" என்று அவர்களை நல்லா ஒரு கும்மி கொடுத்து, உடம்பெல்லாம் கறுப்பு நீலமாக வரும் வரை அடித்துவிட்டுப் போய்விட்டார்!... ஆனால் நான் உங்களுக்கு ஒரு கதை சொல்கிறேன்: ஒரு நாள் நாங்கள் ஒரு செம்மறி ஆட்டு மந்தியைச் சந்தித்தோம், அங்கே ஒரு இடையனைப் பார்த்தோம்—ஒரு இளம் வ்லாஷெனோக், கிட்டத்தட்ட ஒரு காளை மாட்டைப் போல வலிமையானவன்—அவனுடன் அவனுடைய தந்தையும் இருந்தார். "நாம் எப்படி மந்தியை அணுகுவது?" என்று என் நண்பர்கள் என்னிடம் கேட்டார்கள். 'அவர்கள் நம்மை தீக்குச்சி போல சிதறடிப்பார்கள்!' தீக்குச்சிகளா, என்கிறீர்களா? சரி… நான் என் தோளில் இருந்த வெட்டப்பட்ட துப்பாக்கியை எடுத்து, அந்த இளம் வலாசெனோக்கை குறிபார்த்து, — பாங்! — அவ்வளவுதான்; அந்தப் பையன் கீழே விழுந்துவிட்டான்… நான் அவனது அப்பாவை ஒரு பேரிச்ச மரத்தில் கயிற்றால் கட்டி வைத்தேன்… சரி, நான் சொல்றேன், அங்கே எங்களுக்கு நல்ல பங்கு கொள்ளைப் பொருள் கிடைத்தது!.." என்று, அதை ஒரு வீரச் செயல் போலச் சிரித்துக்கொண்டே என்னிடம் கூறினார்! ஒரு திரிபுற்ற மனசாட்சி ஒரு மனிதனை எவ்வளவு மோசமான நிலைக்குத் தள்ளும் என்று பார்க்கிறீர்களா?

மேலும், சிறைப் போக்குவரத்துத் துறையில் பணியாற்றிய எனக்குத் தெரிந்த ஒரு காவலர், ஒரு சிறையிலிருந்து மற்றொரு சிறைக்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டிய குற்றவாளி, பல குற்றங்களுக்காக ஒரு இராணுவ நீதிமன்றத்தால் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டு சுட்டுக் கொல்லப்பட்டதால், அழுவதை நிறுத்த முடியவில்லை. அந்தக் காவலர் சுடப்பட்ட நபரின் உறவினர்களைத் தேடத் தொடங்கினார்; அவர்களில் சிலரைக் கண்டுபிடித்து அவர்களிடம் மன்னிப்புக் கோரினார். ஆனால், அமெரிக்காவில் வசித்த குற்றவாளியின் உறவினர்களில் ஒருவர் அவருக்கு இந்தப் பதிலை அனுப்பினார்: 'அவன் பல காலத்திற்கு முன்பே சுடப்பட்டிருக்க வேண்டும்; அப்போதுதான் இன்னும் பலர் உயிருடன் இருந்திருப்பார்கள்!'

ஒரு காவலரின் மனநிலையும், நான் முன்பு உங்களுக்குச் சொன்ன அந்த நபரின் மனநிலையும் எவ்வளவு பெரிய வேறுபாட்டைக் கொண்டுள்ளது என்று பார்க்கிறீர்களா? முந்தையவர், தனது கடமைக்காக, அந்தக் குற்றவாளியை சிறைக்கு அழைத்துச் சென்று, (அவரது மரணத்திற்கு) தன்னையே குற்றவாளியாகக் கருதினார். ஆனால் பிந்தையவரோ, தான் செய்த குற்றங்களை வீரச் செயல்களைப் போலப் பேசினார், மேலும் அவற்றைப் பற்றிப் பெருமையடித்துக் கொண்டார்!

பொய்கள் ஒருவருக்கு அமைதியைக் கொண்டுவராது

— கெரொண்டா, ஒருவன் தன் எண்ணங்களை நம்பி, தன் உலகைத் தானே உருவாக்கியிருக்கும்போது, மற்றவர்களின் பிரார்த்தனைகள் அவனுக்கு உதவுமா?

— அவன் தன் உலகத்தைத் தானே உருவாக்கியதால், அவனுக்கு உதவிக்கு என்ன தேவை… ஒரு மனிதன் தனக்கென ஒரு முழு உலகத்தையே உருவாக்கியிருக்கிறான்! இது ஒரு சாதாரண விஷயம் என்று நினைக்கிறாயா? இதைக் கவனி: ஒருவன் தன் சொந்த எண்ணங்கள் மூலம் தன் உலகத்தை உருவாக்கினால், அவனுக்கு அமைதி கிடைக்கிறது என்று நினைக்கிறாயா, அவன் மகிழ்ச்சியை உணர்கிறான் என்று நினைக்கிறாயா? அது ஒரு பொய். மேலும் ஒரு பொய் ஒருவரை இருளில் தள்ளுகிறது. உதாரணமாக, ஒருவர் தனது அண்டை வீட்டாரைக் காப்பாற்ற ஒரு பொய்யைச் சொல்லும்படி கட்டாயப்படுத்தப்பட்டார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அவர் அவர்களை மரணத்திலிருந்து கூட காப்பாற்றலாம், ஆனாலும் அந்தப் பொய் பாதி பாவமாகவே இருக்கிறது. சில நேரங்களில், நல்ல எண்ணம் கொண்ட ஒருவர் ஒரு விஷயத்தில் உதவவும், சோதனையைத் தவிர்க்கவும் பொய்யை நாடக்கூடும். உதாரணமாக, ஒரு யாத்ரீகர், யாரும் அறியாமல், ஒரு குடும்பப் பிரச்சினையைப் பகிர்ந்துகொண்டு மனதை இலகுவாக்கிக்கொள்ள, மடத்திற்கு இரகசியமாக வருகிறார். பின்னர், அவனது சகோதரன் மடாலயத்திற்கு வந்து, 'இப்படிப்பட்டவர் இங்கு வந்தாரா?' என்று கேட்டால் என்ன செய்வது? நீங்கள் அவனிடம் உண்மையைச் சொன்னால், அது ஒரு பெரிய பிரச்சனையாக மாறிவிடும், ஏனெனில் அது அவனது சகோதரனை சங்கடத்திற்குள்ளாக்கும். இதன் விளைவாக, 'எனக்குத் தெரியாது' என்று பதிலளிக்க நீங்கள் கட்டாயப்படுத்தப்படுகிறீர்கள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அந்த மற்றவர் வந்திருந்ததாக நீங்கள் அவனிடம் சொன்னால், விஷயம் உடல்ரீதியான வன்முறையாகக் கூட முற்றலாம். தற்சமயம் நாம் இதுபோன்ற வழக்குகளைப் பற்றி விவாதிக்கவில்லை என்றாலும், விழிப்புடன் இருப்பது அவசியம், ஏனெனில் இதுபோன்றது மூன்று அல்லது நான்கு முறை நடந்தால், ஒரு நபர் படிப்படியாக இன்னும் முன்னேறிச் செல்லக்கூடும். தேவையில்லாமல் பொய் சொல்வதைப் பழக்கமாகக் கொண்ட பிறகு, அவன் தனது மனசாட்சியைக் கெடுத்துக்கொள்வான். அவன் முழுக்க முழுக்கக் கற்பனையான கதைகளை உருவாக்கும் நிலைக்கு வந்துவிடுவான், ஆனாலும் அவனது மனசாட்சி அவனைக் கொஞ்சம் கூடக் கண்டிக்காது. அப்போது அத்தகைய 'கற்பனை' ஒரு உண்மையான கலையாகிவிடுகிறது.

[74]சிலர் எவ்வளவு திறமையாக ஒரு பொய்யை மற்றொன்றுடன் 'இணைக்கிறார்கள்' பாருங்கள் – அவர்கள் அந்தக் கலையில் உண்மையிலேயே தேர்ச்சி பெற்றுவிட்டார்கள்! ஓ! உங்களுக்கு எதையாவது நம்ப வைக்க, அவர்களால் ஒரு பெரிய கட்டுக்கதையையே அவிழ்க்க முடியும்! ஒருமுறை, நான் உதவி செய்து கொண்டிருந்த அந்தப் பையனின் ஊர் மக்களுடன் என் அறிமுகமானவர் ஒருவர் என் குடிசைக்கு வந்தார். அந்தப் பாவப்பட்ட பையனுக்கு நல்ல புத்திக்கும், இரக்கமுள்ள இதயத்திற்கும் சொந்தக்காரனாக இருந்தான், ஆனால் வேலை செய்ய விரும்பாத ஒரு சோம்பேறி. அவனுக்குச் செய்ய ஒன்றுமில்லாமல் ஊர் சுற்றித் திரிவதற்குப் பழகிப் போயிருந்தான். தொடர்ச்சியாக நான்கு ஆண்டுகளாக நான் அவனுக்கு ஏதாவது ஒரு வேலையைக் கண்டுபிடிக்கப் போராடிக்கொண்டிருந்தேன், இந்த முறை அவனது ஊர் மக்களிடமும் கேட்டேன்: 'தயவுசெய்து அந்தப் பையனுக்கு ஏதாவது ஒரு வேலையைக் கண்டுபிடித்துக் கொடுங்கள். நான் முன்பே அவனுக்கு உதவ முயன்றிருக்கிறேன். அவன் ஒரு தோல்வேலைப்பாடில் தேர்ச்சி பெற வேண்டும் என்பதற்காக, நான் அவனை காஸ்டோரியா நகரில் உள்ள எனது சில அறிமுகத்தினரிடமும் அனுப்பி வைத்தேன், ஆனால் அவன் அங்கிருந்து தப்பி ஓடிவிட்டான். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவன் இன்னும் இளையவன்; அவன் தவறான பாதையில் சென்றுவிட்டால் அது மிகவும் வருத்தத்திற்குரியது. அவனுக்கு அவனது தாய் மட்டுமே இருக்கிறாள்; அவனது தந்தை இறந்துவிட்டார்." இதை எல்லாம் கேட்டதும், நான் பேசிக்கொண்டிருந்தவர்களுடன் ஒரே நேரத்தில் அங்கு வந்த எனது ஒரு அறிமுகத்தினர், அவர்களிடம் கூறத் தொடங்கினார்: "ஆம், தந்தை பைசியஸும் நானும் அந்தச் சிறுவனுக்கு ஒரு பயிற்சிப் பணி கிடைக்கச் செய்வதற்கும், அவனை ஒரு தோல்வேலைக்காரனாக மாற்றுவதற்கும் எங்களால் முடிந்தவரை முயற்சி செய்தோம். அவன் அவர்களிடமிருந்து ஓடிப்போன பிறகு, அவர்களைச் சமாதானப்படுத்த, காஸ்டோரியாவில் அவன் கற்றுக்கொண்டிருந்தவர்களிடம் நான் அனுப்பிய தந்திச் செய்திகளுக்காக எவ்வளவு பணம் வீணடித்தேன் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா! சரி, பரவாயில்லை—அது எல்லாம் கடந்த கால விஷயம்; அத்தகைய விஷயங்களில் மனதைச் செலுத்தாமல் இருப்பதே நல்லது. அந்த நேரத்தில் நான் தந்தை பைசியோஸிடம் அதைத்தான் சொன்னேன்: 'கல்லறைதான் அந்தக் குள்ளநடையாளனை நிமிர வைக்கும்.' 'இவன் என்ன சொல்ல வருகிறான்!' என்று நான் நினைத்தேன், ஆனால் அந்த மனிதரின் நற்பெயருக்குக் களங்கம் விளைவிக்காமல் இருக்க, என் ஆச்சரியத்தை நான் வெளிப்படுத்தவில்லை. சிந்தித்துப் பாருங்கள்! தன் வாழ்வில் இந்தப் பையனைப் பற்றி முதன்முறையாகக் கேள்விப்பட்டவர், நாங்கள் அவருடன் சேர்ந்து அந்த இளைஞனை எப்படிப் பராமரித்தோம், அவனுக்கு உதவ விரும்பி, 'அவனுக்கு ஒரு தோல் பதப்படுத்தும் வேலை தேடித் தந்தோம்' என்று இதுபோலப் பல பெரிய கதைகளைக் கற்பனை செய்து சொன்னார்! அவர் அதைச் சொன்ன தொனியைக் கேட்டு, நானே [ஒருவேளை இது உண்மையாக இருக்குமோ] என்று யோசிக்கத் தொடங்கினேன்!

— இதை உன் முகத்திற்கு நேரே சொன்னானா?

— என் முகத்திற்கு நேரே. மற்றவர்கள் முன்னாலும் கூட.

— அவன் என்ன உணர்ந்தான்?

— அவன் என்ன உணர்ந்தான் என்று நான் வியக்கிறேன்! அவன் அந்தப் பொய்களை எல்லாம் அவிழ்த்துவிட்டபோது, ஒருவித சுயநல திருப்தி அடைந்தான், ஆனாலும் அதற்குப் பிறகு குற்றவுணர்ச்சியால் வாதிக்கப்பட்டான். அவன் தனக்குள் அமைதியாக இருந்ததாக நீ நினைக்கிறாயா?

— ஒருவர் ஒரு நிகழ்வைச் சொல்லும்போது, அதைச் சற்று மிகைப்படுத்திச் சொன்னால்...

— ஆம், அதைச் சற்று அலங்கரிக்கிறார்!...

— அவன் அதை தற்பெருக்காகச் செய்கிறானா?

— சரி, அது வேறு என்னவாக இருக்க முடியும்? ஒருவன் தற்பெருமையும் சுயநலமும் காரணமாக ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி மிகைப்படுத்திப் பேசுகிறான்.

— மேலும், அத்தகைய ஒருவரைத் திருந்தச் செய்ய எது உதவும்?

— அவர்கள் பொய் சொல்வதை நிறுத்த வேண்டும். மன்னிக்கத்தக்க சூழ்நிலைகள் இருந்தாலும், ஒரு பொய் பாதி பாவம் என்பதை அவர்கள் உணர வேண்டும்.

— கெரோண்டா, இது நடக்க வாய்ப்புள்ளதா: நமக்கு ஒரு உதவிக்கரமாக ஒன்று கொடுக்கப்படுகிறது, ஆனாலும் நாம் அதைப் பெறத் தகுதியானவர்கள் என்பதால் அது கொடுக்கப்பட்டதாக நாம் நினைக்கிறோமா?

— பாருங்கள், நான் உங்களிடம், 'சகோதரி, உங்களால் உங்கள் புனிதரின் அளவை அடைய முடியும்!' என்று சொன்னால், இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், நீங்கள் ஒரு கணம் முட்டாள்தனமாகப் புன்னகைக்கலாம், ஆனாலும் உங்களுக்குள் அமைதி இருக்காது. பொய்யானது ஒருவருக்கு அமைதியைக் கொண்டுவருவதில்லை. மற்றவர்களுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் அதே சமயம், 'இது என்னுடையது' என்று சொல்லும் அந்த அநியாயக்காரனைப் போலவே, அவனுக்குள் அமைதி இல்லை. பாருங்கள், துருக்கியர்கள் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கான்ஸ்டான்டினோப்பிளைக் கைப்பற்றினார்கள், ஆனாலும், கான்ஸ்டான்டினோப்பிளுக்கு -ல் கிரேக்கர்கள் வருவதைப் பார்க்கும்போது, துருக்கியர்கள் மற்றவர்களுக்குச் சொந்தமானதைத் தாம் கைப்பற்றியதாக உணர்கிறார்கள், மேலும் உரிமையாளர் திரும்பி வந்துவிட்டது போலத் தோன்றுகிறது! ஆயினும் அவர்கள் துருக்கியர்கள், மேலும் பல ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன!

குற்றமற்ற மனசாட்சி தவறாத உத்தரவாதத்தை அளிக்கிறது

ஒருவருக்கு, தெளிவான மனசாட்சியை விட முக்கியமானது வேறு எதுவும் இல்லை. உங்களால் செய்திருக்கக்கூடிய ஒன்றைச் செய்யத் தவறியதற்காக உங்கள் மனசாட்சி உங்களைக் கண்டிக்கவில்லை என்றால், அது ஒரு பெரிய விஷயம். அப்படிப்பட்ட நிலையில், ஒருவருக்குத் தொடர்ச்சியான அக மகிழ்ச்சி இருக்கும், மேலும் அவரது முழு வாழ்க்கையும் ஒரு கொண்டாட்டமாக, ஒரு விருந்தாக இருக்கும். இந்த அக மகிழ்ச்சி ஒருவருக்கு ஆன்மீக வலிமையைத் தருகிறது.

— கெரொண்டா, நமது செயல்கள் கடவுளுக்குப் பிரியமானவை என்பதை நாம் எப்படி அறிவது?

— ஒருவருக்கு ஒரு அகக் குரல் உண்டு.

— ஒருவரின் சொந்த உள்ளுணர்வே போதுமா, அல்லது மற்றவர்களின் சாட்சியும் அவசியமா?

— நான் சொல்வது, தனது மனசாட்சியைக் கெடுக்காத ஒருவரைப் பற்றித்தான், அதைத் திரிபுபடுத்திய ஒருவரைப் பற்றி அல்ல. கெடுக்கப்படாத மனசாட்சி தவறாத ஒரு அகக் குரலைத் தருகிறது. இந்த நிலையில், ஒருவருக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது, மேலும் அவர் பணிவுடன் கூறுகிறார்: 'நான் பரலோகத்திற்குத் தகுதியற்றவன்; நான் நித்திய வேதனையைப் பெறத் தகுதியுள்ளவன்; ஆனாலும், கடவுளின் அன்பும் கருணையும் என்னைக் கைவிடாது என்று நம்புகிறேன்.' அவர் முயற்சி செய்வதால் இதை உணர்கிறார்; அவர் சும்மா இருக்கிறார் அல்ல, 'கடவுள் என்னைக் காப்பாற்றுவார்' என்ற வார்த்தைகளால் தனது எண்ணங்களைத் தணித்துக்கொண்டே இருக்கிறார்.

மனசாட்சி ஒரு பயங்கரமான விஷயம்! மனசாட்சியின் எரிப்பை விடக் கூர்மையான நெருப்புத் தீயோ, பெரிய நரக வேதனையோ வேறு எதுவும் இல்லை. ஒருவருக்கு மனசாட்சியின் வேதனைகளே மிகவும் பயங்கரமான மற்றும் மிகவும் வேதனையான புழு ஆகும். நரகத்தில் இருப்பவர்கள் நித்தியமாகத் துன்புறுவார்கள், ஏனெனில் அவர்கள் பூமியில் வாழ்ந்த அந்தச் சில குறுகிய ஆண்டுகளுக்காக, சொர்க்கத்தின் ஆசீர்வாதங்களை இழந்துவிட்டோம் என்ற எண்ணத்தால் அவர்கள் வேதனைப்படுத்தப்படுவார்கள், அந்தப் பூமியிலுள்ள ஆண்டுகள் மனசாட்சியின் வேதனைகளாலும் அகத்தொல்லைகளாலும் நிறைந்திருந்த போதிலும்.

மேலும், நரகத்தில் துன்புறுபவர்களின் ஆசைகள் எதையும் திருப்தி அடையாது, இது அவர்களுக்கு மற்றொரு சித்திரவதையாக இருக்கும்.

— ஜெரோண்டா, நடைமுறையில், ஒரு துறவி மனசாட்சியின் 'வீரமரணத்தை' எப்படி அனுபவிக்க முடியும்?

— மனசாட்சியின் 'வீரமரணம்' என்பது துறவிகளுக்காக மட்டும் அல்ல; அது எல்லா மக்களுக்கும் உரியது. மேலும், துறவிகள் தவம் எனும் இனிமையான வேதனையையும் அனுபவிக்கிறார்கள். இருப்பினும், சாராம்சத்தில், தவத்தைச் சரியாகக் கடைப்பிடிக்கும் ஒருவருக்கு மனசாட்சியின் 'வீரமரணம்' என்ற ஒன்று இல்லை. ஏனெனில், ஒரு நபர் அனுபவிக்கும் ஆன்மீக வேதனை எவ்வளவு பெரியதாக இருக்கிறதோ—அதாவது, அது அவர்களை எவ்வளவு அதிகமாக காயப்படுத்துகிறதோ, அது அவர்களின் சொந்த பாவத்தின் காரணமாக இருந்தாலும் சரி அல்லது அவர்கள் கர்த்தருடைய பாடுகளில் பங்கெடுப்பதால் இருந்தாலும் சரி—அவ்வளவு பெரிய தெய்வீக ஆறுதலை அவர்கள் பெறுகிறார்கள். ஒரு நபரின் மனசாட்சி அமைதியாக இருந்தால், துக்கங்கள், மன உளைச்சல் மற்றும் அதுபோன்றவற்றை அனுபவிக்கும்போதும் கூட, அவர்கள் தங்களுக்குள் தெய்வீக ஆறுதலை உணர்கிறார்கள்.

அத்தியாயம் 3.
சுய-கவனிப்பும் சுய-அறிவும் அவசியம்

சுய-பரிசோதனை

படையில், சிக்னல் படைப்பிரிவில், எங்களிடம் ஒரு ரேடியோ கண்காணிப்பு வலையமைப்பு இருந்தது, மேலும் ரேடியோ ஆபரேட்டர்களிடம் [நட்பு மற்றும் எதிரி ரேடியோ நிலையங்களை வேறுபடுத்துவதற்கான] அடையாள அட்டைகள் இருந்தன. நாங்கள் ரேடியோ நிலையங்களைக் கண்காணித்து, எவை எதிரி நிலையங்கள், எவை எங்கள் நிலையங்கள் என்று சொல்ல முடியும், ஏனென்றால் சில நேரங்களில் எதிரி ரேடியோ ஆபரேட்டர்கள் எங்கள் நிலையங்களுக்கிடையேயான தகவல்தொடர்புகளைத் தட்டிப் பார்ப்பார்கள். அதேபோல், ஒவ்வொரு நபரும் தங்களின் சொந்த எண்ணங்களையும் செயல்களையும், நற்செய்தியின் கட்டளைகளுக்கு இணக்கமாக உள்ளதா என்பதைப் பார்க்கக் கவனிக்க வேண்டும். ஒருவர் தனது சொந்தத் தவறுகளைக் கவனித்து அவற்றைச் சரிசெய்ய முயல வேண்டும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தங்கள் தவறுகளைக் கவனிக்காமல் விடும் எவரும் அல்லது மற்றவர்கள் சுட்டிக்காட்டும் போது தங்கள் குறைகளைப் பற்றி சிந்திக்கத் தவறும் எவரும் ஆன்மீக முன்னேற்றம் அடைய முடியாது.

சுயபரிசோதனை என்பது அனைத்து வகையான படிப்புகளிலும் மிகவும் பயனுள்ளதாகும். ஒருவர் பல புத்தகங்களைப் படிக்கலாம்; இருப்பினும், அவர்கள் தங்களைக் கவனித்துக் கொள்ளவில்லை என்றால், அவர்கள் படித்த அனைத்தும் அவர்களுக்குப் பயனளிக்காது. ஆனால் அவர்கள் தங்களைக் கவனித்துக் கொண்டால், அவர்கள் சிறிதளவு மட்டுமே படித்தாலும், அவர்கள் பெறும் பயன் மிகப் பெரியது. பிந்தைய சந்தர்ப்பத்தில், ஒருவர் செய்யும் செயல்களும் நடத்தைகளும் மேலும் மெருகேறுகின்றன — அவர்கள் என்ன செய்தாலும் சரி.

இல்லையெனில், அவர்கள் அதை உணராமலேயே கடுமையான தவறுகளைச் செய்கிறார்கள். என் கலிவாவிற்கு விருந்தினர்கள் வரும்போது, நான் முற்றத்தின் மறுமுனையிலிருந்து அவர்களுக்கு அமர்வதற்கு சில மரக்கட்டைகளைக் கொண்டு வருகிறேன். மேலும், அவர்கள் வெளியேறும்போது, இந்த மரக்கட்டைகளை மீண்டும் அவற்றின் இடத்திற்கு யார் கொண்டு செல்வார்கள் என்பதைப் பற்றி மக்கள் சற்றும் சிந்திக்கவில்லை என்பதையும் நான் கவனித்திருக்கிறேன். அல்லது, நான் ஒரு மரக்கட்டையை அவர்களிடம் கொண்டு செல்லும்போது, அது அனைவரும் அமரப் போதுமானதாக இருக்காது என்பதை உணர்ந்த பிறகும், அந்தப் பார்வையாளர்கள் மற்றவற்றை நான் கொண்டு வரும் வரை காத்திருக்கிறார்கள். ஆனால், இந்த மக்கள் ஒரு கணம் நின்று யோசித்து, 'சரி, நாம் ஐந்து அல்லது ஆறு பேர் இருக்கிறோம்; நம் அனைவருக்காகவும் தந்தைமணி முற்றத்தின் மறுமுனையிலிருந்து மரக்கட்டைகளைத் தனியாகச் சுமந்து வர வேண்டியதில்லை' என்று சொல்லியிருந்தால், — அப்போது, ஒவ்வொருவரும் தலா ஒரு மரக்கட்டையை எடுத்துக்கொண்டு, அவற்றைத் தேவைப்படும் இடத்திற்கு விரைவாகக் கொண்டு சென்றிருப்பார்கள்.

— என் இளைய சகோதரிகளில் ஒருவர் என்னிடம் கேட்டார்: 'ஒரு புதிய துறவியாக, அந்த மூத்த துறவி தனது போராட்டத்தில் எப்போதாவது தடுமாறியதுண்டா? அவருக்கு எப்போதாவது "தவறான" எண்ணங்கள் தோன்றியதில்லை? அவர் எப்போதாவது மற்றவர்களைத் தீர்ப்பிடுவதில் சிக்கிக்கொண்டதுண்டா?'

— என் போராட்டத்தில் அப்படி ஏதேனும் நடக்கும்போதும், அல்லது நான் கண்டிக்கப்படும்போதும், நான் எதற்கும் 'முழுமையான சுதந்திரத்தை' அனுமதித்ததில்லை.

— கெரொண்டா, 'தண்டனையிலிருந்து விலக்கு' என்றால் என்ன?

— ஒருவரின் தவறுகளையும் மீறல்களையும் 'கட்டுப்பாடில்லாமல்' விட்டுவிடுவது என்பது அவற்றை அலட்சியமாகக் கையாள்வதாகும். அதாவது, தவறை உணரும் உணர்வு ஆன்மாவைத் தொடாமல், அதைக் கடந்து 'சென்றுவிட வேண்டும்' என்று முயற்சிப்பதாகும். மண் கல்லாகி கடினமாகிவிட்டால், அதன் மீது எவ்வளவு மழை பெய்தாலும், அது தண்ணீரை உறிஞ்சாது. தனது தவறுகளுக்கும் மீறல்களுக்கும் 'முழு சுதந்திரம்' அளிக்கும் ஒருவருக்கும் இதே நிலைதான் ஏற்படுகிறது. அத்தகைய ஒருவரின் இதய மண் அலட்சியத்தால் கடினமாகிவிடுகிறது, மேலும் அவனுக்கு என்ன சொன்னாலும், அவனுக்கு என்ன நடந்தாலும், அது அவனை அசைக்காமல் விட்டுவிடுகிறது; அதாவது, அவன் எந்தக் குற்ற உணர்வையும் உணரவில்லை, எந்தப் பச்சாதாபத்தையும் காட்டவில்லை. நான் [ஒரு புதியவனாக] இருந்தபோது, உதாரணமாக, யாரோ ஒருவர் என்னை ஒரு பாசாங்குக்காரன் என்று அழைத்ததை அறிந்தபோது, நான் இப்படிச் சொல்லவில்லை: 'அவன் அத்தகைய வார்த்தைகளைச் சொல்வதால், அவன் நாசமாகப் போகட்டும்,' என்று நான் சொல்லவில்லை, மாறாக, என்னைப் பற்றி அவர் அவ்வாறு பேசத் தூண்டிய காரணத்தைக் கண்டறிய முயன்றேன். 'இங்கு ஏதோ தவறாக இருக்கிறது,' என்று நான் சொல்லிக்கொள்வேன், 'இந்த மனிதர் குற்றமற்றவர்; நான் தான் ஏதோ விதத்தில் கவனக்குறைவாக இருந்து அவருக்குக் காரணம் கொடுத்தேன், அவரோ என் நடத்தையைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டார். அவர் திடீரென்று அப்படிச் சொல்லியிருக்க முடியாது. நான் கவனமாக இருந்து, புத்திசாலித்தனமாக நடந்துகொண்டிருந்தால், அவர் என் நடத்தையை அப்படித் தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருக்க மாட்டார். நான் என் அண்டை வீட்டாருக்குத் தவறு செய்துவிட்டேன், அதற்காகக் கடவுளிடம் பதிலளிக்க வேண்டும்." மேலும், நான் எங்கே தவறு செய்தேன் என்பதை உடனே கண்டறிந்து அதைச் சரிசெய்ய முயற்சிப்பேன். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், அந்த நபர் ஏன் என்னைப் பற்றி அப்படிச் சொன்னார் என்று நான் விசாரிக்கவில்லை: அது பொறாமை, குரோதம், அல்லது மற்றவர்களிடமிருந்து கேட்டதை அவர்கள் தவறாகப் புரிந்துகொண்டதாலா என்று. அந்தக் கேள்வி என்னைப் பாதிக்கவில்லை. இப்போது, எல்லா [இதேபோன்ற] சந்தர்ப்பங்களிலும், நான் அதே வழியில் செயல்படுகிறேன். உதாரணமாக, யாராவது எனக்கு ஒரு கடுமையான வார்த்தையைச் சொன்னால், என்னால் தூங்கக்கூட முடியாது. மேலும், அவர்கள் சொல்வது போலவே விஷயம் உண்மையிலேயே இருந்தால், நான் மனமுடைந்து, என்னை நானே திருத்திக்கொள்ள முயற்சிப்பேன். ஆனால், அந்த நபர் நினைத்துச் சொன்னது போல விஷயம் இல்லாவிட்டாலும், நான் கவனக்குறைவாக இருந்து என் அண்டை வீட்டாரைத் தவறான வழியில் வழிநடத்திவிட்டேன் என்பதால், ஏதோ ஒரு வகையில் என் மீதுதான் தவறு என்று நினைத்து நான் மனமுடைவேன். நான் எல்லாப் பழியையும் என் அண்டை வீட்டார் மீது சுமத்துவதில்லை: மக்கள் என் செயல்களை எப்படிப் பார்ப்பார்கள் என்பதை விட, கடவுள் என் செயல்களை எப்படி நியாயந்தீர்ப்பார் என்பதை நான் சிந்திக்கிறேன்.

ஒருவர் நடப்பதை இந்த வழியில் ஆராயவில்லை என்றால், எதுவும் அவர்களுக்குப் பயனளிக்காது. மக்கள் அடிக்கடி சொல்வார்கள்: 'இன்னாரும் தங்களைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ள முடியவில்லை.' ஒருவர் எப்போது தங்களைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ள முடியாமல் போகிறார், தெரியுமா? அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளாதபோது. ஒருவர் தனது சரியான மனநிலையில் இல்லாமல், அதனால் தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாவிட்டால், அது ஒரு மன்னிக்கத்தக்க சூழ்நிலையாகும். இருப்பினும், மனநலப் பிரச்சினைகள் எதுவும் இல்லாமல், தன்னைக் கட்டுப்படுத்தத் தவறும் ஒருவருக்கு எந்த மன்னிக்கத்தக்க சூழ்நிலையும் இல்லை.

நமது தோல்விகளிலிருந்து பாடங்கள்

உங்கள் சுய-ஆய்வின் ஒரு பகுதியாக, உங்கள் வாழ்க்கையை அவ்வப்போது, உங்கள் குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து தொடங்கி, படிப்படியாகப் பார்ப்பது மிகவும் உதவியாக இருக்கும். நீங்கள் முன்பு எங்கே இருந்தீர்கள், இப்போது எங்கே இருக்கிறீர்கள், நீங்கள் எங்கே இருக்க வேண்டும் என்பதைப் பார்க்க இது அவசியம். கடந்த காலத்தை நிகழ்காலத்துடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்காவிட்டால், நீங்கள் ஓரளவிற்கு நல்ல நிலையில் இருந்தாலும், நீங்கள் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் இல்லை என்பதை நீங்கள் உணர மாட்டீர்கள்... நீங்கள் கடவுளுக்குத் துயரத்தை ஏற்படுத்துகிறீர்கள் என்பதை நீங்கள் உணர மாட்டீர்கள். ஒரு நபர் இளமையாக இருக்கும்போது, ஒரு குறிப்பிட்ட நல்ல நிலையில் இல்லாததற்கு அவர்களிடம் ஒரு சாக்குப்போக்கு இருக்கும். இருப்பினும், தங்கள் இளமைக்காலத்தை நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே கடந்துவிட்ட பிறகும், அதே நிலையில் தொடர்ந்து இருந்தாலோ அல்லது போதுமான முன்னேற்றம் அடையாவிட்டாலோ அவர்களிடம் எந்த சாக்குப்போக்கும் இருக்காது.

எத்தனை ஆண்டுகள் கடக்கின்றனவோ, அத்தனை ஆன்மீக முதிர்ச்சியை ஒரு மனிதன் அடைய வேண்டும். மேலும், நமது கடந்த காலத்தின் பாடங்களை நல்ல முறையில் பயன்படுத்தி, நாம் அதிக நம்பிக்கையுடனும் பணிவுடனும் முன்னேறுகிறோம். பெரும்பாலும், [ஆன்மீக] போராட்டத்தில் ஏற்படும் ஏற்ற இறக்கங்கள் கூட, ஒரு நபர் தங்கள் ஆன்மீகப் பாதையை சொர்க்கத்தை நோக்கி பலனளிக்கும் வகையிலும் நம்பிக்கையுடனும் பின்பற்ற உதவுகின்றன.

நடக்கக் கற்றுக்கொண்டிருக்கும் ஒரு சிறு குழந்தை, படிக்கட்டுகளில் தலைகீழாக உருண்டு விழுவதும், கைப்பிடியில் தலையை மோதிக் கொள்வதும், கால்களால் நாற்காலியில் ஏறி அதிலிருந்து கீழே விழுவதும் முற்றிலும் இயல்பானது. தங்கள் பாதங்களைக் கொண்டு நாற்காலியில் ஏறி அதன் விளிம்பில் நிற்கும்போது, நாற்காலியுடன் சேர்ந்து தாங்களும் கீழே விழுந்துவிடுவார்கள் என்பதை அந்தச் சிறு குழந்தை உணர்வதில்லை. இருப்பினும், அவர்கள் வளர வளர, அந்தக் குழந்தை அனுபவத்தைப் பெற்று, முதிர்ச்சியடைந்து, மேலும் கவனமாக ஆகிறான். 'கடந்த முறை,' என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள், 'நான் ஒரு நாற்காலியில் ஏறி கீழே விழுந்தேன். நான் அதை மீண்டும் செய்ய மாட்டேன்.' நமது [ஆன்மீக] போராட்டத்திலும் இதுவேதான்: நடக்கும் எல்லாவற்றையும் உன்னிப்பாகக் கவனிப்பதன் மூலமும், எல்லாவற்றையும் நல்லதற்கே பயன்படுத்துவதன் மூலமும், நாம் அனுபவத்தைப் பெறுகிறோம், அது நமக்கு கணிசமான உதவியை வழங்குகிறது.

கோனிட்சாவில் உள்ள எங்கள் வீட்டில், வளர்ந்த குதிரைகள் மற்றும் குட்டிகள் என ஆறு குதிரைகள் இருந்ததாக எனக்கு நினைவிருக்கிறது. ஒருமுறை, நான் எங்கள் குதிரைகளை ஒரு மரப்பலகைப் பாலத்தின் குறுக்கே ஓட்டிச் சென்றுகொண்டிருந்தேன். ஒரு மரப்பலகை அழுகிப் போயிருந்தது, மேலும் நான்கு வயது குதிரையின் கால் மரப்பலகைகளுக்கும் பலகைகளுக்கும் இடையில் மூழ்கியது. அதன்பிறகு, நான் அந்தப் பாலத்தைச் சரிசெய்து, அழுகிய மரப்பலகைகள் மற்றும் பலகைகள் அனைத்தையும் உறுதியானவற்றால் மாற்றிவிட்டேன். இருப்பினும், நான் குதிரைகளை அந்தப் பாலத்தின் மீது ஓட்டிச் செல்லும் ஒவ்வொரு முறையும், ஒருமுறை உள்ளே விழுந்த அந்தச் சின்னஞ்சிறு குதிரை அமைதியற்று, தலையை அசைத்து, அதன் கடிவாளத்தை விட்டு விடுவித்துக் கொண்டு ஓடிவிடும் அல்லது ஒரே தாவலில் பாலத்தின் மறுபக்கத்திற்குத் தாவிவிடும். பாருங்கள்: பேச்சற்ற ஒரு விலங்கு—ஒரு நான்கு வயதுக் குதிரை—கூடத் தனது அனுபவத்தைப் பயன்படுத்தி, ஒருமுறை உள்ளே விழுந்த பாலத்தின் மீது காலடி வைக்காமல் தவிர்த்திருக்கும்போது, ஒரு மனிதர் தனது சொந்தத் தோல்விகளிலிருந்து கற்றுக்கொண்ட பாடங்களை எவ்வளவு அதிகமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்!

நாம் எதிரியை ஒரே இடத்தில் முடக்கி, அவனைத் தாக்க வேண்டும்

— ஜெரோண்டா, நான் இன்னும் பணிவு, தியாகம் அல்லது அநீதியை ஏற்றுக்கொள்வதை நேசிக்கக் கற்றுக்கொள்ளவில்லை...

— நீங்கள் சொல்வது முற்றிலும் சரியல்ல. நான் [உங்களைப் பற்றி] கவலைப்படவில்லை, ஏனென்றால் உள்மனதில் ஒரு ஆரோக்கியமான அக்கறை வேரூன்றியிருப்பதை என்னால் காண முடிகிறது. உங்கள் உணர்ச்சிகளிலிருந்து நீங்கள் விரைவில் விடுபடுவீர்கள், ஏனென்றால் நீங்கள் 'உங்களைச் செயலிலேயே பிடிக்க'த் தொடங்கிவிட்டீர்கள். மேலும் இது வேறு எந்தச் சாதனையையும் விட அதிகமாக உதவுகிறது. 'செயலிலேயே தங்களைப் பிடித்துக்கொள்ளும்' எவரும் தங்கள் பழைய இயல்பை அகற்றிவிட்டு, சரியான ஆன்மீகப் பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்குகிறார்கள். நமது பழைய சுயமானது, புதிய சுயம் உருவாக்குவதைக் கொள்ளையடிக்கிறது. நமது பழைய சுயத்தைச் செயலிலேயே பிடிப்பதைக் கற்றுக்கொள்வதன் மூலம், கடவுள் நமக்கு அருளும் நல்ல விஷயங்களைக் கொள்ளையடிக்கும் மற்ற எல்லா திருடர்களையும் அதனுடன் சேர்த்துப் பிடித்துவிடுகிறோம். இந்த வழியில், நமது ஆன்மீகச் செல்வம் நம்மிடமே நிலைத்திருக்கும்.

— ஜெரோண்டா, நான் செய்த ஒரு தவறைப் பற்றி, உதாரணமாக சகோதரிகளில் ஒருவரிடம் கடுமையாகப் பேசியதைப் பற்றி, நான் மிகவும் கவலைப்பட்டால் என்ன ஆகும்? அது எனக்குப் பயனளிக்குமா?

— அது உங்களுக்கு நன்மை பயக்கும், ஆனால் அதை நீங்கள் மிகைப்படுத்தாமல், [நியாயமான துக்கத்தின்] எல்லைகளைத் தாண்டாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். துக்கப்படுங்கள், ஆனால் அந்தத் துக்கத்துடன், மகிழ்ச்சியையும் உணருங்கள், ஏனெனில் வெளிவந்துள்ள நோயை அடையாளம் கண்டு அதைக் குணப்படுத்த உங்களுக்கு ஒரு சாதகமான வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டுள்ளது. இதை இப்படி யோசித்துப் பார்: 'நான் என் சகோதரியிடம் முரட்டுத்தனமாக நடந்து, அவளிடம் தவறாக நடந்துகொண்டதால், என்னுள் ஏதோ ஒரு வகை உணர்ச்சி மறைந்திருந்துள்ளது என்று அர்த்தம். இப்போது எனக்கு ஒரு சாதகமான வாய்ப்பு கிடைத்துள்ளது: அந்த உணர்ச்சி மேலே வந்துவிட்டது, அதனால் என்னால் அதைப் பார்த்து திருத்திக்கொள்ள முடியும்.' ஆனால், நிச்சயமாக, நீ உன் சகோதரியிடம் மன்னிப்பும் கேட்க வேண்டும். இந்தத் தடங்கல்கள் உன்னை நீயே அறிந்துகொள்ள உதவுகின்றன. எல்லாமே வெளிவருகின்றன, மேலும் படிப்படியாக, [ஒருவரின் மீது] பயனுள்ள வேலை நிறைவேற்றப்படுகிறது. இதைக் கவனியுங்கள்: மருத்துவர்கள் கூட சில நேரங்களில் நோயாளிகளுக்கு பல்வேறு பொருட்களைக் கொடுக்கிறார்கள், அதனால் அவர்களின் நோயின் அறிகுறிகள் வெளிப்படையாகத் தெரிந்து, சரியான நோயறிதல் செய்ய முடியும். உதாரணமாக, நோயாளிகளுக்கு சர்க்கரை கொடுக்கப்பட்டு, பின்னர் அவர்களின் இரத்த சர்க்கரை அளவு அதிகரித்துள்ளதா என்பதைப் பார்க்க, பகுப்பாய்விற்காக இரத்த மாதிரி எடுக்கப்படுகிறது.

ஆன்மீகப் போரில், நமது குணாதிசயத்தில் உள்ள பலவீனமான புள்ளிகளின் 'இருப்பிடங்களை' — நமது குறைகளை — நாம் கண்டறிந்து, பின்னர் அந்தப் புள்ளிகளில் தாக்குதல் நடத்த முயல வேண்டும். இது போரில் உள்ளது போல: ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியைப் பற்றி ஆய்வு செய்யும்போது, எதிரி இருக்கும் இடங்களையோ அல்லது அவர்கள் நம்மீது தாக்குதல் நடத்தக்கூடிய கோட்டைகளையோ வரைபடத்தில் குறிப்பிடுகிறோம். பின்னர் அந்த இடங்களை நாங்கள் குறிப்பிட்ட கவனத்துடன் கண்காணிக்கிறோம். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, எதிரி எங்கே இருக்கிறான் என்பதைத் துல்லியமாக அறிவது, நம்பிக்கையுடன் நகர அனுமதிக்கிறது. இராணுவத் தளபதிகள் ஒரு வரைபடத்தை விரித்து, 'எதிரி இங்கே மற்றும் இங்கே இருக்கிறான். எனவே நாம் இந்த மலையையும் அந்த மலையையும் சரியான நேரத்தில் கைப்பற்ற வேண்டும். இங்கே நாம் கூடுதல் துருப்புகளை அனுப்ப வேண்டும், மேலும் இங்கே இது போன்ற ஆயுதங்கள் தேவை.' வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், எதிரி எங்கே இருக்கிறான் என்பதை அறிவது, ஒரு திட்டத்தை உருவாக்க நமக்கு உதவுகிறது. இருப்பினும், இதைக் கண்டறிய, நாம் விழிப்புடன் இருந்து [போர்க்களத்தை] உளவு பார்க்க வேண்டும். இங்கே நாம் நமது சாதனைகளில் ஓய்வெடுக்க முடியாது.

— கெரொண்டா, எது சிறந்தது: ஒரு நபர் தனது சொந்தக் குறைகளைத் தானே உணர்வதா, அல்லது மற்றவர்கள் அவற்றைச் சுட்டிக்காட்டுவதா?

— ஒருவர் தனது சொந்தக் குறைகளை உணர்வது நல்லது, ஆனால் மற்றவர்கள் அவற்றை சுட்டிக்காட்டும்போது கூட, அவர்கள் புண்படக்கூடாது. மற்றவர்களிடமிருந்து வரும் கண்டனத்தை ஒருவர் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒருவர் உண்மையில் எப்படி இருக்கிறாரோ அதைப் போலல்லாமல், தங்களை எப்படிப் பார்க்க விரும்புகிறார்களோ அப்படிப் பார்க்க முடியும்.

— ஜெரோண்டா, என்னை நானே பார்ப்பதை விட, மற்றவர்கள் வெளியிலிருந்து என்னை நன்றாகப் பார்க்கிறார்களா?

— ஒருவர் விரும்பினால், தங்களுக்கு நெருக்கமானவர்களை விட தங்களைத் தாங்களே தெளிவாகப் பார்க்க முடியும். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், ஒருவருக்கு ஏதேனும் ஒன்றிற்கான தனது சொந்த எதிர்வினையை அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட தவறை அடையாளம் கண்டு, அதன் காரணங்களைத் தீர்மானிப்பது எளிது, ஆனால் ஒரு வெளி நபர் தனது சொந்த அனுமானங்களின் அடிப்படையில் தனது அண்டை வீட்டார் பற்றி முடிவுகளை எடுக்கிறார்.

— ஜெரோண்டா, ஒரு நபர் தங்களை அவர்கள் உண்மையாக இருப்பது போலப் பார்க்க முயற்சிக்கும்போது, அதை அடையத் தவற முடியுமா?

— ஆம். ஒருவரின் முயற்சியில் ஆணவம் இருந்தால், அவரால் தன்னை உண்மையாகப் பார்க்க முடியாது.

மற்றவர்களை ஒரு கண்ணாடியாகப் பார்க்க வேண்டும்

ஒருவர் மற்றவர்களை ஒரு கண்ணாடியாகப் பார்க்கும்போது, தன்னை ஒரு சிறந்த ஒளியில் காண்கிறார். ஒரு நபர் அந்தப் பரிசை நல்லதற்கோ அல்லது தீயதற்கோ பயன்படுத்தினாரா என்பதைப் பொருட்படுத்தாமல், கடவுள் ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்களின் சொந்த நன்மைக்குத் தேவையான ஒரு பரிசை வழங்கியுள்ளார். ஒரு நபர் தங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட பரிசை புத்திசாலித்தனமாகப் பயன்படுத்தினால், அவர்கள் பரிபூரணம் அடைவார்கள். நமது குறைகள் — அவை நமது சொந்த கவனக்குறைவால் ஏற்பட்டவையாக இருந்தாலும் சரி அல்லது பெற்றோரிடமிருந்து பாரம்பரியமாகப் பெற்றவையாக இருந்தாலும் சரி — அவையும் நாம் யார் என்பதன் ஒரு பகுதியாகும். நம்மில் ஒவ்வொருவரும் இந்தக் குறைகளிலிருந்து நம்மை விடுவித்துக் கொள்ளத் தேவையான போராட்டத்தை நடத்த வேண்டும். நாம் அவற்றிலிருந்து விடுபடும் வரை, நமது அண்டை வீட்டாரின் குறைகளைப் பார்த்து, நாம் எங்கே இருக்கிறோம் என்பதை மதிப்பிட வேண்டும். உதாரணமாக, ஒரு அண்டை வீட்டாருக்குள் ஒரு குறிப்பிட்ட குறையைக் காணும்போது, நாம் உடனடியாக, 'ஒருவேளை எனக்கும் அதே குறையிருக்கலாம், நான் பார்க்கிறேன்' என்று சொல்ல வேண்டும். மேலும், உண்மையில் அந்தக் குறையை நம்மில் கண்டறிந்தால், அதை நீக்குவதற்கான போராட்டத்தை நாம் மேற்கொள்ள வேண்டும்.

— ஜெரோண்டா, என்னிடம் அப்படி ஒரு குறை இல்லை என்று ஒரு எண்ணம் சொன்னால் என்ன செய்வது—நான் அதற்கு எப்படிப் பதிலளிக்க வேண்டும்?

— பின்வருமாறு பதிலளிக்கவும்: 'என்னிடம் வேறு — மிகப் பெரிய — குறைகள் உள்ளன. என்னுடையவற்றுடன் ஒப்பிடும்போது, என் அண்டை வீட்டாரின் இந்தக் குறை மிகச் சிறியதாகும்.' எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, சில நேரங்களில் உங்கள் குறைகள் உண்மையில் சிறியதாக இருக்கலாம், ஆனால் உங்களுக்கும் குறைவான மன்னிக்கத்தக்க சூழ்நிலைகள் உள்ளன. ஒருவர் தங்களை இந்த வழியில் ஆராய்ந்தால், தங்கள் சொந்தக் குறைகள் தங்கள் அண்டை வீட்டாரின் குறைகளை விடப் பெரியவை என்பதைக் காண்பார்கள். பின்னர் அவர்கள் தங்கள் அண்டை வீட்டாரின் நற்பண்புகளையும் காணத் தொடங்குவார்கள். 'நான் பார்க்கிறேன்,' என்று அத்தகைய ஒருவர் கூறுவார், 'இந்த நற்பண்பு என்னிடம் உள்ளதா? இல்லை. ஐயோ, ஐயோ, ஐயோ! நான் இருக்க வேண்டிய அந்த [ஆன்மீக நிலையில்] இருந்து எவ்வளவு தொலைவில் இருக்கிறேன்!" இந்தப் பணியைச் செய்வதன் மூலம், ஒரு நபர் எல்லாவற்றிலிருந்தும் உதவியைப் பெறுகிறார், மாறுகிறார் — சொல்லின் சிறந்த அர்த்தத்தில் — மேலும் மேம்படுகிறார். அவர்கள் புனிதர்களிடமிருந்து பயனடைகிறார்கள், துறவிகளிடமிருந்து பயனடைகிறார்கள், மேலும் இந்த உலக மக்களிடமிருந்தும் கூட பயனடைகிறார்கள். உதாரணமாக, ஒரு உலகியல் மனிதன் மற்றவர்களைத் தங்களுக்கு முன்பாக வைத்து, தங்களைத் தியாகம் செய்வதைக் காணும்போது, அத்தகைய ஆன்மீகப் பணியில் ஈடுபட்டுள்ள ஒரு கிறிஸ்தவர் கூறுவார்: "என்னிடம் அத்தகைய தியாகம் உள்ளதா? சிறிதும் இல்லை! ஆனாலும் நான் ஒரு ஆன்மீக நபராக இருக்க வேண்டும்!" ஆகவே, அவர் கண்ட நன்மையைப் பின்பற்ற முயற்சி செய்கிறார். நாம்—அதாவது, எல்லா மக்களும்—செய்ய வேண்டிய வேலைகள் ஏராளம்! நமது நன்மைக்காகவே, நல்ல கடவுள் அனைத்தையும் மிகவும் ஞானமுள்ள முறையில் ஏற்பாடு செய்கிறார்.

தன்னை உண்மையாக அறிந்தவன் பணிவைக் கொண்டிருக்கிறான்

— கெரொண்டா, நான் ஏற்கனவே இந்தப் பாவத்தில் விழுந்த பிறகுதான், பொதுவாக என் பெருமையை நான் உணர்கிறேன்.

— நீங்கள் விழுவதற்கு முன்பே அதை அடையாளம் காண்பதே சவால். யாராவது நீங்கள் ஒரு நல்ல காரியம் செய்ததாகச் சொன்னால், திருப்தி அடையாதீர்கள். அந்தப் புகழ்ச்சி உங்களை ஒட்டிக்கொள்ளவோ அல்லது பற்றிக்கொள்ளவோ விடாதீர்கள்.

— அதற்கு என்ன உதவக்கூடும்?

— சுய அறிவு. ஒருவன் தன்னை அறிந்தால், விஷயம் அத்துடன் முடிந்துவிடுகிறது. அதற்குப் பிறகு, புகழ்ச்சி ஒரு அந்நியப் பொருளைப் போலாகிவிடுகிறது: அது அவர்களுடன் ஒட்டிக்கொள்வதில்லை. உதாரணமாக, ஒருவன் தான் ஒரு ஏழை என்பதை அறிந்திருந்தால், தான் ஒரு மன்னன் என்ற எண்ணம் அவனைப் பற்றிக்கொள்ள முடியாது. உங்களை நீங்களே ஒரு இளவரசி என்று கற்பனை செய்துகொண்டால், அது நீங்கள் மனநலம் குறைந்தவர் என்பதாகும்.

— மேலும், நான் ஏற்கனவே பாராட்டுகளை ஏற்காமல் இருக்க முன்கூட்டியே தயாராக இருந்தால், நாம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போராட்டத்தில் அது எனக்கு உதவுமா?

— நிச்சயமாக, நீங்கள் தயாராக இருக்க முயற்சி செய்ய வேண்டும். இருப்பினும், சில சமயங்களில் நீங்கள் இதில் வெற்றி பெறுவீர்கள், சில சமயங்களில் வெற்றி பெற மாட்டீர்கள். உங்களை நீங்களே அறிந்துகொள்வதுதான் உங்கள் பணி. ஒருவரின் பழைய இயல்பை அறியாமல், ஒரு கிறிஸ்தவனால் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ள முடியாது. எனவே, ஆன்மீகப் பாதைக்குள் நுழைவதற்கு அவசியமான, அவர்களின் [சுயநல] அணுவின் ஆன்மீகப் பிளவு ஏற்படாது. ஆகையால், ஒரு நபர் உலகியல் பாதையிலேயே இருக்கிறார்.

— ஜெரோண்டா, சொல்லுங்கள், என் சுய-அறிவு தவறாக இருக்க முடியுமா?

— எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நாம் ஒரு தவறான மனநிலையைப் பற்றிப் பேசவில்லை. தங்களைப் பற்றி உண்மையான புரிதலைக் கொண்ட எவரும் பணிவைக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரு நபர் பணிவாகும்போது, கடவுளின் அருள் நிச்சயமாக வரும்.

சுய-அறிவிற்குத் தேவையான பணியை மேற்கொள்ளும் ஒருவர், பூமிக்குள் ஆழமாகத் தோண்டி அங்கு தாதுக்களைக் கண்டறியும் ஒருவரைப் போன்றவர். நாம் சுய-அறிவில் எவ்வளவு ஆழமாகச் செல்கிறோமோ, அவ்வளவு தாழ்வாக நம்மைக் காண்கிறோம். இவ்வாறு, ஒரு மனிதன் பணிவாகிறான், ஆனாலும் தேவனுடைய வலது கரம் தொடர்ந்து அவனை உயர்த்துகிறது. ஒருவன் இறுதியாக தன்னை அறிந்துகொள்ளும்போது, பணிவு அவனுடைய இயல்பாகவே மாறுகிறது, மேலும் தேவனுடைய கிருபை அவனுடைய இதயத்தில் 'தனது குத்தகை ஒப்பந்தத்தைப் புதுப்பிக்க' உரிமையைப் பெறுகிறது. அத்தகைய ஒருவனைப் பெருமை இனி அச்சுறுத்தாது. ஆனால், தங்களுக்குள் அத்தகைய ஒரு செயல்முறையை மேற்கொள்ளாதவர்கள், தங்கள் ' ' [ஆவிக்குரிய] குப்பைகளில் மேலும் மேலும் சேர்த்து, தங்கள் குப்பைக் குவியலை அதிகரிக்கிறார்கள்; ஒரு குறுகிய காலத்திற்கு அவர்கள் அதன் மீது பெருமையுடன் அமர்ந்திருக்கிறார்கள், இறுதியில் கீழ்நோக்கி வீழ்கிறார்கள்.

நம்மை என்ன நோய் பீடித்திருக்கிறது என்பதை நாம் கண்டறிய வேண்டும்

— ஜெரோண்டா, நான் அடிக்கடி மற்றவர்களின் குறைகளைக் கண்டு அவர்களைத் தீர்ப்பிடுகிறேன்.

— உனக்கு என்ன குறை என்று தெரியுமா?

— இல்லை.

— அதனால்தான் மற்றவர்களின் நோய்களைப் பற்றி நீங்கள் அறிந்திருக்கிறீர்கள். உங்கள் சொந்த நோயைப் பற்றி நீங்கள் அறிந்திருந்தால், மற்றவர்களின் நோய்களைப் பற்றி உங்களுக்கு எந்த அறிவும் இருந்திருக்காது. அவர்களின் வலியில் நீங்கள் பங்குகொள்ளக் கூடாது என்று நான் சொல்லவில்லை, ஆனால் அவர்களின் குறைபாடுகளில் கவனம் செலுத்துவதை நிறுத்த வேண்டும் என்று சொல்கிறேன். ஒருவர் தன்னைத் தானே செம்மைப்படுத்திக் கொள்ளாவிட்டால், தீயவன் அவருக்கு வேலையைக் கண்டுபிடித்துத் தருவான், அந்த நபர் மற்றவர்களைப் பற்றி கவலைப்படத் தொடங்குவார். இருப்பினும், தன்னைத் தானே செம்மைப்படுத்திக் கொள்வதன் மூலம், ஒரு நபர் தன்னையும் தன் அண்டை வீட்டாரையும் அறிந்துகொள்கிறார். இல்லையெனில் [தவறான எண்ணங்களுடன்], தன்னைப் பற்றி தவறான முடிவுகளுக்கு வந்து, அதே அளவுகோலை மற்றவர்கள் மீதும் பொருத்துவதன் மூலம், ஒரு நபர் மற்றவர்களைப் பற்றிய தனது தீர்ப்பிலும் தவறு செய்கிறார்.

— ஜெரோண்டா, ஒரு நபர் தங்களை மேம்படுத்திக்கொள்ள எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக எது உதவுகிறது?

— முதன்மையாக, விருப்பம், ஆசை. விருப்பம், [மேம்படுவதற்கான] ஆசை என்பது, ஒரு வகையில், ஒரு நல்ல தொடக்கமாகும். பின்னர், ஒருவன் தான் நோய்வாய்ப்பட்டிருக்கிறான் என்பதை உணர்ந்து, அதற்கேற்ற [ஆன்மீக] 'ஆன்டிபயாடிக்குகளை' எடுக்கத் தொடங்க வேண்டும். ஏனெனில், [உடலால்] நோய்வாய்ப்பட்ட ஒருவன் தனது நோயை மறைத்தால், ஒரு கட்டத்தில் — தமக்கே எதிர்பாராத விதமாக — அவன் தாக்கப்பட்டது போல சரிந்து விடுவான், அப்போது மருத்துவ சிகிச்சை அவனுக்கு எந்தப் பயனும் அளிக்காது.

ஒருவருக்குத் தங்களுக்குக் காசநோய் வருவதற்கான வாய்ப்பு இருப்பதாகத் தெரிந்திருக்கிறது, அதனால் அவருக்குப் பசியே இல்லை என்று வைத்துக்கொள்வோம். "ஏன் சாப்பிடவில்லை?" என்று அவரிடம் கேட்கிறார்கள். "ஓ," என்று அவன் பதிலளிக்கிறான், "எனக்கு இந்த உணவு அவ்வளவாகப் பிடிக்கவில்லை!" பிறகு அவன் பலவீனமடையத் தொடங்குகிறான், அதனால் அவனால் கஷ்டப்பட்டுத்தான் காலடிகளை இழுத்து நடக்க முடிகிறது. "உனக்கு என்ன ஆயிற்று? ஏன் கஷ்டப்பட்டு நடக்கிறாய்?" என்று மக்கள் ஆச்சரியத்துடன் கேட்கிறார்கள். "சரி," என்று அவன் பதிலளிக்கிறான், "எனக்கு மெதுவாக நடப்பதுதான் பிடிக்கும். நான் ஏன் ஒரு பைத்தியத்தைப் போல அவசரமாக ஓட வேண்டும்!" தன் சக்தி குறைந்து வருவதையும், அதனால்தான் தன்னால் கால்களைக் கூட சிரமப்பட்டுத்தான் நகர்த்த முடிகிறது என்பதையும் அவன் மறைக்கிறான். பிறகு அவனுக்கு இருமல் வரத் தொடங்குகிறது. "ஏன் உங்களுக்கு இருமல் வருகிறது?" என்று மக்கள் அவனிடம் கேட்கிறார்கள். "இது ஒரு ஒவ்வாமைதான்!" என்று அவன் பதிலளிக்கிறான். தனது நுரையீரலைக் காசநோய் ஏற்கெனவே பாதித்து, அது மிகவும் மோசமாக இருப்பதை அவர் மறைக்கிறார். சிறிது காலம் கழித்து, நோயாளி இரத்தம் கலந்து இருமத் தொடங்குகிறார். "இது என்ன அபத்தம்?!" என்று அவரை நேசிப்பவர்கள் கேட்கிறார்கள். "அது ஒன்றும் இல்லை," என்று அவர் பதிலளிக்கிறார், "இது தொண்டை உள் சுவரில் ஏற்படும் ஒரு அழற்சிதான்!"

— கெரொண்டா, ஒருவரின் நோய் மற்றவர்களுக்குத் தெரியாமல் இருக்கவே ஒருவன் இவ்வளவு செய்வானா?

— ஆம், அவர் தனது நோயை மறைப்பதற்காகவே இப்படி நடந்துகொள்கிறார். அதனால் அவர் அதை மறைத்தும் மறைத்தும் வைப்பார், பின்னர் காசநோய் ஒரு தீவிரமான வடிவத்திற்குச் சென்றுவிடும். அவரது நுரையீரல் அழிந்துவிடுகிறது, ஒரு வெடித்த குழாயிலிருந்து வருவது போல் இரத்தம் அவரது தொண்டையிலிருந்து பீறிட்டு வருகிறது, அவர் சரிந்து விழுகிறார், மேலும் அவரைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் அவரது நோயைப் பற்றி அறிந்து கொள்கிறார்கள். இருப்பினும், நோய் ஏற்கனவே ஒரு கட்டத்தை அடைந்துவிட்டதால், அவருக்கு உதவுவது எளிதல்ல. ஆனால், நோயின் ஆரம்பத்திலேயே, உதாரணமாக, தனது லேசான காய்ச்சலுக்குக் காரணம் ஆரம்பகாலக் காசநோய் என்பதை அவர் உணர்ந்து, சிகிச்சை எடுத்துக்கொண்டிருந்தால், அவர் ஆரோக்கியமானவர்களை விடவும் ஆரோக்கியமாக ஆகியிருப்பார். ஆன்மீக வாழ்க்கையிலும் இதேதான் நடக்கிறது: தனது உணர்ச்சிகளை நியாயப்படுத்துபவர் இறுதியில் பிசாசுகளின் செல்வாக்கிற்கு ஆளாகிறார், மேலும் இது கவனிக்கப்படாமல் போகாது. ஒருவர் பிசாசுப் பிடியில் சிக்கும்போது என்ன நடக்கும் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? பிசாசுப் பிடியில் சிக்குபவர்கள் கசப்புணர்ச்சிக்கு ஆளாகி, மிருகங்களாக மாறி, முண்டியடித்துக்கொண்டு, மக்களிடம் திமிராகவும் வெட்கமின்றிப் பேசுகிறார்கள், மேலும் யாரிடமிருந்தும் உதவியை மறுக்கிறார்கள்.

எனவே, முழு அடித்தளமும் ஒரு நபர் முதலில் தனது பாதிப்பை உணர்ந்து, இந்த உணர்தலில் மகிழ்ச்சியடைவதில் உள்ளது. அதன் பிறகு, அவர்கள் சிகிச்சை அளிக்கப்படுவதை அனுமதிக்க வேண்டும் மற்றும் பொருத்தமான மருந்துகளை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். மேலும், அவர்கள் தங்கள் மருத்துவரிடம் — அதாவது தங்கள் ஆன்மீகத் தந்தை அல்லது மூத்தவரிடம் — நன்றியுடன் இருக்க வேண்டும், அவருக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கக் கூடாது. உதாரணமாக, ஒரு நோயாளி இரத்தப் பரிமாற்றத்திற்கு உட்படுகிறார்: அவர் மருத்துவரிடம் தனது கையை நீட்டுகிறார், தனது நரம்பு குத்தப்படுவதை அனுமதிக்கிறார், வலியை உணர்கிறார், ஆனால் அந்த இரத்தப் பரிமாற்றம் தனக்கு உதவும் என்று தெரிந்ததால் அதைத் தாங்கிக்கொள்கிறார். மேலும், அறுவை சிகிச்சை செய்து கொள்ளும் ஒருவர் எவ்வளவு துன்பப்படுகிறார்! இருப்பினும், அந்தத் துன்பம் இருந்தபோதிலும், குணமடைவதற்காக நோயாளி அந்த அறுவை சிகிச்சைக்கு ஒப்புக்கொள்கிறார்.

— கெரோண்டா, உதாரணமாக, ஒருவரின் கடுமையான கண்டனம் என் நன்மைக்காகத்தான் என்பதை நான் அறிந்திருந்தால், அந்தக் கண்டனத்தை நான் ஏன் இனிமையானதாக ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடாது?

— சரி, ஒருவேளை அத்தகைய கருத்துக்களில் உங்களுக்கு எதுவும் இனிமையானதாகத் தோன்றாமல் இருக்கலாம். ஆனால், நீங்கள் தவறாக நடந்துகொள்கிறீர்கள் என்பதைக் குறைந்தபட்சம் உணர்கிறீர்களா?

— ஆம், அது எனக்குத் புரிகிறது.

— சரி, உங்களுக்குப் புரிந்தால், அதுவே ஒரு விஷயம். பாருங்கள்: ஒரு நோயாளி ஒரு இனிப்பான மிட்டாயை விட ஒரு கசப்பான மாத்திரையை எடுத்துக்கொள்ள அதிக விருப்பம் கொள்வார், ஏனென்றால் அந்த மாத்திரை தனக்கு நன்மை பயக்கும் என்பதை அவர் உணர்ந்திருப்பார். கசப்பான மருந்தை எடுத்துக்கொள்ளாமல், நோயாளி குணமடைய மாட்டார். ஒரு நபர் தனது சொந்த பலவீனத்தை உணர்ந்து, அதற்கேற்ற [ஆன்மீக] மருந்தை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும், அப்போதுதான் கிறிஸ்து அவரைப் பலப்படுத்த முடியும்.

அத்தியாயம் 4.
நமது பாவத்தன்மையை நாம் உணர்வதன் மூலம்
என்பது கடவுளை இரக்கத்திற்குத் தூண்டுகிறது

ஒருவரின் தவறை ஒப்புக்கொள்வது

— ஜெரோண்டா, அப்பா இசாக் கூறுகிறார், ஜெபத்தின்போது ஒருவர் குழந்தையைப் போல உணர வேண்டும்.[75]

— ஆம், ஒருவர் குழந்தையைப் போல உணர வேண்டும், ஆனால் கீழ்ப்படியாத குழந்தையைப் போல. ஒருவர் தன் பிதாவை வருத்தப்படுத்திவிட்டார் என்பதை உணர்ந்து, அதற்காகப் புலம்ப வேண்டும். அப்போதுதான் ஒருவர் கடவுளின் மென்மையை உணர்வார். ஒருவர் இப்படிச் சொல்லக்கூடாது: 'நான் ஒரு குழந்தை, அதனால் கடவுள் என்னை நேசித்து மன்னிக்க வேண்டும், அப்போதுதான் என்னால் எல்லா விதமான குறும்புத்தனங்களையும் செய்ய முடியும்.'

— கெரோண்டா, நைசியாவின் புனித கிரிகோரியின் எழுத்துக்களில் நான் படித்திருக்கிறேன், கடவுளை 'பிதாவே' என்று அழைக்க, நாம் பற்று அற்ற நிலையை அடைய வேண்டும்; இல்லையெனில், அது 'தகாத முறையில் பேசி நிந்தனை செய்வதாகும்'.[76]

— கவலைப்படாதே, என் அன்பே. இந்தப் புனிதர் இதை சோம்பேறியாகவும் பாவமாகவும் வாழ்பவர்களுக்காக எழுதினார். இருப்பினும், பாவம் செய்யும்போது, ஒரு நபர் தனது குற்றத்தை ஆழமாக உணர்ந்தால், அவர்கள் கடவுளை 'பிதாவே' என்று அழைக்கலாம்.

— ஜெரோண்டா, நான் கடவுளுக்கு ஒரு பெரிய கடன் வாங்கியிருப்பதாக உணர்கிறேன், இது எனக்கு வலியைத் தருகிறது.

— நீங்கள் கடவுளுக்குக் கடன்பட்டிருக்கிறீர்கள் என்று உணரத் தொடங்கி, 'கடவுளே, நான் பாவம் செய்தேன்' என்று பணிவுடன் கூறும் தருணத்திலிருந்தே, கடவுள் உங்களை மன்னித்து, உங்களுக்கு உதவுகிறார் மற்றும் தம்முடைய அருளை வழங்குகிறார். மேலும், இந்த நிலையில் இருக்கும்போது மரணம் உங்களை வந்தடைந்தால், நீங்கள் இரட்சிக்கப்படுவீர்கள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நீங்கள் ஒரு கடனாளி என்று சொல்லிக்கொண்டு, அதே நேரத்தில் ஒரு சறுக்கல் பாதையில் தொடர்ந்து சறுக்கிக் கொண்டிருக்க மாட்டீர்கள். இல்லை — நீங்கள் பாடுபடுகிறீர்கள். நீங்கள் ஒரு பிசாசு நிலைமையில் இல்லை — கடவுளால் காக்கப்படட்டும்! ஏனெனில் கடவுளின் உதவியுடன், இங்கே கன்னியாஸ்திரீகள் மடத்தில், சகோதரிகள் அனைவரும், நல்லதோ கெட்டதோ, மனந்திரும்புதலின் நிலையில் இருக்கிறார்கள். மேலும், இதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்: தன்னை முற்றிலும் தகுதியற்றவராக உணர்வதன் மூலம், ஒரு ஆன்மீக நபர் தெய்வீக அருளைப் பெறுகிறார். ஏனெனில், ஒருவரின் பாவத்தன்மையை உணர்தல் என்பது அத்தகைய நபருக்கு ஒரு [ஆன்மீக] நீராடலாக மாறுகிறது.

[77]என்னுடன் உரையாடும்போது, யாராவது தங்களைப் பற்றி வேதனையுடன், 'நான் இது, அது, இன்னொன்று' என்று பேசும்போது, எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது, ஏனென்றால் ஒரு நபர் தனது குறைகளை ஒப்புக்கொண்டால், அவர் அவற்றிலிருந்து விடுவிக்கப்படுவார். ஒருமுறை, அத்தோஸ் மலையில், பூனைகள் மற்றும் நாய்களுடன் ஒரு மனிதர் வசித்த ஒரு குடிசையை நான் தற்செயலாகக் கண்டேன். தீ பிடிக்குமோ என்று பயந்து, அவர் கதகதப்பாக இருக்கக்கூட நெருப்புப் போடவில்லை. இந்த மனிதன் எல்லோராலும் மறக்கப்பட்டும் கைவிடப்பட்டும் இருந்தார்! நான் அவருக்காக வருந்தினேன், ஆனால் நான் என் அனுதாபத்தை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கியபோது, அவர் கடுமையாகப் பதிலளித்தார்: "பிட்சே, என்னைப் பரிதாபப்படாதீர்கள். நான் துன்பப்பட வேண்டும். நான் எவ்வளவு தீமை செய்திருக்கிறேன் என்று உங்களுக்குத் தெரிந்தால், நீங்கள் என்னைப் பரிதாபப்பட மாட்டீர்கள். என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் இப்போது வாழும் சூழ்நிலைகள் கூட மிகவும் சிறந்தவை.' ஆனால், கடந்த காலத்தில் அவர் என்ன பாவங்கள் செய்திருந்தாலும், இத்தகைய ஒரு நபரின் இரட்சிப்பிற்கு கடவுள் ஏற்பாடு செய்ய மாட்டாரா? சமீபத்தில், நான் மருத்துவமனையில் இருந்தபோது, இரத்தப் பரிமாற்றங்களால் கைகள் முழுவதும் தழும்புகளால் நிரம்பியிருந்த ஒரு பெண் என்னிடம் வந்தார், அதைப் பார்ப்பதற்கு மிகவும் பயங்கரமாக இருந்தது! ஆரோக்கியமான தோல் ஒரு இடம் கூட அவரிடம் இல்லை! "என்னில் நல்லது எதுவும் இல்லை," என்று அவள் என்னிடம் சொன்னாள், "ஒருவேளை கடவுள் என் மீது கருணை காட்டி என்னை சொர்க்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்லலாம். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, எனக்கு இன்னின்ன தீய பழக்கங்களும், இன்னின்ன குறைகளும் இருக்கின்றன..." — மேலும் அவள் தன்னைப் பலவிதமான குறைபாடுகளுக்காகக் குற்றம் சாட்டிக்கொண்டாள். தன்னைத் தானே தீர்ப்பிடுவதற்கு அவளிடம் என்ன ஒரு நுட்பமான வழி இருந்தது! இத்தகைய நிலையில் வேறு ஒருவரை நான் பார்த்ததே இல்லை!

— ஜெரோண்டா, யாரோ ஒருவர் சொல்வதை நான் கேட்டேன்: 'மக்களைத் தீர்ப்பதில் கிறிஸ்து நம்மை மென்மையாக நடத்துவார் என்று நான் நினைக்கிறேன்.' இது சரியான எண்ணமா?

— ஒரு நபருக்கு மிகுந்த பணிவு இருந்தால், அவர்கள் தங்கள் தவறுகளை உணர்ந்து, ஆழ்ந்த குற்ற உணர்ச்சியை உணர்ந்து, துன்பப்பட்டால், அப்போது கிறிஸ்து அவர்களைக் கருணையுடன் 'பரிசீலித்து' மன்னிப்பார். 'என் பிள்ளையே,' என்று கிறிஸ்து அந்த நபரிடம் கூறுவார், 'இதைப் பற்றி சிந்திக்க வேண்டாம். அது அனைத்தும் மாற்ற முடியாத கடந்த காலத்தில் உள்ளது." இருப்பினும், தங்கள் குற்றத்தை உணராமல், கிறிஸ்து தங்களை இளக்கமாகவும் கருணையாகவும் 'நடத்தி' கொள்வார் என்று ஒரு நபர் தன்னைத்தானே ஆற்றுப்படுத்திக் கொண்டால், இது மிகவும் ஆபத்தானது. அப்படியானால், கிறிஸ்து பாவிகளை வெகுமதி அளிப்பார் என்று அர்த்தமா?

ஒருவரைப் பற்றிய உண்மையான அறிவு கடவுளை இரக்கத்திற்குத் தூண்டி, நமக்கு தெய்வீக உதவியையும் பரலோக மகிழ்ச்சியையும் அளிக்கிறது. இருப்பினும், நம்மைப் பற்றி அறியாமல் நாம் உதவியைப் பெற முடிந்தால், கடவுள் இதை நம்மிடம் எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்.

— ஜெரோண்டா, நீங்கள் 'உண்மையான சுய அறிவு' என்று சொன்னீர்கள். தவறான சுய அறிவு என்பது ஏதேனும் உண்டா?

— ஆம், ஒருவரின் அக ஆளுமையைப் பற்றி தவறான புரிதலைக் கொண்டிருப்பதன் மூலம், தன்னை நியாயப்படுத்தவும், தனது மனசாட்சியைத் தணித்துக்கொள்ளவும் முடியும். எனவே, ஒருவருக்குத் தனது தவறு பற்றி விழிப்புணர்வு உள்ளது என்று நான் கூறும்போது, அவர்கள் தங்களைத் திருத்திக்கொள்ளக் குறைந்தபட்சம் ஒரு சிறிய முயற்சியையாவது செய்கிறார்கள் என்பதே எனது கருத்து. உதாரணமாக, நான் உனக்கு ஐநூறு ஆயிரம் டிராச்சமாக்கள் கடன்பட்டிருக்கிறேன். நான் உன்னைச் சந்திக்கும்போது, 'நான் உனக்கு ஐநூறு ஆயிரம் கடன்பட்டிருக்கிறேன்' என்று சொல்கிறேன், ஆனாலும் கடனைத் திருப்பிச் செலுத்துவது எனக்கு ஒரு கவலையும் தருவதில்லை; நான் கடன்பட்டிருக்கிறேன் என்பதை நான் வெறுமனே ஒப்புக்கொள்கிறேன். சிறிது காலம் கழித்து, அது மீண்டும் எனக்கு நினைவுக்கு வந்து, உன்னிடம் மீண்டும் ஒருமுறை, 'ஆம், ஆம், நான் உனக்கு கடன்பட்டிருக்கிறேன்' என்று சொல்கிறேன். ஆனால் இது உண்மையான உணர்தல் [கடன் பற்றிய] என்று அர்த்தமல்ல. ஒருவர் தாங்கள் கடனில் இருக்கிறோம் என்பதை உண்மையாக உணரும்போது, அவர்களால் ஓய்வெடுக்க முடியாது: அவர்கள் அதைத் திருப்பிச் செலுத்த ஒரு வழியைத் தேடுகிறார்கள். மேலும் இந்த நிலையில், அவர்கள் 'நான் உங்களுக்குக் கடன்பட்டுள்ளேன்' என்ற வார்த்தைகளை, கடனைத் திருப்பிச் செலுத்துவது கடனாளியின் உண்மையான அக்கறை என்பதைக் கடனளிப்பவருக்கு உணர்த்தும் வகையில் ஒரு தொனியில் கூறுகிறார்கள்.

பாவ உணர்வும் போராட்டத்தில் வெற்றியும்

— கெரோண்டா, ஒரு நபர் தனது ஆன்மீகப் போராட்டத்தில் முன்னேற்றம் அடையவில்லை என்றால், அவர்கள் தங்களுக்குள், 'நீ எப்படி இருக்கிறாயோ அப்படியே இருப்பாய். உன்னிடமிருந்து நான் சிறப்பாக எதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை' என்று சொல்வது சரியா?

— ஒருவரின் நிலையை இவ்வாறு பார்ப்பதால், ஒருவர் மாயையில் விழக்கூடும். அத்தகைய நபர், 'சொர்க்கத்திற்கு விதிக்கப்பட்டவர்கள் அங்கே சென்றுவிடுவார்கள். ஆகவே நான் ஏன் முயற்சி செய்ய வேண்டும்?' என்று சொல்லும் அளவிற்குச் சென்றுவிடக்கூடும். அப்படியானால், புனிதர்கள் போராட்டமின்றி பரிசுத்தமாக்கப்பட்டார்களா? இவ்வாறு பேசும் ஒரு நபர், எந்த முயற்சியும் செய்யாமல், தனது உணர்ச்சிகளிலிருந்து திருத்தத்தையும் விடுதலையையும் எதிர்பார்க்கிறார். அவர், பழங்களை உண்ண விரும்பிய ஒரு முதியவரைப் போல நடந்துகொள்கிறார்; அந்த முதியவர், ஒரு முந்திரிப் பழம் தானாகவே மரத்திலிருந்து அவரது வாயில் விழும் என்று வாயைத் திறந்துகொண்டு ஒரு மாதுளை மரத்தின் கீழ் அமர்ந்திருந்தார்.

— கெரொண்டா, சொல்லுங்கள், நான் ஆன்மீக முன்னேற்றம் அடைகிறேனா என்பதை எப்படி அறிவது?

— உங்கள் பாவ உணர்வு உங்களுக்கு இருந்தால், நீங்கள் ஆன்மீக முன்னேற்றம் அடைவீர்கள். உங்கள் பாவங்களை நீங்கள் எவ்வளவு பெரிதாக உணர்கிறீர்களோ, அவ்வளவு பெரிதாக உங்கள் பாவ உணர்வு அதிகரிக்கும், மேலும் நீங்கள் அவ்வளவு அதிகமாக முன்னேறுவார்கள்.

— ஜெரோண்டா, ஒருவர் தனது பாவமான தவறை உணர்ந்திருந்தும், ஆன்மீக முன்னேற்றம் அடையாமல் இருப்பது சாத்தியமா?

— ஒரு நபர் தனது பாவமான தவறை உணர்ந்து, ஆனாலும், தனது விருப்பத்திற்கு எதிராக, அதை மீண்டும் செய்யும்போது, அது அவர்கள் கர்வமாகவோ அல்லது கர்வத்திற்கான முனைப்பாகவோ இருப்பதைக் குறிக்கிறது. அதனால்தான் கடவுள் அவர்கள் முன்னேற உதவ மாட்டார்.

ஒருவர் தனது பாவத்தை உணர்ந்தால், அது ஒரு பெரிய பலமாகவும், ஒரு பெரிய சாதனையாகவும் இருக்கிறது. அப்போது அந்த நபர் தன்னை வெறுக்கத் தொடங்குகிறார், தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்கிறார், எல்லா நன்மைகளையும் மனிதகுலத்தின் மீதான கடவுளின் அன்புக்கும் அவருடைய நன்மைக்கும் உரித்தாக்குகிறார், மேலும் அவருக்கு மிகுந்த நன்றியுணர்வு கொள்கிறார். அதனால்தான், தங்கள் பாவத்தை உணர்ந்து, மனந்திரும்பி, தாழ்மையுடன் வாழும் பாவிகளை, தங்கள் பாவத்தை உணராமல் கடினமாக உழைத்து, மனந்திரும்புதல் இல்லாதவர்களை விட தேவன் அதிகமாக நேசிக்கிறார்.

நாம் சீர்திருத்தப்படுவதற்காக தேவனுடைய இரக்கத்தை தாழ்மையுடன் கேட்க வேண்டும்.

— கெரொண்டா, புனிதத் தந்தையர்கள் மனந்திரும்புதல் என்பது ஒருவர் கடந்த காலப் பாவங்களை மீண்டும் செய்ய மாட்டேன் என்று தீர்மானிப்பதிலும், அவற்றைப் பற்றி வருந்துவதிலும் அடங்கியுள்ளது என்று கூறும்போது, நாம் செய்த பாவங்களை நாம் தொடர்ந்து நினைவில் கொள்ள வேண்டும் என்று அர்த்தமா?

— இல்லை, ஒவ்வொரு பாவத்தையும் தனித்தனியாக நினைவில் கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை, ஆனால் ஒருவர் தனது பாவத்தை எப்போதும் உணர்ந்திருக்க வேண்டும். ஒரு குறிப்பிட்ட வரையறை வரை, ஒரு நபர் தனது பாவங்களைப் பற்றி சிந்திக்க வேண்டும், பின்னர் அவர்கள் பணிவாக கடவுளின் கருணையைக் கேட்க வேண்டும் — மேலும் அவர்கள் தற்பெருமையிலிருந்து விடுபட்டிருந்தால், கடவுள் அவர்களுக்கு உதவுவார். இது குறிப்பாக உணர்திறன் கொண்ட ஒருவருக்குப் பொருந்தும்: அவர்கள் தங்கள் கடந்த கால பாவங்களைப் பற்றி மனந்திரும்பி அறிக்கை செய்துவிட்டால், அவற்றை மறந்துவிடுவது அவர்களுக்குச் சிறந்தது. இல்லையெனில், சாத்தான் அவர்களுக்கு அவர்களின் பழைய பாவங்களை நினைவூட்டி, எண்ணங்களால் அவர்களை அழுத்தி, அவர்களின் நேரத்தைத் திருடி, ஜெபத்திலிருந்து அவர்களைத் திசை திருப்பக்கூடும். இருப்பினும், குறிப்பாக உணர்திறன் இல்லாத ஒரு நபருக்குள் ஆணவம் எழுவதைக் கண்டால், தங்களைத் தாழ்த்திக்கொள்ளும் பொருட்டு தங்கள் பாவங்களை நினைவுகூர்வது நல்லது.

— ஜெரோண்டா, ஒருவர் தனது பாவத்தை உணர்ந்திருந்தும், மனந்திரும்புதல் இல்லாமல் இருப்பது சாத்தியமா?

— அவர்களால் முடியும், அவர்களுக்குப் பணிவு இல்லையென்றால். சுயநலம் மனந்திரும்புதலுடன் கலக்கும்போது, ஒரு நபர் 'நான் அதை எப்படி மீண்டும் செய்தேன்?', 'மக்கள் இதை எப்படிப் பார்ப்பார்கள்?', 'அவர்கள் என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள்?' போன்ற எண்ணங்களால் முடிவில்லாமல் தன்னைத் தானே வாட்டி வதைத்துக் கொள்கிறார் — மேலும் அவற்றால் வாதிக்கப்படுகிறார். 'நான் இதை மீண்டும் எப்படிச் செய்தேன்?' மற்றும் 'நான் எப்படி இவ்வளவு தாழ்ந்து போனேன்?' என்ற வார்த்தைகளில் சுயநலம் உள்ளது. அத்தகைய வார்த்தைகளில் மனந்திரும்புதல் இல்லை. ஒருவர் தான் பாவம் செய்ததை உணர வேண்டும், அதை உணர்ந்த பிறகு, கடவுளின் கருணையைத் தாழ்மையுடன் கேட்க வேண்டும். 'என் கடவுளே,' என்று அத்தகையவர் கூற வேண்டும், 'நான் பாவம் செய்தேன்; என்னை மன்னித்தருளும். நான் இப்படிப்பட்ட ஒரு பாவி.' என் மீது இரக்கம் காட்டுங்கள். நீங்கள் எனக்கு உதவாத பட்சத்தில், நான் இன்னும் மோசமாகிவிடுவேன்; என்னால் சிறப்பாக மாற முடியாது. என்னால் ஒருபோதும் என் சொந்தமாகத் திருந்த முடியாது." இதைச் சொன்ன பிறகு, ஒருவர் தனது பாவத்தை மீண்டும் செய்யாமல் இருக்க முயற்சி செய்ய வேண்டும். பலர் பாவம் செய்த பிறகு, மற்றவர்களின் பார்வையில் தாழ்ந்துவிட்டோம் என்பதற்காக அல்ல, மாறாக தங்கள் பாவத்தால் கடவுளைக் காயப்படுத்திவிட்டோம் என்பதற்காக வேதனையை உணர்ந்திருக்கிறார்கள்.

உலகியல் வாழ்க்கை வாழ்ந்த ஒருவர், உலகியல் உணர்வுடனான தனது தொடர்புகளைத் துண்டித்தால், அது பெரும்பாலும் - அவரது விருப்பத்திற்கு எதிராகக் கூட - அந்த உணர்வு அவரைத் தன்னை நோக்கி மீண்டும் இழுப்பதைக் காண்பார். இருப்பினும், அத்தகைய ஒருவர் நம்பிக்கையிழக்கத் தேவையில்லை. இத்தகைய நிலையில், பாவியின் மனதில் உருவாகத் தொடங்கும் ஒரு நல்ல அமைதியின்மைதான் முன்னேற்றத்தின் அடையாளம் என்று நான் நம்புகிறேன். அது, அவன் செய்த குற்றங்களுக்காகவும், அவன் ஏதாவது [நன்மையை] செய்திருக்க முடியும் ஆனால் செய்யவில்லை என்ற உண்மைக்காகவும் அவனது ஆன்மாவைக் குற்ற உணர்ச்சிக்குள்ளாக்குகிறது. படப்படியாக, ஒரு போராட்டம் நிகழ்கிறது; அந்த நபர் தன்னிச்சையாகத் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, ஒரு நல்ல விரக்தியில், அதாவது, தனது சொந்த 'அகந்தையைப்' பற்றி விரக்தியடைகிறார். பின்னர் அவர், நல்ல அனைத்திற்கும் கடவுளின் கிருபையே காரணம் என்று கருதி, 'என்னைத் தவிர உங்களால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது' என்று ஆண்டவர் கூறிய வார்த்தைகளை உண்மையாக நம்புகிறார்.[78] பின்னர், அத்தகைய நபர் கடவுளின் சர்வவல்லமையின் மீது நம்பிக்கை கொண்டு, முழு மனதுடனும் பெரும் பணிவுடனும் முயற்சி செய்யத் தொடங்கினால், அந்த நல்ல கடவுள் அவர்கள் மீது கருணை கூறுவார்.

நமது பாவங்களுக்காக வருத்தம்

— கெரொண்டா, ஒருவர் தாங்கள் செய்த பாவத்தை மீண்டும் செய்வதைத் தவிர்க்க தங்களை எப்படி உதவிக் கொள்ள முடியும்?

— ஒரு நபர் தங்கள் பாவத்தின் வலியை உண்மையாக உணர்ந்தால், அவர்கள் அதை மீண்டும் செய்ய மாட்டார்கள். ஒரு நபர் திருந்த வேண்டுமென்றால், உண்மையான மனந்திரும்புதலுடன் உள்ளார்ந்த மனவருத்தம் இருக்க வேண்டும். அதனால்தான் துறவி புனித மார்க் கூறுகிறார்: 'ஒருவர் தங்கள் பாவத்தின் தீவிரத்திற்கு ஏற்ப துயரப்படாவிட்டால், அவர்கள் மீண்டும் அதே வலையில் எளிதில் வீழ்வார்கள்.'[79] வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், பாவம் சிறியதாக இருந்தால், குறைந்த மனந்திரும்புதல் தேவை; பாவம் மிகவும் தீவிரமாக இருந்தால், அதிக மனந்திரும்புதல் தேவை. தங்கள் வீழ்ச்சியின் தீவிரத்தை கருத்தில் கொள்ளாமலும், அந்தத் தீவிரத்திற்கு ஏற்ப துக்கப்படாமலும், ஒரு நபர் அதே அல்லது இன்னும் பெரிய மீறலில் எளிதில் விழுகிறார்.

