ஆன்மீக வாசிப்பு விரும்பிகளுக்கு, நன்கு அறியப்பட்ட *பிலோக்காலியா*-வை அதன் கூடுதல் பகுதிகளுடன் ரஷ்ய மொழிபெயர்ப்பில் வழங்கும்போது, *பிலோக்காலியா* என்றால் உண்மையில் என்ன என்பது பற்றி சில வார்த்தைகள் கூறுவது எங்கள் கடமை என்று நாங்கள் உணர்கிறோம்.

இந்தச் சொல் அதன் கிரேக்கத் தலைப்பான *பிலோக்காலியா* (Philokalia) என்பதன் மொழிபெயர்ப்பாகும். இதன் பொருள்: 'அழகான, மேலான, நன்மையானவற்றின் மீதான அன்பு'. சாராம்சத்தில், இது 'கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவுக்குள் மறைந்திருக்கும் ஜீவனின் ஒரு விளக்கமாக' விளங்குகிறது.

நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவில் மறைந்திருக்கும் உண்மையான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை, பிதாவாகிய தேவனுடைய சித்தத்தின்படியும், கிறிஸ்தவர்களுக்குள் இருக்கும் பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபையின் கிரியையின் மூலமாகவும், எப்போதும் நம்மோடிருப்பதாக வாக்களித்த கர்த்தராகிய கிறிஸ்துவின் நேரடிக் வழிகாட்டுதலின் கீழும், தொடங்கி, விரிவடைந்து, அவரவர் அளவுக்கு ஏற்ப பரிபூரணத்தை அடைகிறது. கடவுளின் கிருபை அனைவரையும் அத்தகைய வாழ்க்கைக்கு அழைக்கிறது; மேலும் அனைவருக்கும் அது சாத்தியமானது மட்டுமல்ல, கட்டாயமானதும் கூட, ஏனெனில் கிறிஸ்தவத்தின் சாராம்சமே அதில் அடங்கியுள்ளது. இருப்பினும், அழைக்கப்பட்ட அனைவரும் அதில் பங்கெடுப்பதில்லை, மேலும் அதில் பங்கெடுக்கும் அனைவரும் ஒரே அளவில் பங்கெடுப்பதில்லை. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் அதில் ஆழமாக நுழைந்து அதன் பல்வேறு நிலைகள் மூலம் உயரத்திற்குச் செல்கிறார்கள். அது விரிவடையும் களத்தின் செல்வங்களைப் போலவே, அதன் வெளிப்பாடுகளும் சாதாரண வாழ்க்கையின் நிகழ்வுகளை விட குறைவான செழுமையானவை அல்ல, மேலும் பன்முகத்தன்மை கொண்டவையாகும்.

மேலும், அங்கு நிகழும் அனைத்தையும் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டு, விளக்கமாக விவரிக்க முடிந்தால்: எதிரியின் தாக்குதல்களும் சோதனைகளும், போராட்டங்களும் வெற்றிகளும், வீழ்ச்சிகளும் எழுச்சிகளும், ஆன்மீக வாழ்வின் பல்வேறு வெளிப்பாடுகளின் தோற்றமும் வலுப்பெறுவதும், பொதுவான முன்னேற்றத்தின் படித்தரங்களும், ஒவ்வொன்றிற்கும் உரிய மன மற்றும் இதய நிலையும், எல்லா விஷயங்களிலும் சுதந்திரமும் கிருபையும் ஒன்றுடன் ஒன்று இயைவதும், கடவுளின் நெருக்கத்திற்கும் தூரத்திற்கும் இடையிலான உணர்வுகள், இறைவனின் சர்வவல்லமையுள்ள திருவுளத்தின் உணர்வு, மற்றும் தன் சொந்த செயல்களின் அனைத்து முறைகளையும் கைவிட்டு, இடைவிடாத, தீவிரமான செயல்பாடுகளில் ஈடுபட்டிருக்கும்போதே, தன்னை இறைவனின் வலது கையில் நிர்ணயமாகவும் மாற்ற முடியாத வகையிலும் ஒப்படைத்தல்—இவை அனைத்தும், மேலும் கர்த்தருக்குள் ஒரு உண்மையான வாழ்க்கையிலிருந்து பிரிக்க முடியாத பல விஷயங்கள் தெளிவாகவும் புரியும் வகையிலும் சித்தரிக்கப்பட்டால், அது பயனுள்ளதாக இருப்பது போலவே மனதைக் கவரும் ஒரு படத்தை வழங்கும் – அது உலகம் முழுவதும் பயணம் செய்வது போன்ற ஒரு படமாகும்.

பயணிகள் தங்கள் வழியில் சந்திக்கும் கவனத்திற்குரிய அனைத்தைப் பற்றியும் பயணக் குறிப்புகளை எழுதுகிறார்கள். அவ்வாறே, ஆன்மீக வாழ்வின் அனைத்துப் பாதைகளையும் பல்வேறு திசைகளில் கண்டறிந்த கடவுளின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களும், தங்களின் இந்தக் கடினமான பயணத்தில் சந்தித்த மற்றும் அனுபவித்த அனைத்தைப் பற்றியும் தங்கள் குறிப்புகளை எழுதியுள்ளனர். ஆனால், இந்த இரண்டு வகையான குறிப்புகளின் விதியும் நோக்கமும் ஒன்றல்ல. பயணம் செய்ய வழியில்லாதவர்கள், மற்ற பயணிகளின் பயணக் குறிப்புகளைப் படிப்பதன் மூலம், தாங்கள் இருக்கும் இடத்தை விட்டு அசையாமலேயே, வெளிநாடுகளைப் பற்றிய தோராயமான கருத்துகளையும் எண்ணங்களையும் தங்களுக்குள் உருவாக்கிக் கொள்ள முடியும். ஏனெனில், எந்த நாடுகளில் வாழ்ந்தாலும், எல்லா உயிரினங்களின் வாழ்க்கை முறைகளும் ஓரளவிற்கு ஒன்றுக்கொன்று ஒத்திருக்கும்.

ஆன்மீக வாழ்க்கையின் அனுபவங்களைப் பொறுத்தவரை இது பொருந்தாது. இந்த வாழ்க்கைப் பாதையில் பயணிப்பவர்களால் மட்டுமே அவற்றைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். அதில் பயணிக்காதவர்களுக்கு, இது முற்றிலும் அறியப்படாத ஒரு அறிவியல்; இருப்பினும், அதில் பயணிக்கத் தொடங்கியவர்களில் கூட, அனைவராலும் உடனடியாகப் புரிந்துகொள்ள முடிவதில்லை. அவர்கள் பயணத்தைத் தொடரும்போதும், ஆன்மாவின் களத்தில் ஆழமாகச் செல்லும்போதும் அவர்களின் கருத்துக்களும் எண்ணங்களும் தெளிவடைகின்றன. ஒருவரின் ஆன்மீக வாழ்க்கை அனுபவங்கள் பெருகும்போது, புனிதத் தந்தையர்கள் தங்கள் எழுத்துக்களில் பதிவுசெய்துள்ள அனுபவங்களிலிருந்து பெறப்பட்ட உள்ளொளிகள் தெளிவாகவும் புரிந்துகொள்ளக்கூடியதாகவும் ஆகின்றன.

ஆயினும்கூட, புனிதத் தந்தையர்களின் எழுத்துக்களில் உள்ள ஆன்மீக வாழ்வின் பல்வேறு வெளிப்பாடுகளின் விளக்கம், பொதுவாகக் கிறிஸ்தவர்களுக்கு வீணான வரம் அல்ல. இங்கு விவரிக்கப்பட்டுள்ளதை அவர்கள் இன்னும் அனுபவிக்கவில்லை என்றால், தங்களுக்குத் தாங்களே அமைத்துக் கொண்ட வாழ்க்கை முறை—அவர்களின் கிறிஸ்தவ மனசாட்சி அதனுடன் சமாதானமாக இருந்தாலும்—முழுமையான பரிபூரண நிலையாக இல்லை என்பதையும், அதைத் தாண்டி விரும்புவதற்கு சிறந்ததும், செல்வதற்கு உயர்ந்த இடமும் இருக்கிறது என்பதையும் ஒவ்வொருவரும் உணர இது உதவுகிறது. இதைத் தெளிவுபடுத்துவதன் மூலம், முன்னேற்றத்திற்கான ஆர்வத்தைத் தூண்டுவதில் அது தவறாது; ஏற்கெனவே ஒருவரிடம் உள்ளதை விடச் சிறந்த ஒன்றைச் சுட்டிக்காட்டி, அவரை முன்னோக்கி அழைப்பதில் அது தவறாது.

இன்னும் சிறந்த மற்றும் முழுமையானதை நோக்கிய பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்கியவர்களுக்கு, கையில் உடனடியாகப் பயன்படுத்தக்கூடிய, சோதித்துப் பார்க்கப்பட்ட வழிகாட்டுதல் எதுவும் இல்லாத சந்தர்ப்பங்களிலும், பயணியின் பாதையில் உள்ள அனைத்துத் தயக்கங்களையும் நீக்கும் உறுதியான முடிவுகளை எடுக்க முடியாதவாறு, கடக்க முடியாத சிரமங்கள் ஏற்படும்போதும், இது தேவையான வழிகாட்டுதலை வழங்குகிறது. ஒரு குறிப்பிட்ட சூழ்நிலையில், தவறு செய்யாமல் இருக்க, எப்படி, எங்கே காலடி வைப்பது என்பதை அறிவது பெரும்பாலும் மிகவும் முக்கியமானது. இங்கு, ஒரு தந்தையின் அன்புமிக்க கூற்று, இரவில் மின்னல் கீற்றாய் ஒளிர்ந்து, இருளை அகற்றுகிறது.

பொதுவாக, இது ஒரு ஆன்மீகப் பசுமைக்குடில் ஆகும், இதில் நம்பிக்கையாளர், ஆன்மீக வாழ்வின் நிகழ்வுகள் குறித்த அறிவுரைகளைப் படிக்கும்போது, தன் மனமும் இதயமும் கொண்டு நுழைகிறார்; மேலும் அங்கே, உத்வேகம் அளிக்கும் தியானத்தின் உறுதியான தாக்கங்களுக்கு உட்பட்டு, இந்தத் தருணங்களில் அவர் ஒளிமயமானதும் உயிர் கொடுப்பதும் ஆன ஒரு வேறுபட்ட சூழலில் பறந்து கொண்டிருப்பதாக உணர்கிறார். இவை மகிழ்ச்சியின் தருணங்கள் – மேலும் அவற்றின் போக்கில்தான் ஆன்மீக வாழ்க்கை மரத்தின் பல்வேறு தளிர்கள் பொதுவாக வேரூன்றி முதிர்ச்சியடைகின்றன. எனவே, இதை அனுபவித்த எவரும், ஒருவேளை ஓய்வு நேரம் கிடைத்தவுடன், லாபத்தை விரும்புவோர் லாபம் தரும் இடங்களுக்கும், இன்பத்தை விரும்புவோர் மகிழ்ச்சி தரும் இடங்களுக்கும் செல்வது போல, ஆன்மீக வாழ்க்கையின் விளக்கங்களைத் தேடி விரைவதில் ஆச்சரியமில்லை. அவ்வாறு செய்யும்போது, அவர்கள் அடிக்கடி ஆன்மாவின் புத்துணர்ச்சியூட்டும் மற்றும் உயர்த்தும் காற்றை சுவாசிக்க ஏங்குகிறார்கள்.

ஆயினும், இது ஒரு வீணான ஆர்வம் அல்ல. இல்லை, இது நமது ஆன்மாவின் முன்னேற்றத்திற்கும் நல்வாழ்விற்கும் ஒரு மிக முக்கியமான தேவையாகும். அதனால்தான், உண்மையான கிறிஸ்தவர்களுக்கு, ஆன்மீக வாழ்க்கையைப் பற்றிய திருச்சபை தந்தையர்களின் எழுத்துக்களை எப்போதும் தங்கள் கைவசம் வைத்திருக்க வேண்டிய தேவை இருந்து வருகிறது, இப்போதும் இருக்கிறது. ஆனால், இத்தகைய தேவையின் உணர்வு பாராட்டத்தக்கதாக இருந்தாலும், அதைச் செய்ய கடமையும் திறமையும் கொண்டவர்களால் அது பூர்த்தி செய்யப்படுவது சமமாக அவசியமாகும். இந்தத் தேவை எப்போதும் பூர்த்தி செய்யப்பட்டு வருகிறது, ஒன்று இந்த எழுத்துக்களை முழுமையாக வெளியிடுவதன் மூலம் – உதாரணமாக, புனிதர்கள் மகாரியஸ், ஐசக் மற்றும் சிரியாவின் எஃப்ரேம், *தி லேடர்* நூலின் ஆசிரியர் மற்றும் பலரின் எழுத்துக்கள் – மற்றும் அவற்றிலிருந்து தொகுக்கப்பட்ட தொகுப்புகளின் மூலமாகவும்.

அத்தகைய தொகுப்புகளில், அனைத்திலும் மிகச் சிறந்ததாகக் கருதப்படும் நன்கு அறியப்பட்ட *டோப்ரோடோலூபியே* ஒன்றாகும். *டோப்ரோடோலியூபியே* என்றால் என்ன என்பது இப்போது தெளிவாகிறது. அது புனிதமான நிதானத்தின் வார்த்தைகளையும் கொள்கைகளையும் நமக்கு வழங்குகிறது; அதாவது, அதன் அனைத்து தனித்துவமான வெளிப்பாடுகள் மற்றும் நடைமுறைகளுடன், அக ஆன்மீக வாழ்க்கையைப் பற்றிய முழுமையான ஆய்வுகள் மற்றும் சுருக்கமான கூற்றுகள் இரண்டையும் வழங்குகிறது. இது ஆன்மீக முன்னேற்றத்தில் தீவிர ஆர்வம் கொண்டவர்களின் ஆன்மீகத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்காகத் தொகுக்கப்பட்ட ஒரு புத்தகம். இதைப் படிப்பவர்களுக்கு *டோப்ரோடோலியூபியில்* ஆன்மீக ஞானத்தின் என்னென்ன புதையல்கள் மறைந்திருக்கின்றன என்பது தெரியும்: அவர்கள் அதைப் படித்து மகிழ்கிறார்கள்.

இருப்பினும், அதைப் படிப்பதில் மகிழ்ச்சியும் அறிவுறுத்தலும் பெற்றாலும், புத்தகத்தின் பெரும்பகுதி புரிந்துகொள்ள முடியாததாக இருப்பதற்கு அதன் உள்ளடக்கத்தின் உயர்வோ ஆழமோ அல்ல, மாறாக மொழிபெயர்ப்பு காலாவதியானதுதான் காரணம் என்ற தங்கள் வருத்தமான ஏமாற்றத்தை அவர்கள் மறைப்பதில்லை. எனவே, இந்தப் புத்தகத்திற்கு ஒரு புதிய மொழிபெயர்ப்பின் தேவை தெளிவாகிறது. இந்தத் தேவை நீண்ட காலமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டு, *கிறிஸ்தவ வாசிப்பு* இதழில் அதன் வெளியீட்டின் ஆரம்ப ஆண்டுகளிலிருந்தே வெளியிடப்பட்ட மொழிபெயர்ப்புகள் மூலமாகவும், *டோப்ரோடோலியூபியின்* ஒரு பகுதியாக இருக்கும் தனிப்பட்ட கட்டுரைகளின் வெளியீடுகள் மூலமாகவும் ஓரளவிற்கு பூர்த்தி செய்யப்பட்டுள்ளது, உதாரணமாக: புனித மேக்ஸிமஸ் (அன்பு பற்றி; இது கிரேக்க *டோப்ரோடோலியூபி*யில் காணப்படுகிறது), ஹெசிசியஸ், மற்றும் டமாஸ்கஸின் பீட்டர்.

இந்தத் தொகுப்பின் தொகுப்பாளர் ஆரம்பத்தில், ஏற்கனவே மொழிபெயர்க்கப்பட்டவை என்ன என்பதைச் சரிபார்க்கவும், மொழிபெயர்க்கப்படாதவற்றின் மொழிபெயர்ப்பை நிறைவு செய்யவும், மேலும் வாசகர்களுக்கு *டோப்ரோடோலுபியே*-ஐ கிரேக்கத்தில் தோன்றுவது போன்ற அதே அமைப்பில், முழுமையாக, ரஷ்ய மொழிபெயர்ப்பில் வழங்கவும் மட்டுமே நோக்கினார். ஆனால், கிரேக்கப் பதிப்பின் எல்லைக்கு அப்பால் *அகபே*-வை விரிவுபடுத்துவது நமக்கு அவசியம் என்ற முடிவுக்கு அவர் பின்னர் வந்தார். ஏனெனில், கிரேக்க *டோப்ரோடோலியூபியெ* ஸ்லாவோனிக் பதிப்பை விட விரிவானதாக இருந்தாலும், புனிதத் தந்தையர்கள் ஆன்மீக வாழ்க்கைக்கு வழிகாட்டியாக நமக்கு வழங்கிய அனைத்தையும் அது கொண்டிருக்கவில்லை; அத்தகைய வாசிப்பை விரும்புவோருக்குப் பயனையும் ஆறுதலையும் வழங்க விரும்பும் அனைத்தையும் அது கொண்டிருக்கவில்லை. எனவே, இந்தத் தொகுப்பு அதே *டோப்ரோடோலியூபியெ* தான், ஆனால் விரிவுபடுத்தப்பட்ட வடிவம்.

எங்கள் புதிய தொகுப்பு முந்தைய *டோப்ரோடோலுபியின்* அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றுகிறது. இருப்பினும், இதில் கட்டுரை சேர்க்கப்பட்டுள்ள ஒரு குறிப்பிட்ட பிதா, வேறு கட்டுரைகளையும் எழுதியுள்ளார் என்று குறிப்பிடப்படும்போது, அது அவற்றையும் நோக்குகிறது; மேலும், அவை அதன் சொந்த தன்மைக்கு இணக்கமாக இருந்தால், அவற்றையும் இணைத்துக் கொள்கிறது. அதேபோல், கட்டுரைகள் எடுக்கப்பட்ட தந்தையர்களிடையே, ஆன்மீக வாழ்க்கை குறித்த எழுத்துக்களை நமக்கு விட்டுச் சென்ற வேறு தந்தையர்களும் இருந்ததைக் கவனித்து, இந்தத் தொகுப்பு அவற்றாலும் தன்னை வளப்படுத்திக் கொள்கிறது. இவ்வாறு, முந்தைய *டோப்ரோடோலியூபியில்*, புனித அந்தோனியாரின் 170 அத்தியாயங்கள் கொண்ட அறிவுரைகள் மட்டுமே சேர்க்கப்பட்டிருந்தன; புதிய தொகுப்பு புனித அந்தோனியாரின் மற்ற எழுத்துக்களையும் உள்ளடக்கியுள்ளது. புனித மகாரியஸ் அங்கே விடுபடுத்தப்பட்டுள்ளார் (அவரிடமிருந்து, 150 அத்தியாயங்களில் உள்ள அறிவுரைகளின் மீட்பிராஸ்டஸின் மறுவிளக்கங்கள் சேர்க்கப்பட்டன: நமது '7 கூற்றுகள்'). இங்கே, அவருடைய அறிவுரைகள் ஓரளவு முறையான வரிசையில், அவருடைய சொந்த வார்த்தைகளிலேயே வழங்கப்பட்டுள்ளன. இசையா துறவியிடமிருந்து, 27 அத்தியாயங்கள் மட்டுமே—சுருக்கமான கூற்றுகள்—அங்கு சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. இங்கே, அவருக்குத் தெரிந்த 29 கூற்றுகளும் கிரேக்க மொழியிலிருந்து ஒரு புதிய மொழிபெயர்ப்பில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. இவாக்ரியஸ் மற்றும் புனித மார்க் துறவி ஆகியோரைப் பொறுத்தமட்டில் இதேபோல செய்யப்பட்டுள்ளது. வரவிருக்கும் கட்டுரைகளின் தொகுப்பிலும் இதுவே நிலைமையாக இருக்கும்.

புதிய *டோப்ரோடோலியூபியை* தொகுக்கும் முறை இதுவே. இது முந்தைய பதிப்பின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றும், அதே நேரத்தில் அதை நிரப்பும், இதன் மூலம் இந்த வாசிப்பின் விரும்புகிறவர்களுக்கு கடவுளுக்கு இணங்க ஒரு வாழ்க்கைக்கு வழிகாட்ட உதவக்கூடிய எதையும் இழக்கச் செய்யாது. கட்டுரைகளைச் சேர்ப்பதற்கான முறையைப் பொறுத்தவரை, அனைத்து எழுத்துக்களும் முழுமையாக சேர்க்கப்படாது என்பதைக் குறிப்பிடுவது எங்கள் கடமையாகும் என்று நாங்கள் உணர்கிறோம். பல விஷயங்கள் மேற்கோள்கள் வடிவில் மிகவும் வசதியாக வழங்கப்படுகின்றன. இது சில சமயங்களில் ஒரு முறையான வரிசையிலும், மற்ற நேரங்களில் அத்தகைய வரிசை இல்லாமலும், தனிப்பட்ட கூற்றுகள் வடிவிலும் செய்யப்படும். இருப்பினும், பிதாக்களின் போதனைகள் எப்போதும் அவர்களின் சொந்த வார்த்தைகளிலேயே வழங்கப்படும். இப்போது நாங்கள் வாசகர்களுக்கு *டோப்ரோடோலியூபியின்* முதல் தொகுதியை அதன் புதிய பதிப்பில் வழங்குகிறோம். இது உள்ளடக்கியது:

1) புனித அந்தோனியாரின் எழுத்துக்கள்; 2) புனித மகாரியுஸின் உரைகளிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட பகுதிகள்; 3) இசையா துறவியின் வார்த்தைகள்; 4) புனித மார்கர் துறவியின் அறிவுரைகள்; 5) எவாக்கிரியஸ் துறவியின் எழுத்துக்கள். *டோப்ரோடோலூபியாவின்* கிரேக்கப் பதிப்பிலும் கட்டுரைகள் இந்த வரிசையில்தான் இடம்பெறுகின்றன. எங்கள் பதிப்பில், எவாக்கிரியஸ் மற்றும் புனித மார்க் ஆகியோருக்கு இடையில் அங்கு தோன்றும் புனித கசியான், அடுத்த தொகுதிக்குத் தள்ளி வைக்கப்பட்டுள்ளார். ஆன்மீக வாசிப்பு விரும்பிகள், தொகுப்பாளர் தங்களுக்கு உணர்த்த விரும்பியதை இதில் காண்பார்கள் என்ற உண்மையான நம்பிக்கையுடன் இந்தத் தொகுப்பை நாங்கள் வழங்குகிறோம்.

புனித அந்தோனியார்

புனித அந்தோனியார் பெரியவரின் வாழ்க்கை மற்றும் எழுத்துகள் பற்றி சில வார்த்தைகள்

பாலைவனத்தில் தனித்துத் துறவு வாழ்க்கையை முன்னோடியாக வாழ்ந்த புனித அந்தோனியார், தனது வாழ்க்கையின் மூலம் இவ்வகையான இறைப்பணியின் இலட்சியத்தையும், அதே சமயம் கிறிஸ்தவம் போதிக்கும்படி, ஒவ்வொரு ஆன்மாவும் விரும்பினால், பூமியில் அடையக்கூடிய பரிபூரணத்தை நோக்கிப் பின்பற்ற வேண்டிய பாதையையும் வெளிப்படுத்துகிறார். புனித அந்தோனியாரின் வாழ்க்கை புனித அதாநசியஸ் பெருந்தேவனாரால் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது (அவரது படைப்புகள், தொகுதி 3 பார்க்கவும்), மேலும் இது நமது செட்டி மைனேயில் ஜனவரி 17 ஆம் தேதிக்குக் கீழ் கிட்டத்தட்ட முழுமையாக சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. விவரங்களை அறிய விரும்பும் எவரும் அந்த ஆதாரத்தை அணுக வேண்டும். இங்கு, அவரது வாழ்க்கையின் பொதுவான அம்சங்கள் மட்டுமே கோடிட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ளன. புனித அந்தோனியார் நிறைவேற்றிய பணிக்கு இறைவனின் அழைப்பு அவரது குழந்தைப் பருவத்திலேயே அவருக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது. தனியாக இருப்பதில் நாட்டம் கொண்ட அவரது அமைதியான, அன்பான குணம், சக வயதுடையவர்களின் ஆரவாரம் நிறைந்த விளையாட்டுகளிலிருந்தும் குறும்புத்தனங்களிலிருந்தும் அவரை விலக்கி வைத்தது. மேலும், தங்கள் கண்மணி போலப் பாதுகாத்த பெற்றோரின் கண் பார்வையின் கீழ் அவர் வீட்டிலேயே இருந்தார். இவ்வாறு, மற்றவர்களிடமிருந்து தனிமைப்படுத்தப்பட்டு, தேவாலயத்திற்குச் செல்வதற்காக மட்டுமே வீட்டை விட்டு வெளியேறி, அவர் வளர்ந்தார். இத்தகைய குணம் மற்றும் வாழ்க்கை முறையுடன், ஞானஸ்நானத்தில் பெற்ற கடவுளின் அருள், அவருடைய எந்தவொரு குறிப்பிட்ட முயற்சியும் இல்லாமல், தடையின்றி அவருடைய ஆவியை வளர்த்தெடுத்தது. புனித அத்தனாசியஸ் கூறுவது போல், இளம் வயதிலேயே கடவுளுக்கு இணக்கமாக வாழும் வாழ்க்கையின் இனிமையை அவர் அனுபவித்து, ஒரு தெய்வீக ஏக்கத்தால் தூண்டப்பட்டது இயல்பானதே. வீட்டில் அத்தகைய வாழ்க்கைக்கு எந்தத் தடையும் இல்லாததால் – ஏனெனில் அவருடைய பெற்றோர் அதே மனநிலையைக் கொண்டிருந்தனர் – புனித அந்தோனியார், தன் பெற்றோர் உயிருடன் இருந்தவரை அதை விட்டுச் செல்ல எந்த விருப்பத்தையும் காட்டவில்லை, மேலும் அ , அன்றாட வாழ்வின் தவிர்க்க முடியாத கவலைகளிலிருந்து அவரை விடுவித்தது. ஆனால், அவர்கள் இறைவனிடம் சேர்ந்தபோது, மூத்தவரான அவர், குடும்பத்தை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பையும், தன் சகோதரிக்குத் தேவையானவற்றைப் பார்த்துக்கொள்ளும் பொறுப்பையும் ஏற்க வேண்டியிருந்தது. இது, இறைவனுள் வாழும் வாழ்க்கைக்கும் உலகியல் கவலைகள் நிறைந்த வாழ்க்கைக்கும் இடையிலான பெரும் வேறுபாட்டை அவருக்கு உடனடியாக உணர்த்தியது. மேலும், அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு இறைவனுக்காக மட்டுமே வாழ வேண்டும் என்ற அவரது விருப்பத்திற்கு இது ஒரு உறுதியான அடித்தளத்தை அமைத்தது. இந்த மனநிலையுடன் அவர் திருச்சபையில் கேட்ட கர்த்தருடைய வார்த்தைகள்: 'நீ பரிபூரணமாயிருக்க விரும்பினால், போ, உன்னுடையவைகளை விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடு, அப்பொழுது பரலோகத்தில் உனக்குப் புதையல் உண்டாகும்' (மத்தேயு 19:21) – பின்னர் மற்றொன்று: 'நாளைப்பற்றிச் சிந்திக்காதிரு' (மத். 6:34), இந்த விருப்பத்தை கடவுளின் முத்திரையால் முத்திரையிட்டார்; ஏனெனில் அந்த வார்த்தைகளில், அவர் தனது மனசாட்சியின் கேள்விகளுக்கு கடவுளின் பதிலைக் கேட்டார், அதே நேரத்தில் தனது இதயத்தின் இரகசிய விருப்பங்கள் மற்றும் லட்சியங்கள் நிறைவேறுவதற்கான கடவுளின் கட்டளை மற்றும் ஆசீர்வாதத்தையும் பெற்றார். – அவர் அசைக்க முடியாத உறுதியுடன் தன் மனதைத் தீர்மானித்து, தனது சொத்துக்கள் அனைத்தையும் கொடுத்துவிட்டு, இறைவனுக்காக மட்டுமே வாழத் தொடங்கினார். புனித அந்தோனியார் தனது துறவற வாழ்க்கையின் முதல் ஆண்டுகளை, அக்காலத்தில் அறியப்பட்ட மற்ற துறவிகளைப் போலவே, அவர்களிடமிருந்து அனைத்தையும் கற்றுக்கொண்டு கழித்தார். உலகப் பற்றுகளையெல்லாம் துறந்து, 'கர்த்தருக்கு எப்படிப் பிரியமாயிருப்பது' என்பதில் மட்டுமே ஒருவர் அக்கறை கொள்ளும் துறவு வாழ்க்கை நன்கு அறியப்பட்டதே. (1 கொரி. 7:32), அதன் அமைப்பில் ஒரு அத்தியாவசியத் தேவையாக தேவாலயத்தின் அடித்தளத்திலிருந்தே நிறுவப்பட்டுள்ளது, மேலும் அதன் முதல் அடிப்படைச் சட்டங்களைப் புனிதத் திருத்தூதர்களிடமிருந்து பெற்றது. ஆனால் ஆரம்பத்தில், துறவற வாழ்க்கைக்குத் தங்களை அர்ப்பணித்தவர்கள் - அதாவது உலகத்தையும் உலகியல் கவலைகளையும் துறந்தவர்கள் - துறவியர் என அழைக்கப்பட்டனர். அவர்கள் தங்கள் சொந்த வீடுகளிலேயே தங்கியிருந்து, ஒரு தனிமையான மூலையில் ஒதுங்கி, ஜெபம், கடவுளைத் தியானித்தல், நோன்பு, ஜாக்கிரதைகள் மற்றும் அனைத்து வகையான துறவு முயற்சிகளிலும் தங்களை அர்ப்பணித்தனர். இருப்பினும், காலம் செல்லச் செல்ல, கிறிஸ்தவம் அதன் பரப்பளவிலும் நம்பிக்கையாளர்களின் எண்ணிக்கையிலும் விரிவடைந்ததால், பல துறவிகள் தங்கள் குடும்பங்களை விட்டு வெளியேறி, நகரம் அல்லது கிராமத்திற்கு அப்பால் விலகி, பாலைவனத்தில் தனிமையான வாழ்க்கையை நடத்தத் தொடங்கினர்—சில இயற்கை குகைகளிலோ, கைவிடப்பட்ட கல்லறைகளிலோ, அல்லது அந்த நோக்கத்திற்காகவே கட்டப்பட்ட ஒரு சிறிய அறையிலோ வாழ்ந்தனர். புனித அந்தோனியாரின் காலத்திற்குள், மிகவும் தீவிரமான துறவிகள் பெரும்பாலும் இந்த முறையில் வாழ்ந்தனர். புனித அந்தோனியார் பெருமனும் அவர்களைப் பின்பற்ற ஆவலாக இருந்தார். துறவற வாழ்க்கையின் தொடக்கம், பயிற்சி காலம் ஆகும். புனித அந்தோனியார், அந்தத் துறவிகளைப் பின்பற்றும் வகையிலும் அவர்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்தும் இந்தக் காலத்தைக் கழித்தார். – புதிய பயிற்சியின் சாராம்சம், மிகவும் அனுபவம் வாய்ந்தவர்களின் வழிகாட்டுதலின் கீழ், இதயத்தில் கிறிஸ்தவ நற்பண்புகளை நிலைநிறுத்துவதிலும், துறவற வாழ்க்கையின் பழக்கவழக்கங்களை உள்வாங்குவதிலும் அடங்கியுள்ளது. புனித அந்தோனியார் தனது வளர்ப்பின் மூலம் கிறிஸ்தவ நற்பண்புகளைப் பெற்றிருந்தார்; இப்போது, கடவுளில் வாழ விரும்புவோருக்கு எந்தச் செயல்கள் அவசியமானவை என்பதையும், அவை எவ்வாறு செய்யப்பட வேண்டும் என்பதையும் அவர் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. இந்த நோக்கத்திற்காக, அவர் அக்காலத்தில் புகழ்பெற்ற துறவிகளைச் சந்தித்து, காரியங்கள் எப்படிச் செய்யப்பட வேண்டும் என்று விசாரித்து, அவர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டு, இந்த அறிவை ஒரு பரிசு போலத் தன் தனித்திருமிடத்திற்குக் கொண்டு வந்தார். இவ்வாறு, புனித அத்தனாசியஸ் குறிப்பிடுவது போல, அவர் ஒரு புத்திசாலி தேனீயைப் போல, எல்லா இடங்களிலிருந்தும் ஆன்மீகத் தேனைச் சேகரித்து, அதை ஒரு தேன்கூடு போலத் தனது இதயத்தில் சேமித்து வைத்தார். ஒருவரிடமிருந்து உணவுக் கட்டுப்பாட்டின் கடுமை, திறந்த தரையில் உறங்குதல், மற்றும் நீண்ட ஜாக்கிரதைகள் ஆகியவற்றைக் கற்றுக்கொண்டார்; மற்றொருவரிடமிருந்து பிரார்த்தனைக்கான அயராத அர்ப்பணிப்பு, தனது எண்ணங்களில் கவனம் செலுத்துதல் மற்றும் கடவுளைத் தியானித்தல் ஆகியவற்றைக் கற்றுக்கொண்டார்; மூன்றாமவரிடமிருந்து விடாமுயற்சி, விதிகளுக்கான விசுவாசம் மற்றும் பொறுமை ஆகியவற்றை எடுத்துக்கொண்டார்; மேலும் அவர்கள் அனைவரிடமிருந்தும் கிறிஸ்து ஆண்டவரில் உறுதியான விசுவாசம் மற்றும் அனைவருக்கும் சகோதர அன்பு என்ற அதே உணர்வைப் பெற்றார், தான் சந்தித்த ஒவ்வொரு தந்தையையும் தனித்துவப்படுத்திய அனைத்தையும் தனக்குள் இணைக்க முயன்றார். தனது சொந்த வாழ்க்கையை மற்றவர்களுடைய வாழ்க்கையுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்காமலும், வெளிப்புற வழிகாட்டுதல் இல்லாமலும், யாரும் துறவற வாழ்க்கையின் உயர் நிலைகளை அடைந்ததில்லை. புனித அந்தோனியார் தனது வாழ்க்கையை இந்த முனிவர்களிடம் ஒப்படைத்தார், மேலும் அவர்களின் வழிகாட்டுதலின் கீழ், அவர் பரிபூரணத்தை நோக்கிய தடுமாற்றமற்ற பாதையில் வழிநடத்தப்பட்டார். இந்தப் பயிற்சி காலத்தில் அவர் பதினைந்து ஆண்டுகள் செலவிட்டார். கிராமத்தின் புறநகரில் ஒரு கல்லறையில் வாழ்ந்தார்—முதலில் கிராமத்திற்கு வெகு தொலைவில்லாமல், பின்னர் மேலும் தொலைவில்—அங்கு அவரிடம் உண்மையான அன்பு கொண்ட ஒரு கிராமவாசி, புனித அந்தோனியாரின் ஒரே உணவான ரொட்டியைக் கொண்டு வருவார்— – மற்றும் கைவினைப் பொருட்களைச் சேகரித்தல்: ஏனெனில் புனித அந்தோனியார் தனது சொந்தக் கைகளின் உழைப்பால் வாழ்ந்தார். அவர் தனது நேரத்தை இந்தக் கைவினை வேலை, பிரார்த்தனை மற்றும் வேதத்தின் தெய்வீக உண்மைகள் மீதான சிந்தனை ஆகியவற்றுக்கு இடையில் பிரித்தார்: ஒருமுறை, அவரது மனம் விரக்தியால் அழுத்தப்பட்டபோது, அவருக்குத் தோன்றிய கடவுளின் தூதர் இந்த முயற்சிகளில் அவரை உறுதிப்படுத்தினார். அந்தக் காலத்தில் அவரது வாழ்க்கை எப்படி அமைந்தது என்பதைப் பொறுத்தவரை, சோஸோமென் (திருச்சபை வரலாறு, புத்தகம் 1, அத்தியாயம் 13) அவர்களின் சாட்சியத்தை நாம் மேற்கோள் காட்டுகிறோம், அவர் புனித அந்தோனியைப் பற்றி இவ்வாறு எழுதுகிறார்: "ஒரு நல்லொழுக்க வாழ்க்கை, ஆரம்பத்தில் கடினமாக இருந்தாலும், பழக்கத்தின் மூலம் இனிமையானதாக மாறும் என்பதை உணர்ந்து, அவர் மேலும் கடுமையான துறவு முறைகளை வகுத்துக்கொண்டார்; ஒவ்வொரு நாளும் மேலும் விரதம் அனுசரித்தார்; மேலும், எப்போதும் புதிதாகத் தொடங்குவது போல, தனது ஆர்வத்தில் புத்துயிர் ஊட்டினார்; அவர் உழைப்பின் மூலம் உடல் இன்பங்களைக் கட்டுப்படுத்தினார், மேலும் ஆன்மாவின் உணர்ச்சிகளுக்கு எதிராக, அவற்றுக்கு எதிரான தெய்வீக வெறுப்பால் தன்னை ஆயுதபாணியாக்கிக் கொண்டார். அவரது உணவு ரொட்டியும் உப்பும், பானம் தண்ணீர், மற்றும் அவரது உணவு நேரம் சூரிய அஸ்தமன நேரம்; இருப்பினும், அடிக்கடி அவர் இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட நாட்கள் உணவின்றி இருப்பார்; அவர் இரவு முழுவதும் விழித்திருந்து, பிரார்த்தனையுடன் நாளைப் பொழுதை வரவேற்பார்; அவர் தூங்கினாலும், அது ஒரே ஒரு நிமிடத்திற்கு மட்டுமே; பெரும்பாலும் அவர் வெறும் தரையில் படுத்து, பூமியையே தனது படுக்கையாகக் கொண்டிருந்தார். உடல் மென்மையாகவும் பலவீனமாகவும் ஆகிவிடும் என்பதால், அவர் தன்னை எண்ணெய் பூசிக்கொள்ளவோ, குளிக்கவோ அல்லது பிற ஆடம்பரங்களை அனுபவிக்கவோ அனுமதிக்கவில்லை. அவரால் சோம்பலைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை, மேலும் அவரது கைகள் ஏறக்குறைய எப்போதும் வேலையில் ஈடுபட்டிருந்தன -day". புனித அந்தோனியார் பின்பற்றிய கடினமான பாதை இதுவே. ஆனால், நன்கு அறியப்பட்டபடி, நிழல் இல்லாமல் ஒளி இல்லாதது போல, போராட்டமின்றி அத்தகைய வாழ்க்கை கடந்து போவதில்லை. நம்முள் பாவம் இல்லாமல், நமக்கு எதிரி இல்லாமல் இருந்திருந்தால், நன்மையே நம்முள் விரிந்து தடைகளின்றி வளர்ந்திருக்கும். ஆனால், அவை இரண்டும் இருந்து, நம்மைத் தங்களுக்குச் சொந்தமாக்கிக் கொள்ள முயல்வதால், அவற்றுக்கு எதிராகப் போராடாமல் யாராலும் முன்னேற முடியவில்லை. – நாம் சுதந்திரமாக முன்னேறுவதற்கு, அவற்றைப் பலவீனப்படுத்தி வெல்ல வேண்டும். இல்லையெனில், அவர்கள் யாவரும் நேர்மையான பாதையில் நடக்க விரும்பும் எவரையும், அவர்கள் யார் ஆக இருந்தாலும், தடுப்பார்கள். இதனால்தான், புனித அந்தோனியாரின் ஆன்மாவில் செயல்பட்ட கடவுளின் அருள், அவரைப் போருக்குள் இட்டுச் சென்றது; ஒரு உருக்குக் களத்தில் தங்கம் சோதிக்கப்படுவதைப் போல அவரைச் சோதித்து, அவரது ஒழுக்கவியல் மன உறுதியை வலுப்படுத்தி, அதன் செயல்பாடுகளுக்கு முழு சுதந்திரம் அளிக்க அது வழிவகுத்தது. பகைவனுக்குள் நுழைய அனுமதி வழங்கப்பட்டது, அதே சமயம் அந்தத் துறவி மறைவான உதவியால் நிலைநிறுத்தப்பட்டார். புனித அத்தனாசியஸ் இந்தப் போராட்டத்தை விரிவாக விவரிக்கிறார். பகைவனின் அம்புகள் மிகவும் சக்திவாய்ந்தவையாக இருந்தன; ஆனால் அந்த வீரர் சிறிதும் தயக்கமின்றி அவற்றைத் தடுத்து நிறுத்தினார் என்று அவர் கூறினார். முதலில், உலகை விட்டுவிட்டதற்காக வருந்தும்படி செய்து, அவரை நிலைகுலையச் செய்ய எதிரி முயன்றது; ஒருபுறம், தேவையற்றுப் புறக்கணிக்கப்பட்டதாகத் தோன்றிய அவரது உயர்ந்த குலத்தையும், வீணாகச் சிதறடிக்கப்பட்டதாகத் தோன்றிய அவரது பெருஞ்செல்வத்தையும், பயனற்று நிராகரிக்கப்பட்டதாகத் தோன்றிய வாழ்க்கையின் அனைத்து ஆடம்பரங்களையும் அவருக்கு நினைவூட்டியது, – குறிப்பாக, அந்நியர்களின் கைகளில் எதிலும் இல்லாமல், அவனது சொந்த ஆதரவு, கவனிப்பு மற்றும் ஆறுதலின்றி விடப்பட்ட அவனது சகோதரி – மறுபுறம், அவன் தொடங்கியிருந்த அந்தக் கொடூரமான வாழ்க்கையின் கடினத்தன்மையும் கொடுமையும், அத்தகைய துன்பங்களைத் தாங்க இயலாதது போல் தோன்றிய அவனது உடலின் பழக்கமில்லாத தன்மையும் பலவீனமும், மற்றும் இந்த வாழ்க்கையின் நீளமும், – அதன் முடிவு கண்ணுக்குத் தெரியாதது போல – மக்களிடமிருந்து விலகி, எந்த ஆறுதலும் இன்றி, இடைவிடாத உடலை வருத்திக்கொள்ளும் நிலையில் இருந்தார். இந்த யோசனைகளுடன், எதிரி எண்ணங்களின் ஒரு கொடூரமான புயலைக் கிளறினான்; ஆனால் நோக்கத்திலும் உறுதியிலும் அசைக்க முடியாதவராக நின்ற புனித அந்தோனியாரின் திடமான மனப்பான்மையால் அவன் தள்ளப்பட்டதோடு மட்டுமல்லாமல், தான் துறந்து சகித்த அனைத்தும் உலகைத் துறப்பவர்களுக்காக கடவுள் தயாரித்த முடிவற்ற ஆசீர்வாதங்களுடன் ஒப்பிடும்போது, அவர் துறந்து சகித்த அனைத்தும் ஒன்றுமில்லை; ஏனெனில் ஒருவர் எல்லா உலகியல் மற்றும் பௌதீகக் கட்டுக்களிலிருந்து விடுபட்டிருக்கும்போது அவரைத் திருப்திப்படுத்துவது எளிது – மேலும், அவரது இதயத்திற்கு மிக இனிமையான ஆன்மீக ஆறுதல்களை ஈர்த்த அவரது இடைவிடாத பிரார்த்தனைகளால் அது புழுதியில் வீழ்த்தப்பட்டது. இந்த முனையில் தோற்கடிக்கப்பட்ட எதிரி, அந்த இளம் வீரரை மற்றொரு முனையிலிருந்து தாக்கத் தொடங்கியது—அதாவது, இளைஞர்களை வீழ்த்துவதில் அது ஏற்கெனவே பழகியிருந்த ஒரு வழி—மேலும், மாம்ச இச்சையின் மூலம் அவருடன் போராடத் தொடங்கியது, இரவில் அவரைத் துன்புறுத்தியும் பகலில் அவரைக் கலக்கமுறச் செய்தும் வந்தது. அந்தப் போராட்டம் மிகவும் கடுமையாகவும் நீண்டதாகவும் இருந்ததால், அது வெளிநாட்டாருக்கும் கூட மறைந்திருக்கவில்லை. எதிரி அசுத்தமான எண்ணங்களை ஊட்ட, புனித அந்தோனியார் அவற்றை ஜெபத்தால் தடுத்தார்; எதிரி அவருடைய உடற்பாகங்களைத் தீயிட்டுப் பொசுக்க, புனித அந்தோனியார் நோன்பு, ஜாக்கிரதை மற்றும் எல்லா வகையான உடல் உழைப்பினாலும் அவற்றைத் தணித்தார்; முந்தையது இரவில் பெண்களின் உருவம் எடுத்து, வசியம் செய்யும் ஆசைகளைத் தூண்டுவதற்கு எல்லா வழிகளையும் வகுத்தது; ஆனால் பிந்தையவர் துயரத்தில் மகிழ்ந்து, மறுமையின் அழகுகளைப் பற்றிச் சிந்தித்து, கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவில் நமது இயல்புக்குக் கிடைத்த மேன்மையை ஆழ்ந்து உணர்ந்து, அந்த வஞ்சகமான கவர்ச்சியை அகற்றினார்; சாபமடைந்தவன் இன்பத்திலிருந்து ஒரு இனிமையான உணர்வை எழுப்பினான், ஆனால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவனோ, நித்திய அக்கினியிலும் இடைவிடாத புழுக்களாலும் ஏற்படும் வேதனையின் பயங்கரமான கசப்பின் உணர்வை அதற்கு எதிராக நிறுத்தினான் – மேலும் காயமின்றி இருந்தான். அந்தத் தாக்குதல்களின் எரிச்சலூட்டும் மற்றும் அருவருப்பான தன்மை, இறுதியில் போராடிக்கொண்டிருந்தவரிடம், எல்லா அசுத்தமான உந்துதல்களிடமும் ஒரு அருவருப்பையும், அவற்றுக்கு எதிராகக் கடுமையான எரிச்சலுடன் கூடிய ஒரு கோபத்தையும் ஊட்டியது; இது, எதிரி அவரை அணுகுவதற்கோ அல்லது தொலைவிலிருந்து கூட, இந்த வழியில் அவரைத் தூண்டுவதற்கோ அல்லது தொந்தரவு செய்வதற்கோ இருந்த எந்தவொரு வாய்ப்பையும் பறித்துவிட்டது. ஏனெனில், உணர்ச்சிப்பூர்வமான உந்துதல்களுக்கு எதிரான அருவருப்பு மற்றும் வெறுப்புணர்வுகள், எதிரியைப் பொசுக்கும் நெருப்பு அம்புகளாகும். இவ்வாறு, பேரார்வம் கொண்ட உடலைத் தாங்கிய அந்த இளைஞனால், அந்தப் பேரறிவாளன் இந்த நிகழ்விலும் கூட தோற்கடிக்கப்பட்டார், மேலும் அவர் அவமானத்துடன் பின்வாங்கினார்; ஏனெனில், ஆண்டவரே நமது பொருட்டு மாம்சத்தை எடுத்து, அதில், ஒவ்வொரு உண்மையான துறவி அப்போஸ்தலருடன் பேசி ஒப்புக்கொள்வது போல, எதிரியின் சக்தி அனைத்தையும் நசுக்கினார்: 'நான் அல்ல, எனக்குள் இருக்கும் கிருபைதான்' (1 கொரி. 15:10). ஆயினும், சத்துருவின் அம்புகள் இன்னும் தீர்ந்துவிடவில்லை. அந்த இளம் வீரரின் மீது கடவுளின் பாதுகாப்பு இருப்பதையும், அது பணிவானவர்களை மட்டுமே காக்கும் என்பதையும் அறிந்த பகைவன், அவனுக்குள் பெருமையையும் தற்பெருமையையும் தூண்டி, அந்தப் பாதுகாப்பை அவனிடமிருந்து பறிப்பதற்கான ஒரு திட்டத்தை தீட்டுகிறான். இந்த நோக்கத்திற்காக, அவன் ஒரு சிறிய கறுப்பினச் சிறுவனாக உருவெடுத்து, பாசாங்குத்தனமான பணிவுடன் புனித அந்தோனியாரிடம் கூறுகிறான்: 'நீ என்னைத் தோற்கடித்துவிட்டாய்,'—தனக்கு வெற்றி என்று கூறிக்கொண்டால், அவன் பெருமையால் நிரம்புவான் என்றும், அதன் மூலம் தனக்கு உதவிய கடவுளின் கோபத்தைத் தூண்டுவான் என்றும் கருதினான். ஆனால் புனித அந்தோனியார் அவனைக் கேட்டார்: 'நீ யார்?' அவன் பதிலளித்தான்: 'நான் விபச்சாரத்தின் ஆவி, என் பணி காமத்தைத் தூண்டி மக்களை மாம்சத்தின் பாவத்திற்குள் வழிநடத்துவதாகும்.' கன்னியாஸ்திரீத்துவம் பூண்ட பலரை நான் வஞ்சித்திருக்கிறேன்; தங்கள் உடலை நீண்டகாலம் அடக்கி ஆண்ட பலரை வீழ்ச்சிக்கு இட்டுச் சென்றிருக்கிறேன்; ஆனால் உம்மால் என் பொறிகள் அனைத்தும் சிதைக்கப்பட்டன, என் அம்புகள் முறிக்கப்பட்டன—நான் வீழ்த்தப்பட்டேன்.' அப்போது புனித அந்தோனியார், தம் மீட்பராகிய கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தி, உரக்கக் கூவினார்: 'கர்த்தர் எனக்குத் துணையாக இருக்கிறார்; நான் என் பகைவர்களைப் பார்ப்பேன்' (சங். 117:7), பின்னர், தன் எதிரியை அச்சமின்றி நோக்கி, அவர் கூறினார்: 'உன் தீய நோக்கங்களின் இருளை வெளிப்படுத்தவும், ஒரு இளைஞனாக உன் பலவீனத்தை அம்பலப்படுத்தவும், என் தேவன் உன்னை கரிய உருவத்தில் எனக்குத் தோன்ற அனுமதித்துள்ளார். ஆகவே, நீ எல்லா இகழ்ச்சிகளுக்கும் தகுதியானவன். இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், அந்த ஆவி நெருப்பால் சுட்டது போல ஓடிவிட்டது, மேலும் புனித அந்தோனியிடம் மீண்டும் ஒருபோதும் நெருங்கவில்லை. இச்சைகள் மீதான வெற்றி, பற்றற்ற நிலையை நோக்கி ஒருவரை நெருங்கச் செய்கிறது; மேலும் பற்றற்ற நிலை எவ்வளவு தூரம் நிலைநிறுத்தப்படுகிறதோ, அவ்வளவு தூரம் அது மன அமைதியைத் தருகிறது: மேலும், கடவுளைப் பற்றிய பிரார்த்தனை மற்றும் தியானத்தால் அருளப்பட்ட இனிமையான உணர்வுகளுடன், அக அமைதியானது இதயத்தில் ஆன்மீக வெப்பத்தைத் தூண்டுகிறது, இது ஆன்மா, உணர்வு மற்றும் உடலின் அனைத்து சக்திகளையும் ஒன்று திரட்டி, ஒருவரை உள்ளுக்குள் வழிநடத்துகிறது, அங்கு குடியேறியவுடன், ஒரே கடவுளுடன் தனியாக இருக்க ஒரு தவிர்க்க முடியாத தேவையை அவர் உணர்கிறார். கடவுள்பால் உள்ளுக்குள் ஈர்க்கப்படும் இந்த அடக்க முடியாத உணர்வே ஆன்மீக முன்னேற்றத்தின் இரண்டாம் கட்டமாகும்; மேலும் புனித அந்தோனியார் இப்போது இந்தக் கட்டத்தை அடைந்துள்ளார். இதுவரை, அவர் தனது நேரத்தின் பெரும்பகுதியைத் தனியாகச் செலவிட்டார்; இருப்பினும், கிராமத்திலிருந்து வந்த அவரது உண்மையான நண்பர் அவரை அடிக்கடி வந்து சந்திப்பார், அதே நேரத்தில் அவரோ, சில சமயங்களில் பெரியவர்களிடமும், சில சமயங்களில் தெய்வீக ஆராதனைகளுக்காக, குறிப்பாக திருப்பலி வழிபாட்டிற்காக கிராம தேவாலயத்திற்கும் செல்வார். இவையெல்லாம், எவ்வளவு முயன்றாலும் துண்டிக்க முடியாத ஒருவித கவனச்சிதறலுடன் சேர்ந்தே இருந்தன. புனித அந்தோனியாரின் ஆன்மா, உள்ளுக்குள் சோர்வடைந்து, தன்னால் எதையும் காணவோ கேட்கவோ கூடாதபடி முழுமையான தனிமையைக் கோரத் தொடங்கியது. சுட்டிக்காட்டப்பட்டபடி, ஆன்மா தானாகவே, துறவியத்தின் நேரடிக் பாதையின் மூலம் இந்த நிலைக்கு வருகிறது; ஆனால் இந்தத் திருப்புமுனை, சில வலுவான தன்னிருப்பு உந்துதல்களால் விரைவுபடுத்தப்பட்டு, ஒரு தீர்க்கமான உந்துதல் கொடுக்கப்படுகிறது. அத்தகைய ஒரு உந்துதலுக்கான வாய்ப்பு, பேய்களால் அவர் மீது வெளிப்படையாகத் தாக்குதல் நடத்தப்பட்ட வடிவில் புனித அந்தோனியாருக்குக் கிடைத்தது. தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட ஆன்மாவில் எண்ணங்கள் மூலம் செயல்படும் திறனை இழந்த பேய்கள், புறத்திலிருந்து செயல்படத் தொடங்குகின்றன; அவை கண்ணுக்குத் தெரியும்படி தோன்றி, அந்தத் துறவியைக் காயப்படுத்தும் அல்லது அவரது நல்ல எண்ணங்களைக் குலைக்கும் என்று அவர்கள் நம்புவதை அவருக்கு முன்வைக்கின்றன. – ஆயினும், துறவியின் ஆன்மீக வளர்ச்சிக்காக கடவுளின் அருள் இதை அனுமதிக்கிறது, அதன் மூலம் அவருக்கு உயர் நிலையை அடையும் பாதையைத் திறந்து, அதே நேரத்தில், பின்னர் அந்தத் தூண்டுகோல் ஆவிகளையே கட்டுப்படுத்தும் ஒரு குறிப்பிட்ட உரிமையையும் அவருக்கு வழங்குகிறது. புனித அந்தோனியருக்கு நடந்ததும் இதுவே. இந்தக் குறிப்பில் மிகவும் முக்கியமான தருணம், புனித அந்தோனியார் கிராமத்தின் தேவாலய முற்றத்தில் நினைவு திரும்பப்பெற்று, கஷ்டப்பட்டு மூச்சுத் திணறத் திணற, தன் நண்பரிடம், 'என்னை என் துறவிக்குகைக்குத் திரும்ப எடுத்துச் செல்' என்று கூறியதுதான். ஏனெனில், இதன் மூலம் அவர், கடவுளுக்குப் பிரியமான ஒரே வாழ்க்கையாகத் தம்முள் உணர்ந்த வாழ்விற்காக, மரணத்திடம் சரணடைந்ததை வெளிப்படுத்தினார். இது கர்த்தருக்காக உண்மையில் இறப்பதற்குச் சமமாக இருந்தது: ஏனெனில், இதற்கு அவர் தயாராக இருந்தார். கர்த்தருக்காக மரிக்கவும், அவருக்குப் பிரியமாயிருக்கவும் தயாராக இருப்பது ஒரு சர்வஜயமான ஆயுதம்: ஏனெனில், அதைக் கொண்டிருப்பவரை வேறு எதனால் சோதிக்கவோ அல்லது மிரட்டவோ முடியும்? இது துறவியத்தின் தொடக்கப் புள்ளியாகவும், அதன் முழுப் பயணத்திலும் ஒரு வலிமைக் மூலமாகவும் கருதப்படுகிறது. கர்த்தரும் இரட்சகருமானவர்—நமது தவம் செய்வதற்கான முன்மாதிரி—தனது பூமிப்பரவ வாழ்நாட்களில் அனைத்திலும் மரணத்தைத் தனக்கு முன்னால் கண்டார், ஆனால் கெத்சமனே தோட்டத்தில், தனது ஜெபப் போராட்டத்தின் போது, அவர் இறுதியாக தனது மானுடத்தன்மையின் மூலம் அதை வென்றார்; சிலுவையில் அவரது பாடுகளும் மரணமும் அங்கே பேசப்பட்டதை நிறைவேற்றின. இதைத் தொடர்ந்து, மகிமையான உயிர்த்தெழுதலுக்கு முன்பாக மூன்று நாட்கள் ஓய்வு இருந்தது. கர்த்தரின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றும் எல்லா ஆத்துமாக்களும் இந்தப் பாதையில் நடக்கிறார்கள். இதில் முதல் படி ஆன்ம அர்ப்பணிப்பு; ஆனால் அதன் ஆரம்பங்கள் எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும், அது எப்போதும் மரணத்திற்கான ஒரு அளவுத் தயார்நிலையைக் கொண்டிருக்கும். பின்னர் ஆன்ம அர்ப்பணிப்பு வளர்கிறது—அதுபோலவே இந்தத் தயார்நிலையும் வளர்கிறது; அல்லது, இந்தத் தயார்நிலையே ஆன்ம அர்ப்பணிப்பின் சாராம்சமாகும். இரட்சகர் தோட்டத்தில் கொண்டிருந்த ஆயத்த நிலையை எவர் அடைகிறாரோ, அவர் உடனடியாக ஆவியில் சிலுவைக்கு உயர்ந்து, பின்னர் ஒரு ஆன்மீக ஓய்வுநாளை அனுபவிப்பார், அதைத் தொடர்ந்து கர்த்தராகிய இயேசுவின் மகிமையில் ஒரு ஆன்மீக உயிர்த்தெழுதலை அடைவார். – புனித அந்தோனியாரின் ஆவியில் இதுவே இப்போது துல்லியமாக நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளது. தன்னை மிகவும் சித்திரவதை செய்த அதே இடத்திற்குத் திரும்ப அழைத்துச் செல்ல வேண்டாம் என்று தனது நண்பரிடம் கூறியதன் மூலம், தோட்டத்தில் ஜெபித்த பிறகு, 'நாம் போவோம்; இதோ, என்னைக் காட்டிக்கொடுப்பவன் அருகில் இருக்கிறான்!' என்று தனது சீடர்களிடம் கூறிய இரட்சகரின் ஆவி போன்றதே தனது ஆவியும் என்பதை அவர் காட்டினார். – இதைத் தொடர்ந்து, அவர் தொலைதூர பாலைவனத்திற்குத் தப்பிச் சென்றதும், அங்கு இருபது ஆண்டுகள் மௌனமாகத் தங்கியதும் – அவரது சிலுவைப் பாடுகளையும் ஓய்வுநாளைக் கடைப்பிடித்ததையும் போலவே – ஆவிக்குரியதாக இருந்தது. துறவி அந்தோனி, பேய்களால் ஏற்படுத்தப்பட்ட சித்திரவதைகளிலிருந்து மீண்டதும், மக்கள் வசிக்கும் இடங்களிலிருந்து இரண்டு அல்லது மூன்று நாட்கள் பயண தூரத்தில் உள்ள பாலைக்குப் புறப்பட்டார். அங்கு, தண்ணீர் உள்ள ஒரு கிணறு இருந்த ஒரு பழைய, கைவிடப்பட்ட கோவிலில் தன்னை ஒதுக்கிக்கொண்டார். அதே சமயம், அவரது நண்பர் ஒவ்வொரு ஆறு மாதங்களுக்கும் அவருக்கு ரொட்டியைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தார். இங்கு அவர் எத்தகைய உழைப்புகளையும் சாகசங்களையும் மேற்கொண்டார் என்பதையும், அவருக்கு என்ன நேர்ந்தது என்பதையும் யாரும் காணவில்லை. ஆனால், அவர் தனது தனிமையிலிருந்து வெளிவந்த நிலையைக் கொண்டு, இது அவரது ஆன்மா பரிசுத்த ஆவியினால் வடிவமைக்கப்பட்ட காலம் என்று முடிவு செய்ய வேண்டும். இங்கு, ஒரு பட்டுப்பூச்சி தன்னை ஒரு கூம்பில் சுற்றிக்கொள்ளும்போது நடப்பதைப் போன்றே நிகழ்ந்தது. இந்த நேரத்தில் அதற்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதை யாரும் பார்க்க முடிவதில்லை: அது நின்றுவிட்டது போலத் தோன்றும். ஆயினும், இதற்கிடையில், இயற்கையின் உயிர் தரும் சக்தி அதற்குள் செயல்படுகிறது – மேலும் உரிய நேரத்தில், ஒரு அழகான, பல வண்ணப் பட்டாம்பூச்சி கூட்டுப்புழுவிடமிருந்து வெளிவருகிறது. புனித அந்தோனியாரின் விஷயத்திலும் அதுவே நிகழ்ந்தது. அவருக்கு என்ன நேர்ந்தது என்பதை யாரும் காணவில்லை; ஆனால், அனைவருக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாததும், பெரும்பாலும் அன்டோனிக்குக் கூட அறியப்படாததுமான கடவுளின் ஆவியானது, அவரைப் படைத்தவரின் சாயலில், அவருள் ஒரு புதிய மனிதனை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தது. இந்தப் படைப்பின் காலம் முடிந்தபோது, விசுவாசிகளுக்கு ஊழியம் செய்யும்படி அவருக்குக் கட்டளையிடப்பட்டது. மேலும், அவர் பரிசுத்த ஆவியானவரின் பன்முக கிருபையான வரங்களால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு புறப்பட்டார். பிதாவுடைய மகிமையில் கிறிஸ்து மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்ததைப் போலவே, புனித அந்தோனியாரும் இப்போது ஆவியினால் புதுப்பிக்கப்பட்ட ஒரு வாழ்க்கையில் வெளிப்பட்டார். இவ்வாறு புனித அந்தோனியாரின் ஆன்ம உருவாக்கம் முடிவடைந்தது. அவரது வாழ்க்கையின் முதல் இரண்டு காலகட்டங்களில் விதைக்கப்பட்டதிலிருந்து கனிகளைத் தந்தது என்பதைத் தவிர, அவரது அடுத்தடுத்த முழு வாழ்க்கையும் வேறொன்றுமில்லை. இது மூன்றாவது காலகட்டம், திருச்சபையின் நன்மைக்காக அவர் ஊழியம் செய்த காலம் – ஒரு வகையில், அவருடைய திருத்தூதுப் பணி. இந்த ஊழியம் எவ்வளவு பலனளிப்பதாகவும், தொலைநோக்குடையதாகவும் இருந்தது என்பதை, புனித அதானசியஸ் அவரது வாழ்க்கையைப் பற்றி எழுதிய குறிப்பிலிருந்து எவரும் காணலாம். அவர் கிருபையின் எல்லா வரங்களோடும் சேவையாற்றினார். அவர் இல்லாத வரங்கள் என்ன? – அற்புதங்கள் செய்யும் வரம், பேய்கள், இயற்கையின் சக்திகள் மற்றும் விலங்குகள் மீதான அதிகார வரம், எண்ணங்களைப் பகுத்தறியும் வரம், தொலைவில் நடப்பதைக் காணும் வரம், வெளிப்பாடுகளு ம் தரிசனங்களுமான வரம் ஆகியவை இருந்தன. ஆனால் இந்த வரங்கள் அனைத்திலும், பயன்பாட்டில் மிகவும் பலனளிப்பதாகவும் தொலைநோக்குடையதாகவும் இருந்தது வார்த்தையின் வரம். – மேலும் மற்ற எந்த வரங்களைக் காட்டிலும் இந்த வரத்தின் மூலமாகத்தான் அவர் தனது இளைய சகோதரர்களுக்கு அதிகமாக சேவை செய்தார். புனித அத்தனாசியார், கடவுள் புனித அந்தோனியாருக்கு இதயத்தின் ஆழங்களுக்குள் ஊடுருவும் ஒரு சக்திவாய்ந்த வார்த்தையைக் கொடுத்ததாக எழுதுகிறார். மேலும், அனைவரின் நன்மைக்காகவும் அவர் அவ்வாறு சக்தியுடன் பேசினார் என்பதால், பல குருமார்கள் – இராணுவ மற்றும் குடிமைப் பணியாளர்கள், பெரும் செல்வந்தர்கள் – உலகியல் வாழ்க்கையின் சுமைகளைத் தள்ளிவிட்டு துறவிகளாக மாறினர். உண்மையில், துக்கத்துடன் அவரிடம் வந்து ஆறுதல் பெறாமல் திரும்பியவர் யார்? இறந்தவர்களுக்காகக் கண்ணீருடன் அவரிடம் வந்து, உடனடியாக அழுகையை நிறுத்தாதவர் யார்? கோபத்துடன் வந்து, அந்தக் கோபத்தை சாந்தமாக மாற்றிக்கொள்ளாதவர் யார்? சோம்பலில் வீழ்ந்த எந்தத் துறவியாவது, அவரைச் சந்தித்த பிறகு, மீண்டும் தனது துறவு முயற்சிகளில் தீவிர ஆர்வமும் திடமான மன உறுதியும் கொள்ளவில்லையா? புனித அந்தோனியாரைக் கண்டு அவரது வார்த்தைகளைக் கேட்ட எந்த இளைஞனாவது, உலக இன்பங்களைத் துறந்து, தூய்மையை நேசிக்கத் தொடங்கவில்லையா? ஏற்கனவே திருமண நிச்சயதார்த்தம் செய்யப்பட்ட எத்தனை கன்னியர்கள், புனித அந்தோனியாரை வெகுதூரத்திலிருந்து ஒருமுறை கண்ட மாத்திரத்திலேயே, கிறிஸ்துவின் மணமகள்கள் வரிசையில் இணைந்தனர்? இந்தச் சாட்சியத்திலிருந்து, புனித அந்தோனியார் தமக்கு கடவுளால் அருளப்பட்ட ஞானத்தின் ஊற்றை யாருக்கும் மறைக்கவில்லை என்பது தெளிவாகிறது. உண்மையில், மக்கள் முக்கியமாகக் கேட்பதற்கும், சத்திய வார்த்தையைப் பெறுவதற்கும், தங்களுக்குத் தேவையான வழிகாட்டுதலைப் பெறுவதற்கும் அவரிடம் வந்தனர். மேலும், அவர் திருத்தூதரின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி அனைவருக்கும் போதித்தார், கண்டித்தார் மற்றும் ஊக்கப்படுத்தினார். சில சமயங்களில், புனித அத்தனாசியஸ் தனது புனிதர் வரலாற்றில் பாதுகாத்ததைப் போல, அவரது வார்த்தைகள் பெருவெள்ளமாகப் பாய்ந்தன; சில சமயங்களில், அவரது இருபது சுருக்கமான பொன்மொழிகளைப் போல, சுருக்கமான சொற்பொழிவுகளை வழங்கினார்; ஆனால் பெரும்பாலும், அர்த்தமும் சக்தியும் நிறைந்த சுருக்கமான பொன்மொழிகளுடன் himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself himself எண்ணற்ற இந்தச் சுருக்கமான கூற்றுகள், பின்னர் வாய்மொழியாகப் பரப்பப்பட்டு, ஒருவாறு துறவியலத்தின் ஒரு வாழும் நெறியாக அமைந்தன, இறுதியில் தந்தையர்களின் நினைவுகூரத்தக்க கூற்றுகள் தொகுப்புகளில் சேர்க்கப்பட்டன. சில சமயங்களில், புனித அந்தோனியார் தனது ஆன்மீகப் பிள்ளைகளான பல்வேறு மடாலயங்களைச் சேர்ந்த துறவிகளுக்கும் கடிதங்கள் எழுதினார். அவற்றில் அவர் கிறிஸ்து இயேசுவுடனான வாழ்வின் பொதுவான அம்சங்களை விவரிப்பார் அல்லது சகோதரர்களின் குறிப்பிட்ட பலவீனங்கள் குறித்து வழிகாட்டுவார். புனித அந்தோனியாரின் உதடுகளிலிருந்து வெளிவந்து எழுதப்பட்ட அனைத்தும், மற்றும் அவரே எழுதிய அனைத்தும், ஆன்மீக வளர்ச்சியை நாடும் ஆன்மாவுக்கு வளமான ஊட்டத்தை அளிக்கின்றன. அவரது புனித வாழ்க்கை வரலாற்றில் சேர்க்கப்பட்டுள்ள நீண்ட உரையாடலுக்கு மேலாக, துறவிகளுக்கு எழுதப்பட்ட இருபது கடிதங்கள் நமக்கு கிடைத்துள்ளன, அறங்கள் மற்றும் தீயொழுக்கங்கள் குறித்த 20 சுருக்கமான உரைகள், ஒழுக்கநெறி சார்ந்த 170 அத்தியாயங்கள், துறவிகளுக்கான அவரது விதிமுறைகள் மற்றும் அதனுடன் இணைந்த இரண்டு இணைப்புகள், மற்றும் அவரைப் பற்றிய அவரது பல கூற்றுகள் மற்றும் குறிப்புகள்—எப்போதும் ஆன்மாவைப் புனிதப்படுத்தி அறிவுறுத்துவன—பல்வேறு தந்தையர் படைப்புகளில் சிதறிக் காணப்படுகின்றன. அவரது கடிதங்களும் கூற்றுகளும் ரஷ்ய மொழிக்கு மொழிபெயர்க்கப்பட்டு, *கிறிஸ்தவ வாசிப்பு*-வின் ஆரம்ப ஆண்டுகளில் வெளியிடப்பட்டன – அதன் அத்தியாயங்கள் *டோப்ரோடோலூபியே*-வின் ஒரு பகுதியாகவும், பொன்மொழிகளும் குறிப்புகளும் *நினைவில் கொள்ள வேண்டிய கதைகள்*-இன் முதல் பகுதியாகவும் அமைகின்றன. அசல் பிரதியில், இவை அனைத்தையும் *Patrologiae graecae*, தொகுதி 40 – Migne-இல் காணலாம் மற்றும் படிக்கலாம். இந்தத் தொகுப்பில் சேர்க்கப்பட்டுள்ள அனைத்தும் அதிலிருந்துதான் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. இதுபோன்ற வாசிப்பை விரும்புபவர்களின் கவனத்திற்காகப் பின்வருவது இங்கே வழங்கப்படுகிறது:

1. நிருபங்கள் மற்றும் உரைகளிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட பகுதிகள். புள்ளி 1–15 புனித அத்தனாசியாரின் *புனித அந்தோனியாரின் வாழ்க்கை* நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை. அறிவுரைகள் 16–68 திருத்தந்தையின் கடிதங்களிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை. அறிவுரைகள் 69–82 அவர் துறவிகளுக்கு ஆற்றிய 20 உரைகளிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை.

2. நல்லொழுக்கத்திற்கு 170 அத்தியாயங்கள்.

3. துறவியின் வாழ்க்கை விதி. மிக்னேவின் *பட்ரோலஜியா கிரேக்கா*வின் 40-வது தொகுதியில், 1065 பக்கத்தில், *பிரசெப்டா அன்டோனி* 80 புள்ளிகளாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இவற்றைத் தொடர்ந்து அவருடைய சொந்த *ஸ்பிரிட்யூவாலியா டாக்குமென்டா ரெகுலிஸ் அட்ஜங்க்டா* மற்றும் *அட்மோனிஷனேஸ் எட் டாக்குமென்டா வரியா* ஆகியவை உள்ளன, இவை இரண்டும் முந்தைய விதிக்கு வெளிப்படையான துணைகளாகும். இந்தத் தலைப்புகளின் கீழ் உள்ள அனைத்து கூற்றுகளும் உள்ளடக்கம் மற்றும் பாணி ஆகிய இரண்டிலும் ஒரே மாதிரியானதாக இருப்பதால், அவை இங்கே ஒன்றாக இணைக்கப்பட்டு, துறவியின் வாழ்க்கையின் இயல்பான போக்கைப் பின்பற்றி, 'துறவியின் வாழ்க்கை விதி' என்ற தலைப்பின் கீழ் குறிப்பிட்ட தலைப்புகளின் கீழ் அடுக்கப்பட்டுள்ளன.

4. புனித அந்தோனியார் பெருந்தேவனாரின் வாக்குகள் மற்றும் அவரைப் பற்றிய குறிப்புகள். அத்தகைய வாக்குகள் மற்றும் குறிப்புகள் ஏராளமானவை *Dostopam.*-ல் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. கதைகள்; ஆனால் இவற்றிலிருந்து வேறுபட்டு, *Patr. graec.*-இன் அதே 40வது தொகுப்பிலும், நமது *Alphabetical Paterikon*-இலும் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ள மற்றவை உள்ளன; மேலும் சில காசியனால் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளன; மேலும் தந்தையர் தொகுப்புகளின் பல்வேறு கட்டுரைகளில் பல உள்ளன. அவை எப்போதாவது எங்கு கிடைக்கின்றனவோ அங்கு அவற்றை ஒழுங்கற்ற முறையில் முன்வைப்பதற்குப் பதிலாக, முந்தைய விதிகளைப் போன்றே ஒரு குறிப்பிட்ட வரிசையில் இங்கே அடுக்கப்பட்டுள்ளன. இந்தத் தொகுப்பு, துறவற வாழ்க்கையின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கும் உலகைத் துறத்தல் தொடர்பான கூற்றுகளுடன் தொடங்குகிறது, அதைத் தொடர்ந்து துறவியின் வாழ்க்கை வரிசைப்படி மற்ற அனைத்து கூற்றுகளும் கதைகளும் இடம்பெறுகின்றன.

5. புனித அந்தோனியார் மகானின் சில கூற்றுகள் குறித்து சீடர்களின் கேள்விகளும் பெரியவரின் பதில்களும்.

மகா புனித அந்தோனியாரின் அறிவுரைகள்.

1. புனித அத்தனாசியஸின் புனித வாழ்க்கை வரலாறு, அவரது 20 கடிதங்கள் மற்றும் 20 உரைகள் ஆகியவற்றிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட, கிறிஸ்துவில் வாழும் வாழ்க்கை குறித்த அறிவுரைகள்

1. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நாம் ஒரு செயலைத் தொடங்கிய பிறகு, நமது முயற்சிகளில் சோர்வடைந்துவிடவோ அல்லது மனந்தளர்ந்துவிடவோ கூடாது, 'நாம் இந்த முயற்சியில் நீண்ட காலமாக ஈடுபட்டுள்ளோம்' என்றும் சொல்லக்கூடாது என்பதே அனைவரின் பொதுவான கவலையாக இருக்கட்டும்; மாறாக, ஒவ்வொரு நாளும் புதிதாகத் தொடங்குவது போல, நமது உற்சாகத்தை அதிகரிப்போம். வரவிருக்கும் யுகங்களுடன் ஒப்பிடும்போது ஒரு முழு மனித வாழ்வும் மிகவும் குறுகியது, நித்திய வாழ்வுக்கு முன்பாக நம்மிடம் உள்ள அனைத்தும் ஒன்றுமில்லை; ஆகவே, இந்த உலகில் ஒவ்வொரு பொருளும் அதன் மதிப்புக்கு விற்கப்பட்டு, ஒவ்வொருவரும் ஒன்றுக்கொன்று சமமானதைப் பரிமாறிக்கொள்ளும்போது, நித்திய வாழ்வின் வாக்குறுதி ஒரு மிகச் சாதாரண விலையில் வாங்கப்படுகிறது. ஏனெனில், இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது: 'நமது நாட்களின் பருவம் எழுபது ஆண்டுகள்; அல்லது, வலிமையின் காரணமாக எண்பது ஆண்டுகள்; ஆனாலும், அவை உழைப்பும் நோயுமே ஆகும்' (சங். 89:10). ஆகவே, நாம் எண்பது அல்லது நூறு ஆண்டுகள் வரை நம் போராட்டத்தில் விடாமுயற்சியுடன் இருந்தாலும், நாம் நூறு ஆண்டுகளுக்குச் சமமான காலத்திற்கு ஆட்சி செய்யப் போவதில்லை, மாறாக நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பதிலாக, நாம் என்றென்றும் ஆட்சி செய்வோம்; மேலும், பூமியில் பாடுபட்ட நாம், நமது உரிமைப் பங்கு பூமியில் அல்ல, பரலோகத்தில்தான் உள்ளது என்ற வாக்குறுதியைப் பெற்றுள்ளோம்; மேலும், இந்த மரிக்கக்கூடிய உடலைக் களைந்துவிட்டு, அழியாத ஒன்றைப் பெறுவோம். ஆகவே, நாம் மனந்தளர்ந்து போகாமலும், (நமது போராட்டத்தில்) நீண்ட காலமாகப் பொறுத்துக்கொண்டதாகவோ அல்லது நாம் ஏதேனும் பெரிய காரியத்தைச் செய்துவிட்டதாகவோ நினைக்காமலும் இருப்போம்; 'ஏனெனில், இந்த நிகழ்காலத்தின் பாடுகள், நம்மில் வெளிப்படவிருக்கும் மகிமையோடு ஒப்பிடத் தகுதியற்றவை' (ரோமர் 8:18).

2. அவ்வாறே, நாம் உலகத்தைப் பார்க்கும்போது, நாம் பெரிய எதனையும் துறந்துவிட்டதாக எண்ண வேண்டாம், ஏனெனில் இந்த முழுப் பூமியும் பரலோகத்தின் முழுமைக்கு ஒப்பிடும்போது மிகவும் சிறியது. ஆகையால், நாம் முழுப் பூமிக்கும் ஆண்டவர்களாக இருந்து, அதைத் துறந்துவிட்டாலும், இதிலும்கூட பரலோக ராஜ்யத்திற்கு ஈடாக எதுவும் இருக்காது. ஏனெனில், ஒரு தங்க டிராச்சமாவைப் பெற ஒரு செப்பு டிராச்சமாவைத் தூக்கி எறிபவன் எப்படி இருக்கிறானோ, அப்படியே பூமியின் முழு உரிமையாளனாக இருந்து அதைத் துறப்பவனும் இருக்கிறான்: அவன் சிறிதையே விட்டுச் செல்கிறான், ஆனாலும் நூறு மடங்கு அதிகமாகப் பெறுகிறான். இருப்பினும், முழுப் பூமியும் பரலோகத்திற்கு மதிப்பில் சமமாக இல்லை என்றால், சில பங்குகளை மட்டும் விட்டுச் செல்பவன், ஒருவிதத்தில், எதையும் விட்டுச் செல்வதில்லை. அவன் ஒரே நேரத்தில் ஒரு வீட்டையும் நிறைய தங்கத்தையும் விட்டுச் சென்றாலும், அவன் பெருமைப்படவும் கூடாது, மனமுடைந்து போகவும் கூடாது. மறுபுறம், நாம் நற்பண்புக்காக (நம்மிடம் உள்ளவற்றை) விட்டுச் செல்லவில்லை என்றால், நமது மரணத்தின்போது, நாம் அடிக்கடி செய்வது போலவே, எல்லா வகையிலும் அவற்றை விட்டுச் செல்வோம் என்பதை நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்—நாம் விட்டுச் செல்ல விரும்பாதவர்களுக்கும் கூட, சங்கீதக்காரன் குறிப்பிட்டது போல (பிரசங்கி 4:8). ஆகவே, நற்பண்புக்காக இவற்றை நாம் ஏன் கைவிடக்கூடாது, அதன் மூலம் பதிலாக (பரலோக) ராஜ்யத்தை நாம் சுதந்தரிக்கலாமே?

3. இக்காரணத்தினாலேயே, நம்மில் எவரும் செல்வங்களைச் சேர்ப்பதற்கான ஆசையை வளர்த்துக் கொள்ளக் கூடாது. ஏனெனில், நம்மோடு எடுத்துச் செல்ல முடியாதவற்றைச் சேர்ப்பதில் என்ன பயன் இருக்கிறது? விவேகம், நீதியுணர்வு, தூய்மை, தைரியம், பகுத்தறிவு, அன்பு, பரோபகாரம், கிறிஸ்துவின் மீதான விசுவாசம், பொறுமை மற்றும் விருந்தோம்பல் போன்ற, நம்மோடு எடுத்துச் செல்லக்கூடியவற்றை நாம் ஏன் பெற வேண்டும்? இவற்றை (அருங்குணங்களை) பெற்ற நாம், மென்மையானவர்களுக்காகப் பூமியில் ஒரு வாசஸ்தலத்தைத் தயாரித்து, அவை அங்கே நமக்காகக் காத்திருப்பதைக் காண்போம்.

4. ஒவ்வொருவரும் இத்தகைய எண்ணங்களால் தங்களைத் தாங்களே ஊக்கப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும், சோர்வடையாமல் இருக்க வேண்டும்; குறிப்பாக, தாங்கள் கர்த்தருடைய ஊழியர் என்றும், தங்கள் எஜமானுக்காகப் பணியாற்ற வேண்டியவர்கள் என்றும் உணர்ந்தால். ஒரு ஊழியன், 'நான் நேற்று வேலை செய்ததால், இன்று வேலை செய்ய மாட்டேன்' என்று சொல்லத் துணியாதது போல—மேலும், (வேலையில்) கழிந்த காலத்தைக் கணக்கிட்டு, பின்தொடரும் நாட்களில் (வேலை செய்வதை) நிறுத்தாமல், ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும், நற்செய்தியில் எழுதப்பட்டுள்ளபடி, தன் எஜமானை மகிழ்விக்கவும் சோதனையைத் தவிர்க்கவும் அதே ஆர்வத்தைக் காட்டுகிறான்: அதுபோலவே நாமும் ஒவ்வொரு நாளும் நமது உழைப்பில் பொறுமையுடன் விடாமுயற்சியுடன் இருக்க வேண்டும். ஏனெனில், நாம் ஒரு நாளைக்கூட சோம்பலில் கழித்தால், (கர்த்தர்) கடந்த காலத்தில் நாம் செய்த உழைப்பிற்காக நம்மை மன்னிக்காமல், இந்த சோம்பலுக்காக நம்மேல் கோபப்படுவார் என்பதை அறிந்துகொண்டு. அப்படியே எசேக்கியேல் நூலிலும் நாம் கேட்டிருக்கிறோம் (எசே. 18:26): 'ஒரு நீதிமான் தன் நீதியிலிருந்து விலகி, பாவம் செய்து மரித்தால், அவன் செய்த பாவத்தின் நிமித்தமாக மரிப்பான்.' அவ்வாறே யூதாவும், ஒரே இரவில், கடந்துபோன காலமெல்லாம் செய்த உழைப்பை அழித்துவிட்டான்.

5. ஆகவே, நாம் நமது பணிகளைத் தொடங்கி, மனந்தளர வேண்டாம். ஏனெனில், இதில் கர்த்தர் நமக்கு உதவியாளராக இருக்கிறார், எழுதப்பட்டிருக்கிறபடி: 'தன்னை நேசிப்பவர்களுக்கு எல்லாம் நன்மைக்காகச் சேர்ந்து செயல்படுகிறது' (ரோமர் 8:28). இந்த நோக்கத்திற்காக, அதாவது நாம் மனந்தளராமல் இருப்பதற்காக, திருத்தூதரின் பின்வரும் சொல்லை நினைவில் கொள்வது நல்லது: 'நான் ஒவ்வொரு நாளும் சாகிறேன்' (1 கொரிந்தியர் 15:31). ஏனெனில் நாம் ஒவ்வொரு நாளும் இறப்பதைப் போல வாழ்ந்தால், நாம் பாவம் செய்ய மாட்டோம். இந்தச் சொற்றொடரின் பொருள் இதுதான்: ஒவ்வொரு நாளும், விழித்தவுடன், நாம் மாலைப் பொழுதைக் காண உயிர்வாழப் போவதில்லை என்று நினைக்க வேண்டும்; மீண்டும், உறங்கச் செல்லத் தயாராகும்போது, நாம் விழித்துக் கொள்ளப் போவதில்லை என்றும் நினைக்க வேண்டும்; ஏனெனில், இயல்பாகவே, நமது வாழ்வின் எல்லை எவ்வளவு என்பது அறியப்படாதது, மேலும் ஒவ்வொரு நாளும் இறைவழிநடத்துதல் அதற்கு எந்த அளவை ஒதுக்குகிறது என்பதும் அறியப்படாதது. நாம் இந்த மனநிலையை ஏற்றுக்கொண்டு ஒவ்வொரு நாளும் இப்படி வாழ்ந்தால், நாம் பாவம் செய்யவும் மாட்டோம், எதற்கும் காமம் கொள்ளவும் மாட்டோம், யார் மீதும் கோபம் கொள்ளவும் மாட்டோம், பூமியில் நமக்காக புதையல்களைச் சேர்க்கவும் மாட்டோம்; மாறாக, ஒவ்வொரு நாளும் மரணத்தை எதிர்பார்ப்பவர்களாக, நாம் உலகப் பற்று இன்றி இருப்போம், எல்லோரையும் எல்லாவற்றிற்கும் மன்னிப்போம்; ஒரு மனைவியின் மீதான காமம் அல்லது வேறு எந்த அசுத்தமான இன்பம் குறித்தும், நாம் அதை ஒரு கணம் கூட நம்முள் வளர்க்க மாட்டோம்—மாறாக, அது ஒரு நிலையற்ற பொருளைப் போல உடனடியாக அதிலிருந்து விலகி, எப்போதும் 'மரணப் போராட்டத்தில்' இருப்பது போன்ற நிலையில் இருந்து, நியாயத்தீர்ப்பு நாளுக்காகக் காத்திருப்போம். ஏனெனில், வேதனையைப் பற்றிய ஆழ்ந்த பயமும் திகிலும், பாவத்தின் இன்பத்தை அழித்து, வீழ்ச்சியடையச் சாய்ந்திருக்கும் ஆன்மாவை மீட்கிறது.

6. ஆகையால், (விமோசன கிரியைகளை)த் தொடங்கி, நற்குணப் பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்கிய நாம், இலக்கை நோக்கி முன்னேறுவோம், அதை நாம் அடைவதற்காக (பிலி. 3:14). லோத்தின் மனைவியைப் போல யாரும் திரும்பிப் பார்க்க வேண்டாம். குறிப்பாகக் கர்த்தர் இவ்வாறு கூறியதால்: 'கையால் கலப்பைப் பிடித்துப் பின்நோக்குகிறவன் தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்குப் பொருந்தாதவன்' (லூக்கா 9:62). ஆனால், பின்நோக்குவது என்பது (உலகத்தை விட்டுவிட்டதற்காக) வருந்துவதையும், மீண்டும் உலக ஞானத்தைக் கடைப்பிடிக்கத் தொடங்குவதையும் தவிர வேறொன்றுமில்லை.

7. நற்பண்பைப் பற்றிக் கேட்கும்போது மனம் தளராதீர்கள், இந்தப் பெயரால் குழப்பமடையவும் வேண்டாம். ஏனெனில், இந்த விஷயம் நம்மிடமிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லை, நம்மக்கு வெளியே இல்லை, ஆனால் நம்மக்குள்ளேயே இருக்கிறது; நாம் விரும்பினால், அது நமது எட்டுக்குள்ளேயே உள்ளது. கிரேக்கர்கள் அறிவியல்களைப் படிக்க வெளிநாடுகளுக்குப் பயணப்பட்டு கடலைக் கடக்கிறார்கள்; ஆனால் பரலோக ராஜ்ஜியத்தின் பொருட்டு நாம் வெளிநாடுகளுக்குப் பயணப்படவோ, நற்பண்பின் பொருட்டு கடல்களைக் கடக்கவோ தேவையில்லை: ஏனெனில் கர்த்தர், 'பரலோக ராஜ்ஜியம் உங்களுக்குள் இருக்கிறது' (லூக்கா 17:21) என்று கூறி இதைத் தெளிவுபடுத்தியுள்ளார். ஆகவே, நற்பண்புக்குத் தேவையானது எல்லாம் நாம் அதை விரும்புவதுதான், ஏனெனில் அது நம்மில் உள்ளது மற்றும் நம்மிலிருந்து எழுகிறது. பகுத்தறிவு ஆன்மா அதன் இயல்பான நிலையில் இருக்கும்போதே, நற்பண்பும் அதே நேரத்தில் நம்மில் உள்ளது. (ஆன்மா) அது படைக்கப்பட்டபடியே இருக்கும்போது அதன் இயல்பான நிலையில் உள்ளது: அது மிகவும் நல்லதாகவும் நீதியுள்ளதாகவும் இருக்கப் படைக்கப்பட்டது. இதனால்தான் யோசுவா, கட்டளைகளைக் கொடுக்கையில், மக்களிடம்: 'இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தருக்கு முன்பாக உங்கள் இருதயங்களைச் செம்மைப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்' (யோசுவா 24:23) என்றும்; யோவானோ: 'அவருக்காகச் செம்மையான வழிகளைச் சீர்ப்படுத்துங்கள்' (மத்தேயு 3:3) என்றும் கூறினார். ஆत्मாவின் பகுத்தறிவு அதன் இயல்பான நிலையில் இருக்கும்போது, அது நீதியுள்ளது எனப்படுகிறது. ஆனால் அது இதிலிருந்து விலகி, இயற்கையால் தேவைப்படும் ஒழுங்கைக் குலைக்கும்போது, இது ஆத்துமாவில் தீமை என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஆகவே, இது ஒரு கடினமான விஷயம் (அறம்) அல்ல; ஏனெனில் நாம் படைக்கப்பட்டபடியே இருந்தால், நாம் அறமான நிலையில் இருக்கிறோம்; ஆனால் நாம் தீய எண்ணங்களை வளர்த்தால், நாம் சரியாகவே தீயவர்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறோம். இந்த நற்பண்பை நாம் வெளியிலிருந்து பெற வேண்டியிருந்தால், அது நிச்சயமாகக் கடினமாக இருக்கும்; ஆனால் அது நம்மில் இருந்தால், தீய எண்ணங்களிலிருந்து நம்மைக் காத்து, கர்த்தரிடமிருந்து பெற்ற ஒரு பிணையாக நமது ஆத்துமாவைக் கர்த்தருக்காகப் பாதுகாப்போம், அதன் மூலம் அது தாம் படைத்தபடியே இருப்பதைக் கண்டு, அது தமது படைப்பு என்பதை அவர் அறிந்துகொள்வார்.

8. கோபம் நம்மை ஆளாமலும், இச்சையும் நம்மை ஆளாமலும் இருக்க (நம்முடன்) போராடுவோம்; ஏனெனில், 'தேவனுடைய நீதியுள்ள மனுஷனுடைய கோபம் தேவனுடைய கிரியையை உண்டுபண்ணுகிறதில்லை' என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது. மேலும்: 'இச்சை கருவுற்று பாபத்தைச் சுமந்து, பாபம் வளர்ந்து மரணத்தை உண்டுபண்ணுகிறது' (யாக்கோபு 1:20, 15). ஆனால், அத்தகைய வாழ்க்கையை வாழும்போது, நாம் உறுதியாக விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும், மேலும், எழுதப்பட்டபடி: 'உன் இருதயத்தைக் கண்ணாயிரம் காத்துக்கொள்' (நீதிமொழிகள் 4:23). – ஏனெனில், நம்மிடம் பயங்கரமான மற்றும் மிகவும் தந்திரமான எதிரிகள், அதாவது தீய பேய்கள் இருக்கின்றன.

9. மேலும், புனிதத் திருத்தூதுவர் கூறியது போல, அவர்களுக்கு எதிராகவே நாம் நமது போராட்டத்தை நடத்துகிறோம்: 'ஏனெனில் நமது போராட்டம் மாம்சத்திற்கும் இரத்தத்திற்கும் விரோதமானதல்ல; அதிகாரங்களுக்கும், ஆட்சிகளுக்கும், இந்த இருண்ட உலகத்தின் சக்திகளுக்கும், பரலோக வான்மண்டலங்களில் இருக்கும் தீய ஆவிகளின் படைப்புள்ளிகளுக்கும் விரோதமானதாகும்' (எபே. 6:12). நம்மைச் சுற்றியுள்ள வானத்தில் அவைகள் மிகப் பெரிய கூட்டமாக இருக்கின்றன, அவை நம்மை விட்டு வெகு தொலைவில் இல்லை. அவற்றுக்கிடையே பெரும் பன்முகத்தன்மையும் உள்ளது. ஆனால், அவற்றின் இயல்பையும் இந்த வேறுபாடுகளையும் பற்றிப் பேசினால் மிக நீண்ட காலம் ஆகும், மேலும், இதைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு நாம் விட மேலானவர்கள் பொருத்தமானவர்கள். ஆனால், நம்மைப் பொறுத்தவரை, அவைகள் நம்மை எதிர்த்துப் போடும் சூழ்ச்சிகளை மட்டும் அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதில் தாமதத்தை அனுமதிக்க முடியாத ஒரு அவசரத் தேவை உள்ளது.

10. ஆகையால், முதலாவதாக, பேய்கள் தங்களுக்குப் பெயர் தரும் நிலையில் படைக்கப்படவில்லை என்பதை நாம் அறிவோம். ஏனெனில், தேவன் தீமையைப் படைக்கவில்லை. அவர்களும் நல்லவர்களாகவே படைக்கப்பட்டனர்; ஆனால், பரலோக ஞானத்திலிருந்து வீழ்ந்து, இப்பொழுது பூமியைச் சுற்றி வலம் வந்து, தோற்றங்களால் கிரேக்கர்களை வஞ்சித்தனர்; மேலும், நம்மைக் கிறிஸ்தவர்களைப் பார்த்து பொறாமைப்பட்டு, நாங்கள் அவர்கள் விழுந்த இடத்திற்கு ஏறிச் செல்லாமல் தடுப்பதற்காக, பரலோகத்திற்குச் செல்லும் நம்முடைய ஏற்றத்தைத் தடுக்கும் நோக்கில் எல்லாவற்றையும் தூண்டுகின்றனர். ஆகவே, பரிசுத்த ஆவியிடமிருந்து 'ஆவிகளை ஆராய்ந்தறியும்' வரத்தைப் (1 கொரி. 12:10) பெற்று, அவற்றுள் எது குறைவான தீங்குள்ளது, எது அதிகமான தீங்குள்ளது, ஒவ்வொன்றும் எந்தப் பணியில் ஈடுபட்டுள்ளன, மேலும் அவை எப்படி வீழ்த்தப்பட்டு வெளியேற்றப்படலாம் என்பதை ஆராய்ந்து அறியும் பொருட்டு, மிகவும் ஜெபிப்பதும் முயற்சிப்பதும் அவசியமாகும். ஏனெனில் அவர்களுக்குப் புறஞ்சொல்லுவதற்குப் பல தந்திரங்களும் பல வஞ்சகமான வழிகளும் உண்டு. – பேறுபெற்ற திருத்தூதரும் அவருடைய சீடர்களும் இதை அறிந்திருந்தனர், அவர்கள் கூறினார்கள்: – 'ஏனெனில் அவனுடைய எண்ணங்களை நாம் அறியோம்' (2 கொரி. 2:11). – நாமும், அவர்களால் சோதிக்கப்பட்ட அதே விஷயங்களைப் பற்றி ஒருவரையொருவர் எச்சரிக்க வேண்டும். – ஆகவே, நானும், (அவர்களின் தந்திரங்களை) ஓரளவிற்கு அனுபவித்தவனாக, உங்களுக்கு இதைக் குழந்தைகளைப் போலப் பேசுகிறேன்.

11. எந்தவொரு கிறிஸ்தவரையும்—குறிப்பாக ஒரு துறவியை—உழைத்து முன்னேறிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டவுடனே, அவர்கள் முதலில் அவரது பாதையில் சோதனைகளை வைக்க முயற்சிக்கிறார்கள்: அந்தச் சோதனைகள் தீய எண்ணங்களாகும். – ஆனால், நாம் அவர்களுடைய இந்த ஆலோசனைகளைப் பயப்படக்கூடாது; ஏனெனில், ஜெபம், நோன்பு மற்றும் ஆண்டவர் மீதான விசுவாசத்தின் மூலம், எதிரிகள் உடனடியாகத் தள்ளப்படுகிறார்கள். இருப்பினும், தள்ளப்பட்டபோதும் அவர்கள் ஓய்வெடுப்பதில்லை, மாறாக, தந்திரத்துடனும் சூழ்ச்சியுடனும் உடனடியாக மீண்டும் தாக்குகிறார்கள். திறந்த முறையில் அசுத்தமான விருப்பங்களால் இதயத்தை ஏமாற்ற முடியாதபோது, அவர்கள் மற்றொரு வழியில் தாக்குகிறார்கள், அதாவது: அவர்கள் பயத்தை ஏற்படுத்த பல்வேறு தோற்றங்களை உருவாக்குகிறார்கள்; இந்த நோக்கத்திற்காக, அவர்கள் பல்வேறு வடிவங்களை எடுத்து, பெண்கள், கரடிகள், மிருகங்கள், ஊர்வன, ராட்சதர்கள் மற்றும் வீரர்களின் கூட்டங்கள் போன்ற தோற்றங்களைப் பெறுகிறார்கள். ஆனால், அத்தகைய தோற்றங்களுக்கும் அஞ்சக்கூடாது; ஏனெனில் அவை ஒன்றும் இல்லை – மேலும் ஒருவர் விசுவாசத்தாலும் சிலுவையின் அடையாளத்தாலும் தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளும் தருணமே அவை உடனடியாக மறைந்துவிடுகின்றன. – இருப்பினும், அவை அடங்காதவையும் முற்றிலும் வெட்கமற்றவையுமாக இருக்கின்றன. – ஏன், இந்த வழியில் அவர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டாலும், அவர்கள் மற்றொரு விதத்தில் தாக்குகிறார்கள்: – அவர்கள் தீர்க்கதரிசிகளின் தோற்றத்தை எடுத்து, இன்னும் சில நாட்களில் என்ன நடக்கும் என்று கணித்துச் சொல்கிறார்கள்; அவர்கள் தங்களை உயர்ந்தவர்களாகவும் காட்டிக்கொள்கிறார்கள், இதன் மூலம் தங்கள் எண்ணங்களாலோ அல்லது அத்தகைய தோற்றங்கள் மூலமாகவோ யாரையும் வஞ்சிக்கவோ அல்லது சிக்க வைக்கவோ முடியாது. ஆனால், பேய்கள் நமக்கு அந்நியர்கள் என்பது போல நாம் அவர்களைக் கேட்க வேண்டாம்; அவை நம்மை ஜெபத்திற்குத் தூண்டினாலும், நோன்பைப் பற்றிப் பேசினாலும், நாம் அவர்களைக் கவனிக்க வேண்டாம்; மாறாக, நமது தவத்தின் நோக்கத்தை நாம் இன்னும் உற்று நோக்குவோம் – மேலும், தந்திரத்துடன் எல்லாவற்றையும் செய்யும் அவர்களால் ஏமாற்றப்பட வேண்டாம். – அவர்கள் நம்மை நோக்கி வருவதாகத் தோன்றினாலும், மரணத்தால் நம்மை மிரட்டினாலும், நாம் அவர்களைப் பயப்படக்கூடாது; ஏனெனில் அவர்கள் சக்தியற்றவர்கள், மிரட்டுவதைத் தவிர அவர்களால் வேறு எதுவும் செய்ய முடியாது.

12. நாம் நமது முழு அக்கறையையும் உடலைக் காட்டிலும் ஆன்மாவுக்கே செலுத்த வேண்டும், உடலுக்குத் தேவையான அளவு சிறிதளவு நேரத்தை மட்டும் அனுமதிக்க வேண்டும்; மீதமுள்ள நேரத்தை நாம் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஆன்மாவுக்கே அர்ப்பணித்து, அதன் நன்மையை நாட வேண்டும், அதன் மூலம் அது உடல் இன்பங்களால் அடித்துச் செல்லப்படாமல், மாறாக உடலைத் தனக்குக் கீழ்ப்படியச் செய்ய வேண்டும். இயேசு, 'உங்கள் உயிரைப் பற்றியோ, நீங்கள் என்ன சாப்பிடுவீர்கள் என்றோ, உங்கள் உடையைப் பற்றியோ, நீங்கள் என்ன அணிவீர்கள் என்றோ கவலைப்படாதிருங்கள்' (மத்தேயு 6:25) என்று சொன்னபோது, இதைத்தான் குறிப்பிட்டார். – 'நீங்கள் என்ன சாப்பிடுவீர்கள் என்றோ, என்ன குடிப்பீர்கள் என்றோ தேடாதிருங்கள்; பெருமையுமடையாதிருங்கள். ஏனெனில், இவ்வுலகப் பிறர் இவை யாவற்றையும் தேடுகிறார்கள்; ஆனால் உங்களுக்கு இவை தேவை என்பதை உங்கள் பிதா அறிந்திருக்கிறார். ஆகையால், முதலாவது அவருடைய ராஜ்யத்தையும் அவருடைய நீதியையும் தேடுங்கள், அப்பொழுது இவை யாவும் உங்களுக்குக் கூடுதலாகக் கொடுக்கப்படும்" (லூக்கா 12:29–31).

13. கர்த்தரிடத்தில் விசுவாசமாயிருங்கள், அவரை நேசியுங்கள்; அசுத்தமான எண்ணங்கள் மற்றும் மாம்ச இச்சைகள் ஆகியவற்றிலிருந்து உங்களைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள், நீதிமொழிகளில் எழுதியிருக்கிறபடி – 'வயிற்றின் திருப்தியால் வஞ்சிக்கப்படாதிருங்கள்' (நீதிமொழிகள் 24:15); வீண் பெருமையைத் தவிர், இடைவிடாமல் ஜெபி; உறங்குவதற்கு முன்பும், விழித்தவுடன் பசும்புராணங்களைப் பாடு; வேதாகமத்தில் உனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கட்டளைகளை ஆராய்ந்து படி; பரிசுத்தவான்களின் கிரியைகளை மனதில் கொண்டிரு, அதனால் கட்டளைகளை நினைவில் கொண்ட உன் ஆத்துமா, பரிசுத்தவான்களின் உத்வேகத்தைத் தன் மாதிரியாகக் கொள்ளும். அப்போஸ்தலரின் அறிவுரையான, 'நீங்கள் கோபமாக இருக்கும்போது சூரியன் அஸ்தமிக்க வேண்டாம்' என்பதை நிறைவேற்றுவதில் குறிப்பாகக் கவனம் செலுத்துங்கள். (எபே. 4:26)—மேலும் இது ஒவ்வொரு கட்டளைக்கும் பொதுவாகச் சொல்லப்பட்டதாகக் கருதுங்கள், அதனால் நீங்கள் கோபமாக இருக்கும்போதும் மட்டுமல்ல, நமது வேறு எந்தப் பாவத்திலும் இருக்கும்போதும் சூரியன் அஸ்தமிக்கக்கூடாது; ஏனெனில், ஒரு பகல் நேர மீறலுக்காகச் சூரியனாலும், இரவு நேரப் பாவத்திற்காகச் சந்திரனாலும், அல்லது ஒரு தீய எண்ணத்திற்காகக் கூட நாம் தண்டிக்கப்படாமல் இருப்பது நல்லது மற்றும் அவசியமானது.

14. இதிலிருந்து தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள, திருத்தூதரின் வார்த்தையான 'உங்களை நீங்களே ஆராய்ந்து பாருங்கள்' (2 கொரி. 13:5) என்பதைக் கவனத்தில் கொண்டு கடைப்பிடிப்பது நல்லது. ஆகையால், ஒவ்வொருவரும் பகலும் இரவும் தங்கள் செயல்களை அன்றாடம் ஆராய்ந்து பார்க்கட்டும். ஒருவர் பாவம் செய்திருந்தால், பாவம் செய்வதை நிறுத்தட்டும்; பாவம் செய்யவில்லை என்றால், அதைப் பற்றிப் பெருமையடிக்காமல், நன்மையில் நிலைத்திருந்து, கவனக்குறைவுக்கு இடமளிக்காமல் இருக்கட்டும் – தன் சகோதரனைக் கண்டிக்காமலும், தன்னை நீதிமானென்று கருதாமலும், 'கர்த்தர் வரும் வரை' (1 கொரி. 4:5), அவர் மறைவானவைகளை ஆராய்வார். – நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பதைப் பற்றி நம்மிலேயே அறியாமல் இருப்பது அசாதாரணமானதல்ல. ஆனாலும், நாம் இதை அறியாதிருந்தாலும், கர்த்தர் அனைத்தையும் காண்கிறார். – ஆகையால், நியாயத்தீர்ப்பை கர்த்தரிடத்தில் விட்டு, நாம் ஒருவரையொருவர் இரக்கமுள்ளவர்களாய் இருக்கவும், 'ஒருவரையொருவர் சுமக்கவும்' (கலா. 6:2), நம்மேல் கடுமையாய் இராதிருக்கவும் செய்வோம்; நாம் எங்கே குறைவுபட்டாலும், அதைச் சரிசெய்ய முயற்சிப்போம்.

15. பாவத்திற்கு எதிராக நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள, பின்வருவனவற்றையும் நாம் கவனிக்க வேண்டும். உங்களில் ஒவ்வொருவரும், ஒருவருக்கொருவர் பகிர்ந்துகொள்ளும் நோக்கத்துடன், உங்கள் செயல்களையும் உள்ளுணர்வுகளையும் கவனிக்கவும் பதிவு செய்யவும்; அறியப்படுவோமே என்ற வெட்கத்தால், நாம் நிச்சயமாகப் பாவத்தை நிறுத்தி, எந்தத் தீய எண்ணங்களையும் வளர்க்காமல் இருப்போம் என்பதில் உறுதியாக இருங்கள். ஏனெனில், பாவம் செய்யும்போது, அதை மற்றவர்கள் பார்க்க வேண்டும் என்று யார் விரும்புவார்கள்? அல்லது, பாவம் செய்த பிறகு, அதை மறைப்பதற்காகப் பொய் சொல்வதை யார் விரும்பமாட்டார்கள்? நாம் ஒருவரையொருவர் கண்காணிப்பதன் மூலம் விலைமாது உறவில் ஈடுபடுவதைத் தவிர்ப்பது போலவே, நமது எண்ணங்களை ஒருவருக்கொருவர் பகிர்ந்து கொள்ளும் நோக்கத்துடன் நாம் பதிவு செய்தால், அறியப்படுவோம் என்ற வெட்கத்தால், அசுத்தமான எண்ணங்களிலிருந்து நம்மை எளிதாகப் பாதுகாத்துக் கொள்ள முடியும். – ஆகவே, எழுதுதல் நமது சக விசுவாசிகளின் கண்களாக இருக்கட்டும், அதனால், நாம் எழுதும்போது, மற்றவர்கள் நம்மைக் கவனிக்கும்போது நாம் உணரும் அதே கூச்சத்தை உணர்ந்து, எந்தத் தீய எண்ணங்களையும் வளர்க்காமல் இருக்க முடியும். நாம் நம்மை இந்த வழியில் ஒழுங்குபடுத்திக் கொண்டால், நமது உடல்களை அடக்கவும், கர்த்தருக்குப் பிரியமானவர்களாக இருக்கவும், சத்துருவின் தந்திரங்களை மிதிக்கவும் முடியும்.

16. இந்த முயற்சியில் முழு மனதுடன் இறங்குபவர்கள் மீதும், எந்தப் போரிலும் எதிரியை வெல்லும் வரை உறுதியாக நின்று, எந்தச் சூழ்நிலையிலும் அவனுக்கு இடமளிக்கக் கூடாது என்று ஆரம்பத்திலிருந்தே தீர்மானிப்பவர்கள் மீதும், பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபை எளிதாகப் பொழியப்படுகிறது என்று நான் நம்புகிறேன். இருப்பினும், அவர்களை அழைத்த பரிசுத்த ஆவியானவர், அவர்களுடைய மனந்திரும்புதல் போராட்டத்தில் நுழைவதை ஒரு இனிமையான அனுபவமாக மாற்றுவதற்காக, முதலில் எல்லாவற்றையும் அவர்களுக்கு எளிதாக்குகிறார், பின்னர் (அதன் எல்லா சிரமங்களுடன்) அதன் முழு உண்மையையும் அவர்களுக்குக் காட்டுகிறார். – எல்லா காரியங்களிலும் அவர்களுக்கு உதவுவதோடு, மனந்திரும்புதலின் முயற்சிகளின் தன்மையை அவர்களுக்கு உணர்த்துகிறார். மேலும், அவர்களைப் படைத்தவருமான கடவுளிடம் முழுமையான மனமாற்றத்திற்கு வழிநடத்தும் வரை, உடல் மற்றும் ஆத்துமா ஆகிய இரண்டிற்குமான வரம்புகளையும் ஒரு மாதிரியையும் அவர்களுக்கு நிர்ணயிக்கிறார். – இந்த நோக்கத்திற்காக, அவர்கள் தங்கள் உடலையும் ஆன்மாவையும் ஒழுக்கப்படுத்தும்படி அவர் தொடர்ந்து அவர்களைத் தூண்டுகிறார், அதனால் இரண்டும் சமமாகப் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டு, நித்திய ஜீவனுக்கான உரிமைச்செல்வத்திற்கு சமமாகத் தகுதியுடையவையாக மாறும்: (உடலை ஒழுக்கப்படுத்துதல்) – தொடர்ச்சியான நோன்பு, உழைப்பு மற்றும் அடிக்கடி இரவுக் காவல் மூலம்; மற்றும் ஆன்மாவை – ஆன்மீகப் பயிற்சிகள் மற்றும் உடல் மூலம் செய்யப்படும் அனைத்து சேவை (மற்றும் கீழ்ப்படிதல்) செயல்களிலும் விடாமுயற்சி மூலம். நாம் ஒவ்வொரு உடல் சார்ந்த பணியையும், அது பலனளிக்கும் என விரும்பினால், கவனக்குறைவாக எதையும் செய்யாமல், எல்லாவற்றையும் விடாமுயற்சியுடனும் தேவ பயத்துடனும் செய்ய முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

17. மனந்திரும்பியவர் இந்த முயற்சியை மேற்கொள்ளும்போது, அவரை மனந்திரும்பலுக்கு அழைத்த தேவ ஆவியானவர், தம்முடைய ஆறுதல்களை அவர் மீது பொழிந்து, பின்னோக்கித் திரும்பாமலும், இந்த உலகத்தின் எதற்கும் பற்றிக்கொள்ளாமலும் இருக்க அவருக்குக் கற்பிக்கிறார். – இந்த நோக்கத்திற்காக, அவர் ஆன்மாவின் கண்களைத் திறந்து, மனந்திரும்புதலின் முயற்சிகள் மூலம் அடையப்பட்ட தூய்மையின் அழகைக் காண அதை வழிவகுக்கிறார்; மேலும் அதன் மூலம், ஆன்மாவும் உடலும் ஒன்றாக முழுமையாகத் தூய்மையடைந்து, இரண்டும் தூய்மையில் ஒன்றாக மாறுவதற்காக, ஆன்மாவிற்குள் உடலுடன் சேர்ந்து முழுமையாகத் தூய்மையடைவதற்கான ஒரு தீவிர ஆர்வத்தை எழுப்புகிறார். – ஏனெனில், பரிசுத்த ஆவியானவரின் அறிவுறுத்தும் வழிகாட்டுதலின் நோக்கம் இதுவே: அவர்களை முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்தி, பாவச் வீழ்ச்சிக்கு முன்பு அவர்கள் இருந்த அந்தப் பழைய நிலைக்கு அவர்களை மீட்டெடுப்பது; சாத்தானின் பொறாமையால் களங்கப்பட்ட அனைத்தையும் அவர்களிடமிருந்து அகற்றி, அவர்களுக்குள் விரோதமான எதுவும் எஞ்சியிருக்காதபடி செய்வதாகும். – அப்போது உடல் எல்லா வகையிலும் மனதின் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்து, புனித ஆவியாரிடமிருந்து தொடர்ந்து கற்றுக்கொண்டு, திருத்தூதர் புனித பவுலின், 'உடலைக் கொன்று அடக்கி ஆள வேண்டும்' (1 கொரி. 9:27) என்ற உதாரணத்தைப் பின்பற்றி, உண்ணுதல், பருகுதல், உறக்கம் மற்றும் மற்ற எல்லா செயல்களிலும் தன்னை அதிகாரப்பூர்வமாக வழிநடத்தும்.

18. உடலில் மூன்று வகையான இறைச்சி சார்ந்த இயக்கங்கள் உள்ளன என்பது இரகசியமல்ல. – முதலாவது இயற்கையான இயக்கமாகும், இது உடலில் உள்ளார்ந்ததாகும், ஆனால் ஆன்மாவின் சம்மதமின்றி, பாவத்தை (மனசாட்சியை அழுத்தும்) உருவாக்காமல், அது உடலில் இருப்பதை உணரச் செய்கிறது, – உடலில் மற்றொரு அசைவு உணவு மற்றும் பானங்களின் அதிகப்படியான உண்ணலால் ஏற்படுகிறது, அப்போது உருவாக்கப்படும் இரத்தத்தின் வெப்பம் ஆன்மாவிற்கு எதிராக உடலுக்குள் சண்டையைத் தூண்டி, அதை அசுத்தமான ஆசைகள் பக்கம் சாய்க்கிறது. – இதனால்தான் திருத்தூதர் கூறுகிறார்: 'திராட்சைப் பழத்தால் குடிபோதையில் இருக்காதீர்கள், ஏனெனில் அதில் அறமற்ற களியாட்டங்கள் உள்ளன.' அவ்வாறே, இறைவன் நற்செய்தியில் தம் சீடர்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறார்: 'உங்கள் இதயங்கள் அதிகப்படியான உண்ணல், குடிப்பதால் பாரமாகிவிடாதபடி எச்சரிக்கையாக இருங்கள்' (லூக்கா 21:34). குறிப்பாக, துறவற வாழ்க்கையில் முழுமையான பரிசுத்தத்தையும் தூய்மையையும் அடையும் நோக்கத்தில் தங்கள் இதயங்களை நிலைநிறுத்தியவர்கள், அப்போஸ்தலனுடன், 'நான் என் உடலை அடக்கி ஆளுகிறேன்' (1 கொரி. 9:27) என்று சொல்லும் வகையில் எப்போதும் தங்களை நடத்திக்கொள்ள வேண்டும். மூன்றாவது சோதனை பொல்லாத ஆவிகளிடமிருந்து வருகிறது, அவை பொறாமை காரணமாக, மக்களை இந்த வழியில் சோதிக்கின்றன, மேலும் தூய்மையை நாடியவர்களை (அதாவது துறவிகளை) பலவீனப்படுத்த அல்லது தூய்மையின் வாசலில் நுழைய விரும்புகிறவர்களை (அதாவது, துறவற வாழ்க்கையில் புதிதாக நுழைபவர்களை) வழிமறக்க முயற்சிக்கின்றன.

19. இருப்பினும், ஒரு நபர் பொறுமையுடனும், கடவுளிடமிருந்து வரும் கட்டளைகள் மீதான அசைக்க முடியாத விசுவாசத்துடனும் தன்னை ஆயத்தப்படுத்திக் கொண்டால், பரிசுத்த ஆவியானவர் அத்தகைய உந்துதல்களிலிருந்து தனது ஆன்மாவையும் உடலையும் எவ்வாறு தூய்மைப்படுத்துவது என்பதை அவனது மனத்திற்குக் கற்பிப்பார். ஆனால், அவர் தனது உறுதியில் சோர்வடைந்து, தான் கேட்ட கட்டளைகள் மற்றும் விதிமுறைகள் குறித்து கவனக்குறைவாக இருக்க அனுமதித்தால், அப்போது தீய ஆவிகள் அவரை ஆட்கொள்ளத் தொடங்கும், அவரது முழு இருப்பையும் கைப்பற்றும், மேலும் அவரை அத்தகைய உந்துதல்களால் அவ்வளவு தூரம் களங்கப்படுத்தும், அதனால் அவரது வேதனைக்குள்ளான ஆன்மா எங்கு திரும்புவது என்று தெரியாமல் தவிக்கும், தனது விரக்தியில், எந்த உதவியும் எங்கிருந்து வரக்கூடும் என்பதைக் காண இயலாதிருக்கும்; அது தனது அறிவைப் பெற்று, கட்டளைகளின் பக்கம் திரும்பி, அவற்றின் நுகத்தை ஏற்றுக்கொண்டு (அல்லது கடமையின் வலிமையை உணர்ந்து), தேவ ஆவிக்குத் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்த பின்னரே, மீண்டும் ஒருமுறை இரட்சிக்கப்பட்ட மனப்பான்மையால் நிரப்பப்படுகிறது. அப்போதுதான் அது, சமாதானத்தை இறைவனிடம் மட்டுமே தேட வேண்டும் என்றும், இந்த வழியில் மட்டுமே அதற்கு சமாதானம் சாத்தியம் என்றும் உணர்கிறது.

20. பரிபூரணத் தூய்மையை நாடி, ஆன்மாவிலும் உடலிலும் சமமாகவும் இணக்கமாகவும் மனந்திரும்புதலின் பாடுகளைச் சுமப்பது அவசியம். மேலும், மனமானது தன்னைப் பற்றிய இரக்கமோ அல்லது இணக்கமோ இன்றி, உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தில் நுழையும் அளவுக்கு அருள் பெற்றபோது, அது ஆவியானவரின் உந்துதல்கள், வழிகாட்டுதல் மற்றும் வலுப்படுத்தலால் நிரம்புகிறது. அதன் மூலம், இதயத்தின் விருப்பங்களின் விளைவாக எழும் அனைத்து அசுத்தமான நாட்டங்களையும் ஆன்மாவிலிருந்து வெற்றிகரமாகத் தடுக்கத் தொடங்குகிறது. அடையாளம் காணப்பட்ட கட்டளைகளைக் கடுமையாகக் கடைப்பிடிக்கும் உறுதியின் பொருட்டு, இந்த ஆவியானது மனதோடு (அல்லது மனித ஆன்மாவோடு) இணைந்து, ஆன்மாவிலிருந்து அனைத்துப் பேராவல்களையும், அதாவது உடலிலிருந்து கலக்கும் பேராவல்களையும், உடலுக்குச் சார்பற்றதாகத் தனக்குள் தன்னிச்சையாக இருக்கும் பேராவல்களையும் விரட்டும்படி அதை இயக்குகிறது. தலை முதல் கால் வரை தன் உடலை ஒழுக்கமாக வைத்திருக்க அது அவனுக்குக் கற்பிக்கிறது: அவன் கண்கள், அவை தூய்மையுடன் பார்க்கும்படியாக; அவன் காதுகள், அவை அமைதியானவற்றைக் கேட்கும்படியாகவும், பழிச்சொல், வதந்தி மற்றும் அவதூறில் இன்பம் காணாமல் இருக்கவும்; – நாக்கு, அது நல்லதை மட்டுமே பேச வேண்டும், ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் ஆராய்ந்து பேச வேண்டும், மேலும் அசுத்தமான அல்லது உணர்ச்சிப்பூர்வமான எதுவும் பேச்சில் நுழைய அனுமதிக்கக்கூடாது; கைகள், அவை முதன்மையாக ஜெபத்திற்காகவும், இரக்கம் மற்றும் தாராளவாத செயல்களுக்காகவும் மட்டுமே அசைக்கப்பட வேண்டும்; உணவு மற்றும் பானங்களை உட்கொள்வதில் சரியான எல்லைகளுக்குள் இருக்கும் ஒரு வயிறு, உடலைத் தாங்குவதற்குத் தேவையானதை மட்டுமே எடுத்துக்கொண்டு, காமம் அல்லது பேராவலை இந்த அளவைத் தாண்ட அனுமதிக்காதது; நல்ல செயல்களின் சேவை நோக்கி, சரியான பாதையில் நடக்கும் மற்றும் கடவுளின் சித்தத்தின்படி செல்லும் பாதங்கள். இதன் மூலம், உடல் எல்லா வகையான நன்மைகளுக்கும் பழகி, பரிசுத்த ஆவியானவரின் வல்லமைக்குக் கீழ்ப்படிந்து, பரிவர்த்தனை அடைகிறது. அதன் விளைவாக, நீதியுள்ளவர்களின் உயிர்த்தெழுதலின்போது அது பெறவிருக்கும் ஆவிக்குரிய உடலின் குணங்களில், ஓரளவிற்குப் பங்குகொள்கிறது.

21. சுட்டிக்காட்டப்பட்டபடி, ஆன்மாவிற்கு அதன் சொந்த உணர்ச்சிகள் உள்ளன, அவை: பெருமை, வெறுப்பு, பொறாமை, கோபம், மனச்சோர்வு மற்றும் அதுபோன்ற பிற விஷயங்கள். ஆத்துமா தன் முழு வலிமையோடும் தேவனுக்குத் தன்னை ஒப்புக்கொடுக்கும்போது, எல்லாவற்றையும் இரக்கமுள்ளவராகிய தேவன் அதன் மீது உண்மையான மனந்திரும்புதலின் ஆவியைப் பொழிகிறார், மேலும் எல்லாப் பாவ உணர்வுகளிலிருந்தும் அதைத் தூய்மைப்படுத்துகிறார், அவற்றைப் பின்தொடராமல் இருக்கக் கற்றுக்கொடுக்கிறார், மேலும் அதன் வழியில் இடைவிடாமல் தடைகளை ஏற்படுத்துகிற, சோதனைகள் மூலம் அதை மீண்டும் தங்களுக்குள் இழுக்க முயற்சிக்கும் எதிரிகளை வென்று வெற்றிபெற வலிமையை அளிக்கிறார். மேலும், அவள் தனது மனமாற்றத்திலும், தன்னைத் திருத்திக்கொள்ளக் கற்பிக்கும் பரிசுத்த ஆவிக்கு மனமுவந்து கீழ்ப்படிவதிலும் உறுதியாக நிலைத்திருந்தால், இரக்கமுள்ள சிருஷ்டிகர், நீண்ட நோன்புகள், அடிக்கடி செய்யும் ஜெபக்காவல்கள், தேவ வார்த்தையில் கற்பித்தல் போன்ற ஒவ்வொரு கடினத்தன்மை மற்றும் தேவையுடனும் மேற்கொள்ளப்படும் அவளுடைய உழைப்புகளுக்காக, அவள் மீது இரக்கப்படுவார் – தடையற்ற ஜெபத்தில், எல்லா உலக இன்பங்களையும் துறந்து, தூய இதயத்துடன் அனைவருக்கும் சேவை செய்து, பணிவிலும் ஆவியின் வறுமையிலும் நிலைத்திருந்தால், பேரருளாளர் ஒரு கருணைப் பார்வையை அவள் மீது செலுத்தி, தன் கருணையால் எல்லாத் தீயுந்துதல்களிலிருந்தும் அவளை விடுவித்து, அவளுடைய எதிரிகளின் கைகளிலிருந்து அவளைக் காப்பாற்றுவார்.

22. பிதாவாகிய தேவன், தம்முடைய கிருபையில், தம்முடைய ஒரேபேறான குமாரனை 'பாதுகாக்காமல்' (ரோமர் 8:32) நம்முடைய பாவங்களிலிருந்தும் அக்கிரமங்களிலிருந்தும் நம்மை இரட்சிக்க அவரை ஒப்புக்கொடுத்தார். மேலும் தேவனுடைய குமாரன், நம்முடைய நிமித்தமாகத் தம்மைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, நம்முடைய ஆவிக்குரிய பலவீனங்களைக் குணப்படுத்தி, நம்முடைய பாவங்களிலிருந்து நம்முடைய இரட்சிப்பை உறுதிசெய்தார், ஆகவே, நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தில் நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன், தேவனுடைய இந்த மகா கிரியையை அறிந்து, எப்போதும் அதை உங்கள் மனதில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்; அதாவது, வாரமாகிய தேவன், நமது நிமித்தமாக, பாவத்தைத் தவிர மற்ற எல்லா விதத்திலும் நம்மைப் போல ஆனார். ஆகவே, பகுத்தறிவு பெற்றவர்கள், கர்த்தர் நம்மிடம் வருவதன் வல்லமையின் மூலம் (பாவத்திலிருந்து) உண்மையாகவே விடுதலையாக, இதை ஞானமாகப் புரிந்துகொண்டு, ஆர்வமாக முயலுதல் பொருத்தமானது. இந்த ஏற்பாட்டைச் சரியாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டவர்களே அவருடைய ஊழியர்கள். ஆனால் இந்த நிலை இன்னும் பரிபூரணம் அல்ல. பரிபூரணம் என்பது குமாரத்துவத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது – மேலும் அது தகுந்த நேரத்தில் வரும் பரிசுத்தமாக்கலே ஆகும். இவ்வாறு, நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து, தமது சீடர்கள் ஏற்கெனவே குமாரத்துவத்தை அடைந்து, பரிசுத்த ஆவியினால் கற்பிக்கப்பட்டு, தம்மைத்தாமே அறிந்துகொண்டதைக் கண்டு, அவர்களிடம், 'நான் இனி உங்களை ஊழியர்களென்று சொல்லுகிறதில்லை, பிரியமானவர்களென்றும் சகோதரர்களென்றும் சொல்லுகிறேன்; ஏனெனில் பிதாவானவரிடத்தில் நான் கேட்டவைகளையெல்லாம் உங்களுக்கு அறிவித்தேன்' (யோவான் 15:15) என்றார். மேலும், கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் தாங்கள் என்னவாக மாறியிருக்கிறோம் என்பதை உணர்ந்தவர்கள் தங்கள் குரலை உயர்த்தி, 'பயத்தில் மீண்டும் வீழ்வதற்கான அடிமைத்தன ஆவியை நாங்கள் பெறவில்லை, மாறாக, "அப்பா, பிதாவே!" என்று கூப்பிடும் தத்தெடுப்பு ஆவியைப் பெற்றிருக்கிறோம்' (ரோமர் 8:15) என்று கூறினர். ஆகவே, (பாவத்திலிருந்து) எழுந்திருக்க முழுமையான மற்றும் உண்மையான ஆயத்தத்தை யார் காட்டவில்லையோ, அவர் அறிந்துகொள்ளட்டும், இரட்சகராகிய கர்த்தருடைய வருகை அவருக்குத் தண்டனையாக இருக்கும். ஏனெனில் ஆரம்பத்திலேயே சின்னான் பாடினான்: 'இதோ, இந்தக் குழந்தை இஸ்ரவேலில் அநேகரின் வீழ்ச்சிக்கும் எழுச்சிக்கும், மற்றும் மறுதலிக்கப்படும் ஒரு அடையாளத்திற்கும் நிர்ணயிக்கப்பட்டவர்' (லூக்கா 2:34). மேலும் பிற்காலத்தில் திருத்தூதர்கள் அறிவித்தார்கள்: 'ஏனெனில், ஒருவருக்கு நாங்கள் மரணத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் மரணத்தின் வாசனையாகவும், மற்றொருவருக்கு வாழ்விற்கு இட்டுச் செல்லும் வாழ்வின் வாசனையாகவும் இருக்கிறோம்' (2 கொரி. 2:16).

23. சத்தியத்தின் எதிரிகள் சத்தியத்தை அழிக்கத் தொடர்ந்து முயற்சி செய்கிறார்கள் என்பது உங்களுக்கு இரகசியமல்ல. இருப்பினும், கடவுள் உலகின் தொடக்கத்திலிருந்தே தம்முடைய படைப்பை எப்போதும் கவனித்து வந்திருக்கிறார், மேலும் தம்முடைய படைப்பாளரிடம் தங்கள் முழு இதயத்துடனும் நெருங்கியவர்களுக்கு, அவரை எப்படி கனப்படுத்த வேண்டும் என்பதைக் கற்றுக் கொடுத்திருக்கிறார். ஆனால், மாம்சத்தின் இச்சைகள் மற்றும் நமக்கு விரோதமாகப் போராடும் பகைவர்களின் பொல்லாங்கு காரணமாக, ஆன்மாவின் நல்ல விருப்பங்கள் தங்கள் பலனை இழந்தபோதும், மக்கள் தங்கள் இயல்பாலும் நோக்கத்தாலும் தங்களுக்குரியதைப் புரிந்துகொள்ளக்கூட முடியாதபோதும், தங்கள் உண்மையான நிலைக்குத் தங்களைத் திரும்பப் பெறுவதற்காகப் பாவங்களிலிருந்து தங்களை விடுவித்துக் கொள்வது பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம்: அப்போது கடவுள் அவர்கள் மீது இரக்கங்கொண்டு, எழுதப்பட்ட சட்டம் மூலம் கடவுளுக்குரிய உண்மையான ஆராதனையை அவர்களுக்குக் கற்பித்தார். இதுவும் பயனளிக்காமல் போனபோது, அந்தக் காயம் பரவி வருவதையும், அதற்குத் தீர்க்கமான குணமளிப்பு தேவை என்பதையும் கண்ட கடவுள், நமது ஒரே குணப்படுத்தும் இறைவனாகிய தம்முடைய ஒரே பேறான குமாரனை அனுப்பத் தீர்மானித்தார்.

24. இயேசு கிறிஸ்துவின் மீதான அன்பினால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, நமது காலங்களை நான் நோக்கும்போது, நான் மாறி மாறி மகிழ்ச்சியையும், புலம்பலையும், அழுகையையும் அனுபவிக்கிறேன். நமது மக்களில் மிகப் பலர் பக்திக்குரிய ஆடையை (துறவறையை) தங்களுக்கு அணிந்துள்ளனர். ஆயினும், இவர்களில், சிலர் மட்டுமே தங்கள் முழு இதயத்துடனும் அவ்வாறு செய்துள்ளனர், மேலும் கர்த்தராகிய இயேசுவின் வருகையால் கொண்டுவரப்பட்ட இரட்சிப்பைப் பெறத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்டுள்ளனர். மேலும் இவர்களே நான் களிகூரும் நபர்கள். மற்றவர்களோ, தங்கள் சபதத்தின் வல்லமையை இகழ்ந்து, மாம்சத்தின் விருப்பத்திற்கும் தங்கள் சொந்த இருதயத்தின் நாட்டங்களுக்கும் ஏற்ப நடக்கிறார்கள் – அதன் மூலம் கர்த்தருடைய வருகை அவர்களுக்குத் தண்டனையாக மாறிவிட்டது. மேலும் இவர்களே நான் புலம்புவதற்குக் காரணம். இறுதியாக, தங்கள் உழைப்பிற்குத் தேவைப்படும் நீண்ட காலத்தைக் கருத்தில் கொண்டு மனந்தளர்ந்து போன மற்றவர்களும் உள்ளனர்; இந்தக் காரணத்திற்காக அவர்கள் தேவபக்தியின் ஆடையைக் களைந்துவிட்டு, ஒருவிதத்தில் வாயடைத்துப் போனவர்களாக ஆகிவிட்டனர். இவர்களையே நான் அழுது புலம்புகிறேன், ஏனெனில் நம் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் வருகை இவர்களுக்கு ஒரு கண்டனமாக மாறிவிட்டது.

25. உங்கள் இருதயங்களில், நம்முடைய ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து பூமிக்குக் கொண்டுவர வந்த அக்கினியை (லூக்கா 12:49) தேவன் மூட்டுவாரென்று, உங்களுக்காக நான் என் முழு வல்லமையோடும் தேவனிடம் ஜெபிக்கிறேன்; அதனால் நீங்கள் உங்கள் நோக்கங்களையும் உணர்வுகளையும் சரியாக ஆளவும், நன்மையையும் தீமையையும் பிரித்தறியவும் கூடும்.

26. காற்று சீராக வீசும்போது, எந்த மாலுமியும் தன்னைப் பற்றிப் பெருமையாக நினைத்து, தன் திறமைகளைப் பற்றிப் பெருமையடித்துக் கொள்ளலாம்; ஆனால், காற்று திடீரென மாறும்போதுதான் அனுபவம் வாய்ந்த படகு ஓட்டுநரின் திறமை வெளிப்படுகிறது.

27. கர்த்தருக்குப் பயந்து அவருடைய கற்பனைகளைக் காக்கும் எவரும் தேவனுக்கு ஊழியக்காரர். ஆனால், நாமும் காணப்படும் இந்த ஊழியம் அடிமைத்தனம் அல்ல, அது குமாரத்துவத்திற்கு வழிவகுக்கும் நீதியுள்ளது. நமது ஆண்டவர், திருத்தூதர்களாகிய அபேலியூன், அனனியா, மத்தேயு, யாக்கோபு, யோவான், பவுல் ஆகியோரைத் தேர்ந்தெடுத்து, நற்செய்தியை அவர்களுக்கு ஒப்படைத்தார். அவர்கள் நமக்குக் கொடுத்த கட்டளைகள், நமது இச்சைகள் அனைத்தையும் அடக்கி, நற்பண்பின் மகிமையான சேவையைச் செய்வதற்காக, நமக்கு ஒரு மகிமையான ஊழியத்தை நிலைநாட்டியுள்ளன. ஆனால் நாம் கிருபைக்கு நெருக்கமாகச் செல்லும்போது, நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து, தம்முடைய திருத்தூதர்களிடம் சொன்னது போலவே நம்மிடமும் சொல்வார்: 'நான் இனி உங்களை ஊழியர்கள் என்று அழைக்கவில்லை, ஆனால் என் நண்பர்கள் மற்றும் சகோதரர்கள் என்று அழைக்கிறேன்; ஏனெனில் என் பிதாவிலிருந்து நான் கேட்ட அனைத்தையும் உங்களுக்கு அறிவித்தேன்' (யோவான் 15:15). கிருபைக்கு நெருங்கி வந்தவர்கள், பரிசுத்த ஆவியானவரின் இயக்கங்களை அனுபவத்தின் மூலம் அறிந்து, தங்களின் சொந்த ஆன்மீக இயல்பைப் புரிந்துகொள்கிறார்கள்; இதைப் புரிந்து அறிந்துகொண்ட பிறகு, அவர்கள் கூப்பிட்டு, 'அச்சத்திற்கு வழிவகுக்கும் அடிமைத்தனத்தின் ஆவியை நாங்கள் பெறவில்லை, மாறாக, "அப்பா, பிதாவே!" என்று கூப்பிடும்படி செய்யும் குமாரராக ஏற்றுக்கொள்ளும் ஆவியைப் பெற்றிருக்கிறோம்' (ரோமர் 8:15) என்று கூறுகிறார்கள்.

28. தேவன் தம்முடைய கிருபையின் கிரியைகளினால் அனைவரையும் வழிநடத்துகிறார். ஆகையால், சோம்பலாயிராதீர்கள் அல்லது மனந்தளர்ந்து போகாதீர்கள், ஆனால் எப்படிச் செயல்படுவது என்பதை நீங்கள் அறிந்துகொள்ளும்படி, பரலோகத்திலிருந்து உதவி அனுப்பும்படி பிதாவாகிய தேவனுடைய நன்மையை இரவும் பகலும் கெஞ்சி தேவனிடம் கூப்பிடுங்கள். 'உங்கள் கண்கள் உறங்கட்டும், உங்கள் இமைகள் தூங்கட்டும்' (சங். 131:4) என்று இருக்காதீர்கள், மாறாக நீங்கள் தேவனைத் தரிசிக்கும்படியாக உங்களை ஒரு பரிசுத்த பலியாகக் கொடுப்பதில் தீவிரமுள்ளவர்களாக இருங்கள். ஏனெனில், அப்போஸ்தலர் கூறுவதுபோல, பரிசுத்தமின்றி யாரும் தேவனைக் காண முடியாது (எபி. 12:14).

29. நாம் சோம்பேறியாகவும் கவனக்குறைவாகவும் இருப்பதைப் பார்க்கும்போது, எல்லாப் புனிதர்களும் துயரப்பட்டு, அழுது, புலம்புகிறார்கள்; ஆனால் நாம் நேர்மையுள்ளவர்களாக மாறி, பரிபூரணத்தில் வளர்வதைப் பார்க்கும்போது, அவர்கள் மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள், மேலும் அந்த மகிழ்ச்சியில், அவர்களில் பலர் படைப்பாளரிடம் நமக்காகத் தடையற்ற பிரார்த்தனைகளைச் செலுத்துகிறார்கள். அப்பொழுது கர்த்தர் நமது நற்செயல்களாலும், புனிதர்களின் சாட்சிகளாலும் மற்றும் ஜெபங்களாலும் ஆறுதல் அடைந்து, நம்மேல் எல்லா வகையான வரங்களையும் பொழிகிறார்.

30. யார் ஒருவர் தன் முழு இதயத்துடன், பௌதிகமான மற்றும் உலகியல் சார்ந்த மாம்சத்தின் இயல்பிற்கும், அதன் அனைத்து அசைவுகளுக்கும் செயல்களுக்கும் வெறுப்பை வளர்க்கவில்லையோ—மேலும் யாருடைய மனமும் அனைவரின் பிதாவிடம் துயரத்தால் அசைக்கப்படவில்லையோ—அவர் இரட்சிப்பை அடைய முடியாது. ஆனால் இதைச் செய்பவர்கள் மீது, நமது ஆண்டவர் அவர்கள் உழைப்பின் மீது கருணை கூர்ந்து, அவர்களுக்குக் கண்ணுக்குத் தெரியாததும், உடலற்றதும் ஆன ஒரு நெருப்பை அருள்வார்; அது அவர்களுக்குள் இருக்கும் எல்லாப் பாவ உணர்வுகளையும் அழித்து, அவர்களின் மனதை முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்தும். அப்போது நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் ஆவியானவர் அவர்களுக்குள் வசித்து, அவர்களுடன் நிலைத்திருப்பார்; தகப்பனைத் தகுதியான விதத்தில் ஆராதிக்க அவர்களுக்குக் கற்பிப்பார். ஆனால் நாம் நமது பௌதீக மாம்சத்தில் ஈடுபட்டு இருக்கும் வரை, நாம் கடவுளுக்கும், அவருடைய தூதர்களுக்கும், எல்லாப் புனிதர்களுக்கும் எதிரிகளாகவே இருக்கிறோம். ஆகவே, நம்முடைய ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தில் நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்: உங்கள் ஜீவனையும் உங்கள் இரட்சிப்பையும் குறித்து அலட்சியமாயிராதீர்கள்; முடிவில்லாத நித்தியத்தன்மையை இந்தக் கணநேர வாழ்வு கொள்ளையிடவும், எல்லையற்றதும் விவரிக்க முடியாததுமான ஒளியின் ராஜ்யத்தை இந்த மாம்ச உடம்பு உங்களிடமிருந்து பறிக்கவும் இடமளிக்காதீர்கள். உண்மையாகவே, புனிதர்களின் செயல்களைத் தேர்ந்தெடுத்துச் செய்வதற்கான சுதந்திரம் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும்போது, நாம், ஒயின் குடித்தது போலப் பாவ உணர்ச்சிகளால் மயங்கி, உயர் மகிமையைத் தேட நமது மனதை உயர்த்த மறுக்கிறோம்; நாம் புனிதர்களின் செயல்களைப் பின்பற்றவோ அல்லது அவர்களின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்தொடரவோ மறுக்கிறோம், அதனால், அவர்களின் செயல்களுக்கு வாரிசுகளாகி, அவர்களுடன் நித்தியப் பாரம்பரியத்தைப் பெற முடியும்.

31. உங்களில் குடியிருக்கும் கிருபையைப் பெற்று, நீங்கள் பெரிய ஆசீர்வாதங்களைப் பெற்றுள்ளீர்கள். இருப்பினும், 'உயரத்திலிருந்து விடியல்' என்று அழைக்கப்படும், உங்களை 'சந்தித்த' (லூக்கா 1:78) அவருக்காக நீங்கள் விடாமுயற்சியுடன் உழைக்க வேண்டும், அதன் மூலம் நீங்கள் அவருக்குப் பரிசுத்தமானதும் குற்றமற்றதுமான பலியாக மாற முடியும். நமது இயல்பு அதன் உயரங்களிலிருந்து அவமானம் மற்றும் வறுமையின் ஆழங்களுக்குள் எவ்வாறு வீழ்ந்தது என்பதையும், இரக்கமுள்ள கடவுள் மோசே மற்றும் பிற தீர்க்கதரிசிகளின் கைகள் மூலம் அதன் மீது தம்முடைய சட்டங்களை எவ்வாறு விதித்தார் என்பதையும் நாம் அறிவோம்; ஆனால் சமீப காலங்களில் அவர், தம்முடைய ஒரேபேறான குமாரன் மூலமாக அவ்வாறு செய்துள்ளார், அவர் நம்முடைய தலைமை ஆசாரியர்களின் உச்ச தலைவர், நம்முடைய உண்மையான மருத்துவர், நம்முடைய பலவீனங்களைக் குணப்படுத்தக்கூடிய ஒரே ஒருவர், மேலும் அவர் நம்முடைய மாம்சத்தை எடுத்துக்கொண்டு, நமக்காகவும் நம்முடைய பாவங்களுக்காகவும் தம்மை ஒப்புக்கொடுத்தார்; அவருடைய மரணத்தினால் நாம் இரட்சிக்கப்படுகிறோம். ஆகவே, கவனமாயிருங்கள், ஒரு காலத்தில் பகுத்தறிவுள்ளவர்களாக இருந்த நாம், பகைவனாகிய தீயவனும், பொய்யின் பிதாவாகிய அவனுடைய சித்தத்தின்பால் கொண்டிருந்த நம்முடைய சாயலின் காரணமாக பகுத்தறிவற்றவர்களாக மாறிய பிறகு, நம்முடைய புறத்திலும் அகத்திலும் நம்முடைய சிருஷ்டிகருடைய கட்டளைகளையும், அவர் நம்மைப் பார்வையிட்ட விதத்தையும் கவனமாக ஆராய்ந்து பாருங்கள்.

32. எத்தனை பல்லாயிரம் தீய பேய்கள் இருக்கின்றன, மேலும் அவற்றின் தந்திரங்களின் வகைகள் எத்தனை எண்ணற்றவை! நாம் நமது உணர்ச்சிகளையும் நமது வெட்கத்தையும் அறிந்துகொண்டு, அவை நம்மை வழிநடத்தும் தீச்செயல்களைத் தவிர்க்க இப்போது முயற்சி செய்து, அவை நம்மில் விதைக்கும் தீய ஆலோசனைகளுக்குச் செவிசாய்க்காமல் இருப்பதைக் கண்ட பிறகும்—அவை ஓயவில்லை, மாறாக, தங்கள் விதி ஏற்கனவே மாற்ற முடியாதபடி முத்திரையிடப்பட்டுவிட்டது என்றும், தங்கள் பாரம்பரியம் நரகம் தான் என்றும், தங்கள் தீவிரமான தீய எண்ணம் மற்றும் (கடவுளுக்கு எதிரான) வெறுப்பின் காரணமாக அறிந்துகொண்டு, தங்கள் வேலையைத் தீவிரமான முனைப்புடன் தொடங்கிவிட்டனர். கர்த்தர் உங்கள் இருதயங்களின் கண்களைத் திறக்கட்டும், அப்பொழுது பேய்களின் தந்திரங்கள் எத்தனை அநேகமானவை என்றும், அவை ஒவ்வொரு நாளும் நமக்கு எவ்வளவு தீங்கு விளைவிக்கின்றன என்றும் நீங்கள் காண்பீர்கள் – மேலும் அவர் உங்களுக்கு விழிப்புள்ள இருதயத்தையும் பகுத்தறிவுள்ள ஆவியைக் கொடுக்கட்டும், அப்பொழுது நீங்கள் எல்லா நேரங்களிலும் பேய்களின் பொறாமையிலிருந்தும் அவற்றின் தீய ஆலோசனையிலிருந்தும் உங்களைக் காத்து, உங்களை ஒரு ஜீவனுள்ளதும் குந்தகமற்றதுமான பலியாக தேவனுக்கு அர்ப்பணிக்கலாம், அவர்களின் இரகசியத் திட்டங்கள் மற்றும் மறைமுகமான தீய நோக்கங்கள், அவர்களின் வஞ்சகமான பொய்கள் மற்றும் இறை நிந்தனை எண்ணங்கள், ஒவ்வொரு நாளும் அவர்கள் நமது இதயங்களில் விதைக்கும் நுட்பமான ஆலோசனைகள், அவர்கள் நம்மைத் தூண்டுகின்ற கோபம் மற்றும் அவதூறு, இதன் மூலம் நாம் மற்றவர்களை அவதூறு செய்து, நம்மை மட்டும் நியாயப்படுத்திக் கொள்ளலாம், மற்றவர்களைக் கண்டனம் செய்து, அவர்கள் ஒருவரையொருவர் அவதூறு செய்யும்படி தூண்டுவதற்காகவும், அல்லது, இனிமையாகப் பேசிக்கொண்டு, நம் இதயங்களில் கசப்பை வளர்த்துக் கொள்வதற்காகவும் , தங்கள் அண்டை வீட்டாரின் வெளித்தோற்றத்தைக் கண்டனம் செய்வதற்காகவும், தங்களுள் ஒரு வேட்டையாடுபவரை வளர்த்துக் கொள்வதற்காகவும், அவர்கள் தங்களுக்குள் சண்டையிட்டு, ஒருவருக்கொருவர் எதிராகச் செல்வதற்காகவும், தங்கள் விருப்பப்படி செயல்படவும், தங்களை மிகவும் நீதியுள்ளவர்களாகக் காட்டிக்கொள்ளவும் விரும்புவதற்காகவும். பாவ எண்ணங்களில் மகிழ்ச்சியடையும் எந்தவொரு நபரும், தங்கள் எதிரிகளால் தங்களுக்குள் விதைக்கப்பட்டவற்றில் மகிழ்ச்சி அடையும்போதும் (அவற்றுடன் பச்சாதாபம் கொள்ளும்போதும்), மேலும் வெளிப்புறச் செயல்கள் மூலம் மட்டுமே தங்களைத் தற்காத்துக் கொள்ள முயலும்போதும், தானாகவே வீழ்ச்சியடைகிறார்; ஏனெனில், உள்ளுக்குள் எல்லா விதமான தீமையையும் கற்பிக்கும் ஒரு தீய ஆவியின் வசிப்பிடமாக அவர் இருக்கிறார். அத்தகைய நபரின் உடல் வெட்கக்கேடான அவமானத்தால் நிரம்பும் – ஏனெனில், இப்படிப்பட்டவர் தன்னை விட்டு விரட்டாத பேயுலகப் பேராவல்களால் வெல்லப்படுகிறார். பிசாசுகள் கண்ணுக்குத் தெரியாதவை; ஆனால் நமது ஆன்மாக்கள் அவர்களிடமிருந்து இருண்ட எண்ணங்களைப் பெறும்போது, நாம் அவர்களுக்கு உடல்களாக மாறுகிறோம்; ஏனெனில், இந்த எண்ணங்களைப் பெற்றதன் மூலம், நாம் அந்தப் பிசாசுகளையே ஏற்றுக்கொள்கிறோம், மேலும் அவர்களை உடலில் வெளிப்படுத்துகிறோம்.

33. பகுத்தறிவு மற்றும் அழியாத இயல்பு நமது அழியும் உடலுக்குள் மறைந்திருக்கிறது, அதன் மூலம் அதன் செயல்களை அது வெளிப்படுத்த முடியும். ஆகையால், இந்த உடலை நறுமணப் பலியாக ஆக்கி, உங்கள் எண்ணங்கள் அனைத்தையும் உங்கள் தீய ஆலோசனைகளையும் அதன் மீது அர்ப்பணியுங்கள், மேலும், அவற்றை கர்த்தருடைய சந்நிதியில் வைத்து, உங்கள் இருதயத்துடனும் சித்தத்துடனும் அவருக்கு உயர்ந்து, அவர் உங்களிடத்தில் மேலிருந்து தம்முடைய அசரீர அக்கினியை அனுப்பும்படி அவரை வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்; அது இந்த பலிபீடத்தின் மீதுள்ள அனைத்தையும் எரித்து, அதைத் தூய்மைப்படுத்தும். மேலும், உன் பகைவர்களாகிய பாகால் குருக்கள், தீர்க்கதரிசியாகிய எலியாளின் கைகளில் பட்டது போல (1 ராஜாக்கள் 18:25 மற்றும் அதற்குப் பின்), உன் கைகளால் நடுங்கி அழிந்து போவார்கள். அப்பொழுது, தெய்வீக ஜலங்களிலிருந்து வெளிவரும் ஒரு மனிதனை நீர் காண்பீர், அவர் உம்மீது ஆவிக்குரிய மழையைப் பெய்விப்பார்—அது, ஆறுதலளிப்பவரின் ஆவியின் தெளிப்பாகும்.

34. பெருமையின் காரணமாகத் தனது தெய்வீகப் பதவியிலிருந்து வீழ்ந்த சாத்தான், கர்த்தரிடம் முழு இதயத்துடன் நெருங்க விரும்பும் அனைவரையும், தான் வீழ்ந்த அதே வழிகளான பெருமையாலும் வீண் மகிமையை விரும்புவதாலும், அழிவுக்குள் வழிநடத்த இடைவிடாது முயற்சிக்கிறான். இந்த வழிகளால்தான் பேய்கள் நம்மேல் தாக்குதல் நடத்துகின்றன; இவற்றாலும் இவை போன்ற பிற வழிகளாலும்தான் அவை நம்மைக் கடவுளிடமிருந்து விலக்க முயல்கின்றன. மேலும், தன் சகோதரனை நேசிப்பவன் கடவுளையும் நேசிக்கிறான் என்பதை அறிந்து, அவை நம் இதயங்களில் ஒருவருக்கொருவர் வெறுப்பை விதைக்கின்றன – சிலரால் தங்கள் சகோதரனைப் பார்க்கவோ அல்லது அவனுடன் ஒரு வார்த்தை பேசவோ கூட முடியாத அளவிற்கு. உண்மையிலேயே பல பெரிய மனிதர்கள் நற்பண்புக்காகக் கடுமையாக உழைத்துள்ளனர், ஆனால் தங்களின் சொந்தப் புரிதலின்மையால் தங்களைத் தாங்களே அழித்துக் கொண்டனர். உங்களிடையேயும் இது நிகழ்ந்தால் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை; உதாரணமாக, நற்செயல்களில் ஆர்வம் குறைந்து, உங்கள் உள்ளத்தில் நற்பண்பு இருப்பதாக நீங்கள் நினைத்தால் போதும். ஏனெனில், நீங்கள் கடவுளுக்கு நெருக்கமானவர்களாகவும் ஒளியில் வசிப்பவர்களாகவும் நினைத்து, இந்தத் தீயவனின் பாடுகளுக்குள் (பெருமைக்குள்ளாக) ஏற்கனவே விழுந்துவிட்டீர்கள்; ஆனால் உண்மையில் நீங்கள் இருளில் இருக்கிறீர்கள். நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து, தம்முடைய வஸ்திரங்களைத் தரித்து, ஒரு துண்டால் இடுதைக் கட்டிக்கொண்டு, ஒரு பாத்திரத்தில் தண்ணீர் ஊற்றி (யோவான் 13:4-5), தமக்குக் கீழிருந்தவர்களின் பாதங்களைக் கழுவத் தூண்டியது, நமக்குத் தாழ்மையைக் கற்பிக்க அல்லவா? ஆம்—அவர் அப்போது செய்ததன் மூலம் இதை நமக்கு ஒரு முன்மாதிரியாக வைத்தார். உண்மையில், முதல் தரவரிசையில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட விரும்பும் அனைவரும் பணிவைக் கொண்டிருப்பதன் மூலமே இதை அடைய முடியும்; ஏனெனில், ஆரம்பத்தில், பெருமையின் ஆவியே அவரை வானத்திலிருந்து கீழே தள்ளியது. ஆகவே, ஒருவன் தன் முழு இருதயத்தோடும், முழு மனதோடும், முழு ஆவியோடும், முழுப் பிராணனோடும், சரீரத்தோடும் கூடிய மிகுந்த தாழ்மையுடையவனாக இல்லாவிட்டால், அவன் தேவனுடைய ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிக்கமாட்டான்.

35. நாம் நம்முடைய சிருஷ்டிகருக்கு உண்மையாகவே நெருங்க விரும்பினால், ஆன்மீக நியமத்தின்படி நமது ஆன்மாக்களைப் பாவ உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுவிக்கப் பாடுபட வேண்டும். ஏனெனில், நமது தீச்செயல்கள், பாவ உணர்ச்சிகளில் நாம் ஈடுபடுவது, மற்றும் அநேகமான பிசாசுக்களின் சோதனைகள் ஆகியவற்றின் காரணமாக, நமது அறிவாற்றல் திறன்கள் பலவீனமடைந்து, நமது ஆன்மாக்களின் நல்ல உந்துதல்கள் நின்றுவிட்டன; நாம் விழும் உணர்ச்சிகளால், நமது ஆன்மீக இயல்பின் அழகையும் (கோரிக்கைகளையும்) நம்மால் இனி உணர முடிவதில்லை; மேலும், நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவைத் தவிர வேறு யாரிடமிருந்தும் நமக்கு இரட்சிப்பு இல்லை. அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் எழுதுகிறார்: 'ஆதாமில் எல்லாரும் மரித்ததைப்போல, கிறிஸ்துவுக்குள் எல்லாரும் உயிர்ப்பிக்கப்படுவார்கள்' (1 கொரி. 15:22). நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து, தம்முடைய சாயலில் படைக்கப்பட்ட அனைத்து பகுத்தறிவுள்ள உயிரினங்களின் வாழ்வாக இருக்கிறார்.

36. நாம் புனிதர்களின் பெயரைச் சூட்டிக்கொண்டு, அவர்களுடைய ஆடைகளை அணிந்திருக்கிறோம், அதைப்பற்றி நாம் நம்பிக்கையற்றவர்களிடத்தில் பெருமையடித்துக் கொள்கிறோம்; ஆனாலும், அவர்களுடைய செயல்களைப் பின்பற்றும் ஆர்வம் நம்மிடம் இல்லை. அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகள் நம்மைப் பற்றிப் பொருந்தக்கூடும் என்று நான் அஞ்சுகிறேன்: 'தீவிர பக்திக்குரிய தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்து, அதன் வல்லமையை மறுத்தல்' (2 தீமோ. 3:5). நீங்கள் ஏற்றுக்கொண்ட வாழ்க்கை உண்மையில் என்னவென்று இறைவன் உங்களுக்குப் புரிந்துகொள்ள அருள் புரியட்டும்; அதன் ஆவியின்படி நடப்பதன் மூலம், கண்ணுக்குத் தெரியாத உரிமைச்செல்வத்தைப் பெறுவதற்குத் தகுதியுள்ளவர்களாக ஆகலாம்; இறைவனின் சித்தத்தின்படி நம்மால் முடிந்தவரை நமது செயல்களைச் செய்வதே நாம் செய்ய வேண்டியது! ஏனெனில் இது நமது இயல்பில் உள்ளதே, மேலும் நமது நற்பண்பிலிருந்து இதைவிட அதிகமாக எதுவும் கோரப்படக்கூடாது. – தேவனைச் சேவித்து, முழு இருதயத்தோடும் அவரைத் தேடும் எவரும் தங்கள் இயல்புக்கேற்ப நடக்கிறார்கள்; ஆனால் எந்தப் பாவத்தைச் செய்தாலும் கண்டனத்திற்கும் தண்டனைக்கும் பாத்திரராகிறார்கள், ஏனெனில் இது அவர்களின் இயல்பிற்கு அந்நியமானது.

37. என் ஆண்டவர், தம்முடைய கிருபையினால், என் மனதை அதன் மரணத் தூக்கத்திலிருந்து எழுப்பியதிலிருந்து, என் அழுகை மிகுதியாகவும், என் பெருமூச்சு ஆறுதலற்றதாகவும் இருக்கிறது. நான் என்னையே கேட்டுக்கொள்கிறேன்: அவர் நமக்காகச் செய்த அனைத்திற்கும் பதிலாக நாம் ஆண்டவருக்கு என்ன கொடுக்க முடியும்? அவர் தம்முடைய தூதர்களை நமக்கு சேவை செய்யவும், தீர்க்கதரிசிகளைத் தீர்க்கதரிசனம் செய்யவும், -ஐயும் திருத்தூதர்களையும் நற்செய்தியை அறிவிக்கவும் கட்டளையிட்டார். ஆனால் இவை அனைத்திற்கும் மேலாக, நமது இரட்சிப்பிற்காக அவர் தம்முடைய ஒரேபேறான குமாரனை அனுப்பினார். ஆகவே, நாம் நம் இதயங்களை தேவ பயபக்திக்குத் தூண்டுவோமாக. யோவான் ஸ்நானகனும் முன்னோடியும் நமது கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் ஸ்பிரித்தீர்க்குத் தயாரிப்பாக மனந்திரும்புதலுக்காகத் தண்ணீரால் ஸ்ப்நானம் கொடுத்தார்கள் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்; அவர் பரிசுத்த ஆவியினாலும் அக்கினியினாலும் ஸ்ப்நானம் கொடுக்கிறார்—அது நற்செயல்களுக்கான ஆர்வத்தின் அக்கினி. ஆகவே, நாம் உடல் ஆன்மா இரண்டையும் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ள ஆர்வமுள்ள ஆயத்தத்தை வெளிப்படுத்துவோம். நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானத்தைப் பெற்றுக்கொண்ட பிறகு, நல்ல கிரியையாற்ற ஆர்வமுள்ளவர்களாக இருப்போம், அதன் மூலம் நமது தங்களை அவருக்குப் பிரியமான பலியாக அர்ப்பணிக்க முடியும். திருமுழுக்கில் பெறப்படும் ஆறுதலரின் ஆவியானவர், நாம் நமது முந்தைய மகிமையான நிலைக்கு மீட்கப்படுவதற்கும், நித்திய உரிமைச்செல்வத்தைப் பெறத் தகுதியுள்ளவர்களாக மாற்றுவதற்கும், பரிசுத்தமுடன் செயல்படும் வலிமையை நமக்குத் தருகிறார். அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல, கிறிஸ்துவுக்குள் ஞானஸ்நானம் பெறுபவர்கள் கிறிஸ்துவினால் ஆட்கொள்ளப்படுகிறார்கள் (கலா. 3, 27, 28) – பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபையைப் பெறுவதன் மூலம். மேலும், அடிமையோ சுதந்திரமானவரோ, ஆணோ பெண்ணோ, அவர்கள் இந்தக் கிருபையைப் பெற்றவுடன், இந்த உடல் வேறுபாடுகள் உடனடியாக அவர்கள் மீது எந்த அதிகாரத்தையும் கொண்டிருக்கின்றன என்பதையும் நிறுத்திவிடுகின்றன. மேலும், பரிசுத்த ஆவியானவர், அவர்களுக்கு நித்திய பரலோக ராஜ்யத்தின் சுதந்தரத்திற்கான அடையாளமாக மாறுகிற அதே வேளையில், அவர்கள் ஆவியிலும் சத்தியத்திலும் பிதாவை எப்படி ஆராதிக்க வேண்டும் என்றும் போதிக்கிறார் (யோவான் 4:23).

38. நானும் பெற்ற அந்த மாபெரும் அக்கினியாவி உங்களுக்கும் அருளப்படுவதற்காக உங்களுக்காக ஜெபித்தேன். அவர் உங்களில் வாசம்பண்ணும்படி நீங்கள் அவரைப் பெற விரும்பினால், முதலில் உங்கள் சரீரக் கிரியைகளையும் இருதயத்தின் தாழ்மையையும் அர்ப்பணித்து, உங்கள் சிந்தனைகளை இரவும் பகலும் பரலோகத்திற்கு உயர்த்தி, நீதியுள்ள இருதயத்துடன் இந்த அக்கினியாत्माவைத் தேடுங்கள் – அப்பொழுது அவர் உங்களுக்குக் கொடுக்கப்படுவார்; இவ்விதமாகத் திஷ்பித்தைச் சேர்ந்த எலியா மற்றும் எலிசாவும், மற்றத் தீர்க்கதரிசிகளும் அவனைப் பெற்றார்கள். இந்தப் பயிற்சியின் (விவரிக்கப்பட்ட செயல்கள்) மூலம் தங்களைப் பயிற்றுவித்துக் கொள்ளும் எவருக்கும், இந்த ஆவியானவர் என்றென்றும் கொடுக்கப்படுவார். உங்கள் இருதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து உக்கிரமான விண்ணப்பத்துடன் ஜெபத்தில் நிலைத்திருங்கள் – அது உங்களுக்குக் கொடுக்கப்படும். ஏனெனில் அந்த ஆவியானவர் நீதியுள்ள இருதயங்களில் வாசிக்கிறார். அவர் உங்களுக்குப் பெறப்படும்போது, அவர் உங்களுக்கு மிக உயர்ந்த இரகசியங்களை வெளிப்படுத்துவார்; அவர் மனிதர் மற்றும் மிருகங்களின் பயத்தை உங்களிடமிருந்து அகற்றுவார் – மேலும் நீங்கள் இரவும் பகலும் பரலோக மகிழ்ச்சியைக் கொண்டிருப்பீர்கள்; மேலும் நீங்கள் இந்த உடலில் (பரலோக) ராஜ்யத்தில் ஏற்கனவே இருப்பவர்களைப் போல இருப்பீர்கள்.

39. ஒருவன் தேவ அன்பை அடைய விரும்பினால், அவன் தேவ பயம் கொண்டிருக்க வேண்டும்; இந்தப் பயம் கண்ணீரைத் தோற்றுவிக்கிறது, கண்ணீர் தைரியத்தைத் தோற்றுவிக்கிறது. இது அனைத்தும் ஆத்துமாவில் பக்குவமடையும்போது, அது எல்லா காரியங்களிலும் கனிகளைக் கொடுக்கத் தொடங்கும். மேலும், ஆன்மாவில் உள்ள இந்த அழகான பழங்களைக் காணும் கடவுள், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நறுமணப் புகையின் மணம் போல அதைத் தன்பால் ஈர்க்கிறார்; அவர் எல்லா நேரங்களிலும் தேவதையுடன் அதைக் கண்டு மகிழ்கிறார், அதை மகிழ்ச்சியால் நிரப்புகிறார், மேலும் அது பாதுகாப்பாக அதன் ஓய்விடத்தை அடைய அதன் எல்லா வழிகளிலும் அதைக் காக்கிறார். அப்போது, உன்னத பாதுகாவலர் அவளைச் சூழ்ந்திருப்பதைக் கண்டு பிசாசு அவள் மீது பாய்கிறான் அல்ல; உண்மையில், இந்த மாபெரும் சக்தியின் காரணமாக, அவள் அருகில் வருவதற்கே அவன் அஞ்சுகிறான். இந்த சக்தியை நீங்களே அடையுங்கள், அப்போதுதான் பேய்கள் உங்களைக் கண்டு அஞ்சும், நீங்கள் மேற்கொள்ளும் முயற்சிகள் உங்களுக்கு எளிதாக்கப்படும், மேலும் தெய்வீகம் உங்களுக்கு இனிதாகும். இறைக்காதலின் இந்த இனிமை தேன் கூடு என்பதை விட மிகவும் இனிமையானது. சபைகளில் வசிக்கும் பல துறவிகளும் கன்னியாஸ்திரீகளும், இறைக்காதலின் இந்த இனிமையை சிறிதளவும் சுவைக்காமலும், இறைவல்லமையைப் பெறாமலும், தங்களிடம் அது ஏற்கெனவே இருப்பதாக நினைத்தார்கள்; ஆனால் அவர்கள் அதைப் பெற சிறிதும் முயற்சி செய்யாததால், கடவுள் அதை அவர்களுக்கு வழங்கவில்லை. அதைப் பெற முயற்சிக்கும் எவரும் நிச்சயமாகக் கடவுளின் அருளால் அதை அடைவார்கள்; ஏனெனில் கடவுளிடம் பாரபட்சம் இல்லை. ஒருவர், தங்களுக்குள் கடவுளின் ஒளியையும் அவருடைய வலிமையையும் கொண்டிருக்க விரும்புகையில், இந்த உலகின் நிந்தனைகளையும் அதன் மரியாதைகளையும் இகழ்த்து, உலகியல் சார்ந்த அனைத்தையும், உடலின் ஓய்வையும் வெறுத்து, தீய எண்ணங்கள் அனைத்திலிருந்தும் தங்கள் இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, இரவும் பகலும் உபவாசத்தையும் கண்ணீரையும், தூய ஜெபங்களையும் கடவுளுக்குத் இடைவிடாமல் அர்ப்பணிக்கிறார் என்றால், அப்போது கடவுள் அந்த வலிமையை அவர் மீது பொழிகிறார். அத்தகைய வலிமையை அடையப் பாடுபடுங்கள் – அப்போது உங்கள் செயல்கள் அனைத்தையும் நீங்கள் அமைதியாகவும் எளிதாகவும் செய்து முடிப்பீர்கள், கடவுளுக்கு முன்பாகப் பெரிய தைரியத்தைப் பெறுவீர்கள், மேலும் அவர் உங்கள் கோரிக்கைகள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றுவார்.