— மேலும், நமது வீழ்ச்சியின் தீவிரத்திற்கு ஏற்ப நாம் துயரப்படவில்லை என்பதை நாம் எப்படி அறிவது?

— வீழ்ச்சிக்கும் துக்கத்திற்கும் இடையிலான பொருந்தாத்தன்மையின் ஆதாரம் என்னவென்றால், நீங்கள் மீண்டும் அதே பாவத்தில் விழுவதுதான். மேலும், உங்களை நீங்களே ஆராய்ந்து கொள்ளும்போது, ஒரு [ஆவிக்குரிய] நோயறிதலுக்கு மட்டும் உங்களைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளாதீர்கள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நீங்கள் முடிவில்லாமல் [ஆவிக்குரிய] நுண்ணுயிரியல் ஆய்வுகளில் ஈடுபட்டுள்ளீர்கள். உங்கள் [ஆன்மீக] கிருமியைக் கண்டறிந்ததும், அதை நுணுக்கமாக ஆராய்ந்து, 'இந்தச் சிறிய கிருமியை நான் நசுக்க வேண்டும்' என்று கூறுகிறீர்கள். ஆனாலும், நீங்கள் உண்மையில் சிகிச்சையைத் தொடங்குவதே இல்லை. சரி, அப்படியென்றால், நீங்கள் ஏதோ ஒரு நோயால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளீர்கள் என்று உங்களை நீங்களே நம்ப வைத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். இந்த நோயைக் குணப்படுத்துவது எப்படி என்று நீங்கள் உடனடியாக சிந்திக்கத் தொடங்க வேண்டும். உங்களை மேம்படுத்த எந்த முயற்சியும் எடுக்காமல், தொடர்ந்து பகுப்பாய்வுகளைச் செய்வதால் என்ன பயன்? நீங்கள் கூறுகிறீர்கள்: 'எனக்கு இது போன்ற ஒரு ஆசை இருக்கிறது; எனக்கு இன்னொரு ஆசையும் இருக்கிறது.' ஆனாலும், நீங்கள் இந்த ஆசைகளைத் துண்டித்துவிடுவதில்லை, மேலும் புலம்பிக்கொண்டே அதே உணர்ச்சி நிலையில் இருக்கிறீர்கள். இதன் மூலம், உங்கள் பலத்தை வீணடிக்கிறீர்கள், மேலும் வீணாக உங்களைச் சிதைத்துக் கொள்கிறீர்கள். உங்கள் மனதையும் உங்கள் இதயத்தையும் வீணடிக்கிறீர்கள். உங்கள் துயரம் உங்களை நோய்வாய்ப்படுத்துகிறது, பின்னர் உங்களால் எதையும் செய்ய முடிவதில்லை. பின்னர், நீங்கள் குணமடைந்தவுடன், மீண்டும் புலம்பத் தொடங்குகிறீர்கள்: 'கடந்த முறை நான் எப்படி இப்படி நோய்வாய்ப்பட்டேன்? இது ஏன் நடந்தது?" உங்களை நீங்களே கவனிக்கக் கூடாது என்று நான் சொல்லவில்லை—இல்லை. உங்கள் தவறுகள் கவனிக்கப்படாமல் போக விடாதீர்கள். ஆனால், என் சகோதரனே, நீ எவ்வளவு வருத்தப்பட வேண்டும் என்பதற்கு ஒரு எல்லை உண்டு! நீ அலட்சியமாக இருக்கக் கூடாது, ஆனால் துரதிர்ஷ்டம் மற்றும் மகிழ்ச்சியின்மை போன்ற உணர்வுகளையும் தவிர்க்க வேண்டும்! நீங்கள் ஏதாவது தவறு செய்தீர்களா? அதைப் பற்றி நீங்கள் யோசித்திருக்கிறீர்களா? நீங்கள் எங்கே தவறு செய்தீர்கள் என்பதைப் பார்த்தீர்களா? நீங்கள் அதை உணர்ந்தீர்களா? நீங்கள் அதை ஒப்புக்கொண்டீர்களா? அப்படியென்றால், உங்கள் வழியில் தொடருங்கள்; அந்தத் தவற்றில் சிக்கிக்கொள்ளாதீர்கள். அதை உங்கள் நினைவில் ஒருபுறம் வைத்துவிடுங்கள், அதனால் அடுத்த முறை அதை மீண்டும் செய்ய வாய்ப்பு கிடைக்கும்போது, நீங்கள் எச்சரிக்கையாக இருப்பீர்கள். நமது தவறுகளைச் சரிசெய்ய நாம் முயற்சிக்கவில்லை என்றால், அவற்றைப் பற்றி வருந்துவது அர்த்தமற்றது. நமது தவறுகளைச் சரிசெய்ய முயற்சிக்காமல் அவற்றைப் பற்றி வருந்துவதன் மூலம், நோய்வாய்ப்பட்ட ஒருவரைக் குணப்படுத்த எந்த முயற்சியும் செய்யாமல் அவரைப் பார்த்துக் கொண்டு அழும் ஒருவரைப் போல நாம் இருக்கிறோம்.

— கெரொண்டா, நீங்கள் செய்த ஒரு தவறுக்காக நியாயமாகத் துன்பப்படும்போதும் வருந்தத் தேவையில்லையா?

— அது அப்படி இல்லை. அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில், நீங்கள் துயரப்பட வேண்டும், ஆனால் உங்கள் துயரம் உங்கள் தவறுக்கு ஏற்றதாகவும், அதற்கான அளவிலும் இருக்க வேண்டும். நீங்கள் செய்த தவறுக்காக உங்களுக்கு வலியே இல்லையென்றால், உங்கள் கவனக்குறைவால் மீண்டும் அதிலேயே வீழ்வீர்கள் — அதாவது, நீங்கள் வருந்தாதவராகவே இருப்பீர்கள். இருப்பினும், மனந்திரும்பி வருந்தத் தொடங்கி, இறுதியில் நம்பிக்கையற்ற நிலைக்குச் சென்றால், அது தேவையற்ற அளவுக்கு நீங்கள் வருந்தியுள்ளீர்கள் என்பதாகும். அத்தகைய சமயங்களில், நீங்கள் சற்று தங்களைத் தேற்றிக்கொண்டு, நீங்கள் செய்த தவறை ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு கருணைமிக்க அலட்சியத்துடன் கையாள வேண்டும்.

நமக்குத் தேவை சுய-கண்டனம், விரக்தி அல்ல

— ஜெரோண்டா, ஆன்மீகப் பாதையின் தொடக்கத்தில் இருக்கும்போது, ஒருவர் தனது பாவ உணர்வை ஆழமாக உணர்வது உண்மையில் எளிதானதா?

— நாம் நமது ஆன்மீக வாழ்க்கையின் தொடக்கத்தில் இருக்கும்போது, கடவுள், தமது அன்பினால், நமது பாவத்தை உணர நம்மை அனுமதிப்பதில்லை, இல்லையெனில் நாம் [அதன் பாரத்தால்] நசுக்கப்பட்டுவிடுவோம். சில மென்மையான மற்றும் உணர்திறன் மிக்க ஆன்மாக்கள் தங்கள் பாவத்தை உணர்வதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல் பாதிப்படைந்துவிடுவார்கள். எனவே, நமது எல்லா மீறல்களையும் ஒரே நேரத்தில் நாம் பார்க்காமல் இருப்பதற்காகக் கடவுள் நமது கண்களைக் குருடாக்குகிறார். உதாரணமாக, நமது ஆடையின் கைப்பகுதி பறவை எச்சத்தால் கறை படிந்திருக்கலாம், ஆனாலும் நாம் அதைப் பார்க்கும்போது, அது எச்சம் அல்ல, மலர் இதழ்கள் என்று நினைக்கக்கூடும். இருப்பினும், நமது ஆன்மீகப் போராட்டத்தில் நாம் முன்னேறும்போது, கடவுள் படிப்படியாக நமது தவறுகளைக் காண நம்மை அனுமதிக்கிறார். அதே நேரத்தில், இந்தத் தவறுகளைச் சரிசெய்யப் போராடுவதற்கான வலிமையையும் அவர் நமக்குத் தருகிறார். அனுபவமின்றி, இத்தகைய நுட்பமான பணி எந்தப் பயனும் தராது. கடவுளின் ஆசீர்வாதங்களை உணர்வதற்கும் இதே நிலைதான் பொருந்தும். ஒருவரின் ஆன்மீக வாழ்க்கையின் தொடக்கத்தில், கடவுளின் ஆசீர்வாதங்களைக் கண்டால், அவர்கள் ஒரு ஆன்மீக இரத்தப்போக்கால் பாதிக்கப்படுவார்கள். ஏனெனில், கடவுளின் ஆசீர்வாதங்களைக் கண்டு, அவற்றுக்குத் தாங்கள் நன்றியற்றவர்கள் என்பதை உணரும்போது, ஒருவன் துன்புற்று வாடிவிடுகிறான்.

— கெரொண்டா, என் குறைகளை என்னால் காண முடியவில்லை, என் இதயம் கல்லைப் போல கடினமாக உள்ளது.

— சில சமயங்களில், நமது குறைகளைக் காண நமது கண்கள் திறக்கப்படாமலும், நமது இதயம் கல்லாகவும் கடவுள் அனுமதிக்கிறார், ஏனெனில் இல்லையெனில், சாத்தான் நம்மை விரக்தியில் மூழ்கடிக்கக்கூடும். ஒருவர் தனது பாவ நிலையை பகுத்தறிவுடன் அணுக வேண்டும். மன வேதனை மற்றும் விரக்தியுடன் கூடிய மனந்திரும்புதல் கடவுளிடமிருந்து வருவதில்லை; அத்தகைய மனந்திரும்புதலில், சாத்தான் தனது தந்திரங்களைச் செய்துள்ளான். ஒருவன் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும், ஏனெனில் சாத்தான், அவனை 'வலதுபுறத்தில்'—மனந்திரும்புதலில்—பிடித்தவுடன், அவனை 'இடதுபுறம்'—துயரத்திற்கும் விரக்திக்கും—தள்ளக்கூடும். சாத்தான் ஒரு நபரை ஆன்மாவிலும் உடலிலும் உடைத்து, அவர்களை பயனற்றவர்களாக்க விரும்புகிறான். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், அதே மன வருத்தத்தின் மூலமாகவே அந்த நபரை நசுக்குவதற்காக, அவன் ஒரு வித்தியாசமான வகையான மன வருத்தத்தை—மன வேதனையில் நிறைந்த ஒன்றை—உருவாக்குகிறான். உதாரணமாக, சாத்தான் ஒரு நபரிடம், 'நீ மிகவும் பெரிய பாவி, அதனால் உனக்கு இரட்சிப்பு கிடைக்காது' என்று சொல்லலாம். ஒருவரின் ஆன்மாவில் அக்கறை கொள்வது போல் பாசாங்கு செய்து, சாத்தான் அவர்களை மன வேதனையிலும் விரக்தியிலும் தள்ளுகிறார்! ஆகவே, பிசாசுக்கு அவன் விரும்பியதைச் செய்ய நாம் ஏன் அனுமதிக்க வேண்டும்? பிசாசு உங்களிடம், 'நீங்கள் ஒரு பாவி' என்று சொல்லும்போது, அவனிடம், 'அது உனக்கு என்ன அக்கறை? நான் ஒரு பாவி என்று நான் விரும்பும் போது சொல்வேன், நீ விரும்பும் போது அல்ல' என்று பதிலளியுங்கள்.

— ஜெரோண்டா, மனச்சோர்வு ஆன்மாவை அவ்வாறு அடிக்கடி வந்து செல்வதற்குக் காரணம் என்ன?

— மனச்சோர்வு மற்றும் மனச்சுமை ஆகியவை பொதுவாக மனசாட்சியின் உறுத்தல்களிலிருந்து எழுகின்றன, இது ஒரு நபர் அதிக உணர்ச்சிவசப்படுபவராக இருப்பதால் ஏற்படுகிறது. அத்தகைய சமயங்களில், ஒருவர் தனது ஆன்மீகத் தந்தையிடமிருந்து உதவி பெற பாவ அறிக்கை செய்ய வேண்டும். ஏனெனில், ஒருவர் மிகவும் உணர்ச்சிவசப்படுபவராக இருந்தால், அவர் செய்த பாவம் மிகவும் சிறியதாக இருக்கலாம், ஆனாலும் எதிரி அந்தப் பாவத்தை அத்தகையவரின் பார்வையில் பெரிதுபடுத்துகிறார். அவர்களைத் திகில் நிலைக்குத் தள்ளவும், பயனற்றவர்களாக்கவும், அவர் இந்தப் பாவத்தை ஒரு நுண்ணோக்கி மூலம் பார்ப்பது போலக் காட்டுகிறார்.

உதாரணமாக, அத்தகைய மிகுந்த உணர்ச்சிவசப்படும் நபரிடம், தாங்கள் தங்கள் அண்டை வீட்டார்க்குப் பெரிய துன்பத்தை ஏற்படுத்தியதாகவும், அவர்களுக்குக் கஷ்டங்களை உருவாக்கியதாகவும், அதுபோன்ற நம்பிக்கைகளைப் பிசாசு ஊட்டக்கூடும். இந்த வழியில், பிசாசு அந்த நபரை அவர்களால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாத ஒரு துன்ப நிலைக்குள் தள்ளுகிறான். இருப்பினும், சாத்தான் உண்மையிலேயே நமது ஆன்மாக்களின் நலனில் அக்கறை கொண்டிருந்தால், உணர்ச்சியற்ற ஒருவரின் மனசாட்சியை ஏன் எழுப்பச் செல்வதில்லை? அதற்கு மாறாக: உணர்ச்சியற்ற ஒருவருக்கு—அவர்கள் தங்கள் அறிவுக்கு வராமல் இருப்பதற்காக—அவர்களின் பெரும் பாவம் ஒரு பொருட்டல்ல என்ற நம்பிக்கையை சாத்தான் ஊட்டுகிறான்.

ஒருவர் தங்களை உண்மையில் எப்படி இருக்கிறார்களோ அப்படியே அறிந்துகொள்ள வேண்டும், எதிரியான சாத்தான் அவர்களைத் தங்கள் சொந்தக் கண்களில் எப்படிச் சித்தரிக்கிறானோ அப்படியல்ல. ஏனெனில் சாத்தான் ஒரே ஒரு விஷயத்தில் மட்டுமே அக்கறை கொண்டுள்ளான்: நமக்கு எப்படித் தீங்கு விளைவிப்பது என்பதில். ஒருவர் ஒருபோதும் நம்பிக்கையிழக்கக் கூடாது—அவர்களுக்கு மனந்திரும்புதல் இருந்தால், , அவர்களுடைய பாவங்கள் சாத்தானுடையதை விடக் குறைவாக இருந்தால், மற்றும் அவர்களுக்குச் சாதகமான சூழ்நிலைகள் இருந்தால்—எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர்கள் பூமியிலிருந்து உருவாக்கப்பட்டவர்கள், ஆனால், கவனக்குறைவாக இருந்ததால், அவர்கள் வழுக்கிச் சேற்றில் அழுக்காகிவிட்டார்கள்.

ஆவிக்குரிய போராட்டம் சரியாக நடத்தப்பட, சாத்தான் சுழற்றும் திசைக்கு நேர்மாறாக [நமது ஆன்மீக இயந்திரத்தின்] சக்கரத்தை நாம் திருப்ப வேண்டும். நாம் ஏதோவொன்றாக இருக்கிறோம் என்று சாத்தான் நமக்குச் சொல்கிறானா? நாம் நமது உள்ளத்தில் சுய-கண்டனத்தை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். நாம் ஒன்றுமில்லை என்று அவர் பரிந்துரைக்கிறாரா? நாம் இப்படிச் சொல்லுவோம்: 'கடவுள் என் மீது கருணை கூர்வார்.' ஒருவன் இந்த வழியில்—எளிமையாகவும், கடவுளிடம் நம்பிக்கையுடனும், அவரைச் சார்ந்திருத்தலுடனும்—நடந்துகொண்டால், அவன் வாழ்வில் மனந்திரும்புதலும், தாழ்மையுணர்வும் நுழைந்து, அவன் ஆன்மீக உயரங்களுக்கு உயர்கிறான்.

— ஜெரோண்டா, ஆன்மீகப் போராட்டத்தில் சுய-கண்டனம் உதவாது என்று அர்த்தமா?

— அது உதவுகிறது, ஆனால் பகுத்தறிவு தேவை. உதாரணமாக, ஒரு நபர் தங்களுக்குள் சொல்லிக்கொள்ளலாம்: 'ஓ, நீ ஒரு பயனற்றவன்...' இருப்பினும், சாத்தானை ஏளனம் செய்வதற்காக, ஒருவரின் சொந்த இழிவு உணர்வோடு அல்லாமல், பணிவோடு மற்றும் தைரியத்துடனும் தன்னைக் கண்டிக்க வேண்டும். நமக்குத் தேவை சுய-கண்டனம், விரக்தி அல்ல.

ஒருவர் தாங்கள் எந்த நல்லதும் செய்யவில்லை என்று நம்பினால்; ஒருவேளை — அந்த வார்த்தையின் நேர்மறையான அர்த்தத்தில் — அவர்கள் தங்களைப் பற்றியும், தங்கள் 'சுயத்தை'ப் பற்றியும் நம்பிக்கையிழந்தால்; தங்கள் செயல்கள் மூலம் அவர்கள் தொடர்ந்து பூஜ்ஜியங்களை பூஜ்ஜியங்களுடன் சேர்க்கிறார்கள் என்று நம்பி, அதே நேரத்தில் கடவுள் மீதான நம்பிக்கையுடன் தங்கள் ஆன்மீகப் போராட்டத்தைத் தொடர்ந்தால் — இது அவர்கள் ஆன்மீக முதிர்ச்சியை அடைந்ததற்கான அறிகுறியாகும். இந்த நிலையில், நல்ல இறைவன், அவனது நற்செயல்களின் பூஜ்ஜியங்களைக் கண்டு, அவனிடம் இரக்கப்பட்டு, இந்தப் பூஜ்ஜியங்களின் தொடக்கத்தில் ஒரு ஒன்றை வைப்பார். இந்த வழியில், அவனது பூஜ்ஜியங்கள் மதிப்பில் பெருகும், மேலும் அவன் ஆன்மீகப் பணக்காரனாவான். சுய-ஏமாற்றத்தின் பணிவான நிலையில் ஒரு நல்ல ஆன்மீக நிலை மறைந்திருக்கிறது.

பெருக்கிப் பெட்டியின் கீழ் ஆன்மீகப் பணி

— ஜெரோண்டா, ஒரு நபர் தங்களைத் தொடர்ந்து பாவியாக எப்படிப் பார்க்க முடியும்?

— ஒருவர் தன்னை கவனமாக ஆராய்ந்தால், தன்னை ஒரு பாவியாகக் காண முடியும். ஒருவர் தன்னை எவ்வளவு கவனமாக ஆராய்கிறாரோ, அவ்வளவு பெரிய பாவியாகத் தன்னைக் காண்பார்.

— மேலும், பல கவலைகளால் சுமக்கப்பட்ட ஒருவர் எப்படி இத்தகைய பயிற்சியில் ஈடுபட முடியும்?

— பகலில், அத்தகைய ஒருவர் இயேசு ஜெபத்திற்காகக் குறைந்தது சிறிது நேரத்தையாவது ஒதுக்குவதும், தங்கள் [ஆன்மீக] ஆதாயங்கள் மற்றும் நஷ்டங்களைக் கணக்கிடுவதற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தைக் கொண்டிருப்பதும் நல்லது. இதைக் கவனியுங்கள்: ஒரு மளிகைக் கடை உரிமையாளர் ஒவ்வொரு நாளும் தனது பணத்தை எண்ணுகிறார். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர் தனது லாபம் மற்றும் கடன்களைக் கணக்கில் வைத்திருக்காவிட்டால், அவர் திவாலாகி கடனில் முழுகிவிடுவார்.

— கெரோண்டா, சிலருக்கு அறிக்கையில் என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை. அது ஏன்?

— இது அவர்கள் நுட்பமான சுய முன்னேற்றத்தில் ஈடுபடவில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது. நாம் நுட்பமான சுய முன்னேற்றத்தில் ஈடுபடவில்லை என்றால், நமது சொந்த கரடுமுரடான குறைகளைக் கூட நாம் கவனிக்கத் தவறிவிடுகிறோம். நாம் நமது ஆன்மாவின் கண்களைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். ஒரு குருடன் எதையும் பார்க்கவில்லை. ஒரு கண்ணுள்ளவர் எதையாவது பார்க்க முடியும், ஆனால் இரண்டு கண்களும் ஆரோக்கியமாக இருப்பவர் மற்ற எவரையும் விட நன்றாகப் பார்க்கிறார். மேலும், அத்தகைய நபரிடம் தொலைநோக்கி மற்றும் நுண்ணோக்கி ஆகியவை கையில் இருந்தால், மிகவும் தொலைவில் உள்ளவற்றையும் மிக அருகில் உள்ளவற்றையும் அவரால் தெளிவாகப் பார்க்க முடியும். உதாரணமாக, என்னால் ஒரு சிறிய செதுக்கப்பட்ட உருவப்படத்தை மூன்று நாட்களில் முடிக்க முடியும்; இருப்பினும், அதை சில நாட்களுக்கு அப்படியே விட்டுவிட்டு மீண்டும் எடுத்தால், அதில் பல குறைகளைக் காண்பேன். என்னால் ஒரே உருவப்படத்தில் ஒரு வாரம், ஒரு மாதம் அல்லது இரண்டு ஆண்டுகள் வேலை செய்ய முடியும். மேலும் நான் விரும்பினால், ஐந்து ஆண்டுகள் வரை அதில் வேலை செய்ய முடியும். இருப்பினும், அந்த நிலையில், நான் ஒரு பெரிதாக்கிப் பார்க்கும் கண்ணாடியுடன் வேலை செய்ய வேண்டியிருக்கும். நான் சொல்ல வருவது என்னவென்றால், ஆன்மீகப் பணிகளுக்கும் முடிவில்லை. ஒரு நபர் ஆன்மீக ரீதியாக எவ்வளவு முன்னேறுகிறாரோ, அவ்வளவு தூய்மையாக அவரது ஆன்மாவின் கண்கள் ஆகின்றன, பின்னர், படிப்படியாக, அவர்கள் தங்கள் பாவங்களை மேலும் மேலும் பெரியதாகக் காண்கிறார்கள். இந்த வழியில், ஒரு நபர் பணிவாகிறார், மேலும் கடவுளின் கிருபை அவர்கள் மீது வருகிறது. ' என்று சொன்ன புனிதர்கள்,நான் ஒரு பாவியினுள் பாவி' என்று கூறினர், ஏனெனில் அவர்களின் ஆன்மாவின் கண்கள் [ஆன்மீக] நுண்ணோக்கிகளாக மாறியிருந்தன. அவர்கள் எவ்வளவு முன்னேறினார்களோ, அவ்வளவு சக்திவாய்ந்த ஆன்மீக நுண்ணோக்கியை ( ) அவர்கள் பெற்றனர், மேலும் இந்த வழியில், தங்களை பெரிய பாவிகளாகக் கண்டனர். உதாரணமாக, இப்போது, வெறும் கண்ணால், நான் என் கையைப் பார்க்கும்போது, அது எனக்கு அழகாகத் தெரிகிறது. இருப்பினும், நான் அதை ஒரு பெரிதாக்கிப் பார்க்கும் கண்ணாடி மூலம் பார்த்தால், இப்போது கஷ்டப்பட்டுத் தெரியும் இந்தச் சிறிய முடிகள், ஒரு பெரிய சய்பிரஸ் மரக் கூட்டமாகத் தோன்றும்! 'என் சகோதரனே,' என்று நான் ஆச்சரியத்தில் கூவுவேன், 'இது என்னடா? நான் ஒரு குகைவாசியா?' உங்களிடத்தில் இத்தகைய ஆன்மீகப் பணிகளைச் செய்வதன் மூலம், உங்கள் பழைய சுபாவத்தை நீங்கள் வெறுக்கத் தொடங்குவீர்கள்.

நமது பழைய சுயமானது நமது உள்ளத்தில் வசிக்கும் ஒரு தீய 'வாடகைதாரர்' ஆகும். அவர் வெளியேறுவதற்கு, நாம் அவரது இருப்பிடத்தை இடித்துவிட்டு, ஒரு புதிய கட்டிடத்தை எழுப்பத் தொடங்க வேண்டும்—ஒரு புதிய சுயத்தை உருவாக்க வேண்டும்.

அத்தியாயம் 5.
மனந்திரும்புதலின் மாபெரும் சக்தி

'ஆனால் அவன் தன் இயல்புக்கு வந்தபோது...'[80]

கடவுள் நமக்கு மிகவும் அருகில் இருக்கிறார், அதே நேரத்தில் நமக்கு மிகவும் மேலேயும் இருக்கிறார். ஒரு நபர் கடவுளைத் தன்னுடன் இறங்கி வசிக்கச் சம்மதிக்க வைக்க, அவர் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டு மனந்திரும்ப வேண்டும். அப்போது, அந்த நபரின் தாழ்மையைக் கண்டு, மிக்க இரக்கமுள்ள கடவுள் அவரை சொர்க்கத்திற்கு உயர்த்தி, அவர் மீது பெரும் அன்பைப் பொழிகிறார். "மனந்திரும்பும் ஒரே பாவியைக் குறித்து பரலோகத்தில் சந்தோஷம் உண்டாகும்,"[81] — என்கிறது நற்செய்தி.

மனிதன் தன் பாவத்தின் தீவிரத்தைப் பற்றிச் சிந்தித்து, மனந்திரும்பி, மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டும் என்பதற்காகவே கடவுள் அவனுக்கு ஒரு மனதைக் கொடுத்தார். மனந்திரும்பாத ஒருவன் மிகவும் கடினமனமுள்ளவனாகவும் முட்டாளாகவும் ஆகிவிடுகிறான், ஏனென்றால் அவன் மனந்திரும்ப விரும்பாததால், தான் வாழும் அந்த நரகத்தின் சிறிய வேதனையிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்ளவும், அது அவனை இன்னும் மோசமான—அதாவது நித்திய வேதனைக்கு இட்டுச் செல்வதிலிருந்து தப்பிக்கவும் முற்படுவதில்லை. இதன் மூலம், அவர் தன்னை அந்த உலகியல், சொர்க்கபோன்ற மகிழ்ச்சிகளிலிருந்து பறித்துக் கொள்கிறார்; அந்த மகிழ்ச்சிகள் மிகப் பெரிய, நித்திய மகிழ்ச்சிகளாக மாறி, கடவுளுடன் சொர்க்கத்தில் தொடர்கின்றன.

கடவுளிடமிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கும்போது, ஒரு மனிதன் தன் சுயத்தை இழந்துவிடுகிறான். பாருங்கள், நற்செய்தி கூறுகிறது, வீணழிந்த மகன் 'தனக்கு உணர்வு வந்து, 'நான் என் தகப்பன் வீட்டிற்குப் புறப்பட்டுச் செல்வேன்' என்று கூறினான்.' வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், வீணழித்த மகன் தன் அறிவைப் பெற்று, மனந்திரும்பி, தன் தந்தையிடம் திரும்ப முடிவு செய்தான். பாவத்தில் வாழ்ந்தபோது, அவன் தன் சொந்த அறிவை இழந்து, எந்தக் காரணமும் நோக்கமும் இல்லாமல் வாழ்ந்தான், ஏனெனில் பாவம் என்பது சாதாரண புத்திக்கு அப்பாற்பட்டது.

— ஜெரோண்டா, அப்பா அலோனியஸ் கூறுகிறார்: 'ஒருவர் விரும்பினால், அவரால் காலையில் இருந்து மாலையில் வரை தெய்வீக அளவை அடைய முடியும்.'[82] அவர் அதைக் கொண்டு என்ன அர்த்தப்படுத்துகிறார்?

— ஆன்மீக வாழ்க்கைக்கு பல ஆண்டுகள் தேவையில்லை. மனந்திரும்பி, ஒரு நபர் நரகத்தின் சித்திரவதைகளிலிருந்து ஒரே கணத்தில் சொர்க்கத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்படலாம்.[83] மனிதன் நிலையற்றவன். அவன் ஒரு தேவதையாக மாறலாம், அல்லது ஒரு பிசாசாக மாறலாம். ஆ, மனந்திரும்புதல் என்ன ஒரு சக்தியைக் கொண்டிருக்கிறது! அது தெய்வீக அருளை ஈர்க்கிறது. ஒருவர் ஒரு தாழ்மையான எண்ணத்தை மனதில் கொண்டால், அவர் மீட்கப்படுகிறார். அவர் ஒரு பெருமையான எண்ணத்தைக் கொண்டு, மேலும், பாவமன்னிப்புப் பெறாமல், அந்த நிலையில் மரணம் அவரை வந்தடைத்தால், அவ்வளவுதான்—அவர் அழிந்துவிடுகிறார். நிச்சயமாக, ஒரு தாழ்மையான எண்ணத்துடன் ஒரு அகப் பெருமூச்சும், அக மனவருத்தமும் சேர வேண்டும். ஏனெனில் ஒரு எண்ணம் என்பது வெறும் எண்ணமே; ஆயினும் ஒரு மனிதனுக்கு இதயமும் உண்டு. 'என் ஆத்துமாவெல்லாம், என் மனமெல்லாம், என் இருதயமெல்லாம் கொண்டு,'[84] என்று கீர்த்தனை ஆசிரியர் கூறுகிறார். ஆனால் அப்பா அலோனியஸ் சற்று நிலையான ஒரு நிலையை மனதில் கொண்டிருப்பதாக நான் நினைக்கிறேன்.

ஒரு நல்ல நிலையை அடைவதற்கு சிறிது காலம் ஆகும். நான் இடறுகிறேன், நான் மனந்திரும்புகிறேன் — அந்தக் கணத்திலேயே நான் மன்னிப்பைப் பெறுகிறேன். என்னிடம் ஒரு துறவற மனப்பான்மை இருந்தால், என் நிலையை படிப்படியாக வலுப்படுத்த முடியும்; இருப்பினும், அது நிகழும் வரை, நான் ஒரு பக்கமும் மறுபக்கமும் தள்ளாடிக்கொண்டே இருப்பேன்.

— ஜெரோண்டா, ஒரு வயதானவர் தங்களை ஆன்மீக ரீதியாக தாங்களே உதவிக் கொள்ள முடியுமா?

— ஒரு நபர் வயதாகும்போது, அவர்களுக்கு மனந்திரும்புவதற்கான ஒரு சிறப்பு வாய்ப்பு வழங்கப்படுகிறது, ஏனெனில் அவர்களின் மாயைகள் நீக்கப்படுகின்றன. ஒரு நபர் இளமையாகவும், உடல் வலிமையுடனும், எந்த சிரமங்களையும் எதிர்கொள்ளாமல் இருந்தபோது, அவர்கள் தங்கள் சொந்த பலவீனத்தைக் காணவில்லை, மேலும் தாங்கள் நல்ல நிலையில் இருப்பதாக நினைத்தார்கள். ஆனால் முதுமையில், அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் சிரமங்களும், அவற்றால் ஏற்படும் பெருமூச்சுகளும், தாங்கள் நலமாக இல்லை என்பதையும், தாங்கள் [ஆன்மீக ரீதியாக] நொண்டுகிறோம் என்பதையும் உணர உதவுகின்றன, மேலும் இதை உணர்ந்து, மனந்திரும்பவும் செய்கின்றன. அத்தகைய ஒருவர் தனது வாழ்வின் மீதமுள்ள சில ஆண்டுகளிலிருந்து ஆன்மீகப் பயனடைந்து, பல ஆண்டுகள் கழிந்து போனதால் தனக்குக் கிடைத்த அனுபவத்தைப் பயன்படுத்தினால், கிறிஸ்து அவரைக் கைவிட மாட்டார்; அவர் அந்த நபரின் மீது கருணை கூர்வார்.

மனந்திரும்புதலின் கண்ணீர்

மனந்திரும்புதல் என்பது கண்ணீரின் ஞானஸ்நானம். மனந்திரும்புதலால், ஒருவன் ஒரு புதிய ஞானஸ்நானத்திற்கு உட்பட்டு, மீண்டும் பிறக்கிறான். திருத்தூதர் பேதுரு, தனது மறுதலிப்பின் மூலம், ஓரளவிற்கு கிறிஸ்துவைக் காட்டிக்கொடுத்தார். இருப்பினும், அவர் 'கடுமையாக அழுதார்'[85] , ஆகையால் தனது வீழ்ச்சிக்கு மன்னிப்பைப் பெற்றார். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், உண்மையான மனந்திரும்புதல் திருத்தூதர் பேதுருவை ஆட்கொண்டு, அவரை மீண்டும் ஒருமுறை தூய்மைப்படுத்தியது. இதைக் கவனியுங்கள்: கடவுள் முதலில் பூமியை, கடலை மற்றும் மற்ற அனைத்தையும் படைத்தார், பின்னர் பூமியை எடுத்து மனிதனைப் படைத்தார். மனிதன் முதலில் மாம்சத்தில் பிறக்கிறான், பின்னர், திருமுழுக்கு எனும் புனித மறைபொருளில், கடவுளின் படைப்பான நீரினாலும், இறைவனின் அருளான தூய ஆவியினாலும், ஆன்மீக ரீதியாகப் புதிதாகப் பிறக்கிறான். 'நீரினாலும் ஆவியினாலும்'[86] மனிதன் புதிதாகப் பிறக்கிறான் மற்றும் ஒரு புதிய மனிதனாகிறான்.

— கெரோண்டா, படைப்பின் காலத்தில் கடவுள் மண்ணை எடுத்து மனிதனை உருவாக்கியது போல, இப்போது புனித ஞானஸ்நான திருவருட்சாதனத்தில், அவர் மனிதனை மீண்டும் உருவாக்க நீரைப் பயன்படுத்துகிறாரா?

— ஆம், நீருக்குத் தூய்மைப்படுத்தும் முக்கியத்துவம் உண்டு, அதனால்தான் புனித ஞானஸ்நானத்தின்போது குரு ஒருவர் ஒருவரை நீரில் மூழ்கடிக்கிறார். ஒருவர் ஆதிப் பாவத்திலிருந்து நீக்கப்பட்டு, பாவங்களிலிருந்து தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, கடவுளின் அருளால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டு, கிறிஸ்துவுக்குள் ஆடை அணிந்து, ஒரு புதிய, மறுபிறவி பெற்ற நபராக மாறுகிறார். இதுவே புனித ஞானஸ்நானத்தின் விளைவாகும். நிகோதெமஸ் கிறிஸ்துவிடம் வந்து, ஒருவன் எப்படிப் புதிதாகப் பிறக்க முடியும் என்று கேட்டபோது, கிறிஸ்து அவருக்குத் தெளிவாகப் பதிலளித்தார்: 'ஆமென், ஆமென், நான் உனக்குச் சொல்கிறேன், தண்ணீரிலும் ஆவியிலும் பிறக்காதவன் தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்க முடியாது.'[87] திருமுழுக்கு அருட்சாதனத்தில், பாவச் சரிவுக்குப் பிறகு ஒரு நபர் கடவுளின் ஒரு புதிய, முழுமையான படைப்பாக மாறுகிறார். எனவே, ஒரு நபர் தங்கள் திருமுழுக்கை மாசுபடுத்தாவிட்டால், அவர்கள் மிகுந்த தெய்வீக அருளைப் பெறுவார்கள். ஆனால் திருமுழுக்கு அருட்சாதனத்திற்குப் பிறகு அவர்கள் தங்களை மாசுபடுத்திக் கொண்டாலும், மனந்திரும்புதல் மூலம் அவர்களுக்கு மீண்டும் திருமுழுக்கு கிடைக்கிறது. ஒருவர் தனது பாவத்தை உணர்ந்து, அதற்காக வேதனைப்பட்டால், ஒரு விதத்தில், அவர்கள் மனந்திரும்புதலின் கண்ணீரால் தூய்மைப்படுத்தப்படுகிறார்கள், மேலும் கடவுளின் கிருபை அவர்கள் மீது மீண்டும் பொழிகிறது [88] .

— கெரொண்டா, பல ஆண்டுகளாக என் பாவங்களுக்காக என்னால் அழ முடியவில்லை; என் கண்களில் ஒரு துளி கண்ணீர் கூட வருவதில்லை. இதன் பொருள் எனக்கு உண்மையான மனந்திரும்புதல் இல்லை என்பதா?

— நீங்கள் செய்யும் பாவங்களைப் பற்றி உங்களுக்கு எந்த வலியும் ஏற்படுவதில்லையா?

— ஆம், ஆனால் அந்த வேதனை மிகவும் ஆழமானதாக இல்லை என்று நான் கருதுகிறேன்.

— கண்ணீரின் அடிப்படையில் முடிவுகளை எடுக்காதீர்கள். நிச்சயமாக, கண்ணீர் மனந்திரும்புதலின் ஒரு தனித்துவமான அடையாளம், ஆனால் அது மட்டுமே அல்ல. சிலர் அழுதுவிட்டு, பிறகு, கண்களில் கண்ணீர் வற்றி வறண்ட நிலையில், சிரிக்கத் தொடங்குகிறார்கள். மன வேதனையும் ஒரு அக ஆற்றலும் வெளிப்புறக் கண்ணீரை விட உயர்ந்த அகக் கண்ணீர்களாகும். ஒரு துரதிர்ஷ்டசாலி மனிதர் என்னிடம் கூறினார்: 'ஐயா, நான் எவ்வளவு கடின இதயம் கொண்டவன்! எனக்கு ஒரு துளி கண்ணீர் கூட இல்லை! என் இதயம் கல்லாகிவிட்டது. ஓ, என்னவொரு கடினமான இதயம் எனக்கு!" மிகவும் உணர்திறன் மிக்கவராக இருந்ததால், இந்தப் பரிதாபத்திற்குரிய மனிதர், தன்னால் அழ முடியவில்லை என்பதால் தான் மிகவும் கடின இதயம் கொண்டவராக இருப்பதாக உணர்ந்தார். இருப்பினும், அவர் ஆழமாக மூச்சுவிட்டு முனகினார், மேலும் அந்த முனகல்களும் பெருமூச்சுகளும் அவரது இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து வருவது போலத் தெளிவாகத் தெரிந்தது! இருப்பினும், வேறு ஒருவர் ஒரு கணத்தில் அழுது, அடுத்த கணத்தில் சிரிக்கக்கூடும். அத்தகையவர் வசந்த காலத்தின் மாறும் வானிலை போன்றவர். உதாரணமாக, ஒரு ஆதரவற்றவரைக் காணும்போது, அத்தகையவர் இரக்கப்பட்டு, சில கண்ணீர்த் துளிகளைச் சிந்தி, உடனடியாகத் தங்களுக்குள், 'பிறரின் வலியை நான் எவ்வளவு பரிவுடன் பார்க்கிறேன்!' என்று சொல்லிக்கொள்வார்கள். அல்லது, ஜெபத்தில் சில கண்ணீர்த் துளிகளைச் சிந்திய பிறகு, அவர்கள் கூறுவார்கள்: 'என் பிரார்த்தனை கண்ணீருடன் செலுத்தப்படுவதால், கடவுள் அதைக் கேட்கிறார்!' என்று கூறி, இந்த வழியில் அவர்கள் தங்கள் மனசாட்சியைத் தணித்துக் கொள்கிறார்கள்.

ஆனால், ஆறுதலளிக்க முடியாத துக்கத்தின் கண்ணீரும் உண்டு. இந்தக் கண்ணீர் சுய இரக்கத்திலிருந்து எழுகிறது. அத்தகைய கண்ணீரில் மனந்திரும்புதல் இல்லை, மாறாக காயப்பட்ட பெருமை இருக்கிறது. இந்த நிலையில், ஒரு நபர் தனது சொந்த வீழ்ச்சிக்காக சுயநலத்துடன் அழுகிறார். அவர்கள் கடவுளை வருத்தப்படுத்தியதற்காக அல்ல, மாறாக, தங்கள் சொந்த கவனக்குறைவால் மற்றவர்களின் பார்வையில் வீழ்ந்துவிட்டார்கள் என்பதற்காக தங்கள் காயத்தைத் தடவிப் பார்க்கிறார்கள். இவ்வாறு, அவர்கள் இருமடங்கு துன்புறுகிறார்கள். உள்நாட்டுப் போரின் போது, ஒரு கிளர்ச்சிக் குழுவின் தலைவன் ஒருவரை நான் நினைவு கூர்கிறேன். கடவுள் இந்த மனிதனுக்கு மனந்திரும்புதலை அருளட்டும்! ஒருமுறை, ஒன்பது பிள்ளைகளின் ஏழைத் தந்தை ஒருவர் அவனது கைகளில் சிக்கினார். இந்த மனிதர் கம்யூனிச சித்தாந்தத்தை ஏற்காததால், அந்தக் கொள்ளைக் கும்பலின் தலைவர் அவரைத் தரையில் தட்டி, இரக்கமின்றி அடிக்கத் தொடங்கினார். ஆனாலும், இந்தத் துரதிர்ஷ்டசாலி ஒரு காலத்தில் அவருடைய சேவகராக இருந்தவர். "கேளுங்கள்," என்று அந்தத் துரதிர்ஷ்டசாலி கத்தினார், "எனக்கு உங்கள் மீது எந்த இரக்கமும் இல்லையா? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, எனக்கு ஒன்பது குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள்! நீ சிறுவனாக இருந்தபோது, நான் உன்னை என் தோள்களில் சுமந்ததை உனக்கு நினைவிருக்கிறதா? நான் உனக்கு என்ன தீங்கு செய்தேன்?" கும்பலின் தலைவன் அந்த ஏழை மனிதனை கொடூரமாக உதைப்பதைக் கண்ட அவனது கூட்டாளிகளில் ஒருவர் அவனைப் பார்த்துக் கத்தினார்: "கேள், அவன் உனக்கு என்ன தீங்கு செய்தான்? அவனைப் பார்த்து உனக்கு எந்த இரக்கமும் ஏற்படவில்லையா? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவன் அந்தக் குடும்பத்தின் தலைவர்." உடனடியாக ஒரு வியக்கத்தக்க மாற்றம் நிகழ்ந்தது: அந்தக் கொடியவன் கடுமையாக அழத் தொடங்கினான், ஏனென்றால் அவனது தோழனின் வார்த்தை அவனது சுயநலத்தைத் தாக்கியது!

அத்தகைய கண்ணீர் சுயநலமானது; அது யூதாஸின் மனச்சாந்தியைப் போன்றது. கிறிஸ்துவைக் காட்டிக்கொடுத்த யூதாஸ், பரிசேயரிடம் சென்று, 'நான் பாவம் செய்தேன்' என்று அவர்களிடம் சொன்னார். ஆனால் பரிசேயர்கள் யூதாஸிடம், 'சரி, நீ பாவம் செய்தாய் என்று எங்களிடம் ஏன் சொல்கிறாய்?' என்று பதிலளித்தனர். இந்த வார்த்தைகள் யூதாவைக் குத்தின; அவன் கோபத்தால் உக்கிரமடைந்து, வெள்ளிக் காசுகளைப் பரிசேயரிடம் எறிந்துவிட்டு, வெளியேறி, தனது சுயநலத்தினால், தன்னைத் தானே தூக்கிட்டுக் கொண்டான்.[89] ஆனால் யூதா மனந்திரும்பி, கிறிஸ்துவிடம் சென்று, 'என்னை மன்னியும்' என்று அவரிடம் கூறியிருந்தால், அவன் இரட்சிக்கப்பட்டிருப்பான்.

மனந்திரும்புதலின் முடிவற்ற பணி

— கெரொண்டா, 'மகிழ்ச்சியான அழுகை' என்றால் என்ன?

— மகிழ்ச்சியான கண்ணீர் என்பது நாம் செய்த பாவத்திற்காக நாம் துயரப்படும்போது எழும் மகிழ்ச்சியாகும். மகிழ்ச்சியான கண்ணீரில் வலி மற்றும் மகிழ்ச்சி ஆகிய இரண்டும் அடங்கும்; அதனால்தான் அது 'மகிழ்ச்சியான துக்கம்' என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. அன்பினால், கிறிஸ்துவை வருத்தப்படுத்தியதற்காக ஒருவன் துயரப்படுகிறான், ஆனாலும் அவன் மகிழ்ச்சியும் அடைகிறான் — ஏனெனில் அவன் தெய்வீக ஆறுதலை உணர்கிறான். மனப்பூர்வமாக மனந்திரும்பிய ஒரு பாவியன், கடவுளிடமிருந்து மன்னிப்பைப் பெறுகிறான், தன்னுள் தெய்வீக ஆறுதலை உணர்கிறான், மேலும் ஆன்மீக மகிழ்ச்சியை அடைய முடியும்.

— கெரொண்டா, ஆன்மீக வாழ்க்கையில் முயற்சி செய்யும் ஒரு நபரால் தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் மனந்திரும்புதலில் வாழ முடியுமா?

— ஆம், சரியான முறையில் முயற்சி செய்வதன் மூலம், ஒரு நபர் தனது சொந்த முன்னேற்றத்தை அல்ல, தனது தோல்விகளை மட்டுமே காண்கிறார், மேலும் நிலையான மனந்திரும்புதலில் வாழ்கிறார். ஆரம்பத்தில் அவர்கள் ஒரே ஒரு அசுரனுடன் தான் போராடிக்கொண்டிருந்தார்கள் என்பதையும், ஆனால் இப்போது, ஒருவேளை, அவர்கள் ஒரு முழு அசுரக் கூட்டத்துடனும் போராடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதையும் அவர்கள் உணர்வதில்லை. ஏனெனில், ஒரு நபர் தன்னுள் இருந்து காமத்தை வேரறுக்கவும், நற்பண்புகளை வளர்க்கவும் எவ்வளவு தீவிரமாக முயற்சிக்கிறாரோ, அவ்வளவு எதிரிகள் அந்தக் காமத்தின் வேர்களைச் சுற்றிச் சேர்ந்து [அவற்றை இழுத்து, அந்தத் துறவி அதை வேரறுப்பதைத் தடுக்கின்றன ]. அப்போது அந்த நபர் தனது சொந்த முன்னேற்றத்தைக் காணாவிட்டாலும், பெரும் முன்னேற்றத்தை அடைகிறார். அதனால் ஒரு நபர் இறக்கும் வரை இந்த நிலையில் வாழலாம். அவர்கள் இடறிவிடுவதால், [ஆன்மீக ரீதியாக] ஒரே இடத்தில் தேங்கிக் கிடப்பதாக நினைத்து, தங்கள் முன்னேற்றத்தைக் காணத் தவறலாம். இருப்பினும், உண்மையில், அத்தகைய நபர் முன்னேற்றம் அடைகிறார், ஏனெனில் அவர்கள் இடைவிடாமல் போராட்டத்தைத் தீவிரப்படுத்தி, எப்போதும் அதிகரித்து வரும் எண்ணிக்கையிலான தங்களாஸ்களுடன் (tangalas) போராடுகிறார்கள்.

ஆன்மீகப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டுள்ள ஒருவருக்கு, மனந்திரும்புதல் ஒரு முடிவில்லாத முயற்சியாகும். ஒருவர் இறந்தபோது, அவருக்கு அஞ்சலி செலுத்தப்பட்டு, மண்ணில் புதைக்கப்பட்டு, பின்னர் மறக்கப்படுகிறார்... ஆனால் நாம் நமது பாவங்களுக்காக இறக்கும் வரை இடைவிடாமல் அழுவோம். ஆயினும், நம்மை ஆவிக்குரிய விதத்தில் மரித்தோரிலிருந்து எழுப்புவதற்காக சிலுவையிடப்பட்ட கிறிஸ்துவின் ஞானத்தோடும் நம்பிக்கையுடனும் இந்தப் பணியை நாம் செய்து முடிப்போம்.

வாழ்க்கை மாற்றம்

பாவத்தில் விழாமல் இருக்க, ஒரு நபர் அந்தப் பாவத்தைச் செய்யத் தூண்டும் அனைத்தையும் தவிர்க்க முயற்சி செய்ய வேண்டும். உதாரணமாக, ஒரு குடிப்பழக்கமுள்ளவர் உதவி பெற்று குடிப்பதை நிறுத்த விரும்பினால், அவர் ஒரு மதுக்கடைக்கு அருகில் கூட செல்லக் கூடாது. சிறிதளவு விடாமுயற்சியும் நல்ல மனநிலையும் மட்டுமே தேவை, பின்னர் நல்ல கடவுள் நமது சிரமங்களை வெல்ல நமக்கு உதவுவார். உதாரணமாக, ஒரு நபருக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட ஆசை இருக்கிறது. அவர்கள் இந்த ஆசையை ஒப்புக்கொண்டு, அதைத் துண்டிக்கப் போராடி, மனந்திரும்பி, தங்களைத் தாழ்த்திக் கொள்கிறார்கள். இந்த ஆசையைத் துண்டிக்க அவர்களுக்கு விருப்பம் இருக்கிறது; இந்த விருப்பம் கடவுளுக்குத் தெரிவிக்கப்படுகிறது, கடவுள் அவர்களுக்கு உதவுகிறார். ஆனால், ஒரு நபர் தன்னை மாற்றிக்கொள்ள எந்த முயற்சியும் செய்யாமல் தொடர்ந்து பாவம் செய்தால், கடவுள் எப்படி அவருக்குத் தம்முடைய கிருபையை வழங்க முடியும்? பாவ நிலையில் இருக்கும் ஒருவருக்குக் கடவுளின் கிருபை வருவதில்லை, ஏனென்றால் கடவுளின் கிருபை அத்தகைய ஒருவருக்கு உதவாது. ஏனெனில், கிருபை அத்தகைய சந்தர்ப்பங்களில் உதவியிருந்தால், கடவுள் அதைச் சாத்தானுக்கும் கூட வழங்கியிருப்பார்.

எந்தவொரு பாவத்திலும் விழுந்திருந்தாலும் அதில் மூழ்கிக் கிடக்காத ஒருவன்—அதாவது, தன் பாவ எண்ணங்களில் நிலைத்திருக்காமல், தன் வீழ்ச்சிக்காக மனந்திரும்பி, அதை மீண்டும் செய்யாமல் இருக்க முயற்சிப்பவன்—கடவுளின் கிருபையைப் பெற்று உதவி செய்யப்படுகிறான். இருப்பினும், ஒருவனுக்கு மனந்திரும்புதல் இல்லாமல், பாவத்தை ஒரு நாகரிகமாகக் கருதினால், அவனது நிலை பேயுலகத்திற்குரியது.

— ஜெரோண்டா, கிறிஸ்துவுடன் சிலுவையில் அறையப்பட்ட திருடர்களில் ஒருவன் எப்படி இரட்சிக்கப்பட்டான்?

— இந்தக் கொள்ளையன் வேலியைத் தாண்டி ஏதேன் தோட்டத்திற்குள் நுழைந்தான்! "ஒரு கொள்ளையனின் மனந்திரும்புதல் சொர்க்கத்தையே கொள்ளையடித்துவிட்டது."[90] வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், தனது பெரிய மனந்திரும்புதலின் மூலம், அந்த ஞானமுள்ள கொள்ளையன் சொர்க்கத்தையே 'கொள்ளையடிக்க' முடிந்தது.

— கெரொண்டா, தன் வாழ்க்கையை மாற்றிய ஒருவர், தனது பழைய பாவப் பழக்கங்களின்படி இனி வாழாமல், ஆனாலும் எப்போதாவது தனது பழைய பாவங்களில் ஒன்றில் மீண்டும் வீழ்ந்தால், அதற்கு அவர் பச்சாதாபம் இல்லாதவர் என்று அர்த்தமா?

— சரி, அவர்கள் தங்கள் வழிகளைச் சீர்திருத்தத் தேவையான முயற்சிகளை மேற்கொள்ளும்போது தவறு செய்தால், அதற்கான சில தணிக்கும் சூழ்நிலைகள் உள்ளன. முதலில் ஒருவரின் வாழ்க்கையை மாற்றுவது எளிதல்ல. இருப்பினும், ஒருவர் தாங்கள் செய்த பாவங்கள் எவ்வளவு கடுமையானவை என்பதை உண்மையாகப் புரிந்துகொண்டவுடன், அவர்கள் மீண்டும் அந்தப் பாவங்களில் விழுவதில்லை.

பழைய நாட்களில், மனந்திரும்புதல் உண்மையானதாக இருந்தது. ஒருவன் மனந்திரும்பினால், அவன் தன் வார்த்தைக்கு மாறாக நடந்துகொள்ள மாட்டான். திருந்திய ஒரு பெண்மணி எனக்கு நினைவுக்கு வருகிறார். அவரது உண்மையான மனந்திரும்புதல் எனக்கு எவ்வளவு உதவியது! அவர் மிகவும் அடக்கமாக நடந்து கொண்டார், ஒன்றும் பேசவில்லை. கன்னியாஸ்திரீயின் உடை போன்ற கருப்பு உடை அணிந்து, இந்தப் பெண்மணி ஒரு சிறிய ஜெப ஆலயத்திற்கு வந்து, அதைச் சுத்தம் செய்து, எண்ணெய் விளக்குகளை ஏற்றி வைப்பார்… அவளைப் பார்ப்பதன் மூலமே, நீங்கள் மகத்தான பயனைப் பெற்றீர்கள். ஆனால் இப்போது, சிலர் தங்கள் முந்தைய பாவ வாழ்க்கையை சிரமப்பட்டு மாற்றியவுடன், தங்கள் பழைய சுபாவம் உள்ளுக்குள் இருக்கும்போதே, மற்றவர்களுக்கு அறிவுரை கூறத் தொடங்குவதை நான் காண்கிறேன். நிச்சயமாக, ஒருவர் மனந்திரும்பி, முன்பு வாழ்ந்தபடி—விபச்சாரத்திலும் களியாட்டத்திலும்—வாழ்வதை நிறுத்தி, ஒரு ஆன்மீக வாழ்க்கையை வாழத் தொடங்கினால், அது மற்றவர்களுக்கும் பெரும் உதவியாக இருக்கும். இருப்பினும், ஒரு பாவ நிலையில் இருந்து மற்றொரு பாவ நிலைக்கு சற்றே நகர்ந்தவுடன், அவர்கள் உடனடியாக தங்களை ஆன்மீகப் பெரியவர்களாக பாவித்து போதனை செய்யத் தொடங்கினால், அது ஒரு மாயை.

— ஒருவேளை, ஜெரோண்டா, அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் அவர்கள் மற்றவர்களுக்கு உதவுவார்கள் என்று நினைத்து இத்தகையவர்கள் அப்படி நடந்துகொள்கிறார்களோ?

— ஆம், அவர்கள் மற்றவர்களுக்கு உதவுவதற்காகவே இப்படி நடந்துகொள்கிறார்கள். இருப்பினும், அவர்களின் செயல்களுக்குப் பின்னால் — குறிப்பாக அவர்கள் சற்றேனும் பெயர் பெற்றவர்களாக இருந்தால் — ஒரு பெருமைமிக்க எண்ணம் உள்ளது: 'இப்போது மக்கள் கரைஸ்காகிஸின்[91] மற்றும் கொலோக்கோட்ரோனீஸின்[92] பற்றி மறந்துவிட்டு என்னைப் பற்றிப் பேசுவார்கள்!' இதிலிருந்து, அவர்களின் நோக்கங்கள் எவ்வளவு சீரழிந்தவை என்பது தெளிவாகிறது. அவர்கள் தங்கள் பாவங்களால் உண்மையாகவே வேதனைப்பட்டால், ஒரு காலத்திற்கு அவற்றை நினைவுகூர்ந்து, சுய நம்பிக்கையைத் தவிர்ப்பது அவர்களுக்குச் சிறந்தது. அவர்கள் மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். மேலும், அவர்களின் முந்தைய வாழ்க்கையிலிருந்து பல்வேறு படங்கள் அல்லது எண்ணங்கள் எழும்போது, அவற்றை இறை நிந்தனைக்குரிய எண்ணங்களாக அவர்கள் ஒதுக்கித் தள்ள வேண்டும். அத்தகைய ஒதுக்கித் தள்ளுதல், அவர்கள் இனி இந்த எண்ணங்களை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை என்பதற்கும், அவர்களின் [ஆன்மீக] இருப்பானது அவற்றுக்கு [எதிர்மறையாக] எதிர்வினையாற்றுகிறது என்பதற்கும் சான்றாக இருக்கும். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், உண்மையாக மாற, ஒருவர் தனது கடந்த காலத்தின் மீது அருவருப்பு கொள்ள வேண்டும், மேலும் பெரும் பணிவைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். அவர்கள் தங்கள் முந்தைய வாழ்க்கையிலிருந்து மிகவும் தீங்கு விளைவிக்காததாகக் கருதும் ஒரு சிறிய பகுதியை மட்டும் தக்க வைத்துக் கொண்டால், மற்ற அனைத்தும் இந்த 'தீங்கற்ற' அம்சத்தால் பின்னர் களங்கப்பட்டுவிடும். ஒருவர் தனது கடந்த காலத்தைப் பற்றி ஒரு சிறிய எண்ணத்தை—தனது பழைய சுயத்தின் மீதான ஒரு சிறிய பெருமையை—மனதில் கொண்ட தருணத்திலிருந்தே, கடவுள் அவருக்குத் தனது உதவியை வழங்குவதை நிறுத்திவிடுவார், மேலும் அந்த நபர் என்ன செய்தாலும் அது தூய்மையானதாக இருக்காது.

— கெரொண்டா, தன் வாழ்க்கையை மாற்றிய பிறகு, மற்றவர்கள் தன்னைப் பற்றி முன்பு கொண்டிருந்த எண்ணத்தை ஒருவன் திருத்த முயற்சிக்க வேண்டுமா?

— மற்றவர்களின் கருத்துக்களை சுயநலத்துடன் திருத்த முயற்சிக்கக்கூடாது. ஒரு நபர் தனது வழிகளைச் சரிசெய்ய முயன்றால், மக்களின் கருத்துக்கள் தானாகவே மங்கிவிடும். மேலும், அவரது முந்தைய பாவ வாழ்க்கை சமூகத்திலோ அல்லது அவரது வட்டாரத்திலோ ஒரு தழும்பை ஏற்படுத்தியிருந்தால், அந்த நபர் கிறிஸ்தவ முறைப்படி சரியாக நடந்துகொள்ளும்போது, அந்தத் தழும்பு தானாகவே குணமாகிவிடும். மனந்திரும்பிய ஒருவர் மற்றவர்களிடம் எதையும் சொல்ல வேண்டியதில்லை. தேவன் அவருடைய மனந்திரும்புதலின் வார்த்தைகள் மூலம் மக்களிடம் பேசுவார்.

"…என் பாவம் எப்போதும் எனக்கு முன்பாக இருக்கிறது"[93]

— ஜெரோண்டா, பாவ அறிக்கை செய்வதற்கு முன்பு பாவங்களை மறந்துவிடாமல் இருக்க அவற்றை எழுதி வைப்பது உதவிகரமானதா?

— நான் செய்த பாவத்தால் உண்மையாகவே வேதனைப்பட்டால், அதை என்னால் மறக்க முடியாது. என் மனசாட்சி என்னைக் குற்றவாளியாக்குகிறது. என் ஆன்மா வலிக்கிறது, மேலும் நான் செய்த பாவத்தை நான் தொடர்ந்து நினைவுகூர்கிறேன். பாவத்தைச் செய்ததற்கும் அதை அறிக்கை செய்வதற்கும் இடைப்பட்ட எல்லா நேரமும், அந்தப் பாவம் எனக்குள் தொடர்ந்து 'செயல்படுகிறது'; அது என் இதயத்தை காயப்படுத்துகிறது மற்றும் என்னைக் குற்றவாளியாக்குகிறது. வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், நான் துன்பப்படுகிறேன், ஆனால் இந்தத் துன்பத்திற்கு ஏற்ப கடவுளிடமிருந்து என் வெகுமதியைப் பெறுகிறேன். இருப்பினும், ஒரு பாவத்தைச் செய்த பிறகும் நான் அதைப் பற்றி சிறிதும் நினைக்கவில்லை என்றால், என் பாவம் என்னை சிறிதளவும் காயப்படுத்துவதில்லை என்று அர்த்தம். நான் அதை மறந்துவிட்டு, மனந்திரும்பாமலிருக்கிறேன். அதனால்தான் சிலர், ஒரு சிறு தவறுக்காகக் கண்டிக்கப்படும்போது, அது முற்றிலும் அர்த்தமற்றது போலச் சிரிக்கிறார்கள். இதில் வெட்கக்கேடான தன்மையும் அலட்சியமும் உள்ளது. ஒருவர் தனது பாவத்தை இப்படி நடத்துவது முற்றிலும் சாத்தானுக்கு உகந்தது. இறைவாக்கினர் தாவீது சொன்னது உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா? 'என் அக்கிரமத்தை நான் அறிக்கையிடுவேன்; என் பாவத்தை நான் கவனிப்பேன்.'[94] மேலும்: 'என் பாவம் எப்போதும் எனக்கு முன்பாக இருக்கிறது.' தாவீது மனந்திரும்பியபோது தேவன் அவரை மன்னித்த போதிலும், தாவீது தேவன் மீதான அன்பினால் உள்ளுணர்வுத் துயரத்தை உணர்ந்து, அதனால் தொடர்ந்து தெய்வீக ஆறுதலைத் தேடினார்.

இருப்பினும், சிலர் தொடர்ந்து [ஆவிக்குரிய] 'சுய-மதிப்பீட்டில்' ஈடுபட்டுள்ளனர், மேலும் இந்த முயற்சி அவர்களை முழுமையாக ஆட்கொள்கிறது. அவர்கள் தங்கள் மீறல்களை முடிவில்லாமல் மற்றும் நுணுக்கமாகப் பதிவு செய்கிறார்கள் — வெளிப்படையாக நுட்பமான ஆவிக்குரிய பணியில் ஈடுபடுவதற்காக — இந்த மீறல்களை அவற்றின் கூறுகளாகப் பிரித்து, அவற்றைப் பற்றிப் பெரிதும் சிந்தித்துத் தலையைப் பிய்த்துக் கொள்கிறார்கள், ஆனாலும் தங்கள் வழிகளைச் சீர்திருத்திக் கொள்வதில்லை. இருப்பினும், அவர்கள் தங்கள் முக்கியக் குறைகளை ஒவ்வொன்றாக உணர்ந்து, தங்களைத் திருத்திக்கொள்ளும் முயற்சியை மேற்கொண்டால், சிறு குறைகளும் மறைந்துவிடும்.

— கெரொண்டா, ஒருவன் மனந்திரும்புதலில் வாழாமல் கடவுளைப் புகழ்ந்தால், கடவுள் அவனது புகழ்ச்சியை ஏற்றுக்கொள்வாரா?

— இல்லை, கடவுள் அத்தகைய புகழ்ச்சியை எப்படி ஏற்றுக்கொள்வார்? முதன்மையாக மனந்திரும்புதல் அவசியம். ஏனெனில், ஒருவன் பாவத்தில் தொடர்ந்து வாழ்ந்தால், 'எங்களுக்கு ஒளியைக் காட்டிய உமக்கு மகிமை...' என்று சொல்வதால் அவனுக்கு என்ன பயன்? இதில் வெட்கக்கேடு இருக்கிறது. அத்தகைய ஒருவருக்குப் பொருத்தமான ஒரே புகழ்ச்சி இதுதான்: 'என் தேவனே, என்னைத் தாக்கி வீழ்த்துவதற்கு ஒரு மின்னலை வீசாததற்காக உமக்கு நன்றி,' ஏனெனில் இந்த வகையான புகழ்ச்சியில் மனந்திரும்புதல் உள்ளது.

கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட மனந்திரும்புதல்

— கெரொண்டா, அப்பா இசாக் எழுதுகிறார்: 'ஒருவரின் சொந்த விருப்பமின்றி செய்யப்படும் எந்தப் பாவமன்னிப்பிலும் மகிழ்ச்சி இல்லை, அது வெகுமதிக்குத் தகுதியானதாகவும் கருதப்படாது.'[95] ஒருவர் தனது சொந்த விருப்பமின்றி எப்படி பாவமன்னிப்பு செய்ய முடியும்?

— இது மற்றவர்களின் பார்வையில் வீழ்ந்ததால் மனம் வருந்தும்படி கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட, ஆனால் அவ்வாறு செய்யும்போது பணிவு இல்லாத ஒரு நபரைக் குறிக்கிறது. புனித இசக்கின் வார்த்தைகளை நான் இப்படித்தான் புரிந்துகொள்கிறேன்.

— அப்படியானால், நமது சொந்த சுயவிருப்பமின்றி பாவமன்னிப்பு என்பது ஒன்று இருக்கிறதா?

— ஆம், கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட மனந்திரும்புதல் என்பது ஒன்று உண்டு. உதாரணமாக, எனக்கு விரும்பத்தகாத விளைவுகளைத் தவிர்க்கும் நோக்கில், நான் உனக்குச் செய்த தீங்கிற்காக என்னை மன்னிக்குமாறு கேட்கிறேன், ஆனாலும் ஆழ்மனதில் நான் மாறுவதில்லை. ஏமாற்றுவதில் திறமையான ஒரு நபர், பாவமன்னிப்புக் கோரியது போல் பாசாங்கு செய்கிறார்; அவர்கள் மக்களைத் தவறாக வழிநடத்துவதற்காக, பாசாங்குத்தனமான அன்பைக் காட்டி அவர்களுக்கு வணங்கி, மன்னிப்புக் கேட்கிறார்கள். இருப்பினும், நரகத்தின் வேதனைகளுக்குள் விழப் போகிறோம் என்று பயந்து, ஒரு பாவி தனது பாவங்களைக் கூற ஒரு பாவ அறிஞரிடம் செல்லும்போதும், இதுவும் மனந்திரும்புதல் அல்ல. அதாவது, அத்தகைய நபருக்கு, எப்படி மனந்திரும்புவது என்பது நோக்கமல்ல, மாறாக நரகத்தின் வேதனைகளுக்குள் விழுவதை எப்படித் தவிர்ப்பது என்பதுதான் நோக்கமாக இருக்கிறது! உண்மையான மனந்திரும்புதல் என்பது, ஒருவரின் பாவங்களை உணர்ந்து, அவற்றுக்காக வருந்தி, கடவுளிடம் மன்னிப்புக் கேட்டு, பின்னர் பாவ அறிக்கை செய்வதாகும். இவ்வாறு, ஒருவருக்கு தெய்வீக ஆறுதல் கிடைக்கும். அதனால்தான் நான் எப்போதும் மக்களுக்கு மனந்திரும்புதலையும் பாவ அறிக்கையையும் பரிந்துரைக்கிறேன். நான் பாவ அறிக்கையை மட்டும் தனியாக ஒருபோதும் பரிந்துரைப்பதில்லை.

இதைக் கவனியுங்கள்: ஒரு பூகம்பம் ஏற்படும்போது, நல்ல எண்ணம் கொண்டவர்கள் ஆழ்ந்து அதிர்ச்சியடைந்து, மனந்திரும்பி, தங்கள் வாழ்க்கையை மாற்றுகிறார்கள் என்பது தெளிவாகிறது. மற்றவர்கள், அதாவது பெரும்பான்மையானவர்கள், ஒரு கணம் தங்கள் சுயத்திற்கு வருகிறார்கள், ஆனால் ஆபத்து கடந்துவிட்டால், அவர்கள் தங்கள் முந்தைய வாழ்க்கை முறைக்குத் திரும்பிவிடுகிறார்கள். ஆகவே, ஒருவன் தங்கள் ஊரில் ஒரு பெரிய பூகம்பம் ஏற்பட்டதாக என்னிடம் சொன்னபோது, நான் அவனிடம் கேட்டேன்: 'அது உங்களைக் கணிசமாக அசைத்துவிட்டதா? ஆனால் அந்தப் பூகம்பம் உங்களை எழுப்பிவிட்டதா?' — 'ஆம், ஆம்!' என்று அவன் பதிலளித்தான். 'அது உங்களை எழுப்பிவிட்டது,' என்று நான் குறிப்பிட்டேன், 'ஆனால் நீங்கள் மீண்டும் தூங்கிவிடுவீர்கள்.'

மனந்திரும்புதல் ஒரு நபருக்கு தெய்வீக ஆறுதலைக் கொண்டுவருகிறது

— கெரொண்டா, தெய்வீக ஆறுதல் என்றால் என்ன?

— தெய்வீக ஆறுதல் என்றால் என்ன? இதை உங்களுக்கு இன்னும் நன்றாகப் புரிய வைக்க, நான் ஒரு உதாரணம் தருகிறேன். ஒரு குழந்தை விலைமதிப்பற்ற ஒன்றைச் சேதப்படுத்துகிறது—உதாரணமாக, தன் தந்தையின் கருவிகளில் ஒன்றை உடைத்துவிடுகிறது—பின்னர் அவர் செய்த சேதத்தை மிகப் பெரியதாகக் கருதி வருத்தப்பட்டு அழுகிறது . இருப்பினும், தான் தவறு செய்துவிட்டதை உணர்ந்து, மன வேதனையுடன் அவன் ஆறுதலடையாமல் அழ அழுவானோ, அந்த அளவிற்கு அவனது தந்தை அவனை மென்மையாகத் தடவி ஆறுதல் கூறுவார்: 'பரவாயில்லை, என் செல்லம், வருத்தப்படாதே; இது ஒன்றும் பெரிய பிரச்சனை இல்லை — நாம் ஒரு புதிய கருவி வாங்குவோம்.' ஆனாலும், தன் தந்தையின் அன்பான பாசத்தைக் காணும் குழந்தை, பாசத்தின் காரணமாக இன்னும் ஆறுதலடையாமல் அழுவான். "என்னால் வருத்தப்படாமல் இருக்க முடியவில்லை," என்று அவன் கண்ணீருடன் கூறுகிறான். 'இந்தக் கருவி இப்போதுதான் எங்களுக்குத் தேவைப்பட்டது, நான் அதை உடைத்துவிட்டேன்.' 'என் செல்லம்,' என்று அவனது தந்தை மீண்டும் அவனை ஆற்றுப்படுத்தினார், 'பரவாயில்லை; அந்தக் கருவி பழையதுதான்.' ஆனாலும் அந்தக் குழந்தை தொடர்ந்து வருத்தமாக இருந்தான். அவன் எவ்வளவு வருத்தப்பட்டானோ, அவ்வளவு இறுக்கமாக அவனது தந்தை அவனைத் தன் மடியில் அமர்த்தி, முத்தமிட்டு ஆற்றுப்படுத்தினார். அதேபோல், ஒரு நபர் தனது பாவம் அல்லது கடவுளிடம் கொண்ட நன்றியுணர்வின்மைக்காக எவ்வளவு அதிகமாகத் துன்பப்பட்டு, வருந்துகிறாரோ, மேலும் தனது பாவங்கள் மூலம் தன் பிதாவாகிய கடவுளை வருத்தியதற்காக உண்மையாகக் கண்ணீர் விடுகிறாரோ, அவ்வளவு அதிகமாகக் கடவுள் அவரைத் தெய்வீக மகிழ்ச்சியால் பரிசளிக்கிறார், மேலும் அவரது அகத்தை இனிமையாக்குகிறார். அத்தகைய நபரின் துக்கத்தில் வேதனை இருந்தாலும், அதில் நம்பிக்கையும் ஆறுதலும் உள்ளது.

இருப்பினும், தெய்வீக ஆறுதலைப் பெற விரும்பும் எவரும் அதைக் கேட்கக்கூடாது. அத்தகையவர் தங்கள் பாவத்தின் பாரத்தை உணர்ந்து, அதற்காக மனந்திரும்ப வேண்டும், அப்போது தெய்வீக ஆறுதல் தானாகவே வரும். ஒருமுறை, புனித மலையில் ஒரு சர்ச்சை எழுந்தது, மேலும் சில துறவிகள் தங்கள் நற்பெயருக்குக் களங்கம் விளைவித்தனர். அவர்களில் ஒருவர், தற்செயலாக என்னைக் கண்டதும், 'ஓ, நான் உங்களைப் பார்க்க எவ்வளவு ஏங்கினேன், நீங்கள் எனக்கு ஆறுதல் கூற வேண்டும்' என்று சொல்லத் தொடங்கினார். அவருக்கு ஒரு நல்ல வைதலால், நான் அவருக்கு ஆறுதல் கூற வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார்! மேலும், அவருக்கு அந்தக் கண்டனத்தை வழங்கியவர் முற்றிலும் சரியாகத்தான் செய்தார் என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்! இந்தத் துறவியின் பேச்சை நான் மிகுந்த ஆச்சரியத்துடன் கேட்டேன். தவறு செய்துவிட்டு ஆறுதல் தேடலாமா! அவர் ஆறுதலுக்காகக் கேட்காமல், தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, 'கடவுளே, நான் பாவம் செய்துவிட்டேன்' என்று கூறியிருந்தால், தெய்வீக ஆறுதல் அவருக்குள் எழுந்திருக்கும். இருப்பினும், தவறு செய்திருந்தும், நான் அவனிடம், 'இது ஒன்றும் பெரிய விஷயமில்லை, கவலைப்படாதே, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, உன் தவறு அவ்வளவு பெரியதல்ல. மேலும், நீ மட்டும் குற்றவாளி அல்ல; மற்றவர்களும் குற்றவாளிகள்தான்' என்பது போன்ற வார்த்தைகளைச் சொல்ல வேண்டும் என்று அவன் விரும்பினான். சொல்லுங்கள், அது என்ன வகையான ஆறுதல்? அது ஆறுதல் அல்ல, கேலிக்கூத்து. தெய்வீக ஆறுதல் மனந்திரும்புதலிலிருந்து வருகிறது.

— கெரோண்டா, ஒரு பாவச் சரிவுக்குப் பிறகு, ஒரு நபர் மனந்திரும்பி, அதே நேரத்தில் ஆன்மாவையும் உடலையும் சிதைந்து போவதாக உணர்ந்தால், அது அவர்களின் மனந்திரும்புதல் தவறானது என்று அர்த்தமா?

— முதல் நாளில், உணர்ச்சிப்பூர்வமான மற்றும் உடல்ரீதியான துன்பம் நியாயமானது. இருப்பினும், அந்த நபருக்கு உண்மையான மனந்திரும்புதல் இருந்தால், அவர்கள் உள் துயரத்தையும் வலியையும் அனுபவிக்கும் அதே வேளையில், தெய்வீக ஆறுதலையும் அனுபவிக்கிறார்கள்.

— ஆம், ஆனால் நிச்சயமாக அவர்கள் தங்கள் பாவத்தையும் மறக்க மாட்டார்கள் அல்லவா?

— ஆம், அவர்கள் தங்கள் பாவத்தை மறப்பதில்லை. அத்தகையவர் துயரப்பட்டு ஆறுதல் பெறுகிறார், துயரப்பட்டு ஆறுதல் பெறுகிறார். அவர்கள் செய்த பாவத்திற்காகத் தங்களைத் தாங்களே கண்டிக்கிறார்கள், கடவுள் அவர்களை மென்மையாகத் தடவிக் கொடுக்கிறார்; அவர்கள் மீண்டும் தங்களைக் கண்டிக்கிறார்கள், கடவுள் மீண்டும் அவர்களைத் தடவிக் கொடுக்கிறார்… இதுவே மனந்திரும்புதல், இது ஒருவருக்கு தெய்வீக ஆறுதலைக் கொண்டுவருகிறது.

பகுதி 4.
இருளின் இருண்ட சக்திகள்

"இருளின் இருண்ட சக்திகள் சக்தியற்றவை. மக்கள் தாங்களாகவே கடவுளிடமிருந்து விலகுவதன் மூலம் அவற்றை வலிமையாக்குகிறார்கள், ஏனெனில் கடவுளிடமிருந்து விலகுவதன் மூலம், மக்கள் சாத்தானுக்கு தங்களுக்குள் அதிகாரம் அளிக்கிறார்கள்"

அத்தியாயம் 1.
மந்திரவாதத்தைப் பற்றி

உங்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்ற என் விருப்பத்தில், நான் அடிக்கடி சொர்க்கம், தேவதைகள் மற்றும் புனிதர்கள் பற்றி உங்களிடம் கூறியிருக்கிறேன். இப்போது, மீண்டும் உங்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்ற விருப்பத்துடன், நரகத்தின் சித்திரவதைகள் மற்றும் அசுரர்கள் பற்றிச் சிறிது கூறுகிறேன், இதன் மூலம் நாம் யாருடன் போராடுகிறோம் என்பதை நீங்கள் அறிந்துகொள்ளலாம். ஒரு நாள், திபெத்தைச் சேர்ந்த ஒரு இளம் மந்திரவாதி என் முனிவர் குகைக்கு வந்தார். அவர் தனது வாழ்க்கையைப் பற்றி எனக்குப் பல விஷயங்களைச் சொன்னார். மூன்று வயதுக் குழந்தையாக—தனது தாயின் மடியிலிருந்து பால் குடிப்பதை அப்போதுதான் நிறுத்திய நிலையில்—அவர் தனது தந்தையால் முப்பது திபெத்திய மந்திரவாதிகள் கொண்ட ஒரு குழுவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டார், அவர்கள் அவரைத் தங்கள் மந்திரவித்தைகளின் இரகசியங்களில் தீட்சை அளிப்பதற்காக. அந்த இளைஞன் மந்திரவாதியின் பதினொன்றாவது நிலையை அடைந்திருந்தான்—அதிகபட்சம் பன்னிரண்டாவது. அவனுக்குப் பதினாறு வயதானபோது, அவன் திபெத்தை விட்டுவிட்டு, தன் தந்தையைப் பார்க்க ஸ்வீடனுக்குப் பயணம் செய்தான். ஸ்வீடனில், அவன் தற்செயலாக ஒரு ஆர்த்தடாக்ஸ் பாதிரியாரைச் சந்தித்தான், அவருடன் பேச விரும்பினான். அந்த இளம் மந்திரவாதிக்கு ஒரு ஆர்த்தடாக்ஸ் பாதிரியார் என்றால் என்னவென்று முற்றிலும் தெரியவில்லை. அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்த மண்டபத்தில், அந்த இளைஞன் தனது சக்தியை வெளிப்படுத்த விரும்பி, பல்வேறு மாயாஜால தந்திரங்களைச் செய்யத் தொடங்கினான். அவர் மீனா என்ற பெயருடைய மூத்த அசுரர்களில் ஒருவரை அழைத்து, அவனிடம், 'எனக்குச் சிறிது தண்ணீர் வேண்டும்' என்றார். அவர் இந்த வார்த்தைகளை உச்சரித்த உடனேயே, கண்ணாடிக் குவளைகளில் ஒன்று தானாகவே காற்றில் உயர்ந்து, குழாய்க்குப் பறந்து சென்றது, குழாய் திறந்தது, குவளை தண்ணீரால் நிரம்பியது, பின்னர் மூடப்பட்டிருந்த கண்ணாடி கதவு வழியாக அவர்கள் அமர்ந்திருந்த அறைக்குள் பறந்து வந்தது. அந்த இளைஞன் கிளாஸை எடுத்து தண்ணீரைக் குடித்தான். பிறகு, அறையை விட்டு வெளியேறாமலேயே, தன் முன் அமர்ந்திருந்த பூசாரிக்கு முழு பிரபஞ்சத்தையும், வானத்தையும், நட்சத்திரங்களையும் காட்டினான். அவன் நான்காம் நிலை மந்திரத்தைக் பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்தான், பதினொன்றாம் நிலையை அடைய விரும்பினான். பிறகு, தான் கண்ட அனைத்தைப் பற்றியும் பூசாரி என்ன நினைக்கிறார் என்று கேட்டான். "அவன் சாத்தானுக்கு எதிராக இறை நிந்தனை செய்திருந்தால்," என்று அந்த இளம் மந்திரவாதி என்னிடம் கூறினார், "நான் அவனைக் கொன்றிருப்பேன்." இருப்பினும், அந்தப் பூசாரி எதுவும் சொல்லவில்லை. பிறகு அந்த இளைஞன், "ஏன் எனக்கு ஏதேனும் ஒரு அற்புதத்தைக் காட்டக்கூடாது?" என்று கேட்டான். "என் கடவுள் பணிவின் கடவுள்," என்று பதிலளித்தார் அந்தப் பூசாரி. பின்னர் அவர் ஒரு சிறிய சிலுவையை எடுத்து, அதை அந்த இளம் மந்திரவாதியின் கைகளில் வைத்து, அவனிடம், 'மற்றொரு அறிகுறியைக் காட்டு' என்றார். அந்த இளைஞன் மீனா—தலைமைப் பேயை—வரவழைத்தான், ஆனால் மீனா, ஆஸ்பென் இலையைப் போல நடுங்கியபடி, அவனை அணுகுவதற்குத் தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொள்ள முடியவில்லை. பின்னர் அந்த இளைஞன் சாத்தானை நேரில் அழைத்தான், ஆனால் சாத்தான், அவன் கைகளில் சிலுவையைக் கண்டு, அதேபோல நடந்துகொண்டான்—அவன் அவனை நெருங்க அஞ்சினான். சாத்தான் அவனுக்கு ஒரே ஒரு விஷயத்தை மட்டுமே கட்டளையிட்டான்: ஸ்வீடனை விட்டு முடிந்தவரை விரைவாக வெளியேறி திபெத்திற்குத் திரும்ப வேண்டும் என்று. அப்போது அந்த இளைஞன் சாத்தானைக் கண்டிக்கத் தொடங்கினான்: 'உங்கள் மாபெரும் சக்தி, உண்மையில், ஒரு மாபெரும் சக்தியற்ற தன்மை என்பதை இப்போது நான் புரிந்துகொள்கிறேன்.' அதன்பிறகு, அந்த நல்ல குரு அந்த இளைஞனுக்கு விசுவாசத்தின் உண்மைகளைக் கற்பித்தார். அந்தப் பாதிரியார் அவனுக்குப் புனித நிலம், புனித மலை அதோஸ் மற்றும் பிற புனித இடங்களைப் பற்றி கூறினார். ஸ்வீடனை விட்டு வெளியேறிய அந்த இளைஞன், ஜெருசலேமிற்கு யாத்திரை மேற்கொண்டான், அங்கு அவன் புனித நெருப்பைக் கண்டான். ஜெருசலேமிலிருந்து, தனது சாத்தானிய அறிமுகங்களுக்கு ஒரு நல்ல பாடம் புகட்டி, அவர்களின் மனதைச் சரியான பாதைக்குக் கொண்டுவருவதற்காக அமெரிக்காவிற்குப் பயணம் செய்தான். கடவுள் இந்த இளைஞனை மிகச் சிறந்த பிரசங்கி ஆக்கினார்! அமெரிக்காவிலிருந்து, அவர் அத்தோஸ் புனித மலைக்கு வந்தார்.

குழந்தையாக இருந்தபோது, இந்த பரிதாபமான ஆன்மா அநியாயமாக நடத்தப்பட்டது, அதனால் நல்ல இறைவன் அவனது வாழ்வில் எந்த முயற்சியும் இல்லாமல் தலையிட்டு, அவனுக்கே நேரில் உதவினார். இருப்பினும், அவனுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள், ஏனெனில் மந்திரவாதிகளும், அனைத்து பேய்க் கூட்டங்களும் சேர்ந்து அவனுக்கு எதிராகப் போர் தொடுப்பதால். அவர்கள் எனக்கெதிராகவே இத்தகைய போரை நடத்தும்போது—அவன் என்னிடம் வந்து உதவி கேட்கும்போது—அவனுக்கு எதிராக அவர்கள் எவ்வளவு தீவிரமாகப் போர் தொடுப்பார்கள் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்! பாதிரிகள் அவன் மீது பேயோட்டுதல் பிரார்த்தனைகளைச் சொல்லும்போது, அந்தப் பாவம் பிடித்த இளைஞனின் கைகளில் உள்ள நரம்புகள் வெடித்து இரத்தம் ஓடுகிறது. அந்தப் பேய்கள் அந்த ஏழை இளைஞனைக் கொடூரமாக வாட்டுகின்றன; ஆனால் முன்பு, அவன் அவற்றுடன் நட்புறவுடன் இருந்தபோது, அவை அவனுக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்யாமல், அவனை உதவியும் அவனது எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றியும் வந்தன. ஜெபியுங்கள். இருப்பினும், அவனும் இப்போது மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும், ஏனெனில் ஒரு அசுத்த ஆவியின்றி ஒருவன் விடுவிக்கப்படும்போது, அது தனக்கு முன்பே இருந்ததை விட ஏழு மடங்கு அதிகத் தீய ஆவிகளுடன் திரும்பி வருவதாக நற்செய்தியில் எழுதப்பட்டுள்ளது. 'அதுபோய் தன்னைவிடக் கொடிய வேறு ஏழு ஆவிகளைத் தன்னுடன் அழைத்துக்கொண்டு வந்து, அவை உள்ளே புகுந்து குடியிருக்கும்; அந்த மனிதனின் கடைசிக் கதி, முந்தினதைவிட மோசமாக இருக்கும்.'[96]

மந்திரவாதிகளும் பல்வேறு பேயுலக 'புனிதப் பொருட்களை' பயன்படுத்துகின்றனர்

— கெரொண்டா, இந்த 'மந்திரவாதிகள்' யார்?[97]

— மந்திரவாதிகள். தங்கள் மந்திரவாதத்தில், அவர்கள் தாவீதின் சங்கீதங்களையும், புனிதர்களின் பெயர்களையும் மற்றும் அது போன்றவற்றையும் பயன்படுத்துகிறார்கள், ஆனால் இதை பேய்களை அழைப்பதோடு கலக்கிறார்கள். அதாவது, நாம் சங்கீதப் புத்தகத்தைப் படிக்கும்போது கடவுளின் உதவியை நாடி தெய்வீகக் கிருபையைப் பெறுவது போலவே, அவர்களோ, சங்கீதங்களையும் புனிதப் பொருட்களையும் இதேபோல் பயன்படுத்தி, அதற்கு நேர்மாறானதைச் செய்கிறார்கள்: அவர்கள் கடவுளை நிந்திக்கிறார்கள், தெய்வீகக் கிருபையிலிருந்து விலகி நிற்கிறார்கள், அதன் பிறகு பேய்கள் அவர்கள் கேட்பதையெல்லாம் செய்கின்றன. ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கை அடைவதற்கு உதவி கேட்பதற்காக ஒரு மந்திரவாதியிடம் சென்ற ஒரு இளைஞனைப் பற்றி எனக்குச் சொல்லப்பட்டது. அந்த மந்திரவாதி அவனுக்கு மேல் சங்கீதப் புத்தகத்திலிருந்து ஒன்றை ஓதினார், மேலும் அந்தச் சிறுவன் தான் விரும்பியதை அடைந்தான். இருப்பினும், மிகக் குறைந்த நேரமே சென்ற நிலையில், அந்தப் பாவம் செய்தவன் ஒரு மெழுகுவர்த்தியைப் போல உருகி மறைந்து போகத் தொடங்கினான். அந்த மந்திரவாதி என்ன செய்தார்?

அவர் தன் உள்ளங்கையில் சில நட்ஸ் மற்றும் விதைகளை எடுத்துக்கொண்டு, அந்தச் சிறுவன் மீது சங்கீதம் 50-ஐ உச்சரிக்கத் தொடங்கினார். அவர் "தேவனுக்கே அர்ப்பணம்" ([98] " என்ற வார்த்தைகளை உச்சரித்தபோது, அவர் தனது கையை இறுக்கிப் பிடித்து, தான் வைத்திருந்த நட்ஸ் மற்றும் விதைகளை வீசி எறிந்தார், அதன் மூலம் பேய்களுக்கு அர்ப்பணம் செய்து, அவை தனது கோரிக்கையை நிறைவேற்றும்படி செய்தார். இவ்வாறு, சங்கீதப் புத்தகத்தின் உதவியுடன், இந்த மந்திரவாதி தேவனை நிந்தித்தார்.