40. தம்மை நேசித்து, முழு மனதுடன் தம்மைத் தேடும்வர்களின் ஜெபத்தைக் கடவுள் கேட்கிறார், மேலும் அவர்கள் கேட்கும் அனைத்தையும் அவர் நிறைவேற்றுகிறார். ஆனால், தம்முடைய முழு இருதயத்துடனும் தம்மைச் சேவாதவர்களும், இருமனமுடையவர்களுமானவர்களின் வேண்டுதல்களை அவர் கேட்பதில்லை; அவர்கள் என்ன செய்தாலும், அது மனிதரின் மகிமையையும் புகழையும் பெறுவதற்காக மட்டுமே செய்கிறார்கள். மாறாக, அவர்கள் மீது அவருக்குக் கோபம் வருகிறது, ஏனெனில் அவர்கள் செயல்கள் வெறும் வெளிவேஷத்திற்காகவே செய்யப்படுகின்றன. மேலும், 'மனிதர்களைத் திருப்திப்படுத்த விரும்புகிறவர்களின் எலும்புகளைக் கடவுள் சிதறடித்தார்' (சங். 52:6) என்று கூறும் சங்கீதத்தின் வார்த்தைகள் அவர்கள் விஷயத்தில் நிறைவேறுகின்றன. இக்காரணத்தினால், அவர்கள் மேற்கொள்ளும் எல்லாச் செயல்களிலும் மன உறுதி இல்லாதபடியால், கடவுளின் வல்லமை அவர்கள் மீது செயல்படுவதில்லை. மேலும் அவர்கள் தெய்வீக இனிமையையும், அதன் அமைதியையும் மகிழ்ச்சியையும் அறியார்கள். நம்முள் பலர், ஆன்மாவிற்கு இனிமையைக் கொணர்ந்து, அதை நாளுக்கு நாள் பெருகும் மகிழ்ச்சியாலும் களிகூரலாலும் நிரப்பி, அதற்குள் தெய்வீக வெப்பத்தை மூட்டும் அந்த சக்தியைப் பெறவில்லை. அவர்கள் தங்கள் செயல்களை மற்றவர்கள் முன்னிலையில் வெளிக்காட்டுவதற்காகவே செய்வதால், தீய ஆவலால் மயக்கப்படுகிறார்கள். ஆனால், நீங்கள் உங்கள் உழைப்பின் பலன்களைக் கர்த்தருக்கு முன்பாகக் கொண்டுவந்தவர்களாக, வீண் பெருமை என்னும் ஆவியை விட்டு விலகப் பிரயாசப்படுங்கள், மேலும் அதை எதிர்த்துத் தணியாத யுத்தம் செய்யுங்கள். அப்பொழுது கர்த்தர் நீங்கள் அவருக்கு முன்பாகக் கொண்டுவரும் பலன்களை ஏற்றுக்கொண்டு, தம்முடைய தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்களுக்கு அருளும் பெலனை உங்களுக்கும் தந்தருள்வார். இந்தத் தீய ஆவியை எதிர்ப்பதை நிறுத்தாதீர்கள்; ஏனெனில், ஒருவன் நல்லறங்களைச் செய்யவும், ஒரு மேன்மைமிக்க முயற்சியை மேற்கொள்ளவும் முற்படும்போது, இந்த ஆவியும்கூட அதில் பங்குகொள்ளவோ அல்லது அவனை அத்தகைய முயற்சிகளிலிருந்து முற்றிலுமாகத் திசைதிருப்பவோ விரைந்து வருகிறது. அது யாரும் நீதியுடன் செயல்படுவதைக் காணப் பொறுக்காது, மேலும் கர்த்தருக்கு உண்மையாக இருக்க விரும்பும் அனைவருக்கும் எதிரானது. அவர் பலரை நற்பண்பை அடையாமல் தடுக்கிறார், மற்றவர்களிடம் அவர்களின் செயல்களில் தலையிட்டு, அவற்றின் பலன்களை அழித்து, அவர்களுடன் வீண் பெருமையையும் கலந்து, நற்பண்பைப் பழகுமாறும், தொண்டு செயல்களைச் செய்யுமாறும் அவர்களுக்குக் கற்பிக்கிறார். இத்தகைய நபர்கள் இந்தப் பழங்களால் செல்வந்தர்களாகிறார்கள் என்று மக்கள் நினைக்கிறார்கள், ஆனால் உண்மையில் அவர்களிடம் எதுவும் இருப்பதில்லை – அவர்கள், தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்போது பல இனிப்பான பழங்களைக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றும், ஆனால் அருகில் சென்றபோது அதில் எதுவும் காணப்படாத அத்தி மரத்தைப் போன்றவர்கள். தேவன் அவர்கள் மீது நல்ல கனிகளைக் காணாததால் அவர்களை வாடிப்போகச் செய்கிறார், மேலும் தமது தெய்வீகத்தின் ஒப்பற்ற இனிமையிலிருந்து அவர்களைப் பறிக்கிறார். ஆனால் நீங்கள், இந்த முயற்சியில் இறங்கியிருப்பதால், வீண் பெருமை என்ற ஆவியை எதிர்க்கப் பாடுபடுங்கள்—அதற்கு எதிராக நில்லுங்கள், அதை வென்றுவிடுங்கள். தேவனுடைய பெலன் வரும், அது உங்களுக்கு உதவியைக் கொண்டு வந்து உங்களோடு நிலைத்திருக்கும், மேலும் எல்லா நேரங்களிலும் அது மற்ற எல்லாவற்றையும் விட விலையேறப்பெற்ற ஆர்வத்தையும் வெப்பத்தையும் உங்களுக்குப் பரிசாக அளிக்கும். உங்களில் யாராவது இந்த வெப்பம் தங்களுக்குள் இல்லை என்று கண்டால், அதைத் தேடிக் காண்பதற்கு முயற்சி செய்யட்டும் – அதைத் தேடும் ஒருவனை அது வந்தடையும். இது ஒரு நெருப்பைப் போன்றது, அதில் மக்கள் சிறிதளவு எண்ணெயைக் கொதிக்க வைக்க விரும்பும்போது, அது பற்றிக்கொள்ளும் வரை விசிறுகிறார்கள்; அது பற்றிக்கொண்டவுடன், அது அதன் இயற்கையான சக்தியைப் பெற்றுக்கொண்டு, மேலே ஏறி எரியும் வரை கொதிக்கிறது. அதுபோலவே, புறக்கணிப்பினாலும் சோம்பலினாலும் உங்கள் ஆன்மாக்கள் குளிர்ந்து போவதைக் காணும்போது, அவற்றின் மீது கண்ணீர் சிந்தி அவற்றை மீண்டும் தூண்ட விரைவீர்களாக. சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, அந்த நெருப்பு வந்து உங்கள் ஆன்மாக்களுடன் ஒன்றிவிடும் – அதைப் பெற்றவர்கள் நற்செயல்களால் பொங்கித் ததும்புவார்கள். உதாரணமாக, தாவீதை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் – அவருடைய ஆத்துமா பாரமாகவும் குளிராகவும் மாறியிருப்பதைக் கண்டபோது, அவர் கூறினார்: 'பண்டைய நாளை நான் நினைக்கிறேன்; உமது கிரியைகள் அனைத்தையும் நான் தியானித்தேன்; உமது கரத்தின் கிரியைகளை நான் ஆராய்ந்தேன். நான் உம்மிடம் என் கைகளை உயர்த்துகிறேன், என் ஆத்துமாவும் வறண்ட நிலம் போல உம்மைத் தாகமாய்க் காத்திருக்கிறது' (சங். 142: 5, 6). நீங்கள் பார்க்கிறீர்கள், தாவீதின் இதயம் கனமாக ஆனபோது, அவரது இதயத்தில் உள்ள நெருப்பு மீண்டும் பற்றும் வரை அவர் இதனால் ஆழ்ந்து கலங்கினார், அவர் கூப்பிட்டு: 'தேவனே, என் இருதயம் ஆயத்தமாயிருக்கிறது; என் இருதயம் ஆயத்தமாயிருக்கிறது' (சங். 107: 2) என்று சொல்லும் அளவிற்கு. மேலும், இந்தத் தொடர்ச்சியான அக்கறை மற்றும் கவனிப்பின் மூலம் அவர் தனது முந்தைய நிலைக்கு மீட்டெடுக்கப்பட்டார். நீங்களும் அவ்வாறே செய்யுங்கள், மேலும் தெய்வீக ஒளி மற்றும் நெருப்பின் உதவியுடன் உங்கள் இதயங்களை ஆயத்தப்படுத்தும் வேலையில் ஒரே மனதுடன் இருப்பீர்களாக.

41. எல்லாப் பொருட்களையும் தெளிவாகப் பார்க்கவும் புரிந்துகொள்ளவும் தேவனுடைய கிருபை உங்களுக்குக் கிடைக்கப் பிரார்த்தியுங்கள், அதனால் எது நன்மை, எது தீமை என்பதை நீங்கள் சரியாகப் பகுத்தறிய முடியும். அப்போஸ்தலனாகிய பவுலின் நிருபத்தில், 'திடஉணவு முதிர்ந்தவர்களுக்கேற்றது' என்று எழுதப்பட்டுள்ளது (எபி. 5:14). இவர்களே, நீண்ட மற்றும் விடாமுயற்சியான முயற்சியின் மூலம், நன்மை மற்றும் தீமை தொடர்பான தங்கள் புலன்களையும் நோக்கங்களையும் பயிற்றுவித்து, ராஜ்யத்தின் புத்திரராக மாறி, கடவுளின் பிள்ளைகளாக தத்தெடுக்கப்பட்டவர்களில் ஒருவராக எண்ணப்பட்டவர்கள். மேலும், மனிதனோ அல்லது சாத்தானோ அவர்களை ஏமாற்றாதபடி, கடவுள் அவர்களுடைய எல்லாச் செயல்களிலும் அவர்களுக்கு ஞானத்தையும் விவேகத்தையும் அருளியுள்ளார். பகைவன் நன்மையின் தோற்றத்தினால் விசுவாசிகளைத் தூண்டுகிறான் என்பதையும், அவர்களுக்கு விவேகமும் ஞானமும் இல்லாததால் பலரை வஞ்சிக்கிறான் என்பதையும் நீங்கள் அறிந்திருக்க வேண்டும். ஆகவே, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பவுல், விசுவாசிகளுக்கு விதிக்கப்பட்டுள்ளதும், எல்லைகள் அறியாத பெருமை கொண்டதுமான இந்த அறிவின் செல்வங்களை அறிந்துகொண்டபோது, எபேசியருக்கு எழுதினார்: 'உங்கள் இருதயத்தின் கண்கள் பிரகாசிக்கும்படி ஞானமும் வெளிப்பாடும் அருளும் ஆவியை தேவன் உங்களுக்குக் கொடுக்கக்கடவராக. நீங்கள் எதற்கு அழைக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள் என்பதையும், அவருடைய சுதந்தரத்தின் மகிமையின் செல்வங்கள் என்ன என்பதையும், பரிசுத்தவான்களுக்குள் அவருடைய மகிமையின் அளவற்ற பெருமை என்ன என்பதையும் நீங்கள் அறிந்துகொள்ளக்கடவராக' (எபே. 1:17–18). அவர்கள் இதை அடைந்தால், எந்தத் துன்பத்தையும் சந்திக்க நேரிடாது, எதற்கும் அஞ்ச மாட்டார்கள் என்பதை அறிந்து, அவர்கள் மீதான தனது எல்லையற்ற அன்புக்காகவே அவர் இதைச் செய்தார்; மாறாக, கர்த்தருடைய மகிழ்ச்சி இரவும் பகலும் அவர்களுக்கு ஆறுதல் அளிக்கும், மேலும் அவர்களின் உழைப்பு எல்லா நேரங்களிலும் அவர்களுக்கு இனிமையாக இருக்கும். சமயப் பிணைப்புகளில் வாழும் பல துறவிகளும் கன்னியாஸ்திரீகளும் இந்தத் தரத்தை அடைவதில்லை. நீங்களும், இந்தத் தரத்தை, அதாவது பரிபூரணத்தின் உச்சியை அடைய விரும்பினால், அத்தகைய பட்டங்களைச் சுமந்து, ஆனால் இந்த விஷயத்தில் தெளிவான உள்ளறிவும் நல்ல தீர்ப்பும் இல்லாத அனைவரிடமிருந்தும் விலகி இருங்கள்; ஏனெனில் நீங்கள் அவர்களுடன் பழகினால், அவர்கள் நீங்கள் செழித்து வளர அனுமதிக்க மாட்டார்கள், மாறாக உங்கள் உற்சாகத்தை அணைத்துவிடுவார்கள், ஏனெனில் அவர்களுக்குள் உற்சாகம் இல்லை, தங்கள் சொந்த விருப்பங்களைப் பின்பற்றுவதால் குளிர்ச்சியே உள்ளது. ஆகையால், அவர்கள் உங்களிடம் வந்து, தங்கள் சொந்த விருப்பங்களுக்கு ஏற்ப உலகியல் உரையாடலில் உங்களை ஈடுபடுத்தினால், அதற்கு இணங்காதீர்கள். ஏனெனில், அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் எழுதியிருக்கிறாரே: 'ஆவியினால் அணைக்க வேண்டாம்; தீர்க்கதரிசனங்களைப் பரியாசம் செய்ய வேண்டாம்' (1 தெச. 5:19, 20). பயனற்ற பேச்சுக்களைப் போல ஆவியினால் அணைப்பதற்கு எதுவும் இல்லை என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

42. ஒவ்வொரு பகுத்தறிவுள்ள உயிரினத்திலும்—அது ஆணாக இருந்தாலும் சரி, பெண்ணாக இருந்தாலும் சரி—அன்பு என்ற ஒரு உறுப்பு உள்ளது, அதன் மூலம் அவர்களால் தெய்வீகத்தையும் மனிதத்தையும் அரவணைக்க முடிகிறது. தேவனுக்குரியவர்கள் (ஆவிக்குரியவர்கள்) தெய்வீகத்தை நேசிக்கிறார்கள்; மாம்சத்திற்குரியவர்கள் மாம்ச இச்சையை நேசிக்கிறார்கள். தெய்வீகத்தை நேசிப்பவர்கள் தங்கள் இருதயத்தை எல்லா அசுத்தங்களிலிருந்தும், அழிந்துபோகும் இவ்வுலகின் கிரியைகளிலிருந்தும் தூய்மைப்படுத்துகிறார்கள்; அவர்கள் உலகத்தையும் தங்கள் சொந்த ஆத்துமாவையும் வெறுக்கிறார்கள், மேலும் தங்கள் சிலுவையைச் சுமந்து, ஆண்டவரைப் பின்பற்றி, எல்லாவற்றிலும் அவருடைய சித்தத்தின்படி நடக்கிறார்கள். அதனால்தான் கடவுள் அவர்களுக்குள் வசித்து, ஆன்மாவைப் போஷித்து, திருப்திப்படுத்தி, அதைச் செழிக்கச் செய்யும் இனிமையையும் மகிழ்ச்சியையும் அவர்கள் மீது பொழிகிறார். இயற்கை நீரால் நீர்ப்பாய்ச்சப்படாவிட்டால் மரங்கள் வளர முடியாதது போல, தெய்வீக இனிமையைப் பெறாவிட்டால் ஆன்மாவும் வளர முடியாது. ஆவியையும் பெற்று, தெய்வீக இனிமையால் நிரம்பியுள்ள ஆன்மாக்கள் மட்டுமே வளர்கின்றன.

43. நீங்கள் பாவிகள் என்று அறிக்கையிடுங்கள், மேலும் உங்கள் கவனக்குறைவின் நிலையில் நீங்கள் செய்த அனைத்திற்காகவும் புலம்புவீர்களாக. இதற்காக, கர்த்தருடைய கிருபை உங்களுடன் இருக்கும், மேலும் அவர் உங்களில் செயல்படுவார்: ஏனெனில் அவர் நல்லவர், மேலும் அவரிடம் திரும்புபவர்கள் யாவரின் பாவங்களையும், அவர்கள் யார் என்றாலும், மன்னிக்கிறார், அதனால் அவர் அவற்றை இனிமேலும் நினைவுகூர மாட்டார். இருப்பினும், (மன்னிக்கப்பட்டவர்கள்) தாங்கள் இதுவரை செய்த பாவங்களுக்கு மன்னிப்புப் பெற்றதை தாங்களே நினைவில் கொள்ள வேண்டும் என்று அவர் விரும்புகிறார், அதனால், அதை மறக்காமல் இருப்பதன் மூலம், ஏற்கனவே மன்னிக்கப்பட்ட பாவங்களுக்காகக் கூட கணக்குக் கொடுக்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளும் எந்தவொரு செயலையும் தங்கள் நடத்தையில் செய்வதைத் தவிர்க்க முடியும். – தமக்குக் கடனாக இருந்த முழுத் தொகையையும் தம் எஜமானர் மன்னித்த அந்த ஊழியருக்கு நேர்ந்தது போல. ஏனெனில் – இந்த இரக்கத்தை மறந்து, அவன் தன் சக ஊழியனுக்கு அநியாயமாக நடந்துகொண்டபோது, அவனுக்கு மன்னிக்கப்பட்ட கடனின் முழுத் தொகையையும் அவனது எஜமானர் அவனிடம் கேட்டார், – ஏனெனில், அவன் தன் சக ஊழியனுக்கு இரக்கம் காட்டாமல், அவனுக்கு மன்னிக்கப்பட்ட தொகையுடன் ஒப்பிடும்போது மிகச் சிறிய தொகையான நூறு டென்னரியை அவனுக்கு மன்னிக்காமல் இருந்தபடியால் (மத். 18:23 மற்றும் பிற). நபி தாவீதைக் கருதுவோம். அவர் ஊரியாவின் மனைவியுடன் பாவம் செய்த பிறகு, நபி நாத்தான் அவரை அந்தப் பாவத்திற்காகவும், அவர் அவளுடைய கணவருக்குச் செய்த தீமைக்காகவும் கண்டித்தபோது, அந்தக் கண்டனத்தைக் கேட்ட அவர், உடனடியாக மனந்திரும்பி, தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டார். ஏன் தீர்க்கதரிசி நாத்தான் அவனிடம், 'தேவன் உன் பாவங்களை இப்பொழுதே மன்னித்தார்' (2 சாமு. 12:13) என்று கூறினார்? ஆயினும் தாவீது, தன் பாவங்களுக்காக மன்னிப்பைப் பெற்றிருந்தும், அவற்றை மறக்காமல், அவற்றின் நினைவை எதிர்கால சந்ததியினருக்குக் கடத்திச் சென்றார். இது எல்லாத் தலைமுறைகளுக்கும், தலைமுறை தலைமுறையாக ஒரு நினைவுச்சின்னமாகச் செய்யப்பட்டது. 'உத்தமனாகிய நான் உமது வழிகளைக் கற்பிப்பேன்' (சங். 50:15) என்று அவர் கூறுகிறார், அதனால் எல்லாப் பாவிகளும் அவருடைய உதாரணத்திலிருந்து கற்றுக்கொண்டு, அவரைப் போலவே தங்கள் பாவங்களுக்கு மனந்திரும்பி, மன்னிக்கப்படும்போது, அவற்றை மறக்காமல், எப்போதும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக. கடவுளே இறைவாக்கினர் ஏசாயா மூலம் இதேபோன்ற ஒன்றைக் கூறினார்: 'உன் மீறுகளை அழிப்பவன் நான் தான், அவைகளை நான் நினைவாற்றேன். ஆனால் நீ அவைகளை நினைப்பிருக்க வேண்டும்' (ஏசாயா 43:25–26). தீர்க்கதரிசியாகிய எரேமியா மூலம் அவர் மேலும் கூறினார்: 'இஸ்ரவேல் குடும்பமே, என்னிடத்தில் திரும்புங்கள், … நான் உங்களை நோக்கி முகம் காட்டுகிறதில்லை, ஏனெனில் நான் இரக்கமுள்ளவன், நான் உங்களை நித்தியமாகக் கோபிக்கிறதில்லை. ஆனால் உங்கள் அக்கிரமத்தைச் சிந்தியுங்கள், ஏனெனில் நீங்கள் உங்கள் தேவனாகிய கர்த்தருக்கு விரோதமாகப் பாவம் செய்து உங்கள் வழிகளைக் கெடுத்துக்கொண்டீர்கள்' (எரே. 3:12–13). ஆகையால், கர்த்தர் நம்முடைய பாவங்களை மன்னிக்கும்போது, நாம் அவற்றை நம்முடைய பட்சத்தில் மன்னிக்கக்கூடாது, ஆனால் அவற்றுக்காக நம்முடைய மனந்திரும்புதலைப் புதுப்பிப்பதன் மூலம் அவற்றை எப்போதும் நினைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

44. ஆன்மீகத் துறவு மேன்மையானது, ஆனால் அதற்குப் பல எதிரிகள் உள்ளனர். அதில் பரிபூரணராக விரும்புகிறவர் எந்தத் தீயதற்கும் அடிமையாக இருக்கக்கூடாது. எந்தத் தீயதற்கும் அடிமையானவர் பரிபூரண நிலக்கிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கிறார்.

45. நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து, தம்முடைய அளவற்ற தாழ்மையினால், தம்முடைய தெய்வீகத்தை தம்முடைய மனிதத்தன்மையால் மறைத்துக்கொண்டார், அதனால் அனைவரும் அவரை ஒரு மனிதராகக் கருதினர், ஆனால் அவர் ஒரு மனிதராக மட்டுமல்ல, மனிதராக மாறிய கடவுளாக இருந்தார், அப்படியே எழுதப்பட்டிருக்கிறது: 'வார்த்தை மாம்சமாகி நம்மிடத்தில் வாசம் செய்தது' (யோவான் 1:14). இருப்பினும், நமது இரட்சிப்பை ஏற்படுத்துவதற்கு அவசியமான அவருடைய அவதாரத்தின் மூலம் கர்த்தர் கடவுளாக இருப்பதை நிறுத்தவில்லை.

46. பலர், தங்கள் மடமையால், 'அப்போஸ்தலர்கள் கண்டது போலவே நாங்களும் கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவைக் கண்டிருக்கிறோம்' என்று கூறுகிறார்கள்; ஆனாலும் அவர்கள் வஞ்சிக்கப்பட்டு ஏமாற்றப்பட்டிருக்கிறார்கள், மேலும் அப்போஸ்தலர்கள் அவரைக் கண்டது போல கர்த்தரைக் காண அவர்களுக்குக் கண்கள் இல்லை, அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் கர்த்தரை, மற்றத் திருத்தூதர்கள் கண்டது போலவே கண்டார்—அதாவது, அவர் பூமியில் நடந்து திரிந்தபோது, அவரை வெறும் மனிதராகக் கருதிய கூட்டங்களால் சூழப்பட்டிருந்த நிலையில், அவருடன் இருந்தவர்களும் அவர் மீது விசுவாசம் கொண்டிருந்தவர்களுமானவர்கள் கண்டது போலவே கண்டார். இரத்த விருத்தியுடைய நோய் கொண்ட பெண்மணி, தம் இருதயக் கண்களால் அவரைக் கண்டு, அவர் தேவன் என்று விசுவாசித்து, விசுவாசத்தோடு அவருடைய வஸ்திரத்தின் ஓரத்தைத் தொட்டபோது, அவள் உடனடியாகத் தன் பிணியிலிருந்து குணமடைந்தாள்; அவர், 'என்னைத் தொட்டது யார்?' என்று கேட்டார்—அது அவருக்குத் தெரியாததால் அல்ல, மாறாக அவளுடைய விசுவாசத்தை வெளிப்படுத்த அவர் விரும்பியதால். அப்போஸ்தலனாகிய பேதுரு, 'கூட்டத்தினர் உம்மை நெருக்கிக்கொண்டிருக்க, நீர், "என்னைத் தொட்டது யார்?" என்று கேட்கிறீரே' என்று சொன்ன போதிலும், அவள் தானாகவே முன்வந்து, தான் குணமடைந்ததை அறிக்கையிட்டாள். அப்பொழுது கர்த்தர் அவளிடம், 'போ; உன் விசுவாசம் உன்னை இரட்சித்தது' என்றார் (லூக்கா 8:45–48). பிலாத்து, அன்னாஸ் மற்றும் காயபாஸும் கர்த்தரைக் கண்டார்கள், ஆனால், மற்ற கூட்டத்தினரைப் போலவே, அவர்கள் அவரை விசுவாசமில்லாமல் பார்த்தார்கள், அப்போஸ்தலர்கள் அவரைப் பார்த்த விதத்திற்கு மாறாக: அதனால்தான் அவரைக் கண்டதனால் அவர்களுக்கு எந்தப் பயனும் ஏற்படவில்லை. ஆனால், அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், இரத்தப்போக்கு உள்ள பெண்ணைப் போலவே, விசுவாசத்துடன் அவரைத் தொட்டு குணமடைந்ததைப் போலவே, தம்முடைய இருதயத்தின் கண்களாலும் தம்முடைய மிக உறுதியான விசுவாசத்தினாலும் அவரைக் கண்டார்.

47. ஒருவனுக்குள் பாவத்தின் ராஜ்யம் நின்றுபோகும்போது, தேவன் ஆத்துமாவுக்குத் தோன்றி, அதை உடலுடன் சேர்த்துப் பரிசுத்தப்படுத்துகிறார். ஆனால், பாவத்தின் ராஜ்யம் உடலில் வாசம் செய்தால், ஒருவரால் தேவனைக் காண முடியாது, ஏனெனில் அவருடைய ஆத்துமா உடலுக்குள் இருக்கிறது, மேலும் தேவதரிசனமாகிய ஒளிக்கு அதில் இடமில்லை. தாவீது கூறுகிறார்: 'உமது ஒளியிலே நாம் ஒளியைக் காண்போம்' (சங். 35:10). அப்படியானால், ஒருவன் ஒளியைக் காணும் இந்த ஒளி என்ன? நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து நற்செய்தியில் பேசும் ஒளி இதுவே—அதாவது, முழு மனிதனும் ஒளியால் நிரம்பியிருக்க வேண்டும், மேலும் அவனுக்குள் இருண்ட பகுதி எதுவும் இருக்கக்கூடாது (லூக். 11:36). கர்த்தர் மேலும் கூறினார்: 'குமாரனைத் தவிர வேறு யாரும் பிதாவை அறியவில்லை, குமாரன் யாரிடம் அவரை வெளிப்படுத்த விரும்புகிறாரோ அவர்களைத் தவிர' (மத்தேயு 11:27). ஆனால் குமாரன் தம்முடைய பிதாவை இருளின் புத்திரருக்கு வெளிப்படுத்தவில்லை, மாறாக ஒளியில் நிலைத்திருக்கும் மற்றும் ஒளியின் புத்திரராக இருக்கும் அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்துகிறார், அவர்களுடைய இருதயக் கண்களைத் தம்முடைய கற்பனைகளின் அறிவால் அவர் ஒளிரச் செய்திருக்கிறார்.

48. சங்கீதத்தில் எழுதியிருக்கிறது: 'நான் அற்புதமான வாசஸ்தலத்திற்கு, தேவனுடைய ஆலயத்திற்குப் போவேன்' (சங். 41:5). இந்த 'நான் போவேன்' என்பது ஒரு மேலதிகப் பயணத்தைக் குறிக்கிறது, மேலும் ஆன்மாவின் முதிர்ச்சியை அடைவதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; ஏனெனில் இங்கே அது ஏற்கனவே தேவனுக்கு அருகில் வந்துவிட்டது, ஆனால் முன்னதாக அதன் பாதை இன்னும் தேவனுக்கு வெகு தொலைவில் இருந்தது. நமது பாதை மிகவும் தொலைதூரமாக இருப்பதில் நாம் ஆச்சரியப்பட வேண்டாம், ஏனெனில் நாம் இன்னும் ஆன்மீகக் குழந்தைப் பருவத்தில் இருக்கிறோம். பெரிய தீர்க்கதரிசியான எலியாவுக்குக் கூட, 'எழுந்திரு, சாப்பிட்டுப் பானம் செய்து பலப்படு; ஏனெனில் உன் பயணம் இன்னும் நீண்டது' (1 ராஜாக்கள் 19:7) என்று சொல்லப்பட்டது என்பதை நாம் காண்கிறோம் (அவரும் தேவனுடைய தரிசனத்தை நோக்கிப் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தார்). தாவீதும் இந்தப் பயணத்தின் நீளத்தைப் பற்றி இதேபோலப் பேசுகிறார்: 'ஆழங்களுக்குப் பறந்து சென்று அங்கே இளைப்பாற, எனக்கு இறக்கைகள் யார் கொடுப்பார்?' (சங். 54:7). இதனால்தான் இந்தப் பாதையை கவனக்குறைவுடனோ, தளர்வுடனோ, அல்லது சோம்பலுடனோ அல்ல, மாறாக கவனத்துடனும் ஆர்வத்துடனும் பயணிக்க வேண்டும். பிரபஞ்சத்தின் போதகரான பவுல், 'பரிசை வெல்லும்படி ஓடுங்கள்' என்று நமக்கு அறிவுறுத்துகிறார் – மேலும், 'நான் என் உடலைக் கடினமாகப் பழக்கி, அதை அடக்கி ஆளுகிறேன்' என்றும் கூறுகிறார் (1 கொரி. 9:27). ஆகவே, இந்த உடலில் நமக்கு நேரம் இருக்கும்போதே நாம் ஓடோமாக, புனித பவுலையே போன்று நாம் பரிபூரணம் அடையலாம். அவரே கூறுகிறார்: 'நான் நற்சண்டை செய்தேன், ஓட்டத்தை முடித்தேன், விசுவாசத்தைக் காத்தேன்; இப்பொழுது எனக்கு நீதியின் கிரீடம் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது' (2 தீமோ. 4:7–8).

49. ஆன்மா உடலுக்குள் வசிக்கும்போது உடல் மூன்று நிலைகளான இளமை, முதிர்ச்சி மற்றும் முதுமை ஆகியவற்றைக் கடந்து செல்வது போல, உடலுக்குள் மறைந்திருக்கும் ஆன்மாவும் அதே மூன்று நிலைகளான விசுவாசத்தின் ஆரம்பம், அதில் முன்னேற்றம் மற்றும் பரிபூரணம் ஆகியவற்றைக் கடந்து செல்கிறது. முதல் நிலையில், ஆன்மா நம்பத் தொடங்கும் போது, நற்செய்தியில் கூறப்பட்டபடி, அது கிறிஸ்துவுக்குள் மீண்டும் பிறக்கிறது; புனித யோவான் அப்போஸ்தலர் இந்தப் புதிய பிறப்பின் அறிகுறிகளையும், இடைநிலை மற்றும் பரிபூரண நிலைகளையும் நமக்குக் காட்டினார், அவர் இவ்வாறு கூறினார்: 'இளைஞர்களே, நான் உங்களுக்கு எழுதினேன்; குழந்தைகளே, நான் உங்களுக்கு எழுதினேன்; உங்களுக்கு எழுதியிருக்கிறேன், தந்தையரே' (1 யோவான் 2:12–14). இவ்வாறு அவர் தம்முடைய உலகியல் நண்பர்களுக்கு எழுதாமல், விசுவாசிகளுக்கு எழுதினார்; ஆன்மீகத் தளத்திற்காகப் பாடுபடுபவர்கள் பரிபூரணத்தை அடைந்து, முழுமையான கிருபைக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவதற்கு, அவர்கள் கடந்து செல்லும் மூன்று நிலைகளை விவரித்தார்.

50. ஆன்மீக வாழ்க்கையை நேசிப்பவன் யோசேப்பின் தூய்மையையும் சுயக்கட்டுப்பாட்டையும் பின்பற்ற வேண்டும்; அவன் தியானத்தின் மூலம் தன்னைத் தானே ஒழுங்குபடுத்தத் தொடங்க வேண்டும், மேலும் வஞ்சகனான எதிரியின் ஆதரவால் வலுப்பெறும் எல்லாத் தீய விருப்பங்களுக்கும் எதிராகத் தன்னை ஆயத்தப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அந்த எதிரி யோபுவின் வார்த்தைகளில் அவனைப் பற்றி இவ்வாறு கூறுகிறான்: 'ஏனெனில் அவனுடைய வலிமை அவன் இடுப்பில் இருக்கிறது, அவனுடைய ஆற்றல் அவனுடைய கர்ப்பப்பையின் வயிற்றில் இருக்கிறது' (அத்தியாயம் 40, வசனம் 11). ஆகையால், பொதுவாக அதிக உணவு மற்றும் பானங்களால் தூண்டப்படும் இந்த மாம்ச இச்சைகள் எதிராகப் போராடி ஆயுதம் ஏந்துபவர், பரிசுத்தத்தில் உறுதியாக நிற்கும்படி தன் இடுப்பைக் கடுமையான விரதத்தால் கட்டிக்கொள்ள வேண்டும். யாக்கோபுடன் மல்யுத்தம் செய்த தூதர், அவனது தொடை நரம்பை உறுதியாகப் பற்றினாரென்றும், அதன் விளைவாக அவனது சதை வாடி பலவீனமடைந்ததென்றும் எழுதப்பட்டுள்ளது. மேலும், அவன் இஸ்ரவேல் என்று அழைக்கப்பட்டான், அதாவது, 'தேவனைக் காண்பவன்' (ஆதியாகமம் 32:25, 32). அதேபோல், காமத்தை மரிப்பித்து அணைப்பதற்காக நாமும் நமது சரீரங்களை வாடிப்போகச் செய்ய வேண்டும். ஏனெனில், சரீரம் வாடிப்போவது தூய்மை என்ற நற்பண்பில் பரிபூரணம் அடைய நம்மை உதவுகிறது. சரீரம் சோர்வடையும்போது ஆத்துமா வலிமையடைகிறது. ஆகவே, நம்மை ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்ளும் வலிமையைப் பெறுவதற்காக, நமது உடல்களைத் தூய்மைப்படுத்துவோம்; ஏனெனில், நாம் உடலை அடக்கி, அதை ஆன்மாவின் ஊழியக்காரனாக மாற்றினால், மாம்சத்தின் மரணப்படுத்துதலால் மாம்சக் இச்சைகள்—அதன் அன்பு தேவனுக்கு விரோதமான பகை—மரணத்திற்குள்ளாகும். அப்போது ஆன்மா அறிவொளி பெற்று, தேவனுக்கான ஒரு ஆலயமாக மாறும். தனது எல்லா உறுப்புகளிலும் தூய்மையாக இருக்க முயற்சிப்பவன் உண்மையான ஆன்மீகத் துறவி. மேலும் அவனே தனது எல்லாப் புலன்களையும் பயிற்றுவித்தவன்; அவை தன்னை ஆள அனுமதிக்காமல், அவற்றை அடக்கி, பெரும் தூய்மையின் மூலம் கர்த்தருடைய நுகத்திற்குக் கீழ்ப்படுத்தியவன். அவன் தனது கண்களை எந்தத் தீயத்தையும் பார்க்கவோ, அல்லது பெண்களைக் காமத்துடன் நோக்கவோ அனுமதிக்கிறான் இல்லை; தனது காதுகள் பழிச்சொற்களைக் கேட்கவோ, அல்லது பிசாசின் ஆலோசனைகளையும் பிசாசு ஊட்டும் எண்ணங்களையும் கேட்கவோ அவர் அனுமதிப்பதில்லை; அவர் தனது உதடுகளை முத்திரையிட்டு, வீணான வார்த்தைகளைப் பேசுவதற்கு நாக்கிற்கு சுதந்திரம் கொடுப்பதில்லை; அவர் கருணை மற்றும் தர்மத்தின் உன்னதமான செயல்களைச் செய்ய தனது கைகளை நீட்டுகிறார்; கர்த்தருடைய வார்த்தைகளை நிறைவேற்ற அவரது கால்கள் விரைவானவையாக இருக்கின்றன: 'உன்னை ஒரு மைல் செல்லும்படி கட்டாயப்படுத்தினால், அவனுடன் இரண்டு மைல் செல்' (மத்தேயு 5:41); அவன் தன் வயிற்றையும் மார்பையும் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கிறான், ஏனெனில் அவற்றின் காரணமாக அவன் விழுந்து, தன் வயிற்றையும் மார்பையும் ஊர்ந்து செல்லும் பாம்பு போல, தரையில் ஊர்ந்து செல்லத் தொடங்குவான். சகோதரர்களே, இதுவே துறவியின் வாழ்க்கை முறை.

51. உண்மையான ஆன்மீகத் துறவியாக விரும்பும் எவரும், சத்தமான கூட்டங்களிலிருந்து விலகி இருக்கவும், அவற்றுக்கு அருகில் செல்லாமல் இருக்கவும் முயற்சி செய்ய வேண்டும், அப்போதுதான் அவன் உடல், இதயம் மற்றும் மனதில், மனித வாழ்க்கையின் குழப்பத்திலிருந்தும் களேபரத்திலிருந்தும் விடுபட்டு இருக்க முடியும்; ஏனெனில், மக்கள் இருக்கும் இடத்தில், குழப்பம் இருக்கிறது. நமது இறைவன் ஜெபிப்பதற்காகத் தனியாக மலைக்குச் சென்றதன் மூலம், மக்களிடமிருந்து விலகித் தனிமையில் இருப்பதற்கு ஒரு முன்மாதிரியை நமக்குக் காட்டினார். பாலைவனத்திலும், தன்னுடன் போரிடத் துணிந்த பிசாசை அவர் தோற்கடித்தார். நிச்சயமாக, அவர் ஒரு கூட்டத்தின் மத்தியிலும் அவனைத் தோற்கடிக்க சக்தியற்றவராக இருக்கவில்லை; ஆனால் தனிமையிலும் மௌனத்திலும் இருப்பதன் மூலம், எதிரியை வென்று பரிபூரணம் அடைய முடியும் என்பதை நமக்குக் கற்பிப்பதற்காகவே அவர் அவ்வாறு செய்தார். அவ்வாறே, ஆண்டவர் மக்கள் கூட்டத்தின் மத்தியில் தம் சீடர்களுக்குத் தம் மகிமையை வெளிப்படுத்தவில்லை, மாறாக அவர்களை மலைக்கு அழைத்துச் சென்று, அங்கே அவர்களுக்குத் தம் மகிமையை வெளிப்படுத்தினார். யோவான் ஸ்நானகரும், இஸ்ரவேலுக்கு முன்பாகத் தம்மை வெளிப்படுத்தும் நாள் வரை வனாந்தரத்தில்தான் இருந்தார். உலகில், எதிரி தனது வெளிப்புற மற்றும் உட்புற ஆயுதங்களைக் கொண்டு நம்மை ஒடுக்குவது எளிது; அங்கே, தனக்குக் கீழ்ப்படிந்த கூட்டாளிகளாகவும் கைக்கூலிகளாகவும் சிலரைத் தனக்குச் சாதகமாக இழுத்து, அவர்களுடைய மூலமாக விசுவாசிகளுக்கு எதிராகப் போர் தொடுப்பான்: சில வெட்கமற்ற பெண்கள் , அவனுக்கு மிகவும் சக்திவாய்ந்த ஆயுதமாக நிரூபிக்கப்படுகிறார்கள், தங்கள் கவர்ச்சியான வலிகளை வெகுதூரம் பரப்புகிறார்கள். எசேக்கியேல், ஒவ்வொரு உயிரினத்திற்கும் நான்கு முகங்கள் இருந்ததையும், அவை அனைத்தும் தேவனுடைய மகிமையை வெளிப்படுத்தியதையும் கண்டபோது, அவர் ஒரு நகரத்திலோ அல்லது கிராமத்திலோ இல்லை, மாறாக வெளியே—ஒரு திறந்த வெளியில் இருந்தார்: ஏனெனில் தேவன் அவரிடம், 'திறந்த வெளியில் வெளியே செல், அங்கே என் மகிமையைக் காண்பாய்' என்று கூறியிருந்தார் (எசேக்கியேல் 3:22). உண்மையில், இவ்வகையான தரிசனங்களும் வெளிப்பாடுகளும் புனிதர்களுக்கு எப்போதும் மலைகளிலும் பாலைவனங்களிலும் காட்டப்பட்டன. தீர்க்கதரிசி எரேமியாவும், தனிமையைக் கடவுள் எவ்வளவு மதிக்கிறார் என்பதை அறிந்து, 'இளைமைக் காலத்தில் நுகத்தடியை ஏற்றுக்கொண்டு, தனிமையில் அமர்ந்து மௌனமாக இருக்கும் மனிதன் பாக்கியவானாகிறான்' என்றார் ( புலம்பல் 3:27–28). கடவுளை மகிழ்விக்க விரும்புகிறவர்களுக்கு மனிதர்களின் வதந்திகள் எவ்வளவு தீங்கு விளைவிக்கும் என்பதை நன்கு அறிந்த அவராலும், பின்வருமாறு கூறுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை: 'என் மக்களை விட்டுப் பிரிந்து, அவர்களை விட்டு விலகிச் செல்லும்படி, பாலைவனத்தில் எனக்கு ஒரு நிரந்தரமான புகலிடத்தை யார் கொடுப்பார்கள்?' (எரேமியா 9:2). அதுபோலவே, தீர்க்கதரிசியான எலியாவுக்கு தேவதூதர்களால் உணவு வழங்கப்பட்டது; இது கூட்டங்களுக்கு மத்தியிலும், நகரம் அல்லது கிராமத்திலும் நடக்கவில்லை, மாறாக வனாந்தரத்தில் நடந்தது. புனிதர்களுக்கு நேர்ந்த இவை மற்றும் இதேபோன்ற நிகழ்வுகள் அனைத்தும், தனிமையை நேசித்தவர்களைப் பின்பற்றுமாறு நம்மைத் தூண்டுவதற்காகவே பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன, ஏனெனில் தனிமையும் நம்மை இறைவனை நோக்கி வழிநடத்த முடியும். ஆகையால், நீங்கள் தகுதியான முறையில் தனிமையில் நிலைபெறப் பாடுபடுங்கள், அது உங்களை இறைவனின் தரிசனத்திற்கு, அதாவது மிக உன்னதமான ஆன்மீகத் தியானத்திற்கு வழிநடத்தும்.

52. கடவுளின் நெருப்பு ஆன்மாவிற்குள் குடியிருக்கும்போது அது எப்படி இருக்கும் என்பதையும் நான் உங்களுக்குச் சொல்ல விரும்புகிறேன். அது விண்ணுலகக் காற்றில் உயரே பறக்கும் இரண்டு இறக்கைகள் கொண்ட ஒரு பறவையைப் போன்றது. எல்லா உயிரினங்களிலும், பறவைகள் மட்டுமே தங்கள் தனித்துவமான அம்சமாக இறக்கையைக் கொண்டுள்ளன; தேவனை ஆராதிக்கும் ஆன்மாவின் இறக்கைகள் தேவனுடைய அக்கினியின் உந்துதலாகும், அதன் மூலம் அது பரலோகத்தை நோக்கி உயரே பறக்க முடியும். இருப்பினும், அது இந்த இறக்கைகளிலிருந்து பறிக்கப்படின், அதை உயர்த்தும் அக்கினியில் அது பங்குபெறாததால், அது உயரே எழ முடியாமல் போகும், மேலும் அது இறக்கைகள் இல்லாத, இனி பறக்க முடியாத ஒரு பறவையைப் போலாகிவிடும். மேலும், மனித ஆன்மா மற்றொரு விதத்திலும் ஒரு பறவையை ஒத்துள்ளது: ஒரு பறவையின் பிறப்பிற்கு வெப்பமே காரணம்; ஏனெனில், ஒரு பறவை அதன் முட்டைகளை வெப்பப்படுத்த (உருட்ட)வில்லை என்றால், எந்த உயிரோட்டமான குஞ்சுகளும் அவற்றிலிருந்து வெளிவராது, ஏனெனில் வெப்பத்தைத் தவிர வேறு எந்த வழியிலும் அவற்றுக்கு உயிர் கொடுக்க முடியாது. அதுபோலவே, கடவுளும் தமக்குக் கீழ்ப்படிந்திருக்கும் ஆன்மாக்களைத் தழுவி, அவற்றுக்கு வெப்பமூட்டி, அவற்றை ஆன்மீக வாழ்வுக்கு எழுப்புகிறார். கடவுளிடம் பற்றிக்கொண்டு அவருக்குக் கீழ்ப்படிந்திருக்கும் ஆன்மா, வெப்பமே வாழ்வாதாரமாகக் கொண்ட ஒரு பறவையைப் போன்றது என்பதை இவ்வாறு புரிந்துகொண்ட பிறகு, எந்தச் சூழ்நிலையிலும் இந்த நெருப்பின் சக்தியிலிருந்து உங்களை நீங்களே பறிக்கப்பட அனுமதிக்காதீர்கள். கடவுளால் உங்களுக்கு அருளப்பட்ட இந்த நெருப்பின் காரணமாக, அது உங்களிடமிருந்து பறிக்கப்படுவதற்காக, பிசாசு உங்களுக்குப் பல சோதனைகளைத் தயாரித்துள்ளான் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்: ஏனெனில், இந்த நெருப்பு உங்களுள் இருக்கும் வரை, அவன் எந்த வகையிலும் உங்களை வெல்ல முடியாது என்பதை அவன் நன்கு அறிந்திருக்கிறான்.

53. பிசாசுக்கு எதிர்த்து நில்லுங்கள், அவனது தந்திரங்களை அறிந்துகொள்ளப் பாடுபடுங்கள். அவன் பொதுவாகத் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளாமல் இருக்க, தன் கசப்பை இனிமையின் வடிவில் மறைத்துக்கொள்கிறான். மேலும், உண்மையானது கவர்ச்சிகரமாக இருப்பதால், அதைத் திறமையாகப் போலியாகச் செய்து உங்கள் இதயங்களை மயக்குவதற்காக, தோற்றத்தில் கவர்ச்சிகரமான பல்வேறு மாயைகளைத் திட்டமிடுகிறான்; ஆனால், அவை உண்மையில் முற்றிலும் எதிர்மாறானவை: அவருடைய தந்திரம் அனைத்தும் இதை நோக்கியே செலுத்தப்படுகிறது, அதனால் அவர் உண்மையாகக் கடவுளுக்கு ஊழியம் செய்யும் ஒவ்வொரு ஆன்மாவையும் தம்முடைய முழு வலிமையுடனும் எதிர்க்க முடியும். எல்லா வலிமையும் அடங்கியுள்ள தெய்வீக நெருப்பை ஆன்மாவிற்குள் அணைப்பதற்காக, அவர் பலவிதமான உணர்ச்சிகளை அதில் தூண்டுகிறார்; குறிப்பாக, அவர் உடல் சார்ந்த இன்பங்களையும் அதனுடன் தொடர்புடைய அனைத்தையும் பற்றிக்கொள்கிறார். ஆனால், அவர்கள் அத்தகைய அனைத்திலிருந்தும் தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதையும், அவனிடமிருந்து எதையும் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை என்பதையும், அவன் சொல்வதை ஒருபோதும் கேட்பார்கள் என்ற எந்த நம்பிக்கையையும் அவனுக்குக் கொடுப்பதில்லை என்பதையும் அவன் இறுதியாகக் காணும்போது, அவன் அவமானத்துடன் அவர்களை விட்டு விலகிச் செல்கிறான். அப்போது கடவுளின் ஆவியானவர் அவர்களுக்குள் வாசமாக்குகிறார். தேவ ஆவியானவர் அவர்களுக்குள் வாசம்பண்ணும்போது, அவர் அவர்களுக்கு சமாதானம் அளிக்கிறார், அல்லது அவர்கள் செய்கிற எல்லாக் காரியங்களிலும் சமாதானத்தைக் காண அவர்களுக்கு உதவுகிறார், மேலும் தேவனுடைய நுகத்தைச் சுமப்பது அவர்களுக்கு இனிதாக இருக்கிறது, நற்செய்தியில் எழுதியிருக்கிறபடி: 'உங்கள் ஆத்துமாக்களுக்கு இளைப்பாறுதல் காண்பீர்கள்' (மத். 11:29), அவர்கள் தம்முடைய நுகத்தை ஏற்றுச் சுமந்த போதிலும், கர்த்தரின் மகிழ்ச்சி அவர்களுடன் இரவும் பகலும் நிலைத்திருக்கிறது; அது அவர்களுடைய மனங்களுக்கு உயிர் கொடுத்து அவர்களைத் தாங்குகிறது. அதன் மூலம் அவர்கள் நற்பண்பைக் கடைப்பிடிப்பதிலும், கீழ்ப்படிதலை நிறைவேற்றுவதிலும், தங்கள் இரவுக் காவல்களிலும் சோர்வற்றவர்களாக ஆகிறார்கள்; அவர்கள் மனிதரின் அவதூறுகளால் கோபமடைவதில்லை, மேலும் மனிதனையும், மிருகத்தையும், ஆவியையும் சேர்த்து யாரையும் பயப்படுவதில்லை—ஏனெனில் கர்த்தருடைய மகிழ்ச்சி இரவும் பகலும் அவர்களுடன் தங்கியிருந்து, அவர்களின் மனங்களுக்கு உயிர் கொடுத்து அவர்களைப் போஷிக்கிறது. இந்த மகிழ்ச்சியின் மூலம் ஆன்மா வளர்ந்து, எல்லாவற்றிற்கும் தகுதியானதாக, அல்லது பரிபூரணமாகிறது, மேலும் அதன் மூலம் பரலோகத்திற்கு ஏறிச் செல்கிறது.

54. ஒரு குழந்தை முதலில் தன் தாய்ப்பால் குடித்து வளர்கிறது, பின்னர் மற்ற உணவுகளைச் சாப்பிட்டு, இறுதியாக மக்கள் பொதுவாக உண்ணும் எல்லா உணவுகளையும் உட்கொண்டு வளர்கிறது என்பதை நாம் காண்கிறோம். இவ்வாறு அது வலிமை பெற்று, முதிர்ச்சியடைந்து, அதன் இதயம் எதிரிகள் தாக்க முற்பட்டால் அவர்களைத் துணிச்சலாக எதிர்கொள்கிறது. ஆனால், குழந்தைப் பருவத்தில் ஏதேனும் நோய் அதைப் பற்றிக்கொண்டால், அதன் ஊட்டமும் வலிமையும் வெற்றிகரமாக இருப்பதில்லை; அது பலவீனமாக வளர்கிறது, மேலும் ஒவ்வொரு எதிரியும் அதை வென்று தோற்கடிக்கிறது. அது ஆரோக்கியமாக மாறி, அதன் எதிரிகளை வெல்லும் வலிமையைப் பெற, அது ஒரு அனுபவம் வாய்ந்த மருத்துவரின் உதவி மற்றும் கவனிப்பைப் பெற வேண்டும். அதுபோலவே மனித ஆன்மாவும், கடவுளின் மகிழ்ச்சியை இழந்தால், பலவீனமாகி பல காயங்களைப் பெறுகிறது. அது ஒரு மனிதரை—ஆவிக்குரிய குணமாக்குதலில் திறமை வாய்ந்த, தேவனுடைய ஊழியக்காரரை—கண்டுபிடிக்க முயற்சி செய்து, அவரைப் பற்றிக்கொண்டால், அவர் முதலில் அதன் உணர்ச்சிகளிலிருந்து அதைக் குணமாக்குவார், பின்னர் அதை உயிர்ப்பித்து, தேவனுடைய உதவியுடன், அதன் -க்கான உணவான அந்த மகிழ்ச்சியை எப்படிப் பெறுவது என்று அதற்குக் கற்பிப்பார். அப்போதுதான் அவள், தீய ஆவிகளான தன் எதிரிகளை எதிர்த்து, அவர்களை வென்று, அவர்களின் சதித்திட்டங்களைக் காலடியில் மிதித்து, இன்னும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் களிகூர்வாள்.

55. பொய்யானவன் சத்தியம் பேசுகிறவன் என்ற வேஷத்தில் உங்களை வஞ்சித்து வழிதவறச் செய்ய வரும்போது, அந்தத் தீய சாத்தானின் தந்திரங்களைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள். அவன் ஒரு பிரகாசமான தேவதூதனாகவே உங்களிடம் வந்தாலும், அவனை நம்பாதீர்கள் அல்லது அவனுக்குச் செவிசாய்க்காதீர்கள்: ஏனெனில் அவன் வழக்கமாக உண்மையின் கவர்ச்சிகரமான தோற்றத்தால் விசுவாசிகளை மயக்குகிறான். முழுமையடையாதவர்கள் சாத்தானின் இந்த வஞ்சனைகளையும், அவன் தொடர்ந்து அவர்களுக்குள் விதைப்பவற்றையும் அறியாமல் இருக்கிறார்கள்; ஆனால் அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல், முழுமையடைந்தவர்களுக்குத் தெரியும்: 'ஆனால் உறுதியான உணவு முழுமையடைந்தவர்களுடையது, அவர்கள் நல்லதற்கும் தீயதற்கும் இடையே வேறுபடுத்தி அறிய, நீண்டகாலப் போதனையால் தங்கள் உணர்வுகளைப் பயிற்றுவித்தவர்கள்' (எபி. 5:14). பகைனால் இவர்களை ஏமாற்ற முடியாது; ஆனால் தங்களைப் பற்றிச் சிறிதும் கவலைப்படாத விசுவாசிகளை, தனது இனிமையானதாகத் தோன்றும் தூண்டிலால் அவன் எளிதில் மயக்கிப் பிடித்துவிடுகிறான், ஒரு மீனவன் கொக்கியைத் தூண்டிலால் மறைத்து மீன்களைப் பிடிப்பது போல. இந்தக் கொக்கி இந்தக் கொறிப்பால் மறைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை மீன் அறியாது; ஆகவே அது மேலே நீந்தி வந்து, கொறிப்பை விழுங்கி உடனடியாகப் பிடிபடுகிறது. இந்தக் கொறிப்பால் தான் பிடிபடும் என்பதை மீன் அறிந்திருந்தால், அது சந்தேகமின்றி அதை அணுகாமல் அதிலிருந்து தப்பி ஓடியிருக்கும். அதேபோல, நாம் சொன்னது போல, முழுமையற்ற விசுவாசிகள் எதிரியால் பிடிக்கப்படுகிறார்கள், மேலும் சாலமன் கூறுவது போல, முற்றிலும் ஒத்த காரணங்களுக்காகவே இது நிகழ்கிறது: 'ஒருவன் பார்ப்பதற்குச் செம்மையான வழியுண்டு, அதன் முடிவு நரகவாசல்களுக்கு இட்டுச் செல்லும்' (நீதிமொழிகள் 16:25); ஆமோஸ் தீர்க்கதரிசியின் புத்தகத்திலும் இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது: 'ஆமோஸ், நீர் என்ன காண்கிறீர்?' அதற்கு அவர், 'ஒரு பறவைப் பிடிப்பவரின் கண்ணி' என்று பதிலளித்தார் (8:2). தனக்குத் தரைமேல் வலைவிழந்துவிடுமோ என்று அஞ்சி, அந்தப் பறவை காற்றில் பறந்து, மிக உயரமான இடங்களில் ஓய்வெடுக்கவும் உறங்கவும் தனக்கென ஒரு கூட்டைக் கட்டிக்கொள்கிறது: அங்கே யாராலும் தன்னை அடையவோ பிடிக்கவோ முடியாது என்பதை அறிந்து, அது கவலையற்று உறங்குகிறது. ஆனால், பறவைப் பிடிப்பவன் அதை எப்படி ஏமாற்றுகிறான் என்பது நமக்குத் தெரியும்: அவன் அந்த இடத்திற்கு வந்து, தன் வலைகளை விரித்து, அனைவரும் பார்க்கும்படியாக விதைகளைத் தூவுகிறான்; இந்த உணவால் அவன் அந்தப் பறவையை அந்த உயரத்திலிருந்து கீழே வரவழைக்கிறான், அது கீழே பறந்து வந்து பொறியில் சிக்குகிறது. சாத்தான் இதேபோலச் செயல்படுகிறான்; அவன் தனது தந்திரங்களால் பரிபூரணமற்ற கிறிஸ்தவர்களைப் பொறியில் சிக்கவைத்து, அவர்களை அவர்களின் உயரத்திலிருந்து கீழே தள்ளுகிறான். அவன் ஒரு பாம்பின் உருவம் எடுத்து ஈவாவிடம், 'நீ நிச்சயமாகச் சாகமாட்டாய்... அதை நீ உண்ணும் நாளன்றே, உன் கண்கள் திறக்கப்படும், நீ கடவுள்களைப் போலிருப்பாய்' (ஆதி. 3:4, 5) என்று சொன்னபோது இப்படித்தான் செயல்பட்டான்.இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், ஏவாள் தன் இதயத்தில் அவனிடம் ஈர்க்கப்பட்டாள், மேலும் அவற்றில் உண்மை இருப்பதாக நினைத்தாள், ஏனென்றால் அவள் அந்த விஷயத்தைச் சரியாக ஆராயவில்லை. ஆனால் அவள் அதைத் தானே சுவைத்து, ஆதாமுக்கும் சுவைக்கக் கொடுத்து, அப்போது அந்தப் பெரிய துரதிர்ஷ்டம் அவர்களைச் சேர்ந்தது: அவர்கள் இருவரும் தங்கள் உயர்ந்த நிலையிலிருந்து வீழ்ந்தனர். அதேபோல், நன்மையையும் தீமையையும் பிரித்தறியத் தெரியாமல், தங்கள் சொந்தத் தீர்ப்பிலும் கருத்திலும் திருப்தி அடைந்து, தங்கள் நாட்டங்களைப் பின்பற்றும் முழுமையடையாத கிறிஸ்தவர்களிடம் சாத்தான் செயல்படுகிறான்; நன்மை தீமைகளை நிச்சயமாக வேறுபடுத்தி அறியக்கூடிய தங்களது பரிபூரண தந்தையர்களை அவர்கள் கலந்தாலோசிக்காமல், தாங்களே ஏற்கெனவே பரிபூரணத்தை அடைந்து, தந்தையரின் ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்றுவிட்டதாக நினைத்து, தங்கள் இருதயத்தின் விருப்பங்களைப் பின்பற்றும்போது, இது அவர்களுக்கு நிகழ்கிறது. இத்தகையோர், உயரமாகக் கூடுகட்டி, பின்னர் தரையில் இறங்கி, பறவைப் பிடிப்பவரின் வலையில் சிக்கிக்கொண்ட பறவைகளைப் போன்றவர்கள். அவர்களுக்கு இது நிகழ்கிறது, ஏனெனில், தங்கள் சுய-உறுதியால், அவர்கள் தங்கள் தந்தையரின் வார்த்தையைக் கேட்காமலும், அவர்களுடன் கலந்தாலோசிக்காமலும், எப்போதும் தங்கள் இதயத்தின் உந்துதல்களின்படி செயல்படுகிறார்கள் மற்றும் தங்கள் விருப்பங்களை நிறைவேற்றுகிறார்கள். ஆகையால், பிசாசு அவர்களுக்காகத் தரிசனங்களையும் தோற்றங்களையும் ஏற்படுத்துகிறான், மேலும் அவர்களுடைய இதயங்களைப் பெருமையால் நிரப்புகிறான்; சில சமயங்களில் இரவில் அவர்களுக்குக் கனவுகளைக் கொடுத்து, அவற்றைப் பகலில் நிறைவேற்றி, அவர்களை மேலும் மோசமான மாயையில் மூழ்கடிக்கிறான். அது போதாதென்று, சில சமயங்களில் இரவில் அவர்களுக்கு ஒளியைக் காட்டுகிறான், அதனால் அவர்கள் இருக்கும் இடம் பிரகாசமாகிறது; மேலும், அவை அடையாளங்கள் போலத் தோன்றும் வகையில் இது போன்ற பல காரியங்களைச் செய்கிறான். அவர் இதையெல்லாம் செய்வதற்குக் காரணம், தாங்கள் ஒரு தூதர் என்று நினைத்து, அவரைப் பற்றி கவலைப்படாமல் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகவே. அவர்கள் இந்த அர்த்தத்தில் அவரை ஏற்றுக்கொண்டவுடன், அவர்களைப் பற்றிக்கொள்ளும் பெருமை உணர்வின் காரணமாக, அவர் அவர்களை அவர்களின் உயரத்திலிருந்து கீழே தள்ளுகிறார். அவர்கள் மற்ற பலரை விஞ்சி, ஆவியிலே பெரியவர்களும் மகிமையானவர்களும் ஆகிவிட்டதாகவும், தங்கள் தந்தையிடம் திரும்பவோ அல்லது அவர்களைக் கேட்கவோ தேவையில்லை என்ற நம்பிக்கையிலும் அவர்களை வைத்திருக்க அவர் முயற்சி செய்கிறார். ஆயினும், வேதவசனத்தின்படி, அவர்கள் உண்மையில் பளபளப்பான திராட்சைக் கொத்துக்கள் தான், ஆனால் பழுக்காத மற்றும் புளிப்பானவை. தங்கள் தந்தையரின் போதனைகள் அவர்களுக்கு ஒரு சுமையாக இருக்கின்றன; ஏனெனில், தாங்களாகவே எல்லாவற்றையும் அறிந்திருப்பதாக அவர்கள் உறுதியாக நம்புகிறார்கள்.

56. உங்கள் பிதாக்களுக்குக் கீழ்ப்படியாவிட்டால், நீங்கள் செழித்து வளர்ந்து பரிபூரணராக முடியாது என்பதையும், நன்மையும் தீமையும் பிரித்துணரவும் முடியாது என்பதையும் உறுதியாக அறிந்துகொள்ளுங்கள். நமது பிதாக்களே இவ்வாறு செயல்பட்டார்கள்: அவர்கள் தங்கள் சொந்தப் பிதாக்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்தார்கள், மேலும் அவர்களின் அறிவுரைகளைக் கவனமாகக் கேட்டார்கள்; அதனால் அவர்கள் செழித்து, முதிர்ந்து, தாங்களே போதகர்களாகவும் ஆனார்கள். சிராக் நூலில் எழுதப்பட்டுள்ளபடி: 'மூப்பரின் போதனையிலிருந்து விலகிச் செல்லாதே, ஏனெனில் அவர்கள் அதைத் தங்கள் தந்தையரிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டார்கள்: அவர்களிடமிருந்து நீ ஞானத்தைக் கற்றுக்கொள்வாய், மேலும் உரிய நேரத்தில் பதிலளிக்கவும் முடியும்' (சிர். 8:11–12). ஆகவே, தங்கள் தந்தையருக்குக் கீழ்ப்படிந்து, எல்லா விஷயங்களிலும் அவர்களைக் கவனத்தில் கொண்டவர்களின் முன்மாதிரியை நீங்கள் பின்பற்ற வேண்டும். கடவுளின் உதவியுடன், தங்கள் தந்தையர்களிடமிருந்து தாங்கள் கற்றுக்கொண்ட அனைத்தையும், அவர்கள் தங்கள் கீழ்ப்படிதலுள்ள மகன்களுக்குக் கற்பித்தார்கள். இவ்வாறு ஈசாக்கு ஆபிரகாமுக்குக் கீழ்ப்படிந்தார்; யாக்கோபு ஈசாக்குக்குக் கீழ்ப்படிந்தார்; யூசுப் யாக்கோபிற்குக் கீழ்ப்படிந்தார்; எலிசா எலியாவுக்குக் கீழ்ப்படிந்தார்; பவுல் அனனியாவுக்குக் கீழ்ப்படிந்தார்; தீமோத்தேயு பவுலுக்குக் கீழ்ப்படிந்தார். இவர்கள் அனைவரும், இவர்களைப் போன்ற மற்றவர்களும், தங்கள் தந்தையருக்குக் கீழ்ப்படிந்தனர், அவர்களின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றினர், மற்றும் அவர்களின் ஆலோசனையைப் பின்பற்றினர்; இவ்வாறு அவர்கள் சத்தியத்தை அறிந்து, நீதியைக் கற்று, இறுதியில் பரிசுத்த ஆவிக்குத் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்பட்டார்கள் – ஆகையால், ஏசாயா தீர்க்கதரிசியின் வார்த்தையின்படி, எல்லா காரியங்களிலும் சத்தியத்தின் முழக்கக்காரர்களாக மாறினார்கள்: 'இஸ்ரவேல் வீட்டிற்கு ஒரு காவலனாக உன்னை நியமித்தேன்; என் வாயிலிருந்து வார்த்தையைக் கேட்டு, என் சார்பாக அவர்களை எச்சரிக்க வேண்டும்' (3:17)ஆகவே, நீங்கள் செழித்து முழு முதிர்ச்சிக்கு வளரவும், உங்கள் இதயங்களில் அசைக்க முடியாதவர்களாக இருக்கவும், எந்த வகையிலும் சாத்தானால் ஏளனம் செய்யப்படாமல் இருக்கவும் விரும்பினால், உங்கள் பிதாக்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்து எல்லாவற்றிலும் அவர்களைக் கவனியுங்கள் – அப்பொழுது நீங்கள் ஒருபோதும் விழமாட்டீர்கள்.

57. ஒரு மனிதனை நன்மையில் உறுதியுடன் இருக்கச் செய்து, ஆரம்பம் முதல் இறுதி வரை அவ்வாறே வைத்திருக்கிற ஒரே ஒரு காரியத்தை நான் உங்களுக்குக் காட்டுவேன், அது: உங்கள் முழு ஆன்மாவோடும், உங்கள் முழு இருதயத்தோடும், உங்கள் முழு மனத்தோடும் தேவனை நேசித்து, அவனை மட்டுமே சேவிப்பதாகும். அப்போது தேவன் உங்களுக்கு மிகுந்த பலத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் அருள்வார், மேலும் தேவனுடைய கிரியைகள் அனைத்தும் உங்களுக்குத் தேன் போல இனிமையாக இருக்கும்; எல்லா உடல் உழைப்பும், அறிவுசார்ந்த முயற்சிகளும், ஜெப விழிப்புக்களும், உண்மையில் தேவனுடைய முழுப் பாரமும் உங்களுக்கு இலகுவாகவும் இனிமையாகவும் இருக்கும். இருப்பினும், மக்கள் மீதான தம்முடைய அன்பு காரணமாக, அவர்கள் பெருமையடையாமல் தங்கள் முயற்சிகளில் விடாமுயற்சியுடன் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, கர்த்தர் சில சமயங்களில் அவர்களுக்குச் சோதனைகளை அனுப்புகிறார்; மேலும், தைரியத்திற்குப் பதிலாக, அவர்கள் சோர்வினையும் சோம்பலையும் அனுபவிக்கிறார்கள்; மகிழ்ச்சிக்குப் பதிலாக, துக்கத்தையும்; சமாதானம் மற்றும் நிம்மதிக்குப் பதிலாக, கிளர்ச்சியையும்; இனிமைக்குப் பதிலாக, கசப்பையும் அனுபவிக்கிறார்கள்; கர்த்தரை நேசிப்பவர்களுக்கு இது போன்ற பல விஷயங்கள் நடக்கின்றன. ஆனால் இதற்கு எதிராகப் போராடி அதை வெல்வதன் மூலம், அவர்கள் மேலும் மேலும் வலிமையடைகிறார்கள். இறுதியாக அவர்கள் இவை அனைத்தையும் முழுமையாக வென்றுவிடும்போது, பரிசுத்த ஆவியானவர் எல்லாவற்றிலும் அவர்களுடன் இருப்பார், மேலும் அவர்கள் தீயவை எதையும் பயப்பட மாட்டார்கள்.

58. பரிசுத்த ஆவியானவர் இடைவிடாமல் மிகவும் இனிமையான, மிகவும் மധுரமான, மற்றும் மனித நாவால் விவரிக்க முடியாத நறுமணத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். ஆனால், அவருடைய வாசஸ்தலத்திற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்டவர்களைத் தவிர, ஆவியானவரின் இந்த இனிமையையும் அவருடைய மധுரத்தையும் வேறு யார் அறிவார்? மனந்திரும்பியவர்களின் ஆன்மாக்களில் பரிசுத்த ஆவியானவர் பெரும்பாடுக்குப் பிறகே வாசிக்கிறார். இந்த உலகில் நாம் இதேபோன்றதை அதிகமாகக் காண்கிறோம்: உதாரணமாக, விலைமதிப்பற்ற கற்கள் பெரும் முயற்சியுடன் மட்டுமே பெறப்படுகின்றன. இந்த ஆவியைத் தேடிய பரிசுத்தவான்கள் அவனைக் கண்டறிந்தார்கள்; அவனே பரிசுத்த நற்செய்தியில் (மத். 13, 45–46), விலைமதிப்பற்ற முத்துக்களைத் தேடும் வியாபாரிக்குரிய உவமையில், அவர் ஒரு பெரிய மதிப்புள்ள முத்தை கண்டெடுத்து, தன்னிடம் இருந்த அனைத்தையும் விற்று அதை வாங்கினார். நிச்சயமாக, ஒரு வயலில் மறைக்கப்பட்ட புதையலைப் பற்றிய மற்றொரு உவமையிலும் அவர் குறிப்பிடப்படுகிறார், அதை ஒரு மனிதன் கண்டுபிடித்து மறைத்து வைத்தான்; தன் மகிழ்ச்சியில், அவன் இருந்த அனைத்தையும் விற்று அந்த வயலை வாங்கினான் (மத். 13:44). பரிசுத்த ஆவியைப் பெற்றவர்களை விட வேறு யாரையும் சோதனைகள் அதிகமாகத் தாக்குவதில்லை. மேலும் நமது ஆண்டவர், தம்முடைய ஞானஸ்நானத்தில் பரிசுத்த ஆவியானவர் புறா வடிவில் அவர்மேல் இறங்கினபோது, சோதனையாளனால் சோதிக்கப்படுவதற்காக ஆவியினால் வனாந்தரத்திற்கு வழிநடத்தப்பட்டார்; அவன் தன் சோதனைகள் அனைத்தையும் அவருக்குச் செய்தான், ஆனால் லூக்கா நற்செய்தியில் எழுதப்பட்டுள்ளபடி, அவனுக்கு எதிராக ஒன்றிலும் வெற்றிபெறவில்லை: 'அப்பொழுது சாத்தான் தன் சோதனைகளையெல்லாம் முடித்து, சிறிது காலத்திற்கு அவரை விட்டு விலகிப் போனான்' (லூக்கா 4:13). அப்பொழுது கர்த்தராகிய இயேசு, ஆவியின் பெலனால் கலிலேயாவுக்குத் திரும்பினார். அப்படியே, பரிசுத்த ஆவியானவர், தம்மைப் பெறும், போராடி வெல்லும் அனைவரையும் பெலப்படுத்துகிறார், மேலும் ஒவ்வொரு சோதனையையும் வெல்லும் பெலனை அவர்களுக்கு அளிக்கிறார்.

59. தீர்க்கதரிசி எசேக்கியேல் கண்ட செராபீன்கள் (எசே. 1:4, 9) பரிபூரணம் அடையப் பாடுபடும் விசுவாசமுள்ள ஆன்மாக்களின் சின்னமாகும். அதற்குக் கண்கள் நிறைந்த ஆறு இறக்கைகள் இருந்தது; அதற்கு நான்கு முகங்களும் இருந்தது, அவை நான்கு திசைகளிலும் நோக்கியிருந்தன: ஒரு முகம் மனுஷனுடைய முகம்போலவும், மற்றொன்று கன்றுக்குட்டியின் முகம்போலவும், மூன்றாவது சிங்கத்தின் முகம்போலவும், நான்காவது பருந்தின் முகம்போலவும் இருந்தது. செராபீன்களின் முதல் முகமான மனித முகம், உலகில் வாழ்ந்தாலும் தங்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட கட்டளைகளை நிறைவேற்றும் விசுவாசிகளைக் குறிக்கிறது. அவர்களில் யாராவது துறவற வாழ்க்கையில் நுழைந்தால், அவர்கள் ஒரு கன்றின் முகம் போல ஆகிவிடுகிறார்கள், ஏனெனில் அவர்கள் துறவற விதிமுறைகளைக் கடைப்பிடிப்பதில் உள்ள கடினமான உழைப்பைச் சுமக்கிறார்கள் மற்றும் அதிக உடல் ரீதியான செயல்களைச் செய்கிறார்கள். சமூக வாழ்க்கை விதிகளில் தங்களைப் பரிபூரணப்படுத்திக் கொண்டு, தனிமைக்குச் சென்று, கண்ணுக்குத் தெரியாத பேய்களுடன் போரிடும் எவரும், காட்டு மிருகங்களின் அரசனான சிங்கத்தின் முகத்தைப் போல ஆகிறார்கள். இந்தக் கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளை அவர் வென்று, தனது உணர்ச்சிகளை அடக்கி, அவற்றின் மீது மேன்மை பெற்றுவிட்டால், அவர் பரிசுத்த ஆவியினால் நிரப்பப்பட்டு தெய்வீக தரிசனங்களைக் காண்பார்; அப்போது அவர் ஒரு பருந்தியின் முகத்தைப் போல இருப்பார்: கண்கள் நிறைந்த அந்த ஆறு இறக்கைகள் போல, ஆறு திசைகளிலிருந்தும் தனக்கு நேரிடக்கூடிய அனைத்தையும் அவரது மனம் அப்போது உணரும். இவ்வாறு அவர் ஒரு உண்மையான ஆன்மீக செராபிமாக மாறி, நித்திய ஆனந்தத்தைப் பெறுவார்.

60. பரிசுத்தம், இடைவிடாத மற்றும் மாறாத சமாதானம், பரிபூரண கிருபை, மற்றும் ஆசீர்வாதங்களால் முடிசூட்டப்பட்ட பிற மேன்மையான நற்பண்புகள் ஆகியவை தேவனுடைய கட்டளைகளின் சாராம்சமாகும். ஆவியின் இந்தக் கட்டளைகளை நிறைவேற்றப் பாடுபடுங்கள், இதன் மூலம் உங்கள் ஆத்துமாக்கள் உயிர்ப்பிக்கப்படுவார்கள், இதன் மூலமாக நீங்கள் கர்த்தரை உங்களக்குள் ஏற்றுக்கொள்வீர்கள்: அவை பாதுகாப்பான வழியாகும். உடல் மற்றும் இதயத்தின் தூய்மை இல்லாமல், யாரும் கடவுளுக்கு முன்பாக பரிபூரணராக இருக்க முடியாது; எனவே பரிசுத்த நற்செய்தியில் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: 'இதயத்தில் தூய்மையானவர்கள் பேறு பெற்றவர்கள், ஏனெனில் அவர்கள் கடவுளைப் பார்ப்பார்கள்' (மத்தேயு 5:8). இதயத்தின் தூய்மையிலிருந்து பரிபூரணம் பிறக்கிறது. இதயத்திற்குள் இயற்கையான நன்மையும் செயற்கையான தீமையும் உள்ளன. தீமையிலிருந்து கண்டனம், வெறுப்பு, பெருமை போன்ற ஆன்மாவின் உணர்ச்சிகள் எழுகின்றன. இருப்பினும் நன்மை (இதயத்தின் இயற்கையான நன்மை), கடவுளை அறிவதற்கும் (கடவுளுக்குப் பயப்படுதல்) புனிதத்திற்கும், அல்லது எல்லா உணர்ச்சிகளிலிருந்தும் ஆன்மாவின் தூய்மைக்கும் (மனசாட்சி) வழிவகுக்கிறது. ஒருவர் தங்களைச் சீர்திருத்திக்கொள்ளத் தீர்மானித்து, எல்லாத் தீமைகளையும் தவிர்க்கத் தொடங்கி, ஆன்மீகப் போராட்டங்கள் - அழுகை, மனந்திரும்புதல், பெருமூச்சுக்கள், நோன்பு, ஜாக்கிரதை, வறுமை மற்றும் கடவுளிடம் பல பிரார்த்தனைகள் - மூலம் தங்களை அதற்கு எதிராக ஆயுதமேந்திக் கொண்டால், ஆண்டவர் தம்முடைய கிருபையினால் அவர்களுக்கு உதவுவார், மேலும் மூலம், ஆன்மாவின் எல்லா உணர்ச்சிகளிலிருந்தும் அவர்களை விடுவிப்பார். பலர், துறவற வாழ்க்கையிலும் கன்னியாஸ்திரீத்துவத்திலும் நீண்ட காலம் கழித்திருந்தும், இந்தத் தூய்மை அறிவைக் கற்றுக் கொள்ளவில்லை, ஏனெனில், தங்கள் பிதாக்களின் அறிவுரைகளைப் புறக்கணித்து, தங்கள் சொந்த இதயங்களின் விருப்பங்களைப் பின்பற்றினார்கள்; இந்தக் காரணத்திற்காக, தீய ஆவிகள்—ஆத்துமாக்களின் அழிப்பாளர்கள்—அவர்கள் மீது மேலோங்கி, இரவும் பகலும் மறைவான அம்புகளால் அவர்களைத் தாக்கி, எந்த இடத்திலும் அவர்களுக்கு ஓய்வளிக்காமல் இருக்கின்றன; அதனால், அவர்களின் இதயங்கள் இப்போது பெருமையாலும், இப்போது வீண் பெருமையாலும், இப்போது தெய்வ நிந்தனையான பொறாமையாலும், இப்போது கண்டனத்தாலும், இப்போது கோபத்தாலும் சீற்றத்தாலும், இப்போது சண்டைகளாலும் மற்றும் பல பிற உணர்ச்சிகளாலும் நிரம்பியுள்ளன. – தங்கள் நேரத்தை முழுவதையும் அறிவற்ற முறையில் செலவிடும் ஐந்து முட்டாள்தனமான கன்னிகைகளின் விதியையே இத்தகையோரும் பகிர்ந்துகொள்வார்கள் – அவர்கள் தங்கள் நாவை அடக்கிக் கொள்வதில்லை, தங்கள் கண்களையும் உடல்களையும் காமத்திலிருந்து தூய்மையாக வைத்திருப்பதில்லை, தங்கள் இதயங்களையும் அசுத்தத்திலிருந்து தூய்மையாக வைத்திருப்பதில்லை, அழத்தக்க பிற காரியங்களிலிருந்தும் தூய்மையாக வைத்திருப்பதில்லை, ஏனெனில் அவர்கள் அசுத்தமானவர்கள், – கன்னித்தன்மையின் சின்னமான ஒரே ஒரு சணல் ஆடையைக் கொண்டு தங்களைத் திருப்திப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்: ஆகையால், தங்கள் விளக்குகளை ஏற்றுவதற்கான பரலோக எண்ணெய்க் கூட அவர்களுக்குக் கிடைப்பதில்லை; மணவாளனும் தம் அரண்மனைக் கதவுகளை அவர்களுக்காக ஒருபோதும் திறக்கமாட்டார், மேலும் அறிவற்ற கன்னிகைகளுக்கு உவமையில் சொன்னது போல அவர்களிடமும் கூறுவார்: 'உண்மையாகவே உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், நான் உங்களை அறியேன்' (மத்தேயு 25). உங்கள் இரட்சிப்பின் பேரவாவால் இதை எழுதுகிறேன், நீங்கள் சுதந்திரமும் விசுவாசமுள்ளவர்களாகவும் – எல்லா ஆத்துமாக்களின் மணவாளனாகிய கிறிஸ்துவுக்கு ஒரு பரிசுத்த கன்னிகையாகவும் மாற வேண்டும் என்பதற்காக, அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் கூறுவது போல: 'உங்களை ஒரு கணவனுக்கு, அதாவது ஒரு பரிசுத்த கன்னிகைக்கு மணமுடித்து, கிறிஸ்துவுக்கு உங்களை ஒப்புக்கொடுக்க விரும்புகிறேன்' (2 கொரி. 11:2).

61. தங்கம் நெருப்பினால் பலமுறை சுத்திகரிக்கப்படுகிறது, அதன் மூலம் மிகத் தீவிரமான சுத்திகరణத்தின் மூலம் அது மேலும் சிறந்ததாக மாறுகிறது. அதே வழியில், நமது ஆண்டவர், தம்முடைய நன்மையில், மனிதனைப் பல சோதனைகள் மூலம் தூய்மைப்படுத்துகிறார், அவனைச் சோதிக்கிறார், மேலும் இதயப் போர்களை நடத்துவதில் அவனுக்கு அனுபவத்தை அளிக்கிறார், இதன் மூலம் மக்கள் அவனுக்குச் செய்த அநீதிகள் மற்றும் அவமானங்களுக்கு அவன் எண்ணத்தாலோ அல்லது நினைவாலோ மீண்டும் திரும்பாதபடிக்கு; ஆனால் தேவனுக்கு முன்பாகத் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, எல்லா நற்கிரியைகளுக்கும் எப்போதும் தயாராக இருக்கிறான்; தீர்க்கதரிசியாகிய தாவீது கூறியது போல: 'தேவனே, என் இருதயம் ஆயத்தமாயிருக்கிறது; என் இருதயம் ஆயத்தமாயிருக்கிறது: நான் பாடி என் மகிமையை வெளிப்படுத்துவேன்' (சங். 107:2). சில சகோதரர்களால் அவதூறாலும் அநீதியாலும் நீங்கள் சோதிக்கப்படலாம், அல்லது உங்கள் சக ஊழியர்களின் கைகளால் அவமானத்திற்கு உள்ளாகலாம் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். இத்தகையவை உங்களுக்கு நேரிடும்போது, உறுதியாக நில்லுங்கள், பயப்படாதிருங்கள், மனந்தளர்ந்துவிடாதிருங்கள்; மாறாக, இவை அனைத்திற்கும் கர்த்தருக்கு நன்றி செலுத்துங்கள், ஏனெனில் அவர் இல்லாமல் இது போன்ற எதுவும் நடக்காது, ஆனால் தேவனுடைய ஊழியக்காரர்கள் சோதிக்கப்பட வேண்டிய அவசியத்திற்காகவே அவர் அதை அனுமதிக்கிறார்: ஏனெனில், எந்தச் சூழ்நிலையிலும் பொறுமையுடன் நன்மையில் நிலைத்திருக்கக் கற்றுக்கொள்ளும் வரை, சோதனைகள், உழைப்புகள், துக்கங்கள் மற்றும் துரதிர்ஷ்டங்கள் மூலம் கடவுளின் நன்மையால் சோதிக்கப்படாதவர், அவரிடமிருந்து மரியாதையைப் பெறமாட்டார்.

62. உங்களைச் சந்திக்கும் துரதிர்ஷ்டங்களையும் துக்கங்களையும் பொறுமையுடன் தாங்குங்கள்; உங்கள் உழைப்பின் பலனை நீங்கள் சுவைக்கவும், —போரில் வீரமிக்க ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட சூசன்னாவைப் போல, அவர் அந்த இரண்டு சட்டத்திற்குப் புறம்பான முதியவர்களின் காம விருப்பங்களை வென்று, அவர்களின் பொய்க் клеவங்களால் பெரும் துன்பத்தையும் துயரத்தையும் சகித்தார், ஆனால் அவரைப் பற்றி, அவருடைய பொறுமைக்கும் திடசைக்கும், தேவன் அவருடைய போராட்டத்தின் முடிவில் உயர்த்தி, அதே சமயம் அவருடைய எதிரிகளைத் தாழ்த்தினார், திக்கலாவிற்காக அவர் செய்தது போலவே, மேலும் ஆன்மாவில் துணிச்சல் மிக்கவராக, தன் பெற்றோர் ஏற்படுத்திய காயங்களையோ, நெருப்பையோ, தன் மாம்சத்தை கிழிப்பதையோ, காட்டு மிருகங்களையோ அஞ்சாதவராக, அவருடைய துணிச்சலான விசுவாசம் கனன்று கொண்டிருந்த நெருப்பை அணைத்து, இரத்தம் குடிக்கிற சிங்கங்களின் வாய்களை மூடி, தன் எதிரிகள் அனைவரையும் வெட்கப்படுத்தியபோது, கடவுள் இறுதியில் அவருக்கு இதய மகிழ்ச்சியையும், அவருடைய உழைப்பின் பலனையும் வழங்கினார்; மேலும் யோசேப்பைப் போல—தேவனுக்கு முன்பாகவும் மனிதர்களுக்கு முன்பாகவும் தாழ்மையுள்ளவராக—தனது தந்தையால் தனக்குக் காட்டப்பட்ட அன்பு காரணமாக பொறாமையும் வெறுப்பும் கொண்ட அவனது சகோதரர்கள், அவனது இரத்தத்தைச் சிந்த முயன்றபோது, தெய்வீக உதவி அவனை மரணத்திலிருந்து காப்பாற்றியது. பொறாமையால் வெல்லப்பட்ட அவர்கள், அவனை அடிமையாக விற்றனர். அங்கு அவன் பணிபுரிந்த எஜமானனின் மனைவி அவனுக்குப் பல தொல்லைகளைக் கொடுத்தாள், இறுதியில் அவன் சிறையில் தள்ளப்படும் நிலைக்குக் கொண்டு சென்றாள்; ஆயினும் தேவன் அவனைக் கைவிடவில்லை. ஏனெனில் அவன் ஆன்மாவிலும் உடலிலும் கற்புடையவனாகவும், சாந்தகுணமுள்ளவனாகவும், தூய்மையானவனாகவும், குற்றமற்றவனாகவும் இருந்தான்; மேலும், கடவுள் அவன் மீது கொண்டிருந்த அனுகூலத்தால், அந்தத் துரதிர்ஷ்டங்கள் அனைத்தின் பாரத்தால் அவன் சோர்ந்து போகாமல், தன் நம்பிக்கையைக் கர்த்தரிடத்தில் வைத்து, அவற்றைப் பொறுமையுடன் சகித்துக்கொண்டான். இறுதியில் தேவன் அவரை உயர்த்தி, எகிப்து மற்றும் அதன் எல்லாப் பிரதேசங்களுக்கும் ஆளுநராக்கினார்; மேலும், அவரை வெறுத்த அவருடைய சகோதரர்கள் அனைவரையும் அவருடைய பாதங்களுக்குக் கீழ்ப்படுத்தினார். மேற்கூறிய நபர்களும், அவர்களைப் போன்ற மற்றவர்களும், தங்கள் முயற்சி மற்றும் போராட்டத்தின் தொடக்கத்திலேயே கடவுளிடமிருந்து மரியாதையைப் பெறவில்லை. மாறாக, அவர் அவர்களைச் சோதித்து, பேரழிவுகள் மற்றும் துக்கங்கள் மூலம் அவர்களைத் தூய்மைப்படுத்தி, போரின் நடுவே எப்படி உறுதியாக நிற்பது என்று அவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுத்த பிறகே அந்த மரியாதையைப் பெற்றனர். அவர்கள் தங்கள் சோதனைகளையும் துக்கங்களையும் தைரியமாகச் சகித்து, தங்கள் முழு நம்பிக்கையையும் கர்த்தரிடத்தில் வைத்ததை அவர் கண்டபோது மட்டுமே, அவர் தம்முடைய தெய்வீக உதவியினால் அவர்களுக்குக் கனமளித்தார்; அதே சமயம், அவர்களின் எதிரிகளை வெட்கப்படுத்தி, அவர்களைத் தங்கள் ஆட்சியின் கீழ் கொண்டுவந்தார்.

63. உங்கள் சோதனைகளின் போது உறுதியாக இருங்கள், உங்கள் இதயங்கள் சோர்ந்து போகாதபடி பாருங்கள், ஆனால் அவற்றுக்கு நன்றி செலுத்துங்கள், அப்போதுதான் கர்த்தரிடமிருந்து உங்கள் பலனைப் பெறுவீர்கள். உங்கள் அனைவரிலும் சமாதானமும், சத்தியமும், தேவனுக்கான அன்பும், பரஸ்பர நன்மையும் இருப்பதாக; உங்களில் சண்டையோ, அவதூற்றோ, கருத்து வேறுபாடோ, தீய பொறாமியோ, கீழ்ப்படியாமலோ, கர்வமோ, எவருக்கும் எதிரான வெறுப்போ, ஏளனமோ, வீண் பெருமையோ, வெறுப்போ, பரஸ்பர விரோதமோ இல்லாமல் இருப்பதாக. ஒரு மடத்தில் அத்தகைய நடத்தை எங்கு நிகழ்ந்தாலும், தேவனுடைய கோபம் அதன்மேல் இறங்குகிறது. மேலும், இந்த உலகில் நமது வாழ்க்கை மிகவும் குறுகியது என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்; எனவே, அதைப் போற்றிக் காத்திடுங்கள், அதை சோம்பலில் வீணடிக்காதீர்கள். ஒருவேளை நீங்கள் ஒருவரையொருவர் கோபத்துடன் கொண்டிருக்கும்போது இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து நீங்கும் நேரம் உங்களைக் கண்டடைந்துவிடாதபடிக்கு, விளைவாக, வேதவாக்கியத்தின்படி, 'தனது சகோதரனைப் பகைக்கிறவன் கொலைகாரன்' என்று கணக்கிடப்படாதபடிக்கு. (1 யோவான் 3:15). நீங்கள் ஒருவருக்கொருவர் இரக்கமுள்ளவர்களாயிருங்கள், அப்பொழுது கர்த்தரும் உங்களுக்கு இரக்கமாயிருப்பார். ஏனெனில், 'மன்னியுங்கள், அப்பொழுது உங்களுக்கு மன்னிக்கப்படும்' (லூக்கா 6:37) என்று அவர் சொல்லும்போது, இதையே அவரே ஊக்குவிக்கிறார். உங்களில் யாராவது அவதூறுக்கு ஆளானால், அதை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொண்டு, நீதியுள்ள நியாயாதிபதி மற்றும் வெகுமதி அளிப்பவராகிய கர்த்தரிடம் எல்லாவற்றையும் ஒப்படையுங்கள்… மேலும், யார் தன் அயலானைப் பற்றித் தீயவார்த்தை பேசுகிறாரோ, அவர் கர்த்தருக்கு முன்பாகத் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, தன் அயலானிடம் மன்னிப்புக் கேட்கட்டும், அப்போதுதான் கர்த்தர் அவர் மீது இரக்கமாயிருப்பார். வேதவாக்கியம் நமக்குக் கற்பிப்பது போல (எபே. 4:26), நீங்கள் கோபமாக இருக்கும்போதே சூரியன் அஸ்தமிக்க விடாதீர்கள்; ஆனால், ஒருவரையொருவர் நோக்கி நீங்கள் வளர்த்துக் கொள்ளும், உங்களை வாட்டி வதைக்கும் தீய எண்ணங்களை உங்கள் இருதயங்களிலிருந்து வேரறுத்துப் போடுங்கள். இதன் மூலம், வெறுப்பும் பொறாமையும் வேராகவும், பகை உணர்வே விதையாகவும் இருக்கும் ஒவ்வொரு விரோதத்தின் விதையையும் நீங்கள் ஆரம்பத்திலேயே கிள்ளியெறிய முடியும். இந்த இரண்டு உணர்ச்சிகளும் கடவுளுக்கும் மனிதர்களுக்கும் மிகவும் தீமையானவை, அருவருப்பானவை; அவை எந்தவொரு விசுவாசியிடத்திலோ அல்லது கடவுளின் ஊழியனிடத்திலோ காணப்படுவது முற்றிலும் தகாதது. நம்மில் யாரும், நமது முழு முட்டாள்தனத்தில், 'நான் என் சகோதரனை வென்றுவிட்டேன், அவனுக்கு இரக்கமில்லை' என்று தற்பெருமை பேசாதிருக்கட்டும். இத்தகைய காரியங்களைப் பேசுகிறவனோ சிந்திக்கிறவனோ, அவன் தன் ஆத்துமாவை மரணத்தின் கைகளுக்கு ஒப்புக்கொடுத்துவிட்டான் என்பதையும், அவனுடைய சுதந்தரம் அழுகையும் பற்கடிப்பும், மரிக்காத புழு மற்றும் அணைக்கப்படாத அக்கினியுமான இடமாக இருக்கும் என்பதையும் அறிந்துகொள்ளட்டும்.

64. நாம் இன்னும் இந்த உடலில் வசிக்கும்போதே நமது உறக்கத்திலிருந்து விழிப்போம்; அந்த பயங்கரமான வேதனை, பெருமூச்சு, அழுகை மற்றும் முடிவில்லாத துக்கத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படுவதற்காக, நம்மீது புலம்பி, இரவும் பகலும் நம்முடைய முழு இருதயத்தோடும் துயரப்படுவோம்; மிகப் பலர் செல்கிறபடியினாலே, அழிவுக்கு வழிவகுக்கும் அகன்ற வாசல்வழியாகவும் பரந்த பாதைவழியாகவும் நாம் நுழையாமல் கவனமாக இருப்போமாக; மாறாக, சிலரே செல்கிறபடியினாலே, ஜீவனுக்கு வழிவகுக்கும் குறுகிய வாசல்வழியாகவும் குறுகிய பாதைவழியாகவும் நாம் நுழைவோமாக. இந்தப் பின்னത്തെப் பாதையில் நடப்பவர்களே உண்மையான செய்கையாளர்கள், அவர்கள் தங்கள் பிரயாசையின் பலனை மகிழ்ச்சியுடன் பெற்று ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிப்பார்கள். அங்கு நுழைவதற்கு இன்னும் முழுமையாகத் தயாராகாதவர்களைப் பொறுத்தவரை, நேரம் இருக்கும்போதே அவர்கள் கவனக்குறைவாக இருக்க வேண்டாம் என்று நான் அவர்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன்; இல்லையெனில், குறித்த நேரத்தில் எண்ணெய் இல்லாமல் தங்களைக் காண்பார்கள், மேலும் அதை அவர்களுக்கு விற்கத் தயாராகவும் யாரும் இருக்க மாட்டார்கள். ஏனெனில், அந்த ஐந்து மதியற்ற கன்னிகைகளுக்கு நடந்தது இதுதான்; அவர்களால் அதை வாங்க யாரையும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அப்போது அவர்கள் அழுதுகொண்டு, 'கர்த்தரே, கர்த்தரே, எங்களுக்குத் திறக்கும்!' என்று கூப்பிட்டார்கள். ஆனால் அவர் அவர்களை நோக்கி, 'உண்மையாகவே, உண்மையாகவே உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், நான் உங்களை அறியேன்' என்று பதிலளித்தார்" (மத்தேயு 25:11–12). மேலும், அவர்களுடைய சோம்பல் என்ற ஒரே காரணத்தினால்தான் இது அவர்களுக்கு நிகழ்ந்தது. பின்னர், அவர்கள் விழித்துக்கொண்டு கூச்சலிட்டாலும், அது ஏற்கெனவே பயனளிக்கவில்லை, ஏனெனில் வீட்டு உரிமையாளர் எழுந்து சென்று கதவை மூடிவிட்டார், அதுபோலவே எழுதப்பட்டிருக்கிறது. இதற்கு ஒப்பான மற்றொரு உதாரணத்தை நான் உங்களுக்குத் தருகிறேன். நோவா பேழையில் நுழைந்தபோது, தனது குமாரன்களும், அவர்களுடைய மனைவிகளும், தன்னுடன் இருந்த மற்றவர்களும் மட்டுமே இருந்தனர். தீயவர்கள் மீது அனுப்பப்பட்ட வெள்ள நீரின் காரணமாக, அவர் பேழையின் கதவை மீண்டும் திறக்கவில்லை, மேலும் அந்தத் துன்மார்க்கரின் தண்டனையாக இருந்த அந்தப் பயங்கரமான காட்சியைத் தன் குமாரன்கள் பார்க்கவும் அவர் அனுமதிக்கவில்லை; மேலும், ஒருமுறை கதவு மூடப்பட்ட பிறகு, இந்தத் தீயவர்கள் நீதிமான்களுடன் இருக்க உள்ளே நுழைய முடியவில்லை, ஆனால் அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் சோம்பல் மற்றும் கீழ்ப்படியாமை காரணமாக வெள்ள நீரில் அழிந்துபோனார்கள். ஏனெனில், நோவா, அந்தப் பேழையைக் கட்டிய நூறு ஆண்டுகாலம் முழுவதும், அவர்களை ஒரு சிறந்த வாழ்க்கைக்கு இடைவிடாமல் அழைத்தார், ஆனால் அவர்கள் அவர் சொன்னதைக் கவனிக்கவும் இல்லை, அவருக்குக் கீழ்ப்படியவும் இல்லை; அதனால்தான் அவர்கள் அழிந்தனர்.

65. சகோதரத்துவத்தை ஒரே இடத்தில் ஒன்றுபட்டு இருக்கச் செய்யுங்கள், அதை சமாதானம், ஒருமித்த எண்ணம், தாழ்மை, தேவ பயம் மற்றும் ஜெபத்துடன் ஒழுங்கமைக்கவும். அப்பொழுது தேவனுடைய ஆலயத்தின் ஆசீர்வாதங்கள் உங்களில் முழுமையாக வெளிப்படும், மேலும் நீங்கள் அவற்றை மகிழ்ச்சியுடனும் சந்தோஷத்துடனும் அனுபவிப்பீர்கள். மேலும், நீங்கள் விசுவாசம், நம்பிக்கை, அன்பு, தாழ்மை, மரியாதை, பகுத்தறிவு, பக்தி, சமாதானம் மற்றும் உங்கள் சகோதரர்கள் மீதான அன்பு ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்படட்டும். ஏனெனில், இவை அனைத்தையும் கொண்டிருப்பவன் திருமண ஆடைகளை அணிந்து, ஆவியின் கட்டளைகளின்படி நடக்கிறான். உங்கள் விருப்பங்கள் உங்களை விட்டு நீங்கும்படி, எல்லாவற்றிலும் தாழ்மையுடனும் பொறுமையுடனும் இருங்கள்.

66. தேனுக்கு இனிமையானதும், எல்லா மகிழ்ச்சியாலும் நிறைந்ததுமான தேவ சித்தத்தின்படி நடப்பவன், அதனால் உதவி பெற்றுப் பலப்படுத்தப்படுவான். அது அவனது ஆத்துமாவை அற்புதங்களைச் செய்யவும், கர்த்தருக்குப் பிரியமான எல்லா வழிகளையும் அவனுக்கு முன்பாக ஆயத்தப்படுத்தவும் உதவும். அவன் தேவ சித்தத்தின்படி நடப்பதால், எந்தப் பகைவனும் அவனுக்கு எதிராக நிற்க முடியாது. ஆனால், யார் தன் சொந்த விருப்பத்தின்படி நடக்கிறாரோ, அவருக்குக் கடவுள் எந்த உதவியும் அளிக்கமாட்டார், மாறாக அவரைப் பேய்களிடம் ஒப்படைத்துவிடுவார். அவை இரவும் பகலும் அவரது இதயத்தில் வட்டமிட்டு, எதிலும் அவர் அமைதி காண விடமாட்டாது, மேலும் அவரது வெளிப்புற மற்றும் உட்புற விவகாரங்கள் அனைத்திலும் அவரை சக்தியற்றவராகவும் பலவீனமானவராகவும் ஆக்கிவிடும். மேலும் அவை அவனுக்கு அழிவுக்கும் தீங்கிற்கும் இட்டுச்செல்லும் பல பிற காரியங்களைக் கொண்டுவரும். சாத்தான் சில சமயங்களில் அவர்களுக்குள் மகிழ்ச்சியையும் ஆனந்தத்தையும் ஊட்டுகிறான்; ஆனால் இதில் மகிழ்ச்சி இருக்க முடியாது, துயரமும் சோகமுமே இருக்கும். மகிழ்ச்சி போன்ற ஒன்று ஏற்பட்டாலும், அதில் உண்மை இல்லை, அது ஒரு மாயை மட்டுமே, ஏனெனில் அது கடவுளிடமிருந்து வரவில்லை. உண்மையான மகிழ்ச்சி கடவுளிடமிருந்து வருகிறது, மேலும் அது தங்களது சொந்த விருப்பத்தை நிராகரித்து, எல்லா காரியங்களிலும் கடவுளின் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற தொடர்ந்து முயற்சிக்கும்வர்களுக்கு மட்டுமே வழங்கப்படுகிறது. மனித இதயத்திற்குள் செயல்படும் விருப்பம் மூன்று வகைப்படும்: முதலாவது சாத்தானிடமிருந்து வருகிறது; இரண்டாவது மனிதனிடமிருந்து வருகிறது; மூன்றாவது இறைவனிடமிருந்து வருகிறது; இறைவன் முதல் இரண்டையும் விரும்புவதில்லை, ஆனால் தன்னிடமிருந்து வரும் மூன்றாவதையே விரும்புகிறார். ஆகவே, உங்களை நீங்களே ஆராய்ந்து, அந்நியமான அனைத்தையும் நிராகரித்து, இறைவனின் சித்தத்தை மட்டும் நேசியுங்கள். ஏனெனில், ஒருவன் எல்லா காரியங்களிலும் இறைவனின் சித்தத்தைத் தொடர்ந்து பகுத்தறிவது மிகவும் முக்கியமானது. ஒருவன் தன் இருதயத்தின் முழு விருப்பத்தையும் கைவிடாமலும், எல்லாவற்றிலும் தன்னை மறுக்காமலும், தன் செல்வங்களையும் உடைமைகளையும் ஒதுக்கித் தள்ளாமலும், தன் ஆன்மீகத் தந்தையருக்குக் கீழ்ப்படிந்து ஆண்டவருக்குத் தன்னை ஒப்புக்கொடுக்காமலும் போனால், அவன் கடவுளின் சித்தத்தை அறிந்திடவோ அதை நிறைவேற்றவோ முடியாது என்றும், இறுதி ஆசீர்வாதத்திலிருந்து அவன் பறிக்கப்படுவான் என்றும் நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன்.

67. இங்கே ஒரு வெகுமதி இருக்கும் என்று கர்த்தர் நமக்குச் சொல்லவில்லை; ஆனால் இங்கே சோதனைகள், கஷ்டங்கள், தேவைகள் மற்றும் துக்கங்கள் இருக்கும் என்றும், வெகுமதி அங்கே இருக்கும் என்றும் கூறினார். இந்த வாழ்க்கை போராட்டங்கள் மற்றும் சோதனைகளின் பாதையாகும்.

68. நீங்கள் உங்கள் தகப்பனுக்குப் பொறுமையுடனும், கீழ்ப்படிதலுடனும், அடக்கத்துடனும் இருந்தால், கர்த்தர் உங்களுக்குப் பெருகிய பலனைக் கொடுப்பார்; கர்த்தருக்கு முன்பாக நினைவுகூரப்படும் கிரியை இதுவே. தன் தகப்பனுக்குக் கீழ்ப்படியிறவன் கர்த்தருக்குக் கீழ்ப்படிகிறான், தன் தகப்பனுக்குக் கீழ்ப்படியாதவன் கர்த்தருக்குக் கீழ்ப்படியாதவனாகிறான்.

69. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நமது கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் மீது விசுவாசம் வைப்போம், அவருக்கு ஆராதனை செய்து, அவருக்குக் கீழ்ப்படிவோம், மேலும் எல்லா நேரங்களிலும் ஒவ்வொரு கணமும் அவருடைய சித்தத்தைச் செய்வோம்.

70. நாம் கட்டளையிடப்பட்டபடி, பயபக்தியுடனும் நடுக்கத்துடனும் நமது சொந்த இரட்சிப்பைச் செய்து முடிக்க (பிலி. 2:12), கர்த்தருக்குள் நடப்போம். கர்த்தருக்குப் பயப்படுதல் ஆத்துமாவிலிருந்து எல்லா வஞ்சனையையும் பாவத்தையும் வேரறுக்கிறது. தேவனைப் பயப்படாதவன் பல தீமைகளில் விழுகிறான். ஒருவன் இந்த உடலைக் கழற்றிப் போடும் வரை கர்த்தருடைய பயம் அவனைப் பாதுகாத்து காக்கிறது, இப்படி எழுதப்பட்டிருக்கிறது: 'உங்கள் பயத்தின் நிமித்தமாக நாங்கள் கர்ப்பவதியாக இருந்து, வேதனையை அனுபவித்து இரட்சிப்பின் ஆவியைப் பெற்றோம்' (ஏசாயா 26:18).

71. பொல்லாங்கு இல்லாதவன் பரிபூரணனும் தெய்வத்திற்கு ஒப்பானவனும் ஆவான். அவன் மகிழ்ச்சியால் நிரம்பியிருக்கிறான், மேலும் தேவ ஆவியானவருக்கு இளைப்பாறுதலாக இருக்கிறான். புறக்கணிக்கப்படும்போது நெருப்பு பரந்த காடுகளை எரிப்பது போல, பொல்லாங்கையும் உங்கள் இதயத்திற்குள் அனுமதித்தால், அது உங்கள் ஆத்துமாவை அழித்து, உங்கள் சரீரத்தை அசுத்தப்படுத்தி, உங்களுக்குப் பல அநியாயமான எண்ணங்களைக் கொண்டுவரும்; அது சண்டைகள், தகராறுகள், அவதூறுகள், பொறாமை, வெறுப்பு மற்றும் அது போன்ற தீய உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும், அவை உடலை அழுத்தி நோயை உண்டாக்கும். புனிதர்களின் இதயத்தின் கனிவையும் எளிமையையும் பெற விரைந்து செயல்படுங்கள், அப்போதுதான் நம் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து உங்களைத் தம்முடைய சந்நிதியில் ஏற்றுக்கொள்வார், மேலும் உங்களில் ஒவ்வொருவரும் மகிழ்ச்சியுடன் கூறுவார்கள்: 'உமது கனிவின் காரணமாக என்னை ஏற்றுக்கொண்டீர், உமது திருமுன் என்றென்றும் என்னை நிலைநிறுத்தினீர்' (சங்கீதம் 40:13).

72. தீர்க்கதரிசியின் மூலம் கடவுள் கூறுகிறார்: 'நான் எவர்மேல் நோக்குவேன்? சாந்தமும் மன அமைதியும் உடையவர்மேலேயும், என் வார்த்தைகளால் நடுங்குபவர்மேலேயுமல்லவா?' (ஏசாயா 66:2). நமது ஆண்டவரும் நற்செய்தியில் கூறுகிறார்: 'என்னிடத்தில் கற்றுக்கொள்ளுங்கள், ஏனெனில் நான் இதயத்தில் சாந்தமும் தாழ்மையும் உடையவன்; அப்பொழுது உங்கள் ஆன்மாக்கள் இளைப்பாறுதல் காண்பன' (மத்தேயு 11:29). ஆகவே, உங்களுக்காகத் தாழ்மையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள், மேலும் சாத்தான்களுக்கே உரிய குணமான இருதயப் பெருமையுடன் நடக்காதிருங்கள். இருதயப் பெருமையுடன் நடப்பவன் சாத்தான்களின் கூட்டாளி. ஒரு பெருமைக்காரன் அனைவராலும் வெறுக்கப்படுகிறான், ஏனெனில் அவனது செயல்கள் தற்பெருமை நிறைந்தவை: இதிலிருந்து அவன் பல பாவங்களில் விழுகிறான். தேவன் முன் எல்லாப் பாவங்களும் அருவருப்பானவை, ஆனால் எல்லாவற்றிலும் அருவருப்பானது இருதயத்தின் கர்வமே. கர்வமுள்ளவனுக்கு அறிவுரை கூறுபவன் அல்லது கண்டிக்கும்பவன், துளையுள்ள பாத்திரத்தில் தண்ணீர் ஊற்றுபவனைப் போலவோ, அல்லது பறந்து செல்லும் பறவையிடம் பேசுகிறவனைப் போலவோ இருக்கிறான். கர்வமுள்ள இருதயமுள்ள மக்கள் தேவன் முன் இகழப்படுகிறார்கள்; ஆனால் தாழ்மையுள்ளதும் நொறுங்குண்டதுமான இருதயங்களை தேவன் இழிவுபடுத்த மாட்டார். உன்னதத்திலிருந்து நம்மிடம் வந்த தேவனுடைய அன்பு, உச்சகட்ட தாழ்மையை மேற்கொண்டது. ஆகவே, நாம் தாழ்மையை நேசிப்போம், அப்போதுதான் நம்மால், 'என் தாழ்மையையும் என் உழைப்பையும் நோக்கி, என் பாவங்கள் அனைத்தையும் மன்னித்தருளும்' (சங்கீதம் 24:18) என்று கூவ முடியும்.

73. உங்கள் கண்களின் இச்சைக்குப் பின்பற்றாதீர்கள், உங்கள் இருதயமும் மெத்தையடைய விடாதீர்கள். ஏனெனில், தீய இச்சை இருதயத்தைக் கெடுத்து, மனதை மங்கச் செய்கிறது. உங்கள் உள்ளத்தில் குடியிருக்கும் கடவுளின் ஆவியானவர் உங்கள்மேல் கோபம்கொள்ளாதபடி, அதை இன்னும் அதிகமாக விட்டு விலகி நில்லுங்கள். இறக்கும் வரையிலும் தூய்மைக்காகப் பாடுபடுவோம், மேலும் அசிங்கமான இச்சைகள் அனைத்திற்கும் எதிராக நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்வோம்: இதற்காக, பெண்களின் அழகைப் பார்க்காமல் கவனமாக இருப்போம். கடவுள் வெறுக்கும் அசுத்தமான உணர்ச்சிகளுக்கும் வெட்கக்கேடான இச்சைகளுக்கும் நாம் அடிமைகளாக இருக்க வேண்டாம். உங்கள் இருதயக் கண்களுக்கு முன்பாகக் கடவுளின் பெயரைப் பொறித்துக் கொள்ளுங்கள், அதனால் உங்களுக்குள் ஒரு இடைவிடாத அழுகுரல் எழட்டும்: 'நீங்கள் தேவனுடைய ஜீவனுள்ள ஆலயமாக இருக்கிறீர்கள்' (2 கொரி. 6:16) மற்றும் 'பரிசுத்த ஆவியானவரின் வாசஸ்தலமாக' இருக்கிறீர்கள். தீய இச்சைகள் எவராலும் ஈர்க்கப்பட்டாலும், சங்கீதக்காரரும் தீர்க்கதரிசியுமான புனித தாவீதின் வார்த்தைகளின்படி (சங். 48:13), அவர் தேவனுக்கு முன்பாக, எல்லா அறிவும் இல்லாத மிருகங்களைப் போன்றவர். ஆகவே, நாம் அந்தத் தீய கண்ணை முழு இதயத்தோடும் வெறுத்து, பரிசுத்தத்தைத் தேடுவோம், ஏனெனில் அது தேவதூதர்களின் மகிமையாகும். ஆனால், சாத்தானால் வழிதவறி நாம் வீழ்ந்தால், மனந்திரும்புதலால் மீண்டும் எழுந்து, பாவத்தில் வழிதவறிய ஆட்டைத் தேடி வந்தவரிடம் (லூக்கா 15:4) திரும்புவோம்.

74. தன் உதடுகளையும் நாவையும் அடக்கிக் கொள்ள முடியாதவன், குறைந்தபட்சம் 'மிகவும் பேச்சாளனாக இருக்காமல்' கவனமாக இருக்க வேண்டும் (யோபு 11:3). மனிதா, எச்சரிக்கையாயிரு; உன் நாவை அடக்கு, உன் வார்த்தைகளைப் பெருக்குவதைத் தவிர்ப்பாயாக, அப்பொழுதுதான் உன் பாவங்களையும் பெருக்காமல் இருப்பாய். உன் விரலை உன் உதடுகளின் மீதும், கடிவாளத்தை உன் நாவின் மீதும் இடுவாயாக, ஏனெனில் பேச்சாளன் தன் உள்ளத்தில் பரிசுத்த ஆவியானவருக்கு இடமளிக்கான். இன்னும் பயிற்சி பெறாத ஒருவன் உன்னுடன் உரையாடும்போது, தன் ஆன்மாவை இரட்சிக்கக்கூடிய எதைப்பற்றியாவது உன்னைக் கேட்டால், அவனுக்குப் பதிலளிப்பாயாக; ஆனால் அது அவனுக்குப் பயனளிக்காத ஒன்றைப் பற்றி அவன் கேட்டால், கேட்காத செவிடனைப் போலவும், பேசாத ஊமியைப் போலவும் இருப்பாயாக.

75. நம்மால் யாருக்கும் தீங்கு சொல்லாமல் இருக்க, நமது உதடுகளைக் கடுமையாகக் கண்காணிக்க நம்மை நாம் கட்டாயப்படுத்திக் கொள்வோம், ஏனெனில் தீய பேச்சு எந்த விஷத்தை விடவும் மோசமானது. எல்லா காயங்களும் குணமாகின்றன, ஆனால் நாவால் ஏற்படும் காயத்திற்கு எந்த நிவாரணமும் இல்லை. சாத்தானால் தூண்டப்படும், சிந்தனையின்றி அவதூறு பரப்பുന്ന ஒருவனின் நாக்கு, பாம்பின் நாக்கை விட விஷத்தன்மை வாய்ந்தது; ஏனெனில் அது சகோதரர்களுக்குள் சண்டையையும் கசப்பான பகைமையையும் தூண்டுகிறது, அமைதியானவர்களுக்குள் பிணக்கையும் தீமையையும் விதைக்கிறது, மேலும் பெரிய கூட்டங்களைச் சிதறடிக்கிறது. ஆகவே, மற்றவர்களைக் கண்டிப்பதைத் தவிர்த்து, மௌனத்தில் ஈடுபடுங்கள். மௌனத்தை நேசிப்பவர் கடவுளுக்கும் அவருடைய தூதர்களுக்கும் நெருக்கமாக இருக்கிறார், மேலும் அவருடைய இடம் உயரங்களில் உள்ளது. நீங்கள் உங்கள் உதடுகளைக் காத்துக்கொள்ளும்போது, அப்போது நான் உங்கள் வழிகளைப் பாதுகாப்பேன் என்று ஆண்டவர் கூறுகிறார் (நீதிமொழிகள் 13:3).

76. திருவசனம், வெட்கத்திற்கு இரண்டு வகைகள் உள்ளன என்று சாட்சியளிக்கிறது: ஒன்றிலிருந்து பாவம் பிறக்கிறது; மற்றொன்றிலிருந்து மகிமையும் கிருபையும் வெளிப்படுகின்றன (சிராக்கு 4:23–25). பாவம் செய்வதால் ஏற்படும் வெட்கமே உண்மையான மற்றும் இரட்சிக்கும் வெட்கமாகும்; ஆனால் பாவம் எழும் வெட்கம் என்பது, கடவுளின் கட்டளைகள் நிறைவேறுவதைத் தடுக்கும் வெட்கமாகும். கடவுளின் சித்தத்திற்கு இணங்க எதையும் செய்வதற்கு வெட்கப்படாதீர்கள், சத்தியத்தை மறைக்காதீர்கள்; ஆண்டவரின் போதனைகளையும் ஞான வார்த்தைகளையும் அறிவிப்பதற்கு அஞ்சாதீர்கள், உங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையிடம் உங்கள் பாவங்களை அறிக்கையிடுவதற்கு வெட்கப்படாதீர்கள்.

77. நமது ஆண்டவர், நமது ஆன்மாக்கள் மீது இரக்கப்பட்டு, திருவிவிலியத்தில் கூறுகிறார்: 'மக்கள் உங்களைப் பற்றி நன்றாகப் பேசுகையில், புகழும்போது, நீங்கள் தேவனுடைய மகிமையைத் தேடாதபட்சத்தில் ஐயோ உங்களுக்கு!' (லூக்கா 6:26; யோவான் 5:44). ஆகவே, வீண் பெருமைக்கு எதிராக நின்று, அதன் மிகவும் தீய கிளைகளை வெட்டித் தள்ளுவோமாக, இல்லையெனில் நாம் அழிவுக்கு இட்டுச் செல்லப்படுவோம். வீண் பெருமையிலிருந்து தப்பி ஓடுங்கள்; ஏனெனில் அதன் காரணமாகப் பலர் அழிந்துவிட்டனர். அது ஒருவரைப் பல உழைப்புகளுக்குத் தூண்டுகிறது—நோன்புகள், ஜெபங்கள், அடிக்கடி இரவுக் காவல்கள், பொதுவெளியில் கொடுக்கப்படும் தர்மங்கள், மற்றும் அது போன்ற பல காரியங்கள்; ஆனால் இவை அனைத்தின் மூலமாகவும், அவர் வெட்கத்தையும் நிந்தனையையும் தவிர வேறெதையும் அடைய மாட்டார். நம்முள் எதையும், குறிப்பாக ஏதேனும் பெரியதை வெளிப்படுத்த முயல வேண்டாம், இல்லையெனில் இதினால் நாம் அழிந்து, வீண் பெருமையின் பல கிளைகளில் சிக்கிக்கொள்வோம், ஏனெனில் வீண் பெருமைக்குட்பட்ட அசுரர்கள் எண்ணற்றவர்கள். அதற்குப் பதிலாக, நாம் புனிதர்களின் மகிமையையும், அவர்களுடைய வறுமையையும் அடைய அதிகத் தீவிரத்துடன் முயற்சி செய்வோம், அப்போதுதான் நாம் கடவுளிடமிருந்து அந்த இனியப் புகழ்ச்சியைப் பெறுவோம்: 'ஆவியிலே ஏழைகள் பாக்கியவான்கள்; பரலோக ராஜ்யம் அவர்களுடையது' (மத்தேயு 5:3).

78. நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து தம்முடைய நற்செய்தியில் கூறினார்: 'உங்கள் சகிப்புத்தன்மையினால் உங்கள் ஆன்மாக்களை இரட்சிக்கப் பெறுவீர்கள்' (லூக்கா 21:19). மேலும் அவர் கூறினார்: 'முடிவுபரியந்தம் சகிக்கும்வன் இரட்சிக்கப்படுவான்' (மத். 10:22; 24:13). ஆகவே, பரலோகத்தில் நமக்காகத் தயாரிக்கப்பட்டதை நாம் அடைய, உண்மையிலேயே எந்தத் தீவிரத்துடன் உழைத்துப் பொறுமையுடன் இருக்க வேண்டும்? இருப்பினும், இரத்தம் சிந்தும் நிலைக்கு நாம் வருவதற்கு முன்பு, நாம் தற்பெருமை பேச வேண்டாம்; ஏனெனில் எந்தக் கலைஞனும் தனது படைப்பு முடிவடைவதற்கு முன்பு அதைப் பற்றி தற்பெருமை பேசுவதில்லை. பொறுமையின் மூலம் வெற்றி பெற்றவர் பேறுமிக்கவர் என அழைக்கப்பட வேண்டும். தகுந்த நேரத்தில், லázarஸைப் போல அவரும் பரலோகத்தில் மகிமைப்படுத்தப்படுவார்.

79. சங்கீதக்காரனாகிய தாவீது கூறினார்: 'உமது வார்த்தைகள் என் வாய்க்கு தேனைப்பாரும் மധுரமாயிருக்கிறது' (சங். 118:103). மேலும்: 'கர்த்தருடைய வழிகள் பல அருமையான கற்களைப்பாரும் விரும்பத்தக்கவை' (சங். 18:10–11). நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் உண்மையான அறிவை அடையும் வரை விழிப்புடன் இருந்து, அவருடைய கட்டளைகளை நிறைவேற்றும் மனிதர் உண்மையிலேயே பாக்கியவானாகிறார்; அதனால் அவரால், 'உமது அறிவு எனக்கு எட்டாதது' (சங். 138:6) என்று சொல்ல முடியும். விசுவாசத்தோடிருங்கள்; இல்லையெனில், நம்மைப் படைத்தவர் உங்கள் மீது கோபமடைய நேரிடலாம். விசுவாசமில்லாதவனுக்கு உண்மையைப் பிரசங்கித்து, கண்டித்து அல்லது அறிவுறுத்தும் எவரும், மிகவும் விலைமதிப்பற்ற முத்துக்களைக் கடலின் ஆழத்திற்கு எறியும் ஒரு மனிதனைப் போன்றவர். இதற்கு மாறாக, சரிவான நிலத்தில் தண்ணீர் கீழே ஓடி விரைவாகச் செல்வது போல, கர்த்தருடைய வார்த்தை விசுவாசியின் ஆத்துமாவிற்குள் ஓடுகிறது.

80. நாம் கவனக்குறைவானவர்கள் மற்றும் சோம்பேறிகள் என்று அழைக்கப்படாதபடி, விழிப்புடன் இருந்து நமது மனக் கோவிலில் புனித ஆர்வத்தைத் தொடர்ந்து தூண்டுவோம். ஆர்வமும் விழிப்புணர்வும் கொண்ட ஒருவரைப் பாவ உணர்ச்சிகள் ஒருபோதும் வென்றுவிடாது. மேலும், சோதனையாளனின் தந்திரங்களால் அவன் ஒருவேளை கீழே விழுந்தாலும், அந்த ஆர்வமும் விழிப்புணர்வும் உடனடியாக அவனை மீட்கும். ஆனால், கடவுளை மகிழ்விப்பதில் ஆர்வமில்லாத, கவனக்குறைவான மற்றும் அலட்சியமான ஒருவன், சாத்தானின் சோதனைகளுக்கு ஆளானால், அவன் செய்த பாவத்தை அவன் உணர்வதேயில்லை; ஏனெனில் அவனது இதயம் கல்லைப் போலக் கடினமாக இருக்கிறது, மேலும் அவன் அடக்கப்பட்டு கடிவாளம் போடப்பட்ட கழுதையைப் போல இருக்கிறான், அதன் மீது எந்த எதிர்ப்பும் இன்றி எவரும் ஏறிக்கொள்ளலாம். அத்தகைய மனிதர்களிடம், சாத்தான் தன் இச்சைகள் அனைத்தையும், தன் முழுமையான சீரழிவையும் நிறைவேற்றுகிறான்; மேலும், அவர்கள் தீச்செயல்கள் நிறைவேறும் வரை, அவர்களைத் தன் இஷ்டப்படி இழுத்துச் செல்கிறான்; இறுதியில், அவர்கள் பெருமூச்சுகளுடனும் அழுகையுடனும் இறக்கின்றனர். கவனக்குறைவான மனிதன், பாழடைந்தும் அதன் குடியிருப்பாளர்களால் கைவிடப்பட்டும் உள்ள ஒரு வீட்டைப் போன்றவன் – அது யாருக்கும் பயனற்ற வீடு, ஆனால் பாம்பு, தேள் மற்றும் காட்டு மிருகங்களின் குகை போல சாபமிடப்பட்டது போல அனைவராலும் வெறுக்கப்படுகிறது; அது பாழடைந்தும் பேரழிவிலும் கிடப்பதால் அதைப் பற்றி யாரும் கவலைப்படுவதில்லை. கவனக்குறைவான மனிதனின் நிலை இதுவே! உற்சாகத்தைப் பேணுவதில் கவனமாக இருங்கள், அதை ஒருபோதும் தள்ளிப்போடாதீர்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் எதிரியின் ஆற்றலுக்கு ஆளாக நேரிடும். ஒருவர் இந்த உன்னதமான ஆர்வத்தையும் அக்கறையையும் கொண்டிருக்கும்போது, அது அவரை எல்லா வீழ்ச்சிகளிலிருந்தும் தீங்குகளிலிருந்தும் மீட்டு, ம் அவரை எச்சரிக்கிறது. அதன் மூலம், அத்தகைய நபர் பரிசுத்த ஆவியானவருக்கு ஓய்விடமாக மாறுகிறார், மேலும் மகிழ்ச்சியுடன் தனது பயணத்தை முடித்து, இந்த உலகில் புனிதர்களின் ஓய்வில் நுழையத் தகுதியானவராகக் கருதப்படுகிறார்.

81. பேறுபடைத்த பவுல், கன்னியாஸ்திரமத்தைப் பற்றி விவாதிக்க வந்தபோது, அதைப் பற்றி, 'கர்த்தரிடமிருந்து எனக்கு எந்தக் கட்டளைக்கும் வரவில்லை' (1 கொரி. 7:25) என்று கூறியதாக நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். எல்லோராலும் இந்தக் கனமான நுகத்தைச் சுமக்க முடியாது என்பதால் அவருக்கு அத்தகைய கட்டளை வரவில்லை; இதனால்தான், அதைச் சுமக்கக்கூடியவர்களின் சுய விருப்பத்திற்கு அது விடப்பட்டுள்ளது. கன்னியாஸ்திரமிருக்கும் எவரும் தங்கள் கன்னியாஸ்திரத்தைக் குறித்துப் பெருமையடித்துக் கொள்ள வேண்டாம், ஏனெனில் அது கடவுளிடமிருந்து வரும் ஒரு கிருபை. கன்னியாஸ்திரம் பெண்மை உணர்வுகளையும், மாம்ச இச்சைகளையும், இருதயப் பெருமையையும், சாத்தானுக்குரிய அனைத்தின் மீதும் உள்ள அன்பையும் விரட்டுகிறது; இது பொறுமையற்ற முணுமுணுப்பு, மக்கள் மீதான வெறுப்பு மற்றும் உலகப் புகழ் ஆகியவற்றை நம்மிடமிருந்து விலக்குகிறது; இது தெய்வீக ஆராதனைக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளது, நாவை அடக்குகிறது மற்றும் நோன்பின் மூலம் வயிற்றைக் கட்டுப்படுத்துகிறது. இவை அனைத்தாலும் அலங்கரிக்கப்படும்போது, அது கறைபடியாத அல்லது களங்கமற்ற ஒரு பலியாகிறது. ஓ கன்னியாத்மாவே, நீ ஆடம்பர விருந்துகளில் ஈடுபட்டு, சுய-அபிமானத்தில் (சுய-ஈடுபாட்டில்) நடந்தால், உன் செயல்கள் அனைத்திலும் நீ வெட்கத்திற்குள்ளாவாய். உன் நாவைக் காக்கவில்லை என்றால், உன் வாழ்நாள் முழுவதும் நீ வெறுமையாக இருப்பாய், மேலும் நீ மேற்கொண்ட பெரும் முயற்சிகள் அனைத்தும் வீணாவன.

82. புனிதர்கள் நடந்த பாதையில் நாம் நீதியுடன் நடப்போம், அவர்களைப் பற்றி இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது: 'தனது வழியில் குந்தகமில்லாதவரும், கர்த்தருடைய நியாயப்பிரமாணத்தில் நடப்பவரும் பாக்கியவான்கள்' (சங். 118:1). அதாவது, உடலின் தூய்மை, பேச்சின் தூய்மை, கண்களின் தூய்மை, கைகளின் தூய்மை, காதுகளின் தூய்மை, காலங்களின் தூய்மை, கடவுளுக்கு முன்பாக நேரிய எண்ணங்கள், மற்றும் ஒருவருக்கொருவர் தூய்மையான இதயத்துடன் இருப்பது. நமது ஜெபங்களில் கூறுவது போல: 'கடவுளே, என்னுள் தூய்மையான இதயத்தை உருவாக்குங்கள், என்னுள் நேரிய ஆவியைப் புதுப்பிக்கவும்'. (சங்கீதம் 50:12).

2. நல்லொழுக்கங்கள் மற்றும் புனிதமான வாழ்க்கை பற்றி, 170 அத்தியாயங்களில்

1. இந்த வார்த்தையின் தவறான பயன்பாட்டின் மூலம், மக்கள் பொதுவாக ஞானிகள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். பண்டைய ஞானிகளின் சொற்களையும் எழுத்துக்களையும் படித்தவர்கள் ஞானிகள் அல்ல, மாறாக, எது நன்மை, எது தீமை என்பதைப் பகுத்தறியக்கூடிய, ஞானமுள்ள ஆன்மாவைக் கொண்டவர்கள் ஞானிகள்; மேலும், ஆன்மாவுக்குத் தீங்கானது மற்றும் தீயதை விலக்கி, ஆன்மாவுக்கு நன்மையான மற்றும் பயனுள்ளதை விவேகத்துடன் நாடி, அதைக் கடவுளுக்குப் பெரும் நன்றி செலுத்திச் செய்பவர்கள். இவர்களே, உண்மையில், ஞானிகள் என்று அழைக்கப்பட வேண்டும்.

2. உண்மையான ஞானிக்கு ஒரே ஒரு கவலைதான் உண்டு: எல்லா வகையிலும் முழு மனதுடன் கடவுளுக்குக் கீழ்ப்படிந்து அவரை மகிழ்விப்பதே அது. எனவே, அந்த ஒரே காரணத்திற்காக, வாழ்க்கையில் அவர் எதிர்கொள்ளும் சூழ்நிலைகள் எதுவாக இருந்தாலும், கடவுளின் திருவுளப் பராமரிப்புக்காக அவருக்கு நன்றி செலுத்தி, கடவுளை எப்படி மகிழ்விப்பது என்று அவர் தனது ஆன்மாவிற்கு அறிவுறுத்துகிறார். ஏனெனில், உடல் குணமடைவதற்காக, கசப்பான மற்றும் விரும்பத்தகாத மருந்துகளை மருத்துவர்கள் பரிந்துரைக்கும்போதும் அவர்களுக்கு நன்றி தெரிவிக்காமல் இருப்பது தகாதது; மேலும், எல்லாம் அவருடைய திருவுளத்தின்படியும் நமது நன்மைக்காகவும் நடக்கின்றன என்பதை உணராமல், நமக்கு துக்கத்தைத் தரும் ஒரு காரணமாகத் தோன்றுவதற்காக கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தாமல் இருப்பதும் சரியல்ல. அத்தகைய புரிதலிலும், கடவுள் மீதான அத்தகைய நம்பிக்கையிலுமே ஆன்மாவின் மீட்பும் அமைதியும் அடங்கியுள்ளன.

3. continence, kindness, chastity, steadfastness, patience and similar great virtues are, as it were, (battle) strengths we have received from God, so that they may resist and withstand the afflictions we encounter and assist us during them: ஆகவே, நாம் இந்த வலிமைகளைப் பயன்படுத்தி அவற்றை எப்போதும் தயாராக வைத்திருந்தால், நமக்கு நேரிடும் எதுவும் சுமையாகவோ, வேதனையாகவோ, அழிவாகவோ அல்லது தாங்க முடியாததாகவோ இருக்காது, ஏனெனில் அத்தகைய அனைத்தையும் நம்மில் வசிக்கும் நற்பண்புகளால் வென்றுவிட முடியும். ஞானம் இல்லாத ஆன்மாக்களைக் கொண்டவர்கள் இதை மனதில் கொள்வதில்லை, ஏனெனில் அனைத்தும் நமது நன்மைக்காகவே நடக்கின்றன என்றும், நமது நற்பண்புகள் வெளிச்சம் பெறவும், அதற்காக நாம் கடவுளால் வெகுமதி பெறவும் அவ்வாறு நடக்கிறது என்பதை அவர்கள் நம்புவதில்லை.

4. செல்வத்தையும் அதன் முழுமையான அனுபவத்தையும் ஒரு கணநேர, மாயையான வீண் பெருமைக்கு மேல் ஒன்றும் இல்லை என்று கருதி, மேலும் ஒரு நற்பண்புள்ள மற்றும் கடவுளுக்குப் பிரியமான வாழ்க்கை செல்வத்தை விடச் சிறந்தது என்பதை அறிந்து, மேலும் நீங்கள் இந்த நம்பிக்கையில் உறுதியாக நின்று அதை மனதில் கொண்டால், உங்களை விட மோசமானவர்கள் தங்கள் பேச்சுத்திறமை, கல்வி அல்லது செல்வத்திற்காகப் புகழப்படுவதைக் காணும்போது, நீங்கள் பெருமூச்சு விடுவதோ, புலம்புவதோ, அல்லது யாருக்கும் எதிராக முணுமுணுப்பதோ செய்யாமல், எல்லாவற்றிற்கும் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துவீர்கள். செல்வம் மற்றும் இன்பங்களுக்கான அடங்காத ஆசை, புகழ் மற்றும் வீண் பெருமைக்கான தாகம், இவற்றுடன் சத்தியத்தைப் பற்றிய அறியாமை ஆகியவை ஆன்மாவின் மிகவும் தீய உணர்ச்சிகளாகும்.

5. ஒரு ஞானி, தன்னை ஆராய்வதன் மூலம், தனக்குச் செய்ய எது சரியானது மற்றும் பயனுள்ளது, எது தன் ஆன்மாவோடு இணக்கமாகவும் மீட்பளிப்பதாகவும் இருக்கிறது, மற்றும் எது அதற்கு அந்நியமாகவும் அழிவைத் தருவதாகவும் இருக்கிறது என்பதை உணர்ந்துகொள்கிறார். மேலும் இந்த வழியில், ஆன்மாவிற்குத் தீங்கு விளைவிப்பதை அது தனக்கு அந்நியமானது என்பதால் தவிர்க்கிறார்.

6. ஒருவர் எவ்வளவு மிதமாக வாழ்கிறாரோ, அவ்வளவு அமைதியுடன் இருக்கிறார், ஏனெனில் அவர் பல விஷயங்களைப் பற்றி கவலைப்படுவதில்லை – அடிமைகள், பண்ணைத் தொழிலாளர்கள் (கூலியாட்கள்) மற்றும் கால்நடைகளைப் பெறுவது பற்றி. இருப்பினும், நாம் இந்தப் பொருட்களுடன் பற்று கொள்ளும்போது, அவற்றிலிருந்து எழும் துரதிர்ஷ்டங்களுக்கு ஆளாகிறோம், மேலும் நாம் கடவுளுக்கு எதிராக முணுமுணுக்கும் நிலைக்கு வந்துவிடுகிறோம். இந்த வழியில், நமது கட்டுப்பாடற்ற ஆசை (பல பொருட்களுக்காக) நம்மைக் குழப்பத்தில் ஆழ்த்துகிறது, மேலும் நமது சொந்த இயல்பை அறியாமல், பாவ வாழ்க்கையின் இருளில் நாம் அலைகிறோம்.

7. ஒரு நபர் ஒரு நற்பண்புள்ள வாழ்க்கையை வாழ்வது சாத்தியமற்றது என்று சொல்லக்கூடாது, மாறாக அது எளிதானதல்ல என்று சொல்ல வேண்டும். நிச்சயமாக, அது எல்லோருக்கும் வேறுபாடின்றி எளிதில் அடையக்கூடியதல்ல; ஆனால் பக்திமான் மற்றும் கடவுள் அன்புள்ள மனதைக் கொண்டவர்கள் மட்டுமே ஒரு நற்பண்புள்ள வாழ்க்கையை நோக்கி ஈர்க்கப்படுகிறார்கள். பொதுவான (சாதாரண) மனம் என்பது உலகியல் சார்ந்ததும் நிலையற்றதுமாகும்; அது நல்ல மற்றும் தீய எண்ணங்கள் இரண்டையும் தூண்டுகிறது, மாற்றத்திற்குட்பட்டது மற்றும் பௌதீகப் பொருட்களின் பால் ஈர்க்கப்படுகிறது; ஆனால், கடவுள் அன்புள்ள மனமோ, மக்களின் வேண்டுமென்றே செய்யும் கவனக்குறைவிலிருந்து எழும் தீமையைத் தண்டிப்பதாகும்.

8. கல்வியறிவற்றவர்களும் எளிய மனமுடையவர்களும் கல்வியை ஒரு கேலிக்கூத்தான தேடலாகக் கருதி அதைக் கண்டுகொள்வதில்லை, ஏனெனில் அது அவர்களின் அறியாமையை வெளிக்கொணர்கிறது – மேலும் அனைவரும் தங்களைப் போலவே இருக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் விரும்புகிறார்கள்: அதேபோல், தங்கள் வாழ்க்கையிலும் நடத்தையிலும் கட்டுப்பாடற்றவர்கள், தங்களை விட மற்றவர்கள் மோசமாக இருக்க வேண்டும் என்று தீவிரமாக விரும்புகிறார்கள், ஏனெனில் தீயவர்கள் பலர் இருக்கிறார்கள் என்ற அடிப்படையில் தங்களைத் தற்காத்துக் கொள்ள நினைக்கிறார்கள். ஆன்மா பாவத்தின் தீமையால் அழிந்து சீரழிகிறது; அது பலமுகமானது, மேலும் விபச்சாரம், ஆணவம், பேராசை, கோபம், திமிர், வெறி, கொலை, முணுமுணுப்பு, பொறாமை, அச்சுறுத்திப் பறித்தல், கொள்ளை, பொறுமையின்மை, பொய், காமம் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது. சோம்பல், துக்கம், பயம், வெறுப்பு, கண்டனம், மந்தபுத்தி, மாயை, அறியாமை, வஞ்சனை மற்றும் கடவுளற்ற தன்மை ஆகியவற்றால் அழிந்து சீரழிகிறது. கடவுளிடமிருந்து விலகிச் செல்லும் அந்தப் பரிதாபமான ஆன்மா, இவை மற்றும் இவை போன்ற தீமைகளால் வாதிக்கப்படுகிறது.

9. ஒருவர் உண்மையிலேயே ஒரு துறவியாக அறநெறியுடன் பாராட்டத்தக்க வாழ்க்கையை வாழ்கிறாரா என்பதை, வெளித்தோற்றத்திற்காக நடிக்கப்பட்ட நடத்தையாலோ, அல்லது அவர்களின் வாழ்க்கை முறையின் பொய்யான தோற்றத்தாலோ தீர்மானிக்கக் கூடாது; மாறாக, திறமையான ஓவியர்கள் மற்றும் சிற்பிகளைப் போல, அவர்கள் தங்கள் செயல்களாலேயே தங்கள் அறநெறியுடைய மற்றும் கடவுளுக்குப் பிரியமான வாழ்க்கையை வெளிப்படுத்துகிறார்களா, எல்லா உலக இன்பங்களையும் பொறிகளைப் போலத் தவிர்க்கிறார்களா என்பதன் மூலம் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும்.

10. ஆன்மீகப் பயிற்சியும் நல்லொழுக்கமும் இல்லாத, செல்வமும் உயர்குலப் பிறப்பும் கொண்ட ஒருவன், அறிவார்ந்தோர் பார்வையில் மகிழ்ச்சியற்றவன்; மாறாக, கற்றலாலும் நல்லொழுக்கத்தாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு ஏழை அல்லது அடிமை நிலை கொண்டவன் மகிழ்ச்சியானவன். பயணிகள் வழியில் வழிதவறி (அழிந்து) போவது போல, குணமுள்ள வாழ்க்கையைப் புறக்கணிப்பவர்களும் தங்கள் ஆசைகளால் அடித்துச் செல்லப்பட்டு அழிந்து போவார்கள்.

11. கல்வியறிவற்றவர்களின் குணத்தை மென்மையாக்கி, கற்றலையும் கல்வியையும் நேசிக்கத் தூண்டும் எவரையும் 'மனிதர்களை உருவாக்குபவர்' என்று அழைக்க வேண்டும். அவ்வாறே, ஒழுங்கற்ற வாழ்க்கை வாழும் மக்களை நற்பண்புள்ள மற்றும் இறைவனுக்குப் பிரியமான வாழ்க்கையை நோக்கி வழிநடத்தும்வர்களும் 'மனிதர்களை உருவாக்குபவர்கள்' எனக் கருதப்பட வேண்டும், ஏனெனில் அவர்கள், ஒரு வகையில், மனித உயிர்களை மீண்டும் உருவாக்குகிறார்கள். மென்மையும் சுயக்கட்டுப்பாடும் மனித ஆன்மாவிற்கு மகிழ்ச்சியும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட நம்பிக்கையும் ஆகும்.

12. உண்மையாகவே, மக்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை ஒழுங்கமைத்து, தங்களைச் சரியாக நடத்திக்கொள்ள வேண்டும். இது சரிசெய்யப்படும்போது, கடவுளைச் சரியாக அறிந்துகொள்ள முடியும். தங்கள் முழு இதயத்துடனும் முழு நம்பிக்கையுடனும் கடவுளைக் கௌரவிப்பவர்களுக்கு, கோபத்தையும் காமத்தையும் அடக்க உதவியை அவர் அற்புதமாக வழங்குகிறார். ஏனெனில், காமமும் கோபமுமே அனைத்துத் தீமைகளுக்கும் காரணமாகும்.

13. ஒரு நபர், ஞானமுள்ளவராக (முதல் புள்ளிப்படி) அல்லது தங்களைத் திருத்திக்கொள்ளத் தொடங்கியவராக வரையறுக்கப்பட வேண்டும். திருத்த முடியாதவரை நபர் என்று அழைக்கக் கூடாது; ஏனெனில் இது (அதாவது, திருத்த முடியாமை) ஒரு மனிதப் பண்பு அல்ல. அத்தகையவர்களை ஒருவன் தவிர்க்க வேண்டும். தீயோருடன் சேரும்வர்கள், அமரத்துவம் பெற்றோரின் கணக்கில் ஒருபோதும் சேர்க்கப்பட மாட்டார்கள்.

14. நமது உள்ளில் உள்ள ஞானம் என்ற குணத்தின் காரணமாக மட்டுமே நாம் மனிதர்கள் என்று அழைக்கப்படத் தகுதியுடையவர்கள்; அத்தகைய ஞானமின்றி, நாம் விலங்குகளிடமிருந்து நமது உறுப்புகளின் அமைப்பு மற்றும் பேச்சுத் திறன் ஆகியவற்றில் மட்டுமே வேறுபடுகிறோம். ஆகவே, பகுத்தறிவுள்ள மனிதன் தான் அழியாதவன் என்பதை உணரட்டும்; மேலும், மனிதகுலத்திற்கு மரணத்தை விளைவிக்கும் ஒவ்வொரு வெட்கக்கேடான காமத்தையும் அவன் வெறுக்கட்டும்.

15. ஒவ்வொரு கைவினைஞரும் தான் தேர்ந்தெடுத்த பொருளை அழகான வடிவங்களாக வடிவமைப்பதன் மூலம் – ஒருவர் மரத்தையும், மற்றவர் வெண்கலத்தையும், இன்னொருவர் தங்கம் மற்றும் வெள்ளியையும் கொண்டு – தனது கலையை வெளிப்படுத்துவது போல, நாமும் மனிதர்கள் என்பதை நமது உடல்கள் அமைந்த விதத்தால் அல்ல, மாறாக ஆன்மாவில் நாம் உண்மையிலேயே ஞானிகள் என்ற உண்மையால் வெளிப்படுத்த வேண்டும், – அது நன்னடத்தை வாழ்வின் சட்டத்திற்குக் கீழ்ப்படிவதன் மூலம், அதாவது, நற்பண்பு மற்றும் கடவுளிடம் அர்ப்பணிப்புடன் கூடிய ஒரு வாழ்க்கை. ஒரு உண்மையான ஞானமும் கடவுளை நேசிக்கும் ஆன்மாவும் வாழ்க்கையில் இருக்க வேண்டிய அனைத்தையும் அறிந்து, அன்புடன் கடவுளைத் திருப்திப்படுத்தி, அவருக்கு மனப்பூர்வமாக நன்றி கூறி, தனது எல்லா விருப்பங்களுடனும் எல்லா எண்ணங்களுடனும் அவரை நோக்கித் திரும்புகிறது.

16. நீரில் மூழ்கிய பாறை அல்லது சில மலைப்பாறைகளை மோதிவிடாமல் ஒரு கப்பலைத் துடுப்புக்காரர்கள் கவனமாக முன்னோக்கிச் செலுத்துவது போல, நற்பண்புள்ள வாழ்க்கையில் பேரார்வம் கொண்டவர்களும் தாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும், எதைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்பதைக் கவனமாகக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்; உண்மையான மற்றும் தெய்வீகச் சட்டங்களால் ஈர்க்கப்பட்டதை மட்டுமே தங்களுக்குப் பயனுள்ளதாகக் கருதி, தங்கள் ஆன்மாவிலிருந்து தீய எண்ணங்களை வெட்டிவிட வேண்டும்.

17. படகின் ஓட்டக்காரர்களும் குதிரை வண்டி ஓட்டுநர்களும், விவேகத்துடனும் விடாமுயற்சியுடனும் தங்கள் கடமைகளைச் சிறப்பாகச் செய்வதில் வெற்றி பெறுகிறார்கள். அதுபோலவே, நீதியான மற்றும் நற்பண்புள்ள வாழ்க்கையில் பேரார்வம் கொண்டவர்களும், தாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும், எதைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்பதைக் கவனமாகக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். உண்மையான மற்றும் தெய்வீகச் சட்டங்களால் கட்டளையிடப்பட்டதை மட்டுமே தங்களுக்குப் பயனுள்ளதாகக் கருதி, தங்கள் ஆன்மாவிலிருந்து அனைத்துத் தீய எண்ணங்களையும் அகற்ற வேண்டும்.17. (ஒரு ஆரோக்கியமான வாழ்க்கை). (தூய வாழ்க்கை).

18. அந்தஸ்தில் சுதந்திரமானவர்களை அல்ல, மாறாக தங்கள் வாழ்க்கை முறை மற்றும் குணாதிசையில் சுதந்திரமானவர்களையே சுதந்திரமானவர்களாகக் கருதாதீர்கள். உதாரணமாக, குலமகனும் செல்வந்தனும் தீயவர்களாகவும், அளவுக்கு மீறியவர்களாகவும் இருக்கும்போது அவர்களை உண்மையான சுதந்திரமானவர்கள் என்று அழைக்கக்கூடாது, ஏனெனில் அத்தகையவர்கள் தங்கள் இன்ப இச்சைகள் எனும் அடிமைகளாக இருக்கிறார்கள். உண்மையான தூய்மையும், நிலையற்றவற்றின் மீதான அவமதிப்புமே ஆன்மாவின் சுதந்திரத்திற்கும் பேரின்பத்திற்கும் காரணமாகும்.

19. நீ ஒரு ஞானி என்பதை நீயே எப்போதும் வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்று உனக்கு நீயே நினைவூட்டிக்கொள், ஆனால் அதை ஒரு நற்பண்புள்ள வாழ்க்கை மற்றும் உன் செயல்கள் மூலம் செய். அதேபோல், நோயாளிகள் மருத்துவர்களை அவர்களின் வார்த்தைகளால் அல்ல, மாறாக அவர்களின் செயல்களால் தான் மீட்பர்களாகவும் நன்மையாளர்களாகவும் கண்டறிந்து அங்கீகரிக்கின்றனர்.

20. உண்மையாக ஞானமும் நற்பண்பும் கொண்ட ஆன்மா, அதன் பார்வை, நடத்தை, குரல், புன்னகை, உரையாடல் மற்றும் பழக்கவழக்கங்களில் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது. அதன் உள்ளத்தில் உள்ள அனைத்தும் மாற்றப்பட்டு, மிகவும் உன்னதமான வடிவத்தை எடுத்துக்கொள்கின்றன; அதன் கடவுள் நேசிக்கும் மனம், ஒரு விழிப்புள்ள வாயிற்காப்பாளனைப் போல, தீய மற்றும் வெட்கக்கேடான எண்ணங்களின் நுழைவாயிலைத் தடுக்கிறது.

21. உங்கள் சுற்றுப்புறங்களைக் கவனியுங்கள், ஆட்சியாளர்களுக்கும் அதிகாரிகளுக்கும் உடல் மீது மட்டுமே அதிகாரம் உண்டு, ஆன்மா மீது அல்ல என்பதை உணருங்கள் – இதை எப்போதும் மனதில் கொள்ளுங்கள். ஏனெனில், அவர்கள் கொல்லும்படி அல்லது ஆன்மாவுக்குப் பொருத்தமற்ற, அநீதியான மற்றும் தீங்கு விளைவிக்கும் எதையும் செய்யும்படி கட்டளையிடும்போது, அவர்கள் உடலை சித்திரவதை செய்தாலும், அவர்களைக் கீழ்ப்படியக்கூடாது. கடவுள் ஆன்மாவை சுதந்திரமாகவும், தன்னாட்சியுடனும் படைத்தார், மேலும் அது விரும்பியபடி செயல்பட சுதந்திரமானது – நன்மைக்காகவோ அல்லது தீமைக்காகவோ.

22. ஒரு ஞானமுள்ள ஆன்மா, களியாட்டங்கள், ஆணவம், பெருமை, மாயை, பொறாமை, திருட்டு போன்றவற்றிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள முயல்கிறது, ஏனெனில் அத்தகைய செயல்கள் பேய்களின் மற்றும் ஒரு தீய மனதின் செயல்களாகும். ஆயினும், விடாமுயற்சி மற்றும் கவனமான சிந்தனை மூலம், தாழ்ந்த இன்பங்களை நோக்கித் தனது விருப்பங்கள் செலுத்தப்படாத ஒரு நபரால் இதை அடைய முடியும்.

23. சிறிய மற்றும் அடக்கமான செயல்களில் தங்கள் வாழ்க்கையைச் செலவிடுபவர்கள் ஆபத்தைத் தவிர்க்கிறார்கள், மேலும் அவர்களுக்கு சிறப்பு முன்னெச்சரிக்கைகள் தேவையில்லை. தங்கள் எல்லா ஆசைகளையும் வெல்வதன் மூலம், அவர்கள் கடவுளிடம் இட்டுச் செல்லும் பாதையை எளிதாகக் காண்கிறார்கள்.

24. ஞானிகள் எல்லா வகையான உரையாடல்களையும் கேட்க வேண்டியதில்லை, ஆனால் பயனுள்ள, கடவுளின் சித்தத்தை அறிவதற்கு வழிவகுக்கும் உரையாடல்களைக் கேட்க வேண்டும்; ஏனெனில் இதுவே மக்கள் வாழ்விற்கும் நித்திய ஒளிக்கும் திரும்பும் பாதையாகும்.

25. அறத்துடன் மற்றும் கடவுள் மீது அன்புடன் வாழ முயற்சிப்பவர்கள், ஆணவம் மற்றும் எல்லா வெற்று மற்றும் பொய்யான புகழிலிருந்தும் விலகி, தங்கள் வாழ்க்கையையும் இதயங்களையும் சிறந்த முறையில் சீர்திருத்த முயற்சி செய்ய வேண்டும். கடவுளை நேசிக்கும் மற்றும் நிலையான மனமே வழிகாட்டியும் கடவுளுக்கான பாதையும் ஆகும்.

26. ஆன்மா ஒரு நல்ல மற்றும் கடவுளுக்குப் பிரியமான வாழ்க்கையை வாழாவிட்டால், அறிவியல்களைப் படிப்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை. இருப்பினும், எல்லாத் தீமைகளுக்கும் காரணம், கடவுளைப் பற்றிய மாயை, வஞ்சகம் மற்றும் அறியாமை.

27. நல்ல வாழ்க்கை பற்றிய ஆழ்ந்த சிந்தனையும் ஆன்மாவின் மீதான அக்கறையும் நல்ல மற்றும் கடவுளை நேசிக்கும் மனிதர்களை உருவாக்குகின்றன. கடவுளைத் தேடும் ஒருவன், அவருக்குச் செய்யும் இடைவிடாத பிரார்த்தனை மூலம் எல்லா ஆசைகளையும் வென்று, அவரைக் காண்கிறான். அத்தகையவன் அசுரர்களைப் பயந்திடான்.

28. உலகப் பொருட்களால் மயக்கப்பட்டு, ஒரு நல்ல வாழ்க்கையை வாழ என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை ஒவ்வொரு விவரமாக அறிந்தவர்கள், மருந்துகளையும் மருத்துவக் கருவிகளையும் பெற்றுக்கொண்டு, அவற்றை எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்று தெரியாமல், அதைப் பற்றி கவலைப்படவும் செய்யாதவர்களைப் போன்றவர்கள். ஆகவே, நாம் செய்த பாவங்களுக்காக, நமது பிறப்பையோ அல்லது வேறு எவரையுமோ குறை கூறாமல், நம்மையே குறை கூறிக்கொள்வோம்; ஏனெனில், ஆன்மா மனமுவந்து சோம்பலுக்கு அடிபணியினால், அது தோற்காமல் இருக்க முடியாது.

29. நன்மையும் தீமையும் பிரித்தறிய முடியாத ஒருவன், யார் நல்லவர்கள், யார் கெட்டவர்கள் என்று தீர்ப்பளிப்பது பொருந்தாது. கடவுள் நல்லவர் என்று அறிந்தவன் நல்லவன்; அவன் நல்லவனாக இல்லையென்றால், அவன் (கடவுளை) அறியாதவன் என்பதும், (அவனால்) ஒருபோதும் அறியப்பட மாட்டான் என்பதும் ஆகும்: ஏனெனில், நன்மையின் வழியாகவே கடவுளை அறிய முடியும்.

30. நல்லவர்களும் கடவுள் அன்பர்களானவர்களும் தாங்கள் இருக்கும்போது, எந்தத் தவறையும் மக்கள் செய்தால் கண்டிக்கிறார்கள்; ஆனால், இல்லாதவர்களைப் பற்றி, அவர்கள் தாங்களாகவே கண்டிப்பதில்லை மட்டுமல்லாமல், அவர்களைப் பற்றித் தீயதைப் பேச முயற்சிப்பவர்களையும் பேச அனுமதிப்பதில்லை.

31. உரையாடலில் முரட்டுத்தனம் இருக்கக்கூடாது; ஏனெனில் அறிவார்ந்தவர்கள் பொதுவாக கன்னியாஸ்திரீகளை விட அதிகமாக அடக்கமும் தூய்மையும் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள். கடவுளை நேசிக்கும் மனம், சூரியன் உடலை ஒளிரச் செய்வது போல, ஆன்மாவை ஒளிரச் செய்யும் ஒரு ஒளி.

32. ஆன்மாவின் விருப்பங்கள் எப்போதெல்லாம் உங்களை எதிர்த்து எழுகின்றனவோ, அப்போதெல்லாம் உண்மையான ஞானிகள், தங்கள் நிலையை ஒரு சரியான மற்றும் நீடித்த அடித்தளத்தில் நிறுவ விரும்புகிறவர்கள், அழிந்துபோகும் செல்வத்தைப் பெறுவதை மகிழ்ச்சிக்கான ஒரு ஆதாரமாகக் கருதுவதில்லை, மாறாக (சொர்க்கத்தில்) உண்மையான மகிமையைக் கருதுகிறார்கள் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். இதனால்தான் அவர்கள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களாக ஆகிறார்கள். செல்வம் திருடப்படவும், வலிமையானவர்களால் பறிக்கப்படவும் செய்கிறது, ஆனால் ஆன்மீகப் புண்ணியம் மட்டுமே பாதுகாப்பான மற்றும் திருட முடியாத சொத்தாகும், மேலும் அது மரணத்திற்குப் பிறகு அதைக் கொண்டவர்களைக் காப்பாற்றுகிறது. இவ்வாறு சிந்திப்பவர்கள் செல்வத்தின் மற்றும் பிற இன்பங்களின் மாயப் பகட்டால் ஈர்க்கப்படுவதில்லை.

33. நிலையற்றவர்களும் அறிவுறுத்தப்படாதவர்களும் ஞானிகளைச் சோதிக்கக் கூடாது. கடவுளை மகிழ்வித்து, பெரும்பாலும் மௌனமாக இருப்பவர்; அல்லது, பேசினால், மிதமாகவும், கடவுளுக்கு அவசியமான மற்றும் பிரியமானவற்றை மட்டுமே பேசுகிறவருமே ஞானி.

34. அறவாழ்வையும் கடவுள் அன்பையும் நாடும்வர்கள், ஆன்மாவின் நற்பண்புகளுக்கு ஆர்வமாக இருப்பார்கள்; அவற்றை தங்களுக்குரிய பிரிக்க முடியாத சொத்து என்றும் நித்திய ஆறுதல் என்றும் கருதுவார்கள். உலகப் பொருட்களைப் பொறுத்தவரை, அவை மிகவும் எளிமையானதாக இருந்தாலும், தேவையான அளவிற்கு மட்டுமே, கடவுள் வழங்கி விரும்பியபடி, மகிழ்ச்சியுடனும் நன்றி உணர்வுடனும் அவற்றைப் பயன்படுத்தி மகிழ்கிறார்கள். ஏனெனில், ஒரு வளமான உணவு மேசை உடலைப் போஷிப்பதைப் போல, பௌதீகப் பொருட்கள் செய்கின்றன; அதே சமயம், கடவுள் அறிவு, சுயக்கட்டுப்பாடு, கருணை, தர்மம், பக்தி மற்றும் பணிவு ஆகியவை ஆன்மாவை மேன்மைப்படுத்துகின்றன.

35. ஆன்மாவுக்குப் பொருத்தமற்ற மற்றும் தீங்கு விளைவிக்கும் காரியங்களைச் செய்ய மக்களைக் கட்டாயப்படுத்தும் ஆட்சியாளர்கள், சுய-ஆட்சிக்காகப் படைக்கப்பட்ட ஆன்மாவை ஆளவில்லை. அவர்கள் உடலைக் கட்டுகிறார்கள், ஆனால் எந்தவொரு அதிகாரம், கட்டாயம் அல்லது சக்தியையும் விட வலிமையான தனது படைப்பாளியின் அருளால், ஞானி தனது சுய விருப்பத்தை ஆள்பவனாக இருக்கிறான்.

36. பணம், பிள்ளைகள், அடிமைகள் அல்லது பிற சொத்துக்களை இழப்பதை துரதிர்ஷ்டமாகக் கருதுபவர்கள், முதலில், கடவுள் வழங்குவதில் ஒருவர் திருப்தி அடைய வேண்டும் என்பதையும்; பின்னர், அதை விட்டுக்கொடுக்க வேண்டிய தேவை ஏற்படும்போது, அதை இழந்ததற்காகவோ அல்லது அது திரும்பக் கிடைப்பதற்காகவோ தன்னை வருத்திக் கொள்ளாமல், மனமுவந்து மகிழ்ச்சியுடன் அவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்பதையும் அறிந்து கொள்ளட்டும்: தங்களுக்குச் சொந்தமில்லாததைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, பின்னர் அதைத் திருப்பிக் கொடுப்பவர்களைப் போல.

37. நல்லொழுக்கமுடைய ஒருவன், பெறக்கூடிய செல்வம் மிகப் பெரியதாக இருந்தாலும், தனது சுதந்திரத்தை விற்றுவிடாமல் இருப்பது அவனது கடமையாகும். ஏனெனில், உலகியல் பொருட்கள் ஒரு கனவைப் போன்றவை, மேலும் செல்வம் ஒரு மாயப் பொலிவை மட்டுமே கொண்டுள்ளது, அது நிலையற்றதும் குறுகிய காலத்திற்குரியதும் ஆகும்.

38. உண்மையான மனித அறம் கொண்ட மக்கள் (மேலே கூறப்பட்ட பொருளில்), கடவுள் அன்புடனும் அறநெறியுடனும் வாழ மிகவும் விடாமுயற்சியுடன் பாடுபட வேண்டும். அப்போதுதான், வெள்ளை ஆடைகளை அழகுபடுத்த அதன் மீது போர்த்தப்படும் ஒரு சிறிய ஊதா நிறத் துணி போல, அவர்களின் அறவாழ்வு மற்ற மக்கள் மத்தியில் தனித்துத் தெரியும். ஏனெனில், இவ்வாறு செய்வதால் ஆன்மீக நற்பண்புகளுக்கான அவர்களின் ஆர்வம் மேலும் உறுதிப்படும்.

39. விவேகமுள்ளவர்கள் தங்கள் பலத்தை (படை) மதிப்பிட்டு, தங்கள் ஆன்மாவிலுள்ள நற்பண்புகளை நல்ல ஒழுங்கில் வைத்திருக்க வேண்டும், அதனால் இந்த வழியில், கடவுளால் இயல்பாகவே தங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட, தங்கள் ஆன்மாவிற்குள் இருக்கும் பலத்துடன் (நற்பண்புகளின் படை) தாக்குதல் உணர்ச்சிகளை எதிர்க்க அவர்கள் எப்போதும் தயாராக இருக்க முடியும். அவை பின்வருமாறு: அழகு மற்றும் ஆன்மாவைக் கெடுக்கும் ஒவ்வொரு காமத்திற்கு எதிராக - அடக்கம்; பற்றாக்குறை மற்றும் வறுமைக்கு எதிராக - பொறுமை; மனக்கசப்பு மற்றும் கோபத்திற்கு எதிராக - மென்மை மற்றும் அது போன்றவை.

40. ஒருவரால் திடீரென்று நல்ல மற்றும் ஞானமுள்ள நபராக மாற முடியாது; ஆனால் இது கவனமான சிந்தனை, பயிற்சி, அனுபவம், தொடர்ச்சியான முயற்சி மற்றும் (எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக) நல்லதைச் செய்வதற்கான வலுவான ஆசை ஆகியவற்றின் மூலம் அடையப்படுகிறது. கடவுளை உண்மையாக அறிந்த ஒரு நல்லவரும் கடவுள் அன்புக்குரியவரும், கடவுளுக்குப் பிரியமான அனைத்தையும் விதிவிலக்கின்றி செய்து, தனக்கு ஓய்வளிக்க மாட்டார். ஆனால் அத்தகைய மனிதர்கள் அரிதாகவே காணப்படுகிறார்கள்.

41. இயல்பாகவே நன்மையின் பால் நாட்டம் இல்லாதவர்கள், தங்கள் நிலையைக் கண்டு விரக்தியடைந்து, முயற்சியைக் கைவிட்டு, கடவுள் அன்புடன் கூடிய நற்பண்பு வாழ்க்கை தங்களுக்கு எவ்வளவு எட்ட முடியாததாகவும் அடைய முடியாததாகவும் தோன்றினாலும் அதைப் புறக்கணிக்கக் கூடாது; மாறாக, அவர்களும் தங்களைப் பற்றிச் சிந்தித்து, தங்களைக் கவனித்துக் கொள்ள தங்களால் இயன்ற அனைத்தையும் செய்ய வேண்டும். ஏனெனில், அவர்கள் நற்பண்பு மற்றும் பரிபூரணத்தின் உச்சியை அடைய முடியாவிட்டாலும், தங்களைப் பற்றிச் சிந்தித்து, எல்லா வகையிலும் தங்களைப் பராமரிப்பதன் மூலம், அவர்கள் சிறந்தவர்களாக மாறுவார்கள், அல்லது குறைந்தபட்சம் மோசமாக மாட்டார்கள் – இது ஆன்மாவுக்கு ஒரு சிறிய நன்மையல்ல.

42. மனிதன், தன் மனதில், சொல்லொணா இறைசக்தியுடன் தொடர்பில் இருக்கிறான், அதே சமயம் தன் உடலில் அவன் விலங்குகளைப் போன்றவன். ஆனால், உண்மையான மற்றும் புத்திசாலியான மனிதர்களாக, தங்கள் எண்ணங்களைக் கடவுள் மற்றும் மீட்பரின் பக்கம் திருப்பவும், அவருடன் ஐக்கியமாக இருக்கவும் முயற்சி செய்து, தங்கள் செயல்கள் மற்றும் நற்பண்பு வாழ்க்கையின் மூலம் இதை வெளிப்படுத்தும்வர்கள் சிலரே. இருப்பினும், பெரும்பாலான மக்கள், ஆவியில் முட்டாள்தனமாக, அந்த தெய்வீக மற்றும் அழியாத தத்தெடுப்பைக் கைவிட்டு, உடல்களுடன் ஒரு இறந்த, மெலிதான மற்றும் நிலையற்ற உறவை நோக்கிச் சாய்ந்து, ஊமை விலங்குகளைப் போல, மாம்ச சம்பந்தமான காரியங்களில் மட்டுமே ஈடுபட்டு, காமத்தால் தூண்டப்பட்டு, அவர்கள் தங்களைத் தேவனிடமிருந்து பிரித்துக்கொண்டு, தங்கள் ஆன்மாக்களை பரலோகத்திலிருந்து மாம்ச வேதனைகளின் பாதாளத்திற்குள் தள்ளுகிறார்கள்.

43. தெய்வீகத்துடன் ஐக்கியம் மற்றும் ஒன்றிணைவைத் தியானிக்கும் ஒரு ஞானி, பூமிக்கான அல்லது தாழ்வான எதிலும் ஒருபோதும் பற்றிக்கொள்ள மாட்டார், மாறாக, எல்லா நன்மைகளுக்கும் மனிதகுலத்திற்கான நித்திய ஆசீர்வாதங்களின் ஊற்றாகவும் இருக்கும் கடவுளின் சித்தம், மனிதன் இரட்சிக்கப்பட வேண்டும் என்பதே என்பதை அறிந்து, தனது மனதை பரலோக மற்றும் நித்தியமானவற்றின் பக்கம் திருப்புவார்.

44. விவாதம் செய்வதில் விருப்பமுள்ள ஒருவன், சத்தியத்திற்கும் வெளிப்படைக்கும் எதிரான ஒரு போராட்டத்தில் உங்களை ஈடுபடுத்தும்போது, அந்த விவாதத்தை முடித்துவிட்டு, அவனிடமிருந்து விலகிப் போங்கள், ஏனெனில் அவனது மனம் முற்றிலும் கடினப்பட்டுவிட்டது. எப்படி அசுத்தமான நீர் மிகச் சிறந்த ஒயின்களைக் கூட எந்த நோக்கத்திற்கும் தகுதியற்றதாக்கிவிடுமோ, அப்படியே தீய உரையாடல்களும் வாழ்க்கையிலும் குணத்திலும் நற்பண்புள்ளவர்களைக் கெடுத்துவிடுகின்றன.

45. நாம் உடல் மரணத்தைத் தவிர்க்க எல்லா முயற்சிகளையும் எல்லா வழிகளையும் பயன்படுத்தினால், ஆன்மீக மரணத்தைத் தவிர்க்க இன்னும் அதிகமாகப் பாடுபட வேண்டும்: ஏனெனில், இரட்சிப்பை விரும்பும் எவருக்கும் ஆன்மாவின் சோம்பல் மற்றும் மந்தநிலையைத் தவிர வேறு எந்தத் தடையும் இல்லை.

46. தங்களுக்கு எது நல்லது, எது நன்மையாகக் கருதப்பட வேண்டும் என்பதைக் கற்றுக்கொள்ள விரும்பாதவர்களைப் பற்றி, அவர்கள் நல்ல உடல்நலத்துடன் இல்லை என்று கூறலாம்; ஆனால், சத்தியத்தை அறிந்துகொண்ட பின்னரும், வெட்கமின்றி அதற்கு எதிராக வாதிடுபவர்களைப் பொறுத்தவரை, அவர்களின் பகுத்தறிவு நசுக்கப்பட்டுள்ளது: அவர்களின் இயல்பு மிருக இயல்பாக மாறிவிட்டது; அவர்கள் கடவுளை அறியவில்லை, மேலும் அவர்களின் ஆன்மாக்கள் ஒளியால் பிரகாசிக்கப்படவில்லை.

47. கடவுள் தம் வார்த்தையினால் நமது நன்மைக்காகப் பல்வேறு வகையான விலங்குகளைப் படைத்தார்: சில உணவிற்காகவும், மற்றவை சேவைக்காகவும். ஆனால் தேவன் மனிதனைத் தம்முடைய கிரியைகளுக்குச் சாட்சியாகவும், நன்றியுள்ள விளக்கமளிப்பவராகவும் படைத்தார். பேச்சற்ற மிருகங்களைப் போல, தேவரையும் தம்முடைய கிரியைகளையும் காணாமலும் அறிந்துகொள்ளாமலும் மரித்துப்போகாதபடிக்கு, மக்கள் இதை நோக்கி உழைக்க வேண்டும். கடவுள் எல்லாவற்றையும் செய்ய முடியும் என்பதை மனிதன் உணர வேண்டும். எல்லாவற்றையும் செய்யக்கூடிய அவருக்கு யாரும் எதிர்க்க முடியாது. அவர் தம் வார்த்தையால் எல்லாவற்றையும் படைத்து, அவர் விரும்பியதை எல்லாம் உருவாக்கியது போல, அவ்வாறே (இப்போதும்) அவர் மனிதகுலத்தின் இரட்சிப்பிற்காக எல்லாவற்றையும் படைக்கிறார்.

48. வானவர்களும், அவர்களுக்குள் இயல்பாக உள்ள நன்மையின் காரணமாக அழியாதவர்களாக இருக்கிறார்கள்; ஆனால், பூவுலகில் உள்ளவர்கள், தங்களுள் இயல்பாக உள்ள தீமையின் காரணமாக மரிக்கக்கூடியவர்களாக ஆகிவிட்டனர். இந்தத் தீமை, அறிவற்றவர்களின் விஷயத்தில், அவர்களின் சோம்பலாலும் கடவுளைப் பற்றிய அறியாமையாலும் பெருகுகிறது.

49. அதை அறிந்தவர்களுக்கு மரணம் அழியாத தன்மை; ஆனால் அதை அறியாத எளிய மனம் கொண்டவர்களுக்கு அது மரணம். மேலும் இந்த மரணத்தை அஞ்ச வேண்டியதில்லை, ஆனால் (ஒருவர் அஞ்ச வேண்டியது) ஆன்மாவின் அழிவை, அதுவே கடவுளைப் பற்றிய அறியாமை. அதுவே ஆன்மாவுக்கு அச்சமூட்டுவது!

50. பாவம் பௌதிக உலகில் ஒரு பிடியைக் கண்டறிந்துள்ளது, மேலும் உடல் அதன் இருக்கையாக மாறியுள்ளது. ஆனால், அறிவார்ந்த ஆன்மா இதை உணர்ந்து, பௌதிக உலகின் சுமையை உதறித் தள்ளுகிறது; மேலும், இந்தச் சுமையிலிருந்து மீண்டு, அனைத்திற்கும் மேலான கடவுளை அறிந்து, உடலை ஒரு பகைவனாகவும் எதிரியாகவும் கருதி, அதை நம்பாமல் கவனமாகக் காக்கிறது. இவ்வாறு, தீய உணர்ச்சிகளையும் பௌதீக உலகத்தையும் வென்ற ஆன்மா, கடவுளால் முடிசூட்டப்படுகிறது.

51. பாவம் ஆன்மாவால் புரிந்து கொள்ளப்படும்போது, அது மிகவும் துர்நாற்றம் வீசும் மிருகத்தைப் போல வெறுக்கப்படுகிறது; ஆனால் அது புரிந்து கொள்ளப்படாதபோது, அதைப் புரிந்து கொள்ளாதவர்களால் நேசிக்கப்படுகிறது, மேலும் அதன் காதலனை அடிமையாக்கி, அவனைப் பிணைக்கைதியாக்கி வைக்கிறது. மேலும், இந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான மற்றும் ஏழ்மையான ஆன்மா தனக்கு விடுதலையளிப்பதைக் காண்பதில்லை, அதைப் பற்றிச் சிந்திப்பதும் இல்லை; ஆனால், பாவம் தன்னை அலங்கரிக்கிறது என்று நம்பி, அதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறது.

52. ஒரு தூய ஆன்மா, நல்லியல்பு கொண்டிருப்பதால், கடவுளால் புனிதப்படுத்தப்பட்டு ஒளி பெறுகிறது, பின்னர் மனம் நல்லதை ஆராய்ந்து, கடவுளை நேசிக்கும் எண்ணங்களையும் செயல்களையும் தூண்டுகிறது. ஆனால் ஆன்மா பாவத்தால் அசுத்தப்படுத்தப்படும்போது, கடவுள் அதிலிருந்து விலகி நிற்கிறார்—அல்லது, ஆன்மாவே தன்னை கடவுளிடமிருந்து பிரித்துக்கொள்கிறது—மேலும், தீய பேய்கள் மனதிற்குள் நுழைந்து, ஆன்மாவில் தகாத செயல்களைப் பதிய வைக்கின்றன: விபச்சாரம், கொலை, திருட்டு மற்றும் அதுபோன்ற பேய்மையான தீய செயல்கள்.

53. கடவுளை அறிந்தவர்கள் எல்லா வகையான நல்ல எண்ணங்களாலும் நிரப்பப்பட்டு, பரலோகத்தின் மீது ஏங்குகிறார்கள், உலகியல் விஷயங்களைப் புறக்கணிக்கிறார்கள். ஆனால் அத்தகைய மக்கள் எல்லோருக்கும் பிடிப்பதில்லை; அதனால் இதற்காக அவர்கள் வெறுக்கப்படுவதோடு மட்டுமல்லாமல், பல முட்டாள்களால் ஏளனத்திற்கும் உள்ளாக்கப்படுகிறார்கள். பலருக்குத் தீமையாகத் தோன்றுவது, உண்மையில், தங்களுக்கு நன்மை பயக்கும் என்பதை அறிந்து, அவர்கள் கடுமையான வறுமையைப் பொறுத்துக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறார்கள். பரலோகத்தைச் சிந்திக்கும் எவரும் கடவுளை நம்புகிறார், மேலும் எல்லா படைப்புகளும் அவருடைய சித்தத்தின் கிரியை என்பதை அறிவார்; ஆனால் இதைச் சிந்திக்காத எவரும், இந்த உலகம் கடவுளின் படைப்பு என்றும், அது மனிதகுலத்தின் மீட்புக்காகப் படைக்கப்பட்டது என்றும் ஒருபோதும் நம்ப மாட்டார்.

54. பாவத்தில் மூழ்கி, அறியாமையில் திளைப்பவர்கள் தேவனை அறியார்கள், ஏனெனில் அவர்களுடைய ஆத்துமாக்கள் தெளிவாக இல்லை; இருப்பினும், கடவுள் ஆன்மீகமானவர் (அதாவது, அவரை ஒரு தெளிந்த மனதின் மூலமாக மட்டுமே அறிய முடியும்). அவர் கண்ணுக்குத் தெரியாதவராக இருந்தாலும், ஆன்மா உடலில் இருப்பது போலவே, அவர் இந்தத் தோற்ற உலகில் மிகவும் வெளிப்படையாகத் தெரிகிறார். ஆன்மா இல்லாமல் உடல் வாழ முடியாதது போலவே, தோற்றமளித்து இருக்கும் அனைத்தும் கடவுள் இல்லாமல் நிலைத்திருக்க முடியாது.

55. மனிதன் எதற்காகப் படைக்கப்பட்டான்? கடவுளின் படைப்புகளை அறிந்து, அவற்றை மனிதனுக்காகப் படைத்தவரைத் தரிசித்து, அவரை மகிமைப்படுத்தவே. அன்பினால் கடவுளிடம் ஈர்க்கப்பட்ட மனம் (கடவுளின் அன்பர் மற்றும் கடவுளுக்குப் பிரியமானவர்), ஒரு நல்ல வாழ்க்கைக்காகத் தகுதியானவர்களுக்குக் கடவுளால் வழங்கப்படும் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஆசீர்வாதமாகும்.

56. இன்ப இச்சையால் அடிமைப்படுத்தப்படாமல், பகுத்தறிவு மற்றும் சுயக்கட்டுப்பாட்டின் மூலம் உடலை ஆள்பவனும், கடவுள் வழங்கும் மிகச் சிறிய அளவிலான பொருட்களிலும்கூட முழுமையான நன்றியுணர்வுடன் திருப்தி கொள்பவனுமே விடுதலையானவன். கடவுளை நேசிக்கும் மனமும் ஆன்மாவும் ஒன்றுடன் ஒன்று இணக்கமாக இருக்கும்போது, உடல் அடக்கப்பட்டு திருப்தியடைகிறது, ஏனெனில் அப்போது ஆன்மா, மனத்தின் செயல்பாட்டின் மூலம், ஒவ்வொரு இவ்வுலகியல் உந்துதலையும் அடக்குகிறது.

57. தங்கள் வாழ்வைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளத் தங்களிடம் உள்ளவற்றில் திருப்தி அடையாமல், மேலும் அதிகமாக ஆசைப்படுபவர்கள், ஆன்மாவைக் கிளர்ச்சியூட்டும் உணர்ச்சிகளுக்குத் தங்களை அடிமையாக்கிக் கொள்கிறார்கள். மேலும், அவை ஆன்மாவில் மேலும் மேலும் மோசமான எண்ணங்களையும் கனவுகளையும் பதிய வைக்கின்றன—அதாவது, எல்லாமே திருப்தியற்றவை என்றும், அதன் விளைவாக, ஒருவர் புதிதாகவும் சிறந்ததாகவும் ஒன்றைப் பெற வேண்டும் என்பதே அந்த எண்ணங்கள். மிக நீண்ட ஆடைகள் பயணிகளை நடப்பதைத் தடுப்பது போல, பொருட்களின் மீதான அதீத ஆசை ஆன்மாவை முயன்று மோட்சத்தை அடைவதிலிருந்து தடுக்கிறது.

58. ஒருவரின் விருப்பத்திற்கு எதிராகவும், விரும்பாமல் ஒருவர் இருக்கும் எந்தவொரு சூழ்நிலையும், அந்த நபருக்கு ஒரு சிறை மற்றும் ஒரு சித்திரவதை ஆகும். எனவே, உங்களிடம் உள்ளவற்றில் திருப்தி அடையுங்கள்; இல்லையெனில், நன்றியுணர்வின்றி—அதிருப்தியுடனும் தயக்கத்துடனும்—உங்கள் சூழ்நிலைகளைப் பொறுத்துக்கொள்வதன் மூலம், நீங்கள் அதை உணராமலேயே உங்களுக்கு நீங்களே ஒரு கொடுங்கோலனாக மாறிவிடுவீர்கள். ஆனால் இதற்கு ஒரே ஒரு பாதைதான் உள்ளது: உலகப் பொருட்களின் மீதான அவமதிப்பு.

59. நாம் கண்ணுக்குப் புலப்படும்—வெண்மை, கருப்பு போன்றவற்றை—பிரித்தறியக் கடவுள் நமக்குப் பார்வையைக் கொடுத்தது போலவே, ஆன்மாவுக்கு எது நன்மை பயக்கும் (மற்றும் எது தீங்கு விளைவிக்கும்) என்பதை வேறுபடுத்தி அறியக் கடவுள் நமக்கு பகுத்தறிவையும் வழங்கியுள்ளார். – இச்சை, பகுத்தறிவிலிருந்து விலகும்போது, இன்ப இச்சையைத் தூண்டுகிறது, மேலும் இது ஆன்மா இரட்சிக்கப்படுவதையோ அல்லது கடவுளுடன் ஐக்கியம் கொள்வதையோ தடுக்கிறது.

60. இயற்கையின் சட்டத்திற்கு இணங்க செயல்படுவது பாவமல்ல, ஆனால் ஒருவரின் சொந்த விருப்பப்படி தீமை செய்வது பாவமாகும். உணவை உண்பது பாவமல்ல, ஆனால் நன்றி செலுத்தாமல், மரியாதையின்றி மற்றும் சுயக்கட்டுப்பாடின்றி அதை உண்பது பாவம்; வெறுமனே பார்ப்பது பாவமல்ல, ஆனால் பொறாமை, ஆணவம் அல்லது அடங்காத ஆசையுடன் பார்ப்பது பாவம்; அமைதியாகக் கேட்பது பாவமல்ல, ஆனால் கோபத்துடன் கேட்பது பாவம்; நாவை நன்றி செலுத்தவும் ஜெபிக்கவும் கட்டாயப்படுத்துவது பாவமல்ல, ஆனால் அதைப் பிறரைப் பழிச்சொல்லவும் கண்டிக்கவும் அனுமதிப்பது பாவமாகும்; தர்ம காரியங்களுக்காக - பிச்சை கொடுப்பதன் மூலம் - தன் கைகளால் உழைப்பது பாவமல்ல, ஆனால் திருட்டையும் கொலையையும் அனுமதிப்பது பாவமாகும். இவ்வாறு, கடவுளின் சித்தத்திற்கு மாறாக, நமது சுயவிருப்பத்தால், நன்மையைச் செய்யாமல் தீமையைச் செய்யும்போது ஒவ்வொரு அங்கமும் பாவம் செய்கிறது.

61. உங்கள் ஒவ்வொரு செயலும் கடவுளால் பார்க்கப்படுகிறது என்பதில் உங்களுக்குச் சந்தேகம் இருந்தால், நீங்களும்—ஒரு மனிதராகவும் புழுதியாகவும்—ஒரு நொடியில் உங்களுக்குத் தெரிந்த எல்லா இடங்களையும் மனதளவில் ஆராய்ந்து, அவற்றைப் பற்றிச் சிந்திக்க முடியும் என்பதைக் கருதுங்கள்: எல்லாவற்றிற்கும் உயிர் கொடுத்து, தன் சித்தத்தின்படி அனைத்தையும் தாங்கும் கடவுள், ஒரு கடுகளவு தெளிவாக எல்லாவற்றையும் இன்னும் மிகத் தெளிவாகப் பார்க்க மாட்டாரா?

62. நீங்கள் உங்கள் இல்லத்தின் கதவை மூடிக்கொண்டு தனியாக இருக்கும்போது, ஒவ்வொரு நபருக்கும் கடவுளால் நியமிக்கப்பட்ட தேவதையான, கிரேக்கர்கள் 'குடும்ப ஆவி' என்று அழைப்பதை உங்களுடன் இருப்பதாக அறிந்துகொள்ளுங்கள். அது ஒருபோதும் உறங்குவதில்லை; எப்போதும் உங்களுடன் இருந்து, எல்லாப் பொருட்களையும் காண்கிறது; அது ஏமாற்றப்பட முடியாது, மேலும் இருள் அதனிடம் எதையும் மறைப்பதில்லை. அவருடன் சேர்ந்து, கடவுள் எல்லா இடங்களிலும் இருக்கிறார் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். ஏனெனில், கடவுள் இல்லாத இடம் அல்லது பொருள் எதுவும் இல்லை—அவர் எல்லாவற்றையும் விட பெரியவர், எல்லாவற்றையும் தன் கையில் வைத்திருப்பவர்.

63. வீரர்கள் தங்கள் மன்னருக்கு உணவளிப்பதால் அவனுக்கு விசுவாசமாக இருக்கிறார்கள் என்றால், எல்லாப் பொருட்களையும் மனிதகுலத்திற்காகப் படைத்த இறைவனைத் திருப்திப்படுத்த, இடைவிடாத உதடுகளால் அவருக்கு நன்றி கூறி நாம் எவ்வளவு அதிகமாக முயற்சி செய்ய வேண்டும்?

64. கடவுளுக்கு நன்றியுணர்வும், அறவாழ்வும் ஒரு மனிதனின், கடவுளுக்குப் பிரியமான கனிகளாகும். ஆனால், பூமியின் கனிகள் ஒரே மணி நேரத்தில் பழுத்துவிடுவதில்லை; அதற்கு நேரம், மழை, கவனிப்பு தேவைப்படுவது போல, மனித ஆன்மாவின் கனிகளும் தங்கள் முழுப் பொலிவுடன் தோன்றுவதற்கு முன் முயற்சி, சிந்தனை, காத்திருப்பு, சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் பொறுமை ஆகியவற்றைக் கோருகின்றன. இருப்பினும், அவர்களுக்காக, நீங்கள் சில சமயங்களில் ஒருவரைப் பார்க்கும்போது கடவுளுக்குப் பயந்தவராகத் தோன்றினாலும், இந்த உடலில் இருக்கும்போது உங்களை நம்பாதீர்கள், மேலும் உங்கள் சொந்தமான எதையும் கடவுளுக்கு முற்றிலும் பிரியமானதாகக் கருதாதீர்கள். ஏனெனில், ஒரு மனிதன் இறுதிவரை பாவமில்லாமல் இருப்பது கடினம் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்.

65. மக்களிடையே வார்த்தையை விட மதிப்புமிக்கது வேறு எதுவும் இல்லை. சொல் மிகவும் முக்கியமானது, ஏனெனில் வார்த்தைகள் மற்றும் நன்றி செலுத்துவதன் மூலமே நாம் கடவுளைக் கனப்படுத்துகிறோம். தகாத அல்லது அவமதிப்பான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம், நமது ஆன்மாவின் சீரழிவை நாமே வெளிப்படுத்துகிறோம். ஒரு முட்டாள், தானாகவே ஒரு கெட்ட வார்த்தையை உச்சரிக்கும்போதோ அல்லது ஒரு தீய செயலைச் செய்யும்போதோ, தனது பாவங்களுக்குத் தனது பிறப்பை அல்லது வேறு ஏதேனும் சூழ்நிலையைக் குறை கூறுவது அவனது இயல்பாகும்.

66. நம்மோடு இருப்பவர்கள் நம்மைப் பார்த்து சிரித்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகப் பல்வேறு உடல் நோய்களைக் குணப்படுத்த நாம் முயற்சிக்கும்போது, நாம் நிற்கப்போகும் நியாயத்தீர்ப்புக்கென்று இருக்கும் தேவனுக்கு முன்பாக அவமானத்திற்குள்ளாகவும், ஏளனத்திற்குரியவர்களாகவும் ஆகிவிடாமல் இருப்பதற்காக, ஆன்மாவின் நோய்களைக் குணப்படுத்த நாம் எல்லா கவனமும் செலுத்துவது மிகவும் அவசியமாகும். ஏனெனில், சுயகட்டுப்பாடு கொண்டிருப்பதால், நாம் விரும்பினால், தீச்செயல்களைச் செய்யத் தூண்டும் ஆசை இருந்தபோதும் அவற்றைச் செய்வதிலிருந்து விலக முடியும்; கடவுளுக்குப் பிரியமான முறையில் வாழ்வதும் நமது ஆற்றலுக்குள் உள்ளது, மேலும் நாம் விரும்பாதவரை யாரும் நம்மை எந்தத் தீய செயலையும் செய்யக் கட்டாயப்படுத்த முடியாது. இந்த வழியில் முயற்சி செய்வதன் மூலம், நாம் கடவுளுக்குத் தகுதியானவர்களாகவும், பரலோகத்தில் உள்ள தேவதூதர்களைப் போல வாழ்வவர்களாகவும் இருப்போம்.

67. நீங்கள் விரும்பினால், உங்கள் உணர்ச்சிகளுக்கு அடிமையாகலாம்; நீங்கள் விரும்பினால், உங்கள் உணர்ச்சிகளின் நுகத்திற்குக் கீழ்ப்படியாமல், சுதந்திரமாக இருக்கலாம்: ஏனெனில், கடவுள் உங்களைத் தன்னாட்சியுடையவர்களாகப் படைத்தார். மாம்ச இச்சையை வெல்பவன் அழிவில்லாத கிரீடத்தால் முடிசூட்டப்படுகிறான். உணர்ச்சிகள் இல்லாதிருந்தால், நற்பண்புகள் இருக்காது, மேலும் தகுதியான மக்களுக்குக் கடவுள் வழங்கும் கிரீடங்களும் இருக்காது.

68. தங்களுக்கு எது நன்மை பயக்கும் என்பதையும், எது சரி என்பதை அறியாதவர்களும் ஆன்மீகக் குருடர்கள், மேலும் அவர்களின் பகுத்தறிவு மங்கியது. நாம் அவர்களைப் பார்க்கக்கூடாது, இல்லையெனில் நாமும் குருடர்களைப் போலவே அறியாமல் அதே வலையில் சிக்கிக்கொள்ள நேரிடும்.

69. பாவம் செய்பவர்கள் மீது கோபம் கொள்ளக்கூடாது, அவர்கள் செய்யும் குற்றங்கள் தண்டனைக்குரியதாக இருந்தாலும் கூட. உண்மையின் பொருட்டு, குற்றவாளிகள் (உண்மையான பாதைக்குத்) திருத்தப்பட வேண்டும், தேவைப்பட்டால், ஒருவரால் அல்லது மற்றவர்கள் மூலம் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்; ஆனால் அவர்கள் மீது கோபம் கொள்ளவோ அல்லது வெறுப்பை வளர்க்கவோ கூடாது, ஏனெனில் கோபம் என்பது உணர்ச்சிப்பூர்வமாகவே செயல்படுகிறது, தீர்ப்பிலிருந்தோ அல்லது உண்மையிலிருந்தோ அல்ல. அளவுக்கு அதிகமாக இரக்கமுள்ளவர்களை ஒருவன் அங்கீகரிக்கக்கூடாது, ஆனால் தீயவர்களைத் தன் கோப உணர்ச்சிக்காக அல்லாமல், நன்மை மற்றும் நீதியின் பொருட்டுத் தண்டிக்கவும் வேண்டும்.

70. ஆன்மீகப் பேறுகளில், திருட்டிலிருந்து பாதுகாப்பானதும், திருடப்படாததுமான ஒரே வழி, அது ஒரு நற்பண்புள்ள, இறைவனுக்குப் பிரியமான வாழ்க்கை மற்றும் நற்செயல்களைச் செய்தல் ஆகும். செல்வம் ஒரு குருட்டு வழிகாட்டியும், ஒரு முட்டாள்தனமான ஆலோசகரும் ஆகும். தன் இன்பத்திற்காக மட்டுமே செல்வத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்தும் ஒருவன், தன் இருண்ட ஆன்மாவைத் தானே அழித்துக்கொள்கிறான்.

71. மக்கள் ஒன்று தேவையற்ற எதையும் பெறாமலிருக்க வேண்டும், அல்லது, அப்படிப்பட்ட பொருட்களை வைத்திருந்தால், எல்லா உலகப் பொருட்களும் இயல்பாகவே நிலையற்றவை, பறிக்கப்படக்கூடியவை, தொலைக்கப்படக்கூடியவை அல்லது அழிக்கப்படக்கூடியவை என்பதில் உறுதியாக நம்ப வேண்டும், அதனால், துரதிர்ஷ்டம் ஏற்படும்போது, அவர்கள் மனதை இழக்கக்கூடாது.

72. உடல் அழியக்கூடியதும், பௌதீகமானதுமாக இருப்பதால், அதற்கு நோய்நொடிகள் இயல்பாகவே உள்ளவை என்பதை அறிந்துகொள். எனவே, அத்தகைய நோய்கள் ஏற்படும்போது, நற்பண்புகளில் பயிற்சி பெற்ற ஆன்மா, நன்றியுணர்வுடன் தைரியத்தையும் பொறுமையையும் காட்ட வேண்டும், மேலும் உடலைப் படைத்ததற்காக கடவுளைக் குறை கூறக்கூடாது.

73. ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் போட்டியிடுபவர்கள், ஒருவரையோ, இருவரையோ அல்லது மூவரையோ தோற்கடித்தவுடன் முடிசூட்டப்படுவதில்லை, மாறாக தங்களுக்கு எதிராகப் போட்டியிடும் அனைவரையும் தோற்கடித்தவுடன் முடிசூட்டப்படுகிறார்கள். அதுபோலவே, கடவுளால் கிரீடம் சூட்டப்பட விரும்பும் எவரும், தங்கள் ஆன்மாவைத் தன்னுணர்வைப் பழக்கப்படுத்தப் பயிற்சி செய்ய வேண்டும்; அது உடல் சார்ந்த இச்சைகள் தொடர்பாக மட்டுமல்ல, பேராசை, பிறர் உடைமையைத் திருடும் விருப்பம், பொறாமை, காமம், கர்வம், நிந்தனைகள், மரணத்தின் அபாயங்கள் போன்றவற்றால் சோதிக்கப்படும்போதும் அவ்வாறு செய்ய வேண்டும்.

74. நாம் ஒரு நல்ல மற்றும் கடவுளுக்குப் பயந்த வாழ்க்கை வாழ முயற்சிப்போம், அது மனிதப் புகழுக்காக அல்ல, மாறாக நமது ஆன்மாவின் மீட்புக்காக ஒரு நற்பண்புள்ள வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுப்போம்; ஏனெனில் மரணம் ஒவ்வொரு நாளும் நம் கண் முன்னே உள்ளது, மேலும் மனிதனுக்கு உரிய அனைத்தும் நம்பத்தகாதவை.

75. தூய்மையாக வாழ்வது நமது சக்திக்கு உட்பட்டது, ஆனால் செல்வந்தராக மாறுவது நமது சக்திக்கு உட்பட்டதல்ல. அப்படியானால் என்ன செய்வது? நம்மால் பெற முடியாத செல்வத்தின் நிலையற்ற மற்றும் மாயையான பகட்டை விரும்புவதற்காக நமது ஆன்மாவைக் கண்டிக்க வேண்டாமா? ஓ, எல்லா வகையான செல்வங்களையும் விரும்புவதில் நாம் எவ்வளவு முட்டாள்தனமாக இருக்கிறோம்! அனைத்துப் புண்ணியங்களுக்கும் மேலே பணிவு இருப்பது போலவும், அனைத்துப் பேராவல்களுக்கும் மேலே அறாத பசியும் உலகப் பொருட்களுக்கான அடங்காத ஆசையும் இருப்பது போலவும் நாம் அறியவில்லையா?

76. நல்லறிவுள்ள மக்கள், இந்த வாழ்வில் சிறிய மற்றும் தற்காலிக உழைப்புகளை மேற்கொள்வதன் மூலம், மரணத்திற்குப் பிறகு நாம் மிகப்பெரிய ஆறுதலையும் நித்திய பேரின்பத்தையும் பெறுவோம் என்பதை எப்போதும் மனதில் கொள்ள வேண்டும். – கடவுளால் முடிசூட்டப்பட விரும்பும் தனது விருப்பங்களுக்கும் உணர்ச்சிகளுக்கும் எதிராகப் போராடும் ஒருவன், தோல்வியுற்றால், மனந்தளர்ந்துவிடவோ அல்லது அந்தத் தோல்வியிலேயே தங்கி தன்னைப் பற்றி நம்பிக்கையிழந்துவிடவோ கூடாது. மாறாக, எழுந்து நின்று, மீண்டும் போராடி, முடிசூட்டப்படுவதற்காகப் பாடுபட வேண்டும்; தனது கடைசி மூச்சு வரை, அவ்வப்போது ஏற்படும் வீழ்ச்சிகளிலிருந்து மீண்டு வர வேண்டும். உடலுழைப்பு என்பது நற்பண்பிற்கும் ஆன்மாவின் மீட்பிற்கும் ஒரு கருவியாகும்.

77. உலக இன்பங்களின் பற்றாக்குறை, துணிச்சல் மிக்கவர்களையும் போராடுபவர்களையும் கடவுளிடமிருந்து கிரீடங்களைப் பெறத் தகுதியானவர்களாக்குகிறது. எனவே, இந்த வாழ்வில் ஒருவர் உலகியல் சார்ந்த அனைத்தையும் பொருத்தமான தனது உறுப்புகளைக் கொல்ல வேண்டும்: ஏனெனில், இறந்தவர்கள் இனி உலகியல் சார்ந்த எதிலும் கவனம் செலுத்த மாட்டார்கள்.

78. ஒரு ஞானமுள்ள மற்றும் முயற்சி செய்யும் ஆன்மா, தனக்கு ஏதேனும் துயரமான நிகழ்வு நேரும்போது உடனடியாக மனந்தளர்ந்துவிடவோ அல்லது அச்சப்படவோ கூடாது, இல்லையெனில் அதன் கோழைத்தனத்திற்காக அது ஏளனம் செய்யப்படும். உலகப் பகட்டினால் ஈர்க்கப்பட்ட ஆன்மா அதன் சரியான பாதையிலிருந்து விலகிச் செல்கிறது. ஆன்மாவின் நற்பண்புகள் நம்மை நித்திய ஆசீர்வாதங்களுக்குத் தகுதியாக்குகின்றன, அதே சமயம் மனிதனின் இயல்பான பாவங்களே நித்திய சித்திரவதைகளுக்குக் காரணமாகின்றன.

79. பகுத்தறிவுள்ள உயிரினங்களுக்கு பொதுவான (உடலியல்) புலன்கள் மூலம், ஒரு ஞானவானும் அடிக்கடி ஆன்மாவின் உணர்ச்சிகளால் வெல்லப்படுகிறார். ஐந்து உடலியல் புலன்கள் உள்ளன: பார்வை, செவிப்புலன், நாக்குப்புலன், மூக்குப்புலன் மற்றும் தொடுபுலன். இந்த ஐந்து புலன்கள் மூலம், அதன் நான்கு உள்ளார்ந்த உணர்ச்சிகளுக்கு அடிபணிந்து, அந்தப் பரிதாபமான ஆன்மா சிறைபிடிக்கப்படுகிறது. ஆत्मாவின் இந்த நான்கு உணர்ச்சிகள்: வீண் பெருமை, இன்ப வேட்கை, கோபம் மற்றும் பயம். ஆனால் ஒரு நபர், ஞானம் மற்றும் பகுத்தறிவுடன், நல்ல போராட்டத்தை நடத்தி, இந்த உணர்ச்சிகளை வென்று அடக்கினால், তখন அவர் அவற்றால் மீண்டும் வெல்லப்படுவதில்லை, மாறாக தனது ஆன்மாவில் அமைதியைக் காண்கிறார் மற்றும் கடவுளால் ஒரு வெற்றியாளராக முடிசூட்டப்படுகிறார்.

80. சத்திரங்களில் தங்குவவர்களில், சிலருக்குப் படுக்கைகள் கொடுக்கப்படுகின்றன, மற்றவர்களோ, படுக்கை இல்லாததால், தரையில் படுத்து, படுக்கையில் படுபவர்களைப் போலவே ஆழ்ந்து உறங்குகிறார்கள். இரவு முடிந்து, காலையில், இரு குழுவினரும் தங்கள் படுக்கைகளை விட்டு எழுந்து, அனைவரும் ஒரே மாதிரியாக சத்திரத்தை விட்டுப் புறப்படுகிறார்கள், தங்களின் சொந்தப் பொருட்களை மட்டுமே தங்களுக்குள் எடுத்துக்கொண்டு. அதேபோல், இந்த வாழ்க்கைப் பாதையில் பயணம் செய்யும் அனைவரும்—சாதாரணமாக வாழ்ந்தவர்களும், ஆடம்பரமாகவும் செல்வமாகவும் வாழ்ந்தவர்களும்—ஒரு சத்திரத்திலிருந்து புறப்படுவதைப் போல இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து புறப்படுகிறார்கள்; வாழ்க்கையின் இன்பங்களையோ செல்வங்களையோ எதுவும் தங்களுக்குடன் எடுத்துச் செல்லாமல், இந்த வாழ்வில் தாங்கள் செய்த சொந்தச் செயல்களை மட்டுமே எடுத்துச் செல்கிறார்கள், – அவை நல்லவையாக இருந்தாலும் சரி, தீயவையாக இருந்தாலும் சரி.

81. நீங்கள் பெரும் அதிகாரத்தில் இருந்தாலும், இயற்கையாக நீங்களும் மரணத்திற்கு ஆளாவீர்கள் என்பதையும், ஒவ்வொரு ஆன்மாவும் தனது இறுதி ஆடையைக் களைவது போல தனது உடலைக் களைந்துவிடும் என்பதையும் அறிந்து, யாரையும் உடனடியாக மரணத்தால் அச்சுறுத்தாதீர்கள். இதைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டு, பணிவாக இருக்கவும், நன்மை செய்யவும், எப்போதும் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தவும் முயலுங்கள். இரக்கமற்றவனுக்குள் எந்தப் புண்ணியமும் இல்லை.

82. மரணத்திலிருந்து தப்புவது சாத்தியமற்றது, அதற்கான வழியும் இல்லை. இதை அறிந்து, நற்பண்பு மற்றும் தெய்வீக சிந்தனையில் அனுபவத்தால் நன்கு தேர்ச்சி பெற்ற உண்மையான ஞானிகள், மரணத்தை வருத்தம், பயம் அல்லது அழுகையின்றி எதிர்கொள்கின்றனர். ஏனெனில், ஒருபுறம் அது தவிர்க்க முடியாதது என்பதையும், மறுபுறம், இந்த வாழ்வில் நாம் அனுபவிக்கும் தீமைகளிலிருந்து அது நம்மை விடுவிக்கிறது என்பதையும் அவர்கள் மனதில் கொள்கிறார்கள்.

83. நல்ல மற்றும் கடவுளுக்குப் பிரியமான வாழ்க்கையை மறந்து, நீதியான மற்றும் கடவுளை நேசிக்கும் கோட்பாடுகளின்படி செயல்படாதவர்களை வெறுக்கக்கூடாது, மாறாக, பகுத்தறிவில் குறைபாடு உடையவர்களாகவும், இதயத்திலும் மனதிலும் குருடர்களாகவும் இருப்பதால் அவர்கள் மீது இரக்கப்பட வேண்டும்: ஏனெனில், தீமையை நன்மையாகக் கருதி, அறியாமையால் அவர்கள் அழிந்து போகிறார்கள். மேலும், ஆவியில் மதச்சார்பற்றவரும் முட்டாள்களுமான அவர்கள், கடவுளை அறியார்கள்.

84. பக்தி மற்றும் நல்ல வாழ்க்கையைப் பற்றி எல்லோரிடமும் பேசாதீர்கள். நான் இதை பொறாமையால் சொல்லவில்லை, ஆனால், மிகவும் முட்டாள்தனமானவர்களுக்கு நீங்கள் கேலிக்கூத்தமாகத் தோன்றுவீர்கள் என்று நான் நினைப்பதால் சொல்கிறேன். ஒத்த மனமுடையவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் அனுதாபம் கொள்கிறார்கள், மேலும் அத்தகைய உரையாடல்களுக்குக் கேட்பவர்கள் சிலரே—அல்லது, அவர்கள் மிகவும் அரிதானவர்கள். ஆகவே, அத்தகைய விஷயங்களைப் பேசாமல் இருப்பதே நல்லது, ஏனெனில் மனிதனின் இரட்சிப்பிற்காக கடவுள் இதை விரும்புவதில்லை.

85. ஆன்மா உடலுடன் பச்சாதாபம் கொள்கிறது, ஆனால் உடல் ஆன்மாவுடன் பச்சாதாபம் கொள்வதில்லை. ஆகவே, உடல் துண்டாடப்படும்போது, ஆன்மாவும் அதனுடன் துன்புறுகிறது; மேலும் உடல் வலிமையாகவும் ஆரோக்கியமாகவும் இருக்கும்போது, ஆன்மாவின் ஆற்றல்களும் அந்த நலனில் பங்குகொள்கின்றன. – ஆனால் ஆன்மா சிந்திக்கும்போது (மனந்திரும்பும்போது), உடல் அதனுடன் சிந்திக்காது (மனந்திரும்பாது), மாறாகத் தனியாக, பின்தங்கி நிற்கிறது (அசைவற்று): ஏனெனில் சிந்தனை (மனந்திரும்புதல்) என்பது ஆன்மாவின் ஒரு வேதனையான உணர்வாகும்; அறியாமை, ஆணவம், நம்பிக்கையின்மை, பேராசை, வெறுப்பு, பொறாமை, கோபம், பயந்த குணம், வீண் பெருமை, ஆசை, கருத்து வேறுபாடு, நன்மையின் மீதான உணர்வின்மை போன்றவை ஆன்மாவால் உருவாக்கப்படுகின்றன.

86. கடவுளைப் பற்றி சிந்திக்கும்போது, பக்திமான், பொறாமை இல்லாதவர், அன்பானவர், பிரம்மச்சாரி, சாந்தகுணம் கொண்டவர், உங்கள் வசதிக்கேற்ப தாராள மனமுடையவர், அனைவரோடும் பழகக்கூடியவர், சண்டையிடாதவர், மற்றும் அதுபோன்ற குணங்களைக் கொண்டவராக இருங்கள்: ஏனெனில், இவை அனைத்திலும் கடவுளை மகிழ்விப்பது ஆன்மாவின் அழிவற்ற செல்வமாகும்; அவ்வாறே, யாரையும் கண்டிக்காதீர்கள், அல்லது யாரும் கெட்டவர்கள் அல்லது பாவம் செய்தவர்கள் என்று சொல்லாதீர்கள், மாறாக உங்கள் சொந்த தீச்செயல்களைத் தேடி, உங்கள் சொந்த வாழ்க்கையை உங்களக்குள் ஆராய்ந்து, அது கடவுளுக்குப் பிரியமானதா என்று பாருங்கள். மற்றொருவர் கெட்டவர் என்பது நமக்கு என்ன கவலை?

87. ஒரு உண்மையானவர் தெய்வத்தன்மை வாய்ந்தவராக இருக்க முயற்சி செய்கிறார். தனக்கு அந்நியமான எதையும் விரும்பாதவரே தெய்வத்தன்மை வாய்ந்தவர்; ஆயினும், எல்லா படைப்புகளும் மனிதனுக்கு அந்நியமானவை. ஆகவே, எல்லாப் பொருட்களையும் இகழ்க, ஏனெனில் நீர் கடவுளின் உருவமாக இருக்கிறீர். ஒரு மனிதர் நேர்மையாகவும், கடவுளுக்குப் பிரியமான முறையிலும் வாழும்போது அவர் கடவுளின் உருவமாக ஆகிறார், மேலும் ஒரு மனிதர் உணர்ச்சிப்பூர்வமான அனைத்திலிருந்தும் விலகாத வரை இது சாத்தியமற்றது. கடவுள் அன்புள்ளவரின் மனம், ஆன்மாவுக்கு இரட்சிப்பைத் தருபவைகளிலும், தன்னிடம் தேவைப்படும் ஒவ்வொரு விதமான பக்தியிலும் திறமை வாய்ந்தது. கடவுள் அன்புள்ள மனிதன் மற்றவர்களைக் கண்டிக்கிறான் அல்ல, ஏனெனில் அவனே பாவம் செய்கிறான் என்பதை அறிந்திருக்கிறான், இதுவே ஒரு ஆன்மா இரட்சிக்கப்படுவதற்கான அடையாளமாகும்.

88. உலகப் பொருட்களைச் சேர்ப்பதற்குத் தங்கள் முழு வலிமையோடும் முயற்சி செய்து, மரணத்தையும் தங்கள் ஆன்மாவின் அழிவையும் மறந்து, தீச்செயல்களில் மகிழ்ச்சி கண்டு, தங்களுக்கு மீட்பளிப்பனவற்றைப் பற்றிக் கவனம் செலுத்தாத இந்தப் பரிதாபமான ஆன்மாக்கள், மரணத்திற்குப் பிறகு தீயவற்றினால் மக்கள் அடையும் துன்பத்தை உணர்வதில்லை.

89. கடவுள் தீமைக்குக் காரணம் அல்ல. அவர் மனிதனுக்கு பகுத்தறிவு, நன்மையும் தீமையும் பிரித்தறியும் திறன், மற்றும் சுயக்கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றை அருளியுள்ளார்; ஆனால் தீய உணர்ச்சிகள் மக்களின் புறக்கணிப்பிலிருந்தும் கவனக்குறைவிலிருந்தும் எழுகின்றன. அவற்றுக்குக் கடவுளை எந்த வகையிலும் குறை கூறுவதற்கில்லை. பெரும்பாலான மக்கள் ஆனது போலவே, பேய்களும் தங்கள் சொந்த விருப்பத்தின் பேரால் தீயவர்களாக மாறின.

90. இறைபக்தி நிறைந்த வாழ்க்கை வாழும் ஒருவன், தீமையைத் தன் ஆன்மாவில் நுழைய அனுமதிப்பதில்லை. ஆன்மாவில் தீமை இல்லாதபோது, அது பாதுகாப்பாகவும் பாதிப்பின்றியும் இருக்கிறது. தீய பேயோ அல்லது தற்செயலோ அத்தகையவர்கள் மீது ஆதிக்கம் செலுத்த முடியாது; கடவுள் அவர்களைத் தீமையிலிருந்து விடுவிக்கிறார், மேலும் அவர்கள் இறைவனைப் போலப் பாதுகாப்பாக வாழ்கின்றனர். அப்படிப்பட்ட ஒருவரை யாராவது புகழ்ந்தால், அவரைப் புகழ்பவர்களை அவர் தனக்குள் ஏளனம் செய்கிறார்; யாராவது அவரைப் பற்றித் தவறாகப் பேசினால், அவரைத் தகாத வார்த்தைகளால் பேசுகிறவர்களுக்கு எதிராக அவர் தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்வதில்லை, அவர்கள் அவரைப் பற்றிச் சொல்வதைக் கேட்டு மனவருத்தம் அடைவதும் இல்லை.

91. செம்பில் துரு பிடிப்பதைப் போலவும், உடலில் அழுக்கு படியைப் போலவும் தீமை இயல்பாகப் பற்றிக்கொள்கிறது. ஆனால், துருவை ஏற்படுத்துவது செம்பளையார் அல்லாதது போலவும், அழுக்கை ஏற்படுத்துவது பெற்றோர்கள் அல்லாதது போலவும், கடவுள் தீமையை ஏற்படுத்துகவில்லை. தீமை தனக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் என்றும், தன்னை வாட்டி வதைக்கும் என்றும் அறிந்து, அதைத் தவிர்க்கும் பொருட்டு, அவர் மனிதனுக்கு மனசாட்சியையும் பகுத்தறிவையும் வழங்கியுள்ளார். ஆகவே, கவனமாகப் பாருங்கள்: அதிகாரத்திலும் செல்வத்திலும் உள்ள ஒரு பாக்கியவான் ஆன்மாவை நீங்கள் காணும்போது, சாத்தானால் வழிதவறி, எந்தப் போலித்தனத்தின் கீழும் அவனைப் புகழாதீர்கள். ஆனால், மரணம் எப்போதும் உங்கள் கண்முன்னே இருக்கட்டும்; அப்போது நீங்கள் தீமையான அல்லது உலகியல் சார்ந்த எதையும் ஒருபோதும் விரும்ப மாட்டீர்கள்.

92. நமது கடவுள் பரலோகத்தில் உள்ளவர்களுக்கு அழியாத தன்மையை அருளியுள்ளார், அதே சமயம் பூமியில் உள்ளவர்களை மாற்றத்திற்கு உட்பட்டவர்களாகப் படைத்துள்ளார்; மற்ற அனைத்திற்கும் அவர் உயிர் மற்றும் இயக்கத்தை அருளியுள்ளார் – இவை அனைத்தும் மனிதனுக்காகவே. ஆகவே, பிசாசு உங்கள் ஆன்மாவில் தீய எண்ணங்களை விதைக்கும்போது, இந்த உலகின் கவர்ச்சிகள் உங்களை வசீகரிக்க விடாதீர்கள்; மாறாக, உடனடியாக பரலோக ஆசீர்வாதங்களை நினைவுகூர்ந்து உங்களிடமே சொல்லிக்கொள்ளுங்கள்: நான் அவ்வாறு விரும்பினால், இந்த உணர்ச்சிகளின் கிளர்ச்சியைக் கூட வெல்வதற்கு என்னால் முடியும்; ஆனால் என் விருப்பத்தை நிறைவேற்றிக்கொள்ள நான் தேர்ந்தெடுத்தால், அதை என்னால் வெல்ல முடியாது. ஆகவே, உங்கள் ஆன்மாவைக் காப்பாற்றக்கூடிய ஒரு போராட்டத்துடன் முயலுங்கள்.

93. மனம் (ஆவி), ஆன்மா மற்றும் உடல் ஆகியவற்றின் ஐக்கியமும் சேர்க்கையுமே வாழ்க்கை; மேலும் மரணம் என்பது இந்த இணைந்த பாகங்களின் அழிவு அல்ல, மாறாக அவற்றின் ஐக்கியத்தின் கலைப்பு ஆகும்; கலைப்பிற்குப் பிறகும் கடவுள் இவையனைத்தையும் பாதுகாக்கிறார்.

94. மனம் ஆன்மா அல்ல, ஆனால் ஆன்மாவைக் காக்கும் கடவுளின் ஒரு வரம். கடவுளைத் திருப்திப்படுத்தும் மனம் ஆன்மாவிற்கு வழிகாட்டி, தற்காலிகமான, பௌதீகமான மற்றும் அழிந்துபோகக்கூடியவற்றைப் புறக்கணிக்கவும், நித்தியமான, அழியாத மற்றும் அருவமான நன்மைகளை நேசிக்கவும் அதற்கு அறிவுறுத்துகிறது. இதன் மூலம், ஒரு நபர் உடலில் வாழ்ந்தாலும், மனத்தின் மூலம் பரலோக மற்றும் தெய்வீக விஷயங்களைக் கற்பனை செய்து தியானிக்க முடியும். எனவே, கடவுளை நேசிக்கும் மனம் மனித ஆன்மாவின் நலன் விரும்பியும் மீட்பருமாயுள்ளது.

95. ஆன்மா, உடலுக்கு இணங்கி, இன்பத்தால் மங்கி அழிந்துவிடுகிறது. கடவுள்-அன்புள்ள மனம் இதற்கு மாறாகச் செயல்படுகிறது: அது உடலுக்குத் துன்பத்தைத் தந்து, ஒரு மருத்துவர் உடலை வெட்டி, சுட்டுக் காயத்தை ஆற்றுவது போல, ஆன்மாவைக் காப்பாற்றுகிறது.

96. அறிவால் கட்டுப்படுத்தப்படாத, மனதால் ஆளப்படாத ஆன்மாக்கள்—அதாவது, தங்கள் உணர்ச்சிகளான துக்கம் மற்றும் இன்பத்தைச் சீர்தூக்கி, கட்டுப்படுத்தி, (அவை செல்ல வேண்டிய இடத்திற்கு) வழிநடத்த வேண்டிய மனதின்றி—அத்தகைய ஆன்மாக்கள், தங்கள் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுபட்ட குதிரைகளால் ஓட்டுநர் இழுத்துச் செல்லப்படுவதைப் போல, தங்கள் உணர்ச்சிகளால் இழுத்துச் செல்லப்படுவதால், பகுத்தறிவற்ற விலங்குகளைப் போல அழிந்துவிடுகின்றன.

97. ஆன்மாவின் மிகப்பெரிய துன்பம், அதன் இறுதி துரதிர்ஷ்டம் மற்றும் அழிவு, மனிதனுக்காக எல்லாப் பொருட்களையும் படைத்து, அவனுக்கு அறிவையும் பேச்சையும் வழங்கிய கடவுளை அறியாமல் இருப்பதே ஆகும். அந்த அறிவையும் பேச்சையும் கொண்டு, உயரே ஏறி, கடவுளுடன் ஐக்கியம் கொண்டு, அவரைத் தியானித்து மகிமைப்படுத்த முடியும்.

98. ஆன்மா உடலில் உள்ளது; ஆன்மாவிற்குள் மனம் உள்ளது; மனதிற்குள் பேச்சு உள்ளது; இவற்றின் மூலம், தியானிக்கப்படும் மற்றும் மகிமைப்படுத்தப்படும் கடவுள், ஆன்மாவிற்கு அழியாத தன்மையையும், சீரழிக்க முடியாத தன்மையையும், நித்திய ஆனந்தத்தையும் வழங்கி, அमरத்துவத்தை அளிக்கிறார். ஏனெனில், கடவுள் தனது ஒரே நன்மையின் மூலம் அனைத்திற்கும் இருப்பை வழங்கியுள்ளார்.

99. கடவுள், மனிதனை சுயவிருப்பமுள்ளவனாகவும், பொறாமை இல்லாத (அருளாளன்) மற்றும் நல்லவனாகவும் படைத்து, அவன் விரும்பினால், கடவுளை மகிழ்விப்பதற்கான வாய்ப்பை வழங்கியுள்ளார். இருப்பினும், மனிதனில் தீமை இருக்கக்கூடாது என்பது கடவுளுக்குப் பிரியமானதாகும். ஏனெனில், மக்கள் ஒரு புனிதமான மற்றும் கடவுளை நேசிக்கும் ஆன்மாவின் நல்ல செயல்களையும் நற்பண்புகளையும் புகழ்ந்து, அவமானகரமான மற்றும் தீய செயல்களைக் கண்டிக்கும்போது, மனிதனின் இரட்சிப்பை விரும்பும் கடவுள் அதை இன்னும் அதிகமாகச் செய்ய மாட்டாரா?

100. ஒருவன் கடவுளிடமிருந்து, நன்மையின் ஊற்றாக, நன்மையைப் பெறுகிறான்; ஆனால் ஒருவன் தன் சொந்தக் கையால், தன்னுள் இருக்கும் தீமையிலிருந்து, காமம் மற்றும் உணர்வற்ற தன்மையிலிருந்து தீயவற்றிற்கு ஆட்படுகிறான்.

101. இயல்பாகவே அழியாததும், உடலின் எஜமானியுமான கவனக்குறைவான ஆன்மா, உடலின் இன்பங்களைத் தேடுவதால் உடலுக்கு அடிமையாகிறது; உடலின் திருப்தி என்பது ஆன்மாவின் அழிவு என்பதை அது உணர்வதில்லை. இருப்பினும், உணர்வின்மைக்கு ஆளாகி சீர்கெட்ட பிறகு, இந்த உடலின் திருப்தியைத் தேடுவதில் அது மிகுந்த கவனம் செலுத்துகிறது.

102. கடவுள் நல்லவர், ஆனால் மனிதன் தீயவன். பரலோகத்தில் தீமை இல்லை, பூமியில் உண்மையான நன்மையும் இல்லை. ஆனால் ஒரு ஞானி சிறந்த பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான்: அவன் அனைவருக்குமான கடவுளை அறிந்து, அவருக்கு நன்றி செலுத்தி, அவரது புகழ்பாடுகிறான்; மரணத்திற்கு முன்பு, அவன் உடலை வெறுத்து, அதன் தீய நாட்டங்கள் (கோரிக்கைகள், ஆசைகள்) நிறைவேற அனுமதிக்கிறான், அவற்றின் அழிவுகரமான தன்மையையும் தீங்கு விளைவிக்கும் விளைவுகளையும் அறிந்துகொண்டு.

103. பாவத்தை நேசிப்பவன் செல்வத்தைச் சேர்ப்பதில் விருப்பம் கொண்டவன், ஆனாலும் நீதியின் மீது சிறிதும் அக்கறை கொள்வதில்லை. அவன் வாழ்க்கையின் நம்பத்தகாத தன்மை, நிலையற்ற தன்மை மற்றும் தற்காலிகத் தன்மையைப் பற்றிச் சிந்திப்பதில்லை, மேலும் மரணத்தின் தவிர்க்க முடியாத தன்மையையும் தப்பிக்க முடியாத தன்மையையும் மறந்துவிடுகிறான். முதுமையிலும் ஒருவரின் நடத்தை இழிவாகவும் முட்டாள்தனமாகவும் இருந்தால், அது ஒரு அழுகிய மரத்தைப் போல, எந்த நோக்கத்திற்கும் தகுதியற்றவர் ஆவர்.

104. துன்பத்தை அனுபவித்த பின்னரே நாம் இன்பத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் உணர்கிறோம்: ஏனெனில், தாகத்தால் வாடாதவனுக்கு பானம் இனிமையானதாகத் தெரிவதில்லை; பசிக்காதவனுக்கு உணவு சுவையானதாகத் தெரிவதில்லை; தூக்கத்தால் மயங்காதவனுக்கு உறக்கம் இனிமையானதாகத் தெரிவதில்லை; மேலும், முன்பு துயரத்தில் இருக்காதவன் மகிழ்ச்சியை ஆழமாக உணர மாட்டான்: – அதேபோல, இவ்வுலகின் இன்பங்களை இகழ்ந்தாலன்றி, நாம் நித்திய நன்மைகளை அனுபவிக்க முடியாது.

105. சொல் மனதின் அடிமை. மனம் விரும்புவதனைத்தையும் சொல் வெளிப்படுத்துகிறது.

106. மனம் வானத்தில் உள்ளவற்றையும் உட்பட அனைத்தையும் காண்கிறது, பாவத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் அதை மறைப்பதில்லை. இருப்பினும், தூய்மையானவர்களுக்கு எதுவும் புரியாததாக இருப்பதில்லை, அதன் சொல்லுக்கு எதுவும் புரியாததாக இல்லாதது போலவே—சொல்லொணாச் சொல்.

107. உடலால் மனிதன் அழியக்கூடியவன்; மனதாலும் வார்த்தையாலும் அவன் அழியாதவன். மௌனத்தில் நீங்கள் பகுத்தறிகிறீர்கள், பகுத்தறிந்து கொண்டே உள்மனதில் பேசுகிறீர்கள்: ஏனெனில் மௌனத்தில் மனம் வார்த்தையைப் பிறப்பிக்கிறது. மேலும், கடவுளுக்கு அர்ப்பணிக்கப்படும் நன்றிப் பலி, மனிதனுக்கு மீட்பு அளிக்கிறது.

108. சிந்திக்காமல் பேசுகிறவனுக்கு மனம் இல்லை, ஏனெனில் அவன் சிந்திக்காமல் பேசுகிறான். ஆனால் உங்கள் ஆன்மாவின் இரட்சிப்பிற்காக நீங்கள் செய்ய வேண்டிய பயனுள்ளதைக் கவனியுங்கள்.

109. ஆன்மாவுக்கு ஞானமும் பயனுமான ஒரு வார்த்தை கடவுளிடமிருந்து வரும் ஒரு பரிசாகும்; இதற்கு மாறாக, வானத்திற்கும் பூமிக்கும் இடையிலான அளவையும் தூரத்தையும், சூரியன் மற்றும் நட்சத்திரங்களின் அளவையும் தீர்மானிக்க முற்படும் ஒரு வீண் மற்றும் வெற்று வார்த்தை, எந்தப் பயனையும் தராத ஒன்றை, வெற்று கர்வத்தின் காரணமாக, வடிகட்டியில் தண்ணீரை அள்ள விரும்புவது போல, தேடும் ஒருவன் வீணாக உழைப்பதால் ஏற்பட்ட கண்டுபிடிப்பாகும், ஏனெனில் அத்தகைய விஷயங்களை மக்கள் கண்டுபிடிப்பது சாத்தியமற்றது.

110. நன்மையுள்ள வாழ்க்கையில் ஆர்வமுள்ள ஒரு மனிதனைத் தவிர, யாரும் வானங்களைப் பார்ப்பதில்லை, அல்லது அவற்றில் என்ன இருக்கிறது என்பதை யாராலும் அறிய முடியாது; அவனே மனிதனின் இரட்சிப்பிற்கும் வாழ்விற்காக அவற்றை (வானங்களை) உருவாக்கியவரை அறிந்து மகிமைப்படுத்துகிறான். கடவுளை நேசிக்கும் அத்தகைய மனிதன், கடவுள் இல்லாமல் எதுவும் இல்லை என்பதையும், அவர் எல்லாவற்றிலும், எல்லாவற்றிலும் கடவுளாக, எதனாலும் வரையறுக்கப்படாமல் இருக்கிறார் என்பதையும் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அறிந்திருக்கிறான்.

111. ஒரு மனிதன் எப்படித் தன் தாயின் கருப்பையிலிருந்து வெளிவருகிறானோ, அப்படியே ஆன்மாவும் உடலிலிருந்து வெறுமையாக வெளிவருகிறது; சில தூய்மையானவையாகவும் ஒளிமயமானவையாகவும் இருக்கின்றன, மற்றவை தங்கள் குறைகளால் களங்கப்பட்டிருக்கின்றன, இன்னும் சில பல பாவங்களால் கறுத்துப்போயிருக்கின்றன. அதனால்தான், ஒரு ஞானமுள்ள மற்றும் கடவுளை நேசிக்கும் ஆன்மா, மரணத்திற்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையின் துரதிர்ஷ்டங்களையும் உச்சகட்ட துன்பங்களையும் நினைவுகூர்ந்து சிந்தித்து, தண்டனைக்கு உள்ளாகாமலும் அவற்றுக்கு ஆளாகாமலும் இருக்க ஒரு தெய்வீக வாழ்க்கையை வாழ்கிறது. ஆனால், நம்பிக்கையற்றவர்கள், ஆவியில் முட்டாள்களாக இருப்பதால், வரவிருப்பதை இகழ்ந்து, அறியாமலேயே பாவம் செய்கிறார்கள்.

112. எப்படி, கருப்பையிலிருந்து வெளிவந்த பின், கருப்பையில் என்ன இருந்தது என்பதை நீங்கள் நினைவில் கொள்வதில்லையோ, அப்படியே உடம்பிலிருந்து வெளிவந்த பின், உடம்பில் என்ன இருந்தது என்பதை நீங்கள் நினைவில் கொள்ள மாட்டீர்கள்.

113. கருப்பையிலிருந்து வெளிவந்து, உடல்ரீதியாக நீ சிறந்தவனாகவும் பெரியவனாகவும் மாறியது போல, உடலை விட்டுத் தூய்மையாகவும் களங்கமின்மையாகவும் வெளிவந்து, நீ சிறந்தவனாகவும் அழிவற்றவனாகவும் வானத்தில் வாழ்வாய்.

114. கருப்பையில் முழுமையாக வளர்ந்த உடல் பிறக்க வேண்டியது போல, கடவுளால் விதிக்கப்பட்டபடி உடலில் தனது வாழ்வின் எல்லையை அடையும் ஆன்மாவும் உடலை விட்டுப் பிரிய வேண்டும்.

115. உடல் இருக்கும்போது நீங்கள் ஆன்மாவை எப்படி நடத்துகிறீர்களோ, அப்படியே அது உடலை விட்டுப் பிரிந்த பின் உங்களையும் நடத்தி வைக்கும். இங்கு தன் உடலுக்கு எல்லாவித இன்பங்களையும் வழங்கி நன்கு சேவையாற்றியவன், (செல்வந்தன் மற்றும் லázarus பற்றிய உவமையிலிருந்து அறியப்படுவது போல) மரணத்திற்குப் பிறகு தனக்குத்தானே தீங்கு செய்துகொள்கிறான், ஏனெனில் அவன் ஒரு முட்டாள்போலத் தன் ஆன்மாவிற்குக் கண்டனத்தை வரவழைத்துக்கொண்டான்.

116. தாய் வயிற்றில் இருந்து முழுமையற்ற நிலையில் வெளிவரும் உடல் வாழ முடியாதது போலவே, நற்பண்புள்ள வாழ்க்கையின் மூலம் கடவுளின் தரிசனத்தை அடையாமல் உடலை விட்டுப் பிரியும் ஆன்மாவும் இரட்சிக்கப்படவோ அல்லது கடவுளுடன் ஐக்கியம் கொள்ளவோ முடியாது.

117. ஆன்மாவோடு இணைந்த உடல், கருப்பையின் இருளிலிருந்து வெளிச்சத்திற்கு வருகிறது; ஆனால் உடலோடு இணைந்த ஆன்மா, உடலின் இருளுக்குள் சிறைப்படுத்தப்படுகிறது. ஆகவே, உடலை ஆன்மாவின் பகைவனாகவும் எதிரியாகவும் கருதி அடக்க வேண்டுமே தவிர, அதற்கு இணங்கக் கூடாது; ஏனெனில், மிகுந்த உணவும் சுவையான உணவுகளும் மக்களிடத்தில் தீய உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுகின்றன, ஆனால் மிதமான வயிறு உணர்ச்சிகளை அடக்கி ஆன்மாவைக் காக்கிறது.

118. உடலின் பார்வைக்கான உறுப்பு கண், ஆன்மீகப் பார்வைக்கான உறுப்பு மனம். கண்கள் இல்லாத உடல் குருடனைப் போல, முழுப் பூமியையும் கடலையும் ஒளிரச் செய்யும் சூரியனைக் காணவோ, அதன் ஒளியை அனுபவிக்கவோ முடியாது. அதுபோலவே, நல்ல மனமும் நற்பண்பு வாழ்க்கையும் இல்லாத ஆன்மாவும் குருடனையே: அது அனைத்து (உயிரினங்களின்) படைப்பாளரும் நன்மையாளருமான கடவுளை அறியவும் இல்லை, அவரைப் புகழவும் இல்லை, மேலும் அவருடைய அழிவற்ற தன்மை மற்றும் நித்திய ஆசீர்வாதங்களின் மகிழ்ச்சியில் நுழையவும் முடியாது.

119. கடவுளைப் பற்றிய அறியாமை ஆன்மாவின் உணர்வின்மையிலிருந்தும் முட்டாள்தனத்திலிருந்தும் எழுகிறது: இந்த அறியாமையிலிருந்து தீமை பிறக்கிறது, அதே சமயம் கடவுளைப் பற்றிய அறிவிலிருந்து நன்மை மக்களுக்கு வந்து ஆன்மாவைக் காப்பாற்றுகிறது. ஆகவே, நீங்கள் விவேகத்துடனும், கடவுளை நினைத்தும் இருந்து, உங்கள் சொந்த விருப்பங்களை நிறைவேற்ற முயற்சிக்காமல் இருந்தால், உங்கள் மனம் நன்மையின் பக்கம் திரும்புகிறது; ஆனால், கடவுளைப் பற்றிய அறியாமையால் மயங்கி, உங்கள் சொந்த இன்பத்திற்காக உங்கள் தீய விருப்பங்களை நிறைவேற்ற முயன்றால், மரணத்திற்குப் பிறகு உங்களைக் காத்திருக்கும் துரதிர்ஷ்டங்களை அறியாமல், பேச முடியாதவர்களைப் போல நீங்கள் அழிந்து போவீர்கள்.

120. மேலும், ஒவ்வொரு நாளும் சூரியன் உதித்து அஸ்தமிப்பது, பூமி பழம் கொடுப்பது போன்ற, இவ்வுலகிற்காக கடவுள் நிறுவிய மாற்ற முடியாத ஒரு ஒழுங்கின்படி விஷயங்கள் நிகழ்வதும் இறைவனின் திருவுளத்தின் ஒரு பகுதியாகும். ஆயினும், இவையனைத்தும் மனிதகுலத்தின் பொருட்டு படைக்கப்பட்டன.

121. நன்மையாளராகிய கடவுள் படைப்பது எதுவாக இருந்தாலும், அதை மனிதகுலத்திற்காகவே படைக்கிறார்; ஆனால் மனிதகுலம் செய்வதெல்லாம், நன்மையாக இருந்தாலும் தீமையாக இருந்தாலும், தமக்காகவே செய்கிறது. அநீதியானவர்களின் செழிப்பைக் கண்டு நீங்கள் திகைத்துப் போகாதபடி அறிந்து கொள்ளுங்கள், நகரங்கள் தங்கள் மிகவும் கொடிய தன்னிச்சையான செயல்களைப் பாராட்ட அல்ல, மாறாக தகுதியானவர்களைத் தண்டிப்பதற்காக மரணதண்டனை நிறைவேற்றுபவர்களைப் பயன்படுத்துவது போல, கடவுளும் அநீதியானவர்களை உலகியல் காரியங்களில் மேலோங்க அனுமதிக்கிறார், அவர்களைப் பயன்படுத்தி இறைப்பற்று இல்லாதவர்களைத் தண்டிப்பதற்காக. இருப்பினும், அவர் பின்னர் அவர்களைத் தானே நியாயத்தீர்ப்புக்குக் கொண்டுவருவார், ஏனெனில், கடவுளுக்குச் சேவை செய்யாமல், தங்கள் சொந்தக் கொடுமையை அடிமைத்தனமாகப் பின்பற்றி, அவர்கள் மற்றவர்களுக்குத் தீங்கு விளைவித்தார்கள்.

122. சிலைகளை வழிபடுபவர்கள், தாங்கள் எதை வழிபடுகிறோம் என்பதைத் தங்கள் இதயத்தால் அறிந்து கண்டிருந்தால், அவர்கள் தங்கள் பரிதாபகரமான நிலையில் இருந்து பக்திமார்க்கத்தில் இருந்து வழிதவறியிருக்க மாட்டார்கள்; ஆனால், கடவுளால் உருவாக்கப்பட்ட மற்றும் வரும் அனைத்திலும் உள்ள அழகை, ஒழுங்கை மற்றும் அற்புதத்தை நோக்கியிருந்தால், அவர்கள் மனிதகுலத்தின் நலனுக்காக இந்தப் பொருட்களையெல்லாம் படைத்தவரை அறிந்திருப்பார்கள்.

123. மனிதன், தீயவனாகவும் அநீதியானவனாகவும் இருப்பதால், கொல்லும் திறன் கொண்டவன்; ஆனால், கடவுள், தகுதியற்றவர்களுக்கும் கூட இடைவிடாமல் உயிரை அருளுகிறார். அனைவரிடமும் தாராள மனப்பான்மையுடனும் இயல்பாகவே நன்மையுடனும் இருப்பதால், அவர் சமாதானம் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார், அவ்வாறே அது மனிதனுக்காகவும் அவனது மீட்புக்காகவும் ஏற்பட்டது, தொடர்கிறது.

124. (உண்மையான) மனிதன் என்பவன், உடல் என்றால் என்ன என்பதைப் புரிந்துகொண்டவன்—அதாவது, அது அழிவுடையது மற்றும் நிலையற்றது என்பதை. அத்தகையவன் ஆன்மாவையும் (அது புரிந்துகொள்ள வேண்டியபடியே) அறிந்துகொள்கிறான்—அதாவது, அது தெய்வீகமானது மற்றும் அழிவற்றது என்றும், கடவுளின் மூச்சுக்காயமாக இருந்து, சோதனைக்காகவும் கடவுளின் சாயலுக்கு உயர்வதற்காகவும் உடலுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதையும். ஆனால், ஆன்மாவை அவன் அறிந்தபடியே புரிந்துகொண்டவன், நீதியுடன் வாழ்கிறான், மேலும் கடவுளுக்குப் பிரியமான முறையில் வாழ்கிறான்; அவன் உடலை நம்பாமலும், அதற்கு அடிபணியாமலும் இருக்கிறான். தன் மனதால் கடவுளைத் தியானித்து, ஆன்மாவிற்குக் கடவுள் வழங்கிய நித்திய ஆசீர்வாதங்களை அவன் பகுத்தறிந்து உணர்கிறான்.

125. கடவுள், நன்மையும் தாராளமும் நிறைந்தவராக, மனிதனுக்கு நன்மை மற்றும் தீமை தொடர்பான சுதந்திரத்தை வழங்கியுள்ளார்; உலகத்தையும் அதில் உள்ள அனைத்தையும் ஆராய்ந்து, மனிதனுக்காக அனைத்துப் பொருட்களையும் படைத்தவரை அவன் அறிந்துகொள்ளும் பொருட்டு அவனுக்கு பகுத்தறிவைப் பரிசாக அளித்துள்ளார். ஆனால் ஒரு அநீதியானவன் இதை விரும்பலாம், ஆனாலும் அதைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறலாம்; அவன் தன் துரதிர்ஷ்டத்தால், நம்பாமல் உண்மைக்கு முரணாக நினைக்கலாம். நல்லதற்கும் தீமைக்கும் தொடர்பாக மனிதனுக்கு இருக்கும் சுதந்திரம் இதுவே!

126. உடம்பு முதிர்ச்சியடையும்போது, ஆன்மா பகுத்தறிவைப் பெற வேண்டும் என்பதே கடவுளின் திட்டம்—அதன் மூலம் ஒரு நபர் நல்லதற்கும் தீயதற்கும் இடையில், பகுத்தறிவுக்கு இனிமையானதை (அதாவது நல்லதை) தேர்ந்தெடுக்க முடியும்; ஆனால், நல்லதைத் தேர்ந்தெடுக்காத ஆன்மா பகுத்தறிவற்றது. இதனால்தான், எல்லா உடல்களுக்கும் ஆன்மா இருந்தாலும், ஒவ்வொரு ஆன்மாவிற்கும் பகுத்தறிவு உண்டு என்று கூற முடியாது. கடவுளை நேசிக்கும் மனம் கன்னியாஸ்திரீகளிடமும், பக்தர்களிடமும், நீதியாளர்களிடமும், தூய்மையானவர்களிடமும், நல்லவர்களிடமும், கருணை உள்ளவர்களிடமும் மற்றும் இறைபக்தி உடையவர்களிடமும் காணப்படுகிறது. ஒரு நபரின் கடவுளுடனான உறவில் பகுத்தறிவின் இருப்பு அவருக்கு உதவுகிறது.

127. ஒரு மனிதனுக்கு சாத்தியமற்றது ஒரே ஒரு விஷயம்தான்—அது அழியாதவராக இருப்பது (மரணத்திலிருந்து தப்பிப்பது). இது எப்படி சாத்தியம் என்பதை அவர் புரிந்துகொண்டால், அவர் கடவுளுடன் ஐக்கியம் கொள்ளலாம். ஏனெனில், ஒரு நல்ல வாழ்க்கையால் நிரூபிக்கப்படும் நம்பிக்கை மற்றும் அன்பின் பொருட்டு, ஆசை மற்றும் புரிதலின் (அந்த விஷயத்தைப் பற்றிய) மூலம், ஒரு மனிதர் கடவுளின் துணையாக ஆகிறார்.

128. கண் காணக்கூடியவற்றைக் காண்கிறது, ஆனால் மனம் காணப்படாதவற்றைப் புரிந்துகொள்கிறது. கடவுளை நேசிக்கும் மனம் ஆன்மாவின் ஒளியாகும். கடவுளை நேசிக்கும் மனம் கொண்டவர் இதயத்தில் அறிவொளி பெற்று, தங்கள் மனதால் கடவுளைக் காண்கிறார்.

129. நல்லவர் யாரும் வெட்கத்திற்குரியவர் அல்லர். நல்லவர் இல்லாதவர், நிச்சயமாக, தீயவரும் சுய இன்பத்தில் மூழ்கியவரும் ஆவர். ஒருவரின் முதன்மையான நற்பண்பு, உடலைப் புறக்கணிப்பதாகும். வறுமையின் காரணமாக அல்லாமல், தன் சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் இவ்வுலக, அழிந்துபோகும் மற்றும் பௌதீகப் பொருட்களைத் துறப்பது, நம்மை நித்திய மற்றும் அழிவில்லாத ஆசீர்வாதங்களுக்கு வாரிசுகளாக ஆக்குகிறது.

130. புத்தி உள்ளவன், தான் உண்மையில் யார் என்பதை அறிந்திருக்கிறான்—அதாவது, அவன் ஒரு மரிக்கக்கூடிய மனிதன் என்பதை. தன்னை அறிந்துகொண்டவன், எல்லாப் பொருட்களும் கடவுளின் படைப்பு என்பதையும், அவை மனிதகுலத்தின் மீட்புக்காகவே படைக்கப்பட்டன என்பதையும் அறிவான். இவையனைத்தையும் புரிந்துகொண்டு, சரியாக நம்புவது மனிதகுலத்தின் ஆற்றலுக்கு உட்பட்டது. இவ்வுலகப் பொருட்களைப் புறக்கணிப்பவர்களுக்கு மிகக் குறைந்த உழைப்பே உள்ளது என்பதையும், அவர்கள் மரணத்திற்குப் பிறகு கடவுளிடமிருந்து நித்திய ஆறுதலையும் சமாதானத்தையும் பெறுகிறார்கள் என்பதையும் அத்தகைய மனிதன் உறுதியாக அறிவான்.

131. ஆன்மா இல்லாத உடல் எப்படிச் செத்ததோ, அப்படியே பகுத்தறிவு இல்லாத ஆன்மா செயலற்றதாகி (வறண்டதாகி) கடவுளைத் தனக்குரியதாகக் கொண்டிருக்க முடியாது.

132. கடவுள் ஒருவருக்குச் செவிகொடுக்கிறார்; கடவுள் ஒருவருக்குத் தோன்றுகிறார்; ஏனெனில் கடவுள் மனிதகுலத்தின் அன்பர், மேலும் ஒரு நபர் எங்கிருந்தாலும், அங்கே கடவுள் இருக்கிறார்; ஒருவரே கடவுளுக்குத் தகுதியான ஆராதனையாளர்; மனிதனுக்காகக் கடவுள் தம்மை மாற்றிக்கொள்கிறார்.

133. மனிதனுக்காக, தேவர்கள் நட்சத்திரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டன; மனிதனுக்காக, அவர் பூமியைப் படைத்தார், அதை மக்கள் தமக்காகப் பயிரிடுகிறார்கள். அத்தகைய தெய்வீகப் பரிபாலனத்தை உணராதவர்கள் ஆன்மாவில் அறிவற்றவர்கள்.

134. நன்மை கண்ணுக்குத் தெரியாதது, பரலோகத்தில் இருப்பது கண்ணுக்குத் தெரியாதது போல; ஆனால் தீமை கண்ணுக்குத் தெரிவது, பூமியில் இருப்பது கண்ணுக்குத் தெரிவது போல. நன்மை என்பது ஒப்பற்றது, ஆனால் அறிவുള്ളவர் சிறந்ததைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார். கடவுளையும் அவருடைய படைப்புகளையும் அறிய ஒரு மனிதரால் மட்டுமே முடியும்.

135. மனம் ஆன்மாவிற்குள் செயல்படுகிறது, அதே சமயம் இயற்கை உடலுக்குள் செயல்படுகிறது. மனம் ஆன்மாவை மேன்மைப்படுத்துகிறது, அதே சமயம் இயற்கை உடலை அழிவிற்கு உள்ளாக்குகிறது. இயற்கை ஒவ்வொரு உடலுக்கும் உள்ளே செயல்படுகிறது, ஆனால் ஒவ்வொரு ஆன்மாவிற்கும் மனம் இருப்பதில்லை; இதனால்தான் ஒவ்வொரு ஆன்மாவும் காப்பாற்றப்படுவதில்லை.

136. ஆன்மா உலகில் பிறந்ததாக உள்ளது, ஆனால் மனம் உலகத்திற்கு மேலே, பிறவாததாக உள்ளது. உலகம் என்னவென்று புரிந்துகொண்டு, மீட்கப்பட விரும்பும் ஆன்மா, ஒவ்வொரு மணி நேரமும் தன்னுள் பிரதிபலிக்க வேண்டும் என்ற ஒரு அவசரச் சட்டத்தால் கட்டுப்பட்டுள்ளது; ஏனெனில், இங்கேயே, இப்போதே (செயல்களின்) மரணப் போராட்டமும் வேதனையும் உள்ளன, அதை ஒருவரால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது. நடுவரின் பார்வை, மேலும் ஆன்மா ஏற்கெனவே அழிந்து கொண்டிருப்பது போலாகும். இவ்வாறு சிந்தித்து, அது அற்பமான மற்றும் வெட்கக்கேடான இன்பங்களிலிருந்து தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்கிறது.

137. பூமியில், பிறப்பு மற்றும் இறப்பு ஆகியவை கடவுளால் விதிக்கப்பட்டுள்ளன, அதேசமயம் சொர்க்கத்தில் எல்லாப் பொருட்களின் முழுமையமும் மாற்றாற்றலும் உள்ளன. இருப்பினும், எல்லாப் பொருட்களும் மனிதனுக்காகவும் அவனது மீட்புக்காகவும் படைக்கப்பட்டன. எந்த நல்ல பொருட்களும் தேவையில்லாத போதிலும், கடவுள் மனிதனுக்காக சொர்க்கம், பூமி மற்றும் மூலப்பொருட்களை ஏற்பாடு செய்து, அவைகள் மூலம் அவனுக்கு நல்ல பொருட்களில் உள்ள ஒவ்வொரு இன்பத்தையும் வழங்குகிறார்.

138. அழியக்கூடியவர் அழியாதவருக்குக் கீழ்ப்படிந்து அவருக்குச் சேவை செய்கிறார்—அதாவது, மூலப்பொருட்கள் மனிதருக்குச் சேவை செய்கின்றன—இது படைப்பாண்டவரின் மனிதகுலத்தின் மீதான அன்பு மற்றும் அவருடைய அத்தியாவசிய நன்மையின் காரணமாக நிகழ்கிறது.

139. தீங்கு செய்ய சக்தியற்ற ஏழைகள், தீவிர பக்தர்களுடன் கணக்கில் கொள்ளப்படுவதில்லை. ஆனால், தீங்கு செய்யக்கூடிய சக்தி இருந்தும், தனது சக்தியைத் தீமைக்குப் பயன்படுத்தாமல், தாழ்ந்தவர்களைக் காப்பாற்றுபவர், கடவுளுக்கு முன்பான தனது பக்தியின் காரணமாக, மரணத்திற்குப் பிறகும் நல்ல வெகுமதிகளில் பங்குகொள்கிறார்.

140. நம்மைப் படைத்த கடவுளின் மனிதகுல மீதான அன்பு காரணமாக, ஆன்மாக்களை அவரிடம் திருப்பி, அவர்களை சொர்க்கத்திற்கு உயர்த்தும் பல பாதைகள் இரட்சிப்பிற்கு உள்ளன. மனித ஆன்மாக்கள் நற்பண்புகளுக்காக வெகுமதிகளையும், பாவங்களுக்காகத் தண்டனைகளையும் பெறுகின்றன.

141. குமாரன் பிதாவிலுள்ளார், ஆவியானவர் குமாரனிலுள்ளார், பிதாவோ இருவரிலும் உள்ளார். விசுவாசத்தின் மூலம், ஒருவன் கண்ணுக்குத் தெரியாததும், மனதிற்கு எட்டாததுமான அனைத்தையும் அறிந்துகொள்கிறான். எனினும், விசுவாசம் என்பது, கடவுள் அறிவித்தவைகளில் ஆன்மா கொண்டிருக்கும் ஒரு சுதந்திரமான நம்பிக்கையாகும்.

142. எப்படியெனில், சில தேவைகளாலோ அல்லது சூழ்நிலைகளாலோ கட்டாயப்படுத்தப்பட்டு பெரிய ஆறுகளைக் கடக்க வேண்டியவர்கள், அவர்கள் தெளிவாக இருந்தால் தங்கள் உயிரைப் பாதுகாக்கிறார்கள்; ஏனெனில், நீரோட்டம் வலுவாக இருந்தாலும், படகில் தண்ணீர் ஏறினாலும், கரைக்கு அருகில் பொதுவாகக் காணப்படும் எதையாவது பற்றிக்கொள்வதன் மூலம் அவர்கள் காப்பாற்றப்படுகிறார்கள்; ஆனால் அவர்கள் குடித்துவிட்டால், மீண்டும் மீண்டும் மறுகரையை அடைய முயற்சி செய்தாலும், மதுவின் போதையில் மூழ்கி, அலைகளால் விழுங்கப்பட்டு, உயிருடன் இருப்பவர்களில் இல்லாமல் போய்விடுகிறார்கள்: அதேபோல, ஆன்மா, வாழ்க்கை ஓட்டத்தின் அலைகளிலும் சுழல்களிலும் சிக்கிவிட்டால், இறைச்சி சார்ந்த விருப்பங்களுக்கு மேலே எழுந்து, தன்னை அறிந்துகொள்ளத் தவறினால்—அதாவது, அது தெய்வீகமும் அழியாததும் ஆன நிலையில், நம்பிக்கையற்ற, உணர்ச்சிப்பூர்வமான மற்றும் அழியக்கூடிய ஒரு பௌதீக உடலுடன் ஒரு சோதனைக்காக மட்டுமே இணைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை உணராமல்—இறைச்சி சார்ந்த உணர்ச்சிகளால் தன் அழிவுக்குத் தன்னை இட்டுச் செல்ல அனுமதிக்கிறது; அப்படியானால், அறியாமை எனும் போதையில் மூழ்கி, தன் நலனைப் பற்றிக் கவலைப்படாத ஒருத்தி போல, அவள் அழிந்து, மீட்கப்பட்டவர்களின் வட்டத்திற்கு வெளியே இருக்கிறாள். ஏனெனில், உடல் ஒரு நதி போல, அடிக்கடி நம்மை அழகற்ற இன்பங்கள் பக்கம் இழுக்கிறது.

143. ஞானமுள்ள ஆன்மா, தனது நற்செயலில் அசைக்க முடியாததாக நின்று, கோபம் மற்றும் காமம்—அவற்றின் மிக அறிவற்ற உணர்ச்சிகள்—என்னும் குதிரையை அடக்குவது போல அவற்றை அடக்குகிறது; மேலும், அவைகளுக்கு எதிராகப் போராடுவதால், அவற்றை அடக்கி வென்று, வானுலகில் ஓர் இடத்திற்குத் தகுதியானவளாக முடிசூட்டப்படுகிறாள், மேலும் அதைத் தன்னைப் படைத்த கடவுளிடமிருந்து தனது விதைப்புகளுக்கும் உழைப்புகளுக்கும் வெகுமதியாகப் பெறுகிறாள்.

144. உண்மையான ஞானமுள்ள ஆன்மா, துன்மார்க்கரின் மகிழ்ச்சியையும் தகுதியற்றவர்களின் செழிப்பையும் காணும்போது, முட்டாள்களைப் போல இந்த வாழ்வில் அவர்களின் இன்பங்களைப் பற்றிய எண்ணங்களால் கலங்கப்படுவதில்லை; ஏனெனில் அத்தகைய ஆன்மா, மகிழ்ச்சியின் நிலையற்ற தன்மையையும், இங்குள்ள ஒருவரின் தங்குதலின் நிச்சயமற்ற தன்மையையும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்கிறது, மேலும் இந்த வாழ்க்கையின் குறுகிய தன்மையையும், நியாயத்தீர்ப்பின் பாரபட்சமற்ற தன்மையையும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்கிறது; மேலும், அதன் வாழ்விற்குத் தேவையானவற்றைக் கடவுள் புறக்கணிப்பதில்லை என்று நம்புகிறது.

145. இவ்வுலகியல் வாழ்க்கையும், பெரும் செல்வம் மற்றும் அதிகாரத்தின் இவ்வுலக இன்பமும் ஆன்மாவுக்கு மரணமாகும்; மாறாக, உழைப்பு, பொறுமை, நன்றியுணர்வுடன் கூடிய வறுமை, மற்றும் உடலை அடக்குவதே ஆன்மாவின் வாழ்வும் நித்திய ஆறுதலுக்கான வழியுமாகும்.

146. ஒரு ஞானமுள்ள ஆன்மா, பௌதீக ஆதாயத்தையும் இந்தக் क्षणிகமான வாழ்க்கையையும் இகழ்ந்து, பரலோக ஆறுதலையும் நித்திய வாழ்வையும் தேர்ந்தெடுக்கிறது, அதை அது ஒரு நல்ல வாழ்க்கைக்காகக் கடவுளிடமிருந்து பெறும்.

147. அழுக்கு ஆடைகளை அணிந்தவர்கள், தங்களைத் தொடுபவர்களின் ஆடைகளைக் களங்கப்படுத்துகிறார்கள். அதேபோல, தீய குணம் கொண்டவர்களும், சீரற்ற நடத்தை உடையவர்களும், எளிய மக்களுடன் பழகும்போதும், அவர்களுடன் தகாத முறையில் பேசும்போதும், கேட்பதன் மூலம் அவர்களின் ஆன்மாவை அழுக்கு போலக் களங்கப்படுத்துகிறார்கள்.

148. பாவத்தின் ஆரம்பம் காமம், அதன் மூலம் பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மா அழிந்துவிடுகிறது. ஆனால், அன்பு என்பது ஆன்மாவிற்கு மீட்பின் மற்றும் பரலோக ராஜ்யத்தின் ஆரம்பமாகும்.

149. புறக்கணிக்கப்பட்டு, முறையான கவனிப்பின்றி கைவிடப்பட்ட செம்பு, நீண்ட காலமாகக் கட்டாகக் கிடந்து, பயன்படுத்தப்படாததால் அதன் மீது உருவாகும் துருவினால் சேதமடைவது போல, அதனால் அது பழுதடைந்து பயன்பாட்டிற்குத் தகுதியற்றதாகிவிடுகிறது. அவ்வாறே ஆன்மாவும், செயலற்ற நிலையில் இருந்து, நல்ல வாழ்க்கையைப் புறக்கணித்து, கடவுளை நோக்கித் திரும்புவதை விடுத்து, அதன் தீச்செயல்களால் கடவுளின் பாதுகாப்பை இழந்து, உடலுக்குள் இருக்கும் அத்தகைய புறக்கணிப்பிலிருந்து எழும் தீயவற்றால் அழிந்து, அதன் மூலம் பழுதடைந்து மோட்சத்திற்குத் தகுதியற்றதாகிவிடுகிறது.

150. கடவுள் நல்லவர், உணர்ச்சியற்றவர் மற்றும் மாறாதவர். கடவுள் மாறார் என்பதை ஆசீர்வதிக்கப்பட்டதாகவும் உண்மையானதாகவும் ஏற்றுக்கொண்டே, அவர் (அத்தகையவராக இருந்து) நன்மையில் எப்படி மகிழ்கிறார், தீயவர்களிடமிருந்து எப்படி விலகுகிறார் என்பதில் யாராவது குழப்பமடைந்தால், பாவிகளைக் கண்டு கோபமடைந்து, அவர்கள் மனந்திரும்பும்போது அவர்களுக்கு இரக்கம் காட்டுகிறார் என்றால், மகிழ்ச்சியும் கோபமும் உணர்ச்சிகள் என்பதால், கடவுள் மகிழ்ச்சியடைவதும் கோபமடைவதும் இல்லை என்றுதான் கூற வேண்டும். மனிதர்களின் செயல்களின் காரணமாக தெய்வீக இயல்பு நன்மையையோ தீமையையோ அனுபவிக்கக்கூடும் என்று நினைப்பது முட்டாள்தனமானது. கடவுள் நல்லவர், அவர் நல்லதை மட்டுமே செய்கிறார்; அவர் யாருக்கும் தீங்கு விளைவிப்பதில்லை, எப்போதும் அப்படியே இருக்கிறார்; ஆனால் நாம் நல்லவர்களாக இருக்கும்போது, அவருக்கு ஒப்பானவர்களாக இருப்பதால் கடவுளுடன் ஐக்கியம் கொள்கிறோம், மேலும் நாம் தீயவர்களாக மாறும்போது, அவருக்கு மாறுபட்டவர்களாக இருப்பதால் கடவுளிடமிருந்து நம்மைப் பிரித்துக்கொள்கிறோம். அறத்துடன் வாழ்வதன் மூலம், நாம் கடவுளுக்குச் சொந்தமானவர்கள்; ஆனால் தீயவர்களாக மாறுவதன் மூலம், நாம் அவரிடமிருந்து வெளியேற்றப்படுகிறோம். இதன் பொருள் அவர் நம் மீது கோபமாக இருக்கிறார் என்பதல்ல, மாறாக நமது பாவங்கள் கடவுள் நம்மில் ஒளிர்தடுப்பதோடு, நம்மை வாட்டும் பேய்களுடன் இணைக்கின்றன. ஆகவே, ஜெபம் மற்றும் தானதர்மங்கள் மூலம் நமது பாவங்களுக்கு மன்னிப்பைப் பெற்றால், நாம் கடவுளைச் சமாதானப்படுத்திவிட்டோம் அல்லது அவரை மாற்றிவிட்டோம் என்று அர்த்தமல்ல, மாறாக அத்தகைய செயல்கள் மூலமாகவும், நாம் கடவுளிடம் திரும்புவதன் மூலமாகவும், நமது உள்ளில் உள்ள தீமையைக் குணப்படுத்தி, மீண்டும் கடவுளின் நன்மையில் பங்குகொள்ளும் தகுதியைப் பெறுகிறோம்; ஆகவே, 'தேவன் துன்மார்க்கருக்கு முகம் திரிகிறார்' என்று கூறுவது, 'கண் பார்வையற்றவர்களுக்கு சூரியன் தன்னை மறைத்துக் கொள்கிறது' என்று கூறுவதற்குச் சமம்.

151. ஒரு தெய்வீக ஆன்மா எல்லாப் பொருட்களிலும் கடவுளை அறிந்துகொள்கிறது: ஏனெனில், தெய்வீகமாக இருப்பது என்பது கடவுளின் சித்தத்தை நிறைவேற்றுவதைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை, மேலும் இது கடவுளை அறிவதாகும்; அதாவது, ஒருவர் பொறாமை இல்லாமல், பிரம்மச்சரியத்துடன், சாந்தமாக, தனது வசதிக்கேற்ப தாராளமாக, அனைவரையும் அரவணைக்கும்படி, பாகுபாடின்றி இருக்கவும், கடவுளின் சித்தத்திற்குப் பிரியமான அனைத்தையும் செய்யவும் முயற்சிக்கும்போது.

152. கடவுளை அறிவதும், கடவுளுக்குப் பயப்படுவதும் மாம்சத்தின் இச்சைகள் மீதான மருந்து. ஏனெனில், ஆன்மாவில் கடவுளைப் பற்றிய அறியாமை இருக்கும்போது, இச்சைகள் குணப்படுத்தப்படாமல் ஆன்மாவைக் கெடுத்துவிடுகின்றன. அப்போது, நீண்டகாலமாகத் தங்கியிருக்கும் ஒரு நோயைப் போல, அதற்குள் வசிக்கும் தீமையால் அது கெடுக்கப்படுகிறது. ஆனால் இதற்குக் கடவுளைக் குறை கூற முடியாது, ஏனெனில் அவர் மனிதர்களுக்கு அறிவையும் பகுத்தறிவையும் வழங்கியுள்ளார்.

153. கடவுள் மனிதனுக்கு அறிவையும் பகுத்தறிவையும் வழங்கி, அவனது உணர்ச்சிகளிலிருந்தும் தன்னிச்சையான தீமையிலிருந்தும் அவனைத் தூய்மைப்படுத்த முயன்று, தனது கருணையால், மரணத்தை அம்மரணமில்லாமல் மாற்ற விரும்புகிறார்.

154. தூய மற்றும் கடவுள் அன்பு செய்யும் ஆன்மாவில் வசிக்கும் மனம், பிறப்பற்ற, கண்ணுக்குத் தெரியாத, சொல்லொணாத் தன்மையுடைய கடவுளை - தூய இதயங்களுக்குத் தூய்மையானவராகிய அவரை - உண்மையாகவே தரிசிக்கிறது.

155. நன்றி உணர்வோடு துன்பங்களைச் சுமப்பதில் தான் அழிவற்ற தன்மை, அறம் மற்றும் மனிதனின் மீட்பு ஆகியவற்றின் மணிமகுடம் அமைந்துள்ளது. கோபம், நாக்கு, வயிறு மற்றும் காம இச்சையை அடக்குவது ஆன்மாவுக்கு மிகப் பெரிய உதவியாக அமைகிறது.

156. உலகம் நிலைத்திருப்பதற்குக் காரணம் இறைவனின் திருவருள், மேலும் இந்தத் திருவருள் தொடாத ஓர் இடம் கூட இல்லை. மேலும், தெய்வநெறி என்பது, இந்த உலகை உருவாக்கும் பொருளின் படைப்பாளரும், தோன்றுகின்ற அனைத்தின் ஒழுங்கமைப்பாளரும் கலைஞருமான, கடவுளின் சுய-நிறைவேற்றும் வார்த்தையாகும். கடவுளின் உருவம், மனம், ஞானம் மற்றும் தெய்வநெறியாக விளங்கும் வார்த்தையின் பகுத்தறிவு சக்தியின்றி, பொருள் ஒரு முழுமையான ஒழுங்கை அடைவது முற்றிலும் சாத்தியமற்றது.

157. நினைவூட்டலால் தூண்டப்படும் காமம், இருளை ஒத்த உணர்ச்சிகளின் வேராகும். இந்தக் காம நினைவில் இருக்கும்போது, ஆன்மா தான் கடவுளின் ஒரு மூச்சு என்பதை உணராமல், தன் முட்டாள்தனத்தால் மரணத்திற்குப் பிறகு தன்னைக் காத்திருக்கும் முழுமையான துன்பத்தைப் பற்றிச் சிறிதும் சிந்திக்காமல், பாவத்தில் தன்னைத் தள்ளிக் கொள்கிறது.

158. ஆன்மாவின் மிகப்பெரிய மற்றும் குணிக்க முடியாத நோயும், அதன் அழிவும், கடவுளை மறப்பதும் வீண் பெருமையும் ஆகும். தீமைக்கான ஆசை என்பது நன்மையின் பற்றாக்குறை; இருப்பினும், நமது நன்மை என்பது, அனைவருக்கும் கடவுளுக்குப் பிரியமான ஒவ்வொரு நற்செயலையும் மனமுவந்து செய்வதில் அடங்கியுள்ளது.

159. கடவுளை ஏற்றுக்கொள்ள மனிதன் மட்டுமே திறன் கொண்டவன். ஏனெனில், கடவுள் இந்த ஒரு உயிருள்ள ஜீவனுடன் உரையாடுகிறார்—இரவில் கனவுகள் மூலமாகவும், பகலில் மனம் மூலமாகவும்—மேலும், தகுதியுள்ளவர்களுக்கு எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களை அவர் எல்லா வகையிலும் முன்னறிவித்து குறிப்பிடுகிறார்.

160. நம்பிக்கையாளருக்கும் விரும்புவோருக்கும் கடவுளை அறிவது எந்த வகையிலும் கடினம் அல்ல. இருப்பினும், நீங்கள் அவரைக் காண விரும்பினால், அனைத்துப் பொருட்களின் ஒழுக்கத்தையும், அவருடைய வார்த்தையின் மூலம் இருந்த மற்றும் இருக்கும் அனைத்தின் மீதும் உள்ள அவருடைய திருவுளத்தையும் நோக்குங்கள். இதெல்லாம் மனிதகுல நலனுக்காகவே.

161. ஒரு புனிதர் என்பவர் தீமையிலிருந்தும் பாவத்திலிருந்தும் விடுபட்டவர். ஏனெனில், ஆன்மாவின் மிகப்பெரிய பரிபூரணமும், கடவுளுக்கு மிகவும் பிரியமான செயலும், ஒரு நபருக்குள் தீமை இல்லாதபோதுதான்.

162. பெயர் என்பது பலவற்றில் ஒருவனைக் குறிக்கும் ஒரு குறிப்பாய்வு (ஒரு பெயர்ச்சொல்). ஆனால், ஒன்றாகவும் தனித்தேயாகவும் இருக்கும் கடவுளுக்குப் பெயர்சொல்லப்பட்டவர்கள் இருக்க வேண்டும் என்று நினைப்பது பகுத்தறிவற்றது: ஏனெனில், 'கடவுள்' என்ற சொல், மனிதகுலத்திற்காக எல்லாப் பொருட்களையும் படைத்த, தொடக்கமில்லாத அந்த ஒருவனைக் குறிக்கிறது.

163. உங்களிடத்தில் தீச்செயல்களை நீங்கள் அறிந்தால், நல்லது என்ற நம்பிக்கையில் அவற்றை உங்கள் ஆன்மாவிலிருந்து வெட்டிவிடுங்கள்: ஏனெனில் கடவுள் நீதியுள்ளவர் மற்றும் மனிதகுலத்தின் மீது அன்பு கொண்டவர்.

164. கடவுளிடமிருந்து பிரியாமல் இருக்க எப்போதும் முயற்சி செய்பவன் கடவுளை அறிந்திருக்கிறான், அத்தகைய அறிவு கடவுளிடமிருந்து வருகிறது; மேலும், ஒருவன் எல்லா விஷயங்களிலும் நல்லவனாகவும், ஒவ்வொரு இன்ப இச்சையிலிருந்தும் விலகி இருக்கும்போதே கடவுளிடமிருந்து பிரியாமல் இருக்கிறான்; அது அவற்றை அனுபவிப்பதற்கான வழிகள் இல்லாததால் அல்ல, மாறாக அவனது சொந்த விருப்பத்தின் பேரிலும், தன்னிச்சையான சுயக்கட்டுப்பாட்டின் மூலமாகவும் ஆகும்.

165. உங்களைத் துன்புறுத்துபவருக்கு நன்றி செலுத்துங்கள், அப்போதுதான் கடவுள் உங்கள் நண்பராக இருப்பார். உங்கள் எதிரியைப் பற்றி யாரிடமும் தவறாகப் பேசாதீர்கள். அன்பு, தூய்மை, பொறுமை, சுயக்கட்டுப்பாடு போன்றவற்றில் முயலுங்கள், ஏனெனில் பணிவு மற்றும் அத்தகைய நற்பண்புகள் மூலம் கடவுளைப் பின்பற்றுவதே கடவுளின் அறிவாகும். ஆனால் அத்தகைய செயல்கள் அனைவருக்கும் உரியவை அல்ல, அறிவார்ந்த ஆன்மாவுக்கு மட்டுமே உரியவை.

166. தாவரங்களுக்கும் மூலிகைகளுக்கும் ஆன்மா உண்டு என்று கூறத் துணியும்வர்களுக்கு எதிராகவும், மிகவும் எளிமையான மக்களின் நன்மைக்காகவும் இந்த அத்தியாயத்தை நான் எழுதியுள்ளேன். தாவரங்களுக்குப் புற வாழ்வு உண்டு, ஆனால் அவற்றுக்கு ஆன்மா இல்லை. மனிதன் பகுத்தறிவுள்ள விலங்கு என்று அழைக்கப்படுகிறான், ஏனெனில் அவன் பகுத்தறிவைக் கொண்டிருக்கிறான் மற்றும் அறிவைப் பெறும் திறன் கொண்டவன். குரல் கொண்ட மற்ற விலங்குகளைப் பொறுத்தவரை—நிலத்திலும் வானத்திலும் வாழ்பவை—அவை மூச்சையும் ஆன்மாவையும் கொண்டிருக்கின்றன. வளர்ந்து அழிவது அனைத்தும் உயிருள்ளவை என்று அழைக்கப்படலாம், ஏனெனில் அது வாழ்கிறது மற்றும் வளர்கிறது, ஆனால் அத்தகைய அனைத்திற்கும் ஆன்மா உள்ளது என்று கூற முடியாது. வாழும் உயிரினங்களில் நான்கு வெவ்வேறு வகைகள் உள்ளன: சில அழியாத மற்றும் உயிருள்ளவை, தேவதைகள் போன்றவை; மற்றவை மனம், ஆன்மா மற்றும் சுவாசத்தைக் கொண்டவை, மனிதர்கள் போன்றவை; மற்றவை சுவாசம் மற்றும் ஆன்மாவைக் கொண்டவை, விலங்குகள் போன்றவை; மற்றும் மற்றவை உயிர் மட்டுமே கொண்டவை, தாவரங்கள் போன்றவை. தாவரங்களில் உயிர் என்பது ஆன்மாவின்றியும், மூச்சின்றியும், பகுத்தறிவின்றி மற்றும் அழியாமையின்றியும் நிலைத்திருக்கிறது; ஆயினும், மற்றவை அனைத்தும் உயிரின்றி இருக்க முடியாது. ஒவ்வொரு மனித ஆன்மாவும் எப்போதும் அசைந்து கொண்டே இருக்கிறது.

167. உங்களுக்கு ஏதேனும் ஒரு புலனின்பத்திற்கான ஆசை தோன்றும்போது, அதனால் உடனடியாகக் கொண்டு செல்லப்படாமல் கவனமாக இருங்கள்; மாறாக, அதை ஒரு கணம் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, மரணத்தை நினைத்து, அதன் மூலம் நீங்கள் இந்தப் புலனின்பத்தின் ஈர்ப்பை வென்றுவிட்டீர்கள் என்பதை உணர்வது எவ்வளவு சிறந்தது என்று சிந்தியுங்கள்.

168. கடவுள், மனிதர்களுக்கு அறிவாற்றல், அறிவு, பகுத்தறிவு மற்றும் நன்மையையும் தீமையையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்கும் திறனை வழங்குவதன் மூலம், மிகவும் பொருத்தமான முறையில் தீமைக்கு எதிராக ஒரு தடையை அமைத்துள்ளார். இதன் மூலம், தீமை நமக்குத் தீங்கு விளைவிப்பதை உணர்ந்து, நாம் அதிலிருந்து தப்பிக்க முடியும். ஆனால் ஒரு முட்டாள் தீமையைப் பின்தொடர்கிறான், மேலும் அதில் பெருமையும் கொள்கிறான்; மேலும், ஒரு வலையில் சிக்கியது போல, மனிதகுலத்தின் மீட்பு மற்றும் தெய்வமாக்கலுக்காக எல்லாப் பொருட்களையும் படைத்த கடவுளைக் கண்டு அறிவதற்குத் தேவையான வலிமையின்றி, உள்ளுக்குள் அதிலேயே சிக்கித் தவிக்கிறான்.

169. மரணமடையக்கூடியவர்கள், தங்களுக்கு மரணம் காத்திருக்கிறது என்பதை முன்கூட்டியே அறிந்து, தங்களைப் பராமரிக்க வேண்டும். ஏனெனில், ஒரு நல்லொழுக்கமுள்ள ஆன்மா நன்மையாக இருக்கும்போது, பேறுபெற்ற அழியாத நிலை அதன் பங்காகவும், அது தீமையாக இருக்கும்போது, நித்திய மரணம் அதைச் சந்திக்கிறது.

170. நீங்கள் உங்கள் படுக்கையில் படுக்கும்போது, கடவுளின் ஆசீர்வாதங்களையும் அவருடைய திருவுளத்தையும் நன்றியுடன் உங்கள் உள்ளத்தில் நினைவு கூருங்கள். பின்னர், இந்த நல்ல எண்ணத்தால் நிரம்பிய நீங்கள், ஆவியில் முழுமையாக மகிழ்ச்சியடைவீர்கள்; உங்கள் உடலின் உறக்கம் ஆன்மாவின் விழிப்புணர்வாகவும்; உங்கள் கண்களை மூடுவது கடவுளின் உண்மையான தரிசனமாகவும்; உங்கள் மௌனம், நன்மையின் உணர்வால் நிரம்பி, உங்கள் முழு இதயத்துடனும் வலிமையுடனும், அனைத்தின் தலைவராகிய கடவுளுக்கு இதயப்பூர்வமான புகழ்ச்சியாகவும் - இதயப்பூர்வமான மகிமையாகவும் - உயரும். ஏனெனில், ஒரு மனிதனில் தீமை இல்லாதபோது, எந்தவொரு அருமையான பலியையும் விட, நன்றியுணர்வே கடவுளுக்குப் பிரியமானதாகிறது. அவருக்கு என்றென்றும் மகிமை உண்டாவதாக. ஆமென்.

3. துறவியின் வாழ்க்கை விதி

1. தவறான வாழ்க்கையின் கடினமான நுகத்திற்குக் கீழ்ப்படிய விரும்புகிறவர்களுக்காக, ஆண்டவர் என் உதடுகளின் மூலம் உரைப்பதை நான் இந்த விதிகளாக முன்வைக்கிறேன். இந்தக் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும், மேலும் அவற்றில் ஒன்றை மீறுபவர் 'பரலோக ராஜ்யத்தில் சிறியவர் என்று அழைக்கப்படுவார்' (மத்தேயு 5:19).

(அ) அத்தகைய வாழ்வின் வெளிப்புறப் போக்கும் வெளிப்புற ஒழுங்கும்

அ) உலகத்திலிருந்தும் மக்களிடையே வாழ்வதிலிருந்தும் விலகுவது.

1. மீட்படைய விரும்புகிறவர் (துறவு வாழ்க்கை வாழ்வதன் மூலம்) தங்கள் சொந்த வீட்டில் தங்கக் கூடாது, தாங்கள் ஒரு காலத்தில் பாவம் செய்த ஊரிலும் வசிக்கக் கூடாது; தங்கள் பெற்றோர் அல்லது உடன் பிறந்தவர்களையும் சந்திக்கக் கூடாது: ஏனெனில் இது ஆன்மாவிற்குத் தீங்கு விளைவித்து, வாழ்வின் பலன்களை அழித்துவிடும்.

2. தேவன் முன்னிலையில் நீங்கள் ஒரு காலத்தில் பாவம் செய்த நகரத்திற்குத் திரும்பிச் செல்லாதிருங்கள்.

3. உங்கள் உறவினர்கள் எப்படி வாழ்கிறார்கள் என்று பார்க்கச் செல்லாதீர்கள், நீங்களும் எப்படி வாழ்கிறீர்கள் என்று அவர்கள் வந்து பார்க்க அனுமதிக்காதீர்கள்; உண்மையில், அவர்களைப் பார்க்கவே வேண்டாம்.

ஆ) பாலைவன வாழ்க்கையின் தேர்வு.

4. நமது ஆன்மீகத் தந்தையர்கள், பாலைவனம் என்பது மரணத்தைப் பற்றி சிந்திக்க மிகவும் பொருத்தமான இடமாகவும், மாம்சத்தைத் திருப்திப்படுத்தும் உலகப் பொருட்களின் கவர்ச்சிகளிலிருந்து ஒரு உறுதியான புகலிடமாகவும் இருப்பதாகக் கூறுகின்றனர்.

5. பாலைவனத்தில் வசித்து மௌனமாக இருப்பவன் மூன்று வகையான சண்டைகளிலிருந்து தப்பிக்கிறான்: கேட்பதிலிருந்து எழும் சண்டை, நாவிலிருந்து எழும் சண்டை, மற்றும் அவனது இதயத்தைப் புண்படுத்தக்கூடியதைப் பார்ப்பதால் எழும் சண்டை.

6. பாலைவனம் ஒரு குளிர்ச்சியான இடம் என்று கூறி ஒரு எண்ணம் உங்களை ஏமாற்றிவிடாதபடி கவனமாக இருங்கள்.

இ) அறையில் தனிமை

7. உலக வாழ்க்கையின் ஆரவாரம் থেকে விலகி, தனிமையைத் தேடு, நீ ஒரு பயணியாக இருப்பாய். உன் அறையில் அமர்ந்திருப்பது, ஒரு அந்நிய நாட்டிற்குப் புறப்படுவதற்குச் சமம்.

8. நீங்கள் எப்போது வெளியே சென்றாலும், உங்கள் தனிமை இடத்திற்கு முடிந்தவரை விரைவாகத் திரும்புவதற்கு உங்களால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்யுங்கள், அதனால் உங்கள் பிரார்த்தனைகளில் உங்களை அர்ப்பணிக்க முடியும்.

9. அறுவடைக்குச் செல்லும்போது, அங்குத் தாமதிக்காமல், விரைவாக உங்கள் தனிமையான இடத்திற்குத் திரும்பி வாருங்கள்.

10. ஒரு சகோதரனைப் பார்க்கும்போது, அவனது அறையில் அதிக நேரம் தங்காதே.

(இ) சிறைக்கூடச் செயல்பாடுகளும் வழக்கங்களும்.

11. உங்கள் அறையில் இருக்கும்போது, பின்வரும் மூன்று செயல்களில் உங்களை அர்ப்பணித்துக் கொள்ளுங்கள்: கைவினைப் பொருட்கள், சங்கீதங்களை வாசித்தல் மற்றும் ஜெபம்.

12. உங்கள் அறையில் இருக்கும்போது, பின்வருவனவற்றில் ஈடுபடுங்கள்: வேதாகமங்களை வாசித்தல், கடவுளிடம் ஜெபித்தல் மற்றும் கைவேலை.

[1]13. சனிக்கிழமைகளிலும், கர்த்தருடைய நாளிலும் தவிர, ஒவ்வொரு நாளும் ஒன்பதாவது மணிநேரம் வரை நோன்பு இருங்கள். ஒன்பதாவது மணிநேரம் வரும்போது, உங்கள் (உள்ளான) அறைக்குச் சென்று, உணவை உண்பதற்கு முன்பு உங்கள் ஜெபத்தைச் சொல்லுங்கள். சாப்பிட்ட பிறகு, படிப்பதற்கும் ஜெபிப்பதற்கும் மாறி மாறி ஈடுபடுங்கள்.

(இ) ஜெபம் மற்றும் மண்டியிடுதல்.

14. நியமிக்கப்பட்ட நேரங்களில் உங்கள் ஜெபங்களைத் தவறாமல் செய்யுங்கள், அதன் பொருட்டு நீங்கள் விசாரிக்கப்படாதபடிக்கு.

15. தேவாலயத்திற்குச் செல்வதற்கு முன்பு இரவில் உங்கள் ஜெபங்களைச் சொல்லுங்கள்[2] .

16. (எப்போதும்) நீங்கள் தேவாலயத்திற்குச் செல்வதற்கு முன்பு, உங்கள் அறையில் ஜெபியுங்கள்.

17. (பொதுவாக) சகோதரர்களுடன் கூட்டுப் பிரார்த்தனைக்கு முன்பும் பின்பும், எப்போதும் உங்கள் செல் அறையில் உங்கள் பிரார்த்தனைகளைச் சொல்லுங்கள்; அவ்வாறு செய்வதில் ஒருபோதும் சோம்பல் கொள்ளாதீர்கள்.

18. அடிக்கடி மண்டியிடுங்கள், அதில் சோம்பல் காட்டாதீர்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் ஒரு தீய மரணத்தை அடைவீர்கள்.

19. நீங்கள் ஜெபிக்கும்போது, சோம்பேறியாக இருக்காதீர்கள்: ஏனெனில் சோம்பேறியின் ஜெபம் வெறும் வீண் பேச்சுதான்.

20. நீங்கள் ஜெபிக்கும்போதும் கடவுளை நினைக்கும்போதும், உங்கள் துறவற உறுதிக்கும் உங்கள் திருவுடைகளின் முக்கியத்துவத்திற்கும் ஏற்றவாறு, இலகுவாகவும் உயரமாகவும் பறக்கும் ஒரு பறவையைப் போலிருங்கள்.

இ) கடவுளை வாசித்தல் மற்றும் தியானித்தல்

21. வேதவசனங்களை வாசிப்பதில் உங்களை அர்ப்பணித்துக் கொள்ளுங்கள், அவை உங்களைத் தீயதிலிருந்து விடுவிக்கும் (அல்லது: அவை தீய எண்ணங்களை விரட்டிவிடும்).

22. நீங்கள் ஞானவசனங்களைத் தொடர்ந்து மனப்பூர்வமாக வாசிப்பதிலும், கற்பனைகளைக் கடைப்பிடிப்பதிலும் உங்களை அர்ப்பணித்துக் கொண்டால், தேவனுடைய கிருபை உங்களோடு நிலைத்திருக்கும்.

23. கடவுளின் கிரியைகளைப் பற்றித் தியானம் செய், ஜெபத்தில் சோம்பேறியாக இருக்காதே.

24. தன் உதடுகளை மூடிக்கொண்டு, கடவுளை நினைக்காத ஒரு துறவி, நகரத்திற்கு வெளியே உள்ள, எல்லா விதமான அழுக்குகளும் நிரம்பிய ஒரு பாழடைந்த வீட்டைப் போன்றவன்; ஏனெனில், தன் வீட்டிலிருந்து அழுக்கை அகற்ற நினைப்பவன், அதை அங்கேயே கொண்டு வந்து சேர்க்கிறான். (அதாவது: அவன் உதடுகளால் மௌனமாக இருக்கிறான், ஆனால் அவனது மனம் அலைந்து திரிகிறது, அவன் தனது எண்ணங்களுக்கு அடிபணிகிறான், மேலும் அவனது இதயத்தால் வழிநடத்தப்படுகிறான் – இவை அனைத்தும் பேய்களால் ஆன்மாவில் வீசப்படும் பாவமான குப்பைகள்).

g) கைவினைத்திறன் மற்றும் பொதுவாக உழைப்பு.

25. உடல் நீடித்த உழைப்பால் அடக்கப்பட்டு, சோர்வடைய வேண்டும்.

26. ஒரு செல் செயல்பாடாக மிதமான உழைப்பை மேற்கொள்ளுங்கள், உங்கள் இதயம் பணிவடையும்.

27. உங்களை உடல் உழைப்பில் ஈடுபடக் கட்டாயப்படுத்துங்கள், அப்போது கடவுளுக்குப் பயப்படுதல் உங்களுக்குள் வேரூன்றும்.

28. கைவேலையில் விடாமுயற்சியுடன் இரு, தேவன் மீதான பயம் உன்மேல் வரும்.

29. உங்கள் அறையில் அமர்ந்திருக்கும்போது, உடல் உழைப்பில் ஈடுபடுங்கள், ஆனாலும் கர்த்தருடைய நாமம் உங்களை விட்டு விலகாதபடி கவனமாக இருங்கள்; மாறாக, உங்கள் எண்ணங்களைத் தொடர்ந்து அவர் பக்கம் திருப்புங்கள், உங்கள் இருதயத்தில் அவரைக் குறித்து அறிந்து, உங்கள் நாவால் அவரைப் புகழ்ந்து சொல்லுங்கள்: 'என் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே, என்மேல் இரக்கமாயிரும்'; அல்லது: 'ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே, உமது உதவியை எனக்கு அனுப்புங்கள்'; அல்லது: 'என் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே, உம்மைப் புகழ்கிறேன்'.

இ) உணவு.

30. உங்கள் உணவிற்காக ஒரே (மற்றும் எப்போதும் ஒரே) ஒரு மணி நேரத்தை ஒதுக்குங்கள், மேலும் உங்கள் உடலைத் தாங்குவதற்காக உண்ணுங்கள், இன்பத்திற்காக அல்ல.

31. மிகவும் எளிமையான மற்றும் மலிவான உணவை உண்ணுங்கள்.

32. உங்கள் உணவை அமைதியாகவும் மிதமாகவும் உண்ணுங்கள், மேலும் உங்கள் அமர்வு (மேஜையில்) அடக்கமாக இருப்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்.

33. வயிறு நிரம்பும் வரை உண்ணாதீர்கள்.

34. பேராசையோ அல்லது அதிகப்படியான பசியோ கொண்டிருக்காதீர்கள், இல்லையெனில் உங்கள் முந்தைய பாவங்கள் உங்களுக்குள் மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கப்படும்.

35. புதன்கிழமைகளிலும் வெள்ளிக்கிழமைகளிலும் உங்கள் நோன்பைத் திறக்காதீர்கள்.

36. எந்த இறைச்சியையும் உண்ணாதீர்கள்.

37. திராட்சை ரசம் பரிமாறப்படும் எந்த இடத்திற்கும் அருகில் செல்லாதீர்கள்.

38. ஒன்றுகூடல்களுக்கோ அல்லது பொது உணவுகளுக்கோ அவசரமாகச் செல்லாதீர்கள்.

[3]39. ஒரு பொது உணவு நடைபெறும் இடத்திற்கு நீங்கள் வந்தால், உணவைச் சுவைத்து, கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துங்கள்.

40. ஏதேனும் கடுமையான நோய் காரணமாக இருந்தால் தவிர, மூன்று கோப்பைகளுடன் நான்காவது கோப்பையைச் சேர்க்காதீர்கள்[4] .

41. உங்களுக்கு வழங்கப்படும் பொருளை உடனடியாக எடுக்காதீர்கள்.

42. நீங்கள் இளையவராக இருந்தால், மற்றவர்களுக்கு முன்பு உங்கள் கையை நீட்டாதீர்கள், ஏனெனில் அது அடக்கமற்றது.

(i) உறக்கம்.

43. சிறிதளவும் மிதமாகவும் உறங்குங்கள், தேவதூதர்கள் உங்களைத் தேடி வருவார்கள்.

44. நீங்கள் நலமாக இருக்கும்போது, உங்கள் பெல்ட்டை அகற்றாதீர்கள்.

45. படுக்கைக்குச் செல்லும்போது, உங்கள் கைகளை உள்ளே (ஒருவேளை மார்புக்குள்) வைத்துக்கொள்ளாதீர்கள், அறியாமல் பாவம் செய்துவிடுவீர்கள்.

i) ஆடை.

46. இரவும் பகலும், ஒரு கைதி மற்றும் ஒரு சிறைக்கைதி போல, உங்கள் மேலாடையையும், உங்கள் உடையையும், உங்கள் ஆடைகள் அனைத்தையும் அணிந்துகொள்ளுங்கள்.

47. நீங்கள் தற்பெருமை பேசவோ அல்லது பெருமைப்படவோ கூடிய ஆடைகளை அணியாதீர்கள்.

48. உங்கள் ஆடைகளைப் பேணுங்கள், இல்லையெனில் மறுமை நாளில் மற்றவர்களின் கூட்டத்தின் மத்தியில் நீங்கள் நிர்வாணமாகக் காணப்படலாம்[5] .

(k) வறுமையையே முக்கிய அம்சமாகக் கொண்ட அனைத்து உள்ளடக்கங்களும்.

49. மேலும், உங்களுக்குத் தேவையானதைத் தவிர எதையும் சேமித்து வைக்காதீர்கள்.

50. வறுமை என்பது எல்லா விஷயங்களிலும் மிதமாக இருப்பதைத் தவிர வேறில்லை, அல்லது சிறியதிலேயே திருப்தி கொள்ளும் ஒரு நிலை.

51. மரியாதையை விடக் கண்டனத்தையும், ஓய்வை விட உடல் உழைப்பையும், செழுமையை விட (தேவையான) பொருட்களின் பற்றாக்குறையையும் நேசிக்கவும்.

l) திருச்சபை ஆராதனை[6] .

52. திருச்சபையின் காரியங்கள் (திருச்சபையின் பராமரிப்பு மற்றும் தெய்வீக ஆராதனை) ஒரு நம்பிக்கைக்குரிய மற்றும் கடவுளுக்குப் பயந்த மனிதரிடம் ஒப்படைக்கப்பட வேண்டும்.

53. மணியடித்தவுடன், தேவாலயத்திற்குச் செல்வதில் தாமதிக்காதீர்கள்.

54. ஆராதனையைப் புறக்கணிக்காதீர்கள், அது உங்களுக்கு இடறலாகவோ அல்லது வலையாகவோ மாறிவிடும்.

55. தேவாலயத்தில் பேசவே வேண்டாம்.

56. மக்கள் கூடும் இடங்களில் நடந்துகொள்வது போல் தேவாலயத்தில் நடந்துகொள்ளாதீர்கள் (அதாவது, உங்கள் மனம் பல எண்ணங்களின் சலசலப்பிலிருந்தும் குழப்பத்திலிருந்தும் விடுபட்டிருப்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்).

57. உங்கள் மരിച്ചவர்களை தேவாலயத்தில் அடக்கம் செய்யாதீர்கள் (அதாவது, உங்கள் உலகியல் காரியங்களை எப்படி நிர்வகிப்பது என்பதில் கவனம் செலுத்தாதீர்கள்).

m) உறவுகள்:

ஆ) முதலாவதாக, உங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையான மடாலயத் தலைவரையும், மூத்தவர்களையும், பொதுவாக ஆன்மீக முதிர்ச்சியை அடைந்தவர்களையும் நாடுங்கள்.

58. மடாலயத்தின் தலைவர்[7] -ஐ முதலில் கலந்தாலோசிக்காமல், எந்தவொரு பணியையும் நீங்கள் மேற்கொள்ள வேண்டாம்.

59. உங்கள் ISO அல்லது உங்களை விட உயர்ந்த பதவியில் உள்ளவர்களின் முன்னிலையில் நீண்ட நேரம் பேசாதீர்கள்.

60. உங்கள் தந்தையின் आज्ञையைக் கடைப்பிடிக்கும் உறுதியை எப்போதும் உங்கள் இதயத்தில் நிலைநிறுத்துங்கள், அப்போது கடவுளுக்குரிய அச்சம் உங்களுக்குள் வேரூன்றும்.

61. உங்கள் ஆன்மீக முயற்சியின் முழுமை கீழ்ப்படிதலில் உள்ளது; மேலும், ஒருவன் தனது இளமைப் பருவத்திலிருந்தே கர்த்தருடைய நுகத்தை ஏற்றுக்கொண்டு – சேவை செய்து கீழ்ப்படிந்து வாழ்வது நல்லது.

62. கீழ்ப்படியாதவராக இருக்காதீர்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் எல்லாத் தீமைகளுக்கும் அநீதிகளுக்கும் ஒரு கருவியாகவும் பாத்திரமாகவும் ஆகிவிடுவீர்கள்.

63. பணிவுடனும் கண்ணீருடனும், உங்களுக்கு இன்னும் தெரியாதவற்றைப் போதிக்குமாறு உங்கள் தந்தையிடம் கேளுங்கள், அப்போது நீங்கள் வெட்கத்திற்குள்ளாக மாட்டீர்கள்.

64. உங்களைச் சரியான உபதேசத்தில் அறிவுறுத்துகிறவரை எப்போதும் நினைவில் கொள்ளுங்கள், மேலும் அவரிடமிருந்து உயிர் தரும் கட்டளைகளைக் கற்றுக்கொள்ள முயற்சி செய்யுங்கள் – அப்பொழுது ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்போஸ்தலன் பவுல் எழுதியது போல, கர்த்தருடைய சித்தத்தின்படி நீங்கள் ஒரு வெற்றிகரமான வாழ்க்கையை வாழ்வீர்கள்: 'இவற்றில் உன்னை அர்ப்பணித்துக் கொள்; இவற்றில் ஆழ்ந்து ஈடுபட்டிரு, அப்பொழுது உன் முன்னேற்றம் அனைவருக்கும் வெளிப்படும்' (1 தீமோ. 4:15).

65. நீங்கள் உண்மையாகவே உங்கள் யாப்பை கீழ்ப்படிதலின் யாப்பின் கீழ் வைத்திருந்தால், உங்களுக்குச் சொல்லப்படுபவற்றைக் கவனமாகக் கேளுங்கள், பின்னர் அதைக் கட்டளைக்கு முழுமையாகவும் மனசாட்சியுடனும் நிறைவேற்றுங்கள்.

66. நீங்கள் செய்த எந்தப் பாவத்தையும் உங்கள் தந்தையிடமிருந்து மறைக்காதீர்கள்.

67. உங்கள் மூத்தவர்களிடமிருந்து தினமும் நல்ல பழக்கவழக்கங்களைக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

68. உங்கள் உலகப் பெற்றோரை விட உங்கள் ஆன்மீகப் பிதாக்களை அதிகமாக நேசியுங்கள், ஏனெனில் அவர்கள் உங்களுக்காக தேவனுடைய நிமித்தமாகக் கவலைப்படுகிறார்கள்.

69. உங்களுக்கு ஆன்மீகப் பிறப்பு அளித்த மடத்தின் தந்தையர், புனிதர்களின் கூட்டத்தில் உங்கள் மகிமையில் மகிழும்படி வாழ்க.

70. மடாலயத்தின் பெரியோர்களின் ஆசீர்வாதம் உங்கள் மீது நிலைத்திருப்பதற்கு உங்கள் சக்திக்கு எட்டிய அனைத்தையும் செய்யுங்கள்.

71. உங்கள் எண்ணங்களை எல்லோரிடமும் வெளிப்படுத்தாதீர்கள், ஆனால் உங்கள் ஆன்மாவைக் குணப்படுத்தக்கூடியவர்களிடம் மட்டும் வெளிப்படுத்துங்கள்.

72. உங்கள் எண்ணங்களை எல்லோரிடமும் வெளிப்படுத்தாதீர்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் உங்கள் சகோதரனுக்கு இடறலாய் ஆகக்கூடும்.

73. அனைவரிடமும் நட்பாக இருங்கள், ஆனால் அனைவரையும் ஆலோசகராகக் கருதாதீர்கள்.

bb) பரஸ்பரம் – அனைவரும் அனைவரையும் நோக்கி.

74. எல்லா மக்களும் உங்களை ஆசீர்வதிக்க வேண்டும் என்று முயற்சி செய்யுங்கள்.

75. உங்கள் சகோதரனில் அக்கறை காட்டுங்கள், அவனிடம் கருணை காட்டுங்கள்.

76. எந்தவொரு சகோதரனும் உங்களை அவனுக்கு உதவ உருக்கமாகக் கேட்டால், அவனுடன் நாள் முழுவதும் வேலை செய்யுங்கள்.

77. முதலில் உங்கள் நண்பர்களைச் சோதித்துப் பாருங்கள், எல்லோரையும் நெருங்கிய நண்பராக ஆக்கிக் கொள்ளாதீர்கள்; எல்லோரிடமும் உங்கள் ரகசியங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளாதீர்கள், ஏனெனில் இந்த உலகம் வஞ்சகம் நிறைந்தது. ஆனால், கர்த்தருக்குப் பயப்படுகிற ஒரு சகோதரனை உங்களுக்காகத் தேர்ந்தெடுத்து, சகோதரன் சகோதரனுடன் இருப்பது போல அவனுடன் சகோதரனாகப் பழகுங்கள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு மகன் தன் தந்தையைப் பற்றிக் கொள்வது போலக் கடவுளைப் பற்றிக் கொள்ளுங்கள், ஏனெனில் சிலரைத் தவிர மற்ற எல்லா மக்களும் வஞ்சகத்திற்கு ஆளாகிவிட்டார்கள். பூமி வீண் பெருமை, துரதிர்ஷ்டம் மற்றும் துக்கத்தால் நிறைந்துள்ளது.

(bb) மற்றவர்களுக்கு மூப்பர்கள்.

78. நீங்கள் பாவம் செய்வதை நிறுத்திவிட்டால், கர்த்தருடைய நாமத்தில் பேசுவீர்களாக, கர்த்தருடைய நாமம் நிந்திக்கப்படுவதற்குக் காரணமாக இருக்கும் அவர்களுக்குப் போதிப்பீர்களாக: அவர்கள் ஜீவனுள்ள கர்த்தரிடமிருந்து மரித்து, வெட்டுண்டுபோனவர்களாக இருப்பதால், அவர்கள் தங்கள் மரித்த கிரியைகளிலிருந்து விலகி, புத்துயிர் பெற்று, மகிமையைப் பெறுவதற்குத் தகுதியுள்ளவர்களாக மாறுவதற்கு முயற்சி செய்யுங்கள்.

79. உங்கள் (ஆவிக்குரிய) பிள்ளைகளை இரக்கமின்றி கண்டியுங்கள் (மற்றும் திருத்துங்கள்), ஏனெனில் அவர்களுடைய கண்டனத்திற்காக நீங்கள் கணக்குக் காட்ட வேண்டியிருக்கும் (அதாவது, அவர்கள் கடைசிக் நியாயத்தீர்ப்பில் கண்டனத்திற்குத் தகுதியானவர்களாக நிரூபிக்கப்பட்டால்).

80. இரக்கமின்றி, ஆனால் தேவ பயத்துடன் கண்டிக்கும். அவர்கள் யார் ஆனாலும், யாரிடமும் பாரபட்சம் காட்டாதீர்கள், அவர்களை சத்தியத்தின் வார்த்தைகளால் கண்டியுங்கள்.

81. ஒரு சகோதரன் உங்களிடம் வந்து, தன் எண்ணங்களை உங்களிடம் நம்பிக்கையுடன் கூறினால், அவற்றை யாரிடமும் திரும்பச் சொல்லாமல் கவனமாக இருங்கள். மாறாக, நீங்கள் இருவரும் இரட்சிக்கப்படுவதற்காக உங்களுக்காகவும் அவனுக்காகவும் ஜெபியுங்கள்.

82. கிறிஸ்துவின் மீது விசுவாசத்தைத் தேடும் எவரையும் புறக்கணிக்காதீர்கள்.

83. உங்கள் ஆலோசனையை ஏற்றுக்கொள்ளாத ஒருவருக்கு, அதை வழங்காதீர்கள்.

84. நீங்களே ஒரு செயலை நடைமுறைப்படுத்தும் வரை, அதை யாருக்கும் ஒரு விதியாக முன்மொழியாதீர்கள்.

85. எல்லாத் தீமைகளிலும் மிகப் பெரியது, நீங்களே கடைப்பிடிக்காத ஒன்றை மற்றவரிடம் செய்யச் சொல்வதுதான், ஏனெனில் மற்றவர்களின் செயல்களால் நமக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை.

gg) நோயுற்றவர்களுக்கு.

86. ஒவ்வொரு காலையும் எழுந்திருக்கும்போது, உங்களில் நோய்வாய்ப்பட்டவர்களைக் கவனித்துக் கொள்ளுங்கள்.

87. நோயுற்றவர்களைச் சுற்றிச் சென்று, அவர்களின் பாத்திரங்களை நீரால் நிரப்பவும்.

88. மடாலயத்தில் உள்ள நோயாளிகளுக்கு உங்களால் முடிந்ததை அளியுங்கள்.

89. உங்கள் மடாலயத் தலைவர் நோயாளிகளுக்குச் சேவை செய்ய உங்களை நியமித்தால், அவர்களை முழு மனதுடன் சேவிக்கவும். அப்போது நீங்கள் கடவுளிடமிருந்து இரட்டிப்புப் பலனைப் பெறுவீர்கள்; அதாவது, அன்புடன் செய்யப்படும் கீழ்ப்படிதலுக்காக.

dd) பயணிகளுக்கு.

90. எந்த சகோதரர் உங்களிடம் வந்தாலும், அது பொருத்தமற்ற நேரமாக இருந்தாலும், அவரை மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்கவும், அப்போதுதான் அவர் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துவார், உங்களால் வருந்த மாட்டார்.

91. எந்த சகோதரர் உங்களிடம் வந்தாலும், அவருக்கு முன்பாக எல்லா விதத்திலும் தங்களைத் தாழ்த்திக் கொள்ளுங்கள்; கர்த்தருக்காக அவருக்குக் கருணை காட்டுங்கள்; மேலும் பெருமையால் வீங்கிப் போகாதபடி கவனமாக இருங்கள்.

92. பயணியாக வரும் சகோதரர்கள் உங்களிடம் வரும்போது தவிர, உங்கள் முகபாவனை எப்போதும் கடுகடுப்பதாக இருக்க வேண்டும்: அப்போது ஒரு மகிழ்ச்சியான முகபாவனையைக் கொள்ளுங்கள்.

n) பரஸ்பர நடத்தை.

93. உங்கள் செயல்கள் அனைத்திலும் பணிவாக இருங்கள்.

94. உங்கள் நடத்தை மற்றும் மற்றவர்களுடனான உங்கள் உறவுகளில், ஒரு ஏழைக் கேட்பானின் முறையைப் பின்பற்றுங்கள்: நீங்கள் பேசும்போதோ, அல்லது கடவுளுக்கு ஒரு கீர்த்தனை அல்லது துதிப் பாடலைப் பாடும்போதோ ஆணவம் காட்டாதீர்கள். மேலும், நீங்கள் சகோதரர்களைச் சந்திக்கும்போது, உங்கள் வார்த்தைகள் எளியதாக இருக்கட்டும்.

95. ஒரு சிறுவனோடும் அல்லது இளைஞனோடும் உரையாடலில் ஈடுபடாதிருங்கள், அவர்களுடன் நட்புறவு கொள்வது பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம், அத்தகையவர்களை உங்கள் வீட்டிற்குள் வரவழைக்காதிருங்கள், அப்பொழுதுதான் நீங்கள் சாத்தானுக்கு இடமளிக்காமல் இருப்பீர்கள்.

96. ஒரு சிறுவனிடம் பேசவே வேண்டாம், இல்லையெனில் அவன் உனக்கு ஒரு இடறலாக இருப்பான்.

97. உனக்குப் பெரியவராக இருந்தாலும் சிறியவராக இருந்தாலும், உனக்கு அருகில் நிற்கும் சகோதரனின் கையைப் பிடிக்காதே, அவன் கன்னத்தையும் தொடாதே.

98. பகுத்தறிவும் நல்ல தீர்ப்பும் இல்லாத மக்களிடமிருந்து விலகி இருக்க உங்களால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்யுங்கள்.

99. நீங்கள் அமைதியான வாழ்க்கையை விரும்பினால், வீண் பெருமை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டவர்களின் வட்டத்திற்குள் நுழையாதீர்கள்; தற்செயலாக நீங்கள் அவர்களுடன் இருந்தால், நீங்கள் அங்கே இல்லாதது போல நடந்துகொள்ளுங்கள்.

o) உரையாடல் மற்றும் பொதுவாகப் பேச்சைப் பயன்படுத்துதல்.

100. விதிமுறைகளால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட பிரார்த்தனைகளைத் தவிர, உங்கள் குரலை உயர்த்தாதீர்கள் (உங்கள் அறையில் மௌனமாக இருங்கள்).

101. அவதூறான பேச்சைத் தவிர்க்கவும் (உங்கள் நாக்கைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருங்கள்).

102. அதிகமாகப் பேசாதீர்கள், இல்லையெனில் கடவுளின் ஆவியானவர் உங்களை விட்டுப் போய்விடுவார்.

103. கர்த்தர் ஹேரோதாவின் அதிகாரத்திற்கு முன்பாக மௌனமாக இருந்ததைப் பின்பற்றி, மௌனமாக இருப்பது ஒரு மகிமையான காரியம்.

104. உங்களைப் போன்ற சக விசுவாசிகளுடன் நீங்கள் கூடும்போது, மற்றவர்கள் சொல்வதைக் கேட்பதும், இரட்சிப்பைத் தரும் காரியங்களைச் செய்யத் தயாராக இருப்பதும் சிறந்ததாகும். நீங்களே பேசுவதை விட இது மிகவும் சிறந்ததாகும்.

105. நீங்கள் ஒருவரைப் பார்க்கச் செல்லும்போது, உங்கள் இதயத்தில் தேவ பயபக்தி இருக்கட்டும், உங்கள் உதடுகளைக் காத்துக்கொள்ளுங்கள், அப்போதுதான் நீங்கள் சமாதானத்துடன் உங்கள் குடிலுக்குத் திரும்ப முடியும்.

106. ஒரு புத்திசாலி மனிதன் தன்னை எப்படி நடத்திக்கொள்வது என்பதை நன்கு அறிவான்; ஆகையால், அவன் பேச அவசரப்படமாட்டான், ஆனால் எப்போது பேச வேண்டும், எப்போது கேட்க வேண்டும் என்பதை ஆராய்ந்து பார்ப்பான்; மறுபுறம், ஒழுக்கமில்லாத மனிதன் இந்த சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் நாவடக்கத்தின் இரகசியத்தைக் காக்கமாட்டான்.

107. உங்கள் சகோதரர்களுடன் அமர்ந்திருக்கும்போது, அதிகமாகப் பேசாதீர்கள்; அவர்களை ஏதேனும் கேட்க விரும்பினால், சுருக்கமாகவும் பணிவுடனும் கேளுங்கள்.

108. உங்கள் வார்த்தைகள் மென்மையாகவும் அறிவுறுத்தக்கூடியதாகவும் இருக்கட்டும். வார்த்தைகளிலிருந்து மரியாதையும் அவமானமும் வருகின்றன என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

109. கோபமாகப் பேசாதீர்கள், உங்கள் மௌனம் போலவே உங்கள் வார்த்தைகளும் ஞானமும் பகுத்தறிவும் நிறைந்ததாக இருக்கட்டும். நமது மிகவும் ஞானமுள்ள முன்னோர்களின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றுங்கள், அவர்களின் மௌனம் போலவே, அவர்களின் வார்த்தைகளும் எப்போதும் ஞானமும் பகுத்தறிவும் நிறைந்திருந்தன.

110. உங்கள் நாக்கு எப்போதும் பகுத்தறிவைப் பின்பற்றட்டும், ஏனெனில் பகுத்தறிவற்ற வார்த்தைகள் கூர்மையான முட்கள் மற்றும் ஊசிகளைப் போன்றவை.

111. பொய்யை விலக்குங்கள், அது உங்களிடமிருந்து கடவுள் அச்சத்தை அகற்றிவிடாதபடி.

112. உங்கள் உதடுகள் எப்போதும் ஒரே உண்மையை மட்டுமே பேச வேண்டும்.

113. உன்னத தேவனது ஆசீர்வாதங்கள் உங்கள் உரையாடல்களின் பொருளாகட்டும்; இவ்வாறு நீங்கள் அவரிடமிருந்து இன்னும் பெரிய ஆசீர்வாதங்களைப் பெறுவதற்குத் தகுதியானவர்களாக ஆவீர்கள்.

114. தீச்செயல்களைப் பற்றி விசாரிக்காதீர்கள், ஆனால் அவற்றிலிருந்து உங்கள் கவனத்தைத் திருப்பிக் கொள்ளுங்கள்.

115. வீணான பேச்சில் ஈடுபடாதீர்கள், அதைச் செய்பவர்களுக்குச் செவிசாய்க்கவும் வேண்டாம், இல்லையெனில் உங்கள் ஆன்மா அதிலிருந்து தீமையை ஈர்க்கும்.

116. இவ்வுலகிற்குரிய அனைத்தைப் பற்றிய வீணான பேச்சை வெறுப்பீராக.

117. முடிந்தவரை நகைச்சுவைகளையும் வேடிக்கையான கருத்துக்களையும் தவிர்க்கவும்.

118. கத்தாதேயும், உரக்கவோ அவசரமாகவோ பேசாதேயும், ஏனெனில் எழுதப்பட்டிருக்கிறதே: 'சொற்களைப் பெருக்குகிறவன் பாவத்திலிருந்து தப்பிக்க மாட்டான்' (பிரசங்கி 10:14-ஐ ஒப்பிடுக).

119. முரடனாக இருக்காதே, உன் வழியையே பிடித்துக் கொண்டிருக்காதே, அப்பொழுது பொல்லாங்கு (கோபம், சீற்றம்) உனக்குள் பிரவேசிக்காது.

120. சற்றும் பயந்தவராக இருக்காதீர்கள் – சந்தேகத்திற்கு அப்பாற்பட்ட விஷயங்களிலும், அதைவிட அதிகமாக, சந்தேகத்திற்குரிய விஷயங்களிலும் கூட.

p) வராமல் இருக்கும் பட்சத்தில்.

121. அவசியம் நகரத்திற்குச் செல்ல உங்களைக் கட்டாயப்படுத்தினால், தனியாகச் செல்லாதீர்கள்.

122. தண்ணீர் எடுக்கச் செல்லும்போது, அல்லது பயணம் செய்யும்போது, (சங்கீதங்களை மனப்பாடமாக) ஓதி சிந்தியுங்கள்.

123. உங்கள் சகோதரர்களுடன் பயணம் செய்யும்போது, மௌனத்தைக் காக்க அவர்களை விட்டுச் சற்று விலகி இருங்கள்.

124. நீங்கள் சாலையில் நடக்கும்போது, வலதுபுறமாகவோ இடதுபுறமாகவோ பார்க்காமல், உங்கள் சங்கீதங்களை கவனமாகப் படித்து உங்கள் மனதில் கடவுளிடம் ஜெபியுங்கள். பிறகு, நீங்கள் எங்கிருந்தாலும், உள்ளூர் மக்களுடன் நெருங்கிப் பழக வேண்டாம்.

125. உலகியல் மக்களின் கூட்டத்துடன் சேர வேண்டாம், மேலும் வெளிவேஷத்திற்காக எல்லாவற்றையும் செய்த பரிசேயனைப் பின்பற்றவும் வேண்டாம்.

126. ஒரு பெண் உங்களை நெருங்க அனுமதிக்காதீர்கள், உங்கள் இருப்பிடத்திற்குள் (அறைக்குள்) அவள் நுழையவும் அனுமதிக்காதீர்கள், ஏனெனில் அவள் பின்னால் எண்ணங்களின் புயல் வருகிறது.

127. ஒரு பெண்ணுடன் சேர்ந்து சாப்பிடாதீர்கள், ஒரு இளைஞனுடன் ஒருபோதும் உறவு கொள்ளாதீர்கள்.

128. நீங்கள் எங்காவது இரவு தங்க நேரிடும்போது, உங்கள் போர்வையை வேறு யாரிடமும் பகிர்ந்து கொள்ளாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

129. உங்களை விட இளையவருடன் ஒரே பாயിൽ படுக்காதீர்கள்.

130. கட்டாயத் தேவை ஏற்பட்டாலன்றி, ஒரே பாயின் மீது ஒன்றாகப் படுக்காதீர்கள். அது உங்கள் தந்தை அல்லது சகோதரராக இருந்தாலும், மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் அவ்வாறு செய்யுங்கள்.

131. மடாலய விருந்தினர் இல்லங்களில் தாமதிக்காதீர்கள்.

b) அக வாழ்வின் அமைப்பு

அ) வாழ்க்கையின் அடிப்படைக் கொள்கை ஆர்வம்.

1. நற்பண்புகளைத் தேடுவதில் தீவிரமாக இருங்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் உங்களையே கவனக்குறைவுக்கு ஆளாக்கிக்கொள்வீர்கள்.

2. தெய்வீக அன்பின் குளிர்ச்சியைப் பயந்திரு.

3. நீங்கள் தொடங்கிய நற்செயல்களிலிருந்து பின்வாங்காதீர்கள்.

4. உங்கள் தனிமையின் பாதையிலிருந்து பின்வாங்காதீர்கள்.

5. நற்பண்புக்காக நீங்கள் மேற்கொள்ளும் உழைப்புகளைக் கைவிடாதீர்கள்—இல்லையெனில் நீங்கள் சோம்பேறியாகவும் கவனக்குறைவாகவும் ஆகி, கடைசி நேரத்தில் பாவம் செய்வீர்கள்; ஆனால் ஆண்டவரை இறுதிவரை அன்பு செய்யுங்கள், அப்போது நீங்கள் இரக்கத்தைப் பெறுவீர்கள்.

6. நகரத்திற்கு வெளியே உள்ள இடிபாடுகள் அசுத்தமான கழிவுகளைச் சேகரிக்கும் இடமாக இருப்பது போல, சோம்பலுடனும் ஆர்வமின்மையுடனும் தனித்து வாழும் ஒருவரின் ஆன்மாவும் அனைத்துப் பேராவல்களுக்கும் பாவமான அசுத்தங்களுக்கும் ஒரு சேகரிப்பிடமாகிறது.

ஆ) வாழ்க்கை விதி என்பது கட்டளைகளில் கூறப்பட்டுள்ள கடவுளின் சித்தம்.

7. நீங்கள் உங்களைக் கடவுளுக்கு அர்ப்பணித்திருந்தால், அவருடைய கட்டளைகள் அனைத்தையும் கடைப்பிடியுங்கள், மேலும் உங்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட அனைத்தையும் ஒன்றையும் விடுவிடாமல் கவனமாகச் செய்யுங்கள்; ஏனெனில் நீங்கள் எதையாவது விடுவிக்க நினைத்தால், உங்கள் கடந்த காலப் பாவங்கள் மன்னிக்கப்படாது; ஆனால் நீங்கள் அனைத்தையும் (தற்கொலை வரையிலும்) நிறைவேற்ற உறுதியாகத் தீர்மானித்தால், உங்கள் கடந்த காலப் பாவங்கள் ஏற்கெனவே மன்னிக்கப்பட்டுவிட்டன என்பதை உறுதிப்படுத்துங்கள்.

8. உங்கள் எண்ணங்கள் எப்போதும் தெய்வீகக் கட்டளைகளில் ஈடுபட்டிருக்க வேண்டும், அவற்றை உங்களால் இயன்ற அனைத்தையும் கொண்டு நிறைவேற்ற முயல வேண்டும், எதையும் தவிர்க்கக் கூடாது, இல்லையெனில் உங்கள் ஆன்மா எல்லா வகையான அசுத்தங்களுக்கும் ஒரு கொள்கலனாக மாறிவிடும்.

9. நீங்கள் ஒரு செயலைச் செய்ய முற்பட்டு, அதில் கடவுளின் திருவுளத்தை உணரவில்லை என்றால், எந்தச் சூழ்நிலையிலும் அதைச் செய்யாதீர்கள்.

இ) நோக்கம் தேவனுடைய மகிமை.

10. பரலோகத்தில் இருக்கிற உங்கள் பிதா மகிமைப்படுத்தப்படுவதற்கு உங்கள் தாராளமான முயற்சியைச் செய்யுங்கள் (உங்கள் மூலம்) (மத்தேயு 5:16).

d) நினைவுகூர்தல்கள் – அவை ஆர்வத்தைத் தூண்டி நிலைநிறுத்துகின்றன.

அ) உங்கள் பிரமாணமும் உங்கள் ஆரம்ப உற்சாகமும் குறித்து.

11. நிலையற்ற காரியங்களுக்காகக் கடவுளிடமிருந்து விலகாதீர்கள், ஆனால் கடவுளை மகிழ்விக்கும் உங்கள் விருப்பத்தின் தீவிரம் உங்களுக்குள் எரிந்தபோது நீங்கள் என்ன வாக்குறுதி அளித்தீர்கள் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

12. ஆரம்பத்தில் நீங்கள் அணிவிக்கப்பட்ட ஆடையின் முக்கியத்துவத்தை மறக்க முயற்சிக்காதீர்கள்; அந்த நேரத்தில் நீங்கள் சிந்திய உங்கள் மனந்திரும்புதலின் கண்ணீரையும் நினைவில் கொள்ளுங்கள் – மேலும், இரகசியமாக உங்களைத் தாக்கும் (தீய) எண்ணங்களிலிருந்து விலகி விரைந்து செல்லுங்கள், இல்லையெனில் அவை உங்களை வெளிப்படையான செயல்களுக்கு வழிநடத்திச் செல்லக்கூடும்.

13. இடைவிடாத மற்றும் உண்மையான மனந்திரும்புதலைச் செலுத்துங்கள் – ஒரு கண நேரத்திற்காகக் கூட கவனக்குறைவிற்கோ அல்லது சோம்பலுக்கோ அடிபணியாதீர்கள்.

bb) முன்மாதிரியான ஆர்வலர்கள் குறித்து.

14. உங்களை விடப் பலவீனமானவர்களிடமிருந்து முன்மாதிரியை எடுக்காதீர்கள், ஆனால் உங்களை விடப் பரிபூரணமானவர்களிடமிருந்து எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.

15. தம்முடைய முழு இருதயத்தோடும் கர்த்தரை நேசித்து, இடைவிடாமல் நற்செயல்களில் தம்மை அர்ப்பணித்துக் கொள்ளும்வர்களை உங்கள் முன்மாதிரியாகவும் உதாரணமாகவும் கொள்ளுங்கள்; வாழ்க்கைப் பாடங்களை அவர்களிடம் கேட்க நீங்கள் வெட்கப்படாதிருங்கள், ஏனெனில் அவர்கள் நற்பண்பில் பரிபூரணமானவர்கள்.

16. உலக இன்பங்களைத் தேடும்வர்களைப் பின்பற்றாதீர்கள்; அப்படிச் செய்தால், நீங்கள் எதிலும் வெற்றி பெற மாட்டீர்கள். மாறாக, கர்த்தருக்காக மலைகளிலும் பாலைவனங்களிலும் அலைந்த (இன்னும் அலைகிற)வர்களோடு போட்டியிடுங்கள் (எபி. 11:38), அப்போது உன்னதத்திலிருந்து வல்லமை உங்களை வந்தடையும்.

bb) வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்கள் குறித்து.

17. உங்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட அனைத்தையும் நீங்கள் நிறைவேற்றினால், எந்தக் கண்ணும் காணாத, எந்தச் செவியும் கேட்காத, எந்த மனித இதயமும் சிந்திக்காத ஒரு சுதந்தரத்தைப் பெறுவீர்கள் (1 கொரி. 2:9).

18. இன்னும் காலம் இருக்கும்போதே, நீதியுள்ளவர்களுடன் சேர்க்கப்படுவதற்கு உங்களைத் தகுதிப்படுத்திக்கொள்ள, அறிவின் ஒளியைப் பயன்படுத்துங்கள்.

gg) மரணம் மற்றும் நியாயத்தீர்ப்பு பற்றி.

19. உங்கள் இளமைக் காலம் கடந்துவிட்டது (உங்கள் வலிமை குன்றியுள்ளது), உங்கள் பலவீனங்கள் பெருகியுள்ளன என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்; உங்கள் பிரியாவிடைக்கான நேரம் ஏற்கனவே நெருங்கிவிட்டது, அப்போது உங்கள் எல்லாச் செயல்களுக்கும் நீங்கள் கணக்குக் கொடுக்க வேண்டும்; மேலும் சகோதரன் சகோதரனை மீட்கமாட்டான், தகப்பன் தன் மகனை விடுவிக்கமாட்டான் என்பதையும் அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

20. இந்த உடலை விட்டுப் பிரியும் எண்ணத்தை எப்போதும் மனதில் கொள்ளுங்கள், நித்திய தண்டனை என்ற எண்ணத்தை ஒருபோதும் உங்கள் மனதிலிருந்து நீங்க விடாதீர்கள்; அவ்வாறு செய்தால், நீங்கள் ஒருபோதும் பாவம் செய்ய மாட்டீர்கள்.

21. உனக்குள் சிந்தித்து, 'இந்த நாளுக்கு மேல் நான் இந்த உலகில் இருக்க மாட்டேன்' என்று சொல் – அப்பொழுது நீ கடவுளுக்கு முன்பாக ஒருபோதும் பாவம் செய்ய மாட்டாய்.

22. ஒவ்வொரு நாளும், இந்த உலகில் உனக்கு மீதமுள்ள ஒரே நாள் இதுதான் என்று உனக்கு நீயே சொல்லிக்கொள் – அப்பொழுது நீ பாவத்திலிருந்து உன்னைக் காத்துக் கொள்வாய்.

23. உனது சிற்றறையை ஒரு பாதாளச் சிறையாக மாற்றிக்கொள், உனக்கு எல்லாம் முடிந்துவிட்டது என்றும், இந்த உலகத்திலிருந்து நீ பிரியும் நேரம் நெருங்கிவிட்டது என்றும் மனதில் கொள்.

24. வரும் காலத்தில் நீங்கள் தள்ளுண்டு போகாது கவனமாகப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள். கவனக்குறைவானவர்களுக்கு ஐயோ! ஏனெனில், அவர்களுடைய முடிவு சமீபித்துள்ளது, மேலும் அவர்களுக்கு உதவியாளரும் இல்லை, இரட்சிப்பின் நம்பிக்கையும் இல்லை.

(d) வெற்றிக்கான ஆதாரங்கள் கடவுளின் கிருபையான உதவியும், ஒருவரின் சொந்த முயற்சிகளும் செயல்களுமே ஆகும்.

ஆ) ஜெபத்தின் மூலம் வானத்திலிருந்து பெறப்படும் உதவி.

25. நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து, அவருடைய பிரியத்திற்காக எல்லாவற்றையும் செய்ய நமக்குப் பெலனை அருள்பார்க்கட்டும்.

26. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இடைவிடாத ஜெபத்தை ஊற்றுங்கள், மேலும் உங்களுக்கு நேரிடக்கூடிய எதற்கும் கடவுளுக்கு எப்போதும் நன்றி செலுத்துங்கள்.

27. கண்ணீருடன் ஜெபங்களைத் தடையின்றி ஊற்றுவதற்குத் தொடர்ந்து பாடுபடுங்கள், அப்போதுதான் தேவன் உங்கள் மீது இரக்கங்கொண்டு, உங்களிடமிருந்து பழைய மனிதனை அகற்றுவார்.

28. (பிரார்த்தனைக்) கண்ணீரை வடிக்காமல் இருக்காதீர்கள் – அப்பொழுது தேவன் உங்கள் மீது இரக்கங்கொண்டு உங்கள் எல்லாத் துன்பங்களையும் (உங்கள் ஆன்மாவை வேதனைப்படுத்தும் அனைத்தையும்) நீக்குவார்.

29. நீங்கள் தேவனைத் திருப்திப்படுத்த விரும்பினால், கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவிடம் உங்களை ஒப்புக்கொடுங்கள், அவர் உங்களை விடுதலையாக்கிப் பாதுகாப்பார்.

bb) உங்கள் செயல்களும் முயற்சிகளும் பொதுவாக.

30. நான் உங்களுக்கு முன்மொழிகின்ற பின்வரும் நற்பண்புகளைப் பயிலப் பாடுபடுங்கள்: உழைப்பு, வறுமை, அலைந்து திரிதல், பற்றாக்குறை (எதுவும் இல்லாதிருத்தல்) மற்றும் மௌனம். அவை உங்களைத் தாழ்மையுள்ளவர்களாக ஆக்கும், தாழ்மையோ உங்கள் பாவங்களுக்கு மன்னிப்பைப் பெற்றுத் தரும். இரக்கமுள்ள தன்மை என்பது, ஒருவன் தன்னை ஒரு பாவியாகக் கருதுவதிலும், கடவுளின் பார்வையில் தன்னால் எந்த நன்மையும் இல்லை என்று நம்புவதிலும்; மௌனத்தில் ஈடுபடுவதிலும், தன்னை ஒன்றுமில்லாதவன் என்று கருதுவதிலும்; யாரிடமும் முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொள்ளாமல் இருப்பதிலும், தன் சொற்களில் பிடிவாதமாக இருக்காமல் இருப்பதிலும்; தன் விருப்பத்தை ஒதுக்கி, தலை குனிந்து, மரணத்தை மனக்கண்ணில் கொண்டு, பொய்யைத் தவிர்ப்பதிலும் அடங்கியுள்ளது, வெற்று வார்த்தைகளை உச்சரிக்காமல் இருப்பது, மடாலயத் தலைவருக்கு முரண்படாமல் இருப்பது, அவமானங்களைப் பொறுமையாகச் சகித்துக்கொள்வது, மேலும் எல்லா வகையான துன்பங்களையும் துயரங்களையும் சம மனதுடன் தாங்கிக்கொள்ளத் தன்னைத் தூண்டுவது ஆகியவற்றில் அடங்கியுள்ளது. சகோதரனே, உன் வாழ்க்கை பயனற்றதாகிவிடாமல் இருக்க, இந்த விதிகளைக் கடைப்பிடிக்கப் பாடுபடு.

31. நமது மாம்சத்திற்கு ஆறுதல் அளிப்பதை எல்லாம் நாம் தள்ளிவிடுவோம்; இந்த வாழ்க்கையை நாம் அற்பமாகக் கருதுவோம், இதன் மூலம் நாம் கடவுளில் வாழ முடியும். அவர் நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் நம்மிடம் கேட்பார்: 'என் பொருட்டுப் பசியுடன் இருந்தோமா, தாகத்துடன் இருந்தோமா, நிர்வாணத்தைச் சகித்தோமா, மனமுடைந்து இருந்தோமா, இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து பெருமூச்சுவிட்டோமா, கடவுளுக்குத் தகுதியானவர்களாக இருக்கிறோமா என்று நம்மை நாமே சோதித்துப் பார்த்தோமா?' என்று. ஆகவே, நாம் கடவுளைக் காணும்படி, நமது பாவங்களைக் குறித்து மனந்திரும்புதலிலும் புலம்பலிலும் நம்மை அர்ப்பணிப்போம்; நமது ஆன்மாக்களை இரட்சிக்க, மாம்சத்தை இகழ்வோம்.

32. உங்களுக்காக உழைப்பைத் தேர்ந்தெடுங்கள், அது நோன்பு, ஜெபம் மற்றும் ஜாக்கிரதைகளுடன் சேர்ந்து உங்களை எல்லா அசுத்தத்திலிருந்தும் விடுவிக்கும்; ஏனெனில் உடல் உழைப்பு இதயத் தூய்மையைக் கொண்டுவருகிறது, இதயத் தூய்மை ஆன்மா பலன் தருவதை உறுதி செய்கிறது.

33. இரக்கத்தை நேசிக்கவும், விசுவாசத்தை உங்கள் ஆடையாக அணியவும்; உங்கள் இருதயம் தீமையைக் கருத இடமளிக்காதீர்கள், மாறாக தீமையை நன்மையால் வெல்லுங்கள், கருணையையும் சமாதானத்தையும் தேடுங்கள், மேலும் எல்லா நற்செயல்களிலும் தீவிரமாக இருங்கள்.

e) வெற்றியைத் தீர்மானிக்கும் ஆன்மாவின் குணாதிசயங்கள்.

ஆ) இறைவனுடன் தங்கியிருத்தல்: மரியாதையுடனும், விழிப்புடனும், பாவம் மற்றும் உலகத்தின் மீதான வெறுப்புடனும் இருப்பது.

34. உங்கள் ஆன்மா எல்லா நேரங்களிலும் கர்த்தருடன் இருக்கட்டும், அதே சமயம் உங்கள் உடல் பூமியில் ஒரு சிலை அல்லது உருவச்சிலை போல இருக்கட்டும்.

35. நீதியுடன் எப்பொழுதும் கர்த்தருடைய சந்நிதியில் நில்.

36. தேவபயம் எப்பொழுதும் நம் கண்முன்னே இருக்க வேண்டும், அப்படியே மரணத்தின் நினைவும், இவ்வுலகம் மற்றும் உலகியல் சார்ந்த அனைத்தின் மீதும் பகைமை உணர்வும் இருக்க வேண்டும்.

37. வாழ்வதற்காக ஒவ்வொரு நாளும் மரிக்கவும், ஏனெனில் தேவனைப் பயந்தவன் என்றென்றும் வாழ்வான்.

38. சோம்பலுக்கும் மந்தபுத்தியிலும் விழாதபடி எப்போதும் விழிப்புடன் இருங்கள்.

39. எல்லா உலகப் பொருட்களையும் வெறுத்து அவற்றை உங்களை விட்டுத் தள்ளுங்கள்; இல்லையெனில், அவை உங்களைக் கடவுளிடமிருந்து விலக்கிவிடும்.

40. உங்கள் ஆன்மாவுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் அனைத்தையும் வெறுக்கவும்.

bb) பொறுமை.

41. நீங்கள் என்ன செய்தாலும், அதைப் பொறுமையுடன் செய்யுங்கள், உங்கள் எல்லாச் செயல்களிலும், உங்களுக்கு நேரிடக்கூடிய அனைத்திலும் கடவுள் உங்களுக்கு உதவுவார்.

42. மனதை இழந்துவிடாமல் கவனமாக இருங்கள்.

43. கடவுளின் சித்தத்தின்படி நீங்கள் செய்வதில் திருப்தி அடையுங்கள்.

44. உங்கள் அறையில் உங்களைத் தாக்கும் எண்ணங்களால் மனந்தளர்ந்து போகாதீர்கள், கர்த்தருக்காக நீங்கள் செய்யும் எந்த உழைப்பையும் அவர் மறந்துவிடமாட்டார் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்: இது உங்களுக்கு வெற்றியைத் தருவதோடு, தேவனுடைய கிருபையும் உங்களுக்கு உதவும்.

45. தைரியம் என்பது சத்தியத்தில் நிலைத்திருப்பதும், தன் எதிரிகளை எதிர்ப்பதும் அல்லாமல் வேறொன்றுமில்லை: நீங்கள் அவர்களுக்குப் பணியாதபோது, அவர்கள் பின்வாங்குவார்கள், மீண்டும் ஒருபோதும் தோன்ற மாட்டார்கள்.

(bb) மனந்திரும்புதல் மற்றும் அழுகை.

46. இரவும் பகலும் உங்கள் பாவங்களைக் குறித்துத் துயரப்படுங்கள்.

47. உங்கள் கண்ணீரால் உங்கள் விளக்கை ஏற்றுங்கள்.

48. உங்கள் பாவங்களுக்காக, உங்கள் அறையில் இறந்தவர் இருப்பது போலத் தொடர்ந்து அழுக.[8] .

49. தேவபயம் உனக்குள்ளே நிலைத்திருப்பதற்காக, உன் முகத்தில் எப்பொழுதும் துயரமே காணப்படட்டும்.

50. உன்னைப் பற்றி எதையும் நினைக்காதே, ஆனால் உன் பாவங்களுக்காக அழுவதில் உன்னை ஒப்படைத்துக்கொள்.

gg) பணிவு.

51. தாழ்மையுடன் இருங்கள், அது உங்கள் எல்லாப் பாவங்களையும் மூடும்.

52. உங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் பணிவாக இருங்கள், மேலும் நன்மை அனைத்திற்கும் உங்களை அர்ப்பணித்துக் கொள்ளுங்கள்.

53. நற்பண்பில் உங்களை விடப் பலவீனமாக இருப்பவர்களை உங்கள் சமமாகக் கருதுங்கள்; ஆனால் நற்பண்பில் உங்களுக்குச் சமமாக இருப்பவர்களை முழுமைமையில் உங்களை விட மிகவும் மேலானவர்களாகக் கருதுங்கள்.

54. உங்களை விட உயர்ந்தவர்களைப் பார்த்துப் பொறாமைப்படாதீர்கள், ஆனால் எல்லா மக்களுக்கும் மேலானவராக உங்களைக் கருதுங்கள், அப்போதுதான் கடவுளே உங்களுடன் இருப்பார்.

55. பெருமையுள்ளவர்களுடன் நடக்காதீர்கள், ஆனால் தாழ்மையுள்ளவர்களுடன் நடங்கள் (இது அனുകரணம் மற்றும் ஐக்கியத்தைப் பற்றியது).

56. எல்லா விஷயங்களிலும் பணிவாக இருங்கள் – உங்கள் நடையில், உங்கள் ஆடையில், அமரும்போது, நிற்கும்போது, உங்கள் நடையில், படுக்கையில், உங்கள் அறையில் மற்றும் அதன் அனைத்து அலங்காரப் பொருட்களிலும்.

57. உங்கள் செயல்களுக்காக மக்கள் உங்களைப் புகழத் தொடங்கினால், இதில் மகிழாதீர்கள் அல்லது அதில் இன்பம் காணாதீர்கள்: உங்களால் முடிந்தவரை அவற்றை மறைத்து வையுங்கள், அவற்றைப் பற்றி யாரிடமும் பேச அனுமதிக்காதீர்கள், மேலும் மக்கள் உங்களைப் புகழாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்ய உங்கள் முழு முயற்சியையும் செய்யுங்கள்.

58. உங்கள் எந்தச் செயல்களுக்காகவும் அறியப்படுவது குறித்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள்.

59. யாராவது உங்களை ஒரு பாவத்திற்காக அநியாயமாகப் பழிசுமத்தினால், பணிவாக இருங்கள், உங்களுக்கு ஒரு கிரீடம் கிடைக்கும்.

60. உங்கள் நாக்கை 'என்னை மன்னிக்கவும்' என்று சொல்லப் பழக்குங்கள், பணிவு உங்களுக்கு வரும்.

61. எல்லாச் சூழ்நிலைகளிலும், எல்லா நேரங்களிலும், ஒவ்வொரு சகோதரனிடமும் உங்கள் நாக்கு 'என்னை மன்னியுங்கள்' என்று சொல்லும்படி உங்களைப் பழக்கப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். ஏனெனில் நீங்கள் எப்போதும் 'என்னை மன்னியுங்கள்' என்று கூறினால், விரைவில் பணிவை அடைவீர்கள்.

62. ஒரு நிந்தனை வார்த்தையைக் கேட்கும் போதெல்லாம், 'என்னை மன்னிக்கவும்' என்று சொல்லத் தயாராக இருங்கள், ஏனெனில் அத்தகைய பணிவு எதிரியின் திட்டங்கள் அனைத்தையும் முறியடிக்கும்.

63. எல்லா மக்களையும் உன்னை விட சிறந்தவர்களாகக் கருதுவதே பணிவு என்பதை அறிந்துகொள். நீ பல பாவங்களைச் செய்த குற்றவாளி என்பதை மனதில் உறுதியாகப் பதிய வைத்துக்கொள் – உன் தலையை தாழ்வாகக் குனிந்துகொள், மேலும் உன்னை புண்படுத்தும் எவரிடமும் 'என்னை மன்னித்துவிடுங்கள், ஐயா!' என்று சொல்ல உன் நாக்கு தயாராக இருக்கட்டும். மரணம் உங்கள் எண்ணங்களுக்கு எப்போதும் பொருளாக இருக்கட்டும்.

64. உழைப்பை நேசி, அனைவருக்கும் கீழ்ப்படி, உன் உதடுகளை மூடிக்கொள் – அப்போதுதான் நீ பணிவை அடைவாய்; அந்தப் பணிவு உன் பாவங்கள் அனைத்திற்கும் மன்னிப்பைப் பெற்றுத் தரும்.

65. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, உங்களை ஒன்றாகவும் கருதாதீர்கள்; இது உங்களுக்குள் பணிவை உருவாக்கும், பணிவு ஞானத்தை (அனுபவம் மற்றும் சரியான தீர்ப்பு) உருவாக்கும்; ஞானம் விசுவாசத்தை உருவாக்கும், விசுவாசம் நம்பிக்கையை உருவாக்கும், நம்பிக்கை அன்பை உருவாக்கும், அன்பு கீழ்ப்படிதலை உருவாக்கும், கீழ்ப்படிதல் அசைக்க முடியாத நிலைத்தன்மையை (நன்மையில் உறுதியான நிலை) உருவாக்கும்.

(g) பாவத்திற்கு எதிரான போராட்டங்கள்.

அ) முதன்மையாக, எண்ணங்களுக்கு எதிராக.

66. தீய எண்ணங்களை உன்னை விட்டு விலக்கி, உன்னை தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடு, அவನು தன் வலது கரத்தால் உன்னைக் காப்பான்.

67. உங்கள் மனதில் தோன்றும் ஒவ்வொரு எண்ணத்தையும் பின்பற்றாதீர்கள்.

68. உங்கள் சொந்த எண்ணங்கள் மற்றும் விருப்பங்களின்படி செயல்படாதீர்கள்.

69. உங்கள் மனம் கடந்த காலப் பாவங்களின் நினைவுகளில் ஈடுபட அனுமதிக்காதபடி கவனமாக இருங்கள், இல்லையெனில் அவை உங்களுக்குள் புதுப்பிக்கப்படக்கூடும்.

70. நீங்கள் ஒரு காலத்தில் செய்த பாவங்களைப் பற்றி உங்கள் மனதில் மீண்டும் மீண்டும் சிந்திக்காதீர்கள், அவை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கப்படாமல் இருப்பதற்காக. நீங்கள் உங்களைக் கடவுளுக்கும் மனந்திரும்புதலுக்கும் ஒப்படைத்த நேரத்தில் அவை உங்களுக்கு மன்னிக்கப்பட்டன என்பதை உறுதியாக நம்புங்கள், இதைச் சற்றும் சந்தேகிக்காதீர்கள்.

71. உங்கள் சோம்பேறித்தனமான நாட்களில் நீங்கள் ஈடுபட்ட இன்பங்களையும் ஆறுதல்களையும் நினைவுகூர வேண்டாம், அல்லது 'நான் இதைச் செய்தேன்' அல்லது 'நான் அந்த விதியை மீறினேன்' என்று பேசவும் வேண்டாம், ஏனெனில் இது உங்களுக்கு ஒரு இடறலாக அமையும்.

72. உலகில் நீங்கள் அடிமைப்பட்டிருந்த இச்சைகள் எதையும் முற்றிலும் குறிப்பிடாதீர்கள், மீண்டும் அந்த ஆசைகளைத் தூண்டி, அது உங்களுக்கு ஒரு சோதனையாக மாறிவிடக்கூடாது.

bb) பல்வேறு தீய விருப்பங்களுடன்.

73. அப்போஸ்தலனாகிய யோவான் எல்லா மனித இச்சையையும் மூன்று காரியங்களில் சுருக்கமாகக் கூறுகிறார்: 'ஏனெனில் உலகத்தில் உள்ளவை யெல்லாம்—அதாவது மாம்சத்தின் இச்சை, கண்முன் இச்சை, ஜீவனுடைய பெருமை' (1 யோவான் 2:16). இறைச்சுவை என்பது பலவிதமான சுவையான உணவுகளால் வயிற்றை நிரப்புவதும், அதைத் தொடர்ந்து விபச்சாரத்தின் அசுத்தமும் ஆகும். கண் இச்சைக்குப் பொருள்சார்ந்த செல்வங்கள் இலக்காகக் கொண்டவை, அவற்றைச் சொந்தமாக்குவது ஒருவரைப் பெருமைப்படுத்தவோ அல்லது இதயத்தில் அசுத்தமான காட்சிகளைப் பதிய வைக்கவோ செய்கிறது. கர்வம் என்பது வீண் மகிமையின் உலகியல்பான அன்பு (தன்னைப் பற்றி உயர்வாக நினைத்தல், தன்னைத் தானே புகழ்ந்துகொள்ளுதல், மற்றும் மற்றவர்களிடமிருந்து புகழ் பெறுவதற்கான தாகம்) ஆகும், இது சில வீண் மற்றும் நிலையற்ற வெளிப்புற நன்மைகள் காரணமாக நமது மனதில் வேரூன்றுகிறது.

74. சுய இன்பம் மற்றும் கீழ்ப்படியாமை ஆகியவற்றிலிருந்து தப்பி ஓடுங்கள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அதிகப்படியான உண்ணலிலிருந்து தப்பி ஓடுங்கள், இல்லையெனில் உங்கள் சொந்த விருப்பங்களின் வலையில் சிக்கிக்கொள்வீர்கள்; ஏனெனில் அவை இதயத்திலிருந்து கடவுள் பயத்தையும் முகத்திலிருந்து வெட்கத்தையும் அகற்றுகின்றன, தங்கள் காதலனை இழிவான மற்றும் வெட்கக்கேடான செயல்களில் தள்ளுகின்றன, மேலும் அவனைக் கடவுளிடமிருந்து அந்நியப்படுத்துகின்றன.

75. கோபத்தைத் தள்ளிவிட்டு, சாந்தத்தை ஆடையாக அணிந்துகொள்; தீய பார்வையைத் தள்ளிவிட்டு, ஒரு எளிய (குழந்தை போன்ற, தூய) பார்வையை ஏற்றுக்கொள்.

76. கோபத்திலிருந்து விலகி இருங்கள், காமம் மற்றும் அனைத்து பாவமான ஆசைகளிலிருந்தும் உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள்.

(bb) குறிப்பாக, காமத்திலிருந்து.

77. இன்பத்தை நாடுபவன் (இன்பமானதை மட்டுமே தேடுபவன்) எந்தப் பணிக்கും தகுதியற்றவன்.

78. இன்பப் பிரியராக இராதீர்கள், ஏனெனில் இன்பப் பிரியர்களின் ஜெபத்தைக் கடவுள் கேட்கமாட்டார்.

79. உடலையும் அதன் இன்பங்களையும் வெறுப்பாயாக, அவை தீமையால் நிரம்பியுள்ளன.

80. நோய்வாய்ப்பட்ட படுக்கையில் கிடக்கும் உடல் போல உன் உடலை மெலிக்கும்படி உழை.

gg) கோபத்துடனும் அதன் வழித்தோன்றல்களுடனும்.

81. கோபம் உங்களைத் தாக்கினால், அதை உங்களிடமிருந்து கூடிய விரைவில் விரட்டிவிடுங்கள், அப்போதுதான் உங்கள் வாழ்நாட்களெல்லாம் நீங்கள் மகிழ்ச்சியாக இருப்பீர்கள்.

82. யாரிடமும் கோபப்படாதீர்கள், அனைவரையும் மன்னியுங்கள்.

83. யாராவது உங்களை அநியாயமாகப் புறந்தள்ளினால், உங்கள் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்.

84. ஞானமாயிரு, உன்னைப் பற்றித் தீயதைப் பேசுகிறவர்களின் வாயை அடை.

85. யாராவது உங்களைப் பற்றித் தவறாகப் பேசினால் ஆச்சரியப்பட வேண்டாம், ஏனெனில் இது நமது மிக மோசமான எதிரிகளின் தந்திரங்களில் ஒன்றாகும், இதன் மூலம் அவர்கள் ஒரு நபர் உண்மையை அறிவதைத் தடுக்க முயற்சிக்கிறார்கள்.

86. சீக்கிரம் கோபப்படாதீர்கள், மேலும் உங்களைக் கோபமூட்டியவர் மீது பகை பாராட்டாதீர்கள்.

87. நீங்கள் அவமதிக்கப்பட்டால், உங்களை அவமதித்தவர் மீது பகைமை பாராட்டாதீர்கள், மாறாக, 'என் சகோதரர்கள் அனைவராலும் இகழப்பட நான் தகுதியானவன்' என்று சொல்லுங்கள்.

88. முணுமுணுக்காதீர்கள், யாருக்கும் கோபமூட்டாதீர்கள்.

89. தீமையைத் தீமையாலும், நிந்தனையை நிந்தனையாலும் திருப்பிக் கொடுக்காதீர்கள். ஏனெனில், நீங்கள் உங்களைத் தாழ்த்திக் கொள்ளாததைக் கண்டு, கர்த்தராகிய தேவன் தாமே உங்களைத் தாழ்த்துவார்.

90. இளையவரும் முதியவரும் கோபத்தின் கொடுமைக்கு இரையாகாமல் இருக்க பிரார்த்தனை செய்யட்டும்.

91. தன்னை ஒரு கன்னத்தில் அടിക്കുന്നவனுக்கு மறுகன்னத்தைக் காட்டுபவன், தன் தாழ்மையிலும்கூட மகிழ்ச்சியடைகிறான். நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து அவனை ஒருபோதும் கைவிடமாட்டார், ஏனெனில் அவர் நல்லவர்; தமக்காகத் துன்புற்று தம்மைத் தேடும் ஆத்துமாக்களுக்கு, அவர்கள் (உணர்ச்சிகளிலிருந்து) சமாதானத்தில் நிலைநிறுத்தப்படும் வரை வல்லமையையும் மனவலிமையையும் அளித்து உதவுகிறார். ஆகவே, துயரங்களும் சோதனைகளும் உங்கள் வழியில் வரும்போது மகிழ்ச்சியடையுங்கள், ஏனெனில் அவற்றைத் தொடர்ந்து இனிமையான பலன்கள் வருகின்றன.

92. மக்களின் கண்டனத்தைப் பற்றி அஞ்சாதீர்கள்.

dd) வெற்றியைக் குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்தும் இதயத்தின் பிற சீரற்ற இயக்கங்களில் ஒன்று: கண்டனம்.

93. ஒரு சகோதரன் பாவம் செய்ததைக் கண்டால், அவனைப் புறக்கணிக்காதே, அவனிடமிருந்து விலகாதே, அவனைக் கண்டிக்காதே: இல்லையெனில் நீயே உன் எதிரிகளின் கைக்கு ஆளாகிவிடுவாய்.

94. யாருக்கும் தீங்கு செய்யாதீர்கள், யாரையும் கண்டிக்காதீர்கள்.

95. (பிறரைப் பற்றி) தீமையைக் கேட்கும்படி செவிகொடுக்காதிரு; மாறாக, மக்களை மன்னித்து இரக்கமுள்ளவனாய் இரு, அப்பொழுது நீ வாழ்வாய்.

96. யாரையும் கண்டிக்காதீர்கள், ஏனெனில் அதில் உங்கள் வீழ்ச்சி அடங்கியுள்ளது.

97. உங்கள் சகோதரன் எல்லாக் கட்டளைகளையும் மீறுவதை நீங்கள் கண்டாலும், அவரைக் கண்டிக்காதீர்கள்; இல்லையெனில், நீங்களே உங்கள் எதிரிகளின் கைக்கு விழ நேரிடும்.

98. எந்த மனிதனையும் கண்டிக்காதீர்கள், இல்லையெனில் உங்கள் ஜெபங்களால் தேவன் அருவருப்படைவார்.