— கெரோண்டா, மந்திரம் செய்பவர்களில் சிலர் சிலுவைகள், உருவப்படங்கள்…

— ஆம், அது எனக்குத் தெரியும். இதிலிருந்து, அவர்களின் எல்லாச் செயல்களுக்கும் பின்னால் என்ன வஞ்சனை இருக்கிறது என்பதைக் காணலாம்! புனிதப் பொருட்களைப் பயன்படுத்தி, அவர்கள் துரதிர்ஷ்டவசமான மக்களை ஏமாற்றுகிறார்கள். மந்திரவாதிகள் மெழுகுவர்த்திகள் ஏற்றுவதையும், உருவச்சிலைகள் முன் 'பிரார்த்தனை' செய்வதையும், அத்தகைய செயல்களைச் செய்வதையும் மக்கள் காண்கிறார்கள் — மேலும் அவர்கள் இந்த ஏமாற்றுக்காரர்களை நம்புகிறார்கள். நான் இருக்கும் ஊரில், ஒரு துருக்கியப் பெண்மணி கடவுளின் திருத்தாயின் ஒரு திருவுருவத்தை ஒரு கல்லின் மீது வைத்து, இப்போது அந்தக் கல்லை 'மக்களைக் காப்பாற்றும் கல்' என்று அழைக்கிறாள் என்று ஒருவர் என்னிடம் கூறினார்! மக்களுக்கு உதவுவது கடவுளின் திருத்தாய் என்று அவள் கூறவில்லை, மாறாக அந்தக் கல்ல்தான் அவர்களுக்கு உதவுகிறது என்று கூறுகிறாள். திருத்தூய தெய்வத்தாயாரின் உருவப்படத்தைக் காணும் கிறிஸ்தவர்களை இது குழப்புகிறது. அவர்களில் உடல்நிலை சரியில்லாதவர்கள், இந்தக் கல்லிடமிருந்து உதவி கிடைக்கும் என்று நினைத்து, இந்தக் கல்லை நோக்கி ஓடுகிறார்கள், பின்னர் சாத்தான் அவர்களைத் தன் இஷ்டப்படி நடத்துகிறான். ஏனெனில், அது கடவுளின் தாய் அல்ல, மாறாக மக்களுக்கு உதவும் ஒரு கல் என்று அந்த துருக்கியப் பெண் சொல்லும் தருணத்திலிருந்தே, சாத்தான் உடனடியாகத் தலையிடுகிறான், ஏனெனில் இந்த வார்த்தைகள் கடவுளின் திருத்தாய்க்கு எதிரான ஒரு அவமதிப்புச் செயலாகும். கடவுளின் அருள் மக்களை விட்டு விலகுகிறது, மேலும் பிசாசு ஆட்கொள்ளத் தொடங்குகிறது. எனவே கிறிஸ்தவர்கள், அது தங்களைக் குணப்படுத்தும் என்ற நம்பிக்கையில், அந்தக் கல்லிடம்—அந்தக் கல்லும், தங்களது வழிபாட்டுப் பொருளும் (tangalashka) சேர்ந்து—தலைகீழாக ஓடுகிறார்கள்! இறுதியில், அவர்கள் ஊனமுறுகிறார்கள், ஏனெனில் சாத்தானிடமிருந்து ஒருவர் எப்படி உதவி பெற முடியும்? இந்த மக்களுக்கு சிறிதளவாவது பொது அறிவு இருந்திருந்தால், அவர்கள் நின்று யோசித்திருப்பார்கள்: அந்த துருக்கியப் பெண் ஒரு முஸ்லிம்; புனித தெய்வத்தாயின் உருவப்படத்துடன் அவளுக்கு என்ன தொடர்பு இருக்க முடியும்? இந்த துருக்கியப் பெண், கடவுளின் திருத்தாயார் மக்களுக்கு உதவுகிறார் என்று சொன்னாலும், அவர் ஒரு முஸ்லிமாக இருந்துகொண்டு, கடவுளின் திருத்தாயாருடன் அவருக்கு என்ன தொடர்பு இருக்க முடியும் என்று கேட்பது அவசியமாக இருக்கும்? மேலும், அவர் கூறுவது போல, அது மக்களைக் குணப்படுத்தும் ஒரு கல்லாக இருக்கும்போது இது இன்னும் முக்கியமானதாகிறது! இந்தக் கதையைக் கேட்டதும், இது நடக்கும் நகரத்தின் மறைமாவட்ட நிர்வாகத்தில் உள்ள சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகளுக்குத் தெரிவிக்கவும், இந்தத் தீங்கிலிருந்து மக்களைப் பாதுகாக்கத் தேவையான நடவடிக்கைகளை எடுக்கவும் என் நண்பர் ஒருவரைக் கேட்டுக்கொண்டேன்.

— ஜெரோண்டா, மக்கள் எங்களிடம் ஜெபமாலை கேட்கிறார்கள்...

— மக்கள் உங்களிடம் மந்திரப் பொருட்களைக் கேட்டால், அதற்குப் பதிலாக சிலுவைகளைக் கொடுப்பது நல்லது. மந்திரப் பொருட்களைச் செய்யாதீர்கள், ஏனென்றால் இப்போதெல்லாம் மந்திரவாதிகள் கூட அவற்றைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். வெளியே, அவர்கள் மந்திரப் பொருளின் மீது ஒரு சின்னத்தையோ அல்லது சிலுவையையோ ஒட்டுகிறார்கள், ஆனால் உள்ளே எல்லா வகையான மந்திரப் பொருட்களையும் வைக்கிறார்கள். மக்கள் வெளியே இருக்கும் சின்னத்தையோ சிலுவையையோ பார்த்து குழம்பிவிடுகிறார்கள். சில நாட்களுக்கு முன்பு, இப்ராஹிம் என்ற துருக்கியிடமிருந்து கைப்பற்றிய ஒரு பிரார்த்தனைப் பையை யாரோ ஒருவர் என்னிடம் கொண்டு வந்தார். அந்த பிரார்த்தனைப் பையின் வெளிப்புறத்தில் ஒரு சிலுவை தைக்கப்பட்டிருந்தது. கடவுளுக்குச் சற்றும் அஞ்சாத ஒரு மந்திரவாதி பற்றி எனக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டது. அவர் பல்வேறு சிறிய சின்னங்களைக் குழாய் போலச் சுருட்டி, அதற்குள் கம்பளி, சிறிய மரத் துண்டுகள், ஊசிகள், பல்வேறு மணிகள் மற்றும் அது போன்ற பொருட்களை வைப்பாராம்.[99] திருச்சபை இந்த மந்திரவாதியைக் கண்டித்தபோது, அவர் தன்னை ஒரு மத்திஸ்தரர் என்று கூறினார். மேலும், நமது நாட்டில் மத்திஸ்தரர்களுக்கு சுதந்திரம் வழங்கப்படுவதால், அவருக்குப் பிடித்ததை எல்லாம் அவர் தொடர்ந்து செய்கிறார். இந்த மந்திரவாதியால் பாதிக்கப்பட்ட ஒருவரிடம் நான் சொன்னேன்: 'போய் பாவ அறிக்கை செய், ஏனென்றால் நீ பிசாசுப் பிடியில் இருக்கிறாய்.' அவன் சென்று பாவ அறிக்கை செய்துவிட்டு, என்னிடம் திரும்பி வந்து, 'பாவ அறிக்கைக்கு முன்பு நான் இருந்த நிலையுக்கும் தற்போதைய நிலைக்கும் இடையில் எந்த வித்தியாசத்தையும் நான் உணரவில்லை' என்றான். — 'கேள், அந்த மயங்கியவன் உனக்குக் கொடுத்த ஏதேனும் ஒரு பொருளை நீ உன்னுடன் எடுத்துச் செல்கிறாயோ?' என்று அவனிடம் கேட்டேன். "ஆம்," என்று அவன் பதிலளித்தான், "என்னிடம் ஒரு சிறிய பெட்டி இருக்கிறது, அது ஒரு நற்செய்தி நூலைப் போலத் தெரிகிறது, அதை அவன் எனக்குக் கொடுத்தான்." நான் அவனிடமிருந்து அந்தப் பெட்டியை வாங்கி, அதைத் திறந்து பார்த்தேன், உள்ளே பல வளைந்த சிறிய உருவங்களைக் கண்டேன். அவற்றை விரித்தபோது, உள்ளே மணிகள், கம்பளித் துண்டுகள், மரத் துண்டுகள் மற்றும் அதுபோன்ற பொருட்கள் இருந்தன! நான் அந்த ஏழை மனிதனிடமிருந்து அந்தச் சிறிய பெட்டியை எடுத்துக்கொண்டவுடன், அவன் சாத்தானின் செல்வாக்கிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டான். அவன் எவ்வளவு தந்திரக்காரன் என்ற சாத்தான் என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்கள்!

துரதிர்ஷ்டவசமான மக்கள் உதவி பெறுவதற்காக என்று கூறி, இதுபோன்ற மந்திரப் பொருட்களையும் மந்திரக்கட்டிகளையும் தங்களிடம் வைத்திருக்கிறார்கள், இறுதியில் அவர்கள் துன்பப்படுகிறார்கள். மந்திரவாதிகளிடம் சிக்கி, அவர்களிடமிருந்து 'ஆசீர்வாதமாக' இதுபோன்ற மந்திரப் பொருட்களைப் பெற்றவர்கள், இந்தப் பொருட்களை எரித்து, அதன் சாம்பலைத் தரையில் புதைக்க வேண்டும் அல்லது கடலில் வீச வேண்டும். அதன் பிறகு, அத்தகையவர்கள் சென்று பாவ அறிக்கை செய்ய வேண்டும். பேயின் செல்வாக்கிலிருந்து தம்மை விடுவித்துக் கொள்ள இதுவே ஒரே வழி. ஒருமுறை, பல வகையிலும் மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்த ஒரு இளைஞன் என் குடிசைக்கு வந்தான். அவன் நான்கு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக உடல் ரீதியாகவும் மன ரீதியாகவும் அவதிப்பட்டு வந்தான். அவன் ஒரு பாவ வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வந்தான், மேலும் சமீபத்தில் யாரையும் பார்க்க மறுத்துக்கொண்டு வீட்டில் தன்னை ஒதுக்கி வைத்திருந்தான். புனித மலைக்குத் தவறாமல் வந்து சென்ற அவனது இரண்டு நண்பர்கள், அவனைத் தங்களுக்குச் சேர்ந்து வரச் சம்மதிக்க வைப்பதற்கு மிகவும் சிரமப்பட்டனர். அவனை என்னிடம் அழைத்து வருவதற்காகவே அவர்கள் இதைச் செய்தனர். அவர்கள் உரனோபோலிஸிலிருந்து டாஃப்னிக்கு கப்பலில் பயணம் செய்தனர்[100] . புனித மலையில் உள்ள பல்வேறு மடாலயங்களில் கப்பல் நின்றபோதெல்லாம், அந்த இளைஞன் கப்பலின் தளத்தில் சோர்வால் சரிந்து விழுந்துவிடுவான். அவனது நண்பர்களும் கப்பலில் இருந்த துறவிகளும் இயேசு பிரார்த்தனையைச் சொல்லி அவனை மீண்டும் உணர வைக்க முயன்றனர். பெரும் சிரமத்துடன், அவர்கள் அவனை என் கலிவாவுக்குக் கொண்டுவர முடிந்தது. அந்தப் பாவம் பிடித்த பையன் தன் மனதை என்னிடம் திறந்து, தன் வாழ்க்கையைப் பற்றி என்னிடம் கூறினான். அவன் ஒருவிதமான பேயுலக சக்தியால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதை உணர்ந்து, நான் அவனிடம், "அதோஸ் மலையில் உள்ள ஒரு ஆன்மீகத் தந்தையிடம் செல், அவர் சொல்வதையெல்லாம் செய், அந்த வழியில் நீ குணமடைவாய்" என்று அறிவுறுத்தினேன். அவன் உண்மையிலேயே சென்று தன் பாவங்களை அறிக்கையிட்டான். அவர்கள் அத்தோன் மலையிலிருந்து திரும்பும்போது, கப்பலில் ஏறிய அந்த இளைஞன், தனக்கு அறிமுகமான ஒருவரால் கொடுக்கப்பட்ட, தான் எப்போதும் தன்னுடன் வைத்திருந்த மந்திரப் பொருளைக் கடலில் எறிமாறு ஆன்மீகத் தந்தை அறிவுறுத்தியதாகத் தன் நண்பர்களிடம் கூறினான். "ஆனால் என்னால் அதை வீச முடியாது!" என்றான் அந்தப் பாவம் பிடித்த பையன். அவனது நண்பர்கள் எவ்வளவு வற்புறுத்தினாலும், அவன் எழுந்து நின்று அந்த மந்திரப் பொருளைக் கடலில் வீச முடியவில்லை; அவன் கல்லாகிப் போனது போல, தன் இருக்கையிலிருந்து எழவும் முடியவில்லை. பிறகு, பெரும் சிரமத்துடன், அவர்கள் அவனைக் கப்பலின் தளத்திற்குக் கொண்டு சென்றனர். தனது நண்பர்களின் உதவியுடன், அந்த இளைஞன் அந்த பிசாசு போன்ற மந்திரத்தைத் தன்னிடமிருந்து அகற்றினான். அதைக் கடலில் எறியும் சக்தி கூட அவனுக்கு இல்லை. அவன் தன் கையை விரிக்க, அந்த பிசாசு போன்ற மந்திரம் தானாகவே கடலில் விழுந்தது. உடனடியாக, தன் கைகள் விடுதலையாகியதையும், சோர்வடைந்த தன் உடல் மீண்டும் வலிமை பெற்றதையும் அவன் உணர்ந்தான். புத்துயிர் பெற்ற அந்த இளைஞன், மகிழ்ச்சியில் நீராவிப் படகில் துள்ளிக் குதிக்கத் தொடங்கினான், பின்னர் தனது கைகளின் வலிமையை இரும்பு கைப்பிடிச்சுவர்களிலும் கப்பலின் உடலிலும் சோதிக்க ஓடினான்.

மந்திரவாதிகள் பல பொய்களையும் உருவாக்குகிறார்கள்

— ஜெரோண்டா, மந்திரவாதிகளுக்கு மக்கள், நடக்கும் நிகழ்வுகள் போன்றவை பற்றி ஏதேனும் வெளிப்பாடுகள் கிடைக்கின்றனவா?

[101]— அவர்கள் சாத்தானிடமிருந்து ஏதாவது கற்றுக்கொள்வதுண்டு, ஆனால் அவர்களாகவே பெரும்பாலானவற்றைக் கற்பனை செய்துகொள்கிறார்கள். உங்களில் ஆர்க்கோண்டாரியனில், அதாவது கிறிஸ்தவ மதச்சடங்குகளைச் செய்யும் இடத்தில், உங்கள் கடமைகளைச் செய்பவர்கள் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும். அங்கு நடப்பவை உங்கள் கை மீறிப் போக அனுமதிக்கக் கூடாது. மடாலயத்திற்கு வரும் மக்களின் வகையை நீங்கள் கவனிக்க வேண்டும், ஏனெனில் மந்திரவாதம் செய்பவர் யாராவது வரக்கூடும். இது உங்களுக்கு ஆச்சரியமாகத் தெரிகிறதா? ஒருமுறை, சூனியம் செய்யும் இரண்டு பேர் இரவு முழுவதும் விழிப்புணர்வுக்கு இங்கு வந்தனர். அவர்கள் மக்களைத் தொந்தரவு செய்து குழப்பினர். அவர்கள் பேராயர் அகஸ்டின் உடன் தொடர்பில் இருப்பதாகக் கூறி அனைவரையும் ஏமாற்றினர்.[102] அவர்கள் ஒரு பெண்ணிடம், "உன் மீது சாபம் உள்ளது. நாம் உங்கள் வீட்டிற்கு வந்து, எங்களிடம் உள்ள சிலுவையைப் பயன்படுத்தி சாபத்தை நீக்குகிறோம்." என்று கூறினர். மேலும், மக்கள் இந்த மந்திரவாதிகள் ஜெபக்கூட்டத்திற்கு வந்து ஆன்மீக விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுவதைப் பார்க்கும்போது, "அவர்கள் ஜெபக்கூட்டங்களில் கலந்துகொள்கிறார்கள் என்றால், அவர்கள் நிச்சயம் நம்பிக்கை கொண்டவர்கள்" என்று நினைத்து, இந்த ஏமாற்றுக்காரர்களிடம் தங்கள் இதயங்களைத் திறந்துவிடுகிறார்கள். தங்கள் பொய்களால் அவர்கள் மக்களின் மனதை எவ்வாறு மங்கச் செய்கிறார்கள்! அத்தகைய ஒரு பொய்யன், ஒரு இளம் பெண்ணை ஏமாற்ற விரும்பிக் கொண்டு, அவளிடம் சொன்னான்: "ஃபாதர் பைசியஸ் உனக்கும் எனக்கும் திருமணம் நடக்கும் என்று ஒரு தரிசனம் கண்டார். அதனால், இதோ இந்தச் சிறிய பொருளை எடுத்து உன் கழுத்தில் அணிந்துகொள். ஆனால், அதற்குள் பார்க்காதே!" என்று கூறி அவளுக்கு ஏதோ ஒருவித மந்திரப் பொருளைக் கொடுத்தான். அதிர்ஷ்டவசமாக, அந்த இளம் பெண் அதை அணியவில்லை. 'ஓ, அப்படியானால் தந்தை பைசியஸ் இதுபோன்ற "சின்னஞ்சிறு பொருட்களில்" ஈடுபடுகிறாரா!' என்று அவள் சீறினாள். ஒரு கணமும் தாமதிக்காமல், அவள் மேஜையில் அமர்ந்து எனக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினாள்—கடுமையான வார்த்தைகளால் நிரம்பியிருந்தது. நேர்த்தியான கையெழுத்தில் நான்கு பக்கங்கள்! அவள் என்னை மிக மோசமான வார்த்தைகளால் சபித்தாள்! "சொல்லு, சொல்லு உன் பேச்சை," என்று அந்தக் கடிதத்தைப் படித்தபடியே எனக்குள் முணுமுணுத்தேன், "இது ஒன்றும் பெரிய விஷயமில்லை. என்னைப் பொறுத்தவரை, உன் திட்டுக்கள் ஒரு மருந்து போலத்தான் — எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நீ ஏமாற்றப்பட்டு அந்தப் பிசாசு போன்ற மந்திரக் கட்டை அணிந்துகொள்ளவில்லையே!"

— அவளுக்கு உங்களைத் தெரியுமா, ஜெரோண்டா?

— இல்லை, அவளுக்குத் தெரியாது. நானும் அவர்களைப் பற்றித் தெரியாது: அவளையும் அந்த ஏமாற்றுக்காரனையும் பற்றி.

பிசாசு மந்திரம்

— ஜெரோண்டா, இன்று உங்களைப் பார்க்க வந்த பள்ளிக் குழந்தைகள், தாங்கள் ஒரு ஆவியை வரவழைத்ததாகச் சொன்னபோது, நீங்கள் அவர்களிடம் என்ன சொன்னீர்கள்?

— அவர்கள் என்ன சொல்ல முடியும்? நான் முதலில் செய்தது அவர்களைச் சரியாகத் திட்டியதுதான்! எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர்கள் செய்த அனைத்தும் கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தைக் கைவிடுவதாக அமைந்தன. மக்கள் சாத்தானை அழைத்து அவனை ஏற்றுக்கொண்ட அதே கணத்தில், அவர்கள் கடவுளை மறுக்கிறார்கள். அதனால்தான் நான் அவர்களுக்கு முதன்மையாக மனந்திரும்பவும், ஒரு நேர்மையான அறிக்கையைச் செய்யவும், எதிர்காலத்தில் மிகவும் கவனமாக இருக்கவும் அறிவுறுத்தினேன்: தேவாலயத்திற்குச் செல்லவும், தங்கள் அறிக்கையாளரின் ஆசீர்வாதத்துடன் திருவருட்சாதனத்தைப் பெறவும், அதன் மூலம் அவர்கள் ஒரு தூய்மையான வாழ்க்கையை வாழ முடியும். ஆனால் இந்தப் பள்ளி மாணவர்களின் விஷயத்தில்—அவர்கள் குழந்தைகள் என்பதால்—சில தணிக்கும் சூழ்நிலைகள் உள்ளன. அவர்கள் இதை ஒரு விளையாட்டாகச் செய்தார்கள். அவர்கள் பெரியவர்களாக இருந்திருந்தால், இதுபோன்ற நடத்தை அவர்களுக்குப் பெரும் தீங்கை ஏற்படுத்தியிருக்கும்: சாத்தான் அவர்கள் மீது கணிசமான அதிகாரத்தைப் பெற்றிருப்பான். ஆனால் அவன் ஏற்கனவே இந்தக் குழந்தைகள் அனைவரையும் பாதித்துவிட்டான்.

— ஜெரோண்டா, அவர்கள் உண்மையில் என்ன செய்து கொண்டிருந்தார்கள்?

— பலர் செய்வது போல… அவர்கள் ஒரு கிளாஸ் தண்ணீரை மேஜையில் வைத்து, அதன் சுற்றிலும் அகரம், ஆயம், உகரம் என எழுத்துக்களைக் கொண்டு ஒரு வட்டத்தை வரையிறார்கள். பிறகு, அவர்கள் தங்கள் விரல்களை அந்தத் தண்ணீரில் நனைத்து ஒரு ஆவியை, அதாவது சாத்தானை, அழைக்கிறார்கள். அந்தக் கிளாஸ் மேஜை முழுவதும் நகரத் தொடங்குகிறது, எழுத்துக்களுக்கு முன்னால் நிற்கிறது, இந்த வழியில் வார்த்தைகள் உருவாகின்றன. இன்று வந்த குழந்தைகள் ஒரு ஆவியை அழைத்து, அது வந்ததும், 'கடவுள் இருக்கிறாரா?' என்று கேட்டார்கள். — 'கடவுள் இல்லை!' என்று சாத்தான் பதிலளித்தான். 'நீ யார்?' என்று குழந்தைகள் கேட்டார்கள். 'சாத்தான்!' என்று அவன் பதிலளித்தான். 'சாத்தான் இருக்கிறாரா?' என்று குழந்தைகள் கேட்டார்கள். 'ஆம், இருக்கிறது!' என்று அது பதிலளித்தது. இது முற்றிலும் அபத்தமானது, இதில் எந்த அர்த்தமும் இல்லை! கடவுள் இல்லை, ஆனால் சாத்தான் இருக்கிறான்! மேலும், கடவுள் இருக்கிறாரா என்று அவர்கள் மீண்டும் கேட்டபோது, அது 'ஆம், இருக்கிறார்' என்று பதிலளித்தது. முதலில் ஆம், பிறகு இல்லை. எனவே, குழந்தைகளுக்கே கூட இதை என்னவென்று புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அவர்களுக்கு உதவ இறைவன் இதை இப்படி ஏற்பாடு செய்தார். பிறகு, அவர்களுடைய குழுவில் ஒரு சிறுமி சென்று அந்தக் கண்ணாடியை உடைத்தாள். மற்ற குழந்தைகளும் தங்கள் புத்தியைப் பெற வேண்டும் என்பதற்காக, அவள் அதை இறைவனின் திருவுளப்படியே உடைத்தாள்.

இப்போதெல்லாம், பலர் யாருக்காவது தீங்கு விளைவிக்க விரும்பும்போது, மெழுகு பொம்மைகளைப் பயன்படுத்தும் மந்திரவாதிகளை நாடுகின்றனர். மெழுகு பொம்மைகள் பொம்மைகளைப் போன்றவை; அவை மந்திரவாதிகளின் ஒரு பொழுதுபோக்கு.

— கெரொண்டா, அந்த பொம்மையுடன் அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள்?

— அவர்கள் மனிதனைப் போன்ற ஒரு மெழுகு பொம்மை உருவாக்குகிறார்கள். உதாரணமாக, மக்கள் அவர்களிடம் வந்து தங்கள் எதிரி குருடனாக வேண்டும் என்று கேட்டால், அவர்கள் குருடனாக்க விரும்பும் நபரின் பெயரை உச்சரித்தபடி, பொம்மையின் கண்களில் ஊசியைக் குத்துகிறார்கள். அவர்கள் மற்ற தீய செயல்களையும் செய்கிறார்கள். மேலும், அப்படி சாபமிடப்பட்ட நபர் பாவ வாழ்க்கை வாழ்ந்து, பாவ அறிக்கை செய்யச் செல்லவில்லை என்றால், அந்தப் பேயுலக சக்தி அவர்களின் கண்களைத் தாக்குகிறது. வலி மிகவும் தீவிரமாக இருப்பதால், அவர்களின் கண்கள் கண் குகைகளிலிருந்து வெளியே வருவது போல் உணரப்படும்! அந்த நபர் மருத்துவர்களால் பரிசோதிக்கப்படுகிறார், ஆனால் மருத்துவர்களுக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

மேலும், பில்லி சூனியம் பார்ப்பவர்கள், மாந்திரீகர்கள், தீர்க்கதரிசிகள் போன்றவர்கள் மக்களுக்கு என்ன தீங்கு செய்கிறார்கள்! அவர்கள் மக்களின் பணத்தை ஏமாற்றுவது மட்டுமல்லாமல், குடும்பங்களையும் அழிக்கிறார்கள். உதாரணமாக, ஒரு நபர் ஒரு தீர்க்கதரிசியை அணுகித் தனது பிரச்சனைகளைப் பற்றிச் சொல்கிறார். "பாருங்கள்," என்று தீர்க்கதரிசி பதிலளிக்கிறார், "உங்கள் உறவினர்களில் ஒரு பெண், சற்றே கருமையான நிறமும், சராசரிக்கும் சற்று உயரமானவளும், உங்கள் மீது சாபம் விட்டுள்ளார்." அந்த நபர், இந்தத் தனித்துவமான அம்சங்களுக்குப் பொருந்தக்கூடிய ஒருவரைத் தனது உறவினர்களிடையே தேடத் தொடங்குகிறார். அந்த மந்திரவாதி விவரித்த பெண்ணுக்கு அவரது உறவினர்களில் யாரும் சிறிதளவும் ஒத்துப்போகவில்லை என்பது சாத்தியமற்றது. தனது துன்பத்திற்குப் பின்னால் உள்ள 'குற்றவாளியை' கண்டுபிடித்த திருப்தியுடன் அந்த மனிதன், "ஆஹா," என்கிறான். 'ஆக, இவள்தான் என் மீது சாபம் போட்டவள்!' என்று நினைத்து, அந்தப் பெண்ணின் மீது அவனுக்கு வெறுப்புக் கிட்டியது. ஆனால், அந்தப் பரிதாபமான பெண்ணுக்கு அவன் ஏன் தன்னை வெறுக்கிறான் என்றே தெரியாது. ஒருவேளை அவள் அவனுக்கு ஏதேனும் உதவி செய்திருக்கலாம், ஆனால் அவன் அவள் மீது கடும் வெறுப்புடன் கொதித்து, அவளைப் பார்க்கக் கூட விரும்பவில்லை! பிறகு அவன் மந்திரவாதியிடம் திரும்பிச் செல்கிறான், அவன் சொல்கிறான்: 'சரி, இப்போது நாம் உன் மீது உள்ள இந்த சாபத்தை நீக்க வேண்டும். அதைச் செய்ய, நீ எனக்குச் சிறிது பணம் கொடுக்க வேண்டும்.' — 'சரி,' என்று குழப்பமான அந்த மனிதன் சொல்கிறான், 'என் மீது சாபம் போட்டவர் யார் என்று அவர் கண்டுபிடித்துவிட்டார் என்பதால், நான் அவருக்குப் பரிசு கொடுக்க வேண்டும்!' மேலும் அவன் அந்தப் பணத்தை எடுத்துக்கொடுக்கிறான்.

சாத்தான் என்ன செய்கிறான் என்று பார்க்கிறாயா? அவன் சோதனைகளை உருவாக்குகிறான். ஆனால் ஒரு நல்ல மனிதன் — வேறு யாராவது ஒருவருக்குத் தீங்கு செய்திருக்கிறார்கள் என்பது அவனுக்கு உறுதியாகத் தெரிந்தாலும் — பாதிக்கப்பட்டவரிடம், 'இன்னார் உனக்குத் தீங்கு செய்தார்' என்று ஒருபோதும் சொல்ல மாட்டான். இல்லை, அவன் அந்தப் பரிதாபமான நபருக்கு உதவ முயற்சிப்பான். 'கேள், ' என்று அவனிடம் சொல்வார், 'எதிர்மறையான எண்ணங்கள் உங்களை ஆட்கொள்ள விடாதீர்கள். சென்று பாவ அறிக்கை செய்யுங்கள், எதற்கும் பயப்படாதீர்கள்.' இந்த வழியில், அவர் இரு தரப்பினரையும் உதவுகிறார். ஏனெனில், தன் அண்டை வீட்டாரைத் தீங்கு செய்தவர், மற்றவர் தன்னைக் கருணையுடன் நடத்துவதைக் காணும்போது, வார்த்தையின் சிறந்த அர்த்தத்தில், சிந்தித்து மனந்திரும்புவார்.

சாத்தான் ஒருபோதும் நன்மையைச் செய்ய முடியாது

— ஜெரோண்டா, ஒரு மந்திரவாதி ஒரு நோய்வாய்ப்பட்டவரைக் குணப்படுத்த முடியுமா?

— அதனால் மந்திரவாதி நோயுற்றவரைக் குணப்படுத்த முடியுமா? பேயால் வாடும் ஒருவரை மந்திரவாதி, அந்தப் பேயை மற்றொரு நபருக்கு அனுப்புவதன் மூலம் 'குணப்படுத்த' முடியும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மந்திரவாதியும் பேயும் நண்பர்கள் மற்றும் தோழர்கள். மந்திரவாதி பேயிடம் கூறுவார்: 'இந்த நபரிடமிருந்து வெளியேறி அந்த நபருக்குள் நுழை.' வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், அதன் செல்வாக்கின் கீழ் உள்ள ஒருவரிடமிருந்து பேயை விரட்டும் போது, அந்த மந்திரவாதி பொதுவாக, தங்களுக்கு மேல் அந்தப் பேய்க்கு அதிகாரம் வழங்கிய தங்கள் உறவினர்கள் அல்லது தெரிந்தவர்களில் ஒருவரிடம் அதை அனுப்புகிறார். பிறகு, பேய்பிடித்தவர் கூறுவார்: 'நான் துன்பப்பட்டேன், ஆனால் அந்த குணப்படுத்துபவர் என்னைக் குணப்படுத்தினார்.' இது மந்திரவாதிகளுக்கு இலவச விளம்பரமாகப் பயன்படுகிறது. ஆனால் இறுதியில், அந்த நபரை விட்டு வெளியேறிய பேயானது, அவரது உறவினர்களையும் தெரிந்தவர்களையும் தொடர்ந்து துரத்துகிறது. பிசாசுப் பாதிப்பிற்கு ஆளாகி, ஒரு நபர் குருட்டுத் தோளாளியாகிவிட்டார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். மந்திரவாதி அந்த நபரிடமிருந்து பிசாசை வெளியேற்றி, அதை மற்றொரு நபருக்குள் அனுப்ப முடியும். இந்த வழியில், குருட்டுத் தோளானவர் நிமிர்ந்து விடுவார். இருப்பினும், அவர்கள் ஒரு விபத்தின் விளைவாக குருட்டுத் தோளாளியானால், மந்திரவாதி அவர்களைக் குணப்படுத்த முடியாது.

ஒரு குறிப்பிட்ட பெண்மணி பல்வேறு புனித [குறியீடுகள் மற்றும் பொருட்களைப்] பயன்படுத்தி நோயுற்றவர்களை 'குணப்படுத்துகிறார்' என்று ஒருமுறை என்னிடம் கூறப்பட்டது. அவர் செய்வதைக் கேட்டபோது, அதன் புத்திசாலித்தனத்தைக் கண்டு நான் வியந்தேன்—அது சாத்தானின் தந்திரம். அவரது சடங்குகளின் போது, அந்த மந்திரவாதி ஒரு சிலுவையைத் தன் கைகளில் எடுத்துக்கொண்டு பல்வேறு தேவாலயப் பாடல்களைப் பாடுகிறார். உதாரணமாக, அவள் 'ஓ கடவுளின் கன்னியா மேரியே' என்று பாடி, 'உன் கருப்பையின் கனவு ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது' என்ற வார்த்தைகளை அடைந்ததும், சிலுவைக்கு அருகில் துப்புவாள்; அதாவது, இந்த வழியில் அவள் கிறிஸ்துவை இழிவுபடுத்துகிறாள், அதனால்தான் தங்களாஷ்கா அவளுக்கு உதவுகிறது. இப்படியாக, பேயுலகின் செல்வாக்கால் நோய்வாய்ப்பட்ட சிலரை அவள் 'குணப்படுத்துகிறாள்'—உதாரணமாக, மன உளைச்சலிலிருந்து [மனச்சோர்வு]. டாக்டர்களால் இந்த மக்களைக் குணப்படுத்த முடியாது, ஆனால் அவளுடைய ஆன்மாவை அழுத்தும் பேயை அவள் விரட்டுவதால் அவர்களை 'குணப்படுத்துகிறாள்'. பின்னர் அந்தப் பேயை அவள் மற்றொரு நபருக்கு அனுப்புகிறாள். இருப்பினும், பல நோயாளிகள் இந்த மந்திரவாதியை ஒரு புனிதராகக் கருதுகிறார்கள்! அவர்கள் அவளுடைய ஆலோசனையை நாடுகிறார்கள், அதே நேரத்தில் அவள் அமைதியாக அவர்களின் ஆன்மாக்களுக்குத் தீங்கிழைத்து அவற்றை அழிக்கிறாள்.

நாம் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும். நெருப்பு அல்லது பாம்புகளைப் போலவே, மந்திரவாதிகள் மற்றும் மந்திரவாதத்தை நன்கு தவிர்க்க வேண்டும். நாம் ஒன்றை மற்றொன்றுடன் குழப்பிக் கொள்ளக்கூடாது. சாத்தான் ஒருபோதும் நல்லதைச் செய்ய முடியாது. அவனே ஏற்படுத்தும் நோய்களை மட்டுமே அவன் 'குணப்படுத்த' முடியும்.

அத்தகைய ஒரு வழக்கை எனக்குத் தெரியும். ஒரு இளைஞன் ஒரு மந்திரவாதியுடன் தொடர்பு கொண்டு, அவனே மந்திரம் செய்யத் தொடங்கினான். பிறகு அவன் உடல்நிலை சரியில்லாமல், நோய்வாய்ப்பட்டு, இறுதியில் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டான். அவன் பல மாதங்கள் மருத்துவமனையில் இருந்தான், மேலும் அப்போது சுகாதாரக் காப்பீடு போன்ற எதுவும் இல்லாததால், அவனது தந்தை நிறைய பணம் செலவழித்தார். மருத்துவர்கள் அவரது நோய்க்கான காரணத்தைக் கண்டறிய முயன்றனர், ஆனால் எதுவும் தெரியவில்லை. அந்த இளைஞனின் நிலை மிகவும் மோசமாகியது. அப்போது சாத்தான் என்ன செய்தான்? அவன் இந்த இளைஞனுக்கு, அவர்களின் பகுதியின் பாதுகாவல் புனிதரான 'நேர்மையான முன்னோடி'யின் உருவத்தில் தோன்றினான். அந்த 'நேர்மையான முன்னோடி' நோயுற்றவரிடம், 'உங்கள் தந்தை ஒரு தேவாலயம் கட்டினால் நான் உங்களைக் குணப்படுத்துவேன்' என்று கூறினார். அந்த இளைஞன் தன் தந்தையிடம் அந்தத் தோற்றத்தைப் பற்றிச் சொன்னான். மனமுடைந்த தந்தை, 'எப்படியாயினும் என் மகன் குணமடைய வேண்டும் என்பதற்காக, நான் வைத்திருப்பதையெல்லாம் தருகிறேன்' என்றார். அந்த மக்களிடம் உபரிப் பணம் எதுவும் இல்லை. எனவே, அந்த இளைஞனின் தந்தை, மரியாதைக்குரிய முன்னோடியின் பெயரில் ஒரு தேவாலயத்தைக் கட்ட உறுதியேற்றார். பிசாசு அந்த இளைஞனை விட்டு விலகியது, அவன் மீண்டும் ஆரோக்கியம் பெற்றான். பிசாசு செய்து முடித்திருந்தது... ஒரு 'அதிசயம்'! குணமடைந்த பிறகு, அந்த இளைஞனின் தந்தை கூறினார்: 'நான் ஒரு தேவாலயம் கட்டுவதாக சபதம் செய்தேன், இப்போது அந்த சபதத்தை நிறைவேற்றும் நேரம் வந்துவிட்டது.' இந்த மக்களிடம் உபரி பணம் எதுவும் இல்லை, தேவாலயத்தைக் கட்டுவதற்காக, அவர்கள் தங்கள் நிலம் முழுவதையும் விற்றனர். அந்த இளைஞனின் தந்தை திவாலானார், மேலும் அவரது பிள்ளைகள் அனைவரும் வீடற்றவர்களாக ஆனார்கள். "இந்த ஆர்த்தடாக்ஸை நரகத்திற்கு அனுப்புங்கள்!" என்று அவர்கள் கோபத்துடன் கூறிவிட்டு யெகோவாவின் சாட்சிகளாக மாறினர். சாத்தான் என்ன செய்ய முயற்சிக்கிறான் என்று பார்க்கிறீர்களா? பெரும்பாலும், அந்தப் பகுதியில் முன்பு யெகோவாவின் சாட்சிகள் இருந்திருக்க மாட்டார்கள், மேலும் அவனும் அங்கே யெகோவாவின் சாட்சிகள் என்ற களைகளை விதைக்க ஒரு வழியைக் கண்டுபிடித்தான்!

எந்தச் சூழ்நிலைகளில் மந்திரம் சக்தி பெறுகிறது?

— கெரோண்டா, எத்தகைய சூழ்நிலைகளில் மந்திரம் சக்தி பெறுகிறது?

— ஒருமுறை மந்திரம் பலனளித்துவிட்டால், அந்த நபர் தன்னைச் சுற்றி சாத்தானுக்கு அதிகாரம் கொடுக்க அனுமதித்துவிட்டார் என்று அர்த்தம். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், அவர்கள் சாத்தானுக்குச் செயல்படுவதற்கு ஒரு கடுமையான காரணத்தை வழங்கியுள்ளனர், மேலும் பாவ அறிக்கை மற்றும் மனந்திரும்புதல் மூலம் தங்களைத் திருத்திக்கொள்ளவில்லை. ஒருவர் பாவ அறிக்கை செய்தால், ஒரு சாபம்—அது அவர்களை நேரடியாகத் தாக்கினாலும்—அவர்களுக்குத் தீங்கு விளைவிக்காது. ஏனென்றால், ஒருவர் பாவ அறிக்கை செய்து தூய்மையான இதயத்தைக் கொண்டிருக்கும்போது, மந்திரவாதிகளால் அந்த நபருக்குத் தீங்கு விளைவிக்க சாத்தானுடன் 'சதி' செய்ய முடியாது.

ஒரு நாள், ஒரு நடுத்தர வயது மனிதன் என் குடிசைக்கு வந்தான். அவன் ஒரு திமிர் பிடித்த மற்றும் அடங்காத தோற்றத்துடன் வந்தான். அவனை தூரத்தில் கண்டதுமே, அவன் ஒரு பேயின் பிடியில் இருக்கிறான் என்பதை நான் உணர்ந்தேன். "நீங்கள் எனக்கு உதவ வேண்டும் என்பதற்காக வந்திருக்கிறேன்," என்று அவன் என்னிடம் சொன்னான். 'எனக்காகப் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள், ஏனென்றால் நான் நீண்ட காலமாகக் கடுமையான தலைவலியால் அவதிப்படுகிறேன், ஆனால் மருத்துவர்களால் எந்தக் கோளாறும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.' 'உனக்குள் ஒரு பேய் இருக்கிறது,' என்று நான் பதிலளித்தேன். 'நீயே அந்தப் பிசாசுக்கு உன் மீது அதிகாரம் கொடுக்கப்பட்டதால் அது உனக்குள் நுழைந்தது.' 'இல்லை, நான் அப்படி எதுவும் செய்யவில்லை,' என்று அவன் என்னை ஆற்றுப்படுத்தத் தொடங்கினான். "நீங்கள் அப்படி எதுவும் செய்யவில்லையா?" என்று நான் கேட்டேன். "அந்தப் பெண்ணை நீங்கள் ஏமாற்றியது—அது உங்களுக்கு மறந்துவிட்டதா? அவள் ஒரு மந்திரவாதியிடம் சென்று உங்கள் மீது சாபம் போட்டாள். இப்போது சென்று நீங்கள் ஏமாற்றிய அந்தப் பெண்ணிடம் மன்னிப்புக் கேளுங்கள், பிறகு பாவ அறிக்கை செய்யுங்கள். மேலும், நீங்கள் குணமடைவதற்காக, உங்கள் மீது மந்திர உச்சரிப்புப் பிரார்த்தனைகள் ( ) வாசிக்கப்பட வேண்டும். ஆனால் நீங்கள் புரிந்து கொள்ளவில்லை, உங்கள் பாவத்தை உணரவில்லை, அதற்காக மனந்திரும்பவில்லை என்றால், உலகெங்கிலும் உள்ள அனைத்து பாவமன்னிப்பாளர்களும் ஒன்றுகூடி உங்களுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்தாலும், அந்தப் பேயை உங்களை விட்டு விலகச் செய்ய முடியாது." மக்கள் இத்தகைய வெட்கக்கேடான நிலையில் என்னிடம் வரும்போது, நான் அவர்களுடன் வெளிப்படையாகப் பேசுகிறேன், உண்மையை அதன் பெயரிலேயே கூறுகிறேன்.

மற்றொருவர் என்னிடம், தனது மனைவி ஒரு அசுத்த ஆவலால் பிடிக்கப்பட்டிருப்பதாகக் கூறினார்; அவர் வீட்டில் பயங்கரமான கூச்சல் குழப்பங்களை ஏற்படுத்துகிறார், இரவில் எழுந்து,全家வையும் எழுப்பி, எல்லாவற்றையும் தலைகீழாக மாற்றுகிறார். 'நீங்கள் பாவ அறிக்கை செய்யச் செல்கிறீர்களா?' என்று அவரிடம் கேட்டேன். 'இல்லை,' என்று அவர் பதிலளித்தார். 'நீங்கள் தான் சாத்தானுக்கு உங்கள் மீது அதிகாரம் கொடுத்திருக்க வேண்டும்,' என்று அவரிடம் சொன்னேன். 'இப்படிப்பட்டவை காரணமின்றி நடப்பதில்லை.' இந்த மனிதர் தன்னைப் பற்றி என்னிடம் சொல்லத் தொடங்கினார், இறுதியில் அவரது மனைவிக்கு என்ன நடக்கிறது என்பதற்கான காரணத்தை நாங்கள் கண்டறிந்தோம். அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட ஹோஜாவைப் போய்ப் பார்த்தது தெரியவந்தது. அந்த ஹோஜா, 'நல்ல அதிர்ஷ்டத்திற்காக', அவரது வீட்டைச் சுற்றித் தெளிப்பதற்காக அவருக்குச் சில தண்ணீரைக் கொடுத்திருந்தார். இந்த மனிதர் அந்தப் பேயுலகத் தெளிப்பிற்கு எந்த முக்கியத்துவமும் கொடுக்கவில்லை. அதன் பிறகுதான், அந்தப் பேய் உண்மையாகவே அவரது வீட்டில் கலகம் விளைவித்தது.

மந்திரவாதத்தை எப்படி உடைப்பது?

— கெரொண்டா, ஒருவரை மந்திரம் பாதித்து, அவர் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தினால், அவரை அதிலிருந்து விடுவிப்பது எப்படி?

— மனந்திரும்புதல் மற்றும் அறிக்கை மூலம் ஒருவரால் சூனியத்திலிருந்து விடுபட முடியும். ஏனெனில், முதன்மையாக, ஒரு நபரின் மீது சூனியம் எவ்வாறு பலனளித்தது என்பதற்கான காரணத்தைக் கண்டறிய வேண்டும். அவர் தனது பாவத்தை ஒப்புக்கொண்டு, மனந்திரும்பி, அதை அறிக்கையிட வேண்டும். தங்கள் மீது சுமத்தப்பட்ட சாபத்தால் வாடும் எத்தனை பேர், என் குடிலுக்கு வந்து, 'இந்த வேதனையிலிருந்து விடுவிக்க என்னைப் பிரார்த்தியுங்கள்!' என்று கேட்கிறார்கள். அவர்கள் என் உதவியைக் கேட்கிறார்கள், ஆனாலும் தங்களுக்குள் என்ன தவறு செய்தார்கள் என்பதையும், தங்களை வாட்டி வதைக்கும் தீமை எங்கிருந்து தொடங்கியது என்பதையும் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பதில்லை — அதன் மூலத்தை அகற்றுவதற்காக. வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், இந்த மக்கள் தாங்கள் எங்கே தவறு செய்தோம் என்பதையும், ஏன் மந்திரம் அவர்கள் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தியது என்பதையும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அவர்களின் துன்பம் நீங்குவதற்காக அவர்கள் மனந்திரும்பி, பாவ அறிக்கை செய்ய வேண்டும்.

— கெரொண்டா, சாபத்திற்கு உள்ளான ஒருவர் தன்னைக் கூட கவனிக்க முடியாத நிலைக்குச் சென்றால் என்ன செய்வது? அதாவது, அவரால் பாவ அறிக்கை செய்யவோ அல்லது ஒரு பாதிரியாரிடம் பேசவோ முடியாவிட்டால்? மற்றவர்கள் அவருக்கு உதவ முடியுமா?

— அவர்களது அன்புக்குரியவர்கள் ஒரு பாதிரியாரை வீட்டிற்கு அழைத்து, அந்த துரதிர்ஷ்டவசமான நபருக்கு நோயுற்றோருக்கான திருவருட்சாதனத்தை வழங்கும்படி அல்லது புனித நீருடன் ஒரு பிரார்த்தனை ஆராதனையை நடத்தும்படி செய்யலாம். அத்தகைய நிலையில் உள்ள ஒருவருக்கு புனித நீரைக் குடிக்கக் கொடுக்க வேண்டும், அப்போதுதான் தீய சக்தி சற்றேனும் பின்வாங்கி, கிறிஸ்து அவர்களுக்குள், சிறிதளவாவது, பிரவேசிக்க முடியும். நீங்கள் விவரித்த நிலையில் இருந்த ஒரு குழந்தையின் தாய், இவ்வாறு செய்தார், அது குழந்தைக்கு உதவியது. தன் மகன் மீது ஒரு சாபம் விடப்பட்டதால் அவன் மிகவும் துன்பப்பட்டதாக அவர் என்னிடம் கூறினார். 'அவன் போய் பாவ அறிக்கை செய்ய வேண்டும்,' என்று நான் அவருக்கு அறிவுரை கூறினேன். 'தந்தையே,' என்று அவள் கூறினாள், 'ஆனால் அந்த நிலையில் அவனால் எப்படி பாவ அறிக்கை செய்ய முடியும்?' 'அப்படியானால்,' என்று அவளிடம் சொன்னேன், 'உங்கள் பாவ அறிக்கை குருவை உங்கள் வீட்டிற்கு வரவழைத்து, தண்ணீருக்கான ஆசீர்வாதப் பிரார்த்தனை சேவையைச் செய்யச் சொல்லுங்கள், மேலும் உங்கள் மகனுக்கு இந்த புனித நீரில் சிறிதளவைக் குடிக்கக் கொடுங்கள். 'ஆனால் அவன் அதைக் குடிப்பானா?' 'குடிப்பான்,' என்று அவள் பதிலளித்தாள். 'அப்படியென்றால்,' நான் சொன்னேன், 'தண்ணீரை ஆசீர்வதிக்கும் வழிபாட்டுடன் தொடங்குங்கள், பின்னர் உங்கள் பிள்ளையைப் பாதிரியாரிடம் பேச வைக்குமாறு முயற்சி செய்யுங்கள். அவன் பாவ அறிக்கை செய்தால், அவன் சாத்தானைத் தன்னிலிருந்து வெகுதூரம் விரட்ட முடியும்.' உண்மையில், அந்தப் பெண் என் ஆலோசனையைக் கேட்டாள், அவளுடைய மகனுக்கு உதவியாயிற்று. சிறிது காலம் சென்றது, அவன் பாவ அறிக்கை செய்ய முடிந்தது, மேலும் அவன் உடல் நலமும் தேறியது.

மேலும், மற்றொரு துரதிர்ஷ்டவசமான பெண் என்ன செய்தார் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? அவளுடைய கணவர் மந்திரவாதிகளுடன் தொடர்பு கொண்டிருந்தார், மேலும் அவர் கழுத்தில் ஒரு சிலுவையை அணியக்கூட விரும்பவில்லை. அவருக்குச் சிறிதளவாவது உதவ, அவள் அவருடைய ஜாக்கெட்டின் காலரில் ஒரு சிறிய சிலுவையைத் தைத்தாள். ஒரு நாள், அவளுடைய கணவர் ஆற்றின் மறுபக்கத்திற்குச் செல்ல ஒரு பாலத்தைக் கடக்க வேண்டியிருந்தது. அவன் பாலத்தின் மீது காலடி வைத்தபோது, ஒரு குரல் அவனைத் தூண்டுவதைக் கேட்டான்: "அனஸ்தாசியஸ்! அனஸ்தாசியஸ்! நாம் இருவரும் ஒன்றாகப் பாலத்தைக் கடந்து செல்ல உன் ஜாக்கெட்டைக் கழற்று ." அதிர்ஷ்டவசமாக, அன்று குளிரான நாளாக இருந்ததால், அவர் பதிலளித்தார்: "கழற்றவா? கடுங்குளிராக இருக்கிறதே!" — "கழற்று," அதே குரல் அவரை வற்புறுத்தியது, "நாம் பாலத்தைக் கடந்து செல்ல அதைக் கழற்று." நரகத்திற்குச் செல், பிசாசே! அந்த மனிதன் சிலுவையை அணிந்திருந்ததால், அவனைப் பாலத்திலிருந்து ஆற்றில் தூக்கி எறிய முடியவில்லை. இறுதியில், அந்தப் பிசாசு அந்த ஏழை மனிதனைப் பாலத்தின் விளிம்பிற்குத் தள்ள மட்டுமே முடிந்தது. அவனது குடும்பத்தினர் இரவு முழுவதும் தேடி, இறுதியாக அவனைப் பாலத்தின் மீது கிடப்பதைக் கண்டனர். அவ்வளவு குளிராக இல்லாமல் இருந்திருந்தால், அவர் தனது ஜாக்கெட்டைக் கழற்றியிருப்பார், அப்போது சாத்தான் அவரை ஆற்றில் வீசியிருப்பார். இந்த மனிதர் தனது ஆடையில் தைக்கப்பட்டிருந்த சிலுவையால் காப்பாற்றப்பட்டார். அவரது ஏழை மனைவி ஒரு நம்பிக்கை கொண்ட பெண். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவளுக்கு நம்பிக்கை இல்லாமல் இருந்திருந்தால், அவள் அவரது ஆடையில் சிலுவையைத் தைத்திருப்பாளா?

மந்திரவாதிகளும் பேய்களும் இணைந்து செயல்படுவது

— கெரொண்டா, புனிதத்தைக் கொண்ட ஒருவரால் ஏதேனும் ஒருவித மந்திரவாதிகளுக்கு உதவ முடியாதா?

— அவனுக்கு எப்படி உதவ முடியும்? கடவுளுக்குச் சற்றே பயந்த ஒருவரைக் கவனமாக இருக்கச் சொல்கிறீர்கள், ஏனெனில் அப்படி வாழ்வதன் மூலம் அவன் தவறான பாதையில் செல்கிறான் — மேலும் அப்படிப்பட்ட ஒருவன், கடவுளுக்குப் பயம் இருந்தாலும், தன் இஷ்டப்படி தொடர்ந்து செயல்படுகிறான். ஆனால், சாத்தானுடன் கூட்டு சேர்ந்துள்ள ஒரு மந்திரவாதியைப் பற்றி என்ன சொல்வது! அத்தகைய ஒருவருக்கு நீங்கள் எப்படி உதவ முடியும்? நீங்கள் அவனிடம் ஆன்மீக விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசலாம், ஆனால் அவன் இன்னும் சாத்தானுடனேயே இருப்பான். ஒரு மந்திரவாதಿಗೆ உங்களால் முற்றிலும் உதவ முடியாது. நீங்கள் அவனது முன்னிலையில் இயேசு ஜெபத்தை ஜெபித்தால் மட்டுமே — அப்போது பேயானது நிலைகுலைந்து போகலாம், மேலும் மந்திரவாதியால் தனது வேலையைச் செய்ய முடியாது.

ஒருவர் உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்தார். அதனால் ஒரு மந்திரவாதி—மிக மோசமான ஒரு ஏமாற்றுக்காரன்—'உதவி' செய்வதற்காக அவருடைய வீட்டிற்கு வந்தான். ஆனால் அந்த நோயாளி இயேசு ஜெபத்தை ஜெபித்துக்கொண்டிருந்தார். அவர் மிகவும் எளிமையான மனிதர், தன்னிடம் வந்தவர் ஒரு மந்திரவாதி என்பதை அவர் அறிந்திருக்கவில்லை. அதனால்தான் கடவுள் நடப்பவற்றில் தலையிட்டார். மேலும், அந்தப் பரிதாபமான மனிதர் தான் யாரிடம் சிக்கிக்கொண்டார் என்பதை உணர்வதற்காக, கடவுள் என்ன நடக்க அனுமதித்தார் என்று பாருங்கள். அந்த நோயாளியானவர் இயேசு ஜெபத்தை ஜெபித்துக்கொண்டிருந்தார், மேலும் பிசாசுகள் அந்த மந்திரவாதியை அடிக்கத் தொடங்கின. அதனால், அந்த மந்திரவாதி, தான் 'குணப்படுத்த' வந்திருந்த மனிதரிடமே உதவிக்காகக் கெஞ்சத் தொடங்கினார்!

— கெரொண்டா, அந்த நோயாளி உண்மையில் பேயைத் தன் கண்களால் பார்த்தானா?

— அவன் பேயைப் பார்க்கவில்லை; கற்பனை செய்ய முடியாத ஒன்று நடப்பதைக் கண்டான். அந்த மந்திரவாதி, 'காப்பாற்றுங்கள்!' என்று கத்திக்கொண்டே தரையில் உருண்டு, கீழே விழுந்து, கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளின் அடிகளிலிருந்து தன் கைகளால் தன்னைப் பாதுகாத்துக்கொண்டான். எனவே, மந்திரவாதிகளுக்கு வாழ்க்கை எளிதானது என்றும், பேய்கள் நீங்கள் கேட்பதையெல்லாம் எப்போதும் செய்யும் என்றும் நினைக்காதீர்கள். மந்திரவாதிகள் ஒருமுறை மட்டும் கிறிஸ்துவை மறுதலித்தாலே பேய்களுக்குப் போதுமானது. முதலில், மந்திரவாதிகள் பேய்களுடன் ஒரு ஒப்பந்தம் செய்கிறார்கள், அவை அவர்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்பதற்காக, மேலும் சில ஆண்டுகளுக்கு பேய்கள் அவர்களின் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிகின்றன. இருப்பினும், சிறிது காலம் கழிந்ததும், பேய்கள் மந்திரவாதிகளிடம், 'நாங்கள் ஏன் உங்களுடன் இந்த சம்பிரதாயத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்?' என்று கேட்கின்றன. மேலும், மந்திரவாதிகள் பேய்களின் பணிகளைச் செய்யத் தவறினால், அதன் பிறகு அவர்களுக்கு என்ன நேர்கிறது என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா?

நான் உங்களுக்கு முன்பே சொன்ன அந்த திபெத்திய இளம் மந்திரவாதிடமும், கலிவாவின் முற்றத்தில் நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்ததை நான் நினைவுகூர்கிறேன். திடீரென்று அவன் பாய்ந்து எழுந்து, என் கைகளைப் பிடித்து என் முதுகுக்குப் பின்னால் திருகினான். 'ஹாஜெஃபெண்டி [103] இப்போது வந்து உங்களை விடுவிக்கட்டும்!' என்று அவன் திமிராகச் சொன்னான். 'அசுரே!' என்று நான் சீறினேன். 'இங்கிருந்து வெளியேறு!' என்று அந்த இறை நிந்தனையாளனைத் தள்ளினேன், அவன் தரையில் விழுந்தான். அந்தப் புனிதரை அவர் நிந்தித்துப் பேசுவதை நான் எப்படி சும்மா நின்று கேட்டுக் கொண்டிருக்க முடியும்?! பிறகு அவர் எழுந்து என்னை உதைக்க முயன்றார், ஆனால் அவரால் அதையும் செய்ய முடியவில்லை: அவரது கால் என் உதடுகளுக்கு அருகிலேயே நின்றது. கடவுள் என்னைக் காப்பாற்றினார். நான் அவரை முற்றத்தில் நிற்க வைத்துவிட்டு என் அறைக்குச் சென்றேன். சிறிது நேரம் கழித்து நான் பார்த்தேன்: அங்கே அவன் இருந்தான்—முட்களால் மூடப்பட்டு, கிளைகளில் சிக்கி—என் கலிவாவின் அருகிலுள்ள களை நிறைந்த பள்ளத்தாக்கிலிருந்து வெளிவந்து கொண்டிருந்தான். 'சாத்தான் என்னைத் தண்டித்தான்,' என்று அவன் என்னிடம் சொன்னான், 'ஏனென்றால் என்னால் உன்னைத் தோற்கடிக்க முடியவில்லை. அவன்தான் என்னை இந்தப் புதருக்குள் இழுத்து வந்தான்.'

தீமையின் இருண்ட சக்திகள் சக்தியற்றவை. மக்கள் தாங்களாகவே கடவுளிடமிருந்து விலகுவதன் மூலம் அவர்களை வலிமையாக்குகிறார்கள், ஏனென்றால் கடவுளிடமிருந்து விலகுவதன் மூலம், மக்கள் சாத்தானுக்கு தங்களது மீது அதிகாரம் கொடுக்கிறார்கள்.

அத்தியாயம் 2.
அசுத்த ஆவலால் பிடிக்கப்பட்டவர்கள்பற்றி

— ஜெரோண்டா, கேதரேனிய பிசாசு பிடித்தவனுக்கு எத்தனை பிசாசுகள் இருந்தன?[104]

[105]— "பல அசுத்த ஆவிகள்," என்று நற்செய்தியில் எழுதப்பட்டுள்ளது. இதனால்தான், அந்தப் பிடித்தவனுடைய வாயின் மூலம் பேசிய அசுத்த ஆவி, தன் பெயர் "லெஜியன்" என்று சொன்னது.[106] மேலும் இதைக் கவனியுங்கள்: அசுத்த ஆவியால் பிடிக்கப்பட்ட ஒரு நபருக்குள் எத்தனை பேய்கள் வசிக்க முடியுமோ, அதேபோல் எல்லா புனிதர்களும் ஒரு விசுவாசியின் இதயத்தில் இடம்பெற முடியும். ஏனெனில், கிறிஸ்துவே ஒரு கிறிஸ்தவரின் இதயத்தில் வசித்தால், புனிதர்களைப் பற்றி என்ன மேலும் சொல்ல வேண்டும்! இது ஒரு பெரிய மர்மம்! ஒருமுறை, நான் ஹோலி கிராஸ் துறவி இல்லத்தில் வசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு பார்வையாளர் என்னிடம் வந்து, வாயிலில் இருந்த இரும்புத் தட்டால் தட்டினார். நான் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தபோது, என் கண்களுக்கு ஒரு பயங்கரமான காட்சி தெரிந்தது! ஒரு மனிதரைப் பின்தொடர்ந்து ஒரு பெரிய பேய்க் கூட்டம் வருவதைக் கண்டேன். அவர், பேய்களின் ஒரு பெரிய கரிய கூட்டத்தால் சூழப்பட்டிருந்தார்! இத்தனை அசுத்த ஆவிகளின் சக்தியின் கீழ் ஒரு மனிதரை நான் பார்ப்பது அதுவே முதல் முறை. இந்தப் பரிதாபகரமான ஆன்மா ஒரு மனோசக்தியாளர். அவர் தேவாலயப் பிரார்த்தனைகளின் வார்த்தைகளுக்கு இடையில் பேய்களை வழிபடும் மந்திரங்களைச் செருகிப் பேசுவார், கிறிஸ்தவப் புத்தகங்களுடன் மந்திரவாத இலக்கியங்களையும் கலந்து படித்தார், அதன் விளைவாக, பேய்கள் அவர் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தின. ஒரு பயங்கரமான விஷயம்! அவரைப் பார்த்ததும் நான் மிகவும் மனமுடைந்தேன்.

அசுத்த ஆவலால் பிடிக்கப்பட்டவர்களை மனநோயாளிகள் எனக் கருதும் மனநல மருத்துவர்கள் உள்ளனர். சில மதகுருமார்கள், மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட சிலரைப் பிசாசு பிடித்தவர்களாகக் கருதுகிறார்கள். ஆனால், மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மற்றும் அசுத்த ஆவிகளால் பிடிக்கப்பட்டவர்கள் வெவ்வேறு இடங்களிலும் வெவ்வேறு வழிகளிலும் உதவி பெற வேண்டும். பிசாசு பிடித்த ஒருவருக்கு ஒரு மனநல மருத்துவர் எப்படி உதவ முடியும்?[107]

— ஜெரோண்டா, தீய ஆவியின் பிடியில் உள்ள ஒருவரால், தனது குறை என்னவென்றும், ஏன் ஒரு அசுத்த ஆவி தன்னை உள்ளே நுழைந்தது என்றும் புரிந்துகொள்ள முடியுமா?

— ஆம், அவரால் இதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும், ஆனால் அவரது பகுத்தறிவு ஏற்கனவே பாதிக்கப்பட்டிருந்தால் தவிர. பிந்தைய நிலையில், ஒரு பிசாசினால் பிடிக்கப்பட்ட ஒருவருக்கு உதவுவது மிகவும் கடினம். இருப்பினும், அவர் வெறுமனே பிடிக்கப்பட்டிருந்தால்—அதாவது, அவரது பகுத்தறிவு பாதிக்கப்படவில்லை என்றால்—அவருடன் ஒரு பரஸ்பர புரிதலை எட்டுவதும் உதவியை வழங்குவதும் எளிது. இருப்பினும், அத்தகைய நபர் கீழ்ப்படிதலுடன் இருக்க வேண்டும். இல்லையெனில், அவர் எப்படி உதவியைப் பெற முடியும்?

ஒரு நாள், தெற்கு கிரீஸிலிருந்து ஒரு பார்வையாளர் என் கலிவாவுக்கு வந்தார். அவர் அங்கு அனைத்து வகையான இந்துக்களுடனும் தொடர்பு கொண்டிருந்தார், அதன் விளைவாக, ஒரு அசுத்தமான ஆவி அவர் மீது புகுந்திருந்தது. அவர் அருவருப்பான சாபங்களை உச்சரித்துக்கொண்டிருந்தார், மேலும் அவரது வாயிலிருந்து நுரை வந்தது. அந்தப் பாவம் செய்த மனிதரின் கண்கள் வெறித்தனமாக இருந்தன; அவை தங்கள் குழிக்குள் இருந்து புடைத்து நின்றன. "இந்த இறை நிந்தனைகளை உச்சரிக்காதே, அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் நீ பிசாசுகளை அழைக்கிறாய்," என்று நான் அவனைக் கண்டித்தேன், ஆனால் அவன் என் பேச்சைக் காதில் கொள்ளவில்லை. அதே நேரத்தில், அவனைக் காப்பாற்றும்படி என்னிடம் கெஞ்சினான். "என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்," என்று அவன் மன்றாடினான், "உங்களால் மட்டுமே என்னைக் காப்பாற்ற முடியும்." "கேள்," என்று நான் பதிலளித்தேன். 'நான் உனக்கு எப்படி உதவுவது? நீயே இந்தத் தீய ஆவிகளை அழைத்துக் கொண்டிருக்கும்போது, கிறிஸ்துவின் அருளால் நீ அசுத்த ஆவியிலிருந்து விடுவிக்கப்பட நான் ஜெபிப்பதை நீ விரும்புகிறாயா! போய் பாவ அறிக்கை செய், அவர்கள் உனக்கு பேயோட்டும் பிரார்த்தனைகளைப் படித்துவிட்டு, பிறகு என்னிடம் திரும்பி வா, நாம் பேசுவோம்." — "நான் போக மாட்டேன்," என்று அவன் பதிலளித்தான். "சரி, அப்படியானால், குறைந்தபட்சம் நாம் தேவாலயத்திற்குச் செல்வோம்; நான் விளக்கிலிருந்து எண்ணெய் பூசி உன்னை ஆசீர்வதிக்கிறேன்," என்று நான் ஆலோசனை சொன்னேன். "எனக்கு அது வேண்டாம்," என்று அவன் பதிலளித்தான். "நீ எனக்கு உதவ வேண்டும்." பிறகு அவன் ஓரமாகச் சென்று, என் முற்றத்தில் இருந்த பார்வையாளர்களில் ஒருவருடன் பேசத் தொடங்கினான். இதற்கிடையில், கடவுள் நமது இரட்சிப்புக்காகச் சோதனைகளை எப்படி அனுமதிக்கிறார் என்பது பற்றி நான் ஒரு குழு யாத்ரீகர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். என் வார்த்தைகளைக் கேட்ட அந்தப் பிசாசு பிடித்த மனிதன், எங்களிடம் வராமலேயே, கத்தினான்: "கடவுள் மக்களை இரட்சிக்கப் பணியாற்றுகிறார் என்று நீங்கள் என்ன பேசிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்? நமக்கு வானத்திலும் ஒரு தந்தையும், பூமியிலும் ஒரு தந்தையும் இருக்கிறார்! மேலும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நமக்கு இன்னொரு இளவரசரும் இருக்கிறார்!" — "உன் பிசாசுத்தனமான உளறலை நிறுத்து!" — என்று நான் பதிலளித்து, இயேசு பிரார்த்தனையைச் சொல்லத் தொடங்கினேன். "ஆ," என்று அவன் சொன்னான், "இப்போது நீ என்னைக் குழப்பிவிட்டாய்!" — என்று சொன்னான். "போ!" — என்று நான் அவனுக்குக் கட்டளையிட்டேன், அவன் ஒரு பக்கமாகப் பறந்து சென்றான். அப்போது அவன் என்னிடம் கேட்கத் தொடங்கினான்: 'அப்படியானால், நீ யாருடன் இருக்கிறாய்?' — 'கிறிஸ்துவுடன்,' என்றேன் நான். 'நீ பொய் சொல்கிறாய்,' என்றான் அவன், 'நீ கிறிஸ்துவுடன் இல்லை, ஏனென்றால் நானே கிறிஸ்து, நீ என்னைத்தான் தாக்குகிறாய்.' சாத்தான் எல்லாவற்றையும் அவனுக்கு முற்றிலும் தலைகீழாகக் காட்டிக்கொண்டிருந்தான்.

— கெரொண்டா, இதையெல்லாம் சொன்னது சாத்தான்தானா?

— ஆம், சாத்தான், ஆனால் பாருங்கள், இந்த மனிதன் புனித மலைக்கு வர வேண்டும் என்பதற்காகக் கடவுள் அவனுக்கு வலிமையைக் கொடுத்தார். அவனது நிலையில், கிரீஸின் மறுமுனையிலிருந்து அத்தோஸுக்குப் பயணம் செய்வது ஒரு சாதாரணச் செயலல்ல! ஆனால் என்ன செய்வது: அவன் உங்களைக் கேட்க மாட்டான், மேலும் அவனது நிலை மோசமாகிக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் அவர் கீழ்ப்படிந்திருந்தால், உதவி பெற்றிருப்பார்.

சாத்தானின் பெருமையால், ஒருவனைப் பிசாசு பிடித்துக்கொள்ளக்கூடும்

அதிக பெருமை கொண்ட எவரும் மனக்குழப்பம் கொண்டவர். அவரது தலை புகைமூட்டத்தால் நிரம்பியது போல, மங்கலாக இருக்கும். அவர் கடுமையான பாவங்களைச் செய்கிறார், ஆனால் அதை உணர்வதில்லை. "நான்," என்று அத்தகைய ஒருவன் என்னிடம் சொன்னான், "எல்லோரையும் நேசிக்கிறேன், பிசாசையும் நேசிக்கிறேன். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பிசாசு தீயவன் அல்ல, இல்லை..." — "நீ என்ன சொல்ல வருகிறாய்?" என்று நான் பதிலடி கொடுத்தேன். "ஏனெனில், கடவுள் பிசாசைக் கட்டுப்பாடில்லாமல் சுதந்திரமாகச் செயல்பட அனுமதித்திருந்தால், அவன் நம் அனைவரையும் துண்டித்துப் போட்டிருப்பான். சாத்தானிடமிருந்து இதுவரை யாராவது எப்போதாவது ஒரு நல்லதைக் கண்டிருக்கிறீர்களா, அதையே நீங்களும் எதிர்பார்க்கிறீர்கள்?" இருப்பினும், இந்தப் பரிதாபகரமானவன் மனக்குழப்பத்தின் ஒரு நிலையை அடைந்திருந்தான், அதனால் அவனை உதவும் நோக்கில் நீங்கள் என்ன சொன்னாலும் அவன் எதையும் புரிந்துகொள்ளவில்லை. நீங்கள் அவனை 'அழுத்தம் கொடுக்கிறீர்கள்' என்று உடனடியாகச் சொல்லத் தொடங்குவான்! ஆனால் [இந்த சிந்தனை ஓட்டத்திலிருந்து அவரை விடுவிக்க முயற்சிப்பது] உண்மையில் அவருக்கு அழுத்தம் கொடுப்பதாகுமா? இந்த மனிதர் பைத்தியம் அல்ல; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவரது மனம் செயல்படுகிறது. இப்படிப் பேசுவது கிறிஸ்துவை மறுதலிப்பதற்குச் சமம் என்பதையும், [சாத்தான் தீயவன் அல்ல என்று கூறுவது] ஒரு இறை நிந்தனை என்பதையும் அவர் உணர வேண்டும்.

இப்படியாக, மக்கள் படிப்படியாக சாத்தானை வழிபடத் தொடங்குகிறார்கள். சாத்தானியர்களைப் பார்க்கும்போது, இந்த மக்கள் சாத்தானால் அடிமைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. அவர்களின் தோற்றத்திலேயே ஏதோ ஒரு பேயுலக அடையாளம் காணப்படுகிறது. தீய சக்திகள், சாத்தானிய இசையின் உதவியுடன், பரிதாபமான குழந்தைகளைக் கூட தாங்கள் விரும்பும் இடத்திற்கு இட்டுச் செல்கின்றன. மக்கள் உதவிக்காக சாத்தானை அழைக்கும் நிலை கூட வந்துவிட்டது. சில ராக் இசை ஆல்பங்களைப் பின்னோக்கிப் போட்டால், சாத்தானைப் பிரார்த்திக்கும் பாடல்களைக் கேட்க முடியும் என்று நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.[108] அவர்கள் சாத்தானை 'மகிமைப்படுத்துகிறார்கள்': 'சாத்தானே, என்னை உனக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன்' என்ற நிலை கூட வந்துவிட்டது. அது எவ்வளவு பயங்கரமானது!

— ஜெரோண்டா, ஆணவம் ஒருவரை பிசாசு பிடிப்பதற்கு வழிவகுக்குமா?

— ஆம். ஒரு நபர் சில பாவங்களைச் செய்து, அவற்றை நியாயப்படுத்துகிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். மக்கள் உதவ முயற்சிக்கும் விதமாக இதை அவர்களிடம் சுட்டிக்காட்டினால், தங்களுக்கு அநியாயம் இழைக்கப்படுவதாக அவர்கள் கூறுகிறார்கள். தங்களை விமர்சிப்பவர்களை விட தாங்கள் சிறந்தவர்கள் என்று நம்பி, அவர்கள் அவர்களைக் கண்டிக்கிறார்கள். பின்னர், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, அவர்கள் புனிதர்களைத் தீர்ப்பிடத் தொடங்குகிறார்கள். முதலில் புதிய புனிதர்கள், பின்னர் பழையவர்கள்…. "இந்த புனிதர் எந்த அற்புதங்களும் செய்யவில்லை," என்கிறார் அத்தகையவர், "மேலும் அந்தப் புனிதருக்கு இன்னின்ன குறையிருந்தது..." இன்னும் சிறிது காலம் கழிந்ததும், அத்தகையவர் தனது கண்டனத்தில் மேலும் முன்னேறி, நமது திருச்சபையின் மன்றங்களையும் கண்டிக்கத் தொடங்குகிறார். "மேலும் இந்த மன்றங்கள் அனைத்திலும்," அவர்கள் கூறுகிறார்கள், "அவர்கள் எல்லா வகையான முடிவுகளையும் எடுத்தார்கள்..." இதன் விளைவாக, அவருடைய பார்வையில், நமது திருத்தூதுவர் கிறிஸ்துவின் சபைகளின் மன்றங்களும் கூட தவறானவையாக இருந்தன. இறுதியில், அத்தகைய நபர், 'அப்படியென்றால், கடவுள் ஏன் எல்லாவற்றையும் இப்படியே படைத்தார்?' என்று அறிவிக்கும் நிலைக்கு வந்துவிடுகிறார். அப்படியென்றால், ஒரு நபர் அத்தகைய நிலைக்கு வந்துவிட்டால், அவர் பைத்தியமாகிவிடுகிறார் என்று சொல்ல முடியாது — இல்லை. அவர் பிசாசு பிடித்தவராக ஆகிவிடுகிறார்.

ஒருமுறை, பிசாசால் பிடிக்கப்பட்ட ஒருவன் என் குடிலுக்கு வந்தான்; அவன் தன்னை ஒரு கடவுள் என்று கூறிக்கொண்டான். அவன் தன் தந்தையுடன் என்னிடம் வந்தான். இந்தப் பிசாசு பிடித்தவன், அத்தோஸ் புனித மலையில் வசிக்காத ஒரு ஆன்மீகத் தந்தையைச் சந்தித்து வந்தான், மேலும் அந்த ஆன்மீகத் தந்தை, சாத்தான் அவன் மீது பாய்ந்துவிடக் கூடாது என்று பயந்து, அந்தப் பிசாசு பிடித்தவனிடம் கூறினார்: "அப்படியென்றால், எனக்கு ஆசீர்வாதம் செய்யுங்கள்!" இதற்கு என்ன சொல்ல முடியும்? பரவாயில்லை, அதை அப்படியே விட்டுவிடுவதே நல்லது… பிறகு இந்தப் பிடித்தவன் தன் தந்தையிடம் சொல்லத் தொடங்கினான்: "பார்ப்பீங்கள், நான் ஒரு கடவுள் என்பதை ஃபாதர் பைசியோஸும் ஒப்புக்கொள்வார்." அதனால், நான் அவனை ஒரு கடவுளாக ஏற்றுக்கொள்வேன் என்று அவனது தந்தையிடம் இருந்த பணமெல்லாம் பந்தயம் கட்டினான். ஆனால் நான் என் ஜெபமாலையுடன் ஜெபிக்கத் தொடங்கியவுடன், அந்தப் பிடித்தவன் குத்தப்பட்டது போல் துள்ளிக் குதித்தான். "அந்த உன் முணுமுணுக்கும் பொருளைக் கொண்டு என்ன செய்கிறாய்?" என்று கத்தினான். 'நான் எல்லாப் பாவங்களையும் செய்துவிட்டேன்! நான் இன்னின்ன பாவங்களைச் செய்துள்ளேன், இன்னின்ன பாவங்களையும் செய்துள்ளேன்… என்னுள் சாத்தான் இருக்கிறான். நான் ஒரு கடவுளாகிவிட்டேன். நான் ஒரு கடவுள் என்பதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் நீயோ, இன்னின்னவனே, நீ எதையும் செய்யவில்லை! நீ உன் முணுமுணுக்கும் அந்தச் சின்னப் பொருளுடன் முணுமுணுத்தபடியே இருக்கிறாய்!' அவன் என்ன அருவருப்பான வார்த்தைகளை உச்சரித்துக் கொண்டிருந்தான் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? எனக்குக் கோபம் தலைக்கேறியது. "அப்படியானால், இங்கிருந்து வெளியேறு, நீ ஒரு இழிந்தவனே!" என்று அவனைப் பார்த்துக் கத்தினேன். அவனுக்கு நல்ல ஒரு அடி கொடுத்தேன்! அதனால், அவன் முற்றிலும் வெறிபிடித்து, ஒரு காட்டு மிருகத்தைப் போல ஆனான். அவன் தன் பையிலிருந்து கொஞ்சம் பணத்தை எடுத்து என் தந்தையின் மீது வீசினான். "இதை எடுத்துக்கொள்," என்றான் அவன், "உன் வெற்றிக்கூலி; நான் பந்தயத்தில் தோற்றுவிட்டேன்."

பிடித்திருக்கும் நபர் எந்தவொரு புனிதப் பொருளுக்கும் எதிர்வினையாற்றுவார்

— ஜெரோண்டா, ஒருவருக்குப் பித்து பிடித்திருக்கிறதா அல்லது மனநோயால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறாரா என்பதை எப்படி அறிவது?

— ஒரு எளிய, பக்திமான் மருத்துவரால் கூட சொல்ல முடியும். பிசாசினால் பிடிக்கப்பட்டவர்கள் ஒரு புனிதப் பொருளை நெருங்கும்போது கலக்கமடைந்து நடுங்கத் தொடங்குவார்கள். இதிலிருந்து அவர்களுக்குள் ஒரு பிசாசு இருக்கிறது என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. அத்தகையவர்களுக்கு நீங்கள் அருள்மருந்து குடிக்கக் கொடுத்தாலோ அல்லது புனிதப் பொருட்களைக் கொண்டு அவர்கள் மீது சிலுவை அடையாளம் இட விரும்பினாலோ, அவர்கள் எதிர்க்கிறார்கள், ஏனென்றால் கடவுளின் அருள் அவர்களுக்குள் இருக்கும் பிசாசுகளைக் கட்டுப்படுத்துகிறது. ஆனால் மக்கள் ஏதேனும் ஒரு வகையான மனநோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தால், அவர்கள் புனிதப் பொருட்களை முற்றிலும் எதிர்க்க மாட்டார்கள். பிசாசுகளால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவர்கள், நீங்கள் ஒரு சிலுவையை அணிந்தபடி அவர்களை அணுகினால்கூட, அவர்கள் கிளர்ச்சியடைந்து நடுங்கத் தொடங்குவார்கள். ஒருமுறை, நான் மாண்ட் அத்தோஸில் உள்ள ஒரு மடாலயத்தில் இரவு முழுவதும் நடைபெறும் ஜெப ஆராதனையில் கலந்துகொண்டேன். அந்த மடாலயத்திற்கு வந்திருந்த யாத்ரீகர்களில் ஒருவர் அசுத்த ஆவலால் பிடிக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்று அவர்கள் சந்தேகித்ததாக அந்த மடாலய சமூகம் என்னிடம் கூறியது. நான் இந்த மனிதருக்கு அருகில் ஸ்டாசியிடாவில் அமர்ந்து, ஆண்டவரின் புனித சிலுவையின் ஒரு துண்டைக் கொண்டிருந்த எனது சிலுவையால் அவரைத் தொட்டேன். பிசாசு பிடித்த அந்த மனிதன் நடுங்கத் தொடங்கி, எழுந்து நின்று தேவாலயத்தின் தொலைவான மூலையில் ஓடிவிட்டான். ஜெபக்கூட்டத்திற்குப் பிறகு மக்கள் கலைந்து சென்றபோது, நான் அவனிடம் மென்மையாகவும் அன்பாகவும் பேச முயன்றேன். ஆனால் அதே மீண்டும் நடந்தது. மேலும், இந்த மனிதன் உண்மையிலேயே பிசாசு பிடித்தவன் என்பதை நான் உணர்ந்தேன்.

சில நேரங்களில் குழந்தைகள் என் அறைக்குக் கொண்டுவரப்படுகிறார்கள், அவர்கள் ஒரு பிசாசால் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருப்பதாக என்னிடம் சொல்லப்படுகிறது. சில நேரங்களில், இது உண்மையா என்பதை உறுதிப்படுத்த, நான் கபடோசியாவின் புனித அர்செனியஸின் புனிதப் பொருட்களின் ஒரு துண்டை எடுத்து என் உள்ளங்கையில் வைத்துக்கொள்வேன். நீங்கள் அதைப் பார்த்திருக்க வேண்டும்: என் இரண்டு கைகளும் குவிந்திருக்கும், ஆனாலும் அந்தக் குழந்தையை ஒரு அசுத்த ஆவியின் பிடியில் இருந்தால், புனிதரின் திருச்சாம்பல் துண்டு மறைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் கையை அது பயத்துடன் பார்க்கும். ஆனால் அந்தக் குழந்தைக்குப் பிடித்திருக்கவில்லை, மாறாக அது ஒரு சில நோய்களால்—உதாரணமாக, மூளைக் கோளாறு—பாதிக்கப்பட்டிருந்தால், அது அந்தத் திருச்சாம்பலுக்கு எந்த எதிர்வினையும் காட்டாது; அது அதை எதிர்க்காது. சில நேரங்களில், புனிதப் புனிதப் பொருட்களின் ஒரு துண்டை முதலில் அதில் நனைத்த பிறகு, நான் குழந்தைகளுக்கு தண்ணீர் கொடுப்பேன். ஆனால் குழந்தைகள் பிசாசுகளால் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருந்தால், அவர்கள் இந்தத் தண்ணீரைக் குடிப்பதில்லை — அவர்கள் ஓடிவிடுவார்கள். ஒருமுறை, பிசாசுகளால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட ஒரு சிறுவன் என்னிடம் கொண்டுவரப்பட்டான். முதலில், அவனது தாகத்தைத் தூண்டுவதற்காக நான் அவனுக்கு நிறைய மிட்டாய்களைக் கொடுத்தேன், பின்னர் புனிதப் புனிதப் பொருட்களிலிருந்து சில தண்ணீரை அவனுக்குக் கொடுத்தேன். "எங்கள் யானகிகளுக்கு," என்று நான் சொன்னேன், "மற்றவர்கள் பெறுவதை விட சுவையான தண்ணீரைக் கொடுப்பேன்." இந்தத் தண்ணீரை ஒரு மிடறு குடித்ததும், அந்தச் சிறுவன் கத்தத் தொடங்கினான்: "இந்தத் தண்ணீர் என்னை எரிக்கிறது—இதில் என்ன இருக்கிறது?" "இதில் ஒன்றும் இல்லை," என்று நான் பதிலளித்தேன். "எனக்கு என்ன செய்கிறாய்? "என்னை எரிகிறது!" என்று அந்தப் பாவம் சிறுவன் கத்தினான். "உன்னை எரிக்கவில்லை, ," என்று நான் சொன்னேன், "அது வேறு ஒருவரை எரிக்கிறது." நான் அந்தச் சிறுவனின் தலை மீது சிலுவை அடையாளம் காட்டத் தொடங்கினேன், அவன் நடுங்கத் தொடங்கினான்; அவன் பிசாசு பிடித்தான். அந்தச் சிறுவனுக்குள் இருந்த பேய్ அவன் உடலை வளைத்தது.

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இந்த மடாலயத்திற்கு வரக்கூடிய அந்த மாணவர் உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா? "என் உள்ளே ஒரு பிசாசு வசிக்கிறது," என்று அவன் என்னிடம் சொன்னான், "அது என்னை மிக மோசமாக வாட்டுகிறது. இந்த பிசாசு காரணமாக நான் மிகவும் துன்பப்படுகிறேன், ஏனென்றால், மற்ற எல்லாவற்றையும் விட, அது என்னை எல்லா விதமான மோசமான விஷயங்களையும் சொல்லும்படி கட்டாயப்படுத்துகிறது. நான் விரக்தியின் விளிம்பில் இருக்கிறேன். அவன் எனக்குள் இருந்து என்னை அழுத்துவதையும், இங்கும் அங்கும் கிள்ளுவதையும் என்னால் உணர முடிகிறது," — என்று அந்தப் பாவம் பிடித்த பையன் தன் வயிற்றையும், மார்பையும், விலா எலும்புகளையும், கைகளையும் சுட்டிக் காட்டினான். அந்தப் பாவம் பிடித்த ஆன்மா மிகவும் உணர்ச்சிவசப்படுபவன். எனவே, அவனைக் காயப்படுத்தாமல் ஆறுதல் அளிக்க, நான் சொன்னேன்: "கேள், உனக்குள் எந்தப் பிசாசுமில்லை. உனக்கு நடப்பது ஒரு புறப் பிசாசுத் தாக்கம்." நாங்கள் அவனுடன் தேவாலயத்திற்குள் சென்றபோது, அங்கே இருந்த சகோதரிகளிடம் இந்தப் பரிதாபமான கடவுளின் அடியவனுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்யுமாறு நான் கேட்டுக்கொண்டேன். நானே புனித ஸ்தலத்திற்குள் சென்று, புனித அர்சேனியஸின் புனிதப் பொருட்களின் ஒரு துண்டை எடுத்துக்கொண்டு, வெளியே வந்து, அந்தப் பரிதாபமான ஆன்மாவை அணுகி மீண்டும் கேட்டேன்: 'சரி, அந்தப் பேய് உங்களை எங்கே அழுத்துகிறது, சித்திரவதை செய்கிறது? அது எங்கே அமர்ந்திருப்பதாக நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்?' அதற்கு, அவர் தனது பக்கங்களைக் காட்டினார். 'எங்கே? இங்கேவா?' என்று அவனிடம் கேட்டு, புனிதப் பொருட்களால் அவனைத் தொட்டேன். அப்போது அவன் எப்படி அலறினான்! 'நீங்கள் என்னை எரித்துவிட்டீர்கள், எரித்துவிட்டீர்கள்! நான் போகமாட்டேன், போகமாட்டேன்!' என்று கத்தினான், சபிக்கப்பட்ட வார்த்தைகளைக் கூறினான், மேலும் எல்லா விதமான அருவருப்பான பேச்சுகளையும் பேசினான். பின்னர் நான் இயேசுவிடம் மௌனமாக ஜெபிக்கத் தொடங்கினேன்: "கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே, கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே, உமது அடியானிடமிருந்து அசுத்த ஆவியை வெளியேற்றும்." நான் ஜெபித்தபடியே, அந்த ஏழை மனிதனுக்குப் புனித நினைவுப் பொருட்களால் அபிஷேகம் செய்தேன். இது சுமார் இருபது நிமிடங்கள் வரை தொடர்ந்தது. பின்னர் அந்தப் பேயன் அவனை உலுக்குவதையும், தரையில் வீசுவதையும் தொடங்கியது, மேலும் அந்த ஏழை மனிதன் தரையில் உருண்டு புரளத் தொடங்கினான். புழுதியால் மூடப்பட்டிருந்த அவனது உடை, தரையில் உருட்டும் துணியைப் போலத் தோன்றியது. நாங்கள் அந்த ஏழை மனிதனை எழுந்து நிற்க உதவினோம். அவனது உடல் முழுவதும் நடுங்கியது, மேலும் அவன் கடுமையாகவும், வலிப்புடனும் துடித்தான். தனது சமநிலையைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள, அவன் ஐகனோஸ்டாஸியைப் பற்றிக்கொண்டான். அவனது கைகள் குளிர் வியர்வையால் மூடப்பட்டிருந்தன — அது காலையில் புல் மீது விழும் பனித்துளிகளைப் போல இருந்தது. விரைவில் அந்தப் பேயுரு அவனை விட்டு விலகியது, அந்த ஏழை மனிதன் அமைதியடைந்தான். அவன் அசுத்த ஆவலிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டான், இப்போது உயிருடன், நலமாக இருக்கிறான், மேலும் நன்றாக உணர்கிறான்.

பிடித்தெடுக்கப்பட்ட நபரின் வார்த்தைகளுக்கு எந்த முக்கியத்துவமும் கொடுக்காதீர்கள்

— கெரொண்டா, பேய்பிடித்த ஒருவருடன் பேசும்போது ஒருவர் எதைக் கவனிக்க வேண்டும்?

— இயேசு ஜெபத்தை ஜெபிக்க வேண்டும், மேலும் அத்தகைய நபரை அன்பாக நடத்த வேண்டும்.

— ஜெரோண்டா, பிடித்திருக்கும் நிலையில் இருந்தபோது தாங்கள் சொன்னதை பிடித்திருக்கும் நபர்கள் நினைவில் கொள்கிறார்களா?

— சில விஷயங்களை அவர்கள் நினைவில் வைத்திருப்பார்கள், சிலவற்றை நினைவில் வைத்திருக்க மாட்டார்கள். கடவுள் எவ்வாறு செயல்படுகிறார் என்று நமக்குத் தெரியாது. சில நேரங்களில், இந்தப் பரிதாபமான ஆன்மாக்கள் தங்கள் பித்து நிலையில் சொன்னதை நினைவில் கொள்ள கடவுள் அனுமதிக்கிறார், அதனால் அவர்கள் தங்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டு மனந்திரும்ப முடியும்.