99. எந்தக் காரணத்திற்காகவும் ஒருவரின் குறைகளை அவர்களுக்குச் சுட்டிக்காட்டாதீர்கள்.

100. யாருடைய பலவீனங்களுக்காகவும் அவர்களைக் கண்டிக்காதீர்கள்.

(இ) வீண் பெருமையும் தற்பெருமையும்.

101. நீங்கள் தர்மம் செய்யும்போது, அதைப் பகிரங்கமாகச் செய்யாதீர்கள்.

102. நீங்கள் ஆன்மீக முயற்சிகளில் ஈடுபட்டால், அதைப் பற்றிப் பெருமையடித்துக் கொள்ளாதீர்கள்.

103. நீங்கள் செய்ய விரும்பும் ஒரு நற்செயலைப் பற்றி யாரிடமும் முன்கூட்டியே சொல்லாதீர்கள், ஆனால் அதைச் செய்து முடித்துவிடுங்கள்.

104. நீங்கள் எந்த நற்செயல்களைச் செய்தாலும், மற்றவர்களை விட நீங்களே அறிவாளி என்பது போல் நடந்துகொள்ளாதீர்கள், அல்லது 'நான் இதைச் செய்தேன், அதைச் செய்தேன்' என்று உங்களையே பாராட்டிக் கொள்ளாதீர்கள். ஏனெனில், நீங்கள் அப்படி நடந்துகொண்டால், நீங்கள் அறிவாளியாக இருக்க மாட்டீர்கள்.

105. புகழைத் தேடாதீர்கள், மேலும் உங்கள் இதயத்தில் சுய-புகழ்ச்சியை வளர்க்காதீர்கள், 'நான் இதையும் அதையும் செய்தேன், இதில் நான் வெற்றி பெற்றேன்' என்று கூறி. அத்தகைய எண்ணங்கள் வீண் பெருமையால் நிறைந்திருக்கின்றன, மேலும் அவை நிறைந்த எவரும் அசுத்தமான ஆவிகளுக்கான வசிப்பிடமாகிவிட்டார்.

zz) மனிதர்களைத் திருப்திப்படுத்த முயற்சிப்பதன் மூலமும், பாசாங்கின் மூலமும்.

106. மனிதர்களின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக கடவுளின் விருப்பத்தை ஒதுக்கிவிடாதீர்கள்.

107. மனித நட்பின் மீதுள்ள மரியாதைக்காக கடவுளின் கட்டளைகளை மீறாதீர்கள்.

108. ஒரு பாசாங்குக்காரராகவோ அல்லது போலியாக நடிப்பவராகவோ இருக்காதீர்கள், பொய்யராக இருப்பது பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம்.

109. மற்றவர்கள் முன் மட்டும் நீதிமானாகத் தோன்றாதிருங்கள், மாறாக உள்மனதில் ஞானமுள்ளவர்களாகவும், சாந்தமுள்ளவர்களாகவும், நல்ல குணம் கொண்டவர்களாகவும், பொறுமையானவர்களாகவும், ஆர்வமுள்ளவர்களாகவும், இரக்கமுள்ளவர்களாகவும் இருங்கள்.

(zz) ஆணவம்.

110. உங்கள் செயல்களைப் பற்றிப் பெருமையடித்துக் கொள்ளாதீர்கள், அவை எதுவாக இருந்தாலும் சரி.

111. பெருமையால் வீங்காதீர்கள், தற்பெருமை பேசாதீர்கள்.

112. பெருமையை உங்களை விட்டு வெகுதூரம் தள்ளுங்கள், ஆனால் உங்கள் அயலானையும் எல்லா மக்களையும் உங்களை விட சிறந்தவர்களாகக் கருதுங்கள்.

113. யாருக்கும் துயரத்தை உண்டாக்கி, மற்றவர்களை விட தன்னை உயர்த்திக் கொள்வதை விட பெரிய தீமை எதுவும் இல்லை.

114. உங்களை ஞானியாகக் கருதாதீர்கள், இல்லையெனில் உங்கள் ஆன்மா பெருமையால் உயர்த்தப்பட்டு, உங்கள் எதிரிகளின் கைகளில் சிக்கிக்கொள்வீர்கள்.

115. உன்னை எல்லாம் அறிந்தவனாகவும் ஞானியாகவும் கருதிக் கொள்ளாதே (அதாவது, 'நானே இதை அறிந்திருக்கிறேன்; நானே இதைச் செய்ய முடியும்' என்று சொல்லாதே), அப்படிச் செய்தால் உன் உழைப்பு வீணாகிவிடும், மேலும் உன் கப்பல் இதுவரை வீணாகப் பயணம் செய்திருக்கும்.

முடிவுரை

1. விதிக்கப்பட்ட அனைத்தையும் நிறைவேற்றத் தவறுபவன் தேவனுடைய கோபத்தை மூட்டுவான். நானோ அந்தோனியாராகிய நான், உங்களுக்கு உண்மையைச் சொல்கிறேன். ஆகையால், என் வார்த்தைகளுக்குச் செவிகொடுத்து, அவற்றை உங்கள் இருதயத்தில் பொக்கிஷமாக்கிக் கொள்ளுங்கள். மேலும், இந்தக் கட்டளைகளினால் உங்களை சிருஷ்டிகரிடம் ஒப்புரவாக்குகிறேன் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். நீங்கள் அவற்றைக் கடைப்பிடித்தால், நீங்கள் எல்லா தேவதூதர்களுடனும் மகிழ்ச்சியடைவீர்கள், மேலும் எல்லா தீய ஆவிகளையும் துயரத்திற்குள்ளாக்குவீர்கள். ஆகவே, இந்தக் கட்டளைகளில் நடவுங்கள், தேவன் உங்களுடன் இருப்பார், மேலும் அவருடைய தேவதூதர்கள் உங்கள்மேல் இறங்குவார்கள், உங்கள் ஆன்மா புனிதர்களின் நறுமணத்தால் நிரப்பப்படும், உங்கள் முகம் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களின் ஒளியால் பிரகாசிக்கும்; எல்லாப் புனிதர்களையும் போல நீங்களும் கடவுளுக்கு ஒரு திருத்தலமாக மாறுவீர்கள், இறுதியில் நீங்கள் இறைவனை மகிழ்ச்சியுடனும் ஆனந்தத்துடனும் சந்திப்பீர்கள், மேலும் அவர் கூறும் குரலைக் கேட்பீர்கள்: 'நல்லது, நல்ல விசுவாசமுள்ள ஊழியக்காரனே; சில காரியங்களில் நீ விசுவாசமாயிருந்தாய், பல காரியங்களில் உன்னை வைப்பேன்; உன் ஆண்டவருடைய மகிழ்ச்சிக்குள் பிரவேசி' (மத்தேயு 25:21).

2. இந்த அறிவுரைகளில் எதிலிருந்தும் விலகாதிருங்கள், நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து உங்களுக்கு சமாதானத்தைக் கொடுப்பார், மேலும் நீங்கள் தொடங்கிய கிரியையை சமாதானத்தில் நிறைவேற்றுவார். நம்முடைய பரிபூரணமான பிதாக்களும், அவர்களைப் பின்பற்றியவர்களும் இந்த அறிவுரைகளை நிறைவேற்றுவதன் மூலம் பரிபூரணமடைந்தார்கள்.

3. சொல்லப்பட்டவற்றுடன் வேறு ஏதேனும் நற்செயல்களைச் சேர்க்க விரும்பினால், அவ்வாறு செய்யுங்கள், மேலும் நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவுக்கு இடைவிடாத நன்றி செலுத்துங்கள்.

4. ஒவ்வொரு இரவும், உங்கள் கண்ணீர் உங்கள் படுக்கையை நனைக்கட்டும், உங்கள் தலையணையை ஈரப்படுத்தட்டும், கர்த்தராகிய கிறிஸ்துவின் முன்பாக உங்களைத் தாழ்த்திக்கொள்ளுங்கள். அவர் உங்கள் பாவங்களை அழித்து, உங்களைப் புதிதாகப் புதுப்பிப்பதற்காகவும், நற்செயல்களைச் செய்வதற்கு உங்களுக்கு உதவி செய்வதற்காகவும், மேலும் தம்முடைய நித்திய ராஜ்யத்தை உங்களுக்குச் சுதந்தரமாக அருள்வதற்காகவும் இது உதவும். அவருக்கு எல்லாப் புகழும், மரியாதையும், மகிமையும், ஆராதனையும், நன்மையெல்லாம் நிறைந்த பிதாவோடும் பரிசுத்த ஆவியோடும் கூடி, இப்போதும், எப்போதும், என்றென்றும் உண்டாகட்டும். ஆமென்.

4. புனித அந்தோனியார் அருளுரைகளும் அவரது வாழ்க்கைக் குறிப்புகளும்

உலகைத் துறத்தல் பற்றி

1. துறவற வாழ்க்கையை வெற்றிகரமாக மேற்கொள்ள விரும்பும் எவரும், இவ்வுலகத்துடன் முற்றிலும் உறவைத் துண்டித்து, அதன் எல்லா நன்மைகளையும் கைவிட்டு, செயலில் இருந்து விலகி, அதன் உடைமைகள் மீதான எல்லாப் பற்றையும் அறுத்துக் கொள்ள வேண்டும். உலகைத் துறந்து, தன்னிடம் இருந்த அனைத்தையும் ஏழைகளுக்குக் கொடுத்துவிட்டு, தேவைப்பட்டால் பயன்படுத்திக்கொள்ள ஒரு சிறிய அளவைத் தனக்காக வைத்துக்கொண்டிருந்த ஒரு சகோதரனுக்கு, புனித அந்தோனியார் இந்த உண்மையை மிகச் சிறப்பாக உணர்த்தினார். அந்த முனிவர் அவரைப் பார்த்து, அவரது உள்ளத்தில் இருந்ததை அறிந்து அவரிடம் கூறினார்: 'நீ ஒரு துறவியாக விரும்பினால், இன்னொரு கிராமத்திற்குச் சென்று, சிறிது இறைச்சி வாங்கி, அதை மெல்லிய துண்டுகளாக வெட்டி, உங்கள் மேலங்கியைக் கழற்றி, அதை உங்கள் தோள்களிலும் கைகளிலும் சுற்றிக்கொண்டு – அப்படியே இங்கு திரும்பி வா.' அந்த சகோதரர் முனிவர் கூறியபடியே செய்தார், உடனடியாக நாய்கள், பறவைகள் மற்றும் தேனீக்கள் அவரைச் சூழ்ந்துகொண்டு அவரது உடல் முழுவதும் காயங்களை ஏற்படுத்தின. அவர் முனிவரிடம் திரும்பி வந்தபோது, முனிவர் அவரிடம் கூறப்பட்டபடியே செய்தீர்களா என்று கேட்டார்; அந்த சகோதரர், புலம்பியபடியே, தனது காயங்களைக் காட்டினார். அப்போது புனித அந்தோனியார் அவரிடம் கூறினார்: 'உலகை விட்டு விலகும்போது, ஒருவர் தனது உடைமைகளில் மிகச் சிறிய பகுதியைக் கூட தக்க வைத்துக் கொண்டால், அவருக்கு இதுதான் நேரிடும்: பேய்கள் அவரைக் காயங்களால் மூடி, துண்டுகளாகக் கிழித்து, அவர் சண்டையின் நடுவில் வீழ்வார்' (Dost. skaz. 20; Patr. Graec. vol. 40, p. 1099).

2. கசியானால் (Coll. 24, ch. 11. 10) பாதுகாக்கப்பட்ட பின்வரும் விவரமும் இதே விஷயத்தைப் பற்றியது. உலகிலிருந்து விலக வேண்டிய அவசியமில்லை என்று நம்பி ஒரு சகோதரர் புனித அந்தோனியிடம் வந்தார், மேலும், 'ஆன்மீகப் பரிபூரணம் அடையத் தேவையான அனைத்தையும் செய்து, ஒரு நகரம் அல்லது கிராமத்தில் உழைப்பவனுக்கு அதிக மதிப்பு அளிக்கப்படுகிறது' என்று சொல்லத் தொடங்கினார். புனித அந்தோனி அவரிடம், 'ஆனால் நீங்கள் எங்கே, எப்படி வாழ்கிறீர்கள்?' என்று கேட்டார். அதற்கு அந்த மனிதர், 'நான் என் பெற்றோர் வீட்டில் வசிக்கிறேன், அவர்களே எனக்குத் தேவையான அனைத்தையும் வழங்குகிறார்கள்' என்று பதிலளித்தார். இது எனக்கு எல்லா கவலைகளையும் துயரங்களையும் நீக்குகிறது, மேலும் என் மனம் வேறு எதிலும் சிதறாமல், நான் தொடர்ந்து படிப்பதிலும் பிரார்த்தனையிலும் மட்டுமே ஈடுபட்டுள்ளேன்." புனித அந்தோனியார் மீண்டும் அவரிடம் கேட்டார்: "சொல்லுங்கள், என் மகனே, அவர்கள் துக்கப்படும்போது நீங்களும் அவர்களுடன் துக்கப்படுகிறீர்களா, அவர்கள் மகிழ்ச்சியடையும்போது நீங்களும் அவர்களுடன் மகிழ்ச்சியடைகிறீர்களா?" அவர் இரண்டும் அனுபவிப்பதாக ஒப்புக்கொண்டார். அப்போது அந்த முனிவர் அவரிடம் கூறினார்: 'அறிந்துகொள், வரும் காலத்தில், இந்த வாழ்வில் நீ யாருடன் மகிழ்ச்சியையும் துக்கத்தையும் பகிர்ந்துகொள்கிறாயோ, அவர்களுடைய தலைவிதியையே நீயும் பகிர்ந்துகொள்வாய்.' மேலும், நீங்கள் தேர்ந்தெடுத்த வாழ்க்கை முறை உங்களுக்குத் தீங்கு விளைவிப்பதற்குக் காரணம், வாழ்க்கையின் ஏற்ற இறக்கங்கள் காரணமாக உங்கள் மனம் இடைவிடாத உலகியல் சார்ந்த எண்ணங்களில் மூழ்குவது மட்டுமல்ல, அப்போஸ்தலரின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி உங்கள் சொந்தக் கைகளின் உழைப்பால் உங்கள் வாழ்வாதாரத்தை ஈட்டியிருந்தால் நீங்கள் அறுவடை செய்திருக்கக்கூடிய பலனை அது உங்களிடமிருந்து பறிப்பதும் கூட. கிறிஸ்தவ நற்செய்தியைப் பிரசங்கிப்பதில் ஈடுபட்டிருந்தபோதும், தன் சொந்தக் கைகளின் உழைப்பின் மூலம் தனக்கும் தன்னுடன் இருந்தவர்களுக்கும் தேவையானவற்றைப் பெற்றுக்கொண்ட பவுல் – எபேசியருக்குக் கூறியது போல: 'என் சொந்தத் தேவைகளுக்கும் என்னுடன் இருந்தவர்களுடைய தேவைகளுக்கும் இந்தக் கைகளே ஈட்டியது என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள்' (அப்போஸ்தலர் 20:34). அவர் இதை நமது கட்டி எழுப்பலுக்காகவும், நமக்கு ஒரு முன்மாதிரியாகவும் செய்தார், தெசலோனிக்கேயருக்கு எழுதியது போல: 'நாங்கள் உங்களிடத்தில் ஒழுங்கற்ற முறையில் நடக்கவில்லை, யாருடைய உணவையும் வீணாகச் சாப்பிடவில்லை, ஆனால் உங்களில் யாருக்கும் பாரமாக இராதபடிக்கு இரவும் பகலும் உழைத்துப் பாடுபட்டோம்—அப்படிச் செய்ய எங்களுக்கு உரிமை இல்லை என்பதல்ல, நாங்கள் உங்களுக்கு ஒரு மாதிரியாக இருப்பதற்காக, நீங்கள் எங்கள் மாதிரியைப் பின்பற்றும்படிக்குமே' (2 தெச. 3:8–9). அதனால்தான், எங்கள் உறவினர்களின் ஆதரவைச் சார்ந்திருக்கும் வாய்ப்பு எங்களுக்கு இருந்தபோதிலும், அவர்கள் எங்களுக்கு வழங்குவதை விட, எங்கள் உழைப்பின் வியர்வையால் எங்கள் வாழ்வாதாரத்தைச் சம்பாதிக்கவே நாங்கள் விரும்புகிறோம். அது மிகவும் பயனுள்ளதாக இருந்திருக்கும் என நாங்கள் கருதியிருந்தால், அவர்கள் வழங்குவதை மகிழ்ச்சியுடன் தேர்ந்தெடுத்திருப்போம். மேலும், நீங்கள் நல்ல ஆரோக்கியத்துடன் இருக்கும்போது, மற்றவர்களின் செலவில் வாழ்ந்தால், நீங்கள் ஏழைகளின் மற்றும் பலவீனர்களின் பிழைப்பு ஆதாரத்தைச் செலவழிக்கிறீர்கள் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்.

கேள்விக்கான பொதுவான பதில்கள்: அப்படியானால், ஒருவர் என்ன செய்ய வேண்டும்?

உலகை விட்டு விலகியவுடன், ஒருவர் முற்றிலும் புதிய வாழ்க்கைச் சூழலில் நுழைகிறார். இது அவர்களுக்கு முற்றிலும் அந்நியமானதாக இல்லாவிட்டாலும், அது தவிர்க்க முடியாமல் பல அம்சங்களை முன்வைக்கிறது, அவை இயல்பாகவே , 'ஒருவர் என்ன செய்ய வேண்டும், எப்படி வாழ வேண்டும்?' என்ற கேள்வியை எழுப்புகின்றன. புனித அந்தோனியாருக்கு இந்தக் கேள்வி ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட சந்தர்ப்பங்களில் கேட்கப்பட்டது, இதோ அவருடைய பதில்கள்:

1. அப்பா பம்வோ இதுபற்றி அவரிடம் கேட்டார், அதற்கு அவர் பதிலளித்தார்: 'உங்கள் சொந்த நீதியின் மீது நம்பிக்கை கொள்ளாதீர்கள்; உங்கள் கடந்த காலப் பாவங்களை உண்மையாக மனந்திரும்புங்கள்; மேலும் உங்கள் நாக்கையும், உங்கள் இதயத்தையும், உங்கள் வயிற்றையும் கட்டுப்பாட்டில் வையுங்கள்' (Patr. Graec. vol. 40, p. 1093. Dostoyevsky, note 6).

2. இதே விஷயத்தைப் பற்றி அப்பா பைமனுக்கு அவர் சொன்னது இதுதான்: 'ஒரு மனிதன் செய்யக்கூடிய அனைத்து செயல்களிலும் மிகச் சிறந்தது, கடவுளுக்கும் தன் மூத்தர்களுக்கும் முன்பாகத் தன் பாவங்களை அறிக்கை செய்து, தன்னைத்தானே கண்டித்து, தன் இறுதி மூச்சு வரை ஒவ்வொரு சோதனையையும் எதிர்கொள்ளத் தயாராக இருப்பதாகும்' (Patr. ib. 1084: Dostoevsky, vol. 4).

3. மற்றொருவர் அவரிடம் கேட்டார்: 'கடவுளை மகிழ்விக்க நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?' புனித அந்தோனியார் பதிலளித்தார்: 'நீங்கள் எங்கு சென்றாலும், எப்போதும் கடவுளை உங்கள் கண்முன்னே வைத்திருங்கள்; நீங்கள் என்ன செய்தாலும், அது வேதவாக்கியத்தில் அடிப்படையைக் கொண்டிருக்கட்டும்; நீங்கள் எங்கு வாழ்ந்தாலும், அந்த இடத்தை மிக விரைவில் விட்டுச் செல்லாதீர்கள். இந்த மூன்று கட்டளைகளையும் கடைப்பிடியுங்கள், நீங்கள் இரட்சிக்கப்படுவீர்கள் (டோஸ். ஸ்க்., 3; பேட். இப். 1083).

4. மற்றொரு சீடருக்கு அவர் அறிவுரை கூறினார்: 'உன் வயிற்றின் விருப்பத்திற்கும், இந்த உலகின் தேவைகளுக்கும், தீய இச்சைகளுக்கும், மனித மரியாதைக்கும் வெறுப்பு கொள்ளுங்கள்; இந்த உலகில் நீங்கள் இல்லாதது போல வாழுங்கள், அப்போது உங்களுக்கு அமைதி கிடைக்கும்' (Patr. Lat. vol. 73, p. 1049).

5. புனித அதாநசியார் எழுதுவது போல, அப்பா அந்தோனி தன்னிடம் வந்த சகோதரர்களிடம் சொன்னது இதுவே: 'எப்போதும் பயத்தை உங்கள் கண்களுக்கு முன்பாக வைத்திருங்கள்; கொன்று வாழ்வளிப்பவரை நினைவுகூருங்கள்' (1 சாமு. 2:6). உலகத்தையும் அதில் உள்ள அனைத்தையும் வெறுத்திடுங்கள்; ஒவ்வொரு மாம்ச இன்பத்தையும் வெறுத்திடுங்கள்; கடவுளுக்காக நீங்கள் வாழும்படி இந்த வாழ்க்கையைத் துறந்துவிடுங்கள்; நீங்கள் கடவுளுக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதியை நினைவில் கொள்ளுங்கள்: ஏனெனில், நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் அவர் இதை உங்களிடம் கேட்பார். பசியுடன், தாகத்துடன் இருங்கள்; நிர்வாணமாகச் செல்லுங்கள்; விழித்திருங்கள்; அழுகுங்கள், புலம்புங்கள், உங்கள் இருதயத்தில் பெருமூச்சு விடுங்கள்; நீங்கள் தேவனுக்குப் பாத்திரராயிருக்கிறீர்களோ இல்லையோ என்று உங்களை நீங்கள் சோதித்துப் பாருங்கள்; உங்கள் ஆத்துமாக்களை இரட்சிக்கிறபடியை மாம்சத்தை இகழ்த்துப் போடுங்கள் (டோஸ்ட். ஸ்க். 33 மற்றும் இன் தி லைஃப்).

6. ஒரு துறவி என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது பற்றி புனித கசியன் இதேபோன்ற விரிவான விளக்கத்தை அளிக்கிறார். 'பண்டைய காலத்திலிருந்தே,' என்று அவர் கூறுகிறார், 'ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவரிடமிருந்து ஒரு அற்புதமான அறிவுறுத்தல் இருந்து வருகிறது உயர்ந்த பரிபூரணத்தை அடையப் போராடும் ஒரு துறவி, வெற்றிகரமான பிதாக்களில் ஒருவரைப் பின்பற்றுவதோடு மட்டும் தன்னை மட்டுப்படுத்திக் கொள்ளக்கூடாது என்று அந்தோனி நீண்ட காலமாகப் பரப்பி வருகிறார், ஏனெனில் எந்த ஒருவரிடமும் எல்லா வகையான நற்பண்புகளும் பரிபூரணமாகக் காணப்படாது. ஆனால் ஒருவர் அறிவால், மற்றொருவர் சரியான தீர்ப்பால், மூன்றாமவர் அசைக்க முடியாத பொறுமையால் வேறுபடுகிறார்; மற்றொருவர் பணிவால், மற்றொருவர் சுயக்கட்டுப்பாட்டால், மற்றொருவர் அருள் நிறைந்த இதயத்தின் எளிமையால் வேறுபடுகிறார்; ஒருவர் தாராளத்தில் மற்றவர்களை மிஞ்சுகிறார், மற்றொருவர் கருணையில், ஒருவர் விழிப்புணர்வில், மற்றொருவர் மௌனம் அல்லது விடாமுயற்சியில் மிஞ்சுகிறார். எனவே, ஆன்மீக தேன்கூடுகளைக் கட்ட விரும்பும் ஒரு துறவி, ஒரு புத்திசாலி தேனீயைப் போல, ஒவ்வொரு நற்பண்பையும் அதில் மிகவும் திறமையானவரிடமிருந்து எடுத்து, அதை அவரது இதயப் பாத்திரத்தில் சேமித்துக்கொள்ள வேண்டும்; மற்றவர்களுக்கு என்ன குறைபாடுகள் உள்ளன என்பதைப் பொருட்படுத்தாமல், அந்த நற்பண்பைக் கவனித்து, அது எதுவாக இருந்தாலும் அதைத் தனக்குரியதாக்க முயல வேண்டும் (Inst. c. V. 1. 4).

ஒருவரை நற்பண்புகளின் செயற்கரிய சாதனைகளைச் செய்யத் தூண்டி, அவற்றில் நிலைத்திருக்கச் செய்யும் சக்தி

மேற்கூறப்பட்ட அனைத்தையும் பட்டியலிட்டால், அது வீரச் செயல்களுக்கான ஒரு பரந்த களமாக அமையும். ஒரு கேள்வி எழுகிறது: எந்த சக்தி ஒரு உழைப்பாளரை அந்தச் செயல்களுக்குத் தூண்டி, அவனது உழைப்பில் அவனைத் தக்கவைக்கிறது? இந்த சக்தி, மோட்சத்திற்கான பேரார்வம், கடவுளின் நாம மகிமைக்காக எதற்கும் தயாராக இருக்கும் தன்மை. இந்த பேரார்வம் இருக்கும் இடத்தில், துறவியின் அனைத்து வீரச் செயல்களும் முழு வீச்சில் இருக்கும். அது இல்லாமல், எல்லாம் ஸ்தம்பித்துவிடுகின்றன.

1. ஏன், இந்த ஆர்வம் இல்லாத ஒரு சகோதரர் ஒருமுறை புனித அந்தோனியிடம் வந்து தமக்காகப் பிரார்த்தனை செய்யுமாறு கேட்டபோது, அந்த மாபெரும் முனிவர், 'நீங்கள் உங்களைக் கவனித்துக் கொள்ளாவிட்டால், கடவுளோ நானோ உங்களுக்கு இரக்கம் காட்ட மாட்டோம்' என்று பதிலளித்தார் (புனித அந்தோனியின் வாழ்க்கை, அத்தியாயம் 16)?

2. இதே காரணத்திற்காக, கடவுளிடம் நிலையான கவனத்துடனும் விழிப்புடனும் இருக்க வேண்டும் என்று அவர் அறிவுறுத்தினார். மேலும், தன் வாழ்நாள் முழுவதும் இறைவனுக்காகத் தடையின்றி உழைத்து, தன் இறுதி மூச்சு வரை சோதனையாளனின் தந்திரங்களுக்கு எதிராகக் காவல் காப்பவரை ஒரு பெரிய நற்பண்பாளராகப் பாராட்டினார் (Patr. Graec. vol. 40, p. 1083).

3. ஆகையால், அவர் மக்களை எதிலும் சோர்வடையாமல், எல்லா நேரங்களிலும் அதே ஆர்வமுள்ள உணர்வைப் பொறுமையுடன் பேணுமாறு வலியுறுத்தினார், இவ்வாறு கூறுகிறார்: சில நாட்கள் உழைத்து, பின்னர் சோர்ந்து, மீண்டும் உழைத்து, மீண்டும் சோர்ந்துவிடும் ஒரு துறவி—அத்தகைய துறவி ஒன்றுமே செய்யாதவனைப் போன்றவன், மேலும் ஊக்கத்திலும் பொறுமையிலும் நிலைத்தன்மை இல்லாததால், அவன் துறவற வாழ்க்கையின் முழுமை நிலையை ஒருபோதும் அடைய மாட்டான் (Patr. Lat. vol. 73, p. 1049).

4. அவர், எளிமையை நாடுவோரை, தங்கள் அழைப்பையும் நோக்கங்களையும் புரிந்துகொள்ளத் தவறியவர்கள் என்று விவரித்தார், மேலும் துறவறப் பணியில் பேரார்வம் இல்லாததே அனைத்துத் துறவிகளின் தோல்விகளுக்கும் காரணம் என்று கூறினார். ஏனெனில், அவர் கூறினார், நமது அழைப்பை நாம் அறியாததாலும், நாம் மேற்கொள்ளும் பணிக்கு என்ன தேவை என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளாததாலும் நாம் வெற்றி பெறுவதில்லை, மாறாக நாம் முயற்சி இல்லாமல் நற்பண்பை அடைய விரும்புகிறோம். அதனால்தான், நமது இடத்தில் சோதனையை எதிர்கொண்டவுடன், சாத்தான் இல்லாத ஏதேனும் ஓர் இடம் இருக்கலாம் என்று நினைத்து, நாம் ஒரு இடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்குச் செல்கிறோம். ஆனால், போர் இருக்கிறது என்பதை உணர்ந்த எவரும் தன்னைத் தளரவிடுவதில்லை, மாறாக, கடவுளின் உதவியுடன் தொடர்ந்து போரிடுகிறார் (Patr. Gr. vol. 40, p. 1093).

5. ஒன்றை விரும்பாத, மற்றொன்றைச் செய்ய இயலாதவர்களுக்கு இந்த விஷயத்தில் புனித அந்தோனியார் கூறிய வார்த்தைகள் குறிப்பிடத்தக்கவை. ஒருமுறை, சில சகோதரர்கள் புனித அந்தோனியாரிடம் வந்து, 'எப்படி இரட்சிக்கப்படுவதென்று எங்களுக்கு அறிவுறுத்துங்கள்' என்று அவரிடம் கூறினர். அந்த முதியவர் அவர்களுக்குப் பதிலளித்தார்: 'நீங்கள் வேதவசனங்களைக் கேட்டிருக்கிறீர்களா?' அதுவே உங்களுக்குப் போதுமானது.' ஆனால் அவர்கள், 'பிதாவே, உம்மிடமிருந்தும் நாங்கள் ஏதாவது கேட்க விரும்புகிறோம்' என்றார்கள். அப்போது அந்த முனிவர் அவர்களிடம், 'நற்செய்தியில் எழுதப்பட்டுள்ளது: "யாராவது உன் வலது கன்னத்தில் அறைந்தால், மறுகன்னத்தையும் அவனுக்குத் திருப்பிக் காட்டு" (மத். 5:39)" என்றார். அவர்கள் அவரிடம், "எங்களால் அதைச் செய்ய முடியாது" என்றார்கள். மூப்பர் கூறினார்: 'உங்களால் மறு கன்னத்தைக் காட்ட முடியாவிட்டால், குறைந்தபட்சம் ஒரு கன்னத்தில் வரும் அடிகளைப் பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள்.' 'அதையும் எங்களால் செய்ய முடியாது,' என்று அவர்கள் பதிலளித்தனர். 'அதைக்கூட உங்களால் செய்ய முடியாவிட்டால்,' என்றார் மூப்பர், 'குறைந்தபட்சம் ஒரு அடியை மற்றொரு அடியால் திருப்பித் தராதீர்கள்.' சகோதரர்கள் கூறினர்: 'அதையும் எங்களால் செய்ய முடியாது.' அப்போது புனித அந்தோனியார் தனது சீடனிடம் கூறினார்: 'அவர்களுக்குச் சிறிது உணவு தயார் செய்: அவர்கள் நோயுற்றிருக்கிறார்கள்.' உங்களால் ஒன்றைச் செய்ய முடியாவிட்டால், மற்றொன்றைச் செய்ய மனமில்லையென்றால், நான் உங்களைக் கொண்டு என்ன செய்வேன்? உங்களுள் ஆர்வத்தின் ஆவியுணர்வு—அந்த ஒழுக்க ஆற்றல்—விழித்தெழ நீங்கள் ஜெபிக்க வேண்டும் (நீங்களே ஜெபிக்க வேண்டும், அல்லது மற்றவர்களை உங்களுக்காக ஜெபிக்கச் செய்ய வேண்டும்) (Dost. sk. 19).

ஊக்கத்தின் வழிகாட்டிகள்

ஆனால், ஆர்வம் சில சமயங்களில் குருடாக இருக்கும், மேலும் ஒருவர் தொடங்கிய வாழ்க்கையின் நோக்கங்களுக்கு முரணான திசைகளில் அது செல்லக்கூடும். அதனால்தான் அது தலைவர்களால் வழிநடத்தப்பட வேண்டும். அப்படியானால், இந்தத் தலைவர்கள் யார்? புனித அந்தோனியார் இருவரைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்: ஒருவரின் சொந்த தீர்ப்பு மற்றும் அனுபவம் வாய்ந்தவர்களின் அறிவுரை.

அ) எனது சொந்த பகுத்தறிவு.

1. ஒருமுறை, அனைத்துப் புண்ணியங்களிலும் மிகச் சிறந்ததும், ஒரு துறவியை எதிரியின் அனைத்து வலையிலிருந்து பாதுகாக்கக்கூடியதும் எந்தப் புண்ணியம் என்பதைப் பற்றி விவாதிக்க, புனித அந்தோனியாரிடம் தந்தையர்கள் கூடினர். அவர்களில் ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குத் தோன்றியபடியே பேசினர். சிலர் நோன்பையும் விழிப்பையும் பாராட்டினர், ஏனெனில் அவை ஒருவரின் எண்ணங்களுக்கு ஒழுங்கைக் கொண்டுவந்து, மனதைத் தூய்மைப்படுத்தி, ஒரு நபர் கடவுளிடம் நெருங்குவதை எளிதாக்குகின்றன; மற்றவர்கள் வறுமையையும் உலகியல் பொருட்களின் மீதான அவமதிப்பையும் ஆதரித்தனர், ஏனெனில் இதன் மூலம் மனம் அமைதியாகவும், தூய்மையாகவும், உலகியல் கவலைகளிலிருந்து விடுபடவும் செய்கிறது, இதனால் கடவுளிடம் நெருங்குவது எளிதாகிறது; சிலர் மற்ற எல்லா நற்பண்புகளுக்கும் மேலாக தர்மத்திற்கு முன்னுரிமை அளிக்க விரும்பினர், ஏனெனில் ஆண்டவர் இரக்கமுள்ளவர்களிடம், 'வாருங்கள், என் பிதாவால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களே! உலகத் தோற்றமுதல் உங்களுக்குத் தயாரிக்கப்பட்ட இராச்சியத்தை உங்கள் உரிமைச் சொத்தாக எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்' (மத்தேயு 25:34) என்று கூறுவார், மற்றவர்களோ வேறுபட்ட கருத்தைக் கொண்டிருந்தனர். மேலும் புனித அந்தோனியார் கூறினார்: நீங்கள் குறிப்பிட்ட அனைத்து நற்பண்புகளும், கடவுளைத் தேடும் மற்றும் அவரிடம் நெருங்க வேண்டும் என்ற தீவிர ஆர்வத்துடன் தகனமடைபவர்களுக்கு மிகவும் மீட்பளிப்பனவும் முற்றிலும் அவசியமானவையும் ஆகும். ஆயினும், பலர் மிகுந்த உடற்பயிற்சி, இரவுக் காவல்கள் மற்றும் பாலைவனத்தில் தனித்திருத்தல் ஆகியவற்றின் மூலம் தங்கள் உடல்களை வருத்தியதை நாம் கண்டிருக்கிறோம்; அவர்கள் உழைப்பில் தீவிரமாக ஈடுபட்டனர், வறுமையை நேசித்தனர், மற்றும் உலக இன்பங்களைப் புறக்கணித்தனர், ஒரு நாள் தேவைக்கும் கூட தங்களுக்குத் தேவையானதை வைத்துக் கொள்ளாமல் இருந்தனர். ஆனால் தங்களிடம் இருந்த அனைத்தையும் ஏழைகளுக்குக் கொடுத்துவிட்டனர்; ஆனாலும், இவை அனைத்திற்குப் பிறகும், அவர்கள் வழிதவறி வீழ்ந்தனர், மேலும், அந்த நற்பண்புகளின் பலனை இழந்து, கண்டனத்திற்குரியவர்களாக ஆகிவிட்டனர். இதற்குக் காரணம், அவர்களிடம் பகுத்தறிவு மற்றும் விவேகம் என்ற நற்பண்பு இல்லாததும், அதன் வழிகாட்டுதலைப் பயன்படுத்த அவர்களால் முடியாததுமே ஆகும். ஏனெனில், ஒருவரைச் சந்திப்புச் சாலையில் சிதறிச் செல்லாமல், நேரான பாதையில் நடக்கக் கற்பித்து வழிகாட்டும் பண்பு இதுவேயாகும். நாம் அரச நெறியில் நடந்தால், நமது இகழ்வோர் நம்மை ஒருபோதும் வழிதவறச் செய்ய மாட்டார்கள் – அதீத விரதத்தை நோக்கிய வலப்புறத்திற்கோ, சோம்பல், கவனக்குறைவு மற்றும் வேலையில்லாத்தனத்தை நோக்கிய இடப்புறத்திற்கோ செல்ல மாட்டோம். விவேகம் என்பது ஆன்மாவின் கண்ணும் அதன் விளக்கும் ஆகும், அதுபோலவே கண் உடலின் விளக்கு: ஆகவே, இந்தக் கண் தெளிவாக இருந்தால், முழு உடலும் (நமது செயல்களின் உடலும்) தெளிவாக இருக்கும்; ஆனால் இந்தக் கண் இருண்டதாக இருந்தால், முழு உடலும் இருண்டதாக இருக்கும், என்று ஆண்டவர் புனித நற்செய்தியில் (மத். 6:22–23) கூறினார். விவேகத்தின் மூலம், ஒரு நபர் தனது விருப்பங்கள், வார்த்தைகள் மற்றும் செயல்களை ஆராய்ந்து, தன்னைக் கடவுளிடமிருந்து விலக்கும் அனைத்திலிருந்தும் விலகி நிற்கிறார். விவேகத்தின் மூலம், அவர்கள் தனக்கு எதிராக அமைக்கப்படும் எதிரியின் எல்லா தந்திரங்களையும் முறியடித்து அழிக்கிறார்கள், மேலும் நன்மையும் தீமையும் இடையே விசுவாசமாக வேறுபடுத்துகிறார்கள். (Patr. Gr. vol. 40, p. 1096; Dostoevsky, vol. 8).

2. பின்வரும் கூற்றும் இதே விஷயத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது: ஒரு கொல்லன், ஒரு இரும்புத் துண்டை எடுத்து, அதிலிருந்து ஒரு கோடாரி, ஒரு வாள் அல்லது ஒரு சுத்தியல் செய்யலாமா என்று முன்கூட்டியே கருதுகிறான். அப்படியே நாமும் எந்தப் புண்ணியத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்பதை முன்கூட்டியே கருத வேண்டும், வீணாக உழைக்காமல் இருப்பதற்காக (டோஸ்ட். ஸ்க். 35). நிச்சயமாக, ஒருவரின் சொந்த தீர்ப்பால் வழிநடத்தப்படுவது சிறந்ததாக இருக்கும், ஒருவரின் தீர்ப்பு எல்லா நேரங்களிலும் எல்லாவற்றிற்கும் அனைவருக்கும் போதுமானதாக இருந்தால். ஆனால் அது அப்படி இல்லை என்பதால், மிகவும் நம்பகமான மற்றும் பாதுகாப்பான வழிகாட்டி ஒன்று உள்ளது:

b) அனுபவம் உள்ளவர்களின் அறிவுரை.

3. இந்தக் கருத்தில், புனித அந்தோனியார் கூறுகிறார்: 'பெரும் உழைப்பிற்குப் பிறகு, தங்கள் சொந்த முயற்சிகளை நம்பி, "உங்கள் பிதாவைக் கேளுங்கள், அவர் உங்களுக்குச் சொல்வார்" (உபாகமம் 32:7) என்று சொன்னவரின் கட்டளையைப் புறக்கணித்ததால், பைத்தியம் பிடித்து வீழ்ந்த துறவிகளை எனக்குத் தெரியும்' (The Virtues, ch. 37).

4. மேலும்: திருவசனம் கூறுகிறது: 'வழிகாட்டுதல் இல்லாதவர்கள் இலைகள் போல உதிர்கிறார்கள்' (நீதிமொழிகள் 11:14), மேலும் ஆலோசனை இல்லாமல் எதையும் செய்யக்கூடாது என்று கட்டளையிடுகிறது, எவ்வளவு என்றால், ஒரு மனிதனின் இதயத்திற்கு மகிழ்ச்சியூட்டும் ஆன்மீக பானத்தை கூட ஆலோசனை இல்லாமல் அருந்த அனுமதிக்கவில்லை, அது 'ஆலோசனை இல்லாமல் எதையும் செய்யாதே' என்று கூறும் போது (சிராக்கு 32:21), மற்றும்: 'ஆலோசனையுடன் திராட்சைப் பழத்தை அருந்துங்கள்'. – ஆலோசனையின்றி தன் காரியங்களைச் செய்யும் மனிதன், பாதுகாப்பு இல்லாத நகரத்தைப் போன்றவன்; அதில் விரும்பிய எவரும் நுழைந்து அதன் செல்வங்களைக் கொள்ளையிடலாம் (Patr. Gr. vol. 40, p. 1098).

5. புனித அந்தோனியார் மற்றவர்களிடம் ஆலோசனை கேட்பதை ஒரு மீட்பளிக்கும் செயலாகக் கருதினார். அதனால், அனைவருக்கும் ஆசிரியரானவர் கூட, ஏற்கனவே வெற்றியை அடைந்திருந்த தனது சீடரிடம், 'நான் செல்ல வேண்டுமா?' என்று கேட்டு, அவரது அறிவுரைப்படியே செயல்பட்டார். ஏனெனில், அப்பா அந்தோனி, பேரரசர் கான்ஸ்டான்டியஸிடமிருந்து கான்ஸ்டான்டிநோப்பிளுக்கு வர ஒரு எழுத்துப்பூர்வ அழைப்பிதழைப் பெற்றபோது, அவர் பால் எளியவரிடம், 'நான் செல்ல வேண்டுமா?' என்று கேட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. அதற்கு அவர், 'நீங்கள் சென்றால், நீங்கள் அந்தோனியாக இருப்பீர்கள்; நீங்கள் செல்லாவிட்டால், நீங்கள் அப்பா அந்தோனியாக இருப்பீர்கள்' என்று பதிலளித்தார் – இதன் மூலம் அத்தகைய பயணத்தை நிராகரித்தார் – அவர் அமைதியாகத் தான் இருந்த இடத்திலேயே இருந்தார் (புனிதர்களின் வாழ்க்கை, 32).

6. அவர் மற்ற அனைவரையும் அவ்வாறே செய்ய அறிவுறுத்தினார், 'ஒரு துறவி, முடிந்தவரை, தனது அறையில் எடுக்கும் ஒவ்வொரு அடியையும், குடிக்கும் ஒவ்வொரு துளி நீரையும் பற்றி மூத்தவர்களைக் கலந்தாலோசிக்க வேண்டும்' என்று கூறினார். கடவுளைத் திருப்திப்படுத்த முடியும் என்று தாங்களாகவே நினைத்து, அதனால் வீழ்ந்துபோன சில துறவிகளைப் பற்றி எனக்குத் தெரியும் (Patr. Gr., vol. 40, p. 1082; The True Tales, 38).

7. இவ்வாறு, புனித அந்தோனியார் ஒருவரின் சொந்த தீர்ப்பைச் சார்ந்திருப்பதை அங்கீகரிக்கவில்லை. வேதத்திலிருந்து ஒரு கேள்வி கேட்கப்பட்டபோது, 'எனக்குத் தெரியாது' என்று பதிலளித்த அப்பா யோசேப்பைப் பற்றி அவர் ஏன் அவ்வாறு உயர்வாகப் பேசினார் என்பதற்கு இதுவே காரணமாக இல்லையா—ஏனெனில் இதில், பணிவைத் தவிர, அவருடைய சொந்த அறிவின் மீதான நம்பிக்கையின்மையும் வெளிப்படுத்தப்பட்டிருந்தது? அது பின்வருமாறு நிகழ்ந்தது: சில முதியவர்கள் புனித அந்தோனியிடம் வந்தனர், அவர்களுடன் அப்பா யோசேப்பும் இருந்தார். அவர்களைச் சோதிக்க விரும்பிய அந்த முதியவர், வேதத்திலிருந்து ஒரு பகுதியைக் காட்டி, இளையவர் தொடங்கி ஒவ்வொருவராக, இந்தப் பகுதியின் பொருள் என்ன என்று கேட்கத் தொடங்கினார். ஒவ்வொருவரும் தங்களால் முடிந்தவரை பேசினர், ஆனால் அந்த முனிவர் ஒவ்வொருவரிடமும், 'இல்லை, நீங்கள் புரிந்துகொள்ளவில்லை' என்று பதிலளித்தார். அவர்கள் அனைவரும் பேசி முடித்த பிறகு, அவர் அப்பா யோசேப்பிடம், 'இந்தப் பகுதியைப் பற்றி நீங்கள் என்ன கூறுகிறீர்கள்?' என்று கேட்டார். 'எனக்குத் தெரியாது,' என்று யோசேப்பு பதிலளித்தார். அப்பா அந்தோனி கூறினார்: 'அப்பா யோசேப்பு, "எனக்குத் தெரியாது" என்று கூறியபோது சரியான பாதையில் இருந்தார்' (ஆர்த்தடாக்ஸ் கூற்றுகள் 17).

8. இருப்பினும், மற்றவர்கள் மீது நிபந்தனையின்றி நம்பிக்கை வைக்கக்கூடாது என்று அவர் அறிவுறுத்தினார். ஒருவர் முதலில் அந்த முனிவரின் மன உறுதி மற்றும் அனுபவத்தை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் – அதன் பிறகே அவரது வார்த்தையை நம்பி, அவரது ஆலோசனையை கேள்விக்கிடமின்றி ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இதை அடையாளம் காணக்கூடிய அறிகுறி, அவரது வார்த்தைகள் கடவுளின் வார்த்தையுடன் ஒத்துப்போவதாக இருப்பதுதான். ஆணையிடப்பட்டதைக் கவனிக்க வேண்டும் என்றார் அவர். நம்முடைய ஆண்டவரின் கட்டளைகளுக்கு இணக்கமான எதைப் பற்றியாவது யாராவது உங்களுக்கு அறிவுறுத்தினால், அதைத் தாழ்மையுடன் ஏற்றுக்கொண்டு அதைக் கடைப்பிடிக்க முயற்சி செய்யுங்கள், அப்பொழுது அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகள் நம்மில் நிறைவேறும்: 'தேவபக்தியினால் ஒருவருக்கொருவர் கீழ்ப்படியுங்கள்' (கலா. 5:13; எபே. 5:21). மறுபுறம், யாராவது தெய்வீக கட்டளைகளுக்கு முரணான ஒன்றை உங்களுக்குக் கற்பித்தால், அப்போது அறிவுறுத்தல் கொடுப்பவரிடம் கூறுங்கள்: 'தேவனுக்குப் பதிலாக உங்களைக் கீழ்ப்படிவது சரியா?' (அப்போஸ்தலர் 4:19). 'நாம் மனிதர்களுக்குக் கீழ்ப்படிவதைக் காட்டிலும் தேவனுக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும்' (அப்போஸ்தலர் 5:29). கர்த்தருடைய வார்த்தைகளையும் நாம் நினைவுகூர்வோம்: 'என் ஆடுகள் என் சத்தத்தைக் கேட்கின்றன, அந்நியனுடைய சத்தத்தை அவை அறியாதபடியினாலே, அந்நியனைப் பின்பற்றாமலும் இருக்கின்றன' (யோவான் 10:5). அதுபோலவே, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பவுல் நமக்கு அறிவுறுத்துகிறார்: 'ஆனால் நாங்கள் அல்லது பரலோகத்திலிருந்து வரும் ஒரு தூதர், நாங்கள் உங்களுக்குப் போதித்ததைவிட வேறுவிதமான நற்செய்தியைப் போதித்தால், அவர் சபிக்கப்பட்டவராகட்டும்' (கலா. 1:8). (Patr. gr. vol. 40, ப. 1083). இத்தகைய கட்டுப்பாட்டிற்கான காரணம், பக்திக்குரிய தோற்றத்தைக் காட்டி மற்றவர்களைத் தங்கள்பால் ஈர்த்து, பின்னர் தங்கள் பொய்க் கருத்துக்களால் அவர்களை நஞ்சூட்டிய அரியன்ஸ்வாதிகளால் ஏற்பட்டிருக்கலாம். அல்லது, தாங்களே அதிக அனுபவத்தைப் பெறாமல், சிலர் மற்றவர்களுக்கு வழிகாட்ட முற்பட்டதாலும் இது ஏற்பட்டிருக்கலாம். அத்தகைய சந்தர்ப்பங்களில், அவர் கூறுவார்: பழங்காலத் தந்தையர்கள் பாலைவனத்திற்குள் சென்றனர், அங்கே, தங்கள் பல உழைப்புகளின் மூலம் தங்கள் சொந்த ஆன்மாக்களைக் குணப்படுத்திக்கொண்டு, மற்றவர்களையும் எப்படி குணப்படுத்துவது என்பதைப் புரிந்துகொண்டனர். அதனால்தான், அங்கிருந்து திரும்பியதும், அவர்கள் மற்றவர்களுக்குக் குணமளிக்கும் மருத்துவர்களானார்கள். ஆனால், நம்மில் யாராவது பாலைவனத்திற்குச் சென்றால், நம்மையே குணப்படுத்திக் கொள்வதற்கு முன்பு, மற்றவர்களைக் கவனித்துக் கொள்ளும் பொறுப்பை எடுத்துக்கொள்கிறோம்; அதன் விளைவாக, நமது முந்தைய பலவீனம் நமக்குத் திரும்ப வருகிறது, மேலும் நமது இறுதித் துன்பங்கள் முதலாவற்றை விடக் கசப்பானவையாகின்றன. இதனால்தான் நமக்கு அந்தச் சொலவடை பொருந்தும்: 'வைத்தியரே, உம்மை நீரே முதலில் குணப்படுத்திக் கொள்ளும்' (லூக்கா 4:23). (Patr. lat. vol. 73, ப. 1053).

பொறாமையின் நெருப்பை எப்படி மேலும் மூட்டுவது?

ஒரு மனிதனில் எதுவும் நிலையாக இருப்பதில்லை; சில விஷயங்கள் வலிமையடைகின்றன, மற்றவை பலவீனமடைகின்றன. ஆர்வமும் அப்படித்தான்: சில சமயங்களில் அது கனன்று எரிகிறது, சில சமயங்களில் அது அணைந்துவிடுகிறது. பின்னர் உள்ள நிலையில், அது முற்றிலும் அணைந்துவிடாமல் மீண்டும் தூண்டப்பட வேண்டும். அப்படியானால், எப்படி, எந்த வழியில்? முதலாவதாக, மரணத்தின் நினைப்பின் மூலம். புனித அந்தோனியார், நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்த நாள் நமது கடைசி நாள் என்பதை அனைவரும் தங்கள் மனதிலும் இதயத்திலும் பதியவைத்துக் கொள்ளும்படி மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தினார்.

1. இரண்டாவதாக, மரணத்திற்குப் பிறகு என்ன நடக்கும் என்பதை மனதில் கொண்டு வருவதன் மூலம். இந்த எண்ணத்தைத் தனது சீடர்களின் ஆன்மாக்களில் பதியவைக்க, அவருக்குத் தனிப்பட்ட முறையில் வெளிப்படுத்தப்பட்டதை அவர்களுக்குக் கூறினார், இதைப் பெரிய அதானாசியஸ் தனது வாழ்க்கை வரலாற்றில் விவரிக்கிறார். ஒருமுறை, இரவு ஒன்பது மணியளவில், உணவு உணவதற்கு முன்பு, செபிக்க எழுந்த , புனித அந்தோனியாரின் மனமானது தியானத்தில் ஆழ்ந்ததை உணர்ந்தார், மேலும், எல்லாவற்றையும் விட வியக்கத்தக்க வகையில், அவர் தன்னை வெளியே இருந்து பார்ப்பது போலக் கண்டார், மேலும், யாரோ ஒருவர் அவரைக் காற்றில் தூக்குவது போலவும், அதே நேரத்தில், அவர் மேலே செல்வதற்கான பாதையைத் தடுக்க முயன்ற சில சோகமான மற்றும் பயங்கரமான உருவங்கள் காற்றில் நின்றுகொண்டிருப்பதையும் அவர் கண்டார். புனித அந்தோனியாரின் வழிகாட்டிகள் அவர்களை எதிர்த்தனர், ஆனால் அந்த உருவங்கள் தங்களுக்கு அந்த உரிமை இருப்பது போலவே வாதிட்டு, புனித அந்தோனியார் எந்த வகையிலாவது தங்கள் அதிகாரத்திற்குக் கீழ் இருந்தாரா என்று கணக்குக் காட்டக் கோரின. அவர்கள் பின்வாங்க வேண்டியிருந்தது, மேலும் அவர்கள் நிலைமையை மதிப்பிடத் தயாரானார்கள். ஆனால் அவர்கள் புனித அந்தோனியரின் பிறப்பு முதல் கணக்கை எடுக்க முயன்றபோது, அவரது வழிகாட்டிகள், 'பிறப்பிலிருந்து இருந்தவை, அவர் துறவறையை மேற்கொண்டபோது இறைவனால் அழிக்கப்பட்டன; அவர் துறவியாக மாறி கடவுளிடம் தனது சபதங்களைச் செய்த காலத்திலிருந்து கணக்கைத் தொடங்குங்கள்' என்று கூறி எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர்; ஆனால் இந்த விஷயத்தில் அவரைப் பழிசுமத்தியவர்களால் அவரிடம் எந்தக் குறையும் காண முடியவில்லை; எனவே அவர்கள் பின்வாங்கினர் – மேலும் அந்தோனியின் துறவற வாழ்க்கைக்கான பாதை தடையற்றதாகவும் சுதந்திரமாகவும் மாறியது. இதற்குப் பிறகு, புனித அந்தோனியர் தனது மன அமைதியை மீண்டும் பெறுவதாக உணரத் தொடங்கினார், மேலும் விரைவில் முன்பு இருந்த அந்த அந்தோனியாக மாறினார். ஆனால் அவர் ஏற்கனவே உணவை மறந்துவிட்டார், மேலும் அந்த நாளின் மீதமுள்ள நேரத்தையும் முழு இரவையும் பெருமூச்சுகளிலும் பிரார்த்தனைகளிலும் கழித்தார், நாம் எத்தனை எதிரிகளுடன் போராட வேண்டும் மற்றும் காற்றில் நடக்கும்போது ஒரு நபர் என்ன கஷ்டங்களைத் தாங்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்று வியந்தார். அப்போது, 'வான்மண்டலத்தின் அதிகாரத்தின் ஆளுகை செய்பவன்' (எபே. 2:2) பற்றிய அப்போஸ்தலனாகிய பவுலின் வார்த்தைகள் அவரது நினைவுக்கு வந்தன. ஏனெனில், எதிரி வானில் அதிகாரம் கொண்டிருக்கிறான், அதன் வழியே செல்லும் அவர்களுடன் போரிட்டு, அவர்களின் பாதையைத் தடுக்க முற்படுகிறான். இதனால்தான் திருத்தூதர் குறிப்பாக அறிவுறுத்தினார்: 'தீய காலத்தில் நிலைத்திருக்கவும், எல்லாவற்றையும் செய்து முடித்து நிற்கவும் தேவனுடைய சர்வாயுதவர்க்கத்தையும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்' (எபே. 6:13) என்றும், எதிரிக்கு வெட்கம்கெட்டபடி, 'நம்மீது நிந்தனையாகச் சொல்ல ஒன்றும் இல்லாதபடிக்கு' (தீத்து 2:8) என்றும் கூறினார்.

2. புனித அதாநசியார் இதை இவ்வாறு விவரிக்கிறார், மேலும் புனித அந்தோனியார் இதைப் பற்றி மற்றவர்களிடம் கூறியதாகப் பின்காலப் பதிவு எதுவும் இல்லை என்றாலும், இதைச் சந்தேகிக்க எந்தக் காரணமும் இல்லை, ஏனெனில் அவர் கண்டது பற்றிய அறிவு அவருக்கு எவ்வளவு அவசியமாக இருந்ததோ, அதைவிட மற்றவர்களுக்கு அவசியமாக இருந்தது. இதே விஷயத்தைப் பற்றிய மற்றொரு தரிசனத்தை அவர் மற்றவர்களிடம் கூறியதாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. புனித அத்தானியஸ் எழுதுகிறார்: புனித அந்தோனியார் ஒருமுறை, மரணத்திற்குப் பிறகு ஆன்மாவின் நிலை மற்றும் அது எங்கு வசிக்கப் போகிறது என்பது பற்றித் தெரிந்துகொள்ள அவரிடம் வந்திருந்த சில சகோதரர்களுடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்தார். அடுத்த நாள் இரவு, மேலிருந்து யாரோ ஒருவர் அவரை அழைத்து, 'எழுந்து வெளியே சென்று பார்' என்றார்; அந்தோனி வெளியே சென்றார் (ஏனெனில் யார் கட்டளையிட்டார்கள் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்) மேலும், தன் பார்வையை உயர்த்திப் பார்க்கும்போது, தலை மேகங்களைத் தொடும் ஒரு பிரம்மாண்டமான, அருவருப்பான மற்றும் பயங்கரமான உருவத்தைக் கண்டார், அதே நேரத்தில் தரையிலிருந்து சில பறவைகள் எழும்பிக் கொண்டிருந்தன; அந்த ராட்சதன் சிலவற்றின் வழியைத் தடுத்தான், மற்றவை அவன் மேலே பறந்து, அவனைக் கடந்து பாதுகாப்பாக மேலே உயர்ந்தன. அவன் பிந்தையவற்றைப் பார்த்துப் பற்களைக் கடித்தான், ஆனால் முந்தையவற்றைக் கண்டு மகிழ்ந்தான். அப்போது கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு குரல், 'அந்தோனியே, நீ கண்டதைப் புரிந்துகொள்!' என்று கூறியது. அப்போது அவரது மனம் ஒளி பெற்றது, மேலும் இது பூமியிலிருந்து ஆன்மாக்கள் செல்லும் பாதை என்றும், அந்த ராட்சதன் நமது பண்டைய எதிரியானவன் என்றும் அவர் புரிந்து கொண்டார்; அவன் கவனக்குறைவானவர்களையும், அவனது தூண்டுதல்களுக்கு இணங்கியவர்களையும் மேலும் செல்ல விடாமல் தடுத்து நிறுத்துகிறான்; ஆனால், ஆர்வமுள்ளவர்களையும், அவனைக் கண்டுகொள்ளாதவர்களையும் அவனால் தடுக்க முடிவதில்லை, அவர்கள் அவனைக் கடந்து செல்கிறார்கள். புனித அந்தோனியார் இந்தத் தரிசனத்தை தனக்கு ஒரு நினைவூட்டலாக எடுத்துக்கொண்டு, விரோதமான அனைத்திற்கும் எதிரான போராட்டத்தில் வெற்றி பெறுவதற்கு இன்னும் அதிக விடாமுயற்சியைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினார். அதே நோக்கத்திற்காக - அதாவது, தூய வாழ்க்கைக்கான அதிக ஆர்வத்தைத் தூண்டுவதற்காக - அவர் இந்தத் தரிசனத்தை மற்றவர்களிடமும் கூறினார். அப்பா க்ரோனியஸ் கூறுகிறார், ஒருமுறை புனித அந்தோனியார் இந்தத் தரிசனத்தைப் பற்றி ஒரு பெரிய கூட்டத்தின் முன் பேசினார். மேலும் அவர், இந்தத் தரிசனத்திற்கு முன்பு, புனித அந்தோனியார் இறந்த பிறகு நீதிமான்களின் மற்றும் பாவிகளின் ஆன்மாக்களுக்கு என்ன நேர்கிறது என்பதைத் தமக்கு வெளிப்படுத்தும்படி ஒரு முழு ஆண்டு காலம் ஜெபித்ததாகவும்; அந்த ராட்சதனின் கைகள் வானம் முழுவதும் விரிந்திருந்ததாகவும், அவருக்குக் கீழே கடல் போன்ற பரந்த ஒரு ஏரி இருந்ததாகவும், அதில் அவனது கையால் தாக்கப்பட்ட பறவைகள் விழுந்ததாகவும் கூறினார். (லாவ்சைக், அத்தியாயம் 24). லத்தீன் தந்தையர் தொகுப்பில் உள்ள இந்தக் குறிப்பு, பறவைகள் அந்த ராட்சதனால் தாக்கப்பட்டு, அவனது கைகளுக்குக் கீழே உள்ள காற்றில் நின்றபோது மட்டுமே ஏரியில் விழுந்தன என்று கூறுகிறது; ஏனெனில், அவனது கைகள் மற்றும் தலையைத் தாண்டி மேலே எழும் அளவுக்குப் போதுமான வலிமை கொண்டவை, அவர்களைப் பார்த்து அவர் பற்களைக் கடித்தார், அவர்கள் வானத்தை நோக்கி உயர்ந்து தேவதூதர்களால் வரவேற்கப்படுவதைப் பார்த்தார் (Patr. Lat. vol. 73, p. 1044).

3. இதைக் கேட்டவர்களின் ஆன்மாக்களை என்ன ஒரு பரபரப்பான பயம் நிறைத்தது! ஆனால் இதோ ஒரு ஆறுதலான தரிசனம், அது ஒரு மகிமையான நிலையில் ' நம்பிக்கை ' மூலம் உற்சாகத்தை வலுப்படுத்த மீண்டும் எழுப்புகிறது. இந்தத் தரிசனம் புனித அந்தோனியாரின் சீடராக இருப்பதை விட, ஒரு நண்பராகவும் துணையாகவும் இருந்த புனித அமோன் பற்றியது. புனித அத்தனாசியார் எழுதுகிறார், புனித அந்தோனியார் ஒரு நாள் மலையில் அமர்ந்திருந்தபோது, வானத்தை நோக்கி, ஒருவர் நெருப்புக் கீற்றாக வானத்திற்குச் செல்வதைக் கண்டார்; அதே நேரத்தில், மேலிருந்து மகிழ்ச்சியடைந்த தேவதையினரின் பெருங்கூட்டமானது அவரைச் சந்திக்கக் கீழே இறங்கி வந்தது. இதைக் கண்டு வியந்த அவர், இதற்கு என்ன அர்த்தம் என்பதை இறைவன் அவருக்குக் கருணை கூர்ந்து வெளிப்படுத்தும்படி வேண்டத் தொடங்கினார். அப்போது, அது நைட்ரியாவைச் சேர்ந்த ஒரு துறவியாகிய ஆம்மோனின் ஆன்மா என்று ஒரு குரல் அவருக்குக் கேட்டது. இந்த ஆம்மோன் முதுமை வரை கடுமையான தவ வாழ்க்கையை வாழ்ந்திருந்தார். அவர் புனித அந்தோனியாரைச் சந்திக்கச் செல்வார், புனித அந்தோனியாரும் அவரைச் சந்திக்கச் செல்வார். நைட்ரியன் மலைகளிலிருந்து புனித அந்தோனியர் மலைக்கு 13 நாட்கள் பயண தூரம் (650 வெர்ஸ்ட்). அவருடன் இருந்த சகோதரர்கள், அவர் ஏன் அவ்வளவு வியப்படைந்தார் என்று கேட்டபோது, அவர் அம்மோனைப் பற்றிப் பார்த்ததாகவும் கேட்டதாகவும் கூறினார். முப்பது நாட்களுக்குப் பிறகு, நைட்ரியாவிலிருந்து சகோதரர்கள் வந்தபோது, அவர்கள் அம்மோனைப் பற்றிக் கேட்டனர், , மூப்பர் அவரது ஆன்மா சொர்க்கத்திற்கு ஏறுவதைக் கண்ட அதே நாளில், அதே நேரத்தில் அவர் உண்மையில் இறந்துவிட்டார் என்பதை அறிந்து கொண்டனர்.

4. புனித அந்தோனியார் அவரே விவரிக்கும் பின்வரும் தரிசனம், சோம்பலைப் போக்கி, உற்சாகத்தைத் தூண்டுவதில் சற்றும் குறையற்றது. 'ஒரு துறவியைச் சூழ்ந்து பாதுகாக்கும் திரை எது என்பதைக் காட்டுமாறு நான் கடவுளிடம் வேண்டினேன்!' என்று அவர் கூறுகிறார். மேலும், நெருப்பு விளக்குகளால் சூழப்பட்ட ஒரு துறவியைக் கண்டேன்; ஏராளமான தேவதூதர்கள் அவரைத் தங்களின் கண் பாவையைப் போலப் பாதுகாத்து, தங்கள் வாள்களால் கவசமிட்டனர். அப்போது நான் பெருமூச்சு விட்டு, 'இதுதான் ஒரு துறவிக்கு அருளப்படுகிறது!' என்றேன். ஆயினும்கூட, இதை மீறி, பிசாசு அவரை வென்றுவிடுகிறது, அவரும் வீழ்ந்துவிடுகிறார். அப்போது, கருணைமிக்க இறைவனிடமிருந்து எனக்கு ஒரு குரல் வந்தது, அது இவ்வாறு கூறியது: 'சாத்தான் யாரையும் வீழ்த்த முடியாது; நான் மனித இயல்பை எடுத்துக்கொண்டதால், அவனது அதிகாரத்தை நசுக்கிவிட்டேன், அதனால் அவனுக்கு இப்போது எந்த சக்தியும் இல்லை. ஆனால் மனிதன், கவனக்குறைவுக்கு இணங்கி, தனது விருப்பங்களையும் உணர்ச்சிகளையும் திருப்திப்படுத்தும்போது, அவனே தன் விருப்பப்படி விழுகிறான்.' நான் கேட்டேன்: 'இத்தகைய கவசம் ஒவ்வொரு துறவிக்கும் வழங்கப்படுகிறதா?' அப்பொழுது, அத்தகைய கவசத்தால் பாதுகாக்கப்பட்ட துறவிகளின் பெருங்கூட்டத்தை எனக்குக் காட்டினார்கள். அப்பொழுது நான் உரக்கக் கூறினேன்: 'மனித இனம் பாக்கியம் பெற்றது, குறிப்பாக இத்தகைய இரக்கமும் மனிதகுலத்தின் மீது அன்பும் கொண்ட ஒரு ஆண்டவரைக் கொண்ட துறவிகளின் படை பாக்கியம் பெற்றது!' ஆகவே, நமது சொந்த இரட்சிப்பிற்காக நாம் தீவிரமாக உழைப்போம், மேலும் அனைத்து அலட்சியத்தையும் ஒழித்துவிட்டு, நமது இறைவனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் கிருபையினால், நாம் பரலோக ராஜ்யத்திற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவதற்காக, நமது உழைப்புகளை விடாமுயற்சியுடன் நிறைவேற்றுவோம் (Patr. Graec. vol. 40, p. 1083).

5. மற்றொரு சந்தர்ப்பத்தில், புனித அந்தோனியார், பேரார்வம் குறையும்போது, மடவாழ்க்கை எப்படித் தளர்வடைந்து, அதன் மகிமை மங்கிவிடுகிறது என்பதைத் தனது சீடர்களுக்கு வெளிப்படுத்தினார். அவரது சீடர்கள் சிலர், பாலைவனத்தில் எண்ணற்ற துறவிகளைக் கண்டு, அவர்கள் அத்தகைய நற்பண்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஒரு துறவியின் புனிதமான வாழ்க்கையில் வெற்றிபெற அத்தகைய தீவிர ஆர்வத்துடன் இருந்ததைக் கண்டு, அப்பா அந்தோனியிடம் கேட்டார்கள்: 'பிதாவே, எண்ணற்ற துறவிகள் இப்போது மிகத் தீவிரமாக தங்களை அர்ப்பணிக்கும் இந்தத் தீவிர உணர்வும், தனிமை, வறுமை, பணிவு, விரதம் மற்றும் பிற எல்லா நற்பண்புகளுக்கான இந்த அன்பும் எவ்வளவு காலம் நீடிக்கும்?' கடவுளின் மனிதர் பெருமூச்சும் கண்ணீருமாக அவர்களுக்குப் பதிலளித்தார்: 'என் அன்பான பிள்ளைகளே, துறவிகள் பாலைவனங்களை விட்டுவிட்டு, அதற்குப் பதிலாகப் பணக்கார நகரங்களுக்குக் கூட்டம் கூட்டமாகச் செல்லும் காலம் வரும். அங்கே, இந்தப் பாலைவனைக் குகைகளுக்கும் நெருக்கமான சிற்றறைகளுக்கும் பதிலாக, அரசர்களின் அரண்மனைகளுக்கே சவால் விடும் அளவுக்குப் பெருமைமிகு கட்டிடங்களை அவர்கள் எழுப்புவார்கள்; வறுமைக்குப் பதிலாக, செல்வத்தைச் சேர்ப்பதில் உள்ள காதல் வளரும்; பணிவுக்குப் பதிலாகப் பெருமை இடம்பெறும்; பலர் அறிவில் பெருமை கொள்வார்கள், ஆனால் அந்த அறிவு, அதற்குரிய நற்செயல்களற்ற வெற்று அறிவாக இருக்கும்; அன்பு குளிர்ந்துவிடும்; சுயக்கட்டுப்பாட்டுக்குப் பதிலாக, பேராசை பெருகும், மேலும் அவர்களில் பலர், பொதுமக்களையே போல, ஆடம்பர விருந்துகளில் ஈடுபடுவார்கள்; துறவிகள் தங்கள் ஆடைகள் மற்றும் தலை அலங்காரங்களைத் தவிர வேறு எதிலும் அவர்களைப் போலவே இருப்பார்கள்; மேலும் அவர்கள் உலகில் வாழ்ந்தாலும், தங்களைச் சாதுக்கள் என்று அழைத்துக்கொள்வார்கள் (உண்மையில், ஒரு துறவி என்பவர் ஒரு சாதுவே). மேலும், அவர்கள், 'நான் பவுலினுடையவன், நான் அப்பொல்லோவின்னுடையவன்' என்று கூறிப் பெருமையடித்துக் கொள்வார்கள் (1 கொரி. 1:12), தங்கள் துறவறத்தின் முழு வலிமையும் தங்கள் முன்னோடர்களின் மாண்பில் இருப்பது போல. யூதர்கள் தங்கள் தந்தை ஆபிரகாமைப் பற்றிப் பெருமையடிப்பதைப் போலவே, அவர்களும் தங்கள் பிதாமார்களைப் பற்றிப் பெருமையடித்துக் கொள்வார்கள். ஆனால் அந்த நேரத்தில், நம்மிலும் மிகச் சிறந்தவர்களாகவும் பரிபூரணமானவர்களாகவும் இருப்பவர்கள் இருப்பார்கள், ஏனெனில், 'தவறு செய்ய முடிந்தும் செய்யாதவனும், தீமை செய்ய முடிந்தும் செய்யாதவனுமே பாக்கியவானாகிறான்' (சிராக்கு 31:11), அதை நாடிப் பாடுபடும் பல ஆர்வலர்களால் நன்மையின் பக்கம் ஈர்க்கப்பட்டவனை விட. அப்படியானால், தீய மக்களுக்கு மத்தியில் ஆர்வத்துடன் வாழ்ந்த நோவா, ஆபிரகாம் மற்றும் லாட் ஆகியோர் வேதாகமத்தில் (Patr. Graec. vol. 40, p. 1095) ஏன் இவ்வளவு சரியாகப் புகழப்படுகிறார்கள்?

6. இந்த இரண்டு நினைவூட்டல்களும்—அதாவது, மரணத்தையும் அதைத் தாண்டியதையும் பற்றியவை—'கடவுள் பயத்தை'த் தூண்டுகின்றன, இது ஆர்வத்திற்கான மூன்றாவது தூண்டுதலாகும். புனித அந்தோனியார், நாம் ஏற்கெனவே கண்டது போல, ஒரு ஆழ்ந்த கூற்றில் கடவுளுக்குப் பயப்படுமாறு கூறினார்: 'எப்போதும் கடவுளுக்குப் பயப்படுங்கள்; மரணத்தையும் வாழ்வையும் தருபவருக்குப் பயப்படுங்கள்' (மேலே 7 ஆம் புள்ளியைப் பார்க்கவும்). மற்றொரு சுருக்கமான கூற்றில், அவர் கடவுளுக்குப் பயப்படுதலை அனைத்து நற்பண்புகளுக்கும் தயாராகவும் தகுதியுடனும் இருப்பதற்கான ஆதாரமாகக் குறிப்பிடுகிறார். கடவுள் பயம், எல்லா நற்பண்புகளுக்கும் ஞானத்தின் ஆரம்பத்திற்கும் தொடக்கமாகும் என்று அவர் கூறுகிறார். இருண்ட வீட்டிற்குள் நுழையும் ஒளி அதன் இருளை அகற்றி ஒளிரச் செய்வது போல, கடவுளுக்குரிய அச்சம் மனித இதயத்திற்குள் நுழையும்போது, இருளை விரட்டி, அனைத்து நற்பண்புகளுக்கான ஆர்வத்தை அதில் தூண்டுகிறது (Patr. gr. vol. 40, p. 1084).

7. எனவே, இந்த அச்சத்தை எந்த வகையிலும் இழந்துவிட வேண்டாம் என்று அவர் எச்சரித்தார். 'உங்கள் அறையை விட்டு வெளியேறாதீர்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் கடவுளுக்குரிய அச்சத்தை இழந்துவிடுவீர்கள்' என்று அவர் கூறுவார். ஏனெனில், தண்ணீரிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட மீன் எப்படிச் சாவதோ, அவ்வாறே ஒரு துறவி தனது அறையை விட்டு வெளியேறி வெளியே சுற்றினால், கடவுளுக்குரிய அச்சம் அவனது இதயத்தில் இறந்துவிடுகிறது (அதே நூல்).

8. ஆனால், உற்சாகத்திற்கான இந்த ஆதரவுகள் அனைத்தும், உள்ளுக்குள் நிறுவப்பட்டிருந்தாலும், புறத்திலிருந்து ஈர்க்கும் வகையில் கட்டாயப்படுத்துகின்றன. ஒருவரின் இதயத்திலிருந்து நீரூற்று போலத் தானாகவே பீறிட்டு எழும்புவதற்காக, உற்சாகத்தின் அகத் தூண்டுதல்களை ஒருவர் பெற வேண்டும். இதயம் இந்த நிலைக்குக் கொண்டுவரப்படுகிறது: 1) கடவுளிடம் வாழும் வாழ்க்கையின் 'இனிமையின் உணர்வால்'. இந்த உணர்வு உருவாகும் வரை, நமது ஆர்வம் நம்பகத்தன்மையற்றதாகவே இருக்கும். ஏன், ஒரு சகோதரர் புனித அந்தோனியாரிடம், 'வேதங்கள் முழுவதும் கடவுள் ஆன்மாவுக்கு மிக உயர்ந்த ஆசீர்வாதங்களை வாக்களித்திருந்தும், ஆன்மா அவற்றைத் தேடுவதில் ஏன் தொடர்ந்து நிலைத்திருக்காமல், நிலையற்ற, அழிந்துபோகக்கூடிய மற்றும் அசுத்தமானவற்றின் பக்கம் திரும்புகிறது?' என்று கேட்டபோது, அவர் பதிலளித்தார்: 'பரலோக ஆசீர்வாதங்களின் இனிமையை இதுவரை சுவைக்காதவர், தன் முழு இதயத்தோடும் கடவுளை இன்னும் பற்றிக்கொள்ளவில்லை; அதனால்தான் அவர்கள் திரும்பிச் செல்கிறார்கள்; – அவர் பதிலளித்தார்: 'பரலோக ஆசீர்வாதங்களின் இனிமையை இன்னும் சுவைக்காதவர், தன் முழு இதயத்துடனும் கடவுளிடம் இன்னும் ஒட்டிக்கொள்ளவில்லை; அதனால்தான் அவர் அழிந்துபோகக்கூடியவற்றின் பக்கம் திரும்பிச் செல்கிறார்.' ஆனால் ஒருவர் அத்தகைய பரிபூரணம் அடையும் வரை, அவர் கடவுளின் புனித சித்தத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்து கடவுளைச் சேவை செய்ய வேண்டும், அப்போதுதான் நபிமொழியில் கூறுவது போல்: 'நான் உமக்கு ஒரு காளைமாடு போல இருந்தேன்' (சங். 72:23) என்று அவரால் கூற முடியும், அதாவது, 'நான் உமக்கு ஒரு வண்டி மாடு போல சேவை செய்தேன்' (Patr. lat. t. 73, p. 1056).

9. ஆகையால், 2) கடவுள் மீதான 'அன்பு' என்பது ஆர்வத்திற்கு இன்னும் வலிமையான தூண்டுதலாகும். புனித அந்தோனியார் அன்பு பயலை விட வலிமையானது என்பதை அறிந்திருந்தார், மேலும் கூறினார்: 'நான் கடவுளை இனி பயப்படுவதில்லை, ஆனால் அவரை நேசிக்கிறேன்' (அதாவது, நான் எப்படி நடந்துகொள்வது என்பது பற்றி பயத்தால் உந்தப்படவில்லை, ஆனால் அன்பால் உந்தப்படுகிறேன்); ஏனெனில் 'அன்பு பயத்தை வெளியேற்றுகிறது' (1 யோவான் 4:18). (Dost. sk. 32).

10. மேலும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தங்களுக்குள் கடவுள் மீதான அன்பை ஒரு அழிக்க முடியாத மற்றும் நீடித்த வலிமையாக வளர்க்குமாறு மற்றவர்களையும் அவர் வலியுறுத்தினார். இவ்வாறு, ஒருமுறை அவருடைய சகோதரர்கள் அவரிடம், 'ஒருவர் கடவுளை எவ்வாறு சிறந்த முறையில் திருப்திப்படுத்த முடியும்?' என்று கேட்டபோது, அவர், 'கடவுளுக்கு மிகவும் பிரியமான செயல் அன்பின் செயலே' என்று பதிலளித்தார். கடவுளைப் பற்றிய நினைவு, வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களைப் பற்றிய நினைவு, மற்றும் நமக்காக அவர் நிறைவேற்ற விரும்பிய அனைத்தின் நினைவு ஆகியவற்றால் தூண்டப்பட்டு, தனது எண்ணங்களின் தூய்மையில் இடைவிடாமல் கடவுளைப் போற்றும் ஒருவனால் இது செய்யப்படுகிறது. இவையனைத்தின் நினைவிலிருந்து, பரிபூரண அன்பு பிறக்கிறது, அது பரிந்துரைக்கப்பட்டுள்ளபடி: 'உன் தேவனாகிய கர்த்தரை உன் முழு இருதயத்தோடும், உன் முழு ஆத்துமாவோடும், உன் முழுப் பலத்தோடும் அன்புகூர வேண்டும்' (உபாகமம் 6:5), – மேலும் எழுதப்பட்டபடி: 'மான் நீரோடைகளைப் பார்த்து ஏங்குவது போல, தேவனே, என் ஆத்துமாவும் உம்மைப் பார்த்து ஏங்குகிறது' (சங்கீதம் 41:2). தேவனைத் திருப்திப்படுத்த நாம் செய்ய வேண்டிய கிரியை இதுவே, அப்பொழுது அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகள் நம்மில் நிறைவேறும்: 'தேவ அன்பிலிருந்து நம்மைப் பிரிக்கிறது யார்? இக்கட்டு, அல்லது உபத்திரவம், அல்லது பாகுபாடு, அல்லது பஞ்சம், அல்லது நிர்வாணம், அல்லது ஆபத்து, அல்லது பட்டயம்?' நிச்சயமாக ஒன்றும் இல்லை (ரோமர் 8:35, 38). (பட்ர். கிரே. தொகுதி 40, ப. 1094).

11. இதிலிருந்து, அல்லது இதனுடன் சேர்ந்து, 3) நன்மை செய்வதற்கும் தேவனுடைய வழிகளில் நிலைத்திருப்பதற்கும் உண்டான 'ஆனந்தம்' வருகிறது, இது மீண்டும் ஆர்வத்திற்கு ஒரு தூண்டுதலாக மாறுகிறது. புனித அந்தோனியாரின் பின்வரும் கூற்று இது தொடர்பானது. அவரிடம் கேட்கப்பட்டது: 'கர்த்தருக்குள் ஆனந்தம் என்பது என்ன?' அவர் பதிலளித்தார்: 'தேவனுடைய மகிமைக்காக எந்தக் கட்டளைகளையும் மகிழ்ச்சியுடன் நிறைவேற்றுவதே கர்த்தருக்குள் மகிழ்ச்சி என்பதாகும். ஏனெனில் நாம் அவருடைய கட்டளைகளை நிறைவேற்றும்போது, நாம் மகிழ்ச்சியடைய வேண்டும்; மாறாக, நாம் அவற்றை நிறைவேற்றாதபோது, நாம் துயரப்பட வேண்டும். ஆகையால், கர்த்தருக்குள் ஒருவரையொருவர் தேற்றுவதற்காக, நாம் நம்முடைய இருதயங்களில் மகிழ்ச்சியுடன் கட்டளைகளை நிறைவேற்ற முயற்சிப்போம்; ஆயினும் அவ்வாறு செய்யும்போது, நாம் மகிழ்ச்சியடையும்போது பெருமையால் அடித்துச் செல்லப்படாமல் இருப்பதற்கு மிகுந்த கவனம் செலுத்துவோம்; மாறாக, நம்முடைய எல்லா நம்பிக்கையையும் கர்த்தரிடத்தில் வைப்போம் (பேட்ரிக் கிரேக்கத் தொகுதி 40, ப. 1095. இதே போன்ற ஒரு எண்ணம் பெரிய பசிலின் சுருக்கமான விதிகள், கேள்வி 193-இல் காணப்படுகிறது).

குறிப்பாக, நற்பண்புள்ள செயல்களும் நல்லறங்களும்

இவ்வாறு, இந்த வழியில் வழிநடத்தப்பட்டுத் தூண்டப்பட்ட உற்சாகம், உடல் மற்றும் ஆன்மீகத் துறவு முயற்சிகளிலும், ஒவ்வொரு நற்செயலிலும் செலுத்தப்படுகிறது.

1. புனித அந்தோனியார், துறவு முயற்சிகள் குறித்த தனது பொதுவான அறிவுறுத்தலில் (பார்க்கவும் பத்தி 7) மற்றும் காம உணர்வுகளின் காரணங்களைப் பட்டியலிடுவதில் (பார்க்கவும் பகுதி, பத்தி 18), அவற்றுள் ஒன்று உடலுக்குப் போதுமான ஊட்டமளிப்பதாகும் – ஆகவே (அத்தகைய கிளர்ச்சிகளுக்கு மருந்தாக) அவர் நோன்பின் மூலம் உடலைக் களைப்படையச் செய்வதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார் (Dost. sk. 22). புனித அந்தோனியார் உடல் மீது மிகவும் கடுமையாக இருக்க வேண்டும் என்று கட்டளையிட்டார் (மேலே குறிப்பு 7-ஐப் பார்க்கவும்), மேலும் எந்தவிதமான இன்ப இச்சையையும் கண்டித்தார். இதனால்தான், குளியலறைகளுக்கு அடிக்கடி செல்பவர்களை அவர் நல்ல பார்வையில் பார்க்கவில்லை. 'நமது முன்னோர்கள், தங்கள் முகங்களைக் கூட கழுவியதில்லை - ஆனால் நாம் உலகியல் குளியலறைகளுக்குச் செல்கிறோம்' என்று அவர் கூறினார் (Alphab. Pater., Art. 4).

2. மாம்சத்தைக் கட்டுப்படுத்திய பிறகு, அவர் 'நாக்கை அடக்குவதற்கு' மிகுந்த முக்கியத்துவம் கொடுத்தார். அவர் இந்தச் செயலைத் தவமிருப்பதற்கு இணையாகக் கருதி, 'நமது தவமிருப்பு என்பது வாயை மூடிக்கொள்வதே' என்று கூறினார் (அதே, ப. 4 மற்றும் பின்பக்கங்கள்).

3. தங்கள் மனதில் தோன்றுவதையெல்லாம் பேசுகிறவர்கள், வாயில்லாத முற்றத்தைப் போன்றவர்கள்; அதில் விரும்பிய எவரும் நுழைந்து, தீவனத் தொட்டியை நெருங்கி, கழுதையைக் கட்டவிழ்க்கலாம். இந்த எண்ணம் புனித அந்தோனியாரால் வெளிப்படுத்தப்படவில்லை என்றாலும், அது அவர் முன்னிலையில் கூறப்பட்டது, மேலும் நிச்சயமாக அவரால் அங்கீகரிக்கப்பட்டது (Dost. sk. 18).

4. அவர் 'செல்லில் அமர்வது'க்கும் பெரும் முக்கியத்துவம் கொடுத்தார். மீன்கள் நீண்ட நேரம் வறண்ட நிலத்தில் இருந்தால் இறந்துவிடும் என்பது போல, துறவிகளும் தங்கள் செல்லுக்கு வெளியே அல்லது பொதுமக்களுடன் அதிக நேரம் செலவிடும்போது, மௌனத்தின் மீதான தங்கள் அன்பை இழந்துவிடுகிறார்கள் என்றும் அவர் கூறுகிறார். ஆகவே, ஒரு மீன் கடலை ஏங்குவது போல, நாமும் நமது அறைக்கு விரைந்து செல்ல வேண்டும், இல்லையெனில், அதை விட்டு வெளியே இருக்கும்போது, நமது அகக் காவலை மறந்துவிடுவோம் (Dost. sk. 10).

5. பொதுவாக, ஒருவர் தனது அறைக்குள் மிகவும் கடுமையாகத் தன்னை நடத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்றும், அந்த அறை ஒரு துறவியின் உள்ளில் உள்ள அசுத்தங்கள் அனைத்தையும் எரித்துவிடும் பாபிலோனின் உலை போல இருக்க வேண்டும் என்றும் அவர் அறிவுறுத்தினார் (Patr. gr. t.40, 1086).

6. இருப்பினும், வேட்டைக்காரருக்கு அவர் அளித்த பதிலிலிருந்து தெளிவாகத் தெரிவது போல, தனது துறவு நெறிகளின் கடுமையத்தில் அவர் ஓரளவு தளர்வையும் அனுமதித்தார். பாலைவனத்தில் காட்டு விலங்குகளை வேட்டையாடிக்கொண்டிருந்த ஒருவன், அப்பா அந்தோனியாரை சகோதரர்களுடன் நகைச்சுவையாகப் பேசிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டு வழிதவறிவிட்டான் என்று கூறப்படுகிறது. சகோதரர்களுக்கு சில சமயங்களில் ஓய்வு கொடுப்பது அவசியம் என்பதை அவருக்கு உறுதியளிக்க விரும்பிய முனிவர், அவரிடம், 'உங்கள் வில்லின் மீது ஒரு அம்பை வைத்து பின்னோக்கி இழுங்கள்' என்றார். அவர் அவ்வாறு செய்தார். முனிவர் அவரிடம், 'அதை இன்னும் பின்னோக்கி இழுங்கள்' என்றார். அந்த மனிதர் அதை இன்னும் பின்னோக்கி இழுத்தார். மீண்டும் அவர், 'இன்னும் பின்னோக்கி இழுங்கள்' என்றார். வேட்டைக்காரர், 'நான் வில்லை அதன் எல்லைக்கு அப்பால் இழுத்தால், அது முறிந்துவிடும்' என்று பதிலளித்தார். அப்போது அந்த முனிவர் அவரிடம் கூறினார்: 'கடவுளின் பணியிலும் இதுபோலத்தான்: நாம் சகோதரர்களின் சக்தியை அளவுக்கு மீறிச் சோதித்தால், அவர்கள் விரைவில் மனமுடைந்து விடுவார்கள். எனவே, அவ்வப்போது சகோதரர்களுக்கு ஓய்வளிப்பது அவசியம்.' – இதைக் கேட்ட வேட்டைக்காரன் மனமுருகி, அறிவுறுத்தப்பட்டு அந்த முனிவரிடமிருந்து விடைபெற்றுச் சென்றான். மேலும் சகோதரர்கள், இதனால் வலுப்பெற்று, தங்கள் இடத்திற்குத் திரும்பினர் (Dost. sk. 13). மேலும், வெற்றியைத் தீர்மானிக்கும் ஆன்மீகச் செயல்கள் அல்லது இதயத்தின் மனப்பான்மைகளைச் சுட்டிக்காட்டும் கூற்றுகளும் கதைகளும் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளன. அவை:

7. பொறுமை. இது துறவிக்கு மிகவும் அவசியமானது; அது அவனிடம் இல்லையென்றால், அவனே எந்த மதிப்பும் இல்லாதவன். இவ்வாறு, சகோதரர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட துறவியைப் பற்றி புனித அந்தோனியாரிடம் புகழ்ந்தார்கள். இந்த மடாலயத் துறவி வந்தபோது, புனித அந்தோனியார் அவர் ஒரு அவமானத்தைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியுமா என்று சோதிக்க விரும்பினார்; அவரால் முடியவில்லை என்பதைக் கண்டு, அவரிடம் கூறினார்: 'நீ ஒரு கிராமத்தைப் போன்றவன், அது முன்பக்கத்தில் அழகாகவும், பின்புறத்தில் கொள்ளையர்களால் கொள்ளையடிக்கப்பட்டும் இருக்கிறது' (டோஸ்ட்., அத்தியாயம் 15).

8. சகிப்புத்தன்மை அவசியம், ஏனெனில் நமக்குச் சோதனைகள் தேவை. மேலும் புனித அந்தோனியார் கூறினார்: 'சோதனைகள் இல்லாமல் யாரும் பரலோக ராஜ்யத்திற்குள் நுழைய முடியாது; சோதனைகள் இல்லாதிருந்தால், யாரும் இரட்சிக்கப்பட மாட்டார்கள்' (புனித அந்தோனியாரின் செயல்கள், அத்தியாயம் 5).

9. பிரார்த்தனை. அவர் இதைச் செயலால் கற்பித்தார், ஏனெனில் அவர் எவ்வளவு நேரம் பிரார்த்தனை செய்தார் என்பது அனைவருக்கும் தெரியும். 'அருளான பெரியவர் சில சமயங்களில் ஜபத்தில் அவ்வளவு ஆழ்ந்து மூழ்கிவிடுவார் என்றும், விடியற்காலை வரை அதில் திளைத்திருப்பார் என்றும் நாங்கள் அறிவோம்; அவரது மனத்தின் பரவசத்தில் மிகவும் தீவிரமாக இருந்த அந்த ஜபத்தை உதிக்கும் சூரியன் குறுக்கிட்டபோது, நாங்கள் அவரை இவ்வாறு கூறுவதைக் கேட்போம்: "சூரியனே, ஏன் என்னைத் தொந்தரவு செய்கிறாய்? நீங்கள் எழுவது, என் மனதின் தெய்வீக ஒளியிலிருந்து என்னைத் திசை திருப்புவதற்காகவே என்பது போலிருக்கிறது' (Patr. lat. vol. 73, p. 848).

10. கண்ணீர். இவ்வாறு, ஒரு சகோதரர் புனித அந்தோனியாரிடம், 'என் பாவங்களுக்கு நான் என்ன செய்வது?' என்று கேட்டபோது, அவர் பதிலளித்தார்: 'பாவங்களிலிருந்து விடுபட விரும்புகிறவர், அழுவதன் மூலமும் புலம்புவதன் மூலமும் அவற்றிலிருந்து விடுபடுவார்; மேலும், நற்பண்புடன் ஒன்றிணைகிறவர், கண்ணீருடன் அழுவதன் மூலம் அதனுடன் ஒன்றிணைவார். சங்கீதங்களைப் பாடுவதே ஒரு கண்ணீர் விடும் செயலாகும். ஏசாயா தீர்க்கதரிசியின் புத்தகத்தில் (அத்தியாயம் 38) பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளபடி, யூதாவின் ராஜாவான எசேக்கியாவின் உதாரணத்தை நினைவில் கொள்ளுங்கள், தனது அழுகையின் மூலம் தனது நோயிலிருந்து குணமடைந்ததோடு மட்டுமல்லாமல், பதினைந்து ஆண்டுகள் கூடுதல் ஆயுளையும் பெற்றார்; மேலும், அவர் சிந்திய கண்ணீரின் காரணமாக, 185,000 வீரர்களைக் கொண்ட எதிரிப் படை அவரின் மீது கடவுளின் வல்லமையால் வீழ்த்தப்பட்டது. திருத்தூதர் புனித பேதுரு, கிறிஸ்துவை மறுதலித்து அவருக்கு எதிராகப் பாவம் செய்ததற்காகத் தனது அழுகையின் மூலம் மன்னிப்பைப் பெற்றார். தனது கண்ணீரால் இரட்சகரின் பாதங்களைக் கழுவிய மரியாள், நற்செய்திப் பிரசங்கத்துடன் இது எல்லா இடங்களிலும் அறிவிக்கப்படும் என்பதைக் கேட்கும் பேறு பெற்றார் (பேட். லேட். தொகுதி 73, ப. 1055).

11. புனித அந்தோனியாரின் பார்வையில் ஒரு துறவியின் வாழ்வில் சிரிப்பதற்கு இடமில்லை. அவருடைய சீடர்கள், 'நாங்கள் எப்போதாவது சிரிக்கலாமா?' என்று கேட்டபோது, அவர், 'நமது ஆண்டவர், 'இப்போது சிரிப்பவர்களே, உங்களுக்கு ஐயோ! ஏனெனில் நீங்கள் அழுவீர்கள், புலம்புவீர்கள்' (லூக்கா 6:25) என்று கூறுவதன் மூலம் சிரிப்பவர்களைக் கண்டிக்கிறார்' என்று பதிலளித்தார். ஆகவே, ஒரு விசுவாசமுள்ள துறவி சிரிக்கக்கூடாது; மாறாக, தேவனுடைய நாமத்தை நிந்திக்கிறவர்களுக்காக நாம் அழ வேண்டும், ஏனெனில் அவர்கள் அவருடைய நியாயப்பிரமாணத்தைக் மீறி, தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் பாவத்தில் புரண்டு கழிக்கிறார்கள். நாம் அழுது புலம்புவோம், அவர்கள் பாவத்தில் தங்கள் இதயங்களைக் கடினப்படுத்திக்கொள்ளவும், அவர்கள் மனந்திரும்புவதற்கு முன்பு மரணம் அவர்களைக் கைக்கொள்ளவும் இறைவன் அனுமதிக்காதபடிக்கு இடைவிடாமல் இறைவனிடம் மன்றாடுவோம் (Patr. gr. t. 40, p. 1096. இதே போன்ற ஒரு பகுதி புனித பேஸ்கி மகா ரீத்தின் சுருக்கமான விதிகளில், 31-ல் காணப்படுகிறது).

12. பணிவு, இது மேலிருந்து ஒரு கவசத்தை இறக்கி, எல்லா வீழ்ச்சிகளிலிருந்தும் பாதுகாக்கிறது. 'பகைவனின் பொறிகள் அனைத்தும் பூமியில் பரப்பப்பட்டிருப்பதை நான் கண்டேன்,' என்றார் புனித அந்தோனியார், 'ஒரு பெருமூச்சுடன் நான், "அப்படியானால், அவற்றிலிருந்து யார் தப்பிக்க முடியும்?" என்று கேட்டேன். ஆனால், "பணிவு" என்று ஒரு குரல் எனக்குச் சொல்வதைக் கேட்டேன்' (Dost. sk. 7).

13. அப்படியானால், அவர் ஏன் போதித்தார்: நாம் ஒரு நல்ல முயற்சியை மேற்கொண்டால், நாம் கர்த்தருக்கு முன்பாக மிகவும் தங்களைத் தாழ்த்திக் கொள்ள வேண்டும், அப்பொழுது நமது பலவீனத்தை அறிந்திருக்கிற அவர், தமது வலதுகரத்தால் நம்மை மூடிப் பாதுகாப்பார்; ஏனெனில் நாம் பெருமையடைந்தால், அவர் நம்மிடமிருந்து தமது பாதுகாப்பை விலக்கிவிடுவார், நாம் அழிந்து போவோம் (Patr. gr. t. 40, பக். 1090).

14. மற்றொரு சந்தர்ப்பத்தில் அவர் கூறினார்: பெருமையும் மனத்தின் இறுமாப்பும் சாத்தானை வானத்தின் உச்சிகளிலிருந்து பாதாளத்திற்குத் தள்ளியதைப் போலவே, தாழ்மையுணர்வும் சாந்தமும் மனிதனைப் பூமியிலிருந்து வானத்திற்கு உயர்த்துகின்றன (அதே, ப. 1081).

15. மௌனம் போன்ற ஒரு ஆன்மீகப் பயிற்சி பெருமைக்கு வழிவகுக்காமல் இருப்பதை உறுதிசெய்ய, அதைத் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ளும் ஒரு பொருளில் பயன்படுத்த அறிவுறுத்தினார். யாராவது மௌனம் என்ற துறவுப் பயிற்சியை மேற்கொண்டால், அவர்கள் தங்களை ஒரு புண்ணியத்தைச் செய்கிறோம் என்று நினைக்காமல், பேசத் தகுதியற்றவர்கள் என்பதால் மௌனமாக இருக்கிறோம் என்பதைத் தங்கள் இதயத்தில் கொண்டிருக்கட்டும் (Patr. lat. vol. 73, ப. 1051).

16. மேலும், நமது சுய-உணர்வில் நம்மைத் தாழ்மையுடன் வைத்திருக்க, கர்த்தர் நமது நற்செயல்களை நம்மிடமிருந்து மறைத்து, அவ்வாறு நமது அகத்தில் நம்மை வழிநடத்துகிறார் என்றும் புனித அந்தோனியார் போதித்தார். அவர் கூறுவார்: ஒரு ஆலைக்காரன் சக்கரத்தைச் சுழற்றும் விலங்கின் கண்களைக் கட்டாவிட்டால், அதன் வேலை வெற்றிகரமாக முன்னேறாது. அந்த விலங்கின் தலை சுற்றி, அது வேலை செய்ய இயலாமல் கீழே விழுந்துவிடும். – அவ்வாறே, கடவுளின் மறைமுகமான திருவருளால், நமது சொந்த நற்செயல்களை நாம் காணாதபடி நமக்கு ஒரு திரை வழங்கப்படுகிறது; இல்லையெனில், அவற்றுக்குப் பெருமைப்பட்டு, நாம் தற்பெருமை கொண்டு நமது எல்லா உழைப்புகளின் பலனையும் இழந்துவிடுவோம்! தூய்மையற்ற எண்ணங்களால் நாம் மூழ்கடிக்கப்படும்போது இது நிகழ்கிறது, அதில் நம்மால் நம்மையோ அல்லது நமது சொந்த எண்ணங்களையோ கண்டிக்காமல் இருக்க முடிவதில்லை. மேலும் அத்தகைய நிலையில், நமது நற்பண்பைப் பற்றிய சிந்தனை ஏற்படாது; அதன் விளைவாக, இந்த அசுத்தமான எண்ணங்களால் நமது சிறிய நற்செயல்கள் மறைக்கப்பட்டு, காணப்படாமலே போகின்றன (பெரிஃபிராசிஸ், மேற்கூறியது, ப. 1037).

17. தற்பெருமை எவ்வளவு தீங்கு விளைவிக்கக்கூடியது! அவர் செய்த அற்புதத்தைத் தொடர்ந்து ஒரு இளம் துறவி வீழ்ச்சியடைந்ததன் மூலம் இது வியக்கத்தக்க வகையில் விளக்கப்பட்டது. இந்த இளைஞர் தனது துறவறத்தைக் கடைப்பிடித்த இடத்தைக் கடந்து சென்ற சில முனிவர்கள், புனித அந்தோனியாரிடம் சென்று கொண்டிருந்தபோது மிகவும் சோர்வடைந்தனர். அவர் சில காட்டுக் கழுதைகளை அழைத்து, இந்த முனிவர்களைத் தங்கள் முதுகில் ஏற்றி புனித அந்தோனியாரிடம் கொண்டு செல்லும்படி அவற்றுக்குக் கட்டளையிட்டார். மூப்பர்கள் இதை புனித அந்தோனியாரிடம் கூறியபோது, அவர் பதிலளித்தார்: 'இந்தத் துறவி, என் பார்வையில், சரக்குகள் ஏற்றப்பட்ட ஒரு கப்பல் போன்றவர், ஆனால் அவர் துறைமுகத்தை அடைவாரா என்பது எனக்குத் தெரியாது.' – உண்மையில், ஆணவம் கொண்டதால், அவர் சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு வீழ்ந்தார். இதை உணர்ந்த புனித அந்தோனியார் தனது சீடர்களிடம் கூறினார்: 'இந்த நேரத்தில், அந்த இளம் துறவி வீழ்ந்துவிட்டார்.' 'போய்ப் பார்.' அவர்கள் சென்று, அவன் ஒரு பாயின் மீது அமர்ந்து, தான் செய்த பாவத்திற்காக அழுது கொண்டிருப்பதைக் கண்டார்கள் (புனிதர்களின் செயல்கள், 94).

18. பெருமை அழிவைத் தருவதைப் போலவே, தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்வது அதன் நேர்மாறாக மீட்பைத் தருகிறது. இது செருப்புத் தைப்பவரின் உதாரணத்தால் விளக்கப்படுகிறது, அவரைப் பற்றி புனித அந்தோனிக்கு மேலிருந்து ஒரு வெளிப்பாடு கிடைத்தது. புனித அந்தோனியார் தனது அறையில் பிரார்த்தனை செய்து கொண்டிருந்தபோது, ஒரு குரல் அவரிடம், 'அந்தோனியே, அலெக்சாண்ட்ரியாவில் உள்ள ஒரு செருப்புத் தைப்பவனை நீ இன்னும் அடையவில்லை!' என்று கூறியதைக் கேட்டார். புனித அந்தோனியார் அலெக்சாண்ட்ரியாவிற்குச் சென்று, அந்தச் செருப்புத் தைப்பவரைக் கண்டுபிடித்து, அவரது வாழ்வில் அவ்வளவு சிறப்பானது என்ன என்பதை வெளிப்படுத்தும்படி அவரைச் சம்மதிக்க வைத்தார். அவர் கூறினார்: 'நான் இதுவரை எந்த நல்ல செயலும் செய்ததாக எனக்கு நினைவில்லை, ஆனாலும், காலையில் படுக்கையிலிருந்து எழுந்ததும், வேலைக்கு அமர்வதற்கு முன்பு, நான் ஏன் கூறுகிறேன் என்றால்: "இந்த நகரத்தில் உள்ள அனைவரும், இளையோர் மற்றும் முதியோர் என அனைவரும், தங்கள் நற்செயல்களின் காரணமாக கடவுளின் இராச்சியத்தில் நுழைவார்கள், ஆனால் நான் மட்டும், என் பாவங்களின் காரணமாக, நித்திய வேதனைக்குத் தீர்ப்பளிக்கப்படுவேன்".' நான் தூங்கச் செல்வதற்கு முன்பு, மாலையிலும் இதையே என் இதயத்தின் முழு நேர்மையுடன் மீண்டும் கூறுகிறேன்.' இதைக் கேட்டதும், புனித அந்தோனியாரும் தாம் இன்னும் அத்தகைய நிலையை நிச்சயமாக அடையவில்லை என்பதை உணர்ந்தார் (Patr. lat. vol. 73, p. 785).

19. பிற்காலத்தில் அவர் அடிக்கடி அறிவுறுத்தியதற்கு இதுவே காரணமாக இருந்ததா: நாம் எல்லா விஷயங்களிலும் எப்போதும் நம்மை நாமே கண்டிக்க வேண்டும், குறை கூற வேண்டும், அதை உண்மையாகவும் செய்ய வேண்டும், ஏனெனில் தன்னைத் தானே கண்டிக்கும் எவரும் கடவுளால் நீதிமானாக்கப்பட்டு மகிமைப்படுத்தப்படுகிறார் (அதே நூல்.).

20. பரஸ்பர சேவை மற்றும் உதவி. சகோதரர்கள் புனித அந்தோனியாரிடம் கேட்டார்கள்: 'ஒருவர், "நான் என் சகோதரர்களிடமிருந்து எதையும் வாங்க மாட்டேன், நானாகவும் அவர்களுக்கு எதையும் கொடுக்க மாட்டேன்; என்னிடம் இருப்பது எனக்குப் போதும்" என்று சொன்னால் - அது சரியா?' புனித அந்தோனியார் பதிலளித்தார்: 'என் பிள்ளைகளே! அத்தகையவர் கடின இதயம் கொண்டவர், மேலும் அவருடைய ஆன்மா ஒரு சிங்கத்தின் ஆன்மாவாகும். அவர் எல்லா நல்லோரின் சமூகத்திலிருந்து விலகியவராகக் கருதப்பட வேண்டும்' (Patr. Graec. vol. 40, p. 1095).

21. மற்றொரு சமயம் அவரிடம், 'சகோதரர்களுக்கு எப்படி சேவை செய்ய வேண்டும்?' என்று கேட்கப்பட்டது. அவர் பதிலளித்தார்: 'சகோதரர்களுக்கு சேவை செய்ய விரும்பும் சகோதரர்கள், ஊழியர்கள் தங்கள் எஜமானர்களுக்கு சேவை செய்வது போலவும், கர்த்தர் தம்முடைய படைப்பாளராக இருந்தபோதிலும் பேதுருவுக்கு இறுதி சேவையைச் செய்தது போலவும் அவர்களுக்கு சேவை செய்யட்டும்.' இதன் மூலம், தங்களுக்குச் செய்யப்படும் சேவையை நிராகரிப்பவர்கள் குற்றமற்றவர்களாக இல்லையென்றால், தங்களது சகோதரர்களுக்குச் சேவை செய்வதைத் தாழ்வாகக் கருதுபவர்கள் கண்டனத்திற்கு மிகவும் தகுதியானவர்கள் என்பதைக் கர்த்தர் காட்டினார். கர்த்தர் பேதுருவிடம் சொன்னது போல், முந்தையவர்களுக்குக் கர்த்தருடன் எந்தப் பங்கும் இருக்காது என்றால், பிந்தையவர்களைப் பற்றி என்ன சொல்ல முடியும்? (அங்கு.)

22. மேலும் பொதுவாக அவர் கூறுவார்: ஒருவனுக்கு அண்டை வீட்டாரிடமிருந்து வாழ்வும் மரணமும் வருகின்றன. ஏனெனில், நாம் ஒரு சகோதரனை வென்றால், நாம் கடவுளை வெல்கிறோம்; ஆனால் ஒரு சகோதரனை வழிதவறச் செய்தால், நாம் கிறிஸ்துவுக்கு எதிராகப் பாவம் செய்கிறோம் (Dost. sk. 9).

23. வீழ்ச்சியடையும் மீதான இரக்கமும் பொறுமையும். அப்பா எலியாஸின் மடாலயத்தில், ஒரு சகோதரர் சோதனையை எதிர்கொண்டார். அவர் அங்கிருந்து வெளியேற்றப்பட்டார், மேலும் அவர் அப்பா அந்தோனியிடம் மலைக்குச் சென்றார். அப்பா அந்தோனி, அவரைத் தன்னுடன் சிறிது காலம் வைத்திருந்த பிறகு, அவர் வந்த மடாலயத்திற்கே அவரைத் திருப்பி அனுப்பினார். ஆனால் சகோதரர்கள் மீண்டும் அவரை விரட்டிவிட்டனர். அவர் அப்பா அந்தோனியிடம் திரும்பி வந்து, 'சகோதரர்கள் என்னை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை, தந்தையே!' என்று கூறினார். அப்போது அந்த முனிவர் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறி அவரை அனுப்பி வைத்தார்: 'கடலில் ஒரு கப்பல் புயலால் தாக்கப்பட்டது; அது தனது சரக்குகளை இழந்து, தன்னைக் கரையேற்றிக் கொண்டது. ஆனாலும், கரையோரத்தில் தப்பித்த அதையும் மூழ்கடிக்க நீ விரும்புகிறாய்.' அந்த சகோதரரை அப்பா அந்தோனி அவர்கள் தங்களுக்கு அனுப்பியதாகக் கேட்ட சகோதரர்கள், உடனடியாக அவரை ஏற்றுக்கொண்டனர் (Dost. sk. 21).

24. ஒரு மடாலயத்தில், ஒரு சகோதரர் தேவையற்ற முறையில் விபச்சாரக் குற்றம் சாட்டப்பட்டார், அவர் அப்பா அந்தோனியிடம் வந்தார். அந்த மடாலயத்தைச் சேர்ந்த சகோதரர்களும் அவருக்கு அறிவுரை கூறி, அவரைத் திரும்பத் தங்களிடையே அழைத்துச் செல்ல வந்தனர். அவர்கள், அவர் ஏன் அப்படி ஒரு செயலைச் செய்தார் என்று அவரைக் கண்டிக்கத் தொடங்கினர், ஆனால் அந்த சகோதரர், தான் அப்படி எதுவும் செய்யவில்லை என்று கூறி தன்னைத் தற்காத்துக் கொண்டார். அந்த நேரத்தில் அப்பா பஃப்னுடியஸ் கெஃபாலோஸ் அங்கே இருந்தார். அவர் அவர்களுக்கு இந்த உவமையைக் கூறினார்: 'ஒரு ஆறு ஓரத்தில், ஒரு மனிதன் முழங்கால் ஆழம் சேற்றில் சிக்கியிருப்பதை நான் கண்டேன். சிலர் அவனுக்கு உதவ வந்தார்கள், ஆனால் இறுதியில் அவனைத் தோள்பட்டை வரை சேற்றில் இழுத்துவிட்டார்கள்.' அப்போது அப்பா அந்தோனி கூறினார்: 'உண்மையாகவே, ஆன்மாக்களைக் குணப்படுத்தி இரட்சிக்கக்கூடியவர் இதுபோன்ற ஒரு மனிதரே!' – மூப்பர்களின் வார்த்தைகளால் நெகிழ்ந்த சகோதரர்கள், தங்கள் சகோதரனுக்கு முன்பாகத் தலைவணங்கி, பெரியோர்களின் ஆலோசனையின் பேரில், அவரைத் தங்கள் நடுவில் மீண்டும் ஏற்றுக்கொண்டனர் (புனிதர்களின் செயல்கள், அத்தியாயம் 29).

25. உண்மையான சகோதர அன்பை யால் கொண்டிருக்க முடியும் என்பது குறித்த புனித அந்தோனியாரின் எண்ணம் குறிப்பிடத்தக்கது. அவர் கூறினார்: 'ஒரு மனிதன் எவ்வளவுதான் விரும்பினாலும், கடவுள் அவனுக்குள் வசிக்காவிட்டால் அவன் ஒருபோதும் உண்மையாக நல்லவனாக இருக்க முடியாது; ஏனெனில் கடவுளைத் தவிர வேறு யாரும் நல்லவர் இல்லை' (Patr. lat. vol. 73, p. 785).

அனைத்துப் பொருட்களின் இறுதி இலட்சியமும், பரிபூரணத்தின் உச்சக்கட்டமும்

1. கடவுளின் இந்த உறைந்திருப்பு, அல்லது கடவுளிலே வாழ்தல், ஆகியவையே எல்லாத் துறவு முயற்சிகளின் இறுதி இலக்கும் பரிபூரணத்தின் உச்சக்கட்டமும் ஆகும். புலத்தில் அத்தகைய ஒரு வெளிப்பாடு அவருக்கு வழங்கப்பட்டபோது, கடவுளே இதை புனித அந்தோனியாரிடம் வெளிப்படுத்தினார்: 'உங்களைப் போன்ற ஒருவர் நகரத்தில் இருக்கிறார், அவர் ஒரு திறமையான மருத்துவர், தனது உபரிப் பொருட்களைத் தேவையாளர்களுக்குக் கொடுக்கிறார் மற்றும் ஒவ்வொரு நாளும் தேவதைகளுடன் திரிசஜியனைப் பாடுகிறார்' (அதாவது, தன் அண்டை வீட்டார் மீதான அன்பின் பரிபூரணம் மூலம், அவர் கடவுளுக்குள் வாழ்கிறார் மற்றும் கடவுளுக்கு முன்பாக நடக்கிறார்). (புனித அந்தோனியாரின் வாழ்க்கை, அத்தியாயம் 24).

புனித அந்தோனியாரின் பரிபூரணம் மற்றும் அவரது பரலோக மகிமை

1. அப்பா அந்தோனியர் ஒரு தீர்க்கதரிசி என்று கூறப்பட்டது, ஆனால், உலகப் பேச்சைத் தவிர்த்து, இதை வெளிப்படுத்த அவர் விரும்பவில்லை; உலகின் நிகழ்கால மற்றும் எதிர்கால நிகழ்வுகள் அவருக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டன (புனிதர்களின் செயல்கள், 30).

2. ஒரு முதியவர், பிதாக்களை (மகிமையில்) காணும்படி கடவுளிடம் வேண்டினார், ஆனால் அவர் அப்பா அந்தோனியைத் தவிர மற்ற அனைவரையும் கண்டார். அவர் தன்னை அழைத்துச் சென்றவரிடம், 'அப்படியானால், அப்பா அந்தோனி எங்கே?' என்று கேட்டார். மற்றவர் பதிலளித்தார்: 'அந்தோனி, கடவுள் எங்கிருக்கிறார் அங்கே இருக்கிறார்!' (புனித அந்தோனியின் வாழ்க்கை, அத்தியாயம் 28).

5. புனித அந்தோனியார் பெருமகனாரின் மரணத்திற்குப் பிறகு ஒரு முனிவரால் வழங்கப்பட்ட அவருடைய சில சொற்களுக்கான விளக்கம்

1. துறவிகளின் கேள்வி. உலகை விட்டு விலகித் தன்னுடன் வாழ விரும்பிய தனது சீடர் பவுலுக்கு, புனித அப்பா அந்தோனி கூறிய வார்த்தைகளை நாம் எப்படிப் புரிந்துகொள்வது: 'நீ ஒரு துறவியாக இருக்க விரும்பினால், உன் பலவீனத்தைத் தாங்கக்கூடிய பல சகோதரர்கள் இருக்கும் ஒரு மடாலயத்திற்குச் செல்'?

மூப்பரின் பதில். இதிலிருந்து, பலவீனமானவர்கள், நோயுற்றவர்கள், குருடர்கள் மற்றும் முடக்குவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களை மடாலயத்தில் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்றும், அவர்களுடைய பலவீனங்கள் காரணமாக அனைத்து வேலைகளையும் அவர்களால் செய்ய முடியாவிட்டாலும், அவர்கள் நற்பண்பைப் பின்பற்ற மகிழ்ச்சியுடனும் உற்சாகத்துடனும் தங்களை அர்ப்பணிக்கும்போது அவர்களை நேசிக்க வேண்டும் என்றும் நாம் கற்றுக்கொள்கிறோம். ஆகவே, மிகவும் நல்ல குணம் கொண்டவர்கள் என்று தெரிந்தும், பலவீனமான வயதானவர்களை ஏற்றுக்கொள்ளாமல், ஆனால் திமிர் பிடித்தவர்களாகவும் வெட்கமற்றவர்களாகவும் இருந்தாலும், மடாலயத்திற்குள் பல்வேறு பணிகளைச் செய்யவும் சிறு வேலைகளைச் செய்யவும் வலிமையான இளைஞர்களை மனமுவந்து ஏற்றுக்கொள்ளும் அத்தகைய மடாலயத் தலைவர்கள், கணிசமான கண்டனத்திற்குரியவர்கள். அருளாளியான வேதபோதகர்[9] , 'மடாலயங்களின் நிர்வாகப் பரிபூரணம்' என்ற தனது நூலில் அத்தகைய மடாலயத் தலைவர்களைக் கடுமையாகக் கண்டிக்கிறார், அவர் கூறுகிறார்: அவர்கள் தங்கள் சீடர்களை நற்பண்பு விஷயங்களில் கவனக்குறைவாக இருக்க அனுமதிக்கிறார்கள், அதே நேரத்தில் அவர்களை உடல் சார்ந்த மற்றும் உலகியல் விஷயங்களுக்கு வலுவாகத் தூண்டுகிறார்கள். தங்களை நற்பண்புகளுக்காக அர்ப்பணித்துக் கொள்வதற்காக மடவறையை மேற்கொண்டவர்களுக்கு, அவர்கள் உலகியல் விவகாரங்களிலிருந்து ஓய்வையோ அல்லது இடைவெளியையோ அளிக்கவில்லை, அவர்களைத் தொடர்ந்து அவற்றைச் செய்ய நிர்பந்திக்கிறார்கள், மேலும் அவர்கள் அவர்களைக் கண்டிக்கிறார்கள், அவர்கள் ஆன்மீக விஷயங்களில் மிகவும் விடாமுயற்சியுடனும் ஆர்வத்துடனும் இருந்தாலும், உடல்நலக்குறைவு காரணமாகவோ அல்லது சில சமயங்களில் ஆர்வம் குறைவதாலோ தங்களுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட பணியை குறிப்பிட்ட அவசரத்துடன் செய்யவில்லை என்றால், அவர்களைக் கண்டிக்கவும், ஏளனம் செய்யவும், தண்டிக்கவும் செய்கிறார்கள்; மாறாக, நற்பண்புகளைப் பின்பற்றுவதில் சோம்பேறியாக இருந்தாலும், தங்கள் உழைப்பையும் அக்கறையையும் அனைத்தையும் உலகியல் காரியங்களுக்காக அர்ப்பணிப்பவர்களுக்கு அவர்கள் பெரும் பாராட்டுகளை அள்ளி வீசுகிறார்கள். மேலும், அவர்களுடைய இந்த விடாமுயற்சி கீழ்ப்படிதல் என்ற நற்பண்பிலிருந்து வராது, மாறாக அவர்கள் உலகியல் விஷயங்களில் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொள்ள விரும்புவதிலிருந்து வருகிறது. ஆனால் எல்லாவற்றையும் விட மோசமானது என்னவென்றால், அவர்கள் சோம்பேறியாக இருந்தாலும் சரி, விடாமுயற்சியுடையவர்களாக இருந்தாலும் சரி, அவர்கள் அடிமைகளாக நடத்தப்படுகிறார்கள். இருப்பினும், அப்பா பிமென் கூறினார்: மூன்று சபைவாசிகளில், ஒருவர் முழுமையாக மௌனத்தைக் கடைப்பிடித்தால், மற்றொருவர் நோய்வாய்ப்பட்டு கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தினால், மூன்றாமவர் தனது கடமைகளை மனமுவந்து செய்தால், அப்போது அந்த மூவரும் ஒரே ஆன்மீக முயற்சியில் ஒன்றிணைகிறார்கள். இந்த வார்த்தைகளால், பல சபையினர் கூடியுள்ள ஒரு மடத்தில், பல்வேறு கடமைகளைச் செய்வதற்குத் தேவையான உடல் வலிமை கொண்டவர்கள் மட்டுமல்லாமல், இடைவிடாத மௌனத்தில் தங்களை அர்ப்பணிக்கும் பலவீனமான சகோதரர்களும் இருக்க வேண்டும் என்றும், இல்லையெனில், அவர்களின் உழைப்பு அனைத்தும் வீணாகிவிடும் என்றும் இந்தப் புனிதர் காட்டினார்.

2. கேள்வி. அப்பா அந்தோனி தனது சீடரான பவுலிடம், 'நீ சென்று தனிமையில் அமர், அப்போதுதான் பேய்களிடமிருந்து எழும் போராட்டங்களைக் கற்றுக்கொள்வாய்' என்று ஏன் கூறினார்?

விடை. (அவருக்குப் பரிபூரணம் வேண்டி.) ஏனெனில் ஒரு துறவியின் பரிபூரணம் என்பது, தன் முழு இருப்பையும் தன் ஆன்மாவால் ஆளும் திறனில் அடங்கியுள்ளது. ஆனால் அத்தகைய ஆன்மீகத் தன்னாட்சி, இதயத் தூய்மையுடன் இணைந்து செல்கிறது; இதயத் தூய்மை என்பது, மனம் இதயத்தை ஆளும்போது, மற்றும் அந்த மனம் இடைவிடாத ஜெபத்தால் ஆளப்படும்போது அடையப்படுகிறது. இருப்பினும், பேய்களுக்கு எதிரான போர், எண்ணங்கள் மற்றும் தரிசனங்கள் வடிவில் அமைகிறது, அவை தனிமையிலும் மௌனத்திலும் மிகவும் வலுவாகத் தூண்டப்படுகின்றன.

குறிப்பு. பதிலின் ஆற்றல். பேய்கள் விதைக்கும் மிக நுட்பமான எண்ணங்களுக்கு எதிராகப் போராட, தனிமை நிலையான வாய்ப்புகளை வழங்குகிறது. இந்தப் போர், இதயத்தில் வசித்து, அதைக் கவனித்து, ஆளும் கடவுளிடம், ஜெபத்தில் மனதின் மூலம் நடத்தப்படுகிறது. இந்தப் போராட்டத்தில் ஏற்படும் பல்வேறு அனுபவங்களுக்கு மத்தியில், இந்த ஆன்மீக முயற்சியின் இடைவிடாத தன்மை, ஆன்மீகத் தன்னடக்கத்தைக் கற்பித்து, அதன் பழக்கத்தை வளர்க்கிறது; மேலும் அந்தத் தன்னடக்கத்தில்தான் துறவியினதும் ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவனினதும் ஆன்மீகப் பரிபூரணம் முழுவதும் அடங்கியுள்ளது.

3. கேள்வி. அப்பா அந்தோனி, 'நீரிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட மீன் எப்படிச் சாவதோ, அப்படியே தன் குகையை விட்டு நீண்ட காலம் வெளியே தங்கியிருக்கும் ஒரு துறவியும் சாவான்' என்று கூறுவதன் பொருள் என்ன? ஒரு துறவி எந்த விதத்தில் மீனைப் போலச் சாவான்?

விடை. ஆன்மாவின் வாழ்க்கை என்பது இறைவனை இடைவிடாமல், அன்புடன் தியானிப்பதாகும், இது மனதையும் இதயத்தையும் தன்னகத்தே உள்ளடக்கி ஒன்றாக்கும் ஆன்மாவின் வாழ்க்கை எனச் சரியாக அழைக்கப்படுகிறது. ஆகவே, ஒரு துறவி ஊர்களில் சுற்றித் திரிந்து, காட்சிகளாலும் உரையாடல்களாலும் கவனம் சிதறினால், அவன் ஆன்மீக வாழ்விலிருந்து அந்நியப்பட்டு இறந்துவிடுகிறான்; ஏனெனில், அவன் கடவுளிடமிருந்து விலகி அவரை மறந்துவிடுகிறான், மேலும் தன் அறையில் மௌனமாக இருந்து பெரும் முயற்சியால் வளர்த்தெடுத்த கிறிஸ்துவின் மீதான அன்பைத் தன் இதயத்திலிருந்து விரட்டிவிடுகிறான். மேலும், துன்பங்களையும் கஷ்டங்களையும் விரும்பும் அவரது அன்பு குன்றிவிடுகிறது, மேலும் அவர் மாம்சத்தின் ஓய்வுக்கும் இன்பங்களுக்கும் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்துவிடுகிறார் – மேலும் அவரது இதயத்தின் தூய்மை, கண், காது, தொடுதல், சுவை மற்றும் மூக்கு போன்ற புலன்கள் மூலமாகவும், பேச்சு மூலமாகவும் உள்ளே நுழைந்து வெளியேறும் எண்ணங்களின் ஓயாத அசைவுகளால் கலக்கப்படுகிறது; இவை அனைத்தும் பின்னர் அவனை விலைமாது உறவிற்கும் மற்ற விருப்பங்களுக்கும் இட்டுச் செல்கின்றன, அவை ஒரு துறவியின் உண்மையான மரணமும் அழிவும் ஆகும். இவ்வாறு, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அந்தோனி நன்றாகப் பேசினார்: உலர்ந்த நிலத்தில் வீசப்பட்டால் மீன்கள் எப்படிச் சாவனோ, அப்படியே தனது குடிலை விட்டுவிட்டு நகரங்களிலும் கிராமங்களிலும் தனது நேரத்தைச் செலவிடும் துறவியும் சாவான்.

4. கேள்வி. அப்பா அந்தோனி கூறுகிறார்: 'தனிமையில் வாழ்பவன் மூன்று போர்களிலிருந்து விடுபட்டவன், அதாவது நாக்கு, பார்வை மற்றும் செவிப்புலன் ஆகியவற்றின் போர்கள்; அவனுக்காக இதயத்தின் போர் மட்டும் தான் மீந்துள்ளதா?' ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவரின் இந்த வார்த்தைகளை எங்களுக்கு விளக்குங்கள்.

விடை. கண், செவி மற்றும் பேச்சு ஆகியவற்றால் ஏற்படும் இடையூறுகளால் மனம் திசைதிருப்பப்படும் சமூகங்களில் எழும் சண்டையை விட, தனிமையிலும் மௌனத்திலும் அனுபவிக்கும் சண்டை குறைவானது என்று சுட்டிக்காட்ட அவர் இதைச் சொல்லவில்லை; மாறாக, புலன்களால் ஏற்படும் சண்டையிலிருந்து தனிமையில் வாழ்பவர்கள் விடுபட்டுள்ளனர் என்பதை இந்த வார்த்தைகளால் அவர் காட்டுகிறார் — அந்தப் புலன்களால் மற்றவர்கள், பேய்களால் தங்கள் உள்ளத்தில் தூண்டப்படும் இதயத்தின் சண்டையை விட அதிகமாக வேதனைப்படுத்தப்படுகிறார்கள். நமது தந்தையர்கள் இந்தக் காரணத்திற்காகவே மௌனத்தில் ஒதுங்கிக் கொண்டார்கள்: அதாவது, பார்வை, பேச்சு மற்றும் செவிப்புலன் ஆகியவற்றிலிருந்து எழும் போராட்டங்களால் இதயத்தின் போராட்டங்கள் மேலும் தீவிரமடையாமல் இருப்பதற்காக. ஏனெனில், (சமூகத்தில் வாழும்) சகோதரர்கள், தொடர்ந்து வெளியே சென்று மீண்டும் மடத்திற்குத் திரும்புவதால், இதயத்தின் கொந்தளிப்புடன் புலன்களின் கொந்தளிப்பும் சேர்ந்து, எவ்வளவு எளிதாக வீழ்ச்சியடைகிறார்கள், அதுபோலவே, மௌனமாக வாழும் துறவிகளும் எளிதில் வீழ்ந்துவிடுகிறார்கள், மேலும் அவர்களை உடல் இன்பங்களின் போரட்டமும் வந்தடையுமானாலும், அவர்கள் இதயப் போரட்டத்தால் மட்டுமே கலக்கமடைகிறார்கள். தனிமையில் வாழ்ந்தபோதும், எப்போதாவது பெண்கள் வந்ததால், உடல் தோற்றத்தையும் முக அழகையும் கண்டதால் இதயப் போராட்டம் தீவிரமடைந்து, உடனடியாக வெல்லப்பட்டு வீழ்ந்த அந்தத் துறவிகளால் இது முழுமையாக நியாயப்படுத்தப்படுகிறது. உண்மையில், தனிமையில் வாழ்பவர்களுக்கு, ஆன்மாவின் உணர்ச்சிகளிலிருந்து எழும் போராட்டம், உடல் உறுப்புகளின் இன்பங்களிலிருந்து எழும் போராட்டத்தை விட வலிமையானதாகவும் கொடியதாகவும் இருக்கிறது – இது ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட எவாகிரியஸின் வார்த்தைகளிலிருந்தும் தெரிகிறது, அவர் தனிமையில் வாழும் துறவிகளுக்கு, பேய்கள் அவற்றின் சொந்த விருப்பத்தின் பேரிலேயே நேரடியாகப் போர் தொடுப்பதாகக் கூறுகிறார், எந்தவொரு இடைத்தரகரும் இல்லாமல்; ஆனால் மடாலயங்களில் வசித்து, நற்பண்பில் முன்னேற்றத்திற்காக ஆர்வமாக உள்ளவர்களுக்கு எதிராக, அவர்கள் ஒழுக்கக்கேடான துறவிகளைத் தூண்டிவிடுகிறார்கள், அவர்களை விட கொடூரமானவர்கள், தொந்தரவு செய்பவர்கள் அல்லது துரோகிகள் வேறு யாரும் இல்லை.

5. கேள்வி. புனித அப்பா அந்தோனியாரின் பின்வரும் கூற்றின் பொருள் என்ன: 'சந்நியாசியின் குகை பாபிலோனின் உலைக்களம், கடவுளின் குமாரன் இருந்த மூன்று இளைஞர்கள் இருந்த இடம், மேலும் அது மோசேக்கு கடவுள் பேசிய நெருப்புத் தூணாகும்'?

விடை. நெருப்புக்கு இரண்டு பண்புகள் இருப்பது போல, ஒன்று வேதனையாக எரியும் வெப்பம், மற்றொன்று மகிழ்ச்சியைத் தரும் ஒளி, அவ்வாறே குடிலில் பொறுமையுடன் தங்கியிருப்பதற்கும் இரண்டு விளைவுகள் உண்டு: ஒன்று, புதியவர்களை மௌனமாகச் சுமக்கித் துன்புறுத்துகிறது—சில சமயங்களில் முழுமையான சோர்வினால், சில சமயங்களில் கண்டிப்பின் மூலம்— ஆனால் மற்றொன்று முன்னேற்றத்தின் மூலம் மகிழ்ச்சியைக் கொண்டுவருகிறது, தங்கள் உணர்ச்சிகளை வென்று, தூய்மையில் பரிபூரணமடைந்து, ஒளிமயமான தரிசனங்களைப் பெற்றவர்களுக்கு அமைதியைத் தருகிறது. மூன்று இளைஞர்களைப் பற்றி அவர்களுக்குச் சொல்லப்பட்ட—அதாவது அவர்கள் தேவனுடைய குமாரனைக் கண்டார்கள்—என்னும் வாக்கியத்தின் பொருள் பின்வருமாறு: அனனியாஸ், பபிலோனில் நெருப்புக் குழியில் எறியப்பட்டபோது அசாரியாஸ் மற்றும் மிசாயேல் எரிக்கப்படவோ அல்லது சுடப்படவோ இல்லை, ஏனெனில் தேவதூதர் அவர்களுடைய கட்டுகளை அகற்றி, நெருப்பின் அழிவு சக்தியிலிருந்து அவர்களை விடுவிக்க அவர்களுக்கு அனுப்பப்பட்டார்; அப்படியே சகோதரர்களுக்கும் தனிமையில் வாழ்வதில், பேய்களால் தூண்டப்பட்ட உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான போராட்டம் ஆரம்பத்தில் மிகவும் கடினமானது; இருப்பினும், நமது இறைவனும், தேவனுடைய குமாரனுமாகிய அவருடைய கிருபையான உதவியால் அவர்கள் ஒருபோதும் கைவிடப்படுவதில்லை. அவர் அவர்களைத் தெளிவாகப் பார்வையிட்டு அவர்களுடன் வசிக்கிறார், அதனால், இந்த உதவியுடன் அவர்கள் தங்கள் உணர்ச்சிகளையும் எதிரிகளையும் வென்ற பிறகு, அவர் அவர்களுக்கு பரிபூரண அன்பின் கிருபையையும் தம்முடைய மகிமையான ஒளிமயமான தன்மையையும் வழங்குகிறார்.

6. கேள்வி. அப்பா அந்தோனியின் பின்வரும் கூற்றின் பொருள் என்ன: 'ஒருவன் தீமையைத் தீமையால் திருப்பிக் கொடுக்கக் கூடாது, ஒரு துறவி இந்த நிலையை இன்னும் அடையவில்லை என்றால், அவன் மௌனமாகவும் நிசப்தமாகவும் இருக்கட்டும்'? மௌனம் மூலம் இதை (கோபமின்மையை) ஒருவர் எவ்வாறு அடைய முடியும்?

பதில். ஒரு பலவீனமான சகோதரன், தன் நாவால் சகோதரனை நிந்தித்து, தன் இதயத்தில் அவனுக்குப் பகை வளர்த்து, தன் அறைக்குள் தன்னை முடக்கிக் கொண்டு, மக்களுடன் பேசுவதைத் தவிர்த்து, அதே நேரத்தில் தீய எண்ணங்களை அடக்கி, தொடர்ந்து ஜெபத்திலும் வேத வாசிப்பிலும் ஈடுபட்டால், அப்பொழுது சமாதானத்தின் கிருபை அவன்மேல் வரும், – அவனது இருதயம் ஒளிமயமாகி, உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட அவனது ஆன்மா இறைவனுக்குள் மகிழும். ஏனெனில், கர்த்தருடைய சிலுவையை நோக்கியிருக்கும் இந்த மனிதன், அவர் மீதான அன்பினால் கனன்று போவான், அதை முத்தமிட்ட பின், வேதவாக்கியத்தின்படி தேவன் உலகத்தை எவ்வளவு அன்பு செய்தார் என்றும், அதன் பொருட்டுத் தம்முடைய ஒரேபேறான குமாரனை மரணத்திற்கு ஒப்புக்கொடுத்தார் என்றும் சிந்திப்பான். (யோவான் 3:16), ஆகவே, நிச்சயமாக, தேவன் நமக்காகத் தம்முடைய அன்பை அங்கே வெளிப்படுத்தினார், நாம் இன்னும் 'பாவிகளாக' இருந்தபோது, கிறிஸ்து நமக்காக மரித்தார் (ரோமர் 5:8). – தேவன் தம்முடைய சொந்த குமாரனையே நமக்காகப் பாராமல், அவரை மரிப்பிற்கு ஒப்புக்கொடுத்தார்; அப்படியிருக்க, 'அவருடனேகூட எல்லாவற்றையும் நமக்குத் தாராதிருக்கமாட்டார்' (ரோமர் 8:32), அல்லது வேறு எந்த விஷயத்தில் அவர் நம்மிடமிருந்து எதையும் விலக்கி வைப்பார்? நமக்காக மரித்தவருக்காக நாம் வாழ வேண்டும், நம்முடைய சொந்த விருப்பங்களுக்காக ஒருபோதும் வாழக்கூடாது என்பதை உணர மட்டுமல்லாமல், கிறிஸ்துவின் நமக்கான பெரிய இரக்கமும் அன்பும் நம்மைத் தூண்டுகின்றன (2 கொரி. 5: 14, 15), ஆனால் நமக்காக சிலுவையின் மரணத்தைச் சுமந்து, அத்தகைய அவமானத்தைச் சகித்து, மீண்டும் பரலோகத்தில் தேவனுடைய வலதுபாரிசத்தில் தம்முடைய இடத்தை எடுத்துக்கொண்ட இயேசுவை, சகிஷண்மையின் ஆதாரமாகவும் மாதிரியாகவும் நோக்குவதற்கும் நம்மைத் தூண்டுகிறது. ஆகவே, நாம் அவருடன் பாடுபட்டால், அவருடன் மகிமைப்படுத்தப்படுவோம் (ரோமர் 8:17), அவருடன் சகித்துக்கொண்டால், அவருடன் ஆட்சி செய்வோம் (2 தீமோத்தேயு 2:12). அப்பொஸ்தலனாகிய பவுல், 'சகோதரரே, நம்முடைய கர்த்தருடைய சிலுவையின்மேல் நம்முடைய கண்களை நிலைநிறுத்துவோம்' (எபிரேயர் 12:2) என்று ஏன் நம்மை ஊக்குவிக்கிறார்? தங்கள் சொந்த ஆத்துமாக்களுக்கே எதிரிகளாக இருந்த பாவிகளுக்காக அவர் எவ்வளவு சகித்துக்கொண்டார் என்பதைக் கவனியுங்கள்! ஆகவே, அவருடைய அன்பிற்காக உங்கள் பங்காக வரும் கஷ்டங்கள், அவமானங்கள், நிந்தனைகள் மற்றும் மரணத்தை நீங்கள் சகித்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது என்பதற்காக மட்டும் மனந்தளர்ந்துவிடாதீர்கள் அல்லது உங்கள் உற்சாகத்தை இழந்துவிடாதீர்கள். உங்கள் ஜெபங்களில், உங்களுக்குத் துன்பம் விளைவிப்பவர்களுக்காக மன்னிப்புக் கேளுங்கள், கர்த்தர் தம்மைச் சிலுவையில் அறைந்தவர்களுக்காக, "பிதாவே, இவர்களை மன்னித்தருளும்" என்று ஜெபித்ததைப் போலவே: 'பிதாவே, இவர்களை மன்னியும்' (லூக்கா 23:34), மேலும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஸ்டீபன் தன்னைக் கல்லால் அடித்தவர்களுக்காக நமது ஆண்டவரிடத்தில், 'கர்த்தரே, இந்தப் பாவத்தை இவர்களுக்கு எண்ணாதிருப்பீராக' (அப்போஸ்தலர் 7:60) என்று மன்னிப்புக் கேட்டது போல. ஒரு துறவி, தன் அறையில் தனிமையில் அமர்ந்து, இவ்வாறு சிந்தித்தால், அவன் ஆவியில் வலுப்பெறுவான், கர்த்தருக்குள் அவர் தனது எல்லாப் பேராவல்களுக்கும் மேலாதிக்கம் பெறுவார், மேலும் அவர் யாரையும் புண்படுத்துவதிலிருந்தோ, யாரிடமாவது கோபப்படுவதிலிருந்தோ, அல்லது தீமைக்குத் தீமை திருப்புவதிலிருந்தோ விலகி இருப்பது மட்டுமல்லாமல், அவமானமும் அநீதியும் ஏற்பட்டால் அதைக் கண்டு பெரிதும் மகிழ்ந்து, அதை ஒரு கௌரவமாகக் கருதுவார். அமைதி, சுயபரிசோதனை மற்றும் கிறிஸ்துவின் கட்டளைகளான நோன்பு, ஜெபம், கடவுளைத் தியானித்தல் மற்றும் அமைதியில் கடைப்பிடிக்கப்படும் பிற நற்பண்புகளைப் பொறுமையாகக் கடைப்பிடித்தல் ஆகியவற்றின் மூலம், ஒரு துறவி தனது அறையில் அடையும் தார்மீக சக்தி இதுவே. இவ்வாறு, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்பா அந்தோனி மிகவும் ஞானமாகப் பேசினார்: ஒரு துறவி அவதூறுகள், முணுமுணுப்புகள் மற்றும் வீண் பேச்சுகளைப் பேசுவதிலிருந்து தனது நாக்கைக் கட்டுப்படுத்த முடியாவிட்டால், மேலும் அத்தகைய தவறுகளிலிருந்து தனது இதயத்தைக் காக்கும் அளவுக்கு வலிமையாக இல்லாவிட்டால், அவரால் முடிந்தவரை அமைதி மற்றும் நிசப்தத்திற்குத் தன்னை அர்ப்பணிக்கட்டும்.

7. கேள்வி. ஒருமுறை, சில சகோதரர்கள் அப்பா அந்தோனியிடம் வந்து அவரிடம், 'நாங்கள் கடைப்பிடிப்பதற்கு ஒரு கட்டளையைக் கொடுங்கள்' என்றார்கள். அவர் அவர்களிடம், 'நற்செய்தியில் எழுதியிருக்கிறதே: "யாராவது உன்னை ஒரு கன்னத்தில் அறைந்தால், மறுகன்னத்தை அவனுக்குத் திருப்பிக்கொடு" (மத். 5:39)' என்றார். அவர்கள் அவரிடம், 'இதை எங்களால் ஒருபோதும் நிறைவேற்ற முடியாது' என்று பதிலளித்தனர். அந்த முனிவர் அவர்களிடம், 'உங்கள் மறு கன்னத்தைக் காட்ட முடியாவிட்டால், ஒரு கன்னத்தில் வரும் அடியைப் பொறுமையாகச் சகித்துக்கொள்ளுங்கள்' என்றார். அவர்கள், 'அதையும் எங்களால் செய்ய முடியாது' என்றார்கள். அவர் மீண்டும் அவர்களிடம், 'அதுகூட உங்களால் செய்ய முடியாவிட்டால், குறைந்தபட்சம் உங்களை அடிக்கிறவனைத் திருப்பிக் அடிக்காதீர்கள்' என்றார். அவர்கள், 'அதையும் எங்களால் செய்ய முடியாது' என்றார்கள். அப்போது அந்தப் பெரிய முதியவர் தன் சீடனிடம், 'இந்தச் சகோதரர்களுக்காகச் சிறிது உணவு தயார் செய், ஏனெனில் அவர்கள் நோய்வாய்ப்பட்டிருக்கிறார்கள்' என்றார். அந்தப் புனிதத் தந்தையின் வார்த்தைகள் என்ன பொருள் தருகின்றன?

விடை. அத்தகைய மனிதர்களுக்கு உணவளித்து அவர்களை வழியனுப்பி வைப்பதைத் தவிர வேறு எதுவும் செய்ய வேண்டியதில்லை என்பதே அவர் கூற வந்தது. ஆனால், அந்த முனிவர் 'உங்களுக்கு ஜெபம் தேவை' என்று முடித்ததால், 'உணவு' என்பதன் மூலம் அவர் முனிவர்களின் ஜெபங்களையே குறிப்பிட்டார் என்று ஒருவர் யூகிக்கலாம், இது 'இதை உங்களால் செய்ய முடியாவிட்டாலும், அதை உங்களால் செய்ய முடியாவிட்டாலும், உங்களுக்கு ஜெபம் தேவை' என்று கூறுவதைப் போலாகும். ஏனெனில், வயிற்றின் பலவீனத்தின் காரணமாக எல்லா வகையான உணவையும் தாங்க முடியாத நோயாளிகளுக்குச் சிறப்பு உணவு தேவைப்படுவது போல, நம் ஆண்டவரின் கட்டளைகளில் ஒரு சிறிய பகுதியைக்கூட நிறைவேற்ற முடியாத அளவுக்கு மனம் பலவீனமாக உள்ள உங்களுக்கும் உங்கள் ஆன்மாக்களின் குணப்படுத்தலும் சீரமைப்பும் தேவைப்படுகிறது—அதாவது, உங்களுக்காகப் பரிந்து பேசக்கூடிய பிதாக்களின் ஜெபங்கள்.

8. கேள்வி. புனித அப்பா அந்தோனியார் கூறினார்: 'சாத்தான் பரப்பிய பொறிகளை நான் பூமி முழுவதும் பரவியிருப்பதைக் கண்டேன்; இதைக் கண்டு நான் பெருமூச்சு விட்டு, "மனித குலத்திற்கு ஐயோ! அவற்றிலிருந்து யார் தப்பிக்க முடியும்?" என்று கூறினேன். அதற்கு அவர்கள் என்னிடம், "அடக்கம் ம் அவற்றிலிருந்து ஒருவரைக் காப்பாற்றுகிறது, ஏனெனில் அவனால் அவனைப் பொறியில் சிக்க வைக்க முடியாது" என்று கூறினர்.' அந்தப் புனிதர் இந்தப் பொறிகளைத் தனது உடல் கண்களால் கண்டாரா, அல்லது தனது மனதில் கண்டாரா? மேலும், 'பணிவு தான் அவர்களைக் காப்பாற்றுகிறது, ஏனெனில் பணிவுள்ளவர்களை அவர்களால் வலைக்குள் சிக்க வைக்க முடியாது' என்று அவரிடம் சொன்னவர்கள் யார்?

விடை. எகிப்தின் மகான் அப்பா மகாரியஸ், அப்பா அந்தோனியின் சீடர், அப்பா அந்தோனி அவர்களைக் கண்ட அதே நேரத்தில், ஸ்கெட்டே பாலைவனத்தின் ஆழ்ந்த பகுதியிலும், பகைவனின் தந்திரங்கள் அனைத்தையும் ஒரு வேறுபட்ட வடிவத்தில் கண்டார். புனித மகாரிஸ், இரண்டு மனிதர்களின் உருவத்தில் பேய்களைக் கண்டார், அவர்களில் ஒருவர் பல்வேறு வண்ணத் துண்டுகளால் ஒட்டுப்போட்ட கிழிந்த ஆடைகளை அணிந்திருந்தார்; மற்றொருவரின் உடல் முழுவதும் கிழிந்த ஆடைகளால் மூடப்பட்டிருந்தது, அதன் மீது சிறிய குமிழ்களால் தொங்கும் ஒரு வலை போர்த்தப்பட்டிருந்தது; மேலும் அவர்களை நெருங்கி வந்தது, ஒரு மேலங்கி போல இறக்கைகளால் மூடப்பட்டிருந்த மற்றொரு உருவம். இவைகளைத்தான் அப்பா மகாரி யஸ் தனது உடல் கண்களால் காண்பதற்கு முன்பாகவே, புனித அப்பா அந்தோனியர், ஒரு தரிசனத்தைக் காண்பது போல, தனது மனக்கண்களால், துறவிகளுக்காக சபைமாறன் இடைவிடாமல் அமைக்கும் அந்தப் பொறிகள் அனைத்தையும் கண்டார்; மேலும், அவை மூலம் அவர்களைச் சிக்க வைக்கவும், அவர்களைப் பொறியில் சிக்க வைக்கவும், நற்பண்புப் பாதையில் அவர்கள் தங்கள் பயணத்தைச் சுமுகமாக முடிப்பதைத் தடுக்கவும் அவன் முயற்சிப்பதையும் கண்டார், அது எழுதப்பட்டபடி: 'பெருமைக்காரரின் வலை எனக்கு விரிக்கப்பட்டுள்ளது, துன்மார்க்கரின் கண்ணி என் கால்கள் கீழே காத்திருக்கிறது' (சங்கீதம் 139:5). இவ்வாறு, வேட்டையாடுபவர்கள் தங்கள் வலையைப் பரப்புவது போலவே, பிசாசின் கண்ணிகளும் பூமியில் பரப்பப்பட்டுள்ளதை அவர் கண்டார். இதைக் கண்ட அவர், அந்தப் பொறிகள் மற்றும் வலிகளின் பெருக்கத்தைக் கண்டு திகைப்படைந்து, திகிலடைந்தார்; ஏனெனில், அவற்றில் எந்தவொரு விலங்கு சிக்கிக்கொண்டாலும், பல்வேறு பொறிகள் மற்றும் கட்டுகளின் காரணமாக, தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள முடியாது. இவ்வாறு, பேய்கள் துறவிகளைத் தாக்கும் அனைத்து உடல் மற்றும் ஆன்மீகப் பேராவல்களின் காட்சிகள் அப்பா அந்தோனியருக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டன. மேலும், அவர் புனித தேவதூதர்களைக் கண்டார், அவர்கள் ஒவ்வொரு விருப்பத்தின் வலையையும் பெயர் சொல்லி அவருக்குக் காட்டினர்—அவை: அதிகப்படியான உணவுப் பழக்கம் அல்லது அதீத இன்பம், பேராசை, விபச்சாரம், வீண் பெருமை, கர்வம் மற்றும் பிற விருப்பங்களின் வலையம். மேலும், சகோதரர்களைத் தடுத்து, அவர்களைப் பொறியில் சிக்க வைத்து, கடவுளின் அன்பின் மாபெரும் பாதையில் அவர்களின் முன்னேற்றத்தை நிறுத்துவதற்காக, எதிரி தனது பொறிகளையும் பதுங்கல்களையும் அமைக்கும் அனைத்து தந்திரங்களையும் சூழ்ச்சிகளையும் அவர்கள் அவருக்குக் காட்டினர். அந்தப் பொறிகளைக் கண்டு திகிலடைந்த அவர், பெருமூச்சு விட்டு, 'ஐயோ, எங்களைப் போன்ற துறவிகளுக்குக் கேடு!' என்றார். 'இந்த வலையில் சிக்காமல், இவற்றிலிருந்து நம்மை நாம் எப்படி விடுவித்துக் கொண்டு இரட்சிக்கப்படுவது?' – தேவதூதர்கள் அவனிடம் சொன்னார்கள்: 'நம്രுமை எல்லாவற்றிலிருந்தும் காப்பாற்றுகிறது, அதைக் கொண்டிருப்பவர் ஒருபோதும் இவற்றில் சிக்கமாட்டார் அல்லது விழமாட்டார்.' – ஆனால், உணர்ச்சிகளையும் பேய்களையும் நம್ರுமையால் மட்டுமே வெல்ல முடியும் என்று அவர்கள் கூறவில்லை: நம್ರுமையுடன் மற்ற செயல்களும் முயற்சிகளும் தேவைப்படுகின்றன. அடக்கம் மட்டும் தனியாக எந்தப் பயனும் தராது, அதுபோலவே அடக்கமில்லாத செயல்களும் அர்த்தமற்றவை: ஏனெனில், அடக்கமின்றி செய்யப்படும் செயல்கள், உப்புக்குப் பதிலாக மண்ணால் பதப்படுத்தப்பட்ட இறைச்சி போன்றவை, அவை எளிதில் கெட்டு அழிந்துவிடும். ஆகவே, உடல் உழைப்பு, மனதின் அகப் போராட்டம், மௌனம் மற்றும் இடைவிடாத ஜெபம் ஆகியவை முழுமையான பணிவுடனே இணைந்து, அனைத்து உணர்ச்சிகளையும் பேய்களையும் வெல்கின்றன. இதனால், தேவதூதர்கள் அப்பா அந்தோனியிடம் கூறியது போல, இந்த குணங்களைக் கொண்ட துறவியைப் பாதிக்க பேய்களால் இயலாது.

9. கேள்வி. அப்பா அந்தோனி கூறினார்: நாம் நற்செயல்களைச் செய்தால், நாம் கடவுளுக்குள் ஆழ்ந்த அச்சம் கொள்ள வேண்டும், மேலும் அவருடைய முன் நம்மை முற்றிலும் தாழ்த்திக் கொள்ள வேண்டும், அப்போதுதான் நம் பலவீனத்தை அறிந்த அவர், தம்முடைய வலது கரத்தால் நம்மை மூடிப் பாதுகாப்பார்; ஏனெனில் நாம் பெருமையால் வீங்கிவிட்டால், அவர் தம்முடைய பாதுகாப்பை நம்மிடமிருந்து அகற்றிவிடுவார், நாம் அழிந்து போவோம். அருளாளரின் இந்தச் சொல்லின் பொருள் என்ன?

விடை. நாம் எப்போதும் பணிவாக இருக்க வேண்டும், அது துன்பம், துக்கம் மற்றும் சண்டைக் காலங்களிலும், சண்டையிலிருந்து விலகி அமைதி மற்றும் நிம்மதி காலங்களிலும் ஆகும். எல்லா நேரங்களிலும் நமக்கு பணிவு தேவை, ஏனெனில் சச்சரவு காலங்களில் அது நமக்கு உதவியைக் கொண்டுவந்து, துன்பத்தின் சுமையைச் சுமக்க வேண்டிய வலிமையைத் தருகிறது, அதே சமயம், அமைதி மற்றும் சச்சரவிலிருந்து ஓய்வு காலங்களில் அது நம்மைப் பெருமையிலிருந்து பாதுகாத்து, நாம் கீழே விழாமல் காக்கிறது. அதுபோலவே, நமது சோம்பல் மற்றும் நம்மைச் சிக்கவைக்கும் கடவுளற்ற தன்மை காரணமாக, நாம் நம்மைத் தாழ்த்திக்கொள்ள வேண்டும்; ஏனெனில், இந்த விஷயத்தில் நமது வெளிப்படையான பலவீனம் தானாகவே பணிவை நோக்கி நம்மை வழிநடத்தி, எல்லாப் பெருமையையும் கைவிட நம்மைத் தூண்டும். கடவுள் நாம் தொடர்ந்து ஆபத்திலும் துன்பத்திலும் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புவதில்லை, ஆனால், அவருடைய நன்மையிலும் மனிதகுலத்தின் மீதான அன்பிலும், அவர் நம்மைக் காக்கிறார், மேலும் உணர்ச்சிகளின் போராட்டத்திற்கும் பேய்களின் கொடூரத்திற்கும் ஒரு முடிவைக் கொண்டுவருகிறார். ஆகவே, போராட்டங்கள் மற்றும் முயற்சிகளின் காலங்களில் ஆபத்து மற்றும் கஷ்டத்தின் காரணமாக நாம் பணிவை நாடினாலும், சண்டையிலிருந்து அமைதி மற்றும் பாதுகாப்பின் காலங்களில் கடவுளை மறந்து பெருமையால் தலைநிமிர்ந்தால், அவர் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நம்மிடமிருந்து தனது பாதுகாப்பை நீக்குவார், மேலும் நாம் அழிவிலும் விரக்தியிலும் அழிந்து போவோம். ஏனெனில், நாம் பணிவு தேவைப்படாத ஒரு நேரமும் இல்லை, ஏனெனில் எல்லா இடங்களிலும் நமது எல்லாச் செயல்களிலும் அது நிச்சயமாகத் தேவைப்படுகிறது.

10. கேள்வி. முதியவர்களில் ஒருவர், அனைத்துத் தந்தையரையும் தனக்குக் காண்பிக்கும்படி கடவுளிடம் பிரார்த்தனை செய்தார், மேலும் அவருக்கு புனித அப்பா அந்தோனியாரைத் தவிர மற்ற அனைவரின் தரிசனமும் அருளப்பட்டது. அவருக்கு அவர்களைக் காண்பித்தவர் கூறினார்: 'கடவுள் எங்கிருக்கிறார், அங்கே அப்பா அந்தோனியாரும் இருக்கிறார்.' அவர் அனைத்துத் தந்தையரையும் எப்படிப் பார்த்தார், மேலும் அப்பா அந்தோனியாரை ஏன் பார்க்கவில்லை?

பதில். ஒன்று, அந்த முனிவரின் மனம் சொர்க்கத்திற்கு உயர்த்தப்பட்டு, அங்கு அவர் பிதாக்களைக் கண்டார்; அல்லது பிதாக்களே அவரிடம் வந்தனர்; அல்லது ஒரு தேவதூதர் ஒரு தரிசனத்தின் மூலம் அவர்களை அவருக்குக் காட்டினார். இருப்பினும், அப்பா அந்தோனியர் அவருக்கு இரண்டு காரணங்களுக்காகத் தெரியவில்லை: புனித அப்பா அந்தோனியரின் மகிமையின் பெருமையை வெளிப்படுத்தவும், அனைத்துத் தந்தையர்களையும் கண்டதால் பெருமையால் தலைநிமிர்ந்துவிடாமல் இருக்க, அந்த முனிவரைத் தாழ்த்தவும். ஏனெனில், அவருடைய கோரிக்கையை நிறைவேற்றும் விதமாக, கடவுள், பிதாமகர்களின் இந்தத் தரிசனத்தின் மூலம், அவர்களைப் பின்பற்றும்படி அவரைக் கட்டாயப்படுத்தினார்; மேலும், புனித அந்தோனியாரைக் காணும் தகுதி அவருக்கு இல்லை என்பது, அந்தப் பெரியவருக்கு அவரைப் பின்பற்றத் தேவையான வலிமை இல்லை என்பதை உணர்த்துவதற்காகவே இருந்தது, இதன் மூலம் அவர் தனது பெருமையை அடக்கி, தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ளத் தூண்டப்பட்டார்.

11. கேள்வி. ஒருமுறை, கன்னியா அப்பா அமோன், அப்பா அந்தோனியிடம் வந்து அவரிடம் கூறினார்: 'உங்களை விட எனக்கு அதிக வேலை இருக்கிறது என்று நான் காண்கிறேன்; அப்படியானால், மக்கள் மத்தியில் உங்கள் பெயர் என் பெயரை விட மிகவும் புகழ்பெற்று விளங்குவது எப்படி?' புனித அந்தோனி அவருக்குப் பதிலளித்தார்: 'அது நான் உங்களை விட அதிகமாகக் கடவுளை நேசிப்பதால் தான்.' இது என்ன நோக்கத்துடன் கூறப்பட்டது?

பதில். அப்பா அமோன் தனது செயல்களைப் பற்றியோ, அப்பா அந்தோனி தனது அன்பைப் பற்றியோ தற்பெருமை கொள்ளவில்லை; மாறாக, அவர்களின் வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால் இருந்த நோக்கம் பின்வருமாறு. இந்தப் புனிதர்கள் துறவற ஒழுங்கின் முதல் நிறுவனர்களாகவும், பாலைவன வாழ்க்கையின் முன்னோடிகளாகவும் இருந்ததால், மனதின் அக ஒழுங்கு உடல் சார்ந்த செயல்களை விட உயர்ந்தது என்பதை அனைத்துத் துறவிகளுக்கும் உறுதிப்படுத்தவும், நிரூபிக்கவும், பரஸ்பர ஒப்புதலுடன் அவர்கள் நோக்கம் கொண்டனர். ஏனெனில், மனதின் இந்த அக ஒழுக்கம், துறவியின் ஆன்மாவை இறைவனின் முழுமையான அன்பு நோக்கி வழிநடத்தி ஊக்குவிக்கிறது, மேலும் இறைவனின் மகிமை குறித்த தரிசனங்களுக்கும் வெளிப்பாடுகளுக்கும் அவரைத் தகுதியானவராக ஆக்குகிறது. உடல் சார்ந்த துறவு வாழ்க்கை, துறவியை உடல் சார்ந்த இச்சையிலிருந்து விடுவிக்கிறது, நற்பண்பில் அவரைப் பலப்படுத்துகிறது, காமத்தை விரட்டும் சக்தியை அவருக்கு அளிக்கிறது, மேலும் உடலுக்குத் தூய்மையைக் கொண்டுவருகிறது. மேலும், மனத்தின் தவறானது, பேய்களுக்கும் அவை ஊட்டும் எண்ணங்களுக்கும் எதிராக ஆன்மாவை ஆயுதபாணியாக்குகிறது, மேலும் இதயத்திற்குத் தூய்மையைக் கொண்டுவருகிறது. அன்பு கொண்டு வலுப்பெறும் அது, ஆவியால் ஆளப்படத் தகுதியுடையதாகிறது. நற்பண்பில் சிறந்து, ஆண்டவரை நேசிப்பவர்கள் அனைவரும் மக்களால் கொண்டாடப்பட வேண்டியதில்லை: ஏனெனில், பாலைவனவாசிகளுக்கு முன்னோடியும், துறவிகளுக்குப் பிரதான குமாரனும் (அப்பா அந்தோனியாரால் சில சமயங்களில் எலியா தீர்க்கதரிசி என்றும், சில சமயங்களில் யோவான் ஸ்நானகன் என்றும், சில சமயங்களில் திருத்தூதர் பவுல் என்றும் அழைக்கப்பட்ட) அப்பா பவுல், அவர் உயிருடன் இருந்தபோது மக்களுக்குச் சிறிதும் அறியப்படாதவராக இருந்தார். ஆனால், நான் முன்பே கூறியது போல், அந்த இரண்டு தந்தையர்களும் ஒருவரையொருவர் உறுதிப்படுத்தவும், சரீர சம்பந்தமான தவம் மற்றும் மனதின் உள்ளான, இரகசியப் போராட்டத்தில் அடங்கியிருக்கும் ஆன்மீகத் தவம் ஆகிய இரண்டில் எது உயர்ந்தது என்பதை நமக்குக் கற்பிக்கவும் விரும்பினர், தணியாத பிரார்த்தனை மற்றும் கடவுளைப் பற்றிய தியானத்தில் ஈடுபட்டு, அது பரிபூரணம் அடைந்தவுடன், துறவியின் மனதை ஆன்மீகப் பிரார்த்தனை, கடவுளிடம் வியப்பு, அவரைப் பற்றிய தியானம், மற்றும் நமது ஆண்டவரின் மகிமை வெளிப்படுதல் ஆகியவற்றைக் கொண்ட ஒரு ஆன்மீக நிலைக்கு உயர்த்துகிறது; அவருக்கு என்றென்றும் புகழ் உண்டாகட்டும். ஆமென்.

12. கேள்வி. புனித அப்பா அந்தோனி, இந்த இனம் பலவீனமானது என்பதால், கடவுள் சாத்தான் இதை எதிர்த்து கடுமையான போர்களை நடத்த அனுமதிக்கவில்லை என்று கூறினார். – இது எப்படி?

விடை. கடவுள் மனிதகுலத்தின் மீது இரக்கமுள்ளவர், மேலும் கடவுள் மீதான நமது அன்பிலும் நற்செயல்களுக்கான ஆர்வத்திலும் போதுமான தீவிரம் இல்லாததால், நாம் சாத்தானால் மிகவும் கடுமையாக ஒடுக்கப்படுவதை அவர் அனுமதிக்க மாட்டார். எனவே, நமது பலவீனம் மற்றும் சோம்பலின் காரணமாக, சாத்தான் நம்மை மிகவும் பலவீனமாகத் தாக்குகிறான்.

13. கேள்வி. அப்பா அந்தோனியின் பின்வரும் வார்த்தைகளின் பொருள் என்ன: 'கல்லாட்டி ஆற்றின் கண்களை மறைக்கவில்லை என்றால், அவன் எதையும் பெறமாட்டான்; ஏனெனில், ஆறு அதன் தலையைச் சுழற்றுவதால் கீழே விழுந்துவிடும், வேலையும் நின்றுவிடும்.' அதேபோல், நாமும் தெய்வீக ஏற்பாட்டால் மறைக்கப்படுகிறோம். ஏனெனில், நாமும் ஆரம்பத்தில், அதைக் காணாமல் நன்மை செய்கிறோம், இல்லையெனில் நாம் நம்மை ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களாகக் கருதி, நமது உழைப்புகள் அதன் விளைவாக வீணாகிவிடும்; இதனால்தான் சில சமயங்களில் நாம் வெட்கக்கேடான எண்ணங்களில் விழுகிறோம், அவற்றைக் கண்டு நம்மை நாமே கண்டிக்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக. நாம் செய்யும் சிறிய நன்மைக்கு திரையாகச் செயல்படுவது இந்த வெட்கக்கேடான எண்ணங்களே, ஏனெனில் தன்னைத்தானே கண்டிக்கும் ஒருவன் தன் வெகுமதியை இழக்க மாட்டான். – இந்தச் சொல்லில் பயனுள்ளது என்னவென்று எங்களுக்கு விளக்குங்கள்?

விடை. எல்லாச் செந்தோத்திரங்களுக்கும் தரிசனங்கள் அருளப்படுவதில்லை; அவர்கள் செய்யும் நன்மைகளையும், அவர்களுக்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகளையும் அவர்கள் காண்பதில்லை, ஆனாலும் அவர்கள் நற்செயல்களாலும் நற்பண்புகளாலும் நிறைந்திருக்கிறார்கள். இது கடவுள் அவர்களின் நற்பண்புகளில் மகிழவில்லை என்றோ அல்லது அவர்களின் நற்செயல்களில் ஆறுதல் கொள்ளவில்லை என்றோ அல்ல. எல்லாம் அறிந்த நன்மை செய்பவர், நீதிமான்களுக்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட வெகுமதியை எந்த வகையிலும் குறைப்பார் என்பது அவரைப் பற்றி நினைக்கவே முடியாதது! ஆனால், நல்லொழுக்கமுள்ளவர்கள் பெருமையால் தலைநிமிர்ந்துவிடாமல் இருக்கவும், அதன் விளைவாக அவர்களின் நல்லொழுக்கத்தின் மதிப்பு முற்றிலும் இழக்கப்படாமல் இருக்கவும், அதனால் அவர்களுக்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களைப் பெறாமல் கடவுளின் கிருபையிலிருந்து விலகிவிடாமல் இருக்கவும் அவர் இதைச் செய்கிறார். ஆனாலும், அவர்கள் நற்செயல்கள் செய்பவர்களாகவும், நற்பண்பில் அர்ப்பணிப்புடன் இருப்பவர்களாகவும் இருப்பதால் கடவுள் அவர்களைப் பாதுகாத்தாலும், சில சமயங்களில் பிசாசுகள் அவர்களை ஏளனம் செய்யவும், அவர்களுக்கு அவமானகரமான எண்ணங்களை ஊட்டவும், அல்லது பயத்தை ஏற்படுத்தவும், அல்லது காயங்களை ஏற்படுத்தவும் அவர் ஏன் அனுமதிக்கிறார் என்றால், அவர்கள் தங்கள் சொந்த பலவீனத்தை உணர்ந்து, எப்போதும் எச்சரிக்கையாகவும் விழிப்புடனும் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே: ஏனெனில் அவர்கள் இந்த உலகில் இருக்கும் வரை, அவர்களின் வாழ்க்கை மாறக்கூடியதாகவும் நிலையற்றதாகவும் இருக்கிறது. ஆனால், அவர்களுடைய நற்செயல்களுக்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட வெகுமதியின் எண்ணம், அதைப் பெறுவதற்காகத் தொடர்ந்து நற்செயல்களைச் செய்யும் ஆர்வத்தை அவர்களுக்குள் தூண்டுவது போல, அவர்களுடைய குறைபாடுகளையும் பலவீனத்தையும் உணர்தல், அவர்களைப் பெருமையிலிருந்து தடுத்து, ஒவ்வொரு விதமான தாழ்மையுணர்வுக்கும் தயாராக இருப்பதை உறுதி செய்கிறது, மேலும், நித்திய பரலோக ராஜ்யத்தில் நம் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவிடமிருந்து மிகுந்த மகிழ்ச்சியைப் பெறவிருக்கும் அதே நேரத்தில் தங்கள் நற்பண்பை இழந்துவிடாமல் மிகவும் எச்சரிக்கையாக இருக்கிறார்கள்.

14. கேள்வி. சிரியாவைச் சேர்ந்த அப்பா ஹெலெனியஸ் அப்பா அந்தோனியிடம் வந்தபோது, அவரைக் கண்ட அப்பா அந்தோனியர், 'பகல் விடியற்காலையில் உதயமாகும் விடியல் போன்று வருக!' என்றார். அதற்கு அப்பா ஹெலெனியஸ், 'பிரபஞ்சத்தை அலங்கரித்த ஒளிமயமான தூணே, உனக்கும் வாழ்த்துக்கள்!' என்று பதிலளித்தார். – இந்த ஹெலன் யார்? ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் ஏன் அவரை அப்படி அழைத்தார்?

விடை. இந்த ஹெலெனியஸ் அப்பா அந்தோனியின் காலத்தில் வாழ்ந்தார், மேலும் ஆன்மீகப் பரிபூரணம் மற்றும் செயல்களில் அவருக்குச் சமமாக இருந்தார். அவரைப் பற்றி வெற்றியாளர் பேரரசர் கான்ஸ்டான்டின் புகழ்ந்து, 'என் நாட்களில் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்பா அந்தோனி, அப்பா ஹெலெனியஸ் மற்றும் அப்பா யூகினஸ் ஆகிய மூன்று தெய்வீக ஒளிமயமானவர்கள் இருப்பதற்கு நான் கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவுக்கு நன்றி செலுத்துகிறேன்' என்றார். அந்தக் காலத்தில் வாழ்ந்த மற்றும் அறியப்பட்ட அனைத்துத் துறவிகளையும் அவர்கள் வெகுதூரம் மிஞ்சியிருந்ததால் அவர் இதைக் கூறினார். அப்பா அந்தோனி அவரை 'விடியல் விண்மீன்' என்று அழைத்தார், ஏனெனில் விடியல் விண்மீன் அளவிலும் ஒளியிலும் மற்ற எல்லா நட்சத்திரங்களையும் மிஞ்சுவது போல, அப்பா ஹெலெனியஸ்வும் தனது காலத்தின் மற்ற அனைத்துத் துறவிகளையும் அருளின் ஒளியால் மிஞ்சினார். தனது பங்கிற்கு, அப்பா அந்தோனியின் பரிபூரணத்தின் உயரத்தையும், அவர் மீது பொழியப்பட்ட அருளின் ஒளியின் மகத்துவத்தையும் நன்கு அறிந்திருப்பதை அவருக்குக் காட்ட விரும்பிய அவர், அவரைப் பிரபஞ்சத்தை அலங்கரிக்கும் 'ஒரு ஒளிமயமான தூண்' என்று அழைத்தார்.

15. கேள்வி. அப்பா அந்தோனி கூறினார்: 'நமது சொந்த தரத்தையும் நிலையையும் நாம் அறியாததாலும், நாம் மேற்கொள்ளும் பணிக்காக என்ன தேவை என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ளாததாலும், முயற்சி இல்லாமல் நற்பண்பை அடைய விரும்புவதாலும் நாம் செழித்து வாழவில்லை.' நாம் வசிக்கும் இடத்தில் சோதனையை எதிர்கொண்டவுடன், சாத்தான் இல்லாத வேறு இடம் எங்கோ இருக்கிறது என்று நினைத்து, ஏன் மற்றொரு இடத்திற்குச் செல்கிறோம்? ஆனால், யார் ஒருவர் கடவுளின் உதவியுடன் ஒரு போர் (எல்லா இடங்களிலும்) தொடர்ந்து நடக்கிறது என்பதை உணர்ந்திருக்கிறாரோ, அவர் எல்லா இடங்களிலும் போரிடுகிறார்; ஏனெனில், நமது ஆண்டவர் கூறினார்: 'தேவனுடைய ராஜ்யம் உங்களுக்குள் இருக்கிறது' (லூக்கா 17:21). – இந்த வார்த்தைகளால் அவர் எதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்?

விடை. அவருடைய வார்த்தைகளின் பொருள் இதுவே. மக்கள், சாத்தான் இல்லாத ஓர் இடத்தைக் காணலாம் என்ற நம்பிக்கையில் ஓரிடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்குச் செல்கிறார்கள், ஆனால் தாங்கள் சென்ற இடத்தில் கூட சோதனைகளை எதிர்கொள்ளும்போது, அவர்கள் மேலும் மற்றொரு இடத்திற்குச் செல்கிறார்கள். ஆனால், ஒரு போராட்டம் இருக்கிறது என்று அறிந்தவர், கடவுளின் உதவியுடன், தாங்கள் வசிக்கும் இடத்திலேயே போராடுகிறார், மற்றொரு இடத்தைத் தேடமாட்டார். நமது ஆண்டவர் சொன்ன, 'தேவனுடைய ராஜ்யம் உங்களுக்குள் இருக்கிறது' என்பதன் பொருள் என்னவென்றால், உலகத்தை விட்டு விலகி, நமது ஆண்டவரின் கட்டளைக்கேற்ப நமது சிலுவையை எடுத்துக்கொண்டு, அவரைப் பின்தொடரும் துறவிகளாகிய நாம், ஒரே இடத்தில் தங்கியிருந்து, நமது ஆன்மாவின் இரட்சிப்பை மட்டுமே கருத்தில் கொண்டு, அங்கு நாம் எதிர்கொள்ளும் ஒவ்வொரு வகையான போராட்டத்தையும் சகித்துக்கொள்ள வேண்டும். கடவுள் மீதான அன்பினாலும், அவருடைய திருவுளத்தை நிறைவேற்றுவதற்காகவும்—அது அவருடைய கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதாகும்—நாம் எங்கிருந்தாலும், அவை நமது உணர்ச்சிகளிலிருந்து வந்தாலும், பேய்களிடமிருந்து வந்தாலும், அல்லது மனிதர்களிடமிருந்து வந்தாலும், எல்லாச் சோதனைகளையும் தீயுணர்வுகளையும் பொறுமையுடன் சகித்துக்கொள்ள வேண்டும். ஆனால், இந்த மக்கள், போராட்டத்தில் திறமையற்றவர்களாகவும் எந்தக் கடினத்தையும் தாங்கப் பழகாதவர்களாகவும் இருப்பதால், போராட்டத்திலிருந்து ஓய்வையும் தங்கள் எண்ணங்களிலிருந்து புகலிடத்தையும் தேடி, ஒரு இடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்கும் ஒரு நாட்டிலிருந்து மற்றொரு நாட்டிற்கும் விரைந்து செல்கிறார்கள். அப்படியானால், நாம் ஏன் இருக்கும் இடத்திலேயே இருக்க வேண்டும்? மேலும், சண்டையோ அல்லது சோதனையோ நம்மைத் தாக்கினால், நாம் நோன்பு இருந்து, ஜெபித்து, நம்முடைய ஆண்டவரின் சிலுவையின் முன் மண்டியிட்டு, கண்ணீருடனும் துக்கமனதுடனும் நம் மார்பில் அறைந்து, உதவிக்கும் இரட்சிப்புக்காகவும் அவரிடம் மன்றாடுவோம்: ஏனெனில், அவர் எழுதப்பட்டபடி, எப்போதும் நம்மோடிருக்கிறார், நம்மில் வாசம் செய்கிறார்: 'நெஞ்சொடிந்தவர்களுக்கடுத்தவர் கர்த்தர், தாழ்ந்த ஆவியுள்ளவர்களை இரட்சிப்பார்' (சங். 33:19), மேலும் கர்த்தராகிய தேவன் தாமே சொன்னது போல: 'தேவனுடைய ராஜ்யம் உங்களுக்குள் இருக்கிறது' (லூக். 17:21), அதாவது, நான் உங்களுக்குள் வாசம்பண்ணுகிறேன். ஏனெனில் தேவனுடைய ராஜ்யம் கிறிஸ்து, அவர் எப்போதும் நம்மில் வாசம் செய்கிறார். ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பவுலும் கூறுகிறார்: 'கிறிஸ்து உங்களில் வாசமாயிருக்கிறார் என்பதை அறியீர்களா?' (1 கொரிந்தியர் 3:16). மேலும், அவர் நம்மில் வசிப்பது மட்டுமல்லாமல், நாமும் அவரில் நிலைத்திருக்கிறோம், அவர் தாமே கூறுவது போல: 'என்னில் நிலைத்திருங்கள், நானும் உங்களில் நிலைத்திருப்பேன்' (யோவான் 15:4). ஆகவே, நாம் தேவனுக்குள் வசித்து, நாமே அவருடைய வாசஸ்தலமாக இருக்கும்போது, சோதனை, உபத்திரவம் மற்றும் போராட்டம் ஆகிய காலங்களில் நம்முடைய ஆண்டவரைக் கைவிடாமல் இருப்போமாக; நாம் வேறு இடங்களுக்குச் செல்லும்படி கட்டாயப்படுத்தப்படும்போது, அந்நிய தேசங்களிலிருந்தோ அல்லது இடங்களிலிருந்தோ உதவி அல்லது புகலிடத்தைத் தேடாமல், நமக்குள்ளே வசிக்கும் ஆண்டவரை, நமக்கு உதவி அளித்து நம்மை விடுவிக்குமாறு மன்றாடி, நமது சொந்த இடங்களிலேயே நிலைத்திருப்போமாக. அதே நேரத்தில், நமது எண்ணங்களை நமது ஆன்மீகத் தந்தையருக்கு வெளிப்படுத்தி, நமக்கு உதவுவதற்காக அவர்களின் பிரார்த்தனைகளைக் கேட்க வேண்டும். நமது இடங்களில் நிலைத்திருந்து, நமது இரட்சகரின் பாதுகாப்பில் எப்போதும் புகலடைய வேண்டும், அவரும் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நமது எல்லாப் போர்களிலும் நம்மை வெற்றியடையச் செய்வார்.

புனித மகாரிஸ் தி கிரேட்

புனித மகாரியஸின் வாழ்க்கை மற்றும் எழுத்துகள் பற்றிய தகவல்கள்

புனித அந்தோனியாரின் போதனைப் பரிசுக்கு மிக நெருங்கிய வாரிசு எகிப்தின் புனித மகாரிஸ் ஆவார். புனித மகாரிஸ், புனித அந்தோனியாரைப் பார்வையிட்ட இரண்டு நிகழ்வுகளை மட்டுமே பதிவுகள் பாதுகாத்துள்ளன, ஆனால் இவை மட்டுமே சந்தர்ப்பங்கள் என்று கருதக்கூடாது. புனித அந்தோனியாரின் தனிமையை விட்டு வெளிவந்து, மடாலயத்தில் அவரைக் காணவும், அவரிடமிருந்து அறிவுறுத்தல்களைப் பெறவும் கூடியிருந்த சகோதரர்களுக்கு இரவு முழுவதும் உரையாற்றுவார் என்பதால், புனித மகாரிஸ் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட சந்தர்ப்பங்களில் அவருடைய நீண்ட உரைகளைக் கேட்க வேண்டியிருந்திருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது. இதைக் க்ரோனியஸ் நமக்கு உறுதியளிக்கிறார் (வாழ்க்கை வரலாறுகள், அத்தியாயம் 23). இதன் விளைவாக, புனித மாகாரியஸின் உரைகளில், புனித அந்தோனியாரின் சில போதனைகளை ஏறக்குறைய வார்த்தைக்கு வார்த்தை கேட்க முடிகிறது. இரண்டையும் தொடர்ச்சியாகப் படிப்பவர் இதை உடனடியாகக் கவனிப்பார். மேலும், இந்த விளக்கு – புனித மாகாரியஸ் – அந்த மாபெரும் ஒளிவீசும் நட்சத்திரத்தால் – புனித அந்தோனியாரால் – ஏற்றப்பட்டது என்பதை நாம் உணராமல் இருக்க முடியாது. புனித மாகாரியஸின் வாழ்க்கைக் குறிப்புகள் முழுமையாக நமக்குக் கிடைக்கவில்லை. அவரைப் பற்றி அறியக்கூடிய அனைத்தும், அவரது உரையாடல்கள் பதிப்பில் சேர்க்கப்பட்டுள்ள அவரது புனித வாழ்க்கை வரலாற்றில் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. அதில் உள்ள மிக குறிப்பிடத்தக்க சம்பவம், அவர் கிராமத்திற்கு வெகு தொலைவில் வசிக்காத காலத்தில் தனக்கு ஏற்பட்ட அவதூறாகும். என்ன பணிவு, என்ன தியாகம், கடவுளின் திருவுளத்தின் மீதான என்ன பக்தி! இந்தப் பண்புகள் பின்னர் புனித மாகாரியஸின் வாழ்நாள் முழுவதும் அவரைக் குறிக்கின்றன. புனித மாகாரியஸின் பணிவால் தான் முற்றிலுமாகத் தோற்கடிக்கப்பட்டதாக சாத்தான் கூட வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொண்டார். புனித மகாரியஸிடம் நாம் இறுதியில் காணும் அந்த உயர்ந்த ஆன்மீகப் பரிபூரண நிலைகளுக்கும் அருளின் வரங்களுக்கும் அது ஒரு படிக்கட்டாக அமைந்தது. புனித மகாரியஸின் எழுத்துக்களில், நமக்கு 50 உரைகளும் ஒரு நிருபமும் கிடைக்கின்றன. இவை நீண்ட காலமாக ரஷ்ய மொழிபெயர்ப்பில் வெளியிடப்பட்டுள்ளன, மேலும் அவை தற்போதைய நிலையில் நம் தொகுப்பில் சேர்ப்பதற்கு அவசியமில்லை. புனித மாகாரியஸின் போதனைகளை ஒரு குறிப்பிட்ட வரிசையில் முன்வைக்கும் வகையில் அவற்றிலிருந்து நாங்கள் ஒரு தேர்வைச் செய்வோம். ஏனெனில், அவை ஒரு சீரான முழுமையைக் கொண்டிருக்கின்றன, மேலும் கிறிஸ்தவத்தின் மையப் பணியான - பரிசுத்த ஆவியானவரின் அருளின் செயல்பாட்டின் மூலம் வீழ்ந்த ஆன்மாவைப் பரிசுத்தமாக்குதல் - என்பதை அவை விரிவாக விளக்குவதில் குறிப்பிடத்தக்கவை. ஏறக்குறைய அவரது அனைத்துப் பாடங்களும் இந்த முக்கிய நோக்கத்தை மையமாகக் கொண்டிருக்கின்றன. *கிரேக்க பிலாந்த்ரோபி*யும் இந்த அணுகுமுறையையே கையாண்டது. புனித மகாரியஸிடமிருந்து, அது அவருடைய சொற்பொழிவுகளை அல்ல, மாறாக சிமியோன் மெடாஃப்ராஸ்டஸ் அவருடைய சொற்பொழிவுகளிலிருந்து பிரித்தெடுத்த 150 அத்தியாயங்களை உள்ளடக்கியது, அவை எங்கள் பதிப்பில் ஏழு 'சொற்கள்' என அமைந்துள்ளன. ஆனால் மெடாஃப்ராஸ்டஸ் செய்ததை யார் வேண்டுமானாலும் செய்யலாம். நாங்களும் அதைத்தான் செய்கிறோம். புனித மகாரிஸ் துறவறத்தின் விவரங்களுக்குள் செல்வதில்லை. அவர் தனது சொற்பொழிவுகளை யாருக்கு ஆற்றினாரோ அவர்கள் ஏற்கனவே தீவிரமான ஊழியர்களாக இருந்தனர். எனவே, அவர் முதன்மையாக இந்த உழைப்புகளுக்கு உரிய வழிகாட்டுதலை வழங்குவதில் மட்டுமே அக்கறை கொண்டிருந்தார்; அவர்கள் எதை நோக்கி உழைக்க வேண்டும் என்ற இறுதி இலக்கை அவர்களுக்குச் சுட்டிக்காட்டி, அத்தகைய உழைப்புகளையும் முயற்சிகளையும் உயர்த்தினார். இது, முன்பே குறிப்பிட்டது போல, பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபையினால் ஆன்மாவைப் பரிசுத்தமாக்குவதாகும். ஆன்மீகமயமாக்கல் என்பது ஆன்மாவின் சாராம்சமே. அது இல்லாமல், வாழ்வே இல்லை. இது எதிர்கால ஒளிமயமான நிலையின் வாக்குறுதியாகும். புனித மாகரியுஸ் பாவப்பட்ட ஆன்மாவைக் கையாள்கிறார், மேலும் இந்த இருள், சீரழிவு மற்றும் உயிரற்ற நிலையில் இருந்து, ஒளிக்குள் வெளிவந்து, குணமடைந்து, உயிர் பெறுவதற்கு எப்படிச் செய்வது என்று அதைக் கற்பிக்கிறார். எனவே, அவருடைய போதனைகள் துறவறம் மேற்கொள்பவர்களுக்கு மட்டுமல்ல, பொதுவாக அனைத்து கிறிஸ்தவர்களுக்கும் முக்கியமானவை: ஏனெனில் கிறிஸ்தவத்தின் சாராம்சமே வீழ்ச்சியிலிருந்து மீண்டு எழுவதில் உள்ளது. இதற்காகவே ஆண்டவர் வந்தார், மேலும் திருச்சபைக்குள் உள்ள அவருடைய அனைத்து மீட்பளிக்கும் நிறுவனங்களும் இதே நோக்கத்தை நோக்கியே வழிநடத்தப்படுகின்றன. இந்த முயற்சியில் வெற்றிபெற துறவு வாழ்க்கையை அவர் தொடர்ந்து ஒரு முன்நிபந்தனையாகக் கூறினாலும், பொதுவான விசுவாசிகளுக்கும் ஒருவிதமான துறவு கட்டாயமானதே. ஏனெனில், உலகின் விருப்பங்கள் கடவுளுக்கு விரோதமானவை. அப்படியானால், மீட்பு என்ன இருக்கிறது? இந்த போதனைகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, புனித மாகாரியஸின் உரைகளை நாம் படிக்கும்போது மனதில் இயல்பாக உருவாகும் வரிசையைப் பின்பற்றுவோம். புனித மகாரிஸ் அடிக்கடி நமது ஆரம்ப காலத்தை நோக்கித் தனது எண்ணங்களைத் திருப்புகிறார், மேலும் முதல் மனிதன் இருந்த ஒளிமயமான நிலையை விவரிக்கிறார்; இவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அவர் மிகவும் கவர்ச்சியற்ற முறையில் சித்தரிக்கும், ஏற்கனவே பாவத்தில் வீழ்ந்த மனிதனின் இருண்ட சித்திரம், மேலும் சோகமாகத் தோன்றும். கடவுளின் ஒரே குமாரன் மாம்சமாக வெளிப்பட்டதன் மூலம் நமது இரட்சிப்பில் நமக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்ட கடவுளின் எல்லையற்ற இரக்கமும், பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபையும் இன்னும் தெளிவாகத் தோன்றுவதற்காகவே அவர் இந்த இரண்டு காரியங்களையும் செய்கிறார். ஆயினும், ஒவ்வொருவரிடமும் தங்கள் சொந்த இரட்சிப்பை நிறைவேற்றும் விருப்பத்தைத் தூண்டுவதையும், இந்தப் பாதையைப் பொறுமையுடன் நடந்து முடிப்பதற்கான தைரியத்தை ஊக்குவிப்பதையும் நோக்கமாகக் கொண்டு அவர் இந்த மூன்று தலைப்புகளையும் முன்வைக்கிறார். இந்தப் பாதை, ஆண்டவரைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்ற, ஒருவரின் ஆழ்மனதில் வேரூன்றிய உறுதியான சங்கல்பத்துடன் தொடங்குகிறது; அது சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் சுயநியந்தையின் முயற்சிகளில் உழைப்பின் வழியாக முன்னேறுகிறது; ஆனால் அதன் மூலம் கிருபையின் தெளிவான செயல்பாட்டை அடைந்த பிறகு—அல்லது, அவர் கூறுவது போல, இறுதியாக, பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபை இருதயத்தில் வல்லமையோடும் செயல்திறனுடனும் வெளிப்படும் வரையிலும், அது நம்முடைய ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் பூமியில் சாத்தியமான பரிபூரணத்திற்கு வழிநடத்தி, வரவிருக்கும் வாழ்வில் ஆன்மாவின் இருநிலைப்பட்ட நிலைமையில் உச்சக்கட்டத்தை அடைகிறது. ஆகையால், புனித மகாரியஸ் மகானின் எண்ணங்களைப் பின்வரும் தலைப்புகளின் கீழ் நாம் தொகுத்துப் பார்ப்போம்:

1. முதல் மனிதனின் ஒளிமயமான நிலை.

2. வீழ்ச்சியடைந்த மனிதனின் இருண்ட நிலை.

3. நமது ஒரே இரட்சிப்பு – கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து.

4. ஆண்டவரைப் பின்பற்ற உறுதியான தீர்மானத்தை உருவாக்குதல்.

5. உழைப்பின் நிலை.

6. கிருபையைப் பெற்றவர்களின் நிலை.

7. பூமியில் கிறிஸ்தவ பரிபூரணம் அடைவதற்கான சாத்தியக்கூறு.

8. மரணத்திற்குப் பிறகான எதிர்கால நிலையும் உயிர்த்தெழுதலும். முழுவதும், புனித மகாரியஸின் வார்த்தைகள் அப்படியே மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளன. தொகுப்பாளர் தலைப்புகளை மட்டுமே சேர்த்துள்ளார். மேற்கோள்களில், முதல் எண் உரையைக் குறிக்கிறது, இரண்டாவது எண் அந்த உரையின் அத்தியாயம் அல்லது பத்தியைக் குறிக்கிறது. ஒரே உரையில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட கருத்துக்கள் கொண்ட பத்திகள் உள்ளன என்பதும் கவனிக்கப்பட வேண்டும், அதனால்தான் அவை சில நேரங்களில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளன.

புனித மாக்கரியஸ் மகானின் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கைப் போதனைகள், அவருடைய உரைகளிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டன

1. ஒளிமயமான ஆதி நிலை

அ) மனிதனின் இறுதி இலக்கும் மேலான நன்மையும் கடவுளுடனான ஐக்கியத்தில்தான் உள்ளது. கடவுள் அவனுக்குள் வசிப்பதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறார், மேலும் மனிதன் கடவுளைத் தவிர வேறு எங்கும் ஓய்வைக் காண்கிறதில்லை. படைப்பின் ஆரம்பத்திலிருந்தே நோக்கப்பட்டபடியே, மனிதனுக்கும் கடவுளுக்கும் இடையே இத்தகைய இணக்கம் உள்ளது.

1. ஆன்மாவிற்கும் கடவுளுக்கும், கடவுளுக்கும் ஆன்மாவிற்கும் இடையே நிலவுவது போன்ற வேறு எந்த நெருக்கமும் பரஸ்பர உறவும் இல்லை. கடவுள் பல்வேறு உயிரினங்களைப் படைத்தார்; அவர் வானங்களையும் பூமியையும், சூரியனையும், சந்திரனையும், நீரையும், பழமரங்களையும், எல்லா வகையான விலங்குகளையும் படைத்தார். ஆயினும், ஆண்டவர் இந்த உயிரினங்களில் எதிலும் இளைப்பாறவில்லை. ஒவ்வொரு படைப்பும் அவருடைய அதிகாரத்திற்குக் கீழ் உள்ளது; ஆனாலும் அவர் அவற்றுக்குள் ஒரு சிம்மாசனத்தை ஸ்தாபிக்கவில்லை, அவற்றுடன் ஐக்கியத்தையும் ஸ்தாபிக்கவில்லை; ஆனால் அவர் ஒரு மனிதனில் விசேஷமான பிரியத்தைக் கொண்டிருந்தார், அவனுடன் ஐக்கியத்திற்குள் பிரவேசித்தார், அவனுக்குள் வாசம்பண்ணுகிறார். கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையேயும், மனிதனுக்கும் கடவுளுக்கும் இடையேயும் உள்ள உறவை இதில் நீங்கள் காண்கிறீர்களா? (45, 5).

2. தேவன் மனிதன் வசிக்க வானத்தையும் பூமியையும் படைத்தது போலவே, தமக்காக ஒரு வாசஸ்தலமாக மனிதனின் சரீரத்தையும் ஆத்துமாவையும் படைத்தார், அதனால் அவர் தம்முடைய சொந்த வீடாகிய அவனுடைய சரீரத்தில் வசித்து இளைப்பாறவும், தம்முடைய சாயலில் படைக்கப்பட்ட, தாம் பிரியமாய்க் கொண்ட பிரியமான ஆத்துமாவைத் தம்முடைய அழகான மணமகளாகவும் கொண்டிருக்கவும் முடிந்தது. திருத்தூதர் ஏன், 'நாம் அவருடைய வீடு' என்று கூறுகிறார்? (எபி. 3:6) (49, 5).

3. மனிதனின் உயர்ந்த கண்ணியம். வானங்களையும், பூமியையும், சூரியனையும் சந்திரனையும் கவனியுங்கள்: கர்த்தர் அவற்றில் ஓய்வெடுக்கத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை, ஆனால் மனிதனில் மட்டுமே ஓய்வெடுக்கத் தேர்ந்தெடுத்தார். ஆகையால், மனிதன் எல்லாப் படைப்புகளையும் விட விலையுயர்ந்தவன்—உண்மையில், நான் துணிந்து சொல்வேன், கண்ணுக்குத் தெரியும் படைப்புகளை மட்டுமல்ல, கண்ணுக்குத் தெரியாத படைப்புகளையும் கூட, அதாவது சேவை செய்யும் ஆவிகளையும் கூட. ஏனெனில், தேவன் முதன்மையான தூதர்களாகிய மைக்கேல் மற்றும் கேப்ரியலைப் பார்த்து, 'நம்முடைய சாயலிலும் ரூபத்திலும் அவர்களை உண்டாக்குவோம்' (ஆதியாகமம் 1:26) என்று சொல்லவில்லை, ஆனால் அறிவார்ந்த மனித சாராம்சத்தைப் பற்றி—அதாவது, அழிவில்லாத ஆன்மாவைப் பற்றி—இதைச் சொன்னார். எழுதப்பட்டிருக்கிறதே: 'தேவதூதரின் திரள் "அவரைப் பயபக்தியுள்ளவர்களாகியவர்களைச் சூழ்ந்துகொள்ளுங்கள்"' (சங். 33:8). (15, 20, 41).

4. ஆகையால், அறிவார்ந்த மற்றும் விவேகமுள்ள ஆன்மா, எல்லா படைப்புகளையும் ஆராய்ந்து, ஒரே ஆண்டவரில் தவிர வேறு எங்கும் ஓய்வைக் காண்பதில்லை. மேலும், ஆண்டவர் ஒரே ஒரு மனிதனைத் தவிர வேறு யாரையும் ஆதரிப்பதில்லை (45:5).

5. திருமணத்திற்கு நிச்சயிக்கப்பட்ட ஒரு செல்வந்தப் பெண், திருமணத்திற்கு முன்பு எவ்வளவு பரிசுகளைப் பெற்றாலும், திருமணப் பிணைப்பு நிறைவேறும் வரை அவற்றில் அமைதி காணாதது போல, ஆன்மாவும் இறைவனுடன் முழுமையான ஐக்கியத்தை அடையும் வரை எதிலும் அமைதி காண்பதில்லை. அல்லது, பசித்திருக்கும் ஒரு குழந்தை முத்துக்கள் அல்லது விலைமதிப்பற்ற ஆடைகளைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், பாலைச் சுவைப்பதற்காகத் தன் முழு கவனத்தையும் ஊட்டும் மார்பகங்களில் செலுத்துவதைப் போலவே, ஆன்மாவையும் கருத வேண்டும் (அதாவது, மற்ற அனைத்தையும் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, அது கடவுளைச் சுவைக்க முயல்கிறது – அப்போதுதான் அதற்கு அமைதி கிடைக்கிறது). (45:7).

b) அத்தகைய நோக்கத்தைக் கொண்டு, மனிதன் படைக்கப்பட்ட தருணத்திலிருந்தே அதற்குப் பொருத்தப்படுத்தப்பட்டான். படைப்பில், அந்த நோக்கத்தின் நிறைவேறுதலில் அவன் நிலைநிறுத்தப்பட்டான்.

6. ஆன்மா ஒரு பெரிய மற்றும் அற்புதமான விஷயம். கடவுள் அதைப் படைத்தபோது, அதன் இயல்ப்பில் எந்தத் தீய குணமும் பதியாதவாறு அதை வடிவமைத்தார்; மாறாக, அவர் அதை ஆவியினுடைய நற்பண்பின் சாயலில் படைத்தார், அதற்கு நற்பண்பு, பகுத்தறிவு, அறிவு, விவேகம், நம்பிக்கை, அன்பு மற்றும் பிற நற்பண்புகளின் சட்டங்களைப் பரிசாக அளித்தார் (46, 5).

7. அவர் அதற்குப் புரிந்துகொள்ளும் திறனையும், விருப்பத்தையும், ஒரு இறையாண்மை மிக்க மனத்தையும் வழங்கினார்; அதில் ஓர் உன்னதமான தூய்மையைப் பதிய வைத்தார்; அதை சுறுசுறுப்பானதாகவும், லேசானதாகவும், அயராததாகவும் ஆக்கினார்; ஒரு நொடியில் வந்து செல்லும் சக்தியையும், ஆவியானவர் விரும்பும் போதெல்லாம் எண்ணத்தில் அவருக்கு ஊழியம் செய்யும் திறனையும் அதற்கு வழங்கினார். சுருக்கமாக, அவள் அவருடைய மணமகளாகவும் துணையாகவும் மாறும் வகையில், அவரும் அவளுடன் ஒன்றாக இணையவும், அவளும் அவருடன் ஒரே ஆவியிலே இணையவும் அவளைப் படைத்தார். 'கர்த்தருடன் சேரும்படிக்குள்ளவன் கர்த்தருடன் ஒரே ஆவியாயிருக்கிறான்' என்று சொல்லப்பட்டபடி (1 கொரி. 6:17) (46:6).

8. ஒரு கணவன் எப்படித் தன் வீட்டிற்குள் எல்லா விதமான நல்ல பொருட்களையும் கவனமாகச் சேகரிக்கிறானோ, அப்படியே கர்த்தரும், தம்முடைய வீடான ஆத்துமாவிலும் சரீரத்திலும் ஆவியின் பரலோகப் பொக்கிஷங்களைச் சேகரித்துச் சேமித்து வைக்கிறார் (49:4).

(இ) அதன் விளைவாக, முதலில் படைக்கப்பட்டவர்கள் தேவனுக்குள் இருந்தனர் மற்றும் பெரிய நன்மைகளையும் ஆசீர்வாதங்களையும் பெற்றிருந்தனர்.

9. பாவத்திற்கு முன்பு, அவர்கள் தேவனுடைய மகிமையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருந்தனர்… ஆதாம், கட்டளைகளைக் காத்திருந்தபோது, தேவனுடைய நண்பனாக இருந்தார் – மற்றும் சொர்க்கத்தில் தேவனுடன் வசித்தார் (12:8).

10. வார்த்தை ஆதாமில் வசித்தது, மேலும் அவருக்குள் தேவ ஆவியானவர் இருந்தார் (12:6).

11. ஆரம்பத்தில் தூய்மையாகவும், அதன் சரியான ஒழுங்கில் நிலைத்திருந்த மனமானது, அதன் ஆண்டவரைத் தியானித்தது; ஆதாமும், தூய்மையில் நிலைத்திருந்து, தன் எண்ணங்களை ஆட்சி செய்து, தெய்வீக மகிமையால் சூழப்பட்டு ஆசீர்வதிக்கப்பட்டான் (45:1, 15, 23, 1.2, 6).

12. அவனுக்குள் வசித்த வார்த்தை, அவனுக்கு எல்லாமாக இருந்தது: அறிவாகவும், பேரின்ப உணர்வாகவும், உரிமைச்செல்வமாகவும், போதனையாகவும் இருந்தது. மேலும், புறத்திலிருந்து, மகிமை முதலில் படைக்கப்பட்டவர் மீது தங்கியிருந்தது, அதனால் அவர்கள் தங்கள் நிர்வாணத்தை காணவில்லை (12:7, 10).

13. மனிதன் கண்ணியமானவனாகவும் தூய்மையானவனாகவும் இருந்தான்; அவன் வானங்கள் தொடங்கி அனைத்திற்கும் ஆண்டையாக இருந்தான்; அவன் உணர்ச்சிகளைப் பகுத்தறியும் திறன் கொண்டிருந்தான்; அவன் பேய்களுக்கு அந்நியனாக இருந்தான்; அவன் பாவம் அல்லது தீயொழுக்கத்திலிருந்து விடுபட்டிருந்தான் – அவன் கடவுளின் சாயலில் இருந்தான் (26:1).

(இ) ஆயினும், இந்த அருளின் செழுமை எந்த வகையிலும் கட்டாயப்படுத்தக்கூடியதாக இல்லை. மனிதன் கடவுளுடனும் அருளுடனும் இருக்கவோ அல்லது அவற்றிலிருந்து தன்னைப் பிரித்துக்கொள்ளவோ சுதந்திரம் பெற்றிருந்தான். ஆவிகள் வீழ்ந்ததைப் போலவே, அவனும் தன்னைப் பிரித்துக்கொண்டு வீழ்ந்தான்.

14. எல்லா பகுத்தறிவுள்ள உயிரினங்களும்—அதாவது, தேவதூதர்கள், ஆன்மாக்கள் மற்றும் அசுரர்கள்—படைப்பாளரால் தூய்மையாகவும், மிகவும் எளிமையாகவும் படைக்கப்பட்டன. அவற்றுள் சில தீயவழியில் வழிதவறியது என்பது, அவற்றின் சொந்த சுயவிருப்பத்தின் காரணமாகவே நிகழ்ந்தது: ஏனெனில், அவை தன்னிச்சையாகவே நேர் சிந்தனையிலிருந்து வழிதவறின (16, 1).

15. கண்ணுக்குத் தெரியும் உயிரினங்கள் ஒருவித மாற்ற முடியாத இயல்பால் கட்டுப்பட்டுள்ளன; அவை படைக்கப்பட்ட நிலையிலிருந்து விலக முடியாது, மேலும் அவற்றுக்கு இஷ்டம் இல்லை. ஆனால் நீங்கள் கடவுளின் சாயலிலும் உருவத்திலும் படைக்கப்பட்டீர்கள். கடவுள் சுதந்திரமாக இருந்து தாம் விரும்பியதைப் படைப்பது போல, நீங்களும் சுதந்திரமானவர்கள். இயல்பாகவே, நீங்கள் எளிதில் மாறக்கூடியவர்கள் (15, 20. 21).

16. நமது இயல்பு நன்மையையும் தீமையையும், கடவுளின் அருளையும் எதிரி சக்தியையும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடியது. அதைக் கட்டாயப்படுத்த முடியாது (15, 23).

17. அப்படியே ஆதாமும், தன் சொந்த விருப்பத்தின் பேரில், கட்டளைக்கு எதிராகச் சென்று தீயவனின் சொல்லைக் கேட்டார் (12:8).

18. அவனுக்காக மிகுந்த செல்வங்களும் ஒரு பெரிய உரிமைச்செல்வமும் ஆயத்தமாக்கப்பட்டிருந்தன. ஆனால் அவன் தீய நோக்கங்களையும் எண்ணங்களையும் கொண்டவுடன், அவன் கடவுளால் இழக்கப்பட்டான் (12, 1).

2. வீழ்ச்சியுற்றவர்களின் பரிதாபகரமான நிலை

அ) தீயவனின் வார்த்தைக்குச் செவிகொடுத்த ஆதாம், தன்னை அவனுக்கு விற்றுக்கொண்டார்; அவனோ, ஆதாமை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டு, எல்லா வகையான தீமைகளாலும் அவனை நிரப்பினான்.

1. ஆதாமைன், தேவனுடைய கட்டளைக்கு மாறுபாடு செய்து, தீய பாம்பின் வார்த்தைக்குச் செவிகொடுத்து, தன்னைத் தானே சாத்தானின் கைக்கு விற்று ஒப்புக்கொடுத்தார், மேலும் அந்தத் தீங்குள்ளவன் அவனது ஆன்மாவை—அந்த அழகான உயிரினத்தை—ஆக்கிரமித்துக் கொண்டான். ஆவிக்குரிய இருள் அதற்குள் வசிக்கும்போது, ஆன்மா தீய இருளின் உடலாக அழைக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் அது தீய இருளின் யுகம் முழுவதும் அங்கே வசித்து, சிறைபிடிக்கப்பட்டுக் கிடக்கிறது. அப்போஸ்தலர் பாவ உடலையும் மரண உடலையும் பற்றிப் பேசும்போது, 'பாவ உடலை மரிப்பித்துவிடுங்கள்' (ரோமர் 6:6) என்றும், மீண்டும்: 'இச்சாவின் உடலிலிருந்து என்னை விடுவிப்பவர் யார்?' (ரோமர் 7:24). ஆத்துமா தெய்வீக இயல்போ அல்லது பொல்லாத இருளின் இயல்போ அற்றது, ஆனால் அது ஒரு பகுத்தறிவுள்ள படைப்பு, அழகாலும், மகத்துவத்தாலும், அற்புதத்தாலும் நிறைந்தது, தேவனுக்குச் சரியான சாயலும் உருவமுமாயிருக்கிறது; மேலும், பாவத்தின் வீழ்ச்சியின் விளைவாக இருண்ட விருப்பங்களின் பொல்லாங்கு அதற்குள் நுழைந்தது (1:7).

2. பொல்லாத இளவரசன்—அதாவது இருளின் ராஜ்ஜியம்—முதலில் மனிதனைப் பிடித்து, ஒரு மனிதனை ராஜாவாக்கவும், அவன் தலையிலிருந்து கால் வரை அரச உடைகளை அணிந்துகொள்ளவும் செய்வதைப் போல, ஆத்துமாவை இருளின் சக்தியால் சூழ்ந்து, ஆட்கொண்டது. இவ்வாறு, தீய இளவரசன் ஆன்மாவைப் பாவத்தில் ஆட்கொண்டு, அதன் முழு இயல்பையும் களங்கப்படுத்தி, அதைத் தன் ராஜ்யத்திற்கு முழுமையாக அடிமையாக்கி, அதன் எண்ணங்கள், மனம், உடல் என எந்த ஒரு பகுதியையும் தன் சக்தியிலிருந்து விடுவிக்காமல், அனைத்தையும் இருளின் ஊதா நிற ஆடையால் மூடினான். உடலில் (நோய்வாய்ப்பட்டிருக்கும்போது) ஒரு பகுதி மட்டும் பாதிக்கப்படாமல், முழு உடலும் துன்பத்திற்கு ஆட்படுகிறது. அதுபோலவே, முழு ஆன்மாவும் தீயொழுக்கத்தின் மற்றும் பாவத்தின் பலவீனங்களால் துன்பப்பட்டுள்ளது. துஷ்டன் முழு ஆன்மாவையும்—மனிதனின் இந்த அத்தியாவசியப் பகுதியையும், அவனது இருப்பின் இந்த அத்தியாவசிய அங்கத்தையும்—தனது சொந்த பொல்லாப்பால், அதாவது பாவத்தால் ஆட்கொண்டுள்ளான்; இந்த வழியில் உடலும் துன்பத்திற்குள்ளாகியும் மரிக்கும் தன்மையுடையதாகவும் மாறியுள்ளது (2:1).

3. அப்போஸ்தலன், 'பழைய மனுஷனைப் போடுங்கள்' (கொலோ. 3:9) என்று சொல்லும்போது, அவர் பரிபூரண மனிதரைக் குறிப்பிடுகிறார், அதில் கண்கள் கண்களுடன், தலை தலையுடன், காதுகள் காதுகளுடன், கைகள் கைகளுடன், மற்றும் பாதங்கள் பாதங்களுடன் ஒத்திருக்கின்றன. ஏனெனில், தீங்கு செய்பவன் பழைய மனிதன் முழுவதையும் அசுத்தப்படுத்தித் தனக்கு இழுத்துக்கொண்டான்—அசுத்தமான, தீட்டுப்பட்ட, கடவுளற்ற, தேவனுடைய நியமத்திற்குக் கீழ்ப்படியாத, பாவத்திற்குள்ளாகவே அசுத்தப்படுத்தி, அதனால் அவன் ஒரு மனிதனுக்குப் பொருத்தமானபடி காணாமலும், வஞ்சதையுடன் காணவும், வஞ்சதையுடன் கேட்கவும், அவனுடைய கால்கள் தீச்செயல் செய்ய விரைந்து செல்லவும், அவனுடைய கைகள் சட்டத்திற்குப் புறம்பாகச் செயல்படவும், அவனுடைய இருதயம் வஞ்சனையைக் கருதவும் செய்தார் (2:2).

4. பழைய மனுஷன் பரிபூரணமான மனுஷனைத் தள்ளிவிட்டு, இருளின் ராஜ்யத்தின் வஸ்திரங்களைத் தரித்திருக்கிறான்: நிந்தனை, அவிசுவாசம், பயமற்ற தன்மை, வீண் பெருமை, ஆணவம், பணத்தாசை, காமம், மற்றும் இருளின் ராஜ்யத்தின் மற்ற வஸ்திரங்கள்—அசுத்தமானதும் அருவருப்பானதுமான பழைய துணிகள் (2:4).

5. ஆதாமுடைய மீறுதலின் மூலம், ஆண்டவரைக் காண்கிற ஆளும் மனமாகிய உள்ளான மனிதனைக் காயப்படுத்தவும் இருளூட்டவும் செய்வதே எதிரி துல்லியமாகத் தேடியது. மேலும், பரலோக ஆசீர்வாதங்களை அணுகும் வாய்ப்பை இழந்த அவனது கண்கள், தீச்செயல்களுக்கும் இச்சசைகளுக்கும் திறந்தன (20:4).

6. பொல்லாத ஆவிகள் (விழுந்த) ஆன்மாவை இருளின் சங்கிலிகளால் கட்டுகின்றன; ஆகையால், அது விரும்பும் அளவிற்கு ஆண்டவரை நேசிக்கவோ, விரும்பும் அளவிற்கு விசுவாசிக்கவோ, விரும்பும் அளவிற்கு ஜெபிக்கவோ முடியாது, ஏனெனில், முதல் மனிதனின் மீறுதலின் காலத்திலிருந்து, வெளிப்படையானதும் மறைவானதுமான எதிர்ப்பு எல்லா காரியங்களிலும் நம்மைப் பற்றிக்கொண்டுள்ளது (21:2).

ஆ) இந்த அழிவு நிலையைக் கண்ட கடவுளும் தேவதூதர்களும் வீழ்ந்தவனைக் கண்டு இரக்கமடைந்தனர்.

7. ஆதாம் வீழ்ந்த நாளில், தேவன் வந்து, ஏதேன் தோட்டத்தில் நடந்து சென்று ஆதாமைக் கண்டு, அவனைக் கண்டு பரிதாபப்பட்டு, இப்படிச் சொன்னார்: 'இத்தகைய ஆசீர்வாதங்களுக்குப் பிறகு, என்ன தீமையைத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டாய்! இத்தகைய மகிமைக்குப் பிறகு, என்ன அவமானத்தை இப்போது சுமக்கிறாய்! ஏன் இப்போது இவ்வளவு இருண்டவனாக, இவ்வளவு சிதைந்தவனாக, இவ்வளவு பலவீனமானவனாக இருக்கிறாய்? அத்தகைய ஒளிக்குப் பிறகு, என்ன இருள் உன்னை மூடிக்கொண்டது!' ஆடம் விழுந்து கடவுளுக்கு மரித்தபோது, படைப்பாளரானவர் அவர் மீது இரக்கங்கொண்டார்; தேவதூதர்கள், சக்திகள் அனைத்தும், வானம், பூமி மற்றும் எல்லா உயிரினங்களும் அவரது மரணத்திற்கும் வீழ்ச்சிக்கும் துயரப்பட்டன. ஏனெனில், தங்களுக்கு அரசனாக நியமிக்கப்பட்டவர், பகைமையுள்ள மற்றும் வஞ்சகமான இருளின் அடிமையாக மாறியதை உயிரினங்கள் கண்டன. இவ்வாறு, இருளின் பிரபு அவனை ஆட்கொண்டதால், அவன் தன் ஆன்மாவைக் கசப்பானதும் வஞ்சகமானதுமான இருளில் ஆழ்த்தினான். எருசலேமிலிருந்து யெரிச்சோனுக்குப் பயணம் செய்தபோது கொள்ளையர்களால் காயப்படுத்தப்பட்டு, பாதி இறந்த நிலையில் கைவிடப்பட்டவன் அவன்தான் (ஆதாம்) (30:7).

(இ) ஆயினும் சத்தியம் அவரை நீதியான தண்டனைக்கு உட்படுத்தியது, மேலும் அவர் பாழடைந்த வீடு போல விடப்பட்டார்.

8. ஆதாமைப் பொறுத்தவரை, அவன் கட்டளை மீறியதால், சொர்க்கத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டு, தனக்குத்தானே தேவனுடைய கோபத்தைக் கொண்டுவந்தான். ஒரு காலத்தில் யூதர்கள் மீது கோபமடைந்த தேவன், எருசலேமை அதன் எதிரிகளின் ஏளனத்திற்கு ஒப்படைத்தது போலவும், அவர்களை வெறுத்தவர்கள் அவர்கள் மீது ஆட்சி செய்ய வந்தது போலவும், அதனால் அங்கே இனி எந்தப் பண்டிகையோ, பலியோ இருக்கவில்லை; அப்படியே, கட்டளை மீறியதற்காக ஆன்மா மீது கோபமடைந்து, அதை அதன் எதிரிகளான பேய்களுக்கும் இச்சைகள் ஆகியவற்றுக்கும் ஒப்படைத்தது, அவை அதை வஞ்சித்து, முற்றிலும் தாழ்த்தின. அதன் உள்ளே உள்ள மேன்மைக்கு இட்டுச் செல்லும் பாதைகள் காட்டு மிருகங்களால் நிரப்பப்பட்டதாலும், ஊர்ந்து செல்லும் உயிரினங்களான வஞ்சக ஆவிக்குரியவை அங்கே தங்கள் கூடுகளைக் கட்டிக்கொண்டதாலும், ஆன்மா தேவனுக்குப் பண்டிகையோ, தூபமோ, காணிக்கையோ செலுத்தவில்லை. மேலும், எப்படி ஒரு வீட்டின் எஜமானன் அதில் வசிக்காவிட்டால், அது இருளாலும், அவமானத்தாலும், புனிதக்கேட்டாலும் மூடப்பட்டு, அழுக்கு மற்றும் சீழால் நிரம்புகிறதோ, அப்படியே ஆன்மாவும், அதன் ஆண்டவர் தேவதூதர்களுடன் அதில் மகிழாவிட்டால், பாவத்தின் இருளால் நிரம்புகிறது, அவமானகரமான இச்சைகள் மற்றும் எல்லா விதமான அவமானங்களாலும் (12:10, 28:1) நிரம்புகிறது.

9. மனிதன், தன் கீழ்ப்படியாமையில், ஒரு சாபத்திற்குப் பதிலாக மற்றொரு சாபத்தை ஏற்றுக்கொண்டதால்: 'முள்ளும் கள்ளத்தடியும் உனக்குப் பூமியிலிருந்து முளைக்கும்' (ஆதியாகமம் 3:18), மேலும்: 'நீங்கள் பூமியை உழுங்கள், அது உங்களுக்குத் தன் பலனைக் கொடுக்காது', முள்ளும் கள்ளத்தடியும் அவனது இருதய மண்ணில் முளைத்து வளர்ந்துள்ளன. அவருடைய எதிரிகள் வஞ்சகமாக அவருடைய மகிமையைத் திருடி, அவரை அவமானத்தில் ஆழ்த்தியுள்ளனர். அவருடைய ஒளி பறிக்கப்பட்டு, அவர் இருளில் ஆழ்த்தப்பட்டார். அவர்கள் அவனது ஆத்துமாவைக் கொன்றிருக்கிறார்கள், அவனது எண்ணங்களைச் சிதறடித்துப் பிரித்திருக்கிறார்கள், அவனது மனதை உயரத்திலிருந்து தாழ்த்தியிருக்கிறார்கள்; மேலும் இஸ்ரவேல் மனிதன் ஒரு உண்மையான பார்வோனுக்கு அடிமையாகிவிட்டான், அவன் மீது மேற்பார்வையாளர்களையும் ஆய்வாளர்களையும்—ஆவியில் தந்திரமானவர்களை—நியமித்திருக்கிறான், அவர்கள் அவனை, மனமுவந்து அல்லது மனமில்லாமல், அவனது தீச்செயல்களைச் செய்யவும், இடிபாடுகளையும் குப்பைகளையும் கட்டவும் கட்டாயப்படுத்துகிறார்கள். மனிதனை பரலோக சிந்தனை முறையிலிருந்து விலக்கி, அவர்கள் அவனை தீச்செயல்களுக்கும்—பௌதீக, உலகியல் மற்றும் நிலையற்ற—செயல்களுக்கும், மற்றும் வார்த்தைகளுக்கும், எண்ணங்களும் வீணான தர்க்கங்களும்; ஏனெனில், ஆன்மா அதன் உயரத்திலிருந்து வீழ்ந்து, மனிதனை வெறுக்கும் ஒரு ராஜ்யத்தையும் கொடூரமான இளவரசர்களையும் சந்தித்தது, அவர்கள் அதை தங்களுக்குள் பாவமான தீயொழுக்க நகரங்களைக் கட்டும்படி கட்டாயப்படுத்துகிறார்கள் (47, 6).

(இ) பாவத்தின் விளைவாக, எல்லா படைப்புகளும் முழு மனித இனமும் எதிரியின் கொடுங்கோன்மைக்கும், உணர்ச்சிகளுக்கும் கீழ் அடக்கப்பட்டன.

10. செல்வம் கொண்ட ஒரு மன்னனையும், அவனுக்கு சேவை செய்யத் தயாராக இருக்கும் ஊழியர்களையும் கற்பனை செய்து பாருங்கள். தற்செயலாக, அவனது எதிரிகள் அவனைப் பிடித்து சிறையில் அடைத்தார்கள். அவன் பிடிக்கப்பட்டு அழைத்துச் செல்லப்பட்டவுடன், அவனது ஊழியர்களும் உதவியாளர்களும் நிச்சயமாக அவனைப் பின்தொடர வேண்டும். அப்படியே ஆதாம் தேவனைச் சேவிப்பதற்காகத் தூய்மையாகப் படைக்கப்பட்டார், மேலும் இந்த உயிரினங்கள் ஆதாமின் சேவைக்காக அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டன, ஏனெனில் அவன் எல்லா உயிரினங்களுக்கும் ஆண்டவராகவும் ராஜாவாகவும் நியமிக்கப்பட்டிருந்தான். ஆனால் வஞ்சகமான வார்த்தை அவனிடம் வந்து அவனுடன் பேசும் தருணமே, ஆதாம் முதலில் அதைத் தனது வெளிப்புறக் கேட்கும் திறனால் ஏற்றுக்கொண்டான்; பின்னர் அது அவனது இதயத்திற்குள் ஊடுருவி அவனது முழு இருப்பையும் பற்றிக்கொண்டது. இவ்வாறு, அவனது சிறைவாசத்தின் மூலம், அவனுக்கு ஊழியம் செய்த மற்றும் கீழ்ப்படிந்த படைப்புகளும் அவனுடன் சிறைபிடிக்கப்பட்டன, ஏனெனில் அவனது மூலமாக ஒவ்வொரு ஆத்துமாவையும் மரணம் ஆட்சி செய்தது; மேலும் அவனது கீழ்ப்படியாமைக்கு விளைவாக, ஆதாமின் முழு உருவமும் மிகவும் அழிக்கப்பட்டு, மக்கள் உருமாற்றமடைந்து பேய்களை ஆராதிக்கத் தொடங்கினர். ஏனெனில், கடவுளால் அழகாகப் படைக்கப்பட்ட பூமியின் பழங்கள் கூட பேய்களுக்குப் பலியிடப்படுகின்றன. அப்பம், திராட்சை ரசம், எண்ணெய் மற்றும் விலங்குகள் அவற்றின் பலிபீடங்களில் வைக்கப்பட்டன. அவர்கள் தங்கள் சொந்த மகன்களையும் மகள்களையும் கூட பேய்களுக்குப் பலியிட்டார்கள் (11:5).

11. ஆதாமின் மீறுதலிலிருந்து, ஆன்மாவின் எண்ணங்கள், தேவ அன்பிலிருந்து விலகி, இந்த யுகம் முழுவதும் சிதறடிக்கப்பட்டு, பௌதீக மற்றும் உலகியல் சார்ந்த எண்ணங்களுடன் கலந்துவிட்டன. ஆனால், ஆதாமைப் போலவே, கட்டளை மீறி, தீய உணர்ச்சிகளின் புளிப்பூட்டப்பட்டதைத் தனக்குள் ஏற்றுக்கொண்டது போலவே, அவனிலிருந்து பிறந்தவர்களும் ஆதாமின் முழு வம்சாவளியும், பாரம்பரியமாக, இந்தப் புளிப்பூட்டப்பட்டதில் பங்காளர்களாக ஆனார்கள், மேலும், இவை படிப்படியாக வளர்ந்து பெருகியதால், மக்களுக்குள் பாவ உணர்வுகள் பெருமளவில் பெருகின; அவை விபச்சாரம், கள்ளக்காதல், , வேசித்தனம், சிலை வழிபாடு, கொலை மற்றும் பிற அபத்தமான செயல்களுக்கு வழிவகுத்தன, இறுதியில் மனிதகுலம் முழுவதும் தீயொழுக்கத்தால் சீரழிக்கப்பட்டது. மக்களிடத்தில் தீமை மிகவும் பெரிதாக வளர்ந்ததால், கடவுள் இல்லை என்று அவர்கள் நினைக்கத் தொடங்கினர்; உயிரற்ற கற்களை வழிபடத் தொடங்கினர், மேலும் தங்கள் மனதில் கடவுள் என்ற ஒரு கருத்தை உருவாக்குவதற்கும் முற்றிலும் இயலாதவர்களாயினர். பழைய ஆதாமின் சந்ததியை (24:2) அழிவுகரமான விருப்பங்களின் புளிமம் இவ்வளவு தூரம் தான் புளித்தது.

12. மனிதன் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியாமல் விலகி, கோபத்தின் நியாயத்தீர்ப்புக்கு உட்பட்ட பிறகு, பாவம் அவனைத் தன் ஆதிக்கத்திற்குள் எடுத்துக்கொண்டது. மேலும், நுட்பமானதும் ஆழமானதும் ஆகிய ஒரு கசப்பான பாதாளம் போல, உள்ளே நுழைந்து, ஆன்மாவின் மேய்ச்சல் நிலங்களை அதன் ஆழமான மூலைகள் வரை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டது. ஆகவே, ஆன்மாவும் அதனுடன் கலந்த பாவமும், பூமியின் ஆழங்களில் பல கிளைகளையும் வேர்களையும் கொண்ட ஒரு பெரிய மரத்திற்கு ஒப்பிடப்படலாம். அதுபோலவே, ஆன்மாவிற்குள் நுழைந்த பாவம் அதன் ஆழ்ந்த மறைவிடங்களைப் பற்றிக்கொண்டு, பழக்கமாகவும் பாரபட்சமாகவும் மாறியது; அது குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே ஒவ்வொரு நபருள்ளும் வளர்ந்து, அவர்களை வளர்த்துத் தீமையைக் கற்பிக்கிறது (41:1).

13. கர்த்தரால் மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுப்பப்பட்ட லázarுஸ்—அவனுடைய சவப்பெட்டியை அணுகக்கூட முடியாதபடி துர்நாற்றத்தால் நிறைந்திருந்த இந்த லázarுஸ்—தனது ஆன்மாவில் ஒரு பெரிய துர்நாற்றத்தை எடுத்துக்கொண்டு, கரிய நிறம் மற்றும் இருளால் நிரம்பியிருந்த ஆதாமின் ஒரு உருவகமாக இருந்தான். ஆனால், கள்ளர்களால் காயப்படுத்தப்பட்டவரையும், லாசரஸையும் பற்றி நீங்கள் கேட்கும்போது, உங்கள் மனம், ஒருவிதமாக, மலைகளின் மீது அலைந்து செல்ல அனுமதிக்காதீர்கள், மாறாக உங்கள் ஆன்மாவின் ஆழங்களுக்குள் திரும்புவீர்களாக, ஏனெனில் நீங்களும் அதே காயங்களையும், அதே நாற்றத்தையும், அதே இருளையும் சுமக்கிறீர்கள். நாம் அனைவரும் இந்தக் களங்கப்பட்ட இனத்தின் பிள்ளைகள்; அந்த ஒரே நாற்றத்தில் நாம் அனைவரும் பங்குகொள்கிறோம். ஆதாமின் மீது வந்தடைந்த எந்தத் தளர்ச்சியோ, ஆதாமுடைய வித்திலிருந்து வந்த நம் அனைவர் மீதும் வந்தடைந்துள்ளது. ஏனெனில், ஏசாயா கூறுவது போல, அதே பலவீனம் நம்மைப் பற்றியுள்ளது: 'தோல்நோய், புண், எரியும் காயமில்லை; பூசுவதற்குப் பிசினோ, எண்ணெயோ, கட்டுப்போடுவதற்குத் துணியோ இல்லை' (ஏசா. 1:6). நாம் அத்தகைய குணப்படுத்த முடியாத புண்ணால் வாடுகிறோம் (30:8).

14. எகிப்தில், மூன்று நாள் இருளின்போது, இருள் அவர்களை மூடியதால், ஒரு மகனால் தன் தந்தையையும், ஒரு சகோதரனால் தன் சகோதரனையும், ஒரு நண்பனால் தன் உண்மையான நண்பனையும் பார்க்க முடியாதது போலவே, ஆதாம் கட்டளை மீறிய பின்னரும், அவன் தன் முந்தைய மகிமையிலிருந்து விழுந்து, உலகின் ஆவிகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்தான், மேலும் இருளின் திரை அவன் ஆன்மாவின் மீது இறங்கியது, கடைசி ஆதாம், கர்த்தராகிய அவர் வரை, மனிதன் உண்மையான பரலோகப் பிதாவையும், இரக்கமுள்ள மற்றும் கனிவான தாயையும் – ஆவியானவரின் கிருபையையும், மிகவும் இனிமையான மற்றும் பெரிதும் விரும்பப்பட்ட சகோதரரையும் – கர்த்தராகிய அவரையும், அவருடன் ஒரு காலத்தில் மகிழ்ந்து கொண்டாடிய அவருடைய நண்பர்களையும் விசுவாசமுள்ள பரிசுத்த தூதர்களையும் காணவில்லை. மேலும், கடைசி ஆதாம் வரை மட்டுமல்ல, இப்போதும் கூட, நீதியின் சூரியனான—கிறிஸ்து—பிரகாசிக்காத, மற்றும் உண்மையான ஒளியால் யாருடைய ஆவிக்குரிய கண்கள் திறக்கப்படவில்லையோ, அவர்களைப் பொறுத்தவரை, – இவர்கள் அனைவரும் ஒரே பாவ இருளில் மூடப்பட்டிருக்கிறார்கள், ஒரே இச்சையின் செல்வாட்டிற்கு ஆளாகியுள்ளனர், ஒரே தண்டனைக்கு உள்ளாகக்கூடியவர்களாக இருக்கிறார்கள், மேலும் பிதாவைக் காண அவர்களுக்குக் கண்கள் இல்லை (28:4).

இ) பாவப்படுகுழியின் மிகத் தெளிவான விளைவு, உலகம் முழுவதும் நிலவும் குழப்பமே.

15. இந்த யுகத்தின் பிள்ளைகள், இந்த உலகின் சலவைக் கூடையில் ஊற்றப்பட்ட கோதுமைக்கு ஒப்பிடப்படுகிறார்கள், மேலும் அவர்கள் இந்த உலகின் நிலையற்ற எண்ணங்களுக்கு மத்தியிலும், பூமியின் காரியங்களின் இடைவிடாத குழப்பங்கள், விருப்பங்கள் மற்றும் பௌதீக கருத்துக்களின் சிக்கலான வலையில் சலித்து எடுக்கப்படுகிறார்கள். சாத்தான் ஆன்மாக்களை அசைக்கிறான், மேலும் சல்லடை—அதாவது, உலகியல் காரியங்கள்—கொண்டு, முழு பாவிகளாகிய மனித இனத்தையும் சலித்துப் பார்க்கிறான். ஆதாம் கட்டளை மீறி, தன்னை ஆட்கொண்ட தந்திரக்காரப் பிரபுவிற்குத் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்த பாவத்திற்குப் பிறகு, அவன் இந்த யுகத்தின் எல்லா மக்களையும் இடைவிடாத, மயக்கும் மற்றும் கொந்தளிப்பான எண்ணங்களால் சலித்து, அவர்களைப் பூமியின் சலிக்கும் கருவியில் மோதலுக்கு உள்ளாக்குகிறான் (5:1).

16. களைப்புக் கூடையில் உள்ள கோதுமை, களைப்பாளனால் தூக்கி எறியப்பட்டு, தொடர்ந்து மேலே தூக்கப்படுவது போல, அதனுள் அள்ளப்படுவது போல, வஞ்சகனின் தலைவன் எல்லா மக்களையும் பூமிக்கான காரியங்களில் ஈடுபடுத்தி, அவர்களை நிலைகுலையச் செய்து, குழப்பத்திலும் கவலையிலும் ஆழ்த்தி, வீணான எண்ணங்கள், அசுத்தமான ஆசைகள், மற்றும் பூமிக்கான, உலகியல் சார்ந்த பிணைப்புகளில் மூழ்கடிக்கத் தூண்டுகிறான்; ஆதாமின் முழுப் பாவிகுலத்தையும் இடைவிடாமல் வலைக்குள் சிக்க வைத்து, திகைக்கச் செய்து, பொறியில் வீழ்த்துகிறான். மேலும், கர்த்தர் அப்போஸ்தலர்களுக்கு எதிராக வரும் தீயவனின் எதிர்காலக் கிளர்ச்சியை முன்னறிவித்தார்: 'சாத்தான் உங்களைக் கடுகட்டை போலப் பதறப் பார்க்கும்படி வேண்டிக்கொண்டான்; ஆனால் உங்கள் விசுவாசம் குன்றாதபடிக்கு நான் என் பிதாவிடம் ஜெபித்தேன்' (லூக்கா 22:31–32). ஏனெனில், படைப்பாளரால் கேயீனுக்கு வெளிப்படையாகச் சொல்லப்பட்ட இந்த வார்த்தை மற்றும் பிரகடனத்திற்காக: 'நீ வேதனையிலும் நடுக்கத்திலும், துயரத்திலும், பூமியின் மீது இருப்பாய்' (ஆதியாகமம் 4:12) என்பது, எல்லாப் பாவிகளுக்கும் இரகசியமாக ஒரு மாதிரியாகவும் ஒப்புமையாகவும் சேவை செய்கிறது, ஏனெனில் ஆதாமின் சந்ததியினர், கட்டளை மீறி பாவிகளாக மாறியதால், இரகசியமாக இந்த ஒப்புமையைத் தங்களுக்குள் எடுத்துக்கொண்டனர். பயம், திகில், எல்லா வகையான துயரங்கள், ஆசைகள் மற்றும் எல்லா விதமான இன்பங்கள் போன்ற நிலையற்ற எண்ணங்களால் மக்கள் குழப்பத்திற்குள் தள்ளப்படுகிறார்கள். இந்த உலகத்தின் பிரபு, தேவனால் பிறக்காத ஒவ்வொரு ஆத்துமாவையும் கிளர்ந்தெழச் செய்கிறார், மேலும், காற்றாடியில் அரிசி மணிகள் தொடர்ந்து சுழல்வது போல, மனித சிந்தனைகளைப் பல்வேறு வழிகளில் கிளர்ந்தெழச் செய்து, அனைவரையும் தடுமாறச் செய்து, உலக மாயைகள், மாம்ச இச்சைகள், பயங்கள் மற்றும் குழப்பங்கள் ஆகியவற்றால் அவர்களைப் பொறியில் சிக்க வைக்கிறார் (5:2).

17. மேலும், தீயவனின் வஞ்சகங்களையும் விருப்பங்களையும் பின்தொடர்பவர்கள் கேனின் தீச்செயலுக்கு ஒப்பானவர்கள் என்பதைக் காட்டி, அவர்களை அம்பலப்படுத்தி, அவர் கூறினார்: 'நீங்கள் உங்கள் பிதாவின் இச்சையைச் செய்ய விரும்புகிறீர்கள்; அவன ஆரம்பத்திலிருந்து கொலைகாரனாக இருந்தான், அவன் சத்தியத்தில் நிலைநிற்பதில்லை' (யோவான் 8:44). ஆகையால், ஆதாமின் முழுப் பாவிகளுடைய சந்ததியும் இரகசியமாக இந்தத் தண்டனையைச் சுமக்கிறது: முனகியும் நடுங்கியும், உங்களை விதைக்கும் சாத்தானால் பூமியின் சல்லக்கில் நீங்கள் வேதனைப்படுத்தப்படுவீர்கள். ஒரே ஆதாமிலிருந்து முழு மனித இனமும் பூமி முழுவதும் பரவியது போலவே, ஒரே ஒரு உணர்ச்சிப்பூர்வமான சீரழிவு முழு பாவிகளாகிய மனித இனம் முழுவதும் ஊடுருவிவிட்டது, மேலும் தீயவற்றின் பிரபு மட்டுமே அவர்கள் அனைவரிலும் நிலையற்ற, பௌத்திகவாத, வீண் மற்றும் கலகக்கார எண்ணங்களை விதைக்கக் கூடியவர். மேலும், ஒரே காற்று எல்லா தாவரங்களையும் விதைகளையும் அசைத்து இயக்கத்தில் ஆழ்த்துவது போலவும், இரவின் இருள் பிரபஞ்சம் முழுவதும் பரவுவது போலவும், வஞ்சகனின் தலைவன்—பாவம் மற்றும் மரணத்தின் ஒருவித மன இருளாக இருந்து—ஒரு இரகசியமான மற்றும் கொடூரமான காற்றினால் பூமியில் உள்ள முழு மனித இனத்தையும் கிளறி சுழற்றுகிறான், மாயையான எண்ணங்களாலும் உலகியல் ஆசைகளாலும் மனித இதயங்களைப் பிடித்து, மேலிருந்து பிறக்காத, அதன் மனமும் அறிவும் மற்றொரு யுகத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்படாத ஒவ்வொரு ஆன்மாவையும் அறியாமை, குருட்டுத்தன்மை மற்றும் மறதியின் இருளால் நிரப்புகிறது, 'நமது குடியுரிமை பரலோகத்தில் உள்ளது' என்று கூறப்பட்டபடி. (பிலிப்பியர் 3:20). (5:3).

e) அனைவரும் இதை அனுபவித்திருக்கிறார்கள், ஆனால் இந்தத் தீமை என்னவென்றோ அல்லது அது எங்கிருந்து வந்தது என்றோ யாருக்கும் தெரியவில்லை, ஏனெனில் அத்தகைய நிலையை இயல்பானது என்று கருதினர்.

18. பார்வைக்குத் தெரிந்த உலகம், ராஜாக்கள் முதல் பிச்சைக்காரர்கள் வரை, முற்றிலும் குழப்பத்திலும், ஒழுங்கீனத்திலும், சண்டையிலும் இருக்கிறது, அவர்களில் எவருக்கும் இதன் காரணம் தெரியாது—அதாவது, ஆதாமின் மீறுதலின் விளைவாக எழுந்த இந்த வெளிப்படையான தீமை, இந்த மரணத்தின் கொடுக்கு—ஏனெனில், பாவம் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுத்தறிவு சக்தியாகவும் சாத்தானின் சாரமாகவும் வந்ததால், எல்லா வகையான தீமைகளையும் விதைத்துள்ளது: அது உள்ளான மனிதன் மற்றும் மனதின் மீது இரகசியமாகச் செயல்பட்டு, எண்ணங்கள் மூலம் அவனுக்கு எதிராகப் போர் தொடுக்கிறது; இருப்பினும், மக்கள் தாங்கள் ஒரு அந்நிய சக்தியால் இயக்கப்படுகிறோம் என்பதை உணர்வதில்லை; மாறாக, இது இயல்பானது என்றும், தாங்கள் தங்கள் சொந்த புத்தியின்படி செயல்படுகிறோம் என்றும் நினைக்கிறார்கள். ஆனால், கிறிஸ்துவின் சமாதானத்தையும் கிறிஸ்துவின் ஒளியையும் தங்கள் மனதிற்குள்ளேயே கொண்டிருப்பவர்கள், இவை அனைத்தும் எங்கிருந்து எழுகின்றன என்பதை அறிவார்கள் (15:47).

19. பூலோகமெல்லாம் ஆட்சி செய்து, தங்கள் அரச ஆதிக்கம் பற்றிப் பெரிதும் சிந்தித்த ஆதாமின் வம்சாவளியைச் சேர்ந்த ராஜாக்கள் எத்தனை பேர் இருந்திருக்கிறார்கள்! மேலும், அத்தகைய செழிப்பின் மத்தியில், அவர்களில் ஒருவர்கூட, முதல் மனிதனின் மீறுதல் ஆன்மாவில் ஏற்படுத்தி அதன் மீது நிழல் போட்ட அழிவை உணர முடியவில்லை; இதனால்தான் ஆன்மா தனக்குள் நிகழ்ந்த மாற்றத்தை உணரத் தவறுகிறது—அதாவது, அதன் வீழ்ச்சியின் காரணமாக மனம் இப்போது வெட்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டுள்ளது, மேலும், இருதயத்தின் கண்களின் குருட்டுத்தனத்தால், நமது தந்தை ஆதாம் மீறுதலுக்கு முன்பு கண்ட மகிமையைக் காணவில்லை (45, 1).

20. உலகில் சோம்பேறித் துறவிகள் இருந்தனர்: அவர்களில் சிலர் தத்துவத்தில் தங்களது மேன்மையை வெளிப்படுத்தினர், மற்றவர்கள் தங்கள் தர்க்கவாதத் திறமையால் வியப்பூட்டினர், சிலர் சொல்லாட்சித் திறனை வெளிப்படுத்தினர், மற்றவர்கள் இலக்கண அறிஞர்களாகவும் கவிஞர்களாகவும் இருந்து, நிறுவப்பட்ட விதிகளின்படி வரலாறுகளை எழுதினர். உலகியல் கலைகளைப் பயின்ற பல்வேறு கலைஞர்களும் இருந்தனர்... மேலும் இவர்கள் அனைவரும், தங்களுக்குள் குடியிருந்த பாம்பினால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, தங்களுக்குள் வசிக்கும் பாவத்தைப் பற்றி அறியாமல், வஞ்சக சக்தியின் கைதிகளாகவும் அடிமைகளாகவும் ஆனார்கள், மேலும் தங்கள் அறிவிலிருந்து அல்லது கலையிலிருந்து எந்தப் பயனும் பெறவில்லை (45:2).

(g) பாவத்தின் விளைவாக ஏற்பட்ட தீமை எவ்வளவு பெரியதாக இருந்தாலும், அது மனிதனை முழுமையாகக் கொல்லவில்லை. ஆன்மீக வாழ்வின் வெளிப்பாடுகள் அவனுக்குள் நீடித்தன.

21. மனிதன் முற்றிலும் தொலைந்துவிட்டான், அழிக்கப்பட்டான், அல்லது இறந்துவிட்டான் என்று நாம் கூறவில்லை: அவன் கடவுளுக்கு மரித்துவிட்டான், ஆனாலும் தன் இயல்பினால் வாழ்கிறான் (12:2).

22. மனிதன் தன் மீறுதலின் காரணமாக அழிந்து போனான்; அவன் சீர்கெட்டுப் போனான்; சாத்தான் அவன் மனதை மறைத்தான். மேலும் ஒரு விதத்தில் மனிதன் உண்மையில் மരിച്ചிருக்கிறான், மற்றொரு விதத்தில் அவன் வாழ்கிறான், பகுத்தறிகிறான், மேலும் ஒரு விருப்பத்தை உடையவனாக இருக்கிறான் (26.1).

23. மேலும், குற்றத்திற்குப் பிறகும் அறிவு நிலைத்திருக்கிறது. (இது மனசாட்சியின் செயல்பாடுகளில் தெளிவாகத் தெரிகிறது.) ஒரு கொள்ளையன் நீதிமன்றத்திற்குக் கொண்டுவரப்பட்டு விசாரணை தொடங்கும் போது, இளவரசன் அவனிடம் கேட்கிறான்: 'நீ தீமைச் செய்யும்போது, நீ பிடிக்கப்பட்டு மரணதண்டனைக்கு உட்படுத்தப்படுவாய் என்று உனக்குத் தெரியவில்லையா?' மேலும் அந்தக் கொள்ளையன் தனக்குத் தெரியவில்லை என்று சொல்லத் துணியான், ஏனென்றால் அது அவனுக்கு நன்கு தெரிந்திருக்கும். விபச்சாரி தான் தவறு செய்கிறோம் என்று அறியவில்லையா? திருடன் தான் பாவம் செய்கிறோம் என்று அறியவில்லையா? – அப்படியானால், வேதவசனங்கள் இல்லாமலேயே, மக்கள் தங்கள் இயல்பான புரிதலால், தேவன் இருக்கிறார் என்பதை அறியவில்லையா? அந்த நாளில், 'தேவன் இருக்கிறார் என்று நாங்கள் அறியோம்' என்று அவர்களால் சொல்ல முடியாது. ஏனெனில், வானத்திலிருந்து வரும் இடிமுழக்கத்திலும் மின்னலிலும் அவர்களுக்கு அறிவிக்கப்படுகிறது: 'உலகை ஆளும் தேவன் இருக்கிறார் என்று நீங்கள் அறியீர்களா?' (12:8–9).

24. பொய்க் கற்பித்தலால் வழிதவறி, மனிதன் முற்றிலும் இறந்துவிட்டான் என்றும், எந்த நன்மையையும் செய்ய இயலாதவன் என்றும் மற்றவர்கள் கூறுவது அநியாயம் (46:3).

25. மனிதன் ஆரம்பத்திலிருந்தே கடவுள் அவனுக்கு வழங்கிய சுதந்திரத்தைக் இன்னும் கொண்டிருக்கிறான். பரிபூரணர்கள் எந்தவொரு அவசியத்தினாலும் நன்மையுடன் கட்டுப்படுத்தப்படாதது போல, பாவத்தில் மூழ்கி, தங்களைத் தீயின் பாத்திரங்களாக ஆக்கிக்கொண்டவர்களும் தீமையுடன் கட்டுப்படுத்தப்படவில்லை (15:38).

26. நீங்கள் சுதந்திரமானவர்கள், நீங்கள் அழிவதை விரும்பினால், உங்கள் இயல்பு எளிதில் மாறக்கூடியது. அவ்வாறு செய்ய விரும்பும் எவரும் கடவுளுக்குக் கீழ்ப்படிந்து, நீதியின் வழியில் நடந்து, தங்கள் விருப்பங்களை அடக்கலாம், ஏனெனில் மனம் ஒரு எதிரி, மேலும் ஒரு உறுதியான மனதுடன், தீய நாட்டங்களையும் இழிவான விருப்பங்களையும் வெல்ல முடியும் (15,21).

27. ஆயினும், தங்கள் சொந்த சுதந்திரத்தால் பாவத்திற்கான சந்தர்ப்பங்களைத் தங்களிலிருந்து அகற்ற முடியும் என்று அவர்கள் நினைப்பது வீணானது. மனிதனுக்குக் கிடைக்கும் சுதந்திரம், சோதனையை எதிர்க்கும் வரையில்தான் நீண்டுள்ளது, ஆனால் இந்தத் திறனைக் கொண்டிருக்கும்போதே, உணர்ச்சிகள் மீது நிச்சயமாக அதிகாரம் கொண்டிருப்பதற்கு அது நீட்டிக்கப்படவில்லை. ஏனெனில், 'கர்த்தர் வீட்டைக் கட்டாவிட்டால், அதைக் கட்டும்வன் வீணாக விழித்திருப்பான்; கர்த்தர் நகரத்தைக் காப்பாற்றாவிட்டால், அதைக் காவற்காரன் வீணாகக் காத்திருப்பான்' என்றும், (25:1) கட்டும்வன் வீணாக உழைக்கிறான் என்றும் (சங்கீதம் 126:1) சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

28. தீமை அதன் முழு வலிமையோடும் தீவிரத்தோடும் நம்மில் செயல்பட்டு, எல்லாவிதமான அசுத்தமான ஆசைகளை விதைக்கிறது; ஆயினும், மற்றவர்கள் திராட்சை ஒயின் தண்ணீருடன் கலக்கப்படுவதைப் பற்றிப் பேசுவது போல அது நம்மோடு கலக்கப்படவில்லை, மாறாக, ஒரே வயலில் கோதுமையும் களைகளும் அருகருகே வளர்வது போலவோ, அல்லது ஒரு கள்ளனும் வீட்டு உரிமையாளரும் ஒரே வீட்டில் வசிப்பது போலவோ அது நம்மில் இருக்கிறது (16:1)..

29. சூரியன் ஒளிர்கையில் காற்றும் வீசுகிறது; சூரியனுக்குத் தனக்கென உடல் உண்டு, தனக்கென இயல்பு உண்டு; காற்றுக்கும் தனக்கென இயல்பு உண்டு, தனக்கென உடல் உண்டு. அப்படியே பாவமும் ஆன்மாவோடு கலந்திருக்கிறது; ஆயினும் பாவத்திற்கும் ஆன்மாவிற்கும் தத்தனக்கெனத் தனித்த இயல்பு உண்டு (2:2).

30. ஒரு நீரூற்று தெளிவான நீரை ஊற்றுகிறது, ஆனாலும் அதன் அடியில் சேறு படிந்திருக்கிறது. யாராவது அந்த சேற்றைக் கிளறினால், முழு நீரூற்றும் கலங்கலாகிவிடும். அவ்வாறே, ஆன்மா கலக்கப்படும்போது, அது தீயொழுக்கத்துடன் ஒன்றிவிடுகிறது. மேலும் சாத்தான் ஆன்மாவுடன் ஒன்றாகிறான்; விபச்சாரம் அல்லது கொலைகளின் போது, அந்த இரண்டு ஆவிகளும் ஒரே சக்தியாக மாறுகின்றன. அதனால்தான் 'தீங்கு செய்பவர்களுடன் ஐக்கியப்படாதிருங்கள், ஏனெனில் விபச்சாரிக்குத் தீங்கு செய்பவர் ஒரே உடலாக இருக்கிறார்' (1 கொரி. 6:16) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், மற்ற நேரங்களில், சுதந்திரமான ஆன்மா அதன் சொந்த விருப்பப்படி செயல்பட்டு, அதன் செயல்களுக்காக மனந்திரும்பி, அழுது, ஜெபித்து, கடவுளைத் தன் நினைவுக்குக் கொண்டுவருகிறது. ஆத்துமா எப்போதும் தீமையில் சிக்கியிருந்தால், இதை அது எப்படிச் செய்ய முடியும்? ஏனெனில், கடின இருதயமுள்ள சாத்தான், மக்கள் மனந்திரும்புவதை எந்த விதத்திலும் விரும்புவதில்லை (16:2).

3. இரட்சண்யத்தின் சிற்பி கர்த்தர்

அ) வீழ்ச்சியடைந்தவர்களுக்கான ஒரே இரட்சிப்பு கர்த்தராகிய தேவன் தான். கர்த்தர் இரக்கமுடையவராக இருந்து, நமது இரட்சிப்பிற்காக மாம்சத்தில் வந்தார். தமது இரத்தத்தால் அவர் நமது பாவங்களைக் கழுவினார்; பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபையினால் அவர் நமது சீரழிந்த இயல்பைப் புதுப்பித்து, அதன் மூலம் நம்மைத் தமது பரலோக ராஜ்யத்திற்குத் தகுதியுள்ளவர்களாக்கினார்.

1. இவ்வுலகம், பிரம்மாண்டமான மற்றும் பரந்த வீடுகளைக் கொண்ட, வெள்ளி மற்றும் தங்கம், பல்வேறு சொத்துக்கள் மற்றும் எல்லா வகையான ஊழியர்களால் நிறைந்த ஒரு செல்வந்தருக்கு உவமையாகக் கூறப்படுகிறது, ஆனால் அவர் திடீரென்று நோய் மற்றும் பலவீனத்தால் பீடிக்கப்படுகிறார்; அவரது உறவினர்கள் அனைவரும் அவருக்கு முன்னால் நிற்கிறார்கள், மற்றும் அவரது எல்லா செல்வங்களையும் கொண்டிருந்தும், அவரது நோயிலிருந்து அவரைக் காப்பாற்ற அவர்களால் முடிவதில்லை. ஆகவே, உலக ஞானமோ, செல்வமோ, அல்லது வேறு எதுவும் பாவத்தில் மூழ்கிய ஆன்மாவைப் பாவத்திலிருந்து விடுவிக்க முடியாது; மேலும் கிறிஸ்துவின் வருகை மட்டுமே ஆன்மாவையும் உடலையும் தூய்மைப்படுத்த முடியும் (45, 3).

2. ஏனெனில், மனித இனம், சட்டமற்றதில் கருவுற்று, பாவத்தில் பிறந்ததால், தாயின் கருப்பையிலிருந்து அந்நியமாக்கப்பட்டது, ஆதாம் மூலம் பாவம் ஆளத் தொடங்கியதிலிருந்து தாயின் கருப்பையிலிருந்தே தவறில் இருந்தது, தேவ ஆட்டுக்குட்டி, தமது கிருபையினால், தமது சொந்த வல்லமையால் உலகின் பாவங்களை நீக்குவதற்காக வந்தார்; முதலில் வல்லவானனைக் கட்டுப்படுத்தி, பின்னர் அவன் கொள்ளையாகச் சேகரித்த பாத்திரங்களைக் கொள்ளையடித்தார், 'நீர் சிறைபிடித்தவர்களைச் சிறைபிடித்தீர்' என்று சொல்லப்பட்டபடி (சங்கீதம் 67:19). (அஞ்சல், ப. 433).

3. கட்டளை மீறப்பட்ட காலத்திலிருந்து, சாத்தானும் இருளின் பிரபுக்களும் ஆதாமின் இதயம், மனம் மற்றும் உடலில், தங்களின் சொந்த சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்தது போல குடியேறினர். அப்படியானால், ஏன் ஆண்டவர் இறுதியில் வந்து கன்னிகையிடமிருந்து ஒரு உடலை ஏற்றுக்கொண்டார்? ஏனென்றால், அவர் படைக்கப்படாத தெய்வமாக வந்திருக்க விரும்பியிருந்தால், அதை யார் சகித்திருக்க முடியும்? மாறாக, இந்தக் கருவியான—உடலின் மூலம்—அவர் மனிதகுலத்தை உரையாற்றினார். இறுதியாக, கர்த்தர் உடலில் வசித்த தீய ஆவிகளை அவர்கள் ஆட்சி செய்த சிந்தனைகள் மற்றும் எண்ணங்களிலிருந்து—அதாவது, அவர்களுடைய அரியணைகளிலிருந்து—நீக்கி, மனசாட்சியைத் தூய்மைப்படுத்தி, மனதையும், எண்ணங்களையும், உடலையும் தமக்கு அரியணையாக மாற்றினார் (6:5).

4. தேவன் மோசேக்கு ஒரு வெண்கலப் பாம்பைச் செய்து, அதை உயர்த்தி ஒரு கம்பியின் முனையில் பொருத்தும்படி கட்டளையிட்டார், மேலும் பாம்புகளால் கடிக்கப்பட்ட அனைவரும் அந்த வெண்கலப் பாம்பை நோக்கியதால் குணமடைந்தனர். அந்தச் செத்த பாம்பு உயிருள்ள பாம்புகளை வென்றது, ஏனெனில் அது கர்த்தருடைய சரீரத்தின் ஒரு முன்னடையாளமாக இருந்தது. ஏனெனில் கர்த்தர் தம்முடைய சரீரத்தை, மரியாளிடமிருந்து பெற்றதை எடுத்து, சிலுவையின் மீது அதை உயர்த்தி, மரத்தின் மீது நீட்டி, அங்கே ஆணியால் அறைந்தார்; மேலும் மரித்த சரீரம் இதயத்திற்குள் வாழும் மற்றும் ஊர்ந்து செல்லும் பாம்பை வென்று கொன்றது. இதில் ஒரு பெரிய அற்புதம் உள்ளது (11:8–9).

5. ஆரம்பத்தில் தீய உணர்ச்சிகளால் குணப்படுத்த முடியாத நோயால் பாதிக்கப்பட்ட ஆன்மாவிற்கு, நீதிமான்கள், பிதாக்கள், தீர்க்கதரிசிகள் அல்லது குலப்பீடல்களில் உள்ளவர்களிடையே யாராலும் குணமளிக்க முடியவில்லை. மோசே வந்தார், ஆனால் அவரால் முழுமையான குணத்தை கொண்டுவர முடியவில்லை. குருக்கள், பலிகள், பத்தில் ஒரு பங்கு காணிக்கை, ஓய்வுநாள் அனுசரிப்பு, அமாவாசை விழாக்கள், நீராடல், தியாகங்கள், தகனபலிகள் மற்றும் சட்டத்தின்படி செய்யப்படும் மற்ற எல்லா நீதியின் செயல்களும் இருந்தன; ஆனாலும், மீட்பர் வரும் வரை, தீய எண்ணங்களின் அசுத்தமான ஓட்டத்திலிருந்து ஆன்மாவைக் குணப்படுத்தவோ அல்லது தூய்மைப்படுத்தவோ அதன் எல்லா நீதியும் சக்தியற்றதாக இருந்தது, உடனடியாகக் குணப்படுத்தும் உண்மையான மருத்துவர், மனிதகுலத்திற்காகத் தம்மை மீட்கும் விலைமாக ஒப்புக்கொடுப்பவர். அவரே மட்டும் ஆன்மாவின் பெரிய மற்றும் மீட்பளிக்கும் மீட்பையும் குணப்படுத்தலையும் நிறைவேற்றினார்; அதை அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவித்து, இருளிலிருந்து வெளியே கொண்டு வந்தார் (20:5–6).

6. பூமியிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட, ஒருவரின் சொந்த வைத்தியங்கள்—அதாவது, ஒருவரின் சொந்த நீதியின் கிரியைகள் மட்டுமே—அத்தகைய கண்ணுக்குத் தெரியாத பாடுகளிலிருந்து ஆன்மாவைக் குணப்படுத்த முடியவில்லை; பரலோக மற்றும் தெய்வீக இயல்பின் வல்லமையால் மட்டுமே, பரிசுத்த ஆவியானவரின் வரத்தால் மட்டுமே—இந்த ஒரே வைத்தியத்தின் மூலமாக மட்டுமே ஒரு மனிதன் குணப்படுத்தப்பட்டு, பரிசுத்த ஆவியானவரால் இருதயம் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு ஜீவனை அடைய முடியும் (20:7).

7. ஒரு விவசாயி, நிலத்தை உழுதலுக்குச் செல்லும்போது, உழுதலுக்குப் பொருத்தமான கருவிகளையும் ஆடைகளையும் எடுத்துக்கொள்வது போல, கிறிஸ்துவும், பரலோக ராஜா மற்றும் உண்மையான தொழிலாளரான அவர், தீயொழுக்கங்களால் பாழடைந்திருந்த மனிதகுலம் அருகே வந்தபோது, ஒரு உடலை அணிந்துகொண்டு, ஒரு கருவிக்குப் பதிலாக சிலுவையைச் சுமந்து, பாழடைந்த ஆன்மாவை வளர்த்தார், அதிலிருந்து முட்களையும் களைகளையும் அகற்றினார், பாவக் களைகளை வேரோடு பிடுங்கினார், மேலும் அதன் பாவங்களின் வைக்கோல் அனைத்தையும் அக்கினியால் எரித்தார். இவ்வாறு, சிலுவை மரத்தால் அதை வளப்படுத்திய பிறகு, அவர் அதற்குள் மிக அழகான ஆன்மீகத் தோட்டத்தை நட்டார், அது கர்த்தராகிய தேவனுக்கு எல்லா வகையான இனிமையான மற்றும் விரும்பத்தக்க பழங்களைத் தருகிறது (28, 3).

8. கர்த்தராகிய கிறிஸ்து, தம்முடைய சிலுவை மற்றும் மரணத்தினால் நரகத்தின் மற்றும் பாவத்தின் வாசல்களைத் தகர்த்து, புதிய உடன்படிக்கையைப் புதுப்பித்தார்; விசுவாசமுள்ள ஆத்துமாக்களை விடுவித்து, அவர்களுக்குள் ஆறுதலளிப்பவரைப் பரிசாக அளித்து, அவர்களைத் தம்முடைய ராஜ்யத்திற்குள் கொண்டுவந்தார் (38, 3).

9. சட்டம், ஒரு குரு இரண்டு புறாக்களை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றும், ஒன்றை அறுத்து, அதன் இரத்தத்தை உயிருடன் உள்ள புறாவின் மீது தெளித்து, அதைப் பறக்க விடுவதையும் கட்டளையிட்டது. இந்தச் செயல் உண்மையின் ஒரு முன்னடையாளமாகவும் நிழல் வடிவமாகவும் இருந்தது. ஏனெனில், கிறிஸ்து பலியிடப்பட்டார், மேலும் அவருடைய இரத்தம் நம்மேல் தெளிக்கப்பட்டு நம்மை விடுவித்துள்ளது, ஏனெனில் அது தெய்வீகத்தின் வானில் தடையின்றிப் பறக்கப் பரிசுத்த ஆவியானவரின் சிறகுகளை நமக்குத் தந்துள்ளது (47:2).

10. நம்முடைய ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து, பாவத்தின் விளைவாகப் பாவ உணர்ச்சிகளால் தாழ்ந்துபோன நமது இயல்பை, தெய்வீக ஆவியினால் புதிதாக மறுரூபப்படுத்தி, புதுப்பித்து, சீரமைக்கவும், இந்த ஆன்மாவை மீண்டும் உருவாக்கவும் துல்லியமாக வந்தார். அவர் தம்மை விசுவாசிக்கிறவர்களுக்குப் புதிய மனதை, புதிய ஆன்மாவை, புதிய கண்களை, புதிய காதுகளை, புதிய ஆவிக்குரிய நாவைக் கொடுக்க வந்தார்; ஒரு வார்த்தையில், புதிய மனிதர்களை உருவாக்க வந்தார் (44, 1).

11. எப்படிப் பகைவன், தனக்குக் கீழ்ப்படிந்த ஒரு மனிதனைப் பிடித்துக்கொண்டு, தீங்கு விளைவிக்கும் உணர்ச்சிகளை அவன் மீது சுமத்தி, பாவத்தின் ஆவியை அவன் மீது பூசி, ஒவ்வொரு அக்கிரமத்தின் திராட்சை ரசத்தை அவன் மீது ஊற்றி அவனைத் தனக்குப் புதுப்பிக்கிறானோ, அப்படியே கர்த்தரும், மனிதனைப் பாவத்திலிருந்து விடுவித்து, பரிசுத்த ஆவியினால் அவன் மீது அபிஷேகம் செய்து அவனைப் புதுப்படுத்தினார் (44, 2).

12. எப்படி, கண்ணுக்குத் தெரியும் உலகில், மரத்தால் செய்யப்பட்ட, நீரில் மிதக்கக்கூடிய, இலகுவான மற்றும் எளிதில் இயக்கக்கூடிய கப்பல் இல்லாமல் யாரும் தங்கள் சொந்த விருப்பப்படி கடலைக் கடக்கவோ அல்லது கடந்து செல்லவோ முடியாதோ—ஏனெனில் கடலைக் கடக்கப் புறப்பட்ட எவரும் மூழ்கி அழிந்து போவார்கள்—அப்படியே ஆன்மாவால் அதன் சொந்த விருப்பப்படி, பாவத்தின் கசப்பான கடலைக் கடந்து, வென்று, கடந்து செல்லுவது சாத்தியமற்றது, அனைத்துத் தீமையையும் மிதித்து வெல்லும், சுறுசுறுப்பான, பரலோகத்திற்குரிய, ஒளிச்சிறகுகளைக் கொண்ட பரிசுத்த ஆவியைத் தனக்குள் பெறாவிட்டால், தீய சக்திகள் மற்றும் இருண்ட உணர்ச்சிகளின் கடக்க முடியாத பாதாளத்தை ஆன்மா தனியாகக் கடந்து, வென்று, நீந்திச் செல்வது இயலாதது, (44, 6).

ஆ) இரட்சிப்பை வழங்கிய பிறகு, இரட்சிக்கப்பட விரும்புகிறவர்கள் இரட்சிக்கப்பட வேண்டும் என்று கர்த்தர் விரும்புகிறார், ஆனால் அவர் யாரையும் கட்டாயப்படுத்தவில்லை.

13. நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து, மனிதனின் இரட்சிப்பின் பொறுப்பைத் தம்மேல் ஏற்றுக்கொண்டு, இரட்சிப்பின் முழுத் திட்டத்தையும் நிறைவேற்றினார். மேலும், ஆரம்பத்திலிருந்தே தந்தையர்கள், குலப்பಿತாமார்கள், நியாயப்பிரமாணம் மற்றும் தீர்க்கதரிசிகள் மூலம் அதைக் கவனித்து வந்தார்; இறுதியாக, அவரே வந்து சிலுவையின் அவமானத்தைக் கருத்தில் கொள்ளாமல், மரணத்தை ஏற்றுக்கொண்டார். மேலும், அவருடைய எல்லா உழைப்பும், எல்லா அக்கறையும், தம்முடையதிலிருந்து, தம்முடைய சொந்த இயல்பிலிருந்து, ஆவியினால் பிள்ளைகளைப் பெறுவதற்காகவே இருந்தது; அவர்கள் தம்முடைய தெய்வீகத்தினால் மேலிருந்து பிறக்க வேண்டும் என்று தாழ்மையுடன் கருதினார். மேலும், உலகப் பிதாக்கள் பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுக்காவிட்டால் வருந்துவது போலவே, கர்த்தரும் மனித இனத்தைத் தம்முடைய சொந்த உருவமாக நேசித்து, தம்முடைய தெய்வீக வித்திலிருந்து அவர்களைப் பெற்றெடுக்க விரும்பினார். மேலும், சிலர் அத்தகைய பிறப்பை ஏற்றுக்கொள்ளவும், தேவ ஆவியானவரின் கர்ப்பப்பையிலிருந்து பிறக்கவும் விரும்பவில்லை என்றால், அவர்களை இரட்சிக்கத் தமக்காகப் பாடுபட்டுப் பொறுமையுடன் இருந்த கிறிஸ்துவிற்கு இது ஒரு பெரிய துயரமாகும் (30:2).

14. எல்லா மக்களும் இந்தப் பிறப்பிற்குத் தகுதியுள்ளவர்களாக மாற்றப்பட வேண்டும் என்று கர்த்தர் விரும்புகிறார், ஏனெனில் அவர் எல்லோருக்காகவும் மரித்தார், எல்லோரையும் வாழ்வுக்கு அழைத்தார். மேலும் வாழ்வு என்பது மேலிருந்து கடவுளிடமிருந்து வரும் பிறப்பாகும். ஏனெனில் இந்தப் பிறப்பின்றி ஆன்மா வாழ்வது சாத்தியமற்றது, கர்த்தர் கூறுவது போல: 'ஒருவன் மேலிருந்து பிறக்காதிருந்தால், தேவனுடைய ராஜ்யத்தைக் காணக்கூடாதென்று' (யோவான் 3:3). ஆகவே, கர்த்தரிடத்தில் விசுவாசித்து, முன்வந்து, இந்தப் பிறப்பைப் பெற்ற அனைவரும், அவர்களைப் பெற்றெடுத்த பெற்றோருக்கு பரலோகத்தில் மகிழ்ச்சியையும், மிகுந்த சந்தோஷத்தையும் கொண்டுவருகிறார்கள், மேலும் எல்லாத் தூதர்களும் பரிசுத்த சக்திகளும் ஆவியினால் பிறந்து, ஒரு ஆत्மாவாக மாறிய அந்த ஆத்துமாவைக் கண்டு களிகூர்கிறார்கள் (30:3).

15. ஒரு விவசாயி எல்லா இடங்களிலும் விதைகளை விதைத்து, அவை அனைத்தும் கனி தரும் என்று நம்புகிறான்; ஆனால் பின்னர் அவன் தன் அரிவாளுடன் வரும்போது, கனியைக் காணாவிட்டால் துயரப்படுகிறான். அப்படியே கர்த்தரும் தம்முடைய வார்த்தை மனித இதயங்களில் விதைக்கப்பட வேண்டும் என்று விரும்புகிறார். ஆனால் ஒரு விவசாயி ஒரு வறண்ட நிலத்தைப் பார்த்து வருந்துவது போல, கர்த்தரும் பலன் தராத வறண்ட இருதயத்தைக் குறித்து வருந்துகிறார் (32:11).

16. ஒரு ராஜா, ஏழை மற்றும் பலவீனமான ஒரு மனிதனைக் கண்டு, அவனைக் குறித்து வெட்கப்படாமல், அவனது காயங்களைக் குணப்படுத்தும் மருந்துப் பூச்சுகளால் கட்டுப்போட்டு, அவனைத் தன் அரண்மனைகளுக்குள் கொண்டு சென்று, அவனுக்குப் பர்பிள் நிற ஆடையையும் கிரீடத்தையும் அணிவித்து, தன் மேஜையில் தனக்குத் துணையாக அமரச் செய்தது போலவே, பரலோக ராஜாவாகிய கிறிஸ்துவும், பலவீனமான மனிதனிடம் வந்து , அவனைக் குணப்படுத்தித் தம்முடைய அரச விருந்தில் சேர்த்தார்; மேலும், அவனுடைய விருப்பத்திற்குக் கட்டாயம் செய்யாமல், அறிவுரை மூலம் செயல்பட்டு, அவனை அவ்வளவு உயர் நிலைக்கு உயர்த்தினார் (15, 28).

17. நற்செய்தியில், கர்த்தர் இஷ்டமுள்ளவர்களை அழைக்கவும், அவர்களுக்கு 'என் விருந்து ஆயத்தமாயிருக்கிறது' என்று அறிவிக்கவும் ஊழியர்களை அனுப்பியதாக எழுதப்பட்டுள்ளது (மத். 22:4), ஆனால் அழைக்கப்பட்டவர்கள் மறுத்து, ஒருவன் – 'நான் ஒரு ஜோடி எருமைக் கன்றுகளை வாங்கினேன்', மற்றொருவன் – 'நான் ஒரு பெண்ணை மணந்து கொண்டேன்' என்று கூறினார்கள் (லூக் 14: 19–20). நீங்கள் பார்க்கிறீர்கள் – அவர்களை அழைத்தவர் தயாராக இருந்தார், ஆனால் அழைக்கப்பட்டவர்கள் அவரை மறுத்துவிட்டார்கள், நிச்சயமாக, அவர்கள் தங்களைத்தானே குறை சொல்லிக்கொள்ள வேண்டும். நீங்கள் பார்க்கிறீர்கள், கர்த்தர் அவர்களுக்காக ஒரு ராஜ்யத்தை ஆயத்தப்படுத்தியிருக்கிறார், அவர்களைள் நுழைய அழைக்கிறார், ஆனால் அவர்கள் விரும்பவில்லை (15:29).

18. கர்த்தர் நமது இதயங்களின் கதவுகளை இடைவிடாமல் தட்டுகிறார், நாம் அவனுக்கு அவற்றைத் திறந்து, அவன் நமது ஆத்துமாக்களில் பிரவேசித்து இளைப்பாறி, நம்மில் வாசம் செய்ய வேண்டும் என்பதற்காக. ஏனெனில் அவர் கூறுகிறார்: 'இதோ, நான் வாசலண்டையில் நின்று தட்டுகிறேன்; யாராவது என் சத்தத்தைக் கேட்டு கதவைத் திறந்தால், நான் அவனிடத்தில் பிரவேசிப்பேன்' (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 3:20). இந்த நோக்கத்திற்காக, அவர் பெரிதும் துன்பப்படவும், தம்முடைய உடலை மரணத்திற்கு ஒப்புக்கொடுக்கவும், நம்மை அடிமைத்தனத்திலிருந்து மீட்கவும் விருப்பப்பட்டார், அதனால், நமது ஆத்துமாவுக்கு வந்து, அங்கே தம்முடைய வாசஸ்தலத்தை ஸ்தாபிக்க முடியும். ஏனெனில், அவருடைய உணவு, பானம், உடை, தங்குமிடம் மற்றும் ஓய்வு ஆகிய அனைத்தும் நமது ஆத்துமாக்களில்தான் காணப்படுகின்றன. ஆகவே, அவர் நம்முள் பிரவேசிக்க விரும்பிக் கொண்டே கதவைத் தட்டுகிறார். ஆகையால், நாம் அவரை ஏற்றுக்கொண்டு, நம்முள் ஆழ்ந்திருப்பானுக்குள் அவரைக் கொண்டுவருவோம், ஏனெனில், நமக்கும் அவரே நமது உணவு, நமது பானம், மற்றும் நித்திய ஜீவன். மேலும், தன்னுள் அவனை ஏற்றுக்கொள்ளாததும், தனக்குள் அவனுக்கு இளைப்பாறுதல் அளிக்காததுமான ஒவ்வொரு ஆன்மாவிற்கும் - அல்லது, அவனில் இளைப்பாறுதலைக் காணாததால் - பரலோக ராஜ்யத்தில் உள்ள பரிசுத்தவான்களுடன் எந்தப் பாரம்பரியமும் இல்லை, மேலும் அது பரலோக நகரத்திற்குள் நுழையவும் முடியாது. கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே, நீங்களே எங்களை அதற்குள் வழிநடத்துங்கள்! (30:9).

4. கர்த்தருக்குள் இரட்சிக்கப்படுவதற்கு ஒரு உறுதியான தீர்மானத்தை உருவாக்குதல்

ஆத்துமாவின் இரட்சிப்பை நோக்கிய பயணம், இரட்சிப்பிற்கான ஒரு விருப்பத்தை உருவாக்குவதிலும், அதை கர்த்தரிடம் பெறுவதற்கான ஒரு உறுதியான தீர்மானம் எடுப்பதிலும் தொடங்குகிறது. கர்த்தர் நமது இரட்சிப்பை நிறைவேற்றியுள்ளார், அதற்காக அனைத்தையும் ஆயத்தப்படுத்தியுள்ளார், மேலும் அனைவரும் இரட்சிக்கப்பட வேண்டும் என்று விரும்புகிறார். ஒரு நபர் முதல் படியை எடுத்து வைத்து, இரட்சிப்பின் செயல்முறையைத் தொடங்குவது மட்டுமே தேவை.

அ) ஒரு தேவையான நிபந்தனையாக நமது விருப்பம் தேவைப்படுகிறது.

1. மனிதன் இயல்பாகவே ஒரு நோக்கத்துடன் படைக்கப்பட்டுள்ளான், அதைத்தான் தேவன் நாடுகிறார். ஆகவே, மனிதன் முதலில் அதைப் புரிந்துகொள்ளவும், புரிந்துகொண்ட பிறகு, அதை நேசித்து, தன் விருப்பத்தை அதில் நிலைநிறுத்தவும் அவர் கட்டளையிடுகிறார். ஆனால் ஒரு எண்ணத்தைச் செயலாக்குவதும், உழைப்பை மேற்கொள்வதும், ஒரு செயலை நிறைவேற்றுவதும்—இது கர்த்தருடைய கிருபை, அதை அவர் விரும்புகிறவர்களுக்கும் விசுவாசிக்கிறவர்களுக்கும் அளிக்கிறார். ஆகவே, மனிதனின் இச்சையானது, ஒருவிதத்தில், ஒரு இன்றியமையாத நிபந்தனையாகும். இச்சை இல்லையென்றால், கடவுள் தம்முடைய சுதந்திரத்தால் அதைச் செய்ய முடிந்தபோதிலும், அவரே எதையும் செய்வதில்லை. ஆகையால், ஆவியினால் ஒரு செயலை நிறைவேற்றுவது மனிதனின் இச்சையைச் சார்ந்துள்ளது. மேலும், நாம் நமது இச்சையை முழுமையாக ஒப்புக்கொடுத்தால், எல்லா காரியங்களிலும் அற்புதமானவரும் முற்றிலும் கற்பனைக்கு எட்டாதவருமான கடவுள், அந்த முழுச் செயலையும் நமக்கு உரித்தாக்குகிறார் (37, 10).

2. இரத்தப்போக்கால் அவதிப்பட்ட பெண்மணி, குணமடைய முடியாமல் பாதிக்கப்பட்டிருந்த போதிலும், கர்த்தரிடம் வந்து குணமடையக் கால்களுடன் இருந்ததைப் போல; அப்படியே பார்வையற்றவனும், பார்க்க முடியாததால் கர்த்தரிடம் வரவோ நெருங்கவோ முடியாவிட்டாலும், தூதர்களை விட வேகமாகப் பயணித்த ஒரு கூச்சலை எழுப்பினான்: 'தேவகுமாரனே, எனக்கு இரங்கும்' (மாற்கு 10:47) – இவ்விதமாக, விசுவாசித்ததினால், கர்த்தர் அவனிடத்திற்கு வந்து அவனுக்குப் பார்வையளித்தபோது அவன் குணமடைந்தான்; அப்படியே ஆத்துமாவும், வெட்கக்கேடான விருப்பங்களின் புண்களால் தழையடைத்திருந்தாலும், பாவத்தின் இருளால் குருடானாலும், ஆயினும், இயேசுவை நோக்கி அழவும், அவரை அழைக்கவும் மனதுள்ளவனாக இருக்கிறான், அவர் வந்து ஆன்மாவுக்கு நித்திய இரட்சிப்பை அருளுவதற்காக (20:7).

3. அந்தக் குருடன் கூச்சலிடாமல் இருந்திருந்தால், இரத்தப்போக்கு நோயால் பாதிக்கப்பட்ட அந்தப் பெண் ஆண்டவரிடம் வராமல் இருந்திருந்தால் குணமடைந்திருக்க மாட்டார்கள். அதேபோல், யார் ஒருவர் தன் சொந்த விருப்பத்தின்படியும், முழு இதயத்துடனும் ஆண்டவரிடம் நெருங்கிச் செல்லாமல், விசுவாசத்தின் உறுதியுடன் அவரை மன்றாடாமல் இருக்கிறாரோ, அவர் குணமடைவதில்லை. ஏனெனில், அவர்கள் உடனடியாகக் குணமடைந்தார்கள், ஆனால் நமது மறைந்திருக்கும் விருப்பங்கள் இன்னும் குணப்படுத்தப்படவில்லையே? நமது நம்பிக்கையின்மையாலும், நமது தடுமாற்றத்தாலும், நாம் நம்முடைய முழு இருதயத்தோடும் அவரை நேசிக்காததாலும், அவரிடத்தில் உண்மையாய் விசுவாசிக்காததாலும், நாம் இன்னும் ஆவிக்குரிய குணத்தையும் இரட்சிப்பையும் பெறவில்லை. ஆகவே, நாம் அவர் மீது நம்பிக்கை வைத்து, உண்மையாகவே அவருக்கு நெருங்கிச் செல்வோம், அப்போது அவர் விரைவில் நம்மில் உண்மையான குணத்தை உண்டாக்குவார். ஏனெனில், 'அவரிடம் கேட்கிறவர்களுக்கு' பரிசுத்த ஆவியைக் கொடுப்பதாக அவர் வாக்குறுதி அளித்துள்ளார் (லூக்கா 11:13), கதவைத் தட்டுபவர்களுக்குத் திறக்க, மற்றும் தம்மைத் தேடுகிறவர்களால் காணப்பட (மத்தேயு 7:7) என்று வாக்குறுதி அளித்துள்ளார். மேலும், 'வாக்குறுதி கொடுத்தவர்' ஒரு பொய்யர் அல்ல (தீத்தோத்தர் 1:2). (20, 8, cf. 45, 2).

4. ஒரு குழந்தை எதையும் செய்ய சக்தியற்றதாக இருந்தாலும் அல்லது தனியாக நடந்து தன் தாயிடம் செல்ல முடியாவிட்டாலும், தன் தாயைத் தேடி, அது அசைகிறது, அலறுகிறது, அழுகிறது. மேலும் தாய் அதன் மீது இரக்கப்படுகிறாள்; குழந்தை முயற்சி செய்து தன்னைத் தேடுவதிலும் அழுவதிலும் அவள் மகிழ்ச்சியடைகிறாள். மேலும், குழந்தை அவளிடம் செல்ல முடியாததால், நீண்ட தேடலுக்குப் பிறகு குழந்தையின் மீதான அன்பு மேலோங்கிய தாய், அதன் அருகே வந்து, மிகுந்த மென்மையுடன் அதைத் தூக்கி, தடவி, உணவளிக்கிறாள். அவ்வாறே, தம்மைத் தேடி வரும் ஆன்மாவோடு, மனிதகுலத்தை நேசிக்கும் கடவுளும் 'ஒரே ஆவியாயாகிறார்' (1 கொரி. 6:17). (46:2) ஆனால், தம்முடைய சொந்த அன்பினாலும் தம்முடைய நன்மையினாலும் இன்னும் அதிகமாக உந்தப்பட்டு, அவர் பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மாவிற்கு அருகில் வருகிறார், மேலும் அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளில், அதனுடன் 'ஒரு ஆவி'யாக மாறுகிறார் (1 கொரி. 6:17). (46, 3).

5. கர்த்தர் இரக்கமுள்ளவரும், நீண்டகாலம் சகிப்புத்தன்மை கொண்டவருமாக இருக்கிறார், நமது மனந்திரும்புதலுக்காகக் காத்திருக்கிறார்; நாம் பாவம் செய்தால், நமது மனந்திரும்புதலுக்கான நம்பிக்கையில் அதைச் சகித்துக்கொள்கிறார்; நாம் கீழே விழுந்தால், தீர்க்கதரிசி கூறியது போல், நம்மை மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்ள அவர் வெட்கப்படுவதில்லை: 'விழுவது கீழே எழும்புகிறதில்லையா? அல்லது, அவன் விலகிப் போனாலும், திரும்பி வராமலிருப்பானா?' (எரே. 8:4). நாம் எப்போது உணர்ந்து, ஒரு நல்ல மனதைப் பெறுகிறோமோ, அப்போது அவனது உதவியை நாட, விரைவாகவும் சரியான வழியிலும் அவனிடம் திரும்புவோம்; அவனும் நம்மை இரட்சிக்கத் தயாராக இருக்கிறான். ஏனெனில், நமது விசுவாசம் மற்றும் ஆர்வத்தின் சுதந்திரத் தேர்வின் அடிப்படையில் நன்மையான, நமது திறமைக்கேற்ற, அவனை நோக்கிய நமது விருப்பத்தின் தீவிர முயற்சிக்காக அவன் காத்திருக்கிறான்; மேலும் நம்மில் ஏற்படும் எல்லா முன்னேற்றத்தையும் அவனே உண்டாக்குகிறான். ஆகவே, எல்லாப் பாகுபாடுகளையும், சோம்பலையும், மந்தத்தையும் தள்ளிவிட்டு, நாம் ஏன் துணிச்சல் மிக்கவர்களாகவும், அவருடைய அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றத் தயாராகவும் இருக்க முயற்சி செய்யக்கூடாது? தீயொழுக்கத்தால் வழிதவறி, இதை நாளுக்கு நாள் தள்ளிப்போடலாமா? ஏனெனில், இந்த உடலை விட்டு நாம் எப்போது பிரிய நேரிடும் என்று நமக்குத் தெரியாது (4:17).

b) ஆசை உருவாகும் விதம்.

அ) கடவுளிடமிருந்து விழித்தெழுதல். ஆண்டவர் ஆன்மாவிற்குத் தெரியாமல் அறிவுறுத்துகிறார்; சில சமயங்களில் துரதிர்ஷ்டங்கள் மூலம் மதமாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறார், சில சமயங்களில் அப்போஸ்தலனாகிய பவுலைப் போலத் தனது நேரடித் தலையீட்டின் மூலம் ஏற்படுத்துகிறார்; ஆனால் மதமாற்றத்தின் பொதுவான முரசொலி கடவுளின் வார்த்தையாகும்.

6. (பாவ நிலையில் இருக்கும் ஒருவரை) கடவுள் மீண்டும் வாழ்வுக்குக் கொண்டுவர விரும்புகிறார், மேலும் அவர் அழவும் மனந்திரும்பவும் அவரை ஊக்குவிக்கிறார். ஒருவன் இதைத் தொடர்ந்து செய்தால் (தன்னைப் பற்றித் துயரப்பட்டால்), கடவுள் தனது கடந்த காலப் பாவங்களைப் பற்றி மனந்திரும்பிய ஒருவனை மீண்டும் அழவும் மனந்திரும்பவும் தூண்டுகிறார் (அவன் தனது முழு வாழ்க்கையையும் விரிவாகப் பற்றித் துயரப்பட வேண்டும் என்பதற்காக). (15:15).

7. தேவனுடைய கட்டமைப்பின் பொருட்டு, நீங்கள் துக்கங்களிலும், பாடுகளிலும், உபத்திரவங்களிலும் காணப்படும்போது, நீங்கள் உங்களுக்கு விரும்பத்தகாததாகக் கருதுவது உங்கள் ஆத்துமாவின் நன்மைக்கே பயன்படுகிறது. துரதிர்ஷ்டங்கள் உங்களை வந்தடையுமானால், நீங்கள் உங்களோடு இப்படி யோசிக்கத் தொடங்குவீர்கள்: 'நான் உலகத்தில் மகிழ்ச்சியற்றவனாக இருக்கிறேன்; நான் உலகத்தைக் கைவிட்டு தேவனை சேவிப்பேன்.' இந்த எண்ணத்தை அடைந்த பிறகு, 'உன் உடைமைகளை விற்றுவிடு' (மத்தேயு 19:21) என்ற கட்டளையையும், மாம்ச இச்சையை வெறுத்து தேவனை சேவிக்க வேண்டும் என்பதையும் நீங்கள் கேட்கலாம். அப்போது, உலகில் ஏற்படும் உங்கள் துரதிர்ஷ்டத்திற்காக நீங்கள் நன்றி செலுத்தத் தொடங்குவீர்கள், ஏனெனில் அதன் காரணமாகவே நீங்கள் கிறிஸ்துவின் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிவதைக் காண்கிறீர்கள். இறுதியாக, நீங்கள் காணக்கூடிய உலகத்தைப் பற்றி ஓரளவிற்கு உங்கள் மனதை மாற்றி, உலகத்திலிருந்தும் மாம்ச உறவுகளிலிருந்தும் விலகியிருந்தால், உங்கள் மனதிலும் மாற்றம் ஏற்பட்டு, மாம்ச ஞானம் பரலோக ஞானமாக மாற வேண்டும். பின்னர், நீங்கள் கேட்ட அந்தக் கட்டளைப்படியே சிந்திக்கத் தொடங்குகிறீர்கள், அப்போதும் உங்களுக்கு ஓய்வில்லை, ஆனால் நீங்கள் கேட்டதைப் பெறுவதற்கான கவலையையும் உழைப்பையும் மட்டுமே உங்கள் மீது ஏற்றுக்கொள்கிறீர்கள் (32:7).

8. புனித பவுல் எப்படி கடவுளால் பிடிக்கப்பட்டார்? ஒரு கலகக்காரன் ஒருவரைப் பிடித்துத் தனக்குத் தானே இழுத்துச் செல்வதைப் போலவும், பின்னர் அவனே உண்மையான ராஜாவால் பிடிக்கப்படுவதைப் போலவும், பவுலும், பாவத்தின் கலகக்கார ஆவி அவனுக்குள் செயல்பட்டபோது, திருச்சபையைத் துன்புறுத்தினான் மற்றும் கொள்ளையடித்தான்; ஆனால் அவர் அதை அறிவீனத்தால் செய்தார், கடவுளுக்கு எதிரானதாக அல்ல, மாறாக சத்தியத்திற்காகப் போராடுவது போல. ஆகையால், கர்த்தர் அவரைப் புறக்கணிக்காமல் பிடித்துக்கொண்டார். அந்த பரலோக மற்றும் உண்மையான ராஜா, அவருக்குச் சொல்லொணா விதத்தில் அருள் செய்து, தம்முடைய சத்தத்தைக் கேட்க அவருக்கு வல்லமையளித்தார், மேலும் ஒரு ஊழியக்காரனைப் போல அவனது முகத்தில் அறைந்து அவனுக்கு விடுதலையை வழங்கினார். கர்த்தருடைய நன்மையை நோக்குங்கள், மேலும் கர்த்தர் ஒரு கண் இமைக்கும் நேரத்தில், தீயொழுக்கத்தில் இணைந்தும் கடினப்படுத்தப்பட்டும் இருக்கும் ஆன்மாக்களை எப்படி மாற்றி, அவர்கள் மீது தம்முடைய நன்மையையும் சமாதானத்தையும் பொழிகிறார் (18:8).

9. ஒரு ராஜா, தான் தனது பட்டயங்களையும் பரிசுகளையும் வழங்க விரும்பும்வர்களுக்குக் கடிதங்கள் எழுதிவிட்டு, 'என்னிடம் விரைந்து வந்து என் அரசப் பரிசுகளைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்' என்று அனைவருக்கும் அறிவிப்பது போல—அவர்கள் வந்து அவற்றைப் பெறாவிட்டால், அந்தக் கடிதங்களைப் படிப்பது அவர்களுக்கு எந்தப் பயனும் தராது, மாறாக, ராஜாவின் கைகளிலிருந்து மரியாதையைப் பெற மறுத்ததற்காக அவர்கள் மரணத்திற்கு ஆளாவார்கள்; அவ்வாறே ராஜாவாகிய தேவன், தேவனை நோக்கி அழைத்து விசுவாசித்தவர்கள், அவருடைய தெய்வீகத்தின் சாரத்திலிருந்து பரலோகப் பரிசைக் கேட்டுப் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று மக்களுக்கு அறிவித்து, தெய்வீக வேதங்களைக் கடிதங்களாக வழங்கியுள்ளார். ஏனெனில், 'நாம் தெய்வீக இயல்பின் பங்காளிகளாகும்படி' (2 பேதுரு 1:4) என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் ஒருவன் வந்து, கேட்பதும், ஏற்றுக்கொள்வதும் இல்லை என்றால், அவன் வேதவாசனங்களிலிருந்து எந்தப் பயனையும் பெறமாட்டான்; மாறாக, பரலோக ராஜனிடமிருந்து வாழ்வின் வரத்தை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்ததற்காக அவன் மரணத்திற்கு ஆளாகிறான், அது இல்லாமல் அழியாத வாழ்வைப் பெறுவது சாத்தியமற்றது (39).

bb) அழைப்பை நோக்கி மனதைச் சாய்க்கும் ஒருவரின் அகப் போராட்டம்.

10. ஒருவர் தேவ வார்த்தையைக் கேட்கும் தருணத்தில் உடனடியாக இந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கனத்திற்குத் தகுதியுள்ளவராக மாறிவிடுவதில்லை. இதற்கு மாறாகக் கூறுவது என்பது ஒருவரின் சுயவிருப்பத்தை நீக்கி, மனதிற்கு எதிராகப் போராடும் ஒரு எதிர்க்கும் சக்தியின் இருப்பை மறுப்பதாகும். இருப்பினும், நாங்கள் கூறுவது என்னவென்றால், வார்த்தையைக் கேட்கிறவர் மனந்திரும்புதலுக்குக் கொண்டுவரப்படுகிறார், பின்னர் அவர் போராட்டக் கலையைப் பயிற்சி செய்யவும் கற்றுக்கொள்ளவும் தொடங்குகிறார்; அவர் சாத்தானுக்கு எதிராகப் போராடுகிறார், நீண்ட போட்டி மற்றும் போராட்டத்திற்குப் பிறகு, அவர் வெற்றியாளராக வெளிவந்து ஒரு கிறிஸ்தவராக மாறுகிறார் (அதாவது, அவர் கிறிஸ்துவின் ஒரு கடுமையான பின்தொடர்பவராக இருக்கத் தீர்மானிக்கிறார்). (27, 20).

(bb) மனச்சாயலைப் பாதிக்கும் கருத்துக்களும் நம்பிக்கைகளும். தன்னுடனான இந்தப் போராட்டத்தில், மனம் தூண்டும் மற்றும் உத்வேகம் அளிக்கும் பல்வேறு உண்மையான கருத்துக்களையும் நம்பிக்கைகளையும் சேகரிக்கிறது, . புனித மகாரிయஸ், இங்கே நமது இரட்சிப்பிற்காக கடவுள் செய்தவை மற்றும் இந்தப் பணியை அவர் சூழ்ந்திருக்கும் வாக்குறுதிகள் ஆகிய கருத்துக்களை முதன்மையாகக் குறிப்பிடுகிறார். அவர் பல்வேறு சொற்றொடர்களில் இந்த விஷயத்திற்கு அடிக்கடி திரும்புகிறார்.

11. ஆன்மாவின் பகுத்தறிவு சாரத்தை ஆராய்ந்து, அதை உங்கள் முழு இதயத்துடனும் செய்யுங்கள். அழியாத ஆன்மா ஒரு வகையான விலைமதிப்பற்ற பாத்திரம். வானமும் பூமியும் எவ்வளவு விசாலமாக இருக்கின்றன என்று பாருங்கள், ஆனாலும் கடவுளின் அனுகூலம் அவற்றின் மீது இல்லை, ஆனால் உங்களின் மீது மட்டுமே உள்ளது. உங்கள் பெருமையையும் மாண்பையும் நோக்குங்கள், ஏனெனில் அவர் அனுப்பியது தேவதூதர்களை அல்ல, மாறாக இழந்தவர்களையும் காயப்பட்டவர்களையும் மீண்டும் அழைத்து, தூய ஆதாமின் அசல் உருவத்தை உங்களுக்கு மீட்டெடுப்பதற்காக, உங்கள் வழக்கறிஞராகக் கர்த்தரே வந்தார். கடவுளே உங்களுக்காக மன்றாடவும், மரணத்திலிருந்து உங்களை மீட்கவும் வந்தார். ஆகவே, உறுதியாக நில்லுங்கள், மேலும் உங்களுக்காக எத்தகைய இறைப்பராமரிப்பு செயல்படுகிறது என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள் (26, 115. 28).

12. ஒரு மன்னர், கிழிந்த ஆடைகள் அணிந்திருந்த ஒரு ஏழை இளம் பெண்ணைக் கண்டெடுத்து, அவளைப் பார்க்க வெட்கப்படாமல், அவளுடைய அழுக்கு ஆடைகளை அகற்றி, அவளுடைய அழுக்கை நீக்கி, அவளைப் பிரகாசமான ஆடைகளால் அலங்கரித்து, மன்னரின் விருந்து மற்றும் பெருவிழாவில் அவளைத் துணையாகவும் பங்காளியாகவும் ஆக்கினார் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள். அதுபோலவே கர்த்தரும் காயப்பட்டும் நொறுங்குண்டதுமான ஒரு ஆத்துமாவைக் கண்டார்; அதைக் குணப்படுத்தி, அதன் கறை படிந்த ஆடைகளையும் தீச்செயல்களின் அவமானத்தையும் அகற்றி, அதற்கு ராஜரீகமான, பரலோக ஆடைகளை உடுத்தி, தெய்வீகமான, ஒளிமயமான மற்றும் மகிமையான, அவளுக்குத் தலையில் கிரீடம் சூட்டி, மகிழ்ச்சிக்காக அரச விருந்தில் அவளை ஏற்றுக்கொண்டார் (27:3).

13. ஆகையால், கிறிஸ்தவம் ஒரு சாதாரணமான காரியமல்ல; அது ஒரு பெரிய மர்மம். ஆகவே, உங்கள் குலத்தின் மாண்பை அறிந்துகொள்ளுங்கள், அதாவது நீங்கள் அரச மாண்புக்கு அழைக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள், நீங்கள் 'தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட குலம் மற்றும் பரிசுத்த ஜனம்' (1 பேதுரு 2:9) என்பதையும் அறிந்துகொள்ளுங்கள். கிறிஸ்தவத்தின் மர்மம் இந்த உலகத்திற்கு அசாதாரணமானது. ஒரு ராஜாவின் காணக்கூடிய மகிமையும் செல்வமும் பூமிக்கானவை, அழிந்துபோகக்கூடியவை மற்றும் நிலையற்றவை, ஆனால் அந்த ராஜ்யமும் அந்த செல்வமும் தெய்வீகமானவை, பரலோகமானவை மற்றும் மகிமையானவை; அவை ஒருபோதும் அழிந்துபோவதில்லை மற்றும் ஒருபோதும் நின்றுவிடுவதில்லை. ஏனெனில், விண்ணுலக திருச்சபையில், நாம் விண்ணுலக ராஜாவோடு ஆட்சி செய்கிறோம்; அவரே மரித்தோரிலிருந்து முதற்பிறந்தவர் (கொலோஸ்ஸியர் 1:18) என்பതു போல, அவரோடு ஆட்சி செய்பவர்களும் முதற்பிறந்தவர்களே (27:4).

14. கிறிஸ்தவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகள் பெரியதும் சொல்லொணாத் தன்மையுடையதும் ஆகும்; உண்மையில் அவை எவ்வளவு பெரியவையென்றால், வானத்தின் மற்றும் பூமியின் எல்லா மகிமையும் பிரகாசமும், அவற்றின் மற்ற அலங்காரங்கள், பன்முகத்தன்மை, செல்வம், அழகு மற்றும் கண்ணுக்குத் தெரியும் உலகின் இன்பங்கள் ஆகிய அனைத்தும், ஒரு தனி ஆன்மாவின் விசுவாசத்திற்கும் செல்வத்திற்கும் கூட ஒப்பிட முடியாதவை. இப்போது, கர்த்தரிடமிருந்து இவ்வளவு தூண்டுதல்களும் வாக்குறுதிகளும் இருக்கும்போது, நற்செய்திக்கு இணங்க மற்ற அனைத்தையும் துறந்து, கர்த்தருக்கு நம்மை முழுமையாக அர்ப்பணிக்கவும், அவருக்கு நம்மை அர்ப்பணித்துக் கொள்ளவும், வேறு எதையும் நேசிக்காமல், முழு இருதயத்துடனும் அவரை மட்டுமே நேசிக்கவும் நாம் ஏன் விரும்பக்கூடாது? இவை அனைத்தும் நமக்கு அருளப்பட்டுள்ளன—இது எவ்வளவு மகிமையான காரியம்! பிதாக்கள் மற்றும் தீர்க்கதரிசிகளின் நாட்களிலிருந்து எத்தனை முறை கர்த்தர் நம்மை நோக்கியருளியிருக்கிறார்! எத்தனை வாக்குறுதிகள் அறிவிக்கப்பட்டிருக்கின்றன! எத்தனை அறிவுரைகள்! ஆரம்பம் முதலே கர்த்தர் நமக்கு எவ்வளவு கிருபையாக இருந்திருக்கிறார்! இறுதியாக, அவர் வரும்போது, சிலுவையின் மூலம் நம்மிடம் சொல்லொணாப் பெருங்கருணையை வெளிப்படுத்தினார், தம்மிடம் திரும்பிய நம்மை வாழ்வுக்கு வழிநடத்துவதற்காக. ஆயினும்கூட, நாம் இன்னும் நமது சொந்த விருப்பங்களிலும், உலகப் பிரியத்திலும், நமது தீய நாட்டங்களிலும், பழக்கவழக்கங்களிலும் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறோம், இதன் மூலம் நாம் அல்பவிசுவாசிகளாக அல்லது விசுவாசமற்றவர்களாக இருப்பதை நிரூபிக்கிறோம்! இருப்பினும், இவை அனைத்திற்கும் மத்தியிலும், கர்த்தர் எங்கள் மீது இரக்கமுள்ளவராக இருக்கிறார், எங்களைக் கண்ணுக்குத் தெரியாதபடி பாதுகாத்து ஆறுதல் அளிக்கிறார்; எங்கள் பாவங்களுக்காக, உலகின் தீய பழக்கங்களுக்கும் வஞ்சனைகளுக்கும் எங்களை இறுதிவரை அவர் ஒப்புக்கொடுத்துவிடுவதில்லை; அவருடைய மிகுந்த நன்மையும் நீண்டகாலப் பொறுமையும், நாம் ஒரு நாள் அவரிடம் திரும்பி வருவோம் என்ற நம்பிக்கையை இன்னும் தக்கவைத்து, நாம் அழிந்துபோக அனுமதிப்பதில்லை (4:17–18).

15. 'தேவன் தம்மை நேசிக்கும்வர்களுக்காக ஆயத்தம்பண்ணினவை, கண்ணும் காணாதவை, காதும் கேளாதவை, மனுஷருடைய இருதயத்தில் பிரவேசியாதவை' (1 கொரிந்தியர் 2:9) என்ற வார்த்தைகளின் பொருள் என்ன? அந்த நேரத்தில், பெரிய நீதியுள்ள மனிதர்கள், ராஜாக்கள் மற்றும் தீர்க்கதரிசிகள் இரட்சகர் வருவார் என்பதை அறிந்திருந்தனர், ஆனால் அவர் பாடுபட்டு சிலுவையில் அறையுண்டு போவார் என்பதையும், சிலுவையில் இரத்தம் சிந்தப்படும் என்பதையும், அக்கினியாலும் பரிசுத்த ஆவியினாலும் ஞானஸ்நானம் இருக்கும் என்பதையும், திருச்சபையில் அப்பமும் திராட்சை ரசமும் வழங்கப்படும் என்பதையும் அவர்கள் அறிந்திருக்கவில்லை, கேட்டிருக்கவில்லை, அல்லது அது ஒருபோதும் அவர்களுடைய மனதில் தோன்றியிருக்கவில்லை, அது அவருடைய மாம்சத்தின் இரத்தத்தின் சின்னமாகவும், காணப்படும் அப்பத்தைப் பங்குபெறுபவர்கள் ஆவிக்குரிய விதத்தில் ஆண்டவருடைய மாம்சத்தில் பங்குபெறுவார்கள் என்பதையும், திருத்தூதர்களும் கிறிஸ்தவர்களும் ஆறுதலளிப்பவரைப் பெற்று, உயரத்திலிருந்தும் வல்லமையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, பரிசுத்த ஆவியானவருடனான ஐக்கியத்தில் பங்காளராக இருப்பார்கள் என்பதையும் அறிந்திருக்கவில்லை. தீர்க்கதரிசிகளும் ராஜாக்களும் இதை அறிந்திருக்கவில்லை, அது அவர்களுடைய மனதிற்குள் ஒருபோதும் தோன்றவும் இல்லை (27, 17).

16. நமக்காக அத்தகைய ஆசீர்வாதங்கள் ஆயத்தப்படுத்தப்பட்டிருப்பதால், அத்தகைய வாக்குறுதிகள் கொடுக்கப்பட்டிருப்பதால், மற்றும் நமக்குக் கர்த்தருடைய கிருபை அத்தகையதாக இருப்பதால், நித்திய ஜீவனை நோக்கி விரைந்து செல்ல நாம் சோம்பலாயிருக்கவோ அல்லது தாமதிக்கவோ வேண்டாம், மேலும் கர்த்தரைத் திருப்திப்படுத்த நம்மை முழுமையாக அர்ப்பணிப்போம் (49:5).

17. ஆன்மாவின் மாண்பையும், இந்த பகுத்தறிவுள்ள உயிர் எவ்வளவு விலைமதிப்பற்றது என்பதையும் கேட்பபோது, வானமும் பூமியும் கடந்துபோகின்றன, ஆனால் நீங்கள் குமாரத்தன்மைக்கும், சகோதரத்துவத்திற்கும், கிறிஸ்துவின் மணமகளாக இருப்பதற்கும் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள் என்பதை உணர்கிறீர்களா? காணக்கூடிய உலகில், மணமகனுக்குச் சொந்தமான அனைத்தும் மணமகளுக்கும் சொந்தமானவை; எனவே, ஆண்டவருக்குச் சொந்தமான அனைத்தும் உங்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளன. ஏனெனில், அவரே உங்களுக்காகப் பரிந்து பேசவும், உங்களை அழைக்கவும் வந்தார். ஆனாலும், உங்களுக்கு உங்களைப் பற்றிய எந்த அறிவும் இல்லை, உங்கள் பெருமையையும் நீங்கள் உணரவில்லை; ஆகையால், ஒரு ஆவிக்குரிய மனிதன் உங்கள் வீழ்ச்சியைப் பற்றி இவ்வாறு முறையிடுகிறார்: 'மனிதன் கனப்படுத்தப்பட்டும் அறிவில்லாதவன்; அவன் உணர்வற்ற மிருகங்களைப் போலவும், அவற்றுக்குச் சமமாகவும் ஆகிறான்' (சங். 48:21). (16:13). இதைத் தொடர்ந்து, நமது நோக்கம் நமது உறவினருடன், அதாவது கர்த்தருடன் இருப்பதே என்பதையும்; குறிப்பாக, நாம் கர்த்தரைப் பின்பற்றும்போது மட்டுமே நலமாக இருக்கிறோம் என்பதையும், நாம் அவரைப் பின்பற்றாததை விட மோசமான நிலை வேறு எதுவும் இல்லை என்பதையும் அவர் மேலும் வாதிடுகிறார்.

18. நீங்கள் உங்கள் கண்களை சூரியனுக்கு உயர்த்தினால், சூரியனின் வட்டு வானத்தில் இருப்பதையும், அதன் ஒளியும் கதிர்களும் பூமிக்கு இறங்குவதையும், அதன் ஒளியின் மற்றும் பிரகாசத்தின் சக்தி அனைத்தும் பூமியை நோக்கியே செலுத்தப்படுவதையும் காண்பீர்கள். அதுபோலவே கர்த்தரும் பிதாவின் வலதுபாரிசத்தில், எல்லாப் பிரதானத்துவங்களுக்கும் அதிகாரங்களுக்கும் மேலாக வீற்றிருக்கிறார், ஆனாலும் அவருடைய கண் பூமியில் வசிக்கும் மக்களின் இருதயங்களின்மேல் நிலைத்திருக்கிறது, தம்முடைய உதவியைக் காத்திருக்கும்வர்களைத் தாம் வசிக்கும் இடத்திற்கு உயர்த்துவதற்காக. ஏனெனில் அவர் கூறுகிறார்: 'நான் எங்கே இருக்கிறேனோ, அங்கே என் ஊழியக்காரனும் இருப்பான்' (யோவான் 12:26). ஆனால் பேச்சற்ற விலங்குகள் நம்மை விட மிகவும் புத்திசாலிகள், ஏனெனில் அவற்றுள் ஒவ்வொன்றும் தத்தமது இனத்தினுடனேயே சேர்கின்றன: காட்டு மிருகங்கள் காட்டு மிருகங்களுடனும், ஆடுகளும் அவ்வாறே தத்தமது இனத்தினுடனும் சேர்கின்றன. ஆனாலும் நீங்கள் உங்கள் விண்ணுலக உறவுக்கு, அதாவது கர்த்தருக்குத் திரும்பச் செல்வதில்லை, மாறாக உங்கள் எண்ணங்களில் தீய எண்ணங்களுடன் உடன்பட்டு, அவற்றின் பக்கம் சாய்ந்து, பாவத்திற்கு உடந்தையாக ஆகிறீர்கள், அதன் பக்கத்தில் நின்று உனக்கு எதிராக நீயே போர் தொடுத்து, அதன் மூலம் உன்னை நீயே பகைவனின் இரையாக ஒப்படைக்கிறாய்; ஒரு பருந்தியால் பிடிக்கப்பட்ட பறவையை அது கொன்று தின்றுவிடுவது போல, அல்லது ஓநாயால் ஆடு கொல்லப்படுவது போல, அல்லது ஒரு குழந்தை பாம்புடன் கை கோர்த்து அதன் விஷத்தால் இறந்துவிடுவது போல (45, 6).

19. ஆன்மா, தனது விருப்பங்கள் மூலம் யாருடன் ஐக்கியமும் ஒற்றுமையும் கொண்டிருக்கிறதோ, அவருக்குச் சொந்தமானது. ஆகையால், ஒன்று, தன்னுள் தேவ ஒளியைக் கொண்டு, அதில் வாழ்ந்து, ஒவ்வொரு நற்பண்புகளாலும் தன்னை அலங்கரித்துக்கொண்டு, ஓய்வின் ஒளியில் பங்குகொள்கிறது; அல்லது, தன்னுள் பாவத்தின் இருளைக் கொண்டு, கண்டனத்திற்கு உட்படுகிறது. கடவுளுடன் நித்திய இளைப்பாறலிலும் ஒளியிலும் வாழ விரும்பும் ஆன்மா, அதன் முந்தைய வஞ்சகமான இருளுக்கு மரிக்க வேண்டும், மேலும் தெய்வீக வளர்ப்புக்காக மற்றொரு வாழ்விற்குள் நுழைய வேண்டும். இதைக் கேட்டு, உங்கள் கவனத்தை உங்களிடமே திருப்புங்கள்: இது உங்கள் உள்ளத்தில் நிகழ்ந்துள்ளதா? இல்லையென்றால், நீங்கள் இடைவிடாமல் துயரப்படவும், அழவும், வேதனையில் இருக்கவும் வேண்டும். இன்னும் ராஜ்யத்திற்கு மரித்தவனைப் போல, கர்த்தரிடம் கூப்பிட்டு, நீர் உண்மையான ஜீவனுக்குத் தகுதியுள்ளவனாக எண்ணப்பட வேண்டும் என்று விசுவாசத்தோடு கேளும். தேவன், இந்த உடலைத் தம்முடைய சுபாவத்திலிருந்தோ, அல்லது உடலிலிருந்தோ அல்லாமல் சிருஷ்டித்தாரே தவிர, அதற்கு ஜீவனையும், உணவையும், பானத்தையும், உடை மற்றும் காலணிகள்; மாறாக, உடலைத் தானாகவே நிர்வாணமாகப் படைத்த அவர், வாழ்விற்குத் தேவையான அனைத்தையும் வெளியிலிருந்து பெறுவதற்கு ஏற்பாடு செய்தார், மேலும் உடலுக்கு வெளியே இருக்கும் இவை இல்லாமல்—அதாவது உணவு, பானம், உடை இல்லாமல்—உடல் வாழ்வது சாத்தியமற்றது. இருப்பினும், அது தன் இயல்பில் உள்ளவற்றிலேயே தன்னை மட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, வெளியிலிருந்து எதையும் பெறாமல் இருந்தால், அது அழிந்து நாசமாகிவிடும். அதேபோல், தன்னில் தேவ ஒளியைக் கொண்டிராத, ஆனாலும் தேவனுடைய சாயலில் உருவாக்கப்பட்ட ஆன்மா (அது நித்திய ஜீவனைப் பெறுவதற்காக தேவன் அவ்வாறு நியமித்து சித்தமாயினார்), ஆவிக்குரிய உணவையும் ஆவிக்குரிய பானத்தையும் அதன் சொந்த இயல்பிலிருந்து அல்ல, மாறாக அவருடைய தெய்வீகத்திலிருந்து, அவருடைய சொந்த ஆவியிலிருந்து, அவருடைய சொந்த ஒளியிலிருந்து பெறுகிறது, மேலும் ஆன்மாவின் உண்மையான வாழ்வை உருவாக்கும் பரலோக ஆடைகளையும் பெறுகிறது (1, 8, 10).

20. முன்பு கூறப்பட்டது போல, உடலைப் பொறுத்தவரை, உயிர் உடலிலிருந்து வருவதில்லை, மாறாக அதற்கு வெளியே உள்ள அதாவது பூமியிலிருந்து வருகிறது; அதிலிருந்து உடலுக்கு வெளியே உள்ளவை இல்லாமல் உடல் வாழ முடியாது. அப்படியே, ஆன்மா இப்போது அந்த ஜீவனுள்ளவர்களின் தேசத்தில் மறுபிறவி எடுக்காவிட்டால், அங்கே நீங்கள் ஆன்மீக உணவைப் பெற்று ஆன்மீக ரீதியாக வளராவிட்டால், கர்த்தருக்கு முன்பாக செழித்து வளராமல், அதன் தெய்வீகத்தை சொல்லொணா பரலோக மகிமையின் ஆடைகளால் அலங்கரிக்காவிட்டால், அந்த ஊட்டச்சத்து இல்லாமல் அது தனது சொந்த விருப்பப்படி மகிழ்ச்சியிலும் ஓய்விலும் வாழ்வது சாத்தியமற்றது. ஏனெனில் தேவனுடைய இயல்பு ஜீவ அப்பத்தை கொண்டிருக்கிறது, அவர் சொன்னார்: 'நான் ஜீவ அப்பமாயிருக்கிறேன்' (யோவான் 6:35), 'வாழ்வுள்ள நீர்' (யோவான் 4:10), 'மனிதனின் இருதயத்தை மகிழ்விக்கும் திராட்சைப் பழம்' (சங்கீதம் 103:15), மற்றும் 'மகிழ்ச்சியின் எண்ணெய்' (சங்கீதம் 44:8), மேலும் பரலோக ஆவியானவரின் பன்முக ஊட்டச்சத்து, மற்றும் கடவுளால் அருளப்பட்ட ஒளிமயமான பரலோக ஆடைகள். இதுவே ஆன்மாவின் பரலோக வாழ்வை உருவாக்குகிறது. உடல் அதன் சொந்த இயல்புக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடக்கும்போது அதற்கு ஐயோ, ஏனெனில் அது அழிந்து சாகிறது. தெய்வீக ஆவிக்கு எந்த ஐக்கியமும் இல்லாமல், ஆன்மாவும் அதன் சொந்த இயல்புக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடந்தால் அதற்கும்கூட ஐயோ, ஏனெனில் அது நித்திய தெய்வீக வாழ்வுக்குத் தகுதியற்றதாகக் கருதப்பட்டு இறந்துவிடுகிறது. உணவை உட்கொள்ள முடியாத நோயுற்றவர்களுக்காக மக்கள் நம்பிக்கையிழந்து, அவர்களுடைய அன்புக்குரியவர்கள்—நண்பர்கள், உறவினர்கள் மற்றும் பிரியமானவர்கள்—அவர்களுக்காக அழுவது போலவே, தேவனும் பரிசுத்த தூதர்களும் ஆவியின் பரலோக உணவை உட்கொள்ளாத மற்றும் அழிவுறாத நிலையில் வாழாத ஆன்மாக்களைக் கண்ணீருக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதுகிறார்கள் (1:11).

21. ஆகையால், உங்கள் உள்ளார்ந்த ஆன்மா இவை அனைத்தையும் அனுபவித்து, சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அறிந்துகொண்டிருந்தால், நீங்கள் உண்மையாகவே நித்திய ஜீவனை வாழ்கிறீர்கள், உங்கள் ஆன்மா இப்பொழுதே கர்த்தருடன் இளைப்பாறுகிறது; நீங்கள் உண்மையான ஜீவனை வாழும்படியாக இதை கர்த்தரிடமிருந்து உண்மையாகவே பெற்றுக்கொண்டீர்கள். ஆனால், உங்களுடைய உள்ளத்தில் இது போன்ற எதையும் நீங்கள் உணராதவர்களாக இருந்தால், அழவும், புலம்பவும், துயரப்படவும், ஏனெனில் இன்றுவரை நீங்கள் நித்தியமான மற்றும் ஆவிக்குரிய செல்வங்களைப் பெறவில்லை; இன்றுவரை நீங்கள் உண்மையான ஜீவனத்தைப் பெறவில்லை. ஆகவே, உங்கள் வறுமை குறித்து மனமருகி, இரவும் பகலும் கர்த்தரைத் தியானியுங்கள், ஏனெனில் நீங்கள் பாவ வறுமையின் பயங்கரமான நிலையில் இருக்கிறீர்கள். ஓ, ஒருவரேனும் தங்கள் வறுமைக்காக இந்தத் துக்கத்தையாவது அடைந்தால் எவ்வளவு நலமாயிருக்கும்! ஓ, நாம் திருப்தியடைந்தவர்களைப் போல எங்கள் நேரத்தை கவனக்குறைவாகக் கழிக்காமல் இருந்தால் எவ்வளவு நலமாயிருக்கும்! யார் துயரப்பட்டுத் தேடி, விடாமுயற்சியுடன் ஆண்டவரைக் கேட்கிறாரோ, அவர் விடுதலையையும் பரலோகப் புதையல்களையும் மிக விரைவாகப் பெறுவார். அநீதியான நீதிபதி மற்றும் விதவை பற்றிய தம்முடைய உவமையை முடித்து, ஆண்டவர் கூறியது போல: 'இரவும் பகலும் அவனை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறவர்களுக்காகக் கடவுள் , நீதியுண்டாக்க மாட்டாரா?' நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், அவர் அவர்களுக்கு விரைவில் நீதியுடன் செயல்படுவார்' (லூக்கா 18:7–8). (1:12).

22. கர்த்தருடைய வருகை முழுவதுமே, இருள், பாவம், அசுத்த ஆவி மற்றும் பொல்லாத அதிகாரிகள் என்ற கல்லறையில் மரித்துக்கிடக்கும் மனிதனுக்காகவே இருந்தது. அதனால், கர்த்தர் இப்பொழுது, இந்த யுகத்தில், இந்த மனிதனை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பி, அவனுக்கு ஜீவனைக் கொடுத்து, அவனை எல்லா இருளிலிருந்தும் சுத்திகரித்து, தம்முடைய ஒளியினால் பிரகாசமாக்கி, தம்முடைய தெய்வீகத்தின் பரலோக வஸ்திரங்களால் அவனை ஆட்கொள்ளச் செய்வார். ஆத்துமாக்கள் ஏற்கெனவே எழுப்பப்பட்டு மகிமைப்படுத்தப்பட்ட நிலையில், உடல்களின் உயிர்த்தெழுதலின்போது, இந்த உடல்களும் மகிமைப்படுத்தப்படும்; மேலும், ஏற்கெனவே ஒளிமயப்படுத்தப்பட்டு மகிமைப்படுத்தப்பட்ட ஆத்துமாவால் ஒளிபெற்று, அவை மனிதக் கைகளால் செய்யப்படாத பரலோக வாசஸ்தலத்தில், தெய்வீக ஒளியின் மகிமையில் ஆட்கொள்ளப்படும். தேவனுடைய மகிமைகள் எவ்வளவு சொல்லொணா மற்றும் கருத்தாழமற்றவை என்று பாருங்கள்! கிறிஸ்துவர்களின் அளவற்ற, எல்லையற்ற மற்றும் கருத்தாழமற்ற செல்வங்களை வெளிப்படுத்துவதும் விவரிப்பதும் சாத்தியமற்றது. ஆகவே, ஒருவன் மிகுந்த கவனத்துடன் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையை அணுகி அந்தப் செல்வத்தைப் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும், ஏனெனில் கிறிஸ்தவர்களுக்குரிய உரிமைப் பங்கும் உபாகாரமும் தேவன் தாமே. ஏனெனில், 'கர்த்தரே என் பங்கும் என் கோப்பும்' (சங்கீதம் 15:5) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. (34, 2. 3).

23. உப்பு இல்லாத இறைச்சி அழுகி, ஒரு பயங்கரமான துர்நாற்றத்தால் நிரம்புவது போலவும், அந்தச் சகிக்க முடியாத துர்நாற்றத்தால் அனைவரும் அதிலிருந்து விலகிச் செல்வதைப் போலவும், அழுகிய இறைச்சியில் புழுக்கள் ஊர்ந்து, அங்கு உணவைக் கண்டுபிடித்து, அதை உண்டு, அதற்குள்ளேயே கூடுகட்டி வாழ்வதைப் போலவும், ஆனால் அதன் மீது உப்பு தூவப்பட்டவுடன், இறைச்சியை உண்ட புழுக்கள் அழிந்து மடிந்துவிடுகின்றன, மேலும் துர்நாற்றம் நின்றுவிடுகிறது; ஏனெனில் புழுக்களை அழிப்பதும் துர்நாற்றங்களை நீக்குவதும் உப்பின் இயல்பாகும். அதே வழியில், பரிசுத்த ஆவியினால் சுவையூட்டப்படாத, பரலோக உப்பில் பங்கு பெறாத ஒவ்வொரு ஆன்மாவும், அதாவது, தேவனுடைய வல்லமையால், அது அழுகி, பொல்லாத எண்ணங்களின் பெரும் நாற்றத்தால் நிரம்புகிறது; இதனால்தான், அத்தகைய ஆத்துமாவில் குடியிருக்கும் வீணான எண்ணங்கள், இருள் மற்றும் விருப்பங்களின் பயங்கரமான நாற்றத்திலிருந்து தேவனுடைய முகம் திரும்புகிறது; தீய மற்றும் பயங்கரமான புழுக்கள் அதற்குள் அசைகின்றன, அதாவது, தீய ஆவிகள் மற்றும் இருண்ட சக்திகள்; அவை அங்கு உண்கின்றன, கூடுகட்டுகின்றன, ஊர்ந்து செல்கின்றன, அதை விழுங்கி சீரழிக்கின்றன. ஏனெனில் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: 'என் காயங்கள் சீழ் பிடித்து நாறியிருக்கின்றன' (சங்கீதம் 37:6). ஆனால், ஆன்மா உடனடியாகக் கடவுளை நோக்கித் திரும்பி, நம்பி, வாழ்வின் உப்பை—அதாவது நல்ல மற்றும் கருணைமிக்க ஆவியானவரை—கேட்கும்போது, இறங்கி வரும் பரலோக உப்பு, அதற்குள் இருக்கும் பயங்கரமான புழுக்களை அழித்து, தீய நாற்றத்தை ஒழித்து, அதன் செயல் ஆற்றலின் மூலம் ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது. இவ்வாறு, உண்மையான உப்பு அதை ஆரோக்கியமாகவும் பாதிப்பற்றதாகவும் ஆக்கியவுடன், அது மீண்டும் பரலோக இறைவனுக்காகப் பயன்பாட்டிலும் சேவையிலும் வைக்கப்படுகிறது. இதனால்தான், நியாயப்பிரமாணத்தில், இதைக் குறிக்க, ஒவ்வொரு பலியிலும் உப்புச் சேர்க்க வேண்டும் என்று கடவுள் கட்டளையிட்டார் (லேவியராகமம் 2:13). (1:5).

24. கண்ணுக்குத் தெரியும் உலகில் எப்படி இருக்கிறதோ, அப்படியேதான். அங்கே, யாராவது ஆடையின்றி இருந்தால், அவர்கள் பெரும் அவமானத்தையும் இழிவையும் அடைகிறார்கள்; நண்பர்கள் நண்பர்களிடமிருந்தும், உறவினர்கள் தங்கள் சொந்தக்காரர்களிடமிருந்தும் விலகிச் செல்கிறார்கள். பிள்ளைகள், தங்கள் தந்தையை ஆடையின்றிப் பார்க்கும்போது, அவரது நிர்வாண உடலைப் பார்க்காமல் தங்கள் பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டு, அருகில் சென்றார்கள், 'கண்களைத் திருப்பிக்கொண்டு', தங்கள் பார்வையைத் தவிர்த்து அவனை மூடினார்கள் (ஆதியாகமம் 9:23); அப்படியே ஆவியின் ஆடையால் முழுமையான நிச்சயதாரணத்துடன் ஆடை அணியாத, கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவில் வல்லமையோடும் சத்தியத்தோடும் தங்களை ஆடை அணியாத ஆன்மாக்களிடமிருந்தும் தேவன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொள்கிறார் (20:1).

25. ஆதிப் புருஷன், தான் ஆடையின்றி நின்றதைக் கண்டு வெட்கப்பட்டான். ஆடையின்மையில் அவ்வளவு அவமானம் இருக்கிறது! உடல் நிர்வாணம் கூட இத்தகைய அவமானத்தை ஏற்படுத்தினால், தெய்வீக வல்லமையிலிருந்து அறுதிக்கப்பட்டு, கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் தன்னிலை விளக்க முடியாத, அழிவில்லாத, ஆவிக்குரிய ஆடையை அணியாத, முழுமையான சத்தியத்தில் ஆட்கொள்ளப்படாத ஆத்துமாவானது, இச்சைகள் மூலம் எவ்வளவு அதிகமாக அவமானத்திற்கும் நிந்தனைக்கும் உள்ளாகிறது! மேலும், அந்த தெய்வீக மகிமையிலிருந்து அம்மயமாக்கப்பட்ட எவரும், ஆதாம் உடல் ரீதியாக நிர்வாணமாக இருந்தபோது ஏற்பட்ட அவமானத்தை உணர்ந்தது போலவே, தங்களைப் பற்றிய அவமானத்தையும் உணர வேண்டும்: அவன் அத்தி இலைகளால் தனக்கு ஒரு ஆடையைச் செய்துகொண்ட போதிலும், தனது வறுமையையும் நிர்வாணத்தையும் உணர்ந்து, அந்த அவமானத்தைச் சுமந்தான். ஆகவே, அத்தகைய ஆன்மா, ஆடையை வழங்கி, சொல்லொணா ஒளியில் மகிமையால் அதை ஆட்கொள்ளும் கிறிஸ்துவிடம் கேட்கட்டும்; மேலும் அது வீணான எண்ணங்களிலிருந்து தனக்குத்தானே ஆடையாகிக் கொள்ளவும் வேண்டாம், அல்லது தன் நீதியால் தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக்கொண்டு, இரட்சிப்பின் ஆடையைத் தன்னிடம் கொண்டிருப்பதாக எண்ணவும் வேண்டாம் (20, 2).

26. எப்படியென்றால், எஜமானனே நேரடியாக இருக்கும் ஒரு வீடு எல்லா விதமான அலங்காரங்கள், அழகு மற்றும் பிரம்மாண்டங்களால் நிரம்பியிருக்கிறதோ, அப்படியே தன் ஆண்டவரைத் தன்னுள் கொண்டிருக்கும் ஆன்மாவும், அவர் அதில் வசிப்பதால், எல்லா விதமான அழகாலும் பிரம்மாண்டத்தாலும் நிரம்பியுள்ளது; ஏனெனில், ஆண்டவரே தம்முடைய ஆவிக்குரிய புதையல்களுடன் அதன் குடியிருப்பாளராகவும் ஆட்சியாளராகவும் இருக்கிறார். ஆனால், எஜமானன் இல்லாததும், ஆண்டவர் இல்லாததுமான அந்த வீட்டிற்கு ஐயோ! ஏனெனில், அது பாழடைந்து பாலைவனமாகி, எல்லா விதமான அசுத்தங்களாலும் ஒழுங்கீனங்களாலும் நிரம்புகிறது; அங்கே, தீர்க்கதரிசியின் வார்த்தைகளின்படி, 'சீரனீகளும் பேய்களும்' குடியிருக்கின்றன (ஏசா. 13:21), ஏனெனில், ஆளில்லாத வீட்டில் காட்டுப் பூனைகள், நாய்கள் மற்றும் எல்லாவிதமான அசுத்தங்களும் ஒரு இல்லத்தைக் காண்கின்றன. தனது கொடிய வீழ்ச்சியிலிருந்து எழுந்திருக்காமல், தன் மணமகனுடன் பகைமையில் நிலைத்திருக்கும்படி தன்னை வற்புறுத்தித் தூண்டும், கிறிஸ்துவிலிருந்து தன்னைத் திருப்பி, தன் எண்ணங்களைக் கெடுக்க முற்படும்வர்களைத் தன்னுள் தங்கியிருக்கச் செய்யும் ஆன்மாவுக்கு ஐயோ! (33:3).

(gg) தனக்கு வழங்கப்பட்ட தரிசனங்கள் மூலம், ஆன்மா கர்த்தரைப் பின்பற்றும் அழைப்பிற்கு இணங்கத் தயாராகிறது, ஆனால் அவ்வாறு செய்ய இன்னும் நேரம் இருக்கிறது என்ற எண்ணங்கள் எழுகின்றன, மேலும் இந்த எண்ணங்கள் அதன் விருப்பத்தை பலவீனப்படுத்துகின்றன. புனித மகாரிஸ் , இரட்சிப்பின் கிரியைகளைத் தள்ளிப்போடுவதில் உள்ள ஆபத்தைப் பற்றிய சக்திவாய்ந்த தரிசனங்கள் மூலம் அவற்றை அகற்றுகிறார். தேவனுடைய நீண்டகாலப் பொறுமை தீர்ந்துவிடலாம் – அப்போது அழிவு தவிர்க்க முடியாதது.

27. எல்லாவற்றையும் புறக்கணித்து வாழும், மற்றும் முன்முடிவுகளால் வழிநடத்தப்படும் நமக்கு, திருத்தூதரின் கூற்று காலப்போக்கில் உண்மையாகிவிடுமோ என்று நான் அஞ்சுகிறேன், அது: 'அல்லது, தேவனுடைய நன்மையும், நீடிய சாந்தமும், சகிப்புத்தன்மையும், மன்னிப்பும் ஆகியவற்றின் செல்வத்தை நீங்கள் அற்பமாக எண்ணுகிறீர்களா? தேவனுடைய நன்மையானது உங்களை மனந்திரும்புகிறதற்கு வழிநடத்துகிறது என்பதை உணராமல் இருக்கிறீர்களா?' (ரோமர் 2:4)? ஏனெனில், அவருடைய நீண்டகாலப் பொறுமை, கனிவு மற்றும் மென்மையைக் கண்டுகொள்ளாமல், நமது பாவங்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரித்து, நமது கவனக்குறைவு மற்றும் புறக்கணிப்பின் மூலம், மிகவும் கடுமையான கண்டனத்தை நம்மேல் வரவழைத்துக் கொண்டால், அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகள் நம்மில் நிறைவேறும்: 'ஆனால், உங்கள் கடின மனமும், மனந்திரும்பாத இருதயமும் காரணமாக, தேவனுடைய நீதியான நியாயத்தீர்ப்பின் கோபத்தையும் வெளிப்பாட்டையும் உங்களுக்காகக் கோபமாகச் சேமித்துக்கொள்கிறீர்கள்' (ரோமர் 2:5). ஏனெனில், தேவனுடைய நன்மை பெரியதும் ஆழ்ந்ததும் ஆகும், மேலும் மனித குலத்தின் மீதான அவருடைய நீண்டகாலப் பொறுமை சொல்லொணாத் தன்மை கொண்டது, நாம் மட்டும் நமது அறிவைப் பெற்று முழுமையாக தேவனுக்குத் திரும்ப முயற்சித்தால், இரட்சிப்பை அடைய முடியும் (4:19).

28. தேவனுடைய நீடிய சகிப்பையும் அவருடைய மிகுந்த நன்மையையும் நீங்கள் அறிய விரும்பினால், தேவ ஆவியினால் உத்வேகிக்கப்பட்ட வேதவாக்கியங்களிலிருந்து இதை நாம் கற்றுக்கொள்ளலாம். வாக்குறுதிகள் அளிக்கப்பட்ட பிதாக்கள் வந்த இஸ்ரவேலர்களைக் கவனியுங்கள், 'இவர்களிடமிருந்துதான் மாம்சத்தின்படி கிறிஸ்து வந்தார், சட்டமும் உடன்படிக்கையும் இவர்களிடமிருந்துதான் வந்தன' (ரோமர் 9:4–5)—அவர்கள் எத்தனை முறை பாவம் செய்தார்கள்? அவர்கள் எத்தனை முறை வழிதவறினார்கள்? ஆயினும் தேவன் அவர்களை நிரந்தரமாகக் கைவிடவில்லை, ஆனால் ஒரு குறுகிய காலத்திற்கு, அவர்களுடைய நன்மைக்காகவே, அவர்களைத் தண்டனைக்குள்ளாக்கினார், அவர்களுடைய கடின இருதயத்தை உபத்திரவத்தின் மூலம் மென்மையாக்க விரும்பினார்; அவர்களைத் திரும்பத் திருப்பினார், அவர்களை ஊக்கப்படுத்தினார், அவர்களுக்குத் தீர்க்கதரிசிகளை அனுப்பினார், அவர்கள் பாவம் செய்து தம்மைப் புண்படுத்தியபோது அவர்களுடன் எவ்வளவு காலம் பொறுமையுடன் இருந்தார்? மனந்திரும்பியவர்களை அவர் மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றார், அவர்கள் மீண்டும் வழிதவறியபோது அவர்களைக் கைவிடவில்லை, மாறாக தீர்க்கதரிசிகள் மூலம் மனந்திரும்ப அழைத்தார்; அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் அவரிடமிருந்து விலகி அவரிடம் திரும்பினாலும், இறுதியாக அவர்கள் தங்கள் சொந்தக் கர்த்தராகியவரின் மீது கைவைத்து, ஒரு பெரிய பாவத்தில் வீழ்ந்தபோது வரை, அவர் ஒவ்வொரு முறையும் அவர்களைக் கருணையுடன் வரவேற்று, அன்புடன் ஏற்றுக்கொண்டார்; அந்தக் கர்த்தரை, பிதாக்களின் மற்றும் பரிசுத்த தீர்க்கதரிசிகளின் பாரம்பரியத்தின்படி, தங்கள் மீட்பராகவும், இரட்சகராகவும், ராஜாவாகவும் மற்றும் தீர்க்கதரிசியாகவும் அவர்கள் எதிர்பார்த்திருந்தார்கள். ஏனெனில், அவர் வந்தபோது, அவர்கள் அவரை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை, மாறாக அவருக்குப் பெரிய ஏளனம் செய்தனர், இறுதியில் அவரைச் சிலுவையில் மரணதண்டனைக்குத் தீர்ப்பளித்தனர். மேலும் இந்தப் பெரிய அவமானம் மற்றும் கொடிய குற்றத்தினால், அவர்களுடைய பாவங்கள் பெருகிக் குறையற்ற அளவை அடைந்தன; ஆகையால், ஆலயத்தின் திரை கிழிந்தபோது பரிசுத்த ஆவியானவர் அவர்களை விட்டு விலகிச் சென்றதால், அவர்கள் இப்போது முற்றிலும் கைவிடப்பட்டுள்ளனர். ஆகவே, அவர்களுடைய கோயில், புறஜனங்களுக்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்டு, கர்த்தருடைய தீர்க்கதரிசனத்தின்படி அழித்து பாழாக்கப்பட்டது: 'கல்லின்மேல் கல்லை வைக்காமல் ஒன்றன்மேல் ஒன்றாக வீசப்படாத கற்கள் ஒன்றுமில்லை' (மத்தேயு 24:2). இவ்வாறு, அக்காலத்தில் அவர்களைப் பிடித்துச் சென்ற ராஜாக்களால் அவர்கள் தீர்க்கமாகப் புறஜனங்களுக்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்டு, பூமியெங்கும் சிதறடிக்கப்பட்டார்கள், மேலும் அவர்கள் தங்கள் சொந்த தேசத்திற்கு ஒருபோதும் திரும்பி வரக்கூடாது என்று கட்டளையிடப்பட்டார்கள் (4:20).

29. அப்படியே இப்போதும், நம் ஒவ்வொருவர் மீதும் இரக்கமும் கிருபையும் உள்ள தேவன், நம் ஒவ்வொருவரிடமிருந்தும் தொடர்ச்சியான குற்றங்களைக் கண்டபோதிலும், மனிதன் சரியான நேரத்தில் உணர்ந்து தன் வழிகளை மாற்றிக்கொண்டு தம்மை இனிமேலும் குற்றம் செய்யாமல் இருப்பானா என்று பார்க்க மௌனமாகக் காத்திருந்து, தம்முடைய நீண்டகாலப் பொறுமையைக் காட்டுகிறார்; மேலும் பாவத்திலிருந்து விலகுகிறவர்களை மிகுந்த அன்போடும் மகிழ்ச்சியோடும் ஏற்றுக்கொள்கிறார். ஏனெனில் அவர் கூறுகிறார்: 'மனந்திரும்பும் ஒரே பாவியைக் குறித்து மகிழ்ச்சி உண்டாகும்' (லூக்கா 15:10), மேலும்: 'இச்சிறியவர்களில் ஒருவன் கூட அழிந்து போவதை என் பிதா விரும்புவதில்லை' (மத்தேயு 18:14), அவர்களில் மிகச் சிறியவன் கூட. ஆனால், கடவுள் ஒருவனை நோக்கி காட்டும் பெரிய இரக்கத்தையும் நீண்டகாலப் பொறுமையையும் கண்டിട്ടும்—அதாவது, கடவுள் ஒவ்வொரு பாவ மீறலுக்கும், அது இரகசியமானதாக இருந்தாலும் சரி, வெளிப்படையானதாக இருந்தாலும் சரி, தண்டனை வழங்காமல், அதைக் கண்டு மௌனமாக இருந்து, மனந்திரும்பிடுவதற்காகக் காத்திருக்கும்போதும்—ஒருவன் தானாகவே பெரிய அலட்சியத்தில் விழுந்து, பாவத்தின்மேல் பாவத்தைச் சேர்க்கத் தொடங்கினால், கவனக்குறைவை கவனக்குறைவில் சேர்த்து, ஒரு மீறலை மற்றொன்றின் மேல் கட்டி, பாவங்களின் அளவை நிரப்பி, இறுதியில் தப்பிக்க முடியாத ஒரு பாவத்திற்குள் விழுகிறான், ஆனால் நசுக்கப்பட்டு, தீயவனுக்குத் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்து, முற்றிலுமாக அழிந்து போகிறான் (4:21).

30. சோதோமியர் விஷயத்திலும் இதே நிலைதான். அவர்கள் பெருமளவில் பாவம் செய்து, மனந்திரும்ப மறுத்து, இறுதியில் தேவதூதர்களுக்கு எதிராகத் தீய நோக்கத்துடன் செயல்பட்டு, மனந்திரும்ப இடமில்லாத ஒரு பெரும் பாவத்தில் வீழ்ந்தனர்; ஆனால் அவர்கள் பாவத்தின் அளவை நிரப்பி, அதைக் கடந்துவிட்டதால், முற்றிலுமாகத் தள்ளுண்டு போனார். ஆகவே, தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பின்படி, அவர்கள் அக்கினியினால் அழிந்தொழிந்தார்கள். நோவாவின் காலத்திலும் இதே நிலைதான் இருந்தது: அடிக்கடி பாவத்தில் விழுந்து, மனந்திரும்பாதவர்களாய், அவர்கள் பூலோகத்தையே சீர்குலைத்த பாவங்களைச் செய்யும் அளவிற்குச் சென்றார்கள். அதேபோல், தேவனை மிகவும் புண்படுத்தி, அவருடைய ஜனங்களுக்கு விரோதமாகப் பாவம் செய்த எகிப்தியர்களிடத்திலும் தேவன் இரக்கமுள்ளவராக இருந்தார்; அவர்களை முற்றிலும் அழிக்கக்கூடிய தண்டனைகளை அவர் அவர்கள் மீது விதிக்கவில்லை, மாறாக, அவர்கள் மனந்திரும்பி, மனந்திரிபுக்கு வருவதற்காக ஒரு பாடமாக, அவருடைய நீடிய சகிப்பைக் காட்டி, அவர்களுடைய மனந்திரிபைக் காத்திருந்து, அவர்களை லேசான தண்டனைகளுக்கு உள்ளாக்கினார். ஆனால் அவர்கள், தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு எதிராகப் பெரிதும் பாவம் செய்திருந்தனர்—சில சமயங்களில் பின்வாங்கி, சில சமயங்களில் அதைக்குறித்து மனந்திரும்பி, பின்னர் தங்கள் பண்டைய விசுவாசமின்மையிலும் பொல்லாத விருப்பத்திலும் வேரூன்றிவிட்டனர்—தேவனுடைய ஜனங்களைக் கடின உழைப்பினால் சுமக்கச் செய்தனர்; இறுதியாக, மோசே மூலமாகவும் பல அற்புதங்கள் மூலமாகவும் தேவன் ஜனங்களை எகிப்திலிருந்து வெளியே கொண்டுவந்தபோது, அவர்கள் ஒரு பெரிய பாவத்தைச் செய்தனர், தேவனுடைய ஜனங்களைப் பின்தொடர்ந்து சென்றதால். ஆகவே தெய்வீக நியாயத்தீர்ப்பு இறுதியில் அவர்களை அழித்து, அவர்கள் அழிந்துபோகும்படி செய்தது, மேலும் அவர்கள் காணக்கூடிய வாழ்வுக்குத் தகுதியற்றவர்களாகக் கருதி அவர்களைத் தண்ணீரில் மூழ்கடித்தது (4:22).

31. பிரியமானவர்களே, வேதவசனங்களிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட எண்ணங்களைக் கொண்டு இதை உறுதிப்படுத்தி, நாம் கூடிய விரைவில் கர்த்தரிடம் திரும்பி, நம்முடன் இரக்கமாயிருக்கிறவரும், எல்லா வஞ்சனையிலிருந்தும் தீய முன்விருப்புணர்விலிருந்து நாம் முழுமையாகத் திரும்புவதற்காகக் காத்திருக்கிறவருமாகிய அவரிடம் அவசரமாகச் செல்ல வேண்டும் என்று நாம் விரிவாக விளக்கியிருக்கிறோம்; மேலும், அவரிடம் திரும்புகிறவர்களை அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறார் – இதை நாம் விரிவாக விளக்கியிருக்கிறோம், நமது புறக்கணிப்பு நாளுக்கு நாள் அதிகரிக்காமலும், நமது பாவங்கள் நமக்குள் பெருகாமலும், அதன் மூலம் தேவத்தின் கோபத்தை நம்மேல் வரவழைத்துக் கொள்ளாமலும் இருப்பதற்காகவே இதை நான் அதிகமாகப் பேசுகிறேன். ஆகவே, நாம் ஒரு உண்மையான இதயத்துடன் தேவனுக்குத் திரும்பி, அவருக்கு நெருக்கமாகச் செல்ல முயற்சிப்போம்; மேலும், நம்பிக்கையற்ற தன்மை என்பது பொறாமையின் மற்றும் வஞ்சிக்கையின் கிரியையானதால், நமது கடந்த காலப் பாவங்களை நினைவுகூரும்போது இரட்சிப்பைப் பற்றி நாம் நம்பிக்கையிழக்க வேண்டாம், ஏனெனில் அவைதான் ஒருவரை நம்பிக்கையற்ற தன்மைக்கும், செயலற்ற தன்மைக்கும், கவனக்குறைவு மற்றும் திருப்தி உணர்வு ஆகியவற்றிலிருந்து தப்பிக்க வேண்டும்; ஏனெனில், கர்த்தரிடம் திரும்பி வந்த பின்னரும், மனிதகுலத்தின் மீதான கர்த்தரின் மிகுந்த கிருபையின் மூலம் இரட்சிப்பைப் பெறாமல் போகக்கூடாது (4:24).

dd) இதற்கிடையில், ஆன்மா இரட்சிப்பின் பணியைத் தொடங்கும் உறுதிக் கொண்டுவருகையில், எதிரி அதன் மீது விரக்தி மற்றும் நம்பிக்கையின்மையின் இறுதி, நெருப்புத் தலை கொண்ட அம்புகளை வீசுகிறான்.