ஒரு பிசாசு பிடித்தவர் எதையாவது கேட்டால், அவர் சாத்தானின் செல்வாக்கின் கீழ் கேட்கிறாரா, அல்லது அவரே - ஒரு மனிதராக - அதற்கு உண்மையான தேவை உள்ளதா என்பதைக் கண்டறிவது எளிதல்ல. ஒருமுறை நான் பிசாசு பிடித்த ஒரு இளம் பெண்ணைச் சந்தித்தேன். அவள் கஸான்ஸாக்கீஸின் '[109] ' புத்தகங்களைப் படித்திருந்தாள், மேலும் அவற்றில் உள்ள இறை நிந்தனைகளை நம்பினாள். இதன் விளைவாக, அவள் ஒரு அசுத்த ஆவலால் ஆட்கொள்ளப்பட்டாள். நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, திடீரென்று அவளுக்கு ஒரு பிசாசுப் பிடித்தது போலாகி, பயங்கரமான குரலில் 'நான் எரிகிறேன், நான் எரிகிறேன்!' என்று அலறத் தொடங்கினாள். நான் அவள் மீது சிலுவை அடையாளம் காட்டும்படி அவளுடைய குடும்பத்தினர் அவளைப் பிடித்துக் கொண்டனர். பிறகு அவள் 'தண்ணீர், தண்ணீர்!' என்று அலறினாள். 'சற்று தண்ணீர் கொண்டு வாருங்கள்,' என்று அவளுடைய குடும்பத்தினரிடம் கேட்டேன். ' வேண்டாம், வேண்டாம்!' என்று அவர்கள் பதிலளித்தனர். 'சாத்தானின் பேச்சைக் கேட்க வேண்டாம் என்று யாரோ எங்களிடம் சொன்னார்கள்.' 'ஆனால்,' நான் சொன்னேன், 'இந்தப் பாவம் பிடித்த பெண் தாகத்துடன் இருக்கிறாள். தண்ணீர் கொண்டு வாருங்கள்.' அவள் அனுபவித்த எரிச்சல் உணர்வு எப்போது சாத்தானிடமிருந்து வந்தது என்பதையும், எப்போது அது வெறும் தாகத்தால் ஏற்பட்டது என்பதையும் என்னால் சொல்ல முடிந்தது. அந்தப் பாவம் பிடித்த பெண் இரண்டு கிளாஸ் தண்ணீர் குடித்தாள். பிறகு அவள், "என் உள்ளே, நெருப்புக் கங்குகள் இருப்பது போல இருக்கிறது; அந்த அளவிற்கு எரிச்சல் மிகத் தீவிரமாக இருக்கிறது. நான் ஒரு வாளி தண்ணீர் குடித்திருந்தாலும், என் உள்ளே நான் உணர்ந்த நெருப்பு அணைந்திருக்காது." என்று சொன்னாள். அந்த அளவிற்கு அவள் கொதித்துக் கொண்டிருந்தாள்!

— ஜெரோண்டா, பிடித்தவள் கத்துவதைக் கேட்கும்போது, அவளுடைய உதடுகளின் வழியாகப் பேய்தான் பேசுகிறதா அல்லது அவளே ஒரு மனிதனைப் போலப் பேசுகிறாளா என்பதை எப்படி அறிவது?

— பிசாசு பேசும்போது, பேய்பிடித்தவரின் உதடுகள் இயல்பற்ற முறையில் அசைகின்றன. அவை இயந்திரத்தனமாக அசைகின்றன. ஆனால் பேய்பிடித்தவர் ஒரு மனிதராகப் பேசும்போது, அவரது உதடுகள் இயல்பாக அசைகின்றன. பேய்பிடித்தவர் மீது பேய் ஓட்டும் பிரார்த்தனை ஓதப்படும்போது அவர் கத்துகிறார் என்றால், அது அந்த நபர் தன்னுடைய வேதனையால் கத்துகிறார் என்பதாலும், உதாரணமாக, பிசாசுக்கு இவ்வாறு கூறுவதாலும் இருக்கலாம்: 'போ, ஏன் போகமாட்டாய்?' வேறு சில சமயங்களில், பிசாசு அவனைக் கண்டிக்கும் நபரையோ அல்லது பாதிரியாரையோ அவமதிக்கிறான். பிசாசு கிறிஸ்து, கடவுளின் திருத்தாயார் மற்றும் புனிதர்களுக்கு எதிராகத் தூஷணம் செய்கிறான். சில சமயங்களில் பிசாசு பொய் சொல்கிறான், சில சமயங்களில் கிறிஸ்துவின் பெயரின் சக்தி அவனை உண்மையைச் சொல்லும்படி நிர்ப்பந்திக்கிறது. பிடித்தெடுக்கப்பட்ட ஒருவர் தாங்கள் படித்த ஆன்மீகப் புத்தகங்களிலிருந்து அல்லது அது போன்றவற்றிலிருந்து ஏதாவது கத்துவதற்கும் நிகழ்வுகள் உண்டு. இதைப் பற்றி என்ன சொல்வது? இது மிகவும் குழப்பமாக இருக்கிறது. எனவே, பிடித்தெடுக்கப்பட்ட ஒருவருடன் பேசும்போது மிகவும் கவனமாக இருங்கள். அவர்களின் வார்த்தைகளுக்கு எந்த முக்கியத்துவமும் கொடுக்காதீர்கள். உதாரணமாக, அவன், 'நீங்கள் என்னை எரித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்' என்று சொல்லலாம். உண்மையிலேயே நீங்கள் அவனை எரித்து, அதை ஒப்புக்கொண்டு, 'நான் அவனை எரித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்' என்று சொன்னால், அவ்வளவுதான் — உங்கள் [ஆன்மீக] நிலை முடிந்துவிட்டது. மறுபுறம், நீங்கள் சாத்தானை எரித்துக்கொண்டிருப்பதாக நம்பினால், ஆனால் உண்மையில் அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை என்றால், உங்கள் நிலை இருமடங்கு முடிந்துவிட்டது. அல்லது, உதாரணமாக, பிசாசினால் பிடிக்கப்பட்ட ஒருவன், "ஓ, நீங்களெல்லாம் அசிங்கமான பெண்கள்!" என்று கத்துகிறான் — ஆனாலும், அதே சமயம் ஒரு குறிப்பிட்ட கன்னியாஸ்திரியிடம், "ஆனால் நீ — நீ தூய்மையானவள்" என்று சொல்லக்கூடும். அந்த கன்னியாஸ்திரி பிசாசு சொன்ன வார்த்தைகளை நம்பினால், அவ்வளவுதான்; அவள் அழிந்துவிட்டாள். ஆகையால், ஒருவன் பிசாசுடன் சோதனை செய்யக்கூடாது.

ஒரு நாள், பிசாசால் பிடிக்கப்பட்ட ஒரு மனிதன் ஒரு மடத்திற்குக் கொண்டுவரப்பட்டான். மடத்தின் தலைவர், சகோதரர்கள் ஜெபமாலையைப் பயன்படுத்தி அவனுக்காக ஜெபிப்பதற்காக அவர்களை தேவாலயத்தில் ஒன்றுகூட்டினார். அந்த மடத்தில், லாம்ப்ஸாக்கஸ் ஆயர் புனித பார்ತெனியஸின் மண்டையோட்டு எலும்பு வைக்கப்பட்டிருந்தது.[110] கடவுளின் அருள் அந்தப் பிசாசின் மீது கடுமையாக அழுத்தத் தொடங்கியது. சகோதரர்கள் தங்கள் ஜெபமாலையைப் பயன்படுத்தி பிசாசால் பிடிக்கப்பட்ட மனிதருக்காக ஜெபித்தனர், அதே நேரத்தில் ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இன் தலைவரான ISO-இ அவர் நன்கு படித்தவர் மற்றும் மற்றவர்களுக்கு ஆன்மீக அறிவுரை வழங்கினார். இருப்பினும், அவருக்கு யாரிடமிருந்தும் எந்த உதவியும் கிடைக்கவில்லை—ஏனென்றால், அவர் தவறு செய்வதைக் கண்ட மற்ற சகோதரர்கள், மீதான மரியாதையால் அதை அவருக்குச் சொல்லத் துணியவில்லை. இந்த மனிதர் தனக்குத்தானே மாயையான கற்பனைகளை வளர்க்கத் தொடங்கினார். அவர் தன்னை மடாலயத்தின் மிகவும் நற்பண்புள்ள குடியிருப்பாளராகக் கருதினார் மற்றும் இது போன்ற பிற எண்ணங்களையும் வளர்த்தெடுத்தார். அந்த நாளில், தீயவன் இந்தத் துறவியைக் காயப்படுத்த ஒரு சாதகமான வாய்ப்பைக் கண்டான். பிடித்திருந்த மனிதனிடமிருந்து பேயை விரட்டுவது தான்தான் என்று அந்தத் துரதிர்ஷ்டசாலிக்குத் தோன்றும்படி செய்ய அவன் தனது எல்லா தந்திரங்களையும் பயன்படுத்தினான். எனவே, அவன் அந்தப் பிடித்திருந்த மனிதன் மீது பேய் விரட்டும் ஜெபங்களைச் சொல்லத் தொடங்கியபோது, பேய் கத்திக் கூவியது: 'நான் எரிக்கிறேன்! "நீங்கள் என்னை எங்கே அழைத்துச் செல்கிறீர்கள், இரக்கமற்றவரே?" அந்தப் பாதிரியார், தான் ஜெபங்களை ஓதியதால் தான் அந்தப் பேயை எரித்துவிடுகிறது என்று நினைக்கத் தொடங்கினார். ஆனால் உண்மையில், சக பாதிரியார்களின் ஜெபங்களே அந்தப் பேயை விரட்டியடித்தன. அந்தப் பரிதாபகரமான பாதிரியார், பேயிடம், "என்னுள் நுழை" என்று பதிலளித்தார். ஆம், புனித பார்தேனியஸின் வாழ்க்கையிலிருந்து, இது போன்ற ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் அவர் உண்மையில் பேயிடம் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னது அறியப்படுகிறது. ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவர் ஒரு புனிதர்! உண்மையில், புனித பார்தேனியஸுடன் இது போன்ற ஒரு சம்பவம் ஒருமுறை நிகழ்ந்தது. அவர் ஒரு பிடித்தவனைப் பிடித்திருந்த பேயை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தார், அப்போது அந்தப் பேய், 'நான் எரிக்கப்படுகிறேன், நான் எரிக்கப்படுகிறேன்! நான் எங்கே செல்வேன்?' என்று அலறியது. அப்போது புனித பார்தேனியஸ் அதற்குப் பதிலளித்தார்: "என்னுள் நுழைந்துவிடு." அதற்கு அந்தப் பேயன் புனிதரிடம், "பார்தேனியஸ், உன் பெயரைக் கேட்டாலே எனக்குச் சுடுகிறது!" என்று பதிலளித்து, தான் சித்திரவதை செய்து கொண்டிருந்த அந்தப் பிடித்த மனிதனை விட்டு வெளியேறியது. இவ்வாறு, நாம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் இந்தத் துறவி, தன்னை புனித பார்தேனியஸ் என்று காட்டிக்கொள்ள விரும்பியதால், அவரே பிசாசால் பிடிக்கப்பட்டார். அந்தத் தருணத்திலிருந்து, அந்தப் பேயன் அவர் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கியது. அதற்குப் பிறகு பல ஆண்டுகளாக, அந்தப் பரிதாபகரமான மனிதன் துன்பப்பட்டான், அவனுக்கு எங்கும் அமைதி கிடைக்கவில்லை. அவன் தொடர்ந்து அலைந்து திரிந்தான், ஒருபோதும் ஒரே இடத்தில் தங்கவில்லை. அவன் உலகம் முழுவதும் அல்லது அத்தோஸ் மலையில் ஏறி இறங்கி அலைந்து திரிந்தான். அந்தப் பாவம் பிடித்தவன் என்னவெல்லாம் சகித்துக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது! அவர் இருந்த நிலை மனச் சோர்வையும் உடல் சோர்வையும் ஏற்படுத்தியது. அவரது புனிதமான உடல் காய்ச்சல் பிடித்தது போல நடுங்கியது. பாருங்கள்: அவர் ஒரு காலத்தில் ஒரு நல்ல பாதிரியார், ஆனால் அந்த நிலையில் அவரால் புனித ஆராதனையை நடத்த முடியவில்லை.[111] சாத்தான் என்ன செய்கிறான் என்று உங்களுக்குத் தெரிகிறதா?

— கெரொண்டா, காபி அருந்துவதற்கும் பேய்பிடித்த ஒருவரின் நடத்தைக்கும் ஏதேனும் தொடர்பு உள்ளதா?

— ஒருவரின் நரம்பு மண்டலம் கிளர்ச்சியடைந்து, அவர்கள் அதிகமாகக் காபி அருந்தும்போது, அவர்களின் நரம்புகள் மேலும் நிலைகுலைந்துவிடுகின்றன, மேலும் டங்கலாஷ்கா இந்த நிலையைப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறது. காபியில் ஏதேனும் பேயியல் சக்தி இருக்கிறது என்பதல்ல — இல்லை — ஆனால் டங்கலாஷ்கா நரம்புகளில் காஃபின் ஏற்படுத்தும் விளைவைச் சுரண்டுகிறது, அதன் பிறகு பிடித்தவருக்கு நிலை மேலும் மோசமாகிறது.

பிடித்தவர்களಿಗೆ உதவுதல்

— கெரோண்டா, பிடித்தவொருவரின் இதயத்தில் சாத்தான் குடியேறுகிறான் என்றும், ஆனால் அவர்கள் இதை உணர்ந்து இயேசு ஜெபத்தைப் பயன்படுத்தி அவனுடன் போராடுவதை அவன் விரும்புவதில்லை என்றும் எங்கோ எழுதப்பட்டுள்ளது. இது உண்மையா?

— ஆம், ஏனெனில் அந்தப் பேய்க்கு, ஆட்கொள்ளப்பட்ட நபருக்குள் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு வசிக்கும் உரிமை உண்டு. அது அந்த நபருக்குள் பதுங்கியிருந்து, தண்ணீரைப் போல அமைதியாக, புதருக்குள் மறைந்திருக்கும். அவர்கள் இயேசு பிரார்த்தனையைப் பயன்படுத்தி அவனுடன் போராடும்போது, அது அவனுக்குக் கடினமாகிவிடுகிறது; அவன் கோபமடைந்து அந்த நபரை விட்டு வெளியேறக்கூடும். இயேசு பிரார்த்தனை என்பது சாத்தானுக்கு எதிரான ஒரு கனரக ஆயுதம். ஒருமுறை, பேய்பிடித்த இளைஞன் ஒருவன் என் குடிலுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டான்; அவன் இயேசு பிரார்த்தனையை இடைவிடாமல் ஜபித்துக் கொண்டிருந்தான். அந்தப் பாவம் பிடித்த பையனின் தந்தை ஒரு துறவியாக இருந்தார், ஆனால் அவர் தனது துறவு உடையைக் களைந்து, உலகியல் வாழ்க்கைக்குத் திரும்பி, திருமணம் செய்துகொண்டார். அதனால் அவருடைய அந்தப் பரிதாபமான குழந்தை பேய்பிடித்த நிலையில் பிறந்தான். இந்தக் குழந்தை அவருடைய வெகுமதியைப் பெற்று, அதன் மூலம் தன் தந்தையையும் இரட்சிக்கவும், மேலும் நாங்கள்—சன்னியாசிகள்—உலகிற்குத் திரும்பி வந்து இப்போது துன்பப்படும் சன்னியாசிகளின் உதாரணத்தை எங்கள் கண்முன்னே காணவும் கடவுள் இதை அனுமதித்தார். எங்கள் உரையாடலின் போது, பேயானது அந்தப் பிடித்தவனை வாட்டத் தொடங்கியது, மேலும் அது ஒரு கோழி போல மிக உரக்கக் க்ளக் க்ளக் என்றது. "உனக்கு என்ன ஆனது?" என்று அவனிடம் கேட்டேன். அந்த நேரத்தில், நான் பின்வருமாறு சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்: "இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தில், புறஜாதி ஆவியே, தேவனுடைய இந்தப் பிராணியிலிருந்து வெளியே வா." — "ஆனால் நானே வெளியேற விரும்புகிறேன்," என்று பேய்க் கூவியது, "ஏனென்றால் இந்த மனிதன் என்னை மிக மோசமாக வாட்டுகிறான்! எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவன் தன் ஜெபங்களை நிறுத்தாமல் தொடர்ந்து சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறான்! ஓ, நான் பாகிஸ்தானுக்குச் சென்று கொஞ்சம் இளைப்பாற எவ்வளவு ஏங்குகிறேன்!"

— ஜெரோண்டா, இயேசு ஜெபத்தை ஜெபித்துக்கொண்டிருந்த இந்த இளைஞனை அந்தப் பேய் ஏன் விட்டுச் செல்லவில்லை?

— வெளிப்படையாக, அவரே தன்னைப் பற்றி சாத்தானுக்கு சில அதிகாரங்களை வழங்கியிருந்தார். ஆனால் அந்தப் பேய்க்கும் ஒரு மேலதிகாரி இருக்கிறார், அவரிடமிருந்துதான் அது கட்டளைகளைப் பெறுகிறது.

— ஜெரோண்டா, பிசாசு பிடித்த ஒருவருக்காகப் பிரார்த்தனை செய்யும்போது ஒருவர் என்ன குறிப்பிட்ட வார்த்தைகளைச் சொல்ல வேண்டும்?

— எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒருவர் கடவுளுக்கு மகிமையைக் கொடுக்க வேண்டும். ஒருவர் கூற வேண்டும்: 'என் கடவுளே, எனக்கு உதவியதற்கும், நான் ஒரு சாதாரண நிலையில் இருப்பதற்கும் உமக்கு நன்றி. நான் இந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான ஆன்மாவின் இடத்தில் இருந்திருக்கலாம், அப்படியானால் என்னுள் ஐந்து அல்லது ஆறு பிசாசுகள் அல்ல, மாறாக ஆயிரக்கணக்கானவை குடியிருந்திருக்கும். 'உம்மை வேண்டுகிறேன், இவ்வளவு பெரிதும் துன்புறும் உமது ஊழியருக்கு உதவுங்கள்.' அதாவது, ஒருவர் முதலில் மனப்பூர்வமாகப் பிரார்த்தனை செய்ய வேண்டும், பின்னர் இயேசு ஜெபத்தைத் தொடர்ந்து ஜெபிக்க வேண்டும்: 'கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே, உமது ஊழியன் மீது கருணை காட்டுங்கள்.'

சில நேரங்களில், பிசாசு பிடித்த ஒருவருக்காகப் பிரார்த்தனை செய்யும்போது, அந்தப் பிசாசு அவரை விட்டு விலகாததற்கு நாமே காரணமாகிவிடுகிறோம். நாம் பெருமையுடன் பிரார்த்தனை செய்வதே இதற்குக் காரணம். நாம் ஒரு பெருமை எண்ணத்தைக்கூட உள்ளத்தில் கொண்டிருந்தால்—உதாரணமாக, 'இப்போதே, என் பிரார்த்தனையின் மூலம், அந்தப் பிடித்தவருக்குள்ளிருந்து பிசாசை ஒரு குண்டு போல வெளியேற்றப் போகிறேன்' என்று நினைப்பது—அத்தகைய எண்ணம் உடனடியாக தெய்வீக உதவியைத் தடுத்துவிடும், மேலும் அந்தப் பரிதாபமான நபருக்குள் சாத்தான் நிலைத்திருக்க நாம் உதவுவதாகிவிடும்.

அசுத்த ஆவியால் பிடிக்கப்பட்டவர்களுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்யும்போது, நாம் எப்போதும் தாழ்மையுடனும், துயரத்துடனும், அன்புடனும் அதைச் செய்வோம். என் ஆன்மா ஆழமாகத் துயரப்பட்ட ஒரு பிடித்த பெண் எனக்கு நினைவுக்கு வருகிறாள். இந்த துரதிர்ஷ்டவசமான பெண் , பாவத்திற்கு அடிபணிந்து, சாத்தானுக்கு 'ஆம்' என்று கூறிவிட்டார், அதன்பிறகு—பல ஆண்டுகளாக—அந்த அசுத்த ஆவி அவரை மிக மோசமாக வாட்டி வதைத்து வருகிறது. அது அவரது உடலை எரித்து வருகிறது. அவரும் அவரது கணவரும் தங்கள் பதினாறு வயது மகளை அழைத்துக்கொண்டு பல்வேறு மடாலயங்களுக்குப் பயணம் செய்கிறார்கள். இந்தக் குடும்பம் தங்கள் இரவுகளை தேவாலயத்தில் கழித்து, இரவு முழுவதும் நடைபெறும் ஜெப ஆராதனைகளில் கலந்து கொள்கிறார்கள். இந்த ஏழைப் பெண் ஒரு ஆணாக இருந்திருந்தால், நான் அவரை என் கரங்களில் இறுக்கமாக அணைத்திருப்பேன். ஒருவரின் உடலில் பிசாசு பிடித்திருந்தால், அவரை தெய்வீக அன்புடன் இறுக்கமாகத் தன் கரங்களில் அணைத்தால், அவர்களுக்குள் இருக்கும் அசுத்த ஆவி பெரிதும் வேதனைப்படும்.

ஒருவர் பிசாசினால் பிடிக்கப்பட்ட ஒருவரைத் தூண்டாமலும், அவர்களுடன் முரண்படாமலும், மாறாக அவர்களின் வலியை உணர்ந்தால், அந்தப் பிசாசு ஒரு குறுகிய அல்லது நீண்ட காலத்திற்கு வெளியேறிவிடும். பணிவுதான் பிசாசுக்கு மிகப் பெரிய அடியாகும். ஒரு மடாலயத்தில், வழிபாட்டுக்குப் பிறகு, புனித நினைவுச்சின்னங்கள் யாத்ரீகர்கள் வணங்குவதற்காக வெளியே கொண்டுவரப்பட்டன. திடீரென்று, அசுத்த ஆவியால் பிடிக்கப்பட்டிருந்த யாத்ரீகர்களில் ஒருவர், ISO-ஐ நோக்கித் துள்ளி எழுந்து, ஒரு கரடுமுரடான குரலில் கேட்டார்: "என்ன—இந்த புனிதப் பொருட்களுக்கு முன்பாக நாங்கள் தலைவணங்கும்படி எங்களைக் கட்டாயப்படுத்தப் போகிறீர்களா?" ISO பணிவடையும் அன்புடனும் பதிலளித்தார்: 'இல்லை, கட்டாயத்தால் அல்ல, ஆனால் உங்கள் சொந்த விருப்பப்படி.' பிறகு, 'சரி, நான் கட்டாயத்தால் செய்கிறேன்!' என்று கத்திக்கொண்டு — அந்த பிசாசு பிடித்த மனிதன் புனிதப் பொருட்களை நோக்கி ஓடிச் சென்று அவற்றை முத்தமிட்டான். பாருங்கள், அந்த மடாலயத் தலைவரின் பணிவும் கருணையும் அந்தப் பிசாசுக்குப் பிடிக்கவில்லை. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பிசாசுகள் பணிவையும் கருணையையும் அஞ்சுகின்றன.

— ஜெரோண்டா, தீய ஆவலால் பிடிக்கப்பட்டவர்கள், புனிதர்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒரு தேவாலயத்தில், அவர்களுடைய நினைவு நாளில் நடைபெறும் திருப்பலியில் கலந்துகொள்ளும்போது, புனிதர்களின் அருள் அவர்களுக்கு உதவுகிறதா?

— பேய்பிடித்தவர்கள் பாதுகாவலர் திருவிழாக்களில் கலந்துகொள்ளாமல் இருப்பது நல்லது, ஏனெனில் அவை மக்களின் பிரார்த்தனையைக் கலைத்துவிடுகின்றன. தேவாலயத்தில் குழப்பம் ஏற்படுகிறது. புனிதரின் திருச்சாம்பலங்களையோ அல்லது திருவுருவப் படத்தையோ வணங்க அவர்கள் வேறு ஒரு நாள் வரட்டும். மேலும், தீய ஆவலால் பிடிக்கப்பட்ட ஒருவரின் உறவினர்களுக்கு, புரவலர் திருவிழாவில் சில [அருள் நிறைந்த] நபர்கள் கலந்துகொண்டு உதவுவார்கள் என்று தெரிந்தாலும், அதிக மக்கள் கூடும் ஒரு நாளில் அந்தப் பிடித்தவரை அங்கு அழைத்துச் செல்லக்கூடாது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நாம் விளம்பரத்திற்காக இங்கு இல்லை!

மேலும், பிசாசினால் பிடிக்கப்பட்ட ஒருவர் வலிப்பு நிலையில் இருக்கும்போது மக்கள் அவரைச் சுற்றிச் சேரக்கூடாது. சில நாட்களுக்கு முன்பு, துரதிர்ஷ்டவசமாகப் பிசாசினால் பிடிக்கப்பட்ட ஒரு குழந்தை என்னிடம், 'நான் ஒரு கழுகாராகிவிட்டேன்' என்று புலம்பியது. அவனுக்கு வலிப்பு வந்தபோது, காகக் கூட்டம் போல ஒரு பெரிய மக்கள் கூட்டம் அவனைச் சுற்றி நின்றது. இது என் கலிவா அருகே நடந்தது. 'போங்கள்,' என்று நான் அந்த மக்களிடம் கெஞ்சினேன், 'இது ஏதோ சர்க்கஸ் காட்சியா?' ஆனால் அந்த மக்கள் என்னைக் கேட்கவும் இல்லை, அங்கிருந்து செல்லவும் இல்லை. ஒரு நபருக்கு ஒரு குறை இருந்தால், அந்தக் குறை அனைவருக்கும் தெரிந்துவிட்டால், அந்த நபர் மற்றவர்களுக்குப் பரிகசிக்கப்படும் பொருளாகிவிடுவார் என்பதை மக்கள் புரிந்துகொள்வதில்லை.

— ஜெரோண்டா, பேய்கள் பிடித்தவர்களுக்கு திருவருட்சாதனம் உதவுமா?

— அசுத்த ஆவியால் பிறவியிலேயே ஆட்கொள்ளப்பட்டவர்களுக்கு, அடிக்கடி புனித திருவருட்சாதனம் பெறுவதே மிகவும் பயனுள்ள தீர்வாகும், ஏனெனில் அசுத்த ஆவி இவர்கள் சொந்தத் தவறின்றி இவர்களை உள்ளே நுழைந்தது. இத்தகைய மக்கள், கடவுளின் அருள் அவர்களை அசுத்த ஆவியிலிருந்து விடுவிக்கும் வரை முணுமுணுக்காமல் இருந்தால், அவர்கள் ஒரு பெரிய வெகுமதியைப் பெறுவார்கள். இதைத் தாங்குவதன் மூலம், அத்தகையவர்கள் புனித வீரமரணமடைந்தோர் வரிசையில் எண்ணப்படுகிறார்கள், ஆகையால் அவர்கள் அடிக்கடி திருவருட்சாதனத்தைப் பெற வேண்டும். இருப்பினும், ஒரு நபர் தனது சொந்த கவனக்குறைவால் அசுத்த ஆவியால் பிடிக்கப்பட்டவராக ஆகிவிட்டால், அவர் மனந்திரும்பி, பாவ அறிக்கை செய்து — குணமடைவதற்காக — தவம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் தங்களது ஆன்மீகத் தந்தையின் ஆசீர்வாதத்துடன், வாய்ப்பு கிடைக்கும்போது அவர்கள் திருவருட்சாதனத்தைப் பெறலாம். [அந்த நபர் பொருத்தமான தவம் செய்த பிறகு]. அத்தகைய நபர் மனந்திரும்பி, பாவ அறிக்கை செய்யாமல் கிறிஸ்துவின் புனித இரகசியங்களைப் பெற்றால், அசுத்த ஆவி அவர்களை இன்னும் வலிமையாகப் பற்றிக்கொள்ளும். பேய்பிடித்த ஒருவன் திருவருட்சாதனத்தைப் பெற புனிதக் கிண்ணத்தின் அருகே அழைத்துச் செல்லப்பட்டபோது, அவன் கிறிஸ்துவின் புனிதப் பரிசுகளை உமிழ்ந்துவிட்டான். கிறிஸ்து தம்முடைய உடலையும் இரத்தத்தையும் மனிதனுக்குக் கொடுக்கும்படி தாழ்ந்து மனிதனைப் பலிபொருளாக ஒப்புக்கொடுத்தார் — ஆனால் இந்தப் பாவி கிறிஸ்துவின் பரிசுத்தப் பரிசுகளை உமிழ்ந்துவிட்டான்! அது எவ்வளவு பயங்கரமானது! பாருங்கள்: பிசாசு உதவி ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.

— கெரொண்டா, புரோஸ்கொமிடியாவின் போது பிடித்தவர்களது பெயர்களை நினைவுகூருவதற்குக் கொடுப்பது அனுமதிக்கப்படுமா?

— ஆம், நிச்சயமாக. புரோஸ்கோமிடியாவின் போது, பாதிரிகள் பிடித்தவர்களது பெயர்களைத் துயரத்துடன் நினைவுகூரும்போது, இந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான ஆன்மாக்கள் மகத்தான உதவியைப் பெறுகின்றன.

— ஜெரோண்டா, சில சமயங்களில் பிசாசினால் பிடிக்கப்பட்ட ஒருவர் மனந்திரும்பி, பாவ அறிக்கை செய்து, தவறாமல் திருவருட்சாதனத்தைப் பெற்றுக்கொண்டாலும், தொடர்ந்து சாத்தானின் செல்வாக்கின் கீழ் இருக்கிறார். இந்த நிலையில் என்ன நடக்கிறது?

— இந்த நபரின் ஆன்மீக நிலை இன்னும் சீரடையாததால் பேயை விட்டு விலகுவதில்லை. கடவுள் ஒருவரை பிசாசுப் பிடியிலிருந்து உடனடியாக விடுவிக்க உதவினால், அவர் மீண்டும் அந்த உடலுக்குள் நுழைய பிசாசுக்கு உடனடியாக ஒரு காரணத்தை வழங்குவார். எனவே, தனது பெரும் அன்பின் காரணமாக, கடவுள் தீமை மெதுவாக, படிப்படியாக விலக அனுமதிக்கிறார். இந்த வழியில், ஒரு நபர் தாங்கள் செய்த பாவத்திற்குப் பரிகாரம் செய்கிறார், அதே நேரத்தில் தனது ஆன்மீக நிலையை மேலும் நிலையானதாக ஆக்கிக்கொள்கிறார். மேலும், அவர்கள் தங்கள் ஆன்மீக நிலையை எவ்வளவு நிலையானதாக ஆக்குகிறார்களோ, அவ்வளவு வேகமாக தீமை விலகுகிறது. ஒரு நபர் பேயுலகின் செல்வாக்கிலிருந்து எவ்வளவு விரைவாக விடுவிக்கப்படுகிறார் என்பது முற்றிலும் அவர்களைப் பொறுத்தது. ஒருமுறை, பேய் பிடித்த தனது குழந்தையின் தந்தை என்னிடம் கேட்டார்: 'என் குழந்தை எப்போது மீண்டும் குணமடைவார்?' '"உங்கள் சொந்த ஆன்மீக நிலையை நீங்கள் நிலையானதாக மாற்றும்போது," என்று நான் பதிலளித்தேன், "அப்போது உங்கள் பிள்ளையும் உதவியைப் பெறுவார்."' இந்த துரதிர்ஷ்டவசமான குழந்தை ஆரம்பத்தில் ஒரு ஆன்மீக வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வந்தது, ஆனால் அவனது தந்தை இதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்து, அவன் தனது வாழ்க்கை முறையை மாற்றிக்கொள்ளாவிட்டால் அவன் பைத்தியம் பிடித்துவிடுவான் என்று கூறினார். பின்னர், தந்தையே தனது சொந்த மகனை ஒரு விலைமாது இல்லத்திற்கு அழைத்துச் செல்லத் தொடங்கினார். இதன் விளைவாக, அந்தக் குழந்தை பாவச் வலையில் சிக்கிக்கொண்டது, மேலும் ஒரு அசுத்த ஆவியின் பிடியில் அது சிக்கியது. பின்னர், அதற்குள் இருந்த பேய் கட்டுப்பாட்டை எடுத்துக்கொண்டபோது, அந்தப் பாவம் செய்த சிறுவன் அசுத்த நோக்கங்களுடன் தன் தாயைத் தாக்க முற்பட்டான். தன் மகனின் தாக்குதல்களிலிருந்து தப்பிக்க, அந்தப் பரிதாபகரமான தாய் தீவுகளில் ஒன்றிற்கு தப்பிச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. அந்தப் பரிதாபக்குழந்தையின் தந்தை மனந்திரும்பி, ஆன்மீக வாழ்க்கை வாழ முயன்றார்; இருப்பினும், அவரது மகனுக்கு இன்னும் குணமடையவில்லை. அவரது தந்தை அவருடன் அனைத்து மடாலயங்களுக்கும் புனிதத் தலங்களுக்கும் சென்று, அனைத்துப் புனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் படித்து முழுமையாக உள்வாங்கி, தனது சொந்த ஆன்மீக நிலையை உறுதிப்படுத்தியபோது மட்டுமே அவனுக்குக் குணமடைந்தது.

பிசாசு ஓட்டுதல் பற்றி

— கெரொண்டா, இன்று ஒரு பேய்பிடித்த பெண் எங்கள் மடத்திற்குக் கொண்டுவரப்பட்டாள், மேலும் அவளுக்காகப் பேயோட்டுதல் பிரார்த்தனைகளைச் செய்ய ஒரு பாதிரியாரை அழைக்குமாறு எங்களிடம் கேட்கப்பட்டது. நாங்கள் என்ன செய்திருக்க வேண்டும்?

— இந்த விஷயத்தில், அவளை அழைத்து வந்தவர்களிடம், இந்தப் பரிதாபமான பெண்ணுக்குப் பேயோட்டுப் பிரார்த்தனைகள் செய்வது அவசியமா இல்லையா என்பதை அவளுடைய ஆன்மீகத் தந்தைதான் முடிவு செய்ய வேண்டும் என்று நீங்கள் கூறியிருக்க வேண்டும். ஏனெனில், அவளுக்குள் சாத்தான் இருந்தால், அதற்குக் காரணம் அவளுடையோ அல்லது அவளுடைய பெற்றோரோ ஒரு பெரிய பாவத்தைச் செய்து, அதன் மூலம் இந்தப் பரிதாபமான பெண்ணின் மீது சாத்தானுக்கு அதிகாரம் கொடுத்திருக்கிறார்கள் என்பதாகும். ஏனெனில், பாவம் அதன் பின்னால் சாத்தானை அழைத்து வருகிறது. பாவம் செய்தவர்கள் மனந்திரும்பி, பாவ அறிக்கை செய்யாவிட்டால், பாவம் நீங்காது, அதன் விளைவாக பிசாசும் நீங்காது. அல்லது, நமக்குத் தெரியாத வேறு ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக கடவுள் இந்த ஏழைப் பெண் பிசாசு பிடித்த நிலைக்கு ஆளாகும்படி அனுமதித்திருக்கலாம்.

— ஜெரோண்டா, பிசாசு ஓட்டும் சடங்கு பிடித்தவர்களக்கு உதவுமா?

— இது பிடித்தவர் ஒவ்வொருவரையும் பொறுத்து மாறுபடும். பிசாசுக்கு தன்னை ஆள அனுமதிக்காத மற்றும் பாவ அறிக்கை என்றால் என்னவென்று புரியாத ஒரு பிடித்த குழந்தையின் மீது பிசாசு ஓட்டும் பிரார்த்தனைகள் கூறப்படும்போது, அந்தப் பிரார்த்தனைகள் உதவுகின்றன. அல்லது, தன் மனதை இழந்து, பாவ அறிக்கை செய்ய இயலாத ஒரு பெரியவருக்கு பிசாசு ஓட்டும் செயல் உதவக்கூடும். பிடித்திருப்பவர் நல்ல மன நிலையில் இருந்தால், முதலில் நாம் அவர்களுக்குத் தங்களின் சொந்தக் குற்றத்தை — அதாவது அவர்கள் ஏன் பிடித்திருக்கப்பட்டார்கள் என்பதற்கான காரணத்தை — உணர உதவ வேண்டும். அவர்கள் மனந்திரும்பி, பாவ அறிக்கை செய்ய வேண்டும், அதன் பிறகே — தேவைப்பட்டால் — அவர்களைக் குறித்து பேய் ஓட்டும் பிரார்த்தனைகளைச் செய்யலாம். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பாவ அறிக்கை திருவருட்சாதனத்தில் அவர்களைக் குறித்து பாவமன்னிப்புப் பிரார்த்தனை செய்யப்பட்ட பிறகும் பேய் அந்தப் பிடித்தவனை விட்டு வெளியேறலாம்.

சில பாதிரிகள், அசுத்த ஆவியால் பிடிக்கப்பட்டவர்களையும், நோயுற்றவர்களையும் ஒன்றாகச் சேர்த்து, இந்த மக்கள் அனைவர் மீதும் ஒரே நேரத்தில் பேயோட்டுதல் பிரார்த்தனைகளைச் சொல்கிறார்கள். பார்க்கின்சன் நோயால் பாதிக்கப்பட்ட ஒருவர் பேயோட்டுதலுக்காகக் கொண்டுவரப்பட்டதை நான் நினைவுகூர்கிறேன்! இன்றைக்குக் கூட, ஒரு வயதானவர் இங்கு கொண்டுவரப்பட்டார், அவர் ஒரு அசுத்த ஆவியால் பிடிக்கப்பட்டிருப்பதாக அவர்கள் கூறினர். அந்தப் பாவம் மனிதரின் இடது கை கட்டுப்பாடில்லாமல் நடுங்குகிறது. சில சமயங்களில் அவருக்கு வலிப்பு வருகிறது. 'எவ்வளவு காலமாக இந்த நிலையில் இருக்கிறீர்கள்?' என்று அவரிடம் கேட்டேன். 'சிறு வயதிலிருந்தே,' என்று அவர் பதிலளித்தார். நான் ஆச்சரியப்பட்டேன். பிறகு, அந்த ஏழை மனிதரின் தலையின் இடது பக்கத்தில் ஒரு சிறிய பள்ளம் இருப்பதைக் கவனித்தேன். பிறக்கும்போதே ஏற்பட்ட காயத்தின் விளைவாக அந்தப் பள்ளம் ஏற்பட்டிருக்கலாம் என்றும், அவருக்கு நடந்தது அதன் நேரடி விளைவு என்றும் தெரிந்தது. சற்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்: ஒரு மனிதர் நோய்வாய்ப்பட்டுள்ளார், ஆனாலும் அவருள் ஒரு தீய ஆவி குடியிருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது; அவருக்காக மந்திரங்கள் ஓதப்படுகின்றன, மேலும் 'அசுத்த ஆவியே, வெளியே வா...' என்று கட்டளைகள் இடப்படுகின்றன; அதன் விளைவாக அவர் மற்றவர்களின் பார்வையில் ஒரு கேலிக்கூத்தாக ஆகிவிடுகிறார்! இது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது! பிசாசு பிடித்ததாகக் கருதப்படும் பல குழந்தைகளுக்குள் உண்மையில் எந்தப் பிசாசும் இருப்பதில்லை! ஒருமுறை, இருபது ஐந்து வயது இளைஞன் ஒருவன் என்னிடம் கொண்டுவரப்பட்டான்; அவன் பிசாசு பிடித்திருப்பதாக மக்கள் கூறினர். நான் அவனுக்கு அருள்பணி நீர் குடிக்கக் கொடுத்தேன், ஆனால் அந்தப் பாவம் அதில் எந்த எதிர்வினையும் காட்டவில்லை. "நீங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் இந்த விஷயம் எப்படி வெளிப்படுகிறது?" என்று நான் அவனது தந்தையிடம் கேட்டேன். "எப்போதிலிருந்து இந்தத் துன்பத்தால் அவதிப்படுகிறான்?" "அவனுக்கு ஆறு வயதிலிருந்தே," என்று அவர் பதிலளித்தார். "நாங்கள் ஒரு கடை நடத்தினோம், ஒரு நாள் அவனது கொலை செய்யப்பட்ட தாத்தாவின் உடல் அங்கு கொண்டுவரப்பட்டது. உடனடியாக அதன்பிறகு, இவையெல்லாம் அவனுக்கு நடக்கத் தொடங்கின." ஆக, அதுதான் விஷயம்: அந்தப் பாவம் பிள்ளைக்கு ஒரு நரம்புத் அதிர்ச்சி ஏற்பட்டிருந்தது. ஒரு பெரியவர் அந்த இடத்தில் இருந்திருந்தாலும், இத்தகைய ஒரு கொடுமைக்குப் பிறகு அவருடைய உடல்நலமும் பாதிக்கப்பட்டிருக்கலாம். ஒரு சிறு குழந்தையைச் சொல்லவே வேண்டாம்! இப்போது பாருங்கள்: அந்தப் பாவம் சிறுவனைப் பிசாசு பிடித்திருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள்!

— கெரொண்டா, பேய் ஓட்டும் பிரார்த்தனைகளை உரக்கச் சொல்வதற்குப் பதிலாக மௌனமாகச் சொல்லலாமா?

— அவற்றை மௌனமாகச் சொல்வதே இன்னும் சிறந்தது. பேயோட்டுதல் பிரார்த்தனைகளைச் சொல்லும்போது, அவற்றை வருத்தத்துடனும், பணிவுடனும் சொல்ல வேண்டும், பெருமையுடன் அல்ல என்பதுதான் முக்கியம். குருக்கள் அந்தத் தீய ஆவியை உரக்கவும் பெருமையுடனும் 'ஆணையிடும்போது': 'அசுத்த ஆவியே, வெளியே வா,' என்பது பிசாசுக்குக் கோபமூட்டுகிறது; அது சீற்றமடைந்து, பிடித்திருப்பவரின் சுயநலத்தைத் தூண்டி, அவரிடம், 'இதோ பாருங்கள்—உலகம் முழுவதற்கும் முன்பாக உங்களை முட்டாளாக்கிவிட்டார்! சும்மா நில்லாமல், அந்தப் பாதிரியாரை ஒரு நல்ல அடி அடியுங்கள்!' என்று கூடச் சொல்லக்கூடும். அசுத்த ஆவியால் உந்தப்பட்ட அந்த மனிதன், குருவை அடிக்கத் தொடங்குகிறான், அதன் விளைவாக ஓடுவது பேயல்ல, மாறாக தன் வழிபாட்டுப் புத்தகத்துடன் குருதான் ஓடுகிறார்… ஒருமுறை, ஒரு பேயோட்டுதல் சடங்கின் போது, ஒரு குரு அந்தப் பிடித்தவனுக்கு, 'அசுத்த ஆவியே, நீ இந்த மனிதனிலிருந்து வெளியே வா என்று நான் உன்னைக் கட்டளையிடுகிறேன்!' என்றார்… — "அப்படியென்றால், அது சரிதான்," என்று அந்தப் பிடித்தவன் வாயிலிருந்து பிசாசு பதிலளித்தது, "அதனால்தான் நான் வெளியேறவில்லை—ஏனென்றால் நீங்கள்தான் எனக்குக் கட்டளையிடுகிறீர்கள்..." அதனால்தான், பிசாசு ஓட்டும் பிரார்த்தனைகளைச் சொல்லும்போது, "அசுத்த ஆவியே, வெளியே வா!.." என்ற வார்த்தைகளை ஒருபோதும் கத்த வேண்டாம் என்று நான் பாதிரியார்களுக்கு அறிவுறுத்துகிறேன். பிசாசுகளுக்கு அவை கேட்காது என்று ஒருவர் நினைக்கலாம்!

பிடித்திருப்பவரின் உறவினர்கள், பேயோட்டுதல் பிரார்த்தனைகளைச் சொல்லித் தருவதற்காக ஒரு பாதிரியாரைத் தங்கள் வீட்டிற்கு அழைத்ததாக மற்றவர்களிடம் சொல்லக்கூடாது. பாதிரியார் ஒரு பிரார்த்தனை ஆராதனையை நடத்துவதற்காக வந்திருக்கிறார் என்று மக்களிடம் சொல்வது நல்லது. பேயோட்டுதல் பிரார்த்தனைகளைப் பொறுத்தவரை—யாருடைய கவனத்தையும் ஈர்க்காதவாறு—அவற்றை அமைதியான குரலில் சொல்வது நல்லது.

பிசாசினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் வாழ்க்கை ஒரு தியாக வாழ்க்கையாகும்

ஒருவர் என்ன சொன்னாலும், தங்களுக்குள் ஒரு பிசாசைத் தங்கியிருக்கும்வர்கள் பெரிதும் துன்புறுகிறார்கள். ஏனெனில், அத்தகையோர் தங்களை அடக்கிக் கொண்டாலும், அவர்கள் பிசாசினால் சித்திரவதை செய்யப்படுகிறார்கள்! ஒருமுறை, ஸ்டாவ்ரோனிகிடா மடாலயத்தில், அசுத்த ஆவியால் பிடிக்கப்பட்ட இருபது மூன்று வயது இளைஞனைச் சந்தித்தேன். அவன் எலும்பும் தோலுமாக இருந்தான்! கடுமையான குளிராக இருந்தது; தேவாலயத்தில் அடுப்பு எரிந்துகொண்டிருந்தது, ஆனாலும் அந்த இளைஞன், மெல்லிய, குட்டை கை சட்டை அணிந்து, தேவாலயத்தின் முற்றத்தில் அமர்ந்திருந்தான். அவனை அப்படிப் பார்க்க என்னால் சகிக்க முடியவில்லை, அதனால் நான் அவனிடம் சென்று ஒரு வெதுவெதுப்பான கம்பளி ஸ்வெட்டரைக் கொடுத்தேன். "இந்த ஸ்வெட்டரை அணிந்துகொள்," என்று அவனிடம் சொன்னேன். 'உனக்குக் குளிராக இல்லையா?' 'குளிரா? சற்றும் இல்லை, தந்தையே,' என்று அவன் பதிலளித்தான். 'நான் எரியುತ್ತிருக்கிறேன்!' பாருங்கள்: இதுதான் உண்மையான சித்திரவதை.

பேய் பிடித்தவர்களில் சிலர் இயல்பாகவே குறிப்பாக உணர்ச்சிவசப்படுபவர்களாக இருக்கிறார்கள். தீய ஆவி அத்தகையவர்களிடம் தங்களுக்கு மீட்பு இல்லை என்ற நம்பிக்கையை விதைத்து, அவர்களைத் தற்கொலை செய்துகொள்ளத் தூண்டுகிறது. அது எவ்வளவு பயங்கரமானது ! இது சிரிப்பதற்குரிய விஷயமல்ல! குருமார்களுக்கே கூட ஒரு தொந்தரவாக இருந்த ஒரு பிடித்தவனை எனக்குத் தெரியும். அந்தப் பரிதாபமானவன் பேய் ஓட்டும் பிரார்த்தனைகளைச் செய்துகொள்ள தேவாலயத்திற்கு வருவான், ஆனால் குருமார்கள் அவனைத் திருப்பிவிடுவார்கள். அப்போது சாத்தான் அவனிடம் என்னையும் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினான்: 'அவனிடமும் செல்லாதே; அவனும் உன்னை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டான்.' சாத்தான் அவனைத் திகில் நிலைக்குத் தள்ளினான்.

கேப்பாடோசியாவின் புனித அர்சேனியஸின் அருளால், அசுத்த ஆவியின் பிடியிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட மற்றொரு பிடித்திருந்த மனிதரை நான் நினைவுகூர்கிறேன். அப்போது சாத்தான் அவனுக்காக என்ன ஒரு சோதனையை வகுத்தது! ஏற்கனவே அசுத்த ஆவியிடமிருந்து விடுவிக்கப்பட்டிருந்த அவன், ஒருமுறை இங்குள்ள மடாலயத்திற்கு வந்து, போற்றத்தக்க அர்சேனியஸின் புனித நினைவுப் பொருட்களை வழிபட்டான். இருப்பினும், மடம் மூடப்பட்டிருந்தது.[112] பிறகு, மடத்தின் கீழ்வாசல்களுக்கு அருகில், சாத்தான் புனித அர்செனியஸின் உருவத்தில் அவருக்குத் தோன்றி, 'உன் கால்கள் மீண்டும் இங்கு மிதிக்கவே கூடாது. நானோ அல்லது பைசியஸோ உன்னைப் பார்க்க விரும்பவில்லை' என்று சொன்னது. அவ்வாறு சாத்தான் அவரை விரட்டியடித்தது. புரிகிறதா? அதன்பிறகு, அந்தப் பரிதாபகரமானவன் புனித அர்செனியஸை இகழ்ந்து பேசவும், என்னைத் திட்டவும் தொடங்கினான்... சரி, என்னைத் தாக்குவது ஒரு விஷயம், ஆனால் ஒரு புனிதரை நிந்தனை செய்வது!... இதன் விளைவாக, அந்தப் பாவம் பிடித்தவன் மீண்டும் பிசாசு பிடித்தான். ஆம், ஒருவன் முழுமையான வெட்கமின்மையுடன் நடந்துகொண்டால், கடவுளின் அருள் அவனிடமிருந்து விலகிவிடும். மேலும், புனிதர்களை நிந்தனை செய்பவர்களைப் பற்றி என்ன சொல்வது! பின்னர், அவன் அத்தோஸ் புனித மலைக்கு வந்து, என் கலிவாவுக்குள் நுழைந்து கத்தத் தொடங்கினான்: 'நான் உனக்கு என்ன தீங்கு செய்தேன், நீ என்னைப் பார்க்க விரும்பாததற்கு? ஏன் நீ எனக்கும் உதவ விரும்பவில்லை? என்ன, நான் துன்பப்படுவதை நீ விரும்புகிறாயா?' — 'முட்டாளே,' என்று நான் அவனைக் கண்டித்தேன். 'உனக்குத் தோன்றி உன்னை விரட்டியது பிசாசு. அது ஒரு புனிதர் அல்ல. புனிதர்கள் மக்களை விரட்டியடிப்பதில்லை.' ஆனால் அவன் என்னைக் கேட்கவில்லை. அவன் தனது சொந்த மாயையை நம்பினான். இந்தப் பரிதாபமான ஆன்மாக்கள் எப்படித் துன்புறுகின்றன, ஒவ்வொரு நாளும் எப்படி சித்திரவதை செய்யப்படுகின்றன என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?

ஆனால், பிடித்தவர்களாக இருக்கும் பலர் மற்றவர்கள் தங்கள் புத்தியைக் கண்டுகொள்வதற்காகவே துன்புறுகிறார்கள். ஏனெனில், பிடித்தவர்கள் எப்படித் துன்புறுகிறார்கள் என்பதைப் பார்க்கும்போது, மற்றவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கை முறையைப் பற்றிச் சிந்தித்து, தங்கள் புத்தியைக் கண்டுகொண்டு மனந்திரும்புகிறார்கள். பிசாசு பிடித்தவர்களுக்கு மற்றவர்களை விட அதிக பாவங்கள் உண்டு என்று யாரும் நினைக்கக்கூடாது. இருப்பினும், கடவுள் அவர்கள் பிசாசு பிடிப்பதற்கு அனுமதிக்கிறார், அதன் விளைவாக அவர்கள் பணிவடைந்து, மனந்திரும்பி, தங்கள் பாவங்களுக்குப் பரிகாரம் செய்து, தங்கள் சொந்த வெகுமதியைப் பெறுகிறார்கள். ஆனாலும், மற்றவர்களும், அவர்களின் துன்பங்களைக் காண்பதன் மூலம், உதவியைப் பெறுகிறார்கள்.

நிச்சயமாக, பல பாவங்களைச் செய்தாலும், பிசாசு பிடிக்கப்படாத மக்கள் இருக்கிறார்கள் என்று ஒருவர் கூறலாம். இது ஏன் இப்படி இருக்கிறது? இதற்கான காரணம் இதோ: ஒரு நபர் முழுமையான கடின இதய நிலைக்கு வந்தவுடன், அவர்கள் பிசாசுத் தாக்குதலுக்கு ஆளாக மாட்டார்கள், ஏனென்றால் அத்தகைய தாக்குதலால் அந்த நபருக்கு எந்தப் பயனும் ஏற்படாது என்பதைக் கடவுள் காண்கிறார். ஏனெனில், பிசாசுப் பாதிப்புக்கு ஆளாகும் தன்மை என்பது, ஒரு விதத்தில், பாவி தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, மனந்திரும்பி, இரட்சிக்கப்படுவதற்காகக் கடவுளால் அளிக்கப்பட்ட ஒரு வரம் என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.

அத்தியாயம் 3.
அச்சமூட்டும் வஞ்சனைகள்

தவறான தவறாட்சி மற்றும் மாயை

— ஜெரோண்டா, நான் மயக்கத்தைப் பற்றி அஞ்சுகிறேன்.

— நீங்கள் அவ்வாறு செய்வதில் சரிதான். மாயையைப் பயந்த எவரும் அதில் விழமாட்டார், ஏனெனில் அத்தகையவர் விழிப்புடன் இருந்து, [மூப்பருக்கு] தனது எண்ணங்கள் அனைத்தையும் அறிக்கை செய்கிறார். அவர்கள் எதையும் மறைப்பதில்லை, அதனால் உதவி பெறுகிறார்கள்.

— ஜெரோண்டா, சொல்லுங்கள், மயக்கத்திற்கான நாட்டம் என்றால் என்ன?

— மயக்கத்திற்கு ஆளாகும் தன்மை என்பது, நீங்கள் ஒரு முக்கியமானவர் என்ற எண்ணத்தைக் கொண்டிருப்பதும், நீங்கள் ஏதோ ஒரு முயற்சியில் ஈடுபட்டுள்ளீர்கள் என்பதை மற்றவர்களுக்குக் காண்பிப்பதும் ஆகும். மாயைக்கு ஆளாகும் தன்மை என்பது, நீங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட ஆன்மீக நிலையை அடைந்துவிட்டதாக நம்புவதாகும்; உதாரணமாக, நீங்கள் ஒரு சில சாதனைகளைச் செய்கிறீர்கள், அதே சமயம் மற்றவர்கள் ஆன்மீக வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தை இன்னும் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்று நினைத்து, அவர்களுடன் திமிர் பிடித்து நடந்துகொள்வதாகும். ஒருவர் தன்னலத்துடன், ஏதோ ஒரு புனிதரின் நிலையை அடையவும் மற்றவர்களால் பாராட்டப்படவும் விரும்பி தன்னை துறவறையை நோக்கித் தள்ளிக்கொண்டால், அதுவே மாயையின் ஆரம்பம். தன்னைத் தானே கட்டாயப்படுத்துவது என்பது வேறு, ஆனால் ஒரு செயலைச் செய்யத் தன்னைத் தள்ளிக்கொள்வது என்பது முற்றிலும் வேறு. ஒருமுறை நான் ஒருவரிடம் சொன்னேன்: 'ஆன்மீக வாழ்க்கையைப் பற்றிய தவறான மனப்பான்மை காரணமாக மயக்கத்தில் விழாமல் கவனமாக இருங்கள். நீங்கள் ஆன்மீக ஆபத்தில் இருக்கிறீர்கள்.' 'நான் மயக்கத்தில் விழுவேனா?' என்று அவர் எதிர்த்தார். 'ஆனால் நான் இறைச்சி கூடச் சாப்பிடுவதில்லை!' இதற்கிடையில், இந்த மனிதர் பாவ அறிக்கை செய்யக்கூடச் செல்லவில்லை. அவன் தனது பாவங்களை ஒரு திருவுருவப் படத்திற்கு 'ஒப்புக்கொண்டான்'. 'நீங்கள் ஆர்த்தடாக்ஸ்வாசியா அல்லது புராட்டஸ்டன்ட்வாசியா?' என்று அவனிடம் கேட்டேன். 'இப்படித்தான் ஒருவர் பாவத்தை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும் என்று எந்தப் புத்தகத்தில் படித்தீர்கள்?' 'என்ன பிரச்சனை?' என்று என்னிடம் கேட்டான். 'கிறிஸ்து என்னைக் கேட்கவில்லையா?' என்ன நடக்கிறது என்று உங்களுக்குப் புரிகிறதா!

— ஜெரோண்டா, உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தில் துறவுப் பயிற்சி உதவுமா?

[113]— உணர்ச்சிகளை வெல்வதற்கு உடல் துறையைப் பயன்படுத்தினால், அது உதவுகிறது. உடல் பணிவடைகிறது, மாம்சம் ஆவிக்குக் கீழ்ப்படிகிறது. இருப்பினும், ஒருவர் 'உலர்ந்த' துறையைச் செய்தால்,[114] அதன் விளைவாக அவர்கள் தங்களுக்குள் மாயைகளை உருவாக்கிக் கொள்கிறார்கள். ஏனெனில், இந்த வகையான தவறான தவம் ஆன்மாவின் உணர்ச்சிகளை வளர்க்கிறது, பெருமையைத் தூண்டுகிறது, சுய நம்பிக்கையை அதிகரிக்கிறது மற்றும் மாயைக்கு இட்டுச் செல்கிறது. பின்னர், தங்கள் 'உலர்ந்த' தவத்தைக் கண்டு, ஒருவர் தங்கள் ஆன்மீக முன்னேற்றத்தைப் பற்றி முடிவுகளை எடுக்கிறார். 'நான் இன்னின்ன உடற்பயிற்சிகளைக் கடைப்பிடிக்கிறேன்,' என்று அவன் தற்பெருமையாகப் பேசுகிறான். 'ஆனால் இன்னொரு சகோதரர் இந்த விஷயத்தில் பின்தங்கிவிட்டார். நான் ஏற்கெனவே இன்னார் என்ற துறவியின் நிலையை அடைந்துவிட்டேன், மேலும் இன்னொரு துறவியை நான் கடந்துவிட்டேன்...' — என்று கூறி, அவர் தனது நோன்புகளையும் இரவுக் காவல்களையும் அதிகரிக்கிறார். இருப்பினும், அவரது முழுமையான துறவு முயற்சியும் வீணாகிறது, ஏனெனில் அவர் அதைப் பற்றுகளைக் குறைக்கும் நோக்கத்துடன் செய்யாமல், சுயநலப் திருப்தியைப் பெறுவதற்காகவே செய்கிறார். பெருமையின் காரணமாக தவறான தவம் செய்த ஒரு துறவியை எனக்குத் தெரியும். அவனது எண்ணங்கள் அவன் ஒரு பெரிய தவஞானி என்று அவனுக்குச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தன. அவன் அதை ஏற்கெனவே உச்சகட்டத்திற்குக் கொண்டு சென்றிருந்தான்: அவன் சாப்பிடவில்லை, துணிகளைச் சுத்தமாகத் துவைக்கவே இல்லை, மேலும் பயங்கரமான துர்நாற்றத்துடனும் அழுக்குடனும் கிடந்தான். அழுக்கினால் அவனது துணிகள் முற்றிலும் அழுகிப் போயிருந்தன. ஒரு நாள் நான் அவனது உடைகளைத் துவைக்க எடுத்துச் சென்றேன். ஆனால் அவற்றைத் துவைக்க முயற்சிப்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை! ஒருமுறை அவன் என்னிடம், "புதர்வாசியான புனித யோவனை நான் ஏற்கெனவே வெகு தொலைவில் விட்டுவிட்டேன்" என்றான். — "என்ன பெரிய," என்று நான் சொன்னேன், "நீ என்ன பேசிக்கொண்டிருக்கிறாய்? புதர்வாசியான புனித யோவன் அழுக்கின் மூலமாகப் புனிதத்துவத்தை அடைந்ததாக நீ நினைக்கிறாயா?" சில நாட்கள் சென்றன, அவர் மீண்டும் என்னைப் பார்க்க வந்து, "நான் கவ்சோகலியின் போற்றத்தக்க மேக்ஸிமஸையும்[115] எனக்குப் பின்னால் விட்டுவிட்டேன்" என்று அறிவித்தார். — "அவரை எப்படிப் பின்னால் விட்டுவிட்டீர்கள்?" என்று கேட்டேன். "சரி, எப்படி?" என்று அவர் பதிலளித்தார். "இது மிகவும் எளிமையானது: நான் புனித அத்தோஸ் மலையில் ஒரு சுற்றுக்கட்டை போலச் சுழன்று கொண்டிருக்கிறேன்!" — "சரி, உங்களைப் போல ஒருவர்..." என்றேன் நான், "உங்களைப் போல ஒருவர் வேறில்லை! மரியாதைக்குரிய மேக்சிமஸ் ஒரு உடலற்ற நிலையை அடைந்து பறந்துவிட்டார், நீங்கள் செய்வது போல ஒரு சுழற்கட்டைப் போல சுற்றுவதற்குப் பதிலாக!" அப்போது இந்த மனிதன் தனக்குள் மரண உணர்வை வளர்க்கத் தொடங்கினான், மேலும் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டே இருந்தான்: "நான் இப்போது நரகத்தில் இருக்கிறேன்." சிறிது நேரம் கழித்து, அவர் — தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்வதற்காக என்பது போல — 'இப்போது நான் சாத்தானாகிவிட்டேன், நான் சோதனாகிவிட்டேன், நான் சென்று என் சீடர்களைச் சேர்ப்பேன்' என்று சொல்லத் தொடங்கினார். இவ்வாறு, அந்த மனிதர் ஒரு மாயையில் சிக்கிக்கொண்டார்.

கற்பனையில் கவனம் செலுத்துங்கள்

— ஜெரோண்டா, ஜெபிக்கும்போது, கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கை மற்றும் அது போன்ற பல்வேறு காட்சிகளை நமது மனம் தவிர்க்க வேண்டும் என்று நீங்கள் சொன்னீர்கள். அத்தகைய காட்சிகளை ஏன் தவிர்க்க வேண்டும்?

— அப்பொழுதுதான் சாத்தான் கற்பனைகள் மற்றும் கற்பனை சக்தியின் மூலம் நம்மை ஏமாற்றாமல் இருப்பதற்காக. கற்பனை ஒரு நல்ல விஷயம், அதை புத்திசாலித்தனமாகப் பயன்படுத்தினால், அது பெரும் சக்தியைக் கொண்டிருக்கிறது. உதாரணமாக, சிலர் ஒரு நிலப்பரப்பைப் பார்த்துவிட்டு, ஒரு வருடத்திற்குப் பிறகும், அதை அப்படியே நினைவுகூர்ந்து, ஒரு ஓவியமாக வரையக்கூடியவர்கள் இருக்கிறார்கள். கடவுள் ஒருவருக்கு இந்தத் திறனை வழங்குகிறார், ஆனால் சாத்தான் அதைத் தனது சொந்த நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்துகிறான். மயக்கத்திற்கு எளிதில் ஆளாவோர் தாங்கள் கண்ட அல்லது படித்தவற்றைத் தங்களுக்குப் பிடித்தபடி கற்பனை செய்துகொள்கிறார்கள். பின்னர், தங்கள் கற்பனையில் உருவான அந்தப் பிம்பமே யதார்த்தம் என்று நம்புகிறார்கள். இந்தப் பரிதாபத்திற்குரிய ஆன்மாக்கள் உதவி பெறுவதற்கு, அவர்கள் தொடர்ச்சியான [ஆவிக்குரிய] மேற்பார்வையின் கீழ் இருக்க வேண்டும், ஏனெனில் சாத்தான் அவர்களைத் தொடர்ந்து தவறான வழியில் வழிநடத்துகிறான்.

எனவே, இயல்பாகவே [தெளிவான] கற்பனை வளம் கொண்ட ஒருவரிடம் அவர்கள் தவறாக சிந்திக்கிறார்கள் என்று கூறப்படும்போது, அவர்கள் சற்று நின்று தங்கள் சொந்த எண்ணங்களையே கேள்விக்குட்படுத்த வேண்டும். நான் ஒரு எளிய பெண்ணை அறிந்திருந்தேன், அவர் இடைவிடாமல் பிரார்த்தனை செய்தார் — மேலும், அவர் சொன்னது போல், அடுத்த பிறவியில் இயேசுவைக் காண முடியாது என்பதால், இந்த வாழ்விலேயே அவரைக் காண அனுமதிக்குமாறு கிறிஸ்துவிடம் கேட்டார். உண்மையில், அவர் திருவருட்சாதனத்தைப் பெற நெருங்கியபோது, இரத்தம் தோய்ந்த கூந்தலுடன் ஒரு குழந்தை வடிவில் கிறிஸ்து அவருக்கு திருத்தூயக் கோப்பையில் தோன்றினார். பின்னர் அந்தத் தரிசனம் மறைந்து, அந்தப் பெண் புனிதத் திருவருட்சாதனத்தைப் பெற முடிந்தது. இந்த நிகழ்வுக்குப் பிறகு, அவள் ஒரு சிறப்பு வாய்ந்தவள் என்ற எண்ணத்தால் எதிரி அவளை வாட்டத் தொடங்கினான், மேலும் அவளுடைய கற்பனையைத் தூண்டி, அவளுக்காகத் தொடர்ந்து தனது சொந்த 'திரைப்படக் காட்சிகளை' நடத்தி வந்தான். ஒருமுறை, அத்தோஸ் புனித மலையை விட்டு வெளியே உலகிற்குச் சென்றபோது, ஒரு வீட்டில் இந்தப் பரிதாபமான பெண்ணைச் சந்தித்தேன். அங்கு கூடியிருந்த ஆண்களிடமும் பெண்களிடமும் அவள் தனது கற்பனைக் கதைகளைச் சொல்லி வருவதைக் கேட்டேன். அவளுக்குப் புத்தி புகட்டுவதற்கு எனக்கு மிகுந்த முயற்சி தேவைப்பட்டது. அவளுடைய மாயையான நிலை தெளிந்து, அவள் சுயநினைவுக்கு வர வேண்டும் என்பதற்காக, நான் அனைவர் முன்னிலையிலும் அவளைக் கடுமையாகத் திட்டினேன்.

— ஜெரோண்டா, இந்தத் தோற்றங்கள் வெறும் கற்பனையா?

'கற்பனைகளும் மாயைகளும்.'

'ஜெரோண்டா, அவள் இந்தத் தரிசனங்களைப் பற்றித் தன் ஆன்மீகத் தந்தையிடம் சொல்லவில்லையா?'

'இப்படிப்பட்ட சமயங்களில் என்ன நடக்கும் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? சாத்தான் அத்தகையவர்களை அவர்கள் காண்பதன் மூலம் ஏமாற்றுகிறான். அவர்கள் தங்கள் பகுத்தறிவைப் பயன்படுத்துவதில்லை, மேலும் அத்தகைய "தரிசனங்களைப்" பற்றி தங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையிடம் சொல்ல வேண்டும் என்று அவர்களுக்குத் தோன்றுவதே இல்லை. என்ன ஒரு சூழ்ச்சி நிறைந்த பிசாசு அவன்! ஒரு பயங்கரமான விஷயம்!

ஒருவர் தனது கற்பனைக்குக் கவனம் செலுத்தவில்லை என்றால், சோதனையாளர் மிகவும் எளிமையான, இயல்பான நிகழ்வுகளைக் கூடப் பயன்படுத்தி அவர்களை மாயைக்குள் இட்டுச் செல்ல முடியும். நான் ஸ்டோமியன் மடாலயத்தில் வசித்தபோது, குளிர்காலத்தில் மாலைப் பிரார்த்தனை செய்து கொண்டே அடுப்பை மூட்டுவது வழக்கம். நகரத்திலிருந்து சில சமயங்களில் மடாலயத்திற்கு வரும் பெண்கள், மாலைப் பிரார்த்தனை நேரத்தில், படவரிசையில் உள்ள மிகவும் புனிதமான கடவுளின் தாயின் உருவப்படத்திலிருந்து ஒருவித சடசடக்கும் சத்தம் கேட்பதைக் கவனிக்கத் தொடங்கினர். நான் இந்த சடசடக்கும் சத்தத்தைக் கண்டுகொள்ளவில்லை, ஆனால் அந்தப் பெண்கள் தங்களுக்குள் கிசுகிசுக்கத் தொடங்கினர்: 'இதை உங்களால் நம்ப முடிகிறதா! 'துறவி மாலைப் பிரார்த்தனை வாசிக்கையில், கடவுளின் அன்னையின் திருவுருவத்திலிருந்து ஒரு கிர்-கிர் சத்தம் வருகிறது!' அவர்கள் கிசுகிசுப்பதைக் கேட்ட நான், 'அந்தச் சத்தத்தை எழுப்பும் திருவுருவத்தை ஒருமுறை பார்த்துவிடுவோம்' என்று நினைத்தேன். தெய்வீக நிகழ்வுகளை நான் நம்பவில்லை என்று நான் கூறவரவில்லை — இல்லை, கடவுளின் தாய் மக்களுக்குத் தோன்றி அவர்களுடன் பேசுகிறார் என்றும், நல்ல ஆன்மீக நிலையில் இருப்பவர்கள் அவளைக் காண்கிறார்கள் என்றும் நான் நம்புகிறேன்; இருப்பினும், அத்தகைய சமயங்களில் ஒருவர் கவனமாக இருக்க வேண்டும். சரி, நான் ஒரு நாற்காலியை எடுத்து, அதன் மீது ஏறி, அந்த உருவப்படத்தில் என்ன நடக்கிறது என்று பார்க்க முயன்றேன். என்ன நடந்திருந்தது? அதிசயப் படம் வரையப்பட்ட பலகை பழமையானது, அதன் பின்புறத்திலிருந்து மரக்கட்டிகள் செருகப்பட்டிருந்தன. அடுப்பு நன்றாக சூடானபோது, அந்த மரக்கட்டிகளில் ஒன்று சூடாகி, விரிவடைந்து ஒரு விரிசல் சத்தத்தை எழுப்பியது. பிறகு நான் அந்தப் படத்தில் சில ஆணிகளை அறைந்தேன், அது விரிசல் விடுவதை நிறுத்தியது. அதன்பிறகு, நான் இந்தப் பெண்களிடம் கேட்டேன்: "சரி, இப்போது ஏதேனும் விரிசல் சத்தம் கேட்கிறதா?" — "இல்லை," என்று அவர்கள் பதிலளித்தனர். "சரி," என்று நான் சொன்னேன், "இத்தகைய விஷயங்களுக்கு நீங்கள் எந்த முக்கியத்துவமும் கொடுக்கக்கூடாது." ஒருவர் கவனமாக இருக்க வேண்டும், ஏனென்றால் ஒருவரின் கற்பனைப் பெட்டகம் படிப்படியாகக் கட்டுப்பாடில்லாமல் போகும்போது, அவரது முழு வாழ்க்கையும் மதிப்பற்றதாகிவிடும்.

— ஜெரோண்டா, ஒரு குறிப்பிட்ட [அதிசய] நிகழ்வு கடவுளிடமிருந்து வந்ததா அல்லது சாத்தானிடமிருந்து வந்ததா என்பதை எப்படி அறிவது?

— அது வெளிப்படையானது. அந்த நிகழ்வு கடவுளிடமிருந்து வராதென்றால், பிசாசு ஒரு நபருக்குள் பெருமைக்குரிய எண்ணங்களை ஊட்டுகிறது. மேலும், பிசாசின் தரிசனங்கள் முரட்டுத்தனமானவை: அவன் இறைவார்த்தையை நிந்திக்கவும் கூட முற்படுகிறான். ஒருமுறை, ஒருவன் என் கலிவாவுக்கு வந்தான், அவன் மாயையில் சிக்கி, ஒரு அசுத்த ஆவலால் பிடிக்கப்பட்டிருந்தான். நான் அவனிடம் பேசினேன், அது அவனுக்கு நன்மையாக இருந்தது. பிறகு அவன் என்னிடம் என்ன சொன்னான் தெரியுமா? 'இப்படிப்பட்ட ஞானமான வார்த்தைகளை நான் இதற்கு முன் கேட்டதே இல்லை! நற்செய்தியில்கூட இது போன்ற எதையும் நான் படித்ததில்லை!' என்று சொன்னான். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், அவன் என்னிடம், 'நீங்கள் சொன்னது கிறிஸ்து சொன்னதை விடச் சிறந்தது' என்று சொல்வதற்குச் சமமாக இருந்தது. உங்களில் பெருமை எண்ணங்களை விதைக்க சாத்தான் என்ன செய்கிறான் என்பதை நீங்கள் உணர்கிறீர்களா? யார் என்ன சொன்னாலும், ஒருவன் தன் சொந்த பலத்தால் எதையும் செய்ய முடியாது என்பதையும், அவன் செய்வதெல்லாம் கிறிஸ்துவின் வல்லமையால் நிறைவேறுகிறது என்பதையும் உணராவிட்டால், அத்தகையவன் பிடித்தவர்களிடமிருந்து ஆயிரக்கணக்கான பேய்களை விரட்டியடித்தாலும் கூட, எதையும் சாதிக்க மாட்டான்.

சாத்தான் ஒளிமிகு தூதனாகத் தோன்றுகிறான்

உயரிய பரலோக மகிழ்ச்சியை அனுபவிக்காத ஒருவராகிய, அதாவது [இறைவனின் வருகைகள்] என்ற ஆன்மீக அனுபவம் இல்லாதவர், கவனக்குறைவாக இருந்தால், அவர் எளிதில் மாயையில் விழக்கூடும். சாத்தான் சூழ்ச்சி நிறைந்தவன். அவன் ஒருவரின் இதயத்தை லேசாகத் தூண்டி, அவர்களுக்கு ஒரு இனிமையான உணர்வை ஏற்படுத்துகிறான். இந்த வழியில், இந்த இனிமையான உணர்வு ஆன்மீகமானது மற்றும் தெய்வீகமானது என்ற எண்ணத்தை ஒருவருக்கு ஏற்படுத்தி, சாத்தான் அவர்களை மாயைக்குள் இட்டுச் செல்கிறான். அவன் ஒருவரின் இதயத்தை ஏமாற்றுகிறான், மேலும் தங்களுக்கு நடப்பது ஆன்மீக ரீதியாகச் சரியானது என்று அவர்கள் நம்பத் தொடங்குகிறார்கள். 'எனக்கு எந்த உற்சாகமும் ஏற்படவில்லை,' என்கிறார் அத்தகையவர். ஆம், நீங்கள் நிச்சயமாக எந்த உற்சாகத்தையும் உணரவில்லை; இருப்பினும், நீங்கள் உணர்ந்தது உண்மையான ஆன்மீக மகிழ்ச்சியாக இருக்கவில்லை. ஆன்மீக மகிழ்ச்சி என்பது ஒரு பரலோகமான விஷயம்.

சாத்தான் ஒரு தேவதூதனாகவோ அல்லது ஒரு புனிதராகவோ தோன்றலாம். ஒரு அசுரன், தேவதூதன் அல்லது புனிதர் வேடத்தில், தன்னைச் சுற்றி அமைதியின்மையையும் குழப்பத்தையும் பரப்புகிறான்—அவனே அந்த விஷயங்களின் உருவமாக இருக்கிறான். ஆனால், ஒரு உண்மையான தேவதூதனோ அல்லது புனிதரோ எப்போதும் பரலோக மகிழ்ச்சியையும் பரவசத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறார்கள். ஒரு பணிவான, தூய்மையான நபர், அனுபவமற்றவராக இருந்தாலும், ஒளி தேவதையாகத் தோன்றும் ஒரு அசுரனைக் கடவுளின் தூதனிலிருந்து வேறுபடுத்தி அறிந்துகொள்ள முடியும். ஏனெனில் அத்தகைய நபரிடம் ஆன்மீகத் தூய்மை இருப்பதாலும், அவர் அந்தத் தூதனுக்கு உறவுடையவராக இருப்பதாலும் ஆகும். இருப்பினும், ஒரு தற்பெருமைவாதியும், மாம்சத்திற்கு அடிமையான நபரும் வஞ்சகனான சாத்தானால் எளிதில் மயக்கப்பட்டு விடுகிறார்கள். சாத்தான் ஒளிதூதராக வேடம் போடுகிறார், ஆனால் ஒரு நபர் மனதில் ஒரு எளிய எண்ணத்தைக் கொண்டுவரும் தருணத்தில், சாத்தான் மறைந்துவிடுகிறார். ஒரு மாலை, மாலைப் பிரார்த்தனைக்குப் பிறகு, நான் என் அறையில் (நான் ஸ்டோமியன் மடாலயத்தில் வசித்தேன்) ஒரு இருக்கையில் அமர்ந்து இயேசு பிரார்த்தனையை ஜபித்துக் கொண்டிருந்தேன். திடீரென்று, யாத்ரீகர்களுக்கான விருந்தினர் இல்லமாகப் பயன்பட்ட, மடாலயத்திற்கு வெகு தொலைவில் இல்லாத ஒரு கட்டிடத்திலிருந்து, நரம்பிசைக் கருவிகள் மற்றும் ஒரு கிளாரினெட்டின் ஓசைகள் கேட்டன. நான் மிகவும் ஆச்சரியப்பட்டேன்! 'இவ்வளவு அருகில் கேட்கக்கூடிய இது என்ன விதமான இசை?' என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன். மடாலயத்தின் பாதுகாவலர் திருவிழா ஏற்கனவே முடிந்துவிட்டது. நான் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து, முற்றத்தில் என்ன நடக்கிறது என்று பார்க்க ஜன்னலுக்குச் சென்றேன். நான் சுற்றிப் பார்த்தேன்: எல்லா இடங்களிலும் முழுமையான அமைதியும் நிசப்தமும் நிலவியது. அப்போதுதான் இந்த இசை முழுவதும் தீயவனிடமிருந்து வந்தது என்றும், நான் பிரார்த்தனை செய்வதை நிறுத்துவதற்காகவே அது உద్దேசிக்கப்பட்டது என்றும் நான் உணர்ந்தேன். நான் இருக்கைக்குத் திரும்பி, இயேசு பிரார்த்தனையைத் தொடர்ந்தேன். திடீரென்று, அறை ஒரு பிரகாசமான ஒளியால் நிரம்பியது. எனக்கு மேலே இருந்த கூரையும் மேல் தளமும் மறைந்து, கூரை திறந்தது, மேலும் வானத்தை நோக்கி நீண்ட ஒரு ஒளித்தூணை நான் கண்டேன். இந்த ஒளித் தூணின் உச்சியில், கிறிஸ்துவைப் போல தோற்றமளித்த, நீண்ட முடி மற்றும் தாடியுடன் கூடிய வெளிறிய முடியுடைய ஒரு இளைஞனின் முகத்தை என்னால் காண முடிந்தது. அவனது முகத்தின் பாதி எனக்கு மறைந்திருந்தது, அதனால் அவனது முகத்தை முழுமையாகப் பார்க்க நான் இருக்கையிலிருந்து எழுந்தேன். அந்த நேரத்தில், எனக்குள் ஒரு குரல், 'நீ கிறிஸ்துவைக் காணத் தகுதியானவனாகக் கருதப்பட்டுள்ளாய்' என்று கூறியது. — 'ஆனால், தகுதியற்றவனாகிய நான், கிறிஸ்துவைக் காண்பதற்கு யார்?' என்று நான் பதிலளித்து, சிலுவை அடையாளம் செய்தேன். அதே கணத்தில், ஒளியும், அந்தப் போலி கிறிஸ்துவும் மறைந்தன, மேலும் கூரை அதன் இடத்திற்குத் திரும்பியிருப்பதைக் கண்டேன். ஒருவரின் மனம் சரியாகக் காக்கப்படாவிட்டால், தீயவன் அவர்களுக்குள் பெருமை எண்ணங்களை விதைத்து, கற்பனைகளாலும் பொய்த் தோற்றங்களாலும் அவர்களை மயக்கக்கூடும்; அவை சொர்க்கத்திற்கு வழிவகுக்காமல், அவர்களைக் குழப்பத்தில் தள்ளுகின்றன. எனவே, ஒருபோதும் ஒளியைக் காணும்படி, ஒரு தெய்வீகப் பரிசைப் பெறுவதற்கு, அல்லது அதுபோன்ற எதற்கும் கேட்கக்கூடாது. மனந்திரும்புதலுக்காகக் கேட்க வேண்டும். மனந்திரும்புதல் ஒருவருக்குத் தாழ்மையுணர்வைக் கொண்டுவரும், பின்னர் நல்ல கடவுள் அவர்களுக்குத் தேவையானதைக் கொடுப்பார். ஒருமுறை, நான் சினாய் மலையில் புனித எபிஸ்டிமியாவின் குகையில் வசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு டங்கலாஷ்கா எனக்கு ஒரு உதவி செய்ய விரும்பியது! அந்த அறையை விட்டு வெகுதூரம் செல்லாத இடத்தில் மூன்று அல்லது நான்கு படிகள் இருந்தன. இரவில், வானம் தெளிவாகவும் நட்சத்திரங்கள் பிரகாசமாகவும் இருக்கும்போது, நான் குகைகளுக்கு வெளியே செல்வேன், அந்தப் படிகளில் கீழே இறங்குவதற்கு, என் வழியை ஒளிரச் செய்ய ஒரு லைட்டரைப் பயன்படுத்துவேன். ஒரு இரவு நான் என் லைட்டரைப் பற்றவைக்க முயன்றேன், ஆனால் அது பற்றவில்லை. திடீரென்று, ஒரு தேடல் விளக்கு போல, ஒரு பாறையிலிருந்து ஒரு பிரகாசமான ஒளிக்கற்றை பாய்ந்தது! வாவ், என்னைச் சுற்றியுள்ள எல்லாம் திடீரென்று ஒளிர்ந்தன! 'வேண்டாம்,' என்றேன் நான், 'இப்படிப்பட்ட "ஸ்பாட்லைட்களுக்கு" நீ நீண்ட தூரம் விலகி இருக்க வேண்டும்!' நான் திரும்பிப் பார்த்தேன், அந்த ஒளி உடனடியாக மறைந்துவிட்டது. ஒரு லைட்டரால் என் வழியை ஒளிரச் செய்துகொண்டு நான் அந்தப் படிக்கட்டுகளில் கீழே செல்வதை அந்தப் பிசாசு எவ்வளவு அதிகமாக விரும்பவில்லை என்பது இப்போது புரிகிறது! "ஒரு மனிதன் இவ்வளவு துன்பப்படுவதைப் பார்க்கும்போது, இரக்கமாக இல்லையா?" என்று அவர் என் மீது இரக்கம் கொண்டு கூறினார். "நான் அவனுக்காக ஒரு ஒளியைப் பிரகாசிக்கச் செய்கிறேன்!" இதைத்தான் 'கருணை' என்று சொல்வார்கள்!

— ஜெரோண்டா, இந்த ஒளி கடவுளிடமிருந்து வரவில்லை என்பதை நீங்கள் எப்படி உணர்ந்தீர்கள்?

— அது வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது... ஒரு பயங்கரமான விஷயம்!

கனவுகள் ஏமாற்றுகின்றன

— ஜெரோண்டா, நான் அசிங்கமான கனவுகளால் வாடுகிறேன்…

— உனக்கு ஒரு அசிங்கமான கனவு வரும்போது, அதில் என்ன பார்த்தாய் அல்லது எப்படிப் பார்த்தாய் என்பதை ஒருபோதும் நினைவுபடுத்திக் கொள்ளாதே. ஏனென்றால், பொல்லாதவன் உன்னைப் பகலில் சோதிக்க முடியாவிட்டால், இரவில் வருவான். சில சமயங்களில், நமது பழைய மனுஷன் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறான் என்பதை நாம் காணும்படி, கடவுளே தீயவனை நம் உறக்கத்தில் நம்மைத் தூண்ட அனுமதிக்கிறார். மேலும், எதிரி ஒருவனை அவன் உறக்கத்தில் அணுகி, அவனுக்குப் பல்வேறு கனவுகளைக் காண்பிப்பதும் நடக்கிறது, அதனால், விழித்தவுடன், அத்தகைய நபர் துக்கத்திற்கு ஆளாகக்கூடும். ஆகவே, நீங்கள் கனவுகளுக்கு எந்த முக்கியத்துவத்தையும் கொடுக்கக்கூடாது: உங்கள் மீது சிலுவை அடையாளம் இட்டுக்கொள்ளுங்கள், உங்கள் தலையணை மீது சிலுவை அடையாளம் இட்டுக்கொள்ளுங்கள், அதன் மீது ஒரு சிலுவையையும் ஓரிரு திரு உருவங்களையும் வையுங்கள், மேலும், நீங்கள் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்ததும், இயேசு பிரார்த்தனையைச் சொல்லுங்கள். நீங்கள் கனவுகளுக்கு எவ்வளவு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறீர்களோ, அவ்வளவு அடிக்கடி எதிரி வந்து உங்களைத் தூண்டிவிடுவான். சாத்தான் தனது கனவுகளை பெரியவர்களுக்கு மட்டுமல்ல, குழந்தைகளுக்கும் காட்டுகிறான். அவர்கள் சிறு தேவதைகளாக இருந்தாலும், சாத்தான் உறங்கிக்கொண்டிருக்கும் சிறு குழந்தைகளிடம் கூட வருகிறான். அவர்கள் பயத்தில் துள்ளி எழுகிறார்கள், மேலும் பயந்து கண்ணீருடன் தங்கள் தாயின் மடிக்கு ஓடிவிடுகிறார்கள். மேலும் சில சமயங்களில் தேவதூதர்கள் உறங்கும் குழந்தைகளிடம் வருவார்கள், அவர்கள் தங்கள் உறக்கத்தில் மகிழ்ச்சியால் சிரிப்பார்கள் அல்லது, பெரும் மகிழ்ச்சியால் நிரம்பியவர்களாக, விழித்தெழுவார்கள். இவ்வாறு, தீயவனால் கொண்டுவரப்படும் கனவுகள், ஒருவர் உறங்கும் போது அவர் மீது செலுத்தப்படும் ஒரு வெளிப்புற, விரோதமான செல்வாக்காகும்.

— ஜெரோண்டா, நீங்கள் உறங்கும்போது உங்கள் ஆன்மாவில் விவரிக்க முடியாத ஒரு கனத்தை உணர்ந்தால் என்ன செய்வது? அது என்ன?

— சில சமயங்களில், அத்தகைய கனத்திற்குக் காரணம், ஒரு நபர் பகலில் வாழும் கவலையான நிலையாகவோ, அல்லது அவர்கள் அனுபவிக்கும் பல்வேறு பயங்கள், சந்தேகங்கள் மற்றும் அது போன்றவையாகவோ இருக்கலாம். மேலும், நிச்சயமாக, தங்களாஷ்கா இதை எல்லாம் பயன்படுத்திக் கொள்ளும். ஒரு நபரைக் குழப்பத்தில் தள்ளுவதற்காக, இந்த பயங்கள், கவலைகள் மற்றும் சந்தேகங்களை எந்தவொரு கலவையிலும் மாற்றி அமைக்கும் திறன் அதுக்குண்டு. பெரும்பாலும், ஒரு நபர் மிகவும் லேசாகத் தூங்குவதால், அவர்கள் விழித்திருப்பதாக நினைத்து, இந்த கனத்த உணர்வு—அது அவர்களின் சுவாசத்தைக்கூட நெரிப்பதாக இருந்தாலும்—நீங்குவதற்காகப் பிரார்த்தனை செய்கிறார்கள்.

மேலும் சில சமயங்களில் இதுவும் நடக்கும்: சாத்தான் எந்த வடிவத்தையும், ஒரு புனிதரின் வடிவத்தையும் கூட எடுத்து, கனவில் தோன்றும். ஒருமுறை, அவன் கபடோசியாவின் புனித அர்சேனியஸின் உருவத்தில் ஒரு நோயுற்ற மனிதனுக்கு கனவில் தோன்றி அவனிடம், "நான் புனித அர்சேனியஸ். நீ இறக்கப் போகிறாய் என்று உனக்குச் சொல்ல வந்தேன். என்னைக் கேட்கிறாயா? நீ இறக்கப் போகிறாய்!" அந்த மனிதன் பயந்துவிட்டான். ஆனால் ஒரு புனிதர் ஒருபோதும் அப்படிப் பேச மாட்டார். மேலும், ஒரு நோயாளி உண்மையிலேயே இறக்கவிருக்கும் பட்சத்தில், ஒரு புனிதர் அவனது மரணத்தைப் பற்றி எச்சரிக்க அவனுக்குத் தோன்றினாலும், அந்தப் புனிதர் அதை மென்மையாகக் கூறுவார்: 'நீ எவ்வாறு துன்புற்று வருகிறாய் என்பதைக் கடவுள் கண்டுள்ளார், எனவே அவர் உன்னை இந்த உலகத்திலிருந்து அழைத்துச் செல்வார். உங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்." ஒரு புனிதர் ஒருபோதும் ஒரு நோயாளியிடம், "நான் சொல்வதைக் கேட்கிறீர்களா? நீங்கள் இறந்துவிடுவீர்கள்!" என்று சொல்ல மாட்டார்.