32. சாத்தான் உங்கள் இதயத்தில் உங்களிடம் பேசுகிறார்: 'நீங்கள் எவ்வளவு தீமை செய்திருக்கிறீர்கள் என்று பாருங்கள்; உங்கள் ஆன்மா எவ்வளவு பைத்தியம் பிடித்திருக்கிறது என்று பாருங்கள்; நீங்கள் பாவங்களால் மிகவும் சுமக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள், அதனால் உங்களால் இனி இரட்சிக்கப்பட முடியாது.' உங்களைத் திகில் நிலைக்குத் தள்ளுவதற்காகவே அவர் இதைச் செய்கிறார், ஏனெனில் உங்கள் மனந்திரும்புதல் அவருக்கு அருவருப்பானது. ஏனெனில், மீறுதலின் மூலம் பாவம் நுழைந்தவுடனேயே, அது ஒரு மனிதன் மற்றவனுடன் பேசுவது போல, ஒவ்வொரு கணமும் ஆன்மாவோடு உரையாடுகிறது. நீங்களும் பதிலாக அவனுக்குப் பதிலளியுங்கள்: 'கர்த்தருடைய வேதவாக்கியத்தில் உங்களுக்கு சாட்சி இருக்கிறது: "நான் பாவியின் மரணத்தை விரும்புகிறதில்லை, அவன் மனந்திரும்பி, துன்மார்க்கரின் வழியை விட்டு விலகி ஜீவிப்பதைத்தான் விரும்புகிறேன்" (எசேக்கியேல் 33:11). ஏனெனில், இதற்காகவே அவர் இறங்கினார்: பாவிகளை இரட்சிக்க, மரித்தோரை எழுப்ப, தங்கள் பாவங்களில் மரித்திருந்தவர்களுக்கு ஜீவன் கொடுக்க, மற்றும் இருளில் இருக்கிறவர்களுக்கு ஒளி கொடுக்க." மேலும், உண்மையாகவே, அவர் வந்து, நம்மை குமாரத்துவத்திற்கும், பரிசுத்தமான, சமாதானம் நிறைந்த நகரத்திற்கும், முடிவில்லாத ஜீவனுக்கும், அழிவில்லாத மகிமைக்கும் அழைத்துள்ளார்—நாம் நமது ஆரம்பத்தை ஒரு நல்ல முடிவிற்குக் கொண்டு வந்து, வறுமையிலும், நாடுகடத்தப்பட்ட நிலையிலும், துன்பத்திலும் நிலைத்திருந்து, தேவனிடம் கேட்பதை ஒருபோதும் நிறுத்தாமல், கதவை விடாமுயற்சியுடன் தட்டிக்கொண்டிருக்கும் பட்சத்தில் மட்டுமே இது சாத்தியம். உடல் ஆன்மாவிற்கு எவ்வளவு நெருக்கமாக இருக்கிறதோ, அவ்வாறே இறைவனும் நெருக்கமாக இருக்கிறார்; இதயத்தின் பூட்டப்பட்ட கதவுகளைத் திறக்கவும், நமக்கு வானளாவிய செல்வங்களைப் பொழியவும் அவர் தயாராக இருக்கிறார். அவர் மனிதகுலத்தின் மீது நல்லவராகவும் அன்பாகவும் இருக்கிறார், மேலும் அவருடைய வாக்குறுதிகள் பொய்யானவை அல்ல, நாம் இறுதிவரை பொறுமையுடன் அவரைத் தேடும் பட்சத்தில் (11:15). 99.

33. பாரசீக முகாமையும் ரோமானிய முகாமையும் கற்பனை செய்து பாருங்கள், இதோ, சம பலமும் தைரியமும் கொண்ட இரண்டு இளைஞர்கள் அவற்றிலிருந்து வெளிவந்து சண்டையிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதுபோலவே, வலிமை மற்றும் பகுத்தறிவு ஆகிய எதிரெதிரான சக்திகளும் சமமாகவும் சமமான ஆற்றலுடனும் உள்ளன: சாத்தான் flattery மூலம் ஆன்மாவைத் தன் விருப்பத்திற்கு அடிபணியும்படி தூண்டி வசியப்படுத்துவது போல, ஆன்மாவும் ஒவ்வொரு வழியிலும் அவனை எதிர்த்து அவனுக்குக் கீழ்ப்படிய மறுக்கிறது, ஏனெனில் இரு சக்திகளாலும் தீமை அல்லது நன்மை நோக்கிச் சாய்க்க மட்டுமே முடியும், ஆனால் கட்டாயப்படுத்த முடியாது. அத்தகைய ஒரு சித்தத்திற்கே கடவுளின் உதவி வழங்கப்படுகிறது, மேலும் இந்தப் போராட்டத்தின் மூலம் அது வானத்திலிருந்து ஆயுதங்களைப் பெற்று, பாவத்தை வென்று வேரோடு பிடுங்கிவிடும்; ஏனெனில் ஆன்மா பாவத்தை எதிர்க்க முடியும், ஆனால் கடவுள் இல்லாமல், தீமையை வெல்லவோ அல்லது வேரோடு பிடுங்கவோ முடியாது. ஆனால், பாவம் ஒரு வலிமையான ராட்சதன் போலவும், ஆன்மா ஒரு இளைஞன் போலவும் இருக்கிறது என்று கூறுபவர்கள் தவறாகப் பேசுகிறார்கள். ஏனெனில், பாவம் ஒரு ராட்சதனுக்கும் ஆன்மா ஒரு இளைஞனுக்கும் ஒப்பிடப்படும் அளவுக்கு அப்படி ஒரு வேறுபாடு இருந்திருந்தால், சாத்தானுக்கு எதிராகப் போரிட மனிதனுக்கு நியாயப்பிரமாணத்தை வழங்கிய சட்டம் கொடுப்பவர் (27:22) அநியாயக்காரராகிவிடுவார்.

34. இருப்பினும், நம்மை ஆட்கொண்டிருக்கும் பாவங்களின் பெருமையிலிருந்து விலகுவது நடைமுறைக்கு ஒவ்வாததாகவும் சாத்தியமற்றதாகவும் நமக்குத் தோன்றினால் (மற்றும் அத்தகைய எண்ணம், நாம் முன்பே கூறியது போல், ஒரு பொல்லாத எண்ணம் மற்றும் நமது இரட்சிப்புக்கு ஒரு தடையாகச் செயல்படுகிறது), அப்பொழுது நாம் நம்மை நினைவூட்டிக் கொண்டு, பின்வரும் உண்மையைக் கவனிக்கத் தவறாதிருப்போமாக: நன்மைக்காக நம்மிடம் வந்த ஆண்டவர், குருடருக்குப் பார்வையளித்தார், முடவர்களைக் குணப்படுத்தினார், எல்லா வியாதிகளையும் நீக்கினார், சிதைவாலும் அழிவாலும் ஏற்கனவே பாதிக்கப்பட்டிருந்த பிணிகளை எழுப்பினார்—செவிடரின் காதுகளைத் திறந்தார், ஒரே மனிதனிடமிருந்து ஒரு பெரும்படையான பேய்களை விரட்டியடித்தார், மேலும் அத்தகைய பேய்பிடித்த நிலைக்கு ஆளான ஒருவனுக்கு மனநலத்தை மீட்டெடுத்தார் என்பதை நாம் நினைவுகூர்வோம். அவனை நோக்கித் திரும்பி, அவனது கருணையைத் தேடி, உதவிக்காக அவனை அழைக்கும் ஆன்மாவை அவர் இன்னும் அதிகமாக மாற்றுவார்; அவர் அதைப் பற்று அற்ற தூய்மைக்கும், எல்லா நற்பண்புகளையும் வளர்ப்பதற்கும், மனத்தின் புதுப்பித்தலுக்கும் வழிநடத்துவார்; அவர் அதற்கு ஆரோக்கியத்தையும், பகுத்தறிவின் ஞானத்தையும், மன அமைதியையும் வழங்கி, குருட்டுத்தனத்திலிருந்து விடுவிப்பார், செவிப்பறை, நம்பிக்கையின்மையின் உயிரற்ற தன்மை, அறியாமை மற்றும் அச்சமின்மையிலிருந்து விடுவித்து, அதை ஒழுக்கம், நற்பண்பு மற்றும் இதயத்தின் தூய்மைக்கு உயர்த்துவார். ஏனெனில், உடலைப் படைத்தவர் ஆன்மாவையும் படைத்தார். மேலும், பூமியில் இருந்தபோது, தம்முடைய நன்மையினால், நல்லவரும் ஒரே மருத்துவராகிய அவருடைய நன்மையினால், தம்மிடம் வந்து உதவி மற்றும் குணமடைவதை நாடிய அனைவருக்கும் அவர்களுக்குத் தேவையான அனைத்தையும் தாராளமாகக் கொடுத்தது போலவே, ஆவிக்குரிய காரியங்களிலும் அவர் தாராளமாக இருக்கிறார் (4:25).

35. மேலும், இவை அனைத்தின் மூலமாகவும், பாவிகள் அவரிடம் திரும்பி, அவர் மீது விசுவாசம் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகவும், அவர்களைக் குணப்படுத்தவும் அவர் வந்ததால், நாம் இடைவிடாமலும், ஓயாமலும், சோர்வின்றியும் அவருடைய கிருபையான பரிந்துரையைத் தேடுமாறு அவர் நம்மைத் தூண்டினார். நாம் நமது சக்திக்கு ஏற்றவாறு தீய முன்முடிவுகளிலிருந்து விலகி, நமது தீய செயல்களையும் உலக மாயைகளையும் வெறுத்து, ' ' என்ற வஞ்சகமான மற்றும் வீணான எண்ணங்களிலிருந்து விலகினால், நாம் எப்போதும் நமது சக்திக்கு ஏற்றவாறு அவனைப் பற்றிக்கொள்வோம்; அவனும் நமக்குத் தனது உதவியை வழங்கத் தயாராக இருக்கிறான், ஏனெனில் அவன் மிகவும் இரக்கமுள்ளவன், உயிர் கொடுக்கிறார், குணிக்க முடியாத விருப்பங்களைக் குணப்படுத்துகிறார், மேலும் அவரை அழைக்கும், அவரை நோக்கித் திரும்பும், தங்கள் சொந்த விருப்பத்தின் பேரால் கட்டாயமில்லாமல், தங்களால் முடிந்தவரை எல்லா உலகப் பற்றிலிருந்தும் விலகி, தங்கள் மனங்களைப் பூமியிலிருந்து திருப்பி, தங்கள் விருப்பம் மற்றும் தேடலால் அவரை நோக்கி வழிநடத்தப்பட்ட உடல்களுக்கு விடுதலையை வழங்குகிறார் (4, 27).

e) எல்லா எதிர் எண்ணங்களும் நீக்கப்பட்டுவிட்டால், மனதைச் சாய்க்கும் அகப் போராட்டம் முடிவுக்கு வருகிறது, மேலும் ஒருவரின் இரட்சிப்பை நிறைவேற்றுவதற்காகக் கர்த்தருக்காக உழைக்க ஒரு உறுதிப்பாடு உருவாகிறது—இது மரணத்தைப்போன்ற ஒரு உறுதியான தீர்மானம். அதன் வெளிப்பாடு: 'இன்னும் பாவத்தில் ஈடுபடுவதை விட நான் இறந்துவிடுவதையே தேர்ந்தெடுப்பேன்.'

36. உண்மையான உறுதியுள்ள ஆன்மாவைப் பற்றி புனித மகாரியஸ் கூறுகிறார்: ஆயிரம் சோதனைகளுக்கு மத்தியில் தனக்கு என்ன நேர்ந்தாலும், அனைத்தையும் சகித்துக்கொண்டு, அது கூறுகிறது: 'நான் இறந்தாலும், அவரைக் கைவிட மாட்டேன்' (அதாவது, பாவத்திற்காகவும் எதிரிக்காகவும் இறைவனை). (26:8).

(zz) ஆனால் பெரும்பாலும் அவர் இந்தத் தீர்மானத்தை, பலிபீடத்தில் விலங்குகள் அறுக்கப்படுவதைப் போல, ஆன்மாவின் தியாகத்தின் மூலம் வெளிப்படுத்துகிறார்: ஏனெனில் இந்தத் தீர்மானமே உண்மையில் இறைவனுக்குச் செலுத்தப்படும் ஒரு தகனப் பலியாகும் சுயதியாகமாகும்.

37. ஒரு மாம்சப்பிரகாரமான மனிதன் தன்னை மாற்றிக்கொள்ளத் தீர்மானித்தால், அவன் முதலில் மரித்து, அந்த முந்தைய வஞ்சகமான ஜீவனைப் பெற்றுக்கொள்ளாதவனாகிறான் (46:2).

38. (பலிகளைப் பொறுத்தவரை, இப்படி விதிக்கப்பட்டிருந்தது) குரு முதலில் விலங்குகளை வெட்டி கொல்ல வேண்டும், அதனால் அது இறந்துவிடும், பின்னர், துண்டுகளாக வெட்டப்பட்டு, உப்பு பூசப்பட்டு, இறுதியாக, நெருப்பில் போடப்பட வேண்டும். ஏனெனில், குரு முதலில் ஆட்டை வெட்டி மரணத்திற்கு உட்படுத்தவில்லை என்றால், அது உப்பு பூசப்படுவதும் இல்லை, கர்த்தருக்கு முழுமையாகப் பலியிடப்படுவதும் இல்லை. அதுபோலவே நமது ஆன்மாவும், உண்மையான தலைமைப் பூசாரியான கிறிஸ்துவிடம் நெருங்கும்போது, அவரால் அடிக்கப்பட்டு, அதன் சொந்த ஞானத்திற்கும், அது வாழ்ந்திருந்த தீய வாழ்க்கையான பாவத்திற்கும் மரிக்க வேண்டும். மேலும், எப்படி பலிப்பிராணியின் உடலை விட்டு உயிர் பிரிந்து செந்து, அது பலிபீடத்தை விட்டு விலகுகிறதோ, அதுபோலவே அதுவும் அதன் உணர்ச்சிகளின் வஞ்சகத்தனத்தை விட்டு விலக வேண்டும். ஆத்துமா உடலை விட்டுப் பிரிந்து செல்லும்போது உடல் இறந்து, அது முன்பு வாழ்ந்த வாழ்க்கையை இனி வாழாதது போல—அது கேட்கவும் இல்லை, நடக்கவும் இல்லை—அப்படியே, பரலோகப் பிரதான ஆசாரியரான கிறிஸ்து, தம்முடைய வல்லமையின் கிருபையினால், ஆத்துமாவைப் பலிக்காக ஒப்புக்கொடுத்து, உலகத்திற்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட வாழ்க்கையை அதற்குள் மரிக்கச் செய்யும்போது, அந்த ஆத்துமா அது முன்பு வாழ்ந்த அந்த வஞ்சகமான வாழ்க்கைக்கு மரித்துவிடுகிறது, மேலும், அதன் உணர்ச்சிகளின் வஞ்சகம், அதன் ஆன்மாவைப் போலவே, கிருபையினால் அதிலிருந்து விலகிவிடுவதால், அது இனி பாவ இருளில் கேட்கவோ, பேசவோ, வாழவோ இல்லை. மேலும், அப்போஸ்தலன் கூறுகிறார்: 'உலகம் எனக்குச் சிலுவையில் அறையப்பட்டது, நானும் உலகத்திற்குச் சிலுவையில் அறையப்பட்டேன்' (கலா. 6:14). (1, 6).

zz) இந்த உண்மையை மனதில் இன்னும் உறுதியாகப் பதியவைக்க, புனித மகாரிయஸ், ஆன்மீக வாழ்வில் ஏற்படும் அனைத்துத் தோல்விகளும், அனைத்து வீழ்ச்சிகளும், பின்னடைவுகளும், மற்றும் அனைத்து ஒழுக்கநெறி சார்ந்த போக்குகளும், இறைவனுக்குச் சேவை செய்வதற்காக அனைத்தையும் துறப்பதில் உள்ள தன்னலமற்ற திடசங்கற்பமின்மையிலிருந்து எவ்வாறு எழுகின்றன என்பதை விரிவாக விவரிக்கிறார்.

39. நல்ல தொடக்கத்தையும் நல்ல முடிவையும் இணைத்து, இடறலின்றி தங்கள் இலக்கை அடைந்து, ஒரே கடவுளிடம் தனி அன்பு கொண்டு மற்ற அனைத்தையும் துறந்தவர்கள் மிகச் சிலரே. பலர் பக்திக்கு உந்தப்படுகிறார்கள், பலர் பரலோகக் கிருபையைப் பெறுகிறார்கள், மேலும் பரலோக அன்பால் நெகிழ்கிறார்கள்; இருப்பினும், பல்வேறு போராட்டங்கள், சோதனைகள், தீயவனின் உழைப்புகளும் சோதனைகளும்—ஏனெனில் ஒவ்வொருவரும் இந்த உலகில் எதையாவது நேசிக்க வேண்டும் என்ற ஆசையைக் கொண்டிருக்கிறார்கள், மேலும் தங்கள் அன்பை முழுமையாகத் துறக்க முடியாது, அதனால் அவர்கள் பலவிதமான உலகியல் ஆசைகளுக்குத் திரும்புகிறார்கள்—அது பலவீனம் மற்றும் செயலற்றதன்மை மூலமாகவோ, அல்லது அவர்களின் சொந்த விருப்பத்தின் தயக்கம் மூலமாகவோ, அல்லது உலகியல் பொருட்களின் மீதான அன்பு மூலமாகவோ ஆகட்டும்—அவர்கள் உலகில் தங்கியிருந்து அதன் ஆழத்தில் சிக்கிக்கொண்டனர். ஆனால், இறுதிவரை ஒரு நல்ல வாழ்க்கையை வாழ உண்மையாகவே உத்தேசிப்பவர்கள், அந்த தெய்வீக அன்பைக் கொண்டிருக்கும்போதே, வேறு எந்த அன்பையோ பற்றையோ தங்களுக்குத் தாங்களாக ஏற்றுக்கொள்ளவோ அல்லது கலக்கவோ கூடாது. அப்படிச் செய்தால், அவர்கள் தங்கள் ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்குத் தடையாக அமைந்து, பின்னோக்கித் திரும்பி, இறுதியில் தங்கள் வாழ்வை இழந்துவிடுவார்கள். கடவுளின் வாக்குறுதிகள் பெரியவை, சொல்லொணாத் தன்மையுடையவை, ஆழ்ந்தவை போலவே, நமக்கும் விசுவாசமும் நம்பிக்கையும், உழைப்பும் பெரிய கிரியைகளும், நீண்டகால சோதனைகளும் தேவைப்படுகின்றன. பரலோக ராஜ்யத்தை ஏங்கும் ஒருவன் பெற நம்புகிற ஆசீர்வாதங்கள் எந்த விதத்திலும் அற்பமானவை அல்ல. அவர் கிறிஸ்துவுடன் நித்தியம் முழுவதும் ஆள விரும்புவதால், இந்தக் குறுகிய வாழ்க்கைப் பயணத்தில், தன் மரணம் வரை, போராட்டங்களையும், உழைப்புகளையும், சோதனைகளையும் சகித்துக்கொள்ள, பேரார்வத்துடன் தீர்மானிக்க மாட்டாரா? கர்த்தர் கூறுகிறார்: 'யாராவது என்னைப் பின்தொடர விரும்பினால், அவன் தன்னை மறுதலித்து, தன் சிலுவையை எடுத்துக்கொண்டு, என்னைப் பின்தொடரக்கடவன், தினந்தோறும் களிகூர்ந்து' (மத்தேயு 16:24). மேலும்: 'ஒருவன் தன் தந்தையையும் தாயையும் மனைவியையும் பிள்ளைகளையும் சகோதரர்களையும் சகோதரிகளையும்—ஆம், தன் உயிரையும் கூட—வெறுக்காதிருந்தால், அவன் என் சீடனாக இருக்க முடியாது' (லூக்கா 14:26). ஆயினும், மிகப் பலர், இராச்சியத்தை அடையவும் நித்திய ஜீவனைப் பெறவும் விரும்பினாலும், தங்கள் சொந்த விருப்பங்களின்படி வாழ்வதையும், அந்த விருப்பங்களைப் பின்தொடர்வதையும்—அல்லது, அவர்களுக்குள் வீண் பெருமையை விதைக்கும் ஒருவரைப் பின்தொடர்வதையும்—கைவிடுவதில்லை. தங்களைத் தாங்களே மறுதலித்திராതെ, அவர்கள் நித்திய ஜீவனைப் பெற விரும்புகிறார்கள், அது சாத்தியமற்றது (5:7).

40. உண்மையாகவே, கர்த்தருடைய வார்த்தை உண்மையுள்ளது. இடறல் இல்லாமல் நடப்பவர்கள், கர்த்தருடைய கட்டளைக்கு இணங்க, தங்களை முழுமையாக மறுதலித்து, எல்லா உலகப் பேராவல்களையும், பிணைப்புகளையும், பொழுதுபோக்குகளையும், இன்பங்களையும், தேடல்களையும் விட்டு விலகி, ஒரே கர்த்தரைத் தங்கள் கண்களுக்கு முன்பாகக் கொண்டு, அவருடைய கட்டளைகளை நிறைவேற்ற ஏங்கும்வர்களாக இருக்கிறார்கள். ஆகவே, ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்த விருப்பத்தால் வழிதவறுகிறார்கள், ஏனெனில் அவர்கள் தங்களை உண்மையாகத் துறக்கத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை; அன்பை வெளிப்படுத்தியபோதும், வேறு எதையாவது நேசிக்கிறார்கள், இந்த உலகின் எந்த இன்பங்களிலோ அல்லது விருப்பங்களிலோ மகிழ்ச்சி காண்கிறார்கள், மேலும் சுதந்திரமான விருப்பத்திற்கும் ஆசைக்கும் முடிந்தவரை கர்த்தரிடம் முழுமையான அன்பு கொண்டிருக்கவில்லை (5, 8).

41. சில சமயங்களில், நன்மைக்காகத் தோன்றும் செயல்கள், புகழையும் மனிதப் பாராட்டையும் பெறுவதற்காகவே முறியடிக்கப்படுகின்றன. இது கடவுளின் பார்வையில், அநீதி, திருட்டு மற்றும் பிற பாவங்களிலிருந்து வேறுபட்டதல்ல. ஏனெனில், 'மனிதர்களைத் திருப்திப்படுத்த விரும்புகிறவர்களின் எலும்புகளைக் கடவுள் சிதறடிக்கிறார்' என்று கூறப்பட்டுள்ளது (திபா. 52:6). மேலும், நல்லதாகத் தோன்றும் செயல்களில் கூட, தீயவன் தன் சொந்த நோக்கத்தை அடைவதற்கான ஒரு வழியைக் காண்கிறான்; அவன் உலகியல் ஆசைகளில் மிகவும் வஞ்சகமானவனாகவும் ஏமாற்றுபவனாகவும் இருக்கிறான். ஒருவர் தன் சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொள்ளும் எந்தவொரு உலகியல் மற்றும் மாம்ச இச்சையிலும், பாவம் அவரைப் பற்றிக்கொள்கிறது; அது அவருக்குச் சங்கிலிகளாகவும், கட்டுகளாகவும், ஒரு கனத்த சுமையாகவும் மாறி, இந்த வஞ்சகமான யுகத்தில் அவரை மூழ்கடித்து, திணறடிக்கிறது. இது அவர் தன் பலத்தைச் சேகரித்து தேவனுக்குத் திரும்புவதைத் தடுக்கிறது. இந்த உலகில் ஒருவன் எதை நேசிக்கிறானோ, அது அவன் மனதில் பாரமாகி, அதைப் பற்றிக்கொண்டு, அவன் தன் பலத்தைச் சேர்ப்பதைத் தடுக்கிறது. இதன் மீதே சமநிலையும், சாய்ச்சலும், தீயொழுக்கத்தின் பெருக்கமும் சார்ந்துள்ளன; நகரங்களிலோ, மலைகளிலோ, மடாலயங்களிலோ, வயல்களிலோ அல்லது பாலைவனங்களிலோ வசிக்கும் அனைத்து கிறிஸ்தவர்களையும் போலவே, மனித இனம் முழுவதுமே இதன் மூலம் சோதிக்கப்படுகிறது; ஏனெனில், ஒரு நபர் தனது சொந்த விருப்பத்தால் சிக்கி, ஒன்றை நேசிக்கத் தொடங்கும் போது, அவரது அன்பு அந்தப் பொருளுடன் பிணைக்கப்பட்டு, இனி முழுமையாகக் கடவுளை நோக்கிச் செலுத்தப்படுவதில்லை. உதாரணமாக, ஒருவர் செல்வத்தை நேசிக்கிறார், மற்றொருவர் தங்கம் மற்றும் வெள்ளியை நேசிக்கிறார், மேலும் ஒருவர் மனிதப் புகழுக்காக அறிஞர்களின் உலக ஞானத்தை நேசிக்கிறார்; ஒருவர் அதிகாரத்தை நேசிக்கிறார், மற்றொருவர் மகிமையை நேசிக்கிறார்; ஒருவர் அர்த்தமற்ற ஒன்றுகூடல்களை நேசிக்கிறார், மற்றொருவன் நாள் முழுவதும் கவலைகளிலும் இன்பங்களிலும் கழிக்கிறான்; மற்றொருவன் வீணான எண்ணங்களால் மயக்கப்படுகிறான்; மற்றொருவன், மனிதப் புகழுக்காக, சட்டத்தின் ஒருவித ஆசிரியராகச் செயல்பட விரும்புகிறான்; மற்றொருவன் சோம்பலிலும் புறக்கணிப்பிலும் மகிழ்ச்சி காண்கிறான்; மற்றொருவன் ஆடைகளிடம் பற்று கொள்கிறான்; மற்றொருவன் உலகப் பராமரிப்புகளுக்குத் தன்னை ஒப்படைத்துக் கொள்கிறான்; மற்றொருவன் தூக்கத்தை, அல்லது நகைச்சுவையை, அல்லது தகாத மொழியை விரும்புகிறான். இந்த உலகில் ஒருவன் எதனுடன் பற்றுகொண்டுள்ளானோ, அது சிறியதாகவோ அல்லது பெரியதாகவோ இருக்கலாம், அதுவே அவனைத் தடுத்து நிறுத்தி, அவன் தன் பலத்தைச் சேர்ப்பதைத் தடுக்கிறது. ஒருவர் எந்தப் பேராவலுக்கு எதிராகத் தைரியமாகப் போராடவில்லையோ, அதுவே அவர் விரும்புவது; அது அவரைப் பற்றிக்கொண்டு அவரைச் சுமக்கச் செய்கிறது. அது அவருக்குச் சங்கிலிகளாகவும், அவரது மனம் கடவுளிடம் திரும்புவதையும், அவரை மகிழ்விப்பதையும், அவரை மட்டுமே சேவித்த பிறகு, இராச்சியத்திற்குத் தகுதியுற்று நித்திய ஜீவனை அடைவதையும் தடுக்கும் ஒரு தடையாகவும் மாறுகிறது (5, 9).

42. ஆனால், கர்த்தருக்காக உண்மையாகப் பாடுபடும் ஆத்துமா, தன் அன்பை முழுமையாகவும் முற்றிலும் அவரிடம் நீட்டி, தன் எல்லா வலிமையோடும், தன் சொந்த விருப்பத்தால் தன்னை அவரிடம் மட்டுமே பிணைத்துக் கொள்கிறது; இதில் அது கிருபையின் உதவியைப் பெறுகிறது, தன்னைத் தானே மறுதலிக்கிறது, மேலும் தன் சொந்த மனதின் விருப்பங்களைப் பின்பற்றவில்லை, ஏனெனில், நம்முடன் எப்போதும் இருந்து நம்மை வஞ்சிக்கும் தீமை காரணமாக, மனம் தந்திரமான வழிகளில் நடக்கிறது. ஆகவே, ஆன்மா கர்த்தரை நேசிக்கத் தொடங்கிய உடனேயே, அதன் விசுவாசம் மற்றும் பெரும் விடாமுயற்சியின் மூலம் அதன் சொந்த வலையிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறது, மேலும், மேலிருந்து வரும் உதவியுடன், நித்திய ராஜ்யத்திற்குத் தகுதியானதாக மாற்றப்படுகிறது; மேலும், அதை உண்மையாகவே நேசித்ததால், அதன் சொந்த விருப்பத்தின்படியும் கர்த்தரின் உதவியுடனும், அது இனி நித்திய ஜீவனைப் பெறுவதிலிருந்து பறிக்கப்படாது (5, 10).

43. தங்கள் சொந்த விருப்பத்தால் எத்தனை பேர் அழிந்து போகிறார்கள்—கடலில் மூழ்கி அல்லது சிறைபிடிக்கப்பட்டு—என்பதை ஒரு உறுதியான உதாரணத்தின் மூலம் நமக்கு இன்னும் தெளிவாக விளக்க, ஒரு வீடு எரிகிறது என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்: தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளத் தீர்மானித்த ஒருவன், தீ பற்றி அறிந்தவுடன், எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, தன் ஆன்மாவிற்கு மட்டுமே கவனம் செலுத்தத் தீர்மானித்து, வெளியே ஓடிவந்து தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்கிறான்; மற்றொருவன், தன்னுடன் சில வீட்டு உபயோகப் பொருட்களையோ அல்லது பிற பொருட்களையோ எடுத்துச் செல்லத் தீர்மானித்து, அவற்றைக் கொண்டுவர வீட்டிற்குள் நுழைந்தான்; அவன் அவற்றைச் சேகரித்துக் கொண்டிருந்தபோது, நெருப்பு வீட்டின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தி, அவனை உள்ளே பிடித்து, எரித்துச் சாம்பலாக்கியது. இந்த மனிதன் தன் சொந்த விருப்பத்தின் பேரால், அன்பின் காரணமாக—அதாவது, தன்னைத் தவிர வேறு ஒன்றைத் தற்காலிகமாக நேசித்ததால்—நெருப்பில் அழிந்ததைக் காண்கிறாயா? இதேபோல், மற்றவர்கள் கடலில் திசை தெரியாமல் அலைகிறார்கள், ஒரு கடுமையான புயலில் சிக்கிக்கொள்கிறார்கள். அவர்களில் ஒருவன், வெறுமனே தன்னை மட்டும் காப்பாற்றிக் கொள்ளும் நோக்கத்துடன், ஆடைகளைக் களைந்து நீரில் பாய்கிறான்; அதனால், அலைகளால் தள்ளப்பட்டு, தன் ஆன்மாவின் மீதான அக்கறை மட்டுமே அவனைக் கட்டுப்படுத்த, அலைகளின் மேற்பரப்பில் மிதந்து, அந்தக் கொடிய கடலிலிருந்து தப்பிக்க ஒரு வழியைக் கண்டறிகிறான், இன்னொருவன், தனது சில ஆடைகளைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளத் தீர்மானித்து, அவற்றைத் தன்னுடன் எடுத்துச் சென்றால், அவற்றுடன் நீந்திக் கடலில் இருந்து வெளியேற முடியும் என்று நினைத்தான்; ஆனால் அவன் எடுத்துச் சென்ற ஆடைகள் அவனை அழுத்தி, கடலின் ஆழத்தில் மூழ்கடித்தன, அதனால், ஒரு சிறு ஆதாயத்திற்காகத் தன் ஆன்மாவைப் புறக்கணித்து, அவன் அழிந்தான். தனது சொந்த விருப்பத்தின் பேரால், அவன் எப்படி மரணத்தின் வலைக்கு இரையானான் என்று காண்கிறாயா? மேலும், வெளிநாட்டுப் படையெடுப்பாளர்கள் பற்றிய ஒரு வதந்தி பரவியதாகக் கற்பனை செய்து பாருங்கள்: ஒருவர், அதைக் கேட்டவுடனேயே, சிறிதும் தாமதமின்றி, எதையும் எடுத்துக்கொள்ளாமல் ஓடிவிட்டார்; மற்றொருவரோ, எதிரிகள் வருகிறார்கள் என்பதை நம்பாமல் இருந்தோ, அல்லது தனது உடைமைகளில் சிலவற்றை எடுத்துச் செல்ல விரும்பியோ, அவ்வாறு செய்யத் தீர்மானித்தோ, தனது தப்பிச்செல்லும் வேலையைத் தாமதப்படுத்தினார், அதனால், பகைவர்கள் வந்து, அவனைப் பிடித்து, ஒரு அந்நிய நாட்டிற்குக் கைதியாகக் கொண்டு சென்று, அங்கு ' ' அடிமைத்தனத்தில் வாழும்படி கட்டாயப்படுத்தினர். இந்த மனிதனும் கூட, தனது செயலற்ற தன்மை, துணிச்சல் இல்லாமை மற்றும் சில சொத்துக்கள் மீதான பற்று ஆகியவற்றின் காரணமாக, தனது சொந்த விருப்பத்தின் பேரிலேயே கைதியாகப் பிடிக்கப்பட்டான் என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களா (5, 11).

44. கர்த்தருடைய கற்பனைகளைக் கைக்கொள்ளாதவர்களும், தங்களைத் தியாகம் செய்யாதவர்களும், ஒரே கர்த்தரை நேசிக்காதவர்களும், ஆனால் மனமுவந்து உலகப் பந்தங்களுடன் தங்களைக் கட்டிக்கொண்டவர்களும், அவர்களைப் போன்றவர்கள். பரிசுத்தமான, கடவுள் உத்வேகம் அளித்த வேதங்களிலிருந்து கர்த்தருக்கான பரிபூரண அன்பின் நீதியை நீங்கள் கற்றுக்கொள்ள விரும்பினால், யோபு தனது குழந்தைகள், சொத்து, கால்நடைகள், ஊழியர்கள் மற்றும் அவரது மற்ற எல்லா உடைமைகள் என, அவரிடம் இருந்த அனைத்தையும் எப்படி இழந்தார் என்பதைக் கவனியுங்கள். அவர் பலவற்றைச் சேர்த்ததாகக் கருதப்பட்டார், ஆனால் கர்த்தர் அவரைச் சோதித்தபோது, யோபு ஒரு தேவன் தவிர வேறு எதையும் சேர்த்திருக்கவில்லை என்பது தெரிந்தது. அதேபோல், ஆபிரகாமுக்குக் கர்த்தரால் 'உங்கள் தேசத்திலிருந்து, உங்கள் இனத்தாரிலிருந்து, உங்கள் பிதாவின் வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டுப் போங்கள்' (ஆதியாகமம் 12:1) என்று கட்டளையிடப்பட்டபோது, அவர் உடனடியாக, சொல்லப்போனால், எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டார்: தன் தாயகத்தை, தன் தேசத்தை, தன் உறவினர்களை, தன் பெற்றோரை - மற்றும் கர்த்தருடைய வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிந்தார். பின்னர், அவர் எதிர்கொண்ட பல சோதனைகள் மற்றும் தீயுந்துதல்களுக்கு மத்தியில்—அவரது மனைவி அவரிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டபோதும், அல்லது அவர் ஒரு அந்நிய தேசத்தில் வசித்து துன்பங்களைப் பொறுத்துக்கொண்டபோதும்—இந்த எல்லா நிகழ்வுகளிலும் அவர் ஒரே கடவுளை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக நேசித்தார் என்பதை நிரூபித்தார். இறுதியாக, வாக்குறுதியை நிறைவேற்றும் விதமாக, பல ஆண்டுகள் கழிந்த பிறகு, மிகவும் விரும்பப்பட்ட தனது ஒரே மகனுக்கு இறுதியாகப் பிறந்தது. கடவுள் இந்த மகனை மனமுவந்து பலியிடும்படி கேட்டபோது, ஆபிரகாம் அனைத்தையும் துறந்து, உண்மையாகவே தன்னை மறுதலித்தார். ஏனெனில், தன் ஒரே மகனை இந்தப் பலியாக அர்ப்பணிப்பதன் மூலம், அவர் கடவுளைத் தவிர வேறு எதையும் நேசிக்கவில்லை என்பதை நிரூபித்தார். மேலும், அவர் தன் மகனையே இவ்வளவு ஆயத்தத்துடன் கொடுத்திருந்தால், தன் மற்ற சொத்துக்களைக் கைவிடவோ அல்லது அவற்றை ஏழைகளுக்கு ஒரேயடியாகப் பகிர்ந்தளிக்கவோ அவருக்குக் கட்டளையிடப்பட்டிருந்தால், அதை மிகுந்த ஆயத்தத்துடனும் ஆர்வத்துடனும் செய்திருப்பார் என்பதில் சந்தேகமில்லை. கர்த்தருக்கான பரிபூரண மற்றும் தன்னிச்சையான அன்பின் நீதியினை இப்போது காண்கிறீர்களா? (5. 12).

45. அப்படியே, இந்த நீதிமான்களுடன் இணை-வாரிசுகளாக விரும்புகிறவர்களும் கடவுளைத் தவிர வேறு எதையும் நேசிக்கக் கூடாது. அப்போதுதான் அவர்கள் சோதனையில் வைக்கப்படும்போது, கர்த்தருக்கான தங்கள் அன்பை முழுமையாகப் பாதுகாத்து, தங்களைத் தகுதியானவர்களாகவும் திறமையானவர்களாகவும் நிரூபிக்க முடியும். எப்போதும், தங்கள் சொந்த விருப்பத்தின் பேரில், ஒரே கடவுளை நேசித்து, எல்லா உலகியல் சார்ந்த அன்புகளையும் துறந்தவர்களால் மட்டுமே இறுதிவரை நிலைத்திருக்க முடியும். ஆயினும், அத்தகைய அன்பை ஏற்றுக்கொண்டு, எல்லா உலக இன்பங்களிலிருந்தும் விருப்பங்களிலிருந்தும் விலகி, தீயவனின் கிளர்ச்சியையும் சோதனையையும் பெருந்தன்மையுடன் சகித்துக்கொள்பவர்கள் மிகச் சிலரே. மிகப் பலர் உழைப்பின்றி, வீரச் செயல்களின்றி, நெற்றி வியர்வை சிந்தாமல் இராச்சியத்தை அடைய விரும்புகிறார்கள், ஆனால் இது சாத்தியமற்றது (5:13).

46. இவ்வுலகில் சிலர் தங்கள் வாழ்வாதாரத்திற்குத் தேவையானவற்றைப் பெறுவதற்காக, அறுவடைக் காலத்திலோ அல்லது வேறு நேரத்திலோ ஒரு செல்வந்தரிடம் வேலை செய்யச் செல்கிறார்கள்; அவர்களில் சிலர் சோம்பேறியாகவும், வேலையில்லாதவர்களாகவும் இருந்து, மற்றவர்களைப் போல உழைக்காமலும், தங்களுக்குரிய வேலையைச் செய்யாமலும் இருக்கிறார்கள், ஆயினும், அந்தப் பணக்காரனின் வீட்டில் தங்களை வருத்திக் கொள்ளாமலோ அல்லது களைப்படையாமலோ, மற்றவர்கள் பொறுமையாகவும், விரைவாகவும், தங்கள் முழு வலிமையோடும் உழைத்துப் பெறும் அதே ஊதியத்தை, தாங்கள் ஏற்கெனவே எல்லா வேலைகளையும் செய்து முடித்துவிட்டது போல, பெற விரும்புகிறார்கள்; அதேபோல, நாம் வேதவசனங்களைப் படிக்கும்போது—அது எந்தவொரு நீதியுள்ள மனிதரைப் பற்றியதாக இருந்தாலும், அவன் தேவனை எப்படித் திருப்திப்படுத்தினான், அவன் எப்படி தேவனுக்கு நண்பனாகவும் தோழனாகவும் ஆனான், அல்லது அனைத்துத் தந்தையர்களையும் பற்றி—அவர்கள் எப்படித் தேவனுக்கு நண்பர்களாகவும் উত্তরাধிகாரிகளாகவும் ஆனார்கள், எவ்வளவு துக்கத்தைச் சகித்துக்கொண்டார்கள், தேவனுக்காக எவ்வளவு துன்பப்பட்டார்கள், எத்தனை வீரச் செயல்களையும் சாதனைகளையும் நிறைவேற்றினார்கள்—என்று நாம் வாசிக்கையில், அவர்களின் உழைப்புகளையும், சாதனைகளையும், துக்கங்களையும், பாடுகளையும் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, அவர்கள் தேவனால் பெற்ற கனங்களையும் கௌரவங்களையும் அடைய நாம் மிகவும் ஆவலாக இருக்கிறோம்; இதை நாம் மனப்பூர்வமாக விரும்புகிறோம், ஆனாலும் நாம் அவ்வாறு செய்வதில்லை. நாம் அவர்களுடைய உழைப்புகள், வீரச்செயல்கள், துக்கங்கள் மற்றும் பாடுகளை மட்டும் ஒதுக்கிவிட்டு, அந்த மகிமையான வரங்களைப் பெற ஆவலுடன் விரும்புகிறோம். மேலும், அவர்கள் கடவுளிடமிருந்து பெற்ற அந்தப் பெருமைகளையும் பதவிகளையும் பெற நாம் மனப்பூர்வமாக விரும்புகிறோம், ஆனால் அவர்களுடைய கடின உழைப்புகள், பாடுகள் மற்றும் வீரச்செயல்களை நம் மீது ஏற்றுக்கொள்ள நாம் தயாராக இல்லை. ஆனால் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், ஒவ்வொரு நபரும் இதையெல்லாம் விரும்புகிறார், ஏங்குகிறார்: விபச்சாரிகள், வரி வசூலிப்பவர்கள் மற்றும் அநீதியானவர்கள் கூட, எந்த உழைப்போ வீரச் செயல்களோ இல்லாமல், மிகவும் எளிதாக ராஜ்யத்தை அடைய விரும்புகிறார்கள். காரணம் அதுதான், சோதனையின் பாதையில் பல சோதனைகள், துக்கங்கள், போராட்டங்கள் மற்றும் வியர்வை சிந்துதல் ஆகியவை இருக்கின்றன: உண்மையாகவே, தங்கள் சொந்த விருப்பத்தின்படியும், தங்கள் முழு பலத்துடனும், மரணத்திற்குரிய வரையிலும் ஒரே ஆண்டவரை நேசித்தவர்களும், அவருக்குள் அத்தகைய அன்பில் தங்களுக்கு வேறு எதையும் விரும்பாதவர்களும் வெளிப்படுத்தப்படுவதற்காகவே இது நிகழ்கிறது. அதனால்தான், உண்மையில், அவர்கள் தங்களைத் தள்ளிவிட்டு, கர்த்தருடைய வார்த்தையின்படி, ஒரே ஆண்டவரைத் தங்கள் சுவாசத்தை விட மேலாக நேசித்து, பரலோக ராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்கிறார்கள்; மேலும், அவர்களுடைய மிகுந்த அன்புக்காக அவர்கள் மிகுந்த பரலோகப் பரிசுகளால் வெகுமதி பெறுவார்கள் (5:14).

5. உழைப்பின் நிலை

அ) தீர்மானமே தொடக்கப் புள்ளி. ஒருவர் அதற்காக ஒரு இலக்கை நிர்ணயிக்க வேண்டும், அப்போதுதான் ஒருவரின் உழைப்பு வீணாகாது. அப்படியானால், இலக்கு என்ன? அது, பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபையின் மூலம் ஒருவரின் இயல்பைப் புதுப்பிப்பதாகும். அவ்வாறு செய்யத் தீர்மானித்த பிறகு, ஒருவர் தனது எல்லா முயற்சிகளையும் இந்த இலக்கை நோக்கியே செலுத்த வேண்டும், அப்போதுதான் பரிசுத்த ஆவியானவர் ஒருவர் மீது சக்தியுடனும் செயல்திறனுடனும் இறங்கி, நெருப்பைப் போல, அசுத்தமான அனைத்தையும் எரித்துவிடத் தொடங்குவார். இது நிறைவேற்றப்படும்போது, ஆன்மா ஆன்மாவிற்குள் நுழைவது போலாகும்; அந்த நபர் ஆன்மீக ரீதியாக உயிர் பெறுகிறார், அல்லது அப்போதுதான் உண்மையாக ஒரு மனிதனாக ஆகிறார். இதுவே புனித மகாரியஸின் மையக் கருத்தாகும், மற்ற அனைத்தும் இதைச் சுற்றியே அமைந்துள்ளன.

1. கடவுளிடம் வந்து, கிறிஸ்துவின் சீடராக உண்மையாக விரும்புகிறவர், தாம் உருமாற்றமடைந்து, ஒரு சிறந்த மற்றும் புதிய மனிதராக தம்மை அர்ப்பணிக்கும் நோக்கத்துடன் வர வேண்டும்; பழைய மனிதனின் இயல்பான எதுவும் தன்னகத்தே தக்கவைத்துக் கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டும். ஏனெனில், 'ஒருவன் கிறிஸ்துவுக்குள் இருந்தால், அவன் ஒரு புதிய சிருஷ்டி' என்று கூறப்பட்டுள்ளது (2 கொரி. 5:17). (44. 1).

2. கிறிஸ்துவின் மீது உண்மையாக விசுவாசம் கொள்ளும் ஒரு ஆன்மா, அதன் தற்போதைய சீரழிந்த நிலையிலிருந்து வேறுபட்ட, நல்ல நிலைக்கு மாற வேண்டும், மேலும் அதன் தற்போதைய தாழ்ந்த இயல்பை வேறுபட்ட, தெய்வீக இயல்ப்பாக மாற்றி, பரிசுத்த ஆவியானவரின் உதவும் சக்தியின் மூலம் ஒரு புதிய இயல்பை அடைய வேண்டும்; அப்போதுதான் அது பரலோக ராஜ்யத்திற்குத் தகுதியானதாக முடியும். ஆனால், நாம் அவரை விசுவாசித்து, உண்மையாக நேசித்து, அவருடைய பரிசுத்த கட்டளைகள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றினால் மட்டுமே இது சாத்தியமாகும். எலிசாவின் விஷயத்தில், தன் இயல்பாகவே நீரில் மிதக்கும் ஒரு மரம், நீரில் எறியப்பட்டபோது, தன் மீது தன் இயல்பாகவே கனமான இரும்பை ஏற்றிக்கொண்டது என்றால், இன்னும் அதிகமாகக் கர்த்தர் தம்முடைய இலகுவான, சுறுசுறுப்பான, நல்ல மற்றும் பரலோக ஆவியானவரை இங்கே அனுப்புவார், மேலும், அவருடைய மூலமாக, வஞ்சிக்கிற நீரில் சிக்கியுள்ள ஆன்மாவை அவர் ஒளிமயமாக்கி, அதற்குச் சிறகுகளைக் கொடுத்து, அதை பரலோக உயரங்களுக்கு உயர்த்தி, அதை மாற்றி, அதன் உண்மையான இயல்பை மீட்டெடுப்பார் (44, 5).

3. எப்படி ஆத்துமாவின்றி ஒரு சரீரம் மரித்ததாயும், ஒன்றும் செய்ய இயலாததாயுமோ, அப்படியே பரலோக ஆத்துமாவின்றி—தேவ ஆவியின்றி—ஆத்துமா ராஜ்யத்திற்கு மரித்ததாயிருக்கிறது, மேலும் ஆவியின்றி தேவனுக்குரியதைச் செய்ய முடியாது (30, 3).

4. ஆகையால், கர்த்தரிடத்தில் விசுவாசித்து வருவதற்குப் பிரயாசப்படுகிற எவரும், இவ்வுலகில் இருக்கும்போதே தேவ ஆவியானவர் தங்களுக்கு அருளப்படுவதற்கு ஜெபிக்க வேண்டும், ஏனெனில் அவரே ஆத்துமத்தின் ஜீவன்; மேலும் கர்த்தர் வருவதன் நோக்கம், இவ்வுலகில் இருக்கும்போதே ஆத்துமத்திற்கு பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஜீவனை அருள்வதேயாகும் (30, 6).

5. தேவன் உங்களுக்கு அவ்வளவு கிருபை செய்தார், அவர் பரிசுத்த பரலோகங்களிலிருந்து இறங்கி, உங்கள் பகுத்தறிவு இயல்பையும் பூமியிலுள்ள மாம்சத்தையும் தம்மேல் எடுத்து, அவற்றுள் தம்முடைய தெய்வீக ஆவியால் நிரப்பினார், அதனால் நீங்களும், ஒரு சாதாரண மனுஷராக, உங்கள் உள்ளத்தில் ஒரு பரலோக ஆத்துமாவைப் பெறக்கூடும். உங்கள் ஆன்மா ஆவியானவருடன் ஐக்கியப்படும்போதும், பரலோக ஆன்மா உங்கள் ஆன்மாவிற்குள் நுழையும்போதும், நீங்கள் கடவுளுக்குள் ஒரு முழுமையான மனிதராகவும், ஒரு வாரிசாகவும், ஒரு குமாரனாகவும் இருப்பீர்கள் (32, 6).

6. ஆகையால், நாம் கர்த்தரை நேசிக்கவும், எல்லா நற்பண்புகளிலும் மேன்மை அடைய எல்லா வழிகளிலும் முயற்சி செய்யவும், அவருடைய ஆவியின் வாக்குறுதியை முழுமையாகவும் பரிபூரணமாகவும் பெற்றுக்கொள்ளும்படி அயராது, இடைவிடாது கேட்கவும் வேண்டும், அப்பொழுது நாம் இன்னும் சரீரத்தில் இருக்கும்போதே நமது ஆத்துமாக்கள் புத்துயிர் பெறும். ஏனெனில், இந்த நிகழ்காலத்தில், ஆன்மா மிகுந்த விசுவாசம் மற்றும் ஜெபம் மூலம் ஆவியானவரின் பரிசுத்தத்தைத் தனக்குள் பெறாவிட்டால், மேலும் கிருபையினால் உருமாற்றப்பட்டு தெய்வீக இயல்பின் பங்காளியாக ஆகாவிட்டால்—அதன் உதவியால் நீங்கள் ஒவ்வொரு கட்டளைகளையும் குறைபாடின்றி தூய்மையாக நிறைவேற்ற முடியும்—அப்படியானால் அது பரலோக ராஜ்யத்திற்குத் தகுதியற்றது (44. 9). 119.

7. முதல் மனிதனின் கீழ்ப்படியாமைக்கு விளைவாக, தீய விருப்பங்கள் எனப்படும் நமது இயல்புக்கு அந்நியமான ஒன்றை நாம் நமது உள்ளத்தில் எடுத்துக்கொண்டோம்; மேலும் பழக்கத்தின் மூலமும் நீண்டகால உள்வாங்கலின் மூலமும், அவற்றை ஒருவிதத்தில் நமது இயல்பாகவே மாற்றிவிட்டோம்; மீண்டும், ஆவியின் அசாதாரணமான வரத்தின் மூலம், இந்த அந்நிய அம்சம் நம்மிலிருந்து வெளியேற்றப்பட வேண்டும், மேலும் நாம் நமது அசல் தூய்மைக்கு மீட்டெடுக்கப்பட வேண்டும். இப்போது, மிகுந்த வேண்டுகோள், மன்றாட்டம், விசுவாசம், ஜெபம் மற்றும் உலகத்தை விட்டுத் திரும்புவதன் மூலம், நாம் நமது உள்ளத்தில் ஆவியின் அந்தப் பரலோக அன்பைப் பெறாவிட்டால், மேலும் நமது இயல்பு தீயொழுக்கத்தால் அசுத்தப்படுத்தப்பட்டு, அன்பிற்கு—அதாவது, கர்த்தருக்கு—ஒட்டிக்கொள்ளாவிட்டால், மேலும் ஆவியின் அந்த அன்பினால் பரிசுத்தமாக்கப்படாவிட்டால், மேலும், கர்த்தருடைய கட்டளைகளின்படி ஒவ்வொரு விவரத்திலும் வாழ்ந்து, இறுதிவரை கறைபடியாதவர்களாகத் திகழாவிட்டால், நாம் பரலோக ராஜ்யத்தை அடைய முடியாது (4, 8).

ஆ) மனந்திரும்பி ஆண்டவரிடம் வந்த எவரும் திருவருட்சாதனத்தைப் பெறும் போது அருளைப் பெறுகிறார்கள். ஆனால் அது அனைவரிடமும் ஒரே மாதிரியாக வெளிப்படுவதில்லை. சிலர் உடனடியாக அதன் மூலம் அருள் பெறுகிறார்கள், மற்றவர்கள் நீண்ட சோதனைகளுக்கு உட்படுத்தப்படுகிறார்கள், அப்போதுதான் அது அதன் செயல்திறனை வெளிப்படுத்துகிறது.

8. கடவுளின் எல்லையற்ற மற்றும் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஞானம், புரிந்துகொள்ள முடியாத மற்றும் ஆராய முடியாத விதத்தில், மனித இனத்தின் மீது பல வழிகளில் அருளைப் பொழிகிறது, அது சுயவிருப்பத்தை சோதிப்பதற்காகும், இதன் மூலம் கடவுளை முழு இதயத்துடனும் நேசிப்பவர்களும், அவருக்காக ஒவ்வொரு ஆபத்தையும் ஒவ்வொரு துன்பத்தையும் சகித்துக்கொள்பவர்களும் வெளிப்படுத்தப்படலாம். ஏனெனில், உலகில் வாழ்ந்துகொண்டே—உழைப்போ, வியர்வையோ, அல்லது சோர்வோ தாங்காமல்—விசுவாசத்துடனும் ஜெபத்துடனும் அவரை அணுகும் சிலர், பரிசுத்த ஆவியானவரின் வரங்களையும் கிருபைகளையும் முன்கூட்டியே பெறுகிறார்கள். ஆயினும், கடவுள் கருணையைக் காரணமின்றி, காலத்திற்குப் பொருந்தாதவாறு, அல்லது தற்செயலாக வழங்குவதில்லை; மாறாக, சொல்லொணா மற்றும் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஞானத்தின்படி வழங்குகிறார். இதன் மூலம், கடவுளின் கருணையை விரைவாகப் பெறுபவர்களின் மனவிருப்பமும் சுயாதீனமும் சரியான வழியில் செலுத்தப்பட்டவை என்று வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன. அதாவது, தங்களின் சொந்த உழைப்பின்றி தங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட கிருபைக்கு ஏற்ப, தங்களுக்குக் காட்டப்பட்ட இறைவனின் நன்மையையும், கருணையையும், இனிமையையும் அவர்கள் உணர்கிறார்கள்; இந்தக் கிருபைக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்டதால், அவர்கள் விடாமுயற்சியைக் காட்டக் கடமைப்படுகிறார்கள், சோர்வற்ற பக்தி, முயற்சி மற்றும் தங்கள் சொந்த விருப்பம் மற்றும் விருப்பத்தேர்விலிருந்து எழும் அன்பின் பலனை வெளிப்படுத்தவும், இந்தப் பரிசுகளுக்குப் பதிலளிக்கவும்—அதாவது, தங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்து, தங்களைக் கர்த்தருடைய அன்புக்கு அர்ப்பணித்து, கர்த்தருடைய சித்தத்தை மட்டுமே நிறைவேற்றி, அதே சமயம் ஒவ்வொரு மாம்ச இச்சையிலிருந்தும் முற்றிலும் விலகி இருக்க வேண்டும் (29, 1).

9. மற்றவர்களைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் உலகத்திலிருந்து விலகி, நற்செய்தியின்படி இந்த யுகத்தைத் துறந்து, பெரும் பொறுமையுடன் ஜெபம், நோன்பு, விடாமுயற்சி மற்றும் பிற நற்பண்புகளில் சிறந்து விளங்கினாலும், கடவுள் அவர்களுக்கு எளிதில் அருளையும், ஓய்வையும் அல்லது ஆன்மீகப் பரிசுகளையும் வழங்குவதில்லை, மாறாக அந்தப் பரிசைத் தாமதப்படுத்தித் தடுத்து நிறுத்துகிறார். இது காரணமில்லாமல் அல்ல, காலத்திற்குப் பொருத்தமற்றது அல்ல, அல்லது வெறும் தற்செயலாகவும் அல்ல, மாறாக, சில சொல்லொணா ஞானத்தின்படி, சுயவிருப்பத்தைச் சோதிக்கவும், கேட்பவர்களுக்குக் கொடுக்கவும், அதன் கதவைத் தட்டுபவர்களுக்கு வாழ்வின் கதவைத் திறக்கவும் வாக்குறுதியளித்த தேவனை அவர்கள் உண்மையாகவும் உண்மையுடனும் கனப்படுத்துகிறார்களா என்றும், அவர்கள் அவருடைய வார்த்தையில் உண்மையாகவே விசுவாசித்தார்களா என்றும் பார்க்கவும் இது செய்யப்படுகிறது, அவர்கள் அசைக்க முடியாத விசுவாசத்தில் இறுதிவரை நிலைத்திருப்பார்களா என்றும், எல்லா விடாமுயற்சியுடனும் தேடி கேட்பார்களா என்றும், துன்பங்களிலும் பயத்திலும் கடவுளிடமிருந்து விலகிவிடுவார்களா என்றும், சோம்பலுக்கு ஆளாகி, விசுவாசமின்மையிலும் நம்பிக்கையீனத்திலும் விழுந்து, காலத்தின் தாமதத்தினாலும் தங்கள் சித்தத்தின் மற்றும் சுயவிருப்பத்தின் சோதனையினாலும் இறுதிவரை பொறுமையுடன் இருக்கத் தவறுவார்களா என்பதையும் சோதிப்பதற்காகவே இது நிகழ்ந்தது. (29:2).

10. ஏனெனில், தேவன் தாமதிக்கும்போது, ஏற்றுக்கொள்ள விரைந்து செயல்படாதவன், மேலும் தீவிரமாகத் தகிக்கிறான், மேலும் வானக ஆசீர்வாதங்களை வலிமையாக விரும்புகிறான், மேலும் தினசரி அதிக விருப்பம், விடாமுயற்சி, அயராத உழைப்பு, முயற்சி மற்றும் அனைத்து நற்பண்புகளின் தொகுப்பையும் பயன்படுத்துகிறான், அந்த ஆசீர்வாதத்தைப் பெறுவதற்காக மட்டுமே பசித்து தாகமெடுக்கிறது; மேலும் ஆன்மாவில் குடியிருக்கும் தீய எண்ணங்களால் பலவீனமடையாதவர், சோம்பல், பொறுமையின்மை மற்றும் நம்பிக்கையின்மை ஆகியவற்றில் விழமாட்டார், மேலும், தாமதமாகிறது என்ற சாக்குப்போக்கின் கீழ், பின்வரும் எண்ணத்தால் வழிநடத்தப்பட்டு தளர்ச்சிக்கு ஆளாகவும் மாட்டார்: 'நான் எப்போது கடவுளின் அருளைப் பெறுவேன்?' – என்று கூறி, அதன் மூலம் தந்திரமாக சோம்பலுக்கு வழிவகுக்க மாட்டார். மாறாக, எஜமானர் அவருடைய சித்தத்தின் மீதான விசுவாசத்தையும் அன்பையும் சோதித்து, எந்த அளவிற்கு தாமதப்படுத்தி, தள்ளிப்போட்டாலும், அதே அளவிற்கு அவனும், மேலும் தீவிரமாகவும் விடாமுயற்சியுடனும், சோர்வின்றியும் சலிப்பின்றியும், கடவுளின் வரத்தைத் தேட வேண்டும்; கடவுள் பொய்யல்ல, உண்மையுள்ளவர் என்றும், விசுவாசத்துடனும் இறுதிவரை பொறுமையுடனும் தம்மைக் கேட்கிறவர்கள் மீது தம்முடைய கிருபையைப் பொழிவதாக வாக்களித்துள்ளார் என்றும் ஒருமுறை விசுவாசித்து உறுதியாக நம்பியிருக்க வேண்டும் (29, 3).

11. விசுவாசமுள்ள ஆத்துமாக்கள் தேவனை விசுவாசமாகவும் உண்மையாகவும் கனந்து, சத்திய வார்த்தையின் அடிப்படையில், 'அவர் உண்மையுள்ளவர்' என்ற உறுதியான எண்ணத்திற்கு வந்துள்ளனர் (யோவான் 3:33). மேலும் இதற்கிணங்க, மேற்கூறிய விசுவாசத்தின் கருத்துக்களுக்கு ஏற்ப, தங்களால் இயன்றவரை எந்தப் பகுதிகளில் தாங்கள் குறைவாக இருக்கிறோம் என்பதைப் பார்க்கத் தங்களைத் தாங்களே சோதித்துக்கொள்கிறார்கள்—அது உழைப்பில், அல்லது முயற்சியில், அல்லது விடாமுயற்சியில், அல்லது விசுவாசத்தில், அல்லது அன்பில், அல்லது பிற நற்பண்புகளில்—மிகவும் துல்லியமாகவும், தங்களால் இயன்ற அளவிற்கும் தங்களைச் சோதித்துக்கொண்ட பிறகு, தேவன் உண்மையுள்ளவர் என்பதையும், தாங்கள் எல்லாவற்றையும் விடாமுயற்சியுடன் செய்து, இறுதிவரை சேவையிலும் பொறுமையிலும் அவருக்கு முன்பாகத் தங்கியிருந்தால், அவர் தங்களுக்குரிய ஆவிக்குரிய வரத்தை மறுக்கமாட்டார் என்பதையும் ஒருமுறை நம்பிய பிறகு, அவர்கள் தங்களைத் தூண்டுகிறார்கள் மற்றும் ஊக்குவித்துக் கொள்கிறார்கள்; மேலும், சரீரத்தில் இருக்கும்போதே, தாங்கள் பரலோகக் கிருபையில் பங்குகொள்ளவும் நித்திய ஜீவனை அடையவும் செய்வார்கள் (29:4).

12. இவ்வாறு, அவர்கள் அனைத்தையும் துறந்து, எல்லாவற்றையும் விட அதிக ஏக்கத்துடனும், பசியும் தாகத்துடனும் இறைவனை மட்டுமே எதிர்பார்த்து, கிருபையின் ஓய்வையும் ஆறுதலையும் எப்போதும் நம்புகிறார்கள், அதே சமயம் இந்த உலகில் எதிலும் ஆறுதலோ ஓய்வோ காணாமல் இருக்கிறார்கள், தன்னிச்சையாக தங்களைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, உலகியல் எண்ணங்களுக்கு இடைவிடாமல் எதிர்த்து நின்று, அவர்கள் தேவனுடைய உதவியையும் தேவனுடைய பரிந்துரையையும் மட்டுமே எதிர்பார்க்கிறார்கள்; சுயக்கட்டுப்பாடு, விடாமுயற்சி மற்றும் பொறுமையைத் தழுவிக்கொண்ட அத்தகைய ஆன்மாக்களில், கர்த்தர் தாமே இரகசியமாக இருந்து, அவர்களுக்கு உதவும், அவர்களைக் காக்கும், மேலும் அவர்களுக்குள் ஒவ்வொரு நற்பண்பின் கனியையும் தக்கவைக்கும் அந்தத் தருணத்தை அவர்கள் எதிர்பார்க்கிறார்கள். ஏனெனில், சுதந்திர இச்சா சக்திக்கும், சுதந்திர அன்புக்கும், மேலும் அவருடைய பரிசுத்த கட்டளைகள் அனைத்தின்பாலும் ஒருவரின் திறனுக்கேற்ற மனப்பான்மைக்கும் வரம்புகளும், ஒரு அளவும், ஒரு கனமும் உண்டு. ஆகையால், தங்கள் அன்பின் மற்றும் கடமையின் அளவை நிறைவேற்றும் ஆன்மாக்கள், இராச்சியத்திற்கும் நித்திய வாழ்விற்கும் தகுதியுடையவர்களாகிறார்கள் (29, 5).

(இ) புனித மகாரிయஸ், திருவசனத்திலிருந்து பல உதாரணங்களைக் கொண்டும், அவற்றிலிருந்து பாடங்களைப் பெற்றுக்கொண்டும், கிருபையின் பொதுவான சட்டம் திடீரெனத் தன்னைக் கட்டாயப்படுத்திக் கொள்வது அல்ல என்று விளக்குகிறார்; மேலும் இது ஒவ்வொரு விசுவாசியையும் என்ன செய்யக் கடமைப்படுத்துகிறது என்பதையும் அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

13. ஒரு நபர் காலப்போக்கில் மற்றும் பல ஆண்டுகளாக மிகுந்த பொறுமையுடன் உழைக்கும்போது, ஆன்மாவில் கடவுளின் கிருபையின் ஆன்மீகப் பணி, பெரும் நீண்டகாலப் பொறுமை, ஞானம் மற்றும் மனதின் மர்மமான பகுத்தறிவு ஆகியவற்றின் மூலம் நிறைவேற்றப்படுகிறது. மேலும், அவனது சுயவிருப்பம், மீண்டும் மீண்டும் சோதிக்கப்பட்ட பிறகு, ஆவியானவருக்குப் பிரியமானதாக நிரூபிக்கப்பட்டு, காலப்போக்கில் அனுபவத்தையும் பொறுமையையும் வெளிப்படுத்தும்போது, அவனுக்குள் கிருபையின் கிரியை நிறைவடைந்ததாகக் காணப்படுகிறது. தெய்வீக உத்வேகம் பெற்ற வேதவசனங்களிலிருந்து இந்த ஒழுங்கின் தெளிவான உதாரணங்களை நாம் முன்வைப்போம் (9:1).

14. நான் வலியுறுத்துவது யோசேப்பிற்கு நடந்ததைப் போன்றது. அவரைப் பற்றிய தேவசித்தம் நிறைவேறி, தரிசனங்கள் உண்மையாகும் வரை எவ்வளவு காலமும் எத்தனை ஆண்டுகளும் கடந்து சென்றன! அதற்கு முன்பாக, எத்தனை உழைப்புகள், துக்கங்கள் மற்றும் கஷ்டங்களின் மூலம் யோசேப்பு சோதிக்கப்பட்டார்! மேலும் அவர் இவையனைத்தையும் மனவலிமையுடன் சகித்து, எல்லா வகையிலும் தன்னை தேவனின் திறமையான மற்றும் விசுவாசமுள்ள ஊழியக்காரனாக நிரூபித்த பிறகுதான், அவர் எகிப்தின் ஆளுநரானார், தன் குடும்பத்திற்கும் வாழ்வளித்தார்; மேலும், நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே தெய்வீக வெளிப்பாட்டின் மூலம் முன்னறிவிக்கப்பட்டபடி, கண்ணுக்குத் தெரியாதவை குறித்த தீர்க்கதரிசனங்களும், தேவனின் சித்தமும் நிறைவேறின (9:2).

15. தாவீதின் விஷயத்திலும் இதேபோல்தான் இருந்தது. தீர்க்கதரிசி சாமுவேல் மூலம் தேவன் அவரை ராஜாவாக அபிஷேகம் செய்தார். அவர் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டபோது, சவுலால் துரத்தப்பட்டு, தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள ஓட வேண்டியிருந்தது. அப்படியானால், தேவனுடைய அபிஷேகம் எங்கே இருந்தது? வாக்குறுதியின் விரைவான நிறைவேறுதல் எங்கே? ஏனெனில், அவர் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவுடனேயே, கடுமையான சோதனைகளை அனுபவிக்கத் தொடங்கினார்; வனாந்தரத்திற்குள் ஒதுங்கினார், அன்றாட உணவ்கூட இல்லாமல், சவுலின் தீய சதித்திட்டங்களிலிருந்து தப்பிக்க புறஜனங்கள் மத்தியில் புகலிடம் தேடினார். இத்தகைய சோதனைகளில்தான், தேவன் ராஜாவாக அபிஷேகம் செய்தவர் நிலைத்திருந்தார்! பின்னர், பல ஆண்டுகள் சோதிக்கப்பட்டு, சோதனைகளுக்கு உள்ளாகி, துன்பங்களைப் பொறுமையுடன் சகித்த பிறகு, அவர் உறுதியாகத் தன்னை இறைவனிடம் ஒப்படைத்து, தனக்குத்தானே உறுதிப்படுத்திக் கொண்டார்: 'தீர்க்கதரிசனத் திருப்பொழிவின் மூலம் தேவன் என்னுள் செய்ததும், அவர் உரைத்ததும் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நிறைவேறும்', – பின்னர், இறுதியாக, மிகுந்த சகிப்புத்தன்மைக்குப் பிறகு, தேவனுடைய சித்தம் நிறைவேறியது, மேலும் பல சோதனைகளுக்குப் பிறகு தாவீது அரியணை ஏறினார்; தேவனுடைய வார்த்தை வெளிப்பட்டது, மேலும் தீர்க்கதரிசியால் செய்யப்பட்ட அபிஷேகம் உறுதியானதாகவும் உண்மையானதாகவும் நிரூபிக்கப்பட்டது (9:3). மோசே, ஆபிரகாம் மற்றும் நோவா ஆகியோருக்கும் இதுவே உண்மையாக இருந்தது (9:4, 5, 6).

16. தேவனுடைய கிருபையின் கிரியை ஒரு மனிதருக்குள் வெளிப்படுத்தப்பட்டு, அவர்கள் பரிசுத்த ஆவியின் வரத்தைப் பெறுகிறார்கள் என்பதற்குச் சான்றாகவே நாம் வேதவாக்கியங்களிலிருந்து இந்த உதாரணங்களைக் காட்டியுள்ளோம். ஒரு விசுவாசமுள்ள ஆத்துமா நீண்ட போராட்டத்திற்குப் பிறகும், பெரிய சகிப்புத்தன்மை மற்றும் தாராள மனப்பான்மையின் சோதனைகளுக்குப் பிறகும், சோதனைகள் மற்றும் தீட்சைகளுக்குப் பிறகும், எல்லா விதமான பாடுகளாலும் சுயவிருப்பம் சோதிக்கப்பட்ட பிறகே, அதற்குத் தகுதியானதாகக் கருதப்படுகிறது. அது ஆவியானவரை எந்த விதத்திலும் புண்படுத்தாமல், கிருபையினால் எல்லா காரியங்களிலும் கட்டளைகளின்படி நடக்கும்போது, அது உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுதலை அடையவும், திருவருட்சாதனத்தில் அறிவிக்கப்பட்ட ஆவிக்குரிய தத்தெடுப்பின் நிறைவைப் பெறவும், அத்துடன் ஆவிக்குரிய செல்வங்களையும், இந்த உலகத்திற்குரியதல்லாத, உண்மையான கிறிஸ்தவர்கள் மட்டுமே பங்குகொள்ளும் அந்த ஞானத்தையும் பெறத் தகுதியானதாகக் கருதப்படுகிறது. இதனால்தான், விவேகமும், அறிவும், ஞானமும் கொண்டவர்களாக இருந்தாலும், தங்களின் உள்ளத்தில் உலகின் ஆவியைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளும் அனைவரிடமிருந்தும் இத்தகையவர்கள் எல்லா வகையிலும் வேறுபடுகிறார்கள் (9:7).

17. ஆகையால், நாம் நம்முடைய சொந்த விருப்பத்தினாலும், முழு ஆர்வத்துடனும், கர்த்தரிடத்திற்குச் செல்லவும், கிறிஸ்துவின் சீடர்களாக மாறவும் நம்மைத் தயாரிப்போம்; அப்பொழுதுதான் நாம் கிறிஸ்துவின் சித்தத்தை நிறைவேற்றவும், கிறிஸ்துவின் கட்டளைகள் அனைத்தையும் நினைவுகூர்ந்து கடைப்பிடிக்கவும் முடியும். உலகின் அன்பிலிருந்து முற்றிலும் விலகி, நமது ஆத்துமாக்களைக் கிறிஸ்துவுக்கு மட்டுமே ஒப்புக்கொடுப்போம்; நாம் அவரை மட்டுமே கருத்தில் கொள்ளவும், அவரை மட்டுமே கவனித்துக் கொள்ளவும் மனதில் கொள்ளுவோம், மேலும் அவரை மட்டுமே தேடவும். இருப்பினும், மாம்சத்தின் காரணமாக, கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதிலும் தேவனுக்குக் கீழ்ப்படிவதிலும் நாம் உரிய கவனத்தைக் காட்டத் தவறினால், அப்போது குறைந்தபட்சம் நம்முடைய மனமானது கர்த்தருக்கான அன்பிலிருந்தும், அவரைத் தேடுவதிலிருந்தும், அவரை நோக்கிப் பாடுபடுவதிலிருந்தும் விலகிப் போகாதிருக்கட்டும். மேலும் அத்தகைய மனதுடனும், சரியான சிந்தனைப் போக்குடனும் பாடுபட்டு, நீதியின் வழியில் நடந்து, எப்போதும் நம்மைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருந்துகொண்டும், அவருடைய ஆவியின் வாக்குறுதியை நாம் அடையும்படி, மேலும் அவருடைய கிருபையினால், ஆன்மாவை ஆட்கொள்ளும் விருப்பங்களின் இருளில் இருந்து அழிவிலிருந்து மீட்கப்படுவோமாக; இதன் மூலம் நித்திய ராஜ்யத்திற்குத் தகுதியுள்ளவர்களாகி, நித்தியமாகக் கிறிஸ்துவுடன் மகிழும் பேறு பெற்று, பிதாவையும் குமாரனையும் பரிசுத்த ஆவியையும் என்றென்றைக்கும் மகிமைப்படுத்தும் பேறும் பெறுவோமாக. ஆமென் (9, 13).

(d) ஆகையால், கர்த்தருக்குச் சேவை செய்யத் தீர்மானிக்கும் எவரும், ஆரம்பத்தில், ஒரு போராட்டக் காலத்தைத் தாங்கிக்கொள்ள வேண்டும் – அது, தங்கள் பகுத்தறிவுள்ள சித்தத்தின் வல்லமையால் மட்டுமே, ஒவ்வொரு நற்செயலுக்கும் தங்களைத் தூண்டிக்கொண்டு, தங்கள் மனசாட்சியால் நிராகரிக்கப்பட்ட எல்லாவற்றிலிருந்தும் தங்களைத் தடுத்துக்கொள்ளும் ஒரு நிலையாகும், அதற்கான அனுதாபம் தங்கள் இதயத்தில் இல்லாவிட்டாலும் கூட. ஆகவே, நீங்கள் உங்கள் மனதைத் தீர்மானித்துக்கொண்டீர்களா? ஒவ்வொரு நற்செயலையும் செய்ய உங்களைக் கட்டாயப்படுத்தவும், ஒவ்வொரு தீச்செயலையும் எதிர்க்க உங்களைத் தடுக்கவும் தொடங்குங்கள்.

18. கர்த்தரிடம் நெருங்கவும், நித்திய ஜீவனைப் பெறவும், கிறிஸ்துவின் வாசஸ்தலமாக மாறவும், பரிசுத்த ஆவியினால் நிரப்பப்படவும், அதன் மூலம் ஆவியானவரின் பலன்களைத் தரும் நிலைக்கு வந்து, கிறிஸ்துவின் கற்பனைகளைத் தூய்மையாகவும் குறையற்றதாகவும் நிறைவேற்றவும் விரும்புகிற எவரும், எல்லாவற்றிற்கும் முன்பாக, கர்த்தரிடம் உறுதியாக விசுவாசிப்பதன் மூலம் தொடங்க வேண்டும், மேலும், தம்முடைய கட்டளைகளின் போதனைகளுக்குத் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணித்து, உலகத்தை எல்லா வகையிலும் துறந்து, அதனால் அவனுடைய முழு மனமும் கண்ணுக்குப் புலப்படும் எதிலும் ஈடுபடாமல் இருக்க வேண்டும். மேலும், அவன் விசுவாசத்துடன், ஆண்டவரை எதிர்பார்த்து, இடைவிடாமல் ஜெபத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்; ஒவ்வொரு கணமும் தன் மனத்தின் ஒரே நோக்கமாக இதையே வைத்துக்கொண்டு, அவருடைய வருகைக்காகவும் உதவிகளுக்காகவும் எப்போதும் காத்திருக்க வேண்டும். பின்னர், தன்னுள் வசிக்கும் பாவத்தின் காரணமாக, அவன் ஒவ்வொரு நற்செயலுக்கும், ஆண்டவருடைய கட்டளைகள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றுவதற்கும் தன்னைத் தூண்டிக்கொள்ள வேண்டும். உதாரணமாக: அவர் ஒவ்வொருவரிடமும் பணிவைக் கடைப்பிடிக்கவும், தன்னை மற்ற எவரையும் விட தாழ்ந்தவராகவும் மோசமானவராகவும் கருதிக் கொள்ளவும், நற்செய்தியில் எழுதப்பட்டுள்ளபடி யாரிடமிருந்தும் மரியாதை, புகழ்ச்சி அல்லது மகிமையை நாடாமல், ஆனால் எப்போதும் தன் கண்களுக்கு முன்னால் ஒரே ஆண்டவரையும் அவருடைய கட்டளைகளையும் வைத்திருக்கவும் தன்னைத் தூண்டிக்கொள்ள வேண்டும், கர்த்தர் கூறுவது போல, ஒரு சாந்தமான இதயத்துடன் அவரை மட்டுமே திருப்திப்படுத்த விரும்ப வேண்டும்: 'என்னிடத்தில் கற்றுக்கொள்ளுங்கள், ஏனெனில் நான் சாந்தமும் தாழ்மையுமான இருதயமுள்ளவன், அப்பொழுது உங்கள் ஆத்துமாக்களுக்கு இளைப்பாறுதல் கிடைக்கும்' (மத்தேயு 11:29). (19, 1).

19. அதேபோல், கர்த்தர் கூறுவது போல, 'உங்கள் பரலோகப் பிதா இரக்கமுள்ளவராயிருக்கிறது போல, நீங்களும் இரக்கமுள்ளவர்களாயிருங்கள்' (லூக்கா 6:36) என்று, தன்னால் முடிந்தவரை கிருபையுள்ளவராகவும், அன்பானவராகவும், இரக்கமுள்ளவராகவும், நல்லவராகவும் தன்னைப் பழக்கப்படுத்திக் கொள்ளட்டும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு முன்மாதிரியாக, எப்போதும் மனதில் கொள்ளட்டும், கர்த்தருடைய தாழ்மையையும், அவருடைய வாழ்க்கையையும், அவருடைய சாந்தத்தையும், மக்களுடனான அவருடைய பழகுகளையும் அவர் மனதில் கொள்ளட்டும்; கர்த்தர் தம்முள் வந்து வாசிக்கவும், தம்முடைய கட்டளைகள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றுவதில் தம்மைப் பரிபூரணப்படுத்தி பலப்படுத்தவும், கர்த்தரே அவருடைய ஆத்துமத்திற்கு வாசஸ்தலமாக மாறவும் எப்போதும் விசுவாசித்து ஜெபித்து, ஜெபத்தில் நிலைத்திருக்கட்டும். இப்படியாக, அவர் இப்போது தனது இதயத்தின் விருப்பத்திற்கு எதிராக, கட்டாயத்தின் பேரில் செய்வதை, ஒரு நாள் தனது சொந்த விருப்பத்தின் பேரிலேயே செய்வார்; தன்னைத் தானே நன்மையில் தொடர்ந்து பயிற்றுவித்து, எப்போதும் ஆண்டவரை நினைத்து, மிகுந்த அன்புடன் இடைவிடாமல் அவரை எதிர்பார்த்திருப்பார். அப்பொழுது கர்த்தர், அவனுடைய பங்கிலிருந்து அத்தகைய விருப்பத்தையும் நல்ல முயற்சியையும் கண்டு, அவன் கர்த்தரை நினைப்பதற்குத் தன்னை எப்படித் தூண்டுகிறான் என்பதையும், அவனுடைய விருப்பத்திற்கு எதிராகக் கூட, அவனுடைய இருதயம் நன்மை, தாழ்மை, சாந்தம், அன்பு ஆகியவற்றின் பக்கம் இடைவிடாமல் வழிநடத்தப்பட்டு, அவனால் முடிந்தவரை, தன் முழு வலிமையோடும் வழிநடத்தப்படுவதையும் கண்டு, அப்பொழுது, நான் சொல்கிறேன், கர்த்தர் அவர்மேல் தமது கிருபையைப் பொழிந்து, அவரை அவருடைய எதிரிகளிமிருந்தும், அவருக்குள் வாசம்பண்ணும் பாவத்தினின்றும் விடுவித்து, பரிசுத்த ஆவியினால் நிரப்புகிறார். அப்போது, முயற்சியோ அல்லது உழைப்போ இல்லாமல், அவன் இறைவனின் கட்டளைகள் அனைத்தையும் முழு உண்மையுடன் நிறைவேற்றுகிறான்; அல்லது, இறைவன் தாமே அவனுக்குள் தனது கட்டளைகளை நிறைவேற்றுகிறார், அவன் பின்னர் தூய்மையுடன் ஆவியானவரின் கனிகளைக் கொண்டிருக்கிறான் (19:2).

20. ஆனால், கர்த்தரிடம் நெருங்குகிறவன், ஆகையால், ஒவ்வொரு நற்செயலுக்கும் தன்னைத் தூண்டிக்கொள்ள வேண்டும்; அன்பு இல்லாவிட்டால், அன்பு செய்யவும், சாந்தம் இல்லாவிட்டால், சாந்தமாகவும், இரக்க குணம் இல்லாவிட்டால், இரக்கமுள்ளவனாகவும் இரக்கமுள்ள இருதயத்தையும் கொண்டிருக்கவும், அவமதிப்பைப் பொறுத்துக்கொள்ளவும் தன்னைத் தூண்டிக்கொள்ள வேண்டும், மேலும் புறக்கணிக்கப்படும்போது, பெருந்தன்மையுடன் இருக்கவும்; இழிவுபடுத்தப்படும்போதோ அல்லது அவமதிக்கப்படும்போதோ, கோபமடையாமல் இருக்கவும் வேண்டும், 'பழிவாங்காதிருங்கள், பிரியமானவர்களே' (ரோமர் 12:19) என்று கூறப்பட்டபடி; ஒருவனுக்கு ஆவிக்குரிய ஜெபம் இல்லையென்றால், ஜெபிக்கத் தன்னைத் தூண்டிக்கொள்ள வேண்டும். அத்தகைய சமயத்தில், ஒரு நபர் மிகவும் கடினமாகப் பாடுபடுவதையும், தங்கள் இதயத்தின் விருப்பத்திற்கு எதிராக, பெரும் முயற்சியுடன் தங்களைத் தடுத்துக் கொள்வதையும் காணும் கடவுள், அவர்களுக்கு உண்மையான ஆவிக்குரிய ஜெபத்தையும், உண்மையான அன்பையும், உண்மையான சாந்தத்தையும், 'தாராளம் நிறைந்த இதயத்தையும்', உண்மையான கருணையையும், ஒரு வார்த்தையில், அவர்களை ஆவிக்குரிய கனிகளால் நிரப்புகிறார் (19:3).

21. ஆனால், ஜெபம் இல்லாத எவரேனும், ஜெபத்தின் கிருபையைப் பெறுவதற்காகத் தனியாக ஜெபிக்கும்படி தன்னைத் தூண்டினாலும், சாந்தத்திற்கோ, தாழ்மையோ, அன்பிற்கோ, அல்லது கர்த்தருடைய மற்ற கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதற்கோ தன்னைத் தூண்டாமல், அவற்றில் வெற்றிபெற அக்கறையோ, உழைப்போ, முயற்சியோ செய்யாவிட்டால், அப்போது, தனது சொந்த விருப்பத்திற்கும் சுதந்திரமான தேர்விற்கும், தனது கோரிக்கைக்கும் ஏற்ப, சில சமயங்களில் அவனுக்கு ஜெபத்தின் கிருபையின் ஒரு அளவு வழங்கப்படுகிறது; ஆயினும்கூட, குணத்தில் அவன் முன்போலவே இருக்கிறான். அவர் சாந்தகுணம் அடைய முயற்சி செய்யவோ தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொள்ளவோ இல்லை என்பதால், அவரிடம் சாந்தகுணம் இல்லை; அவர் தாழ்மையுடன் இருக்க அதை நாடவோ அல்லது தன்னை அதற்குக் கட்டாயப்படுத்தவோ இல்லை என்பதால், அவரிடம் தாழ்மை இல்லை; ஜெபம் கேட்பதில் கவனம் செலுத்தாததாலும் எந்த முயற்சியையும் காட்டாததாலும் (19:4), அனைவரிடமும் அன்பு இல்லாமல் இருக்கிறார்.

22. ஆனால், யாருக்குள் இந்த நற்பண்புகள் இல்லையோ, மேலும் அவற்றுக்காகத் தன்னைப் பயிற்றுவித்துக் கொள்ளவோ அல்லது தயார்படுத்திக் கொள்ளவோ இல்லையோ, அவர் ஜெபத்தின் கிருபையைப் பெற்றாலும், அதைப் பெற்றவுடன் இழந்துவிடுகிறார். மேலும், கர்த்தருடைய கட்டளைகளை முழுமையாக நிறைவேற்றுவதில் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணிக்காததால், அவர் கர்வத்திற்கு ஆளாகிறார் அல்லது தனக்கு அருளப்பட்ட கிருபையில் வளரவும் செழிக்கவும் தவறுகிறார். ஏனெனில், தாழ்மை, அன்பு, சாந்தம் மற்றும் கர்த்தருடைய மற்ற கட்டளைகள் ஆவியானவருக்கு ஒரு வாசஸ்தலமாகவும் ஓய்விடமாகவும் விளங்குகின்றன (19:6).

23. ஆகையால், தேவன் உண்மையாகப் பிரியப்படவும், அவரிடமிருந்து ஆவியின் பரலோகக் கிருபையைப் பெறவும், பரிசுத்த ஆவியினால் வளர்ந்து பரிபூரணப்படவும் விரும்புகிற எவரும், தேவனுடைய கற்பனைகள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றும்படி தங்களைக் கட்டாயப்படுத்த வேண்டும்; மேலும், தங்கள் இருதயத்தை, அதன் சித்தத்திற்கு மாறாகவும் அடக்க வேண்டும், அது சொல்லப்பட்டபடி: 'இக்கారணத்தினாலே உமது கற்பனைகள் யாவையும் நோக்கி என் முகத்தை நிறுவினேன்; அநியாயமான வழிகள் யாவையும் நான் வெறுத்தேன்' (சங்கீதம் 118:128). (19:7).

(இ) நன்மை செய்ய தன்னைத் தூண்டிக்கொள்வது போராட்டத்தின் ஒரு அம்சமாகும். மற்றொன்று தீமையில் தன்னை எதிர்ப்பதாகும். இதுவே ஆன்மீகப் போர். புனித மகாரிஸ் இது குறித்து இவ்வாறு போதிக்கிறார்.

24. கடவுளை உண்மையாக மகிழ்விக்கவும், தீமையின் எதிர் தரப்பை உண்மையாக வெறுக்கவும் விரும்பும் எவரும், இரண்டு வகையான முயற்சிகள் மற்றும் போராட்டங்களில் ஒரு போரை நடத்த வேண்டும், அவை: இந்த உலகின் கண்ணுக்குத் தெரியும் விவகாரங்களில், உலக இன்பங்கள், உலகப் பற்றுகள் மற்றும் பாவப் பழக்கவழக்கங்களிலிருந்து விலகுவதற்கும்; இதய விஷயங்களில், திருத்தூதர் குறிப்பிட்டபடி, தீமையின் ஆவிகளுக்கே எதிராகப் போராடுவதற்கும் வேண்டும்: 'ஏனெனில், நாம் போராடுவது மாம்சத்துக்கும் இரத்தத்துக்கும் விரோதமாயிராது, அதிகாரங்களுக்கும் ஆட்சிகளுக்கும் இந்த இருண்ட உலகத்தின் பிரபஞ்சங்களுக்கும் பரலோகத்திலிருக்கிற பொல்லாத ஆவிகளுக்கும் விரோதமாயிருக்கிறது' (எபே. 6:12). (21:1).

25. கட்டளை மீறிப் பரதீசத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட மனிதன், இரண்டு வழிகளிலும் இரண்டு வகைக் கட்டுகளாலும் கட்டுண்டு இருக்கிறான்: உலகில் – அன்றாட வாழ்க்கையின் விவகாரங்களால், உலகின் மீதான அன்பினால், அதாவது, மாம்ச இச்சைகள் மற்றும் உணர்ச்சிகளால், செல்வம் மற்றும் மகிமையால், சொத்துக்களால், தன் மனைவியால், தன் பிள்ளைகளால், தன் உறவினர்களால், தன் தாயகத்தால், தன் இருப்பிடத்தால் மற்றும் ஆடையால்; ஒரு வார்த்தையில், கண்ணுக்குத் தெரியும் அனைத்தினாலும், இவற்றிலிருந்து நம் சொந்த விருப்பப்படி நம்மைப் பிரிக்கிக்கொள்ளுமாறு கடவுளின் வார்த்தை நம்மைக் கட்டளையிடுகிறது (ஏனெனில் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்த விருப்பத்தின்படி கண்ணுக்குப் புலப்படும் அனைத்திலும் பற்றுகொள்கிறார்கள்), ஆகவே, இவை அனைத்தையும் துறந்து தங்களை விடுவித்துக்கொண்ட பிறகு, அவர்கள் கட்டளைக்கு முழுமையான நிறைவாக மாறக்கூடும்; அதே சமயம் இரகசியமாக, பொல்லாத ஆவிகள் ஆன்மாவை இருளின் சங்கிலிகளால் சிக்கவைத்து, கோட்டைகட்டி, முற்றுகையிட்டு, கட்டுகின்றன (21:2).

26. ஆகையால், ஒருவன் தேவ வார்த்தையைக் கேட்டு, இந்த முயற்சியில் இறங்கி, அன்றாட வாழ்க்கை மற்றும் உலகப் பிணைப்புகளைத் தள்ளிவிட்டு, எல்லா மாம்ச இச்சையையும் துறந்து, அவற்றிலிருந்து தன்னை விலக்கிக் கொள்ளும்போது, அப்பொழுது, திடமனதுடன் தன் சிந்தனைகளைக் கர்த்தரிடம் செலுத்தி, தன் இருதயத்திற்குள் வேறொரு போராட்டம் இருப்பதை அவன் உணரக்கூடும், ஏமாற்றுகிற ஆவிகளால் நடத்தப்படும் ஒரு வேறுபட்ட இரகசிய எதிர்ப்பு, ஒரு வேறுபட்ட எண்ணங்களின் போர், மேலும் அவனுக்கு முன்னால் ஒரு வேறுபட்ட போராட்டம் காத்திருக்கிறது என்பதை உணரக்கூடும். இவ்வாறு, அசைக்க முடியாத விசுவாசத்துடனும், மிகுந்த பொறுமையுடனும், இடைவிடாமல் ஆண்டவரை நோக்கிப் பிரார்த்தித்து, அவருடைய உதவியை எதிர்பார்த்து, ஒருவர் இங்கு தீய ஆவிகளின் கட்டுகள், பொறிகள், தடைகள் மற்றும் இருளிலிருந்து அக விடுதலையை அடையலாம்—அதாவது, மறைவான விருப்பங்களின் செயல்பாடுகளிலிருந்து (21, 3).

27. இருப்பினும், இந்தப் போராட்டத்தை கடவுளின் அருளாலும் வல்லமையாலும் முடிவுக்குக் கொண்டுவர முடியும், ஏனெனில் மனிதன் தன் சொந்த விருப்பத்தால், எதிர்ப்பிலிருந்து, தன் எண்ணங்களின் அலைதலிலிருந்து, கண்ணுக்குத் தெரியாத உணர்ச்சிகளிலிருந்து, மற்றும் தீயவனின் தந்திரங்களிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள இயலாதவன். ஆனால், ஒருவன் இந்த உலகில் உள்ள கண்ணுக்குத் தெரியும் பொருட்களுடன் பிணைக்கப்பட்டிருந்தால், பலவிதமான உலகப் பிணைப்புகளில் தன்னைச் சிக்க வைத்துக் கொண்டால், மேலும் தீய உணர்ச்சிகளால் அடித்துச் செல்லப்பட்டால், அவனுக்குள் மற்றொரு போராட்டம், மற்றொரு சண்டை, மற்றும் மற்றொரு போர் இருக்கிறது என்பதை அவன் உணர மாட்டான். மேலும், ஓ, ஒருவன் பெரும் முயற்சியுடன் தன்னை இழுத்து விடுவித்து, இந்தப் புலப்படும் உலகப் பிணைப்புகளிலிருந்தும், பௌதீகக் கவலைகளிலிருந்தும், மாம்ச இன்பங்களிலிருந்தும் விடுவித்துக் கொண்டு, இந்த உலகத்திலிருந்து விலகி ஆண்டவரில் நிலைத்திருக்கத் தொடங்கிய பின், தன்னுள் வேரூன்றும் உணர்ச்சிகளின் போராட்டத்தையும், அக மோதலையும், மற்றும் தீய எண்ணங்களையும்! ஆனால், நாம் முன்பு கூறியது போல், அவர் தன் முழு வலிமையுடனும் உலகைத் துறக்கவில்லை, தன் முழு இதயத்துடனும் உலகியல் ஆசைகளிலிருந்து விலகவில்லை, மேலும் முழுமையாகக் கர்த்தருக்குப் பிணைந்திருக்க விரும்பவில்லை என்றால், அப்போது அவர் பொல்லாப்பின் மறைந்த ஆவிகளின் வஞ்சனையையும், இரகசியமான, தீங்கு விளைவிக்கும் உணர்ச்சிகளையும் அறிந்துகொள்ள மாட்டார், ஆனால் தனக்குத்தானே அந்நியராக இருக்கிறார், ஏனெனில் அவருடைய சொந்தத் துன்பங்கள் அவருக்குத் தெரியாதவை, மேலும், தன் உள்ளத்தில் மறைவான விருப்பங்களை வளர்த்துக் கொண்டு, அவற்றை உணராமல், இருப்பினும் காணக்கூடியவற்றையே விரும்பிக் கட்டி, உலகப் பராமரிப்புகளில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொள்கிறான் (21:4).

28. ஆனால், யார் உண்மையாக உலகைத் துறந்திருக்கிறாரோ, யார் முயற்சி செய்கிறாரோ, யார் பூமிக்கான பாரத்தை உதறித் தள்ளியிருக்கிறாரோ, யார் வீண் ஆசைகளிலிருந்தும், மாம்ச இச்சையிலிருந்தும், மகிமையிலிருந்தும், அதிகாரத்திலிருந்தும், மனித மரியாதைகளிலிருந்தும் தன்னை விடுவித்திருக்கிறாரோ, மேலும் யார் இவையனைத்திலிருந்தும் தன் முழு இதயத்துடனும் விலகுகிறாரோ, அத்தகையவனுக்கு, இறைவன் இந்த வெளிப்படையான போராட்டத்தில் இரகசியமாக உதவும்போது, அவன் உலகின் விருப்பத்தை எவ்வளவு அளவிற்குத் துறக்கிறானோ, அவ்வளவு அளவிற்கு, அவனும் தானாகவே முழுமையாக—அதாவது, உடலாலும் ஆன்மாவாலும்—இறைவனின் சேவையில் நிலைபெற்று, தொடர்ந்து நிலைத்திருக்கும்போது, தனக்குள் எதிர்ப்பையும், மறைக்கப்பட்ட உணர்ச்சிகளையும், கண்ணுக்குத் தெரியாத கட்டுகளையும், ஒரு இரகசியப் போரையும், ஒரு இரகசியப் போராட்டத்தையும், ஒரு இரகசிய முயற்சியையும் காண்கிறான். இவ்வாறு, கர்த்தரிடம் கேட்டு, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்போஸ்தலரால் பட்டியலிடப்பட்ட ஆவிக்குரிய ஆயுதங்களை—நீதியின் கவசம், இரட்சிப்பின் தலைக்கவசம், விசுவாசத்தின் கேடயம் மற்றும் ஆவிக்குரிய வாள் ஆகியவற்றை பரலோகத்திலிருந்து பெற்ற பிறகு (எபே. 6:14–17), – மேலும், இவைகளால் தங்களை ஆயுதபாணிகளாக்கிக் கொண்டு, ஜெபம், பொறுமை, விண்ணப்பம், நோன்பு ஆகியவற்றின் மூலம் இந்த ஆயுதங்களைப் பெற்றவர்களாக, சாத்தான் திட்டமிடும் வஞ்சனைகளில் அவனது இரகசிய தந்திரங்களை எதிர்த்து நிற்க முடியும், மேலும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக விசுவாசத்தின் மூலம், அவன் இந்த உலகின் பிரதானத்துவங்கள், அதிகாரங்கள் மற்றும் ஆளுகைகள் ஆகியவற்றுக்கு எதிராகப் போரிட முடியும்; மேலும், இவ்வாறு ஆவியானவரின் உதவியுடனும், எல்லா நற்பண்புகளிலும் தனது சொந்த விடாமுயற்சியின் மூலமும் எதிர்க்கும் சக்திகளை வென்று, அவன் பிதாவையும் குமாரனையும் பரிசுத்த ஆவியையும் மகிமைப்படுத்தி, நித்திய ஜீவனுக்குத் தகுதியுள்ளவனாகிறான். அவருக்கு என்றென்றும் மகிமையும் வல்லமையும் உண்டாவதாக! ஆமென் (21:5).

29. சிலர், கர்த்தர் மக்களிடமிருந்து வெளிப்படையான கனிகளை மட்டுமே கேட்கிறார் என்றும், அதே சமயம் தேவன் தாமே மறைவானவைகளை நிறைவேற்றுகிறார் என்றும் கூறுகிறார்கள். ஆனால் யதார்த்தத்தில் இது அப்படி இல்லை; மாறாக, ஒருவர் தனது வெளிப்புற நடத்தைகளில் தன்னைக் காத்துக்கொள்ளும் அளவிற்கு, அதே அளவில் தனது எண்ணங்களுக்கு எதிராகப் போராடவும் வேண்டும், ஏனெனில் கர்த்தர் உங்களிடம் கோபப்படுவதையும், உங்கள் சொந்த மனதிற்கு எதிராகப் போரிடுவதையும், தீய எண்ணங்களுக்கு அடிபணிய மறுப்பதையும், அவற்றில் எந்த இன்பமும் காணாமல் இருப்பதையும் எதிர்பார்க்கிறார் (3, 3).

30. ஆத்துமா எதிர்க்கவும், போராடவும், தள்ளவும் வேண்டும். உங்கள் சித்தம், பாடுபடும்போதும் சோதனையைத் தாங்கும்போதும், இறுதியில் மேலோங்கத் தொடங்குகிறது; அது விழுகிறது, மீண்டும் எழுகிறது; பாவம் மீண்டும் அதைத் தாழ்த்துகிறது; பத்து அல்லது இருபது போராட்டங்களில் அது ஆத்துமாவை வென்று தாழ்த்துகிறது, ஆனாலும், ஆத்துமா, காலப்போக்கில், ஓரளவிற்குப் பாவத்தை வென்று வெற்றி பெறுகிறது. மேலும், ஆன்மா உறுதியாக நின்று எதிலும் தடுமாறாமல் இருந்தால், அது மேலோங்கத் தொடங்குகிறது, விஷயத்தைத் தீர்க்கத் தொடங்குகிறது, மேலும் பாவத்தின் மீது வெற்றிகளைப் பெறுகிறது. இப்படித்தான் மக்கள் அதை வென்று அதன் வெற்றியாளர்களாகிறார்கள் (3, 4, 5).

31. ஒரு குதிரை, காடுகளில் காட்டு விலங்குகளுடன் மேய்ந்து கொண்டிருக்கும்போது, மனிதர்களால் பழக்கப்படாமல் இருக்கிறது. ஆனால் அது பிடிக்கப்பட்டவுடன், அது நேராகவும் சரியாகவும் நடக்கக் கற்றுக்கொள்ளும் வரை, அதைப் பழக்கப்படுத்த ஒரு கனமான கடிவாளம் அதன் மீது போடப்படுகிறது. பின்னர், ஒரு அனுபவமிக்க குதிரை வீரர் அதைப் போருக்குப் பொருத்தமானதாகப் பயிற்சி செய்கிறார். அந்த நேரத்தில், அதன் மீது கவசம் பொருத்தப்படுகிறது—அதாவது, மார்புக் கவசம் மற்றும் முகப்புக் கவசம்—அதே சமயம், பழைய கடிவாளம் அதன் கண்களுக்கு முன்னால் தொங்கவிடப்பட்டு அசைக்கப்படுகிறது, அதனால் அது அதற்குப் பழகிப் பயப்படாமல் இருக்கும். மேலும், ஒரு குதிரை இந்த வழியில் ஒரு குதிரைவீரரால் பயிற்சி அளிக்கப்பட்டால், அது கற்றுக்கொள்ளாவிட்டால், போரில் பயன்படுத்த முடியாது; ஆனால் அது கற்றுக்கொண்டு போருக்குப் பழகியவுடன், போரின் சத்தத்தைக் கேட்டவுடனேயே, அது விரும்பி எதிரிகள் மீது பாய்கிறது, மேலும் அதன் குளிர்ப்பொழுதே எதிரிகளின் இதயங்களில் பயத்தை ஏற்படுத்துகிறது (23, 2).

32. அதே வழியில், பாவத்தின் வீழ்ச்சியின் காலத்திலிருந்து காட்டுத்தனமாகவும், கலகக்காரனாகவும் மாறிய ஆன்மா, உலகின் பாலைவனத்தில் உள்ள மிருகங்களான—வஞ்சக ஆவிகளிடம்—அணுகி, தொடர்ந்து பாவத்திற்கு சேவை செய்கிறது. ஆனால் அது தேவ வார்த்தையைக் கேட்டு விசுவாசிக்கும்போது, அப்பொழுது, ஆவியினால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு, அதன் காட்டுத்தனமான சுபாவத்தையும் மாம்சத்தின் சிந்தனைகளையும் தள்ளிவிடுகிறது, மேலும் அதை ஏறி அமர்ந்திருக்கும் கிறிஸ்துவினால் வழிநடத்தப்பட்டு . பின்னர் அவள் சோதனைக்காகத் தேவையான துக்கம், தாழ்மை மற்றும் கஷ்டங்களுக்குள் பிரவேசிக்கிறாள்; இதன் மூலம் ஆவியானது படிப்படியாக அவளை அடக்க, அவளுக்குள் இருக்கும் பாவம் படிப்படியாகக் குறைந்து அழிந்துவிடுகிறது. இவ்வாறு ஆத்துமா, நீதியின் கவசம், இரட்சிப்பின் தலைச்சீலை, விசுவாசத்தின் கேடயம் ஆகியவற்றை அணிந்து, ஆவிக்குரிய பட்டயத்தை எடுத்துக்கொண்டு, தன் எதிரிகளுக்கெதிராகப் போர் தொடுப்பதைக் கற்றுக்கொள்கிறது; மேலும், கர்த்தருடைய ஆவியால் ஆயுதம் ஏந்தி, துன்மார்க்கத்தின் ஆவிகளுக்கெதிராகப் போராடி, துன்மார்க்கனுடைய அக்கினிக் கூற்றுகளை அணைக்கிறது. ஆனால் ஆன்மீக ஆயுதங்கள் இல்லாமல், அது போரில் சேர்வதில்லை; ஆனாலும், கர்த்தருடைய ஆயுதங்களை அது பெற்றவுடன், கடுமையான போர்களைப் பற்றி அது கேட்டும் உணர்ந்தும், யோபு புத்தகத்தில் (யோபு 39:25) கூறப்பட்டபடி, 'குதித்து கனைத்து' முன்னேறிச் செல்கிறது, ஏனெனில் அதன் எதிரிகள் அதன் ஜெபத்தின் சத்தத்தாலேயே விழுகிறார்கள். அத்தகைய செயலைச் செய்து, ஆவியானவரின் உதவியுடன் போரில் வெற்றி பெற்ற பிறகு, அவள் தனது வெற்றிப் பட்டைகளை மிகுந்த தைரியத்துடன் பெறுவாள், மேலும் பரலோக ராஜாவுடன் (23:3) ஓய்வெடுப்பார்.

33. நீங்கள் உலகத்திலிருந்து விலகி, தேவனைத் தேடவும் அவர்மேல் சிந்திக்கவும் தொடங்கும் போதே, உங்கள் சொந்த இயல்பு, உங்கள் முந்தைய பழக்கவழக்கங்கள், மற்றும் உங்களுக்கு இயல்பாகிவிட்ட பழக்கவழக்கங்களுக்கு எதிராகப் போராட வேண்டியிருக்கும். மேலும், இந்தப் பழக்கத்திற்கு எதிராகப் போராடும்போது, உங்களுக்கு எதிராக நிற்கும் மற்றும் உங்கள் மனதிற்கு எதிராகப் போராடும் எண்ணங்களை நீங்கள் சந்திப்பீர்கள்; மேலும் இந்த எண்ணங்கள் உங்களை உள்ளிழுத்து, நீங்கள் தப்பி ஓடிய இந்தப் புலப்படும் உலகில் சிக்கிக்கொள்ளச் செய்யும். அப்போதுதான் நீங்கள் போராட்டத்தையும் போரையும் தொடங்குவீர்கள்; எண்ணங்களுக்கு எதிராக எண்ணங்களையும், மனதிற்கு எதிராக மனதையும், ஆன்மாவுக்கு எதிராக ஆன்மாவையும், ஆவிக்கு எதிராக ஆவியையும் நிறுத்துவீர்கள் (32, 9).

34. ஏனெனில், இருதயத்தில் வாசம்பண்ணும் ஒரு மறைந்த, நுட்பமான இருளின் சக்தி வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. கர்த்தரும் உங்கள் ஆத்துமத்திற்கும் சரீரத்திற்கும் சமீபமாயிருக்கிறார்; உங்கள் போராட்டத்தைக் கண்டு, அவர் உங்களுக்குள் மறைந்த, பரலோக சிந்தனைகளைப் பொழிந்து, இரகசியமாக உங்களை இளைப்பாறச் செய்யத் தொடங்குகிறார். ஆனால் தற்போதைக்கு அவர் உங்களை இன்னும் போதனைக்குட்பட்டவர்களாகவே விட்டுவிடுகிறார், உங்கள் துக்கங்களின் நடுவிலும் உங்களுக்குக் கிருபையை அளிக்கிறார். நீங்கள் இளைப்பாறும் போது, அவர் தம்மை உங்களுக்கு வெளிப்படுத்தி, நீங்கள் அந்தப் போராட்டத்தில் இருப்பதற்கு அனுமதித்தது உங்கள் நன்மைக்காகவே என்று காண்பிப்பார். ஒரு பணக்காரரின் மகனுக்கு ஒரு ஆசிரியர் இருப்பது போல, ஆசிரியர் அவனைத் தண்டிக்கும்போது, அவனது ஒழுக்கப்பயிற்சி—அதாவது போதனைகள், காயங்கள் மற்றும் அடிகள்—கடுமையாகத் தோன்றுகின்றன; அவன் ஒரு முழுமையான மனிதனாக மாறும் வரை இது தொடர்கிறது, அந்த நேரத்தில் அவன் தனது ஆசிரியருக்கு நன்றி சொல்லத் தொடங்குகிறான். அவ்வாறே, நீங்கள் முழு முதிர்ச்சியை அடையும் வரை (33. 10) கிருபை அதன் திருவருளால் வழிநடத்துகிறது.

(இ) கர்த்தருக்காகப் பிரயாசப்படத் தீர்மானித்தவரிடமிருந்து அத்தகைய உழைப்பு தேவைப்படுவதால், எல்லாவிதமான பாடுகளுக்கும் தன்னை உட்படுத்திக்கொள்ளும் உறுதியான தீர்மானத்தைத் தவிர, ஒருவருக்கு விவேகமும், கவனமும், எச்சரிக்கை உணர்வும் இருக்க வேண்டும்.

35. மிகுந்த துல்லியத்துடனும் பரிபூரணமாகவும் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையை வாழ விரும்பும் எவரும், தனது முழு வலிமையோடும், முதன்மையாக ஆன்மாவின் அர்த்தம் மற்றும் நோக்கத்தில் கவனம் செலுத்த கடமைப்பட்டவர். இதன் மூலம், நன்மையையும் தீமையையும் துல்லியமாக வேறுபடுத்தி அறியும் திறனைப் பெற்று, அதன் தூய இயல்புக்கு அந்நியமான ஒன்று ஒவ்வொரு நிகழ்விலும் ஊடுருவிவிட்டதை உணர்ந்து, நாம் சரியாகவும் இடறலின்றி வாழ முடியும். இவ்வாறு, நமது பகுத்தறிவை ஒரு கண்ணாகப் பயன்படுத்தி, தீயொழுக்கத்தின் தூண்டுதல்களுடன் சேரவோ அல்லது அதற்கு இணங்கவோ மறுக்கக்கூடியவர்களாக இருக்க முடியும்; இதன் மூலம், தெய்வீகப் பரிசு வழங்கப்பட்டு, கர்த்தருக்குத் தகுதியுள்ளவர்களாக மாறுவோம் (4:1).

36. உடலுக்குக் கண் வழிகாட்டியாக உள்ளது; அது பார்த்து, முழு உடலையும் சரியான பாதையில் வழிநடத்துகிறது. இப்போது, ஒருவன் மரங்கள் நிறைந்த, முட்புதர்களால் நிறைந்த மற்றும் சேறும் சகதியுமான நிலப்பரப்பில் நடப்பதாகக் கற்பனை செய்து பாருங்கள், அங்கு நெருப்பு வழியைத் தடுக்கிறது மற்றும் வாள்கள் தரையில் குத்தப்பட்டுள்ளன; அங்கே வெள்ளப்பெருக்குகளும் ஏராளமான நீரும் உள்ளன. பயணி சாதுரியமானவராகவும், எச்சரிக்கையானவராகவும், அச்சமற்றவராகவும் இருந்தால், கண்ணை வழிகாட்டியாகக் கொண்டு, அவர் இந்தக் கடினமான இடங்களை மிகுந்த கவனத்துடன் கடந்து செல்வார். மேலும், மரங்கள் மற்றும் முட்களிடையே கிழியாமலும், சேற்றில் அழுக்காகாமலும், வாள்களால் வெட்டப்படாமலும் இருப்பதற்காக, தன் ஆடையை கைகளாலும் கால்களாலும் எல்லா விதத்திலும் உறுதியாகப் பிடித்துக் கொள்வார், மேலும், கண், முழு உடலுக்கும் ஒளியாகச் செயல்பட்டு, அவரை வழிநடத்துகிறது; அதனால் அவர் வெள்ளப்பெருக்களில் நசுக்கப்படாமலும், நீரில் மூழ்கிச் செல்லாமலும், அல்லது எந்தவொரு கடினமான இடத்திலும் ஆபத்தில் சிக்காமலும் இருக்கிறார். இவ்வாறு, ஒரு திறமையான மற்றும் விவேகமுள்ள பயணி, தனது ஆடையை கவனமாகச் சுருட்டிக்கொண்டு, தன் கண்களின் வழிகாட்டுதலின்படி நேராகச் செல்கிறான்; தன்னை காயமடையச் செய்யாமல், தன் ஆடையை எரியவோ கிழியவோ செய்யாமல் பாதுகாத்துக்கொள்கிறான். ஆனால் ஒரு கவனக்குறைவான, சோம்பேறி, அலட்சியமான, தடுமாற்றமான அல்லது செயலற்ற நபர் அத்தகைய இடங்களைக் கடந்து சென்றால், அவனது மேலாடை, அங்கும் இங்கும் அசைந்து, ஏனெனில், பயணி தனது ஆடையை எல்லா வகையிலும் சரிசெய்யும் உறுதியற்றவராக இருப்பதால், அது கிளைகளிலும் முட்களிலும் கிழிக்கப்படும், அல்லது நெருப்பால் எரியூட்டப்படும், அல்லது வாள்களால் குத்தப்பட்டு கிழிக்கப்படும், அல்லது சேற்றில் அழுக்காகும்; சுருக்கமாக, அவரது கவனக்குறைவு, செயலற்ற தன்மை மற்றும் சோம்பலால் அவரது அழகான புதிய மேலாடை விரைவில் பாழாகிவிடும். மேலும், பயணி கண்ணின் வழிகாட்டுதலுக்கு முழுமையான மற்றும் உரிய கவனத்தைச் செலுத்தவில்லை என்றால், அவனே ஒரு பள்ளத்தில் விழுவான் அல்லது நீரில் மூழ்கிவிடுவான் (4:2).

37. அதே வழியில், ஆன்மா, ஒருவிதத்தில், ஒரு அழகான சித்தோனை—அதாவது உடலின் ஆடையை—அணிகிறது, மேலும் பகுத்தறிவைக் கொண்டுள்ளது, அது வாழ்க்கையின் மரங்கள் நிறைந்த மற்றும் முட்கள் நிறைந்த பாதைகளில், சேறு, நெருப்பு மற்றும் வெள்ளப்பெருக்குகளுக்கு மத்தியில் பயணம் செய்யும்போது முழு ஆன்மாவையும் உடலையும் வழிநடத்துகிறது—அதாவது, இந்த யுகத்தின் விருப்பங்கள், இன்பங்கள் மற்றும் பிற முட்டாள்தனங்களிலிருந்து, நிதானம், தைரியம், விவேகம் மற்றும் எச்சரிக்கையுடன் எல்லா இடங்களிலும் தன்னைத் தடுத்துப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும். மேலும், இந்த உலகின் மரங்கள் நிறைந்த மற்றும் முட்கள் நிறைந்த பாதைகளில் , உடல் உடை கவலைகள், வீண் முயற்சிகள் மற்றும் உலக இன்பங்களால் எங்கும் கிழியாமலும், விருப்பத்தின் நெருப்பால் எரிக்கப்படாமலும் இருப்பதற்காக, அதை அணிந்த ஆன்மா வஞ்சனையைக் காணாதபடி தன் கண்களைத் திருப்பிக்கொள்கிறது, மேலும் இழிசெயல்களைக் கேட்காதபடி தன் காதுகளையும் திருப்பிக்கொள்கிறது, நாக்கை வீண் பேச்சுகளிலிருந்தும், கைகளையும் கால்களையும் தீய செயல்களிலிருந்தும் தடுக்கிறது; ஏனெனில் ஆன்மாவுக்கு உடல் உறுப்புகளை விலக்கி, தீய காட்சிகளைக் காணாமலும், வஞ்சகமான அல்லது அவமானகரமான எதையும் கேட்காமலும், கண்ணியமற்ற வார்த்தைகளிலிருந்தும், உலகியல் மற்றும் வஞ்சகமான செயல்களிலிருந்தும் அவற்றைத் தடுக்கும் சுதந்திரம் வழங்கப்பட்டுள்ளது (4:3).

38. யாராவது உலக இன்பங்கள், பௌதீக வேடிக்கைகள் மற்றும் கவலைகள், பூமியின் பிணைப்புகள் மற்றும் வீணான எண்ணங்களின் சுழற்சியிலிருந்து வீரசெயலாக விலகுவதை கர்த்தர் கண்டவுடன், அவர் அத்தகைய ஒருவருக்குத் தமது கிருபையான உதவியை வழங்குகிறார், மேலும் இந்த தற்போதைய பொல்லாத யுகத்தில் தனது பயணத்தை அழகாக நிறைவேற்றும் அந்த ஆன்மாவை இடைவிடாமல் பாதுகாக்கிறார். இவ்வாறு, ஒவ்வொரு உலகப் பேராவலிலிருந்தும் விலகி, கடவுளின் உதவியுடன், இந்த உலக அரங்கில் தனது பயணத்தை முழுமையாக முடித்ததன் மூலம், தன்னையும் தனது உடலின் ஆடையையும் தன்னால் முடிந்தவரை கச்சிதமாகப் பாதுகாத்ததற்காக, ஆன்மா கடவுளிடமிருந்தும் தேவதையர்களிடமிருந்தும் பரலோகப் புகழால் கௌரவிக்கப்படுகிறது (4, 4).

39. ஆனால், யாராவது சோம்பலாலும் கவனக்குறைவாலும், இந்த வாழ்வில் எச்சரிக்கையின்றி நடந்தால், மேலும் தன் சொந்த விருப்பத்தால் ஒவ்வொரு உலக இச்சையிலிருந்தும் விலகாமல், முழு இதயத்துடனும் ஒரே ஆண்டவரைத் தேடாமல் இருந்தால், அப்போது அவனது உடலின் ஆடை இந்த உலகின் முட்களாலும் முட்புதர்களாலும் கிழிக்கப்பட்டு, இச்சையின் நெருப்பால் கருக்கப்பட்டு, இன்பங்களின் சேற்றால் அசுத்தப்படுத்தப்படுகிறது, ஆகவே, நியாயத்தீர்ப்பு நாளன்று, ஆன்மா நிற்கும் தைரியமின்றி திகைக்கிறது, ஏனெனில் அது தனது உடற்பொலியைக் களங்கமின்றி காக்கத் தவறி, இந்த யுகத்தின் வஞ்சனைகளுக்கு மத்தியில் அதைக் களங்கப்படுத்தியது. இந்தக் காரணத்திற்காக, அது ராஜ்யத்திலிருந்து வெளியேற்றப்படுகிறது. ஏனெனில், தன் சுய விருப்பத்தால் உலகிற்குத் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்து, அதன் இன்பங்களால் மயக்கப்பட்டு, அல்லது பௌதிக உலகில் சுழன்று அலைந்து திரியும் ஒருவனுக்குக் கடவுள் என்ன செய்வார்? பௌதிக இன்பங்களிலிருந்தும், தங்கள் முந்தைய பழக்கவழக்கங்களிலிருந்தும் விலகி, தங்கள் எண்ணங்களை எப்போதும் இறைவனின் பக்கம் திருப்ப முயன்று, தங்களைத் துறந்து, ஒரே இறைவனைத் தேடும்வர்களுக்கு அவர் தனது உதவியை வழங்குகிறார். இந்த உலகின் பாலைவனத்தில், பொறிகளுக்கும் வலைகளுக்கும் எதிராக எப்போதும் எச்சரிக்கையாக இருந்து, அச்சத்துடனும் நடுக்கத்துடனும் தங்கள் சொந்த இரட்சிப்பை நிறைவேற்றுபவர்களையும் கடவுள் பாதுகாக்கிறார் (பிலிப்பியர் 2:12), இந்த யுகத்தின் பொறிகள், சிக்கல்கள் மற்றும் விருப்பங்களை மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் தவிர்த்து, கிருபையினால் இரட்சிக்கப்படுவதற்காக அவருடைய இரக்கத்தை நம்பி கர்த்தருடைய உதவியைத் தேடுகிறார் (4:5).

(இ) உழைப்பாளர் தனது உழைப்பிற்கான உத்வேகத்தை, 'கர்த்தர் உழைப்பின் விடாமுயற்சியைக் காண்பார், ஆத்துமாவின் விசுவாசத்தை அறிந்து, அதற்குப் பரிசுத்த ஆவியை அருளி, தம்மை அதனுடன் ஒன்றிணைத்துக் கொள்வார்' என்ற நம்பிக்கையிலிருந்தும் அசைக்க முடியாத உறுதியிலிருந்தும் பெற வேண்டும். புனித மகாரிஸ் இந்த விஷயத்தைப் பற்றி அடிக்கடி பேசுகிறார், மேலும் உழைப்பைப் பற்றிய ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு பாசனமும் இந்த நம்பிக்கையை ஊட்டுவதையே மையமாகக் கொண்டுள்ளது.

40. உலகில் ஒவ்வொரு கண்ணுக்குத் தெரியும் முயற்சியும், ஒருவரின் உழைப்பின் பலன்களை அறுவடை செய்யும் நம்பிக்கையில் மேற்கொள்ளப்படுகிறது. மேலும், ஒருவர் தனது உழைப்பின் பலன்களை அனுபவிப்பார் என்பதில் முழுமையாக நம்பிக்கை கொள்ளவில்லை என்றால், அந்த உழைப்பு அவருக்கு எந்தப் பயனும் தராது. அதுபோலவே, ஒரு விவசாயி விளைச்சலை அறுவடை செய்யும் நம்பிக்கையில் விதைக்கிறார், அதற்காக உழைப்பைத் தாங்கிக்கொள்கிறார்; 'உழுபவன் நம்பிக்கையോടെ உழಬೇಕು' என்று கூறப்பட்டுள்ளது (1 கொரி. 9:10). மேலும், யாரொருவன் ஒரு பெண்ணை மணக்கிறானோ, அவன் வாரிசுகளைப் பெறும் நம்பிக்கையில் அவ்வாறு செய்கிறான், அதே சமயம் ஒரு வியாபாரி லாபத்தைத் தேடி கடற்பயணம் மேற்கொண்டு, நிச்சயமான மரணத்திற்குத் தன்னை ஆட்படுத்துகிறான். அதுபோலவே பரலோக ராஜ்யத்திலும், ஒருவன் தன் இருதயத்தின் கண்கள் ஒளிமயமாகுமே என்ற நம்பிக்கையில், இந்த உலகத்தின் காரியங்களிலிருந்து விலகி, ஜெபத்திலும் விண்ணப்பத்திலும் தன் நேரத்தைச் செலவிட்டு, கர்த்தர் வந்து தன்னை வெளிப்படுத்தி, தன்னுள் குடியிருக்கும் பாவத்திலிருந்து தன்னைச் சுத்திகரிக்கும்போது (14:1) அவரை எதிர்பார்க்கிறான்.

41. ஒரு கிறிஸ்தவன் வரவிருக்கும் ராஜ்யத்திற்கும் விடுதலைக்கும் நம்பிக்கையும், மகிழ்ச்சியும், எதிர்பார்ப்பும் கொண்டிருக்க வேண்டும், மேலும், 'நான் இன்று விடுவிக்கப்படாவிட்டால், காலையிலாவது விடுவிக்கப்படுவேன்' என்று சொல்ல வேண்டும். திராட்சைத் தோட்டத்தை நட்பவர், வேலையைத் தொடங்குவதற்கு முன்பே, தன்னகத்தே மகிழ்ச்சியையும் நம்பிக்கையையும் கொண்டிருக்கிறார்; திராட்சை ரசம் இன்னும் இல்லாதபோதே, அவர் தன் மனக்கண்ணில் திராட்சைப் பிழிவுக் கருவியைத் தெளிவாகக் காண்கிறார், லாபத்தைக் கணக்கிடுகிறார், அத்தகைய எண்ணங்களுடன் தன் உழைப்பைத் தொடங்குகிறார்; நம்பிக்கையும் எதிர்பார்ப்பும் அவரை விடாமுயற்சியுடன் உழைக்கத் தூண்டுகின்றன, மேலும் தற்காலத்திற்கு அவர் தன் வீட்டில் பெரும் செலவுகளைச் செய்கிறார். அதேபோல், ஒரு கட்டுமானப் பணியாளரும் ஒரு விவசாயியும் எதிர்கால இலாபத்தின் நம்பிக்கையில் தங்கள் செல்வத்தின் பெரும்பகுதியை முதலிலேயே செலவிடுகிறார்கள். இங்கும் அப்படியே: ஒரு நபரின் கண்முன்னே விடுதலையும் வாழ்வையும் பெறுவதற்கான மகிழ்ச்சியும் நம்பிக்கையும் இல்லையென்றால், அவர்களால் துக்கங்களைத் தாங்கவோ, சுமையைச் சுமக்கவோ, அல்லது குறுகிய பாதையில் நடக்கவோ முடியாது. ஆனால் அவனைத் துணையாக வரும் நம்பிக்கையும் மகிழ்ச்சியும், உழைக்கவும், துக்கங்களைத் தாங்கவும், சுமையைச் சுமக்கவும், குறுகிய பாதையில் நடக்கவும் அவனை உதவுகின்றன (26:11).

42. ஒரு விசுவாசி, தன் இருதயத்தின் புதுப்பித்தலினால் தன் சித்தம் மாற்றப்படுவதற்காகத் தன்னுக்காகக் கடவுளிடம் ஜெபிக்க வேண்டும். நீங்கள் உங்கள் மனதையும் எண்ணங்களையும் அவர்மேல் உயர்த்த வேண்டும், மேலும் அவரைத் தரிசிக்கும் நம்பிக்கையைத் தவிர வேறு எதையும் உங்கள் எண்ணங்களில் கொண்டிருக்கக் கூடாது. ஆகவே, தன் ஆரவாரம் செய்யும் பிள்ளைகளைச் சேர்க்கும் தாயைப் போல, ஆன்மா பாவத்தால் சிதறடிக்கப்பட்ட எண்ணங்களைச் சேர்த்து அவற்றை அமைதிப்படுத்தட்டும்; அவைகளைத் தன் உடலுடைய இல்லத்திற்குள் கொண்டு வந்து, ஆண்டவர் வரும்போது அவர் உண்மையாகவே அவற்றை ஒருங்கூட்டுவார் வரை, இடைவிடாமல் நோன்பு நோற்று அன்போடு காத்திருக்கட்டும். எதிர்காலம் அறியப்படாததால், கப்பல் ஓட்டுநரிடம் தனது நம்பிக்கையை உறுதியாக வைத்து, அது இன்னும் அதிகமாக நம்பிக்கையடையட்டும். இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: 'பயப்படாதே, நான் உன்னுடனே இருக்கிறேன்; நான் உன் தேவன், உன்னை இரட்சிக்கிற சர்வவல்லமையுள்ளவன்; நான் உனக்கு முன்பாகப் போவேன், , மலைகளைச் சமன்படுத்துவேன்; நான் வெண்கலக் கதவுகளைப் பிளப்பேன், இரும்புப் பூட்டுகளை உடைப்பேன்' (ஏசா. 45:2). மேலும், 'உன் இருதயத்தில் அக்கிரம வார்த்தை மறைந்திருக்கும்படியானால், நீ உன்னைக் குறித்து எச்சரிக்கையாயிரு' (உபாகமம் 15:9) என்றும், 'உன் இருதயத்தில், 'இந்தப் பாஷை மிகுந்ததும் வலிமையானதுமாயிருக்கிறது' என்று சொல்லாதே' (உபாகமம் 2:21) என்றும் சொல்லப்பட்டுள்ளது. (31:1, 2).

43. நாம் சோம்பலாமல், ஒழுங்கற்ற, தீய எண்ணங்கள் நம்மில் வேரூன்ற அனுமதிக்காமல், நமது சொந்த விருப்பத்தால் நமது மனதை அவரிடம் ஈர்த்து, நமது எண்ணங்களைக் கர்த்தரிடம் திருப்பும்படி கட்டாயப்படுத்தினால், அப்பொழுது, சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, கர்த்தர் தம்முடைய சொந்த விருப்பத்தினாலே நம்மிடம் வருவார், மேலும் உண்மையாகவே நம்மைத் தம்மிடம் சேர்ப்பார், ஏனெனில் எல்லாப் பிரியமான சேவையும் நமது எண்ணங்களையே சார்ந்துள்ளது. ஆகவே, கர்த்தருக்குப் பிரியமாயிருக்கப் பிரயாசப்படுங்கள்; எப்பொழுதும் உள்ளத்தில் அவரைக் காத்திருந்து, உங்கள் சிந்தனைகளில் அவரைத் தேடி, உங்கள் சித்தத்தையும் விருப்பத்தையும் இடைவிடாமல் அவரை நோக்கித் திருப்பும்படி தூண்டி வற்புறுத்துங்கள். ஏனெனில், நீங்கள் எவ்வளவு தூரம் உங்கள் மனதை அவரைத் தேடுவதில் செலுத்துகிறீர்களோ, அவ்வளவு தூரத்திற்கு—அதைவிட அதிகமாகவும்—அவர் தனது சொந்த கருணை மற்றும் நன்மையினால் உங்களிடம் வந்து உங்களுக்கு இளைப்பாறுதல் அளிக்க உந்தப்படுகிறார். அவர் நின்று உங்கள் மனதையும், உங்கள் எண்ணங்களையும், உங்கள் எண்ணங்களின் இயக்கங்களையும் கவனிக்கிறார்; நீங்கள் அவரை எப்படித் தேடுகிறீர்கள் என்பதை அவர் கவனிக்கிறார்—உங்கள் முழு இருதயத்தோடும், அல்லது சோம்பலினதோடும் அல்லது புறக்கணிப்போடும் (31:3).

44. மேலும், உம்மைத் தேடுவதில் உமது விடாமுயற்சியை அவர் காணும்போது, அவர் தோன்றி தம்மை உமக்கு வெளிப்படுத்தி, தம்முடைய உதவியை உமக்கு அளித்து, உமது பகைவர்களிடமிருந்து உம்மை விடுவித்து, உமக்கு வெற்றியை உறுதிப்படுத்துவார். ஆகவே, நாம் இந்த உடலை உயர்த்தி, ஒரு பலிபீடத்தை எழுப்பி, நமது எண்ணங்கள் அனைத்தையும் அதன்மேல் வைத்து, பரலோகத்திலிருந்து கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு வல்லமையுள்ள அக்கினியை இறக்கும்படி கர்த்தரிடம் மன்றாடுவோம், அது பலிபீடத்தையும் அதன்மேல் உள்ள அனைத்தையும் எரித்துவிடும். மேலும் பாகாலின் எல்லா ஆசாரியரும்—அதாவது, எதிர்க்கும் சக்திகளும்—வீழ்ந்து போவார்கள், அப்பொழுது நாம் ஒரு மனிதன் செல்லும் தடம் போல வானத்திலிருந்து மழையைக் காண்போம் (3 ராஜாக்கள் 18:44), ஆன்மாவிற்குள் இறங்குகிறது; இவ்வாறு, தீர்க்கதரிசியின் மூலம் சொல்லப்பட்டபடி, 'நான் தாவீதின் வீழ்ச்சியடைந்த கூடாரத்தை எழுப்பிப் புனரமைப்பேன், அதன் பாழடைந்த பகுதிகளைச் சீர்ப்படுத்துவேன்' (ஆமோஸ் 9:11) என்ற தேவனுடைய வாக்குறுதி நம்முடைய மேல் நிறைவேறும். (31:4,5).

g) புனித மகாரிஸ் துறவுப் பழக்கங்களின் விவரங்களுக்குள் செல்வதில்லை, ஏனெனில் அவர் தனது உரைகளை ஆற்றியவர்களால் அவை அனைத்தும் ஏற்கனவே கடைப்பிடிக்கப்பட்டன. வாய்ப்பு கிடைக்கும்போது, அவர் அவற்றை வெறுமனே பட்டியலிடுகிறார், அவை: நோன்பு, இரவுக் காவல், தனிமை, உடல் உழைப்பு, கீழ்ப்படிதல், பரஸ்பர உதவி மற்றும் பொறுமை. அவர் பிரார்த்தனை பற்றி மட்டுமே விரிவாகப் பேசுகிறார், ஏனெனில் அது எல்லா நற்பண்புகளுக்கும் தவ வாழ்க்கை முறைகளுக்கும் மையமாக இருக்கிறது, குறிப்பாக பரிசுத்த ஆவியானவர் பெறும் வழியாக அது இருப்பதால்.

45. புறத் துறவறத்தைப் பற்றியும், எந்த வாழ்க்கை முறை மிக உயர்ந்தது மற்றும் முதன்மையானது என்பது பற்றியும், அன்பானவர்களே, இதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்: அனைத்து நற்பண்புகளும் ஒரு ஆன்மீகச் சங்கிலியின் கண்ணிகள் போல ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டுள்ளன; அவை ஒன்றையொன்று சார்ந்துள்ளன: பிரார்த்தனை அன்பைச் சார்ந்துள்ளது, அன்பு மகிழ்ச்சியைச் சார்ந்துள்ளது, மகிழ்ச்சி சாந்தத்தைச் சார்ந்துள்ளது, சாந்தம் பணிவைச் சார்ந்துள்ளது, பணிவு சேவையைச் சார்ந்துள்ளது, சேவை நம்பிக்கையைச் சார்ந்துள்ளது, நம்பிக்கை விசுவாசத்தைச் சார்ந்துள்ளது, விசுவாசம் கீழ்ப்படிதலைச் சார்ந்துள்ளது, மற்றும் கீழ்ப்படிதல் எளிமையைச் சார்ந்துள்ளது. அதேபோல், எதிர்மாறாக, தீச்செயல்கள் ஒன்றையொன்று சார்ந்துள்ளன: வெறுப்பு எரிச்சலைச் சார்ந்துள்ளது, எரிச்சல் பெருமையைச் சார்ந்துள்ளது, பெருமை வீண் பெருமையைச் சார்ந்துள்ளது, வீண் பெருமை நம்பிக்கையின்மையைச் சார்ந்துள்ளது, நம்பிக்கையின்மை கொடூரத்தைச் சார்ந்துள்ளது, கொடூரம் சோம்பலைச் சார்ந்துள்ளது, சோம்பல் மந்தத்தைச் சார்ந்துள்ளது, சோம்பல் விரக்தியிலிருந்து, விரக்தி பொறுமையின்மையிலிருந்து, பொறுமையின்மை இன்ப இச்சையிலிருந்து; தீயொழுக்கத்தின் மற்ற அம்சங்களும் இதேபோல் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டுள்ளன, அதுபோலவே, நற்பண்புகளின் பக்கத்தில், நற்பண்புகள் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டு ஒன்றையொன்று சார்ந்துள்ளன (40, 1).

46. ஒவ்வொரு நற்செயலுக்கும் முதன்மையானதும், புண்ணியத்தின் மணிமகுடமும் ஜெபத்தில் உள்ள விடாமுயற்சியே. அதன் மூலம், கடவுளை மன்றாடுவதன் வழியாக, நம்மால் மற்ற நற்பண்புகளையும் தினமும் பெற முடியும். ஆகையால், தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுபவர்களுக்குள், கடவுளின் பரிசுத்தத்தில் ஒரு பங்களிப்பும், ஆன்மீகப் பலனில் ஒரு பங்களிப்பும், மேலும் இறைவனுக்கான சொல்லொணா அன்பில் மனத்தின் ஐக்கியமும் ஏற்படுகிறது. ஏனெனில், யார் ஒருவர் தினமும் ஜெபத்தில் நிலைத்திருக்க தன்னைத் தூண்டுகிறாரோ, அவர் கடவுள் மீதான ஆன்மீக அன்பால் தெய்வீக பக்திக்கும், தீவிரமான விருப்பத்திற்கும் தூண்டப்படுகிறார், மேலும் ஆன்மீகப் புனிதத்துவப் பரிபூரணத்தின் அருளைப் பெறுகிறார் (40, 2).

47. நாம் உடல் வழக்கத்திற்காகவோ, அல்லது கூப்பிடுவதற்கோ, மௌனமாக இருப்பதற்கோ, அல்லது முழங்காலிடும் வழக்கத்திற்காகவோ பிரார்த்தனை செய்யக்கூடாது, மாறாக, மனதைத் தெளிவாகக் கவனித்து, கடவுள் வந்து ஆன்மாவின் எல்லாப் பாதைகளிலும், வழிகளிலும், எல்லா உணர்வுகளிலும் அதைப் பார்வையிடும் தருணத்திற்காகக் காத்திருக்க வேண்டும். எனவே, சில சமயங்களில் மௌனமாக இருப்பது அவசியம், மற்ற சமயங்களில் அலறி அழுகையுடன் ஜெபிப்பது அவசியம், ஆனால் மனம் கடவுளிடம் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பது மட்டுமே நிபந்தனை. ஏனெனில், உடல் ஒரு செயலில் ஈடுபடும்போது, அது முழுமையாக அதில் மூழ்கிவிடுவதையும், அதன் உறுப்புகளனைத்தும் ஒன்றையொன்று உதவுவதையும் போலவே, ஆன்மாவும் சிதறாமலும், அதன் எண்ணங்களில் அலைந்து செல்லாமலும், தன் முழு நம்பிக்கையையும் கிறிஸ்துவில் வைத்து, முழுமையாக ஜெபத்திற்கும் ஆண்டவரின் அன்புக்கும் தன்னை அர்ப்பணித்தாக வேண்டும். அப்பொழுது, கர்த்தரே அதை அறிவூட்டி, உண்மையான விண்ணப்பத்தைக் கற்பித்து, தேவனுக்குரிய பரிசுத்தமான, ஆவிக்குரிய ஜெபத்தையும், ஆவியிலும் சத்தியத்திலும் செய்யப்படும் ஆராதனையையும் அதற்கு அருள்வார் (33:1–2).

48. கர்த்தரிடம் நெருங்குகிறவர்கள் தங்கள் ஜெபங்களை மௌனமாகவும், சமாதானமாகவும், ஆழ்ந்த நிதானத்துடனும் செலுத்த வேண்டும், மேலும் கர்த்தரை முறைகேடான மற்றும் குழப்பமான கூக்குரல்களால் அல்ல, மாறாக நொறுங்குண்ட இருதயத்துடனும் தெளிவான சிந்தனைகளுடனும் கேட்க வேண்டும். இறைவாக்கினர் கூறியது போல, 'நான் எவர் மீது நோக்குவேன்? சாந்தமும் அமைதியுமாக இருப்பவர் மீதும், என் வார்த்தைகளால் நடுங்குபவர் மீதும் நோக்குவேன்' (ஏசா. 66:2). ஆகவே, இறைவனின் ஊழியன் ஒழுங்கீனத்தில் அல்ல, எல்லா சாந்தத்திலும் ஞானத்திலும் நிலைத்திருக்க வேண்டும். மேலும், மோசே மற்றும் எலியா காலத்தில், தேவன் அவர்களுக்குத் தோன்றியபோது, கர்த்தருடைய மகிமையின் சந்நிதியில் பல எக்காளங்களும் வல்லமையான படைகளும் இருந்தன, ஆனால் கர்த்தருடைய வருகை மேலே விவரிக்கப்பட்ட காரியங்களால், அதாவது சமாதானம், மௌனம் மற்றும் நிசப்தத்தால் வேறுபடுத்திக் காட்டப்பட்டு வெளிப்படுத்தப்பட்டது. ஏனெனில், 'இதோ, ஒரு மெல்லிய, சிறிய சத்தம், அங்கே கர்த்தர்' (1 ராஜாக்கள் 19:12) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. மேலும் இது, கர்த்தருடைய ஓய்வு சமாதானத்திலும் ஒழுங்கிலும் இருக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது (6:1–2).

49. ஜெபத்தின் உண்மையான அஸ்திவாரம் இதுவே: தன் எண்ணங்களில் கவனமாக இருப்பதும், ஆழ்ந்த மௌனத்திலும் சமாதானத்திலும் ஜெபிப்பதும் ஆகும். பிரார்த்தனை செய்பவர், தீய எண்ணங்களுக்கு உணவளிப்பதைத் துண்டித்து, தங்கள் மனதை இறைவனை நோக்கித் திருப்பி, எண்ணங்களின் விருப்பங்களின்படி செயல்படாமல், தங்கள் அலைகின்ற எண்ணங்களை எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் ஒன்றாகச் சேகரித்து, இயல்பான எண்ணங்களைத் தீய எண்ணங்களிலிருந்து பிரித்தறியும் வகையில், தங்கள் முழு முயற்சியையும் தங்கள் எண்ணங்களிலேயே செலுத்த வேண்டும். பாவத்தின் பாரத்தால், ஆன்மா ஒரு மலை மீதிருக்கும் ஒரு பெரிய காடு, அல்லது ஒரு நதிக்கரையோர இரைகள், அல்லது முட்கள் மற்றும் மரங்கள் நிறைந்த ஒரு புதருக்கு ஒப்பிடப்படுகிறது; எனவே, அத்தகைய இடத்தைக் கடந்து செல்ல விரும்புவோர் தங்கள் கைகளை நீட்டி, முயற்சி மற்றும் சிரமத்துடன், தங்களுக்கு முன்னாலுள்ள கிளைகளைப் பிரிக்க வேண்டும். அதே வழியில், ஆன்மா எதிரி சக்தியால் பதியவைக்கப்பட்ட எண்ணங்கள் என்ற ஒரு பெரிய காட்டால் சூழப்பட்டுள்ளது; எனவே, ஒரு நபர் எதிரி சக்தியால் பதியவைக்கப்பட்ட அந்நிய எண்ணங்களை வேறுபடுத்தி அறிய, மிகுந்த கவனிப்பும் எச்சரிக்கையும் தேவைப்படுகிறது. தங்கள் எண்ணங்களில் கவனமாக இருப்பவர்கள், ஜெபத்தின் முழுப் பணியையும் உள்ளுக்குள்ளேயே செய்கிறார்கள். அத்தகையவர்கள், தங்கள் ஞானம் மற்றும் பகுத்தறிவின் மூலம், வெற்றிபெறவும், எழும் எண்ணங்களைத் தள்ளவும், கர்த்தருடைய சித்தத்தின்படி நடக்கவும் முடியும் (6:3–4).

i) ஒரு ஆன்மீகப் பணியாளர் எடுக்க வேண்டிய முன்னெச்சரிக்கைகளில், வெறும் வெளிப்புற ஒழுக்கத்தில் ஒருவர் திருப்தி அடையக்கூடாது என்பதை புனித மகாரிయஸ் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக வலியுறுத்துகிறார். புறநோக்கு நிலையில், ஆன்மீக உழைப்பின் நோக்கம், எல்லா ஆன்மீகப் போராட்டங்களுக்கும் எல்லா நற்பண்புகளுக்கும் தன்னைப் பழக்கப்படுத்துவதாகும்; ஆயினும், ஒருவர் அதில் ஓய்வெடுப்பதற்காக அல்ல, மாறாக இந்த முயற்சியை உள்ளார்ந்த வாழ்க்கையின் வளர்ச்சிக்கும், ஆவியானவரின் செயல்திறனைப் பெறுவதற்கும் திசை திருப்புவதற்காகவே இது உள்ளது. இருப்பினும், மற்றவர்கள் இதிலேயே நின்றுவிடுகிறார்கள்; முறையான நடத்தையைத் தவிர வேறு எதையும் அடையாமல், இதயத்தின் மீது கவனம் செலுத்தாமலும், கிருபையின் ஆவியைத் தேடாமலும் இருக்கிறார்கள். எனவே அவர்கள் உழைக்கிறார்கள், ஆனால் பலன் தருவதில்லை. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக இதற்கு எதிராக எச்சரிக்கையாக இருக்குமாறு புனித மகாரியஸ் நம்மை வலியுறுத்துகிறார்.

50. பலர், வெளிப்புற நடத்தைகளைக் கடுமையாகக் கடைப்பிடித்து, ஒழுக்கங்களைப் பின்பற்றி, நீதியான வாழ்க்கைக்காகப் பாடுபடும் ஒருவரை, இதயத்திற்குள் ஆழமாகச் செல்லாமலும், அங்கே ஆன்மாவைப் பிணைக்கைலில் வைத்திருக்கும் தீவிளைகளைக் கவனிக்காமலும், முழுமையானவர் என்று நினைக்கிறார்கள். இதற்கிடையில், உறுப்புகளுக்குள் தீயொழுக்கத்தின் வேர் உள்ளது, அது அக இருதயத்தின் தீய எண்ணத்திற்கு ஏற்ப அமைந்துள்ளது, மேலும் இல்லத்திற்குள் ஒரு திருடன் பதுங்கியிருக்கிறான்—அது ஒரு எதிர்ப்பு சக்தி, அதனால் அது விரோதமானது, அதே நேரத்தில் மனத்தின் சக்தியாகவும் இருக்கிறது. மேலும், யாராவது பாவத்திற்கு எதிராகப் போராடவில்லை என்றால், அக இருள் படிப்படியாகப் பரவிப் பெருகுகிறது, அது ஒருவரை வெளிப்படையான பாவங்களுக்குள் ஈர்த்து, அவற்றைச் செயலில் செய்யத் தூண்டுகிறது. ஏனெனில், ஒரு நீரூற்றின் திறப்பைப் போல, தீமை எப்போதும் தனக்குள் இருந்து ஒரு நீரோட்டத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. ஆகவே, நீங்கள் ஆயிரம் தீமைகளில் விழாதபடி, தீமைப் பெருக்கெடுப்பதைத் தடுக்கப் பாடுபடுங்கள் (15:46).

51. இவ்வுலகம் தீயொழுக்கத்தின் துயரத்தால் வாடுகிறது, அதைப் பற்றி அது அறியாமலிருக்கிறது. இதயத்தைத் தகிக்கச் செய்து, எல்லா உறுப்புகளிலும் பரவி, மக்களைக் காமக் கேளிக்கைக்கும் ஆயிரக்கணக்கான தீச்செயல்களுக்கும் தூண்டும் ஒரு அசுத்த நெருப்பு இருக்கிறது. மேலும், கோபமடையும் அல்லது இன்பத்தில் ஈடுபடும்வர்கள், தங்கள் இதயங்களில் உள்ளூர விபச்சாரம் செய்கிறார்கள்; தீமை இவ்வாறு அதன் ஊட்டத்தைப் பெறும்போது, அவர்களும் வெளிப்படையான விபச்சாரத்தில் விழுகிறார்கள். பேராசை, வீண் பெருமை, கர்வம், பொறாமை மற்றும் எரிச்சல் ஆகியவற்றிற்கும் இதே உண்மை பொருந்தும் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். ஒருவருக்கு உணவிற்கு அழைப்பித்து, பலவிதமான உணவு வகைகள் பரிமாறப்பட்டால், எப்படி ஒருவர் எல்லாவற்றையும் சுவைக்கத் தூண்டப்படுகிறாரோ, அப்படியே பாவமும் எல்லாவற்றையும் சுவைக்கத் தூண்டுகிறது, பின்னர் அதில் ஈடுபடும் ஆன்மா பாரமாகிவிடுகிறது (15:48).

52. யாராவது இப்படிச் சொல்ல முடியுமா: 'நான் நோன்பு இருக்கிறேன், நான் யாத்திரை வாழ்க்கை வாழ்கிறேன், என் செல்வத்தை வீணடிக்கிறேன்; ஆகையால், நான் ஏற்கனவே பரிசுத்தமானவன்'? ஏனெனில், தீமையை விட்டு விலகுவது மட்டுமே முழுமையல்ல. நீங்கள் ஏற்கனவே ஒரு தாழ்மையான மனதுக்குள் பிரவேசித்து, உங்கள் எண்ணங்களின் ஆழத்தில், மனதின் அடியில் பதுங்கியிருக்கும் பாம்பைக் கொன்றாலன்றி அது முழுமையடையாது. அந்த பாம்பு, ஆன்மாவின் மறைவிடங்கள் மற்றும் களஞ்சியங்கள் என்று அழைக்கப்படும் இடங்களில் கூடுகட்டி, உங்களைக் கொல்கிறது. ஏனெனில், இதயம் ஒரு ஆழமான பாதாளம்; அப்படியானால், நீங்கள் அதைக் கொன்று, உங்களுக்குள் இருந்த ஒவ்வொரு அசுத்தத்தையும் உங்களிலிருந்து வெளியேற்றிவிட்டீர்களா? அனைத்து ஞானிகளும், சட்டமும், திருத்தூதர்களும், கிறிஸ்துவின் வருகையும் தூய்மையையே நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. யூதராக இருந்தாலும் கிரேக்கராக இருந்தாலும், ஒவ்வொரு நபரும் தூய்மையை விரும்புகிறார், ஆனால் தூய்மையடைய முடிவதில்லை. எனவே, இருதயத் தூய்மையை எப்படி, எந்த வழிகளில் அடையலாம் என்பதைக் கண்டறிய ஒருவர் முயல வேண்டும். நமக்காகச் சிலுவையில் அறையப்பட்டவர் மூலமாக மட்டுமே இது சாத்தியம். அவரே வழி, ஜீவன், சத்தியம், வாசல், முத்து, ஜீவமான பரலோக அப்பமாக இருக்கிறார். இந்த சத்தியமின்றி, யாராலும் சத்தியத்தை அறிந்து இரட்சிக்கப்படுவதென்பது இயலாது. ஆகவே, புறமனிதனையும் கண்ணுக்குத் தெரியும் காரியங்களையும் பொறுத்தவரை, நீங்கள் எல்லாவற்றையும் தள்ளிவிட்டு உங்கள் உடைமைகளைப் பகிர்ந்து கொடுத்தது போலவே, அறிவையும் வார்த்தையின் வல்லமையையும் நீங்கள் பெற்றிருந்தால், உலக ஞானத்தின்படி எல்லாவற்றையும் ஒதுக்கித் தள்ள வேண்டும், மேலும் அனைத்தையும் ஒன்றுமில்லாமல் கருதினால் மட்டுமே, உண்மையான ஞானமாகிய பிரசங்கத்தின் உத்வேகத்தில் உங்களை நீங்கள் கட்டியெழுப்ப முடியும்; அது வார்த்தைகளின் அழகில் அல்ல, பரிசுத்த சிலுவையின் மூலம் செயல்படும் வல்லமையில் அடங்கியுள்ளது (17:15).

53. வீரருக்கும் துறவிக்கும் மிக முக்கியமான ஆயுதம் என்னவென்றால், இதயத்திற்குள் நுழைந்து, சாத்தானுக்கு எதிராகப் போர் தொடுப்பதும், தன்னை வெறுப்பதும், தன் ஆன்மாவை மறுதலிப்பதும், அதன் மீது கோபம்கொள்வதும், அதைக் கண்டிப்பதும், தன் வழக்கமான விருப்பங்களுக்கு எதிர்த்து நிற்பதும், தன் எண்ணங்களுடன் போராடுவதும், தனக்குத்தானே போராடுவதும் ஆகும். (26:12).

54. மேலும், வெளிப்படையாக உங்கள் உடலைக் கெடுதிக்கும் விபச்சாரத்திற்கும் எதிராகக் காத்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, உங்கள் எண்ணங்களில் உள்ளுற விபச்சாரம் செய்து விவாகரத்து செய்திருந்தால், நீங்கள் கடவுளுக்கு முன்பாக ஒரு விபச்சாரி, உங்கள் கற்புள்ள உடலும் உங்களுக்கு எந்தப் பயனும் தராது. எப்படி ஒரு இளைஞன், தந்திரமாக ஒரு கன்னிகையை வஞ்சித்து அவளை அசுத்தப்படுத்துகிறானோ, அவளுடைய விபச்சாரத்தின் காரணமாக அவளை அவளுடைய மணமகனுக்கு அருவருப்பானவளாக ஆக்குகிறானோ, அப்படியே அசரீரிய ஆத்துமாவும், தன்னுள் வாழும் பாம்பு—அதாவது வஞ்சக ஆவியான—அதனுடன் ஐக்கியம் கொள்ளும்போது, தேவனுக்கு முன்பாக விபச்சாரம் செய்கிறது. மேலும், 'எவனொருவன் காமக் குறியுடன் ஒரு ஸ்திரீயை நோக்குகிறானோ, அவன் தன் இருதயத்தில் அவளுடன் விபச்சாரம் செய்துகொண்டான்' என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது (மத்தேயு 5:28). ஏனெனில், மாம்சத்தில் விபச்சாரம் உண்டென்றும், சாத்தானுடன் ஐக்கியப்படும் ஆத்துமாவின் விபச்சாரமும் உண்டென்றும் சொல்லப்படுகிறது. அதே ஆன்மா பேய்களுக்குத் துணையாகவும் சகோதரியாகவும் இருக்கலாம், அல்லது கடவுளுக்கும் தேவதைகளுக்கும் துணையாகவும் இருக்கலாம்; மேலும் சாத்தானுடன் விபச்சாரம் செய்வதன் மூலம், அது பரலோக மணமகனுக்குத் தகுதியற்றதாகிவிடுகிறது (26:13).

55. உழைத்து விதையை நிலத்தில் விதைத்த பின்னரும், மேலிருந்து மழையை எதிர்பார்க்க வேண்டிய விவசாயியின் உவமையை நாம் மீண்டும் மீண்டும் மேற்கோள் காட்டியுள்ளோம். ஆனால், மேகங்கள் தோன்றாவிட்டால், காற்றுகள் வீசாவிட்டால், விவசாயியின் உழைப்பு அவருக்கு எந்தப் பயனும் தராது, விதை முளைக்காமல் போகும். இதை ஆன்மீக விஷயங்களுக்கும் பொருத்திப் பாருங்கள். ஒருவர் தனது சொந்த முயற்சிகளில் மட்டுமே தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டு, தனது இயல்புக்கு அப்பாற்பட்டதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றால், அவரால் ஆண்டவருக்காகப் பயனுள்ள பலனைத் தர முடியாது. அப்படியானால், ஒருவரின் சொந்தப் பணி என்ன? அது உலகத்தை மறுதலிப்பதும், அதிலிருந்து விலகி நிற்பதும், ஜெபத்திலும் விழிப்புணர்விலும் நிலைத்திருப்பதும், கடவுளையும் சகோதரர்களையும் நேசிப்பதும் ஆகும்; இவை அனைத்திலும் நிலைத்திருப்பதே அவருடைய சொந்தப் பணியாகும். ஆனால், ஒருவன் தன் சொந்தப் பணியில் தன்னை மட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, வேறு எதையும் பெறுவதற்கு நம்பாமல் இருக்க, மேலும் பரிசுத்த ஆவியானவரின் காற்றுகள் அவன் ஆன்மாவில் வீசாமலும், ஒரு தெய்வீக மேகம் தோன்றாமலும், அவன் ஆன்மாவை நீர்ப்போற்ற வானத்திலிருந்து மழை பெய்யாமலும் போனால், அப்போது ஒரு மனிதனால் ஆண்டவருக்குப் பிரியமான பலனைக் கொடுக்க முடியாது (26, 19).

i) இத்தகைய வெளிப்படையாக நேர்மையான மக்கள் மத்தியில், புனித மகாரிஸ் அறிஞர்களைத் தனியாகக் குறிப்பிடுகிறார்; அவர்கள் புத்தகங்களிலிருந்தும் உரையாடல்களிலிருந்தும் விஷயத்தின் சாராம்சத்தைக் கற்றுக்கொண்டு அதைப் பற்றி விளக்குகிறார்கள், ஆனால் அந்த விஷயத்தைச் செயல்படுத்தத் தொடங்குவதில்லை; எனவே, அவர்கள் ஆன்மீகப் புரிதலில் அறியாமையில் உள்ளவர்களையும் விடப் பின்தங்கிவிடுகிறார்கள், மேலும் அவர்களின் விளக்கமே அற்பமானதாக இருக்கிறது.

56. ஆன்மீக விஷயங்களைத் தாங்களாகச் சுவைக்காமல் பேசும் எவரும், பகல் வெயில் ஏறத் தொடங்கும் போது, ஒரு வறண்ட வயலைக் கடந்து, தாகத்தால் வாடி, ஒரு நீரூற்றைப் பற்றி விவரிக்கும் ஒரு மனிதனைப் போன்றவர்; தண்ணீர் பீறிட்டு ஓடுவதாகக் கூறி, அதைக் குடிப்பதாக நடிக்கும் ஒருவனைப் போன்றவன், ஆனால் அவனது உதடுகளும் நாக்கும் அதை எரிக்கும் தாகத்தால் வறண்டு போயிருக்கும்; அல்லது தேன் இனிமையானது என்று பேசும் ஒருவனைப் போன்றவன், ஆனால் அதைத் தானே சுவைத்திராதவன், அதன் இனிமையின் ஆற்றலைப் பற்றி ஒன்றும் அறியாதவன். ஆகவே, தங்கள் செயல்திறனை அனுபவிக்காதவர்களோ அல்லது தங்களுக்குள் அதற்கான உறுதிப்பாட்டைக் காணாதவர்களோ, பரிபூரணம், மகிழ்ச்சி அல்லது பற்றற்ற தன்மை பற்றிப் பேசினால், உண்மையில் காரியங்கள் அவர்கள் சொல்வதைப் போல நடப்பதில்லை. ஏனெனில், அத்தகைய ஒருவர் இறுதியில், பகுதியளவாவது அந்தப் பணியைச் செய்ய முற்படும்போது, அவர் தனக்குள் இவ்வாறு சிந்திப்பார்: 'நான் நினைத்தபடி அது நடக்கவில்லை. 'நான் ஒரு விதமாய் யூகித்தேன், ஆனால் ஆவியானவர் வேற விதமாய் நடப்பிக்கிறார்' (17:12).

57. ரொட்டி மற்றும் உணவைப் பற்றிப் பேசுவதற்கும், அதைச் சாப்பிட்டு அதன் ஊட்டத்தைப் பெற்று, அதன் மூலம் உடலின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் பலப்படுத்துவதற்கும் உள்ள வித்தியாசம் பெரியது. மிகவும் இனிமையான பானத்தைப் பற்றி வார்த்தைகளில் பேசுவதற்கும், நீரேற்றுக்குச் சென்று அந்த இனிப்பான பானத்தைக் குடித்து திருப்தியடைவதற்கும் உள்ள வித்தியாசம் பெரியது. போரைப் பற்றியும், வீரர்களையும், போர்வீரர்களையும் பற்றிப் பேசுவது ஒரு விஷயம்; ஆனால் ஒரு மனிதன் ஆயுதம் ஏந்தி, எதிரிகளுடன் போரில் ஈடுபட்டு, முன்னேறிப் பின்வாங்கி, தாக்குதல்களைப் பெற்றுத் தந்து, வெற்றியை அடைவது என்பது முற்றிலும் வேறு விஷயம். ஆவிக்குரிய காரியங்களிலும் அப்படியே: அறிவு மற்றும் பகுத்தறிவின் மூலம் கூறப்பட்டதை விளக்குவது ஒரு விடயம், ஆனால் பரிசுத்த ஆவியானவரின் புதையலையும், கிருபையையும், உத்வேகத்தையும், கிரியையையும் தன் அகத்திலும் மனதிலும் உண்மையிலும் நிச்சயமாகவும் கொண்டிருப்பது முற்றிலும் வேறொன்று. வெறும் வார்த்தைகளை உச்சரிப்பவர்கள் தங்களைத் தாங்களே வஞ்சித்து, தங்கள் சொந்த அறிவால் தங்களைத் தாங்களே பெரிதாக எண்ணிக்கொள்கிறார்கள் (27:12).

58. உலகில், போர் அறிவிக்கப்படும்போது, ஞானிகளும் பிரபுக்களும் போர்க்களத்திற்குச் செல்வதில்லை, மாறாக, மரணத்திற்குப் பயந்து, வீட்டில் தங்குகிறார்கள்; அதற்குப் பதிலாக, புதிதாக வெளிவந்தவர்கள், ஏழைகளும் சாதாரண மக்களுமே போருக்கு அழைக்கப்படுகிறார்கள்; அவர்கள் எதிரிகளை வென்று, அவர்களை எல்லைகளிலிருந்து விரட்டி, இதற்காக மன்னனிடமிருந்து வெகுமதிகளையும் கிரீடங்களையும் பெற்று, கௌரவங்களையும் பதவிகளையும் அடைகிறார்கள், ஆனால் அந்தப் பெரிய மனிதர்கள் அவர்களுக்குப் பின்னால் இருக்கிறார்கள்; ஆன்மீக விஷயங்களிலும் இதுவே நிகழ்கிறது. அனுபவமில்லாதவர்கள், இந்த வார்த்தையை முதன்முதலில் கேட்கும்போது, அதை சத்தியத்தை நேசிக்கும் மனதுடன் செயலில் நிறைவேற்றி, கடவுளிடமிருந்து ஆன்மீகக் கிருபையைப் பெறுகிறார்கள்; ஆனால், மிகுந்த நுட்பத்துடன் வார்த்தையை ஆராயும் ஞானிகள், போரைத் தவிர்த்து, செழிப்படைவதில்லை, மாறாக போரில் பங்கேற்று வெற்றி பெற்றவர்களுக்குப் பின்னால் நிற்கிறார்கள் (43:8).

ஆகவே, கிருபையின் ஆவியைப் பெறுவதற்கு ஒவ்வொரு வழியிலும் ஒருவர் பாடுபட வேண்டும். ஏனெனில், அவர் உங்களில் இல்லையென்றால், உங்கள் எல்லா தியாகங்களும் உழைப்புகளும் ஒன்றுமில்லை, மேலும் பிரியாவிடை நேரத்தில் பிசாசுகள் உங்களைப் பிடித்துத் தங்கள் பாதாளத்திற்குள் இழுக்கும். ஆனால், ஆவியானவர் யாருக்கு உண்டோ, அவர் அவர்களை எரித்துவிடுவார்.

59. யார் ஒருவர் கர்த்தருக்காகத் தம்முடைய சொந்தமானவைகளை விட்டு, இவ்வுலகத்தைக் துறந்து, உலக இன்பங்களையும், உடைமைகளையும், தகப்பனையும் தாயையும் கைவிட்டு, தன்னைச் சிலுவையில் அறைந்து, ஒரு அலைந்து திரிபவனாக மாறுகிறாரோ, ஒரு பிச்சைக்காரனைப் போலவும், ஒன்றும் இல்லாதவனைப் போலவும் இருக்கிறான்; ஆனாலும், உலக அமைதிக்குப் பதிலாகத் தன்னுள் தெய்வீக இளைப்பாறுதலைக் காண்பதில்லை, தன் ஆன்மாவில் ஆவிக்குரிய இன்பத்தை உணர்வதில்லை, மேலும் அழிந்துபோகும் ஆடைகளுக்குப் பதிலாகத் தன்னைத் தெய்வீக ஒளியின் ஆடையால் மூடிக்கொள்வதில்லை, உள்ளான மனிதனுக்கு ஏற்ப; அவனது முந்தைய, மாம்சத்திற்குரிய ஐக்கியத்திற்குப் பதிலாக, பரலோகத்துடனான ஐக்கியத்தைத் தனது ஆன்மாவில் நிச்சயமாக அறிய மாட்டான்; இந்த உலகின் காணக்கூடிய மகிழ்ச்சிக்குப் பதிலாக, தன்னுள் ஆவியின் மகிழ்ச்சியையோ அல்லது பரலோகக் கிருபையின் ஆறுதலையோ கொண்டிருக்க மாட்டான், மேலும், 'கர்த்தருடைய மகிமை அவனுக்கு வெளிப்படுத்தப்படும்போது' என்று எழுதப்பட்டபடி, தெய்வீக திருப்தியைத் தனது ஆன்மாவில் பெறவும் மாட்டான். (சங். 16: 15); சுருக்கமாக, இந்த தற்கால இன்பத்திற்குப் பதிலாக, அவர் தனது ஆன்மாவில் ஏங்கப்படும், அழிவில்லாத மகிழ்ச்சியை இன்னும் அடையவில்லை; இவ்வாறு அவர் தனது சுவையை இழந்த உப்பாகிவிட்டார்; இந்த உலகத்தின் காரியங்களிலிருந்து பறிக்கப்பட்டு, தெய்வீகத்தை அனுபவிக்காததால், அவர் எல்லா மனிதர்களை விடவும் பரிதாபகரமானவர்; தனது உள்மனதில் ஆவியானவரின் கிரியையின் மூலம், தெய்வீக மர்மங்களை (49:1) அவர் அறிந்துகொள்ளவில்லை..

60. மேலும், ஆன்மா தனது சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் செய்வதாகத் தோன்றுபவை அனைத்தும்—அது தனது சொந்த சக்தியை மட்டுமே நம்பி, ஆவியினுடைய உதவியின்றியே தனியாக ஒரு காரியத்தை முழுமையாக்க முடியும் என்று நினைத்து, அது மேற்கொள்ளும் மற்றும் நிறைவேற்ற முயலும் அனைத்தும்—இதில் அது பெரிதும் தவறுகிறது, ஏனெனில் அது பரலோக வாசஸ்தலங்களுக்குத் தகுதியற்றது, தனது சொந்த முயற்சிகளால், ஆவியின்றி, பரிபூரணத் தூய்மையை அடைய முடியும் என்று நினைக்கும் ஆன்மா, இராச்சியத்திற்குத் தகுதியற்றது. ஒருவர், உணர்ச்சிகளின் செல்வாக்கின் கீழ், உலகைத் துறந்து கடவுளுக்கு நெருக்கமாகச் செல்லவில்லை என்றால், மேலும் தனது சொந்த இயல்புக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு ஆசீர்வாதத்தை—அதாவது, பரிசுத்த ஆவியானவரின் பெலனை—பெறுவார் என்று நம்பிக்கையுடனும் பொறுமையுடனும் நம்பவில்லை என்றால், மேலும் மேலிருந்து ஆண்டவரிடமிருந்து தனது ஆன்மாவிற்குள் தெய்வீக ஜீவனைப் பெறவில்லை என்றால், அப்போது அவர் உண்மையான ஜீவனை அனுபவிக்க மாட்டார், பொருளீர்ப்பின் போதையிலிருந்து விடுபடாது; ஆவியின் ஒளி இருண்ட ஆன்மாவில் பிரகாசிக்காது; புனித நாள் அதற்குள் விடியாது; மேலும், கடவுளின் வல்லமையினாலும் கிருபையின் கிரியையினாலும் (24:5) உண்மையாகக் கடவுளை அறிந்துகொள்ளும் பொருட்டு, அறியாமை எனும் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்து விழித்துக் கொள்ளவும் முடியாது.

61. ஆகையால், கர்த்தரிடத்தில் விசுவாசித்து வரப் பிரயாசப்படுகிற எவரும், இவ்வுலகில் இருக்கும்போதே தேவ ஆவியானவரைப் பெறுவதற்கு ஜெபிக்க வேண்டும், ஏனெனில் அவரே ஆத்துமாவின் ஜீவன், மேலும் கர்த்தர் வருவதன் நோக்கம், இவ்வுலகில் இருக்கும்போதே ஆத்துமாவுக்கு ஜீவனைக் கொடுப்பதேயாகும்—அதுவே பரிசுத்த ஆவியானவர். ஏனெனில், 'ஒளி உங்களிடத்தில் இருக்கும்போதே அதை விசுவாசியுங்கள்' (யோவான் 12:36), 'நீங்கள் வேலை செய்ய முடியாத இராக்காலம் வருகிறது' (யோவான் 9:4) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. ஆகவே, இங்கே யார் ஒருவர் ஆத்துமாவுக்கு ஜீவனைத் தேடிப் பெற்றுக்கொள்ளவில்லையோ—அதாவது, ஆவியானவரின் தெய்வீக ஒளியை—அவர் சரீரத்தை விட்டுப் பிரியும் நேரத்தில், பரலோக ராஜ்யத்திற்குள் பிரவேசிக்காமல், இருளின் ராஜ்யத்திற்குள் தள்ளப்படுகிறார், மேலும் சாத்தானுக்கும் அவனுடைய தூதர்களுக்கும் கூட சேர்ந்து கென்னோமில் தன் முடிவைச் சந்திப்பார். அல்லது, தங்கம் அல்லது வெள்ளி நெருப்பில் போடப்படும்போது எவ்வாறு மேலும் தூய்மையாகவும் மென்மையாகவும் மாறுகின்றனவோ, அவ்வாறே ஆன்மாவும், ஆன்மீக நெருப்பிலும் தெய்வீக ஒளியிலும் நிலைத்திருக்கும்போது, எந்தத் தீய ஆவிகளிடமிருந்தும் வரும் எந்தத் தீமையையும் சகித்துக்கொள்ளாது; மேலும், புல்லாலும் அதை மாற்ற முடியாது, ஏனெனில் அதுவே நெருப்பைப் போலாகி தன்னை நெருங்கும் அனைத்தையும் அழித்துவிடும்; அப்படியே ஆன்மாவும், ஆன்மீக நெருப்பிலும் தெய்வீக ஒளியிலும் நிலைத்திருந்து, எந்தப் பொல்லாத ஆவிகளிடமிருந்தும் எந்தத் தீமையையும் சகித்துக்கொள்ளாது, மேலும் ஏதேனும் ஒன்று அதை நெருங்கினால், அது ஆன்மாவின் பரலோக நெருப்பால் அழித்துவிடப்படும். அல்லது, உயரத்தில் பறக்கும் ஒரு பறவை கவலைகள் அற்று, வேட்டைக்காரர்களையோ அல்லது வஞ்சக மிருகங்களையோ அஞ்சாமல், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக உயரே பறந்து அவற்றை ஏளனம் செய்வது போல; அப்படியே ஆன்மாவும், ஆவியின் இறக்கைகளை எடுத்துக்கொண்டு மிக உயர்ந்த பரலோக உயரங்களுக்கு உயரே பறந்து, எல்லாவற்றையும் ஏளனம் செய்கிறது (30, 6).

62. ஆனால், ஒருவருள் கடவுளின் அருள் இன்னும் வேரூன்றி நிலைபெறவில்லை என்றால், இரவும் பகலும், அது இயல்பானது போல, அவ்வப்போது தங்களை வழிநடத்தி, ஊக்கப்படுத்தி, நன்மையின் பக்கம் செலுத்தும் ஒன்றைத் தங்கள் ஆன்மா பற்றிக்கொள்ளட்டும். அவர்களுக்குள், குறைந்தபட்சம், இயல்பானதாகவும் மாறாததாகவும், கவனிப்பு, பயம், அக்கறை, மற்றும் எப்போதும் உறுதியாக நிலைத்திருக்கும் ஒரு நொறுங்குண்ட இருதயம் இருக்கட்டும் (16:6).

6. ஆவியின் பலனைப் பெற்றவர்களின் நிலை

அ) நல்ல மனச்சான்றுடனும், சுயபச்சாதாபம் இன்றி துறவு நெறியின் முயற்சிகளைப் பின்பற்றுபவர்களுக்கு, கிருபையின் வல்லமையும் செயல்திறனும் இறுதியில் வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன. இது இதயத்தில் ஒரு சிறப்பு ஆன்மீக வெப்பமாகவும், எண்ணங்களின் அமைதியாகவும், படைக்கப்பட்ட அனைத்துப் பொருட்களின் மீதான நாட்டமின்மையாகவும், பூமியில் விலைமதிப்பற்றதாகக் கருதப்படும் அனைத்தின் மதிப்பு குறைவதாகவும் வெளிப்படுகிறது. இதுவே உண்மையில் ஆன்மீக வாழ்வின் வித்தாகும். இங்கிருந்துதான் ஆன்மாவின் ஆன்மீகமயமாக்கலும், அதன் உணர்ச்சிகளிலிருந்து தூய்மைப்படுத்தப்படுவதும், அந்த உணர்ச்சிகளால் ஏற்பட்ட காயங்கள் குணமடைவதும் தொடங்குகிறது.