— கெரொண்டா, ஒருவர் தூக்கத்தில் கத்துவது ஏன்?

— அவர்கள் கத்துவது நல்லது, ஏனென்றால் அப்போது அவர்கள் விழித்துக்கொள்கிறார்கள்… பல கனவுகள் பதட்டத்திலிருந்து உருவாகின்றன. ஒரு நபர் பதட்டமாகவோ அல்லது சோர்வாகவோ இருக்கும்போது, அந்த பதட்டமோ அல்லது சோர்வோ உள்ளுக்குள் அவர்களை அரித்து , அவர்கள் குழப்பமான கனவுகளைக் காண்கிறார்கள். நான் அன்றாடம் பலரைச் சந்தித்து, அவர்களின் பல்வேறு பிரச்சனைகளைக் கேட்பேன். பிறகு, தூக்கத்தில், நான் யாரிடமாவது திட்டுவேன்: 'கடவுளற்ற அற்பப் பிறவியே,' என்று கத்துவேன், 'உனக்கு யாரைப் பற்றியும் கவலை இல்லை!' பிறகு, என் சொந்தக் கூச்சலிலேயே நான் விழித்துக்கொள்வேன்.

— ஜெரோண்டா, சில நிகழ்வுகள் உண்மையில் நடக்கும் என்பதை ஒருவரால் தங்கள் கனவுகளிலிருந்து புரிந்துகொள்ள முடியுமா?

— இல்லை, கனவுகளுக்கு எந்த முக்கியத்துவமும் கொடுக்கக்கூடாது. அவை இனிமையானதாகவோ அல்லது விரும்பத்தகாததாகவோ எதுவாக இருந்தாலும், அவற்றை நம்பக்கூடாது, ஏனெனில் அது மாயையில் விழும் அபாயத்தை ஏற்படுத்தும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தொண்ணூற்றைந்து சதவீத கனவுகள் ஏமாற்றக்கூடியவை. அதனால்தான் புனிதத் தந்தையர்கள் கனவுகளுக்கு எந்த முக்கியத்துவமும் கொடுக்கக்கூடாது என்று கூறுகிறார்கள். மிகச் சில கனவுகள் மட்டுமே கடவுளிடமிருந்து வருகின்றன, ஆனால் அத்தகைய கனவுகளைப் புரிந்துகொள்ளக் கூட, ஒருவருக்குத் தூய்மையும் பிற தேவையான முன்நிபந்தனைகளும் இருக்க வேண்டும் — கடவுளின் அருளைப் பெற்ற நீதியுள்ள யோசேப்பு [116] மற்றும் தீர்க்கதரிசி தானியேல் போல. "நான்," என்றார் தானியேல் நெபுகாத்நேசருக்கு, "நீங்கள் கண்ட கனவு என்னவென்றும் அதன் பொருள் என்னவென்றும் உங்களுக்குச் சொல்வேன்."[117] ஆனால் தீர்க்கதரிசி தானியேல் எத்தகைய நிலையை அடைந்திருந்தார்! அவர் சிங்கங்களுடன் குழியில் அமர்ந்திருந்தார், சிங்கங்கள் பசியுடன் இருந்தபோதிலும் அவருக்குத் தீங்கு செய்யவில்லை.[118] ஹப்பகுக் தானியேலுக்கு உணவு கொண்டு வந்தபோது, அவர், "தேவன் உண்மையிலேயே என்னை நினைவுகூர்ந்தாரா?" என்றார்.[119] உண்மையாகவே, தேவன் தீர்க்கதரிசி தானியேலை நினைவுகூராவிட்டால், வேறு யாரைத்தான் அவர் நினைவுகூர்ந்திருப்பார்?

— கெரொண்டா, சிலருக்குக் கனவுகள் வருவதில்லை.

— அவர்கள் கனவு காணாதது நல்லதுதான்! அவர்கள் டிக்கெட்டுகள் அல்லது பெட்ரோலுக்காகப் பணத்தை வீணடிக்கிறார்கள்! ஒரு கனவில், ஒரே நிமிடத்தில், யதார்த்தத்தில் பல மணிநேரங்கள் அல்லது பல நாட்கள் நீடிக்கும் நிகழ்வுகளைக் காணலாம். ஏனெனில் தூக்கத்தின் போது, நேரம் என்பதே இல்லாமல் போகிறது. இதிலிருந்துதான் ஒருவரால் சங்கீதத்தின் வார்த்தைகளைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்: '...'கர்த்தராகிய உமது பார்வையில், ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்த காலமான நேற்று போலவே...'[120]

தரிசனங்கள் குறித்து

— ஜெரோண்டா, தங்களுக்கு ஏற்பட்ட தரிசனங்கள், ஒரு குறிப்பிட்ட புனிதரைப் பார்த்தது போன்ற விஷயங்களைப் பற்றி எங்களிடம் கூறும் மக்களிடம் நாங்கள் என்ன சொல்ல வேண்டும்?

— அத்தகையவர்களுக்கு எச்சரிக்கையாகவும், அடக்கமாகவும் இருக்குமாறு அறிவுறுத்துவது நல்லது. தரிசனங்களைப் பொறுத்தவரை இந்த அணுகுமுறை மிகவும் நம்பகமானது, ஏனெனில் ஒரு தரிசனம் கடவுளிடமிருந்து வந்ததா அல்லது சாத்தானிடமிருந்து வந்ததா என்பதை அனைராலும் பகுத்தறிய முடியாது. ஆனால் ஒரு தரிசனம் கடவுளிடமிருந்து வந்தாலும், ஒருவர் அதை முதல் பார்வையில் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடாது. கடவுள், தம் படைப்பான மனிதன் அந்தத் தரிசனத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாததைக் காணும்போது [வருந்தாமல், மாறாக], ஒரு விதத்தில், இரக்கத்தால் உந்தப்படுகிறார். ஏனெனில், ஒரு தரிசனம் மீதான அத்தகைய அணுகுமுறை, ஒருவரிடம் பணிவு உள்ளது என்பதைக் காட்டுகிறது.

ஒரு உண்மையான புனிதர் ஒரு நபருக்குத் தோன்றி, அந்த நபர் அந்தத் தோற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றால், அந்த நபரின் ஆன்மாவை எப்படி அடைந்து, அவர் விரும்பும் இடத்திற்கு அதை வழிநடத்துவது என்று கடவுளுக்குத் தெரியும். எச்சரிக்கை தேவை, ஏனெனில் [ஒரு புனிதருக்குப் பதிலாக] ஒரு மோசக்காரர் வரக்கூடும், அவர் [பிசாசு போன்ற] 'தொலைக்காட்சியை' இயக்கி, தனது நிகழ்ச்சியைத் தொடங்குவார்...

மக்களிடமிருந்து எந்த உதவியும் பெறாத ஒரு பெண் எனக்கு நினைவிருக்கிறது, எனவே அவள் தெய்வீக உதவியைப் பெறுவதற்குத் தகுதியுடையவளாக இருந்தாள். இந்தப் பெண்ணுக்கு உதவ விரும்பிய கடவுள், அவளுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட தரிசனத்தை அளித்தார். இருப்பினும், இந்தத் தரிசனத்தைத் தொடர்ந்து, சாத்தான் அவளுக்குள் பின்வரும் எண்ணத்தை ஊட்டினான்: 'யார் அறிவார்கள், ஒருவேளை கடவுள் உனக்கு அத்தகைய தரிசனத்தை அருளியிருக்கலாம், ஏனெனில் அவர் உன்னை ஏதேனும் உயர் பணிக்காகத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கலாம்!' அவள் அத்தகைய பிசாசுத்தனமான யோசனைகளை நம்பத் தொடங்கிய தருணத்திலிருந்தே, பிசாசு தன் வேலையைத் தொடங்கினான், அவளும் அவனது சக்தியின் கீழ் வீழ்ந்தாள். இருப்பினும், இறுதியில், கடவுள் மீண்டும் ஒருமுறை அவள் மீது கருணை காட்டினார். அவளுக்கு ஒரு தரிசனம் ஏற்பட்டது, மேலும் ஒரு குரல் அவளிடம், "தந்தை பைசியஸுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதுங்கள், உங்களுக்கு ஏற்பட்ட அனைத்து தரிசனங்களையும் விவரித்து எழுதுங்கள்" என்று கூறியது. அவள் எனக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினாள், மேலும் தனக்கு ஏற்பட்ட அனைத்து தரிசனங்களையும் விவரித்தாள். தீயவன் அவளை முழுமையாக வாட்டி வதைத்திருந்தான். ஆம், அவளுடைய அனைத்து தரிசனங்களும் உண்மையானவையே, ஆனாலும் அவற்றில் ஏறக்குறைய அனைத்தும் சோதனையாளனிடமிருந்து வந்தவையாகும். அவள் கண்ட தரிசனங்கள் அனைத்திலும், முதலாவதும் கடைசியானதும் மட்டுமே கடவுளிடமிருந்து வந்தவை. அவளை உணர்வு நிலைக்குக் கொண்டுவரவும், மாயையிலிருந்து விடுவித்துக் கொள்ள உதவவும், கடவுள் இந்தக் கடைசித் தரிசனம் நிகழ அனுமதித்தார். இறுதியில், அந்தப் பாவம் செய்த பெண் என் ஆலோசனையை ஏற்றுக்கொண்டு, தான் அனுபவித்த அந்தப் பிசாசுத்தனமான தரிசனங்களின் வலையிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்டாள்.

மாயையின் கீழ் இருக்கும் ஒருவரின் வேறுபடுத்தும் அம்சங்கள்

— ஜெரோண்டா, ஒருவர் மாயையின் கீழ் இருக்கிறார் என்பதை எப்படி அறிவது?

— இதை அவனது வெளித்தோற்றத்திலிருந்தே நீங்கள் அறிந்துகொள்ளலாம். ஒரு மாயையில் சிக்கிய நபர் வெளிப்படையாக ஒருவித போலி 'பற்றின்மை' என்ற ஆடையை அணிந்திருக்கிறான். அவன் பணிவாகவும் சாந்தமாகவும் தோன்றுகிறான், ஆனாலும் அவனுக்குள் பெரும் ஆணவம் — அதாவது தன்னைப் பற்றி அவன் கொண்டிருக்கும் உயர்ந்த எண்ணம் — மறைந்திருக்கிறது. குழப்பமடைந்த ஒருவரின் கண்களை நீங்கள் பார்த்தால், அவர் மற்ற அனைவரையும் எறும்புகளைப் போல, பரிதாபமானவர்களாகக் கருதுவதைக் காண்பீர்கள். இருப்பினும், குழப்பமடைந்த ஒருவர் உச்சரிக்கும் வார்த்தைகளிலிருந்தும் நீங்கள் அவரைப் புரிந்துகொள்ளலாம். பலரால் ஒரு புனிதராகக் கருதப்பட்ட குழப்பமடைந்த ஒரு மனிதரை நான் நினைவுகூர்கிறேன். கிறிஸ்து குதிரையில் ஏறித் தன்னிடம் தோன்றினாராம். கிறிஸ்து தன் கைகளில் ஒரு ஒயின் புட்டியை வைத்திருந்தாராம், அதிலிருந்து இந்த மனிதருக்குக் குடிக்கக் கொடுத்தாராம், அதன் பிறகு இந்த மனிதர் தீர்க்கதரிசன வரத்தைப் பெற்றாராம்! ஒருமுறை, இந்த 'தீர்க்கதரிசி' மக்களிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு மனிதர் அவரிடம் கேட்டார்: 'நான் ஏன் அற்புதங்கள் செய்ய முடியாது?' — 'ஏனென்றால் நீ இன்னின்ன பாவங்களைச் செய்திருக்கிறாய்...' — என்று அந்த மயங்கிய மனிதன் பதிலளித்து, அந்த மற்றவன் உண்மையில் செய்திருந்த பாவங்களைப் பட்டியலிடத் தொடங்கினான். அந்தப் பாவம் செய்தவன் பீதியடைந்து என்னிடம் வந்து நடந்ததை எல்லாம் சொன்னான். 'இங்கே கேள், " என்று அவனிடம் சொன்னேன், 'புனிதர்கள் மக்களை ஏளனம் செய்வார்கள் என்று நீங்கள் உண்மையிலேயே நினைக்கிறீர்களா? மக்களை ஏளனம் செய்வது சாத்தான் மட்டுமே. [இந்த ஏமாற்றப்பட்ட மனிதனின் வாயின் மூலம்] பேசுவது சாத்தான் என்பதை நீங்கள் உணரவில்லையா? மேலும் அவன் சொல்வது உண்மையாக இருந்தாலும், அந்த உண்மையைப் பேசுவது சாத்தான் தான்.' மற்றொரு பெண்மணி, பேய்பிடித்த ஒரு பெண்ணை, பேய்களை ஓட்டுவதாகவும் அற்புதங்களைச் செய்வதாகவும் வதந்தி பரவிய ஒருவரிடம் அழைத்துச் சென்றதை என்னிடம் கூறினார். இந்த 'அற்புதக்காரர்' இரு பெண்களையும் ஒரு கைவிடப்பட்ட சிற்றாலயத்திற்குள் அழைத்துச் சென்றார். அவர்கள் சிற்றாலயத்திற்குள் நுழைந்தவுடன், அவர் ஒரு எபிட்ராக்லியோனை எடுத்து அணிந்து கொண்டார். அந்தப் பெண் மிகவும் திகைப்படைந்தாள்! ஒரு உலகியல் மனிதன் உண்மையில் ஒரு எபிட்ராக்லியனை அணிந்திருக்கிறானே! 'நீங்கள் ஒரு பாதிரியா?' என்று அவனிடம் கேட்டாள். 'எல்லா "பாதிரிகளும்" எதற்குத்தான்!' என்று அவன் பதிலளித்து, மதகுருமார்களைக் கண்டிக்கத் தொடங்கினான். இவ்வாறு அந்தத் துரதிர்ஷ்டசாலியான பெண்கள் அவன் ஒரு மாயையில் இருக்கிறான் என்பதை உணர்ந்து, எழுந்து நின்று தப்பி ஓடினர்.

மாயையும் பைத்தியமும்

— கெரோண்டா, மாயையின் பிடியில் சிக்கி, ஏதேனும் ஒரு வகையான மனநலக் கோளாறால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு நபரா?

[121]— எப்போதும் இல்லை. மாயை என்பது ஒரு விஷயம்; மனநோய் என்பது மற்றொன்று. சிலர் வெறுமனே மாயையில் விழுகிறார்கள். மற்றவர்கள் மாயையில் விழுந்து மனநலம் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். மாண்ட் அத்தோஸில் ஒரு துறவியை எனக்குத் தெரியும், அவர் யாரிடமும் கேட்பதில்லை. அவர் தனது மடத்தை விட்டுவிட்டு அத்தோஸில் சுற்றித் திரிந்தார். தான் ஒரு துறவற வாழ்க்கையை வாழ விரும்புவதாகக் கூறி, அதற்கு என் ஆசியைப் பெறுவதற்காக அவர் என்னிடம் நான்கு அல்லது ஐந்து முறை வந்தார். ஒவ்வொரு முறையும், அவர் தனது விரதங்களை ஏற்றுக்கொண்ட மடாலயத்திற்கே திரும்பிச் செல்லுமாறு நான் அறிவுறுத்தினேன். இறுதியில், அவர் ஒரு கலிவாவை வாங்கி, அங்கு தனியாக வசித்தார். அத்தகைய துறவற வாழ்க்கையில் ஏழு மாதங்களுக்குப் பிறகு, அவர் என் குடிலுக்கு வந்தார். 'உங்கள் மடத்திற்குத் திரும்பிச் செல்லுங்கள்,' என்று நான் அவரை வற்புறுத்தினேன். "இப்போது," அவன் பதிலளித்தான், "நான் மடாலயத்திடமிருந்து விடுவிப்புக் கடிதம் பெற்றுவிட்டேன், அவர்கள் என்னை மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள்." — "கவனமாக இரு," என்று நான் அவனைக் கண்டித்தேன், "மிகவும் கவனமாக இரு. குறைந்தபட்சம், உன் சொந்த விருப்பப்படி வாழாமல், கீழ்ப்படிதலுடன் வாழ, ஏதேனும் ஒரு மூத்தவருடன் உன்னை இணைத்துக் கொள்ள முயற்சி செய்." — "விசுவாசத்தைப் பொறுத்தவரை," அவன் பதிலளித்தான், "நான் கடவுளின் சித்தத்திற்குக் கீழ்ப்படிவேன்." — "வா, வா," நான் அவனைத் திட்செய்து கூறினேன், "ஏதேனும் ஒரு மடாலயத்தில் சேர்க்கப்படக் கேள்." — "நான் ஒரு துறவி ஆன பிறகு," அவன் பதிலளித்தான், "இப்போது திரும்பிச் செல்ல வேண்டுமா? நீ போய் ஒரு மடாலயத்தில் சேரக் கேள்." — "நான் மட்டும் ஏன் கேட்க வேண்டும்?" என்று அவனுக்கு உதவ விரும்பிய நான் கேட்டேன். "நீயுடன் சேர நான் கேட்க வேண்டும் என்றால், நான் என் முழு மனதுடனும் அதைச் செய்வேன்." — "விஷயம் இதுதான்," என்று அவன் பதிலளித்தான், "என்னைக் கவனமாகக் கேள். நீ அமைதியான வாழ்க்கையில் சோர்வடைந்து, மடாலயத்தில் சேர விரும்பினால், அப்போதும் சென்று கேள்!' அவன் இந்த முறையில்—இவ்வளவு வெட்கமின்றி—நடந்துகொண்டதைக் கண்டு, நானும் அவனைத் தனியாக விட்டுவிட்டேன். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, இந்தத் துறவியை ஒரு அசுத்த ஆவி ஆட்கொண்டிருப்பதையும், மேலும் அவர் பைத்தியமாகிவிட்டார் என்பதையும் நான் அறிந்தேன். சாத்தான், கடவுளின் திருத்தாயின் வடிவில் அவருக்குத் தோன்றி, "என் குழந்தாய், என் காலடியில் நீ தலைவணங்கினால், பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஏழு வரங்களையும் நான் உனக்குத் தருவேன்..." என்று கூறினான். அந்தப் பரிதாபகரமானவன் நினைத்தான்: 'இப்போது நான் பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஏழு வரங்களையும் பெற்று எல்லோரையும் மிஞ்சிவிடுவேன்!' என்று. மேலும், தரையில் விழுந்து, அவன் சாத்தானுக்கு வணக்கம் செய்தான். அவன் வணங்கிய உடனேயே, சாத்தான் அவனை உலுக்கினான், மேலும் ஒரு அசுத்த ஆவி அவன் உள்ளே பிரவேசித்தது. இருப்பினும், இந்தப் பிசாசுத்தனமான அதிர்ச்சி அவனது மனநிலையையும் உலுக்கியது. அவன் புரோட்டோபிஸ்டாட்டாக விரும்பினான்; அவன் புனித கினோட்டிற்குச் சென்று, கினோட்டின் கதவுகளைப் பூட்டிக்கொண்டு, புரோட்டோபிஸ்டாட்டின் கோலியை எடுத்துக்கொண்டு, தன்னைத்தானே மெச்சிக்கொண்டு, படிக்கட்டுகளில் இறங்கத் தொடங்கினான். புனித கினோட்டின் படிக்கட்டுகளில் இறங்கி வரும் புதிய 'புரோட்டோபிஸ்டாட்டை'க் கண்டு கரியஸில் உள்ள துறவிகள் வியப்படைந்தனர்! சில துறவிகள் அந்த நோயாளியை ஒரு ஜீப்பில் அமைதியாகப் பின்தொடர்ந்து, கரியஸிலிருந்து சிறிது தொலைவில், அவரை வாகனத்தில் ஏற்றி ஒரு மனநல மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றனர். பிடித்தமை தொடர்பான அவரது நிலை இப்போது மேம்பட்டுள்ளது, ஆனால் அவர் இன்னும் மனநோயால் அவதிப்படுகிறார்.

— கெரொண்டா, மாயையின் பிடியில் இருக்கும் ஒரு நபர், ஒரு விதத்தில், பிசாசு பிடித்தவராக இல்லையா?

— சரி, அவர் வேறு என்னவாக இருக்க முடியும்? அவர் வெறுமனே பிசாசு பிடித்தவர் அல்ல — மாயையின் வசப்பட்ட ஒருவர், பிசாசு பிடித்த ஒருவரை விட தன்னுள் அதிகமான பேய்களைக் கொண்டிருக்கலாம். இருப்பினும், மாயையின் வசப்படுவது ஒரு விஷயம், பிசாசு பிடிப்பது என்பது வேறு விஷயம்.

வழிகெடச் செய்யப்பட்டவர்களிடம் கவனமாக இருக்க வேண்டும்

[உலகில்] இரண்டு அல்லது மூன்று ஆன்மீகத் தந்தையர்கள் உள்ளனர், அவர்களுடைய அற்பமான பக்தி அவர்களுடைய மனக் குழப்பத்துடன் இணைந்துள்ளது. இந்த ஆன்மீகத் தந்தையர்கள் மக்களைத் தவறான வழியில் வழிநடத்துகிறார்கள். மேலும் அவர்கள் அனைவரையும் பிசாசு பிடித்தவர்களாகக் கண்டறிகிறார்கள். அவர்கள் யாரையும் கேட்க மாட்டார்கள்.

"நான் ஒரு குரு, ஆகையால் எனக்கு அதிகாரம் உண்டு!" என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள். இது போன்ற நிகழ்வுகளைப் பற்றி நீங்கள் கேள்விப்பட்டால், என்ன நடக்கிறது என்பதை மக்களுக்கு விளக்கி, அவர்களைச் சிந்திக்க வைங்கள், ஏனெனில் இது போன்ற ஆன்மீகத் தந்தையர்கள் திருச்சபைக்குத் தீங்கு விளைவிக்கிறார்கள். இத்தகைய ஆன்மீகத் தந்தையர்களின் செல்வாக்கிற்கு ஆளானவர்களிடம் கூறுங்கள்: 'சரியான [கறைபடியாத] ஆன்மீகத் தந்தையைக் கண்டுபிடித்து, அவரிடமிருந்து உதவி பெற வழிகாட்டுதலை நாடுங்கள்.' இந்த 'மூப்பர்கள்' என் பெயரையும், என் புகைப்படத்தையும்கூடப் பயன்படுத்தும் அளவிற்குச் செல்கிறார்கள் — தங்களுக்கு என்னுடன் நல்ல உறவு இருப்பதாக மக்களுக்குக் காட்டிக்கொள்ள.

இந்த ஆன்மீகத் தந்தையர்கள் குறைந்த அறிவாற்றல் கொண்டவர்கள் என்பது தெளிவாகிறது, எனவே அவர்களுக்குச் சில தள்ளுபடிச் சூழ்நிலைகள் உள்ளன. இருப்பினும், சிலர் நெறிமிகுந்தவர்களாகவும், வேண்டுமென்றே எச்சத்தை ஒயின் என்று கூறுகிறவர்களாகவும் உள்ளனர். அத்தகைய ஒரு நபர்—ஒரு முன்னாள் கணக்காளர்—தன்னை எனது பயிற்சியாளராகக் காட்டிக்கொண்டு, தற்போது வடக்கு கிரீஸ் முழுவதும் பயணம் செய்து வருகிறார். நான் அவருக்குப் பேய் உணர்தல் வரத்தையும், மேலும் 'ஐந்து பிற வரங்களையும்' வழங்கியதாக அவர் கூறுகிறார். இந்த வழியில், அவர் மக்களை ஏமாற்றிப் பணம் வசூலிக்கிறார்.

— கெரொண்டா, இந்த மனிதர் ஒரு மதகுருவா?

— இல்லை, ஒரு பொதுமனிதர். அவர் ஒருமுறை டாஃபனியில் என்னைச் சந்தித்தார், ஆனால் நான் அவரைப் பார்க்காமல் நழுவிச் சென்றார். 'கடவுளின் உண்மையான பிள்ளை'! குறைந்தபட்சம் அவருக்குக் குடிப்பழக்கம் இருப்பது ஒரு நல்ல விஷயம். அவர் மது வாசனையடிக்கும். சிலர் அவரைத் தள்ளாடியபடி நடப்பதைப் பார்த்து அவரைப் பற்றி சந்தேகப்படத் தொடங்குகிறார்கள்.

ஓ, மக்களின் வலியிலிருந்து லாபம் ஈட்டி, அந்த வலியை ஒரு தொழிலாக மாற்றும் எத்தனை ஏமாற்றுக்காரர்கள் இருக்கிறார்கள்! அப்படிப்பட்ட ஒரு மோசக்காரன் ஒரு விதவைப் பெண்ணிடம் சொன்னான்: 'உங்கள் இறந்த கணவரின் கைகளில் ஒன்று கல்லறையில் சிதைந்து போகவில்லை, ஏனெனில் அவரது ஆன்மாவுக்குப் பிரார்த்தனை தேவைப்படுகிறது.' — 'சரி, இப்போது நான் என்ன செய்வது?' என்று அந்தப் பாவம் பெண்மணி நினைத்தாள். 'என் கணவரின் ஆன்மாவுக்காக அவர் பிரார்த்தனை செய்வதற்கு நான் அவருக்குச் சில பணம் தருகிறேன்.' அவளிடமிருந்து கணிசமான அளவு பணத்தை வாங்கிய பிறகு, அவர் சிறிது நேரத்திலேயே அவளிடம் கூறினார்: 'சரி, நாம் முதல் ஆபத்தைத் தவிர்த்துவிட்டோம். 'உங்கள் கணவரின் நிலை இப்போது சற்று மேம்பட்டுள்ளது...' அந்த ஏழைப் பெண் அந்த ஏமாற்றுக்காரனுக்கு தொடர்ந்து பணம் கொடுத்து வந்தாள்; அவளுடைய கணவரின் ஆன்மா அமைதி அடைய வேண்டும் என்ற பெயரில், அவன் அவளுடைய செல்வத்தின் பாதியைக் கைப்பற்றினான்!

மேலும், நம்பிக்கை என்ற போர்வையில், சிலர் மந்திரங்களை முணுமுணுத்து, நோய்வாய்ப்பட்டவர் மீது சிலுவை அடையாளம் காட்டி, அவர்களைக் குணப்படுத்துவதாகக் கூறுகிறார்கள். மக்களும் ஏமாற்றப்படுகிறார்கள்; அவர்கள் பாவ அறிக்கை செய்யச் செல்வதில்லை, நோய்வாய்ப்பட்டோருக்கான திருவருட்சாதனத்தை வழங்க அல்லது பொருத்தமான ஜெபத்தைச் சொல்ல ஒரு குருவைத் தங்கள் வீட்டிற்கு அழைப்பதும் இல்லை, ஆனாலும் அவர்கள் இந்த மோசடிக்காரர்களிடம் செல்கிறார்கள். மேலும், தற்செயலாக, அவர்கள் இந்த மோசடிக்காரர்களிடம் ஒரு பெரிய தொகையை விட்டுச் செல்கிறார்கள். ஒரு கிராமத்தில், வழிதவறிய அவர்களில் இருவர் மிகவும் லாபகரமான ஒரு தொழிலைத் தொடங்கினார்கள்—ஒரு முறையான கூட்டுறவு!… உதாரணமாக, சாத்தான் அவர்களுடைய சக கிராமவாசிகளில் ஒருவருக்குக் கடுமையான தலைவலியை உண்டாக்குவான், அல்லது, சாத்தானின் தூண்டுதலால், ஒரு கிராமவாசிக்கு திடீரென முதுகுவலி ஏற்படும். பிறகு, அந்தப் பிசாசு இந்த ஏமாற்றப்பட்ட மனிதர்களில் ஒருவரிடம் சென்று, 'இவருக்கு இன்ன காரணத்திற்காகக் கடுமையான தலைவலி இருக்கிறது' என்று கூறும். ஒரு பொருத்தமான வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி, இந்த ஏமாற்றப்பட்ட மனிதர், நோய்வாய்ப்பட்ட தனது கிராமவாசியிடம், 'உங்கள் தலை ஏன் வலிக்கிறது என்று எனக்குத் தெரியும்' என்று கூறி, அவரது நோய்க்கான 'காரணத்தை' உடனடியாக விளக்குவார். 'இது உண்மை!' என்று பாதிக்கப்பட்டவர் ஆச்சரியத்துடன் கூறுவார். 'இந்த வெளிப்பாட்டைப் பாருங்கள்! தலைவலி நீங்க நான் இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்?' 'இப்படிப்பட்டவரிடம் போங்கள், அவர் உங்களுக்கு உதவுவார்,' என்று அந்த மயங்கியவர், அவரை மற்றொரு மயங்கியவரிடம் அனுப்புவார். மக்களைத் தனது வசீகரத்தின் கீழ் வைத்திருக்க சாத்தான் எவ்வளவு தந்திரமான ஒரு திட்டத்தை வகுத்திருக்கிறான் என்பதைப் பார்க்கிறீர்களா? அவன் ஏமாற்றப்பட்ட இருவரை ஒன்று சேர்த்து ஒரு 'மருத்துவக் கூட்டுறவை' உருவாக்கினான்! ஒருவர் நோயறிதல் செய்வார், மற்றொருவர் குணப்படுத்துவார் என்று கூறப்பட்டது! மக்களைத் திருச்சபையிலிருந்து விலக்கி வைப்பதற்காகவே சாத்தான் இதைச் செய்தான்.

மாயையில் உள்ளவர்களின் மலிவான பரிசுகள்

— ஜெரோண்டா, மக்களுக்கு ஒரு பிரச்சனை வரும்போது, அவர்கள் ஏன் வழிகெட்டவர்களிடம் அடிக்கடி செல்கிறார்கள்?

— ஏனென்றால், பிசாசின் வரங்கள் மலிவானவை மற்றும் பெற எளிதானவை. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மயக்கத்தில் உள்ளவர்கள் தங்களிடம் வருபவர்களிடம் கடினமான எதையும் கோருவதில்லை; அவர்கள் மக்களுக்கு ஆறுதல் அளிக்கிறார்கள் மற்றும் அவர்களின் உணர்ச்சிகளை நியாயப்படுத்துகிறார்கள். ஆகவே, இந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான ஆன்மாக்கள், தங்கள் பாவங்களுக்கு மனந்திரும்புவதற்கும், ஒரு ஆன்மீகத் தந்தையிடம் சென்று அறிக்கையிடுவதற்கும் பதிலாக, அத்தகைய வஞ்சகர்களை — அதாவது, பிசாசுத்தனையே — தேடிச் சென்று தங்கள் பிரச்சனையைத் தீர்க்கும்படி கேட்கிறார்கள். அதன் பிறகு அவர்கள் துன்பப்படுகிறார்கள், ஆனால் பிசாசு அவர்களைக் கட்டுப்படுத்தி, அவர்கள் மீது அதிகாரம் பெற்றுவிட்டது என்பதை உணர்வதில்லை.

— ஜெரோண்டா, சொல்லுங்கள், ஏன் மக்கள் இதுபோன்ற வஞ்சகர்களை நம்புகிறார்கள்?

— மக்களின் மனங்கள் மயக்கப்பட்டுள்ளன. தங்களைச் சரியான பாதையில் வழிநடத்துவதாகக் கூறிக்கொண்டு, அதே சமயம் தங்கள் தோள்களில் ஒரு மூட்டையைச் சுமந்து, அதில் வேறு யாரும் இல்லை, சாத்தான் மட்டுமே பதுங்கியிருக்கும் நிலையில் உள்ளவர்கள் எத்தனை பேர் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா! இருப்பினும், நல்ல கடவுள் சாத்தான் முற்றிலும் கவனிக்கப்படாமல் இருக்க அனுமதிப்பதில்லை. சில சமயங்களில் ஏமாற்றுக்காரர்கள் சுமந்து செல்லும் மூட்டையிலிருந்து ஒரு கொம்பு அல்லது சாத்தானின் வால் துருத்தி வெளியே வரும். அதைப் பார்க்கும் மக்கள், 'ஓ, அது என்ன? ஒரு கொம்பா? ஒரு வாலா?' என்று திகிலுடன் கூச்சலிடுகிறார்கள். — 'இல்லை, இல்லை, என்ன பேசிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்!' "என்ன கொம்பு? என்ன வால்? அது... ஒரு வெண்டைக்காய் தான்," என்று ஏமாற்றுக்காரர்கள் அவர்களை ஆற்றுப்படுத்தி, தங்கள் கண்களை ஏமாற்றி, சாத்தானின் செயலை நல்லது மற்றும் பயனுள்ளது என்று காட்ட முயற்சிப்பார்கள்.

இங்கு, மடாலயத்தில், ஒருமுறை ஒரு ஏமாற்றுக்காரரின் தலைமையில் ஒரு குழுவினர் வந்தனர். அந்த ஏமாற்றுக்காரர் சுமார் பத்து பேரைத் தன்னைச் சுற்றி ஒன்றுகூட்டி, தன்னை அவர்களின் ஆன்மீகத் தந்தையாகக் காட்டிக்கொண்டிருந்தார். "நீங்கள் ஏதேனும் கிறிஸ்தவ அமைப்பில் சேர்ந்தவர்களா?" என்று நான் அவர்களிடம் கேட்டேன். அவர்கள் பதிலளிக்கவில்லை. "ஏதேனும் சங்கத்தில் சேர்ந்தவர்களா?" அவர்கள் மௌனமாக இருந்தனர். "உங்களுக்கு ஆன்மீகத் தந்தை யாராவது இருக்கிறாரா?" மௌனம். பிறகு அவர்கள் என்னை நெருங்கி வந்து எனக்கு வணக்கம் செலுத்தத் தொடங்கினர். இந்த மயங்கிய மனிதன் அவர்களை ஒரு மயக்க நிலையில் வைத்திருக்கவே அவர்களை இங்கு அழைத்து வந்திருந்தான். பிற்காலத்தில் அவன், "நாங்கள் மூப்பர் பைசியோஸுடன் இருந்தோம், அவரும் எங்களுடன் உடன்படுகிறார்!" என்று கூறுவான். இது புரிகிறதா? நான் அவனைச் சந்தித்திருக்கக் கூடாது, ஏனென்றால் நான் அவனைச் சந்தித்த என்பதே இந்த மனிதனின் நோக்கத்திற்கு வலு சேர்க்கும். அவன் மிகவும் சந்தேகத்திற்குரியவனாகத் தெரிந்தான்! ஆனால், அங்கு மண்டியிட்டுக் கொண்டிருந்த அவனது பரிதாபகரமான சீடர்களைப் பார்க்கும்போது, அவர்கள் இந்த ஏமாற்றுக்காரனால் ஏமாற்றப்பட்டிருந்தார்கள் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

— ஜெரோண்டா, நீங்கள் அவர்களிடம் எதையாவது சொல்லவில்லையா?

— நான் அவர்களிடம் பேசினேன், ஆனால் அவர்கள் இங்கிருந்து சென்றவுடன், அந்தப் பொல்லாதவன் அவர்களுக்கு வேறு ஏதாவது சொல்வான். எப்படியாவது, அவன் அவர்களைத் தன் வழிக்கே திருப்பிக் கொண்டு வருவான்.

— ஜெரோண்டா, சொல்லுங்கள், வழிகெட்டவர்களிடமிருந்து ஒருவரை எப்படிப் பாதுகாத்துக் கொள்வது?

— நமது திருச்சபையின் ஒழுங்கில் நிலைத்திருப்பதன் மூலம் இதைச் செய்ய முடியும். நிச்சயமாக, ஒருவர் அறியாமையால் வழிதவறிய ஒருவரைப் பின்தொடர்ந்தால், கடவுள் அவரைக் கைவிட மாட்டார். அத்தகையவர் தனது தவறை உணர்ந்து, மீண்டும் உண்மைக்குத் திரும்புவதற்குக் கடவுள் உதவுவார்.

தவறாக வழிநடத்தப்பட்டவர்களைச் சீர்திருத்துதல்

— ஜெரோண்டா, சில தவறான எண்ணங்களை வளர்க்கும் ஒருவரை இயல்பான நிலைக்குத் திரும்ப உதவுவது எது?

— அவர்கள் இருக்கும் பரிதாபகரமான நிலையை உணர்வதும், தங்கள் எண்ணங்கள் அனைத்தையும் தங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையிடம் அறிக்கையிடுவதும், அவர் சொல்வதெல்லாம் கேட்டு கீழ்ப்படிவதும் அவர்களுக்கு உதவும். அத்தகையவர் கடவுளின் கருணை மீண்டும் தங்களுக்குக் கிடைக்க, தொடர்ந்து கடவுளிடம் மன்றாட வேண்டும். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், இயல்பான நிலைக்குத் திரும்பி இரட்சிக்கப்படுவதற்கு, அவர்கள் தங்களைத் தாழ்த்திக் கொள்ள வேண்டும்

மேலும் பாருங்கள்: கடவுளின் தீர்ப்புகளும் அறிவுரைகளும் ஆழமான பள்ளம் போன்றவை. ஆ, அவருடைய அன்புக்கு எல்லையே இல்லை! ஒருவன், குழப்பமான எண்ணங்கள் நிறைந்த தலையுடன், அடிக்கடி அத்தோஸுக்கு வந்து என் கலிவாவில் என்னைப் பார்ப்பான். நான் அவனிடம் என்ன சொன்னாலும், அவன் கேட்க மாட்டான். அவர் எல்லாவற்றையும் முற்றிலும் திரித்துப் பேசினார். புனித மலையை விட்டு வெளியேறிய பிறகு, அவர் பிரசங்கிக்கத் தொடங்கினார், மக்களுக்குப் பெரிய [ஆன்மீக] தீங்கு விளைவித்தார். நான் அவருக்குப் பிரசங்கிக்க அனுமதி கொடுத்ததாக அவர் கூறினார், இந்த வழியில் அவர் மக்களின் மனதைக் குழப்பினார். பல காலத்திற்கு முன்பு, நான் அவருக்கு ஆசீர்வாதமாக சில புத்தகங்களைக் கொடுத்தேன்; மேலும், அவர் என்னுடன் கலந்தாலோசனை செய்வதாக மக்கள் நம்புவதற்காக, இந்தப் புத்தகங்களையே அவர் மற்றவர்களுக்குக் காட்டுவார். ஆனால் ஒரு நாள், அத்தகைய 'பிரசங்கங்களில்' ஒன்றின் போது, ஒரு சிறு கணத்திற்கு தெய்வீக அருள் அவரை முற்றிலும் கைவிட்டது, மேலும் அவர் மிகவும் அசிங்கமான மொழியைப் பயன்படுத்தி கிறிஸ்துவையும் கடவுளின் பரிசுத்தமிக்க தாயையும் நிந்திக்கத் தொடங்கினார். இத்தகைய இறை நிந்தனைகளைக் கேட்ட மக்கள் திகிலடைந்து ஓடிவிட்டனர். பின்னர் ஒரு காவல்துறை வாகனம் வந்து அவரை ஒரு மனநல மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றது. பாருங்கள், கடவுளின் அன்பு எந்த அளவிற்கு நீண்டு செல்கிறது! கடவுள் தம்முடைய பெயர் நிந்திக்கப்படுவதைக் கூட அனுமதிக்கிறார்—அதுவரை, அவருடைய படைப்புகள் உதவியைப் பெற்று, தீமையைத் தவிர்க்கின்றன!

— ஜெரோண்டா, வழிதவறிச் சென்ற ஒருவர், தான் தவறு செய்ததை உணர்ந்து மனந்திரும்பினால், அவருடைய சீடர்களும் மனந்திரும்புவார்களா?

— அவனது மனந்திரும்புதல் உண்மையானது என்றால், அவன் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, தான் தவறு செய்துவிட்டதாகத் தன் பின்தொடர்பவர்களிடம் கூறி, அவர்களை மீண்டும் சரியான [ஆன்மீக] பாதைக்கு வழிநடத்த முயற்சி செய்ய வேண்டும். இருப்பினும், அத்தகைய ஒருவரின் மாயையான கருத்துக்கள் அறியப்பட்டாலும், அவர் மாயையில் தொடர்ந்து இருக்கும்போது, அவரது சீடர்கள் மென்மையாகவும் கவனமாகவும் அறிவூட்டப்பட்டு எச்சரிக்கப்பட வேண்டும். ஏனெனில், மாயையில் உள்ள சிலர் தங்கள் கருத்துக்களை திருச்சபைக்குள்ளேயே பரப்பும் அளவிற்குச் செல்கிறார்கள். ஆகவே, அத்தகையவர்களின் சீடர்கள், தங்களுக்குக் கற்பிக்கப்பட்டது ஒரு மாயை என்று திடீரென உணரும்போது, அவர்கள் வழிதவறி, திருச்சபையிலிருந்து பிரிந்துவிடும் அபாயம் உள்ளது.

அத்தியாயம் 4.
'ஏமாற்றுபவர்களும் ஏமாற்றப்பட்டவர்களும்'[122]

பெந்தேகோஸ்தேயர்களின் மாயையைப் பற்றி[123]

— ஜெரோண்டா, பெந்தேகோஸ்தே மாயையால் வழிதவறும்வர்கள் தங்களுக்கு தரிசனங்கள் கிடைப்பதாகவும், வெவ்வேறு மொழிகளில் பேசுவதாகவும் மற்றும் பலவற்றையும் கூறுகிறார்கள். அவர்கள் விவரிப்பது வெறும் கற்பனையா, அல்லது அது உண்மையில் பிசாசுகளின் செல்வாக்கின் கீழ் நடக்கிறதா?

— இது சாத்தானின் கிரியை. ஏனெனில், பெந்தேகோஸ்தேவாதிகளின் பிழையாக்கினுக்குள் விழுந்து, அவர்களிடமிருந்து ஞானஸ்நானம் பெறுவதன் மூலம், மக்கள் தங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட புனித ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபையின் பரிசுத்த ஞானஸ்நானத்தை மிதித்துத் தள்ளுகிறார்கள். 'பாவங்களுக்குப் பரிகாரமாக ஒரே ஞானஸ்நானத்தை அறிக்கையிடுகிறேன்,' என்று திருவிளங்கியல் கூறுகிறது. ஆகவே, அத்தகைய மதப்பிரிவு ஞானஸ்நானத்தைப் பெறுவதன் மூலம், இந்தப் பரிதாபத்திற்குரிய ஆன்மாக்கள் பிசாசுப் பிடியின் கீழ் விழுந்து, பல்வேறு புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒலிகளை உச்சரிக்கத் தொடங்குகிறார்கள் — வேறு மொழிகளில் பேசுவதாகக் கூறப்படுகிறது. "இது," என்கிறார்கள் பெந்தேகோஸ்தேவாதிகள், "பெந்தேகோஸ்தேவின் பரிசுத்த ஆவியானவர் பேசுகிறார்." ஆனால் இது உண்மையில், பெந்தேகோஸ்தேவின் பரிசுத்த ஆவியானவர் அல்ல, மாறாக அசுத்த ஆவிகளின் ஒரு பெரும் கூட்டமாகும். மேலும், 'அந்நிய நாவிலே பேசுவது' என்பது அங்கே எங்கிருக்கிறது! அவர்கள் எல்லா விதமான தொடர்பற்ற முரண்பாடான பேச்சை உச்சரிக்கிறார்கள்: அவர்கள் தாங்களே என்ன பேசுகிறார்கள் என்பதைக் கூட அவர்கள் புரிந்துகொள்வதில்லை. மேலும், அவர்கள் இந்த முட்டாள்தனமான பேச்சை எல்லாம் ஒரு டேப் ரெக்கார்டரில் பதிவுசெய்து, அதன் அடிப்படையில் கணக்கீடுகளைச் செய்து, அதன் மூலம் முடிவு செய்கிறார்கள்: 'இந்த டேப்பில், "ஹல்லேலூயா" என்ற சொல் இன்ன மொழியில் இத்தனை முறை, மற்றும் இன்னொரு மொழியில் இத்தனை முறை உச்சரிக்கப்பட்டது...' என்று. ஆனால் இதன் நோக்கம் என்ன? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இந்த அர்த்தமற்ற பேச்சில், உலகின் மொழிகளில் ஒன்றில் 'ஹல்லேலூயா' போன்ற ஒலிகளை நிச்சயமாகக் காண முடியும்! பாருங்கள்: இதுபோன்ற 'அந்நிய பாஷைகளில் பேசுதல்' என்பது பிசாசுகளின் கிரியையாகும். இருப்பினும், அவர்கள் இந்தத் தீய செயலைப் பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிரியையாகக் கருதுகிறார்கள், மேலும் பெந்தேகோஸ்தே நாளில் பரிசுத்த அப்போஸ்தலர்கள் அனுபவித்ததை தாங்களும் அனுபவிப்பதாகக் கூறுகிறார்கள். அவர்கள் நம்புவது [கடவுளுக்கு எதிரான] இறை நிந்தனை, அதனால்தான் இந்த மக்கள் பிசாசு பிடிக்கப்படுகிறார்கள்.

— கெரொண்டா, அவர்கள் ஏன் மீண்டும் ஞானஸ்நானம் செய்யப்படுகிறார்கள்?

— ஏனெனில் அவர்கள் கூறுவது: 'நான் குழந்தையாக ஞானஸ்நானம் பெற்றேன், அப்போது எனக்கு என்ன செய்யப் போகிறார்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் இப்போது நான் அதை முழுமையாக அறிந்த நிலையில் ஞானஸ்நானம் பெறுகிறேன்.' இந்த வழியில், அவர்கள் மீண்டும் ஞானஸ்நானம் பெறுகிறார்கள், மேலும் [இந்த மதப்பிரிவு ஞானஸ்நானத்திற்கு முன்பு செய்த] தங்கள் பாவங்களுக்குப் பரிகாரம் தேடுகிறார்கள். ஆனால், திருச்சபை குழந்தை ஞானஸ்நானத்தை நடத்தவில்லை என்றால், ஞானஸ்நானம் பெறாமல் இறக்கும் குழந்தைகளின் ஆன்மாக்கள் என்ன ஆகும்? இதனால்தான், திருத்தூய ஞானஸ்நான அருட்சாதனத்தில், ஞானப்பரிசாரகர் குழந்தையின் சார்பாக ஒரு உத்தரவாதியாகச் செயல்படுகிறார்; அவர் நம்பிக்கை அறிக்கையை ஓதுகிறார் [குழந்தையின் சார்பாக] மேலும் அந்தக் குழந்தை பருவ வயதை அடையும் வரை அதற்கான பொறுப்பை ஏற்கிறார். ஆனால், குழந்தைகளுக்கு ஞானஸ்நானம் செய்வது உண்மையில் அவர்களுக்குச் செய்யும் அநீதியா? நிச்சயமாக இல்லை. மாறாக—ஞானஸ்நானம் பெற்ற ஒரு குழந்தை தெய்வீக உதவியைப் பெறுகிறது, ஏனெனில் அவர் கிறிஸ்துவின் திருவருட்சாதனங்களில் பங்குகொள்கிறார். மேலும், அவர்கள் வயது வந்தவுடன், ஏதேனும் பாவத்தால் புனித ஞானஸ்நானத்தின் திருவருட்சாதனத்தை அசுத்தப்படுத்தினால், அவர்கள் மீண்டும் ஞானஸ்நானம் பெற வேண்டும் என்று அர்த்தமல்ல! திருச்சபையில் தவம் மற்றும் அறிக்கை ஆகியவை உள்ளன, அவை ஒரு நபர் செய்த பாவங்களைக் கழுவி விடுகின்றன.

நெருப்பில் நடப்பவர்கள் பற்றி[124]

— ஜெரோண்டா, புனித கான்ஸ்டான்டின் திருவிழாவின் போது, நெருப்பு நடப்பவர்கள் எரியும் கரியின் மீது எரியாமல் நடப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. இந்த நிகழ்வு என்ன?

— இது ஒரு பிசாசு சம்பந்தப்பட்ட நிகழ்வு, அதே நேரத்தில் ஒரு வஞ்சகமும் கூட. மேலும், அவர்கள் தங்கள் கைகளில் ஒரு சிலுவையையோ அல்லது புனித உருவத்தையோ பிடித்தபடி எரிந்த கரியின் மீது நடனமாடுவது வெட்கக்கேடானது, ஏனென்றால் இப்படிச் செய்வது என்பது விசுவாசத்தைக் கைவிடுவதாகும். கடவுளின் அருள் அத்தகையவர்களிடமிருந்து விலகிவிடுகிறது, அதனால்தான் பிசாசு அவர்களுக்கு உதவுகிறான். ஆனால் அதற்குப் பிறகும் சாத்தான் எப்படி அவர்களுக்கு உதவாமல் இருக்க முடியும்? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர்கள் அவனது உதவிக்கு 'உரிமை பெற்றவர்கள்' ஆயிற்றே!

ஆனால் இந்த விஷயத்தில்—அதாவது சூடான நிலக்கரியின் மீது நடப்பதில்—அவர்களின் சொந்த தந்திரமும் அவர்களுக்கு உதவுகிறது. நெருட நடப்பவர்கள், நிகழ்ச்சி நடைபெறும் இடத்திற்கு முன்கூட்டியே வந்து, அனைத்தையும் தயார் செய்கிறார்கள். அதாவது, அவர்கள் பிளேன் மரக் கிளைகளை எரிக்கிறார்கள், அவை குறைவான நிலக்கரியையும் அதிக சாம்பலையும் உருவாக்குகின்றன, மேலும் நடனமாடும்போது, எங்கு காலடி வைப்பது என்பதை அவர்கள் துல்லியமாக அறிந்திருக்கிறார்கள். இந்த மரக்கட்டைகள் பற்ற வைக்கப்பட்ட பிறகு அதன் சுடர்கள் நீண்ட நேரம் எரியும் என்பதால், அவர்கள் ஏன் ஹோம் ஓக் அல்லது ஸ்ட்ராபெரி மரத்தின் கிளைகளை நெருப்புக் குழியில் போடுவதில்லை என்று நான் வியக்கிறேன். அடுத்த முறை வேறு யாராவது அவர்களுக்காக நெருப்புக் குழியைக் கட்ட வேண்டும், பிறகு அவர்கள் சென்று அந்தச் சுடர்கள் மீது நடனமாடட்டும்!

ஒருவர் என்னிடம் கூறினார்: "இதுதான் ஒரு அதிசயம்! நெருப்பு நடப்பவர்கள் வெறும் கால்களுடன் கனல் மற்றும் சாம்பல் மீது நடக்கிறார்கள், ஆனால் அவர்களுக்கு எரியவில்லையே." — "அது உங்களுக்கு ஆச்சரியமாகத் தெரியவில்லையா?" என்று அவரிடம் கேட்டேன். "பேய்கள் நரகத்தின் நெருப்பில் பல ஆண்டுகளாக—உண்மையில், பல நூற்றாண்டுகளாக—இருக்கின்றன, ஆனால் அவற்றுக்கும் எரியவில்லையே! அதுதான் வியக்கத்தக்க விஷயம், யாரோ ஒருவர் கரியும் சாம்பலும் கலந்த மீது சிறிது தூரம் நடந்து எரிந்து போகவில்லை என்பது அல்ல."

புனர்ஜென்மம்[125]

— ஜெரோண்டா, சிலர், கல்வியறிவு பெற்றவர்கள் கூட, மறுபிறவி நம்பிக்கையை ஏன் நம்புகிறார்கள்?

— மறுபிறவி என்பது மக்களுக்கு, குறிப்பாக கடவுளற்ற, நம்பிக்கையற்ற மக்களுக்குப் பொருத்தமானதாக இருக்கிறது. இந்தப் பொய்க் கற்பனைதான் சாத்தானின் மிகப்பெரிய வஞ்சகம். மக்களின் ஆன்மாக்கள் இந்த உலகத்தை விட்டு வெளியேறி மீண்டும் இதற்குத் திரும்புகின்றன என்ற கருத்தின் மூலம், சாத்தான் அத்தகையவர்களைப் பாவ வாழ்க்கையிலேயே வைத்திருக்கிறான். "என்ன பெரிய விஷயம்?" என்று மறுபிறவி நம்பிக்கை கொண்டவர்களுக்கு சாத்தான் தூண்டுகிறான். "இந்த முறை நீங்கள் தோல்வியுற்றால், அடுத்த முறை, மீண்டும் இந்த வாழ்க்கைக்குத் திரும்பும்போது வெற்றி உங்களைக் காத்திருக்கும். மீண்டும் தோல்வியுற்றால், நீங்கள் மீண்டும் வருவார்கள், பின்னர் மீண்டும்... நீங்கள் பரிணாம வளர்ச்சி அடைவீர்கள்!.." அதன்பிறகு, மக்கள், "நானும் இந்தப் பாவத்தைச் செய்தால் என்ன பெரிய விஷயம்?" என்று கூறி, எல்லாவற்றையும் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். அவர்கள் மனந்திரும்புதல் இல்லாமல், கவனக்குறைவாக வாழ்கிறார்கள். சாத்தான் இந்த மக்களை எப்படி குருடாக்கி, நரகத்தில் வைத்திருக்கிறான் என்பதைப் பாருங்கள்! பிறவி மறுபிறப்பு என்ற பொய்க் கொள்கையை விட, சாத்தானிடமிருந்து வந்த மிகப்பெரிய வஞ்சகத்தையோ அல்லது புனைவையோ நான் கண்டதில்லை: மக்களை நரகத்திற்குள் சேர்ப்பதற்காகவே அவன் அதைக் கண்டுபிடித்தான். மேலும், சாத்தான் உங்களை ஒருமுறை பிடித்துவிட்டால், அவர் உங்களைத் திரும்பிச் செல்ல விடுவார் என்று நினைக்கிறீர்களா? பிறவி மறுபிறப்புக் கோட்பாடு அனைத்து இந்துக் கோட்பாடுகளிலும் மிக மோசமானது.

ஒரு மாலைப் பொழுதில், ஒரு இளைஞன் என் குடிசைக்கு வந்தான். "நான் மாலைத் துதியோதிக்க இருந்த நேரத்தில் என்னைப் பார்க்க வந்துவிட்டாயே," என்று அவனிடம் சொன்னேன். "நீ இன்னும் இது போன்ற முட்டாள்தனங்களைச் செய்து கொண்டிருக்கிறாயா?" என்று பதிலளித்துவிட்டுச் சென்றான். அடுத்த நாள் அவன் திரும்பி வந்து, தனக்கு ஏற்பட்ட தரிசனங்களைப் பற்றி என்னிடம் சொல்லத் தொடங்கினான். "நீயோ," என்று நான் கேட்டேன், "இதற்கு முன் ஹஷீஷ் பயன்படுத்தியிருக்கிறாயா?" "ஆம்," என்றான் அவன், "நான் வழக்கமாகப் பயன்படுத்துவேன். ஆனால் இந்தத் தரிசனங்கள் எனக்குக் கிடைத்த அன்று, நான் சிறிதளவும் ஹஷீஷ் புகைக்கவில்லை!" — "ஒருவேளை," என்று அவனிடம் கேட்டேன், "நீங்கள் மறுபிறவி பற்றி புத்தகங்கள் படித்திருக்கிறீர்களா?" — "ஆம்," என்று அவன் பதிலளித்தான். அவன் தவறு செய்தது அங்கேதான். அவன் மறுபிறவி பற்றி அதிகமாகப் படித்திருந்தான்; அவனது சொந்த சுயநலம் அதனுடன் கலந்துவிட்டது, மேலும் அவன் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு பெரிய மனிதனாக இருந்தான் என்று சாத்தான் அவனுக்குக் கனவுகளைக் காட்டத் தொடங்கியது! அது எல்லாம் முட்டாள்தனம்! பிறகு, ஒரு தரிசனத்தில், அவர் 'சொர்க்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்', ஆனால் சொர்க்கத்தில் அவரது பெயர் இன்னும் 'பதிவு செய்யப்படவில்லை', அதனால் அவர் மீண்டும் கீழே வரச் சொல்லப்பட்டார். சாத்தான் அவரை இந்த நிலைக்குக் கொண்டு வந்திருந்தான். 'நீ எனக்குச் சொன்ன அனைத்தும்,' நான் அவனிடம் சொன்னேன், 'முழுக்க முழுக்க குப்பை. நீ அதை உண்மையிலேயே நம்பினாயா?'

துரதிர்ஷ்டவசமாக, இத்தகைய முட்டாள்தனமான விஷயங்களை நம்பும் படித்தவர்கள்கூட இருக்கிறார்கள். என் கலிவா அருகே ஒரு குட்டி கழுதை மேய்ந்துகொண்டிருந்தது. அது துறுதுறுப்பாக இருந்ததால், நான் அதற்கு நாசர் என்று பெயரிட்டேன்.[126] ஒரு நாள் ஒரு யாத்ரீகர் என்னைப் பார்க்க வந்தார்—சுவிட்சர்லாந்தில் வசிக்கும் ஒரு கிரேக்க மனிதர். நான் அந்தக் கழுதையை நாசர் என்று அழைப்பதை அவர் கேட்டிருந்தார், அடுத்த முறை வந்தபோது, இரண்டு இனிப்புப் பெட்டிகளைக் கொண்டு வந்தார் – ஒன்று சாதாரணப் பெட்டி, மற்றொன்று பரிசுப் பெட்டி. "இந்த இனிப்புகள் உங்களுக்காக," என்று என்னிடம் கூறி, சாதாரண இனிப்புப் பெட்டியைக் கொடுத்தார். "இந்த அருமையான கேக்குகள் நாசருக்காக. அப்போது கூட அவன் தான் உண்மையான நாசர் என்பதை நான் உணர்ந்தேன். நான் அவனைச் சந்தித்தபோது, அவன் என் மீது பார்த்த அந்தத் துயரமான பார்வை என் இதயத்தைத் துளைத்தது!" வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், நாசர் ஒரு கழுதையாக மறுபிறவி எடுத்துவிட்டதாக அவர் நினைத்தார்! மேலும் அவர் அதை உண்மையாகவே நம்பினார்! "என் நண்பரே," என்று அவரிடம் சொன்னேன், "உங்களுக்குச் சரியாகப் புரிகிறதா? அந்தக் கழுதையை நான் நாசர் என்று அழைக்கிறேன், ஏனென்றால் அது மிகவும் சுறுசுறுப்பாக இருக்கிறது!" ஆனால், என் எல்லா முயற்சிகளுக்கும் மத்தியிலும், அவர் என்னைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

ஆனால் அது ஒன்றும் இல்லை! நான் உங்களுக்கு மற்றொரு சம்பவத்தைப் பற்றிச் சொல்கிறேன். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஜெர்மனியின் கிரீஸ் ஆக்கிரமிப்பின் போது அங்கு கொல்லப்பட்ட ஜெர்மன் வீரர்களின் நினைவைக் கௌரவிக்க ஒரு ஜெர்மன் குழு கிரீட்டிற்கு வந்தது. ஜெர்மானியர்கள் தங்கள் நிகழ்வை நடத்தி கொண்டிருந்தபோது, ஒரு விவசாயி பொருட்களால் நிரம்பிய கழுதையுடன் அவர்களைக் கடந்து சென்றார். கூட்டத்தைப் பார்த்த கழுதை ஊளையிடத் தொடங்கியது. ஜெர்மானியர்களில் ஒருவர் இதை, அந்தக் கனைத்த கழுதை போரில் கொல்லப்பட்ட தனது சகோதரன் என்றும், அவன் ஒரு கழுதையாகப் பிறவி எடுத்ததாகவும் அர்த்தப்படுத்திக் கொண்டார்! தனது 'சகோதரன்' தன்னை அடையாளம் கண்டு, தனது கனைப்பின் மூலம் வாழ்த்து தெரிவிப்பதை உணர்ந்த அந்த ஜெர்மானியர், மரியாதை நிமித்தமாக நிமிர்ந்து நின்று, தனது கையை இராணுவ வணக்கத்தில் முன்னோக்கி நீட்டினார்... என்ன ஒரு நகைச்சுவை!... ஒரு கணமும் தாமதிக்காமல், அந்த ஜெர்மானியன் விவசாயியிடம் ஓடிச்சென்று கேட்டார்: "கழுதையை என்ன விலைக்குத் தருவீர்கள்? நான் வாங்குகிறேன்." — "நரகத்திற்குப் போ, உனக்கு எங்கே என்று தெரியும்..." — என்று விவசாயி பதிலளித்தார். இருப்பினும், அந்த ஜெர்மானியன் அவரைப் பொருட்படுத்தாமல், ஏற்கனவே மார்க் பணத்தை எண்ணிக் கொண்டிருந்தார்: இன்னும், இன்னும் அதிகமாக... "போய்விடுங்கள், என்னைப் போக விடுங்கள்," என்று அந்தப் பண்ணையார் கெஞ்சினார். மேலும், இன்னும் அதிகமாக... இறுதியில், அங்கிருந்த பார்வையாளர்களில் ஒருவர் அந்தப் பண்ணையாரிடம் கூறினார்: "அட முட்டாளே, முட்டாளே. அவர் அந்தக் கழுதையை ஒரு 'மெர்சிடிஸ்' காரைப் போல விலைக்கு வாங்குகிறார்." அதனால், அதை அவனிடம் கொடுத்துவிடு.' அந்தப் பண்ணைக்காரன் ஒரு கணம் நின்று யோசித்துவிட்டு, கழுதையின் கயிறுகளை அவிழ்த்து, அதன் சவாலை அகற்றிவிட்டு, அந்த விலங்கை ஜெர்மானியரிடம் கொடுத்தார். கண்களில் கண்ணீருடன், அந்த ஜெர்மானியர் கழுதையை எடுத்துக்கொண்டு ஜெர்மனிக்குச் சென்றார்!

— கெரொண்டா, இது எல்லாம் உண்மையா?

— இதைவிடத் தீவிரமானதாக இருக்க முடியாது! மிகவும் நம்பகமான ஒருவரிடமிருந்து இந்தக் கதையைக் கேட்காமல் இருந்திருந்தால், நானே இதை நம்பியிருக்க மாட்டேன்.

இந்து மதத்தில் தவ வாழ்க்கை முறைகள்[127]

— ஜெரோண்டா, யோகாவில் அவர்கள் மேற்கொள்ளும் கடுமையான தவம் போன்ற பயிற்சிகளால் இந்துக்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு சுயக்கட்டுப்பாட்டை அடைகிறார்களா?

— அவர்கள் இந்தப் பயிற்சிகள் அனைத்தையும் செய்கிறார்கள், ஆனால் இறுதியில் அவர்கள் என்ன சாதிக்கிறார்கள்? ஆர்த்தடாக்ஸ் விரதம் மற்றும் பொதுவாக ஆன்மீகத் தவம் ஆகியவை எப்போதும் ஒரு உயர்ந்த ஆன்மீக இலக்கை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன — அது ஆன்மாவின் புனிதೀകരணம். ஆனால், நாம் பேசிக்கொண்டிருக்கும்வர்களின் சாத்தானிய, உலகியல் சார்ந்த தவ வாழ்க்கை, உடல் நெகிழ்வாக மாறுவதற்காகவும், காகித கராயோஸ் ([128] ) போல கைகளையும் கால்களையும் வளைத்துக்கொள்ளவும், இந்த 'தவற்சார்பாளர்கள்' சில முட்டாள்களால் பாராட்டப்படுவதற்காகவும், கேலிக்குரிய பேய்கள் அவர்களைப் பார்த்து சிரிப்பதற்காகவும் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. இத்தகைய கிழக்கத்திய துறவியத்தை கடைப்பிடிக்கும் எவரும், குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே தங்கள் கால்களை நீட்டத் தொடங்குகிறார்கள்; ஒரு காலை ஒரு தோளின் மீதும், மறுகாலை மறுதோளின் மீதும் போட்டு, இந்த நிலையில் அமர்ந்தபடி பிரார்த்தனை செய்கிறார்கள். அவர்கள் நீண்ட நேரம் தங்கள் கைமுட்டிகளால் ஒரு மணல் மூட்டையைத் தட்டுவதால், அவர்களின் கைகளில் தடிப்புகள் உருவாகின்றன, பின்னர் அவர்களால் கற்கள், பலகைகள் போன்றவற்றை உடைக்க முடிகிறது.

இருப்பினும், கிழக்கத்திய மதங்களைப் பின்பற்றுபவர்களால் விவரிக்கப்படும் உணர்வுகளையும் அனுபவங்களையும் விளக்க முடியும். உதாரணமாக, அவர்கள் தங்கள் நாக்கால் மூக்கின் நுனியைத் தொடும்போது அல்லது, அதற்கு நேர்மாறாக, அதை உள்ளே இழுத்து, தங்கள் நாக்கின் நுனியைக் குரல்வளையைத் தொடும்போது, அவர்கள் ஒருவித எரிச்சலை உணர்கிறார்கள், ஒருவித இனிமையான கூச்ச உணர்வை அனுபவிக்கிறார்கள், மேலும் கூறுகிறார்கள்: "நாங்கள் அமிர்தத்தை [தேவர்களின் பானம்] பருகியுள்ளோம்." பின்னர் அத்தகைய "தீவிரவாதிகள்" தங்கள் காதுகளுக்கு அருகிலுள்ள நரம்புகளின் மீது விரல்களை அழுத்தி, ஒருவித முணுமுணுப்பைக் கேட்கத் தொடங்குகிறார்கள்: "ஓஓஓ..." இசை! அல்லது அவர்கள் தங்கள் விரல்களைக் கண்களின் மீது அழுத்த, அவர்களின் கண்களுக்கு முன்னால் சிறிய நட்சத்திரங்கள் மின்னத் தொடங்குகின்றன! அல்லது சில சமயங்களில் அவர்கள் விரிந்த கண்களுடன் சூரியனை உற்றுப் பார்ப்பார்கள், பின்னர் கண்களைச் சுருக்கிப் பார்க்கும்போது ஒரு ஒளியைக் காண்பார்கள்! 'இதோ,' என்பார்கள் அவர்கள், 'நாங்கள் விரும்பியதை அடைந்துவிட்டோம். நாங்கள் படைக்கப்படாத ஒளியைக் கண்டுவிட்டோம்!' பிறகு சாத்தான் அவர்களிடம் கூறுவான்: 'ஆ, அப்படியென்றால் உங்களுக்கு ஒளி வேண்டுமா? "சரி, அப்படியானால், நான் அதை உங்களுக்குத் தருகிறேன்." என்று சாத்தான் அவர்களின் கற்பனையைத் தூண்டுகிறான், அதன் விளைவாக அவர்கள் தங்கள் விரல்களைக் கண்களுக்கு மேல் வைத்து அழுத்தாமலோ அல்லது சூரியனைப் பார்க்காமலோ "ஒளியைக்" காண்கிறார்கள். சாத்தான் அடிக்கடி எங்களை [ஓர்தடாக்ஸ் துறவிகளை] ஏதேனும் ஒரு ஒளி அல்லது அது போன்ற ஒன்றைக் காட்டி ஏமாற்ற முயற்சிக்கிறான். நாங்கள் அவனிடம் இதைக் கேட்கவில்லை; நாங்கள் இந்த ஒளியைப் புறக்கணிக்கிறோம், ஆனாலும் அவன் எங்களை ஏமாற்ற முயற்சிக்கிறான்! அப்படியிருக்க, ஒருவரே சாத்தானை இதற்குத் தூண்டினால் என்ன சொல்ல முடியும்! எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, சாத்தானுக்கு ஒரு காரணத்தைக் கொடுங்கள்!

— ஜெரோண்டா, அப்படியானால், அவர்களுக்குப் பல்வேறு தரிசனங்களைக் காட்டுவது சாத்தான்தானா?

— ஆம், அவன் அவர்களைத் தூண்டுகிறான், அவர்களின் கற்பனையை மிகுந்த அளவிற்கு உயர்த்துகிறான், பின்னர் அவர்களை மாயையில் மூழ்கடிக்கிறான்.

மேலும் நமது நாட்டார் சிலர் இந்தியப் போதகர்களிடம் பயணம் செய்கிறார்கள். இந்தியர்கள் அவர்களுக்குத் தங்கள் சொந்த மொழியிலேயே மிகப் பரிசுத்தமான தெயோடோகோஸ் மற்றும் புனிதர்கள் பற்றி எல்லாவிதமான இறை நிந்தனைகளையும் பேசக் கற்றுக்கொடுக்கிறார்கள். அவர்களில் சிலருக்கு இது இறை நிந்தனை என்று தெரியும்; மற்றவர்களுக்குத் தெரியாது. இவ்வாறு இந்த மக்கள் பிசாசு பிடித்தவர்களாக ஆகிறார்கள். பின்னர் அவர்கள் 'சொல்லத் தகாத வார்த்தைகளை' உச்சரிக்கத் தொடங்குகிறார்கள். அவர்கள் பரவச நிலை, ஒரு பைத்தியக்காரத்தனமான நிலைக்குச் செல்கிறார்கள், மேலும் அவர்களைப் பார்க்கும் மக்கள், அவர்கள் ஒரு ஆன்மீக நிலையில் இருப்பதாக நினைக்கிறார்கள்! ஆனால் இந்த நிலை பிசாசுக்குரியது.

இந்து மதம் பெரும் தீங்கு விளைவித்துள்ளது

இந்தியர்கள் புத்திசாலியான மக்கள். அவர்கள் [பூமிக்கான காரியங்களில் திருப்தி அடையவில்லை]; இயற்கை ஒழுங்கிற்கு அப்பாற்பட்டவற்றில் அவர்கள் மனம் செலுத்துகிறார்கள். மேலும் அவர்கள் வளமான இதயத்துடன் படைக்கப்பட்டுள்ளனர். இருப்பினும், இதற்கு மத்தியிலும், அவர்கள் பெயரளவு தத்துவம், மயக்கும் போதனைகள் மற்றும் மந்திரவாதத்தில் ஈடுபடுகிறார்கள். இந்தியர்கள் தங்கள் கோட்பாடுகளால் ஐரோப்பியர்களை சீரழிக்கிறார்கள். மேலும், கிழக்கத்திய மத இயக்கங்களை வழிநடத்தும் அவர்களைப் பாருங்கள்: அவர்கள் தங்களைச் சுண்டிப்போன காளைகளைப் போல உருவாக்கிக் கொண்டுள்ளனர், அதே நேரத்தில் அந்த நாடுகளில் பெரும்பாலான மக்கள் பட்டினியால் இறக்கின்றனர்! இந்த ஆசிரியர்கள் இங்கே கிரீஸிற்கும் வருகிறார்கள், நிர்வாணம் — சோம்பேறித்தனமாக இருப்பதற்கான வாய்ப்பு, மறுபிறவி... போன்ற பேச்சுகளால் மக்களை ஏமாற்றுகிறார்கள். மேலும், அவர்கள் தங்கள் புத்தகங்களில் புனித வேதாகமம், *நன்மையின் புத்தகம்*, மற்றும் புனிதத் தந்தையர்களின் படைப்புகளில் இருந்து மேற்கோள்களைப் பயன்படுத்துகிறார்கள், மேலும் இந்த வழியில் மக்களைத் தங்களிடம் ஈர்க்கிறார்கள். முற்காலங்களில், ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்கள் இந்துக் கோட்பாடுகளை நம்புவார்கள் என்று யாராவது கற்பனை செய்திருக்க முடியுமா! இப்போது சில—எப்படிச் சொல்வது?—நேர்மையான, கண்ணியமான மக்கள் கூட இதுபோன்ற முட்டாள்தனத்தை ஆதரித்து, இந்த ஆசிரியர்களுக்குப் பெரும் செல்வத்தைக் கொடுக்கிறார்கள். இந்து மதம் நமக்கு மிகப்பெரிய தீங்கை விளைவித்துள்ளது.

— கெரொண்டா, சொல்லுங்கள், இந்தியாவில் ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா?

— மிகச் சிலரே. திருத்தூதர் தாமஸ் இந்தியாவில் நிறுவிய திருச்சபையின் சில உறுப்பினர்கள் இருந்தனர், ஆனால் அவர்களும் இறந்துவிட்டனர். அவர்களில் சிலர் கத்தோலிக்கர்களாகவும், மற்றவர்கள் புராட்டஸ்டன்ட்களாகவும் ஆனார்கள். இன்று, அந்த நாடுகளில் உள்ள ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்களை ஒரு கையால் எண்ணிவிடலாம்.

மற்ற மதங்கள் அல்லது மத இயக்கங்கள் அற்புதங்கள் என்று கருதுபவை, நமது நம்பிக்கையின் அற்புதங்களுடன் சிறிதும் தொடர்புடையவை அல்ல. கிறிஸ்து நமது அன்பை விரும்புகிறார். அவர் சர்வவல்லமையுள்ளவர் என்பதற்காக மட்டும் நாம் அவரை நேசிக்க அவர் விரும்பவில்லை. அவர் விரும்பியிருந்தால், ஒரு அற்புதத்தைச் செய்திருக்க முடியும், அப்போது முழு உலகமும் உடனடியாக அவரை நம்பியிருக்கும். இருப்பினும், அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அவர் மனித சுதந்திரத்தை கட்டுப்படுத்திவிடுவார். அதனால்தான் கிறிஸ்து கூறுகிறார்: 'காணாமல் விசுவாசித்தவர்கள் பாக்கியவான்கள்.'[129]

ஆர்த்தடாக்ஸி மதத்தில், அற்புதங்களும் தெய்வீகக் கருணையும் உள்ளன. இந்து மதத்தில், மந்திரவாதமும் தத்துவமும் உள்ளன. இந்து மதம் அற்புதங்களுக்குப் பதிலாக மந்திரவாதத்தையும், தெய்வீகக் கருணைக்குப் பதிலாக தத்துவத்தையும் முன்வைக்கிறது. குருக்கள், மந்திரவாதிகள் போன்றவர்களுக்குப் பிசாசு சக்தியை வழங்குகிறான், ஏனெனில் அவர்கள் தங்களுக்கு மேல் அவனுக்கு அதிகாரத்தை வழங்குகிறார்கள். இந்த வழியில், இந்த நபர்கள் 'அற்புதங்கள்' என்று கூறப்படும் செயல்களைச் செய்ய முடியும், அவற்றைப் பார்க்கும்போது மற்றவர்கள் வியப்படைகிறார்கள்.

கிழக்கத்திய மதப் போதனைகளால் ஈர்க்கப்பட்ட ஒரு நபர், போலி அற்புதங்களைச் செய்பவருக்குக் கிறிஸ்துவுடன் சிறிதும் தொடர்பு இல்லை என்பதை உணர்ந்த தருணத்திலிருந்தே, அத்தகைய 'அற்புதக்காரர்' செய்வதெல்லாம் ஒரு சாத்தானிய வஞ்சகம் என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். சாத்தான் உண்மையைப் பேச இயலாதவன். அவன் பொய்களைத் தவிர வேறு எதையும் பேசுவதில்லை, மேலும் கடவுளின் படைப்புகளை வழிதவறச் செய்கிறான். கிழக்கு நாடுகளின் போதனைகளில் ஈடுபட்டுள்ள மக்கள், முன்பே ஆர்த்தடாக்ஸ் மதத்தைப் பற்றி சில அறிவைப் பெற்றிருந்தால் மற்றும் அதன் மீது நல்லெண்ணம் கொண்டிருந்தால், கிழக்கு நாடுகளின் போலிச் சாமியார்களின் வாழ்க்கை அசுத்தமாகவும் குழப்பமாகவும் இருப்பதையும், அதே சமயம் ஆர்த்தடாக்ஸ் மதத்தில் அவர்கள் ஒரு தூய வாழ்க்கையையும் மிக உயர்ந்த [ஆன்மீக] வரங்களையும் காண்பதையும் பார்க்கும்போது, அவர்கள் சிந்திக்கத் தூண்டப்படுகிறார்கள். ஆர்த்டாக்ஸ் மதத்தில், புனிதத்தையும் உண்மையான அற்புதங்களையும் செய்யும் மனிதர்களை அவர்கள் காண்கிறார்கள்.

ஆர்த்டாக்ஸ் மதத்தில், கருணை என்பது ஒரு நபரின் கடவுள் மற்றும் தன் அண்டை வீட்டார் மீதான அன்பின் பெருக்கெடுத்த வெளிப்பாடாகும். ஆர்த்டாக்ஸ் அல்லாத கிறிஸ்தவர்கள், வழிதவறியவர்கள் மற்றும் அவர்களைப் போன்றவர்களால் கடைப்பிடிக்கப்படும் மற்ற அனைத்து வகையான கருணைகளும், சில நேர்மறையான மனிதப் பண்புகளைக் கொண்டிருக்கலாம் என்றாலும், கிறிஸ்துவில் [வாழ்க்கையின்] ஆன்மீக அடித்தளத்தை இழந்துள்ளன. யார் ஒழுங்கான ஆர்த்தடாக்ஸ் வாழ்க்கையை வாழ்கிறாரோ, அவர் பணிவையும் அன்பையும் கொண்டிருக்கிறார், மேலும் தன்னை முழுமையாகத் தம் சக மனிதருக்காக அர்ப்பணித்து, தன்னை ஒரு பலியாக ஒப்புக்கொடுக்கிறார். அவர் தனது தவ வாழ்க்கைச் செயல்களான நோன்புகளையும் விழிப்புப் பிரார்த்தனைகளையும் கடவுள் மீதான அன்புக்காகவே செய்கிறார், அதுவும் ஏதேனும் இனிமையானதை அனுபவிப்பதற்காக அல்ல.

கிறிஸ்து தம் படைப்பின் மீது கொண்ட அன்புக்காக சிலுவைப்பாடுகளை ஏற்க இந்த உலகிற்கு வந்தார். முதலில் அவர் சிலுவைப்பாடுகளை ஏற்றுக்கொண்டார், பின்னர் மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்தார். ஆன்மீக இன்பங்களைத் தேடுவது ஒரு மலிவான முயற்சி. கிறிஸ்துவே ஒருவருக்கு பரலோக இன்பங்களைச் சுவைக்க அருளினால் அது முற்றிலும் வேறு விஷயம். ஆனால், உதாரணமாக, பல்வேறு இந்து தத்துவங்கள், யோகா மற்றும் அது போன்றவற்றைப் பயிற்சி செய்பவர்கள், ஒருவித ஆன்மீக நிலை, ஒரு பரவச நிலையை அடைவதற்காகவே அவ்வாறு செய்கிறார்கள். அவர்கள் இன்பத்தை அனுபவிக்கவோ அல்லது மற்றவர்களை விட மேன்மை அடையவோ முயற்சிக்கிறார்கள் — அதே சமயம் மற்ற எவர்பால் அனுதாபத்தையோ அல்லது ஆர்வத்தையோ கொண்டிருக்கவில்லை.

ஒரு கிழக்கத்திய மதத்தைப் பின்பற்றுபவர் கடற்கரையில் அமர்ந்து தியானம் செய்து கொண்டிருப்பதாகக் கொள்வோம். அவர் தனது பயிற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது, ஒருவன் கடலில் மூழ்கி 'காப்பாற்றுங்கள்!' என்று கத்தினால், அந்த கிழக்கத்திய மதத்தைப் பின்பற்றுபவர் அவனது அழுகுரலைப் பற்றி முற்றிலும் அலட்சியமாக இருப்பார். அவர் அனுபவிக்கும் இன்பத்தை இழந்துவிடாமல் இருப்பதற்காக, அவர் அசைந்து கொடுக்க மாட்டார், தனது இடத்தை விட்டு நகரவும் மாட்டார். ஆனால், அவரது இடத்தில் இயேசு பிரார்த்தனையை ஓதும் ஒரு மரபுவழித் துறவி இருந்திருந்தால், மூழ்கிக்கொண்டிருக்கும் மனிதரின் அலறலைக் கேட்டவுடன், அவர் உடனடியாகத் தனது ஜெபமாலையை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, அந்த மனிதரைக் காப்பாற்றக் கடலுக்குள் பாய்வார்.

மக்கள் எவ்வாறு மயக்கப்படுகிறார்கள்

— கெரொண்டா, இரண்டாம் வருகைக்கு முன்பு, தீர்க்கதரிசிகளாகிய எலியா மற்றும் ஏனோக் மனந்திரும்புதலைப் பிரசங்கிப்பதற்காக பூமிக்கு வரும்போது, உலகம் அவர்களின் செய்தியைப் புரிந்துகொள்ளுமா, அது தன் அறிவைப் பெறுமா?

— நல்ல மனப்பான்மை கொண்டவர்கள் புரிந்துகொள்வார்கள். ஆனால் நல்ல மனப்பான்மை இல்லாதவர்கள் புரிந்துகொள்ள மாட்டார்கள், மேலும் வழிதவறிப் போவார்கள். 'கள்ளக் கிறிஸ்துக்களும் கள்ளத் தீர்க்கதரிசிகளும் எழும்பி, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களையும் கூட ஏமாற்றுவதற்கு அடையாளங்களையும் அற்புதங்களையும் செய்வார்கள்' என்பதால், நாம் மிகவும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும் என்று கிறிஸ்து எச்சரித்தார்.[130]

சிலர் சில மாயையில் சிக்கிய தனிநபர்களை நபிமார்கள் என்று தவறாக நினைக்கிறார்கள். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஒரு புரட்டஸ்தாந்தவர் ஒரு சிறிய தோல் சூட்கேஸைச் சுமந்துகொண்டு, ஒரு ஊரிலிருந்து மற்றொரு ஊருக்குத் தடையின்றி பயணம் செய்தார். அந்த சூட்கேஸில் ஆங்கிலத்தில் வார்த்தைகள் கொண்ட ஒரு ஸ்டிக்கர் ஒட்டப்பட்டிருந்தது: "நான் எலியா தீர்க்கதரிசி!" இந்தப் புராட்டஸ்டன்ட் ஒரு குட்டைக் கை சட்டை அணிந்து, ஆங்கில வேதாகமத்தை எடுத்துச் சென்று, தான் சொர்க்கத்திலிருந்து இறங்கி வந்ததாக மக்களிடம் கூறினார்! அவர் எதை நம்புகிறார் என்றும், எந்த மதத்தைச் சேர்ந்தவர் என்றும் கேட்டபோது, அவர் பதிலளித்தார்: "ஓ, இப்போது அதெல்லாம் ஒரு பொருட்டல்ல! நான் இன்னும் பூமியில் வாழ்ந்திருந்த காலத்தில், மதங்களே இருக்கவில்லை!" உங்களுக்குப் புரிகிறதா? ஆக, கத்தோலிக்கர்கள், புராட்டஸ்டன்ட்கள், பெந்தேகோஸ்தேக்காரர்கள், எல்லாப் பிளவுகள் மற்றும் எல்லாப் பிளவுபட்ட கிளைகள் என அனைத்தும் இந்தப் புராட்டஸ்டன்ட்டுக்கு எந்த விதத்திலும் வித்தியாசத்தை ஏற்படுத்தவில்லை என்பது தெளிவாகிறது. ஆனால் இந்த ' 'க்குப் பிறகு, அவர் எந்த வகையான 'தீர்க்கதரிசி' என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லையா? மேலும், அவர் எனக்கு எத்தனை கடிதங்கள் அனுப்பினார்! அவரது கடிதங்கள் அனைத்தும் புனித வேதாகமத்திலிருந்து மேற்கோள்கள் மற்றும் பல்வேறு புரட்டஸ்தாந்து கருத்துக்களால் நிரம்பியிருந்தன. அவர் மற்றவர்களுக்கும் ஒரு பெரிய குவியலாக கடிதங்களை அனுப்பினார்: சில இங்கிலாந்திலிருந்தும், மற்றவை வேறு இடங்களிலிருந்தும். சிலர் அவரை நம்பி, தீர்க்கதரிசி எலியா வந்துவிட்டார் என்று கூறி ஒரு பத்திரிகையில் ஒரு கட்டுரை வெளியிட விரும்பினர். 'உங்களுக்குப் பைத்தியமா?' என்று நான் அந்த மக்களிடம் சொன்னேன். 'இறுதியில் நீங்கள் என்ன செய்யத் திட்டமிடுகிறீர்கள்?' பாவப்பட்டவர்கள்: அவர்களின் தலைகள் முற்றிலும் குழம்பிப் போயிருக்கின்றன!

தவறாக வழிநடத்தப்படுபவர்கள் சொல்வதைக் கேட்பதன் மூலமே ஒருவன் பாவம் செய்கிறான். சிலர் கூறுகிறார்கள்: 'ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வு நடக்கும் என்று நீங்கள் நம்பினால், அது நடக்கும்.' அத்தகைய நம்பிக்கை என்பது ஒருவரின் 'சுயத்தில்' நம்பிக்கை, ஆனால் இந்த 'சுயத்திற்கு'ப் பின்னால் டங்காலாஷ்கா பதுங்கியிருக்கிறது. இத்தகையோர் தங்கள் 'அகந்தையை' ஒரு கடவுளாக ஆக்கிக்கொண்டு, தங்களைத் தாங்களே தெய்வீகக் கருப்பிலிருந்து அந்நியப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். ஆகவே, இத்தகைய கோட்பாடுகளைக் கொண்டு சிலர் மக்களைத் தவறான வழியில் வழிநடத்த முயற்சிக்கின்றனர். அவ்வாறு மயங்கிய நாற்பத்தைந்து வயது மதிக்கத்தக்க ஒருவன், தன்னை சல்கி இறையியல் பள்ளியின் பட்டதாரி என்று கூறிக்கொண்டு [131] , பல்வேறு இந்துக் கோட்பாடுகளைப் பிரசங்கித்தான். "இந்த 'வடிகட்டப்பட்ட' இந்திய முட்டாள்தனங்களைப் பரப்பிக்கொண்டும், அதே நேரத்தில் நீ chalki-இல் உள்ள பள்ளியின் பட்டதாரி என்று கூறிக்கொண்டும், நீ உனக்கும் மற்றவர்களுக்கும் தீங்கு விளைவிக்கிறாய். கவனமாக இரு: உனக்குப் பேய்பிடித்துவிடக்கூடும்."

— கெரோண்டா, கிரீஸில் பரவியுள்ள சில போலி மத இயக்கங்கள் ஏன் தங்களை மதச்சார்பற்ற சங்கங்கள், மன்றங்கள், சபைகள் போன்றவையாகக் காட்டிக்கொள்ள முயற்சிக்கின்றன? தங்கள் போதனைகளின் உள்ளடக்கம் மதரீதியானது என்று ஏன் அவர்கள் கூறவில்லை?

— அவர்கள் மக்களை ஏமாற்றுவதற்காகவே இதைச் செய்கிறார்கள். இதைக் கவனியுங்கள்: எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, சிலை வழிபாட்டை ஒழித்து, அக்காலத்திய முழு ரோமானியப் பேரரசின் அரசு மதமாகக் கிறிஸ்தவத்தை மாற்றியவர், திருத்தூதர்களுக்குச் சமமான மாபெரும் புனித கான்ஸ்டான்டீன் அல்லவா? ஆனால் இன்று, அவர்கள் நம்மை மீண்டும் ஒருமுறை சிலை வழிபாட்டிற்குள் இழுக்க விரும்புகிறார்கள். [மாநில அளவில்] அவர்கள் மசூதிகள் கட்டப்படுவதையும், அனைத்து வகையான குருமார்கள் தங்கள் சொந்த மடங்களை இங்கே நிறுவுவதையும், தடையின்றி சொற்பொழிவுகள் ஆற்றுவதையும், மற்றும் பல்வேறு மதமாற்ற மையங்களைத் திறப்பதையும் அனுமதிக்கிறார்கள்… ஃப்ரீமேசன்ஸ் இங்கே தடையின்றி செயல்படுகிறார்கள், அதேபோல் யெகோவாவின் சாட்சிகளும் செயல்படுகிறார்கள்… பலதரப்பட்ட மதப் போதனைகள் ஆர்த்தடாக்ஸுக்கு எதிராகத் திரும்பியுள்ளன. ஆனால் இவற்றில் எதுவும் நீடிக்காது—அது சீட்டுக்கட்டு வீடு போல சரிந்துவிடும்.

தேவனை விட்டு விலகி, மயக்கமடைந்திருப்பதால், இந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான மக்கள் இந்தப் பொய்க் போதனைகள் அனைத்திலும் ஏமாந்து போகிறார்கள்! புனித பூமியின் வழியாகப் பயணம் செய்தபோது, ஆபிரகாமின் கல்லறையை வணங்க ஹெப்ரானுக்குச் சென்றதாகவும், அங்கு யூதர்களின் மதத் தொப்பிகளை அணிந்தால் மட்டுமே கல்லறைக்கு அருகில் செல்ல அனுமதிக்கப்பட்டதாகவும் இரண்டு இளைஞர்கள் என்னிடம் கூறினார்கள். ஆனால் நீங்கள் யூத மத வழிபாட்டில் பயன்படுத்தப்படும் ஒன்றை உங்கள் தலையில் அணிந்தால், ஒரு ஆர்த்தடாக்ஸ் யாத்திரை உங்களுக்கு என்ன நன்மையைச் செய்யும்?

என்ன சொல்வது! ஒரு பயங்கரமான [ஆன்மீக] குழப்பம் அரங்கேறிக்கொண்டிருக்கிறது! பாரிஸில், ஒரு ரோமன் கத்தோலிக்க தேவாலயத்தின் நுழைவாயிலில் ஒரு அறிவிப்புப் பலகை தொங்கிக்கொண்டிருந்தது: 'யோகா முறையைப் பயன்படுத்தி இயேசு ஜெபப் பயிற்சி அளிக்கப்படுகிறது.' என்ன ஒரு நிலைமைக்கு வந்துவிட்டார்கள்! பிறகு, இதுபோன்ற 'ஜெபிப்பவர்கள்' தங்கள் மனதை இழந்து பைத்தியமாகிவிடுகிறார்கள். அவர்கள் என்ன கேட்கிறார்கள் என்று அவர்களுக்கே தெரியாது. சில ரோமன் கத்தோலிக்கர்கள், சீர்திருத்தவாதிகள் மற்றும் அதுபோன்றவர்கள், ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபையில் ஞானஸ்நானம் பெறுவதன் மூலம், ஒரு நபர் உருமாற்றம் அடைந்து புதிதாகப் பிறக்கிறார் என்பதை அறிந்து கொள்கிறார்கள். ஆகவே, இந்த மக்களும் ஆர்த்தடாக்ஸ் சடங்கின்படி ஞானஸ்நானம் பெற்றால், தங்கள் மனநிலை இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பும் என்று நம்புகிறார்கள். ஒரு சீர்திருத்தக் கிறிஸ்தவர் ஆர்த்தடாக்ஸ் மதத்திற்கு மாற விரும்பினார். அவருடைய ஞானஸ்நானத்தை ஏற்பாடு செய்ய அவர் கேட்டவர்கள் என்னிடம் வந்தபோது, நான் அவர்களிடம், "கேளுங்கள், அவருக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுக்கத் தேவையில்லை. அவர் ஞானஸ்நானத்திற்குத் தயாராக இல்லை," என்றேன். — "இல்லை," என்று அவர்கள் பதிலளித்தனர், "அவருக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுக்கப்பட்டால், அவர் உதவி பெறுவார்." — "ஆனால் அவர் ஞானஸ்நானத்திற்குத் தயாராக இல்லை! அது உங்களுக்குப் புரியவில்லையா?" ஆனால் அவர்கள் என்னைக் கேட்கவில்லை; அவர்கள் இந்தப் புராட்டஸ்டன்ட்டைக் கடற்கரைக்கு அழைத்துச் சென்று ஞானஸ்நானம் கொடுத்தார்கள்! இரண்டு அல்லது மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு, அவன் என் கலிவாவுக்கு வந்து, "நான் ஞானஸ்நானம் பெற்றுவிட்டேன், ஆனால் ஞானஸ்நானத்தின் விளைவாக என் மனநிலை மேம்படவில்லை" என்று அறிவித்தான். — " , உன் மனநிலை மேம்படுவதற்காக மட்டும்தானா நீ உண்மையிலேயே ஞானஸ்நானம் பெற்றாய்?" என்று அவனிடம் கேட்டேன். "பாருங்கள்: உனக்கு ஞானஸ்நானத்தின் தேவை உணர்ந்திருந்தால், அதன் மதிப்பைப் புரிந்துகொண்டு, அந்த மகத்துவத்திற்காக இந்த திருவருட்சாதனத்தை நாடியிருந்தால், உன் மனநிலை இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பியிருக்கும். ஆனால் இப்போது நீங்கள் உங்கள் மனதில் உள்ள குழப்பங்களைச் சரிசெய்வதற்காக மட்டுமே புனித ஞானஸ்நானம் என்ற திருவருட்சாதனத்தை அணுகியதால், இந்தக் குழப்பங்கள் எப்படிச் சரிசெய்யப்படும்? அவை மந்திரத்தால் சரிசெய்யப்படும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா?"

இந்த மக்கள் மந்திரத்தையும் அற்புதத்தையும் குழப்புகிறார்கள். அவர்களால் தங்கத்தையும் வெண்கலத்தையும் பிரித்தறிய முடியாது. பாருங்கள்: உதாரணமாக, ஒரு புராட்டஸ்டன்ட், ஆர்த்தடாக்ஸ் ஞானஸ்நானம் பெற்று, பின்னர் கத்தோலிக்கராக மாறி, பிறகு, 'இல்லை, இதுவும் எனக்குப் பொருந்தவில்லை' என்று கூறி, மீண்டும் புராட்டஸ்டன்ட் மதத்திற்கோ அல்லது ஆர்த்தடாக்ஸ் மதத்திற்கோ திரும்பக்கூடும். ஒரு கத்தோலிக்கர் ஆர்த்தடாக்ஸ் ஞானஸ்நானம் பெற்று, துறவியாகி, ஒன்பது ஆண்டுகள் ஒரு ஆர்த்தடாக்ஸ் மடத்தில் வாழ்ந்தார். ஒரு நாள் அவர் என் குடிலுக்கு வந்து, 'ஒரு ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவராக, நான் இன்னும் ஒரு உலகியல் வாழ்க்கையை வாழவில்லை, அதனால் நான் உலகிற்குச் சென்று திருமணம் செய்துகொள்ள விரும்புகிறேன்!' என்று அறிவித்தார். இதைக் கேளுங்கள்! மேலும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவ்வாறு சிந்திப்பது ஒரு பெரும் பாவம் என்று நீங்கள் அவனிடம் கூறும்போது, அவன் பதிலளிக்கிறான்: 'அது ஏன் பெரும் பாவமாகிறது? என்னால் அதைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.'

ஆர்த்தடாக்ஸிக்குத் திரும்புதல்

இப்போதெல்லாம் மக்கள் சரியானவற்றில் திருப்தி காணாமல், விசித்திரமானவற்றில் திருப்தி காண்கிறார்கள். உதாரணமாக, அவர்கள் உலகின் மறுபக்கத்தில் அமைந்துள்ள மற்றும் அதன் சூனியத்திற்காகப் பெயர் பெற்ற இந்தியாவிற்குப் பயணம் செய்கிறார்கள். இருப்பினும், தங்கள் சொந்த தாயகத்திலேயே, தங்கள் வாசலிலேயே அமைந்துள்ள, கிறிஸ்துவில் உண்மையான, மர்மமான வாழ்க்கையைப் பாதுகாக்கும் புனித அத்தோஸ் மலை பற்றி அவர்களுக்கு எதுவும் தெரியாது; அதை அவர்கள் புறக்கணிக்கிறார்கள்! ஒரு மாணவர் என்னிடம், அவர் இந்தியாவிற்குப் பயணம் செய்து மூன்று வருடமும் ஆறு மாதங்களும் அங்கு வாழ்ந்ததாகக் கூறினார். அவர் விஷயங்களைப் புரிந்துகொள்ளவும், எந்த மதம் உண்மையானது என்பதை அறிந்துகொள்ளவும் முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தார். இறுதியில், ஒரு இந்தியர் அவரிடம் கூறினார்: 'நீ ஏன் இங்கு வந்தாய்? நீ தேடுவது ஆர்த்தடாக்ஸ் மதத்தில் கிடைக்கிறது. ஒளி அங்கிருந்து வருகிறது. அத்தோஸ் புனித மலைக்குச் சென்று, நீ தேடுவதை அங்கே கண்டுகொள்.'[132] எனவே அந்த இளைஞன் கிரீஸ் திரும்ப வந்து, புனித மலைக்கு வந்தான்.

— ஜெரோண்டா, பல்வேறு கிழக்கத்திய மதக் குழுக்களில் ஈடுபட்ட ஒரு ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர் இதை உணர்ந்து மனந்திரும்பும்போது, ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபை அவரை மீண்டும் தன் மடிக்குள் ஏற்றுக்கொள்கிறதா?

— அத்தகையவருக்கு ஒரு பெரிய மனந்திரும்புதல் செயலும், புனித அபிஷேகத் திருமுழுக்கால் அபிஷேகம் செய்யப்படுவதும் தேவை. அவர் ஆர்த்தடாக்ஸ் மதத்திற்குத் திரும்பி மீண்டும் திருச்சபையின் உறுப்பினராக விரும்பினால், விதிகளின்படி அவர் முதலில் கிழக்கத்திய வழிபாட்டுக் குழுக்களின் மதவிரோதக் கருத்துக்களை எழுத்துப்பூர்வமாக மறுத்து, ஆர்த்தடாக்ஸ் விசுவாசத்தை அறிக்கையிட வேண்டும், அதன்பிறகு குரு ஒருவர் உண்மையான விசுவாசத்திற்குத் திரும்புவதற்கான ஜெபங்களை அவருக்கு வாசித்து [133] , அவரைப் புனித கிரிஸ்மா தைலத்தால் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

நற்செய்தியிலிருந்து ஒரே ஒரு வரியைக் கூடப் படிக்காமல், சில இளைஞர்கள்—நமது நாட்டார்—பிராமணிய மற்றும் பௌத்த இலக்கியங்கள், குர்ஆன் போன்றவற்றைப் படிக்கத் தொடங்குவதை நான் காண்கிறேன். அவர்கள் இந்திய குருக்களிடம் கூடப் பயணம் செய்கிறார்கள். பின்னர் அங்கே தனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்று கண்டறிந்து ஆர்த்தடாக்ஸ் மதத்திற்குத் திரும்புகிறார்கள், ஆனால் இந்தக் கிழக்கத்திய வழிபாட்டு முறைகளிலிருந்து பலவிதமான [ஆன்மீக] 'கிருமிகளால்] ஏற்கனவே பாதிக்கப்பட்டிருப்பார்கள். மக்கள் சீரழிக்கப்படுகிறார்கள், அதன் பிறகு அவர்களுக்கு உண்மையைக் கண்டறிவது கடினமாகிறது. முதலில் ஒரு நபர் ஆர்த்தடாக்ஸை [வாழ்க்கை அனுபவத்தின் மூலம்] அறிந்து கொள்ளட்டும், பின்னர் — அவருக்கு ஆர்த்தடாக்ஸ் பிடிக்கவில்லை என்றால் — அதை விட்டுவிடட்டும். அவர்கள் ஆர்த்தடாக்ஸை முறையாக அறிந்து கொண்டு, பின்னர் தாங்கள் கேட்கும் பல்வேறு மதப் போதனைகளுடன் அதை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கட்டும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஆர்த்தடாக்ஸை அறிந்துகொண்ட பிறகு, ஒரு நபரால் போலியைத் தங்கத்திலிருந்து பிரித்தறிய முடியும், அல்லது தங்கம் எவ்வளவு தூய்மையானது, அதில் எத்தனை காரட் உள்ளது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும் . அத்தகைய ஒருவரை நீங்கள் வைக்கோலால் ஏமாற்ற முடியாது; மினுமினுக்கும் அனைத்தையும் அவர்கள் தங்கம் என்று தவறாக நினைக்க மாட்டார்கள்.

நான் பின்வருவனவற்றைக் கவனித்திருக்கிறேன்: சுயநலம் கொண்டவர்கள் மட்டுமே ஆர்த்தடாக்ஸ் மதத்தை விட்டு வெளியேறுகிறார்கள். ஒரு பணிவானவர் ஆர்த்தடாக்ஸ் மதத்தை ஒருபோதும் விட்டு வெளியேற மாட்டார்.

பகுதி 5.
தவக்காலத்தின் சக்தி குறித்து

"உள்ளார்ந்த அமைதியை அனுபவிக்க, ஒருவர் தன்னை அழுக்குகளிலிருந்து தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். இது பாவ அறிக்கையின் மூலம் செய்யப்பட வேண்டும். ஒருவர் தனது ஆன்மீகத் தந்தையிடம் தனது இதயத்தைத் திறந்து, தனது பாவங்களை அவரிடம் அறிக்கையிடுவதன் மூலம், ஒரு நபர் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்கிறார். இந்த வழியில், அவர்களுக்கு விண்ணுலகின் வாயில்கள் திறக்கப்படுகின்றன, அவர்கள் கடவுளின் கிருபையால் தாராளமாகப் பொழியப்படுகிறார்கள், மேலும் அவர்கள் சுதந்திரம் பெறுகிறார்கள்"

அத்தியாயம் 1.
ஒரு ஆன்மீக வழிகாட்டியின் அவசியம்

தவக்கணக்கின் மூலம், ஒரு நபர் விடுவிக்கப்படுகிறார்

— ஜெரோண்டா, கிறிஸ்தவத்தின் ஆரம்ப ஆண்டுகளில், திருச்சபையின் அனைத்து உறுப்பினர்களும் தங்கள் பாவ அறிக்கையை பகிரங்கமாகச் செய்தனர். அத்தகைய பகிரங்க அறிக்கையால் ஏதேனும் பயன் உள்ளதா?

— கிறிஸ்தவத்தின் ஆரம்பக் காலங்கள் ஒரு விஷயம், ஆனால் நமது காலம் முற்றிலும் வேறுபட்டது. இன்று, அத்தகைய பொது அறிக்கையால் எந்தப் பயனும் இல்லை.

— அது ஏன், ஜெரோண்டா? அந்தக் காலத்தில் கிறிஸ்தவர்கள் அதிக ஆர்வம் கொண்டவர்களாக இருந்தார்களா?

— அவர்களுக்கு அதிக ஆர்வம் இருந்தது, இன்று நாம் பெற்றிருப்பது போன்றவை அவர்களிடம் இல்லை. இன்று பழைய காலத்தைப் போன்றது அல்ல — தம்பதிகள் எந்த நல்ல காரணமும் இல்லாமல் விவாகரத்து செய்கிறார்கள், குடும்பங்கள் சிதைகின்றன.

தவக்கால அருட்சாதனத்திலிருந்து விலகிவிட்டதால், மக்கள் தங்கள் எண்ணங்கள் மற்றும் உணர்ச்சிகளுக்குள் மூழ்கி மூச்சுத் திணறுகிறார்கள். தங்களுக்கு இருக்கும் ஏதேனும் ஒரு சிக்கலுக்கு உதவுமாறு எத்தனை பேர் என்னிடம் வருகிறார்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? ஆனாலும், இதே நபர்கள் தான் தவக்காலம் செய்யவோ அல்லது தேவாலயத்திற்குச் செல்லவோ விரும்புவதில்லை! 'குறைந்தபட்சம் நீங்கள் தேவாலயத்திற்குச் செல்கிறீர்களா?' என்று நான் கேட்பேன். 'இல்லை,' என்று அவர்கள் பதிலளிப்பார்கள். 'நீங்கள் எப்போதாவது பாவ அறிக்கை செய்ய வந்திருக்கிறீர்களா?' என்று நான் மீண்டும் கேட்பேன். 'இல்லை. நீங்கள் என்னைக் குணப்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் உங்களிடம் வந்திருக்கிறேன்.' 'ஆனால் நான் எப்படி உங்களைக் குணப்படுத்துவது? நீங்கள் உங்கள் பாவங்களுக்கு மனந்திரும்பி, பாவ அறிக்கை செய்து, திருச்சபைக்குச் சென்று, புனித நற்கருணை பெற்று — அவ்வாறு செய்ய உங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையின் ஆசீர்வாதம் உங்களுக்கு இருந்தால் — நான் உங்கள் நலனுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்வேன். வேறு ஒரு வாழ்க்கை இருக்கிறது என்றும், அதற்காக நாம் தயாராக வேண்டும் என்றும் நீங்கள் உண்மையிலேயே மறந்துவிட்டீர்களா?" — "கேளுங்கள், அருட்தந்தையே," என்று இதுபோன்றவர்கள் பதிலுக்குக் கூறுகிறார்கள், "நீங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் தேவாலயங்கள், மறுமை வாழ்க்கை போன்றவை எங்களைப் பொருத்தவரை இல்லை. அவை அனைத்தும் கட்டுக்கதைகள். நான் மந்திரவாதிகளிடம் சென்றிருக்கிறேன், ஜோதிடர்களிடம் சென்றிருக்கிறேன், அவர்களால் என்னைக் குணப்படுத்த முடியவில்லை. இப்போது உங்களால் என்னைக் குணப்படுத்த முடியும் என்று தெரிந்துகொண்டேன்." என்ன நடக்கிறது என்று உங்களால் கற்பனை செய்ய முடிகிறதா! நீங்கள் அவர்களுக்குப் பாவ அறிக்கை, வரவிருக்கும் வாழ்க்கை பற்றிச் சொல்கிறீர்கள், ஆனால் அவர்கள் 'அவை எல்லாம் தேவதைக் கதைகள்' என்று பதிலளிக்கிறார்கள். ஆனாலும் அதே நேரத்தில் அவர்கள் கேட்கிறார்கள்: 'என்னைக் காப்பாற்றுங்கள், இல்லையென்றால் நான் மாத்திரைகளைச் சாப்பிட வேண்டியிருக்கும்.' ஆனால் நான் எப்படி அவர்களுக்கு உதவுவது? எந்த முயற்சியும் இல்லாமல், மாயாஜாலம் போல அவர்கள் குணமடைந்து விடுவார்களா?

மேலும் பாருங்கள், தங்கள் பாவங்கள் மூலம் தாங்களே உருவாக்கிய பிரச்சனைகளால் வாடும் பலர், தங்களுக்கு உண்மையாக உதவக்கூடிய ஒரு ஆன்மீகத் தந்தையிடம் செல்வதில்லை, மாறாக ஒரு உளவியலாளரிடம் 'தங்கள் பாவங்களை ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்'. அவர்கள் தங்கள் நோயின் கதையை உளவியலாளர்களிடம் கூறுகிறார்கள், தங்கள் பிரச்சனைகளுக்கு அவர்களின் ஆலோசனையை நாடுகிறார்கள், மேலும் இந்த உளவியலாளர்கள், தங்கள் ஆலோசனை மூலம், தங்கள் நோயாளிகளை அவர்கள் கடக்க வேண்டிய ஆற்றின் நடுவில் எறிவது போல இருக்கிறார்கள். இதன் விளைவாக, அந்தப் பரிதாபமான ஆன்மாக்கள் இந்த ஆற்றில் மூழ்கி இறக்கின்றன அல்லது இறுதியில் மறுகரையை அடைகின்றன, ஆனாலும் நீரோட்டம் அவர்கள் விரும்பிய இடத்திலிருந்து அவர்களை வெகுதூரம் கொண்டு செல்கிறது.... ஆனால், ஒரு ஆன்மீகத் தந்தையிடம் பாவ அறிக்கை செய்து, தங்கள் பாவங்களை ஒப்புக்கொள்வதன் மூலம், அத்தகையவர்கள் எந்த ஆபத்துமின்றி, அச்சமின்றி பாலத்தின் வழியாக நதிக்கரையைக் கடப்பார்கள். ஏனெனில், பாவ அறிக்கை அருட்சாதனத்தில், கடவுளின் அருள் செயல்படுகிறது, மேலும் ஒரு நபர் பாவத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறார்.

— ஜெரோண்டா, சிலர் சாக்குப்போக்குகள் கூறுகிறார்கள்: 'எங்களுக்கு நல்ல ஆன்மீகத் தந்தையர்கள் கிடைக்கவில்லை, அதனால் நாங்கள் பாவ அறிக்கை செய்யச் செல்வதில்லை.'

— இவை அனைத்தும் வெறும் சாக்குப்போக்குகள். ஒவ்வொரு பாவமன்னிப்பாளரும், ஒருமுறை எபிட்ராக்லியனை அணிந்துகொண்டால், தெய்வீக அதிகாரத்தைப் பெறுகிறார். அவர் திருவருட்சாதனத்தை வழங்குகிறார்; அவர் தெய்வீக அருளைப் பெற்றிருக்கிறார்; மேலும், பாவமன்னிப்புக் கேட்கும் நபரின் மீது பாவமன்னிப்புப் பிரார்த்தனையைச் சொல்லும்போது, அந்த நபர் உண்மையான மனந்திரும்புதலுடன் அறிக்கை செய்த அனைத்துப் பாவங்களையும் கடவுள் அழித்துவிடுகிறார். தவக்கிரகத்தின் மூலம் நாம் பெறும் பயன் நம்மையே சார்ந்துள்ளது. ஒருமுறை, மனநலப் பிரச்சினைகள் கொண்ட ஒருவர் என் குடிலுக்கு வந்தார். என்னிடம் தீர்க்கதரிசன வரம் இருப்பதாகவும், அது தன்னக்கு உதவ முடியும் என்றும் அவர் நம்பினார். "என்னைப் பற்றி நீங்கள் என்ன முன்னறிவிக்கிறீர்கள்?" என்று என்னிடம் கேட்டார். "ஒரு ஆன்மீகத் தந்தையைக் கண்டுபிடித்து அவரிடம் பாவ அறிக்கை செய்யுங்கள்," என்று நான் பதிலளித்தேன். "அப்போது நீங்கள் ஒரு குழந்தையைப் போலத் தூங்குவீர்கள், நீங்கள் எடுத்துக்கொள்ளும் மாத்திரைகளையும் நிறுத்த முடியும்." "இந்த நாட்களில்," என்று அவர் பதிலளித்தார், "நல்ல ஆன்மீகத் தந்தையர்கள் யாரும் இல்லை. முன்பு இருந்தார்கள், ஆனால் இப்போது அவர்கள் அனைவரும் போய்விட்டார்கள்." எனவே இந்த மக்கள் தங்களுக்குப் பயனடைவதற்கான நல்ல எண்ணத்துடன் என்னிடம் வருகிறார்கள், ஆனாலும் நான் அவர்களிடம் சொல்வதை அவர்கள் கேட்கவில்லை. அப்படியென்றால்: அவர்கள் அத்தோஸுக்கான பயணச் சீட்டுகளில் தங்கள் பணத்தை வீணடித்துவிட்டார்கள்.

இருப்பினும், மக்கள் மீது வலை வீசுவதற்காக சாத்தான் ஒரு புதிய பொறியை அமைத்திருப்பதை என்னால் காண முடிகிறது. மக்கள் ஒரு விருப்பத்தை நிறைவேற்றினால்—உதாரணமாக, ஒரு புனித இடத்திற்கு யாத்திரை செல்வதன் மூலம்—அவர்கள் ஆன்மீக ரீதியாக நலமாக இருப்பார்கள் என்ற கருத்தை சாத்தான் மக்களுக்குள் பதிய வைக்கிறார். அதனால், பெரிய மெழுகுவர்த்திகளுடனும், வெள்ளி பதக்கங்களுடனும் பல யாத்ரீகர்களை நீங்கள் அடிக்கடி காண்பீர்கள்—இந்த பதக்கங்களை ஏதேனும் ஒரு அற்புதமான உருவச்சிலையின் முன் தொங்கவிடுவதாக அவர்கள் உறுதியளித்திருப்பார்கள்—அவர்கள் மடாலயங்களுக்கும் புனிதத் தலங்களுக்கும் பயணம் செய்து, அங்கு இந்த வெள்ளி பதக்கங்களைத் தொங்கவிடுகிறார்கள், ஒரு பெரிய சிலுவை அடையாளம் இட்டு, கண்களில் பெருகும் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு, அதிலேயே திருப்தி அடைகிறார்கள். இந்த மக்கள் மனந்திரும்புவதில்லை, பாவ அறிக்கை செய்வதில்லை, தங்கள் வழிகளைச் சீர்திருத்துவதில்லை, அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் சாத்தானுக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கிறார்கள்.

— கெரொண்டா, பாவ அறிக்கை செய்யாத ஒருவருக்கு மன அமைதி கிடைக்குமா?

— அவர்களுக்கு எப்படி மன அமைதி இருக்க முடியும்? மன அமைதியை அனுபவிக்க, ஒருவர் தன்னை அனைத்து அழுக்குகளிலிருந்தும் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். இது பாவ அறிக்கையின் மூலம் செய்யப்பட வேண்டும். ஒருவரின் ஆன்மீகத் தந்தைக்குத் தன் இதயத்தைத் திறந்து, தன் பாவங்களை அவரிடம் அறிக்கையிடுவதன் மூலம், ஒரு நபர் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்கிறார். இந்த வழியில், அவர்களுக்கு விண்ணுலகின் வாயில்கள் திறக்கப்படுகின்றன, அவர்கள் கடவுளின் கிருபையால் தாராளமாகப் பொழியப்படுகிறார்கள், மேலும் அவர்கள் விடுதலையடைகிறார்கள்.

தவக்காலத்திற்கு முன்பு, ஒருவரின் [ஆன்மீக] சிகரம் பனியால் மூடப்பட்டிருக்கும். இந்தப் பனிமூட்டத்தின் வழியாக, ஒருவரால் மங்கலாகவும் தெளிவற்றதாகவும் மட்டுமே பார்க்க முடிகிறது — அதனால் அவர்கள் தங்கள் பாவங்களை நியாயப்படுத்துகிறார்கள். ஏனெனில், பாவங்களால் மனம் மங்கலாகும்போது, ஒருவர் பனிமூட்டத்தின் வழியாகப் பார்ப்பது போலவே பார்க்கிறார். ஆனால், பாவ அறிக்கை என்பது அந்தப் பனிமூட்டத்தை விரட்டி, அடிவானத்தைத் தெளிவுபடுத்தும் ஒரு வலுவான காற்றைப் போன்றது. எனவே, மக்கள் என்னிடம் ஆலோசனை தேடி வரும்போது, அவர்கள் பாவ அறிக்கை செய்யவில்லை என்றால், நான் முதலில் அவர்களைப் பாவ அறிக்கை செய்ய அனுப்பி, அதைச் செய்த பிறகே என்னிடம் உரையாடலுக்குத் திரும்பி வருமாறு கூறுவேன். சிலர் சாக்குப்போக்குகளைச் சொல்லத் தொடங்குகிறார்கள்: 'கெரோண்டா, என் பிரச்சினையைத் தீர்க்க நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை உங்களால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தால், தயவுசெய்து எனக்குச் சொல்லுங்கள்.' — 'நீங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை என்னால் உண்மையிலேயே புரிந்துகொள்ள முடிந்தாலும்,' நான் பதிலளிப்பேன், 'உங்களால் அதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. ஆகவே முதலில் சென்று பாவ அறிக்கை செய்யுங்கள், பிறகு வாருங்கள், நாம் பேசுவோம்." உண்மையில், ஒருவர் வேறுபட்ட [ஆன்மீக] அலைவரிசையில் 'செயல்படும்போது' ஒருவருடன் எப்படி ஒரு தொடர்பை ஏற்படுத்த முடியும், மேலும் பரஸ்பர புரிதலை அடைய முடியும்?

தவக்கதையின் மூலம், ஒரு நபர் தன்னைத் தேவையற்ற அனைத்திலிருந்தும் உள்ளுக்குள் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்கிறார் — மேலும் ஆன்மீகப் பலனைத் தருகிறார். ஒருமுறை, நான் சில தக்காளிச் செடிகளை நடுவதற்காக என் காய்கறித் தோட்டத்தைத் தோண்டி கொண்டிருந்தபோது, ஒரு வருகையாளர் என்னிடம் வந்து கேட்டார்: 'நீங்கள் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள், ஜெரோண்டா?' — 'நான் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறேனா?' என்று நான் சொன்னேன். 'நான் என் காய்கறித் தோட்டத்தின் பாவங்களை அறிக்கையிடுகிறேன்.' 'ஆனால் எப்படி, ஜெரோண்டா?' என்று அவன் திகைப்புடன் கேட்டான் . 'கண்டிப்பாக காய்கறித் தோட்டத்திற்கும் பாவ அறிக்கை தேவையில்லையே?' 'நிச்சயமாகத் தேவைப்படுகிறது. நான் காய்கறித் தோட்டத்தை 'அறிக்கை' செய்யும்போது—அதாவது, மண்ணில் உள்ள கற்கள், களைகள், முட்கள் போன்றவற்றை அகற்றும்போது—அதில் விளையும் காய்கறிகள் மிகவும் வலுவாகவும் ஆரோக்கியமாகவும் இருப்பதை நான் கண்டறிந்துள்ளேன்!' ஆனால் நீங்கள் அந்தக் காய்கறித் தோட்டத்தை 'மனந்திரும்புதல்' செய்யாமல் விட்டால், அதன் பாத்திகளில் எல்லா வகையான முழுமையாக வளராத, மஞ்சள் நிறத்தில் சுருங்கிய சிறிய தக்காளிப் பழங்கள் வளரும்!.."

மனிதன் மற்றொரு மனிதனின் மூலம் சீர்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று கடவுள் விரும்புகிறார்

— ஜெரோண்டா, நான் ஒரு சிக்கலை எதிர்கொண்டு, அது தீர்க்கப்பட வேண்டும் என்று பிரார்த்திக்கும்போது, கடவுளின் சித்தம் என்ன என்பதை நான் எப்படிப் புரிந்துகொள்வது?

— கடவுளின் சித்தம் இந்த வழியில் தேடப்படுவதில்லை. உங்கள் சிரமத்தைப் பற்றி மற்றவர்களிடம் கேட்பது உங்களுக்குச் சிறந்ததாகும். மற்றொருவரிடமிருந்து ஆலோசனை பெற முடிந்தால் கடவுளிடமிருந்து வெளிப்பாட்டைத் தேட வேண்டாம். ஏனெனில், இல்லையெனில் நீங்கள் மாயையில் விழக்கூடும். ஒரு மனிதன், தேவாலயத்திற்கு வரும்போது, ஐகனோஸ்டாஸிஸ் முன் நின்று, 'அம்மா, நான் காணிக்கைப் பெட்டியிலிருந்து பணம் எடுக்கலாமா?' என்று கேட்கத் தொடங்குவார். — 'எடு,' என்று அவனது அகக் குரல் பதிலளிக்கும். 'சரி, அப்படியென்றால் நான் எடுத்துக்கொள்கிறேன்,' என்று அவன் தனது அகக் குரலுக்குப் பதிலளித்து பணத்தை எடுப்பான். இது பலமுறை நடந்தபோது, பங்கு மன்றத்தின் உறுப்பினர்களில் ஒருவர் காணிக்கைப் பெட்டியிலிருந்து பணம் காணாமல் போவதைக் கவனித்தார். 'என்ன நடக்கிறது இங்கே?' என்று அவர் வியந்தார். "யாராவது உண்மையிலேயே பணத்தைத் திருடுகிறார்களா?" என்று அவர் யார் இதைச் செய்கிறார்கள் என்பதைக் கண்டுபிடிக்க முடிவு செய்தார். அவர் என்ன கண்டார்? விரைவில் அந்த மனிதர் வந்தார், மீண்டும் அதே காட்சி நடந்தது: "அம்மா, நான் பெட்டியிலிருந்து பணத்தை எடுத்துக்கொள்வதா?... சரி, அப்படியானால் நான் எடுத்துக்கொள்கிறேன்." எனவே, திருச்சபை உறுப்பினர் அவரைக் கையும் களவுமாகப் பிடித்துவிட்டார்.

உங்களுக்கு அருகில் ஆன்மீகப் பக்குவம் உள்ள ஒருவர் இருக்கும்போதெல்லாம், நீங்கள் அவரிடம் ஆலோசனை கேட்க வேண்டும். ஆனால், கேட்க யாரும் இல்லாத பட்சத்தில் — உதாரணமாக, நீங்கள் பாலைவனத்தில் எங்காவது இருந்தால் — ஆனாலும், உங்களுக்குள் கீழ்ப்படிதலுக்கான தாகம் இருந்தால், அப்போது நல்ல கடவுளே உங்கள் முதியவராக மாறுகிறார். அவர் உங்களுக்கு அறிவூட்டி வழிகாட்டுகிறார். புனித வேதாகமத்திலிருந்து ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியை உங்களுக்கு விளக்கக்கூடிய யாரையும் உங்களால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என்று வைத்துக்கொள்வோம். ஆனால் அந்த நிலையில், கடவுள் உங்களுக்கு அறிவூட்டுகிறார், மேலும் நீங்கள் அந்தப் பகுதியைப் புரிந்துகொள்கிறீர்கள்.

— கெரொண்டா, சொல்லுங்கள், என் ஆன்மீக வாழ்வில் நிகழும் ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வின் காரணத்தை ஒருவர் எப்படிப் புரிந்துகொள்வது — அது தீயவனின் சோதனையா, அல்லது என் சொந்த கவனக்குறைவா?

— நீர் சென்று கேட்க வேண்டும்.

— அப்படியானால், ஒருவரால் இதைத் தானாகவே புரிந்துகொள்ள முடியாதா?

— அவர்கள் ஏதாவது ஒன்றைப் புரிந்துகொண்டாலும், அவர்களால் உறுதியாக இருக்க முடியாது. உண்மையில், அனுபவம் உள்ளவர்கள் கூட வேறு யாரிடமாவது சென்று கேட்பார்கள். ஒரு கேள்வி என்னைப் பற்றி தனிப்பட்டதாக இருந்தால், நான் எப்போதும் யாரிடமாவது கேட்பேன். என்னைப் பற்றி தனிப்பட்ட விஷயங்கள் வரும்போது, எனது சொந்த முடிவை — அது எவ்வளவு புத்திசாலித்தனமாகத் தோன்றினாலும் — மிகப்பெரிய முட்டாள்தனமாகக் கருதுகிறேன். மேலும், நான் எந்த முடிவை விரும்புவேன் என்று ஏற்கனவே தெரிந்தவரிடம் நான் சென்று கேட்பதில்லை, மாறாக தெரியாதவரிடம்தான் கேட்பேன். இதைக் கவனியுங்கள்: ஒரு கடினமான வழக்கில் சரியான நோயறிதலைச் செய்கிறேனா என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள, ஒரு மருத்துவர் கூட மற்றொரு மருத்துவரை அணுகுகிறார். ஒரு மாணவரிடமிருந்து ஆலோசனை பெறுவதற்கு இதுவே அதிகக் காரணம்! ஒருவர் எவ்வளவு ஆன்மீகப் பற்று கொண்டவராக இருந்தாலும், தங்கள் சொந்தப் பிரச்சினைகளை எவ்வளவு நன்றாகத் தீர்க்கும் திறன் கொண்டவராக இருந்தாலும், அவர்களால் அக அமைதியைக் காண முடியாது. ஏனெனில், மக்கள் மற்றவர்களிடமிருந்து உதவி பெற்று, மற்றவர்கள் மூலம் தங்களைச் சீர்திருத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்று கடவுள் விரும்புகிறார். மக்கள் தங்களைத் தாழ்த்திக் கொள்ளும் பொருட்டு, நல்ல கடவுள் இதை ஏற்பாடு செய்கிறார். ஒருவர் தனது எண்ணங்களையும் தனக்கு என்ன நடக்கிறது என்பதையும் தனது ஆன்மீகத் தந்தையிடம் நம்பிக்கையுடன் கூறி, அவரது ஆலோசனையை நாட வேண்டும், மேலும் கடினமான சிக்கல்களைத் தனியாகத் தீர்க்க முயற்சிக்கக் கூடாது. மேலும், தங்கள் ஆன்மீகப் போராட்டத்தில் எதிர்கொள்ளும் சிரமங்களைத் தாங்களாகவே வெல்ல முயற்சிக்கக் கூடாது — ஏனெனில் அவ்வாறு செய்வதால், அவர்கள் தங்களைச் சோதனைகளுக்கு உள்ளாக்குகிறார்கள், மேலும் தீயவன் அவர்களைக் குழப்பி, அவர்களுக்கு [புதிய] பிரச்சனைகளை உருவாக்கக்கூடும். சிலர் தங்களுக்குத் தாங்களே தண்டனைகளை விதித்துக் கொள்ளும் அளவிற்குச் செல்கிறார்கள். இது போன்றவை மிகவும் ஆபத்தானவை.

தன் ஆன்மீகப் பயணத்தில் முன்னேறும்போது, வழிகாட்டுதலுக்காகத் திரும்புவதற்கு ஆன்மீகத் தந்தை இல்லாத ஒரு கிறிஸ்தவன் குழப்பமடைந்து, சோர்வடைந்து, பின்தங்கிவிடுகிறான். அத்தகைய ஒருவனுக்குத் தன் இலக்கை அடைவது மிகவும் கடினம். ஒருவர் எவ்வளவு புத்திசாலியாக இருந்தாலும், தனது சொந்தப் பிரச்சனைகளைத் தானே தீர்க்க முயற்சித்தால், அவர்கள் சுய-உறுதியுடனும் பெருமையுடனும் செயல்படுவதால், இருளிலேயே இருக்கிறார்கள். ஆனால், தங்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, தங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையிடம் நம்பிக்கையுடனும், தன்னலமின்மையுடனும் சென்று அவரது கருத்தைக் கேட்கும் ஒருவருக்கு உதவி கிடைக்கிறது. இது ஏன் என்றால், இரண்டாவது சந்தர்ப்பத்தில், கடவுள் நிச்சயமாக ஆன்மீகத் தந்தைக்கு ஞானம் அருள்வார், மேலும் ஆன்மீகத் தந்தை அந்த நபருக்குச் சரியான பதிலைக் கொடுப்பார். சரி, என்னைப் பொறுத்தவரை அது முற்றிலும் அப்படித்தான். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நான் யார்? ஒரு சாதாரண மண்கலயம். இருப்பினும், ஒரு நபர் நான் ஒரு புனிதர் என்று நினைத்து என்னிடம் வந்தால், எனக்குள் ஒருவித மாற்றம் ஏற்படுவதை நான் கவனிக்கிறேன், மேலும் நான் என் சொந்த விருப்பப்படி பேசவில்லை என்று உணர்கிறேன். இதில் இருந்து, என்னிடம் வந்தவர் மரியாதையுடன் வந்துள்ளார் என்பதும், அந்த நபருக்கு அநியாயம் செய்யாமல் இருப்பதற்காக கடவுள் என்னை இந்த நல்ல நிலைக்குக் கொண்டு வருகிறார் என்பதும் எனக்கு இரண்டு plus இரண்டு நான்கு சமம் என்பது போலத் தெளிவாகத் தெரிகிறது. அத்தகைய சமயங்களில், உங்களிடம் ஒரு தீவிரமான விஷயம் குறித்துக் கேட்கப்பட்டால், கடவுள் உங்களுக்குத் தெரிவிப்பார், மேலும் என்ன நடக்கும், அது எப்போது நடக்கும், அதற்கு அவர்கள் எப்படிப் பதிலளிக்க வேண்டும் என்பதை அந்த நபருக்கு உங்களால் கூற முடியும்.

ஆன்மீக வாழ்வில் ஒரு ஆன்மீக வழிகாட்டி அவசியம்

இன்று, மக்களுக்கு மிகவும் அவசியமான விஷயம் ஒரு ஆன்மீகத் தந்தையைக் கண்டுபிடித்து, அவரிடம் பாவ அறிக்கை செய்து, அவரை நம்பி, அவருடைய ஆலோசனையைப் பெறுவதாகும். ஒரு ஆன்மீகத் தந்தை இருந்து, மக்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை ஜெபத்திற்கும் ஆன்மீகப் புத்தகங்களைப் படிப்பதற்கும் இடமளிக்கும் வகையில் ஒழுங்கமைத்து, தேவாலயத்திற்குச் சென்று திருவருட்சாதனத்தைப் பெற்றால், இந்த வாழ்க்கையில் அவர்கள் பயப்பட ஒன்றுமில்லை.

ஆத்துமா பாதையிலிருந்து விலகிச் செல்லாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்ய, அது ஒரு ஆன்மீகத் தந்தையின் மேற்பார்வையில் இருக்க வேண்டும். ஆன்மீக வாழ்வில், உதாரணமாக, ஆன்மீகப் புத்தகங்களைப் படிப்பது மிகவும் உதவியாக இருக்கும்; இருப்பினும், ஒரு ஆன்மீக வழிகாட்டி இல்லாமல், ஒரு நபர் தாங்கள் படித்ததைத் தங்கள் வழியில் விளக்கிக் கொண்டு, அதனால் மாயையில் விழக்கூடும். சற்று யோசித்துப் பாருங்கள்: வழியில் பழக்கமில்லாத ஒருவர் வாகனம் ஓட்டிச் செல்லும்போது, அவர் ஒரு வரைபடத்தைப் பார்க்கலாம், ஆனால் அதனுடன் சேர்த்து, வழியைத் தவறவிடாமல் இருப்பதற்காக மக்களிடம் வழி கேட்டு நிற்கவும் செய்வார். உதாரணமாக, ஒருவர் ஏதென்ஸிலிருந்து புறப்பட்டு ஃப்ளோரினாவை நோக்கிச் செல்கிறார். நிச்சயமாக, அவரிடம் ஒரு வரைபடம் உள்ளது, அதை அவர் பார்க்கிறார், ஆனாலும் அவர் ஒரு செய்தித்தாள் கடைக்கு நிறுத்தி, தாங்கள் சரியான வழியில் செல்கிறோமா என்றும், முன்னால் உள்ள சாலை நல்ல நிலையில் உள்ளதா என்றும் கேட்கிறார். அவர்கள் யாரிடமும் கேட்காவிட்டால், அவர்கள் தங்களை ஆபத்தில் ஆழ்த்திக்கொள்வார்கள் அல்லது தவறான வழியில் சென்றுவிடுவார்கள், மேலும் ஃப்ளோரினாவிற்குப் பதிலாக கவாலாவில் முடிந்துவிடுவார்கள், அல்லது தங்கள் காரை ஒரு பாறையிலிருந்து கீழே ஓட்டிச் சென்று விபத்துக்குள்ளாகி இறந்துவிடுவார்கள்.

நிச்சயமாக, ஒரு நபர் மற்றவர்களிடம் தங்கள் சேருமிடத்திற்கான வழியைக் கேட்கலாம், ஆனால், [அவர்கள் எதிர் திசையில் திரும்ப வேண்டும்] என்ற பதிலைக் கேட்ட பிறகும், அவர்கள் தங்கள் வழியிலேயே தொடர்ந்து சென்று, தாங்கள் செல்ல விரும்பிய இடத்திற்குச் செல்லாமல் போகும் நிலையும் ஏற்படலாம். அவருக்கு எச்சரிக்கப்பட்ட சாலை ஆபத்துகளில் அவர் கவனம் செலுத்தத் தவறி, ஒரு விபத்திலோ அல்லது வேறு சில சிக்கல்களிலோ சிக்குவதும் நடக்கலாம். இருப்பினும், அவருக்குச் சரியான வழியைக் காட்டி, 'கவனமாக இருங்கள்: ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் ஒரு கூர்மையான வளைவு இருக்கிறது, மேலும் இன்னொரு இடத்தில் சாலை ஒரு உயரமான பாறையின் விளிம்பு வழியாகச் செல்கிறது...' என்று எச்சரித்த நபர், தனது வெகுமதியைப் பெறுகிறார். இதேபோன்றது ஆன்மீக வாழ்க்கைக்கும் பொருந்தும். ஒரு விசுவாசிக்கு, அறிக்கையிடும் திருவருட்சாதனத்தின் மூலம் அவருக்கு உதவவும், அறிவுரை வழங்கவும் கூடிய ஒரு ஆன்மீகத் தந்தை தேவை. இந்த வழியில் மட்டுமே ஒரு நபரால் ஆன்மீக வாழ்க்கையை வாழவும், தான் சரியான பாதையில் இருக்கிறோம் என்ற நம்பிக்கையுடன் இருக்கவும் முடியும்.

நிச்சயமாக, ஒரு நபர் தனது சொந்த ஆன்மீக வழிகாட்டியைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார். ஒருவர் தனது ஆன்மாவை யார் கையிலும் ஒப்படைக்கக்கூடாது. உடல் ஆரோக்கியத்தைப் பராமரிக்கும்போது ஒரு நபர் ஒரு நல்ல மருத்துவரைத் தேடுவது போல, ஆன்மாவின் ஆரோக்கியத்தைப் பராமரிக்கும்போதும், ஒருவர் ஒரு நல்ல ஆன்மீகத் தந்தையைக் கண்டுபிடித்து, இந்த ஆன்மீகத் தந்தையை — ஆன்மாவின் மருத்துவர் — தவறாமல் சந்திக்க முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

மக்களை ஒரு ஆன்மீகத் தந்தையிடம் அனுப்புங்கள்

— கெரொண்டா, எங்கள் மடாலயத்திற்கு வரும் மக்கள் நாங்கள் மடாலய உடை அணிந்திருப்பதை அடிக்கடி காண்கிறார்கள், மேலும் இது அவர்களின் வலிகள், பிரச்சனைகள் பற்றிப் பேசவும் — பாவ அறிக்கை செய்யவும் அவர்களை நிம்மதியடையச் செய்கிறது. இதுபோன்றவர்களை நாம் எப்படி நடத்த வேண்டும்?

— மக்கள் தங்களைத் தொந்தரவு செய்யும் விஷயங்கள் குறித்துக் கேள்விகளுடன் உங்களிடம் வரும்போது, முதலில் அவர்களிடம் கேளுங்கள்: 'உங்களுக்கு ஒரு ஆன்மீகத் தந்தை இருக்கிறாரா?' மேலும், என் குடிலுக்கு வருபவர்களிடம் நான் கூறுவதுண்டு: 'நான் ஒரு ஆன்மீகத் தந்தை அல்ல. உங்கள் பாவமன்னிப்பாளரிடம் சென்று அவர் சொல்வதைச் செய்யுங்கள்.' மக்கள் மனந்திரும்ப வேண்டும். மேலும், அவர்கள் ஒரு பாவமன்னிப்பாளரைக் கொண்டிருக்க வேண்டும், அவரிடம் பாவ அறிக்கை செய்ய வேண்டும் — அப்போதுதான், மக்கள் தங்களுக்குள் தாங்களே சாத்தானுக்கு வழங்கிய அதிகாரத்திலிருந்து அவன் அகற்றப்படுவான். ஒரு கன்னியாஸ்திரி, தனது பிரச்சனைகளைப் பற்றிப் பேச மடாலயத்திற்கு வந்த ஒரு துயரத்தில் உழலும் பெண்ணின் வேதனையை ஒரே ஒரு முறை பகிர்ந்துகொண்டு, அவளைக் கேட்டறிந்துவிட்டு, பின்னர் அவளை அவளுடைய பாவமன்னிப்பாளரிடம் அனுப்பினால், அதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியும். இருப்பினும், இந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான பெண்ணுடன் தொடர்ந்து உரையாடுவது தவறானது. இருப்பினும், ஒரு பெண் தனது பாவ அறிக்கை குருவைக் குறித்து அதிருப்தி கொண்டிருந்தாலோ, அல்லது பாவ அறிக்கை செய்யவே இல்லையென்றாலோ, அல்லது விரக்தியின் நிலையில் இருந்தாலோ, அந்த கன்னியாஸ்திரி – ஒருமுறை அவளைக் கேட்டறிந்த பிறகு – அவளை மீண்டும் அவளுடைய பாவ அறிக்கை குருவிடம் அனுப்பி வைக்கட்டும், அதே சமயம் அவளுக்காகத் தானும் பிரார்த்தனை செய்வதாக அந்தப் பெண்ணுக்குச் சொல்லட்டும்.

மக்களின் பிரச்சனைகளைத் தொடர்ந்து கேட்டு அவர்களுக்கு உதவுவது ஒரு கன்னியாஸ்திரியின் கடமை அல்ல. மேலும், அத்தகைய கேட்பது மக்களுக்குப் பயனளிக்காது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு நபருக்கு மூன்று வகையான மாற்றங்கள் ஏற்படலாம்: அவர்கள் தங்களால், மற்றவர்களால் அல்லது சாத்தானால் மாற்றப்படலாம். அதனால் மக்கள் இங்கே, கன்னியாஸ்திரீ மடத்திற்கு வருகிறார்கள், இங்கு மனித ஆறுதலைக் காண்கிறார்கள்; இருப்பினும், அவர்கள் கன்னியாஸ்திரீ மடத்தை விட்டு வெளியேறியவுடன், உடனடியாகத் தங்கள் முந்தைய வாழ்க்கைக்குத் திரும்பிவிடுகிறார்கள், மேலும் அவர்களின் பழைய கதை தொடர்கிறது. [எனவே] பெண்கள் மற்றும் ஆண்கள் இருவரும் தங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையிடம் செல்ல வேண்டும். அதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் தங்கள் பிரச்சனைகளை ஒரு கன்னியாஸ்திரியிடம் கூறினால், அது தவறு. ஏனெனில், அதன்பிறகு, மக்கள் 'நான் என் பற்றிக் கூறிவிட்டேன்; எனவே, செய்ய வேண்டியதைச் செய்துவிட்டேன்' என்று கூறி தங்களைத் தாங்களே நியாயப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், அத்தகைய மக்கள் தங்கள் மனசாட்சியைப் பொய்யாகத் தேற்றி, தங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையிடம் செல்வதில்லை. மேலும், மக்கள் பாவ அறிக்கை செய்யச் செல்வதைத் தடுப்பதற்கான சாத்தானின் தந்திரம் இது.

கன்னியாஸ்திரீகளாகிய உங்கள் ஒவ்வொருவரின் பணியும் என்னவென்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும், மேலும் தவறான மதப்பரப்புப் பணிகளில் ஈடுபட முயற்சிக்கக் கூடாது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நமது துறவறப் பணியை நாம் புரிந்துகொள்ளாததால்தான், அத்தகைய 'மதப்பரப்புப் பணிகளை' நாட வேண்டியுள்ளது. கன்னியாஸ்திரீகளாக, மக்களின் பிரச்சனைகளுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்ய நாம் கடமைப்பட்டிருக்கிறோம் — ஆனால், இந்தப் பிரச்சனைகளைத் தீர்க்க நாம் கடமைப்பட்டிருக்கவில்லை. இருப்பினும், மனிதப் பிரச்சனைகள் ஆன்மீகத் தந்தையின் அதிகார வரம்பிற்குள் வருகின்றன; [மேலும்], அவர் அவற்றுக்குப் பொறுப்பேற்கிறார். மக்கள் தங்கள் பிரச்சனைகளை உங்களிடம் விவாதித்தால், அவர்கள் இந்தப் பொறுப்பை உங்கள் மீது சுமத்துகிறார்கள், ஆனால் ஒரு ஆன்மீகத் தந்தை மக்களை உன்னிப்பாகக் கவனித்து அவர்களின் பிரச்சனைகளுக்குத் தீர்வு காண முடியும். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், மக்களுடன் வேலை செய்யப்பட வேண்டும், ஆனால் இந்த வேலை ஒரு கன்னியாஸ்திரீயின் பணி அல்ல. மக்கள் நம்மிடம் ஜெபத்தைக் மட்டுமே கேட்க முடியும். அவர்கள் பெயர்களையும், தங்களுக்கு ஜெபிக்குமாறு கோரிக்கையையும் கொண்ட ஒரு கடிதத்தை நமக்கு அனுப்பினால், நாம் முடிந்தவரை நமது செபமாலையைப் பயன்படுத்தி இந்த மக்களுக்காக ஜெபிக்க வேண்டும்.

"குணப்படுத்தும் ஆன்மீகத் தந்தை"

ஒருவர் தங்களது பொது மருத்துவர் (GP) முடிந்தவரை அருகில் இருப்பதை உறுதிசெய்வதைப் போலவே, தங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையும் அருகில் இருப்பதற்கு முயற்சி செய்ய வேண்டும். ஒரு சாதாரண மருத்துவர், நோயாளிக்கு அருகில் இருப்பதால், மருத்துவப் பேராசிரியரை விட மிகப் பெரிய உதவியை வழங்க முடியும் — அவரது அனுபவம் அவ்வளவு விரிவானதாக இல்லாவிட்டாலும் கூட. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நோயாளிக்கு அருகில் இருப்பதன் மூலம், மருத்துவர் அவர்களைத் தவறாமல் பரிசோதிக்க முடியும், மேலும் தேவைப்படும்போது, ஆலோசனைக்காக ஒரு நிபுணரிடம் அனுப்ப முடியும். நான் காசநோய் சிகிச்சை மையத்தில் இருந்தபோது,[134] , நான் பின்வருவனவற்றைக் கவனித்தேன்: பல பணக்காரர்கள், காசநோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தபோதிலும், சிகிச்சை மையத்திற்குச் செல்லாமல் வீட்டில் இருந்தனர். மருத்துவப் பேராசிரியர்கள் அவர்களுக்குச் சிகிச்சை அளிக்க வந்தனர். இருப்பினும், அனுபவம் காட்டியபடி, அத்தகைய சிகிச்சை முற்றிலும் பயனற்றதாக நிரூபிக்கப்பட்டது, ஏனெனில் பேராசிரியர்களால் வீட்டிலேயே உள்ள நோயாளிகளைத் தொடர்ந்து கண்காணிக்க முடியவில்லை. இதன் விளைவாக, செல்வந்தர்களுக்காக ஒரு சிறப்பு வார்டை திறக்க அந்தக் காசநோய் சிகிச்சை மையம் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டது — இதன் மூலம் அவர்கள் உள்நோயாளிகளாகச் சிகிச்சை பெற்று, தொடர்ச்சியான மருத்துவக் கண்காணிப்பின் கீழ் இருக்க முடியும். நான் சொல்ல வருவது இதுதான்: ஒரு மருத்துவர், நோயாளிக்கு நெருக்கமாக இருப்பதால், அவர்களைக் கண்காணித்து, இந்த சிகிச்சையையோ அல்லது அந்த சிகிச்சையையோ பரிந்துரைக்கிறார், மேலும் அவர் பரிந்துரைத்த மருந்துகள் அவர்களுக்கு உதவுகின்றனவா அல்லது அவை பக்க விளைவுகளை அல்லது விரும்பத்தகாத எதிர்வினைகளை ஏற்படுத்துகின்றனவா என்பதையும் கவனிக்கிறார். இந்தக் கவனிப்புகளின் அடிப்படையில், மருத்துவர் பரிந்துரைக்கப்பட்ட மருந்தின் அளவை அதிகரிப்பார் அல்லது குறைப்பார், மேலும் தேவைப்பட்டால், நோயாளிக்கு முற்றிலும் மாறுபட்ட சிகிச்சை முறையைப் பரிந்துரைக்கலாம். ஒரு ஆன்மீகத் தந்தைக்கும் இதேதான் பொருந்தும்: அவர் ஆன்மாவை உன்னிப்பாகக் கவனிக்க வேண்டும், ஏனெனில் ஒரு நபருக்குள் அவ்வப்போது ஏற்படும் பல்வேறு மாற்றங்கள் தொலைவிலிருந்து கண்டறிய முடியாதவை, அவர்களுக்குத் திறம்பட உதவ வேண்டும் என்றால், அந்த மாற்றங்களை அவர் உன்னிப்பாகக் கவனிக்க வேண்டும். ஒருமுறை, ஒரு சோதனையை எதிர்கொண்ட ஒரு பெண்ணுக்கு நான் அறிவுரை கூறினேன்: 'இப்படி இப்படிச் செய், இந்தச் சோதனையை உன்னால் வெல்ல முடியும் என்பதை நீ காண்பாய்.' உண்மையிலேயே, அவள் என் பேச்சைக் கேட்டாள், அந்தச் சோதனையும் நீங்கிவிட்டது. இருப்பினும், சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு அவள் முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு சோதனையில் சிக்கிக்கொண்டு, முதல் சோதனையைப் போலவே அதையும் கடக்க முயன்றாள். அதன் விளைவாக, அவள் மிகுந்த துயரத்திற்கு ஆளானாள்! ஆனால், அவள் சந்தித்த சிக்கல் வேறுபட்ட தன்மையுடையதாக இருந்ததால், இந்த விசித்திரமான பெண் என்னைக் கேட்க யாரையாவது அனுப்பியிருக்கலாம் அல்லது தான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கேட்க ஒரு கடிதம் எழுதியிருக்கலாம் அல்லவா? நான் அவளுக்கு ஒரு புதிய 'மருந்து' பரிந்துரைத்திருப்பேன் — அதாவது, நான் அவளுக்கு வேறுபட்ட ஆலோசனை வழங்கியிருப்பேன். ஆனால் என்னிடம் கேட்க அவளுக்கு எந்த வழியும் கிடைக்கவில்லை, ஏனென்றால் நான் அவளிடமிருந்து வெகு தொலைவில் இருந்தேன். எனவே — நான் ஒருவரை நன்கு அறிந்து அவர்களுடன் நெருங்கிய தொடர்பில் இல்லாவிட்டால் — நான் தொலைவிலிருந்து ஆலோசனை வழங்குவதில்லை.

குடும்பத்திற்குள் ஒரு ஆன்மீகத் தந்தை

— ஜெரோண்டா, திருமணமான தம்பதியருக்கு எந்தப் புத்தகங்கள் உதவும்?

— திருமணமான தம்பதிகளுக்கு உதவுவது இதுதான்: இருவரில் யாரும் தங்களுக்குச் சாக்குப்போக்குகள் சொல்லிக்கொள்ளக் கூடாது. ஒவ்வொரு துணையும் தங்களுக்குச் சாக்குப்போக்குகள் சொல்லிக்கொண்டால், — அவர்கள் எத்தனை ஆன்மீகப் புத்தகங்களைப் படித்தாலும் — எந்தப் பயனும் கிடைக்காது. ஆனால் கணவன் மனைவி நல்ல குணம் கொண்டவர்களாகவும், அவர்களுக்கு ஒரு ஆன்மீகத் தந்தை இருந்து அவர் சொல்வதை அவர்கள் கேட்டு நடந்தால், அவர்களால் பிரச்சனைகளைத் தவிர்க்க முடியும். ஒரு ஆன்மீக 'இடைநிறுத்துபவர்' இல்லாமல் [ஒரு சாதாரண குடும்ப வாழ்க்கை] சாத்தியமற்றது.

தம்பதியருக்கு ஒரே ஆன்மீகத் தந்தை இருப்பது சிறந்தது. கணவருக்கு ஒரு ஆன்மீகத் தந்தையும், மனைவிக்கு மற்றொரு ஆன்மீகத் தந்தையும் இருப்பது போல் அல்ல. இரண்டு பலகைகளை இரண்டு வெவ்வேறு தச்சர்கள் தங்களது முறையே செதுக்கினால், ஒரு பலகையை மற்றொன்றோடு பொருத்துவது ஒருபோதும் சாத்தியமில்லை. ஆனால், கணவன் மனைவிக்கு ஒரே ஆன்மீகத் தந்தை இருந்தால், அவர் அவர்களின் 'நீட்டிக்கொண்டிருக்கும் பகுதிகளை'—அவர்களின் குறைகளை 'சீவி'விடுவார். அவர் ஒருவரின் குறைகளைச் சீவிவிடுவார், மற்றவரின் குறைகளையும் சீவிவிடுவார், இந்த வழியில் [அவர்களின் உறவில் உள்ள] சிரமங்கள் சரிசெய்யப்பட்டு, மென்மையாக்கப்படுகின்றன. இருப்பினும், இப்போதெல்லாம், ஆன்மீக வாழ்க்கை வாழும் தம்பதிகளிடையே கூட, கணவன் மனைவிக்கு வெவ்வேறு ஆன்மீகத் தந்தையர்கள் இருக்கிறார்கள். இரு துணைவர்களுக்கும் ஒரே ஆன்மீகத் தந்தை இருப்பது அரிது. அதனால்தான் அவர்களுக்குத் தேவையான உதவி கிடைப்பதில்லை. ஒருவருக்கொருவர் மிகவும் பொருத்தமான தம்பதிகளை நான் அறிவேன், ஆனாலும் அவர்களுக்கு உதவக்கூடிய ஒரே ஆன்மீகத் தந்தை கூட இல்லை, அதனால் அவர்கள் விவாகரத்து செய்துகொண்டனர். அதே நேரத்தில், கணவன் மனைவி இருவரும் ஒரே ஆன்மீகத் தந்தையைக் கொண்டு, ஒருவருக்கொருவர் முழுமையாகப் பொருந்தாதவர்களாக இருந்தபோதிலும், இணக்கமான மற்றும் சீரான திருமண வாழ்க்கையை வாழ்ந்த குடும்பங்களையும் நான் அறிவேன்.

நிச்சயமாக, ஒரு குடும்பம் முழுவதற்கும் ஒரே ஆன்மீகத் தந்தை இருந்தால், அது இன்னும் சிறந்தது. அத்தகைய குடும்பத்தில் ஒரு சிக்கல் எழும்போது, ஆன்மீகத் தந்தை குடும்ப உறுப்பினர்கள் அனைவரின் பேச்சையும் கேட்டு, எல்லாத் தரப்பு வாதங்களையும் புரிந்துகொண்டு அதைத் தீர்ப்பார். ஒரு சந்தர்ப்பத்தில், ஆன்மீகத் தந்தை தந்தை அல்லது தாயிடம் ஏதாவது ஒன்றைச் செய்ய கடுமையாக அறிவுறுத்தலாம்; மற்றொரு சந்தர்ப்பத்தில் — பெற்றோர்கள் சொல்வதை அடிப்படையாகக் கொண்டு சிக்கலைத் தீர்க்க முடியாவிட்டால் — அவர் குழந்தைகளைத் தன்னை வந்து பார்க்க அழைப்பார். உதாரணமாக, குடும்பத்தில் பிரச்சினைகளுக்கு மனைவிதான் காரணம் என்றால், ஆன்மீகத் தந்தை கணவரை எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று அறிவுறுத்த தன்னை வந்து பார்க்க அழைக்கலாம். இறுதியாக, அவர் அவர்களின் உறவினர்கள் அல்லது தெரிந்தவர்களில் ஒருவரை அவரது நியாயமான உதவிகளுக்காகக் கேட்கலாம்.

ஒருவரின் ஆன்மீகப் பிதாவை மாற்றுதல்

— கெரொண்டா, ஒரு நபர் ஏதேனும் காரணத்தால் தங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டியிருந்தால், அவர்கள் முன்பு பழைய ஆன்மீகத் தந்தையிடம் அறிக்கை செய்த பாவங்களை மீண்டும் புதிய ஆன்மீகத் தந்தையிடம் அறிக்கை செய்ய வேண்டுமா?

— ஒரு நபர் தாங்கள் அனுபவித்த ஆன்மீக நோய்களைப் பற்றித் தங்கள் புதிய ஆன்மீகத் தந்தையிடம் தெரிவிப்பது நல்லது. ஒரு நோயாளி தனது மருத்துவ வரலாற்றைப் புதிய மருத்துவரிடம் கூறுவதைப் போல, அப்போதுதான் மருத்துவரால் அவர்களுக்கு மிகவும் திறம்பட உதவ முடியும்.

— ஜெரோண்டா, ஒரு நபர் தங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையை மாற்ற விரும்பினால், அது சரியா என்று எங்களிடம் கேட்டால், நாங்கள் அவர்களிடம் என்ன சொல்ல வேண்டும்?

— [ஒரு புதிய ஆன்மீகத் தந்தை] ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, ஒருவர் தனது முந்தைய ஆன்மீகத் தந்தையின் ஆசீர்வாதத்தைப் பெற வேண்டும். ஆன்மீகத் தந்தையர்களை எளிதாக மாற்றுவதில் எந்த நன்மையும் இல்லை. ஒரு கட்டிடம் கட்டப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது, பொறியாளர்களும் மேற்பார்வையாளர்களும் தொடர்ந்து மாற்றப்பட்டால், அந்தக் கட்டிடம் சரியாகக் கட்டப்படாது.

பழைய காலங்களில், மக்கள் தங்கள் பிரச்சனைகளுக்கு ஆலோசனை கேட்கவும், உதவி பெறவும் பெரியவர்களிடம் செல்வார்கள். இன்று, பலர் பெரியவர்களிடம் செல்வது அவர்களின் ஆலோசனையைப் பெறுவதற்காக அல்ல, மாறாக தங்களை நியாயப்படுத்திக் கொள்ளவோ அல்லது பின்னர் தாங்கள் இன்னார்-இன்னார் பெரியவர்களை அணுகியதாக மற்றவர்களிடம் சொல்லிக்கொள்வதற்காகவோ ஆகும். 'நான் இன்னார்-இன்னார் பெரியவர்களையும் பார்க்கச் சென்றேன்,' என்று அத்தகையவர்கள் கூறுவார்கள், 'மேலும் நான் தந்தை பைசியஸிடமும் இதைப் பற்றி கேட்டேன்.' ஆனால் உண்மையில், அவர் என்னிடம் கேட்டபோது, நான் அவரைக் கண்டித்திருக்கலாம். அல்லது அவர் என் கதவை வந்தடைந்தும், கடைசி நேரத்தில் தட்டப் பயந்து திரும்பிச் சென்றிருக்கலாம்! இவ்வாறு, இந்த மக்கள் ஒரு நிரந்தர பாவ அறிக்கை தந்தையிடம் இல்லாமல், ஒரு ஆன்மீகத் தந்தையிடமிருந்து மற்றொரு ஆன்மீகத் தந்தையிடம் அலைந்து திரிந்து முடிக்கிறார்கள். இதன் விளைவாக, அவர்கள் குழப்பமடைகிறார்கள்.

பின்னர், பாவம் செய்தவுடன், தங்கள் நற்பெயரைக் கெடுத்துக் கொள்ளாமல் இருக்க, அதைத் தங்கள் சொந்த அறிவாளரிடம் அறிக்கையிடச் செல்லாமல், வேறொரு அறிவாளரிடம் கூறும் மற்றவர்களும் உள்ளனர். சிறிது காலம் கழித்து, அவர்கள் மீண்டும் அதே பாவத்தைச் செய்து, மூன்றாவது மதகுருவிடம் அதைச் சொல்கிறார்கள், பின்னர் இன்னொருவரிடமும்… இறுதியில், இந்த மதகுருக்கள் ஒவ்வொருவரிடமும் தாங்கள் இந்தப் பாவத்தை ஒரே ஒரு முறை மட்டுமே செய்தது போலக் காட்டுகிறார்கள். இதனால், இதுபோன்றவர்கள் தொடர்ந்து பாவம் செய்து, திருந்துவதில்லை.

[135]தங்கள் ஆன்மீகத் தந்தை உதவுவார் என்று தெரிந்திருந்தும், அவரிடம் தங்கள் ரகசியங்களைச் சொல்ல சிலர் கூச்சப்படுகிறார்கள் என்பதையும், அவர் அந்த ரகசியங்களை வேறு யாருக்கும் வெளிப்படுத்த வாய்ப்பே இல்லை என்பதை உணர்ந்திருந்தும் அப்படிச் செய்கிறார்கள் என்பதையும் நான் கவனித்திருக்கிறேன். இருப்பினும், தங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையிடம் பாவ அறிக்கை செய்வதற்குப் பதிலாக, தங்களுக்கு உதவ முடியாத, சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அதைப் பற்றி மற்ற அனைவரிடமும் சென்று சொல்லும் ஒரு அறிமுகமானவரிடம் அவர்கள் தங்கள் ரகசியங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள். நான் ஒரு பொது மடாலயத்தில் புதிய துறவியாக இருந்தபோது, ஒரு மனிதர் துறவியாக விரும்பினார் என்பதை நான் நினைவுகூர்கிறேன். சிறிது காலம் மடாலயத்தில் வாழ்ந்த பிறகு, மடாலயத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டும் என்ற எண்ணங்கள் அவரைத் தூண்டத் தொடங்கின. அதனால் அவர் தனது எண்ணங்களை மடாலயத்தின் தலைவர் அல்லது வேறு எந்த ஆன்மீகத் தந்தையிடமும் 'ஒப்புக்கொள்ளாமல்', — நீங்கள் நம்புவீர்களா! — மடாலயத்தில் வேலை செய்துகொண்டிருந்த இயெரிசோஸைச் சேர்ந்த ஒரு தொழிலாளியிடம்[136] 'ஒப்புக்கொண்டார்'. இந்தத் துறவி அந்தத் தொழிலாளரிடம் தன்னைப் பற்றிச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தபோது, நான் சமையலறைக்கு அருகில் வெங்காயம் உரித்துக்கொண்டிருந்தேன், தற்செயலாக அவர்களின் உரையாடலைக் கேட்டுவிட்டேன். அந்தத் துறவியும் தொழிலாளரும் என்னிடமிருந்து இரண்டு மீட்டர் தொலைவில் நின்றுகொண்டிருந்தனர், மேலும் அந்தத் துறவி அந்தத் தொழிலாளரிடம் சத்தமாகத் 'தனது பாவத்தை ஒப்புக்கொள்ள'த் தொடங்கினார். "நான்," என்று அவர் தொடங்கினார், "சந்நியாசியாக ஆனதை இப்போது வருந்துகிறேன்." — "அப்படியென்றால்," என்று அந்தத் தொழிலாளி ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார், "நீங்கள் மடத்திற்கு வந்தபோது, இந்த இடத்தின் உணர்வைப் புரிந்துகொள்ள, உங்கள் சபதங்களை ஏற்கும் முன் சிறிது காலம் அங்கே வாழ்ந்து பார்க்கவில்லையா?" — "ஆனால் நான் அதைப் புரிந்துகொள்ளவே முழு இரண்டு வருடங்கள் செலவழித்துவிட்டேன்!" என்று அந்தப் பிக்கு புலம்பினார். "ஆஹா, ஆஹா," என்றார் அந்தத் தொழிலாளி வியப்புடன். "அப்படியென்றால், நீங்கள் ஏன் முன்பே வெளியேறவில்லை?" — "இப்போது அதைக் கேட்டு என்ன பயன்," என்று அவர் புலம்பினார், "நான் வெளியேறவில்லை என்பது உங்களுக்குத் தெரியவில்லையா?" — "அடக் கடவுளே!" என்று அந்தத் தொழிலாளி தன் கண்களை விரித்தபடி கூறினார். 'ஆனால் நீங்கள் உங்கள் சபதங்களை எடுக்கக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டீர்களா?' 'இல்லை,' என்று அந்தப் பிக்கு பெருமூச்சுவிட்டார், ' , நானே அதை விரும்பிச் செய்தேன்.' 'அது ஒரு பெரிய கதை,' என்று அந்தத் தொழிலாளி தலையை அசைத்தார். 'இதுபற்றி நீங்கள் மடாலயத் தலைவரிடம் சொன்னீர்களா?' 'இல்லை,' என்று அந்தப் பிக்கு பதிலளித்தார். "சரி, ஏன் இந்த உலகில்," என்று அந்தத் தொழிலாளி ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார், "இதை எல்லாம் எனக்குச் சொல்கிறீர்கள்? இதில் உங்களுக்கு என்ன ஆதாயம்?" எனவே அந்தப் பிக்கு அந்தத் தொழிலாளிக்கு முழு கதையையும் கூறினார். நான் சொல்வது புரிகிறதா? உதவி பெற அவர் அபேட்டிடம் எல்லாவற்றையும் சொல்லியிருக்க வேண்டும், ஆனால் அதற்குப் பதிலாக அவர் தொழிலாளியிடம் 'தவறு ஒப்புக்கொள்ள'ச் சென்றார். மேலும், இந்தத் தொழிலாளி அடுத்த வார இறுதியில் தன் ஊரில் உள்ள ஒரு கஃபேயில் அமர்ந்து, தன் குடி நண்பர்களை மகிழ்விப்பதற்காகத் தன் 'மனக்குறிப்பை' மீண்டும் சொல்வார், அவர்கள் அந்தக் கதையை மேலும் பரப்புவார்கள், பிறகு மக்கள் ஒவ்வொரு தெரு மூலையிலும் அந்தப் பரிதாபமான துறவியைப் பற்றி வதந்தி பேசுவார்கள். மேலும் இந்தத் துறவி அறிவற்றவர் என்று சொல்ல முடியாது. அவரிடம் எத்தனை அகராதிகள் இருந்தன என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? அவருக்குப் பண்டைய கிரேக்க மொழி கச்சிதமாகத் தெரிந்திருந்தது.

— கெரொண்டா, ஒரு பொதுவானவரின் ஆன்மீகப் பிதா வெளியில் இருக்கும்போது, அவர் எதிர்கொள்ளும் ஒரு சிரமம் அல்லது சோதனையைப் பற்றி தனது ஆன்மீக சகோதரர்களில் ஒருவரிடமிருந்து ஆலோசனை பெறலாமா?

— சரி, அவர் தனது ஆன்மீகத் தந்தையைத் தொலைபேசியில் அழைத்து அவரது ஆலோசனையைப் பெறலாமே? ஒரு ஆன்மீக சகோதரரால் சில சமயங்களில் நமக்கு உதவ முடியும், சில சமயங்களில் முற்றிலும் முடியாது. அல்லது, நமக்கு உதவும் நல்ல எண்ணம் இருந்தபோதிலும், ஒரு ஆன்மீக சகோதரர் தீங்கு விளைவிக்கக்கூடும். தேவைப்பட்டால், ஒருவர் தனது ஆன்மீகத் தந்தையைத் தொலைபேசியில் அழைத்து, இந்த வழியில் விஷயங்களைச் சரிசெய்யலாம். இருப்பினும், ஒருவரால் தங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையைத் தொடர்பு கொள்ள முடியாவிட்டால், மேலும் அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினை தீவிரமாக இருந்து, அதைத் தள்ளிப்போட முடியாவிட்டால், அவர்கள் மற்றொரு ஆன்மீகத் தந்தையிடம் கேட்கலாம். இதுபோன்ற சமயங்களில் எந்த ஆன்மீகத் தந்தையிடம் செல்வது என்று ஒருவர் தங்கள் சொந்த ஆன்மீகத் தந்தையிடமிருந்து முன்கூட்டியே தெரிந்து கொண்டால் நன்றாக இருக்கும். உங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையின் அதே உணர்வைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் ஒருவரிடமிருந்து ஆலோசனை பெறுவது அவசியம். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு பொறியாளர் ஒரு வழியில் திட்டத்தை வரைகிறார், மற்றொருவர் அதை வித்தியாசமாகச் செய்கிறார். இரு பொறியாளர்களின் திட்டங்களும் சரியானதாக இருக்கலாம், ஆனாலும் அவை ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று வேறுபடுகின்றன.

அத்தியாயம் 2.
சரியாக அறிக்கையிடுவது எப்படி

உங்கள் காயத்திற்கு மீண்டும் கட்டுப்போட வேண்டும்

— கெரோண்டா, எனது ஆன்மீகப் போராட்டத்தில் பின்னடைவுகளைச் சந்திக்கும்போது, நான் பீதியடையத் தொடங்குகிறேன்.

— பயப்படாதீர்கள். ஒரு போராட்டம் என்பது போராட்டம் தான். இந்தப் போராட்டத்திலும் காயங்கள் ஏற்படும். இந்தக் காயங்கள் பாவ அறிக்கை மூலம் குணப்படுத்தப்படுகின்றன. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, போரில் காயமடைந்த வீரர்கள் உடனடியாக மருத்துவமனைக்கு ஓடுகிறார்கள். அவர்களின் காயங்களுக்குக் கட்டுப்போடப்படுகிறது, மேலும் அவர்கள் ஆவலுடன் மீண்டும் போர்க்களத்திற்குத் திரும்புகிறார்கள். மேலும், தங்கள் காயங்களிலிருந்து வீரர்கள் அனுபவத்தைப் பெறுகிறார்கள், மேலும் முன்பை விட எதிரியின் தோட்டாக்கள் மற்றும் சிதறல்களிலிருந்து தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள அதிக கவனம் செலுத்துகிறார்கள் — அதனால் அவர்கள் மீண்டும் காயமடையாமல் இருக்க. நம்மைப் பொறுத்தவரையிலும் அதுவேதான்: நமது ஆன்மீகப் போராட்டத்தின் போது காயங்கள் ஏற்பட்டால், நாம் பதுங்கிக் கொள்ளாமல், நமது ஆன்மீகத் தந்தையிடம் ஓடி, நமது காயத்தைக் காட்டி, ஆன்மீக ரீதியாகக் குணமடைந்து, மீண்டும் நமது 'நற்செயலை'த் தொடர வேண்டும்.[137] நாம் ஆசைகளை—ஆत्मாவின் இந்தக் கொடிய எதிரிகளை—தேடிப்பிடித்து, அவற்றை அழிக்க முயற்சி செய்யாவிட்டால் அது ஒரு கெட்ட விஷயமாகிவிடும்.

— ஜெரோண்டா, சிலர் [தாங்கள் நினைக்கும்] சுய-நீதி உணர்வின் காரணமாக பாவ அறிக்கை செய்யச் செல்வதில்லை. 'நான் மீண்டும் அதே பாவத்தில் விழக்கூடும் என்பதால்,' என்று அத்தகையவர்கள் கூறுகிறார்கள், 'நான் ஏன் பாவ அறிக்கை செய்யச் செல்ல வேண்டும்? ஒருவேளை பாதிரியாரைக் கேலி செய்யவா?'

— அது தவறு! இது, போரில் காயமடைந்த ஒரு சிப்பாயைப் போல, 'போர் இன்னும் முடியவில்லை, நான் மீண்டும் காயப்படலாம், அதனால் என் காயத்திற்கு ஏன் கட்டுப்போட வேண்டும்?' என்று கேட்பது போன்றது. ஆனால் அவன் தன் காயத்திற்கு கட்டுப்போடவில்லை என்றால், அவன் அதிக இரத்தம் இழந்து இறந்துவிடுவான். ஒருவேளை இந்த மக்கள் சுய இன்பத்திற்காக பாவ அறிக்கை செய்யச் சென்றாலும், இறுதியில் அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே அழித்துக் கொள்கிறார்கள். அது எப்படி என்று பாருங்கள்: [ஒருவரை ஏமாற்றுவதற்காக] சாத்தான், ஒருவருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வரங்களையே கூடப் பயன்படுத்துகிறான். நாம் விழுந்து சேற்றில் புரண்டு அழுக்காகும்போது, மீண்டும் விழுந்து மீண்டும் அழுக்காகப் போகிறோம் என்ற எண்ணத்துடன் நமது ஆன்மாவை அறிக்கையின் மூலம் தூய்மைப்படுத்தவில்லை என்றால், நமது பழைய சேற்றின் காய்ந்த அடுக்குகள் மேலும் மேலும் புதிய சேற்று அடுக்குகளால் மூடப்படுகின்றன. பின்னர் இந்த சேறு முழுவதையும் சுத்தம் செய்வது எளிதல்ல.

மனந்திரும்புதலின் அவசியம்

— வணக்கத்திற்குரிய துறவி மார்க் கூறுகிறார்: 'விஷயத்தில் நிபுணத்துவம் பெற்றவர், உண்மையை அறிந்து, தான் செய்ததை நினைவு கூர்வதன் மூலம் அல்ல, தனக்கு நேரிடுவதைப் பொறுத்துக்கொள்வதன் மூலம் கடவுளிடம் அறிக்கையிடுகிறார்.'[138] இதன் மூலம் அவர் என்ன அர்த்தப்படுத்துகிறார்?

— ஒருவர் இரு வழிகளிலும் அறிக்கையிட வேண்டும். ஒரு விசுவாசி தனது ஆன்மீகத் தந்தையிடம் அறிக்கையிடுகிறார், மேலும் ஜெபிப்பதற்கு முன்பு, கடவுளிடம் பணிவுடன் அறிக்கையிட்டு, தன்னைத் திறந்து காட்டுகிறார் [அவரிடம்]: 'என் கடவுளே, நான் பாவம் செய்தேன்; நான் இன்னவன்.' ஆனால் அதே நேரத்தில், ஒரு கிறிஸ்தவன் தனக்கு மருந்தாக விதிக்கப்படும் பாடுகளைப் பொறுமையுடன் சகித்துக்கொள்கிறான். போற்றத்தக்க மார்க், கடவுளுக்கும் தன் ஆன்மீகத் தந்தைக்கும் அறிக்கையிடத் தேவையில்லை என்றும், பாடுகளைச் சகிப்பதில் மட்டும் ஒருவர் திருப்தி அடைய வேண்டும் என்றும் கூறவில்லை. 'அறிக்கையிடுதல்' என்ற வார்த்தைக்கு என்ன அர்த்தம்? 'திறந்த மனதுடன் ஒப்புக்கொள்வது, எனக்குள் இருப்பதை அறிவிப்பது' என்று அர்த்தமில்லையா?[139] உங்களுக்குள் நன்மை இருந்தால், 'நீங்கள் ஆண்டவரிடம் ஒப்புக்கொள்கிறீர்கள்',[140] அதாவது, நீங்கள் கடவுளை மகிமைப்படுத்துகிறீர்கள். உங்களுக்குள் தீமை இருந்தால், உங்கள் பாவங்களை ஒப்புக்கொள்கிறீர்கள்.

— கெரொண்டா, முதன்முறையாக பாவ அறிக்கை செய்யச் செல்லும்போது, ஒருவர் தனது ஆன்மீகத் தந்தையிடம் தனது கடந்தகால வாழ்க்கை முழுவதையும் பற்றிச் சொல்ல வேண்டுமா?

— நீங்கள் உங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையிடம் முதன்முறையாகச் செல்லும்போது, உங்கள் முழு வாழ்க்கையையும் உள்ளடக்கிய ஒரு பொதுவான அறிக்கையைச் செய்ய வேண்டும். ஒரு நோயாளி மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படும்போது, அவர்கள் தங்கள் மருத்துவ வரலாற்றை மருத்துவர்களிடம் கூறுகிறார்கள். உதாரணமாக, அவர்கள் இவ்வாறு கூறலாம்: 'கடந்த காலத்தில், எனக்கு இது போன்ற நுரையீரல் நோய் இருந்தது, ஆனால் அது இப்போது குணமாகிவிட்டது; நான் பொது அல்லது உள்ளூர் மயக்க மருந்துடன் இது போன்ற ஒரு அறுவை சிகிச்சை செய்தேன்' — இப்படியே தொடரும். அதேபோல, தங்கள் முதல் பாவ அறிக்கையின் போது, பாவ அறிக்கை செய்பவர் தங்கள் வாழ்க்கையின் விவரங்களை அறிக்கையிடும் பாதிரியாரிடம் கூற முயற்சிக்க வேண்டும், மேலும் அறிக்கையிடும் பாதிரியார் அந்த நபரின் [ஆன்மீக] காயத்தை குணப்படுத்த அதை அடையாளம் காண்பார். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பெரும்பாலும் ஒரு சிறிய காயம் கூட, கவனிக்கப்படாமல் விட்டால், ஒருவரின் ஆரோக்கியத்திற்கு கடுமையான விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடும். நிச்சயமாக, ஒருவர் தங்கள் பாவ அறிக்கைக்காரரிடம் முதல் முறையாக வரும்போது, அவர்கள் அறிக்கை செய்ய வேண்டிய, உதாரணமாக, நூறு பாவங்களைக் கொண்டு வருவார்கள். அவர்கள் இரண்டாவது முறையாக பாவ அறிக்கை செய்ய வரும்போது, அவர்கள் நூற்றிருபது பாவங்களைக் கொண்டு வருவார்கள்: ஏனெனில், இந்த நபர் அறிக்கை செய்து 'அவனது முழுத் திட்டத்தையும் பாழாக்கிவிட்டதால்' — பிசாசு அவர்களுக்கு எதிராக ஒரு பெரிய போரை நடத்துவான். மூன்றாவது முறையாக, அவர்கள் நூற்று ஐம்பது பாவங்களை அறிக்கையிட வேண்டியிருக்கும். இருப்பினும், அதன்பிறகு, பாவங்களின் எண்ணிக்கை படிப்படியாகக் குறைந்து, இறுதியில் அந்த நபர் அறிக்கையிட வேண்டிய மிகச் சிறிய எண்ணிக்கையிலான பாவங்களை மட்டுமே கொண்டு வரும் நிலையை அடையும்.

சரியான பாவ அறிக்கை

— நமது மனசாட்சி நம்மைக் குற்றம் சாட்டினாலும், சில சமயங்களில் நமது வழிகளைச் சீர்திருத்தத் தேவையான முயற்சியை நாம் ஏன் செய்யத் தவறுகிறோம்?

— இது ஒருவித உணர்ச்சிப்பூர்வமான சரிவின் விளைவாகவும் ஏற்படலாம். ஒருவர் தமக்கு ஏற்பட்ட சோதனையின் காரணமாகப் பீதியடைந்தால், அவர் ஒரு வீர முயற்சி செய்ய விரும்பலாம், ஆனாலும் அவ்வாறு செய்யத் தேவையான மனப்பான்மையோ அல்லது அக வலிமையோ இல்லாமல் இருக்கலாம். அப்படிப்பட்ட நிலையில், அவர்கள் பாவ அறிக்கை மூலம் தங்கள் அக ஒழுங்கை மீட்டெடுக்க வேண்டும். பாவ அறிக்கையின் மூலம், ஒரு நபர் ஆறுதல் காண்கிறார், , தங்கள் வலிமையைப் புதுப்பித்துக் கொள்கிறார், மேலும், கடவுளின் அருளால், போராடுவதற்கான உறுதியை மீண்டும் கண்டறிகிறார். இருப்பினும், ஒரு நபர் இந்த வழியில் தங்கள் விவகாரங்களை ஒழுங்குபடுத்தவில்லை என்றால், அவர்களுக்கு மேலும் சில சோதனைகள் ஏற்படலாம். இதன் விளைவாக, அத்தகைய துக்கமான மற்றும் மனச்சோர்வான நிலையில் இருக்கும்போது, அவர்கள் மேலும் உடைந்து போகிறார்கள்; அவர்களின் எண்ணங்கள் அவர்களை மூச்சுத் திணறச் செய்கின்றன; அவர்கள் விரக்தியில் விழுகிறார்கள், பின்னர் அவர்களால் முற்றிலும் முயற்சி செய்ய முடிவதில்லை.

— மேலும் நீங்கள் விவரிப்பது அடிக்கடி நடந்தால் என்ன செய்வது?

— இது அடிக்கடி நடந்தால், ஒருவர் தனது ஆன்மீக ஒழுங்கை அடிக்கடி சீரமைக்க வேண்டும். இந்தப் போராட்டத்தில் உறுதியையும் வலிமையையும் மீண்டும் பெற, ஒரு நபர் தனது ஆன்மீகத் தந்தையிடம் தன் இதயத்தைத் திறக்க வேண்டும். மேலும், தனது அக ஒழுங்கை மீட்டெடுத்த பிறகு, ஒரு நபர் தனது [ஆன்மீக] இயந்திரத்தை முடுக்க வேண்டும்; [தப்பி ஓடும்] பிசாசைப் பின்தொடர, அவர்கள் மனப்பூர்வமாகவும் தீவிரமாகவும் முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

— ஜெரோண்டா, எனக்கு ஏன் பாவ அறிக்கை செய்வதன் தேவை உணரப்படவில்லை?

— ஒருவேளை நீங்கள் உங்களை உன்னிப்பாகக் கவனிக்கவில்லையா? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பாவ அறிக்கை என்பது ஒரு திருவருட்சாதனம். பாவ அறிக்கை செய்யுங்கள், உங்கள் பாவங்களைப் பற்றி உங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையிடம் சாதாரணமாகச் சொல்லுங்கள். [உங்களுக்குப் பாவங்கள் குறைவு என்று] நினைக்கிறீர்களா? நீங்கள் முரட்டுத்தனமாக இல்லையா? சுயநலம் பற்றி என்ன? உங்கள் சகோதரியை நீங்கள் காயப்படுத்துவதில்லைதானே? நீங்கள் யாரையும் தீர்ப்பிடுவதில்லைதானே? நான் பாவ அறிக்கை செய்யும்போது, சில குறிப்பிட்ட பாவங்களை அறிக்கையிடுகிறேன் என்று நினைக்கிறாயா? இல்லை, நான், 'கோபத்தின் மூலமாகவும், தீர்ப்பிடுவதன் மூலமாகவும் நான் பாவம் செய்தேன்...' என்று அறிக்கையிடுகிறேன், மேலும் பாவ அறிக்கையாளர் என் மீது பாவமன்னிப்புப் பிரார்த்தனையை வாசிக்கிறார். இருப்பினும், சிறிய பாவங்களுக்கும் கூட அவற்றின் சொந்த பாரம் உண்டு. சொல்லிக்கொள்ளும் அளவுக்குப் பெரிய பாவங்கள் எதுவும் இல்லாதபோது, நான் தந்தை திகோனிடம் ([141] ) பாவ அறிக்கை செய்யச் சென்றபோது, அவர் கூறுவார்: 'ஒரு மணல் துகள், என் மகனே, ஒரு மணல் துகள்!' சிறிய பாவங்கள் ஒரு பெரிய மலை மணல் குவியலாகக் குவிகின்றன, அதன் எடை ஒரு பெரிய பாறையின் எடையை விட அதிகமாக இருக்கக்கூடும். ஒரு பெரும் பாவத்தைச் செய்தவர் அதைப் பற்றித் தொடர்ந்து சிந்தித்து, மனந்திரும்பி, தங்களைத் தாழ்த்திக் கொள்கிறார். ஆனால் உங்களிடம் எண்ணற்ற சிறு பாவங்கள் உள்ளன. இருப்பினும், நீங்கள் வளர்ந்த சூழ்நிலைகளையும், அந்தப் பெரும் பாவத்தைச் செய்தவர் வளர்ந்த சூழ்நிலைகளையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால், நீங்கள் அவர்களை விட மோசமான நிலையில் இருந்தீர்கள் என்பதைக் காண்பீர்கள்.