1. 'நான் பூமிமேல் அக்கினியைப் பற்றவைக்க வந்தேன்; அது இப்பொழுதே பற்றிக்கொண்டிருந்தால் எவ்வளவு நன்றாயிருக்கும்!' (லூக்கா 12:49) என்று சொன்னவர் மீதே உங்கள் பார்வையை மட்டும் நிலைநிறுத்தி, வேறு எதையும் மனதில் கொள்ளாமல் மரியாவைப் பின்பற்றுங்கள். ஏனெனில், ஆவியின் எரிப்பு இதயத்தை புத்துயிர் அளிக்கிறது. அந்த அசரீரி மற்றும் தெய்வீக நெருப்பு ஆன்மாக்களைப் பரிசுத்தமாக்கி, அவற்றைச் சுத்திகரிக்கிறது. களிமண் அச்சில் சுத்தமான தங்கம் சுத்திகரிக்கப்படுவதைப் போல, தீயொழுக்கங்கள் முட்கள் மற்றும் வைக்கோலைப் போல எரித்து அழிக்கப்படுகின்றன. ஏனெனில், 'நமது தேவன் எரிக்கும் நெருப்பு' (எபிரேயர் 12:29). இந்த நெருப்பின் வல்லமையைத் தேடி, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாவீது, 'கர்த்தாவே, என்னைச் சோதித்து, என்னைப் பரீட்சித்துப் பாரும்; என் இருதயத்தையும் என் உள்ளத்தையும் ஆராய்ந்து பாரும்' (சங். 25:2) என்றார். (25:9).

2. மீட்பர் தம்முடைய உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகு அவர்களுடன் பேசியபோது, இந்த நெருப்பு க்ளோபாஸின் மற்றும் அவருடைய தோழரின் இதயங்களைச் சூடேற்றியது. மேலும் தேவதூதர்களும் ஊழியம் செய்யும் ஆவிகளும் இந்த நெருப்பின் ஒளியில் பங்குகொள்கின்றன, ஏனெனில், 'தனது தூதர்களை ஆவிகளாகவும், தனது ஊழியர்களை எரியும் நெருப்பாகவும் ஆக்குகிறார்' என்று கூறப்பட்டுள்ளது. (எபி. 1:7). இந்த நெருப்பு, அகக் கடலில் உள்ள பதரை எரித்து அழிப்பதன் மூலம் மனதைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது, அதன் இயற்கையான பகுத்தறிவை மீண்டும் பெற்ற அந்த மனம், 'உமது நியமங்களிலிருந்து அற்புதமான காரியங்களை நான் காணும்படி என் கண்களைத் திறந்தருளும்' என்று கூறுபவரைப் போல, தேவனது அற்புதங்களை இடைவிடாமல் தரிசிக்கிறது. (சங். 118:18). ஆகையால், இந்த நெருப்பு பிசாசுகளை ஓட்டிவிட்டு, பாவத்தை அழித்துவிடுகிறது (25:10).

3. எப்படி இரும்பு, அல்லது ஈயம், அல்லது தங்கம், அல்லது வெள்ளி, நெருப்பில் வைக்கப்பட்டால், அவற்றின் கடினத்தன்மையை இழந்து, மென்மையான பொருட்களாக மாறுகின்றனவோ, மேலும் அவை நெருப்பில் இருக்கும்போது, நெருப்பின் வெப்பத்தின் சக்தியால், உருக்கப்பட்டு அவற்றின் இயற்கையான கடினத்தன்மை மாற்றப்படுகிறதோ, அப்படியே ஆன்மாவும், உலகைத் துறந்து ஒரே ஆண்டவரை நேசிக்கத் தொடங்கி, இதயத்தின் பெரும் ஏக்கத்துடன், உழைப்பின் மூலமும் முயற்சியின் மூலமும், இடைவிடாமல் நம்பிக்கையுடனும் விசுவாசத்துடனும் அவனைக் காத்திருக்கிறது; மேலும், கடவுளின் தெய்வீகமான அந்த பரலோக நெருப்பையும், ஆவியானவரின் அன்பையும் தனக்குள் பெற்றுக்கொண்டதால், அது உண்மையாகவே எல்லா உலகப் பாசங்களையும் துறந்து, உணர்ச்சிகளின் ஒவ்வொரு தீங்கிலிருந்தும் விடுவிக்கப்படுகிறது, எல்லாவற்றையும் ஒதுக்கித் தள்ளி, அதன் இயல்பான குணத்தையும் அதன் பாவமான கடினத்தையும் மாற்றி, தன்னுள் ஏற்றுக்கொண்ட ஒரே பரலோக மணமகனிடம் எல்லாவற்றையும் அனாவசியமாகக் கருதி, அவருக்கான தீவிரமான மற்றும் சொல்லொணா அன்பில் ஓய்வைக் காண்கிறது (4, 14).

4. இருப்பினும், நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், தன்னுடைய கண்களுக்கு முன்பாக இருக்கும் மிகவும் பிரியமான சகோதரர்கள் கூட—அவர்கள் அந்த அன்பில் அவளுக்குத் தடையாக இருந்தால்—ஆன்மா, ஒருவிதமாகச் சொன்னால், அவர்களை விட்டுத் திரும்பிவிடுகிறது, ஏனெனில் அதன் வாழ்வும் சமாதானமும் பரலோக ராஜனுடனான மர்மமான மற்றும் சொல்லொணாத் திருவொன்றிப்பில்தான் இருக்கின்றன. ஏனெனில், மாம்ச இச்சையின் தோழமைக்கான அன்புகூட ஒருவனைத் தன் தந்தை, தாய் மற்றும் சகோதரர்களிடமிருந்து பிரித்துவிடுகிறது, மேலும் அவர்களைச் சேர்ந்த அனைத்தும் மனதிற்கு அந்நியமாகிவிடுகின்றன. ஒருவன் அவர்களை நேசித்தால், ஒரு அந்நியனைப் போல அவர்களை நேசிக்கிறான், ஆனாலும் தன் மனைவியிடம் அவன் அன்பு கொண்டிருக்கிறான். ஏனெனில், 'இதினிமித்தம் ஒருவன் தன் தகப்பனையும் தாயையும் விட்டுத் தன் மனைவியைப் பற்றிக்கொள்ளுவான்; இருவரும் ஒரே மாம்சமாயிருப்பார்கள்' என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது (எபே. 5:31). ஆகவே, மாம்சத்தின் இச்சையானது மற்ற எல்லா அன்புகளிலிருந்தும் ஒருவரைப் பிரித்தெடுத்தால், பரலோகத்திலும் பெரிதும் விரும்பப்பட்ட பரிசுத்த ஆவியானவருடன் ஐக்கியம் கொள்ள உண்மையாகவே தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்பட்டவர்கள், உலகத்தின் மீதான எல்லா அன்புகளிலிருந்தும் தங்களை எவ்வளவு அதிகமாகப் பிரித்தெடுப்பார்கள்! பரலோக விருப்பத்தால் அவர்கள் வெல்லப்பட்டு, அதை மிகவும் சார்ந்திருப்பதால், அவர்களுக்கு எல்லாமே அனாவசியமாகத் தோன்றும்; அங்கேதான் அவர்களுடைய விருப்பங்கள் இருக்கின்றன, அங்கு அவர்களுடைய எண்ணங்கள் வசிக்கின்றன, அங்கு அவர்கள் வாழ்கின்றனர், அங்கு அவர்களுடைய எண்ணங்கள் அலைகின்றன, அங்கு அவர்களுடைய மனம் எப்போதும் நிலைத்திருக்கிறது, தெய்வீக மற்றும் பரலோக அன்பாலும் ஆன்மீக விருப்பத்தாலும் வெல்லப்பட்டு (4, 15).

5. தெய்வீக வாழ்வின் ஆவியின் பனி யார் மீது விழுந்திருக்கிறதோ, மற்றும் பரலோக ராஜாவாகிய கிறிஸ்துவின் மீதான தெய்வீக அன்பினால் யாருடைய இதயங்கள் துளைக்கப்பட்டிருக்கின்றனவோ, அவர்கள் அந்த அழகிற்கும், அந்த விவரிக்க முடியாத மகிமைக்கும், அந்த அழிவில்லாத பிரகாசத்திற்கும், உண்மையான மற்றும் நித்திய ராஜாவாகிய கிறிஸ்துவின் கற்பனை செய்ய முடியாத செல்வங்களுக்கும் ஈர்க்கப்படுகிறார்கள். அவர்கள் ஏக்கத்திற்கும் அன்புக்கும் தங்களை ஒப்படைத்து, முழுமையாகக் கிறிஸ்துவை நோக்கித் திரும்பி, ஆவியில் அவர்கள் தியானிக்கும் அந்த வர்ணிக்க முடியாத ஆசீர்வாதங்களைப் பெற ஏங்குகிறார்கள்; இதற்காக, அவர்கள் எல்லா உலகியல் சார்ந்த அழகு, மகிமை, பிரகாசம் மற்றும் கனத்தையும் ஒன்றுமில்லாமல் கருதுகிறார்கள், மேலும் அரசர்கள் மற்றும் இளவரசர்களின் செல்வத்தையும், ஏனெனில் அவர்கள் தெய்வீக அழகால் வசீகரிக்கப்பட்டுள்ளனர், மேலும் பரலோக அழியாத வாழ்வு அவர்களின் ஆன்மாக்களில் நுழைந்துள்ளது. அதனால்தான் அவர்கள் பரலோக ராஜாவின் ஒரே அன்பை விரும்புகிறார்கள், அவரை மாபெரும் ஏக்கத்துடன் தங்கள் கண்களுக்கு முன்பாகத் தனியாக வைத்திருக்கிறார்கள்; அவருக்காக அவர்கள் எல்லா உலக அன்புகளையும் கைவிட்டு, எல்லா உலகப் பிணைப்புகளிலிருந்தும் விலகுகிறார்கள், இதன் மூலம் அவர்கள் இந்த ஒரே விருப்பத்தை எப்போதும் தங்கள் இதயங்களில் கொண்டிருக்கவும், அதனுடன் வேறு எதையும் கலக்காமல் இருக்கவும் முடியும் (5, 6).

6. கிருபையை உண்மையாகச் சுவைத்த கிறிஸ்தவர்கள் மட்டுமே, இந்த முழு உலகமும்—அரசர்களின் புதையல்கள், செல்வம், மகிமை மற்றும் ஞான வார்த்தைகள்—இவை அனைத்தும் ஒரு மாயை, உறுதியான அடித்தளம் இல்லாத, நிலையற்ற ஒன்று என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்; மேலும், பரலோகத்திற்குக் கீழே எது இருந்தாலும், அது அவர்களுடைய பார்வையில் முழுமையான இகழ்ச்சிக்குரியது. இது ஏன்? ஏனெனில், வானங்களுக்கு மேலே உள்ளவை அற்புதமானவை மற்றும் அதிசயமானவை—அவை அரச கருவூலங்களிலோ, ஞான வார்த்தைகளிலோ, அல்லது உலகப் புகழிலோ காணப்படாதவை. மேலும், அவர்கள் பெற்ற கண்ணியம் அல்லது செல்வம்—அதாவது, எல்லாவற்றிற்கும் ஆண்டவராகவும் படைப்பாளியாகவும் இருப்பவரைத் தங்கள் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் கொண்டிருப்பது—அது நிலையற்றதாக இல்லாமல், நித்தியமாக நிலைத்திருக்கும் ஒரு சொத்தாகும் (15:40–41).

7. பரிசுத்த ஆவியானவருடன் ஐக்கியம் மற்றும் பங்குகொள்ளுதல் மூலம், கிறிஸ்தவர்களின் மனங்களும் புரிதலும் நிலைத்தன்மையை அடைகின்றன, நிலைத்தன்மை, அமைதி மற்றும் சமாதானம்; அவர்கள் இனி நிலையற்ற மற்றும் வீணான எண்ணங்களால் கவனம் சிதறவோ அல்லது கலங்கவோ இல்லை, மாறாக கிறிஸ்துவின் சமாதானத்திலும் ஆவியானவரின் அன்பிலும் நிலைத்திருக்கிறார்கள், இத்தகைய மக்களைப் பற்றி ஆண்டவர், அவர்கள் 'மரணத்திலிருந்து ஜீவத்திற்கு' கடந்துவிட்டார்கள் என்று கூறியது போலவே (யோவான் 5:24). மனத்தின் புதுப்பித்தல், எண்ணங்களின் மரணப்படுத்துதல், அன்பு மற்றும் கர்த்தருக்கான பரலோக அர்ப்பணிப்பு ஆகியவற்றின் மூலம், புதிய சிருஷ்டியான— —கிறிஸ்தவன்—உலகிலுள்ள எல்லா மக்களிலிருந்தும் வேறுபட்டு நிற்கிறான். இதே நோக்கத்திற்காகவே கர்த்தர் வந்தார், அதனால் கர்த்தரிடத்தில் உண்மையாக விசுவாசிக்கிறவர்கள் இந்த ஆவிக்குரிய ஆசீர்வாதங்களுக்குத் தகுதியுள்ளவர்களாக மாறுவார்கள் (5:4–5).

8. இரத்தப்போக்கால் அவதிப்பட்ட பெண், கர்த்தருடைய வஸ்திரத்தின் ஓரத்தை உண்மையாக விசுவாசித்துத் தொட்டதால், உடனடியாகக் குணமடைந்து, அசுத்தமான இரத்த ஊற்றின் ஓட்டம் வற்றிப்போனது போல, பாவத்தின் குணப்படுத்த முடியாத காயத்தைக் கொண்ட ஒவ்வொரு ஆத்துமாவும்—அது அசுத்தமான மற்றும் பொல்லாத எண்ணங்களின் ஊற்றாகும்—கிறிஸ்துவிடம் வந்து, உண்மையாக விசுவாசித்து, விண்ணப்பிக்கிற ஒவ்வொருவரும், விருப்பங்களின் பெருக்கிலிருந்து இரட்சிக்கும் குணத்தைப் பெறுவார்கள்; மேலும் இயேசுவின் வல்லமையால் மட்டுமே, அசுத்தமான எண்ணங்களைப் பாய்ச்சும் அந்த ஊற்று வற்றிப் போகும்; ஆனால் வேறு யாராலும் இந்த காயத்தை குணப்படுத்த முடியாது (20, 4).

9. எப்படி, சூரியன் பூமிக்கு மேலே உதிக்கும்போது, அதன் எல்லாக் கதிர்களும் பூமியின் மீது இருக்கின்றன, அது மேற்கில் அஸ்தமித்து, தன் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பும்போது, தன் எல்லாக் கதிர்களையும் தன்னுள் மீண்டும் இழுத்துக் கொள்கிறதோ, அப்படித்தான் ஆவியினால் மேலிருந்து மீண்டும் பிறக்காத ஆன்மாவும், தன் எண்ணங்களில் முழுமையாகப் பூமியின் மீதே இருக்கிறது, அதன் எண்ணங்கள் பூமியின் எல்லைகள் வரை பரந்து விரிகின்றன; ஆனால், ஆவியிடமிருந்து பரலோகப் பிறப்பையும் ஐக்கியத்தையும் பெறுவதற்குத் தகுதியானதாகக் கருதப்பட்டவுடன், தனது எண்ணங்கள் அனைத்தையும் ஒன்றாகச் சேர்த்துத் தன்னுள் காத்துக்கொண்டு, அது கர்த்தருடைய சந்நிதிக்குள், மனிதக் கைகளால் செய்யப்படாத பரலோக வாசஸ்தலத்திற்குள் பிரவேசிக்கிறது, மேலும் அதன் எண்ணங்கள் அனைத்தும், தெய்வீகச் சூழலுக்குள் நுழைந்து, பரலோகமானவையாக மாறுகின்றன, அதனால், தீய இறைவனின்—அதாவது உலகின் ஆவியின்—பிடியிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட ஆன்மா, தூய மற்றும் தெய்வீக எண்ணங்களை அடைகிறது; ஏனெனில், மனிதனை தெய்வீக இயல்பின் பங்காளராக ஆக்க தேவன் விரும்பினார் (49, 3).

b) கிருபையின் செல்வாக்கின் முதல் கணங்களிலிருந்தே இது வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது, ஆனால் இங்கு ஏற்கனவே ஒருவித பரிபூரணம் இருப்பதாக நினைப்பது மிகவும் ஆபத்தானது. இது ஒரு தொடக்கமே. கிருபை, தன்னை உணரச் செய்துகொண்டு, படிப்படியாக இதயத்தைக் கைப்பற்றி, எல்லாவற்றையும் நிரப்பி, முழு அக இயலையும் மாற்றுகிறது.

10. ஒவ்வொருவரின் விசுவாசத்திற்கு ஏற்ப தெய்வீகக் கிருபையின் செயல் ஆன்மாவின் மீது இறங்கும்போது, ஆன்மா மேலிருந்து வரும் உதவியை ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, அப்போது கிருபை அதன் மீது பகுதியாக மட்டுமே இறங்குகிறது. மேலும், யாருடைய ஆன்மாவும் உடனடியாக ஒளிமயமாகிவிட்டது என்று நினைக்காதீர்கள்; அதற்குள் தீயொழுக்கங்களின் பரந்தவெளி நீடிக்கிறது, மேலும் ஒருவருக்குள் செயல்படும் கிருபையுடன் இணக்கமாக, ஒருவருக்கு மிகுந்த உழைப்பும் முயற்சியும் தேவைப்படுகிறது. அதனால்தான், ஒரே கணத்தில் ஒருவரைத் தூய்மைப்படுத்தி பரிபூரணமாக்கக்கூடிய தெய்வீகக் கிருபை, மனிதனின் சுயவிருப்பத்தைச் சோதிப்பதற்காக, படிப்படியாக ஆன்மாவை வந்தடையத் தொடங்குகிறது: அது கடவுள் மீது முழு மனதுடன் அன்பு செலுத்துகிறதா, தீயவனுடன் எந்த சமரசமும் செய்யாமல், தன்னை முழுமையாகக் கிருபைக்கு ஒப்புக்கொடுக்கிறதா என்பதைப் பரிசோதிக்க. இவ்வாறு, காலப்போக்கில் பல ஆண்டுகள், தன்னை நன்னம்பிக்கையுள்ளதாக நிரூபித்து, அனுகிரகத்திற்கு எந்தத் துக்கத்தையோ அல்லது குற்றத்தையோ விளைவிக்காத ஆன்மா, இந்த மெதுவான செயல்முறையின் மூலமே தனக்கு உதவியைக் கண்டடைகிறது. மேலும், கிருபையே ஆன்மாவிற்குள் உள்ள மேய்ச்சல் நிலத்தைக் கைப்பற்றிக் கொள்கிறது; மேலும், ஆன்மா பல ஆண்டுகளாகத் தன்னை நன்னடத்தையுள்ளதாகவும், கிருபையுடன் இணக்கமாகவும் நிரூபித்துக் கொள்ளும்போது, அது ஆன்மாவின் ஆழ்ந்த திறன்களிலும் எண்ணங்களிலும் வேரூன்றி, இந்த உடலுக்குள் ஏற்கனவே ஆட்சி செய்யும் பரலோகக் கிருபையால் முழு ஆன்மாவும் அரவணைக்கப்படும் வரை நீடிக்கிறது (41, 2).

11. இவ்வாறு பலர் தங்களுக்குள் செயல்படும் கிருபையாலேயே வழிதவறிப் போனார்கள்; தாங்கள் பரிபூரணம் அடைந்துவிட்டதாக நினைத்து, 'எங்களுக்குப் போதும்; எங்களுக்கு எதிலும் குறைவில்லை' என்று கூறினர். ஆனால் கர்த்தர் எல்லையற்றவரும், அளவிட முடியாதவரும் ஆவார். ஆனால், அனுபவமற்ற நபர், கிருபையால் ஆறுதல் பெற்று, வந்த கிருபை ஆன்மாவின் எல்லாப் பகுதிகளையும் பற்றிக்கொண்டதாகவும், பாவம் ஒழித்துக்கட்டப்பட்டதாகவும் நினைக்கிறார். ஆனாலும் ஆன்மாவின் பெரும்பகுதி பாவத்தின் ஆற்றலில் நீடிக்கிறது. ஆனால், அனுபவமற்ற நபர், கிருபையால் ஆறுதல் பெற்று, வந்திருக்கும் கிருபை ஆன்மாவின் எல்லா சக்திகளையும் பற்றிக்கொண்டதாகவும், பாவம் முற்றிலுமாக அழிக்கப்பட்டுவிட்டதாகவும் நினைக்கிறான். ஆனாலும், ஆன்மாவின் பெரும்பகுதி பாவத்தின் அதிகாரத்திலேயே இருக்கிறது, ஒரே ஒரு பகுதி மட்டுமே கிருபையின் செல்வாக்கின் கீழ் உள்ளது. மேலும் அந்த நபர் ஏமாற்றப்பட்டு இதை உணரவில்லை (26, 17, 50, 5).

12. ஒரு நோயால் பாதிக்கப்பட்ட ஒருவரிடமும் கூட, சில பகுதிகள் ஆரோக்கியமாக இருக்கலாம்—உதாரணமாக, பார்வைக் கண், அல்லது வேறு ஏதேனும் ஒரு பகுதி—அதே நேரத்தில் மற்றவை சேதமடைந்திருக்கலாம். ஆன்மீக விஷயங்களிலும் இதே நிலைதான். ஒரு நபருக்கு மூன்று ஆன்மீகப் பகுதிகள் நல்ல ஆரோக்கியத்துடன் இருக்கலாம், ஆனாலும் அவர் ஏற்கனவே பரிபூரணராகிவிட்டார் என்று இது அர்த்தப்படுத்தாது. எத்தனை ஆன்மீகப் படித்தரங்கள் மற்றும் நிலைகள் உள்ளன என்பதையும், தீமை ஒரே நேரத்தில் முழுமையாக நீக்கப்படாமல், படிப்படியாக எவ்வாறு தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு வெளியேற்றப்படுகிறது என்பதையும் நீங்கள் காண்கிறீர்கள் (15, 7).

13. கருப்பையில் உள்ள கரு உடனடியாக மனிதனாக மாறுவதில்லை, ஆனால் படிப்படியாக மனித வடிவத்தை எடுத்துப் பிறக்கிறது—இன்னும் முதிர்ச்சியடையாத மனிதனாக இருந்தாலும்—முதலில் பல ஆண்டுகள் வளர்ந்து பின்னர் ஒரு மனிதனாகிறது; அதுபோலவே, பார்லி அல்லது கோதுமை விதைகள் தரையில் விதைக்கப்பட்டவுடன் உடனடியாக வேரூன்றுவதில்லை, ஆனால் குளிரும் காற்றும் கடந்த பின்னரே, அவை தக்க காலத்தில் தங்கள் தண்டுகளை வெளிப்படுத்துகின்றன; மேலும், பேரிட்சை மரத்தை நடும் எவரும் உடனடியாக அதன் பழங்களை அறுவடை செய்வதில்லை; அவ்வாறே, அதிக ஞானமும் நுட்பமும் உள்ள ஆன்மீக விஷயங்களிலும், ஒரு நபர் படிப்படியாக வளர்ந்து, 'ஒரு முழுமையான மனிதனின் அளவுக்கு, அவனது வளர்ச்சியின் அளவுக்கு ஏற்ப' வருகிறார் (எபே. 4:13), மற்றவர்கள் கூறுவது போல், இது ஆடைகளைக் களைவதற்கும் அணிவதற்கும் சமம் என்பது போலல்ல (15:39).

14. தேனீ கூட்டில் இரகசியமாகத் தன் தேன்கூட்டை அமைப்பது போல, கிருபையும் நமது இதயங்களில் இரகசியமாகத் தன் அன்பை உருவாக்குகிறது; கசப்பை இனிமையாகவும், கடின இதயத்தை இரக்கமாகவும் மாற்றுகிறது. மேலும், ஒரு வெள்ளி வேலை செய்பவனும் பொறிப்பாளனும் ஒரு பாத்திரத்தைத் துண்டுகளாகச் செதுக்கும்போது, அதில் அவன் செதுக்கும் பல்வேறு விலங்குகளை மறைத்து, தன் வேலையை முடித்ததும், அந்தப் பாத்திரத்தை அதன் முழுப் பொலிவுடன் வெளிப்படுத்துவதைப் போல, உண்மையான கலைஞரும் அவ்வாறே செய்கிறார். (கிறிஸ்து) கர்த்தர், நாம் இந்த உடலை விட்டுப் பிரியும் வரை, தம்முடைய செதுக்கல்களால் நம் இதயங்களை அலங்கரித்து, அவற்றை இரகசியமாகப் புதுப்பிக்கிறார், பின்னர் ஆத்துமாவின் அழகு பார்வைக்குத் தெரியும் (16:7).

இ) இக்காரணத்திற்காக, கிருபையைச் சுவைத்தவர்கள் அதைத் தொடர்ந்து மேலும் மேலும் சுவைக்க ஏங்குகிறார்கள்.

15. நீதியையும் நன்மையையும் நேசிக்கும் ஆன்மாக்கள், மிகுந்த நம்பிக்கையுடனும் விசுவாசத்துடனும் கிறிஸ்துவுக்குள் முழுமையாக ஆட்கொள்ளப்பட விரும்புகிறார்கள்; அவர்களுக்கு மற்றவர்களின் நினைவூட்டல்கள் அவ்வளவாகத் தேவைப்படுவதில்லை, மேலும், தங்கள் பரலோக விருப்பத்திலும் கர்த்தருக்கான தங்கள் அன்பிலும் சிறிதளவும் குறையுமாறு அவர்கள் தங்களுக்குள் சகித்துக்கொள்வதில்லை; ஆனால், கிறிஸ்துவின் சிலுவையை முழுமையாகப் பற்றிக்கொண்டு, அவர்கள் ஆன்மீக மணமகனுடன் தங்களுக்குள்ள பிணைப்பில், தங்களுக்குள் ஒரு ஆன்மீக வளர்ச்சியின் உணர்வை அன்றாடம் அனுபவிக்கிறார்கள்; மேலும், பரலோக ஏக்கத்தால் உந்தப்பட்டு, நற்பண்புகளின் உண்மைக்காக தாகம் கொண்டு, அவர்கள் ஆன்மீக அறிவொளிக்கு வலிமையாகவும் அடங்காத வகையிலும் ஏங்குகிறார்கள். மேலும், தங்கள் விசுவாசத்தின் காரணமாக, அவர்கள் தெய்வீக மர்மங்களின் அறிவைப் பெறத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்டாலோ, அல்லது பரலோகக் கிருபையின் மகிழ்ச்சியில் பங்காளர்களானாலோ, அவர்கள் தங்களைச் சார்ந்து நிற்கவோ அல்லது தங்களைச் சிறப்பானவர்களாகக் கருதவோ இல்லை; ஆனால், அவர்கள் ஆன்மீக வரங்களுக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படும் அளவிற்கு, அதே அளவில், அவர்களின் பரலோக விருப்பத்தின் அடங்காத தன்மை காரணமாக, அவர்கள் அவற்றை இன்னும் அதிகமான தீவிரத்துடன் நாடுகிறார்கள்; தங்களுக்குள் ஆன்மீக முன்னேற்றத்தை எவ்வளவு அதிகமாக உணர்கிறார்களோ, அவ்வளவு அதிகமாக அவர்கள் ஐக்கியத்திற்காகவும் கிருபையின் பெருக்கத்திற்காகவும் ஏங்குகிறார்கள் மற்றும் தாகம் கொள்கிறார்கள்; அவர்கள் ஆன்மீக ரீதியாக எவ்வளவு அதிகமாக வளப்படுத்தப்படுகிறார்களோ, பரலோக மணவாளனை நோக்கி உழைக்கும் ஆன்மீக விருப்பத்தின் அடங்காத தன்மை காரணமாக, அவர்கள் தங்களைப் பற்றிய சொந்த மதிப்பீட்டில் மேலும் மேலும் வறுமையடைந்தவர்களாகத் தோன்றுகிறார்கள், ஏனெனில் மறைநூல் கூறுவது போல, 'என்னை உண்ணும்வர்கள் இன்னும் பசியுடன் இருப்பார்கள், என்னைப் பருகும்வர்கள் இன்னும் தாகத்துடன் இருப்பார்கள்' (சிர். 24:23). (10:1).

16. கடவுளையும் கிறிஸ்துவையும் உண்மையாக நேசிக்கும் ஒரு ஆன்மா, ஆயிரக்கணக்கான நீதியான செயல்களைச் செய்திருந்தாலும், கர்த்தருக்கான அதன் அடங்காத ஏக்கத்தின் காரணமாக, அது இன்னும் எதையும் செய்யாதது போல தன்னைக் கருதுகிறது; நோன்புகள் மற்றும் ஜாக்கிரதைகள் மூலம் அதன் உடலைத் தீர்த்துவிட்டாலும், நற்பண்புக்காக உழைக்க இன்னும் தொடங்கவில்லை என்ற உணர்வுடனே இருக்கிறது; பல்வேறு ஆன்மீகப் பரிசுகளையும், அல்லது வெளிப்பாடுகளையும் மற்றும் பரலோக இரகசியங்களையும் பெறுவதற்குத் தகுதியானதாகக் கருதப்பட்டாலும் கூட, கர்த்தருக்கான தனது எல்லையற்ற மற்றும் அடங்காத அன்பினால், தான் இன்னும் எதையும் அடையவில்லை என்பதை அவள் தனக்குள் காண்கிறாள்; மாறாக, தினமும் பசியும் தாகமும் கொண்டு, விசுவாசத்துடனும் அன்போடும் ஜெபத்தில் நிலைத்திருக்கையில், கிருபையால் நிறைந்த இரகசியங்களாலும், ஒவ்வொரு நற்பண்பிலும் தன்னை வளர்த்துக் கொள்வதாலும் அவளுக்குத் திருப்தி ஏற்படுவதில்லை. பரலோக ஆவியினுடைய அன்பினால் ஊடுருவி, கிருபையின் உதவியுடன், அவள் பரலோக மணவாளனுக்காகத் தன்னுள் ஒரு தீவிரமான ஏக்கத்தை இடைவிடாமல் தூண்டுகிறாள்; ஆவியின் பரிசுத்த ஆலயத்தில் அவருடனான மர்மமான மற்றும் சொல்லொணாத் திருவொன்றிப்புக்கு முற்றிலும் தகுதியுள்ளவளாக மாற அவள் விரும்புகிறாள்; தன் ஆன்மாவின் திறந்த முகத்துடன், அவள் பரலோக மணவாளனை முகமுகமாகக் காண்கிறாள், ஆன்மீக மற்றும் சொல்லொணா ஒளியில்; முழுமையான நிச்சயத்துடன், அவள் அவருடன் ஐக்கியத்தில் பிரவேசிக்கிறாள், அவருடைய மரணத்திற்குத் தன்னை ஒப்புக்கொள்கிறாள், மேலும் கிறிஸ்துவுக்காக மரணத்தை மிகுந்த ஏக்கத்துடன் இடைவிடாமல் காத்திருக்கிறாள்; ஆவியின் மூலம் பாவத்திலிருந்தும் உணர்ச்சிகளின் இருளிலிருந்தும் முழுமையான விடுதலையைப் பெறுவாள் என்று அவள் சந்தேகமின்றி நம்புகிறாள், மேலும் ஆவியால் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, ஆன்மாவிலும் உடலிலும் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டதால், தன்னகத்தே பரலோக ராஜ்யத்தைப் பெறுவதற்கும், பரலோக மற்றும் உண்மையான ராஜாவாகிய கிறிஸ்துவுக்கு வாசஸ்தலமாக மாறுவதற்கும் தகுதியானதாகக் கருதப்படும். அப்பொழுதுதான் அது பரலோக ஜீவனுக்குத் தகுதியானதாகிறது, ஏற்கனவே இங்கேயே பரிசுத்த ஆவியானவருக்கு ஒரு தூய்மையான வாசஸ்தலமாக மாறியிருக்கும் (10:4).

17. ஆனால், ஆன்மா திடீரென்றோ அல்லது சோதனைகள் இல்லாமலோ அத்தகைய நிலையை அடைவது சாத்தியமல்ல. மாறாக, பல உழைப்புகளாலும் போராட்டங்களாலும், காலப்போக்கில், விடாமுயற்சியுடன், சோதனைகள் மற்றும் பல்வேறு தீயுந்துதல்களுக்குப் பிறகு, அது பற்று அற்ற நிலையின் பரிபூரண நிலை வரை ஆன்மீக வளர்ச்சியையும் முன்னேற்றத்தையும் அடைகிறது, பின்னர், 'பாவத்தின் ஒவ்வொரு சோதனையையும்' மனமுவந்து மற்றும் துணிச்சலாக எதிர்த்து நின்றதால், அது பெரிய கனங்கள், ஆவிக்குரிய வரங்கள் மற்றும் பரலோக செல்வங்களுக்குத் தகுதியானதாகக் கருதப்படும், மேலும் இந்த வழியில் நமது ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவின் பரலோக ராஜ்யத்திற்கு ஒரு வாரிசாக மாறும் (10:5).

18. கிறிஸ்தவம் உணவு மற்றும் பானம் போன்றது. ஒருவர் அதை எவ்வளவு அதிகமாகச் சுவைக்கிறாரோ, அவ்வளவு அதிகமாக அவரது மனம் அதன் இனிமையால் தூண்டப்பட்டு, கட்டுப்பாடற்றதாகவும், அடங்காததாகவும் மாறி, அதை மேலும் மேலும் கேட்டுச் சுவைக்கிறது. அல்லது, ஒருவருக்கு தாகமெடுத்து, அவருக்கு ஒரு இனிப்பான பானம் கொடுக்கப்பட்டு, அதைச் சுவைத்தவுடன், அவரது தாகம் மேலும் தீவிரமாக மூண்டெழுந்து, அவர் அந்தப் பானத்திற்கு மேலும் நெருக்கமாகச் செல்வதைப் போலவே, ஆவியைச் சுவைப்பது கிட்டத்தட்ட அணைக்க முடியாத தாகத்தை உருவாக்குகிறது, இது அத்தகைய ஒருவரின் தாகத்திற்குச் சரியாக ஒப்பிடப்படுகிறது. மேலும் இது வெறும் வார்த்தைகள் அல்ல, மாறாக புனித ஆவியானவரின் கிரியை, அது மர்மமான முறையில் மனதிற்கு உதவுகிறது (17:13).

19. ஒரு நீரூற்றைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள், தாகம் எடுத்த ஒருவர் அதிலிருந்து குடிக்கத் தொடங்குகிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்; அவர் குடித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, யாரோ ஒருவர் அவரைத் திசை திருப்பி, அவர் வயிறாரக் குடுவதைத் தடுக்கிறார்; பின்னர், அந்த நீரைச் சுவைத்த பிறகு, அவரது தாகம் மேலும் அதிகமாக எரிகிறது, மேலும் அவர் அந்தப் பானத்தை மிகுந்த தீவிரத்துடன் நாடுகிறார். ஆவிக்குரிய காரியங்களிலும் இதே நிலைதான்: ஒருவர் ஏற்கெனவே பரலோக உணவைச் சுவைத்து உண்ணத் தொடங்கிவிட்டார், திடீரென்று, அந்தக் கணத்திலேயே, அவர் தடுக்கப்படுகிறார், மேலும் யாரும் அவரைத் திருப்தியடைய அனுமதிக்கவில்லை (27:7).

20. கர்த்தருக்கு மனிதனின் பலவீனம் தெரியும்—ஒருவன் விரைவில் பெருமையடைகிறான் என்பதும் அவருக்குத் தெரியும்—ஆகவே அவர் அவர்களைத் தடுத்து, அவர்கள் நிலையான சோதனையிலும் கலக்கத்திலும் இருக்க அனுமதிக்கிறார். ஏனெனில், நீங்கள் சிறிதளவே பெற்றபோதும், எல்லோருக்கும் தாங்க முடியாதவர்களாகி, ஆணவம் கொள்கிறீர்கள் என்றால், ஒரே ஒருமுறை நீங்கள் திருப்தியடைய அனுமதிக்கப்பட்டால், நீங்கள் எவ்வளவு அதிகமாகச் சகித்துக்கொள்ள முடியாதவர்களாக மாறுவீர்கள்? ஆனால் தேவன், உங்கள் பலவீனத்தை அறிந்து, நீங்கள் தாழ்மையடைந்து, மிகுந்த ஆர்வத்துடன் தேவனைத் தேடும்படியாக, தம்முடைய சொந்த நியாயப்பிரமாணத்தின்படி உங்களுக்குச் சோதனைகளை அனுப்புகிறார் (27:8).

(இ) கர்த்தருக்காக மேலும் மேலும் ஏங்கும் இத்தகையவர்கள், எல்லாவற்றிலும் தாங்கள் குறைபாடு உடையவர்களாகவும், போதுமானவர்களாகவும் இல்லை என்று உணர்கிறார்கள்; எனவே, தாழ்மை என்பது அவர்களுக்குள் ஆழமாக வேரூன்றிய ஒரு உணர்வாகும். இதுவே மேலும் முன்னேறுவதற்கான முன்நிபந்தனையும் ஆகும்.

21. ஒருவர் ஆவியில் எளியவராக இருக்க முடியும்? குறிப்பாக, தாங்கள் மாறியிருக்கிறோம், முன்னேற்றம் அடைந்திருக்கிறோம், மேலும் முன்பு தங்களுக்கு இல்லாத அறிவையும் புரிதலையும் பெற்றிருக்கிறோம் என்று அவர்கள் தங்களுக்குள் உணரும்போது? ஒரு நபர் இதைப் பெற்று முன்னேற்றம் அடையும் வரை, அவர் இன்னும் ஆவியில் எளியவராக இல்லை, ஆனால் தங்களைப் பற்றி உயர்வாக நினைக்கிறார். ஆனால் இந்தப் புரிதலும் முன்னேற்றமும் வரும்போது, கிருபையே அவனுக்கு ஆவியில் எளியவனாக இருக்கக் கற்றுக்கொடுக்கிறது; அவன் நீதிமானாகவும் தேவனால் தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவனாகவும் இருந்தாலும், தன்னை ஒன்றாகவும் கருதக்கூடாது, மாறாக, தனக்கு எல்லாம் தெரியும், தனக்கு எல்லாம் உண்டு என்றாலும், ஒன்றும் அறியாதவனாகவும் இல்லாதவனாகவும் இருப்பது போல, தன் ஆன்மாவை அற்பமானதாகவும் தாழ்ந்ததாகவும் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். மேலும், அத்தகைய எண்ணம் மனித மனத்தில் இயல்பாகவும் ஆழமாகவும் வேரூன்றியதாக மாறுகிறது. தேவன் தேர்ந்தெடுத்தவராக இருந்த நமது முன்னோடி ஆபிரகாமை, தன்னைத் தானே புழு என்றும், மனிதன் அல்ல என்றும், மனிதர்களால் இகழப்பட்டவர் என்றும், மக்களால் அவமதிக்கப்பட்டவர் என்றும் அழைத்ததை நீங்கள் காணவில்லையா? (ஆதியாகமம் 18:27) மேலும், ராஜாவாக அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட தாவீது, தேவனைத் தன் கண்முன் கொண்டிருந்தார், அவர் என்ன கூறுகிறார்? 'நான் மனுஷன் அல்ல, புழு; மனுஷருக்கு நிந்தையாயும், ஜனங்களுக்கு இகழ்க்கப்படுபவனாயுமிருக்கிறேன்' (சங். 21:7). ஆகவே, அவர்களுடன் இணை-வாரிசுகளாகவும், பரலோக நகரத்தில் சக குடிமக்களாகவும், அவர்களுடன் மகிமைப்படுத்தப்படவும் விரும்புகிறவர்கள், அதே தாழ்மையுடன் இருக்க வேண்டும், மேலும் தாங்களை ஒன்றும் இல்லாதவர்களாகக் கருதாமல், நொறுங்குண்ட இருதயத்தை உடையவர்களாக இருக்க வேண்டும் (12:3–4).

22. கிருபையைப் பெற்றவன் தன்னை எல்லாப் பாவிகளுக்கும் தாழ்ந்தவனாகக் கருதுகிறான், மேலும் அத்தகைய எண்ணம் அவனுக்கு இயல்பானதாகப் பதியவைக்கப்படுகிறது; அவன் தேவனுடைய அறிவில் எவ்வளவு ஆழமாகப் பிரவேசிக்கிறானோ, அவ்வளவு அதிகமாகத் தன்னை அறியாதவனாகக் கருதுகிறான்; அவன் எவ்வளவு அதிகமாகக் கற்கிறானோ, அவ்வளவு அதிகமாகத் தனக்கு ஒன்றும் தெரியாது என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறான். ஆத்துமாவில் இயல்பான ஒன்றாக இதை உண்டாக்குவது இந்த உதவும் கிருபையே (16:12).

23. தேவனுடைய வழிகளில் நன்கு அறிந்தவர்கள் தங்களை மிகவும் சிறியவர்களாகவும் முற்றிலும் திறமையற்றவர்களாகவும் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்; மேலும் அவர்களைப் பொறுத்தவரை, தங்களைத் தாழ்மையானவர்களாக அல்லது ஒன்றுமில்லாதவர்களாகக் கருதுவது ஒரு இயல்பான மற்றும் தவிர்க்க முடியாத பழக்கமாகிவிட்டது. அப்படிப்பட்டவர்களுக்கு, தங்களிடம் முன்பு இல்லாதவை கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்பதும், தங்கள் இயல்புக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்றை அவர்கள் பெற்றிருக்கிறார்கள் என்பதும் தெரியவில்லையா? அவர்கள் தங்களைப் புண்ணியவான்களாகவோ அல்லது வெற்றிகரமானவர்களாகவோ கருதுவதில்லை என்று நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்; தங்களிடம் இல்லாத ஒன்றைத் தாங்கள் பெற்றிருக்கிறோம் என்பதை அவர்கள் உணர்வதில்லை. ஆனால், அத்தகையவர்கள் மீது இறங்குகிற கிருபை, அவர்கள் செழிப்பாக இருக்கும்போதும், தங்கள் சொந்த ஆத்துமாக்களை அருமையானவைகளாகக் கருதாமல், இயல்பாகவே தங்களை மதிப்பற்றவர்களாக ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும் என்று அவர்களுக்குக் கற்பிக்கிறது. தேவன் பார்வையில் அவர்கள் விலையேறப்பெற்றவர்களாக இருந்தாலும், அவர்கள் தங்களை அப்படிப் பார்ப்பதில்லை; தங்கள் செழிப்பிலும் தேவனுடைய வழிகாட்டுதலின் கீழும், அவர்கள் தங்களை ஒன்றுமே அறியாதவர்களாகக் கருதுகிறார்கள், மேலும் தேவன் பார்வையில் செல்வந்தர்களாக இருந்தாலும், தங்கள் சொந்தக் கண்களுக்கு முன்பாக ஏழைகளாகத் தோன்றுகிறார்கள் (27:4–5).

24. ஆனால், யாராவது ஒருவர் கிருபையில் பங்குபெற்றதற்காகப் பெருமையடித்துக் கொண்டிருப்பதை நீங்கள் கண்டால், அவர் அற்புதங்கள் செய்து, மரித்தவர்களையும் உயிர்ப்பித்தாலும், தன் ஆவியைத் தரம் குறைந்ததாகவும் தாழ்ந்ததாகவும், தன்னை ஆவியில் ஏழையாகவும் பரிதாபத்திற்குரியவராகவும் ஒப்புக் கொள்ளாவிட்டால், அவர் அதை உணராமலேயே பொல்லாய்ப்பால் அழிந்து போவார். அவர் அற்புதங்கள் செய்தாலும், அவரை நம்பக்கூடாது. ஏனெனில், கிறிஸ்தவத்தின் அடையாளம் என்னவென்றால், கடவுளுக்குப் பிரியமானவராக இருப்பவர் கூட இதை மற்றவர்களிடமிருந்து மறைக்க முயற்சி செய்ய வேண்டும்; மேலும், ராஜாவின் புதையல்கள் அனைத்தையும் அவர் வைத்திருந்தாலும், அவற்றை மறைத்து எப்போதும் இவ்வாறு சொல்ல வேண்டும்: 'இந்தப் புதையல் என்னுடையது அல்ல; மற்றொருவர் அதை என்னிடம் ஒப்படைத்துள்ளார், நான் ஒரு யாசகன்; அதை ஒப்படைத்தவர் விரும்பும்போது, அதை என்னிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்வார்.' ஆனால் யாராவது, 'நான் செல்வந்தன்; நான் சம்பாதித்தவைகளால் எனக்குப் போதுமானது; எனக்கு இனி வேறு எதுவும் தேவையில்லை' என்று சொன்னால்—அத்தகையவர் ஒரு கிறிஸ்தவர் அல்ல, மாறாக மாயையின் மற்றும் சாத்தானின் பாத்திரம் ஆவார். ஏனெனில், கடவுளில் உள்ள மகிழ்ச்சி அடங்காதது, மேலும் ஒருவர் அவரைச் சுவைத்து அனுபவிக்கும் அளவிற்கு, அவரைப் பற்றிய பசி மேலும் அதிகமாகிறது. அத்தகையவர்களுக்கு இறைவன்பால் பேரார்வமும் அடக்க முடியாத அன்பும் உண்டு; அவர்கள் செழித்து வாழவும், பொருட்களைச் சேர்க்கவும் எவ்வளவு அதிகமாகப் பாடுபடுகிறார்களோ, அவ்வளவு அதிகமாகத் தாங்கள் எல்லாவற்றிலும் வறுமையில் வாடும் பிச்சைக்காரர்கள் என்றும், எதையும் அடையாதவர்கள் என்றும் தங்களை ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். அவர்கள் கூறுவார்கள்: 'இந்த சூரியன் என் மீது ஒளிர நான் தகுதியற்றவன்.' இது கிறிஸ்தவத்தின் அடையாளம்; இதுவே பணிவு (15:35).

25. யாராவது மிகுந்த தாழ்மையுடன் நடந்துகொள்ளத் தவறினால், அவன் தன்னைச் சாத்தானின் கைகளில் ஒப்படைத்து, தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட தெய்வீகக் கிருபையிலிருந்து அறுத்துக்கொள்ளப்படுகிறான்; அப்போது அவனது பெருமை வெளிப்படுகிறது, ஏனெனில் அவன் நிர்வாணமாகவும் ஏழையாகவும் இருக்கிறான். ஆகவே, தேவனுடைய கிருபையினால் செல்வந்தனானவன் மிகுந்த தாழ்மையிலும் இருதயத்தின் நொறுங்குதலிலும் நிலைத்திருக்க வேண்டும்; தன்னை ஒரு பிச்சைக்காரனாகவும், ஒன்றும் இல்லாதவனாகவும் கருதிக் கொள்ள வேண்டும்; மேலும், 'என்னிடத்தில் உள்ளவை யாவும் என்னுடையவை அல்ல; மற்றொருவர் அதை எனக்குக் கொடுத்தார், அவர் விரும்பும்போது அதை என்னிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்வார்' என்று சிந்திக்க வேண்டும். இவ்விதமாகத் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ளும் எவரும் தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கிருபையைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள முடியும், ஏனெனில், 'தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ளும் எவரும் உயர்த்தப்படுவார்' என்று கூறப்பட்டுள்ளது (மத்தேயு 23:12). கடவுளின் தெரிந்தெடுக்கப்பட்டவராக, அவர் தன்னைக் கண்டிக்கட்டும்; விசுவாசமுள்ளவராக, தன்னைத் தகுதியற்றவராகக் கருதிக் கொள்ளட்டும். அத்தகைய ஆன்மாக்கள் தேவனைத் திருப்திப்படுத்துகின்றன, மேலும் கிறிஸ்துவினால் உயிர் பெறுகின்றன (41:3).

(d) இருப்பினும், தற்பெருமை, ஆணவம் மற்றும் பிறரைத் தீர்ப்பிடுவதிலிருந்து எச்சரிக்கையாக இருக்குமாறு அவர்கள் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக எச்சரிக்கப்படுகிறார்கள், ஏனெனில் இவை காரணமாகக் கிருபை நீங்குகிறது, மேலும் கிருபை இல்லாமல் உடனடி வீழ்ச்சி வருகிறது.

26. ஒரு மன்னர் தனது செல்வத்தை ஒரு பிச்சைக்காரனிடம் பாதுகாப்பதற்காக ஒப்படைத்தால், அதைப் பாதுகாப்பதற்காகப் பெற்றவன் அந்தச் செல்வத்தைத் தனது சொந்தச் சொத்தாகக் கருதாமல், எல்லா இடங்களிலும் தனது வறுமையை ஒப்புக்கொள்கிறான்; மற்றொருவரின் செல்வத்தை வீணடிக்கத் துணியாமல் இருக்கிறான், ஏனெனில் அவன் எப்போதும் தனக்குள் இவ்வாறு சிந்திக்கிறான்: 'இந்தப் புதையல் என்னுடையது மட்டுமல்ல, அது ஒரு மாபெரும் மன்னரால் எனக்கு நம்பிக்கையுடன் ஒப்படைக்கப்பட்டது, மேலும் அவர் விரும்பும் போதெல்லாம் அதை என்னிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்வார்.' தேவனுடைய கிருபையைக் கொண்டவர்களும் தங்களைப் பற்றி இதேபோல நினைக்க வேண்டும், ஞானத்தில் தாழ்மையுடன் இருக்க வேண்டும், மேலும் தங்கள் சொந்த வறுமையை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். ஒரு யாசகன், அரசனிடமிருந்து தனக்கு நம்பி ஒப்படைக்கப்பட்ட செல்வத்தைப் பெற்று, அது மற்றவனுக்குச் சொந்தமான செல்வம் என்பதை அறிந்தும், அதைத் தன் சொந்தச் செல்வம் என்று தற்பெருமை பேசத் தொடங்கினால், மேலும் அவனது இருதயம் பெருமையால் நிரம்பினால், அச்சமயம் அரசன் அவனிடமிருந்து அந்தச் செல்வத்தைத் திரும்பப் எடுத்துக்கொள்கிறான், மேலும் அதைப் பராமரித்தவன் முன்பு இருந்ததைப் போலவே ஏழையாகவே இருக்கிறான். ஆகவே, கிருபை பெற்றவர்கள்கூட தற்பெருமை கொள்ளவும், அவர்களுடைய இருதயங்கள் ஆணவம் கொள்ளவும் ஆரம்பித்தால், கர்த்தர் தம்முடைய கிருபையை அவர்களிடத்திலிருந்து எடுத்துக்கொள்வார், மேலும் அவர்கள் கர்த்தரிடமிருந்து கிருபை பெறுவதற்கு முன்பு இருந்தபடியே இருப்பார்கள் (15, 25).

27. ஆவியானவரின் கிருபையைப் பெற்று, ஓய்வில் தங்களுக்குத் தாராளமான ஆறுதலைக் கண்டுகொண்டு, தங்கள் விருப்பங்களிலும் ஆன்மீக இனிமையிலும், இதைச் சார்ந்திருந்து, அவர்கள் ஆணவம் கொள்கிறார்கள், கவனக்குறைவுக்குத் தங்களை ஒப்புக்கொடுக்கிறார்கள், இதயத் திருந்தல் இல்லாமல், மனத் தாழ்மை இல்லாமல், மற்றும் பற்று அற்றதன் முழு அளவையும் அடையாமல், எல்லா விடாமுயற்சியாலும் விசுவாசத்தாலும் கிருபையால் முழுமையாக நிரப்பப்படத் தவறி, இத்துடன் திருப்தியடைந்து ஓய்வெடுக்கிறார்கள், மேலும், கிருபையான ஆறுதலின் ஒரு சிறிய அளவுடன் திருப்தியடைந்து ஓய்வெடுக்கின்றனர்; இத்தகைய ஆன்மாக்கள், பணிவை விடப் பெருமையில் அதிகமாகச் செழித்திருப்பதால், அவர்களுக்கு ஏதேனும் வரம் கொடுக்கப்பட்டாலும், அவர்களின் கவனக்குறைவான அலட்சியத்தாலும், அவர்களின் கற்பனையின் வீணான தற்பெருமையாலும் அதிலிருந்து பறிக்கப்படுகிறார்கள் (10, 3).

28. ஆனாலும், எல்லா வரங்களையும் பெற்றவர்களாகவும், ஆவியானதற்குப் பங்காளிகளானவர்களாகவும் இருந்தவர்களையும், ஆனாலும் பரிபூரண அன்பை அடையத் தவறி, விழுந்துபோனவர்களையும் நான் கண்டிருக்கிறேன் என்று உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். ஒரு சிலைப்புருஷன், உலகைத் துறந்து, தன் சொத்துக்களை விற்று, தன் அடிமைகளை விடுவித்து, விவேகமுள்ளவராகவும் அறிவற்றவராகவும் இருந்து, தன் கண்ணியமான வாழ்க்கையினால் ஏற்கனவே புகழ் பெற்றிருந்தார்; ஆயினும், தற்பெருக்கும் ஆணவத்திற்கும் அடிபணிந்து, இறுதியில் களியாட்டத்திலும் ஆயிரம் தீமைகளிலும் வீழ்ந்தார் (27:14).

29. இன்னொருவர், துன்புறுத்தலின் போது, தன் உடலைப் பலியிட்டார்; மேலும், ஒரு அறிக்கை செய்பவராக இருந்த அவர், அமைதி மீண்டும் நிலைநாட்டப்பட்டபோது விடுவிக்கப்பட்டு, உயர்ந்த மரியாதைக்குரியவராக இருந்தார்; அடர்த்தியான புகையில் சித்திரவதை செய்யப்பட்டதால் அவருடைய கண் இமைகள் சேதமடைந்திருந்தன. மேலும் அவர், பிரார்த்தனைக்கு அழைக்கப்பட்டபோதும், கௌரவிக்கப்பட்டிருந்தும், சில ரொட்டிகளை எடுத்துத் தம் ஊழியருக்குக் கொடுத்தார், மேலும் அவர் தம் மனதை இறைவார்த்தையைக் கேள்விப்பட்டதே இல்லாத ஒரு நிலையில் வைத்திருந்தார் (27:15).

30. மற்றொருவர், ஒரு துறவி, அவர் என்னுடன் ஒரே வீட்டில் வசித்து என்னுடன் சேர்ந்து ஜெபித்தார். அவர் கிருபையில் மிகவும் நிறைந்திருந்தார், அதனால் என் அருகில் ஜெபிக்கும்போது, அவர் ஆழ்ந்த உணர்ச்சிக்கு ஆளானார், ஏனெனில் கிருபை அவருக்குள் பெருகிக் கொண்டிருந்தது. அவருக்கு குணப்படுத்தும் வரம் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது, அவர் பிசாசுகளை விரட்டியடித்தது மட்டுமல்லாமல், கைகால்களைக் கட்டப்பட்டும் கடுமையான நோய்களால் அவதிப்பட்டும் வந்தவர்களைத் தம் கைகளை வைப்பதன் மூலம் குணப்படுத்தினார். பின்னர், தற்பெருமை கொண்டவராகி, உலகத்தால் புகழப்பட்டு, தன் முக்கியத்துவத்தில் திளைத்து, பெருமையடைந்து பாவத்தின் ஆழத்திற்கு வீழ்ந்தார். ஆகவே, பாருங்கள், குணப்படுத்தும் வரத்தைக் கொண்டிருந்தவரே வீழ்ந்துவிட்டார். அன்பின் அளவை அடையாதவர்கள் எப்படி விழுகிறார்கள் என்று நீங்கள் பார்க்கிறீர்களா? ஆனால், அன்பை அடைந்தவன், அதனால் கட்டுண்டு, மெய்மறந்து, தன் இயல்பையே அறியாதவனைப் போல, மற்றொரு உலகத்திற்குள் ஒரு கைதியாக மூழ்கி இழுத்துச் செல்லப்படுகிறான் (27, 16).

31. நீதிமான்களுக்காக ஆயத்தம்பண்ணப்பட்ட நித்திய ஆசீர்வாதங்களையும், இறங்கவிருக்கும் தேவ கிருபையின் சொல்லொணாப் பேரருளையும் நோக்கிப் பார்க்கும் ஒரு உண்மையுள்ள மற்றும் உண்மையாக அன்பு செய்யும் ஆன்மா, தன்னையும், அதன் கவலையையும், அதன் உழைப்பையும், அதன் முயற்சியையும் ஆவியின் சொல்லொணா வாக்குறுதிகளுக்குத் தகுதியற்றதாக உணர்ந்துகொள்கிறது. இப்படிப்பட்டவர்களே கர்த்தராலும் ஆசீர்வதிக்கப்படும் மனத்தாழ்மையுள்ளவர்கள். இப்படிப்பட்டவர்களே நீதியுக்காகப் பசியுண்டும பட்டினியுண்டும இருப்பவர்கள். இப்படிப்பட்டவர்களே நொறுங்குண்ட இருதயமுடையவர்கள். இத்தகைய மனப்பான்மையையும், இத்தகைய பக்தியையும், இத்தகைய உழைப்பையும், நற்குணத்தின் மீதான இத்தகைய அன்பையும் தழுவிக்கொண்டு, இறுதிவரை அப்படியே நிலைத்திருக்கும்வர்கள், உண்மையிலேயே ஜீவனையும் நித்திய ராஜ்யத்தையும் பெற்றுக்கொள்ள முடியும். ஆகவே, சகோதரர்களில் யாரும் தன் சகோதரனை விட தன்னை உயர்த்திக் கொள்ள வேண்டாம். மேலும், பொல்லாதவனால் வஞ்சிக்கப்பட்டு, 'இதோ, என்னிடம் ஏற்கனவே ஒரு ஆவிக்குரிய வரம் உள்ளது' என்று கூறி, யாரும் தற்பெருமையால் அடித்துச் செல்லப்பட வேண்டாம். ஏனெனில், கிறிஸ்தவர்கள் இப்படி நினைப்பது தகுதியற்றது. நாளை உங்கள் சகோதரனுக்கு என்ன நேரிடும் என்று நீங்கள் அறியீர்கள் அல்லவா; உங்கள் முடிவோ அல்லது அவனது முடிவோ என்னவாக இருக்கும் என்றும் நீங்கள் அறியீர்கள் அல்லவா. மாறாக, ஒவ்வொருவரும் தங்களைக் குறித்து உணர்ந்து, தங்கள் மனச்சாட்சியை இடைவிடாமல் ஆராய்ந்து, தங்கள் இருதயத்தின் கிரியைகளைச் சோதித்து, தங்கள் சித்தம் தேவன் பக்கமாய்ச் செல்ல எவ்வளவு கவனத்துடனும் பிரயாசத்துடனும் பாடுபடுகிறது என்பதைக் காண வேண்டும். மேலும், இறுதி இலக்கான சுதந்திரம், பற்றற்ற தன்மை மற்றும் ஆவிக்குரிய சமாதானத்தை மனதில் கொண்டு எந்தப் பரிசு அல்லது சாக்குப்போக்கையும் நம்பாமல், இடைவிடாமலும் விடாமுயற்சியுடனும் அது பாயட்டும் (29, 7).

32. கடவுளின் கிருபை செயல்பட்டவர்கள் கூட எப்படி விழுகிறார்கள்? இயல்பாகவே மிகத் தூய்மையான எண்ணங்கள் கூட சீர்கெட்டு விழக்கூடும். ஒருவன் தற்பெருமை பேசவும், மற்றொருவரைக் கண்டித்து, 'நீ ஒரு பாவியன்' என்று சொல்லவும் தொடங்குகிறான் – அதே சமயம் தன்னை நீதிமானாகக் கருதுகிறான். பவுல் என்ன சொல்கிறார் என்று உங்களுக்குத் தெரியாதா? 'நான் பெருமைப்படாதபடிக்கு, எனக்கு உடலில் ஒரு முள் கொடுக்கப்பட்டது, சாத்தானின் தூதன், என்னை வருத்தப்படுத்த' (2 கொரி. 12:7). மேலும் ஒரு பரிசுத்த இயல்பில் கூட பெருமைக்கான சாத்தியம் இருக்கிறது (7:4).

33. ஆகையால், கிறிஸ்தவர்கள் யாரையும்—வெளிப்படையான வேசிமகளையும், பாவிகளையும், சட்டத்திற்குப் புறம்பானவர்களையும் அல்ல—குற்றம் சாட்டாமல் இருக்க தங்களால் இயன்ற அனைத்தையும் செய்ய வேண்டும், மாறாக அனைவரையும் எளிய மனதுடன் பார்க்க வேண்டும், தூய பார்வையுடன் அனைவரையும் கருத வேண்டும், அது ஒருவருக்கு இயல்பானதாகவும் தவிர்க்க முடியாததாகவும் மாற வேண்டும்: யாரையும் இழிவுபடுத்தாமல், யாரையும் கண்டிக்காமல், யாரையும் அவமதிக்காமல், மக்களிடையே வேறுபாடுகளைக் காட்டாமல் (15:8).

34. கிருபையின் வரத்தைக் கொண்டிருக்கும் ஒருவன் விழலாமா? அவர்கள் தன்னிருப்புடன் இருந்தால், விழுகிறார்கள், ஏனெனில் எதிரிகள் ஒருபோதும் சோம்பலாக இருப்பதில்லை, மந்தபுத்தியுடன் போர் தொடுப்பதில்லை. ஆகையால், நீங்கள் தேவன் முன்பாக உங்கள் தேடலை நிறுத்தக்கூடாது என்பதற்கு இதுவே ஒரு முக்கியக் காரணம். ஏனெனில், வெளிப்படையாக நீங்கள் கிருபையின் மர்மத்திலேயே சோதிக்கப்பட்டவர்களாகத் தோன்றினாலும், நீங்கள் கவனக்குறைவுக்கு இடங்கொடுத்தால் உங்களுக்குப் பெரிய தீங்கு நேரிடும் (15:14).

35. கிறிஸ்தவர்களின் மாண்பு பெரியது; அது ஒப்பற்றது. ஆனால், யாராவது கவனச்சிதறலுக்கு ஆளாகி, பொறாமையால் கொள்ளையடிக்கப்பட்டால், அவர் சுவர்களற்ற ஒரு நகரத்தைப் போல ஆகிவிடுகிறார், அதில் திருடர்கள் தாங்கள் விரும்பும் இடத்திலிருந்து தடையின்றி நுழைந்து, அதை பாழாக்கி, எரித்துவிடுகிறார்கள். ஆகவே, நீங்களும் கவனக்குறைவாகவும், உங்களைப் பற்றி எச்சரிக்கையின்றி இருந்தால், துஷ்ட ஆவிகள் வந்து உங்கள் மனதை ஒன்றுமில்லாமல் செய்து பாழாக்கி, உங்கள் எண்ணங்களை இந்த உலகில் சிதறடிக்கின்றன (15:45).

(இ) ஆகவே, தாங்கள் பெற்ற செல்வத்தை உணர்ந்து அவர்கள் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியடைகிறார்களோ, அவ்வளவுக்கே அதை இழந்துவிடுவோமோ என்றும் அஞ்சுகிறார்கள், மேலும், கிருபையின் ஆவியானவர் தங்களை விட்டுப் பிரிந்துவிடாதபடி, தங்கள் ஆவிக்குரிய ஊழியத்தை அவர் புண்படாதவாறு செய்யப் பிரயாசப்படுகிறார்கள்.

36. ஒரு வேலையாளி, தான் விரும்பியதைப் பெற்றுக்கொள்ளும் வரை, கர்த்தர் வந்து ஆவியானவரின் ஒவ்வொரு உணர்விலும் செயலிலும் அவனுக்குள் வாசம் செய்யும் வரை, தன் உழைப்பிலோ அல்லது தன் வாழ்க்கையிலோ நம்பிக்கை வைக்கிறான். ஆண்டவரின் கிருபையைச் சுவைத்து, ஆவிக்குரிய கனிகளில் திளைத்திருக்கும்போது, இருளின் திரை விலக்கப்படும், கிறிஸ்துவின் ஒளி தோன்றி வர்ணிக்க முடியாத மகிழ்ச்சியுடன் செயல்படும்; அப்போது, ஆண்டவர் தன்னுடன் இருப்பதால், அவர் அந்த மாபெரும் அன்பில் உறுதியடைவார். லாபம் ஈட்டிய ஒரு வியாபாரியைப் போல, அவன் மகிழ்ச்சியடைகிறான், ஆனாலும் அதே நேரத்தில், கொள்ளையர்களிடமிருந்தும் வஞ்சக ஆவிகளிடமிருந்தும் துரதிர்ஷ்டம் ஏற்பட்டுவிடுமோ என்று துயரமும் அச்சமும் கொள்கிறான்; ஏனெனில், பலவீனமடைந்து, பரலோக ராஜ்யமான, பரலோக எருசலேமில் (14:2) நுழையத் தகுதியுள்ளவனாகக் கருதப்படுவதற்கு முன்பே, தன் உழைப்பை எந்த வகையிலாவது வீணடித்துவிடுவானோ என்று அஞ்சுகிறான்.

37. கடலில் பயணம் செய்யும் வணிகர்கள், சாதகமான காற்றையும் அமைதியான கடலையும் கண்டாலும், அவர்கள் துறைமுகத்தை அடையும் வரை, எதிர் காற்று திடீரென எழலாம், கடல் கொந்தளிக்கலாம் என்ற நிலையான பயத்தில் இருப்பது போலவே, கிறிஸ்தவர்களும் இருக்கிறார்கள்: தங்களுக்குள் பரிசுத்த ஆவியின் சாதகமான தென்றலை உணர்ந்தாலும், ஒரு எதிர் காற்று எழுகிறதோ என்றும், அது தங்கள் ஆன்மாக்களில் சில கலக்கத்தையும் அமைதியின்மையையும் ஏற்படுத்துகிறதோ என்றும் அவர்கள் பயந்து வாழ்கின்றனர். கப்பல் ஆபத்தில் இருக்கும்; அப்படியே கிறிஸ்தவர்களும், தங்களுக்குள் பரிசுத்த ஆவியானவரின் சாதகமான மூச்சை உணர்ந்த போதிலும், எதிர்க்கும் சக்தியுடைய காற்று ஒன்று எழுந்து வீசி, தங்கள் ஆன்மாக்களில் சில கிளர்ச்சியையும் குழப்பத்தையும் தூண்டிவிடுமோ என்று அஞ்சுகிறார்கள். ஆகவே, ஓய்வின் துறைமுகம், பரிபூரண சமாதானம், நித்திய ஜீவன் மற்றும் நித்திய பேரின்பம், பரிசுத்தவான்களின் நகரமான பரலோக எருசலேம், முதற்பேறுகளின் சபை (எபி. 12:23) ஆகியவற்றில் நுழைவதற்கு மிகுந்த கவனம் தேவைப்படுகிறது. ஆனால், இன்னும் இந்த நிலைகளைக் கடந்து செல்லாதவர்களுக்கு, அவர்கள் தங்கள் பயணத்தை மேற்கொண்டு கொண்டிருக்கும்போது, தீயவன் அவர்களை ஏதேனும் ஒரு வழியில் இடறச் செய்யக்கூடும் என்று அஞ்சுவதற்குப் பல காரணங்கள் உள்ளன (43:4).

38. ஒரு செல்வந்தன், மிகவும் புகழ்பெற்ற அரசன், தன் உடலைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லாத ஒரு ஏழைப் பெண்ணின் மீது தன் கருணைகளைச் செலுத்துவான்; அவன் அவளுடைய காதலனாக மாறி, அவளைத் தன் இல்லத்திற்குத் தன் மணமகளாகவும் துணையாகவும் அழைத்துச் செல்லத் தீர்மானிப்பான். இறுதியில் அவள் தன் கணவன் மீது அன்பு காட்டுமானால், அவனுக்கு விசுவாசமாக இருக்கும்போதே, சொந்தமாக எதுவும் இல்லாத இந்த ஏழை, ஆதரவற்ற பெண், தன் கணவனின் சொத்துக்கள் அனைத்திற்கும் உரிமையாளராகிறாள். ஆனால் அவள் தன் கடமைக்கு மாறாக நடந்துகொண்டு, தன் கணவனின் வீட்டில் தன்னை ஒழுங்கீனமாக நடத்திக்கொண்டால், அவள் அவமானத்துடனும் இழிவுடனும் வெளியேற்றப்படுகிறாள், மேலும் தன் கணவனுக்குக் கீழ்ப்படியாத மற்றும் அவனுக்குப் பிடிக்காத மனைவிக்கு மோசேவின் சட்டம் (உபாகமம் 24:1) விதிப்பதைப் போல, தன் இரு கைகளையும் தலைமேல் கட்டிக்கொண்டு செல்கிறாள். பின்னர் அவள் தன் சொந்த மடமையின் காரணமாக அவமானத்திற்கு உள்ளாகி, இழந்த செல்வங்களையும் பறிபோன மகிமையையும் எண்ணித் துன்பப்பட்டுக் கடுமையாக அழுகிறாள் (15:2).

39. அவ்வாறே, பரலோக மணமகனான கிறிஸ்து, தன்னுடன் ஒரு மறைபொருளான தெய்வீக ஐக்கியத்திற்காகத் தம்முடைய மணமகளாகத் திருமண ஒப்பந்தம் செய்து கொள்ளும் ஆன்மாவும், பரலோகப் பேறுகளைப் பெற்றுக்கொள்ளும் அந்த ஆன்மாவும், தன் மணமகனான கிறிஸ்துவை மகிழ்விக்க மிகுந்த விடாமுயற்சியுடனும் உண்மையுடனும் தேடி, தனக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட ஆன்மீக ஊழியத்தை முறையான மற்றும் பொருத்தமான விதத்தில் நிறைவேற்ற வேண்டும், அனைத்திலும் தேவனைத் திருப்திப்படுத்தவும், ஆவியினால் எந்த விதத்திலும் புண்படுத்தாமல் இருக்கவும், கிறிஸ்துவின் மீதான பரிபூரண கற்பு மற்றும் அன்பை முறையான விதத்தில் பேணவும், பரலோக ராஜாவின் இல்லத்தில் , தனக்கு அளிக்கப்பட்ட கிருபையின் மீது முழு அர்ப்பணிப்புடன் தன்னை நன்றாக நடத்திக்கொள்ளவும் வேண்டும். ஆகவே, அத்தகைய ஆன்மா கர்த்தருடைய ஆசீர்வாதங்கள் அனைத்திற்கும் ஆண்டியாக நியமிக்கப்படுகிறாள்; அவளுடைய சரீரம் கூட கிறிஸ்துவின் தெய்வீகத்திலிருந்து மகிமையைப் பெறுகிறது. ஆனால் அவள் எந்த விதத்திலும் பாவம் செய்தால், மேலும் அவளுடைய ஊழியத்தில் தன் கடமைக்கு மாறாகச் செயல்பட்டு, கிறிஸ்துவிற்குப் பிரியமானதைச் செய்யத் தவறி, அவருடைய சித்தத்தைப் பின்பற்றாமலும், தன்னில் உள்ள ஆவியானவரின் கிருபையுடன் ஒத்துழைக்காமலும் இருந்தால், அவள் வெட்கக்கேடான அவமானத்திற்கு உள்ளாக்கப்பட்டு, பரலோக ராஜாவுடன் ஐக்கியப்படுவதற்குத் தகுதியற்றவளாகவும் இயலாதவளாகவும் ஆகி, ஜீவனிலிருந்து வெட்டப்படுகிறாள். மேலும், இந்த ஆன்மாவைப் பற்றி ஏற்கனவே எல்லா பரிசுத்தமான மற்றும் ஞானமுள்ள ஆவிகளுக்கும் மத்தியில் துயரமும், சோகமும், அழுகையும் இருக்கிறது; தேவதூதர்கள், அதிகாரங்கள், அப்போஸ்தலர்கள், தீர்க்கதரிசிகள் மற்றும் வீரமரணமடைந்தவர்கள் அவளுக்காகப் புலம்புகிறார்கள் (15:2).

40. ஆகையால், நாம் எல்லாவற்றிலும் விவேகத்துடனும் எச்சரிக்கையுடனும் நம்மை நடத்திக்கொண்டு, முயற்சி செய்ய வேண்டும், அப்பொழுதுதான், எழுதப்பட்டிருக்கிறபடி, பயபக்தியுடன் நம்முடைய இரட்சிப்பைச் சாதித்துக் கொள்ளலாம் (பிலி. 2:12). ஆகவே, கிறிஸ்துவின் ஆவியைப் பெற்றவர்களாகிய நீங்கள் அனைவரும், சிறியதோ பெரியதோ எதிலும் அவமதிப்புடன் செயல்படவோ அல்லது ஆவியின் கிருபையைக் குறைகூறவோ வேண்டாம், அப்பொழுதுதான் நீங்கள் ஏற்கெனவே பங்குகொண்ட அந்த ஜீவத்திலிருந்து நீக்கப்படாமல் இருப்பீர்கள் (15:4),

41. மேலும், இதை நான் மற்றொரு உதாரணத்தின் மூலம் விளக்குகிறேன். ஒரு ஊழியக்காரன் அரச அறைகளுக்குள் நுழைந்து, அவனிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டதைக் கொண்டு அரசனுக்கு சேவை செய்தால், அவன் இதை அரசனின் களஞ்சியத்திலிருந்து எடுத்துக்கொண்டு, வெறுங்கையுடன் நுழைந்து, அரசனின் சொந்த பாத்திரங்களாலேயே அரசனுக்கு சேவை செய்கிறான். ஆனால் இங்கே பெரும் விவேகமும் பகுத்தறிவும் தேவைப்படுகின்றன, அதனால் சேவை செய்யும்போது அவன் எந்தத் தவறான காரியத்தையும் செய்யாமல், ராஜாவின் மேசையில் ஒரு உணவிற்குப் பதிலாக மற்றொன்றை வைக்காமல், முதல் உணவிலிருந்து கடைசி உணவு வரை அனைத்து உணவுகளையும் சரியான வரிசையில் வழங்க வேண்டும். மேலும், அறியாமை மற்றும் தீர்ப்பில்லாததன் காரணமாக, அவன் ராஜாவிற்கு முறையற்ற விதத்தில் சேவை செய்தால், அவன் ஆபத்திற்கும் மரணத்திற்கும் ஆளாவான் (15:5).

42. அப்படியே ஆன்மாவும், கிருபையினாலும் ஆவியினாலும் தேவனுடைய சேவைக்குத் தன்னை அர்ப்பணித்த பிறகு, மிகுந்த விவேகமும் வழிகாட்டுதலும் தேவைப்படுகிறது. இல்லையெனில், அது கிருபைக்கும் முரணான தன் சொந்த விருப்பத்தின்படி செயல்படுவதால், தேவனுடைய பாத்திரங்களைப் பற்றிய—அதாவது, ஆவிக்குரிய சேவையைப் பற்றிய—தனது புரிதலில் ஏதேனும் தவறு செய்துவிடும். ஏனெனில், ஆன்மா, உள்மனதாரால் இரகசியமாகச் செய்யப்படும் ஆவிக்குரிய ஊழியத்தின் மூலமாகவும், அதன் சொந்த பாத்திரங்களின் மூலமாகவும், அதாவது உள்மனதாரின் ஆவியின் மூலமாகவும் கர்த்தருக்கு ஊழியம் செய்ய முடியும்; மேலும், அவருடைய பாத்திரங்கள் இல்லாமல்—அதாவது, கிருபை இல்லாமல்—யாராலும் தேவனுக்கு ஊழியம் செய்ய முடியாது, அதாவது, எல்லாவற்றிலும் தேவ சித்தத்தை நிறைவேற்றி அவரைத் திருப்திப்படுத்த முடியாது (15, 5).

43. மேலும், ஆன்மா கிருபையைப் பெறும்போது, அதற்கு மிகுந்த விவேகமும் பகுத்தறிவும் தேவைப்படுகிறது. இருப்பினும், கடவுளே இவையனைத்தையும் தம்மிடம் கேட்கும் ஆன்மாவுக்குத் தருகிறார், அதன் மூலம் அது பெறும் ஆவியினால் அவருக்கு ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்க விதத்தில் சேவை செய்ய முடியும்; எந்த வகையிலும் தீயொழுக்கத்தால் வெல்லப்படாமலும், அறியாமையால் வழிகெட்டுப் பாவம் செய்யாமலும் இருக்க வேண்டும். கவனக்குறைவு அல்லது புறக்கணிப்பினாலும், மற்றும் ஒருவரின் கடமைக்கு மாறாக ஆண்டவரின் சித்தத்தை மீறுவதாலும்; ஏனெனில் அத்தகைய ஆன்மா மரணத்திற்கும் அழுகைக்கும் உள்ளாக்கப்படும், தெய்வீகத் திருத்தூதரும், 'வேற்றார்க்குப் பிரசங்கிக்கும்போது நானே தகுதியற்றவனாகிவிடுவேனோ என்று' (1 கொரி. 9:27) என்று கூறுவது போல. கடவுளின் திருத்தூதராக இருந்தும், அவருக்கு என்ன பயபக்தி இருந்தது என்பதைக் காண்கிறீர்களா? ஆகவே, கடவுளின் அருளைப் பெற்ற நாம் அனைவரும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவருடைய சித்தத்தின்படி நமது ஆன்மீக ஊழியத்தைச் செய்யவும், எல்லாவற்றையும் புறக்கணிக்கும் மனப்பான்மைக்குப் பழகாமல் இருக்கவும், மாறாக இந்த வழியில், கடவுளிடம் ஜெபிப்போம். கடவுளுக்குப் பிரியமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து, அவருடைய சித்தத்தின்படி ஆவிக்குரிய ஊழியத்தின் மூலம் அவருக்குச் சேவை செய்து, நித்திய ஜீவனை நாம் சுதந்தரிக்கப் பெறுவோமாக (15:6).

44. கமிதி அல்லது மாகாண ஆளுநர்கள், ராஜாவின் அரண்மனைக்குள் நுழையும்போது, அவருக்கு எப்படிப் பதிலளிப்பது என்றும், தங்கள் பதிலில் தவறினால் கண்டனத்தையும் தண்டனையையும் எவ்வாறு தவிர்ப்பது என்றும் பெரும் பயத்துடன் நிறைந்திருப்பார்கள்; ஆனால் இளவரசனை ஒருபோதும் பார்த்திராத கிராமவாசிகள் மற்றும் பொதுமக்கள் கவலையற்று இருப்பார்கள்; அதுபோலவே பரலோகத்தின் கீழ் உள்ள முழு உலகமும், அரசர்களிலிருந்து பிச்சைக்காரர்கள் வரை அனைவரும், கிறிஸ்துவின் மகிமையை அறியாமல், இந்த உலகின் காரியங்களில் மூழ்கியுள்ளனர், மேலும் சிலரே நியாயத்தீர்ப்பு நாளைப் பற்றி நினைக்கிறார்கள்; ஆனால் கிறிஸ்துவின் ஆவியால் கிறிஸ்துவின் சபை மண்டபத்திற்குள் நுழைபவர்கள், அங்கே கிறிஸ்துவின் சிம்மாசனம் நிற்கிறது, மற்றும் எப்போதும் கிறிஸ்துவின் சந்நிதியில் நின்று, அவருடைய பரிசுத்த கட்டளைகளுக்கு எதிராக எந்த வகையிலும் பாவம் செய்துவிடாமல் இருக்க, நிலையான பயபக்தியுடன் இருக்கிறார்கள் (15, 17).

45. எப்படி ஒரு ஊழியன், தன் எஜமானின் சந்நிதியில் இருக்கும்போது, பயத்துடன் வாழ்ந்து, அவர் இல்லாமல் எதையும் செய்யாதிருக்கிறானோ, அப்படியே நாமும் நம்முடைய எண்ணங்களைக் கர்த்தராகிய இருதயங்களை அறிந்தவருக்கும் வெளிப்படுத்தி, நம்முடைய நம்பிக்கையையும் நம்பிக்கையையும் அவர் மீது வைக்க வேண்டும், ஏனெனில் அவரே என் மகிமை, அவரே என் பிதா, அவரே என் செல்வம். ஆகவே, உங்கள் மனச்சாட்சியில் நீங்கள் எப்போதும் கவனமும் மரியாதையும் கொண்டிருக்க வேண்டும் (16, 6).

46. ஒரு மாகாணத்தின் அல்லது அரச கருவூலத்தின் தலைமை நிர்வாகப் பொறுப்பில் உள்ளவர்கள், எந்த வகையிலும் அரசனைப் புண்படுத்தாமல் இருக்க எப்போதும் கவலைப்படுகிறார்களோ, அப்படியே ஆன்மீக விஷயங்களைப் பொறுப்பேற்றுள்ளவர்களும் எப்போதும் கவலைப்படுகிறார்கள்; அவர்கள் சமாதானத்தில் இருக்கும்போதும், சமாதானம் இல்லாதது போலவே இருக்கிறார்கள், ஏனெனில் அவர்கள் இன்னும் தங்கள் ஆன்மாக்களிலிருந்து இருளின் ராஜ்யத்தை வெளியேற்றி வருகிறார்கள், அது நகரத்தை—அதாவது, ஆன்மாவை—ஆக்கிரமித்திருக்கிறது; மேலும் அதன் மேய்ச்சல் நிலங்களைக் கைப்பற்றியுள்ள காட்டுமிராண்டிகளையும் (16:12).

(g) இதே நோக்கத்திற்காக, தங்கள் மனங்கள் கர்த்தரிடமிருந்து விலகிச் செல்லாமல் இருக்கவும், ஒரு படகு ஓட்டுபவர் தனது கப்பல் ஊழியர்களைப் பாதுகாப்பது போலவோ, அல்லது ஒரு தேர் ஓட்டுபவர் தனது குதிரைகளைப் பாதுகாப்பது போலவோ, தங்கள் உள்ளுணர்வுகளை ஒழுங்காக வைத்திருக்கவும் அவர்கள் எல்லா வகையிலும் முயற்சி செய்கிறார்கள்.

47. வர்ணிக்க முடியாதவரும், புரிந்துகொள்ள முடியாதவருமான தேவன், ஒரு இடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்குச் செல்லாமல், எல்லா இடங்களிலும் தம்மை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறார் – மலைகளிலும், கடலிலும், பாதாளத்தின் ஆழங்களிலும்; தேவதூதர்கள் பரலோகத்திலிருந்து பூமிக்கு இறங்குவது போல, அவரும் பரலோகத்தில் இருக்கிறார், அவரும் இங்கே இருக்கிறார். ஆழங்களில் நீங்கள் ஆண்டவரைத் தேடினால், அவர் அங்கே அற்புதங்களைச் செய்வதைக் காண்பீர்கள். குழியில் அவரைத் தேடினால், அங்கே இரண்டு சிங்கங்களுக்கு மத்தியில், நீதியுள்ள தானியேலை அவர் பாதுகாப்பதைக் காண்பீர்கள். நெருப்பில் அவரைத் தேடினால், அங்கே அவர் தம்முடைய ஊழியர்களுக்கு உதவுவதைக் காண்பீர்கள். நீங்கள் மலையில் அவரைத் தேடினால், அவர் அங்கே எலியாவுக்கும் மோசேவுக்கும் கூடாக இருக்கிறார் என்பதைக் காண்பீர்கள். கர்த்தர் எங்கும் நிறைந்தவர்: பூமிக்குக் கீழேயும், வானங்களுக்கு மேலேயும், நம்மிலும், எல்லா இடங்களிலும் (16:5, 12).

48. ஒரு கிறிஸ்தவன் எப்போதும் தேவனை மனதில் வைத்திருக்கக் கடமைப்பட்டவன், ஏனெனில், 'உன் தேவனாகிய கர்த்தரை உன் முழு இருதயத்தோடும்' என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது (உபாகமம் 6:5); அதாவது, நீங்கள் ஜெப ஆலயத்திற்குள் நுழையும்போது மட்டுமல்ல, பயணம் செய்யும்போதும், உரையாடும்போதும், உண்ணும்போதும் கர்த்தரை நேசியுங்கள்—தேவனை உங்கள் நினைவில் வைத்து, அவருக்குள் அன்பையும் பக்தியையும் நிலைத்திருங்கள். ஏனெனில் அவர் கூறுகிறார், 'உங்கள் புதையல் எங்கே இருக்கிறதோ, அங்கே உங்கள் இருதயமும் இருக்கும்' (மத்தேயு 6:21)ஒருவர் எந்தப் பொருளில் தன் இதயத்தை இணைக்கிறாரோ, எந்தப் பொருளை நோக்கி அவரது விருப்பம் ஈர்க்கப்படுகிறதோ, அதுவே அவரது தெய்வமாகிறது. இதயம் எப்போதும் கடவுளைத் தேடினால், அந்த இதயத்தின் ஆண்டவராகக் கடவுளே இருக்கிறார். நெருப்பில் எறியப்படும் கிளைகள் நெருப்பின் சக்தியை எதிர்க்க முடியாமல் உடனடியாக எரிந்து போவது போல, ஆவியின் வரங்களால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஒருவரை பிசாசுகள் தாக்க முற்படும்போதும், அந்த நபர் எப்போதும் கர்த்தருடன் இணைந்திருந்து, தன் நம்பிக்கையையும் நம்பிக்கையையும் அவர் மீது வைத்திருக்கும் பட்சத்தில், அவர்கள் தெய்வீக அக்கினி சக்தியால் கருகி அழிக்கப்படுகிறார்கள். மேலும், அசுரர்கள் உறுதியான மலைகளைப் போல வலிமையானவர்களாக இருந்தாலும், மெழுகு நெருப்பினால் எரியப்படுவதைப் போல, அவர்கள் ஜெபத்தால் எரிக்கப்படுகிறார்கள் (43:3).

49. கர்த்தருடைய பரிசுத்தவான்கள் உலகம் என்னும் அரங்குக்குள் அமர்ந்து அதன் வஞ்சகங்களைக் காண்கிறார்கள்; ஆனாலும், அவர்கள் தங்கள் உள்ளத்தில் தேவனுடன் உரையாடிக்கொண்டிருக்க, வெளிப்படியாக உலகில் நடப்பதைப் பார்ப்பது போல் தோன்றுகிறார்கள். உலகத்தினர் புகழ்ச்சி என்ற ஆவியின் வேறுபட்ட செல்வாட்டிற்கு ஆளாகின்றனர், அதன் மூலம் அவர்கள் உலக ஞானத்தைத் தேடுகிறார்கள்; ஆனால் கிறிஸ்தவர்களுக்கு வேறுபட்ட சித்தம், வேறுபட்ட சிந்தனை உண்டு; அவர்கள் வேறுபட்ட யுகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள், வேறுபட்ட நகரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள், ஏனெனில் தேவ ஆவியானவர் அவர்களுடைய ஆத்துமாக்களுடன் ஐக்கியமாகக் குடியிருக்கிறார் (15:8–9).

50. அப்போஸ்தலன் கூறுகிறார்: 'மக்கள் கோபமின்றியும், சுயநல விருப்பமின்றியும் ஜெபம்பண்ண வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்' (1 தீமோ. 2:8), ஏனென்றால், நற்செய்தியின்படி, எண்ணங்கள் இருதயத்திலிருந்து புறப்படுகின்றன (மத். 15:19). ஆகவே, நீங்கள் ஜெபிக்கத் தொடங்கும் போது, உங்கள் இருதயத்தையும் உங்கள் மனத்தையும் கவனியுங்கள்; உங்களிலிருந்து கடவுளிடம் ஒரு தூய ஜெபம் பாய்வதாக விரும்புவீர்களாக; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, உங்கள் ஜெபத்திற்குத் தடைசெய்யும் எதுவும் இருக்கிறதா என்று பாருங்கள், உங்கள் ஜெபம் தூய்மையானதா, ஒரு விவசாயியின் மனம் விவசாயத்திலும், ஒரு கணவனின் மனம் மனைவியிடமும், ஒரு வியாபாரியின் மனம் வியாபாரத்திலும் இருப்பது போல உங்கள் மனமும் கர்த்தரிடத்தில் ஈடுபட்டுள்ளதா; மேலும் நீங்கள் ஜெபிக்க முழங்கால் போடும்போது, வேறு எண்ணங்கள் உங்களைத் திசை திருப்புகின்றனவா (15:12) என்பதையும் கவனியுங்கள்.

51. 'உன் தேவனாகிய கர்த்தரை உன் முழு இருதயத்தோடும்' என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது (உபாகமம் 6:5). நீங்களோ, 'நான் அவரை நேசிக்கிறேன், எனக்கு பரிசுத்த ஆவியும் உண்டு' என்று கூறுகிறீர்கள். ஆனால், உங்களுக்குள் உண்மையாகவே கர்த்தருடைய நினைவும், அவர் மீதான அன்பும், அவர் பால் உள்ள ஆர்வமும் இருக்கிறதா? நீங்கள் இரவும் பகலும் கர்த்தருக்கு அர்ப்பணிப்பாக இருக்கிறீர்களா? உங்களிடம் அத்தகைய அன்பு இருந்தால், நீங்கள் பரிசுத்தமானவர்கள். ஆனால் அது இல்லையென்றால், உலகப் பராமரிப்புகளும், பொல்லாத மற்றும் வஞ்சிக்கிற எண்ணங்களும் எழும்போது, நீங்கள் இதில் உண்மையாகவே நிலைத்திருக்கிறீர்களா என்றும், உங்கள் ஆத்துமா எப்போதும் தேவ அன்பில் ஈர்க்கப்பட்டு அவருக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருக்கிறதா என்றும் ஆராய்ந்து பாருங்கள்? ஏனெனில், உலகியல் சார்ந்த எண்ணங்கள் மனதை பூமி சார்ந்த மற்றும் நிலையற்ற விஷயங்களால் திசை திருப்புகின்றன, கடவுளை நேசிப்பதிலிருந்தும் அல்லது கர்த்தரை நினைப்பதிலிருந்தும் ஒருவரைத் தடுக்கின்றன. பல நேரங்களில் கல்வியறிவற்ற ஒருவன் கூட ஜெபிக்கத் தொடங்கி, முழங்காலில் விழுந்து, அவனது மனம் சமாதானத்தை அடைகிறது; மேலும் அவன் பொறாமையின் எதிர்ப்புச் சுவரை எந்த அளவிற்குத் தகர்த்து அதன் அடியில் ஊடுருவுகிறானோ, அந்த அளவிற்கு அது அழிந்துவிடுகிறது, மேலும் அந்த நபர் தரிசனத்தையும் ஞானத்தையும் அடைகிறான், அதை வலிமையானவர்களாலோ, ஞானிகளாலோ, அல்லது பேச்சாளர்களாலோ அடைய முடியாது, மேலும் அவர்களால் அவனது மனதின் நுட்பத்தை ஆராய்ந்து அறிய முடியாது, ஏனெனில் அவன் தெய்வீக இரகசியங்களில் மூழ்கியிருக்கிறான் (15:13).

52. ஒரு செப்புப் பாத்திரத்திற்கு வெளியே நெருப்பு இருக்கும்போது, நீங்கள் விறகு சேர்க்கத் தொடங்கினால், பாத்திரம் சூடாகி, அதற்குள் இருக்கும் எதுவும் பாத்திரத்திற்கு வெளியே மூட்டப்பட்ட நெருப்பினால் கொதித்து, மிதமாகச் சுடரும். ஆனால் யாராவது சோம்பேறியாக இருந்து விறகு சேர்க்கவில்லை என்றால், சூடு குறையத் தொடங்கி, அது அணைந்துவிடும். அதுபோலவே, அருள் என்பது உங்களுக்குள் இருக்கும் ஒரு பரலோக நெருப்பு. நீங்கள் ஜெபித்து உங்கள் எண்ணங்களைக் கிறிஸ்துவின் மீதான அன்புக்கு ஒப்புக்கொடுத்தால், அது நீங்கள் எரிபொருளைச் சேர்த்தது போலாகும், உங்கள் எண்ணங்கள் ஒரு நெருப்பாக மாறி இறைவனின் அன்பில் மூழ்கடிக்கப்படும். ஆவியானவர் விலகி உங்களை விட்டு வெளியே இருப்பது போல் தோன்றினாலும், அவர் உங்களுள் வசித்து, தம்மை உங்களைச் சுற்றி வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறார். ஆனால், யாராவது உலகியல் காரியங்களால் அல்லது கவனச்சிதறலால் சற்றேனும் கவனம் சிதறினால், பாவம் திரும்பி வந்து, ஆன்மாவைப் பற்றிக்கொண்டு, அந்த நபரை ஒடுக்குவதற்குத் தொடங்குகிறது. ஆன்மா தனது முந்தைய அமைதியை நினைவுகூர்ந்து, மேலும் அடிக்கடி துக்கப்படவும் துன்புறவும் தொடங்குகிறது (40, 7).

53. மீண்டும் மனம் இறைவனை நோக்கித் திரும்புகிறது; மீண்டும் முந்தைய அமைதி நெருங்கி வரத் தொடங்குகிறது; மீண்டும் அது 'இறைவா, உம்மை மன்றாடுகிறேன்!' என்று கூறி, இறைவனை மேலும் ஆர்வமாகத் தேடத் தொடங்குகிறது. படிப்படியாக அந்த நெருப்பு அதிகரிக்கிறது, ஒரு கொக்கி படிப்படியாக ஒரு மீனை ஆழத்திலிருந்து வெளியே இழுப்பது போல, ஆன்மாவைத் தூண்டி ஆற்றுப்படுத்துகிறது. இல்லையென்றால், ஆன்மா கசப்பையும் மரணத்தையும் சுவைத்திராவிட்டால், கசப்பை இனிப்பிலிருந்து, மரணத்தை வாழ்க்கையிலிருந்து எவ்வாறு பிரித்தறிந்து, வாழ்வளிக்கும் பிதா, குமாரன் மற்றும் பரிசுத்த ஆவியானவர்களுக்கு என்றென்றும் நன்றி செலுத்த முடியும்! (40, 8).

54. கப்பல் ஒன்று முழுமையாகப் பொருட்களுடன் தயாராக இருக்கும்போது, அதன் சுக்கான் பிடிப்பவர் அனைத்தையும் வழிநடத்தி, கட்டுப்படுத்துவார்; சிலரைக் கண்டித்து, மற்றவர்களுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று அறிவுறுத்துவார். அதுபோலவே இதயத்திற்கும் ஒரு சுக்கான் பிடிப்பவர்—அது மனம்தான்—மேலும் குற்ற உணர்த்தும் ஒரு மனசாட்சியும், கண்டித்து நீதிப்படுத்தும் எண்ணங்களும் உண்டு; ஏனெனில் திருத்தூதர் கூறுகிறார்: 'அவர்களுடைய சொந்த சிந்தனைகளால் அவர்கள் குற்றவாளிகளென்று தீர்க்கப்படுகிறார்கள் அல்லது நீதிமான்களென்று தீர்க்கப்படுகிறார்கள்' (ரோமர் 2:15). (15. 31).

55. தேர், கடிவாளம், கழுதைகள் மற்றும் தேவைப்படும் மற்ற அனைத்தும் ஒரே தேரோட்டியின் கைகளில் இருந்தால், அவன் விரும்பும் போதெல்லாம், தேரை முழு வேகத்தில் ஓட்டுகிறான்; அவன் விரும்பும் போதெல்லாம், தேரைத் தடுக்கிறான்; மேலும், அவன் எங்கு திருப்ப விரும்புகிறானோ, அங்கே அது திரும்புகிறது—முழுத் தேரும் தேரோட்டியின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறது. அதுபோலவே இதயத்திற்கும் அதனுடன் நெருக்கமாகப் பிணைக்கப்பட்ட பல இயற்கையான எண்ணங்கள் உள்ளன, அதே சமயம் மனம் மற்றும் மனசாட்சி இதயத்திற்கு வழிகாட்டுதலையும் திசைவழிகளையும் வழங்கி, அதற்குள் எழும் இயற்கையான எண்ணங்களை அடக்குகின்றன, ஏனெனில் ஆன்மா ஒன்றாக இருந்தாலும், அது பல பகுதிகளைக் கொண்டது (15, 32).

56. மக்கள், தங்கள் குதிரைகளைக் கடிவாளமிட்டு, தங்கள் தேர்களை ஓட்டி ஒருவரையொருவர் நோக்கி விரைகின்றனர், ஒவ்வொன்றும் தங்கள் எதிரியைத் தூக்கி எறிந்து தோற்கடிக்க முயல்கின்றன. ஆகவே, தவமுனியின் இதயம் ஒரு காட்சியை அளிக்கிறது: அங்கே, தீய ஆவிகள் ஆன்மாவிற்கு எதிராகப் போராடுகின்றன, அதே சமயம் கடவுளும் தேவதையர்களும் அந்தப் போராட்டத்தைப் பார்க்கின்றனர். மேலும், ஒவ்வொரு மணி நேரமும் ஆன்மாவால் பல புதிய எண்ணங்கள் உருவாக்கப்படுகின்றன, மேலும் பொறாமையும் அவற்றை ஊக்குவிக்கிறது. ஏனெனில் ஆன்மாவுக்குப் பல இரகசிய எண்ணங்கள் உண்டு, மேலும் இந்தக் கணமே அது அவற்றை உருவாக்கிப் பிறப்பிக்கிறது; பொறாமைக்குப் பல எண்ணங்களும் திட்டங்களும் உண்டு, மேலும் ஒவ்வொரு மணி நேரமும் அது ஆன்மாவுக்கு எதிராகப் புதிய எண்ணங்களை உருவாக்குகிறது, ஏனெனில் மனமே தேர் ஓட்டுபவன், அது எண்ணங்களின் கடிவாளத்தைப் பிடித்து, ஆன்மாவின் தேரைச் செலுத்தி, சாத்தான் ஆன்மாவிற்கு எதிராகத் தயாரித்ததைப் போலவே, அவனது தேவினுக்கெதிராக வேகமாகச் செல்கிறது (40, 5).

g) பாவத்திற்கும் எதிரிக்கும் எதிரான போர் இங்கும் நின்றுவிடுவதில்லை என்பது இதிலிருந்து தெளிவாகிறது; இதனால்தான் இதயத்தின் எண்ணங்களுக்கும் உந்துதல்களுக்கும் எதிரான இடைவிடாத போராட்டம் உள்ளது. இங்கே அது மிகவும் நுட்பமானது.

57. பலருக்குள் கிருபை இயல்பாக இருந்தாலும், அவர்கள் பாவத்தால் கொள்ளையடிக்கப்படுகிறோம் என்பதை உணர்வதில்லை. ஒரு பெண்மணியும் ஒரு வாலிபனும் ஒரு வீட்டில் ஒன்றாக வசித்து, அந்தப் பெண், அந்த வாலிபனால் மயக்கப்பட்டு, இறுதியில் அவனுக்கு இணங்கி, விபச்சாரம் செய்து இகழப்பட்டவளாகிறாள் என்றால், அப்படியே பாவத்தின் பயங்கரமான பாம்பு ஆத்துமாவோடு வசித்து, அதைத் தூண்டி வற்புறுத்துகிறது; மேலும் அவள் சம்மதித்தால், அசரீர ஆன்மா, அசரீர ஆவியின் தீய எண்ணத்துடன் ஐக்கியம் கொள்கிறது; அதாவது, ஆவி ஆவியுடன் ஐக்கியம் கொள்கிறது, மேலும் தீயவனின் எண்ணத்தைத் தன்னுள் ஏற்றுக்கொண்டு அதற்கு இணங்குபவன், தன் இதயத்தில் விபச்சாரம் செய்கிறான். ஆகவே, உங்கள் ஆன்மீகப் போராட்டத்தின் அளவு உங்கள் எண்ணங்களில் விபச்சாரம் செய்யாமல் இருப்பதில் அல்ல, மாறாக உங்கள் மனதால் எதிர்த்து நின்று, ஒரு அகப் போரைத் தொடுத்து, தீயொழுக்கத்திற்கு எதிராகப் போராடி அதை மீறுவது மற்றும் உங்கள் எண்ணங்களில் அதில் இன்பம் காணாமல் இருப்பதுதான். கர்த்தர் உங்களில் இந்தத் தயார்நிலையைக் கண்டுகொண்டால், அவர் கடைசி நாளில் உங்களைத் தமது ராஜ்யத்தில் ஏற்றுக்கொள்வார் (15:26).

58. தீமைகளில் ஆழ்ந்து பாவத்தைச் செய்பவன் கூட நன்மையின் பக்கம் திரும்பக்கூடியது மனித இயல்பு, அதே சமயம் பரிசுத்த ஆவியால் கட்டுண்டு வானியல் காரியங்களில் ஈடுபட்டவனும் தீமையின் பக்கம் திரும்பும் சக்தியைக் கொண்டிருக்கிறான். மேலும், தேவனுடைய கிருபையைச் சுவைத்து, ஏற்கெனவே ஆவியானவரின் பங்காளராகிவிட்டவர்கள்கூட, எச்சரிக்கையாக இல்லாவிட்டால், ஜாடைப்பட்டு, தாங்கள் உலகில் வாழ்ந்த காலத்தை விட மோசமானவர்களாக மாறிவிடுகிறார்கள். மேலும் இது கடவுள் மாறக்கூடியவர் அல்லது சக்தியற்றவர் என்பதாலோ, அல்லது ஆவியானவர் பலவீனமடைவதாலோ நடப்பதில்லை, மாறாக மக்கள் தாங்களாகவே கிருபையுடன் இணக்கமாக இல்லாததாலேயே நடக்கிறது, இதனால்தான் அவர்கள் வழிதவறி ஆயிரம் தீமைகளுக்குள் விழுகிறார்கள் (15:34).

59. மற்றவர்கள், தேவனுடைய இனிமையை ஏற்கெனவே சுவைத்திருந்தாலும், தங்களுக்குள் இருக்கும் சத்துருவின் செல்வாட்டிற்கு இன்னும் ஆளாகியிருக்கிறார்கள், மேலும், அனுபவமில்லாததால், தேவனுடைய வருகைக்குப் பிறகும், கிறிஸ்தவ திருவருட்சாதனங்களின் போதும் கூட, தங்கள் எண்ணங்கள் தொடர்ந்து செல்வாக்கு செலுத்துவதைக் கண்டு ஆச்சரியப்படுகிறார்கள். ஆனால் இந்த நிலைக்குப் பழகிப்போனவர்கள் அதனால் திகைப்படைவதில்லை. அனுபவமிக்க விவசாயிகள், நீண்டகாலப் பயிற்சியின் மூலம், செழிப்பான விளைச்சல் இருக்கும்போதும் முழுமையாக நிம்மதியாக இருப்பதில்லை; மாறாக, பஞ்சத்தையும் பற்றாக்குறையையும் எதிர்பார்க்கிறார்கள். அதேபோல, பஞ்சம் அல்லது பற்றாக்குறை அவர்களைத் தாக்கும்போது, காலங்கள் மாறும் என்பதை அறிந்து, அவர்கள் முழு நம்பிக்கையையும் இழப்பதில்லை. ஆவிக்குரிய காரியங்களிலும் இதேபோல்தான்: ஆன்மா பல்வேறு சோதனைகளுக்கு உள்ளாக்கப்படும்போது, அது ஆச்சரியப்படவோ அல்லது மனமுடைந்து போகவோ இல்லை, ஏனெனில் கடவுளின் அனுமதியுடன், தீயவன் அதைச் சோதிக்கவும் தண்டிக்கவும் அனுமதிக்கப்படுகிறான் என்பதை அது அறிந்திருக்கிறது; இதற்கு மாறாக, அதன் பெரும் செல்வம் மற்றும் அமைதியின் மத்தியில், அது திருப்தியடைந்துவிடாமல், மாற்றத்தை எதிர்பார்க்கிறது (16, 3).

60. ஒரு நபர் கிருபையில் ஆழ்ந்து மூழ்கி அதனால் செல்வந்தராகும்போது, அவர்களுக்குள் தீயொழுக்கத்தின் விஷம் இருந்தாலும், அவர்களுக்கு உதவும் ஒரு பரிந்துரையாளரும் இருக்கிறார். ஒரு நீரூற்று பாய்ந்தால், அதைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகள் ஈரப்பதமாகவும் ஈரமாகவும் இருக்கும். ஆனால் வெப்பம் தாக்கத் தொடங்கியவுடன், அந்த நீரூற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளும் வற்றிவிடுகின்றன. கிருபை பெருகியிருக்கும் தேவனுடைய ஊழியக்காரர்களின் விஷயத்திலும் அப்படியே: அது தீங்கு செய்பவனால் தூண்டப்பட்ட விருப்பங்களையும், இயற்கையாக எழும் விருப்பங்களையும் வற்றிவிடுகிறது, ஏனெனில் இப்போது தேவனுடைய மக்கள் முதல் ஆதாமிற்கு மேலே உயர்ந்திருக்கிறார்கள் (16:4).

61. சிலர் தேவனுடைய கிருபையில் அவ்வளவு சமாதானத்தைக் காண்கிறார்கள், அதனால் அவர்கள் தங்களுக்குள் குடியிருக்கும் தீவினைகளை விட வலிமையானவர்களாக இருக்கிறார்கள்; மேலும் அவர்கள் தேவன் முன்பாக ஜெபத்தையும் பெரிய சமாதானத்தையும் கொண்டிருந்தாலும், மற்ற நேரங்களில் அவர்கள் தீய எண்ணங்களின் செல்வாக்கிற்கு இரையாகி, பாவத்தால் சூழப்படுகிறார்கள், ஆனாலும் அவர்கள் தேவனுடைய கிருபையில் நிலைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால், இலட்சியமற்ற மற்றும் அறியாத மக்கள், தங்களுக்குள் கிருபை ஓரளவிற்கு செயல்படும்போது, தங்களுக்குள் இனி பாவம் இல்லை என்று நினைக்கிறார்கள்; ஆனால், பகுத்தறிவுள்ள மற்றும் விவேகமுள்ளவர்கள், தேவ கிருபையைக் கொண்டிருக்கும்போதே, அவர்கள் வெட்கக்கேடான மற்றும் அசுத்தமான எண்ணங்களின் செல்வாட்டிற்கு ஆளாகிறார்கள் என்பதை மறுக்கத் துணிய மாட்டார்கள் (17:5).

62. சகோதரர்களுக்கிடையில், சிலர் பெரும் மகிழ்ச்சியையும் கிருபையையும் பெற்ற பிறகு, ஐந்து அல்லது ஆறு ஆண்டுகளாக, தங்களைப் பற்றி இவ்வாறு கூறுவதை நாம் அடிக்கடி காண்கிறோம்: 'எங்கள் காமம் வற்றிவிட்டது' – என்று கூறி, பின்னர், தாங்கள் காமத்திலிருந்து முழுமையாக விடுவிக்கப்பட்டதாகக் கருதியபோது, அவர்களுக்குள் பதுங்கியிருந்த தீய பழக்கம் தூண்டப்பட்டு, அவர்கள் காமத்தால் எரியூட்டப்பட்டனர். அதனால், அவர்கள் தங்களைப் பார்த்து வியந்து, 'இவ்வளவு காலத்திற்குப் பிறகு, இத்தகைய ஒரு தீய பழக்கம் எங்களுக்குள் எப்படி எழுந்தது?' என்று கூறினர். ஆகவே, நல்லறிவுள்ள எவரும், 'கிருபை எனக்குள் நிலைத்திருப்பதால், நான் பாவத்திலிருந்து முற்றிலும் விடுவிக்கப்பட்டேன்' என்று கூறத் துணிய மாட்டார். மாறாக, மனதில் இரண்டு சக்திகள் செயல்படுகின்றன. இந்த விஷயத்தில் அனுபவமில்லாதவர்கள், கிருபை அவர்கள் மீது சிறிதளவு கூட தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியவுடன், தாங்கள் ஏற்கனவே வென்றுவிட்டதாகவும், பரிபூரண கிறிஸ்தவர்களாகிவிட்டதாகவும் நினைக்கிறார்கள். ஆனால் என் பார்வையில், இது இப்படித்தான்: தெளிவான வானத்தில் சூரியன் பிரகாசிக்கும்போது, மேகங்கள் வந்து அதை மறைத்து, காற்றை மங்கலாக்கும்போது, மேகங்களுக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் சூரியன், தன் ஒளியிலோ அல்லது தன் இருப்பிலோ எந்த இழப்பையும் சந்திப்பதில்லை. முழுமையான தூய்மையை அடையாதவர்களுக்கும் இதுவே நிலைமை. தேவனுடைய கிருபையில் நிலைத்திருந்தாலும், தங்கள் ஆன்மாவின் ஆழங்களில் பாவத்தால் இன்னும் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருப்பதால், அவர்கள் முழுமையாக நன்மையில் நிலைபெறாவிட்டாலும், தேவனை நோக்கிய தங்கள் முயற்சியில் தங்களைப் பலப்படுத்தும் இயற்கையான உந்துதல்களையும் எண்ணங்களையும் தங்களுள் கொண்டிருக்கிறார்கள் (17, 6).

63. இதற்கு மாறாக, தங்கள் ஆன்மாவின் ஆழங்களில் நன்மையுடன் ஒட்டிக்கொண்டிருப்பவர்கள்—அதாவது, அருளால் ஆளப்படுபவர்கள்—கூட, தீய எண்ணங்களின் அடிமைகளாகவும் கைதிகளாகவும் இருக்கிறார்கள், மேலும் தங்களைத் தீயொழுக்கத்தின் பக்கத்தில் காண்கிறார்கள். எனவே, நமது உள்ளத்தில் நிலைமை எப்படி இருக்கிறது என்பதை அனுபவத்தின் மூலம் ஒரு நபர் கண்டறிய, பெரும் பகுத்தறிவு தேவைப்படுகிறது. இருப்பினும், உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், ஆறுதலளிப்பவரைத் தங்களுக்குள் கொண்டிருந்த அப்போஸ்தலர்கள் கூட முழுமையாகக் கவலையற்றவர்களாக இருக்கவில்லை. அவர்களுடைய மகிழ்ச்சிக்கும் களிகூரலுக்கும் மத்தியிலும், கிருபையின் செயல்களாலேயே அவர்கள் பயத்தையும் நடுக்கத்தையும் அனுபவித்தார்கள்—அது தீயொழுக்கத்தின் காரணமாக அல்ல; மிகச் சிறிய விஷயத்தில்கூட அவர்கள் வழிதவறிவிடாதபடிக்கு கிருபையே அவர்களை எச்சரித்தது. ஒருவர் சுவரில் ஒரு கல்லை எறிவது எந்தத் தீங்கையும் விளைவிப்பதில்லை, அல்லது சுவரை அதன் இடத்திலிருந்து அசைப்பதும் இல்லை, அல்லது, கவசம் அணிந்த ஒரு மனிதனை நோக்கி அம்பு எய்யும் ஒருவன், கவசம் அந்த அம்பைத் திருப்புவதால், இரும்புக்கோ அல்லது உடலுக்கோ எந்தத் தீங்கும் விளைவிப்பதில்லை. அதேபோல, தீமையின் ஒரு பகுதி அப்போஸ்தலர்களுக்கு அருகில் வந்திருந்தாலும், அது அவர்களுக்கு எந்தத் தீங்கும் விளைவிக்கவில்லை. ஏனெனில், அவர்கள் கிறிஸ்துவின் பரிபூரண வல்லமையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருந்தனர், மேலும் அவர்கள் தாங்களும் பரிபூரணராக இருந்ததால், நீதியான செயல்களைச் செய்வதற்கான சுதந்திரம் அவர்களுக்கு இருந்தது. கிருபையின் மூலம் ஆன்மாவுக்குக் கவலைப்பட ஒன்றுமில்லை என்று சிலர் கருதுவதால், கிருபைக்கு ஏற்ப அவர்கள் செயல்படுவதற்காக, பரிபூரணர்களிடமிருந்தும் கூட ஆவியானவருக்கு ஊழியம் செய்ய இஷ்டமுள்ள ஆவியைக் கடவுள் விரும்புகிறார். ஏனெனில் அப்போஸ்தலர் கூறுகிறார்: 'ஆவியானவரை அணைக்க வேண்டாம்' (1 தெச. 5:19). (17, 7. 8).

64. கண்ணுக்குத் தெரியும் உலகில், பூமி தானாகவே பெரும்பாலும் முட்களை வெளிப்படுத்துகிறது; விவசாயி நிலத்தை உழுதெடுத்து, விடாமுயற்சியுடன் பயிரிட்டு, விதை விதைக்கிறான்; ஆயினும் முட்கள் மற்றும் களைகள் வளர்ந்து பெருகுகின்றன, ஏனெனில் ஆதாம் தன் மீறலைப் பின்பற்றியதால், அவனுக்கு: 'பூமி உனக்காக முட்களையும் களைகளையும் முளைக்கச் செய்யும்' என்று கூறப்பட்டது (ஆதி. 3:18). விவசாயி மீண்டும் உழைத்து முட்புதர்களைப் பிடுங்குகிறார், ஆனாலும் அவை இன்னும் அதிகமாகப் பெருகுகின்றன. இதை ஆன்மீக ரீதியாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்: பாவ வீழ்ச்சியின் காரணமாக, மனம் முட்களையும் களைகளையும் உருவாக்குகிறது; மனிதன் நிலத்தை உழுது உழைக்கிறான், ஆனாலும் தீய ஆவிகளின் முட்கள் மீண்டும் முளைக்கின்றன. அப்போது பரிசுத்த ஆவியானவரே மனிதனின் பலவீனத்திற்கு உதவ வருகிறார், மேலும் ஆண்டவர் இந்த இதய எனும் மண்ணில் பரலோக விதைகளை விதைத்து அதை வளர்க்கிறார். கர்த்தருடைய வித்து விதைக்கப்படும்போதும், முள்ளும் கள்ளத்தாளும் மீண்டும் முளைக்கின்றன. கர்த்தரும் மனிதரும் மீண்டும் ஆத்துமத்தின் மண்ணை உழுகிறார்கள், ஆனாலும் ஏழு தீய ஆவிகளும் முட்களும் அங்கு தோன்றி முளைக்கின்றன, கோடைக்காலம் வந்து, கிருபை பெருகும் வரை, சூரியனின் வெப்பத்தில் முட்கள் காய்ந்து போகிறது (26:21).

65. தீமை இயற்கையிலேயே இருந்தாலும், அது வேரூன்ற இடத்தைக் கண்ட இடத்தில் மட்டுமே அது மேலோங்குகிறது. மென்மையான கோதுமைக் கதிர்களைக் களைகள் நெரிக்கக்கூடும். ஆனால், கோடைக்காலம் வந்து, செடிகள் காய்ந்து போகும்போது, அந்தக் களைகள் கோதுமைக்குச் சற்றும் தீங்கு விளைவிப்பதில்லை. முப்பது அளவு தூய கோதுமை இருப்பதாக வைத்துக்கொள்வோம், ஆனால் அதில் சில கைப்பிடி அளவு வைக்கோல் கலந்திருந்தால், கோதுமையின் ஏராளமான அளவிற்கு மத்தியில் அந்த வைக்கோல் கண்ணுக்குத் தெரியாததாக இருக்கும். அருளிலும் இதுவே நிலைமை: ஒருவனுக்குள் தேவனுடைய பரிசும் கிருபையும் பெருகும்போது, அவன் கர்த்தருக்குள் செழிப்படைகிறான். அப்போது, தீயொழுக்கம் அவனுக்குள் ஓரளவு இருந்தாலும், அது அவனைக் காயப்படுத்தவோ, அவன் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தவோ, அல்லது அவனுக்குள் இடம்பெறவோ முடியாது. ஏனெனில், கர்த்தருடைய வருகை மற்றும் பரிபாலனத்தின் நோக்கம் இதுவே: அடிமைத்தனத்திலும், குற்றத்திலும், தீமைக்கும் ஆளான நம்மை விடுவிப்பதும், மரணத்திற்கும் பாவத்திற்கும் மேலே நம்மை வெற்றியாளர்களாக மாற்றுவதும் ஆகும் (26:22).

66. திருத்தூதர்கள் விரும்பியிருந்தால் பாவம் செய்திருக்க முடியுமா, அல்லது அவர்களுடைய சொந்த விருப்பத்தை விட கிருபை வலிமையானதாக இருந்ததா? அவர்களால் பாவம் செய்திருக்க முடியாது, ஏனென்றால், ஒளியில் நிலைத்திருந்து அத்தகைய கிருபையைக் கொண்டிருந்தபோதும், அவர்கள் பெருமையடையவில்லை. இருப்பினும், அவர்களுக்குள் கிருபை பலவீனமாக இருந்தது என்று நாம் கூறவில்லை; மாறாக, கிருபை பரிபூரணமான ஆவிக்குரிய மனிதர்களைக் கூட தங்கள் சொந்த சுயவிருப்பத்தையும், தாங்கள் விரும்பியதைச் செய்யும் திறனையும், தாங்கள் விரும்பும் எதற்கும் சாய்ந்து செல்லும் தன்மையையும் கொண்டிருக்க அனுமதிக்கிறது என்று நாங்கள் வலியுறுத்துகிறோம். மேலும், மனித இயல்பே பலவீனமாக இருப்பதால், தனக்குள் வசிக்கும் நன்மையிலிருந்து விலகிச் செல்லும் திறனைக் கொண்டுள்ளது. முழுக்கவசம் மற்றும் பிற ஆயுதங்களை அணிந்தவர்கள், ஏற்கனவே உள்ளுக்குள் பாதுகாப்பாக இருப்பது போல, எதிரிகள் அவர்களைத் தாக்குவதில்லை—அல்லது தாக்கினாலும், தங்கள் ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்தி, எதிரிகளை எதிர்த்து, அவர்களுடன் போரிட்டு, வெற்றி பெறுவது அவர்களுடைய சக்திக்குள்ளேயே இருக்கிறது— அல்லது, ஆயுதங்களைக் கொண்டிருந்தாலும், தங்கள் எதிரிகளுடன் போர் செய்யாமல், அவர்களுடன் மகிழ்ந்து அமைதியாக வாழலாம்; அதுபோலவே, கிறிஸ்தவர்களும், பரிபூரண வலிமையில் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, பரலோக ஆயுதங்களைக் கொண்டிருந்தாலும், அவர்கள் விரும்பினால், போர் செய்வதற்குப் பதிலாக, சாத்தானுடன் இணைந்து மகிழ்ந்து அவனுடன் அமைதியாக வாழலாம், ஏனெனில் மனித இயல்பு எளிதில் மாறக்கூடியது, மேலும் மனிதன், தன்னிடம் இருக்கும் சுயவிருப்பத்தின் காரணமாக, தான் விரும்பினால், கடவுளின் குமாரனாகவோ அல்லது அழிவுக்குரிய குமாரனாகவோ ஆகலாம் (27:11).

67. பரிபூரணர்கள் துக்கத்தையோ அல்லது சண்டையையோ எதிர்கொள்கிறார்களா? அல்லது அவர்கள் முற்றிலும் கவலையற்றவர்களா? எதிரி தாக்குவதை நிறுத்திய ஒரு நபரும் இல்லை. சாத்தான் இரக்கமற்றவனும் மனிதனை வெறுப்பவனும் ஆவான்; ஆகையால், அவன் ஒவ்வொரு நபரையும் தாக்கத் தயங்குவதில்லை, இருப்பினும் வெளிப்படையாக அவன் அனைவரையும் ஒரே தீவிரத்துடன் தாக்குவதில்லை. சிலர் பாவத்தின் காரணமாகக் கடுமையான போராட்டத்தையும் துன்பத்தையும் அனுபவிக்கிறார்கள், ஆனாலும் அவர்கள் எதிரி சக்தியைப் புறக்கணித்து, இந்தச் சோதனைகள் மூலம் வலுப்பெற்று ஞானம் பெறுகிறார்கள், மேலும் இந்த விஷயத்தில் எந்த ஆபத்தையும் எதிர்கொள்வதில்லை, ஏனெனில் அவர்கள் தீமைக்கு எதிரான போரில் அடிக்கடி பயிற்சி செய்து அனுபவம் பெற்றதால், அசைக்க முடியாதவர்களாகவும் தங்கள் இரட்சிப்பில் நம்பிக்கையுடனும் இருக்கிறார்கள், கடவுளே அவர்களுடன் இருக்கிறார், கடவுளின் வழிகாட்டுதலால் அவர்கள் இளைப்பாறுதலைக் காண்கிறார்கள். மற்றவர்களோ, இன்னும் பயிற்சி பெறாததால், துயரத்தால் மட்டும் தாக்கப்பட்டு, அவர்களுக்கு எதிராக ஒரு போர் எழும்போது, உடனடியாகத் தொல்லைக்கும் அழிவுக்கும் உள்ளாகிறார்கள் (15, 16, 17).

68. சிலர், தங்களைப் பலப்படுத்திக்கொண்டு, தங்களுக்குள் இருந்த தேவனுடைய கிருபையின் வல்லமையான செல்வாக்கினால், தங்கள் உறுப்புகளை மிகவும் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டதாகக் கண்டுகொண்டனர். அதனால், கிறிஸ்தவத்தில் காமத்திற்கு இனி இடமில்லை என்றும், மாறாக ஒரு கற்பு நிறைந்த மற்றும் தூய மனம் அடையப்பட்டது என்றும், மேலும் உள்ளான மனிதன் ஏற்கெனவே தெய்வீகமான மற்றும் பரலோகமானவற்றில் உயர்ந்து கொண்டிருந்தான் என்றும் அவர்கள் முடிவு செய்தனர். ஆகவே, அத்தகைய நபர் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி பரிபூரணம் அடைந்துவிட்டதாக நினைக்கிறான், மேலும் தான் ஒரு பாதுகாப்பான துறைமுகத்தில் நுழைந்துவிட்டதாகக் கருதும் அதே நேரத்தில் - அலைகள் அவனுக்கு எதிராக எழுகின்றன, மேலும் அவன் மீண்டும் கடலின் நடுவில், தண்ணீரும் வானமும் தவிர வேறு எதுவும் இல்லாத, நிச்சயமான மரணம் மட்டுமே காத்திருக்கும் ஒரு இடத்திற்கு அடித்துச் செல்லப்படுகிறான். இவ்வாறு, நம்மில் நுழைந்திருக்கும் பாவம் ஒவ்வொரு வகையான தீய விருப்பத்திற்கும் வழிவகுக்கிறது. ஆனால் மீண்டும் ஒருமுறை ஒருவித கிருபை அருளப்பட்டதால், ஒருவிதமாகச் சொல்வதானால், கடலின் ஆழத்திலிருந்து ஒரு சிறு துளியைப் பெற்றதால், இந்த விஷயத்திலேயே மணிநேரத்திற்கு மணிநேரம், நாளுக்கு நாள் ஒரு அற்புதம் நிகழ்வதை அவர்கள் காண்கிறார்கள்; ஆகையால், அத்தகைய அசாதாரணமான, புதிய மற்றும் தெய்வீக கிரியைக்கு உட்படுத்தப்பட்டதால், தாங்கள் எவ்வாறு ஏமாற்றப்பட்டோம் என்பதைக் கண்டு அவர்கள் வியந்து திகைக்கிறார்கள். இறுதியாக, கிருபை, தெய்வீகமும் பரலோகமுமாக இருப்பதால், அவரை அறிவூட்டி, வழிநடத்தி, சமாதானப்படுத்தி, எல்லா காரியங்களையும் நன்மைக்காக ஏற்பாடு செய்கிறது (38, 4).

69. உங்கள் உள்ளான மனிதனுக்குள் நீதியுடன் நடந்திடுங்கள், அங்கே கிறிஸ்துவின் பீடமும் களங்கமற்ற பரிசுத்த ஆலயமும் ஒன்றாக நிற்கின்றன. இதனால் உங்கள் மனச்சாட்சியின் சாட்சி, உங்கள் மனச்சாட்சியை மரித்த கிரியைகளிலிருந்து சுத்திகரிக்கும் கிறிஸ்துவின் சிலுவையில் பெருமை கொள்ளும். மேலும், நீங்கள் எவரை ஆராதிக்கிறீர்கள் என்பதை அறிந்து, உங்கள் ஆவியினால் தேவனை ஆராதிக்கலாம். அது இவ்வாறு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது: 'நாங்கள் அறிந்திருக்கிறவனை ஆராதிக்கிறோம்' (யோவான் 4:22). உங்களை வழிநடத்தும் தேவனுக்கு உங்களை ஒப்புக்கொடுங்கள்; உங்கள் ஆத்துமா, மணமகள் தன் மணமகனுடன் ஐக்கியம் கொள்ளுவது போல, தேவனுடன் ஐக்கியம் கொள்ளட்டும். ஏனெனில், 'இந்த இரகசியம் ஒரு பெரியது; நான் இதை கிறிஸ்துவுக்கும் சபைக்கும் சம்பந்தமாகப் பேசுகிறேன்' (எபேசியர் 5:32) என்றும், 'குற்றமற்ற ஆத்துமாவுக்குள்' (38:5) என்றும் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

70. பழமரங்களையும் மற்ற நறுமணச் செடிகளையும் கொண்ட ஒரு தோட்டத்தை கற்பனை செய்து பாருங்கள்; அந்தத் தோட்டம் முழுவதும் அழகாக அமைக்கப்பட்டு அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது, மேலும் பாதுகாப்பிற்காக, ஒரு வேலிக்குப் பதிலாக, அது ஒரு தாழ்வான சுவரால் சூழப்பட்டுள்ளது; மேலும், வேகமாகப் பாயும் நதி ஒன்று அதன் வழியாக ஓடுகிறது. நீர் சுவரில் சிறிதளவாவது மோதினால், அது அதன் அடித்தளங்களைச் சேதப்படுத்தி, ஒரு வழியைக் கண்டுபிடித்து, படிப்படியாக அடித்தளங்களை முழுமையாக அரிக்கும். தோட்டத்திற்குள் நுழைந்தவுடன், அது எல்லா செடிகளையும் உடைத்து வேரோடு பிடுங்கி, எல்லா உழைப்பையும் அழித்து, தோட்டத்தை வறண்டதாக்கும். மனித இதயமும் அப்படித்தான். அதற்குள் நன்னெறிக் கருத்துக்கள் உள்ளன, ஆனால் பாவப் பெருவெள்ளங்கள் அதைக் கவிழ்த்துத் தங்கள் பக்கம் இழுக்கத் தயாராக, இதயத்திற்கு அருகில் தொடர்ந்து நெருங்கி வருகின்றன. மேலும், மனம் சற்றே இலகுவாக இருந்தாலும், அசுத்தமான எண்ணங்களுக்கு இணங்கினால், புகழ்ச்சிக்குரிய ஆவிகள் ஏற்கெனவே அங்கே ஒரு மேய்ச்சல் நிலத்தைக் கண்டுபிடித்துவிடுகின்றன; அவை புகுந்து அனைத்து அழகையும் தகர்த்து, நல்ல எண்ணங்களை ஒன்றுமில்லாமல் செய்து, ஆன்மாவைப் பாழாக்கிவிடுகின்றன (43, 6).

(i) இந்தப் போருக்கு மேலாக, மற்றொன்று—ஒரு வெளிப்புறப் போர்—எழுகிறது. உழைப்பாளியின் இதயத்தில் தேவனுடைய கிருபை வெளிப்படத் தொடங்குவது போலவே, மற்றவர்களால் அவனுக்கு எதிரான விரோதமான தாக்குதல்களும் தொடங்குகின்றன. உள்ளுக்குள் இருந்து விரட்டப்பட்ட எதிரி, புறம்பேயிருந்து தன்னை ஆயுதபாணியாக்கிக் கொள்கிறான். இது ஒரு கிறிஸ்தவனுடைய ஆவிக்குரிய பரிபூரணத்திற்குத் தவிர்க்க முடியாத ஒரு நிலையாக மாறிவிட்டது.

71. தேவனுடைய மக்கள் போராட்டத்திற்கும் வீரச் செயல்களுக்கும் தங்களைத் தயாரப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு வீரமுள்ள இளைஞன் போராட்டத்தைத் தாங்கி, தனக்குக் கொடுக்கப்படும் அடிகளுக்குத் தன் அடிகளால் பதிலளிப்பதைப் போலவே, கிறிஸ்தவர்களும் துன்பங்களையும், வெளிப்புற மற்றும் உட்புறப் போராட்டங்களையும் தாங்க வேண்டும், அதனால் அந்த அடிகளைச் சகித்து, பொறுமையின் மூலம் அவர்கள் வெற்றி பெற முடியும். அதுவே கிறிஸ்தவத்தின் வழியாகும். திருஆவியானவர் எங்கிருக்கிறாரோ, அங்கே துன்புறுத்தலும் சண்டைகளும் நிழலைப் போலப் பின்தொடர்கின்றன. ஆவியானவர் அவர்களுக்குள் செயல்பட்டபோதிலும், தீர்க்கதரிசிகள் எவ்வாறு எப்போதும் தங்கள் சொந்த மக்களால் துன்புறுத்தப்பட்டார்கள் என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களா? வழியாகவும் உண்மையாகவும் இருக்கும் ஆண்டவர், ஒரு அந்நிய மக்களால் அல்ல, மாறாகத் தம்முடைய சொந்த மக்களால் எவ்வாறு துன்புறுத்தப்பட்டார் என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களா? அவருடைய சொந்த மக்களான இஸ்ரவேலர் தான் அவரைத் துன்புறுத்தி சிலுவையில் அறைந்தார்கள். அப்போஸ்தலர்களுக்கும் இதே நிலைதான் ஏற்பட்டது, ஏனெனில் சிலுவையின் காலத்திலிருந்து ஆறுதலளிப்பவராகிய ஆவியானவர் வந்து கிறிஸ்தவர்களுக்குள் வாசம் செய்தார்; இனி யூதர்கள் யாரும் துன்புறுத்தப்படவில்லை, ஆனால் கிறிஸ்தவர்கள் மட்டுமே வீரமரணம் அடைந்தனர். ஆகையால், அவர்கள் இதைக் கண்டு ஆச்சரியப்படக்கூடாது, ஏனெனில் சத்தியம் துன்புறுத்தப்பட வேண்டும் (15:11).

72. சாத்தான் அவனிடம் கோரியபடியே யோபுவைப் பற்றி எழுதப்பட்டிருப்பதும் ஒரு தற்செயல் நிகழ்வு அல்ல, ஏனெனில் அனுமதியின்றி அவனால் தன் சொந்த விருப்பப்படி எதையும் செய்ய முடியாது. அப்படியானால், பிசாசு கர்த்தரிடம் என்ன சொல்கிறது? 'அவன் உம்முடைய முகத்திற்கு முன்பாக உம்மை ஆசீர்வதிக்காதபட்சத்தில், அவரை என் கைகளில் ஒப்புக்கொடும்' (யோபு 1:11)? இப்பொழுதும் அதுவேதான்: யோபு அதே யோபுதான், தேவன் அதே தேவன், பிசாசு அதே பிசாசுதான். யோபு தேவனுடைய உதவியைக் கண்ட தருணத்தில், கிருபையில் தீவிரமும் ஆர்வமும் கொண்டிருந்தபோது, சாத்தான் அவரைக் குறித்துக் கேட்டு, ஆண்டவரிடம் சொன்னது: 'நீர் அவருக்கு உதவி செய்து அவரைக் காப்பாற்றுவதால், அவர் உமக்கு ஊழியம் செய்கிறார். அவனைக் கைவிட்டு எனக்கு ஒப்புக்கொடு, 'அவன் உம்முடைய முகத்திற்கு முன்பாக எனக்கு ஆசீர்வதிக்காதபடிக்கு'?" இறுதியாக, ஆத்துமா தேற்றம் கொள்ளும் அதே கணத்தில், கிருபை அதிலிருந்து விலகிச் செல்கிறது, மேலும் ஆத்துமா சோதனைகளுக்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்படுகிறது. ஆகவே, பிசாசு வருகிறான், அவளுக்கு நம்பிக்கையின்மை, விரக்தி மற்றும் தீய எண்ணங்களுடன் ஆயிரம் துரதிர்ஷ்டங்களை ஏற்படுத்துகிறான், மேலும் அவளை பலவீனப்படுத்தவும், கடவுள் மீதான நம்பிக்கையிலிருந்து அவளைத் திருப்பவும் ஆன்மாவை நசுக்குகிறான். ஆனால், விவேகமுள்ள ஆன்மா, துரதிர்ஷ்டத்திலோ அல்லது துக்கத்திலோ இருந்தாலும், நம்பிக்கையை இழப்பதில்லை, ஆனால் அது கொண்டிருந்ததை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்கிறது; மேலும், ஆயிரம் சோதனைகளுக்கு மத்தியில் தனக்கு என்ன நேர்ந்தாலும், அனைத்தையும் சகித்துக்கொண்டு, அது கூறுகிறது: 'நான் மரித்தாலும், அவரைக் கைவிடமாட்டேன்' (26:7–8).

73. ஆயினும்கூட, நீதிமான்கள் அனைவரும், குறுகியதும் கடினமானதுமான பாதையில் நடந்து, இறுதிவரை தேவனைத் திருப்திப்படுத்தினர். ஆபிரகாம் தேவனுடைய பார்வையில் செல்வந்தராக இருந்தபோதிலும், உலகத்தின் பார்வையில் தன்னைத் தூசியென்றும் சாம்பலென்றும் அழைத்தார் (ஆதியாகமம் 18:27), மேலும் தாவீது தன்னைப் பற்றி: 'மனுஷரின் நிந்தையும், ஜனங்களின் அவமதிப்பும், புழு, மனுஷனல்ல' (சங்கீதம் 21:7) என்று கூறுகிறார். அதுபோலவே, எல்லாத் திருத்தூதர்களும் தீர்க்கதரிசிகளும் பாடுகளை அனுபவித்து நிந்திக்கப்பட்டனர். வழியாகவும் கடவுளாகவும் இருக்கிற ஆண்டவர், தமக்காக அல்ல, உங்களுக்காக வந்து, உங்களுக்கு நன்மையானவை அனைத்தின் உருவமாக மாற, அவர் எந்த இழிநிலைக்கு வந்தார் என்று பாருங்கள்: கடவுளாகிய அவர், கடவுளின் குமாரனாகவும், ராஜாவாகவும், ராஜகுமாரனாகவும் இருந்து, ஒரு ஊழியர் வடிவை ஏற்றுக்கொண்டார், அவர் குணப்படுத்தும் மருந்துகளை வழங்கி, துன்புறுந்தவர்களைக் குணப்படுத்துகிறார், அதே சமயம் வெளிப்படையாகத் தன்னைத் துன்புறுந்தவர்களில் ஒருவராகக் காட்டிக்கொள்கிறார் (26:25).

74. ஆனால், தேவன் வெளிப்படையாகத் தாழ்த்தப்பட்டு, நம்மைப் போல ஒருவராகக் காணப்படும்போது, அவருடைய மகிமையைப் புறக்கணிக்காதீர்கள்: அவர் இவ்வாறு தோன்றியது நமக்காகவே அன்றி, தமக்காக அல்ல. 'அவரைச் சிலுவையில் அறையுங்கள், அவரைச் சிலுவையில் அறையுங்கள்!' என்று அவர்கள் கூச்சலிட்ட அந்த நேரத்தில், மக்கள் கூட்டம் சூழ்ந்திருந்தபோது, அவர் எல்லோரிலும் மிகுந்த தாழ்வுக்குள்ளாகவில்லையா என்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்! உலகில், ஒரு இளவரசன் ஒரு தீயவனுக்குத் தண்டனை விதிக்கும்போது, மக்கள் அனைவரும் அவனை இகழ்ந்து அவமானப்படுத்துவது போலவே, சிலுவைப்பாடுகளின் நேரத்திலும், கர்த்தர், மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்ட ஒரு மனிதனைப் போல, பரிசேயர்களால் முழுமையாக இகழப்பட்டார். அவர்கள் அவர் முகத்தில் துப்பவும், முட்கிரீடத்தை அவருக்குச் சூட்டவும், கன்னங்களில் அடிக்கவும் செய்தபோது, இது எல்லா இழிவுகளுக்கும் மேலாக இருந்ததல்லவா? ஏனெனில், இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருக்கிறது: 'என்னை அடித்தவர்களுக்கு என் முதுகையும், என் தாடியைப் பிடுங்கியவர்களுக்கு என் முகத்தையும் காட்டினேன்; துப்புவதிலிருந்து என் முகத்தையும், அடிக்கப்படுவதிலிருந்து என் கன்னங்களையும் மறைக்கவில்லை' (ஏசாயா 50:6). ஆகவே, தேவன் இவ்வளவு அவதூறுகளையும், துன்பங்களையும், அவமானங்களையும் சகித்துக்கொண்டிருந்தால், இயல்பாகவே பலவீனரும் மரிப்பவர்களாகிய நீங்கள் உங்களை எவ்வளவு தாழ்த்திக்கொண்டாலும், உங்கள் ஆண்டவருக்கு ஒப்பான எதையும் உங்களால் ஒருபோதும் செய்ய முடியாது. உங்களுக்காகவே தேவன் தம்மைத் தாழ்த்திக்கொண்டார், ஆனாலும் நீங்கள் உங்களுக்காகக் கூட உங்களைத் தாழ்த்திக்கொள்ளாமல், உங்களை உயர்த்திப் பேசிக்கொண்டு பெருமைப்படுகிறீர்கள். அவர் துக்கங்களையும் கஷ்டங்களையும் தம்மேல் ஏற்றுக்கொள்ளவும், உங்களுக்குத் தம்முடைய சமாதானத்தைக் கொடுக்கவும் வந்தார்; ஆனாலும், இதன் மூலம் உங்கள் காயங்கள் குணமடையும்படி, நீங்கள் உழைப்பையும் பாடுகளையும் சகித்துக்கொள்ள மனமில்லாதவர்களாக இருக்கிறீர்கள். அவருடைய பாடுகளுக்கும் நீண்டகால சகிப்புத்தன்மைக்கும் என்றென்றைக்கும் மகிமை உண்டாகட்டும் (26:26).

75. தேவன் பூமியில் இந்தப் பாதையில் நடந்தாரானால், நீங்களும் அவருடைய அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்ற வேண்டும். அப்போஸ்தலர்களும் தீர்க்கதரிசிகளும் இவ்வாறு நடந்தார்கள். நாமும், கர்த்தருக்கும் அப்போஸ்தலர்களுக்கும் போடப்பட்ட அஸ்திவாரத்தின்மேல் கட்டப்பட விரும்பினால், அவர்களுடைய உதாரணத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும். ஏனெனில், பரிசுத்த ஆவியினால் அப்போஸ்தலர் கூறுகிறார்: 'நான் கிறிஸ்துவைப் போல இருக்கிறேனோ, அப்படியே நீங்களும் என்னைப் போலிருங்கள்' (1 கொரி. 4:16). ஆனால் நீங்கள் மனித மகிமையை நேசித்து, வழிபாடு செய்யப்பட விரும்பினால், உங்களுக்காக இலகுவானதைத் தேடினால், நீங்கள் பாதையிலிருந்து விலகிவிட்டீர்கள். சிலுவையில் அறையப்பட்டவருடன் நீங்கள் சிலுவையில் அறையப்பட வேண்டும், பாடுபடும்வருடன் நீங்கள் பாடுபட வேண்டும், அதனால் பின்பு மகிமைப்படுத்தப்பட்டவருடன் நீங்கள் மகிமைப்படுத்தப்படுவீர்கள் (ரோமர் 8:17). ஏனெனில் மணமகள் மணமகனுடன் துன்பப்பட வேண்டும், இதன் மூலம் கிறிஸ்துவுடன் ஒரு கூட்டாளியாகவும் இணை-வாரிசாகவும் ஆக வேண்டும். மேலும், துன்பப்படாமல், மென்மையானதும், குறுகியதுமான, நெருக்கடியான பாதையைத் தவிர வேறு வழியில் புனிதர்களின் நகரத்திற்குள் நுழைந்து, ராஜாவுடன் நித்தியமாய் இளைப்பாறி ஆள அனுமதிக்கப்பட்டவர் யாரும் இல்லை (12:5).

76. சாத்தான் நம்மை ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிற்கு மட்டும்தானா, அல்லது அவன் விரும்பும் அளவிற்குத் தாக்க அனுமதிக்கப்படுகிறான்? அவனது குறி கிறிஸ்தவர்களை மட்டுமல்ல, விக்கிரகாராதகர்களையும், முழு உலகத்தையும் குறிவைக்கிறது. ஆகவே, அவன் விரும்பும் அளவிற்குத் தாக்க அனுமதிக்கப்பட்டால், அவன் அனைவரையும் அழித்துவிடுவான். இது ஏன்? ஏனெனில் இது அவனது கிரியை, அவ்வாறே அவனது சித்தமும். ஆனால், ஒரு குயவன் பாத்திரங்களைத் தீயில் வைக்கும்போது, அவற்றைத் தேவையானதை விட அதிக நேரம் சுட்டு, வெடிக்கச் செய்யாமல் இருக்க, அடுப்பின் வெப்பத்தை மிதமாகக் கட்டுப்படுத்துவது போல—அவனும் கட்டுப்பாட்டுடன் செயல்படுகிறான். அவை வீணாகிவிடுவதில்லை, அதேபோல வெள்ளி மற்றும் தங்கப் பொருட்களைச் செய்யும் கைவினைஞரும் , நெருப்பை மிதமான அளவில் பயன்படுத்துகிறார்; ஏனெனில் அவர் நெருப்பை அதிகரித்தால், தங்கமும் வெள்ளியும் உருகி, திரவமாகி, இழக்கப்பட்டுவிடும், மேலும், ஒட்டகம் அல்லது வேறு ஏதேனும் விலங்கு எனப் பயணப் பிராணியின் வகையைப் பொறுத்துச் சுமையை அளந்து, அது எவ்வளவு எடையைச் சுமக்க முடியும் என்பதைத் துல்லியமாகத் தீர்மானிக்க மனித மனம் எப்படி முடிகிறதோ, அதைப் போலவே, மனிதப் பாத்திரங்களின் வலிமையை அறிந்த தேவன், எதிர்க்கும் சக்திகளை வெவ்வேறு அளவுகளில் செயல்பட அனுமதிக்கிறார் (26:3).

i) இவை அனைத்தையும் பொறுமையாகச் சகித்து, எதிரிக்கு எதையும் விட்டுக்கொடுக்காமல் இருப்பதன் மூலம், ஆன்மா படிப்படியாகத் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபையின் மிக சக்திவாய்ந்த தாக்கங்களுக்குத் தன்னைத் திறந்து கொள்கிறது. இது இறுதியில் ஞான ஒளிவீச்சுகளிலும், அறநெறிக் களிப்பின் சிறப்பு நிலைகளிலும், தரிசனங்களிலும் வழிகாட்டுதலிலும் வெளிப்படுகிறது. ஆன்மா பரிபூரணத்தை நெருங்குகிறது என்பது தெளிவாகிறது.

77. யாராவது கடவுளை நேசித்தால், கடவுள் தன் அன்பை அவர்கள் மீது பொழிகிறார்; கடவுளை ஒருமுறை விசுவாசித்த எவருக்கும், அவர் பரலோக விசுவாசத்தை அளிக்கிறார், மேலும் அந்த நபர் உருமாற்றப்படுகிறார். ஆகவே, நீங்கள் உங்கள் உடலின் உறுப்புகளிலிருந்து அவருக்கு ஒரு பரிசைக் கொடுப்பது போல, அவரும் அதே வழியில், உங்கள் ஆன்மாவிற்குத் தம்முடைய சொந்த உறுப்புகளிலிருந்து வழங்குவார், அதனால் நீங்கள் எல்லா காரியங்களையும் தூய்மையுடன் செய்யவும், நேசிக்கவும், ஜெபிக்கவும் முடியும் (15, 20).

78. மரியாள் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, ஆண்டவரின் காலடியில் அமர்ந்து, நாள் முழுவதும் தேவனைப் போற்றி வந்தார். அவருடைய காலடியில் அமர்ந்திருப்பது அன்பை எவ்வாறு மிஞ்சுகிறது என்று காண்கிறீர்களா? ஆனால், தேவனுடைய வார்த்தை இன்னும் தெளிவாக பிரகாசிக்க, தொடர்ந்து கேளுங்கள். யாராவது இயேசுவை நேசித்து, தகுந்த முறையில் அவருக்குச் செவிகொடுத்து, வெறுமனே செவிகொடுப்பதோடு மட்டுமல்லாமல் அன்பில் நிலைத்திருந்தால், அந்த நபர் தாங்கள் என்ன பெறுவார்கள் என்றோ, அல்லது கடவுள் எந்த அளவிற்குத் தம்முடைய வரங்களை ஆன்மாவின் மீது பொழிவார் என்றோ அறியாத போதிலும், கடவுள் அந்த ஆன்மாவிற்கு இந்த அன்புக்காக ஏதேனும் ஒரு விதத்தில் வெகுமதி அளிக்க விரும்புகிறார். ஏனெனில், தம்மை நேசித்து தம்முடைய பாதத்தில் அமர்ந்திருந்த மரியாள்கூட, அவர் வெறுமனே ஒரு வெகுமதியைக் கொடுக்கவில்லை, மாறாகத் தம்முடைய சாரத்திலிருந்து ஒரு மறைக்கப்பட்ட சக்தியை அருளினார். கடவுள் மரியாளிடம் பேசிய வார்த்தைகளே ஆவியும் ஒரு சக்தியுமாக இருந்தன. இந்த வார்த்தைகள் அவள் இதயத்தில் நுழைந்து, அவளுடைய ஆன்மாவிற்குள் ஒரு ஆன்மாவாகவும், அவளுடைய ஆவிற்குள் ஒரு ஆவராகவும் மாறின, மேலும் தெய்வீக சக்தி அவள் இதயத்தை நிரப்பியது; ஏனெனில் அந்த சக்தி எங்கு வேரூன்றுகிறதோ, அது அங்கே ஒரு பிரிக்க முடியாத சொத்தாக அவசியமாக நிலைத்திருக்கிறது. அதனால்தான், கர்த்தர், அவர் அவளுக்கு என்ன அருளியிருந்தார் என்பதை அறிந்து, 'மரியாள் சிறந்த பங்கைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்' என்றார் (லூக்கா 10:42). ஆனால் காலப்போக்கில், மார்த்தாள் சேவை செய்ய வேண்டும் என்ற விருப்பத்தில் செய்த காரியங்கள் கூட அவளையும் அதே வரத்திற்கு வழிவகுத்தன, ஏனெனில் அவளும் தன் ஆன்மாவில் தெய்வீக சக்தியைப் பெற்றாள் (12:16).

79. ஆண்டவரிடம் வந்து அவருடன் உடல் ரீதியாக இணைந்தவர்கள் பலம் பெற்றது ஆச்சரியமா? சில சமயங்களில் திருத்தூதர்கள் ஒரு வார்த்தை பேச, விசுவாசிகள் மீது பரிசுத்த ஆவியானவர் இறங்கி வருவார் (அப்போஸ்தலர் 10:44). கொர்னெலியூஸ் தான் கேட்ட வார்த்தையிலிருந்து பெலன் பெற்றார். கர்த்தர் மரியாளிடம், அல்லது சகேயுஸிடம், அல்லது தன் கூந்தலை விரித்து கர்த்தரின் பாதங்களைத் துடைத்த பாவியான பெண்ணிடம், அல்லது சமாரியப் பெண்ணிடம், அல்லது திருடனிடம் பேசினபோது பெலன் இன்னும் அதிகமாக வெளிப்பட்டது, மேலும் பரிசுத்த ஆவியானவர் அவர்களுடைய ஆத்துமாக்களுடன் ஐக்கியம் கொண்டார். இப்போது, கர்த்தரை நேசிப்பவர்கள், எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, இடைவிடாமல் ஜெபத்தில் நிலைத்திருப்பதால், தாங்கள் முன்பு அறியாததை இரகசியமாகக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். சத்தியமே, தாமே விருப்பமுள்ளவராக, தம்மை அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தி, அவர்களுக்குப் போதிக்கிறது: 'நானே சத்தியம்' (யோவான் 14:6). திருத்தூதர்கள் தாங்களே, சிலுவைக்கு முன்பு ஆண்டவருடன் தங்கியிருந்தபோது, கோணல்நோயாளிகள் குணமடைவதும், மரித்தோர் உயிர்த்தெழுவதும் போன்ற பெரிய அற்புதங்களைக் கண்டபோதிலும், தெய்வீக சக்தி இதயத்திற்குள் எப்படி வசித்து செயல்படுகிறது என்பதை அறிந்திருக்கவில்லை; தாங்களே ஆன்மீக ரீதியாகப் புதிதாகப் பிறப்பார்கள், பரலோக ஆன்மாவோடு ஐக்கியம் காண்பார்கள், ஒரு புதிய படைப்பாக மாறுவார்கள் என்பதை அவர்கள் அறிந்திருக்கவில்லை. அவர் செய்த அற்புதங்களுக்காக அவர்கள் ஆண்டவரை நேசித்தனர். இறுதியாக, ஆண்டவர் அவர்களிடம் கூறினார்: 'அற்புதங்களைக் கண்டு நீங்கள் ஏன் வியப்படைகிறீர்கள்? உங்களுக்காக நான் ஒரு பெரிய உரிமையைக் கொடுக்கிறேன், அதைப்போல ஒன்றை இந்த உலகம் முழுவதும் கொண்டிருக்கவில்லை' (12:17).

80. ஆண்டவர் மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்து, நமது பொருட்டு, சரீரமாக விண்ணுலகத்திற்கு ஏறிச் செல்லும் வரை, அவருடைய வார்த்தைகள் அவர்களுக்கு ஒரு மர்மமாகவே இருந்தன. பின்னர் ஆறுதலளிப்பவரின் ஆவியானவர் அவர்கள் மீது இறங்கி, அவர்களின் ஆன்மாக்களுடன் ஐக்கியமானார். சத்தியமே விசுவாசிகளின் ஆன்மாக்களில் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது, மேலும் பரலோக மனிதன் உன் மனிதனிடம் வருகிறான், அவர்களுக்கு இடையில் ஒரே ஒரு ஐக்கியம் இருக்கிறது. ஆகவே, ஊழியத்தில் நிலைத்திருந்து, விசுவாசத்தின் மீதான ஆர்வத்துடனும் கடவுளின் மீதான அன்புடனும் எல்லாவற்றையும் கவனமாகச் செய்பவர்களுக்கு, இது இறுதியில் சத்தியத்தின் அறிவுக்கு வழிவகுக்கிறது, ஏனெனில் கர்த்தர் தம்முடைய ஆத்துமாக்களுக்குத் தம்மை வெளிப்படுத்தி, பரிசுத்த ஆவியானவரில் நிலைத்திருக்க அவர்களுக்குக் கற்பிக்கிறார் (12:18).

81. 'சுவைத்துப் பார், கர்த்தர் நல்லவர் என்று அறி' (சங். 33:9) என்று கூறப்பட்டுள்ளது; மேலும் இந்தச் சுவைத்தல் என்பது, இதயத்தில் தனது ஊழியத்தைச் செய்யும் ஆவியின் செயல்திறனே அன்றி வேறில்லை. ஒளியின் பிள்ளைகளாக இருந்து, பரிசுத்த ஆவியிலே புதிய உடன்படிக்கைக்கு ஊழியம் செய்கிறவர்கள் மனிதர்களிடமிருந்து எதையும் கற்றுக்கொள்வதில்லை, மாறாக தேவனால் கற்பிக்கப்படுகிறார்கள். கிருபைதானே ஆவியின் நியமங்களை அவர்களுடைய இருதயங்களில் பொறிக்கிறது. ஆகையால், அவர்கள் மசியினால் எழுதப்பட்ட வேதவாக்கியங்களில் மட்டுமல்ல, இருதயத்தின் பலகைகளிலும் உறுதிப்படுத்தலைக் காண வேண்டும், அங்கே தேவனுடைய கிருபை ஆவியின் நியமங்களையும் பரலோக இரகசியங்களையும் பொறிக்கிறது; ஏனெனில் இருதயம் முழுமையான சரீர அமைப்பின் மீது இறையாண்மையோடும் ராஜரீகமாகவும் ஆட்சி செய்கிறது. மேலும், கிருபை இருதயத்தின் ஆழ்ந்த உட்பகுதிகளைப் பற்றும்போது, அது எல்லா அங்கங்கள் மற்றும் எண்ணங்கள் மீதும் ஆட்சி செய்கிறது, ஏனெனில் அங்கே மனமும், எல்லா எண்ணங்களும், ஆத்துமாவின் நம்பிக்கையும் இருக்கின்றன. இதனால்தான் கிருபை உடலின் எல்லா அங்கங்களிலும் ஊடுருவுகிறது (15:18).

82. (1 கொரி. 2:14-ல்) எழுதப்பட்டுள்ளபடி, அத்தகையவர் ஒவ்வொருவரையும் பகுத்தறிகிறார். அவர்கள் தங்கள் வார்த்தைகளை எந்த மூலத்திலிருந்து எடுக்கிறார்கள், அவர்கள் எங்கே தேக்கமடைந்துள்ளனர், மற்றும் எந்த நிலையில் இருக்கிறார்கள் என்பதை அவர் அறிவார்; ஆனாலும், உலகின் ஆவியைக் கொண்டிருக்கும் எவராலும் அவரை அறியவோ அல்லது தீர்க்கவோ முடியாது. தூதர் கூறுவது போல, 'ஆவிக்குரியவர்கள் ஆவிக்குரியவர்களை ஆராய்வார்கள்' (9:8), தங்களுக்குள் இந்த தெய்வத்தின் பரலோக ஆவியைக் கொண்டிருப்பவர்கள் மட்டுமே தங்களின் போன்றவர்களை அடையாளம் காண முடியும்.

83. தேவனுடைய பிள்ளைகளாகவும், பரிசுத்த ஆவியினால் மேலிருந்து பிறக்கவும் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்பட்டவர்கள், தங்களுக்குள் தங்களைப் பிரகாசிப்பிக்கிறவரும் தேற்றுகிறவருமான கிறிஸ்துவைக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் பலவிதமான வழிகளில் ஆவியினால் வழிநடத்தப்படுகிறார்கள், மேலும் கிருபை ஆவிக்குரிய சமாதானத்தின் மத்தியில் அவர்களுடைய இருதயங்களில் கண்ணுக்குத் தெரியாதபடி செயல்படுகிறது. ஆனால், இவ்வுலகின் கண்ணுக்குத் தெரியும் இன்பங்களிலிருந்து உருவகங்களை நாம் எடுத்துக்கொள்வோம், இதன் மூலம் இந்த ஒப்புமைகள் மூலம் அத்தகைய மக்களின் ஆன்மாவில் கிருபை எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதை நாம் ஓரளவு காட்ட முடியும். சில சமயங்களில், அவர்கள் ஒரு அரச விருந்தில் இருப்பது போல மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்கள், மேலும் விவரிக்க முடியாத மகிழ்ச்சியுடன் களிகூர்கிறார்கள். மற்ற சமயங்களில், அவர்கள் மணமகளைப் போல, தங்கள் மணமகனுடனான ஐக்கியத்தில் தெய்வீக சமாதானத்தால் ஆறுதல் பெறுகிறார்கள். சில சமயங்களில், உடலுடன் இருக்கும்போதே, அசரீர தேவதூதர்களைப் போல, தங்களுக்குள் அதே இலகுவான தன்மையையும் உயர்ந்த ஆன்மாவையும் உணர்கிறார்கள். மற்ற நேரங்களில், அவர்கள் ஒரு விருந்தின் பரவசத்தில் இருப்பது போல, ஆவியால் உற்சாகப்படுத்தப்பட்டு, பரவசமடைந்து, தெய்வீக ஆவிக்குரிய மர்மங்களில் திளைக்கிறார்கள் (18:7).

84. ஆனால் மற்ற நேரங்களில் அவர்கள் மனிதகுலத்திற்காக அழுவதும் புலம்புவதும் போல் தோன்றுகிறார்கள், மேலும் ஆதாமை ஒரு முழுமையானவராகக் கருதிப் பிரார்த்தனை செய்து, மனிதநேயத்தின் மீதான ஆன்மீக அன்பால் தூண்டப்பட்டு கண்ணீர் சிந்தி அழுகிறார்கள். சில சமயங்களில், ஆவியானது அவர்களை அத்தகைய மகிழ்ச்சியாலும் அன்பாலும் தூண்டுகிறது, முடிந்தால், தீயவர் மற்றும் நல்லவர் என வேறுபடுத்தாமல், ஒவ்வொருவரையும் தங்கள் இதயங்களுக்குள் ஏற்றுக்கொள்வார்கள். சில சமயங்களில், ஆவிக்குரிய தாழ்மையினால், அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் முன்பாக தங்களை மிகவும் தாழ்த்திக்கொள்கிறார்கள், தங்களை எல்லோருக்கும் கடைசி மற்றும் மிகச் சிறியவர்களாகக் கருதுகிறார்கள். சில சமயங்களில் ஆவியானது அவர்களை விவரிக்க முடியாத மகிழ்ச்சியில் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்துகிறது. சில சமயங்களில், அரச கவசத்தை அணிந்து, தனது எதிரிகளுடன் போரிடச் சென்று, அவர்களைத் தோற்கடிக்க வீரமாகப் போராடும் ஒரு மாபெரும் வீரருக்கு அவர்கள் உவமையாகக் கூறப்படுகிறார்கள். ஏனெனில், அதே வழியில், ஆன்மீக வீரர் ஆவியின் பரலோகக் கவசத்தை அணிந்து, தனது எதிரிகளை நோக்கி முன்னேறி, அவர்களைத் தனது பாதங்களுக்குக் கீழ்ப்படுத்தும்படி அவர்களுக்கு எதிராகப் போர் தொடுப்பார் (18:8).

85. சில சமயங்களில் ஆன்மா ஒருவிதமான பெரிய நிசப்தம், மௌனம் மற்றும் சமாதானத்தில் ஓய்வைக் காண்கிறது, தூய ஆன்மீக இன்பத்திலும், சொல்லொணா அமைதி மற்றும் பேரின்பத்திலும் நிலைத்திருக்கிறது. சில சமயங்களில், கிருபையினால், அளவற்ற ஆவியானவரின் வழிகாட்டுதலின் மூலம், சொல்லொணா ஞானத்தில் சில காரியங்களைப் புரிந்துகொள்ள அது समर्थப்படுகிறது—அவை வார்த்தைகளால் வெளிப்படுத்தவோ அல்லது உரக்கப் பேசவோ முடியாதவை. சில சமயங்களில், ஒரு நபர் மற்ற சாதாரண மனிதர்களைப் போல ஆகிவிடுகிறார். இவ்வாறு கிருபை மக்களிடையே பல்வேறு வழிகளில் செயல்பட்டு, ஆன்மாவைப் பல வழிகளில் வழிநடத்தி, அதைத் தேவனுடைய சித்தத்தின்படி இளைப்பாறச் செய்கிறது, மேலும் அது பரிபூரணமாகவும், குற்றமற்றதாகவும், பரிசுத்தமாகவும் பரலோகப் பிதாவுக்கு முன்பாகக் கொண்டுவரப்படுவதற்காகப் பல்வேறு வழிகளில் அதைப் பயிற்றுவிக்கிறது (18, 9).

86. நாம் பட்டியலிட்ட இந்த ஆவியானவரின் கிரியைகளே பரிபூரணத்திற்கு அருகில் உள்ளவர்களிடம் ஒரு உயர் நிலையை அடைகின்றன. ஏனெனில், கிருபையின் ஆறுதலின் பல்வேறு வடிவங்கள் வார்த்தையின் மூலம் வெவ்வேறு வழிகளில் வெளிப்படுத்தப்பட்டு, மக்களிடத்தில் தொடர்ந்து செயல்படுத்தப்படுகின்றன, அதனால் ஒரு கிரியை மற்றொன்றைத் தொடர்கிறது. ஆத்துமா, எல்லாப் பாவ உணர்வுகளிலிருந்தும் முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, சொல்லொணா ஐக்கியத்தில் ஆறுதலளிக்கும் ஆவியானவருடன் ஒன்றாய் இணைந்து, ஆவியானவருடன் இணைந்ததால் தானும் ஆவியாய்த் தகுதியுடையவளாகக் கருதப்படும்போது, அப்பொழுது அவள் முற்றிலும் ஒளியாகிறாள், முழு கண்ணாக, முழு ஆவியானவராக, முழு மகிழ்ச்சியாக, முழு சமாதானமாக, முழு களிப்பாக, முழு அன்பாக, முழு இரக்கமாக, முழு நன்மையுமாகவும் கனிவாகவும் ஆகிறாள். கடலின் ஆழத்தில் உள்ள ஒரு கல் எல்லாப் பக்கங்களிலும் நீரால் சூழப்பட்டிருப்பது போல, இவர்களும் எல்லா வகையிலும் பரிசுத்த ஆவியோடு ஐக்கியப்பட்டவர்களாக, தங்களுக்குள் ஆன்மீக வலிமையின் நற்பண்புகளைக் கொண்டவர்களாகவும், உள்ளுக்குள் குற்றமற்றவர்களாகவும், களங்கமற்றவர்களாகவும், தூய்மையானவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். ஏனெனில், ஆவியால் புதுப்பிக்கப்பட்டவர்கள் எப்படிப் புறத்தில் தீய பழங்களைக் கொடுக்க முடியும்? இதற்கு மாறாக, ஆவியானவரின் கனிகள் (18:10) எப்போதும் எல்லாவற்றிலும் அவர்கள் மத்தியில் ஒளிர்ந்து காணப்படுகின்றன.

87. மற்றொருவன் முழங்கால் படிய நுழைகிறான் – அவனது இதயம் தெய்வீக சக்தியால் நிரம்புகிறது; இறைவாக்கினர் ஏசாயா, 'மணமகன் மணமகளைக் கண்டு மகிழ்வது போல, உங்களையும் கண்டு கர்த்தர் மகிழ்வார்' (ஏசா. 62:5) என்று கூறுவது போல, அவனது ஆன்மா கர்த்தருடன் மணமகளைப் போல மகிழ்கிறது. மேலும் சில சமயங்களில், நாள் முழுவதும் ஒரு வேலையில் ஈடுபட்டிருந்து, அவர் ஒரு மணி நேரத்தை ஜெபத்திற்கு ஒதுக்குகிறார் – அப்போது அவரது உள்ளம், மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், ஜெபத்தின் நிலைக்கு, அந்த யுகத்தின் எல்லையற்ற ஆழங்களுக்குள் கொண்டு செல்லப்படுகிறது, இதனால் மனம், உயர்ந்து பரவசமடைந்து, அதில் முற்றிலும் மூழ்கிவிடுகிறது. இந்த நேரத்தில், உலகியல் சார்ந்த கவலைகள் அவரது எண்ணங்களில் மறக்கப்படுகின்றன, ஏனெனில் அவரது எண்ணங்கள் இறைவனால், பரலோகத்தால், எல்லையற்றவற்றால், புரிந்துகொள்ள முடியாதவற்றால், மற்றும் மனித உதடுகள் உச்சரிக்க முடியாத ஒரு அற்புதமான விஷயத்தால் நிரப்பப்பட்டு வசீகரிக்கப்படுகின்றன. இந்த நேரத்தில், ஒருவன் பிரார்த்தனை செய்து, 'ஓ, என் பிரார்த்தனையுடன் என் ஆன்மாவும் சென்றால் நன்றாக இருக்கும்' (8:1) என்று கூறுகிறான்.

88. ஒருவர் எப்போதும் இந்த நிலைக்குள் நுழைகிறாரா? கிருபை இடைவிடாமல் நிலைத்திருப்பதும், ஒருவரின் இளவயதிலிருந்தே வேரூன்றி, புளித்த மாவாகச் செயல்படுவதும் உண்மையே. மேலும், ஒருவரில் நிலைத்திருக்கும் இந்த இருப்பானது, அவர்களின் இருப்பின் ஒரு பகுதியாக, இயல்பானதாகவும் பிரிக்க முடியாததாகவும் ஆகிவிடுகிறது; ஆயினும்கூட, , அது விரும்பியபடி, ஒருவரின் நன்மைக்காகத் தன்னுடைய கிரியைகளை மாற்றுகிறது. சில சமயங்களில் இந்த நெருப்பு பற்றி எரியும், மற்ற சமயங்களில் அது பலவீனமாகவும் அடங்கியும் தோன்றும்; மற்ற நேரங்களில் இந்த ஒளி மேலும் பிரகாசமாக ஒளிர்கிறது, அதே சமயம் சில சமயங்களில் அது குறைந்து மங்கிவிடுகிறது; மேலும், எப்போதும் எரியும் மற்றும் ஒளிரும் இந்த விளக்கு, சில சமயங்களில் தெளிவாகி, கடவுளின் அன்பின் பரவசத்தால் மேலும் பிரகாசமாக ஜொலிக்கிறது, அதே சமயம் மற்ற நேரங்களில் அது தனது ஒளியை மிதமாக வெளிப்படுத்துகிறது, மேலும் மனிதனுக்குள் உள்ள ஒளி பலவீனமாகிறது (8, 2).

89. மேலும், சிலருக்கு, ஒளியில் சிலுவையின் அடையாளம் தோன்றி, அது உள்ளுணர்வில் பதியப்பட்டது. சில சமயங்களில், ஜெபிக்கும்போது, ஒருவர் ஒருவித பரவச நிலைக்குச் செல்வார்; அவர் ஒரு தேவாலயத்தில் பலிபீடத்திற்கு முன்பாக நிற்பது போலவும், மூன்று ரொட்டிகள் அவருக்கு எண்ணெய் தடவி வழங்கப்பட்டது போலவும் தோன்றும்; அவர் அவற்றைச் சுவைத்த அளவிற்கு, அந்த ரொட்டிகள் பெரிதாகி உயர்ந்தன. சில சமயங்களில், ஒரு குறிப்பிட்ட ஒளிமயமான ஆடை தோன்றும், அது போன்றது இந்த யுகத்தில் பூமியில் காணப்படாததும், மனிதக் கைகளால் செய்ய முடியாததும் ஆகும். ஏனெனில், ஆண்டவர் யோவான் மற்றும் பேதுருவுடன் மலை ஏறி, தம் ஆடைகளை மாற்றி மின்னல் போலப் பிரகாசமாக்கியது போலவே, இந்த ஆடையையும் மாற்றியது; மேலும், அதை அணிந்த மனிதன் வியப்பும் பிரமிப்பும் நிறைந்தவனாக இருந்தான். இருப்பினும், மற்ற நேரங்களில், இதயத்தில் தோன்றும் இந்த ஒளி, மிகவும் உள்ளான, ஆழமான மற்றும் மிகவும் மறைக்கப்பட்ட ஒளியை வெளிக்கொணர்ந்தது; ஆகையால், அத்தகைய இனிமையாலும் தியானத்தாலும் முழுமையாக மூழ்கிய ஒரு மனிதன், தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் போனான், மாறாக, அன்பின் மற்றும் இனிமையின் மிகுதியாலும், மறைக்கப்பட்ட இரகசியங்களாலும், இந்த உலகத்திற்கு ஒரு காட்டுமனிதனாகவும் ஒரு நாகரிகமற்றவனாகவும் இருந்தான், அதனால், அந்த நேரத்தில் விடுதலை பெற்ற ஒரு மனிதன், பாவத்திலிருந்து தூய்மையாகவும் சுதந்திரமாகவும் மாறி, முழுமையான அளவை அடைகிறான். ஆனால் இதற்குப் பிறகு, கிருபை குறைந்து, எதிர்க்கும் சக்தியின் திரை இறங்கியது; இருப்பினும், கிருபை ஒருவிதத்தில், ஒரு பகுதியாகவும், முழுமையின் சில தாழ்ந்த படியிலும் (8, 3) காணப்பட்டது.

90. ஒருவன், சொல்லப்போனால், பன்னிரண்டு நிலைகள் வழியாகச் சென்று பின்னர் பரிபூரணம் அடைய வேண்டும். மற்ற நேரங்களில், அவர் உண்மையில் இந்த நிலையை அடைந்து பரிபூரணம் பெறுகிறார். பின்னர், அருள் மீண்டும் பலவீனமாகச் செயல்படத் தொடங்குகிறது, மேலும் மனிதன் ஒரு படி கீழே இறங்கி பதினொன்றாவது படியில் நிற்கிறான். ஆனால், அருளில் செல்வந்தனான மற்றொருவன், இரவும் பகலும் மிக உயர்ந்த நிலையில், சுதந்திரமாகவும் தூய்மையாகவும், எப்போதும் பரவசமடைந்தவனாகவும் உயர்த்தப்பட்டவனாகவும் நிற்கிறான். இப்போது, இந்த அற்புதங்கள் வெளிப்படுத்தப்பட்டு, அவற்றை நேரடியாக அனுபவித்த ஒரு மனிதன்—அவனுக்கு எப்போதும் இப்படித்தான் இருந்திருந்தால்—அவன் வார்த்தையைக் கட்டியெழுப்பும் பணியையோ அல்லது வேறு எந்தச் சுமையையோ தன் மீது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் போவான்; வழக்கம் போல், தன்னைப் பற்றியும் வரவிருக்கும் நாளைப் பற்றியும் கவலைப்படவோ அல்லது கேட்கவோ அவன் மறுத்துவிடுவான், மாறாக ஒரு மூலையில் சும்மா உட்கார்ந்திருப்பான், வியப்பிலும் பரவசத்திலும் ஆழ்ந்து. அதனால்தான் அவருக்கு முழுமையான அளவு கொடுக்கப்படுவதில்லை, அவர் சகோதரர்களின் பராமரிப்பிலும் வார்த்தையின் ஊழியத்திலும் கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்பதற்காக, வேலியின் பிரிப்பு ஏற்கெனவே தகர்க்கப்பட்டு மரணம் ஜெயிக்கப்பட்டாலன்றி (8:4).