மேலும், பாவ அறிக்கை செய்யும் போது குறிப்பாக இருக்க முயற்சி செய்யுங்கள். உங்கள் பாவங்களைப் பெயரிடுவது மட்டும் போதாது, உதாரணமாக, 'நான் பொறாமைப்படுகிறேன், நான் கோபமடைகிறேன்' போன்றவை; உதவி பெற உங்கள் குறிப்பிட்ட குறைகளையும் நீங்கள் அறிக்கையிட வேண்டும். மேலும், நீங்கள் வஞ்சகம் போன்ற ஒரு கடுமையான பாவத்தை அறிக்கையிடுகிறீர்கள் என்றால், அந்தப் பாவத்தைச் செய்யும்போது நீங்கள் என்ன நினைத்தீர்கள் என்பதையும், உங்கள் குறிப்பிட்ட செயல்கள் என்னென்ன என்பதையும் விரிவாக அறிக்கையிட வேண்டும். அத்தகைய ஒரு குறிப்பிட்ட அறிக்கையைச் செய்யத் தவறுவதன் மூலம், நீங்கள் கிறிஸ்துவை ஏளனம் செய்கிறீர்கள். ஒருவர் தனது ஆன்மீகத் தந்தையிடம் உண்மையை ஒப்புக்கொள்ளவில்லை என்றால், அவர் தனது பாவத்தை அவருக்கு வெளிப்படுத்தி அவர் உதவப் பெறுவதற்கு உதவாத பட்சத்தில், அவர் தனக்குத்தானே பெரும் தீங்கு விளைவித்துக் கொள்கிறார்; இது, ஒரு நோயாளி தனது நோயை மருத்துவரிடமிருந்து மறைப்பதன் மூலம் தனது ஆரோக்கியத்திற்கு பெரும் தீங்கு விளைவிப்பதைப் போன்றது. மாறாக, ஒருவர் தனது ஆன்மீகத் தந்தையிடம் தன்னை உண்மையாக வெளிப்படுத்தினால், ஆன்மீகத் தந்தை அந்த நபரை நன்கு புரிந்துகொண்டு, அவர்களுக்கு மிகவும் திறம்பட உதவ முடியும்.

மேலும், மற்றொரு நபரை அநியாயமாக நடத்திய அல்லது தங்கள் நடத்தையால் யாருக்காவது வலிக்கச் செய்த எவரும், முதலில் தாங்கள் தவறு செய்த நபரிடம் சென்று, பணிவோடு மன்னிப்புக் கேட்டு, அவர்களுடன் சமாதானம் செய்துகொள்ள வேண்டும்; அதன் பிறகே, பாவமன்னிப்புப் பெற தங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையிடம் தங்கள் குற்றத்தை அறிக்கையிட வேண்டும். இவ்வாறுதான் கடவுளின் அருள் வழங்கப்படுகிறது. ஒருவர் தான் தவறு செய்தவரிடம் முதலில் மன்னிப்புக் கேட்காமல், அத்தகைய பாவத்தைத் தனது ஆன்மீகத் தந்தையிடம் அறிக்கையிட்டால், அவரது ஆன்மாவுக்கு அமைதி கிடைப்பது சாத்தியமற்றது, ஏனெனில் இந்த நிலையில் பாவம் செய்தவர் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ளவில்லை. பாதிக்கப்பட்டவர் இறந்துவிட்டார் அல்லது அவர் வேறு இடத்திற்குச் சென்றுவிட்டதால் அவரைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என்றாலும், கடிதம் மூலமாகக் கூட மன்னிப்புக் கேட்க முடியாத பட்சத்தில் இது விதிவிலக்கு. ஆனால், பாவமன்னிப்புக் கோரும் நபர் அவ்வாறு செய்ய விரும்பினால், கடவுள் அந்த விருப்பத்தைக் கண்டு அவரை மன்னிக்கிறார்.

— கெரொண்டா, நாம் தவறு செய்த ஒருவரிடம் மன்னிப்புக் கேட்ட பிறகும், அவர் நம்மை மன்னிக்கவில்லை என்றால் என்ன செய்வது?

— அந்த நிலையில், கடவுள் அவர்களின் இதயத்தை மென்மையாக்க வேண்டும் என்று நாம் பிரார்த்திக்க வேண்டும். இருப்பினும், நாம் மன்னித்தால், அதே பாவத்தில் மீண்டும் எளிதில் விழக்கூடும் என்பதற்காகவே, கடவுள் அந்த நபரின் இதயத்தை மென்மையாக்காமல் இருக்கவும் தேர்வு செய்யலாம்.

— ஜெரோண்டா, ஒரு பெரிய பாவத்தைச் செய்த பிறகு, அதை உடனடியாக அறிக்கையிடாமல் இருப்பது அனுமதிக்கப்படுமா?

— ஏன் அதைத் தள்ளிப் போட வேண்டும்? அது தானாகவே போய்விடும் என்று நினைத்துவா? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, கெட்டுப்போன உணவை எவ்வளவு காலம் அப்படியே வைத்திருக்கிறீர்களோ, அவ்வளவு அதிகமாக அது அழுகும். ஏன் இரண்டு அல்லது மூன்று மாதங்கள் காத்திருந்து, பின்னர் ஒரு பெரிய பாவத்தை அறிக்கையிடச் செல்ல வேண்டும்? நீங்கள் கூடிய விரைவில் செல்ல வேண்டும். நமக்கு ஒரு திறந்த புண் இருந்தால், அதைக் குணப்படுத்த ஒரு மாதம் காத்திருக்க வேண்டுமா? இல்லை. அப்படிப்பட்ட நிலையில், பாவமன்னிப்புக் குருவுக்கு அதிக நேரம் கிடைக்கும் வரை அல்லது அவர் நமக்குத் தனது கவனத்தைக் கொடுக்கக்கூடிய நிலைக்கு வரும் வரை காத்திருக்கத் தேவையில்லை. நாம் நேராக நமது பாவ அறிக்கை செய்பவரிடம் விரைந்து சென்று, நாம் செய்த பாவத்தைச் சுருக்கமாக அறிக்கை செய்ய வேண்டும். பின்னர், பாவ அறிக்கை செய்பவருக்கு அதிக நேரம் கிடைக்கும்போது, அவருடன் உரையாடவோ அல்லது ஆன்மீக வழிகாட்டுதலைப் பெறவோ அவரிடம் செல்லலாம்.

நாம் இருக்கும் சூழ்நிலையை அறிக்கையிடும் தந்தையிடம் விவரிப்பதற்கு அதிக நேரம் எடுக்காது. ஒருவரின் மனசாட்சி சரியாகச் செயல்பட்டால், அவரால் தனது நிலையைச் சில வார்த்தைகளிலேயே விவரிக்க முடியும். இருப்பினும், ஒரு நபருக்குள் குழப்பம் இருந்தால், அவர்கள் அறிக்கையிடும் தந்தையிடம் தங்கள் நிலையைப் பற்றி எந்த உண்மையான உணர்வையும் அளிக்காமல் நீண்ட நேரம் பேசக்கூடும். சிலர் தங்களைப் பற்றியும் தங்கள் பிரச்சனைகளைப் பற்றியும் கதைகள் நிறைந்த முழுப் பயிற்சிப் புத்தகங்களையும் எனக்கு அனுப்புகிறார்கள். சிறிய கையெழுத்தில் இருபது அல்லது முப்பது பக்கங்கள், இறுதியில் சில பக்கங்கள் பிற்சேர்க்கையாக... ஆனால் அவர்கள் எழுதும் அனைத்தையும் ஒரு பக்கத்தில் எளிதாக அடக்கிவிட முடியும்.

தவக்காலத்தின் போது நமக்காக நாம் சாக்குப்போக்குகள் கூறி, நமது மனசாட்சியைச் சுமக்கச் செய்கிறோம்.

— ஜெரோண்டா, பாவ அறிக்கையின் போது, பாவத்தைச் செய்தபோது உணர்ந்த வலியை பாவமன்னிப்புப் பெறுபவர் உணரவில்லை என்றால், அவருக்கு உண்மையான மனந்திரும்புதல் இல்லை என்று அர்த்தமா?

— அவர் அந்தப் பாவத்தைச் செய்து சிறிது காலம் கடந்துவிட்டால், அந்தக் காயம் குணமாகத் தொடங்கிவிடும், அதனால்தான் அவருக்கு அவ்வளவு கடுமையான வலியை உணர முடிவதில்லை. ஆனால் இதில் கவனமாக இருக்க வேண்டும்: பாவ அறிக்கையின் போது, ஒருவன் தன்னைத் தானே நியாயப்படுத்திக் கொள்ளக் கூடாது. நான் பாவ அறிக்கை செய்யச் செல்லும்போது, உதாரணமாக, நான் ஒருவருடன் கோபப்பட்டேன் என்று என் பாவ அறிக்கையாளரிடம் ஒப்புக்கொள்ளும்போது — பெரும்பாலும், நான் கோபப்பட்ட அந்த நபர் ஒரு நல்ல அறைக்குத் தகுதியானவராக இருந்தாலும் — அந்த நபர்தான் உண்மையில் தவறு செய்தார் என்று நான் பாவ அறிக்கையாளரிடம் சொல்ல மாட்டேன், அதனால் பாவ அறிக்கையாளர் இறுதியில் என்னை நியாயப்படுத்திவிட மாட்டார். தனக்குத்தானே நியாயம் சொல்லிக்கொண்டு பாவ அறிக்கை செய்யும் ஒருவருக்கு மன அமைதி கிடைப்பதில்லை — அவர் எவ்வளவுதான் தனது மனசாட்சியை மிதித்தாலும் சரி. பாவ அறிக்கையின் போது அவர்கள் தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளும் அதே சுய-நியாயப்படுத்தல்களே, அவர்களின் மனசாட்சிக்கு ஒரு சுமையாக மாறிவிடுகின்றன. ஆனால், உணர்திறன் மிக்க மனசாட்சியைக் கொண்ட ஒரு நபர், தாங்கள் செய்த பாவங்களின் தீவிரத்தை மிகைப்படுத்திக் கூறி, தங்கள் பாவமன்னிப்பாளரிடமிருந்து ஒரு கடுமையான தண்டனையை ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, ஒரு சொல்லமுடியாத மகிழ்ச்சியை உணர்கிறார். கேட்காமல் ஒரு திராட்சைப் பழத்தை மட்டும் பறித்தவர்கள், பல கூடைகள் திராட்சைப் பழங்களைத் திருடியது போல உணர்ந்து, தங்கள் பாவத்தைத் தொடர்ந்து எண்ணிக்கொண்டே இருப்பார்கள். இந்தப் பாவத்தை ஒப்புரைக்கும் வரை அவர்கள் இரவு முழுவதும் தூக்கமின்றி விழித்திருப்பார்கள். மற்றவர்களோ, பல கூடைகள் திராட்சைப் பழங்களைத் திருடியபோதும், தங்களைத் தாங்களே நியாயப்படுத்திக்கொண்டு, ஒரே ஒரு கொத்து மட்டுமே எடுத்ததாகக் கூறுகிறார்கள். இருப்பினும், தங்களுக்குச் சமாதானம் சொல்லிக்கொள்ளாமல், தங்கள் அற்பமான மீறலை மிகைப்படுத்திக் கூறி, அதைப் பற்றித் துயரப்பட்டு, தாங்கள் செய்த ஒரு சிறிய குற்றத்திற்காகப் பெரிதும் துன்பப்படுபவர்கள் என்ன தெய்வீக ஆறுதலைப் பெறுகிறார்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? இதில், தெய்வீக நீதியானது தெளிவாகத் தெரிகிறது; நல்ல கடவுள் மக்களுக்கு எவ்வாறு வெகுமதி அளிக்கிறார் என்பது புரிகிறது.

தங்கள் பாவங்களைத் தங்களுக்கு மன்னிப்பு வழங்குகிறவரிடம் பணிவோடு வெளிப்படுத்தி, தங்களைத் தாழ்த்திக்கொள்ளும் மக்கள் உண்மையாகவே ஒளிர்கிறார்கள் என்பதை நான் கவனித்திருக்கிறேன்—ஏனெனில் அவர்கள் கடவுளின் அருளைப் பெறுகிறார்கள். ஓய்வு பெற்ற ஒரு அதிகாரி, தான் எட்டு வயது சிறுவனாக இருந்தபோது செய்த ஒரு செயலைப் பற்றி மிகுந்த மனவேதனையுடன் என்னிடம் கூறினார். அவர் மற்றொரு குழந்தையிடமிருந்து ஒரு பந்தை பறித்திருந்தார். அவர் அந்தப் பந்தை ஒரே ஒரு இரவு மட்டுமே வைத்துக்கொண்டு, அடுத்த நாள் காலையில் திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டார். இந்தச் சம்பவத்தை என்னிடம் அவர் சொல்லும்போது, தன் அண்டை வீட்டாருக்குத் துயரத்தை ஏற்படுத்தியதற்காக அந்த மனிதர் அழுதார். ஓய்வு பெற்ற பிறகு, தனது பணியின் போது வருத்தப்படுத்திய அனைவரையும் — அதிகாரப்பூர்வ கடமைகளைச் செய்யும்போது வருத்தப்படுத்தியவர்களையும் கூட — தேடிப்பிடித்து அவர்களிடம் மன்னிப்பு கேட்டார்! இந்த மனிதரின் குணம் என்னைக் கவர்ந்தது: அவர் எல்லாத் தவறுகளையும் தன் மீது ஏற்றுக்கொண்டார். அவர் இப்போது ஒரு கிராமத்தில் வாழ்கிறார், மேலும் தனது சேமிப்பைப் பயன்படுத்தி ஏழைகளுக்குத் தர்மம் செய்கிறார். பக்கவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்ட அவரது தொண்ணூற்றைந்து வயதான தாய் படுக்கையிலேயே இருக்கிறார், மேலும் அவர் அவளைத் தானே கவனித்துக் கொள்கிறார். அவளைக் கவனித்துக் கொள்ளும்போது தனது தாயின் உடலைக் காண வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருப்பதால், இந்த எண்ணத்தால் அவர் வேதனைப்படுகிறார்: "தனது தந்தையின் நிர்வாணத்தை பார்த்ததற்காக ஹாம் தண்டிக்கப்பட்டார் என்றால், தன் தாயின் நிர்வாணத்தை பார்க்கும் எனக்கு என்ன நேரிடும்!.."[142] இந்த மனிதர் இடைவிடாமல் அழுதார். அவரது முகம் ஒளிர்ந்தது. அவரது மனந்திரும்புதல் எனக்கு எவ்வளவு நன்மை செய்தது!

— கெரொண்டா, ஒருவர் தாம் நுட்பமான ஆன்மீகப் பணியில் ஈடுபட்டுள்ளதைத் தனது ஆன்மீகத் தந்தையிடம் காட்டிக்கொள்ள, தனது பாவங்களை மிகைப்படுத்திக் கூறுவது சாத்தியமா?

— அது முற்றிலும் வேறு விஷயம். அந்த நிலையில், ஒருவன் தனது 'நம്രತೆ'யைப் பற்றிப் பெருமைப்படுகிறான்.

தவக்கணக்கிற்குப் பிறகு

— ஜெரோண்டா, பாவ அறிக்கை செய்த பிறகு ஒருவரின் ஆன்மாவில் ஒருவித பாரத்தை உணர்வது இயல்பானதா?

— ஏன் ஒருவருக்கு எந்தப் பாரமும் உணரப்பட வேண்டும்? முறையான பாவ அறிக்கையின் மூலம், பழையவை அனைத்தும் அழிந்துவிடுகின்றன. புதிய 'பதிவேடுகள்' திறக்கப்படுகின்றன. கடவுளின் அருள் வருகிறது, மேலும் ஒருவர் முற்றிலும் மாற்றி அமைக்கப்படுகிறார். குழப்பம், கசப்பு மற்றும் அகக் கலக்கம் மறைந்து, அமைதியும் சமாதானமும் அவற்றுக்குப் பதிலாக வருகின்றன. இந்த மாற்றம் வெளிப்படையாகக் கூட மிகவும் கவனிக்கத்தக்கதாக இருப்பதால், சிலரை மதகுருமாருக்கு முன்பும் பின்பும் தங்கள் புகைப்படத்தை எடுத்துக்கொள்ள நான் அறிவுறுத்துகிறேன், அதனால் அவர்களுக்குள் ஏற்பட்டுள்ள இந்த நேர்மறையான மாற்றத்தைப் பற்றி அவர்களும் நம்ப முடியும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒருவரின் அக ஆன்மீக நிலை அவர்களின் முகத்தில் பிரதிபலிக்கிறது. திருச்சபையின் திருவருட்சாதனங்கள் அற்புதங்களைச் செய்கின்றன. கடவுள் மனிதனான இயேசு கிறிஸ்துவிற்கு அருகில் வருவதன் மூலம், ஒருவரே [திருவருளால்] கடவுளைப் போல ஆகிறார், அதன் விளைவாக அவர்கள் ஒளியைப் பிரகாசிக்கச் செய்கிறார்கள் மற்றும் தெய்வீகக் கிருபை அவர்களை மற்றவர்களுக்கு வெளிப்படுத்துகிறது.

— கெரோண்டா, ஒரு உண்மையான பாவ அறிக்கைக்குப் பிறகு, பாவமன்னிப்புப் பெறுபவர் உடனடியாக மகிழ்ச்சியை உணர்கிறார் என்று இதன் பொருளா?

— எப்போதும் அல்ல. முதலில், உங்களுக்கு மகிழ்ச்சி ஏற்படாமல் இருக்கலாம், ஆனால் பின்னர் மகிழ்ச்சி படிப்படியாக உங்களுக்குள் எழும். பாவ அறிக்கைக்குப் பிறகு, பாவமன்னிப்புப் பெற்றவர் [கடவுள் தனக்கு இரக்கம் காட்டியதற்காக] நன்றியுடன் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். தனது கடன் தள்ளுபடி செய்யப்பட்ட ஒருவரைப் போலவும், அன்பினால் தனது நன்மையாளருக்கு நன்றியுடனும் கடமைப்பட்டவராகவும் ஒருவர் உணர வேண்டும். கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துங்கள், ஆனால் அதே நேரத்தில் சங்கீதத்தின் வார்த்தைகளைச் சிந்தியுங்கள்: '...'என் அக்கிரமத்தை நான் அறிந்திருக்கிறேன், என் பாவம் எப்போதும் எனக்கு முன்பாக இருக்கிறது,'[143] , இவ்வாறு தீயுணர்வுகளுக்கு அடிபணியாமல், அதே பாவங்களுக்குள் மீண்டும் விழாமல் இருப்பதற்கு.

— ஜெரோண்டா, வரும் வாழ்வில், நாம் அறிக்கையிடாத ஒரு தீய எண்ணத்திற்காகக் கூட பேய்கள் நம்மை வாட்டுகின்றன என்று நான் எங்கோ படித்திருக்கிறேன்.

— பாருங்கள், ஒரு நபர் மனந்திரும்பி, எதையும் மறைக்கும் எண்ணமின்றி, தங்களுக்கு நினைவிருக்கும் அனைத்தையும் தங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையிடம் கூறினால், அந்த விஷயம் தீர்க்கப்பட்டுவிடுகிறது — பேய்களுக்கு அவர்கள் மீது எந்த சக்தியும் இல்லை. ஆனால், அவர்கள் வேண்டுமென்றே தங்கள் பாவங்களில் எதையும் அறிக்கையிடத் தவறினால், அவர்கள் வரும் வாழ்வில் அந்தப் பாவங்களுக்காக வேதனைப்படுத்தப்படுவார்கள்.

— ஜெரோண்டா, ஒரு நபர் தனது இளமைப் பருவப் பாவங்களை அறிக்கை செய்த பிறகும், அவற்றைப் பற்றி மீண்டும் நினைத்து அவற்றால் துன்புற்றால், பாவத்தைப் பற்றிய அத்தகைய மனப்பான்மை சரியானதா?

— ஒருவன் தனது இளமைப் பருவப் பாவங்களுக்காக ஆழ்ந்த வருத்தம் கொண்டு, அவற்றை அறிக்கை செய்துவிட்டால், அவனுக்குத் துன்பத்திற்கு இடமில்லை. ஏனெனில், அவன் அறிக்கையின் போது அந்தப் பாவங்களைப் பேசிய கணத்திலேயே கடவுள் அவற்றை மன்னித்துவிட்டார். அதன்பிறகு, ஒருவன் தனது பழைய பாவங்களை, குறிப்பாக மாம்ச சம்பந்தமான பாவங்களை, மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து வருந்துவது தேவையற்றது, அது தீங்கு விளைவிக்கக்கூடும். உதாரணமாக, ஒரு போரின் போது, ஒரு சிப்பாய்க்கு அருகில் ஒரு கையெறி குண்டு விழுகிறது , ஆனால் கடவுள் அந்த சிப்பாயைப் பாதுகாக்கிறார், மேலும் அந்தக் கையெறி குண்டு வெடிக்கவில்லை. ஆனால் போர் முடிந்தவுடன், அந்த சிப்பாய்க்கு வெடிக்காத கையெறி குண்டு கிடைக்கிறது, அதை அவர் எடுத்து, ஆர்வத்தில் அதைத் திருகிக் கழற்றிப் பார்க்கத் தொடங்குகிறார் — அதன் விளைவாக, அந்தக் கையெறி குண்டு அவரைத் துண்டித்து விடுகிறது, அதுவும் போரின் போது அல்ல, போருக்குப் பிறகு.

ஒருவரின் ஆன்மீகத் தந்தையின் மீது நம்பிக்கை

— ஜெரோண்டா, ஒரு ஆன்மீகத் தந்தை ஒருவரை ஏதேனும் பாவத்திற்காகக் கண்டித்தால், அதனால் அந்த நபர் மிகவும் வருத்தமடைந்து துக்கத்தில் ஆழ்ந்தால், இதில் சுயநலம் உள்ளதா?

— ஆம், நிச்சயமாக, இதில் சில சுயநலம் நிச்சயமாக உள்ளது. ஒருவரின் துக்கம் கடவுளுக்காக இருந்தால், அவர்கள் தெய்வீக ஆறுதலைப் பெறுவார்கள். மேலும் அவர்கள் முன்னேற்றமும் காண்பார்கள், ஏனென்றால் அவர்கள் அந்தப் பாவத்தை மீண்டும் செய்ய முயற்சிக்க மாட்டார்கள். மனந்திரும்பியவர் தனது சிரமங்கள், எண்ணங்கள் மற்றும் குறைபாடுகள் குறித்து தனது ஆன்மீகத் தந்தையிடம் பேச வேண்டும் — மேலும் அவரிடமிருந்து வரும் மென்மையான மற்றும் கடுமையான வார்த்தைகள் இரண்டையும் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும், ஏனெனில் இரண்டு சந்தர்ப்பங்களிலும், அன்பும் அக்கறையும் கொண்டு செயல்படும் ஆன்மீகத் தந்தை, அவரது ஆன்மாவின் முன்னேற்றத்தைப் பற்றி அக்கறை கொள்கிறார்.

— ஜெரோண்டா, எனது ஆன்மீகத் தந்தையிடமிருந்து ஒரு கண்டனத்தையோ அல்லது ஒரு எளிய குறிப்பையோ நான் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றால் என்ன ஆகும்?

— இதை நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டால், நீங்கள் திருத்தப்படாமலேயே இருந்துவிடுவீர்கள். தங்களை நேசிக்கும் நபர்களிடமிருந்து கூட கருத்துக்களை ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்கள், இறுதியில் [ஆன்மீக ரீதியாக] செம்மைப்படுத்தப்படாமல் இருந்து, தங்களின் சொந்த ஆன்மீக அழிவிற்கு வழிவகுக்கிறார்கள். ஒரு மரவேலை செய்பவரால் செதுக்க முடியாத மரப்பலகைகள் புறக்கணிக்கப்பட்டு, கான்கிரீட் அச்சுகளாகவோ அல்லது சாரமாகவோ மாறி, இறுதியில் காலடியில் மிதிபட்டு, சிமென்ட் பூசப்பட்டு, மற்ற கட்டுமானக் குப்பைகளுடன் சேர்த்து எரிக்கப்படுவதைப் போலவே, அறிவுரைகளை ஏற்றுக்கொள்ளாத மனிதர்களும் இறுதியில் அழிந்துவிடுகிறார்கள்.

— ஜெரோண்டா, ஒருவர் தனது ஆன்மீகத் தந்தையுடன் ஒரு விஷயத்தில் உடன்படவில்லை என்றால், அவர் என்ன செய்ய வேண்டும்?

— அவர்கள் தங்கள் எண்ணங்களைத் தாழ்மையுடன் தங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையிடம் வெளிப்படுத்தினால் மட்டும் போதும். நிச்சயமாக, ஒரு ஆன்மீகத் தந்தையைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது மிகுந்த கவனம் எடுக்க வேண்டும், அப்போதுதான் அந்த நபரால் அவரை நம்பவும், அவரது வழிகாட்டுதலில் ஆறுதல் காணவும் முடியும்.

— ஜெரோண்டா, ஒரு நபர் தங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையிடமிருந்து வித்தியாசமாக விஷயங்களைப் பார்த்தால், அந்த நபர் தங்கள் சொந்தக் கருத்தில் பிடிவாதமாக இருப்பது அவர்களின் ஆன்மாவுக்கு நன்மை பயக்குமா?

— இல்லை, அது உதவாது, ஏனெனில் ஒருவர் தவறு என்று கருதும் ஒரு குறிப்பிட்ட செயலுக்குப் பின்னால் என்ன இருக்கிறது என்பது அந்த நபருக்குத் தெரியாது. உதாரணமாக, ஒரு ஆன்மீகத் தந்தையின் ஒரு குறிப்பிட்ட செயலுக்குப் பின்னால் என்ன இருக்கிறது என்பதை ஒரு நபர் புரிந்துகொள்ள, அவர் பாவமன்னிப்பின் ரகசியத்தை மீறி, வேறு யாரிடமிருந்தோ பாவமன்னிப்பின்போது கேட்டதை அந்த நபரிடம் சொல்ல வேண்டும். ஆனால், பாவமன்னிப்பு ரகசியத்தை மீறுவது அனுமதிக்கப்படுமா? நிச்சயமாக இல்லை. உதாரணமாக, ஒருவர் தனது பாவமன்னிப்பாளருடன் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் வந்து அவருடன் பேச ஏற்பாடு செய்துகொண்டார். இருப்பினும், குறிப்பிட்ட நேரத்தில், தற்கொலை எண்ணங்களால் வாடும் மற்றொருவர் அதே நேரத்தில் பாவமன்னிப்பாளர் இடத்திற்கு வருகிறார், மேலும் பாவமன்னிப்பாளர் தனது நேரத்தை முதலில் அந்த நபருக்காக ஒதுக்குகிறார். காத்திருக்க விடப்பட்டவர் இப்படி நினைக்கத் தொடங்குகிறார்: 'அவர் முதலில் அவரை உரையாடலுக்கு அழைத்தார், ஆகையால் அவர் என்னைப் புறக்கணிக்கிறார்.' ஆனால், அந்த மற்றவர் தற்கொலை செய்துகொள்ளும் நிலைக்குச் சென்றிருந்தார் என்பதை எப்படி விளக்குவது? அவர் இதை விளக்கினால், அந்த மற்றவரின் வாழ்க்கையை அவர் அழித்து, பாழாக்கிவிடுவார். ஆனால், வாசலுக்கு வெளியே விடப்பட்ட மனிதர் தவறான வழியில் செல்லுமானால் அல்லது சிறிது நேரத்திற்கு மனச்சோர்வடைந்தால், அந்தத் தீங்கு அவ்வளவு பெரியதாக இருக்காது. ஒருமுறை, இதேபோல, என் முனிவர் குகைக்கு வந்திருந்த சிலர் தவறான வழியில் செல்லும்படி ஆனார்கள். அதே நேரத்தில், என்னுடன் ஒரு மனிதர் இருந்தார், அவரை அவரது உறவினர்கள் பெரும்பாடுபட்டு ஒரு உரையாடலுக்காக என்னிடம் வரச் சம்மதிக்க வைத்திருந்தனர். நான் அந்த மனிதரை மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றேன். அவரைக் கட்டித் தழுவி, அவருக்க ் ருக்கு மாலையும் சின்னங்களும் கொடுத்தேன். மற்றவர்கள் புண்பட்டார்கள். 'ஆனால் பெரியவர்,' என்று அவர்கள் கூறினார்கள், 'எங்கள் மீது சிறிதும் கவனம் செலுத்துவதில்லை!' ஆனாலும், அவர்களால் வழிதவறச் செய்யப்பட்ட அந்தப் பரிதாபகரமான மனிதன் ஒரு விபச்சாரி; அவனது வாழ்க்கையின் விவரங்கள் எனக்குத் தெரியும். அவர் என்னை ஒரு மாற்றமடைந்த மனிதராக ஆக்கினார். ஆகவே, அந்த மக்கள் ஆயிரம் முறை வழிதவறியிருந்தாலும், நான் அதே செயலையே செய்திருப்பேன். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒருவரின் [சுயநல] மயங்கிய ஆன்மாவைத் திருப்திப்படுத்த மட்டும் ஒரு மனிதனை அழிக்க உங்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை.

ஒரு ஆன்மீகத் தந்தையுடனான சரியான உறவு

ஒரு ஆன்மீக நபர், ஒருவருக்கு உதவ விரும்பும்போது, அவர்களைத் தன்னுடன் இணைக்க முயற்சிப்பதில்லை, மாறாக கிறிஸ்துவுடன் இணைக்க முயற்சிக்கிறார். அவர் அவ்வாறு செய்வதில் வெற்றி பெற்றால், அவர் மகிழ்ச்சியடைகிறார், மேலும் அவர் கிறிஸ்துவுடன் இணைத்த அந்த நபர் கிறிஸ்துவுக்காகப் பாடுபடுகிறார். இந்த நிலையில், இருவரும் தங்கள் வெகுமதியைப் பெறுகிறார்கள், மேலும் எல்லாம் இருக்க வேண்டியபடியே நடக்கிறது. இருப்பினும், கிறிஸ்துவுக்காகப் பாடுபடுபவர், தன்னைக் கிறிஸ்துவுடன் இணைக்க முயற்சிப்பவரைத் திருப்திப்படுத்த முயன்றால்—அதாவது, தன் செயல் தன் ஆன்மீகத் தந்தையை எவ்வளவு மகிழ்விக்கும் அல்லது வருத்தமடையச் செய்யும் என்பதில் அவர் கவனம் செலுத்தி, ஆனால் கிறிஸ்து இந்தச் செயலைக் காண்கிறார் என்பதைக் கருத்தில் கொள்ளவில்லை என்றால்—அப்படியானால், அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் அவர் தனக்கு உதவும் நபருக்கோ அல்லது கிறிஸ்துவுக்கோ மகிழ்ச்சியைக் கொண்டுவருவதில்லை, அல்லது அவனே எந்தப் பயனையும் பெறமாட்டான், ஏனெனில் அவன் தெய்வீக உதவியை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், அவனது செயல்கள் கிறிஸ்துக்கும் அல்லது அவனது ஆன்மீகத் தந்தைக்கும் எந்த மகிழ்ச்சியையும் கொண்டுவராதது மட்டுமல்லாமல், அவனே அவர்களிடமிருந்து தேவையான உதவியைப் பெறுவதில்லை. ஒரு சகோதரி பாடகர் குழுவில் பாடுகிறார் என்றும், 'நான் எப்படிப் பாடுகிறேன்? இது நன்றாக இருக்கிறதா? அன்னை மடாலயத் தலைவி மகிழ்ச்சியடைவாரா?' என்றும் நினைக்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அப்படிப்பட்ட சகோதரிக்கு எந்தப் பயனும் கிடைக்காது. ஆனால், அவள் கிறிஸ்துவுக்காகப் பாடினால், எல்லாம் சரியாக நடக்கும்: அவள் நன்றாகப் பாடுவாள், அன்னை மடாலயத் தலைவியும் மகிழ்ச்சியடைவார்.

— ஜெரோண்டா, தங்கள் ஆன்மீகத் தந்தை சொன்னதை அவர்கள் தவறாகப் புரிந்துகொண்டால், அவர்களைக் குறை கூறுவதா?

— பாருங்கள்: ஒருவேளை அவர் தனது ஆன்மீகத் தந்தையிடமிருந்து தனக்கு திருப்தியளிக்கும் ஒரு பதிலை முன்கூட்டியே கேட்க விரும்பினால், மேலும் அவரது மனம் அந்த விருப்பத்தில் மூழ்கியிருந்தால், அவர் தனது ஆன்மீகத் தந்தையைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்ட போதிலும், குற்றம் அவருடையதுதான். சிலர் தங்கள் சொந்த விருப்பத்தை 'கடவுளின் விருப்பமாக' மாற்றுகிறார்கள். உதாரணமாக, ஒருவர் தனது ஆன்மீகத் தந்தையிடம் தான் எதிர்கொள்ளும் ஒரு சிக்கலைப் பற்றி கேட்கிறார், ஆனால் அதே நேரத்தில் அந்தச் சிக்கலுக்குத் தனக்கு மிகவும் பொருத்தமான தீர்வையும் தன் மனதில் வைத்திருக்கிறார். ஆன்மீகத் தந்தை அந்த நபரிடம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கூறுகிறார், ஆனால் அந்த நபர், ஆன்மீகத் தந்தை தாம் விரும்பியபடியே செயல்படுமாறு அறிவுறுத்தியதாகக் கூறப்பட்டதைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறார். அவர் கீழ்ப்படிந்து நடப்பதாக நினைத்தபடியே, மகிழ்ச்சியாகத் தன் வழியில் காரியங்களைச் செய்கிறார். மேலும், பாவமன்னிப்புக் குரு பின்னர் அவரிடம், 'ஏன் இப்படி ஒரு காரியத்தைச் செய்தாய்?' என்று கேட்டால், 'அதை அப்படிச் செய்யும்படி சொன்னது நீங்கள்தானே?' என்று பதிலளிப்பார்.

இருப்பினும், ஆன்மீக குரு சொல்வதை அப்படியே வார்த்தைக்கு வார்த்தை எடுத்துக்கொள்ள முடியாத நேரங்களும் உண்டு. சில நேரங்களில் ஆன்மீக குரு பேசும் வார்த்தைகள், அவரது எண்ணங்களை வெளிப்படுத்தும் ஒரு சொல்லாட்சி மட்டுமேயாக இருக்கலாம். நான் ஒரு உதாரணம் சொல்கிறேன். சொந்தமாக குழந்தைகள் உள்ள நாற்பத்தைந்து வயதான ஒரு உயர்நிலைப் பள்ளி ஆசிரியர், தனது பதினாறு வயது மாணவியை பாவத்திற்குள் இழுத்தார். அந்தச் சிறுவன் வீட்டை விட்டு ஓடிப்போய் தன் ஆசிரியருடன் வாழத் தொடங்கினான். அவனது தந்தை என் துறவிக்குடில் வந்து தன் துயரத்தை என்னிடம் உரைத்தபோது, அவனது ஆன்மீகத் தந்தை அறிவுறுத்தியபடியே செய்யும்படி நான் அவனிடம் கூறினேன். அந்தப் பாவம் பிடித்த சிறுவன் தன் ஆன்மீகத் தந்தையிடம் சென்றான், ஆனால் பின்னர் என்னிடம் திரும்பி வந்தான். அவர் என்னைப் பார்க்க வந்த அன்று, நான் உலகளாவிய பேராயர் பிரதிநிதிகளை வரவேற்றுக் கொண்டிருந்தேன். அதனால், அவருக்கு நேரம் ஒதுக்க முடியாது என்பதை உணர்ந்து, 'உங்கள் ஆன்மீகத் தந்தை அறிவுறுத்தியபடியே செய்யுங்கள்' என்று அவரிடம் கூறினேன். ஆனால் அந்த மனிதர் அங்கிருந்து செல்லவில்லை — கடவுளுக்கு நன்றி, அவர் செல்லாமல் இறுதியில் என்னைப் பார்க்கக் காத்திருந்தார். நான் அவனுக்காக ஒரு கணநேரம் ஒதுக்கியபோது, அவன் என்னிடம், 'ஜெரோண்டா, நான் இந்தப் பெண்ணைக் கொல்ல முடிவு செய்துள்ளேன், ஏனெனில் என் ஆன்மீகத் தந்தை அதைத்தான் செய்யச் சொன்னார்' என்றான். — 'ஒரு நிமிடம் பொறு, நண்பா,' என்று நான் திகைப்புடன் சொன்னேன், 'உன் ஆன்மீகத் தந்தை உன்னிடம் சரியாக என்ன சொன்னார்?' — 'அவர் என்னிடம், "இந்தக் கழிசடையைக் கொல்வது மட்டும் போதாது!" என்று சொன்னார். புரிகிறதா?' அந்த ஆன்மீகப் பிதா 'இந்தக் கழிசடையைக் கொல்வது மட்டும் போதாது' என்று சொன்னது, அவர் உண்மையிலேயே இந்தப் பெண்ணைக் கொல்ல வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல! அவர் அந்த வார்த்தைகளால் தனது கோபத்தை வெளிப்படுத்தினார், அவ்வளவுதான்! அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு, நான் யாரிடமும், 'உங்கள் ஆன்மீகப் பிதா சொல்வதைச் செய்யுங்கள்' என்று சொல்வதில்லை. மாறாக, ஒவ்வொருவரிடமும் அவர்களின் ஆன்மீகப் பிதா என்ன செய்யச் சொன்னார் என்று துல்லியமாகக் கேட்கிறேன்...

— கெரொண்டா, ஒருவர் தனது ஆன்மீகத் தந்தையிடம் உதவி கேட்கும்போது, அதே நேரத்தில் அந்தப் பிரச்சனைக்கான தனது சொந்தத் தீர்வையும் பரிந்துரைப்பது சாத்தியமா?

— அப்படியானால், அவர் என்ன வகையான உதவி கேட்கிறார்? ஒரு நபர் பணிவாக, ஒரு சாதாரண எண்ணமாக, தனக்கு உதவக்கூடும் என்று நினைக்கும் ஒன்றைத் தனது ஆன்மீகத் தந்தையிடம் குறிப்பிடுவது என்பது வேறு விஷயம். அவர் இதைச் செய்யக் கடமைப்பட்டவர். ஆனால், தனது யோசனை சரிதான் என்று அவர் வற்புறுத்தினால் அது முற்றிலும் வேறு விஷயம். ஒரு நபர் முன்னேறத் தவறும் சரியான சூழ்நிலை இதுவே. இது, அவர் ஒரு மருத்துவரிடம் சென்று, 'எனக்கு இது போன்ற மருந்தைப் பரிந்துரை செய்யுங்கள்' என்று கூறுவதைப் போன்றது. ஆனால் நோயாளி மருத்துவரின் ஆலோசனைக்குக் கீழ்ப்படியக் கடமைப்பட்டவர்; எந்த மருந்துகளை மருத்துவர் பரிந்துரைக்க வேண்டும் என்று அவர் மருத்துவரிடம் கூறக்கூடாது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, உணவு மற்றும் இனிப்புகளைப் போல மருத்துவம் ஒரு 'சுவை சம்பந்தப்பட்ட விஷயம்' அல்ல, அதைப் பற்றி ஒருவர் 'எனக்கு கேக் அல்லது இனிப்பு வேண்டும்' என்று கூறலாம். மருத்துவர் நோயாளியின் நோய்க்கேற்ப மருந்துகளைப் பரிந்துரைக்கிறார்.

அத்தியாயம் 3.
ஆன்மீகத் தலைவர் ஆன்மாவின் மருத்துவர் என்பது பற்றி

நல்ல ஆன்மீக வழிகாட்டிகளின் தேவை

இன்றைய மக்கள் சோர்வடைந்துள்ளனர்; பாவமும் சுயநலமும் அவர்களைத் திகைப்பும் குழப்பமும் நிறைந்த நிலைக்குத் தள்ளியுள்ளன. அதனால்தான் இப்போது — வேறு எந்தக் காலத்தையும் விட — மக்கள் எளிய முறையிலும் உண்மையான அன்புடனும் நடத்தப்பட்டு, அமைதியைக் காண்பதற்காக நல்ல பகுத்தறிவுடன் வழிநடத்தப்படும் நல்ல மற்றும் அனுபவம் வாய்ந்த ஆன்மீகத் தந்தையர்கள் நமக்குத் தேவைப்படுகிறார்கள். நல்ல ஆன்மீகத் தந்தையர்கள் இல்லையென்றால், தேவாலயங்கள் வெறுமையாக நிற்க, மனநல மருத்துவமனைகள், சிறைகள் மற்றும் மருத்துவமனைகள் நிரம்பும். மக்கள் கடவுளிடமிருந்து வெகுதூரம் விலகி இருப்பதால்தான் தாங்கள் துன்பப்படுகிறோம் என்பதை உணர வேண்டும். அவர்கள் மனந்திரும்பி, தங்கள் பாவங்களைத் தாழ்மையுடன் அறிக்கையிட வேண்டும்.

ஒரு ஆன்மீகத் தந்தையின் பணி ஒரு நபரின் அகக் குணப்படுத்துதல் ஆகும். தனது புனிதத்தின் மூலம் நம்பிக்கையைத் தூண்டி, சாத்தான் கொண்டுவரும் எண்ணங்களிலிருந்து கடவுளின் மென்மையான படைப்புகளைச் சுத்திகரித்து, ஆன்மாக்களையும் உடல்களையும் மருந்துகளால் அல்ல, கடவுளின் கிருபையால் குணப்படுத்தும் அனுபவம் வாய்ந்த ஆன்மீகத் தந்தைக்கு மேலான குணப்படுத்தும்வர் வேறு யாருமில்லை.

இறை ஒளி பெற்ற, கடவுளின் ஆவியான ஆன்மீகத் தந்தை, மக்கள் இருக்கும் நிலைகளைப் புரிந்துகொண்டு பகுத்தறிந்து, அவர்களைச் சரியான வழியில் வழிநடத்த முடிகிறது.

ஒரு ஆன்மீகத் தந்தை அதிக பொறுப்புகளால் சுமக்கப்படாமல் இருப்பது சிறந்தது, அப்போது அவரால் ஒவ்வொரு ஆன்மாவிற்கும் தேவையான நேரத்தை ஒதுக்கி, தனது பணியைச் சரியாகச் செய்ய முடியும். இல்லையெனில், ஒவ்வொரு நாளும் பல அறுவை சிகிச்சைகளைச் செய்யும் ஒரு திறமையான அறுவை சிகிச்சை நிபுணரின் நிலையில் ஆன்மீகத் தந்தை தன்னைக் காண்பார்; அவர் சோர்வடைந்து, இயல்பாகவே ஒவ்வொரு நோயாளிக்கும் தேவைப்படும் அளவுக்கு நேரத்தை ஒதுக்க முடியாதவராக ஆகிவிடுகிறார். எனவே, பாவமன்னிப்பு வழங்குவோர் அற்பமான குடும்ப விஷயங்களில் தலையிடத் தேவையில்லை, மாறாக, ஒவ்வொரு குறிப்பிட்ட சந்தர்ப்பத்திலும் தன்னிடம் வருபவரின் ஆன்மாவிற்குத் தொடர்புடைய விஷயங்களில் மட்டும் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அப்போது அந்த ஆன்மாவிற்குத் திறம்பட உதவ அவருக்கு நேரம் கிடைக்கும். இருப்பினும், பாவ அறிக்கை செய்ய வருபவர், தங்களால், [ஆன்மீகமற்ற] விஷயங்களுக்காகப் பாவ அறிக்கை செய்பவரைத் தொந்தரவு செய்யக்கூடாது; அத்தகைய விஷயங்களை அதிகத் திறமையானவரிடம் கேட்கலாம்: உதாரணமாக, எதில் குடியிருக்க வீடு தேர்ந்தெடுப்பது, குழந்தையை எந்தத் தயாரிப்புப் படிப்புகளில் சேர்ப்பது போன்றவை.

தவக்காலத்தின் போது, பாவமன்னிப்புப் பெறுபவர் மற்றும் பாவமன்னிப்பு வழங்குபவர் இருவரும் பொறுப்பை ஏற்கின்றனர். ஆன்மாவின் வழிகாட்டுதலில் ஆன்மீக சுதந்திரம் பெரும் உதவியாக இருக்கிறது. அதாவது, பாவமன்னிப்பு வழங்குபவர், மக்களின் ஆன்மாக்களுக்கு வழிகாட்டுவதில், புனிதத் தந்தையர்கள் கூறுவதைக் கொண்டு வழிகாட்ட வேண்டுமே தவிர, வேறு யாரும் பரிந்துரைப்பதைக் கொண்டு அல்ல. அவர் அந்த நபரின் குறைபாடுகள் மற்றும் அவர்களின் மனந்திரும்புதலுக்கு ஏற்ப, விவேகத்துடன் செயல்பட வேண்டும். இருப்பினும், சில சமயங்களில் [சில மதகுருமார்களிடையே கூட] நேர்மையின்மை காணப்படுகிறது. உதாரணமாக, ஒரு நபர் சூனியக்காரர்கள், தவறான வழியில் செல்லுபவர்கள் மற்றும் அது போன்றவர்களுடன் சிக்கிக்கொண்டார் என்று வைத்துக்கொள்வோம், ஆனாலும் மக்களின் ஆன்மாக்களுக்குப் பொறுப்பான சில மதகுருமார்கள், அந்தப் பரிதாபமான ஆன்மாவுடன் பேசவோ, அவருக்கு வழிகாட்டவோ, அவரைச் சற்று சிந்திக்க வைக்கவோ முற்படுவதில்லை. அவர்கள் தங்கள் நிலைப்பாட்டை வெளிப்படுத்த [பயப்படுகிறார்கள்]. இந்த மந்திரவாதிகள், வழிகெட்டவர்கள் மற்றும் அது போன்றவர்களிடமிருந்து தங்களுக்குத் தொல்லைகள் வராமல் இருப்பதற்காக இதைத் தவிர்க்கிறார்கள். அதன் விளைவு என்ன: ஒருவருடனோ அல்லது மற்றவருடனோ உறவுகளைக் கெடுத்துக் கொள்ளாமல், நம்மைப் பற்றி நல்ல விஷயங்கள் சொல்லப்படுவதற்காக, ஒரு நபரை அழிவுக்கு, சாத்தானின் மகிழ்ச்சிக்கு, நாம் ஒப்படைக்க வேண்டுமா?

ஆன்மீகத் தந்தையின் பகுத்தறிவு மற்றும் அனுபவம்

— ஜெரோண்டா, உங்கள் பார்வையில், நமது காலத்தில் இவ்வளவு பாவங்கள் உலகில் நுழைந்துள்ளபோது, ஒரு ஆன்மீகத் தந்தையின் பணி சில சமயங்களில் கடினமானதாக இல்லையா?

— ஆம், அதுதான். அதனால்தான், ஆரம்பத்திலேயே, ஆன்மீகத் தந்தை மன்னிப்புத் தேடும்வர்களின் மிகக் கடுமையான பாவங்களைச் சரிசெய்ய முயற்சிப்பது நல்லது — அதனால் கடவுளின் படைப்புகள் பெரும் பாவங்களிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு [ஆன்மீக வழிகாட்டுதலுக்கு] மேலும் ஏற்புடையவர்களாக இருப்பார்கள். மன்னிப்புத் தேடும்வர்களிடம் ஆன்மீகத் தந்தை இளகிய மனதுடன் நடந்துகொள்ள வேண்டும், ஆனால் அதே நேரத்தில், தனது மேற்பார்வையில் உள்ள நபர் தனது பாவங்களை உணர்ந்து கடவுளிடம் மன்னிப்புக் கேட்கும் வகையில் ஒரு அணுகுமுறையைக் கண்டறிய வேண்டும். கடவுளின் கருணையைப் பெறுவதற்கு, பாவ அறிக்கைக்காகத் தன்னிடம் வந்த நபருக்கு மனந்திரும்புதலும் வாழ்க்கை மாற்றமும் தேவை என்பதை ஆன்மீகத் தந்தை நினைவூட்டுவது அவசியமாகும். மேலும், பாவமன்னிப்பு வழங்குகிறவர், தன்னிடம் வரும்வர்களிடம் கடவுளின் மாபெரும் அன்பைப் பற்றி அன்புடன் பேசினால் அது பெரும் பயனளிக்கும். ஏனெனில், அது அவர்களுக்குள் கடவுள் மீதான அன்பைத் தூண்டி, தங்கள் தவறுகளை உணரவும், தீய பழக்கங்களைக் கைவிடவும் அவர்களைத் தூண்டும்.

ஒரு பாவமன்னிப்பாளர் போதுமான அனுபவத்தைப் பெறும் வரை, அவர் எளிமையான வழக்குகளில் மக்களுக்கு உதவுவது நல்லது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, 'கடினமான' என்று கூறப்படும் ஒரு பாவமன்னிப்புப் பெறுபவர், தனது பாவமன்னிப்பாளருக்குத் தொடர்ந்து 'சிரமத்தை' ஏற்படுத்தி, அவரது ஆன்மீக முன்னேற்றத்தைக் குலைத்து, அவரது நேரத்தை முழுவதுமாக எடுத்துக்கொள்ளக்கூடும். ஒரு இளம் பாவமன்னிப்பாளர் கவனக்குறைவாக இருந்தால், [அந்த நபருக்கு உதவும்] நல்ல எண்ணங்களைக் கொண்டிருந்தாலும், அந்த நபர் நிகழ்த்தும் காட்சிகளுக்கு அவர் எப்போதும் தேவையற்ற முக்கியத்துவம் கொடுப்பார், அத்தகைய நபரிடம் பயனற்ற விதத்தில் தனது ஆற்றலை வீணடித்து, தனக்குத்தானே மன உளைச்சலை ஏற்படுத்திக் கொள்வார். அனுபவம் பெற்ற பிறகு, எதற்குக் கவனம் செலுத்த வேண்டும், எதை இரண்டாவது முறையாகச் சிந்திக்காமல் கடந்து செல்ல வேண்டும் என்பதை பாவமன்னிப்பாளர் அறிந்து கொள்வார். என்னை உதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்: எனக்கு அனுப்பப்படும் கடிதங்களை நான் திறக்கும்போது, அவற்றை ஒரே பார்வையில் மேலோட்டமாகப் பார்க்கிறேன், கடிதத்தில் ஏதேனும் முக்கியமான விஷயம் இருந்தால், நான் அதில் கூடுதல் கவனம் செலுத்துகிறேன். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தீயவன் அடிக்கடி அற்ப விஷயங்களால் நம்மைத் திசை திருப்புவதன் மூலம் [நம் நேரத்தை வீணடிக்கிறான்]. உங்களிடம் சிலர், 'சில நிமிடங்கள் காத்திருங்கள், கதவை மூடாதீர்கள், நான் உங்களுக்கு விரைவாக ஒன்றைச் சொல்கிறேன், நான் உள்ளே கூட வரமாட்டேன்' என்று சொல்லலாம் — பிறகு உங்களை ஒரு மணி நேரத்திற்கு கதவு வாசலிலேயே நிற்க வைப்பார்கள். அதனால் நீங்கள் திறந்த கதவின் அருகே, வியர்த்து, வாசலில் நிற்கிறீர்கள்; காற்று உங்கள் உடலை ஊடுருவிச் செல்கிறது, நீங்கள் நடுங்கத் தொடங்குகிறீர்கள்; அதே சமயம், எந்தத் தவறும் நடக்காதது போல, அந்த நபர் உங்களுக்குப் பலவிதமான [அர்த்தமற்ற] கதைகளைச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார். ஆனால் அது உண்மையிலேயே கடவுளிடமிருந்து வருகிறதா? பிறகு, நீங்கள் நோய்வாய்ப்படும்போது, உங்களுக்காகவோ அல்லது உலகிற்காகவோ பிரார்த்தனை செய்ய முடியாது, மேலும் பல நாட்களுக்கு உங்களால் எந்த வேலையும் செய்ய முடியாது. மேலும், உண்மையான தேவையில் உள்ள ஒருவர் உங்களிடம் வரும்போது, உங்களால் அவர்களுக்கு உதவ முடிவதில்லை.

மேலும், [ஒரு ஆன்மீகத் தந்தை நினைவில் கொள்ள வேண்டியது என்னவென்றால்] ஒரு தீவிரமான பிரச்சனை உள்ளவர்களை வெறுமனே கேட்பதும், அவர்கள் உண்மையாகவே துன்பப்படுகிறார்கள் என்பதைக் கண்டு, 'ஒரு அஸ்பிரின் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்' என்று சொல்வதும் மட்டும் போதாது.

'நான் உங்கள் நேரத்தை ஒரு நிமிடம் மட்டுமே எடுத்துக்கொள்கிறேன், ஏனென்றால் என் கார் என்னைக் காத்திருக்கிறது,' என்று சிலர் கூறுவார்கள், பின்னர் திடீரென்று மிகவும் தீவிரமான ஒரு பிரச்சினையைப் பற்றி உங்களிடம் கூறுவார்கள். இது புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்ட ஒருவர் தனது மருத்துவரிடம், 'எனக்கு அறுவை சிகிச்சை செய்யுங்கள், நான் என் விமானப் பயணத்தைத் தவறவிடப் போகிறேன்!' என்று கேட்பது போன்றது. ஒவ்வொரு நோயையும் அது எப்படித் தொடங்கியது, நோயாளி என்ன அறிகுறிகளை அனுபவிக்கிறார், மற்றும் பலவற்றைக் கண்டறிய ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு நேரம் தேவைப்படுகிறது. ஒரு தீவிரமான விஷயத்தை அவசரமாகக் கையாள முடியாது. ஒருமுறை, புனித வாரத்தின் போது, நாங்கள் ஒரு ஊர்வலமாகப் புனித மலைக்கு ஏறிச் சென்று கொண்டிருந்தோம். நாங்கள் மலையேறத் தொடங்கிய உடனேயே, ஒரு புதியவர் என்னிடம் வந்து, 'புத்திசாலித்தனமான பிரார்த்தனை' பற்றிச் சொல்லுமாறு கேட்டார். அவன் இதற்கு முன்பு என் அறைக்குப் பலமுறை வந்திருக்கிறான், ஆனால் ஒருபோதும் இதைப் பற்றிக் கேட்டதில்லை. ஆனால் இங்கே, மலையேறும் போது, அவனுக்கு ஒரு உத்வேகம் ஏற்பட்டது, புரிகிறதல்லவா? ஆனால் நுட்பமான மற்றும் தீவிரமான கேள்விகளை நடக்கும்போதும், மலையேறும் போதும் விவாதிப்பதில்லை.

ஒரு விசுவாசி எவ்வளவு அடிக்கடி திருவருட்சாதனத்தைப் பெறுகிறார் என்பது அவருடைய ஆன்மீகத் தந்தையால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது

— கெரோண்டா, அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் எழுதுகிறார்: 'ஏனெனில், யார் தகுதியற்ற விதத்தில் சாப்பிட்டுக் குடிக்கிறாரோ, அவர் கர்த்தருடைய சரீரத்தையும் இரத்தத்தையும் புறக்கணித்து, தன்னைத்தானே நியாயந்தீர்த்துக் கொள்ளுகிறார்.'[144] ஒரு நபர் எப்போது தகுதியற்ற விதத்தில் பரிசுத்த விருந்தைப் பெறுகிறார்?

— மிக முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், நமது தகுதியின்மையை உணர்ந்து நாம் தெய்வீக நற்கருணைக்குச் செல்ல வேண்டும். கிறிஸ்து நம்மிடமிருந்து மன வருத்தத்தையும் பணிவையும் எதிர்பார்க்கிறார். நமது மனசாட்சி எதனால் கலக்கமடைந்திருந்தாலும், நாம் நமது காரியங்களை ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும். உதாரணமாக, நாம் யாருடனாவது சண்டையிட்டிருந்தால், திருவருட்சாதனத்திற்குச் செல்வதற்கு முன்பு, அந்த நபருடன் சமாதானம் செய்துகொண்டு, அதன் பிறகே திருவருட்சாதனத்தைப் பெற வேண்டும்.

— ஜெரோண்டா, சிலர், தங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையின் ஆசீர்வாதம் பெற்றிருந்தாலும், புனித நற்கருணைப் பெறுவதற்குத் தங்களைத் தயார்படுத்திக்கொள்ள முடிவதில்லை.

— நீங்கள் புனித நற்கருணை பெறலாமா வேண்டாமா என்று நீங்களாகவே முடிவு செய்யக்கூடாது. ஒரு நபர் இதுபோன்ற முடிவுகளைத் தானாகவே எடுத்தால், சாத்தான் இதைச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டு அந்த நபரைத் தூண்டத் தொடங்குவான். ஏனெனில், நாம் புனித நற்கருணைக்குத் தகுதியானவர்கள் என்று நாம் அடிக்கடி நம்புகிறோம், ஆனால் உண்மையில் நாம் தகுதியற்றவர்களாக இருக்கிறோம். மற்ற சந்தர்ப்பங்களில், நாம் சட்டத்தின் எழுத்துப்பூர்வமான வார்த்தைகளால் நம்மைக் கடுமையாகத் தீர்ப்பிட்டால், நாம் உண்மையில் திருவருட்சாதனத்திற்குத் தகுதியற்றவர்களாகவே காணப்படுகிறோம்; இருப்பினும், புனிதத் தந்தையரின் உணர்விற்கு இணங்க, நமது குணத்திற்காக இந்த தெய்வீகப் பரிமாற்றம் நமக்குத் தேவைப்படுகிறது. அல்லது நமக்கு தெய்வீக ஆறுதல் தேவை — ஏனெனில், மிகுந்த மனக்கசப்பின் மூலம், எதிரி நம்மை விரக்தியில் தள்ளலாம் மற்றும் 'வலதுபுறத்திலிருந்து' நம்மீது ஊர்ந்து வரலாம்.

— ஜெரோண்டா, ஒருவர் எத்தனை முறை புனிதக் கூட்டுறவைப் பெறலாம்?

— ஒருவர் எவ்வளவு அடிக்கடி திருவருட்சாதனம் பெற வேண்டும், திருவருட்சாதனத்திற்கு முன்பு எத்தனை நாட்கள் நோன்பு இருக்க வேண்டும் என்பது போன்ற விஷயங்களில் அனைவரையும் ஒரே மாதிரியாக நடத்த முடியாது. ஒரு நம்பிக்கையாளர் எவ்வளவு அடிக்கடி திருவருட்சாதனம் பெற வேண்டும், அதற்கு முன்பு எவ்வளவு காலம் நோன்பு இருக்க வேண்டும் என்பதை ஆன்மீகத் தந்தை உரிய பரிசீலனைக்குப் பிறகு தீர்மானிக்க வேண்டும். இது அனைத்தும் ஒரு தனிநபரின் ஆன்மாவின் வலிமையைப் பொறுத்தது. அதே நேரத்தில், ஆன்மீகத் தந்தை அந்த நபரை ஆன்மீக நோன்பு நோற்பதற்கு வழிநடத்த வேண்டும் — அதாவது, உணர்ச்சிகளிலிருந்து விலகி இருப்பது. அத்தகைய ஆன்மீக நோம்பின் தீவிரமும் அந்த நபரின் ஆன்மீக உணர்திறனுக்கு ஏற்ப சரிசெய்யப்பட வேண்டும், அதாவது, அவர்கள் தங்கள் பாவத்தை எவ்வளவு ஆழமாக உணர்கிறார்கள் என்பதைப் பொறுத்து. மேலும், விரக்தியடையச் செய்யும் நோக்கத்துடன் ஒரு உணர்திறன் மிக்க நபருக்கு எதிராகப் போர் தொடுப்பதன் மூலம், எதிரி அந்த நபரின் ஆன்மாவிற்கு ஏற்படுத்தக்கூடிய தீங்கை ஆன்மீகத் தந்தை கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். உதாரணமாக, ஒரு நபர் நாற்பது நாட்களுக்குப் புனிதத் திருவருட்சாதனத்திலிருந்து விலக்கப்பட வேண்டிய ஒரு மாம்ச இச்சையின் மீறலில் வீழ்ந்திருக்கலாம். ஆனால், இந்தத் தவம் முடியும் முப்பத்தைந்தாவது நாளில், அந்த நபர் மீண்டும் அதே பாவத்தில் விழும்படி சாத்தான் செய்யக்கூடும்; மேலும், அந்தப் பாவியின் மீது ஒரு புதிய நாற்பது நாள் தவம் விதிக்கப்பட்டால், சாத்தான் அந்த ஆன்மாவில் மேலோங்கி, அது குழப்பத்திற்கும் விரக்திக்கும் உள்ளாகும். இத்தகைய சமயங்களில், பாவ அறிக்கை செய்த முதல் சில நாட்களுக்குப் பிறகு, பாவ அறிக்கை கேட்கிறவர் பாவமன்னிப்புப் பெறுபவரிடம், 'பாருங்கள், இன்னும் ஒரு வாரத்திற்குப் புனிதத் திருப்பலி பெற வேண்டாம்,' என்று கூறலாம். மேலும் ஒரு வாரத்திற்குப் பிறகு, ஒவ்வொரு திருப்பலியிலும் புனிதத் திருப்பலி பெற அவருக்கு அனுமதி வழங்கலாம். அந்த நபரின் ஆன்மா வலுப்பெறும், மேலும் அவர்கள் சாத்தானை வெல்ல முடியும். இருப்பினும், ஒரு நபர் விழிப்புணர்வுடன் கூடிய ஆன்மீக வாழ்க்கை வாழ்ந்தால், அவர்கள் வழக்கத்திற்காக மட்டுமல்லாமல், அதற்கான தேவை உணரும்போதும் திருவருட்சாதனத்தைப் பெறலாம். ஆனால், அவ்வாறு செய்யவும் அத்தகைய நபருக்கு ஆன்மீகத் தந்தையின் ஆசீர்வாதம் பெற்றிருக்க வேண்டும்.

தீர்த்திருத்தங்கள் குறித்து

— கெரொண்டா, கட்டளைகளைக் குறைபாடின்றிக் கடைப்பிடிப்பது, ஒருவருக்கு கடவுளைப் பற்றிய ஒரு வாழும் உணர்வைப் பெற உதவுமா?

— எந்தக் கட்டளைகள்? மோசேவின் சட்டம்?

— இல்லை, நற்செய்தி கட்டளைகள்.

— கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பது உதவுகிறதுதான், ஆனால் அதைச் சரியாகச் செய்ய வேண்டும், ஏனெனில் அவற்றைத் திரிபுபடுத்தப்பட்ட வழியில் கடைப்பிடிப்பதும் சாத்தியம். ஆன்மீக வாழ்க்கைக்குச் சட்டத்தின் வெற்றுப் பயன்பாடு அல்ல, தெய்வீக நீதியே தேவைப்படுகிறது. புனிதத் தந்தையர்கள் கூட புனித விதிகளை மிகுந்த பகுத்தறிவுடன் பயன்படுத்தக் கற்றுக் கொடுத்ததை நாம் காண்கிறோம்! நமது திருச்சபையின் தந்தையர்களில் மிகவும் கடுமையானவராகவும், கடுமையான திருமுறை விதிகளை வகுத்தவருமான பேஸ்கி மூத்தவர், ஒரு குறிப்பிட்ட பாவத்திற்கான திருமுறை தண்டனையைப் பற்றிப் பேசும் அவற்றில் ஒன்றிற்குப் பிறகு, 'காலத்தை ஆராயாதீர்கள், ஆனால் மனந்திரும்புதலின் முறையை ஆராயுங்கள்' என்று கூறுகிறார்.[145] வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், ஒரே பாவத்தைச் செய்த இரண்டு பேருக்கு, பாவ அறிக்கை கேட்கும் அருள்பணி, ஒவ்வொருவரின் மனந்திரும்புதலையும் கருத்தில் கொண்டு, வெவ்வேறு தண்டனைகளை விதிக்கலாம்: ஒருவர் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு திருவருட்சாதனத்திலிருந்து விலக்கப்படலாம், மற்றொருவர் இரண்டு மாதங்களுக்கு. என்ன ஒரு பெரிய வித்தியாசம்!

— கெரொண்டா, தவம் ஆசைகளை அடக்க உதவுமா?

— பாவமன்னிப்புப் பெறுபவர், தனக்கு விதிக்கப்பட்ட தவம் தனக்கு உதவும் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இல்லையெனில், அதன் நோக்கம் என்ன? ஒருவரைக் கட்டாயப்படுத்தி திருத்த முயற்சிப்பதன் மூலம், நீங்கள் எதையும் சாதிக்க முடியாது. நியாயத்தீர்ப்பு நாளன்று, தன் சகோதரனை வலுக்கட்டாயமாகச் சரிசெய்ய முயன்றவரிடம் கிறிஸ்து, 'நீ ஏதோ ஒரு புதிய தியோக்ளீஷனா?' என்று கேட்பார்; திருத்தப்பட்டவரிடம், 'நீ எல்லாவற்றையும் வலுக்கட்டாயமாகச் செய்தாய், உன் சொந்த விருப்பப்படி அல்ல' என்று கூறுவார். ஒருவரை சொர்க்கத்திற்கு அனுப்ப நாம் விரும்பினால், நாம் அவர்களை அடக்கக் கூடாது, மாறாக அவர்கள் அந்தச் செயலைத் தாங்களாகவே மேற்கொள்ள விரும்பும் வகையில் அவர்களுக்கு உதவ வேண்டும். அவர்கள் உயிருடன் இருப்பதிலும், இறக்கவிருப்பதிலும் மகிழ்ச்சி அடையும் ஒரு நிலையை அடைய வேண்டும்.

[தவம் எவ்வளவு] என்பது ஆன்மீகத் தந்தையின் தீர்ப்புக்குரிய விஷயமாகும். வேண்டுமென்றே பாவத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பவர்களிடம், ஆன்மீகத் தந்தை விட்டுக்கொடுக்காமல் கடுமையாக இருக்க வேண்டும். ஆனால், உணர்ச்சிக்கு அடிபணிந்து பின்னர் மனந்திரும்பி, தங்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, தலைகுனிந்து மன்னிப்புக் கேட்கும் ஒருவனை, ஆன்மீகத் தந்தை ஞானத்துடன் மீண்டும் கடவுளுக்கு நெருக்கமாக வர உதவ வேண்டும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பல புனிதர்கள் துல்லியமாக இந்த வழியில் செயல்பட்டனர். உதாரணமாக, கபடோசியாவின் வணக்கத்திற்குரிய அர்செனியஸ், ஒரு ஆன்மீகத் தந்தையாகப் பணியாற்றியபோது, வழக்கமாக மக்களுக்குத் தண்டனை விதிக்கவில்லை. அவர் மனந்திரும்பியவர்களைத் திருந்தச் செய்தார், அதனால் அவர்கள் கடவுள் மீதான அன்புக்காக, தானாகவே ஒரு ஆன்மீக முயற்சியைத் தொடங்க அவருடைய ஆசீர்வாதத்தைக் கேட்பார்கள்: அது பிச்சை கொடுப்பதாகவோ அல்லது பிற நற்செயல்களாகவோ இருக்கலாம். மேலும், அருட்தந்தை ஒருவர் அசுத்த ஆவியால் பிடிக்கப்பட்ட ஒருவரையோ அல்லது முடக்குவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு குழந்தையையோ கண்டபோது, அந்த துரதிர்ஷ்டவசமான நபரின் துன்பத்திற்கு அவரது பெற்றோரே காரணம் என்பதை உணர்ந்து, முதலில் குழந்தையைக் குணப்படுத்தி, பின்னர் பெற்றோருக்குத் தண்டனை விதிப்பார், அதனால் அவர்கள் எதிர்காலத்தில் அதிக கவனமாக இருப்பார்கள்.

மேலும் சிலர் கூறுகிறார்கள்: 'தெரியுமா, இன்னார் ஒரு பாவமன்னிப்பாளர் பத்தரின் பாரம்பரியத்தைப் பின்பற்றுகிறார்! அவர் மிகவும் கண்டிப்பானவர் மற்றும் புத்திசாலி, எல்லாவற்றையும் நினைவில் வைத்திருக்கிறார், மேலும் *பிடாலியனை*[146] மனப்பாடம் செய்திருக்கிறார்!' இருப்பினும், *பிடாலியனில்* உள்ள விதிகளை மிகவும் அகராதிப்படி பயன்படுத்தும் ஒரு பாவமன்னிப்பாளர் திருச்சபைக்குத் தீங்கு விளைவிக்கக்கூடும். ஒரு ஆன்மீகத் தந்தை *பிடாலியனை* எடுத்துக்கொண்டு, தன்னிடம் வரும் பாவிகளிடம், 'சரி, நீங்கள் என்ன பாவம் செய்தீர்கள்? ஆ, அதுவா. இத்தகைய வழக்குகள் பற்றி இங்கே என்ன சொல்லப்பட்டுள்ளது என்று பார்ப்போம்? பல ஆண்டுகளுக்கு திருவருட்சாதனத்திலிருந்து ஒழிப்பு! இப்போது, அடுத்தது… நீங்கள் என்ன செய்துள்ளீர்கள்? ஐயோ, ஐயோ, ஐயோ! இதற்கு உங்களுக்கு விதிக்கப்பட்டுள்ளதைப் படிப்போம்… ஆ, இதுதான் விதிக்கப்பட்ட தவம்!" இதில் எந்தப் பயனும் இல்லை.

— ஜெரோண்டா, சொல்லுங்கள், ஒரு பாவமன்னிப்பாளர் பல சூழ்நிலைகளைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டுமல்லவா...

— ஆம், குறிப்பாக இந்தக் காலகட்டத்தில், திருச்சபையின் முழுச் சட்டத்தையும் சிந்திக்காமல் கடுமையாகப் பயன்படுத்துவது சாத்தியமற்றது. அதற்குப் பதிலாக, பாவமன்னிப்பு வழங்குவோர் மக்களிடையே அன்பை வளர்க்க வேண்டும். முதலில், அவர் மக்களுக்கு உதவக்கூடிய வகையில் தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். இல்லையெனில், [அவரது பகுத்தறிவின்மை காரணமாக] பாவமன்னிப்பு வழங்குவோர் மக்களின் தலையை 'உடைத்துவிடுவார்கள்'.

[147]'பிடாலியன்' என்று பெயரிடப்பட்டது, ஏனெனில் இந்தப் புத்தகம் ஒரு நபரை ஒரு வழியிலோ அல்லது வேறு வழியிலோ இரட்சிப்பிற்கு வழிநடத்துகிறது, அதுபோல கப்பல் ஓட்டுநர் கப்பலைக் கரை நோக்கிச் செலுத்தும்போது, சக்கரத்தை இப்போது வலதுபுறமாகவும், இப்போது இடதுபுறமாகவும் திருப்புகிறார். தேவையான நேரத்தில் சக்கரத்தைத் திருப்பாமல், ஒரு கப்பல் ஓட்டுநர் எப்போதும் நேரான பாதையில் சென்றால், அவர் கப்பலைப் பாறைகளில் மோதி, மூழ்கடித்து, மக்களின் அழிவைக் கொண்டுவருவார். ஒரு ஆன்மீகத் தந்தை, விதிகளைப் பீரங்கிகளைப் போல—அதாவது, பகுத்தறிவின்றி, குறிப்பிட்ட நபரை, அவர்களின் மனந்திரும்புதலின் அளவு மற்றும் தன்மையைக் கருத்தில் கொள்ளாமல்—பயன்படுத்தினால், அவர் ஆன்மாக்களைக் குணப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, குற்றங்களைச் செய்து கொண்டிருப்பார்.

பாவமன்னிப்புப் பிரார்த்தனை

சில ஆன்மீகத் தந்தையர்கள் இந்த 'டைபிகோன்'-ஐப் பின்பற்றுகிறார்கள்: பாவமன்னிப்பு பெறுபவருக்கு திருவருட்சாதனம் பெற அனுமதிக்கப்படாத சந்தர்ப்பங்களில், அவர்கள் அவருக்காக பாவமன்னிப்புப் பிரார்த்தனையைச் சொல்வதில்லை. சில ஆன்மீகத் தந்தையர்கள், 'ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் பாவமன்னிப்புப் பிரார்த்தனையைச் சொல்லாமல் இருப்பது எங்கள் கொள்கை' என்றும் கூறுகிறார்கள். இது புராட்டஸ்டன்டிசத்தை ஒத்ததாகத் தொடங்குகிறது... ஒருமுறை, ஒரு இளைஞன் என் அறைக்கு வந்தார்; அவர் தன் வாழ்வில் பல்வேறு பாவப் பிறழ்வுகளை அனுபவித்திருந்தார். அவர் தன் பாவ அறிக்கை குருவிடம் சென்று, இந்தப் பிறழ்வுகளை அறிக்கை செய்தார், ஆனால் அந்தக் குரு அவருக்காகப் பாவமன்னிப்புப் பிரார்த்தனையை ஓதவில்லை. அந்தப் பாவம் செய்தவர் விரக்திக்கு ஆளானார். "என் பாவமன்னிப்பாளர் என் மீது பாவமன்னிப்புப் பிரார்த்தனையைச் சொல்லாததால், கடவுளும் என்னை மன்னிக்கவில்லை என்று அர்த்தம்" என்று அவன் சிந்திக்கத் தொடங்கினான். மேலும் இந்த எண்ணங்கள் அவனைத் தற்கொலை செய்துகொள்ளத் தூண்டின. "உங்கள் பாவமன்னிப்புப் பாதிரியிடம் செல்லுங்கள்," என்று அந்த இளைஞனிடம் கூறினேன், "அவர் உங்களுக்காகப் பாவமன்னிப்புப் பிரார்த்தனையைச் சொல்லட்டும். இந்தப் பாதிரியார் உங்களுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்ய இன்னும் மறுத்தால், வேறு ஒரு பாதிரியிடம் செல்லுங்கள்."

மனந்திரும்பியவர் மீது பாவமன்னிப்புப் பிரார்த்தனை ஓதப்படாவிட்டால், அவர் தொடர்ந்து வீழ்ச்சியடைந்து கொண்டே இருப்பார், ஏனெனில் சாத்தான் அவரைத் தன் பிடியில் வைத்திருக்கிறான். சாத்தான் இன்னும் அவரை ஆட்கொண்டிருக்கும்போது, ஒருவரால் எப்படிப் போராட முடியும்? அத்தகையவர் விடுவிக்கப்படவில்லை; அவர் பேயுலகின் செல்வாட்டிற்கு ஆட்பட்டவர். ஆனால், ஒரு நபரின் மீது பாவமன்னிப்புப் பிரார்த்தனை கூறப்பட்டால், பேயுலகின் செல்வாக்குகள் துண்டிக்கப்படுகின்றன, மேலும் [கடவுளின் கிருபை] மீண்டும் [அந்த நபரின்] 'காலூன்றிய இடத்தை'ப் பிடித்துக்கொள்கிறது. இந்த வழியில், அந்தப் பரிதாபமான நபர் உதவி பெறுகிறார், மேலும் தங்கள் உணர்ச்சிகளிலிருந்து தங்களை விடுவித்துக் கொள்வதற்காக ஏதேனும் ஒரு வகையான [ஆன்மீக] போராட்டத்தை அல்லது செயலை மேற்கொள்ள முடிகிறது.

அத்தியாயம் 4.
ஆன்மீகத் தந்தையின் மக்களின் ஆன்மாக்களுடனான பணி

ஆத்துமாவைக் கையாள்வதன் கலை ஒரு நுட்பமான விஷயம்

— ஜெரோண்டா, சொல்லுங்கள், கடினமான, வளைந்து கொடுக்காத, 'வளைந்த' குணம் கொண்டவர்களுக்கு ஒருவர் எப்படி உதவ முடியும்?

— ஒரு தச்சனாக, நான் வளைந்த, 'கோணலான' பலகைகள் மற்றும் உத்திரங்களுடன் வேலை செய்வேன். இருப்பினும், அத்தகைய மரக்கட்டைகளுடன் வேலை செய்வதற்குப் பொறுமை தேவைப்பட்டது, ஏனென்றால் வளைந்த பலகையை நீங்கள் எந்தப் பக்கத்திலிருந்து செதுக்கினாலும், அது சிதறல்களை எழுப்பிக்கொண்டு 'போராட்டத்தைத்' தொடரும். ஆகவே, நான் அத்தகைய பலகைகளுடன் வேலை செய்ய வேண்டியிருந்தபோது, ஒரு இரட்டை உரண்டையை எடுத்து, கவனமாக, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, முதலில் ஒரு பக்கத்திலும், பின்னர் மறுபக்கத்திலும் தேய்ப்பேன் — இந்த வழியில் நான் விரும்பிய முடிவை அடைந்தேன். மேலும், அப்படிச் செதுக்கப்பட்ட பிறகு, அந்தப் பலகைகள் மிகவும் அழகாகத் தெரிந்தன — அவற்றின் மர இழைகளின் அழகான அமைப்பு வெளிப்பட்டது. மேலும், அப்படிப்பட்ட பலகைகளால் செய்யப்பட்ட பொருட்கள் மிகவும் உறுதியாக இருக்கும்; அவை எளிதில் உடைவதில்லை. இதற்கிடையில், இதை அறியாமல், ஒரு கைவினைஞர் ஒரு பலகை சற்றே வளைந்திருப்பதைக் கண்டு அதைத் தூக்கி எறிந்திருக்கலாம். நான் என்ன சொல்ல வருகிறேன் என்றால், கடினமான குணம் கொண்ட, தங்களைச் சீர்திருத்திக் கொள்ளும் வாய்ப்பு தங்களுக்குக் கிடைக்காததால், தங்களின் ஆன்மீக வாழ்க்கையில் பெரும் முன்னேற்றம் காணத் தவறும் மக்கள், தங்களைச் சீர்திருத்திக் கொள்ளும் வாய்ப்பைப் பெற்றவுடன், தங்களின் ஆன்மீக வாழ்க்கையில் பெரும் முன்னேற்றம் காண்பார்கள். இருப்பினும், அத்தகையவர்களுடன் பணியாற்றுவதற்கு அதிக நேரம் தேவைப்படுகிறது.

மேலும், நான் வளைந்த இரண்டு பலகைகளை இணைக்க விரும்பியபோது, பெரிய ஆணிகளைப் பயன்படுத்தியதில்லை. முதலில், அத்தகைய பலகைகளை முடிந்தவரை சமன்படுத்தும் வகையில் தேய்த்து, பின்னர் ஒரு மெல்லிய ஆணியால் அவற்றை ஒன்றாகப் பொருத்துவேன். வளைந்த இரண்டு பலகைகள் ஒருவரிலிருந்து ஒருவர் பிரிந்துவிட்டால், நான் பெரிய ஆணிகளை அறைந்து அவற்றை ஒருபோதும் இணைக்க மாட்டேன்: ஏனெனில், அத்தகைய பலகைகள் இந்த வழியில்—அதாவது வலுக்கட்டாயமாக—இணைக்கப்பட்டால், அவை சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு தவிர்க்க முடியாமல் பிரிந்துவிடும், மேலும் நமது எல்லா வேலையும் வீணாகிவிட்டது என்பது தெரியவரும்.

மக்களின் ஆன்மாக்களுடன் தொடர்பு கொள்பவர்கள், விஷயங்களை நன்கு ஆராய்ந்து, பின்னர் மீண்டும் ஆராய வேண்டும். ஆன்மீக வாழ்க்கையில், அனைவருக்கும் பொருந்தக்கூடிய ஒரே ஒரு வழிமுறை, ஒரே ஒரு நெறிமுறை என்று எதுவும் இல்லை. ஒவ்வொரு ஆன்மாவும் மற்றொன்றிலிருந்து தரம் மற்றும் திறனில் வேறுபடுகிறது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அதிக கொள்ளளவு கொண்ட பாத்திரங்களும் உள்ளன, குறைந்த கொள்ளளவு கொண்ட பாத்திரங்களும் உள்ளன. சில பாத்திரங்கள் பிளாஸ்டிக்கால் செய்யப்பட்டவை, அவற்றுக்கு அதிக வலிமை இல்லை, மற்றவை உலோகத்தால் செய்யப்பட்டவை, அவை நீடித்து உழைக்கக்கூடியவை. ஒரு ஆன்மாவின் தரம் மற்றும் திறனை உணர்ந்த பிறகு, ஆன்மீகத் தந்தை அதன் திறன்கள், அதன் பரம்பரை இயல்பு, மற்றும் ஆன்மா எந்த அளவிற்கு முன்னேறிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதற்கேற்ப செயல்படுவார். தவறு ஒப்புக்கொள்ளும் நபரை, அவர் செய்த பாவம் மற்றும் பல சூழ்நிலைகளைக் கருத்தில் கொண்டு, அவர் இருக்கும் நிலையைப் பொறுத்து ஆன்மீகத் தந்தை நடத்த வேண்டும். வெட்கமற்ற ஒரு நபரைக் கையாளும்போது, அவர்களுக்கு மேலும் வெட்கமின்மைக்கு இடமளிக்காதவாறு பாவமன்னிப்பாளர் கவனமாக இருக்க வேண்டும். பாவமன்னிப்புப் பெறுபவரின் ஆன்மா [அளவுக்கு அதிகமாக] உணர்திறன் கொண்டதாக இருந்தால், அவர்களின் கடினங்களைத் தைரியமாக வெல்ல உதவ பாவமன்னிப்பாளர் முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

மேலும், பாவமன்னிப்பு வழங்குவோர் கவனமாக இருக்க வேண்டும், மேலும் ஒரு நபரின் வெளிப்புறத் தோற்றத்தின் அடிப்படையில் மட்டுமே தனது தீர்ப்பை அமைக்கக்கூடாது. அவர் கேட்பதை எளிதில் நம்பக்கூடாது, அல்லது அவர் கேட்டதன் அடிப்படையில் முடிவுகளை எடுக்கக்கூடாது — குறிப்பாக ஒரு நபரின் ஆழத்தைக் காணும் திறன் பாவமன்னிப்பு வழங்குவோருக்கு இல்லையென்றால். வெளியில் மிகவும் உறுதியாகத் தோன்றும் சில மரப்பலகைகள், உள்ளே அழுகியிருக்கும். அத்தகைய பலகைகளை நீங்கள் சற்றே செதுக்கினால், அவற்றுக்குள் என்ன இருக்கிறது என்பது உடனடியாகத் தெளிவாகிவிடும். மறுபுறம், வேறு சில மரப்பலகைகள் வெளியில் ஒன்றிற்குமான பயனற்றவையாகத் தோன்றினாலும், அவற்றின் உள்ளே மரம் மிகவும் உறுதியாக இருக்கும்.

ஆத்துமாவைக் கையாளும் கலை ஒரு நுட்பமான விஷயம். 'மருந்துச் சீட்டுகளில்' எந்தத் தவறும் இருக்கக்கூடாது. இதைக் கவனியுங்கள்: ஒவ்வொருவரின் உடலுக்கும் குறைவாக உள்ள வைட்டமின் தேவைப்படுகிறது, மேலும் ஒவ்வொரு நோயும் அதற்கேற்ற மருந்தால் குணப்படுத்தப்படுகிறது.

ஒருவர் தனது உணர்ச்சிகளில் ஆறுதல் காண அனுமதிக்க வேண்டாம்

— ஜெரோண்டா, ஒரு பெண்மணி நம்மிடம், 'என் பாவமன்னிப்பாளர் என்னைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை' என்று கூறினால், நாம் அவளுக்கு என்ன பதிலளிக்க வேண்டும்?

— அவளிடம் சொல்: 'ஒருவேளை உன் அருட்சாதகரே உன்னைப் புரிந்துகொள்ள உனக்கு நீயே இடமளிக்கவில்லையா? ஒருவேளை தவறு உன்னிடமிருந்துதானே?' இதுபோன்ற சந்தர்ப்பங்களை எதிர்கொள்ளும்போது, அந்த நபரைச் சிந்திக்க வை; அவர்களுக்கு எளிதான ஒரு சாக்கைக் கொடுக்காதே. இந்த விஷயங்கள் மிகவும் நுட்பமானவை. இங்கே, மக்கள் தங்கள் அருட்சாதகர்களையே எப்படி குழப்புவதைக் காண்கிறோம்.

— ஆனால், தனது பாவமன்னிப்புக் குருவை தனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்று அவள் சொன்னால் என்ன செய்வது?

— அவளுடன் அந்த அருட்சாதன அருளாளர் ஒத்துப்போகவில்லை என்றால், அதற்கும் ஒருவேளை அவளே காரணமாக இருக்கலாம். ஒருவேளை அவள் தனது அருட்சாதன அருளாளர் தனது தவறான நடத்தைக்கு ஒப்புதல் அளிக்க வேண்டும், அதற்காக மன்னிக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறாளா? உதாரணமாக, ஒருவன் தன் குடும்பத்தைப் பற்றி சிறிதும் கவலைப்படாமல், அதன் காரணமாக அவனும் அவனது மனைவியும் தொடர்ந்து சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தால். இவ்வாறு, இந்த மனிதன் விவாகரத்து வேண்டும் என்று, என் பக்கம் நான் சேர்ந்துகொள்வேன் என்ற எதிர்பார்ப்பில், என்னிடம் வந்து தன் மனைவியைப் பற்றிப் புகார் செய்யத் தொடங்குகிறார். நான், 'இந்த முழு சூழ்நிலைக்கும் நீங்களே காரணம்' என்று பதிலளித்தால், தனது சொந்தக் குற்றத்தை உணராமல், எனது பதில , தனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்று அவர் கூறுவார். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், சிலர் தங்கள் பாவமன்னிப்பாளரை விரும்புவதில்லை, ஏனெனில் பாவமன்னிப்பாளர்கள் அவர்கள் விரும்பியதைச் செய்ய அனுமதிப்பதில்லை என்று கூறுகிறார்கள்.

ஒரு ஆன்மீகத் தந்தை அனைவரின் விருப்பங்களையும் அங்கீகரித்தால், அவர் அனைவருக்கும் பிடித்தமானவராக இருக்கலாம், ஆனால் மக்கள் அதிலிருந்து எந்தப் பயனும் பெறமாட்டார்கள். நாம் அனைவரின் விருப்பங்களையும் திருப்திப்படுத்த விரும்பினால், 'சாத்தானுக்கும் பிடித்தமானவர்களாக' இருப்போம். உதாரணமாக, நீங்கள் என்னிடம் வந்து, 'இப்படிப்பட்ட சகோதரி என்னிடம் முரட்டுத்தனமாக நடந்து கொண்டார்' என்று புகார் செய்யத் தொடங்குகிறீர்கள். — "ஆ," என்று நான் உங்களிடம் கூறுகிறேன், "அவளைக் கண்டுகொள்ளாதீர்கள்." இந்த வழியில், நான் உங்களை நியாயப்படுத்துகிறேன், அது உங்களுக்கு மிகவும் பொருத்தமாக இருக்கிறது. சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, உங்களிடம் முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொண்ட சகோதரி என்னிடம் வந்து உங்களைப் பற்றி புகார் செய்யத் தொடங்குகிறாள்: "அவள் இப்படி, அப்படிச் செய்தாள்." — "அட, என்ன இது! — நான் அவளிடம் சொல்வேன். — அவள் எப்படிப்பட்டவள் என்று உனக்குத் தெரியாதா? அவளை சீரியஸாக எடுத்துக்கொள்ளாதே." இந்த வழியில், நான் இந்த சகோதரியையும் மன்னித்துவிட்டேன், அவளுக்கும் அது பிடித்திருக்கிறது. எனவே, நான் அனைவராலும் விரும்பப்படுபவனாக இருக்கிறேன், அதே நேரத்தில் நான் அவர்கள் அனைவரையும் இடறச் செய்கிறேன்! ஆனால் நான் உனக்கு இப்படிப் பதிலளிக்க வேண்டும்: "இங்கே வா! அந்த சகோதரி உங்களிடம் முரட்டுத்தனமாகப் பேசினால், அதற்கு நீங்கள்தான் காரணம் என்று அர்த்தம்!" இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்கும்போது, உங்கள் தவறை உணர்ந்து அதைச் சரிசெய்ய அதிக வாய்ப்புள்ளது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு நபர் தனது தவறை உணர்ந்த தருணத்திலிருந்து, எல்லாம் நன்றாக நடக்கும்.

ஒருவர் சரியான [ஆன்மீக] நிலைப்பாட்டை எடுக்கும்போது உண்மையான அக அமைதி வருகிறது. நமது பணி, சொர்க்கத்தில் அமைதியைக் கண்டறிவதே தவிர, பூமியில் அல்ல. சில ஆன்மீகத் தந்தையர்கள் மக்களை ஆற்றுப்படுத்தி, அவர்களின் எண்ணங்களை நியாயப்படுத்துகிறார்கள், இது 'நான் இந்த ஆன்மீகத் தந்தையை மிகவும் விரும்புகிறேன்!' என்று அவர்கள் கூற வழிவகுக்கிறது — ஆனாலும் அத்தகையவர் மனந்திரும்பாமலேயே இருக்கிறார். ஆனாலும், ஆன்மீகத் தந்தையர்கள் ஒருவரின் குறைகளைக் கண்டறிய உதவ வேண்டும், அப்போதுதான் அவை திருத்தப்படும், பின்னர் அவர்களைச் சரியான பாதையில் வழிநடத்த வேண்டும். உண்மையான அமைதி இந்த வழியில் மட்டுமே வருகிறது. ஒருவரின் உணர்ச்சிகளை நியாயப்படுத்துவது அவர்களுக்கு உதவுவதாகாது. என்னைப் பொறுத்தவரை, இது ஒரு குற்றம்.

ஒரு ஆன்மீகத் தந்தை ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்புடைய இரண்டு பேருக்கு உதவ வேண்டுமென்றால், அவர் அவர்களில் ஒவ்வொருவருடனும் தொடர்பில் இருக்க வேண்டும். உதாரணமாக, இரண்டு பேர் தங்கள் எண்ணங்களில் மாறுபடுகிறார்கள் என்பதைக் கேட்டவுடன், ஆன்மீகத் தந்தை ஒவ்வொருவரின் ஆன்மாவையும் அறிந்திருக்க வேண்டும், ஏனெனில் ஒவ்வொருவரும் அந்த விஷயத்தைத் தங்களுக்குப் புரிந்த விதத்தில் முன்வைக்கக்கூடும். ஒரு ஆன்மீகத் தந்தை, தான் நற்செய்தியின்படி தீர்த்து வைப்பார் என்று அவர்கள் ஒப்புக்கொள்ளும் பட்சத்தில் மட்டுமே, இந்த மக்களின் கருத்து வேறுபாடுகளைத் தீர்க்க முன்வர வேண்டும். ஏனெனில், மற்ற எல்லா முடிவுகளும் ஒரு முடிவில்லாத தலைவலியாகவே அமையும், மேலும் ஒருவர் தொடர்ந்து வலி நிவாரணிகளை எடுத்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டியிருக்கும். மேலும், ஆன்மீகத் தந்தை சண்டையிடும் தரப்பினர் ஒவ்வொருவரையும் அவரவர் இடத்தில் வைக்க வேண்டும்; அவர் யாரையும் சாக்குப்போக்குக் காட்டக் கூடாது. அவர் ஒவ்வொரு நபரின் குறைகளையும் சுட்டிக்காட்ட வேண்டும். இந்த வழியில், இரு தரப்பினரின் குறைகளும் சரிசெய்யப்படும், மேலும் மக்கள் ஒரு உடன்பாட்டிற்கும் பரஸ்பர புரிதலுக்கும் வருவார்கள்.

இந்த ஒரு விஷயத்தைத் தவிர, எனக்கு ஒரு நல்ல குணம் கூட இல்லை: நான் யாருக்காகவும் சாக்குப்போக்குச் சொல்வதில்லை — அந்த நபர் தவறு செய்யவில்லை என்றாலும் கூட. உதாரணமாக, பெண்கள் என்னிடம் வந்து தங்கள் கணவர்களைப் பற்றி புகார் செய்ய ஆரம்பித்தால், நான் அவர்களைக் கடுமையாகத் திட்டுவேன். ஆண்கள் என்னிடம் வந்து தங்கள் மனைவிகளைப் பற்றி புகார் செய்தால், நான் அந்த ஆண்களைத் திட்டுவேன். நான் அவர்களின் மனதைத் தேற்றுவதில்லை, மாறாக ஒவ்வொருவரின் குறைகளையும் சுட்டிக்காட்டுகிறேன்; பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்பதால், ஒவ்வொருவரும் கேட்க வேண்டியதை நான் அவர்களிடம் கூறுகிறேன். இல்லையென்றால், கணவனும் மனைவியும் ஆலோசனைக்காக வந்த நபரிடமிருந்து மனநிறைவுடன் செல்வார்கள், ஆனால் வீட்டிற்குச் சென்றதும் ஒருவருக்கொருவர் வாக்குவாதம் செய்யத் தொடங்குவார்கள்: 'இல்லை, அந்தப் பாதிரியார் உன் உண்மையான குணத்தை என்னிடம் சொன்னபோது அவர் சொன்னது சரிதான்!' — என்று ஒருவரையொருவர் கண்டிக்கிறார்கள், அதற்குப் பதிலாக, 'அவர் உன்னைப் பற்றி என்னிடம் என்ன சொன்னார் என்று உனக்குத் தெரியுமா!' என்று கேட்கிறார்கள். நான் சொல்ல வருவது என்னவென்றால், நான் யாருடைய உணர்ச்சிவசப்பட்ட செயல்களுக்கும் மன்னிப்பு அளிப்பதில்லை. நான் அவர்களை மன்னிப்பதில்லை மட்டுமல்லாமல், சிலரை மிகவும் கடுமையாகக் கண்டிக்கிறேன் — அது அவர்களின் நன்மைக்காகவே என்பது புரிந்துகொள்ளக்கூடியது — அவர்கள் உண்மையிலேயே மன அமைதியுடன் செல்கிறார்கள். அதாவது, அவர்கள் என்னிடம் வருத்தத்துடன் செல்லலாம், ஆனாலும் என் கசப்பு அவர்களுடையதை விட அதிகம் என்பதை அவர்கள் உணர்கிறார்கள்.

— கெரொண்டா, சிலர், நீங்கள் அவர்களைக் கண்டிக்கும்போதும், தங்களை ஒரு கல் சுவருக்குப் பின்னால் இருப்பது போல உணர்கிறார்கள்.

— ஆம், ஏனென்றால் நான் ஒருவரை வறண்ட, முறையான பாணியில் கண்டிக்கவில்லை. அவர்களிடம் நற்பண்புகள் இருப்பதாகவும், அவற்றிலிருந்து அவர்கள் பயனடைய வேண்டும் என்றும், மேலும் திருத்தப்பட வேண்டிய குறைபாடுகள் இருப்பதாகவும் நான் அவர்களிடம் கூறுகிறேன். நீங்கள் ஒருவரிடம் உண்மையைச் சொல்லவில்லை என்றால், ஒரு கட்டத்தில், [அவர்கள் விரும்பிய] புகழ்ச்சியைக் கேட்காததால், அவர்கள் தங்கள் சமநிலையை இழந்துவிடுவார்கள்.

நம்பிக்கையிழந்தவர்களை எப்படி நடத்துவது

ஒருமுறை, மனமுடைந்த ஒரு இளைஞன் என்னிடம் வந்து, 'ஜெரோண்டா, என்னால் என்னைத் திருத்திக்கொள்ள முடியவில்லை. என் ஆன்மீகப் பிதா என்னிடம், 'இது எல்லாம் உங்கள் மரபணுக்களில் தான் இருக்கிறது...' என்று கூறினார்." இந்த வார்த்தைகள் அந்த இளைஞனைத் திகிலுக்குள் தள்ளின. யாராவது தங்கள் பிரச்சனைகளை என்னிடம் நம்பிக்கையுடன் கூறினால், நான் அவர்களிடம், "இது இத்தகைய காரணத்திற்காக நடக்கிறது. மாறுவதற்கு, நீங்கள் இத்தகையதைச் செய்ய வேண்டும்." என்று கூறுவேன். உதாரணமாக, ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணத்தால் வாதிக்கப்பட்டு, தூங்க முடியாத ஒரு மனிதர் என்னிடம் வருகிறார். அவர் தலைவலி மற்றும் வயிற்று வலிக்கு மாத்திரைகள் எடுத்துக்கொண்டு என்னிடம், 'நான் அவற்றை எடுத்துக் கொள்ளாமல் இருப்பது நல்லதுதானே?' என்று கேட்கிறார். — 'இல்லை,' என்று நான் பதிலளிக்கிறேன், 'இப்போதைக்கு மாத்திரைகளை எடுத்துக்கொள்வதைத் தொடருங்கள். உங்களை வாட்டி வதைக்கும் அந்த எண்ணத்தை அகற்றுங்கள், அதன் பிறகு உங்களால் மாத்திரைகளை நிறுத்தவும் முடியும். அந்த எண்ணத்தை நீங்கள் அகற்றாவிட்டால், உங்கள் நிலை மாறாது; நீங்கள் தொடர்ந்து துன்பப்படுவீர்கள்." எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இந்த நபர் மாத்திரைகளை நிறுத்தினாலும், தங்களை வாட்டி வதைக்கும் எண்ணத்தை கைவிடவில்லை என்றால் அதனால் என்ன பயன்?

தவறு ஒப்புக்கொள்ளும் நபரை சங்கடமான நிலைக்குத் தள்ளும் அளவுக்கு ஆலோசகர் விஷயங்களைக் கொண்டு செல்லாமல், சில விஷயங்களைப் பொறுமையாகக் கையாள்வது நல்லது. ஆனால், நிச்சயமாக, பாவமன்னிப்புப் பெறுபவரும் உதவியைப் பெறுவதற்கு சரியான முயற்சியை மேற்கொள்ள வேண்டும். ஒருமுறை, ஒரு இளைஞன் தனக்கு வருங்கால மனைவியாக இருக்கவிருந்த பெண்ணுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயம் குறித்து அழுத்தம் கொடுக்கத் தொடங்கினான். அவன் அவளிடம் என்ன சொன்னானோ யாருக்குத் தெரியும்… அவள் கோபமடைந்து, தன் காரில் ஏறி, ஓட்டிச் சென்ற வழியில் விபத்தில் சிக்கிக்கொண்டாள். அதன்பிறகு, அந்த இளைஞன் தன் உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள விரும்பினான், ஏனெனில் அவளுடைய மரணத்திற்குத் தானே காரணம் என்று அவன் உணர்ந்தான். அவன் என்னிடம் வந்து அதைப் பற்றிச் சொன்னான். சாராம்சத்தில், அவன் ஒரு குற்றம் செய்திருந்தான், ஆனால் நான் அவனை ஆறுதல்படுத்தி, அவனது இயல்பான மனநிலைக்குத் திரும்ப உதவினேன். இருப்பினும், அதன்பிறகு அவன் அந்தச் சம்பவத்தைப் பற்றி முற்றிலுமாக நினைப்பதை நிறுத்திவிட்டு, முற்றிலும் அலட்சியமான ஒருவனாக மாறினான், மேலும், அதையும் மீறி, மற்றொரு பெண்ணுடன் உறவில் ஈடுபட்டான். அதனால், மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவன் அதே நிலையில் மீண்டும் என்னைப் பார்க்க வந்தபோது, நான் அவனைக் கடுமையாகத் திட்டினேன், ஏனென்றால் அவன் தன் உயிரை மாய்த்துக் கொள்ளும் அபாயம் இனி இல்லை. அவன் அதை உணரவில்லை, தன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்ளவும் இல்லை, அதனால் அந்தத் திட்டல் அவசியமாக இருந்தது. "கடந்த முறை நீ ஒரு கொலை செய்து, அந்தப் பெண்ணின் மரணத்திற்கு நீயே காரணம் என்பதை உணரவில்லையா?" என்று அவனிடம் சொன்னேன். இந்த இளைஞன் அந்தச் சம்பவத்தை மறக்காமல், தன் மீது முறையாக உழைத்திருந்தால், அவன் தொடர்ந்து துன்பப்பட்டிருப்பான்; இருப்பினும், அந்தத் துன்பத்திற்காக அவன் தெய்வீக ஆறுதலால் பரிசளிக்கப்பட்டிருப்பான், அப்போது அவன் இத்தகைய நயவஞ்சகமான அலட்சியத்திற்கு ஆளாகியிருக்க மாட்டான்.

ஆகவே நாம் மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, சிலர், பாவம் செய்த பிறகு, விரக்தியில் விழுகிறார்கள். அத்தகைய தருணத்தில், நீங்கள் அவர்களை ஆறுதல்ப்படுத்தலாம், ஆனால் அவர்களுக்குத் தீங்கு ஏற்படாமல் இருக்க, கடவுள் மீதான அவர்களின் சொந்த அன்பும் தேவைப்படுகிறது. ஒருமுறை, ஒரு இளைஞன் என் அறைக்கு வந்தான், அவன் மாம்சப் பாவத்தில் விழுந்து, இந்தப் பேராவலிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள முடியாமல் தவித்தான். அந்தப் பாவம் செய்த இளைஞன் விரக்தியில் ஆழ்ந்திருந்தான். என்னிடம் வருவதற்கு முன்பு, அவன் இரண்டு ஆன்மீகத் தந்தையர்களைச் சந்தித்திருந்தான்; அவர்கள் அவன் ஒரு பெரும் பாவத்தைச் செய்கிறாய் என்று கடுமையாக விளக்க முயன்றிருந்தனர். அந்தச் சிறுவன் எல்லா நம்பிக்கையையும் இழந்திருந்தான். 'நான் ஒரு பாவத்தைச் செய்கிறேன் என்று எனக்குத் தெரியும், என் வழிகளை மாற்றிக்கொள்ள முடியவில்லை, அதனால் கடவுளுடனான எல்லா உறவுகளையும் துண்டித்துக்கொள்வதே மேல்' என்று அவன் முடிவு செய்தான். அவனுக்கு என்ன நேர்ந்தது என்பதை நான் கேட்டபோது, அந்தப் பரிதாபமான ஆன்மாவிற்காக என் இதயம் வலித்தது, நான் அவனிடம் சொன்னேன்: 'என்னைக் கேள், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஆன்மாவே. உங்களால் செய்ய முடியாதவற்றில் உங்கள் போராட்டத்தைத் தொடங்காதீர்கள், மாறாக உங்களால் செய்யக்கூடியவற்றில் தொடங்குங்கள். நீங்கள் என்ன செய்ய முடியும் என்று பார்ப்போம், அதிலிருந்து நீங்கள் தொடங்குவீர்கள். ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் தேவாலயத்திற்குச் செல்ல முடியுமா?' — 'என்னால் முடியும்,' என்று அவன் பதிலளித்தான். 'மேலும் ஒவ்வொரு புதன்கிழமையும் வெள்ளிக்கிழமை விரதம் இருக்க முடியுமா?' என்று மீண்டும் கேட்டேன். 'முடியும்,' என்று அவன் பதிலளித்தான். 'மேலும் உங்கள் ஊதியத்தில் பத்தில் ஒரு பங்கை தர்மமாகக் கொடுக்க முடியுமா, அல்லது நோயுற்றவர்களைப் பார்த்து அவர்களுக்கு உதவ முடியுமா?' — "என்னால் முடியும்." — "மேலும் உங்களால் — நீங்கள் பாவம் செய்திருந்தாலும் — ஒவ்வொரு மாலையும் பிரார்த்தனை செய்து, 'என் கடவுளே, என் ஆன்மாவைக் காப்பாற்றுங்கள்' என்று கேட்க முடியுமா?" — "ஜெரோண்டா, ," என்று அவர் என்னிடம் கூறினார், "நான் இவை அனைத்தையும் செய்வேன்." — "அப்படியானால், — நான் சொன்னேன், — இன்றிலிருந்தே உங்களால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்யத் தொடங்குங்கள், மேலும் சர்வவல்லமையுள்ள கடவுள் உங்களால் முடியாத அந்த ஒரு காரியத்தைச் செய்வார்." அந்தப் பரிதாபமான இளைஞன் அமைதியடைந்து, "நன்றி, தந்தையே" என்று திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். பாருங்கள்: அவனிடம் அன்பான இதயம் இருந்தது, மேலும் நல்ல இறைவன் அவனுக்கு உதவினார்.

வெட்கமற்றவர்களிடம் கடுமையாகவும், நல்லவர்களிடம் மென்மையாகவும் இருக்க வேண்டும்

நல்ல குணம் கொண்ட ஒருவருக்கு இளமைப் பருவத்தில் உதவி கிடைக்கவில்லை என்றால், அவனிடம் நீங்கள் காணும் நல்லதைப் பற்றிச் சொல்வது [நல்லொன்று] புகழ்ச்சியாகவோ அல்லது அயோக்கியத்தனமாகவோ இருக்காது. ஏனெனில், இதன் மூலம் ஒருவருக்கு உதவி கிடைத்து அவன் உருமாற்றம் அடைகிறான், ஏனெனில் அவனுக்கும் தெய்வீக உதவிக்குத் தகுதி உண்டு. நான் ஒரு மனிதனிடம் சொன்னேன்: 'எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நீங்கள் ஒரு நல்ல மனிதர். நீங்கள் செய்வது உங்களுக்குப் பொருத்தமற்றது.' நான் இதை அவனிடம் சொன்னேன், ஏனென்றால் [அவனது இதயத்தில்] நல்ல மண்ணையும், அதன் மீது விதைக்கப்பட்ட ஒரு தீய விதையையும் கண்டேன். உள்ளுக்குள் அந்த மனிதன் நல்லவன் என்றும், அவன் செய்த தீமை வெறும் வெளிப்படையானது என்றும் நான் கண்டேன். நான் அவனிடம் அவன் ஒரு நல்லவன் என்று சொன்னது அவனைப் புகழ்வதற்காக அல்ல, மாறாக அவனுக்கு உதவுவதற்காக, அதனால் அவனுக்குள் அன்பு செயல்படத் தொடங்குவதற்காக.

சிலர் பின்வரும் 'விதி'யின்படி வாழ்கிறார்கள்: ஒருவருக்குத் திறமை இருக்கிறதா இல்லையா என்பதைப் பொருட்படுத்தாமல், அவர்கள் எப்படியும் அவனிடம், 'உனக்குத் திறமையில்லை' என்று சொல்கிறார்கள்—அவன் பெருமையடையாமல் வழிதவறாமல் இருப்பதற்காகவாம். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், அவர்கள் அனைவரையும் ஒரே மாதிரியாக நடத்துகிறார்கள். இருப்பினும், ஒரு நபர் தாங்கள் செய்யும் தீமை மற்றும் தங்களுக்குள் இருக்கும் நன்மை ஆகிய இரண்டினாலும் விரக்தியடைந்தால், ஒரு ஆன்மீக முயற்சியை ஆர்வத்துடன் தொடங்கத் தேவையான நம்பிக்கையை அவர்கள் எப்படிப் பெறுவார்கள்? ஆனால், ஒருவரின் உள்ளிருக்கும் நல்லதைப் பற்றிச் சொல்லி, நல்லொழுக்கத்திற்கும் மேன்மைக்கும் அவர்களுக்குள் அன்பை வளர்த்தெடுத்தால், அவர்கள் உதவியைப் பெறுகிறார்கள், வளர்கிறார்கள், செழிக்கிறார்கள்.

எனது வழக்கமான அணுகுமுறை இதுதான்: ஒருவரிடம் ஒரு குறிப்பிட்ட திறமை இருப்பதைக் கண்டாலோ அல்லது ஆன்மீகப் போராட்டத்தில் அவர்கள் முன்னேறி வருவதைக் கண்டாலோ, நான் அதை அவர்களிடம் கூறுவேன். ஆனால், அவர்களிடம் ஒரு குறை இருப்பதைக் கண்டால்—நான் ஒரு பெரிய கோடரியை எடுக்கிறேன்... முதல் அல்லது இரண்டாவது அணுகுமுறைகளில் எதுவும் ஒருவரின் ஆன்மாவிற்கு தீங்கு விளைவிக்கும் என்று நான் நினைக்கவில்லை, ஏனெனில் இரண்டு சந்தர்ப்பங்களிலும் அன்பு இருக்கிறது. நான் அவர்களை நடத்தும் விதத்தால் அவர்களுக்குத் தீங்கு ஏற்பட்டால், அதற்குள் அவர்கள் மனதளவில் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார்கள் என்று அர்த்தம். உதாரணமாக, ஒரு கன்னியாஸ்திரி ஒரு அழகான புனித உருவப்படத்தை வரைந்தால், அந்த உருவப்படம் நன்றாக வரையப்பட்டிருப்பதாக நான் அவளிடம் சொல்வேன். இருப்பினும், அவள் தற்பெருமையும் சற்று திமிரும் கொண்டவளாக மாறிவிட்டாள் என்று நான் கண்டால், எதிர்காலத்தில் அவளிடமிருந்து ஒரு குறிப்பிட்ட தூரத்தை நான் கடைப்பிடிப்பேன். நிச்சயமாக, உருவப்படம் வரையும் பட்டறையில் தனது கீழ்ப்படிதலைக் கடைப்பிடிக்கும் ஒரு கன்னியாஸ்திரி பெருமையடைந்தால், அவரது தூரிகையிலிருந்து உருவப்படங்கள் அல்ல, கேலிச்சித்திரங்களே வெளிப்படும், மேலும் மற்றவர்களும் அவருக்குக் கண்டனம் தெரிவிப்பார்கள். ஆனால் அவர் மீண்டும் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டால், மீண்டும் ஒரு நல்ல வேலையைச் செய்வார். ஆரோக்கியமற்ற போக்குகளுக்கு எனக்கு நேரமில்லை. எல்லா விதமான அசிங்கமான சேஷ்டைகளையும் என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது. நான் எப்படியாவது எல்லாவற்றையும் இயல்பு நிலைக்குக் கொண்டுவர முயற்சிப்பேன். வேறு எப்படி இருக்க முடியும்? இயல்பை விட்டு விலகிய அனைத்து விதமான ஆரோக்கியமற்ற போக்குகளையும் மறைப்பதற்காகவா?

— ஜெரோண்டா, இரக்கம் காட்டப்படும்போது, ஒரு வெட்கமற்ற நபர் இன்னும் வெட்கமற்றவராக மாறினால் என்ன செய்வது—அவர்களுக்கு எப்படி உதவுவது?

— நான் ஒன்றைச் சொல்கிறேன்: என் அக்கறையும், கருணையும், அன்பும் அந்த நபருக்கு எந்தப் பயனும் தருவதில்லை என்று நான் கண்டால், அந்த நபருடன் எனக்கு எந்த நெருக்கமும் இல்லை என்று நான் முடிவு செய்து, அவர்களிடம் கருணைyle நடந்துகொள்வதை நிறுத்த வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாகிறேன். [ஆன்மீக] சட்டத்தின்படி, மக்கள் உங்களிடம் எவ்வளவு அன்பாக நடந்துகொள்கிறார்களோ, அவ்வளவு அதிகமாக நீங்கள் மாற வேண்டும், தூளாக உடைந்து, ஒரு மெழுகுவர்த்தியைப் போல உருகி அழிந்துவிட வேண்டும்.

சிறிது காலத்திற்கு முன்பு, நான் ஒரு குறிப்பிட்ட நபரைச் சந்தித்தேன், எங்கள் பழக்கத்தின் தொடக்கத்தில், அவருக்கு உதவ விரும்பிய நான், நான் கடந்து வந்த சில தெய்வீக அனுபவங்களைப் பற்றி அவரிடம் கூறினேன். இருப்பினும், அவர் கடவுளுக்கு நன்றி தெரிவிப்பதற்குப் பதிலாக: 'கடவுளே, இந்த ஆறுதலுக்கு நான் உமக்கு எப்படி நன்றி சொல்வேன்...' — மேலும் நன்றியுடன் நமஸ்கரிக்காமல், இந்த மனிதன் தனது இயல்பிற்கு முழு சுதந்திரம் அளித்து, திமிராக நடந்துகொள்ளத் தொடங்கினான். நான் உடனடியாக அவனிடம் ஒரு கடுமையான நிலைப்பாட்டை எடுத்தேன். 'நான் அவனைத் தொலைவிலிருந்து பிரார்த்தனை மூலம் உதவுவேன்,' என்று முடிவு செய்தேன். இந்த மனிதன் மீது எனக்கு அன்பு இல்லாததால் நான் அப்படிச் செய்யவில்லை, மாறாக அத்தகைய நடத்தை அவனது சொந்த நன்மைக்காகவே இருந்தது.

— ஜெரோண்டா, ஒரு நபர் தனது தவறை உணர்ந்து மன்னிப்புக் கேட்டால் என்ன செய்வது?

— அவர் அவளைப் புரிந்துகொண்டால், அது வேறு விஷயம். அப்போது நம்மால் ஒரு பரஸ்பரப் புரிதலுக்கு வர முடியும். இல்லையென்றால் — என் கருணை அவருக்குப் பயனளிக்கவில்லை என்றால், அந்த நபரிடம் நான் எந்தப் பதிலளிப்பையும் காண்பதில்லை, மேலும் அவருடன் ஒரு உறவுணர்வையும் உணர்வதில்லை. ஒருவரிடம் கருணையும் பணிவும் இருந்து, ஆணவம் இல்லாமல் இருந்தால், நீங்களும் அவர்களுடன் எளிமையாக நடந்துகொள்ளுங்கள். எல்லோரிடமும் நான் ஆரம்பத்தில் அன்பாகவும் எளிமையாகவும் நடந்துகொள்வேன். நான் மற்றவருக்கு முழுமையாக என்னை அர்ப்பணிக்கிறேன், அதனால் அவர்கள் உதவியைப் பெற முடியும், மேலும் [எங்களுக்குள் வளர்ந்த] அன்பின் சூழல் செழித்து வளரவும் அனுமதிக்கிறேன். பிறகு, படிப்படியாக, அந்த நபரின் குறைகளை அவர்களுக்குச் சுட்டிக்காட்டத் தொடங்குகிறேன். நான் பேசும் நபரின் வயதைப் பொறுத்து, அவர்களை என் சகோதரன், தந்தை அல்லது தாத்தா என்று கருதுகிறேன். சூரியனைப் போல அந்த நபரை இதமாக ஆக்குகிறேன், அதனால் அனைத்து பாம்புகள், தேள்கள் மற்றும் கரப்பான் பூச்சிகள் — அதாவது, அவர்களின் உணர்ச்சிகள் — வெளிச்சத்திற்கு வருகின்றன, பின்னர் அந்த நபரை அவற்றை அழிக்க நான் உதவுகிறேன். இருப்பினும், இந்த நபர் [அவர்கள் மீதான என் அன்பை] பாராட்டவில்லை என்றும், என் நடத்தையிலிருந்து எந்தப் பயனும் பெறவில்லை என்றும், மாறாக, என் எளிமையை அல்லது என் உண்மையான அன்பைச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தி, திமிராக நடந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறார் என்றும் நான் கண்டால், அவர்கள் மேலும் திமிராகாமல் இருப்பதற்காக, நான் படிப்படியாக அவர்களிடமிருந்து விலகிவிடுகிறேன். ஆனால் ஆரம்பத்தில் நான் அந்த நபரிடம் என்னை முழுமையாக அர்ப்பணிக்கிறேன், அதனால் எனது மனசாட்சி தெளிவாக இருக்கிறது. ஸ்டோமியன் மடாலயத்தில் வசித்தபோது, நான் ஒரு சிறுவனை எனக்கு கீழ் வைத்து அவனுக்கு உதவவும், அதே நேரத்தில் மரவேலைப்பாடில் பயிற்சி அளிக்கவும் செய்தேன். நான் அவனை அன்பாக நடத்தினேன் மற்றும் ஒரு சகோதரனாகக் கருதினேன். இருப்பினும், அந்த இளைஞனிடம் எனக்கு உடன்படாத சில குணங்களைக் கண்டேன். ஒருமுறை நான் அவனிடம், 'என்ன நேரம்?' என்று கேட்டேன் — 'நேரம் உன் தலையில் சிக்கிக்கொண்டது!' என்று அவன் பதிலளித்தான். சரி, அப்படியென்றால், நான் எனக்குள் நினைத்துக்கொண்டேன்: 'இல்லை, இந்த வழியில் தொடர்வது நல்லதல்ல. நானும் என் சொந்த 'புத்தியை' கொஞ்சம் பயன்படுத்த வேண்டும், இல்லையென்றால் அந்தப் பையன் பாழாகிவிடுவான்.' எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நான் அவனை அப்படி நடத்தினேன், அவனுக்கு நன்றி உணர்வு இருந்திருந்தால், [ஆன்மீக] சட்டங்களின்படி அவன் நன்றியுணர்வால் புழுதியில் சாய வேண்டியிருந்திருக்கும். இருப்பினும், அவனால் அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை என்பதையும், அவன் என்னைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்பதையும் நான் கண்டேன். பின்னர் அவன் தன் விருப்பப்படி என்னை விட்டுச் சென்றான். நான் அவனை விரட்டவில்லை. பாருங்கள்: பொறுமையும் அன்பும் வெட்கமற்றவர்களை மேலும் வெட்கமற்றவர்களாகவும், நற்பண்பாளர்களை மேலும் நற்பண்பாளர்களாகவும் ஆக்குகின்றன.

பச்சாதாபம் இல்லாதவர்களுக்கு கருணை தீங்கு விளைவிக்கும்

— கெரொண்டா, நீங்கள் ஒருமுறை எனக்குக் கொடுத்த அந்தக் கடுமையான கண்டனத்தை நான் மறக்கவில்லை...

— தேவைப்பட்டால், நாம் அனைவரும் ஒன்றாக சொர்க்கத்திற்குச் செல்வதற்காக, நான் உங்களை மீண்டும் கண்டிப்பேன். ஆனால் இந்த முறை நான் கடுமையான நடவடிக்கை எடுப்பேன்!... எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இதுதான் எனது வழக்கமான அணுகுமுறை: முதலில் ஒருவருக்கு கண்டிப்பு தேவை என்பதை நான் அவர்களுக்கு உணர வைப்பேன், அதன் பிறகே அவர்களுக்கு முறையான கண்டிப்பைக் கொடுப்பேன். இது ஒரு நல்ல முறையல்லவா? யாராவது ஒருவரின் கடுமையான தவறை நான் கண்டால், அதற்காக அவர்களைக் கண்டிக்கிறேன், அதன் விளைவாக — இயல்பாகவே — நான் ஒரு 'முரட்டுப் பழையவன்' போலத் தோன்றுகிறேன். ஆனால் நான் என்ன செய்ய முடியும்? அன்பாகத் தோன்ற வேண்டும் என்பதற்காக மட்டும், எல்லோரையும் அவர்களின் உணர்ச்சிகளுக்குப் பணிந்து போகச் சொல்லலாமா, அதன் விளைவாக நாம் அனைவரும் ஒன்றாக நரகத்திற்குச் செல்ல வேண்டுமா? நான் கண்டித்த அல்லது தண்டித்த ஒரு நபர் வருத்தமடைந்தால், என் மனசாட்சி என்னை ஒருபோதும் தொந்தரவு செய்வதில்லை, ஏனென்றால் நான் அவர்களை அவர்கள் மீதான அன்புக்காகவும், அவர்களின் நன்மைக்காகவும் தான் கண்டிக்கிறேன். அவர்கள் செய்ததன் மூலம் கிறிஸ்துவை எவ்வளவு காயப்படுத்தியுள்ளனர் என்பதை அவர்கள் உணர்வதில்லை என்பதை நான் காண்கிறேன், அதனால்தான் நான் அவர்களைக் கண்டிக்கிறேன். நான் ஒருவரைக் கண்டிக்கும்போது, எனக்கு வலியும் சோர்வும் ஏற்படுகிறது, ஆனாலும் என் மனசாட்சி என்னை அதனால் துன்புறுத்துவதில்லை. அதன்பிறகு, நான் பாவ அறிக்கை செய்யாமலேயே அமைதியாகப் புனித நற்கருணை பெற முடியும். எனக்குள் ஆறுதலும் மகிழ்ச்சியும் உணர்கிறேன். எனக்கு, அந்த ஆறுதலும் மகிழ்ச்சியுமே ஆன்மாவின் இரட்சிப்பாகும்.

— ஜெரோண்டா, சில சமயங்களில் ஒரு எண்ணம் எனக்குச் சொல்கிறது, நான் கடுமையைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாததால் அல்லது நீங்கள் பலமுறை சொல்லியதையும் நான் செய்யாததால், என் மீது நம்பிக்கை இழந்துவிட்டதால் தான் நீங்கள் என்னுடன் இவ்வளவு ஆறுதலாகப் பேசுகிறீர்கள் என்று.

— என்ன ஒரு பாக்கியவான் ஆன்மா! உன் ஆன்மாவின் இரட்சிப்பைக் கொண்டு நான் விளையாடுவேன் என்று உண்மையிலேயே நினைக்கிறாயா? அனுபவமற்ற ஒருவரால் மட்டுமே அத்தகைய சோதனைகளைச் செய்ய முடியும். ஆனால், ஒரு முதிர்ந்த நபருக்குத் தீர்ப்பிடுவதற்கான திறன் உள்ளது, மேலும் அவர் வலதுபுறமாகவோ இடதுபுறமாகவோ விலகாமல் நேரான பாதையில் நடக்கிறார். -இல் பாதுகாப்பாக உணருங்கள். நான் உனக்கு அருகாமையில் இருந்தாலும் சரி, தொலைவில் இருந்தாலும் சரி, உனக்குள் ஏதேனும் ஒழுங்கீனம் இருந்தால் நான் அதை உனக்குச் சொல்வேன். உனக்குள் நம்பிக்கையுடனும் அமைதியுடனும் இரு. ஆ, நீ இன்னும் என்னைப் பற்றிச் சிறிதும் புரிந்துகொள்ளவில்லை! உங்கள் எண்ணங்களை நான் அவ்வளவு எளிதாக அமைதிப்படுத்திவிடுவேன் என்று உண்மையிலேயே நினைக்கிறீர்களா? ஒருவரின் ஆன்மா [அளவுக்கு அதிகமாக] உணர்திறன் கொண்டிருப்பதை, அல்லது தங்கள் பாவத்தின் உணர்வால் அது அசைக்கப்படுவதை நான் காணும்போது, அந்த நபரிடம் நான் என்ன சொல்வேன் என்று நினைக்கிறீர்கள்? அத்தகைய சமயத்தில், அந்த நபர் நம்பிக்கையற்ற நிலைக்குச் செல்லாமல் இருப்பதற்காக நான் அவர்களை ஆற்றுப்படுத்துகிறேன். இருப்பினும், ஒருவரின் இதயம் கல்லைப் போல கடினமாக இருப்பதை நான் காணும்போது, அந்தக் கல்லை உலுக்கி அதன் இடத்திலிருந்து அகற்றும்படி நான் அவர்களுடன் கடுமையாகப் பேசுகிறேன். ஏனெனில், ஒருவர் பாதாளத்தை நோக்கிச் செல்வதைக் கண்டு, நான் அவரிடம், 'தொடருங்கள், தொடருங்கள், நீங்கள் மிகவும் சரியான பாதையில் இருக்கிறீர்கள்' என்று சொன்னால், அது என் தரப்பில் ஒரு குற்றமாக இல்லையா? ஆனால் சிலருக்கு ஒரு கெட்ட குணம் உண்டு: நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம் என்று சொன்னால், அவர்கள் உங்களை நம்புவதில்லை, மேலும் துன்பப்படுகிறார்கள். நிச்சயமாக, ஒருவரிடம் ஏதேனும் தவறு இருப்பதை நான் கண்டால், அதை அவர்களுக்குச் சொல்லத் தவறமாட்டேன்? நிச்சயமாக நரகத்தின் சித்திரவதைகளை நோக்கிச் செல்லும் ஒருவரை என்னால் தடுக்காமல் இருக்க முடியுமா? ஒரு நபருக்கான பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டால், [அவர்களைக் காப்பாற்றும் விருப்பத்தில்] தேவைப்பட்டால் நீங்கள் கத்துவீர்கள் கூட. தனிப்பட்ட முறையில் நான் மௌனமாக இருப்பது நல்லது என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தாலும், மற்றவர்களுக்கான பொறுப்பை நான் சுமப்பதால் என்னால் மௌனமாக இருக்க முடியாது.

உதாரணமாக, நீங்கள் எனக்கு ஒரு தவறு செய்கிறீர்கள், நான் உங்களை மன்னிக்கிறேன். நீங்கள் மீண்டும் ஒரு தவறு செய்கிறீர்கள், நான் மீண்டும் உங்களை மன்னிக்கிறேன். நான் நலமாக இருக்கிறேன், ஆனால் நான் உங்களை மன்னிப்பதால் நீங்கள் உங்கள் வழிகளைச் சரிசெய்யவில்லை என்றால், உங்கள் நிலை மிகவும் மோசமானதாக இருக்கும். நீங்கள் [உங்கள் வழிகளைச் சரிசெய்ய விரும்புகிறீர்கள்] ஆனால் அதை முழுமையாகச் செய்ய முடியவில்லை என்றால் அது வேறு விஷயம். இருப்பினும், உங்களால் முடிந்தவரை உங்கள் வழிகளைச் சரிசெய்ய முயற்சிக்க வேண்டும். நீங்கள் உங்களை ஒரு தவறான பாதுகாப்பு உணர்வில் ஆழ்த்திக்கொண்டு, 'அவர் என்னை மன்னித்துவிட்டார், அதனால் எல்லாம் சரியாகிவிட்டது, கவலைப்பட ஒன்றுமில்லை. வருத்தப்படத் தேவையில்லை' என்று சொல்லக்கூடாது. ஒரு மனிதன் பாவம் செய்யலாம்; இருப்பினும், அவர்கள் மனந்திரும்பி, அழுது, மனமுருகி மன்னிப்புக் கேட்டு, திருந்த விரும்பும்போது, அப்போது அவர்களுக்குத் தங்கள் பாவத்தைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு இருக்கிறது, மேலும் பாவமன்னிப்பு வழங்குகிறவர் அவர்களை மன்னிக்க வேண்டும். ஆனால் ஒருவர் மனந்திரும்பாமல், தனது நடத்தையைத் தொடர்ந்தால், அவருடைய ஆன்மாவிற்குப் பொறுப்பேற்றவர் இதை எளிமையாகவோ அல்லது சிரிப்போடோ கருதக்கூடாது. மனந்திரும்பாத ஒருவருக்குக் கருணை தீங்கு விளைவிக்கும்.

பிறரின் சுதந்திரத்திற்கான மரியாதை

— கெரொண்டா, ஒருவர் வேண்டுமென்றே தனது வீழ்ச்சியைத் தனது ஆன்மீகத் தந்தையிடமிருந்து மறைப்பது சாத்தியமா?

— ஆம், அது சாத்தியம், ஆனால் பாவ அறிக்கை கேட்பவருக்கு அவர்களின் வீழ்ச்சி தெரிந்தாலோ அல்லது சந்தேகம் இருந்தாலோ, வீழ்ச்சியடைந்த நபரிடம் அதைப் பற்றிப் பேசுவதில் எந்த அர்த்தமோ பயனோ இல்லை. பெரும்பாலும், ஒருவரின் ஆன்மீக வாழ்வில் ஏதோ நடந்திருப்பதை நான் காணும்போது, அல்லது அவர்கள் ஏதோ செய்திருக்கிறார்கள் என்று நான் சந்தேகிக்கும்போதோ அல்லது அறிந்திருக்கும்போதோ, நான்—அவர்கள் மீதான மரியாதையின் காரணமாக—அவர்கள் அதைப்பற்றி தாங்களாகவே குறிப்பிடும் வரை அவர்களிடம் எதுவும் கேட்பதில்லை. ஒருவர் ஒரு விஷயம் எனக்குத் தெரியக்கூடாது என்று விரும்பும் நேரத்தில், அதைப் பற்றி அவரிடம் சொல்வது ஒரு வற்புறுத்தல் செயலாகவும், கண்ணியத்தை மீறுவதாகவும் நான் கருதுகிறேன். இது ஒரு நுட்பமான விஷயம், ஏனென்றால் ஒருவருக்கு அவரது விருப்பத்திற்கு எதிராக நடந்த ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி அவரிடம் சொல்வதன் மூலம், நீங்கள் அவரைப் பரிகாசத்திற்கு உள்ளாக்குகிறீர்கள். மற்றொருவரை வற்புறுத்துவது சரியா? மனித சுதந்திரம் உள்ளது. ஒருவர் ஆபத்தில் இருப்பதையும், அவரைக் காப்பாற்ற வேறு வழியில்லை என்பதையும் நான் கண்டால் மட்டுமே, அவரைப் பற்றி எனக்குத் தெரிந்ததை நான் அவரிடம் கூறுவேன். அல்லது, அவர் அறியாமலேயே இருந்து, முழுமையான தோல்வியைச் சந்தித்து அழிந்துவிடக்கூடும் என்று நான் கண்டால் அவ்வாறு செய்வேன்.

ஒருவர் உங்களிடம் அதைப் பற்றித் தானாகவே கேட்டால், அவர்கள் எங்கே தவறு செய்கிறார்கள் என்பதை அவர்களுக்கு உணர வைப்பது நல்லது. அப்போதுதான் அவர்களே தங்கள் பழைய சுபாவத்தை ஒழித்து, குறைவான வலியை அனுபவிப்பார்கள். இதைக் கவனியுங்கள்: எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு சிறிய குழந்தை தானாகக் கீழே விழுந்து காயப்படுத்திக் கொண்டால், மற்றொரு குழந்தை தள்ளியதால் விழுந்ததை விட குறைவாக அழும். ஒருவர் மற்றொருவருக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று அறிவுறுத்த, கேட்பவர் பணிவாக இருக்க வேண்டும், மேலும் பேசுகிறவர் கேட்பவரை விட பத்து மடங்கு அதிக பணிவாக இருக்க வேண்டும்; மேலும், பேசுகிறவர் தான் கற்பிக்கும் விஷயத்தைத் தன் சொந்த வாழ்க்கையில் கடைப்பிடிக்க முயற்சி செய்ய வேண்டும். நான் ஒருவருக்கு ஒன்றை நூறு சதவீதம் செய்யுமாறு அறிவுரை கூறினால், நான் அதை நூற்று ஐம்பது சதவீதம் செய்து கொண்டிருக்கிறேன் என்று அர்த்தம். ஆனால் அப்படியிருந்தாலும், அதை அவர்களிடம் குறிப்பிடுவது அவசியமா என்று நான் சிந்திப்பேன்.

நிச்சயமாக, எந்தவொரு சந்தர்ப்பத்திலும், தனக்கு நெருக்கமானவர்களையோ அல்லது நன்கு தெரிந்தவர்களையோ மட்டுமே கண்டிக்க முடியும். ஒரு ஆன்மீகத் தந்தை, அந்த நபர் தனக்கு தம்மைப் பற்றி என்ன அதிகாரத்தை வழங்கியுள்ளார் என்பதையும், அவர்களுக்காக அவர் என்ன பொறுப்பை ஏற்க வேண்டும் என்பதையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். ஒரு ஆன்மீகத் தந்தை ஒருவரின் ஆன்மாவிற்குப் பொறுப்பேற்றிருந்தால், அவர் அவர்களைக் கண்டிக்கக் கடமைப்பட்டவர் — இயல்பாகவே, பகுத்தறிவு வாதத்துடன். இருப்பினும், உங்களுக்கு அவ்வாறு செய்ய உரிமை வழங்காத ஒருவரின் தீய பழக்கவழக்கங்களைக் கண்டிப்பதில் எந்த அர்த்தமும் இல்லை. இது, யாராவது என் அறைக்கு வந்து, என்னிடம் கேட்காமலேயே, எண்ணெய் விளக்கை நகர்த்துவது, படுக்கையை அந்த மூலையில் தள்ளுவது, மற்றும் ஜெபமாலையை அந்த ஆணியில் மாட்டுவது போலாகும்.

மனந்திரும்பியவர் மீதான ஆன்மீகத் தந்தையின் அன்பு

ஒரு தெய்வபக்தி கொண்ட பாவமன்னிப்பாளர் ஆன்மாவை நேசிக்கிறார் மற்றும் அதைப் பற்றி மிகவும் அக்கறை கொள்கிறார், ஏனெனில் அதன் மகத்தான மதிப்பை அவர் அறிவார். அவர் ஆன்மா பாவமன்னிப்புப் பெற உதவுகிறார், பாவமன்னிப்பு மூலம் அதற்கு நிம்மதியைக் கொடுக்கிறார், அகக் குழப்பத்திலிருந்து அதை விடுவிக்கிறார், மேலும் அதை சொர்க்கத்திற்கு வழிநடத்துகிறார். தவக்கதையைக் கேட்கும் குரு 'ஆன்மீகத் தந்தை' என்று அழைக்கப்படுகிறார் — எனவே அவர் ஒரு உண்மையான தந்தையாக இருக்க முயற்சி செய்ய வேண்டும்: தனது பிள்ளைகளுக்கு தெய்வீக அன்பும் மென்மையும் கொண்டு அறிவுறுத்த வேண்டும். தவக்கதையைக் கேட்க அவரிடம் வரும் ஒவ்வொருவரின் இடத்திலும் தன்னை வைத்து, அவர்களின் வலியை அவ்வளவு ஆழமாக உணர வேண்டும், அதனால் அவர்கள் தங்கள் சொந்த வலியை குருவின் முகத்தில் பிரதிபலிப்பதைக் காண வேண்டும். நமது காலத்தில் இது மிகவும் அவசியமானது, ஏனெனில் மக்களுக்குப் புத்துணர்ச்சி தரும் நீரே தேவை, கடுமையான வினிகர் அல்ல. பெரும்பாலான மக்கள், பிசாசுப் பாதிப்பின் கீழ் இருப்பதால், ஆன்மீக ஆலோசனையையோ அல்லது விமர்சனத்தையோ ஏற்றுக்கொள்வது கடினமாக இருக்கிறது. எனவே, மக்களைக் கண்டிக்கும்போதும் கூட, அன்பോടെ செய்ய வேண்டும்: அவர்களின் தவறுகளை நுட்பமாகவும், சூட்சுமமாகவும் சுட்டிக்காட்டி, சிரிப்பையோ அல்லது நகைச்சுவையையோ கொண்டு சூழ்நிலையைச் சமாளிக்க வேண்டும்.

ஒருவரிடம் அன்பு இருந்தால், அது மற்றவர்களுக்குத் தெளிவாகத் தெரியும்; ஆனால் ஒருவர் உணர்ச்சிப்பூர்வமான ஆசைகளால் இயக்கப்பட்டால், அவை அவரை வெளிப்படுத்திவிடும். நம்மிடம் அன்பு இல்லையென்றால், நாம் ஒருவருக்கு 'அன்பாக' ஒரு கருத்துச் சொல்லும்போது, அவர்கள் முரண்டுபிடித்து சண்டைக்கு வருவார்கள். ஆனால், நாம் ஒருவரை இரக்கத்துடனும் அன்புடனும் கண்டித்தால், அவர்கள் வருத்தமடையலாம், ஆனாலும் ஆழமாக அது அவர்களைப் பாதிக்காது, ஏனென்றால் அவர்கள் அந்த அன்பை உணர்கிறார்கள். எனக்குத் தெரிந்த ஒரு ஆன்மீகத் தலைவர் மிகவும் பருமனானவர். நிச்சயமாக, அவரது பருமனுக்கு ஒரு காரணம் அவரது உடல்வாகுதான், ஆனால் அதைத் தவிர, ஒருவேளை அந்தப் பாதிரியார் தனது உணவில் இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக இருக்க வேண்டும்... ஆனாலும், இந்தப் பாதிரியார் தனது அண்டை வீட்டாருக்கு எப்படி அக்கறை காட்டுகிறார், துன்பப்படுபவர்களை அவர் எப்படிப் பராமரிக்கிறார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? இந்த ஆன்மீகத் தந்தை பணிவைக் கொண்டவர், ஏனெனில், பல துறவுச் செயல்களைச் செய்யாமல் அதற்காகத் தன்னைக் கண்டிக்கும் அதே வேளையில், கணிசமான அளவு கருணையையும் கொண்டிருக்கிறார். அதனால்தான், சில துறவற ஆன்மீகத் தந்தையர்களை விட, அவரிடம் பலர் தங்கள் ஆன்மாக்களுக்கு அதிக அமைதியைக் காண்கிறார்கள்.

ஒரு ஆன்மீகத் தந்தை தனது ஆன்மீகப் பிள்ளைகளின் மீதுள்ள அன்பிற்காக நரகத்தின் வேதனைகளுக்குள்ளும் செல்லும் உறுதியற்றவராக இருந்தால், அவர் ஒரு ஆன்மீகத் தந்தையே அல்ல.

[1] பாதிரியார் துறவற அகராதியில், 'சிந்தனை' என்ற சொல் மனதில் எழும் ஒரு எளிய எண்ணத்தையும், நன்மை அல்லது தீமையை நோக்கிய ஒரு ஆன்மீக உந்துதலையும் குறிக்கலாம். மேலும், 'சிந்தனை' என்பது மனம், மனசாட்சி, உணர்ச்சிகள் மற்றும் விருப்பம் ஆகியவற்றின் மூலம் பெறப்பட்ட ஒரு நல்ல அல்லது தீய நாட்டமாகப் புரிந்து கொள்ளப்படலாம். ஒவ்வொரு செயலுக்கும் முன்பாக எண்ணங்கள் வருகின்றன; எனவே, ஆன்மீகப் போராட்டம் சரியாக நடத்தப்பட வேண்டுமென்றால், நல்ல எண்ணங்களை வளர்த்து, தீய எண்ணங்களை விரட்ட, முதன்மையாக இந்த எண்ணங்களை ஆராய்வதிலேயே அது செலுத்தப்பட வேண்டும். கிறிஸ்தவர்கள் அனைவரும் இந்தப் பயிற்சியில் ஈடுபட வேண்டும், ஆனால் துறவிகள் இதில் குறிப்பிட்ட ஆழத்துடன் தங்களை அர்ப்பணிக்கின்றனர். (இனிமேல், கிரேக்க ஆசிரியர்களின் குறிப்புகள் மேற்கோள் காட்டப்படாமல் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.)

[2] மக்காபேயர் நான்காம் நூல் ரஷ்ய மொழிக்கு மொழிபெயர்க்கப்படவில்லை. – மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[3] ரஷ்ய மொழிபெயர்ப்பில், 2 மக்க. 6:7-ஐப் பார்க்கவும்.

[5] ஒப்பிடுக 1 கொரி. 6:19 மற்றும் 3:16.

[6] மத். 3:16; மாற். 1:10; லூக். 3:22 மற்றும் யோவா. 1:32-ஐப் பார்க்கவும்.

[7] பிலோதிமோ (φιλότιμο). இந்த வார்த்தை மூப்பர் பைசியோஸின் எழுத்துக்களில் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது, அவர் ஆன்மீக வாழ்க்கையில் பிலோதிமோவின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறார். நவீன ரஷ்ய மொழியில் φιλότιμο என்பதற்கு ஈடான வார்த்தை எதுவும் இல்லை. பொதுவாகச் சொல்வதானால், இதை பரந்த மனப்பான்மை, தியாக மனப்பான்மை, அல்லது ஒரு தார்மீக அல்லது ஆன்மீக இலட்சியத்திற்காக பௌதீக விஷயங்களைப் புறக்கணித்தல் என்று மொழிபெயர்க்கலாம். — மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[8] உரனோபோலிஸ் — புனித மலைக்கு மிக அருகில் உள்ள மதச்சார்பற்ற குடியேற்றம், அதோஸ் தீபகற்பத்தின் தென்கிழக்குக் கடற்கரையில் உள்ள ஒரு சிறிய கிராமம். — மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[9] அத்தோனியாடா (மவுண்ட் அத்தோஸ் திருச்சபை அகாடமி) என்பது அத்தோஸ் புனித மலையில் அமைந்துள்ள சிறுவர்களுக்கான ஒரு தங்கும் பள்ளி ஆகும். இது 1753-ல் நிறுவப்பட்டது. இடைநிலைப் பள்ளிப் பாடத்திட்டத்தில் சேர்க்கப்பட்டுள்ள பாடங்களுடன், அத்தோனியாடாவில் படிக்கும் மாணவர்கள் இறையியல் மற்றும் திருச்சபை சார்ந்த துறைகளையும் (திருவசனம், புனிதர்களின் வாழ்க்கை, வழிபாட்டு முறைகள், பழங்கால கிரேக்கம், பைசண்டைன் தேவாலயப் பாடல், உருவப்பட ஓவியம் போன்றவை) படிக்கின்றனர். — மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[10] பழங்கால மடாலயக் கதைகளில் ஒன்றில் கூறப்பட்டுள்ளபடி, ஒரு கொள்ளைக் குழுவின் தலைவன் ஒருமுறை நன்கு கோட்டை அமைக்கப்பட்ட ஒரு மடாலயத்தைத் தாக்கத் திட்டமிட்டான். இதற்காக, அவன் துறவற உடை அணிந்து, மடாலயத்தின் வாயில்களுக்கு வந்து, அங்கே இரவு தங்க அனுமதி கேட்டான். அந்த மடத்தின் தலைவியும் சகோதரிகளும், அவர் ஒரு பெரிய மடத்தின் தலைவர் போல, அவருக்கு மாபெரும் மரியாதையுடன் வரவேற்பளித்தனர். அந்த மடாலயத்தின் கன்னியாஸ்திரீகள் அனைவரும் அவரது ஆசீர்வாதத்தைப் பெறுவதற்காகக் கூடினர். அந்த 'மடத்தின் தலைவர்' பாதங்களைக் கழுவப் பயன்படுத்தப்பட்ட நீரை, கன்னியாஸ்திரீகள் ஒருவித புனித நினைவுச்சின்னமாகப் பாதுகாத்து வைத்தனர். நம்பிக்கையுடன் செயல்பட்ட ஒரு முடக்குவாதம் பிடித்த கன்னியாஸ்திரி, இந்த நீரால் தன்னைக் கழுவி, தனது நோயிலிருந்து குணமடைந்தார். அனைவரையும் ஆச்சரியப்படுத்தும் விதமாக, அவர் தனது படுக்கையிலிருந்து எழுந்து, ஆசீர்வாதம் பெறுவதற்காக 'அப்பா'விடம் நேரில் சென்றார். நிகழ்ந்த இந்த அற்புதம், கொள்ளையர் தலைவனின் உள்ளத்தில் ஒரு அக மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. அவர் மனந்திரும்பி, தனது துறவி மேலங்கியின் கீழ் மறைத்து வைத்திருந்த வாளை எறிந்துவிட்டார். விரைவில், அவரும் அவரது கூட்டாளிகளும் துறவிகளாக மாறி, கடுமையான துறவு வாழ்க்கையை வாழத் தொடங்கினர்.

[11] ஒரு ரஷ்ய இடைநிலைப் பள்ளியின் 6 ஆம் வகுப்பிற்குச் சமமானது. – மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[13] லூக்கா 23:41-ஐப் பார்க்க.

[14] நிலெவ்ஸ் கராமாடோஸ் — 19 ஆம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் பாதியில் புகழ்பெற்ற ஒரு கான்ஸ்டான்டினோபிள் கன்டோர், பல தேவாலயப் பாடல்களின் இசையமைப்பாளர் மற்றும் பைசண்டைன் தேவாலயப் பாடல் இசையின் கோட்பாட்டாளர்.

[15] புனித கிரிகோரி தி டயாலக்டிஸ்ட். இத்தாலிய பிதாக்களின் வாழ்க்கை மற்றும் ஆன்மாவின் அழியாத தன்மை குறித்த ஒரு சொற்பொழிவு. மாஸ்கோ: பிளாகோவெஸ்ட், 1996. ப. 54.

[16] இவ்வாறு அந்த முதியவர் சாத்தானைக் குறிப்பிட்டார்.

[17] அதாவது, ஆன்மீக முன்நிபந்தனைகள் — பக்தி, பணிவு, திருச்சபைக்குக் கீழ்ப்படிதல் — அல்லது புற முன்நிபந்தனைகள் — கல்வி, திறமைகள், கிரேக்க மொழி அறிவு, மற்றும் பல. — மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[18] கிரேக்க உரையில்: "διά της ταπεινώσεως, καὶ ὄχι διὰ της περιφρονήσεως." எஸ். ஐ. சோபோலெவ்ஸ்கியின் ரஷ்ய மொழிபெயர்ப்பில்: "பக்தி மூலம் ஆசைகளை வென்றால், பெருமையின் மூலம் அல்ல." ஒப்பிடுக: சிரியாவின் அப்பா இசாக். தவற்செயல் உரைகள். கடிதம் IV. 'ஆஸ்டர்' வெளியீடு. ஏதென்ஸ், 1961. ப. 329; மற்றும் அதே நூலில், நமது புனிதத் தந்தை அப்பா இசாக் தி சிரியனின் தவற்சொற்கள். மாஸ்கோ, 1993. ப. 255.

[19] மிகப் பரிசுத்த தேயோட்டோக்கோஸின் நற்செய்தி அறிவிப்பிற்கான கானனின் முதல் ஓடின் இர்மோஸின் தொடக்கச் சொற்கள்.

[20] தவறற வாழ்க்கைச் சொல்லகராதியில், 'சோதனை' (கிரேக்கம்: προσβολή) என்பது மனத்தின் ஒரு எண்ணம் அல்லது இதயத்தின் ஒரு அசைவு, அதனுடன் உருவங்கள் இணைந்திருக்காது. பாவ எண்ணங்கள் மற்றும் கற்பனைகளின் தோற்றமும், அவை நீடிக்கிறதும், அந்த எண்ணத்திற்கு 'ஒப்புதல்' (கிரேக்கம்: συγκατάθεση) அளிக்கப்படுவதைக் குறிக்கின்றன; இது பாவத்திற்கு உள்ளுக்குள் அளிக்கப்படும் ஒரு சலுகையாகும், மேலும் இதற்கு மனந்திரும்புதல் மூலம் குணமடைதல் தேவைப்படுகிறது. புனித மார்க் துறவி, ஆன்மீகச் சட்டத்தின் 200 அத்தியாயங்கள், அத்தியாயங்கள் 139–142 மற்றும் நன்மையின் மீதான அன்பு (ரஷ்ய மொழிபெயர்ப்பு), தொகுதி I, புனிதத் திருத்துவம் புனித செர்ஜியஸ் லவ்ரா, 1992, ப. 532. — மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[21] புனித வீரமரணர் சிர்பியன் திருவிழா அக்டோபர் 2 ஆம் தேதி கொண்டாடப்படுகிறது.

[22] முரின் நகரின் போற்றத்தக்க மோசே அவர்களின் திருநாள் ஆகஸ்ட் 28 அன்று கொண்டாடப்படுகிறது.

[23] காண்க: புனித மற்றும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தந்தையர்களின் தவ வாழ்க்கையைப் பற்றிய நினைவுகூரத்தக்க குறிப்புகள். மாஸ்கோ, 1845. ப. 147.

[25] மத்தேயு 14:28–31-ஐப் பார்க்கவும்.

[26] சாதாரண மக்கள் நற்கருணை பெற்று, திருப்பலியின் நிறைவுப் பகுதி மற்றும் ஆன்டிடோரான் விநியோகம் செய்யப்பட்ட பிறகு, குரு அல்லது சுடர் புனிதக் கிண்ணத்தில் மீதமுள்ள புனிதப் பரிசுகளை உட்கொள்கிறார்.

[28] ஒப்பிடுக: மத்தேயு 15:19.

[29] ஒப்பிடுக: லூக்கா 6:45.

[30] மூப்பர் சாரலாம்போஸ் (1914–1998) — கேப்ஸாலாவில் வாழ்ந்த மவுண்ட் அத்தோஸ் துறவி, மூப்பர் பைசியோஸின் சமகாலத்தவர். — மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[31] மிகப் பரிசுத்த தேயோட்டோகோஸின் அகாதிஸ்ட் கீதத்திலிருந்து புகழ்பெற்ற வார்த்தைகள், அவை அவருடைய தெய்வீக கருத்தரித்தல், பிறப்பு மற்றும் களங்கமற்ற கன்னித்தன்மையைப் போற்றுகின்றன.

[32] எள்ளிலிருந்து தயாரிக்கப்பட்ட கஞ்சி போன்ற கலவை. – மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[34] சொல் விளையாட்டு: மூப்பரால் உருவாக்கப்பட்ட 'வொல்கோலியோட்' (λυκόφτερο) என்ற சொல், கிரேக்கத்தில் 'ஹெலிகாப்டர்' (ἑλικόπτερο) என்ற சொல்லுடன் ஒத்தொலிக்கிறது. — மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[35] குடியிருப்பு மற்றும் தொழில்முறை பயன்பாட்டிற்கான இடங்களின் குத்தகைதாரர்கள், குத்தகைச் சட்டத்தின் கீழ், முந்தைய காலக்கெடு முடிந்த பிறகும் தங்கள் குத்தகையைப் புதுப்பித்துக் கொள்ள உரிமை பெற்றவர்கள்.

[36] கிரீஸின் மத்திய சிறைகளில் ஒன்று. – மொழிபெயர்ப்பாளர் குறிப்பு.

[37] 'எவர்கெடினோஸ்' — இது புனிதத் தந்தையர்களின் துறவறப் போதனைகளின் ஒரு முறையான தொகுப்பாகும். இது 11 ஆம் நூற்றாண்டில் கான்ஸ்டான்டினோப்பிளில் உள்ள 'எவர்கெடிஸ்' மடத்தின் நிறுவனர் மற்றும் மடாலயத் தலைவர் பால் என்பவரால் தொகுக்கப்பட்டு, 18 ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் அத்தோஸ் மலையின் வணக்கத்திற்குரிய நிக்கோடெமஸ் என்பவரால் முதன்முதலில் வெளியிடப்பட்டது.

[39] ஐரோப்பியர்களைப் பற்றிப் பேசும்போது, அந்த மூப்பர் மேற்கு ஐரோப்பிய மக்களை இழிவுபடுத்தவில்லை, மாறாக அந்த நாடுகளில் நிலவும் பகுத்தறிவுவாதத்தின் உணர்விலிருந்து நம்மைப் பாதுகாக்க விரும்புகிறார்.

[40] மனிதநேயம்—சுய-ஆட்சியாளர், அதாவது கடவுள் மற்றும் திருச்சபையிலிருந்து விலகிய ஒருவரை மையமாகக் கொண்ட ஒரு கலாச்சார இயக்கம்—நவீன காலத்திற்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தில் மேற்கில் வளர்ந்தது.

[41] 1950-ல் ஒரு நாள், மூப்பர் பெயசியோஸ் முதன்முதலில் அத்தோஸ் புனித மலைக்கு வந்திருந்தபோது, கௌசோகலீவியாவிலிருந்து புனித அன்னையின் ஸ்கெட்டாவிற்குச் செல்லும் பாதையைத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, முகத்தில் ஒளி வீசும் ஒரு துறவியைச் சந்தித்தார். "அவருக்கு சுமார் எழுபது வயது இருக்கும், மேலும் அவரது உடையிலிருந்து அவர் மக்களுடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாதவர் என்பதைக் காண முடிந்தது... எனக்கு முன்னால் ஒரு புனிதர் நின்று கொண்டிருந்தார் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது." மூப்பர் பெயசியோஸ் அந்தத் துறவியை எங்கே வசிக்கிறார் என்று கேட்டபோது, அந்தத் துறவி, "இங்கே" என்று பதிலளித்து, புனித மலையின் உச்சியைக் காட்டினார். பின்னர், அனுபவம் வாய்ந்த முதியவர்கள், அதோஸ் மலையின் உச்சியில் பன்னிரண்டு துறவிகள் அறியப்படாமல் வாழ்ந்து வருவதை தந்தை பைசியோஸிடம் உறுதிப்படுத்தினர். பார்க்க: முதியவர் பைசியோஸ். புனித மலையின் தந்தையர்கள் மற்றும் புனித மலையின் கதைகள். ஹோலி டிரினிட்டி செர்ஜீவ் லவ்ரா, 2001. பக்கங்கள் 45–47.

[42] நவம்பர் 1988-ல் வழங்கப்பட்டது.

[43] ஒரு தன்னாட்சிக் (சுயாட்சிக்) மடம் என்பது ஒரு கூட்டு (கினோவியல்) மடத்தின் எதிர்மாகும். இது ஒரு மடாலயத் தலைவர் இல்லாத மடமாகும், மேலும் இது அறங்காவலர்களால் நிர்வகிக்கப்படுகிறது. சுய-ஆதரவு மடாலயங்களில் வசிப்பவர்கள் தங்களின் சொந்த துறவற வழக்கத்தைப் பின்பற்றுகிறார்கள், பொது உணவைப் பகிர்ந்து கொள்வதில்லை, மேலும் தங்கள் துறவற கடமைகளைச் செய்வதற்காக மடாலயத்திலிருந்து பணப் படிகளைப் பெறுகிறார்கள். மாண்ட் அத்தோஸில் இருந்த கடைசி சுய-ஆதரவு மடாலயம் 1992-ல் ஒரு பொது மடாலயமாக மாற்றப்பட்டது.

[45] விக்லா — அதோஸ் தீபகற்பத்தின் தென்கிழக்குப் பகுதியில் உள்ள ஒரு மலைப்பாங்கான, மக்கள் வசிக்காத பகுதி.

[46] ஆன்மீக சகோதரர்கள் — ஒரே முனிவரிடமிருந்து துறவறை முடி கழித்த துறவிகள்.

[48] ஆதியாகமம் 3:11–13-ஐப் பார்க்கவும்.

[49] மூப்பர் ஒரு சொல்லாட்சி செய்கிறார்: "Τὸ 'ἀλλά δέν ἔχει ἀλάτι καὶ ὃλα τὸ ἀλλοιώνει'." — மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[50] ஆதியாகமம் 37:20 மற்றும் அதற்குப் பின்னரான வசனங்களைப் பார்க்கவும்.

[51] ஆதியாகமம் 41:41-ஐப் பார்க்கவும்.

[52] ஒப்பிடுக: யோவான் 14:12.

[53] 'உஸ்தாவ்ஷ்சிக்' என்பது வழிபாட்டு விதிமுறைகள் கடைப்பிடிக்கப்படுவதை உறுதி செய்வதற்கும், பொதுவாக, தேவாலயத்தில் ஒழுங்கைப் பேணுவதற்கும் பொறுப்பான ஒரு துறவி.

[54] ஸ்ட்ரெம்மா என்பது 1,000 ^சதுரமீட்ட^{ருக்குச்} சமமான ஒரு பரப்பளவு அலகு ஆக^ும். – மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[55] ஆதியாகமம் 13:1–13-ஐப் பார்க்கவும்.

[56] கிரேக்கம்: "πολυεύσπλαχνος"; திருச்சபை ஸ்லாவோனிக்: "அதிக இரக்கமுள்ள". – மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[57] 'Λαμπικάρισμα', 'λαμπικάρω' என்ற வினைச்சொல்லிலிருந்து — தூய்மைப்படுத்துதல், வடித்தல்; சுத்தம் செய்தல், வடிகட்டுதல்; தெளிவாகுதல். — மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[58] படையில், அந்த மூப்பர் ஒரு ரேடியோ ஆபரேட்டராக இருந்தார்.

[59] யேசு சபை — 16 ஆம் நூற்றாண்டில் லயோலாவின் இஞ்ஞாசியாரால் நிறுவப்பட்ட ஒரு கத்தோலிக்க துறவற சபை. இது அதன் கடுமையான உள் ஒழுக்கத்திற்கும், அதன் நோக்கங்களை அடைவதற்காக கடுமையான நடவடிக்கைகளைப் பயன்படுத்துவதற்கும் பெயர் பெற்றது. உருவகமாகப் பேசும்போது, 'யேசு சபை' என்ற சொல், முறையான பக்தியின் விதிகளைக் கடுமையாகக் கடைப்பிடிக்கும், ஆனால் அதற்கேற்ற உள் நிலையைக் கொண்டிராத நபர்களுக்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

[60] ஒப்பிடுக: மத்தேயு 5:41.

[61] ஒப்பிடுக. மத். 5:40.

[64] பார் பழங்கால படெரிகான். மாஸ்கோ, 1899. ப. 87.

[65] பார் Εὐεργετινός. தொகுதி I. ஏதென்ஸ், 1996. ப. 34 மற்றும் பின்வரும் பக்கங்கள்.

[66] மூப்பர் பெயசியோஸ். *புனித மலைத் தந்தையர்கள் மற்றும் புனித மலையிலிருந்து கதைகள்*. ஹோலி டிரினிட்டி செயின்ட் செர்ஜியஸ் லவ்ரா, 2001. ப. 63.

[68] லூக்கா 18:9–14-ஐப் பார்க்கவும்.

[69] எபிருஸ் – மேற்கு கிரீஸில் உள்ள ஒரு பகுதி. – மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[70] கிழக்கு நாடுகளின் மதங்களைப் பின்பற்றுபவர்கள், மோட்சம் என்று அழைக்கப்படும் நிலையை அடையப் பயன்படுத்தும் யோகா மற்றும் தியான நுட்பங்களை அந்த முனிவர் குறிப்பிடுகிறார்; அதை அவர்கள் விடுதலை என்று புரிந்துகொள்கிறார்கள்.

[71] 2 ராஜாக்கள் 12:13-ஐப் பார்க்கவும்.

[72] வலாக்குகள், கிரீஸின் மலைப்பாங்கான பகுதிகளில் வசிக்கும் ஒரு பால்கன் இனக் குழுவாகும், அவர்கள் ஒரு ரோமானிய மொழி வட்டார வழக்கில் பேசுகிறார்கள். – மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு

[73] கோனிட்சா – மேற்கு கிரீஸில் உள்ள ஒரு சிறிய நகரம், அங்கு மூப்பர் பெயசியோஸ் தனது குழந்தைப்பருவத்தையும் இளமைப் பருவத்தையும் கழித்தார். – மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[74] காஸ்டோரியா – மேற்கு கிரீஸில் உள்ள ஒரு நகரம், இது தோல் பதப்படுத்தும் ஒரு முக்கிய மையமாகும். – மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[75] ஒப்பிடுக: சிரியாவைச் சேர்ந்த நமது தந்தை இசாக் அவர்களின் துறவறப் பொன்மொழிகள், நமது தந்தை இசாக் அவர்களின் புனித படைப்புகள் நூலில். மாஸ்கோ, 1993. ப. 97.

[76] நைசியாவின் புனித கிரிகோரி. ஜெபத்தைப் பற்றி. உரை II, பிஜி 44, 1141 A; ஒப்பிடுக: நைசியாவின் புனித கிரிகோரி. ஆக்கங்கள். பகுதி I. // மாஸ்கோ இறையியல் அகாடமியால் வெளியிடப்பட்ட, ரஷ்ய மொழிபெயர்ப்பில் புனித தந்தையர்களின் படைப்புகள். தொகுதி 37. மாஸ்கோ, 1861.

[79] ஒப்பிடுக. நன்மையின் அன்பு (ரஷ்ய மொழிபெயர்ப்பில்). தொகுதி I. புனித த்ரித்துவம் செயின்ட் செர்ஜியஸ் லவ்ரா, 1992. ப. 560.

[82] ஒப்பிடுக: புனிதரும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவருமான தந்தையர்களின் தவ வாழ்க்கையைப் பற்றிய நினைவுகூரத்தக்க கதைகள். ஹோலி டிரினிட்டி செயின்ட் செர்ஜியஸ் லவ்ரா, 1993. ப. 42.

[83] இந்த இடத்தில், முனிவர் ஒருவரின் மரணத்திற்குப் பிந்தைய விதியைக் குறிப்பிடவில்லை, மாறாக பாவியின் வீழ்ச்சியிலிருந்து மீள்வதையும், அவனது உலகியல் வாழ்க்கையின் மாற்றத்தையும் குறிப்பிடுகிறார். – மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[84] மிகப் பரிசுத்த தேவ மாதாவிற்குச் செலுத்தப்படும் மன்றாட்டுப் பாடல் நூல், 7வது கீதம், காண்க.

[85] மத். 26:75 மற்றும் லூக் 22:62.

[88] இந்தச் சூழலில், 'தேவனுடைய கிருபை வருகிறது' என்று கூறுவதன் மூலம், அந்தப் பெரியவர், மனந்திரும்பும் பாவியின் மீது தேவனுடைய கிருபை மீண்டும் செயல்பட்டு, அதன் வல்லமையை வெளிப்படுத்துகிறது என்று பொருள் கூறுகிறார்.

[89] மத்தேயு 27:3–5-ஐப் பார்க்கவும்.

[90] ஞாயிறு அதிகாலைத் திருப்பலியின் இபகோய் பகுதியில், ஆக்டோஎக்கோஸ், ஸ்வரம் 1-ஐப் பார்க்கவும்.

[91] ஜார்ஜியோஸ் கரைஸ்காகிஸ் (1782–1827) – ஹெல்லாஸின் தேசிய நாயகன், 1821-ஆம் ஆண்டின் கிரேக்கப் புரட்சியில் ஒரு முக்கியப் பிரமுகர். – மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[92] தொடோரோஸ் கொலோக்கோட்ரோனிஸ் (1770–1843) – கிரீஸின் தேசிய நாயகன், 1821 ஆம் ஆண்டு கிரேக்கப் புரட்சியில் ஒரு முக்கியப் பிரமுகர். – மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[95] ஒப்பிடுக: நமது தந்தை இசாக் தி சிரியரின் துறவறக் கூற்றுகள். மாஸ்கோ, 1993. ப. 11.

[97] கனான்களின் புத்தகம் காண்க. புனித த்ரித்துவம் செயின்ட் செர்ஜியஸ் லவ்ரா, 1992. ப. 101. ஆறாவது உலகளாவிய சபையின் 61வது கனான்.

[99] ஆறாவது உலகளாவிய திருச்சபையின் 61-வது விதி, 'பாதுகாப்பு மந்திரப் பொருட்களைச் செய்பவர்கள்' ஆறு ஆண்டுகள் பாவமன்னிப்புக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றும், அவர்கள் பாவமன்னிப்பு அடையாவிட்டால், திருச்சபையிலிருந்து வெளியேற்றப்பட வேண்டும் என்றும் குறிப்பிடுகிறது. இந்த விதி, பல்வேறு மாயாஜாலப் பொருட்களை (உதாரணமாக, முடி, உரோமம், நகங்கள், பாம்புகள் அல்லது வௌவால்களின் எலும்புகள் போன்றவை) உள்ளே வைத்து, மந்திரப் பொருட்கள் அல்லது மந்திரக் கட்டைகளைச் செய்யும் மந்திரவாதிகளைக் குறிப்பிடுகிறது. அந்த மந்திரவாதிகள் முதலில் இந்தப் பொருட்களை மந்திரவாதத்தின் மூலம் பேயுலகின் செல்வாக்கிற்கு உட்படுத்துகிறார்கள்.

[100] டஃப்னி – மவுண்ட் அத்தோஸின் மையத் துறைமுகம். – மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[101] ஆர்க்கோண்டாரிக்கி – கிரேக்க மடாலயங்களில் விருந்தினர்களுக்கான வரவேற்பறை. – மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[102] அகுஸ்டின் (கண்டியோடிஸ்) (பி. 1907) – 1967 முதல் 1999 வரை ஃப்ளோரினாவின் பெருந்திருத்தந்தை. – மொழிபெயர்ப்பாளர் குறிப்பு.

[103] அதாவது, கபடோசியாவின் புனித அர்செனியஸ்.

[104] லூக்கா 8:26 மற்றும் அதற்குப் பின்னரான வசனங்களைப் பார்க்கவும்.

[106] லூக்கா 8:30; லெஜியன் (சர்ச் ஸ்லாவோனிக்: லெஜியோன்) – 3,000 முதல் 6,000 வீரர்களைக் கொண்ட ரோமானியப் படையின் ஒரு பிரிவு.

[107] ஒரு மனநோயாளிக்கு ஒரு நல்லவரின் மருத்துவப் பராமரிப்பு தேவைப்படுகிறது, நம்பிக்கையுள்ள மனநல மருத்துவர் மற்றும் ஒரு அறிக்கையிடும் பாதிரியாரின் ஆன்மீக வழிகாட்டுதல் தேவைப்படுகிறது, ஆனால் அசுத்த ஆவியால் பிடிக்கப்பட்ட ஒரு நபர் (அவர்களின் பகுத்தறிவு பாதிக்கப்படாமல் இருந்தால்) தாங்கள் பிடிக்கப்பட்டதற்கான காரணமான தங்கள் சொந்தக் குற்றத்தை அடையாளம் கண்டு, மனந்திரும்பி, அறிக்கையிட வேண்டும், அப்போதுதான் அவர்கள் அசுத்த ஆவியிடமிருந்து விடுவிக்கப்படுவார்கள்.

[108] அந்த மூத்தவர் குறிப்பிட்ட சில குறுந்தகடுகளில் உள்ள தகவல்களைக் குறிப்பிடுகிறார், அதைக் கேட்பவர் ஆழ்மன அளவில் உணர்கிறார். கிரேக்க ராக் இசை ஆய்வாளர் E. எழுதிய புத்தகத்தில். டாடி, *ராக் மியூசிக்* நூலில், நன்கு அறியப்பட்ட மேற்கத்திய மற்றும் கிரேக்க ராக் மற்றும் பாப் கலைஞர்களின் பாடல்கள் மற்றும் இசைத்தட்டுகளின் 16 குறிப்பிட்ட எடுத்துக்காட்டுகள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. அவை, சாத்தானை வழிபடுமாறு, போதைப்பொருள் உட்கொள்ளுமாறு, ஒழுக்கக்கேடான நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுமாறு போன்ற மறைமுகமான செய்திகளைக் கொண்டிருக்கின்றன. எல். டாடி. *ராக் மியூசிக்*. தெசலோனிக்கி, 1993. — மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[109] நிக்கோஸ் கசந்த்சாகிஸ் (1885–1957) — ஒரு நன்கு அறியப்பட்ட கிரேக்க இறை நிந்தனையாளர் மற்றும் கிறிஸ்தவ எதிர்ப்பு எழுத்தாளர், மிகவும் இறை நிந்தனையான *தி லாஸ்ட் டெம்ப்டேஷன்* (எம். ஸ்கார்செஸியின் திரைப்படத்தின் மூலம் பலருக்குத் தெரிந்திருக்கும்) நாவல் மற்றும் கிறிஸ்து, திருச்சபை மற்றும் கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையின் புனிதச் சின்னங்களை இழிவுபடுத்தும் பிற புத்தகங்களின் ஆசிரியர். — மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[110] லாம்ப்ஸாக்கஸின் புனித பார்தேனியஸின் திருவிழா நாள் பிப்ரவரி 7 அன்று கொண்டாடப்படுகிறது.

[111] மூப்பர் பெயசியோஸ், *மாண்ட் அத்தோஸின் தந்தையர்கள் மற்றும் மாண்ட் அத்தோஸிலிருந்து கதைகள்* (The Fathers of Mount Athos and Stories from Mount Athos), ஹோலி டிரினிட்டி செயின்ட் செர்ஜியஸ் லவ்ரா, 2001, ப. 101.

[112] மவுண்ட் அத்தோஸுக்கு வெளியே உள்ள பல கிரேக்க மடாலயங்களில், வாரத்தின் நோன்பு நாட்களில் (திங்கள், புதன் மற்றும் வெள்ளி), மடாலய வாயில்கள் நாள் முழுவதும் மூடப்பட்டிருக்கும். இதன் மூலம் துறவிகள் இந்த நாட்களில் வெளி உலகத் தொடர்புகளைத் தவிர்த்து, தங்களை ஆன்மீக சுய முன்னேற்றத்திற்கு அர்ப்பணித்துக் கொள்ள முடியும். வாரத்தின் மற்ற நாட்களில், மடத்தின் வாயில்கள் குறிப்பிட்ட நேரங்களில் திறந்திருக்கும், அப்போது யாத்ரீகர்கள் மடத்திற்கு வருகை தந்து அதன் புனித நினைவுச்சின்னங்களை வழிபடலாம். — மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[113] பூங்காடுகளில் வசித்த அருள்திரு யோவான் அவர்களின் திருவிழா ஜனவரி 15 அன்று கொண்டாடப்படுகிறது.

[114] இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்தவும் கிறிஸ்துவில் பரிபூரணம் அடையவும் ஒரு சாதனமாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, தவம் மற்றும் தியாகத்தை ஒரு இறுதி இலக்காகக் கொள்வது 'உலர்ந்தது' என்று அந்த முனிவர் குறிப்பிட்டார்.

[115] கவ்சோகலிவின் வணக்கத்திற்குரிய மாக்சிமஸின் திருவிழா ஜனவரி 13 அன்று கொண்டாடப்படுகிறது.

[116] ஆதியாகமம் 37:5–11-ஐப் பார்க்கவும்.

[117] தானியேல் 2:25–46-ஐப் பார்க்கவும்.

[118] தானியேல் 6:16 மற்றும் அதற்குப் பின்வரும் வசனங்களைப் பார்க்கவும்.

[119] தானியேல் 14:30–42-ஐப் பார்க்கவும்.

[120] சங்கீதம் 89:5.

[121] அத்தோஸ் மலையின் புனித கினோட், அத்தோஸ் மலையின் 20 சமூக மடாலயங்களின் பிரதிநிதிகளைக் கொண்டுள்ளது. புனித கினோட்டின் கூட்டங்களில், அத்தோஸ் மலை மடாலயங்களின் வாழ்க்கை தொடர்பான பொதுவான விஷயங்கள் விவாதிக்கப்படுகின்றன, அவற்றின் நடவடிக்கைகள் ஒருங்கிணைக்கப்படுகின்றன, மற்றும் பல. அன்றாட விவகாரங்களைக் கையாள, புனித எபிஸ்டாசியா ஆண்டுதோறும் நான்கு உறுப்பினர்களைக் கொண்டதாக நியமிக்கப்படுகிறது—அவர்கள் எபிஸ்டேட்கள். ப்ரோ-எபிஸ்டேட் என்பவர் புனித எபிஸ்டாசியா மற்றும் புனித கினோட் ஆகியவற்றின் தலைவராக இருக்கிறார். — மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[123] பெந்தேகோஸ்தே — 1907-ல் அமெரிக்காவில் நிறுவப்பட்ட ஒரு சீர்திருத்த மதப் பிரிவு. பெந்தேகோஸ்தேவாதிகளின் மதவிரோதக் கருத்துக்களின்படி, அவர்கள் 'புனித ஆவியானவருக்குள் ஞானஸ்நானம்' என்பதை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள், அதன் விளைவாக அவர்கள் கரிஸ்மட்டிக் வரங்களைப் பெறுவதாகக் கூறப்படுகிறது: 'அறியப்படாத மொழிகளில் பேசுதல்' ('குளோசோலாலியா' எனப்படும்), தீர்க்கதரிசனம் மற்றும் பிற. பெந்தேகோஸ்தேவாதிகள் திருச்சபையின் பண்புகளைத் தங்கள் சொந்தப் பிரிவில் மட்டுமே அங்கீகரிக்கின்றனர், சில்லாசியக் கருத்துக்களைப் பின்பற்றுகின்றனர், புனித மரபை அங்கீகரிக்கவில்லை, முதலியன. — மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[124] "நெருப்பு நடப்பவர்கள்" (கிரேக்கம்: ἀναστενάρια) — த்ரேஸ் மற்றும் மெசிடோனியாவின் (வடக்கு கிரீஸ்) சில கிராமங்களில் பரவலாக காணப்படும், எரியும் கரியின் மீது நடக்கும் ஒரு புறச்சமய வழக்கின் பின்பற்றுபவர்கள். — மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[125] பிறவி என்பது ஒரு பொய்யான மத நம்பிக்கையாகும், அதன் படி, உடல் மரணத்திற்குப் பிறகு, ஆன்மா மற்றொரு மனிதன் அல்லது விலங்கின் உடலுக்குள் நுழைந்து, முடிவற்ற பிறப்பு இறப்புச் சுழற்சியில் சிக்கிக்கொள்கிறது.

[126] நாசர் கமால் அப்தெல் (1918–1970) – 1956 முதல் 1970 வரை எகிப்தின் ஜனாதிபதி – மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[127] இந்த அதிகாரத்தில் மூத்தவர் கூறுவது, இந்து மதத்திற்கு மட்டுமல்ல, யோகா மற்றும் தியான நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தும் நியூ ஏஜ் மத இயக்கங்களுக்கும் பொதுவாகப் பொருந்தும்.

[128] கரயோஸ் – கிரேக்க நாட்டுப்புற நிழல் நாடகத்தின் முக்கிய கதாபாத்திரம், ஒரு வேடிக்கைக்காரன். – மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[131] கான்ஸ்டான்டினோபிளுக்கு அருகிலுள்ள இளவரசர்கள் தீவுகள் எனப்படும் சால்கி தீவில் உள்ள இறையியல் பள்ளி — ஒரு உலகளாவிய பேராயர் தலைமையின் கல்வி நிறுவனம். 1844-ல் நிறுவப்பட்ட இதில், மூன்று உடற்பயிற்சி வகுப்புகள் மற்றும் நான்கு கல்வி வகுப்புகள் (ரஷ்ய இறையியல் செமினரிகள் மற்றும் அகாடமிகளைப் போன்றவை) இருந்தன. இறையியல் துறை 1971-ல் துருக்கிய அரசாங்கத்தால் மூடப்பட்டது, மற்றும் உடற்பயிற்சி துறை 1984-ல் மூடப்பட்டது. — மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[132] தனக்குச் சாதகமாகச் சிந்திக்கும் ஒருவருக்குக் கடவுள் தனது சித்தத்தை பல்வேறு வழிகளில் வெளிப்படுத்த முடியும் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. பல உதாரணங்களில் ஒன்று, கடவுளின் சித்தத்திற்கு மாறான செயல்களிலிருந்து பிலேயாமரைத் தடுப்பதற்காக மனிதக் குரலில் பேசிய கழுதை (எண் 22:18–35 பார்க்கவும்).

[133] *யூக்லோஜியன் டு மெகா* பார்க்க. அஸ்டர் பதிப்பகம், ஏதென்ஸ், 1986. ப. 591.

[135] 1953–1956-ல் எஸ்ஃபிஃக்மென் மடாலயத்தில்.

[136] இயெரிசோஸ் – அத்தோஸ் மலைக்கு வெகு தொலைவில் இல்லாத, சல்கிடிக்கியில் உள்ள ஒரு சிறிய நகரம். – மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு.

[138] ஒப்பிடுக: புனித மார்க் துறவி, தங்கள் செயல்களால் தங்களை நீதிப்படுத்திக் கொள்ள நினைப்பவர்களுக்கு, அத்தியாயம் 155. நன்மையின் அன்பு (ரஷ்ய மொழிபெயர்ப்பு). தொகுதி I. ஹோலி டிரினிட்டி செயின்ட் செர்ஜியஸ் லவ்ரா, 1992. ப. 553.

[139] ஒப்பிடுக: கிரேக்கச் சொல் "εξομολογούμαι."

[140] ஒப்பிடுக: சங்கீதம் 106:1.

[141] மூப்பர் திகோன் பற்றி, பின்வரும் புத்தகத்தைப் பார்க்கவும்: மூப்பர் பைசியஸ். புனித மலைத் தந்தையர்கள் மற்றும் புனித மலையிலிருந்து கதைகள். புனிதத் திருத்துவம் புனித செர்ஜியஸ் லவ்ரா, 2001. பக். 13–39.

[142] ஆதியாகமம் 9:20–27-ஐப் பார்க்கவும்.

[145] "இருப்பினும், குணமடைதலை காலத்தால் அல்ல, மனந்திரும்புதலின் முறையால் அளப்பது பொருத்தமானது." காண்க: புனித பேஸ்லின் மகான். ஐகோனியத்தின் ஆயர் அம்பிலோக்கியுஸுக்கு எழுதிய முதல் திருத்தூது மடல். *விதிகளின் புத்தகம்*-இல் விதி 2. ஹோலி டிரினிட்டி செயின்ட் செர்ஜியஸ் லவ்ரா, 1992. ப. 310. மேலும் காண்க: புனித பேசில் மகான். ஐகோனியத்தின் ஆயர் அம்பிலோக்கியுஸுக்கு எழுதிய மூன்றாவது திருத்தூது விதி. விதி 74.

[146] 'பைடாலியன்' (நேரடி பொருள்: துடுப்பு, கப்பலின் திசைகாட்டி) என்பது, விளக்கவுரைகளுடன் கூடிய ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபையின் புனித விதிகளின் மிகவும் விரிவான மற்றும் அதிகாரப்பூர்வமான தொகுப்பாகும். இது சுமார் 1793-ல் புனித மலையைச் சேர்ந்த வணக்கத்திற்குரிய நிக்கோடெமஸ் மற்றும் அகாபியோஸ் என்ற துறவி ஆகியோரால் தொகுக்கப்பட்டது. 'புனித மலை' பதிப்பகத்தால் 'பிடாலியனின்' ரஷ்ய மொழிபெயர்ப்பு வெளியீட்டிற்காகத் தயாரிக்கப்பட்டு வருகிறது.

[147] சிலேடை: "ἂν ὁ πνευματικός χρησιμοποιη τοὺς κανόνες σάν κανόνια."