91. இருப்பினும், யதார்த்தத்தில் இது இப்படித்தான்: செறிவூட்டப்பட்ட காற்றைப் போல, ஒருவிதமான இருண்ட சக்தி ஒரு நபரின் மீது படிந்து அவர்களை லேசாக மறைக்கிறது. விளக்கு இடைவிடாமல் எரிகிறது, ஒளிர்கிறது; இருப்பினும், ஒரு திரை போல ஒன்று ஒளியின் மீது படிந்திருக்கிறது, அதனால் ஒரு நபர் தாங்கள் இன்னும் முழுமையடையாதவர்களாகவும், பாவத்திலிருந்து முழுமையாக விடுவிக்கப்படாதவர்களாகவும் இருக்கிறோம் என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறார்; எனவே, வேலியின் பிரிவினை ஏற்கனவே கிழிக்கப்பட்டு சிதறடிக்கப்பட்டுவிட்டது என்றும், ஆனாலும் வேறு சில விஷயங்களில் அது முழுமையாகவோ அல்லது நிரந்தரமாகவோ கிழிக்கப்படவில்லை என்றும் கூறலாம். ஏனெனில், சில சமயங்களில் கிருபை ஒருவரை மிகவும் வலிமையாகத் தூண்டி, ஆறுதல் அளித்து, தேற்றுகிறது; மற்ற சமயங்களில் அது தணிக்கிறது, மங்கிவிடுகிறது; இவை அனைத்தையும் அது அந்த நபரின் நன்மைக்காகவே ஏற்பாடு செய்கிறது. அப்படியானால், ஒரு காலத்திற்காவது பரிபூரணத்தை அடைந்து, அந்த நிலையைச் சுவைத்து அனுபவித்தவர் யார்? இன்றுவரை, பரிபூரணமான அல்லது விடுதலையடைந்த ஒரு கிறிஸ்தவர் கூட எனக்குத் தெரியாது. மாறாக, ஒருவர் கிருபையில் இளைப்பாறி, மர்மங்களையும் வெளிப்பாடுகளையும் அடைந்து, கிருபையின் பெரிய இனிமையை அனுபவித்தாலும், பாவம் இன்னும் அவர்களுக்குள் வசிக்கிறது. அத்தகைய மக்கள், தங்களுக்குள் இருக்கும் கிருபையும் ஒளியும் பெருகியிருப்பதால், தங்களை விடுதலையானவர்களாகவும் பரிபூரணமானவர்களாகவும் கருதுகிறார்கள், ஆனால் அவர்கள் இதில் தவறாக இருக்கிறார்கள்; தங்களுக்குள் செயல்படும் அதே கிருபையாலேயே அனுபவமின்மையால் வழிதவறிச் செல்கிறார்கள். இன்றுவரை நான் ஒரு சுதந்திரமான மனிதரைக் கூட காணவில்லை; மேலும், மற்ற நேரங்களில் நானே ஓரளவிற்கு அந்த நிலையை அடைந்திருப்பதால், ஏன் ஒரு முழுமையான மனிதர் இல்லை என்பதை நான் உணர்ந்து அறிந்துள்ளேன் (8, 5).

92. சொல்லுங்கள், நீங்கள் எந்த நிலையில் இருக்கிறீர்கள்? – இப்போது, சிலுவையின் அடையாளத்திற்குப் பிறகு, கிருபை அவ்வாறு செயல்பட்டு, எல்லா உறுப்புகளையும் இதயத்தையும் அமைதிப்படுத்தி, ஆன்மா மிகுந்த மகிழ்ச்சியால் ஒரு தீங்கு செய்யாத குழந்தை போல ஆகிறது, மேலும் ஒரு நபர் கிரேக்கனையும், யூதனையும், பாவியையும், அல்லது சாதாரண மனிதனையும் கண்டிக்கிறதில்லை, ஆனால், உள்ளான மனிதன் அனைத்தையும் தூய கண்ணுடன் நோக்கி, முழு உலகுக்கும் மகிழ்கிறான், மேலும் கிரேக்கர்களையும் யூதர்களையும் எப்படியெல்லாம் கனப்படுத்தவும் அன்பு செய்யவும் விரும்புகிறான். மற்றொரு சமயம், அரசர்களின் குமாரனாகிய அவன், தன் சொந்தத் தந்தையில் வைக்கும் அதே போன்ற உறுதியான நம்பிக்கையைக் கடவுளின் குமாரனில் வைக்கிறான். அவனுக்கு முன் கதவுகள் திறக்கப்படுகின்றன, அவன் பல வாசஸ்தலங்களில் பிரவேசிக்கிறான்; அவன் பிரவேசிக்கும்போதெல்லாம், அவனுக்கு முன் சம எண்ணிக்கையில் கதவுகள் மீண்டும் திறக்கப்படுகின்றன—உதாரணமாக, நூறு வாசஸ்தலங்களிலிருந்து மற்றொரு நூறு வாசஸ்தலங்களுக்கு—அவன் செல்வந்தனாக்கப்படுகிறான்; அவன் செல்வந்தனாக்கப்படும் அளவிற்கு, சம அளவிற்கு அவனுக்கு புதிய அற்புதங்கள் வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன. ஒரு மகனாகவும் வாரிசாகவும் அவனுக்கு, மனித இயல்பால் வெளிப்படுத்த முடியாததும், உதடுகளாலோ நாவாலோ உச்சரிக்க முடியாததும் (8:6) ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது.

7. கிறிஸ்தவ பரிபூரணத்தின் மிக உயர்ந்த பட்டம்

1. தீர்க்கதரிசி எசேக்கியேல் தாம் கண்ட அந்த தெய்வீகமான மற்றும் மகிமையான தோற்றத்தையும் தரிசனத்தையும் விவரித்தார், அதை சொல்லொணா மர்மங்கள் நிறைந்த தோற்றம் என்று குறிப்பிட்டார். ஏனெனில், அவர் அந்தப் பரந்த வெளியில் நான்கு ஆவிக்குரிய ஜீவன்களால் இழுக்கப்பட்ட ஒரு செருபீய தேர்த்தைக் கண்டார். ஒவ்வொரு ஜீவனுக்கும் நான்கு முகங்கள் இருந்தன: ஒன்று சிங்கத்தின் முகமாகவும், மற்றொன்று பருந்தின் முகமாகவும், மூன்றாவது கன்றின் முகமாகவும், நான்காவது மனிதனின் முகமாகவும் இருந்தது. மேலும் ஒவ்வொரு முகத்திற்கும் இறக்கைகள் இருந்தன, அதனால் எந்தப் பக்கம் முன் அல்லது பின் என்று வேறுபடுத்துவது சாத்தியமற்றதாக இருந்தது. 'அவர்களுடைய கன்னங்கள்' 'கண்களால்' நிறைந்திருந்தன, அவர்களுடைய மார்புகளும் கண்களால் நிறைந்திருந்தன, மேலும் கண்கள் நிறைக்கப்படாத இடம் எதுவும் இல்லை. ஒவ்வொரு முகத்தின் அருகிலும் மூன்று சக்கரங்கள் இருந்தன, அது சக்கரத்திற்குள் சக்கரம் போலவும், அந்தச் சக்கரங்களுக்குள் ஒரு ஆவி இருந்தது. மேலும் தீர்க்கதரிசி ஒரு மனித உருவத்தைப்போலத் தோன்றுவதைக் கண்டார், அதன் பாதங்கள் நீலக்கல்லால் செய்யப்பட்டவை போல இருந்தன. இந்த வண்டி (அதாவது, செருபீன்கள் மற்றும் ஜீவன்கள்) அதன் மீது அமர்ந்திருந்த கர்த்தரைச் சுமந்து சென்றது. அவர் எங்கு செல்ல விரும்பினாரோ, அந்த உயிருள்ள ஜந்துக்கள் தங்கள் முகங்களை அந்தத் திசையில் திருப்பின. மேலும் தீர்க்கதரிசி, கிறுபீம்களின் இறக்கைகளுக்குக் கீழே, அவற்றைத் தாங்கிச் சென்ற ஒரு 'மனிதக் கையை'ப் போல ஒன்றைக் கண்டார் (எசே. 1:5–28 மற்றும் அதிகாரம் 10). (1:1).

2. தீர்க்கதரிசி தம்முடைய தரிசனத்தில் கண்டது உண்மையானதும் சந்தேகத்திற்கு அப்பாற்பட்டதுமானாலும், அது வேறு ஒன்றைச் சுட்டிக்காட்டியது; அது மர்மமான மற்றும் தெய்வீகமான ஒன்றிற்கு முன்னறிவிப்பாக இருந்தது, இது பண்டைய தலைமுறையினரிடமிருந்து உண்மையாகவே மறைக்கப்பட்ட ஒரு மர்மம், ஆனால் கிறிஸ்துவின் வருகையின்போது, கடைசி நாட்களில் வெளிப்படுத்தப்பட்டது. தனது ஆண்டவரை ஏற்றுக்கொண்டு, அவருடைய மகிமைக்கு அரியணையாக மாற விதிக்கப்பட்ட ஆன்மாவின் இரகசியத்தைத் தீர்க்கதரிசி கண்டார். ஏனெனில், ஆவியானவர் தம்முடைய ஆசனமாகவும் வாசஸ்தலமாகவும் ஆயத்தப்படுத்தி, தம்முடைய ஒளியில் பங்குகொள்ளத் தகுதியுள்ளதாகக் கருதி, தம்முடைய சொல்லொணா மகிமையின் அழகால் ஒளிமயமாக்கிய ஆத்துமம், முற்றிலும் ஒளியாகவும், முற்றிலும் முகமாகவும், முற்றிலும் கண்ணாகவும் மாறுகிறது; அதன் ஒரு பகுதி கூட ஆவிக்குரிய கண்களின் ஒளியால் நிரப்பப்படாமல் இல்லை; அதாவது, அதில் இருண்ட பகுதி எதுவும் இல்லை, ஆனால் அது முழுமையாக ஒளியாலும் ஆவியாலும் ஆனது; அது முழுமையாகக் கண்களால் நிரம்பியுள்ளது, அதற்கு இறுதி அல்லது பின்புறம் எதுவும் இல்லை, ஆனால் ஒவ்வொரு கோணத்திலிருந்தும் ஒரு முகமாகத் தோன்றுகிறது, ஏனெனில் கிறிஸ்துவின் ஒளியின் மகிமையின் சொல்லொணா அழகானது அதன் மீது இறங்கி அதற்குள் வாசம் செய்கிறது. மேலும் சூரியன் எல்லா இடங்களிலும் ஒரே மாதிரியாக இருப்பது போல, அதற்கு இறுதி அல்லது குறைபாடுள்ள பகுதி எதுவும் இல்லை, மாறாக, அவை அனைத்தும் ஒரே மாதிரியான பகுதிகளால் ஆனது, அது முழுமையாக ஒளியால் பிரகாசிக்கிறது, மேலும் அதுவே ஒளி; அல்லது நெருப்பைப் போல—அதாவது, நெருப்பின் ஒளி— முழுவதும் தனக்குத்தானே ஒப்பானதாகவும், தனக்குள் முதல் பகுதியோ கடைசிப் பகுதியோ, பெரிய பகுதியோ சிறிய பகுதியோ இல்லாததாகவும் இருக்கிறது; அப்படியே ஆன்மாவும், கிறிஸ்துவின் முகத்திலிருந்து வரும் ஒளியின் மகிமையின் சொல்லொணா அழகால் முழுமையாக ஒளிரச் செய்யப்பட்டு, பரிசுத்த ஆவியானவருடன் முழுமையாக ஐக்கியம் கொண்டு, தேவனுடைய வாசஸ்தலமாகவும் சிம்மாசனமாகவும் மாறத் தகுதியுள்ளதாகக் கருதப்பட்டு, முழுவதும் ஒரு கண்ணாகவும், முழுவதும் ஒளியாகவும் மாறுகிறது, முழுமையாக ஒரு முகமாகவும், முழுமையாக மகிமையாகவும், முழுமையாக ஆత్மாவாகவும் ஆகிறாள், ஏனெனில் கிறிஸ்து அவளை ஆவிக்குரிய அழகால் ஆயத்தப்படுத்தி, சீரமைத்து, அலங்கரித்திருக்கிறார்; அவரே அவளைச் சுமந்து, வழிநடத்தி, தாங்கி, உயர்த்துகிறவர். ஏனெனில், 'மனுஷனுடைய கை' கரூபங்களுக்குக் கீழே இருந்தது என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது (எசேக்கியேல் 1:8). கிறிஸ்துவே ஆத்துமாவைச் சுமந்து, வழிநடத்துகிறார் (1:2).

3. தேரைச் சுமந்து சென்ற அந்த நான்கு ஜீவன்கள் ஆன்மாவின் இறையாண்மை கொண்ட அறிவார்ந்த சக்திகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தின. பருந்து பறவைகளுக்குள், சிங்கம் காட்டு மிருகங்களுக்குள், காளை சாந்தமான விலங்குகளுக்குள், மனிதன் எல்லா உயிரினங்களுக்கும் மேலாக ஆட்சி செய்வது போல, ஆன்மாவிலும் மேலான அரச அறிவார்ந்த சக்திகள் உள்ளன, அவை: இச்சை, மனசாட்சி, புத்தி மற்றும் அன்பின் சக்தி. ஆத்துமாவின் தேர் அவற்றால் ஆளப்படுகிறது; அவற்றுக்குள் தேவன் வசிக்கிறார். நிச்சயமாக, மற்றொரு விளக்கத்தின்படி, இது புனிதர்களின் பரலோக திருச்சபையைக் குறிக்கிறது. மேலும், தீர்க்கதரிசி அங்கே அந்த மிருகங்களைப் பற்றிப் பேசும்போது, அவற்றின் உயரம் மிகப் பெரியதாகவும், அவை கண்களால் நிறைந்ததாகவும், அவற்றின் கண்களின் எண்ணிக்கையை யாராலும் கணக்கிடவோ அல்லது அவற்றின் உயரத்தை அளவிடவோ முடியாது என்றும் கூறுகிறார், ஏனெனில் இந்த அறிவு வழங்கப்படவில்லை—எப்படியெனில், ஒவ்வொரு நபருக்கும் வானத்தில் உள்ள நட்சத்திரங்களைப் பார்த்து வியக்க அனுமதிக்கப்படுகிறதோ, ஆனால் அவற்றின் எண்ணிக்கையை யாராலும் அறிவது சாத்தியமற்றதோ— அதே வழியில், புனிதர்களின் பரலோக திருச்சபையில் நுழைந்து அதில் மகிழ்ச்சியைக் காணப் பாடுபட விரும்பும் அனைவருக்கும் இது அருளப்படுகிறது; ஆனால் புனிதர்களின் எண்ணிக்கையை அறிந்து புரிந்துகொள்வது—இது ஒரே கடவுளுக்கு உரியது. மேலே குறிப்பிட்ட ஜீவன்களின் தேரிலும் சிம்மாசனத்திலும் வீற்றிருப்பவர்—அல்லது ஒரு கண்ணாகவும் ஒளியாகவும் மாறி, தம்முடைய சிம்மாசனமாகவும் இருக்கையாகவும் மாறிய ஒவ்வொரு ஆத்துமாவிற்குள்ளும் இருப்பவர்—அதன் மீது அமர்ந்திருந்து, ஆவியினுடைய கடிவாளங்களால் அதை ஆட்சி செய்து, தமக்குத் தெரிந்தபடியே அதை வழிநடத்துகிறார். ஆவிக்குரிய மிருகங்கள் தாங்கள் விரும்பிய இடத்திற்குச் செல்லாமல், அவற்றின் மீது அமர்ந்து வழிநடத்தும் அந்த ஒருவருக்கே தெரிந்தும் அவர் விரும்பிய இடத்திற்கும் சென்றது போலவே, இங்கும் அவரே தம்முடைய ஆவியினால் வழியைக் காட்டி ஆட்சி செய்து வழிநடத்துகிறார். ஆகவே, ஆன்மாக்கள் தாங்கள் விரும்பும் போதெல்லாம் தங்கள் சொந்த விருப்பத்தின்படி பரலோகத்திற்குச் செல்வதில்லை, மாறாக, தேவன் உடலைத் துறந்த ஆன்மாவை, எண்ணத்தில் பரலோகத்தை நோக்கிப் பாடுபட வழிநடத்துகிறார்; மீண்டும், அவருக்கு அது பிடித்திருக்கும்போது, அது மாம்சத்திலும் அதன் எண்ணங்களிலும் நடக்கிறது, மேலும் அவருடைய சொந்த சித்தத்தின்படியே பூமியின் எல்லைகளுக்குச் செல்கிறது, மேலும் அவர் அதற்கு இரகசியங்களை வெளிப்படுத்துகிறார். ஓ உண்மையாகச் சிறந்த, நல்ல, ஒன்றான மற்றும் உண்மையான ஆட்சியாளரே! ஆகவே, ஆன்மா இப்போது மகிமைப்படுத்தப்பட்டு ஆவியானவருடன் ஐக்கியமானால், உடல்களும் உயிர்த்தெழுதலில் பங்கெடுக்கும் (1:3).

4. நீதிமான்களின் ஆன்மாக்கள் பரலோக ஒளியாக மாறுவது பற்றி, கர்த்தராகிய தேவன் தாமே திருத்தூதர்களிடம்: 'நீங்கள் உலகின் ஒளி' (மத்தேயு 5:14) என்று கூறினார். தாமே அவர்களை ஒளியாக மாற்றியதால், அவர்களுடைய மூலமாக உலகம் ஒளிமயமாக வேண்டும் என்று கட்டளையிட்டார், மேலும் கூறுகிறார்: 'ஒருவரும் திரியை ஏற்றி, அதை ஒரு பானைக்கீழே வைப்பதில்லை, திரியறைமேல் வைப்பார்கள்; அது house -ல் உள்ள யாவருக்கும் ஒளி தரும்பொருட்டு. அப்படியே உங்கள் ஒளி மனிதருக்கு முன்பாகப் பிரகாசிக்கட்டும்' (மத். 5:15–16). இதன் பொருள்: என்னிடமிருந்து நீங்கள் பெற்ற வரத்தை மறைத்து வைக்காதீர்கள், மாறாக அதை விரும்பும் அனைவருடனும் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். மேலும்: 'கண் உடலின் விளக்கு; உன் கண் தூய்மையாக இருந்தால், உன் முழு உடலும் ஒளியினால் நிறைந்திருக்கும்; உன் கண் தீயதாக இருந்தால், உன் முழு உடலும் இருளினால் நிறைந்திருக்கும். ஆகவே, உனக்குள்ளே இருக்கும் ஒளி இருளாய் இருந்தால், அந்த இருள் எவ்வளவு பெரியது!' (மத். 6:22–23)? கண்கள் உடலின் ஒளியாக இருப்பது போல—அவை ஆரோக்கியமாக இருக்கும்போது, முழு உடலும் ஒளிரூட்டப்படுகிறது, ஆனால் கண்களில் ஏதேனும் புகுந்து அவை மங்கும்போது, முழு உடலும் இருளில் மூழ்குகிறது—அப்படியே திருத்தூதர்கள் முழு உலகிற்கும் கண்களாகவும் ஒளியாகவும் நியமிக்கப்பட்டுள்ளனர். ஆகவே, கர்த்தர் அவர்களைக் கட்டளையிட்டு, 'நீங்கள் உலகத்தின் ஒளியாக இருந்து, நிலைத்திருந்து, விலகிச் செல்லாவிட்டால், அப்போது உலகம் முழுவதுமே ஒளியூட்டப்படும். ஆனால், உலகின் ஒளியாகிய நீங்கள் இருள்மயமானால், இருள்—அதாவது, இந்த உலகம்—என்ன ஆகும்?" இவ்வாறு, திருத்தூதர்கள் ஒளியாக மாறி, தங்களுக்குத் தாங்களே அந்தப் பரலோக ஆவியானவரின் ஒளியால் (1:4) அறிவூட்டப்பட்டவர்களாக, விசுவாசித்தவர்களுக்காக ஒளியாகப் பணிபுரிந்தனர்.

5. பழைய, பூமிக்கான மனிதனைத் தள்ளிவிட்டு, இருளின் ராஜ்யத்தின் ஆடைகளை இயேசு களைந்தெடுத்தவர்களாகிய அவர்கள், புதிய, பரலோக மனிதனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவினால் ஆடை அணிவிக்கப்பட்டார்கள். மேலும் கர்த்தர் அவர்களைச் சொல்லொணா ஒளியின் ராஜ்ய வஸ்திரங்களிலும், விசுவாசம், நம்பிக்கை, அன்பு, சந்தோஷம், சமாதானம், இரக்கம் மற்றும் கிருபை ஆகியவற்றின் வஸ்திரங்களிலும், அப்படியே மற்ற எல்லா தெய்வீகமான, ஜீவன் தரும் ஒளி, ஜீவன் மற்றும் சொல்லொணா இளைப்பாறுதலின் வஸ்திரங்களிலும் ஆட்கொண்டார், அதனால், தேவன் அன்பாகவும், சந்தோஷமாகவும், அமைதி, நன்மை மற்றும் இரக்கம் ஆகியவற்றால், புதிய மனிதனும் கிருபையினால் அவ்வாறே மாறக்கூடும் (2:4–5).

6. பரிபூரண நிலைக்கு உரியவர்களாகவும், ராஜாவுக்கு அருகில் வரத் தகுதியுள்ளவர்களாகவும் கருதப்பட்ட பரிபூரண கிறிஸ்தவர்கள், எப்போதும் தங்களைக் கிறிஸ்துவின் சிலுவைக்கு ஒரு காணிக்கையாக அர்ப்பணிக்கிறார்கள். ஆண்டவர் காலத்தில் அரசர்களும் தீர்க்கதரிசிகளும் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டதால், அபிஷேகம் மிக உயர்ந்த மரியாதைக்குரியதாக இருந்தது போலவே, இப்போதும் பரலோக அபிஷேகம் பூசப்பட்ட ஆன்மீக மக்கள், பரலோக இரகசியங்களின் அரசர்களாகவும் தீர்க்கதரிசிகளாகவும் மாறுவதற்காக, கிருபையினால் கிறிஸ்தவர்களாகிறார்கள். அவர்கள் குமாரர்களாகவும், ஆண்டவர்களாகவும், தெய்வங்களாகவும் இருக்கிறார்கள்; அவர்கள் கட்டப்பட்டவர்களாகவும், சிறைப்பிடிக்கப்பட்டவர்களாகவும், தாழ்த்தப்பட்டவர்களாகவும், சிலுவையில் அறையப்பட்டவர்களாகவும், ஒரு பரிசாக ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்டவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். பூமியில் உள்ள ஒரு செடியிலிருந்து, ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியும் மரத்திலிருந்து பெறப்பட்ட எண்ணெயால் அபிஷேகம் செய்யப்படுவது, அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவர்கள் தங்கள் பதவியை சந்தேகத்திற்கு இடமின்றிப் பெறுவதற்கு அவ்வளவு சக்தியைக் கொண்டிருந்ததென்றால் (ஏனெனில் அவர்கள் ராஜாக்களாக நியமிக்கப்பட்டார்கள் என்பது அனைவராலும் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது, மேலும் அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட தாவீது உடனடியாகப் பின்தொடர்தல் மற்றும் உபத்திரவத்திற்கு உள்ளானார், ஆயினும் ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவன் ராஜாவானான்), ஒளிமயமான மற்றும் மகிழ்ச்சியூட்டும் பரலோக மற்றும் ஆவிக்குரிய மகிழ்ச்சி எண்ணெயால் தங்கள் மனங்களும் உள்ளான இயல்புகளும் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவர்கள்—எவ்வளவு அதிகமாக அந்த அழிவில்லாத ராஜ்யத்தின் முத்திரையையும், நித்திய வல்லமையையும், ஆவியானவரின் வாக்குறுதியையும் பெறுகிறார்கள், – பரிசுத்த ஆவியானவரே தேற்றுவிப்பவராகவும் இருக்கிறார் (ஆகவே, துக்கத்தில் இருப்பவர்களுக்குத் தேற்றுவிப்பவர் தேற்றுவதோடு அவர்களை மகிழ்ச்சியாலும் நிரப்புகிறார் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்). (17:1).

7. பரலோகத் தரிசனத்தின், அதாவது இயேசு கிறிஸ்து என்னும் ஜீவ மரத்தின் எண்ணெயால் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவர்கள், பரிபூரண நிலைக்கு, அதாவது ராஜ்யத்திற்கும் குமாரராகத் தத்தெடுக்கப்படுவதற்கும் உரியவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள்; ஏனெனில், இந்த உலகில் இருக்கும்போதே, அவர்கள் ஏற்கனவே பரலோக ராஜாவின் மர்மங்களில் பங்குகொள்கிறார்கள், சர்வவல்லமையுள்ளவரின் சந்நிதியில் தைரியமுடையவர்களாக இருக்கிறார்கள், மேலும் தேவதூதர்களும் பரிசுத்தவான்களின் ஆவிகளும் வசிக்கும் அவருடைய அரண்மனைக்குள் பிரவேசிக்கிறார்கள். ஏனெனில், அவர்கள் இன்னும் வரவிருக்கும் யுகத்தில் தங்களுக்குத் தயாரிக்கப்பட்ட முழுமையான உரிமைச்செல்வத்தைப் பெறவில்லை என்றாலும், இப்போது அவர்கள் பெற்ற வாக்குறுதியின் மூலம், அவர்கள் ஏற்கெனவே முடிசூட்டப்பட்டு ஆட்சி செய்வது போலத் தங்கள் இடத்தைப் பாதுகாத்துக் கொண்டுள்ளனர்; மேலும், ஆவியின் பெருகும் நிறைவாலும் துணிவாலும், தாங்கள் கிறிஸ்துவுடன் ஆட்சி செய்வார்கள் என்பது அவர்களுக்கு ஆச்சரியமாகத் தெரிவதில்லை. இது ஏன்? ஏனெனில், அவர்கள் இன்னும் மாம்சத்தில் இருக்கும்போதே, தங்களுக்குள் அந்த இனிமை உணர்வையும் அந்த வல்லமையின் கிரியையையும் (17:2) ஏற்கெனவே கொண்டிருந்தார்கள்.

8. உலகின் முடிவில், இந்த வான்மண்டலம் இல்லாமற்போகும்போது, நீதிமான்கள் ஏற்கெனவே ராஜ்யத்திலும், ஒளியிலும், மகிமையிலும் வாழ்ந்து, பிதாவுக்கு வலதுபுறத்தில் நித்தியமாக மகிமையில் நிலைத்திருக்கும் கிறிஸ்துவைத் தவிர வேறெதையும் காணாதிருப்பது போலவே, இப்பொழுதே அந்த யுகத்திற்குள் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டு சிறைபிடிக்கப்பட்ட இவர்களும் அங்கே உள்ள எல்லா அழகுகளையும் அற்புதங்களையும் தியானிக்கிறார்கள். ஏனெனில், நாம் இன்னும் பூமியில் இருக்கும்போதே, நமது மனதிலும் நமது உள்ளான இருப்பிலும் அந்த உலகத்தின் குடிகளாகவும் குடிமக்களாகவும் வானத்தில் நமக்கு ஒரு வாசஸ்தலம் உண்டு. காணக்கூடிய கண், தூய்மையாக இருக்கும்போது, எப்போதும் சூரியனைத் தெளிவாகப் பார்ப்பது போல, முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட மனமும், கிறிஸ்துவின் ஒளியின் மகிமையை எப்போதும் கண்டு, இரவும் பகலும் ஆண்டவருடன் நிலைத்திருக்கும். இது, ஆண்டவரின் உடல் தெய்வீகத்துடன் இணைக்கப்பட்டு, எப்போதும் பரிசுத்த ஆவியானவருடன் நிலைத்திருப்பதைப் போன்றது. ஆனால் மக்கள் இந்த நிலையை ஒரேயடியாக அடைந்துவிடுவதில்லை, அதுவும் கடின உழைப்பு, துக்கம் மற்றும் பெரும் முயற்சி மூலம் மட்டுமே (17:4).

9. கர்த்தர் எல்லா ஆதிக்கங்களையும் அதிகாரங்களையும் ஒதுக்கி வைத்து, மாம்சத்தை எடுத்தது போல, கிறிஸ்தவர்களும் பரிசுத்த ஆவியினால் தங்களை ஆட்கொண்டு சமாதானத்தில் நிலைத்திருக்கிறார்கள். புறத்திலிருந்து மோதல் எழுந்தாலும், சாத்தான் காயப்படுத்தினாலும், அவர்கள் கர்த்தருடைய வல்லமையால் உள்ளாகப் பாதுகாக்கப்பட்டு, சாத்தானின் தாக்குதல்களால் கலக்கமடையாமல் இருக்கிறார்கள். அருளப்பர் அறுபது நாட்கள் வனாந்தரத்தில் சாத்தானால் சோதிக்கப்பட்டபோது, வெளிப்புறமாக அவருடைய உடலைத் தாக்குவதன் மூலம் அவருடைய உடலுக்கு ஏதேனும் தீங்கு விளைவித்தானா? தேவன் அந்த உடலில் இருந்தார். அப்படியே, கிறிஸ்தவர்களும், வெளிப்புறமாகச் சோதிக்கப்பட்டாலும், தேவன்மையின் வல்லமையால் உள்ளாரும் நிரப்பப்பட்டு, எந்தத் தீங்கையும் அடையார்கள். ஆனால், யாராவது அத்தகைய நிலையை அடைந்திருந்தால், அவர்கள் கிறிஸ்துவின் பரிபூரண அன்பையும், தெய்வீகத்தின் நிறைவையும் அடைந்துவிட்டார்கள். மேலும், இப்படி இல்லாத எவரும் இன்னும் தங்களுக்குள் ஒரு போரை நடத்துகிறார்கள். ஒரு கணத்தில் அவர்கள் ஜெபத்தில் இளைப்பாறுதலைக் காண்கிறார்கள், மற்றொரு கணத்தில் அவர்கள் துயரத்திலும் போராட்டத்திலும் இருக்கிறார்கள். ஏனெனில், , ஒரு நபர் இன்னும் ஒரு குழந்தை என்பதால், இந்தப் போராட்டங்கள் மூலம் கர்த்தர் அவர்களை வழிநடத்த வேண்டும் என்பதே கர்த்தருடைய சித்தமாகும். மேலும், உள்ளுக்குள், இரு அம்சங்கள் தோன்றுகின்றன: ஒளி மற்றும் இருள், அமைதி மற்றும் துக்கம்; ஒரு கணத்தில் அவர்கள் அமைதியில் பிரார்த்தனை செய்கிறார்கள், மற்றொரு கணத்தில் அவர்கள் கலக்கத்தில் இருக்கிறார்கள் (26, 15).

10. பவுல் சொல்வதை உங்களால் கேட்க முடியவில்லையா? 'என்னிடம் எல்லா வரங்களும், என் உடலை அழிக்க ஒப்புக்கொடுக்கும் அளவு அன்பும், தேவதையின் பாஷைகளில் பேசும் வரமும் இருந்தாலும், அன்பு இல்லையென்றால் நான் ஒன்றுமில்லை' (1 கொரி. 13:1–3). ஏனெனில் இந்த வரங்கள் பரிபூரணத்தை நோக்கி மட்டுமே வழிநடத்துகின்றன, அவற்றை அடைந்தவர்கள், ஒளியில் இருந்தாலும், இன்னும் குழந்தைகளாகவே இருக்கிறார்கள். சகோதரர்களில் பலர் இந்த நிலைக்கு உயர்ந்து, குணப்படுத்தும் வரம், வெளிப்படுத்தும் வரம் மற்றும் தீர்க்கதரிசன வரங்களைப் பெற்றிருந்தனர்; ஆனால், அவர்கள் இன்னும் பரிபூரண அன்பை அடையாததால், அதில் 'பரிபூரணத்தின் பந்தம்' (கொலோ. 3:14) உள்ளது, அவர்களுக்குள் சண்டை எழுந்தது, மேலும், மனந்தளர்ந்து, அவர்கள் விழுந்துவிட்டனர். ஆனால், பரிபூரண அன்பை அடையும் எவரும் கிருபையின் கைதியும் சிறைவாசியும் ஆகிறார். மேலும், அன்பின் முழு அளவுக்குப் படிப்படியாக நெருங்கி, ஆனால் அன்பின் கைதியாகும் நிலையை இன்னும் அடையாதவர், சண்டை மற்றும் வீழ்ச்சியின் அச்சுறுத்தலுக்குக் கீழ் இருக்கிறார்; மேலும் அவர் தன்னைக் காத்துக் கொள்ளாவிட்டால், சாத்தான் அவரைக் கீழே தள்ளிவிடுவான் (26:16).

11. இந்தக் கண்களின் உள்ளான பகுதியான கண்கள் இருப்பதையும், இந்தக் கேட்பின் உள்ளான பகுதியான செவிப்புலன் இருப்பதையும் அனைவரும் அறிந்துகொள்ள வேண்டும். மேலும், இந்தக் கண்கள் புலன்களால் பார்த்து, ஒரு நண்பரின் அல்லது அன்புக்குரியவரின் முகத்தை அடையாளம் தெரிந்துகொள்வது போலவே, வழிபாட்டிற்குரிய ஆவியினால் ஆன்மா ஒளிரூட்டப்பட்டவுடன், தகுதியான மற்றும் உண்மையுள்ள ஆன்மாவின் கண்களும் தெய்வீக ஒளியால் ஒளிரூட்டப்பட்டு, ஆன்மார்த்தமாக உண்மையான நண்பரையும், இறைவனின் மிகவும் இனிமையான மற்றும் மிகவும் விரும்பப்பட்ட மணமகனையும் காண்கின்றன மற்றும் அடையாளம் கண்டுகொள்கின்றன. இவ்வாறு, ஆன்மா, தாகத்துடன் எதிர்பார்க்கப்படும் மற்றும் தனித்துவமான, சொல்லொணா அழகு பற்றித் தன் மனதில் தியானிக்கும்போது, தெய்வீக அன்பால் ஊடுருவி, எல்லா ஆன்மீகப் புண்ணியங்களோடும் ஒன்றிணைந்து, அதன் விளைவாகத் தாம் தாகத்துடன் எதிர்பார்க்கும் இறைவனுக்காக எல்லையற்ற மற்றும் தீராத அன்பைப் பெறுகிறது (28, 5).

12. மோசே மூலம் கொடுக்கப்பட்ட சட்டத்தின் நிழலின் கீழ், ஓய்வுநாளில் அனைவரும் ஓய்வெடுக்க வேண்டும் என்றும் எந்த வேலையும் செய்யக்கூடாது என்றும் கடவுள் கட்டளையிட்டார். மேலும் இது, கர்த்தரால் ஆன்மாவுக்கு வழங்கப்பட்ட உண்மையான ஓய்வுநாளின் ஒரு முன்னடையாளமாகவும் நிழலாகவும் இருந்தது. ஏனெனில், வெட்கக்கேடான மற்றும் அசுத்தமான எண்ணங்களிலிருந்து விடுவிக்கத் தகுதியுடையதாகக் கருதப்பட்ட ஆன்மா, உண்மையான ஓய்வுநாளைக் கடைப்பிடித்து, உண்மையான ஓய்வில் இளைப்பாறுகிறது; அது செயலற்று, எல்லா இருண்ட செயல்களிலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட்டு இருக்கிறது. ஏனெனில் அந்த முன்மாதிரியான ஓய்வுநாளில், அவர்கள் உடலால் ஓய்ந்திருந்தாலும், அவர்களின் ஆன்மாக்கள் வஞ்சகத்தாலும் தீய பழக்கவழக்கங்களாலும் கட்டுண்டிருந்தன; ஆனால் இந்த உண்மையான ஓய்வுநாள் என்பது ஆன்மாவின் உண்மையான ஓய்வாகும், இது சாத்தானின் எண்ணங்களிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, கர்த்தரின் நித்திய சமாதானத்திலும் மகிழ்ச்சியிலும் ஓய்வெடுக்கிறது (35:1).

13. ஏனெனில் ஆண்டவர் மனிதனை ஓய்வெடுக்க அழைக்கிறார், 'பாடுபட்டுப் பாரம் சுமந்து நடக்கிறவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் என்னிடத்தில் வாருங்கள், நான் உங்களுக்கு இளைப்பாறுதல் தருவேன்' என்று கூறுகிறார் (மத்தேயு 11:28). மேலும், அவருக்குக் கீழ்ப்படிந்து அவரிடம் வரும் ஆன்மாக்களுக்கு, அவர் இந்தக் கனமான, சுமையான மற்றும் அசுத்தமான எண்ணங்களிலிருந்து ஓய்வளிக்கிறார்; அவர்கள் எல்லா அக்கிரமத்திலிருந்தும் விடுவிக்கப்படுகிறார்கள், உண்மையான, இனிமையான மற்றும் பரிசுத்தமான சப்ததினத்தைக் கடைப்பிடித்து, சொல்லொணா மகிழ்ச்சியும் ஆனந்தமும் நிறைந்த ஒரு ஆவிக்குரிய பண்டிகையைக் கொண்டாடி, தூய்மையான இதயத்திலிருந்து கடவுளுக்குப் பிரியமான மற்றும் பரிசுத்தமான சேவையைச் செய்யுங்கள். இதுவே உண்மையான மற்றும் ஒளிமயமான சப்ததினம். ஆகவே, நாமும் இந்த ஓய்வில் பிரவேசிப்பதற்கும், வெட்கக்கேடான, வஞ்சிக்கிற மற்றும் வீணான எண்ணங்களிலிருந்து விடுவிக்கப்படுவதற்கும், அதன் மூலம் தூய இதயத்துடன் தேவனைச் சேவிக்கவும் பரிசுத்த ஆவியானவரின் பண்டிகையைக் கொண்டாடவும் பெலப்படுத்தப்படுவதற்கும் தேவனை மன்றாடுவோம். மேலும், இந்த ஓய்வில் பிரவேசிக்கிறவன் பாக்கியவான் (35:1, 3).

14. ஆன்மா கர்த்தரிடம் பற்றிக்கொள்ளும்போது, கர்த்தரும், தமது கிருபையிலும் அன்பிலும், வந்து அவளிடம் பற்றிக்கொள்ளும்போது, அவளுடைய அறிவும் கர்த்தருடைய கிருபையில் இடைவிடாமல் நிலைத்திருக்கும்போது, அப்பொழுது ஆன்மாவும் கர்த்தரும் ஒரே ஆவியாக, ஒரே ஐக்கியமாக, ஒரே மனமாக மாறுகிறார்கள். ஆத்துமாவின் உடலானது பூமியில் தாழ்ந்து காணப்பட்டாலும், அதன் மனமானது பரலோக எருசலேமில் முழுமையாக வசித்து, மூன்றாம் வானத்திற்கு ஏறி, கர்த்தருடன் ஒன்றிணைந்து, அங்கே அவருக்கு ஊழியம் செய்கிறது (46:3).

15. மேலும், உன்னதத்தில் மகிமையின் சிம்மாசனத்தில் பரலோக நகரத்தில் வீற்றிருக்கும் அவரே, அவளுடைய உடலுக்குள் இருக்கும் ஆன்மாவோடு முழுமையாகக் குடியிருக்கிறார், ஏனெனில் அவர் அவளுடைய உருவத்தை உன்னதத்தில் உள்ள பரிசுத்தவான்களின் பரலோக நகரமான எருசலேமில் வைத்துள்ளார், மேலும் அவளுடைய உடலுக்குள் தம்முடைய தெய்வீகத்தின் சொல்லொணா ஒளியின் உண்மையான உருவத்தை வைத்துள்ளார், அவர் உடலின் நகரத்தில் அவளுக்கு சேவை செய்கிறார், அவಳோ பரலோக நகரத்தில் அவருக்கு சேவை செய்கிறாள். ஆன்மா பரலோகத்தில் அவருடைய உரிமைச்சொத்தாக மாறுகிறது, மேலும் அவர் அதை பூமியில் தனது உரிமைச்சொத்தாக ஏற்றுக்கொள்கிறார். ஏனெனில் கர்த்தர் ஆன்மாவின் உரிமைச்சொத்தாகவும், ஆன்மா கர்த்தரின் உரிமைச்சொத்தாகவும் மாறுகிறார். கருமேனியப்பட்ட பாவிகளுடைய எண்ணங்களும் மனங்களும் கூட உடலை விட்டு மிகவும் விலகி இருக்கக்கூடும்; அவை ஒரு கண் இமைப்பொழுதில், பெரிய தூரங்களைக் கடந்து, தொலைதூர தேசங்களுக்குப் பயணம் செய்யும் சக்தியைக் கொண்டுள்ளன; மேலும், உடல் தரையில் வீழ்த்தப்பட்டிருக்கும்போது, மனம் நேசருடன் மற்றொரு உலகில் வசித்து, தன்னை அங்கே வாழ்வது போலக் காண்பது அசாதாரணமானதல்ல. மேலும், ஒரு பாவியின் ஆன்மா அவ்வளவு நுட்பமானதாகவும், விரைவான இறக்கைகள் கொண்டதாகவும் இருந்து, அதன் மனம் தொலைதூர இடங்களில் இருப்பதை எதுவும் தடுக்காததென்றால், பரிசுத்த ஆவியானவரின் வல்லமையால் அதன் இருளின் திரை நீக்கப்பட்டு, அதன் பகுத்தறிவுக் கண்கள் பரலோக ஒளியால் ஒளிரூட்டப்படும்போது, அந்த ஆன்மா எவ்வளவு மேன்மையானதாக இருக்கும், மேலும், கிருபையினால் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டு, துன்மார்க்கத்தின் உணர்ச்சிகளிலிருந்து முற்றிலும் விடுவிக்கப்பட்டது, பரலோகத்தில் ஆவியினால் முழுமையாகக் கர்த்தருக்கு ஊழியம் செய்கிறது, மேலும் உடலால் முழுமையாக அவருக்கு ஊழியம் செய்கிறது, மேலும் எண்ணத்தில் இவ்வளவு விரிவடைந்து எங்கும் இருக்கிறது, மேலும் அது விரும்பும் போதெல்லாம், விரும்பும் இடங்களிலெல்லாம் கிறிஸ்துவுக்கு ஊழியம் செய்கிறது (46, 4).

16. அப்போஸ்தலன் கூறுவது இதுவே: 'நீங்கள் பரிசுத்தவான்கள் யாவருடனேகூட, அது எவ்வளவு அகலமும், நீளமும், உயரமும், ஆழமுமானதென்று அறிந்து, கிறிஸ்துவினுடைய அன்பின் பரப்பையும், நீளத்தையும், உயரத்தையும், ஆழத்தையும் உணர்ந்து, தேவனுடைய பரிபூரணத்தினால் அனைத்தினாலும் நிரப்பப்படுவீர்கள்' (எபேசியர் 3:18–19). ஆத்துமாவின் சொல்லொணா மர்மங்களைத் தியானியுங்கள், அதிலிருந்து கர்த்தர் அதன்மேல் இருக்கும் இருளை அகற்றி அதை வெளிப்படுத்துகிறார், மேலும் தன்னையும் அதற்கு வெளிப்படுத்துகிறார். அவர் அதன் மனதின் எண்ணங்களை அகலத்திலும், நீளத்திலும், ஆழத்திலும், உயரத்திலும், காணக்கூடிய மற்றும் காணமுடியாத எல்லா படைப்புகளிலும் எவ்வாறு விரிவுபடுத்தி நீட்டிக்கிறார் (46:5).

8. வரவிருக்கும் வாழ்க்கை

1. மனித ஆன்மா உடலை விட்டுப் பிரியும் போது, ஒரு பெரிய மர்மம் அப்போது நிறைவேற்றப்படுகிறது. ஏனெனில் அது பாவங்களுக்குக் குற்றவாளியாக இருந்தால், அநேக பிசாசுகளும் தீய தேவதூதர்களும் வருகிறார்கள், மேலும் இருண்ட சக்திகள் அந்த ஆன்மாவைப் பிடித்துத் தங்கள் சொந்த ராஜ்யத்திற்குக் கொண்டு செல்கின்றன. இதில் யாரும் ஆச்சரியப்படக்கூடாது, ஏனெனில், இந்த வாழ்க்கையிலும் இந்த யுகத்திலும், ஆன்மா அவர்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்து, அவர்களை ஆராதித்து, அவர்களுடைய அடிமையாக இருந்திருந்தால், அது இந்த உலகத்தை விட்டுப் பிரியும்போது அவர்களுடைய பிடியில் இன்னும் அதிகமாகப் பிடிக்கப்பட்டு, அவர்களுடைய அதிகாரத்தின் கீழ் இருக்கும். நல்ல பகுதியைப் பொறுத்தவரை, விஷயங்கள் இப்படித்தான் இருக்கின்றன என்று நீங்கள் கற்பனை செய்ய வேண்டும். இப்பொழுதும், தேவனுடைய பரிசுத்த ஊழியர்கள் தேவதூதர்களால் சூழப்பட்டிருக்கிறார்கள், மேலும் பரிசுத்த ஆவிகள் அவர்களைச் சூழ்ந்து காக்கின்றன. அவர்கள் தங்கள் உடலை விட்டுப் பிரியும்போது, தேவதூதர்கள் அவர்களுடைய ஆத்துமாக்களைத் தங்கள் சொந்த ராஜ்யத்திற்குள், பரிசுத்த யுகத்திற்குள் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள், மேலும் இந்த வழியில் அவர்களைக் கர்த்தரிடம் வழிநடத்துகிறார்கள் (22).

2. உண்மையான மரணம் உள்ளுக்குள் - இதயத்தில் - உள்ளது, அது மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது; இதன் மூலமே உள்ளான மனிதன் இறக்கிறான். ஆகவே, யாராவது மரணத்திலிருந்து மறைக்கப்பட்ட வாழ்வுக்கு மாறினால், அவன் உண்மையாகவே என்றென்றும் வாழ்கிறான், இறப்பதில்லை. அத்தகையவர்களின் உடல்கள் தற்காலிகமாக அழிக்கப்பட்டாலும், அவர்கள் மகிமையுடன் மீண்டும் எழுப்பப்படுவார்கள், ஏனெனில் அவர்கள் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டவர்கள். இதனால்தான் நாம் கிறிஸ்தவர்களின் மரணத்தை 'உறக்கம்' மற்றும் 'பிரியாவிடை' என்று அழைக்கிறோம் (15, 37).

3. தொலைதூரத்திலிருந்து தனது செல்வத்தை பல மடங்கு பெருகிக்கொண்டு திரும்பும் ஒரு வியாபாரி, தனக்காக வீடுகள், தோட்டங்கள் மற்றும் தேவையான ஆடைகளை வாங்கும்படி தன் வீட்டிற்குச் செய்தி அனுப்புவது போலவும்; அவன் தன் சொந்த நாட்டிற்கு வரும்போது, பெரும் செல்வங்களைத் தன்னுடன் கொண்டு வருவதையும், அவனது வீட்டாரும் உறவினர்களும் பெரும் மகிழ்ச்சியுடன் அவனை வரவேற்பதையும் போலவே, ஆவிக்குரிய காரியங்களிலும் இருக்கிறது. மற்றவர்கள் தங்களுக்காக பரலோகப் புதையல்களைச் சேகரிக்கும்போது, அவர்களுடைய சக நாட்டார்—அதாவது, பரிசுத்த தூதர்களின் ஆவிகள்—இதை அறிந்து வியந்து, 'பூமியிலுள்ள நம் சகோதரர்கள் பெரிய செல்வங்களைச் சேகரித்துக்கொண்டார்கள்' என்று கூறுகிறார்கள். அத்தகையவர்கள், தங்கள் பிரிவின்போது, ஆண்டவருடன் சேர்ந்து, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் விண்ணுலகத்திற்கு ஏறுகிறார்கள், மேலும் ஆண்டவருடன் வசிப்பவர்கள் அவர்களை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள், அவர்களுக்காக அங்கே ஒளிமயமான மற்றும் பெரிதும் மதிப்புமிக்க இருப்பிடங்களையும், தோட்டங்களையும், ஆடைகளையும் ஆயத்தப்படுத்தியிருப்பார்கள் (16:8).

4. ஒரு நபர், இன்னும் போராட்டத்தின் நடுவில் இருக்கும்போதே—அதாவது, பாவமும் கிருபையும் அவனது ஆன்மாவிற்குள் செயல்படும்போதே—இந்த உலகத்தை விட்டுப் பிரிந்தால், பாவம் மற்றும் கிருபை ஆகிய இரண்டாலும் சூழப்பட்ட அந்த நபர் எங்கு செல்வார்? அவன் தன் மனம் இலக்கையும் விருப்பமான இருப்பிடத்தையும் கொண்டிருக்கும் இடத்திற்குச் செல்கிறான். துயரமோ அல்லது ஆவிக்குரிய போராட்டமோ உங்களுக்கு நேரிட்டால், நீங்கள் அவற்றை வெறுமனே எதிர்க்க வேண்டும், வெறுக்க வேண்டும். ஏனெனில், போராட்டத்தை உண்டாக்குவது உங்கள் வேலை அல்ல, ஆனால் அதை வெறுப்பது உங்கள் வேலையாகும். அப்பொழுது கர்த்தர், உங்கள் மனதைக் கண்டு—ஏனெனில் நீங்கள் உங்கள் முழு இருதயத்தோடும் கர்த்தருக்காகப் பிரயாசப்படுகிறீர்கள், அவரை நேசிக்கிறீர்கள்—ஒரு மணி நேரத்திற்குள் உங்கள் ஆத்துமாவிலிருந்து மரணத்தை நீக்குகிறார் (இது அவருக்குக் கடினமல்ல) மற்றும் உங்களைத் தம்முடைய மார்பில் மற்றும் ஒளியில் ஏற்றுக்கொள்கிறார்; ஒரே க்ஷணத்தில் அவர் உங்களை இருளின் பற்களிலிருந்து பிடுங்கி, உடனடியாகத் தம்முடைய ராஜ்யத்திற்குள் கொண்டுவருகிறார். நீங்கள் அவருக்கு அன்பு செலுத்தினால் மட்டும் போதும், கடவுளுக்கு எல்லாவற்றையும் ஒரே கணத்தில் நிறைவேற்றுவது எளிது. கடவுள் ஒருவரின் செயல்களைக் கோருகிறார், ஏனெனில் ஆன்மா தெய்வீகத்துடன் ஐக்கியப்படுவதற்குத் தகுதியானது (26:18).

5. கர்ப்பிணிப் பெண் ஒருத்தி, சொல்லப்போனால், தன் குழந்தையை இருளிலும், அசுத்தமான இடத்திலும் சுமக்கிறாள். மேலும், சரியான நேரத்தில் குழந்தை இறுதியாக கருப்பையிலிருந்து வெளிவரும்போது, அவள் வானம், பூமி மற்றும் சூரியனுக்குக் கீழ் ஒரு புதிய உயிரினத்தைக் காண்கிறாள், அது போன்ற ஒன்றை அவள் இதற்கு முன்பு பார்த்ததே இல்லை, உடனடியாக நண்பர்களும் உறவினர்களும் மகிழ்ச்சியான முகங்களுடன் குழந்தையைத் தங்கள் கைகளில் எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். ஆனால், ஏதேனும் சிக்கல் காரணமாக, கருப்பையில் உள்ள குழந்தை இறந்துவிட்டால், இதற்காக நியமிக்கப்பட்ட மருத்துவர்கள் கூர்மையான கருவிகளைப் பயன்படுத்த வேண்டியது அவசியமாகிறது, அப்போது குழந்தை மரணத்திலிருந்து மரணத்திற்கும், இருளிலிருந்து இருளுக்கும் செல்கிறது. ஆன்மீக உலகிற்கும் இதே விதி பொருந்தும். தங்களுக்குள் தெய்வீக விதைகளைப் பெற்றவர்கள் அதை கண்ணுக்குத் தெரியாதபடி தங்களிடம் கொண்டிருக்கிறார்கள்; இருப்பினும், தங்களுக்குள் வசிக்கும் பாவத்தின் காரணமாக, அதை இருண்ட மற்றும் பயங்கரமான இடங்களில் மறைத்து வைக்கிறார்கள். ஆகவே, அவர்கள் தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொண்டு, அந்த விதைகளைக் காப்பாற்றினால், சரியான நேரத்தில் அதை வெளிப்படையாக வெளிக்கொணர்வார்கள்; இறுதியில், அவர்களுடைய உடல்களுடன், தேவதூதர்களும் எல்லா பரலோகப் படைகளும் அவர்களை மகிழ்ச்சியான முகபாவனைகளுடன் ஏற்றுக்கொள்வார்கள். ஆனால், வீரமாகப் போராட கிறிஸ்துவின் கவசத்தை எடுத்துக்கொண்ட ஒருவன் சோர்வடைந்தால், அவன் விரைவில் தன் எதிரிகளின் கைகளில் ஒப்படைக்கப்படுவான், மேலும் தன் உடலை விட்டுப் பிரிந்தவுடன், இப்போது அவனைப் பிடித்துள்ள இருளிலிருந்து, இன்னும் பயங்கரமான மற்றொரு இருளுக்குள் மற்றும் அழிவுக்குள் செல்வான் (43, 5).

6. எப்படி வரி வசூலிப்பவர்கள், குறுகிய பாதைகளில் அமர்ந்து, கடந்து செல்பவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தி வாதைக்குள்ளாக்குகிறார்களோ, அப்படியே பேய்களும் ஆன்மாக்களைக் கண்காணித்துத் தடுத்து நிறுத்துகின்றன; மேலும், ஆன்மாக்கள் முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்தப்படவில்லை என்றால், உடல் நீங்கியவுடன், அவை பரலோக வாசஸ்தலங்களில் நுழைந்து தங்கள் ஆண்டவர் முன் தோன்றுவதற்கு அனுமதி மறுக்கப்படுகின்றன, மாறாக வான்வழிப் பேய்களால் கீழே கொண்டு செல்லப்படுகின்றன. ஆனால், மாம்சத்தில் உழைப்பின் மூலமும் பெரும் முயற்சியின் மூலமும் நிலைத்திருப்பவர்கள், ஆண்டவரிடமிருந்து மேலிருந்து கிருபையைப் பெறலாம், மேலும் அவர்கள், நற்பண்புள்ள வாழ்க்கையின் மூலம் இளைப்பாறுதலை அடைந்தவர்களுடன் சேர்ந்து, அவரே வாக்குறுதியளித்தபடி, ஆண்டவரிடம் செல்வார்கள்: 'நான் எங்கே இருக்கிறேனோ, அங்கே என் ஊழியக்காரனும் இருப்பான்' (யோவான் 12:26), – மேலும் நித்தியத்துவம் முழுவதும் அவர்கள் பிதாவோடும் குமாரனோடும் பரிசுத்த ஆவியோடும் இப்போதும், எப்போதும், என்றென்றும் ஆட்சி செய்வார்கள்! (43, 9).

7. அனைவரும் எல்லா நற்பண்புகளிலும் முன்னேறி, இந்த ஆலயத்தை அடையவும், அது இங்கேயே அடைக்கப்பட்டுள்ளது என்று நம்பவும் பாடுபட வேண்டும். ஏனெனில், நமது மண்ணுலகக் கூடாரம் அழிந்துவிட்டால், நமது ஆன்மா வசிக்க வேறு எந்த ஆலயமும் நம்மிடம் இல்லை, 'இந்த மண்ணுலகக் கூடாரத்தை விட்டு நாங்கள் வெறுமையாக்கப்பட்டாலும்,' என்று கூறப்பட்டபடி, 'நாங்கள் வெறுமையாகக் காணப்பட மாட்டோம்' (2 கொரி. 5:3), அதாவது, பரிசுத்த ஆவியானவருடனான ஐக்கியத்திலிருந்தும் ஒற்றுமையிலிருந்தும் நாம் பிரிக்கப்பட மாட்டோம், அவரில் மட்டுமே ஒரு விசுவாசமுள்ள ஆத்துமா இளைப்பாறலைக் காண முடியும். ஆகவே, எல்லா விதத்திலும் முழு வலிமையிலும் கிறிஸ்தவர்களாக இருப்பவர்கள், இந்த மாம்சத்தை விட்டுப் பிரியும்போது, 'கரங்களால் கட்டப்படாத அந்த ஆலயத்தை' தங்களுக்கு உரியதாகக் கொண்டிருப்பார்கள் என்று உறுதியாக நம்பி மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள்; மேலும், அவர்களுக்குள் வாசம் செய்யும் ஆவியானவரின் வல்லமையே அந்த ஆலயமாகும். மேலும், இந்த உடல் கோயில் அழிக்கப்பட்டாலும், அவர்கள் அதைப் பற்றி அஞ்சுவதில்லை, ஏனெனில் அவர்களுக்கு ஒரு பரலோக, ஆவிக்குரிய ஆலயம் உண்டு, மேலும் அது அழிவில்லாத மகிமையைக் கொண்டது, அது உயிர்த்தெழுந்த நாளில், உடலின் ஆலயத்தையும் புதுப்பித்து மகிமைப்படுத்தும்; அப்போஸ்தலன் கூறுவது போல்: 'கிறிஸ்துவை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பினவர், நம்மில் வாசம்பண்ணும் தம்முடைய ஆவியினால் நமது மரிக்கக்கூடிய சரீரங்களுக்குங்கூட ஜீவனைக் கொடுப்பார்', மேலும்: 'இயேசுவின் ജീവൻ எங்கள் மரிக்கக்கூடிய சரீரத்தில் வெளிப்பட வேண்டும்' (2 கொரி. 4:11), மற்றும், 'எங்கள் மரிக்கக்கூடிய சரீரம் அழிந்துபோகட்டும்', என்று கூறப்பட்டது போல (2 கொரி. 5:4). (15, 16).

8. ஆகையால், விசுவாசத்தினாலும் இவ்வுலகில் நற்கிரியைகளினாலும், நமக்காக அத்தகைய ஒரு ஆடையைப் பெற்றுக்கொள்ள நாம் முயற்சி செய்வோமாக; அப்பொழுது நாம் சரீரத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, நிர்வாணமாயிருக்கக் கூடாதபடிக்கு; அப்பொழுது அந்த நாளிலே நமது மாம்சத்திற்கு ஒன்றும் மகிமையைக் கொண்டுவராது. ஏனெனில், ஒவ்வொருவரும் விசுவாசத்தினாலும் விடாமுயற்சியினாலும் பரிசுத்த ஆவியின் பங்காளராகத் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்பட்டிருக்கிற அளவிற்கு, அந்த நாளிலே அவருடைய சரீரமும் மகிமைப்படுத்தப்படும். ஆத்துமா இப்போது தன் உள்ளான கருவூலத்தில் சேகரித்தவை அனைத்தும், பனிக்காலம் கடந்து, மரங்கள் சூரியனின் கண்ணுக்குத் தெரியாத சக்தியாலும் காற்றாலும் சூடேற்றப்பட்டு, தங்கள் இலைகளைப் பொழிந்து விடும்போது, அப்படியே உடலுக்கு வெளியே வெளிப்படுத்தப்பட்டுத் தோன்றும், பூக்களும் பழங்களும்; அதுபோலவே, குளிர்காலம் கடந்து சென்ற பிறகு, மரங்கள் கண்ணுக்குத் தெரியாத சூரிய சக்தியாலும் காற்றாலும் சூடேற்றப்பட்டு, தங்கள் இலைகளை ஒரு ஆடை போல உதிர்க்கின்றன; அப்படியே உயிர்த்தெழுந்த நாளில் கிறிஸ்தவனுக்கு இது ஒரு உதாரணமாகவும், மாதிரியாகவும், ஒப்புமையுமாகவும் இருக்கிறது (5:17). ஏனெனில், இவை அனைத்தும் உயிர்த்தெழுந்த நாளில் கிறிஸ்தவனுக்கு ஒரு உதாரணமாகவும், மாதிரியாகவும், ஒப்புமையுமாகவும் இருக்கிறது (5:17).

9. இவ்வாறு, கடவுளை நேசிக்கும் ஆன்மாக்கள் அனைவருக்கும்—அதாவது, உண்மையான கிறிஸ்தவர்களுக்கு—கான்திகோஸ் எனப்படும் ஏப்ரல் மாதத்தின் முதல் மாதம் உள்ளது, மேலும் இது உயிர்த்தெழுதலின் நாளாகும். அந்த நாளில், நீதியின் சூரியனின் வல்லமையால், பரிசுத்த ஆவியானவரின் மகிமை உள்ளிருந்து வெளிப்படுத்தப்பட்டு, புனிதர்களின் உடல்களை மூடி ஆட்கொள்ளும் - அதுவே அவர்கள் தங்கள் ஆன்மாக்களுக்குள் மறைத்து வைத்திருந்த மகிமை. ஏனெனில், ஆன்மா இப்போது தனக்குள் கொண்டிருப்பது, அப்போது உடலில் வெளிப்படுத்தப்படும். இந்த மாதம் கோடை மாதங்களில் முதலாவதாகும் (புர. 12:2); இது எல்லா படைப்புகளுக்கும் மகிழ்ச்சியைக் கொண்டுவருகிறது; இது பூமியைத் திறந்து, இலைகள் இல்லாத மரங்களுக்கு ஆடை அணிவிக்கிறது; இது எல்லா விலங்குகளுக்கும் மகிழ்ச்சியைக் கொண்டுவருகிறது; இது அனைவரிடமும் மகிழ்ச்சியைப் பரப்புகிறது; கிறிஸ்தவர்களுக்கு, இது க்ஸான்திகோஸ் மாதத்தின் முதல் மாதமாகும், அதாவது, புனிதர்களின் உடல்கள், இன்று அவர்களுக்குள் மறைந்திருக்கும், சொல்லொணா ஒளியால் மகிமைப்படுத்தப்படும். அந்த ஒளி, அவர்களுடைய ஆடையாகவும், உணவாகவும், பானமாகவும், மகிழ்ச்சியாகவும், ஆனந்தமாகவும், சமாதானமாகவும், ஆடையாகவும், நித்திய ஜீவனாகவும் இருக்கும். ஏனெனில், அவர்கள் தங்களுக்குள் ஏற்கெனவே பெறத் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்பட்ட தேவத்துவத்தின் ஆவியானவர் (5:18), அப்பொழுது அவர்களுக்குப் பரலோக ஒளி மற்றும் அழகின் உண்மையான சாரமாக மாறுவார்.

10. ஆகையால், நம்மில் ஒவ்வொருவரும் விடாமுயற்சியுடன் உழைத்து, எல்லா நற்பண்புகளையும் கவனமாகப் பழக்கி, நமது உள்ளான மனிதன் இப்போதே அத்தகைய மகிமையில் பங்குபெறும்படி கர்த்தரிடத்தில் விசுவாசித்து கேட்க வேண்டும், மேலும், ஆன்மா அத்தகைய ஆவியின் பரிசுத்தத்தில் பங்குபெற வேண்டும்; மேலும், தீச்செயல்களின் அசுத்தத்திலிருந்து தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, உயிர்த்தெழுதலின்போது, எங்கள் உயிர்த்தெழுந்த நிர்வாண உடல்களுக்கு ஆடையாக ஏதேனும் ஒன்றையும், அவற்றின் வெட்கத்தை மறைக்க ஏதேனும் ஒன்றையும், அவற்றுக்கு உயிர் கொடுத்து, பரலோக ராஜ்யத்தில் நித்திய ஓய்வை வழங்க ஏதேனும் ஒன்றையும் நாங்கள் கொண்டிருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், பரிசுத்த வேதாகமங்களின்படி, கிறிஸ்து பரலோகத்திலிருந்து வந்து, ஆதாமின் எல்லா வம்சத்தினரையும், காலத்தின் ஆரம்பம் முதல் உறங்கிய அனைவரையும் எழுப்புவார், மேலும் அவர்களை இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிப்பார்; மேலும் அவருடைய சொந்த அடையாளத்தை—அதாவது, ஆவியானவரின் முத்திரையை—தாங்குகிறவர்களை, தமக்குரியவர்களாக அறிவித்து, தம்முடைய வலது பக்கத்தில் வைப்பார். ஏனெனில் அவர் கூறுகிறார்: 'என் ஆடுகள் என் சத்தத்தைக் கேட்கின்றன' (யோவான் 10:27), 'என்னுடையவைகள் என்னை அறிந்திருக்கிறது' (யோவான் 10:14). பின்னர், அவர்களுடைய நற்செயல்களுக்காக அவர்களுடைய உடல்கள் தெய்வீக மகிமையால் ஆட்கொள்ளப்படும், மேலும் அவர்கள் ஏற்கெனவே தங்கள் ஆன்மாக்களில் கொண்டிருந்த அந்த ஆவிக்குரிய மகிமையால் அவர்கள் தாங்களாகவே நிரப்பப்படுவார்கள். இவ்வாறு, தெய்வீக ஒளியால் மகிமைப்படுத்தப்பட்டு, 'வழியில் கர்த்தரை எதிர்கொள்ள' பரலோகத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டு, 'எழுதப்பட்டபடி, 'நாம் எப்பொழுதும் கர்த்தருடனே இருப்போம்' (1 தெச. 4:17), அவருடன் என்றென்றும் ஆட்சி செய் ! ஆகவே, நாம் முன்கூட்டியே கர்த்தருடைய முத்திரையையும் அடையாளத்தையும் நம்மேல் ஏற்றுக்கொள்ள முயற்சி செய்வோம். ஏனெனில், நியாயத்தீர்ப்பு நேரத்தில், தேவன் பிரிப்பைச் செய்யும்போது, பூமியின் எல்லா குலங்களும்—ஆதாமுடைய அனைவரும்—ஒருங்கூட்டப்படும்போது, மேய்ப்பர் தம்முடைய ஆட்டுக்கிடாக்களை அழைக்கும்போது, அப்பொழுது அடையாளம் கொண்ட அனைவரும் தங்கள் மேய்ப்பரை அறிந்துகொள்வார்கள், மேலும், மேய்ப்பர் தம்முடைய முத்திரையைச் சுமப்பவர்களை அறிந்து, அவர்களை எல்லா இனங்களிலிருந்தும் சேர்ப்பார்; தம்முடையவர்கள் அவருடைய சத்தத்தைக் கேட்டு, அவருடைய அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றுவார்கள். உலகம் இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்படும்: ஒரு பகுதி நித்திய அக்கினியில் பிரவேசிக்கும் இருண்ட கூட்டமாகவும், மற்றொன்று வானியல் உரிமைச்செல்வத்திற்கு எழுந்திருக்கும் ஒளி நிறைந்த கூட்டமாகவும் இருக்கும். இப்போது நமது ஆன்மாக்களில் நாம் பெற்றவை அப்போது பிரகாசித்து வெளிப்படும், மேலும் நமது உடல்களை மகிமையில் ஆட்கொள்ளச் செய்யும் (5, 21, 12, 13).

11. உயிர்த்தெழுந்த நாளில் எல்லா உறுப்புகளும் எழுப்பப்படுமா? கடவுளுக்கு ஒன்றும் கடினமானதல்ல. அதுவே அவருடைய வாக்குறுதி. மனிதனின் பலவீனத்திற்கும் மனித அறிவிற்கும், இது ஒருவாறு சாத்தியமற்றதாகத் தோன்றுகிறது. தேவன், மண்ணையும் புழுதியையும் எடுத்து, பூமியைப் போல் அல்லாமல், ஒரு வேறுபட்ட இயல்ப்பான—அதாவது, உடலியல் இயல்பை—உருவாக்கி, பின்வருவன போன்ற பலவிதமான உயிரினங்களைப் படைத்ததைப் போலவே: முடி, தோல், எலும்புகள் மற்றும் தசைநார்கள் – மற்றும் ஒரு ஊசி நெருப்பில் எறியப்படும்போது அதன் நிறம் மாறி நெருப்பாக மாறுவது போல, ஆனால் இரும்பின் தன்மை அழிக்கப்பட்டு அதன் இயல்பு மாறாதது போல, அப்படியே உயிர்த்தெழுதலின்போதும் எல்லா உறுப்புகளும் எழுப்பப்படும், மேலும், எழுதப்பட்டபடி, 'ஒரு முடி கூட அழிந்து போகாது' (லூக்கா 21:18), மேலும் அனைத்தும் ஒளிமயமாக மாறும்; அனைத்தும் ஒளியிலும் நெருப்பிலும் மூழ்கடிக்கப்பட்டு மாற்றப்படும், ஆனாலும் அது அழிக்கப்படாது, அல்லது சிலர் கூறுவது போல், அதன் பழைய இயல்பு நீங்கி, அதுவே நெருப்பாக மாறிவிடாது. ஏனெனில் பேதுரு பேதுருவாகவும், பவுல் பவுலாகவும், பிலிப்பு பிலிப்புவாகவும் இருக்கிறார்; ஒவ்வொருவரும் ஆவியால் நிரப்பப்பட்டு, தத்தமது இயல்பிலும் இருப்பிலும் நிலைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால், அவர்களுடைய இயல்பு அழிக்கப்பட்டுவிட்டது என்று நீங்கள் கூறினால், இனி பேதுருவும் பவுலும் இல்லை, ஆனால் கடவுள் எல்லாப் பொருட்களிலும் எல்லா இடங்களிலும் இருக்கிறார்; மேலும் கென்னாவுக்குச் செல்பவர்கள் தண்டனையை உணர மாட்டார்கள், அதே சமயம் ராஜ்யத்திற்குச் செல்பவர்கள் ஆசீர்வாதங்களை அனுபவிப்பார்கள் (15:10).

12. எல்லா வகையான பழமரங்களையும் கொண்ட ஒரு தோட்டத்தைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள்: அதில் பேரிச்ச மரங்கள், ஆப்பிள் மரங்கள் மற்றும் திராட்சைக் கொடிகள், பழங்களுடனும் இலைகளுடனும் இருந்தன; ஆனால் அந்தத் தோட்டமும், எல்லா மரங்களும் இலைகளும், உருமாற்றப்பட்டு ஒரு வேறுபட்ட தன்மையை அடைந்தன, மேலும் முன்பு இருந்த அனைத்தும் ஒளிமயமாக மாறின. அதுபோலவே உயிர்த்தெழுதலின்போது மனிதர்களும் உருமாற்றம் அடைவார்கள், மேலும் அவர்களுடைய உறுப்புகளும் பரிசுத்தமும் ஒளிமயமும் ஆகும் (15:11).

13. ஆண்டவர் மலை ஏறிச் சென்றபோது, அவருடைய உடல் மகிமைப்படுத்தப்பட்டு, தெய்வீக மகிமையிலும் எல்லையற்ற ஒளியிலும் மாறியது போலவே, புனிதர்களின் உடல்களும் மகிமைப்படுத்தப்பட்டு, ஒளிமயமாகின்றன. ஏனெனில், கிறிஸ்துவின் மலைமேல் ஏறினபோது, அவருடைய உடல் மகிமைப்படுத்தப்பட்டு, தெய்வீக மகிமையிலும் எல்லையற்ற ஒளியிலும் மாறியது போலவே, புனிதர்களின் உடல்களும் மகிமைப்படுத்தப்பட்டு ஒளிரச் செய்யப்படும். ஏனெனில், அவர்கள் இப்போது தங்கள் மனங்கள் மூலம் கிறிஸ்துவின் சாரத்தையும் இயல்பையும் பங்குகொள்வதால், அன்றைய நாளில் புனிதர்களுக்குள் வசிக்கும் கிறிஸ்துவின் சக்தியும் அவர்களின் உடல்களின் மீது ஊற்றப்படும். ஏனெனில், 'தூய்மைப்படுத்துகிறவரும் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டவர்களும் ஒரே மூலத்தினுடையவர்கள்' (எபி. 2:11) என்றும், 'நீர் எனக்குக் கொடுத்த மகிமையை நானும் அவர்களுக்குக் கொடுத்தேன்' (யோவான் 17:22) என்றும் எழுதப்பட்டுள்ளது. ஒரே சுடரிலிருந்து பல விளக்குகள் ஏற்றப்படுவது போல, புனிதர்களின் உடல்களும்—கிறிஸ்துவின் இந்த உறுப்புகளும்—கிறிஸ்துவே ஒருவராக மாற வேண்டும் (15:36).

14. மேலும், பரிபூரணமடைந்தவர்கள், அவர்கள் சரீரத்தில் இருக்கும்போது, தங்கள் சுதந்திரத்தின் காரணமாக கவலைகளிலிருந்து விடுவிக்கப்படுவதில்லை, மேலும் அவர்கள் பயத்திற்கு உட்பட்டவர்கள்; இதனால்தான் அவர்களைச் சோதிப்புகள் வர அனுமதிக்கப்படுகின்றன. ஆனால் ஆன்மா அந்தப் பரிசுத்தவான்களின் நகரத்தில் நுழையும்போது, அப்போதுதான் அது துக்கங்களோ அல்லது சோதனைகளோ இல்லாமல் வசிக்க முடியும், ஏனெனில் அங்கே கவலையும், துக்கமும், உழைப்பும், முதுமையும், சாத்தானும், பிணக்கும் இல்லை; ஆனால் ஓய்வும், மகிழ்ச்சியும், சமாதானமும், இரட்சிப்பும் உண்டு. அங்கு, அவர்களுக்கு மத்தியில் இரட்சகர் என்று அழைக்கப்படும் கர்த்தர் இருக்கிறார், ஏனெனில் அவர் கைதிகளை விடுவிக்கிறார்; அவர் வைத்தியர் என்று அழைக்கப்படுகிறார், ஏனெனில் அவர் பரலோக மற்றும் தெய்வீக குணமளித்து, மனிதனை ஓரளவிற்கு ஆளக்கூடிய ஆன்மாவின் உணர்ச்சிகளைக் குணப்படுத்துகிறார். சுருக்கமாக, இயேசு ராஜாவும் கடவுளும் ஆவார், ஆனால் சாத்தான் ஒரு சித்திரவாதகனும் ஒரு பொல்லாத பிரபுவும் ஆவார் (26:23).

15. சிலர் தங்கள் உடைமைகளை விற்று, தங்கள் அடிமைகளை விடுதலை செய்து, கட்டளைகளைக் கடைப்பிடித்தாலும், இந்த உலகில் ஆவியைப் பெறுவதற்கு முயற்சி செய்யாததால், இவ்விதமாக வாழ்ந்து, பரலோக ராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்க மாட்டார்களா? இது விவாதத்திற்குரிய ஒரு நுட்பமான விஷயம். ஏனெனில், ஒரே ஒரு ராஜ்யமும் ஒரே ஒரு gehenna-வும் தான் உள்ளன என்று சிலர் வாதிடுகின்றனர், ஆனால் அதே ராஜ்யத்திற்குள்ளும் அதே gehenna-விற்குள்ளும் பல படித்தரங்கள், வேறுபாடுகள் மற்றும் அளவுகள் உள்ளன என்று நாங்கள் கூறுகிறோம். எப்படி எல்லா உறுப்புகளிலும் ஒரே ஆன்மா இருந்து, மேலே உள்ள மூளையில் செயல்பட்டு, கீழே உள்ள கால்களை இயக்க வைக்கிறதோ, அப்படியே தெய்வீகமும் பரலோகத்தில் உள்ளவற்றையும் பாதாளத்திற்குக் கீழே உள்ளவற்றையும் உள்ளடக்கி எல்லா உயிரினங்களையும் சூழ்ந்து, எல்லா படைப்புகளுக்குள்ளும் முழுமையாக வசிப்பதோடு, அதன் அளவற்ற தன்மை மற்றும் எல்லையற்ற தன்மையின் காரணமாக படைப்பிற்கு அப்பாற்பட்டும் இருக்கிறது. ஆகவே, தெய்வத்தன்மை மக்களின் பிரார்த்தனைகளைக் கேட்டு, ஞானத்துடன் எல்லாப் பொருட்களையும் ஆள்கிறது. மேலும், சிலர் தாங்கள் எதற்காக வேண்டுகிறோம் என்று அறியாமல் ஜெபிக்கிறார்கள், மற்றவர்கள் நோன்பிருக்கிறார்கள், இன்னும் சிலர் சேவைக்குத் தங்களை அர்ப்பணிக்கிறார்கள். நீதியுள்ள நியாயாதிபதி கடவுள், அவரவர் விசுவாசத்தின் அளவுக்கு ஏற்ப ஒவ்வொருவருக்கும் வெகுமதி அளிக்கிறார். ஏனெனில் அவர்கள் என்ன செய்தாலும், அதைக் கடவுளுக்குப் பயந்ததினால் செய்கிறார்கள், ஆனாலும் அவர்கள் அனைவரும் புத்திரர்களாகவோ, ராஜாக்களாகவோ அல்லது வாரிசுகளாகவோ இல்லை (40:3).

16. உலகில் சிலர் கொலையாளிகளாகவும், மற்றவர்கள் விபச்சாரிகளாகவும், இன்னும் சிலர் கொள்ளையர்களாகவும் இருக்கிறார்கள், அதே சமயம் சிலர் தங்கள் செல்வத்தை ஏழைகளுக்கு வழங்குகிறார்கள். கர்த்தர் இவர்களையும் அவர்களைப் பற்றியும் நோக்கி, நன்மை செய்பவர்களுக்கு ஓய்வையும் வெகுமதியையும் அளிக்கிறார்; ஏராளமான அளவுகளும் ( ) குறைவான அளவுகளும் உள்ளன; ஒளி மற்றும் மகிமை ஆகியவற்றில் கூட ஒரு வேறுபாடு உள்ளது. கென்னாவிலும் தண்டனையிலும், நஞ்சூட்டிகள், கொள்ளையர்கள், மற்றும் சிறிய விஷயங்களில் பாவம் செய்த மற்றவர்களும் உள்ளனர். ஆனால் ஒரே ராஜ்யம், ஒரே கென்னா, மற்றும் தண்டனையில் எந்தப் பாகங்களும் இல்லை என்று கூறுபவர்கள் தவறாகப் பேசுகிறார்கள். இன்று எத்தனை உலக மக்கள் காட்சிகள் மற்றும் பிற தீய பழக்கங்களுக்கு அடிமையாக இருக்கிறார்கள்? மேலும், எத்தனை பேர் ஜெபித்து தேவனைப் பயப்படுகிறார்கள்? தேவன் இவர்கள் மற்றும் அவர்களைப் பார்க்கிறார், மேலும் ஒரு நீதியுள்ள நியாயாதிபதி போல சிலருக்கு ஓய்வையும் மற்றவர்களுக்குத் தண்டனையையும் ஆயத்தப்படுத்துகிறார் (40:4).

பூஜனீய அப்பா இசையா

நமது போற்றத்தக்க தந்தை, நைட்ரியாவின் அப்பா இசையா மற்றும் அவரது எழுத்துக்கள் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான விவரம்

நமது போற்றத்தக்க தந்தை, முனிவர் ஏசாயா, கி.பி. நான்காம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் பாதியில் (இறப்பு 370) வாழ்ந்தார்; இவர் மகான் அப்பா மகாரியஸின் சமகாலத்தவர். அவரது துறவுப் பணிகளின் களம் கீழ் எகிப்து – குறிப்பாக அலெக்சாந்திரியாவிலிருந்து வெகுதூரம் இல்லாத, ஸ்கெத்தோஸ் (ஸ்கெத்தோஸ்) என்ற பாலைவனம் ஆகும். இது பொதுவாக ஸ்கெட்டே என்று அழைக்கப்படுகிறது. அங்கு துறவிகள் ஆழ்ந்த மௌனத்தில் (சிஜே) தியான வாழ்க்கை வாழ்ந்தனர். அவர் எந்த வயதில் துறவற வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்தார் என்பது தெரியவில்லை; அவர் ஏழ்மையான மற்றும் பணிவான பெற்றோரின் மகன் என்பது மட்டுமே நமக்குத் தெரியும். இது அவருடைய புலம்பலிலிருந்தும், அவருடைய சீடரான எலிஷா அவரைத் தனது சோதனையின் போது 'தாழ்ந்த பிறவி மனிதன்' என்று அவமதித்ததிலிருந்தும் தெளிவாகிறது. பூசனீயர் ஏசாயா தம் சமகாலத் துறவிகளிடையே மதிப்பைப் பெற்றிருந்தார்; அவர்களில் பலர் அவருடைய அறிவுரைகளைப் பின்பற்றி, மனமுவந்து அவருக்கு முழு கீழ்ப்படிதலைக் காட்டினர். அவர் அக்காலத்து அலெக்சாண்ட்ரியாவின் பேராயருக்கும் தெரிந்திருந்தார், மதிப்புக்குரிய எலிஷா அவரைப் பற்றிப் புறம் பேசியபோது, அவர் கூறினார்: 'நீதியுள்ளவர்களுக்கு எதிராகத் தீமை, பெருமை மற்றும் இகழ்ச்சியுடன் பேசும் நயவஞ்சக உதடுகள் மௌனமாகட்டும்' (சங். 30:19). பணிவான ஏசாயா மிகவும் தாழ்மையுடன் இருந்தார், மேலும் ஆழ்ந்த கண்ணீர்வடும் அருளைக் கொண்டிருந்தார். இது, அவரது சீடரான எலிஷா அவரை நிந்தித்து அவதூறு செய்தபோது, அவர் அளித்த சாந்தமான பதிலிலிருந்தும், அவரது '14 வார்த்தைகள்' என்பதிலிருந்தும் தெளிவாகிறது. இது ஒரு கண்ணீர் விடும் பழக்கமாகும், இதை கவனமாகப் படிப்பது கல்லைப் போன்ற இதயத்தையும் மென்மையாக்கி, பச்சாதாபம் கொள்ளச் செய்யும். ஸ்கெட்டையில் மௌனமாக வாழ்ந்த தந்தையர்களின் வழக்கத்தின்படி, போற்றத்தக்க இசையாவுக்குப் பேதுரு மற்றும் எலிசா என இரண்டு சீடர்கள் இருந்தனர். முதலானவருக்காக, அவர் ஒரு நற்போதனை உரை (26வது) எழுதினார், அதே சமயம் பிந்தையவரைப் பற்றி கெரொண்டிகாவில் ஒரு ஆன்மா-காக்கும் விவரம் உள்ளது [10] . இந்த இரண்டு சீடர்களைத் தவிர, பல பிற துறவிகளும் அவரது அறிவுரை மற்றும் போதனைகளால் வழிநடத்தப்பட்டனர், அவர்களுடன் அவர் நேரில் மட்டுமல்லாமல் எழுத்து மூலமாகவும் உரையாடினார். இரவும் பகலும் தெய்வீக வேதங்களைப் படித்து, இந்த மீட்பளிக்கும் மூலங்களிலிருந்து ஆன்மீக ஞானத்தின் செழுமையான நீரோட்டங்களைப் பெற்று, அவர் பல மிக அழகான எழுத்துக்களின் ஆசிரியரானார். அவை பல்வேறு ஆன்மாவைக் காக்கும் தலைப்புகளை உள்ளடக்கியும், ஒரு முழுமையான புத்தகமாகவும் அமைந்துள்ளன. மரியாதைக்குரிய ஏசாயா, ஆழ்ந்த தனிமையை விரும்பியதாலும், மக்கள் அனைவரிடமிருந்தும் துறவறையை மேற்கொண்டதாலும் ஒரு முனிவர் என அழைக்கப்படுகிறார். இதனால், அவரது வாழ்வின் இறுதி ஆண்டுகளில், அவரது நெருங்கிய சீடர்கள் கூட அவருடன் வசிக்காமல், அவ்வப்போது அவரைப் பார்க்க மட்டுமே வந்தனர் என்பது 27வது உரையிலிருந்து தெளிவாகிறது. அருளாளரின் எழுத்துக்கள், அலெக்சாண்ட்ரியாவின் பேராயரான தியோபிலுஸுக்கு எழுதிய தனது நிருபத்தில் ஆயர் அமோனாலும்; இதயத்தைப் பாதுகாப்பது குறித்த தனது உரையில் துறவி நிக்கிஃபோரோஸாலும்; மகான் பார்சனூபியஸ், டமாஸ்கஸின் யோவான், சீனாயின் கிரிகோரி மற்றும் பலராலும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. நமது போற்றத்தக்க தந்தை ஏசாயாவின் நினைவு நாளை ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபை, சீஸ் வாரத்தின் சனிக்கிழமையன்று அனுசரிக்கிறது. நம்மிடம் வந்துள்ள அப்பா ஏசாயாவின் உரைகள் தொகுப்பில் அவற்றில் 29 உள்ளன, ஆனால் அப்பா ஏசாயாவின் அனைத்து உரைகளும் இதில் சேர்க்கப்படவில்லை என்பதே மிகவும் சாத்தியம். ஏனெனில், அவருடைய உரைகளின் பகுதிகளில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட சில அறிவுரைகள் இந்த உரைகளில் காணப்படவில்லை. இந்த உபதேசங்களுடன் கூடுதலாக, புதிய துறவிகளுக்கான விதிமுறைகளும் இந்த அப்பாவிடமிருந்து உள்ளன. அவை அனியனைச் சேர்ந்த அப்பா பெனடிக்ட் (9 ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பம்) அவர்களால், *[11] * என்ற தனது துறவற விதிமுறைகள் தொகுப்பில் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த விதிமுறைகளைப் பற்றி, முன்பு குறிப்பிட்ட தொகுப்பு அவை அப்பாவின் உபதேசங்களிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை என்று குறிப்பிடுகிறது. இருப்பினும், அவற்றில் அனைத்தையும் அந்த உபதேசங்களில் காண முடிவதில்லை. எனவே, அவற்றில் பல, தற்போது கிடைக்காத அப்பா அவர்களின் படைப்புகளிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவையாகவோ, அல்லது அவருடைய எழுத்துக்களிலிருந்து வேறுபட்டு, வெவ்வேறு நேரங்களில் பல்வேறு நபர்களுக்கு அவர் தனித்தனியாகக் கற்பித்தவையாகவோ இருந்திருக்க வேண்டும் எனக் கருதப்படுகிறது. பின்னர் அவை வாய்மொழியாகப் பரப்பப்பட்டு, யாரோ ஒருவரால் தொகுக்கப்பட்டன; ஆனால் அவை அவருடைய சிந்தனை ஓட்டத்தின்படி அமையாமல், எவ்வாறு கேட்கப்பட்டனவோ அவ்வாறே பொதுத் தொகுப்பில் சேர்க்கப்பட்டன. அவை புனித அந்தோனியார் மகானின் விதிமுறைகளின் அதே உணர்வையும் உள்ளடக்கத்தையும் கொண்டவை. சில விதிமுறைகள் அவற்றுடன் வார்த்தைக்கு வார்த்தை ஒரே மாதிரியாக உள்ளன. அப்பா மகாரியஸ் தி கிரேட்டுடன் சேர்ந்து, அப்பா இசையா தான் அப்பா அந்தோனி தி கிரேட்டின் போதனைப் பரிசுக்கு மிக நெருங்கிய வாரிசாக இருந்தார் என்று கருதப்பட வேண்டும். *டோப்ரோடோலியூபியில்*, மனதைப் பாதுகாப்பது பற்றிய அப்பா இசையாவின் 27 அத்தியாயங்களைக் கொண்ட ஒரு கட்டுரை உள்ளது. அந்த நூலின் முன்னுரை, அது இந்த அப்பா அவர்களின் வார்த்தைகளிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட ஒரு பகுதி என்று கூறுகிறது, மேலும் * * என்ற நூலில் மனதின் தூண்டுதல்களைத் தடுப்பது, தனது மனசாட்சியைக் களங்கமின்றிப் பாதுகாப்பது, இரகசிய போதனையை இதயத்தில் வைத்திருப்பது, மற்றும் ஆன்மாவின் முத்திற இயல்பை எல்லா அமைதியுடனும் புத்திசாலித்தனமாகப் பாதுகாப்பது எப்படி என்பது குறித்த ஒரு சுருக்கமான அறிவுறுத்தல் உள்ளது. *Patrol. graec.*-இன் 40-வது தொகுதியில், இந்த வார்த்தைகளைத் தொடர்ந்து, *தவம் மற்றும் மௌனம் குறித்து* என்ற தலைப்பில், கிரேக்க உரையுடன் 19 அத்தியாயங்களில் இதேபோன்ற ஒரு трактат அச்சிடப்பட்டுள்ளது. இந்த அத்தியாயங்களும், ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தின் மூலத்தைக் குறிப்பிடும் மேற்கோள்களால் வெளியீட்டிலேயே சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளபடி, அவருடைய வார்த்தைகளிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவையே. அவற்றில் சில, *அருள்நெறி* என்ற நூலில் காணப்படும் கருத்துக்களுடன் வார்த்தை வார்த்தையாகப் பொருந்துகின்றன. இருப்பினும், இந்த 19 அத்தியாயங்களிலும் மற்றும் *டோப்ரோடோலியூபிய*-யில் உள்ள 27 அத்தியாயங்களிலும், *வேर्ड்ஸ்*-ல் காணப்படாத அறிவுரைகள் உள்ளன. இது, மற்றவற்றுடன், அப்பா யிஷாயாவின் எழுத்துக்களின் தற்போதைய பதிப்பில் இந்த இரண்டு கட்டுரைகளையும் சேர்ப்பதற்கான உந்துதலாக அமைந்தது. இந்த அப்பாவிடமிருந்து வந்த எதையும் விடுவிக்காமல் இருப்பதற்காக, 'நினைவில் கொள்ள வேண்டிய கூற்றுகள்' என்பதில் மேற்கோள் காட்டப்பட்டவற்றுடன் கூடுதலாக, எங்கள் 'அகரவரிசை பேட்டரிகானில்' உள்ள அவருடைய கூற்றுகளையும் நாங்கள் இங்கே சேர்த்துள்ளோம்—இருப்பினும், கிரேக்கத்தில் அத்தகைய பேட்டரிகான் இல்லாததால், அவை ஸ்லாவோனிக் மொழியிலிருந்து மட்டுமே மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. இது எங்கள் தீவிர துறவிகளின் பணியாகும். இந்த உரைகள் மத்தியிலும், மூலத்தில் காணப்படாத பல உரைகள் உள்ளன என்பதை அனைவரும் தாங்களாகவே காண்பார்கள். ஆகவே, பின்வருவன இங்கே வழங்கப்படுகின்றன:

1. அப்பா இசையா அவர்களின் வார்த்தைகள். முதல் பதிப்பில் இவை லத்தீன் மொழியிலிருந்து மொழிபெயர்க்கப்பட்டு வழங்கப்பட்டன என்பது கவனிக்கத்தக்கது, அந்த மொழியில் மட்டுமே அவை அச்சிடப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும், பிற்காலத்தில், அத்தோஸ் மலையின் முனிவர்கள் இந்த வார்த்தைகளின் கிரேக்க மூலத்தை மலையில் கண்டுபிடித்து அதன் ஒரு பிரதியை மாஸ்கோவிற்கு அனுப்பியபோது, அந்த மூலத்திலிருந்து ஒரு புதிய மொழிபெயர்ப்பு செய்யப்பட்டது, மேலும் இந்த மொழிபெயர்ப்பில் தான் அவை இதுபோன்ற புத்தகங்களைப் படிக்க விரும்புவோருக்கு இப்போது வழங்கப்படுகின்றன. – இந்த மொழிபெயர்ப்பை உருவாக்கும்போது, ஆப்டினா ஹெர்மிடேஜின் பெரியவர்களால் அன்புடன் வழங்கப்பட்ட, ஜெர்மன் பெரியவர் பைசியோஸின் இந்த வார்த்தைகளின் மொழிபெயர்ப்பையும் நாங்கள் கருத்தில் கொண்டுள்ளோம். பொருத்தமான இடங்களில் அதன் குறிப்புகள் அடிக்குறிப்புகளில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

2. புதிய துறவிகளுக்கான அவருடைய விதிகள்.

3. அவருடைய பொன்மொழிகள்.

4. மனத்தைக் காப்பது பற்றி *டோப்ரோடோலூபியிலிருந்து* ஒரு கட்டுரை, 27 அத்தியாயங்களில்.

5. துறவறம் மற்றும் மௌனம் பற்றிய அத்தியாயங்கள்.

1. அருள்திரு அப்பா இசையா தன் சீடர்களுக்குச் சொன்ன வார்த்தைகள்

1. அவருடன் வசிக்கும் சகோதரர்களுக்கு அப்பா யிஷாயா கூறிய கட்டளைகள்

1. நீங்கள் என்னுடன் இருக்க விரும்பினால், இயேசுவின் பொருட்டுக் கேளுங்கள்.

2. உங்கள் ஒவ்வொருவரும் கர்த்தருக்குப் பயந்தவண்ணம் உங்கள் சொந்த அறையில் அமர்ந்திருங்கள், தேவனால் கட்டளை இடப்பட்டபடி உங்கள் கைவேலையைப் புறக்கணிக்காதிருங்கள்.

3. உங்கள் ஆன்மீகப் போதனையையும் இடைவிடாத ஜெபத்தையும் புறக்கணிக்காதீர்கள், மேலும் உங்கள் இருதயத்தைக் கள்ள எண்ணங்களிலிருந்து காத்துக் கொள்ளுங்கள். அதனால் நீங்கள் எந்த ஒரு நபரைப் பற்றியோ அல்லது இந்த உலகத்திற்குரிய எதையும் பற்றியோ சிந்திக்காமல், நீங்கள் எங்கே இடறுகிறீர்கள் என்பதை எப்போதும் ஆராய்ந்து, உங்கள் வழிகளைச் சீர்திருத்த முயன்று, நொறுங்குண்ட இருதயத்துடன் கடவுளை மன்றாடுங்கள், கண்ணீர் மற்றும் துன்பம் (சரீரத்தின் சோர்வை) கொண்டு, அவர் உங்களை மன்னித்து, எல்லா காரியங்களிலும் அதே பாவத்திற்குள் விழாமல் உங்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று இறைஞ்சி,

4. ஒவ்வொரு நாளும் மரணத்தை உங்கள் கண்முன் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். இந்த உடலை விட்டு எப்படிப் பிரிய வேண்டும், வானத்தில் நம்மைச் சந்திக்கும் இருளின் அதிகாரங்களைக் கடந்து, தடை இல்லாமல் தேவனுக்கு முன்பாக எப்படித் தோன்ற வேண்டும் என்பதைக் கவனமாகச் சிந்தியுங்கள். மேலும், அவருடைய கடைசி நியாயத்தீர்ப்பின் பயங்கரமான நாளையும், ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்களின் செயல்கள், வார்த்தைகள் மற்றும் எண்ணங்களுக்காக வழங்கப்படும் பலனையும் உங்கள் பார்வையில் நிலைநிறுத்துங்கள். ஏனெனில், நாம் கணக்குக் கொடுக்க வேண்டியவருடைய 'கண்களுக்கு முன்பாக எல்லாமே திறந்தும் வெளிப்பட்டும் இருக்கிறது' (எபி. 4:13).

5. மிகுந்த அவசியம் இல்லாவிட்டால், உணவின் போதும் தேவாலயத்திலும் எதுவும் பேசாதிருங்கள், மேலும் பாடிக்கொண்டிருப்பவர் உங்களிடம் அதைப் பற்றி கேட்காவிட்டால், அவரைத் திருத்தாதிருங்கள்.

6. உங்கள் ஆன்மீகப் போதனைகளைப் புறக்கணிக்காமல், தேவ பயத்துடன் ஒரு வாரம் சமையலறையில் சேவை செய்யுங்கள்.

7. எந்தச் சூழ்நிலையிலும் யாரும் தங்கள் சகோதரரின் அறைக்குள் நுழையக்கூடாது, மேலும் நியமிக்கப்பட்ட நேரத்திற்கு முன்பு ஒருவரையொருவர் பார்க்க நீங்கள் முயலக்கூடாது.

8. ஒருவரையொருவர் செய்யும் வேலையைக் கண்காணிக்காதீர்கள் – ஒரு சகோதரர் உங்களை விட அதிகமாக வேலை செய்தாரா, அல்லது நீங்கள் அவரை விட அதிகமாக வேலை செய்தீர்களா என்று பார்ப்பதைத் தவிர்க்கவும்.

9. நீங்கள் வேலைக்குச் செல்லும்போது, வீண் பேச்சுகளில் ஈடுபடவோ அல்லது ஒழுங்கீனமாக நடந்துகொள்ளவோ வேண்டாம். மாறாக, ஒவ்வொருவரும் தேவ பயத்தோடு, தங்களையும் தங்கள் ஆவிகளையும், மேலும் அறிவுறுத்தலையும் ஜெபத்தையும் இரகசியமாக (இதயத்தின் ஆழ்ந்த பகுதியிலே) கவனிக்கட்டும்.

10. ஆனால், திருச்சபை ஆராதனை முடிந்ததும், அல்லது உங்கள் உணவிலிருந்து எழுந்ததும், உங்களுக்கிடையே பேசிக்கொள்ள அமராதீர்கள்; தேவனுடைய வார்த்தைகளைப் பற்றியாவது பேசாதீர்கள். ஆனால், உங்கள் ஒவ்வொருவரும் உங்கள் சொந்த அறைக்குச் சென்று உங்கள் பாவங்களுக்காக அழுது புலறுங்கள்.

11. இருப்பினும், நீங்கள் யாரிடமாவது பேச வேண்டியிருந்தால், முடிந்தவரை குறைவாகவும், பணிவுடனும் மரியாதையுடனும் பேசுங்கள், ஏனெனில் கடவுள் எப்போதும் உங்களைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்.

12. எதன்பொருட்டும் ஒருவருக்கொருவர் வாதிடாதீர்கள், யாருடனும் கடுமையாகப் பேசாதீர்கள்; உங்கள் உதடுகளாலோ அல்லது உங்கள் இதயத்திலோ யாரையும் தீர்ப்பிடாதீர்கள், அல்லது அவர்களை இழித்துப் பேசாதீர்கள்; மேலும், உங்கள் உதடுகளிலிருந்து பொய் வெளிவராதபடி யாரையும் பற்றி முணுமுணுக்காதீர்கள், மேலும் உங்களுக்குப் பயனற்ற எதையும் சொல்லவோ கேட்கவோ விரும்பாதீர்கள்.

13. உங்கள் அண்டை வீட்டார் மீது உங்கள் இதயத்தில் எந்தப் பொறாமையையோ, வெறுப்பையோ அல்லது பகைமையையோ வளர்க்காதீர்கள், உங்கள் இதயத்தில் உள்ளதற்கு மாறாக உங்கள் வார்த்தைகள் இருக்கட்டும், ஏனெனில் 'தேவன் ஏளனம் செய்யப்படுவதில்லை' (கலா. 6:7), ஆனால் அவர் இரகசியமான மற்றும் வெளிப்படையான அனைத்தையும் காண்கிறார்.

14. எந்த எண்ணத்தையோ, எந்தத் துக்கத்தையோ, எந்த விருப்பத்தையோ அல்லது எந்தச் சந்தேகத்தையோ உங்கள் உள்ளத்திற்குள் மறைத்து வைக்காதீர்கள்; அவற்றை உங்கள் துறவியாருக்குத் தடையின்றி அன்புடன் வெளிப்படுத்துங்கள், மேலும் அவரிடமிருந்து நீங்கள் கேட்பதை எல்லாம், விசுவாசத்துடன் நடைமுறைப்படுத்த முயலுங்கள்.

15. என் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதில் சோர்ந்து போகாதபடி கவனமாக இருங்கள், ஏனெனில் – என்னை மன்னியுங்கள் – அப்படியானால் நீங்கள் என்னுடன் இருக்க நான் அனுமதிக்க மாட்டேன். நீங்கள் அவற்றைக் கடைப்பிடித்தால், நான் உங்களுக்காகக் கடவுளிடம் பரிந்து பேசுவேன்; ஆனால் நீங்கள் அவற்றைக் கடைப்பிடிக்காவிட்டால், உங்கள் அலட்சியத்திற்காகவும், என் பலனின்மைக்காகவும் அவர் உங்களைக் கணக்குக் கேட்க வைப்பார். எவர் என் கட்டளைகளை இரகசியமாகவும் வெளிப்படையாகவும் கடைப்பிடிக்கிறாரோ, அவரைக் கர்த்தராகிய தேவன் எல்லாத் தீமையிலிருந்தும் பாதுகாப்பார், மேலும் வரவிருக்கும் ஒவ்வொரு சோதனையிலும்—அது இரகசியமானதாக இருந்தாலும் சரி, வெளிப்படையானதாக இருந்தாலும் சரி—அவர்களைக் காப்பார்.

16. என் சகோதரரே, நீங்கள் உலகத்தை விட்டு ஏன் பிரிந்தீர்கள் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள் என்று உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன், உங்கள் மீட்பைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள்; உங்கள் துறவு வீணாகப் போகவும், தேவன் முன்னும், அவருக்காக உலகத்தைத் துறந்து நன்றாகப் போராடிய பரிசுத்தவான்கள் முன்னும் நீங்கள் வெட்கமடையவும் நேரிடக்கூடாது.

17. உலகப் பொருட்களின் மீதான இகழ்ச்சி, உடலை வருத்துதல் (உடலைத் தீராமல் செய்துவிடும் அளவிற்குத் தன்னைத் தானே மறுத்துக் கொள்ளுதல் மற்றும் துறத்தல் செயல்கள்), பணிவு, மற்றும் எல்லா விஷயங்களிலும் ஒருவரின் விருப்பத்தை அறிவார்ந்த முறையில் கட்டுப்படுத்தும் பயிற்சி—மேலும், ஒருவரின் சொந்த நீதியின் மீது நம்பிக்கை கொள்ளாமல், எப்போதும் ஒருவரின் பாவங்களைக் கண்முன்னே வைத்துக்கொள்வது—உங்களுக்குள் நற்பண்புகளை வெளிப்படுத்தும். இதை அனைவரும் அறிந்து கொள்ளுங்கள்: ஓய்வு (உடலின் ஓய்வு), பரந்த மனப்பான்மை (பிளாட்யிஸ்மோஸ் – அகன்ற பாதை, எந்த வகையிலும் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளாமல், தன் சொந்த விருப்பப்படி இருப்பது) மற்றும் வீண் பெருமை ஆகியவை துறவியின் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு பழத்தையும் அழித்துவிடுகின்றன.

2. இயற்கைச் சட்டம் பற்றி

1. சகோதரரே, ஆரம்பத்தில் தேவன் மனிதனைப் படைத்தபோது, அவரைப் பரதீசத்தில் வைத்தார் என்பதையும், அப்போது அவர் இயல்பான ஒழுங்கில் இருந்த சரியான புலன்களைக் கொண்டிருந்தார் என்பதையும் நீங்கள் அறியாமல் இருக்க நான் விரும்பவில்லை; ஆனால் அவரை வஞ்சித்தவனை அவர் கவனிக்கத் தொடங்கியபோது, அவருடைய எல்லாப் புலன்களும் unnaturalness [12] ஆக மாற்றப்பட்டன, அதன் பிறகு அவர் தம்முடைய மகிமையிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டார். ஆனால் நமது ஆண்டவர், தமது மிகுந்த நன்மையின் மூலம், மனித குலத்தின் மீது தமது இரக்கத்தைக் காட்டினார், 'வார்த்தை மாம்சமானார்' (யோவான் 1:14) – அதாவது, பாவத்தைத் தவிர, மற்ற எல்லா மனித அம்சங்களிலும் அவர் ஒரு முழுமையான மனிதராக மாறினார், நமது இயற்கையற்ற நிலையை இயற்கையான ஒன்றாக மாற்றுவதற்காக [13] தமது பரிசுத்த சரீரம் மூலம். மனிதகுலத்திற்கு இத்தகைய கருணை காட்டிய அவர், அவர்களை மீண்டும் சொர்க்கத்திற்கு மீட்டெடுக்கிறார், – வீழ்ச்சியடைந்தவர்களை அவருடைய அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றி, அவருடைய கட்டளைகளைக் கடைப்பிடித்து மீண்டும் நிலைநிறுத்துவதன் மூலம்; இந்தக் கட்டளைகளை அவர் நமக்குக் கொடுத்தது, நம் மகிமையிலிருந்து நம்மை வெளியேற்றியவர்களை நாம் வெல்வதற்காகவே. மேலும், மனிதன் கடவுள் அவனைப் படைத்த இயற்கையான நிலையில் நிற்கும்படி, புனித ஆராதனையையும் (லத்தேரியா) ஒரு தூய சட்டத்தையும் நமக்குக் காட்டுவதன் மூலமும் இது நிகழ்கிறது.

2. ஆகையால், இயற்கையான தன் நிலைக்குத் திரும்ப விரும்புகிற எவரும், தங்கள் மாம்ச இச்சைகள் அனைத்தையும் துறந்து, மனதின் (ஆவிக்குரிய) இயல்புக்கு இணக்கமான நிலையில் தங்களை நிலைநிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும். இயற்கையாகவே நம்மில் (கடவுளுக்காக) ஒரு ஏக்கம் உள்ளது—இந்தக் கடவுளுக்கான ஏக்கமின்றி அன்பும் இல்லை: இந்தக் காரணத்திற்காகத்தான் தானியேல் 'ஆசைகள் நிறைந்த மனிதன்' என்று அழைக்கப்படுகிறார் (தானி. 9:23), ஆனால் எதிரி அதை (இந்த இயற்கையான ஏக்கத்தை) ஒரு வெட்கக்கேடான காமமாக மாற்றிவிட்டான், அதனால் நாம் ஒவ்வொரு வகையான அசுத்தத்திற்காகவும் காமம் கொள்ள வேண்டும். மனதில், இயல்பாகவே, கடவுள் மீதான ஆர்வம் உள்ளது – கடவுள் மீதான ஆர்வம் இல்லாமல் முன்னேற்றம் இல்லை, அப்போஸ்தலரின் கடிதத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளபடி: 'மிகச் சிறந்த வரங்களுக்காகப் பாடுபடுங்கள்' (1 கொரி. 12:31); ஆனால் இந்த கடவுளுக்கான ஆர்வம் நம்மில் ஒரு செயற்கையான ஆர்வமாக மாற்றப்பட்டுள்ளது – அதனால் நாம் ஒருவருக்கொருவர் எதிராக ஆர்வமாகவும், ஒருவருக்கொருவர் பொறாமைப்படவும், ஒருவருக்கொருவர் பொய் சொல்லவும் முடிகிறது. மனதில் இயல்பாகவே கோபம் இருக்கிறது – மேலும் கோபம் இல்லாமல் ஒரு நபருக்குத் தூய்மை இருக்க முடியாது, எதிரால் தனக்குள் புகுத்தப்பட்ட எல்லாவற்றிற்கும் அவன் கோபப்படாவிட்டால் அது சாத்தியமில்லை. எலெயாசாரின் மகனான பினகாஸ், தன் கோபத்தில் ஒரு ஆணையும் ஒரு பெண்ணையும் கொன்றது போல, இறைவனின் கோபம் தம் மக்கள் மீது நீங்கிற்று (எண். 25, 7–9); ஆனால் நம்மில் இந்த வகையான கோபம் மற்றொன்றாக மாற்றப்பட்டுள்ளது, அதனால் தேவையற்ற மற்றும் பயனற்ற எல்லா விதமான விஷயங்களுக்காகவும் நாம் நம் அண்டை வீட்டார் மீது கோபம்கொள்கிறோம். மனதில் ஒரு இயற்கையான வெறுப்பு உள்ளது, அது பின்வருமாறு: அது எலியாவுக்குள் ஆட்கொண்டபோது, அவர் தீய தீர்க்கதரிசிகளைக் கொன்றார் (3 ராஜாக்கள் 18:40); அவ்வாறே, சாமுவேல் அமலேக்கியரின் ராஜாவாகிய அகாகுக்கு எதிராக அதைச் செயல்படுத்தினார் (1 ராஜாக்கள் 15:33)—மேலும், தன் எதிரிகள் மீதான வெறுப்பு இல்லாமல், ஆன்மாவின் மரியாதை (மதிப்பு மற்றும் கண்ணியம்) வெளிப்படுவதில்லை; ஆயினும்கூட, இந்த (இயல்பான) வெறுப்பு நம்மில் ஒரு செயற்கையான வெறுப்பாக மாற்றப்பட்டுள்ளது, இது நம் அண்டை வீட்டாரை வெறுக்கவும், அவர்களை அருவருப்புடன் வெறுக்கவும் நம்மைத் தூண்டுகிறது —மேலும், இந்த வெறுப்புதான் அனைத்து நற்பண்புகளையும் நம்மிலிருந்து வெளியேற்றுகிறது. – அதன் எதிரிகளின் முகத்தில் ஞானமாக இருப்பது மனதின் இயல்பாகும், அது பின்வருமாறு: இது யோபுக்கு நேர்ந்தபோது, அவன் தன் எதிரிகளை நோக்கி: 'நீங்கள் மரியாதையற்றவர்களும், வெறுக்கத்தக்கவர்களும், எல்லா நன்மையிலும் குறைவானவர்களும் ஆவீர்கள்; என் மந்தையின் நாய்களாக இருக்க நீங்கள் தகுதியானவர்களாக நான் எண்ணவில்லை' என்று அவர்களைக் கண்டித்தான். (யோபு 30:1, 4), ஆனால் பகைவர்களிடம் இருந்த இந்த ஆணவம் நம்மிடம் மாறிவிட்டது: நாம் நமது பகைவர்களுக்கு முன்பாகத் தங்களைத் தாழ்த்திக் கொண்டோம், ஆனால் ஒருவருக்கொருவர் ஆணவமாகி, ஒருவரையொருவர் காயப்படுத்தி, நம்மை நம் அண்டை வீட்டாரை விட நீதிமான்கள் என்று கருதுகிறோம் – மேலும் அத்தகைய ஆணவத்திற்காக, தேவன் மனிதர்களுக்குப் பகைவனாகிறார். மனிதனில் படைக்கப்பட்டது இதுவே (படைப்பின்போது அவனில் பதியவைக்கப்பட்டது), அவன் கீழ்ப்படியாமையைச் சுவைத்தபோது, அது அவனுக்குள் இத்தகைய பயங்கரமான உணர்ச்சிகளாக மாறியது.

3. ஆகவே அன்பானவர்களே, நாம் அவற்றை (இந்த உணர்ச்சிகளை) ஒதுக்கித் தள்ளி, நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து தமது பரிசுத்த சரீரத்தில் நமக்குக் காட்டியதை அடைய முயற்சி செய்வோம்: ஏனெனில் அவர் 'பரிசுத்தமானவர், பரிசுத்தவான்களுக்குள் வாசிக்கிறார்'. ஆகவே, நாம் நம்மைக் கவனித்துக் கொள்வோம், நம்மால் முடிந்தவரை கடவுளை மகிழ்விப்பதற்காக, நமது செயல்திறன்களைப் பயன்படுத்தி, நமது எல்லா உறுப்புகளையும் (ஒரு தராசில் போல) சமநிலைப்படுத்தி, அவை அவற்றின் இயற்கையான நிலைக்கு மீட்டெடுக்கப்படும் வரை அவ்வாறு செய்வோம், அப்போதுதான் 'உலகம் முழுவதும் வரவிருக்கும்' (லூக்கா 21:26) சோதனையின் நேரத்தில் நாம் இரக்கத்தைக் காண்போம். – நமது பகைவர்களிடமிருந்து நமது இரட்சிப்பிற்காக, நமது தாழ்மையுடன் அவருடைய உதவி வெளிப்பட வேண்டும் என்று இடைவிடாமல் அவருடைய நன்மையை வேண்டிக்கொண்டு, ஏனெனில் அவருடைய பெலனும், உதவியும், வல்லமையும் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கின்றன. ஆமென்.

3. புதியவர்கள் மற்றும் தனிவாசஸ்தல வாசஸ்தலர்களின் நிலை குறித்து

1. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நமக்குத் தாழ்மையுணர்வு தேவை, அதனால் நாம் கேட்கும் ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும், அல்லது ஒவ்வொரு செயலிலும், 'என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்' என்று சொல்லத் தயாராக இருக்க முடியும்; ஏனெனில் தாழ்மையுணர்வின் மூலம் எதிரியின் தந்திரங்கள் அனைத்தும் முறியடிக்கப்படுகின்றன.

2. உங்கள் எந்தச் செயல்களிலும் உங்களை நீங்களே தீர்ப்பிடாதீர்கள், அப்போதுதான் உங்கள் எண்ணங்களில் நீங்கள் அமைதியுடன் இருக்க முடியும்.

3. (நீங்கள் தனியாக இருக்கும்போது) உங்கள் முகத்தில் துயரத்தின் மற்றும் மனந்திரும்புதலின் அடையாளம் காணப்படட்டும், ஆனால் அந்நியர்களிடம் (அது) மகிழ்ச்சியாகவும் இனிமையாகவும் இருக்கட்டும், அதனால் தேவபயம் உங்கள் உள்ளத்தில் குடியிருக்கும்.

4. உங்கள் சகோதரர்களுடன் பயணத்தைத் தொடங்கும் போது, நீங்கள் மௌனமாக இருக்க ஒரு சிறிய இடைவெளியை வைத்துக் கொள்ளுங்கள்; மேலும் நீங்கள் நடக்கும்போது, இங்கும் அங்கும் பார்க்காமல், உங்கள் எண்ணங்களில் சிந்தியுங்கள் அல்லது உங்கள் இதயத்தில் கடவுளிடம் ஜெபியுங்கள். நீங்கள் இரவு தங்கும் இடமெல்லாம், சுதந்திரமாக நடந்துகொள்ளாதீர்கள், ஆனால் எல்லாவற்றிலும் அடக்கமாகவும் பணிவாகவும் இருங்கள். உங்களுக்கு ஏதாவது கொடுக்கப்படும்போது, கட்டாயப்படுத்தப்பட்டதைப் போல, தயக்கத்துடன் உங்கள் கையை நீட்டவும். இளையவராக, மற்றவரின் வாயில்[14] (ஒரு கவளம்) வைப்பதற்காக உங்கள் கையை நீட்டத் துணியாதீர்கள். இரவில் எங்கு படுத்தாலும், மற்றவருடன் போர்வையைப் பகிர்ந்து கொள்ளாதீர்கள், ஆனால் படுக்கும் முன் உங்கள் இதயத்தில் பல பிரார்த்தனைகளைச் செய்யுங்கள். உங்கள் பயணத்தால் நீங்கள் சோர்வடைந்து, சாலையின் சிரமத்தைக் குறைக்க சிறிது எண்ணெயால் தைலம் பூசிக்கொள்ள விரும்பினால், உங்கள் பாதங்களை மட்டும் தைலம் பூசிக்கொள்ள அனுமதிக்கவும், அப்போது கூட அவற்றை வெட்கமின்றி திறந்து காட்ட வேண்டாம்; மிகுந்த அவசரத் தேவை அல்லது நோய் ஏற்பட்டாலன்றி, உங்கள் முழு உடலையும் எண்ணெயால் தைலம் பூசிக்கொள்ள அனுமதிக்காதீர்கள்.

5. நீங்கள் உங்கள் அறையில் அமர்ந்திருக்கும்போது, ஒரு அந்நியர் உங்களிடம் வந்தால், அவருக்கும் அவ்வாறே செய்யுங்கள் – அவருடைய பாதங்களை அபிஷேகம் செய்து, அவரிடம் கூறுங்கள்: 'அன்பின் காரணமாக, சிறிது எண்ணெயை எடுத்து உங்கள் உடலின் மற்ற பகுதிகளுக்கும் அபிஷேகம் செய்துகொள்ளுங்கள்.' அவர் அதை உடனடியாக ஏற்க விரும்பவில்லை என்றால், அவரை வற்புறுத்த வேண்டாம்; ஆனால் அவர் ஒரு செயல்பாட்டில் உள்ள மூப்பராக இருந்தால், அவரது உடல் முழுவதும் நீங்கள் தைலம் பூசும் வரை அவரை வற்புறுத்துங்கள்.

6. உன்னை விட இளைய உடன்பிறப்புகளுடன் நீ மேஜையில் அமரும்போது, '[15] ' என்று உனக்குள் சொல்லிக்கொள்ளாதே; சாப்பிடு, ஆனால் உன் பாவங்களை நினைத்துக்கொள், அதனால் நீ சுவைத்துச் சாப்பிடாதபடிக்கு. உனக்கு முன்னால் இருப்பதை மட்டுமே எடு; மற்றவர்களுக்கு முன்னால் இருப்பதை எடுக்காதே. உங்கள் ஆடை உங்கள் பாதங்களையும் முழங்கால்களையும் மறைக்கட்டும்; அவை நெருக்கமாக இணைந்திருக்கட்டும். உண்ணும்வர்களில் பயணிகள் இருந்தால், வரவேற்கும் பார்வையுடன் அவர்களுக்குத் தேவையானதைக் கொடுங்கள், அவர்கள் சாப்பிட்டு முடித்ததும், அவர்களை இரண்டு அல்லது மூன்று முறை பார்த்து, 'அன்புக்காகச் சிறிது சாப்பிடுங்கள்' என்று கூறுங்கள். நீங்கள் சாப்பிடும்போது, உங்கள் அருகில் உள்ளவர் பக்கம் உங்கள் முகத்தைத் திருப்பாதீர்கள்; இங்கும் அங்கும் பார்க்காதீர்கள்; வீண் வார்த்தைகளைப் பேசாதீர்கள்; 'இதை ஆசீர்வதிப்பீர்களா' என்று முதலில் சொல்லாமல் நீங்கள் விரும்புவதை எடுக்காதீர்கள்; மேலும், சாதாரண மக்கள் செய்வது போல, நீங்கள் தண்ணீர் குடிக்கும்போது உங்கள் தொண்டை கலகலக்கும் சத்தத்தை எழுப்பாதீர்கள்.

7. உங்கள் சகோதரர்களுடன் அமர்ந்திருக்கும்போது, உமிழ்நீர் வந்தால், அவர்கள் முன்னிலையில் அதை உமிழாதீர்கள், ஆனால் எழுந்து வெளியே சென்று உமிழுங்கள்; மற்றவர்கள் பார்க்கும் இடத்தில் உங்கள் உடலை நீட்ட வேண்டாம்: உங்களுக்குத் தூக்கம் வருவது போல் உணர்ந்தால், வாயைத் திறக்காதீர்கள், அது கடந்து போய்விடும்; எந்தச் சூழ்நிலையிலும் சிரிக்க உங்கள் வாயைத் திறக்காதீர்கள், ஏனெனில் இது ஒரு பொறுப்பற்ற செயல்.

8. உங்கள் சகோதரனுக்குச் சொந்தமான எதையும், அதைக் காணும்போது, ஆசைப்படாதீர்கள்: அது ஆடையாகவோ, பெல்ட்டாகவோ அல்லது தலைப்பட்டையாகவோ இருந்தாலும் சரி; மேலும் அவர்களைப் போல நீங்களும் ஆக வேண்டும் என்ற உங்கள் ஆசையின்படி செயல்படாதீர்கள்.

9. உமக்கு ஒரு புத்தகம் கிடைத்தால், அதன் அட்டை (அல்லது அலங்காரம்) செய்யாதீர்கள், ஏனெனில் இது ஒரு விருப்பம்.

10. நீங்கள் எந்த விதத்திலும் பாவம் செய்தால், அதை ஒப்புக்கொள்ளும் வெட்கத்தால் பொய் சொல்லாதீர்கள், மாறாக, 'என்னை மன்னியுங்கள்' என்று கூறி தலைகுனியுங்கள் – உங்கள் பாவம் மன்னிக்கப்படும்.

11. யாராவது உங்களிடம் கடுமையாகப் பேசினால், அவர்களுக்கு எதிராக வெறுப்பை வளர்க்காதீர்கள், ஆனால் உங்கள் இதயத்தில் அதிருப்தி (அல்லது புண்பட்ட உணர்வு) எழுவதற்கு முன்பு அவர்களுக்கு முன்பாக விரைந்து தலைகுனியுங்கள், ஏனெனில் கோபம் விரைவில் பின்தொடரும்.

12. எந்தவொரு விஷயத்திலும் யாராவது உங்களை நியாயமற்ற முறையில் கண்டித்தால், அவர்களுக்கு எதிராகப் போர் தொடுக்காதீர்கள், மாறாக, அந்த விஷயம் உங்களுக்குத் தெரிந்தாலும் தெரியாவிட்டாலும், 'என்னை மன்னியுங்கள்; நான் மீண்டும் இப்படிச் செய்ய மாட்டேன்' என்று கூறித் தலைகுனியுங்கள், ஏனெனில் இத்தகைய அனைத்தும் ஒரு புதிய தொடக்கத்திற்கான படிக்கற்களாகும்.

13. நீ [16] உன் கைத்திறனைச் செய்யும்போது, கவனக்குறைவாக இருக்காதே, ஆனால் அதைக் கடவுளுக்குப் பயபக்தியுடன் செய், அறியாமலேயே பாவம் செய்துவிடாதபடிக்கு.

14. நீங்கள் ஒரு கைவினைக் கலையைக் கற்றுக்கொள்ளும்போது, உங்கள் ஆசிரியரிடம் பேசுங்கள், மேலும் அவரிடம் அடிக்கடி கூறுவதற்கு வெட்கப்படாதீர்கள்: 'நான் இதைச் சரியாகச் செய்கிறேனா இல்லையா என்று தயவுசெய்து சரிபார்க்கவும்.'

15. நீங்கள் உங்கள் கைவேலையில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது உங்கள் சகோதரர் உங்களை அழைத்தால், அவர் என்ன விரும்புகிறார் என்பதை அறிய விரைந்து சென்று, உங்கள் வேலையை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு அவருக்கு சேவை செய்யுங்கள்.

16. உணவுக்குப் பிறகு, உங்கள் அறைக்குச் சென்று உங்கள் ஜெபங்களை (லீடார்ஜியாஸ்) சொல்லுங்கள், மேலும் உங்களுக்காக எந்தப் பயனும் எதிர்பார்க்காதவர்களுடன் பேச அமராதீர்கள். ஆனால் அவர்கள் கடவுளின் வார்த்தையைப் பேசும் மூப்பர்களாக இருந்தால், உங்கள் அப்பாவிடம் கேளுங்கள்: 'நான் அமர்ந்து கேட்க வேண்டுமா, அல்லது என் குடிலுக்குச் செல்ல வேண்டுமா?' அவர் உங்களிடம் என்ன சொன்னாலும், அதைச் செய்யுங்கள்.

17. அவர் (மடாலயத் தலைவர்) உங்களை ஏதேனும் ஒரு வேலைக்கு அனுப்பினால், அவரிடம் கேளுங்கள்: 'எங்கே தங்கும்படி எனக்கு அறிவுறுத்துகிறீர்கள்?' உங்களுக்குத் தேவையான அனைத்தையும் செய்யுங்கள், அவர் சொல்வதன்படி செய்யுங்கள் – எதையும் கூட்டவோ குறைக்கவோ வேண்டாம்.

18. வெளியே ஏதேனும் வார்த்தைகளைக் கேட்டால், அவற்றை உங்களுடன் எடுத்துச் செல்லாதீர்கள், நீங்கள் திரும்பி வரும்போது, அவற்றை மற்றவரிடம் கூறாதீர்கள். உங்கள் காதுகளை நீங்கள் காத்துக்கொண்டால், உங்கள் நாக்கு பாவம் செய்யாது.

19. நீர் எதையாவது செய்ய விரும்பும்போது, உம்மோடு வசிப்பவர் அதைச் செய்ய விரும்பவில்லை என்றால், அவருக்காக உங்கள் விருப்பத்தைக் கைவிடும். அப்போது எந்தத் தகராறும் எழாது, அவரும் வருந்த மாட்டார்.

20. நீங்கள் ஒரு சகோதரனுடன் ஒரு குடிலில் விருந்தினராக வாழச் செல்லும்போது, எந்த விஷயத்திலும் அவருக்குக் கட்டளை இடாதீர்கள், மேலும் அவருக்கும் மேலானவராக இருக்க முயற்சிக்காதீர்கள்.

21. நீங்கள் மற்ற சகோதரர்களுடன் வசித்தால், அவர்களின் மரியாதையில் அவர்களுக்குச் சமமாக இருக்க முயலாதீர்கள். நீங்கள் செய்ய விரும்பாத ஒன்றைச் செய்ய அவர்கள் உங்களிடம் கேட்டால், உங்கள் சொந்த விருப்பத்தை அடக்கி அதைச் செய்யுங்கள், அவர்களை வருத்தப்படுத்தாமலும், உங்கள் பணிவைக் (உங்களிடம் தேவைப்படும் அடக்கத்தையும் கட்டுப்பாட்டையும்) குலைக்காமலும், அவர்களுடன் அமைதியாக வாழவும்.

22. நீங்கள் ஒரு சகோதரனுடன் வசித்து, அவர் உங்களிடம், 'எனக்கு ஏதாவது சமைத்துக்கொடு' என்று சொன்னால், அவரிடம், 'நான் உங்களுக்கு என்ன சமைத்துத் தர வேண்டும்?' என்று கேளுங்கள். அவர், 'உனக்கு எது விருப்பமோ அதைச் செய்' என்று உங்கள் விருப்பத்திற்கே விட்டுவிட்டால், கடவுளுக்குப் பயந்து, கிடைத்ததைச் சமைத்துக் கொடுங்கள்.

23. நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றாக வசித்தால் (ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவாக அல்லது ஒரு பொதுவான சூழலில்), செய்ய வேண்டிய வேலை ஒன்று இருந்தால், நீங்களும் அதைச் செய்யுங்கள்; மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து செய்யுங்கள், மேலும் அனைவரின் மனசாட்சிக்காகவும் உங்கள் உடலைப் பற்றிப் பொருட்படுத்தாதீர்கள்.

24. ஒவ்வொரு நாளும் காலையில், நீங்கள் எழுந்தவுடன், உங்கள் கைவேலையைத் தொடங்குவதற்கு முன்பு, தேவ வார்த்தையை ஆராயுங்கள்; மேலும், ஒழுங்குபடுத்தப்பட வேண்டிய எதுவும் இருந்தால்—அது ஒரு பாயாகவோ, ஒரு பாத்திரமாகவோ அல்லது வேறு எதவாகவோ இருந்தாலும்—சோம்பலின்றி அதை விரைவாகச் செய்யுங்கள்.

25. ஊதியம் சம்பந்தப்பட்ட ஒரு வேலை இருக்கும்போது, உங்கள் சகோதரரும் உங்களுடன் சேர்ந்து அதைச் செய்யட்டும் – அவருக்கு முன்பாகப் பெருமை காட்டாதிருங்கள்; ஆனால், ஒரு சிறிய வேலை இருந்தால், ஒருவர் மற்றவரிடம், 'சகோதரனே, நீ போய் உன் வேலையைச் செய், நான் இதைச் செய்கிறேன்' என்று சொன்னால், அவருக்குக் கீழ்ப்படியுங்கள்: ஏனெனில், கீழ்ப்படிபவன் பெரியவன்.

26. பயணம் செய்யும் சகோதரர் ஒருவர் உங்களிடம் வந்தால், அவருக்கு வரவேற்பு முகத்தைக் காட்டி அவரை வாழ்த்துங்கள், மேலும் அவர் சுமந்து வரும் சுமையை நீங்களே சுமந்து கொள்ளுங்கள் – அவர் உங்களை விட்டுப் போகும்போதும் அவ்வாறே செய்யுங்கள். உங்கள் வாழ்த்து முறையானதாகவும் இறை அச்சத்துடனும் இருக்கட்டும், அப்போதுதான் அவருக்கு எந்தத் தீங்கும் ஏற்படாது. உங்களுக்குப் பயனற்ற எதையும் அவரிடம் கேட்காமல் கவனமாக இருங்கள், ஆனால் ஜெபிக்கச் சொல்லுங்கள். அவர் அமரும்போது, 'சௌக்கியமா?' என்று அவரிடம் கேட்டுவிட்டு அவ்வளவுடன் நிறுத்திக் கொள்ளுங்கள்; பிறகு அவருக்கு ஒரு புத்தகத்தைக் கொடுங்கள் – அவர் படித்துக் கற்றுக் கொள்ளட்டும்; ஆனால் அவர் சோர்வாக வந்திருந்தால், அவரை ஓய்வெடுக்க விடுங்கள், மேலும் அவருடைய பாதங்களைக் கழுவுங்கள். அவர் உங்களுடன் உரையாடும்போது பொருத்தமற்ற வார்த்தைகளைப் பேசினால், அவரிடம் அன்பாகக் கேளுங்கள்: 'என்னை மன்னியுங்கள் - நான் பலவீனமானவன், இதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.' அவர் பலவீனராக இருந்து, அவரது ஆடைகள் அழுக்காக இருந்தால், அவற்றைத் துவைக்கவும். அவர் அப்பாவித்தனமாக இருந்து, அவரது கிழிந்த ஆடைகள் கிழிந்திருந்தால், அவற்றைத் தைக்கவும். அவன் பயனற்றுச் சுற்றுபவர்களில் ஒருவனாக இருந்து, உங்களிடம் சில விசுவாசிகள் இருந்தால், அவனை அவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்த வேண்டாம், ஆனால் தேவ அன்பில் அவனுக்கு இரக்கம் காட்டுங்கள். ஆனால் அவன் தேவனுக்காகப் பயணம் செய்யும் ஒரு சகோதரனாக இருந்து, ஓய்வெடுப்பதற்காக உங்களிடம் வந்தால், உங்களை நோக்கி வரும் முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்ளாதீர்கள், ஆனால் உங்களிடம் வந்த விசுவாசிகளுடன் அவனை மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்று உபசரிக்கவும். அவர் ஏழை என்றால், அவரை வெறுங்கையுடன் அனுப்பிவிடாதீர்கள்; மாறாக, கடவுள் உங்களுக்கு அருளிய ஆசீர்வாதங்களிலிருந்து அவருக்குக் கொடுங்கள். ஏனெனில், உங்களிடம் இருப்பது உங்களுடையதல்ல, அது கடவுளின் பரிசு என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்.

27. ஒரு சகோதரர் உங்களிடம் எதையாவது விட்டுச் சென்றால், அவர் இல்லாதபோது அதில் என்ன இருக்கிறது என்று அதைத் திறந்து பார்க்காதீர்கள்; ஆனால் உங்களிடம் விடப்பட்டிருப்பது மிகவும் மதிப்புமிக்கதாக இருந்தால், அவரிடம் கூறுங்கள்: 'அதை என் கைகளில் கொடுங்கள்.'

28. நீங்கள் ஒருவரின் வீட்டிற்குச் சென்றால், அவர்கள் வெளியே சென்ற பிறகு உங்களைத் தனியாக விட்டுச் சென்றால், அவர்கள் வீட்டில் என்ன இருக்கிறது என்று பார்க்க மேலே பார்க்காதீர்கள்; அலமாரி கதவையோ, பாத்திரத்தையோ, புத்தகத்தையோ எதுவும் திறக்காதீர்கள்—ஆனால் அவர்கள் வெளியேறும்போது அவர்களிடம் கூறுங்கள்: 'நீங்கள் இல்லாதபோது நான் செய்ய ஏதாவது கொடுங்கள்' – மேலும் அவர் உனக்குச் செய்யக் கொடுப்பதை எதுவாக இருந்தாலும், அதைத் தாமதமின்றி செய்.

29. நீங்கள் காணாததைப் புகழாதீர்கள், மேலும் நீங்கள் கண்டது போலக் கேளாததைப் பற்றிப் பேசாதீர்கள்.

30. ஒருவரின் உடைக்காக யாரையும் இகழாதீர்கள் (ஷெமா).

31. நீங்கள் தண்ணீர் கொண்டுவர நின்றாலும் சரி, அல்லது அவசியத்தால் அமர்ந்திருந்தாலும் சரி, கவனக்குறைவாக இருக்காதீர்கள், ஆனால் கடவுள் உங்களைக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

32. உங்கள் அறையில் ஜெபிக்க எழுந்திருக்கும்போது, கவனக்குறைவாகவோ அல்லது அலட்சியமாகவோ இருக்காதீர்கள்; மேலும் தேவனைக் கனப்படுத்தும் பதிலாக, அவருடைய கோபத்தைத் தூண்டாதீர்கள், ஆனால் தேவ பயத்தில் நில்லுங்கள்; முட்டாள்கள் செய்வது போல சுவரில் சாய்ந்து நிற்காதீர்கள், அல்லது ஒரு காலை முன்னும் மற்றொன்றை பின்னும் வைத்துக் கொண்டு கால்களை விரித்து நிற்காதீர்கள்; ஆனால் உங்கள் இதயத்தைக் கட்டுப்பாட்டில் வையுங்கள், அது உங்கள் ஆசைகளால் வழிநடத்தப்படாமல் இருப்பதற்காக, அப்போதுதான் கடவுள் உங்கள் காணிக்கையை ஏற்றுக்கொள்வார்.

33. உங்களில் பலர் ஒன்றாகப் பாடும்போது, ஒவ்வொருவரும் தத்தமது பிரார்த்தனைகளை (தங்கள் பங்கிற்கு ஏற்ப, வரிசையாக) சமர்ப்பிக்கட்டும்; உங்களில் ஒரு அந்நியர் இருந்தால், அவரிடமும் அன்புடன் ஒரு பிரார்த்தனையைச் சமர்ப்பிக்குமாறு கேளுங்கள். சண்டையிடாமல், இதை அவரிடம் இரண்டு அல்லது மூன்று முறை சொல்லுங்கள்.

34. பலர் ஒன்றாக ஜெபிக்கும்போது, ஒவ்வொருவரும் தத்தமது ஜெபத்தை (தங்கள் பங்கை, முறையாக) செலுத்தட்டும்; உங்களில் ஒரு விருந்தினர் இருந்தால், அவர்களையும் அன்புடன் ஜெபிக்கச் சொல்லுங்கள். இதை அவர்களுக்குக் கண்டனம் இல்லாமல் இரண்டு மூன்று முறை சொல்லுங்கள்.

35. உங்கள் உடலை அழுக்கு மற்றும் ஒழுங்கற்ற நிலையில் விட்டுவிடாதபடி கவனமாக இருங்கள், இல்லையெனில் வீண் பெருமை உங்களை ஏமாற்றிவிடும்; ஆனால், ஒரு புதியவர் தனது உடலைப் பற்றிய அனைத்து விஷயங்களிலும் தன்னை ஒழுங்கற்ற நிலையில் இருக்க அனுமதிக்க வேண்டும், ஏனெனில் இது அவருக்கு நன்மை பயக்கும்.

36. புதியவர் பருவ வயதை அடையும் வரை ஒருபோதும் நல்ல ஆடைகளை அணியக்கூடாது: இது அவருக்கு ஒரு மருந்தாகும். ஒயின் விஷயத்தில், தேவைப்படும்போது மூன்று கோப்பைகளுக்கு மேல் குடிக்கக்கூடாது என்பதை ஒரு விதியாகக் கொள்ளட்டும். சிரிக்கும்போது, அவன் எந்த வகையிலும் தன் பற்களைக் காட்டக்கூடாது; மாறாக, அவன் பணிவான அடக்கத்துடன் தன் தலையைக் குனிய வேண்டும். படுக்கைக்குச் செல்லும்போது, அவன் தன் இடுப்புப் பட்டையை அணிந்தபடியே இருக்க வேண்டும், மேலும் எந்த வகையிலும் தன் கைகளை (தன் ஆடைகளுக்குள்) உள்ளே வைக்காமல் இருக்க எல்லா வகையிலும் முயற்சி செய்ய வேண்டும், ஏனெனில் உடலுக்குப் பல உணர்ச்சிகள் உண்டு, அவற்றுடன் இதயமும் சிக்கிக்கொள்கிறது. அவன் வெளியே செல்லும்போது,த் தனது செருப்புகளை அணியட்டும்; இருப்பினும், அவன் தனது அறையில் இருக்கும்போது, செருப்புகள் அணியாமல் இருக்க முயற்சி செய்யட்டும். நடக்கும்போது, அவன் தனது கைகளைத் தனது பெல்ட்டில் செருகிக்கொள்ளட்டும் (அல்லது அதை ஒட்டிப் பிடித்துக்கொள்ளட்டும்), பொதுமக்களைப் போல அவற்றை ஆட்டிக்கொண்டிருக்கக் கூடாது.

37. உங்களை விட வயதில் மூத்தவர்களுடன் நடக்கும்போது, எந்த விதத்திலும் அவர்களுக்கு முன்னால் செல்லாதீர்கள். ஒரு மூத்தவர் யாரிடமாவது பேசுவதற்காக நிற்கும்போது, ஆணவம் காட்டாதீர்கள் அல்லது உட்காராதீர்கள், மாறாக அவர் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சைகை செய்யும் வரை நில்லுங்கள்.

38. நீங்கள் ஒரு நகரம் அல்லது கிராமத்தின் வழியாக நடக்கும்போது, உங்கள் பார்வையைத் தாழ்த்திக் கொள்ளுங்கள், அதனால் உங்கள் அறைக்குள் இருக்கும்போது உங்கள் மீது நிந்தனை வராது.

39. பயணம் செய்யும்போது, நீங்கள் பாவத்தில் விழக்கூடும் என்று உங்கள் இதயம் அஞ்சும் எவரது வீட்டிலும் இரவு தங்காதீர்கள்.

40. எங்காவது சாப்பிட அழைக்கப்பட்டிருக்கும்போது, ஒரு பெண்ணும் அங்கே இருப்பார் என்று தெரிந்தால், எந்தச் சூழ்நிலையிலும் அமர்ந்துவிடாதீர்கள்; உங்கள் இதயத்தில் இரகசியமாகப் பாவம் செய்வதை விட, உங்களை அழைத்தவரை ஏமாற்றுவது உங்களுக்குச் சிறந்ததாகும். உங்களால் முடிந்தால், பெண்களின் ஆடைகளைக் கூட பார்க்காதீர்கள். பயணம் செய்யும்போது, ஒரு பெண் உங்களிடம், 'உங்களுக்குச் சமாதானம் உண்டாகட்டும்' என்று சொன்னால், உங்கள் கண்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, உங்கள் இதயத்தில் அவளுக்குப் பதிலளியுங்கள்.

41. நீங்கள் ஒரு மூத்தவருடன் பயணத்தைத் தொடங்கும் போது, உங்களிடம் இருக்கும் பையை அவர் சுமக்க எந்தச் சூழ்நிலையிலும் அனுமதிக்காதீர்கள்; ஆனால் நீங்கள் இருவரும் புதியவர்களாக இருந்தால், அதை மாறி மாறிச் சுமந்து செல்லுங்கள்; இருப்பினும், அதைச் சுமப்பவர் முன்னால் நடக்கட்டும்.

4. ' ' பற்றி, அறைகளில் வசிப்பவர்களின் பயணம், மற்றும் மனசாட்சி பற்றி [17]

1. நீங்கள் பயணம் செய்யும்போது, உங்களில் ஒருவர் பலவீனராக இருந்தால், அவரை உங்களுக்கு முன்னால் நடக்க விடுங்கள், அப்போதுதான் அவர் உட்கார விரும்பினால், அவ்வாறு செய்யலாம்.

2. நீங்கள் புதியவர்களாக இருந்து ஒன்றாகப் பயணம் செய்தால், உங்களுக்காக, ஒருமுறைக்குமுழுதும், ஒரு நிலையான நடத்தை ஒழுங்கை ஏற்படுத்திக்கொள்ளுங்கள்—கழுவறைக்குச் செல்லும்போதோ அல்லது மேஜையில் அமரும்போதோ—அப்படியானால், நேரம் வரும்போது, நீங்கள் ஒருவருக்கொருவர் தடையாக இருக்க மாட்டீர்கள்; ஆனால் இந்த முறை ஒருவர் முன்னால் சென்றால், அடுத்த முறை மற்றொருவர் முன்னால் செல்லட்டும்.

3. ஒரு பெரியவரிடம் ஒரு எண்ணத்தைப் பற்றி நீங்கள் கேட்கும்போது, அந்தப் பெரியவர் நம்பகமானவர் என்றும் உங்கள் வார்த்தையைக் காப்பார் என்றும் உங்களுக்குத் தெரிந்தால், அந்த எண்ணத்தை அவரிடம் தடையின்றி வெளிப்படையாகக் கூறுங்கள்.

4. உங்கள் சகோதரனின் பாவத்தைப் பற்றி நீங்கள் கேட்கும்போது, அதைப் பற்றி யாரிடமும் பேசாதீர்கள், ஏனெனில் அது உங்களுக்கு மரணமாக இருக்கும்.

5. சிலர் உங்களைக் குழப்பும் எண்ணங்களைப் பற்றிப் பேசும்போது, அதைக் கேட்க விரும்பாதீர்கள், அது உங்களுக்கு ஒரு சண்டைக்குக் காரணமாகிவிடும்.

6. அடிக்கடி ஜெபிக்க உங்களைக் கட்டாயப்படுத்துங்கள், ஏனெனில் ஜெபம் உங்கள் ஆன்மாவின் ஒளி.

7. ஒவ்வொரு நாளும் நீங்கள் எங்கே பாவம் செய்தீர்கள் என்று சிந்தித்துப் பாருங்கள், அதைப் பற்றி நீங்கள் ஜெபித்தால், கடவுள் உங்களுக்கு மன்னிப்பார்.

8. ஒரு சகோதரன் உங்கள் முன்னிலையில் தன் சகோதரனைப் பற்றித் தொடர்ந்து தீயதாகப் பேசத் தொடங்கினால், அவனைத் தடுக்க வெட்கப்படாதீர்கள், அவனை நம்பாதீர்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் கடவுளுக்கு முன்பாகப் பாவம் செய்வீர்கள்; ஆனால் அவனிடம் பணிவோடு கூறுங்கள்: 'சகோதரனே, என்னை மன்னித்துவிடு, நான் இழிந்தவன் - நீ சொல்வது என் சொந்தச் செயல்தான் - என்னால் அதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.'

9. ஒரு சகோதரன் உனக்குத் தீமை செய்தால், உன் முன்னிலையில் யாராவது அவரைப் பற்றித் தவறாகப் பேசினால், உனக்குள் பொறாமை மீண்டும் எழாமல் உன் இதயத்தைக் காத்துக்கொள்; ஆனால் தேவனுக்கு முன்பாக உன் சொந்தப் பாவங்களை நினைத்துக்கொள் – அவர் அவற்றை மன்னிக்க வேண்டும் என்று நீ விரும்பினால் – உன் அண்டை வீட்டார்க்குத் தீமையைத் தீமையால் திருப்பிக் கொடுக்காதே.

10. உங்களுக்குத் தெரியாத சகோதரர்களுடன் நீங்கள் புறப்பட்டால், அவர்கள் உங்களை விடக் குறைந்த தரத்தவர்கள் என்று தெரிந்தால், எல்லாவற்றிலும் அவர்களுக்கே முன்னுரிமை என்ற மரியாதையைக் கொடுங்கள். நீங்கள் ஒரு நண்பரைச் சந்திக்க நேர்ந்தால், அவர் கழுவறைக்குச் செல்லும்போதும் சரி, மேஜையில் அமரும்போதும் சரி, எல்லாவற்றிலும் அவரை உங்களுக்கு முன்பாகச் செல்லவிடுங்கள். மேலும், உங்கள் பொருட்டுக்காகவே அவர் வரவேற்கப்பட்டார் என்று பாசாங்கு செய்யாமல், 'அவர் எனக்குக் காட்டிய அன்பு உங்களுக்காகத்தான்' என்று கூறி, இந்தக் கௌரவத்தை அவருக்கு வழங்குங்கள்.

11. நீங்கள் ஒரு சகோதரருடன் பயணம் செய்து கொண்டிருக்கும்போது, உங்களுக்குத் தேவைப்படுவதால் உங்கள் நண்பரைப் பார்க்கச் செல்வதற்காக, உங்கள் சகோதரரிடம் 'இங்கே காத்திரு' என்று கூறிவிட்டுச் சென்றால், உங்கள் நண்பர் உங்களைச் சாப்பிட வற்புறுத்தினால், உங்கள் சகோதரரையும் அழைத்து, அவரும் உங்களுடன் புத்துணர்ச்சி பெறச் செய்யுமட்டும் உங்கள் வாயில் எதையும் வைக்காதீர்கள்.

12. நீங்கள் பல சகோதரர்களுடன் பயணம் செய்யும்போது, அவர்கள் பலர் இருப்பதால் உங்கள் நண்பரின் வீட்டிற்கு அவர்களை அழைத்துச் செல்ல உங்களுக்குத் தயக்கமாக இருந்தால், அவர்களைப் புறக்கணிக்காதபடி கவனமாக இருங்கள்; மேலும், இரகசியமாக நழுவிச் சென்று, அவர்களைப் பின்னால் விட்டுவிட்டுத் தனியாக ரொட்டியைச் சாப்பிடாதீர்கள், மாறாக, என்ன செய்வது என்பது பற்றி அவர்களுடன் கலந்துரையாடுங்கள் – அவர்கள் உங்களிடம் என்ன சொன்னாலும், அதைத் தாழ்மையுடன் கேளுங்கள்; மேலும் அவர்களுடன் பயணம் செய்யும்போது, உனக்கு நீயே உயர்ந்த தகுதி என்று கருதாதே, ஒரு புதியவனின் கடமைகளிலிருந்தும் நழுவாதே.

13. நீங்கள் ஒரு சகோதரனைப் பார்க்கச் செல்ல விரும்பினால், ஆனால் அவர் உங்களை வரவேற்க விரும்பவில்லை என்றால், பின்னர் நீங்கள் அவரை வழியில் சந்திக்கும்போதோ அல்லது அவர் திடீரென உங்களிடம் வரும்போதோ, அவருக்கு மிகுந்த கருணை காட்டுங்கள்.

14. யாராவது உங்களைப் பற்றித் தவறாகப் பேசியதை நீங்கள் கேள்விப்பட்டால், அவரை நீங்கள் எங்காவது சந்திக்கும்போதும், அல்லது அவர் உங்களைப் பார்க்க வரும்போதும், நீங்கள் கேட்டதைப் பற்றி 'நீங்கள் ஏன் அப்படிச் சொன்னீர்கள்?' என்று எதுவும் கேட்காமல், உங்களால் முடிந்தவரை ஒரு மகிழ்ச்சியான, வரவேற்பு மற்றும் நட்பான முகத்தைக் காட்டுங்கள். ஏனெனில் நீதிமொழிகளில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது: 'தீமையை நினைவுகூர்பவன் ஒரு மீறுபவன்.'

15. சகோதரரே, நீங்கள் தேவையுள்ள ஒரு சகோதரனைப் பார்க்கச் சென்றால், எந்தவிதமான கேள்வியினாலும் அவருக்குத் தொந்தரவு செய்யாதீர்கள், ஆனால் உங்களைப் பராமரித்துக் கொள்ளத் தேவையான உணவை நீங்களே வாங்கிப் கொள்ளுங்கள், அப்போதுதான் அவனுக்கும் ஏராளமாக மீந்திருக்கும் – நீங்கள் அங்கே பெறும் தங்குமிடம் உங்களுக்குப் போதுமானது.

16. உங்களுக்குத் தெரிந்த முதியவர்களை நீங்கள் சந்திக்கும்போது, அவர்களுக்குத் தெரியாத மற்றவர்கள் உங்களுடன் இருந்தால், அந்த முதியவர்கள் முன்னிலையில் அவர்களுடன் அதிகத் துணிச்சலாகப் பேச வேண்டாம்; மாறாக, உங்களுடன் வந்தவர்களுக்குத் தங்கள் கருத்துக்களைச் சொல்ல வழிவிடுங்கள்.

17. சகோதரர்கள் உங்களுடன் வசிக்கும்போது, அவர்கள் உங்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்தால், அவர்களைக் கடுமையாகப் பராமரியுங்கள்; ஏனெனில் அவர்களைப் பற்றி நீங்கள் இறைவனிடம் கணக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்.

18. நீங்கள் கடவுளுக்காக ஒரு யாத்ரீகராக எங்கு சென்றாலும், அந்த இடத்தில் உள்ளவர்களுடன் உறவுகளை ஏற்படுத்திக் கொள்ள முயற்சிக்காதீர்கள், அவர்களுடன் உரையாடலில் சிக்கிக் கொள்ளவும் வேண்டாம், ஏனெனில் (அத்தகைய சமயத்தில்) உங்கள் இரத்த உறவினருடன் இருப்பது உங்களுக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

19. மலைகளுக்குச் சென்று மடாலயங்களில் உள்ள உடன்பிறப்புகளைப் பார்க்கச் சென்றால், முதலில் நீங்கள் சந்திக்கும் நபருடனேயே தங்கியிருங்கள். 'நான் செல்லலாமா, வேண்டாமா?' என்று அந்த நபரைக் கேட்காமல் மற்றொருவரிடம் செல்லாதீர்கள். அப்படிச் செய்வதால் அவருக்கு மன வருத்தம் ஏற்பட்டால், நீங்கள் அந்த இடத்தை விட்டுச் செல்லும் வரை அவருக்குத் துயரம் விளைவிக்காதீர்கள்.

20. (வெளியூரில் இருக்கும்போது) நீங்கள் ஒரு குடிலை வசிப்பதற்காக எடுத்துக்கொண்டால், உங்களுக்குப் பல நண்பர்கள் இருப்பதை அனுமதிக்காதீர்கள் – உடல்நலக்குறைவின் போது உங்களுக்கு ஒருவரே போதும், மேலும் உங்கள் யாத்திரையின் சக்தியை (முக்கியத்துவம், மதிப்பு) நீங்கள் குறைத்துவிட மாட்டீர்கள்.

21. ஒரு ஏழை (சகோதரனுக்கு) நீங்கள் ஒரு நற்செயல் செய்யும்போது, உங்கள் உணவில் அவனைப் பங்குகொள்ள அழைக்காதீர்கள், இல்லையெனில் அவனுக்காக நீங்கள் செய்த நற்செயலை நீங்கள் அழித்துவிடுவீர்கள்.

22. உங்களுக்குத் தெரியாத ஒரு மடாலயத்திற்குள் (சதுஷ்pathi) நுழைந்தால், அங்கு வசிப்பவர் எங்கு தங்க அனுமதிக்கிறாரோ அங்கு வாழுங்கள், மேலும் அவர் உங்களை அழைக்கும் வரை மற்றொரு அறைக்குள் நுழையாதீர்கள்.

23. நீங்கள் உங்கள் அறையில் மௌனமாக இருக்கும்போது, உங்கள் சகோதரனுக்குத் தேவையான ஒன்றை அவர் கேட்டால், அந்தப் பொருளை உங்களுக்காக வைத்துக்கொள்ளாதீர்கள், இல்லையெனில் உங்கள் சகோதரனைப் பற்றிய கட்டளையை நீங்கள் மீறிவிடுவீர்கள். ஆனால் உனக்குத் தேவையானவை மட்டுமே உன்னிடம் இருந்து, தேவையற்ற எதுவும் இல்லையென்றால், அதை உன் அழிவுக்குக் வீணடிக்காதே: ஏனெனில் உன் முழு உடலும் கென்னோத்தில் போடப்படுவதை விட, உன் அவயவங்களில் ஒன்று இழப்பதே மேல்.

24. தேவனுக்காக உன் மாம்ச உறவினரை விட்டுப் பிரிந்து ஒரு அலைவாசியாக இருந்தால், அவர்கள் மீதான அன்பின் இனிமையான உணர்வையும் (அவர்களுடன் இருப்பதில் உள்ள இன்பத்தையும்) உன்னை ஆட்கொள்ள அனுமதிக்காதே, மேலும், உங்கள் அறையில் அமர்ந்திருக்கும்போது, உங்கள் தந்தை அல்லது தாயின் மீதான வருத்தத்தாலோ, சகோதரன் அல்லது சகோதரியின் நினைவுகளாலோ, உங்கள் பிள்ளைகளின் மீதான கருணையாலோ, அல்லது உங்கள் இதயத்தில் உங்கள் மனைவியின் மீதான ஏக்கத்தாலோ கலங்காதீர்கள் – ஏனெனில் நீங்கள் இவை அனைத்தையும் விட்டுவிட்டீர்கள் – மாறாக, மரண வேளையில் உங்கள் பிரியாவிடை பற்றி நினைவில் கொள்ளுங்கள். அப்போது அவற்றில் எதுவும் உங்களுக்கு உதவாது என்பதால், நற்பண்புக்காக அவற்றை விட்டுவிட்டு ஏன் செல்லக்கூடாது?

25. உங்கள் அறையில் மௌனமாக இருக்கும்போது, உங்களுக்குத் தீங்கு இழைத்த ஒருவரை நினைவுகூர்ந்தால், எழுந்து நின்று, கடவுளிடம் அவர்கள் மன்னிக்கப்பட வேண்டும் என்று உங்கள் முழு இதயத்துடனும் ஜெபியுங்கள் – அப்போது பழிவாங்கும் எண்ணம் உங்களை விட்டு நீங்கிவிடும்.

26. நீங்கள் புனித மர்மங்களைப் பெறச் செல்லும்போது, உங்கள் எண்ணங்களை எல்லா வகையிலும் காத்துக்கொள்ளுங்கள் (அல்லது எந்த வெளி எண்ணங்களிலிருந்தும் உங்களைக் காத்துக்கொள்ளுங்கள்), இல்லையெனில் உங்கள் சொந்தக் கண்டனத்திற்கே பங்கெடுத்துக் கொள்வீர்கள்.

27. இரவில் வெட்கக்கேடான கனவுகளால் நீங்கள் சோதிக்கப்பட்டால், உங்கள் கனவில் தோன்றிய முகங்களைப் பற்றி பகலில் சிந்திக்காமல் உங்கள் இதயத்தைக் காத்துக்கொள்ளுங்கள், இல்லையெனில் அவற்றின் கவர்ச்சியால் உங்களை நீங்களே அசுத்தப்படுத்திக் கொண்டு, உங்கள் மீது கடுங்கோபத்தை வரவழைத்துக் கொள்வீர்கள்; ஆனால் உங்கள் முழு இதயத்துடனும் கடவுளிடம் பற்றிக்கொள்ளுங்கள் – அவர் உங்களுக்கு உதவுவார், ஏனெனில் அவர் மனிதரின் பலவீனத்தில் இரக்கமுள்ளவர்.

28. நீங்கள் கடுமையான தவத்தை அனுசரித்தால், அதுவே உங்களைக் காக்கிறது என்று நினைத்து உங்கள் இதயம் அதன் மீது சார்ந்திருக்க வேண்டாம்; மாறாக, உடலின் சோர்வினுக்காக, கடவுள் என் பரிதாபகரமான நிலையின் ஜெபத்தைக் கேட்டு (என்னைக் காக்கிறார்) என்று உங்களிடம் சொல்லிக்கொள்ளுங்கள்.

29. யாராவது உங்களைத் திட்டினால், அவர் வாயடைக்கும் வரை அவருடன் வாக்குவாதம் செய்யாதீர்கள்; பின்னர், உங்களை ஆராய்ந்து, அவர் சொன்னது உங்களுக்குள் இருப்பதைக் கண்டால், நீங்கள் பாவம் செய்ததற்காக மனந்திரும்புங்கள் – கடவுளின் கிருபை உங்களை மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்ளும்.

30. நீங்கள் சகோதரர்களுடன் பயணம் செய்யும்போது, அவர்களில் ஒருவரின் மீது தேவனுடைய நிமித்தமாக உங்களுக்கு அன்பு இருந்தால், அவர்கள் முன்னிலையில் அவருடன் எந்தவொரு சிறப்பு நெருக்கத்தையும் காட்டாதிருங்கள்; ஏனெனில், அவர்களில் பொறாமையால் மரிக்கக்கூடிய பலவீனமானவர் ஒருவரிருக்கலாம் – நீங்கள் அவருக்குப் பாவம் செய்யக் காரணமானதால், அவருடைய பாவத்தை நீங்கள் சுமக்க நேரிடும்.

31. நீங்கள் சிலரைப் பார்க்கச் செல்லும்போது, அவர்கள் உங்களைக் கண்டு மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவார்கள் என்று எதிர்பார்க்காதீர்கள், அப்போதுதான் அவர்கள் உங்களை வரவேற்கும்போது, நீங்கள் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்த முடியும்.

32. உங்கள் அறையில் மௌனமாக இருக்கும்போது பலவீனம் உங்களை ஆட்கொண்டால், மனந்தளர்ந்துவிடாதீர்கள், மாறாக கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துங்கள்; இதனால் உங்கள் ஆன்மா கலக்கமடைவதைக் கண்டால், அதனிடம் கூறுங்கள்: 'நீ செல்ல விதிக்கப்பட்ட நரகத்தை விட இந்தப் பலவீனம் உனக்குச் சிறந்ததல்லவா?' – அப்பொழுது அது உங்களுக்குள் அமைதியடையும்.

33. நீங்கள் சகோதரர்களிடம் சென்றால், அவர்களில் ஒருவர் உங்களிடம், 'எனக்கு இங்கே அமைதி கிடைக்கவில்லை, ஆனால் நான் உங்களுடன் வாழ விரும்புகிறேன்' என்று சொன்னால், மற்றவர்களுக்கு இடறலாகிவிடாதபடி அவருக்கு இடமளிக்காதீர்கள். ஆனால், அவர் உங்களிடம், 'என் ஆத்துமா ஏதோ ஒரு மறைவான காரியத்தின் காரணமாக மரிக்கிறது' என்று சொன்னால், அவருக்குத் தப்பிச் செல்ல ஒரு வழியைக் கொடுங்கள், ஆனால் அவரை உங்களுடன் வாழ அனுமதிக்காதீர்கள்.

34. உங்கள் அறையில் மௌனமாக அமர்ந்திருக்கும்போது, உணவு குறித்து ஒரு விதியை உங்களுக்கு நீங்களே வகுத்துக் கொள்ளுங்கள்: உங்கள் உடலுக்குத் தேவையானதைக் கொடுங்கள், அது உங்களைத் தாங்கிப் பிடித்து உங்கள் வழிபாடுகளைச் செய்ய உதவ வேண்டும், மேலும் நீங்கள் மற்றவர்களிடம் செல்ல வேண்டிய தேவை ஏற்படக்கூடாது; சுவைக்காகவோ, நாக்கின் விருப்பத்தைத் திருப்திப்படுத்தவோ, உணவு ஆரோக்கியமானதாக இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், எதையும் உண்ணாதீர்கள்; நீங்கள் ஒரு சகோதரனைப் பார்க்கவோ அல்லது கன்னியாஸ்திரி மடத்திற்குச் செல்லவோ நேர்ந்தால், அங்கு காணப்படும் எந்த இனிப்பு உணவையும் உங்கள் உடல் பசியாறும் வரை உண்ண அனுமதிக்காதீர்கள்; அப்போதுதான் அது கூடிய விரைவில் உங்கள் அறைக்குத் திரும்ப ஏங்கும், மேலும் அது தனக்குத்தானே துரோகி ஆகாது.

35. பேய்கள் உங்கள் இதயத்தை உங்கள் சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட செயல்களுக்குச் சாய்க்கத் தொடங்கினால், அவர்களைக் கேட்காதீர்கள், ஏனெனில் அவர்கள் ஒருவனை அவனுக்கு வலிமை இல்லாத எந்தவொரு செயலையும் செய்யத் தூண்டுகிறார்கள், அதனால் அவன் அவர்களுடைய கைகளில் விழவும், அவர்கள் அவனைக் கண்டு மகிழவும் செய்வார்கள். ஒரு நாளைக்கு ஒரு முறை உண்ணுங்கள், உங்கள் உடலுக்குத் தேவையானதை மட்டுமே கொடுங்கள், அதனால் நீங்கள் எழுந்திருக்க விரும்பும் போது எழுந்திருக்க முடியும் (உண்ணுதல்). உங்கள் ஜெபங்களைத் தீவிர பக்தியுடன் அனுசரியுங்கள், உங்கள் உடலுக்குத் தேவையானதைக் கொடுக்கத் தவறாதீர்கள், ஆனால் உங்கள் ஆன்மா அதிகப்படியான விரதங்களால் மங்கி, சரியான பாதையிலிருந்து விலகிச் செல்லாமல் இருப்பதற்காக, ஞானத்துடனும் மிதமான முறையிலும் உங்கள் ஜெபங்களைச் செலுத்துங்கள். உங்கள் பிரார்த்தனைகளுக்கு இரவின் பாதி நேரமும், உடலின் ஓய்வுக்கு பாதி நேரமும் போதுமானது; உறங்கச் செல்வதற்கு முன்பு, இரண்டு மணி நேரம் ஜெபத்திலும் தியானப் பாடல் பாடுவதிலும் செலவிடுங்கள், பின்னர் ஓய்வெடுக்கப் படுத்துக் கொள்ளுங்கள், ஆண்டவர் உங்களை எழுப்பும்போது, மீண்டும் ஆர்வத்துடன் உங்கள் பிரார்த்தனைகளைச் செய்யுங்கள். உங்கள் உடல் சோம்பல் அடைவதைக் கண்டால், அதனிடம் கூறுங்கள்: 'இந்தச் சுருக்கமான நேரத்தில் ஓய்வை விரும்புகிறாயா, அதன் பிறகு நித்திய இருளில் தள்ளப்படவா?' மேலும், இந்த வழியில் நீங்கள் படிப்படியாக உங்களைத் தண்டித்துக் கொண்டால், வலிமை (ஊக்கம்) உங்களுக்கு வரும்.

36. உங்கள் மனசாட்சி, அவர்களை அவர்கள் தோற்றமளிப்பதை விட வேறுபட்டவர்களாகவோ, அல்லது நீங்கள் விரும்புவதை விட வேறுபட்டவர்களாகவோ பார்க்க அஞ்சுகிறவர்களுடனோ, அல்லது அவர்களுடைய மூலம் நீங்கள் மற்றவர்களை வேறுபட்ட கண்ணோட்டத்தில் அறிந்துகொள்வீர்களோ என்று அஞ்சுகிறவர்களுடனோ பழகாதீர்கள் – நீதியின் பாதையில் ஒரு இடறலை ஏற்படுத்திவிடாதபடிக்கு.

37. நீங்கள் ஒரு மடாலயத்தில் இருந்து, ஒரு அடிமையை வைத்துக்கொண்டு அவனை உங்களுடன் வைத்திருந்தால், நீங்கள் துறவற ஒழுக்கத்திற்கு அவமானத்தை ஏற்படுத்துகிறீர்கள்; ஆனால் அவனை ஒரு சகோதரரிடம் கொடுத்தால், நீங்கள் கடவுளுக்கு முன்பாகப் பாவம் செய்கிறீர்கள். ஒன்று அவனை விடுவித்து அனுப்புங்கள், அல்லது அவனுக்கு விடுதலையை வழங்குங்கள். அவன் ஒரு துறவியாக விரும்பினால், அவன் அதைத் தானாகவே (அல்லது தனக்குத் தெரிந்தபடி) பார்த்துக்கொள்வான். இருப்பினும், அவனை உன்னுடன் வைத்துக்கொள்ளாதே, ஏனெனில் இது உன் ஆன்மாவுக்கு நன்மை பயக்காது.

38. ஒரு நகரத்தில் வசிக்கும்போது, நீங்கள் தேவனுக்காக உங்கள் உடலைக் கடினப்படுத்திக் கொண்டால், அங்கே உள்ள மக்கள் பொறாமையினால் அதைக் குறித்து உங்களைக் கனப்படுத்தத் தொடங்கினால், உங்கள் பிரயாசத்திற்குப் பலன் இல்லாமல் போகாது என்பதற்காக அந்த இடத்தை விட்டுவிட்டு வேறொரு இடத்தில் குடியிருங்கள்; ஆனால், நீங்கள் ஏற்கனவே வீண் பெருமையை வென்றுவிட்டால், மக்கள் சொல்வதைப் பொருட்படுத்தாதிருங்கள்; நீங்கள் செய்வதைக் கண்டு கடவுளும் உங்களுடன் மகிழ்ச்சியடைகிறார் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்.

39. நீங்கள் உலகைத் துறந்திருந்தால், உங்களுக்காக எதையும் வைத்துக்கொள்ளாதீர்கள்; உங்களில் சுற்றித் திரியும் விருப்பத்தைக் கண்டால், உங்கள் குடிலில் அமைதியாக உங்கள் உணவை உண்டு மௌனமாக இருக்கக் கூடியபடி, உடல் உழைப்பால் உங்கள் உடலை மேலும் வருத்திக்கொள்ளுங்கள்.

40. உங்கள் கைவேலையை விற்க ஊருக்குச் சென்றால், பொதுமக்களைப் போல விலை பேச வேண்டாம், ஆனால் உங்கள் அறையின் வலிமையையும் (அல்லது முக்கியத்துவத்தையும்) குறைத்துவிடாதபடி, அது எப்படி வருகிறதோ அப்படியே அதை ஒப்படைத்துவிடுங்கள்.

41. உங்களுக்குத் தேவையான ஒன்றை வாங்கும்போது, 'இதற்கு இதற்கு மேல் நான் கொடுக்க மாட்டேன்' என்று பேரம் பேசாதீர்கள்; ஆனால், அந்தப் பொருளை நீங்கள் விரும்பினால், (கேட்கும் விலையைக் கொடுக்க) உங்களைச் சற்றுக் கட்டாயப்படுத்துங்கள்; இருப்பினும், உங்களால் அதை வாங்க முடியாவிட்டால், மௌனமாக அதை விட்டுவிடுங்கள். பணம் எங்கே பெறுவாய் என்று கேட்டு, பின்னர் எண்ணங்கள் உங்களை வாட்டத் தொடங்கும்போது, அவற்றுக்குச் சொல்லுங்கள்: 'தங்களின் விருப்பம் உண்மையானது என்பதை அறிந்துகொள்ளும் வரை, கடவுள் வறுமையால் சோதித்த அனைத்துப் புனிதர்களையும் போல நான் இப்போது ஆகிவிட்டேன், அதன் பிறகே அவர் அவர்களை (உணவுப்) பரிபூரணத்திற்குள் வழிநடத்தினார்.'

42. ஒரு சகோதரர் உங்களிடம் எதையாவது விட்டுச் சென்றால், அது உங்களுக்குத் தேவைப்பட்டால், நீங்கள் அதை முன்கூட்டியே அவரிடம் சொல்லாத வரையில், அவர் இல்லாமல் அதைத் தொடாதீர்கள்.

43. ஒரு சகோதரர் உங்களைத் தனியாக அழைத்து, 'இதை அல்லது அதை என்னிடமிருந்து வாங்குங்கள்' என்று சொன்னால், உங்களால் அதை வாங்க முடிந்தால், அவரிடமிருந்து வாங்குங்கள். இருப்பினும், நீங்கள் மற்றவர்களுடன் வசித்தால், அவர்களின் அறிவு மற்றும் ஒப்புதல் இல்லாமல் இதைச் செய்யாதீர்கள், இல்லையெனில் உங்களுடன் வசிப்பவர்களை நீங்கள் புண்படுத்திவிடுவீர்கள்.

44. ஏதேனும் ஒரு வேலைக்காக உங்கள் சொந்த ஊருக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தால், உங்கள் இரத்த உறவினருடன் பழகும்போது தேவையற்ற நெருக்கத்தை அனுமதிக்காதபடி கவனமாக இருங்கள், மேலும் அவர்களின் உரையாடல்களில் தலையிடாதீர்கள்.

45. உங்கள் சகோதரரிடமிருந்து தற்காலிகப் பயன்பாட்டிற்காக எதையாவது கடன் வாங்கினால், அலட்சியமாக இருக்காதீர்கள், ஆனால் அதை முடிந்தவரை விரைவில் அவருக்குத் திருப்பித் தருவதற்கு முயற்சி செய்யுங்கள். அது ஒரு கருவியாக இருந்தால், உங்கள் வேலையை முடித்தவுடன் அதை உடனடியாகத் திருப்பித் தந்துவிடுங்கள். அது உங்கள் வசம் இருக்கும்போது உடைந்துவிட்டால், அதைச் சரிசெய்யுங்கள் அல்லது புதிதாக ஒன்றை உருவாக்குங்கள்: இதைப் புறக்கணிக்காதீர்கள்.

46. தேவைப்படும் ஒரு ஏழை சகோதரனுக்கு நீங்கள் எதையாவது கடன் கொடுத்து, அவரால் திருப்பிச் செலுத்த முடியவில்லை என்பதைக் கண்டால், அது பணமாக இருந்தாலும் சரி, ஆடையாக இருந்தாலும் சரி, உங்கள் வசதிக்கேற்ப நீங்கள் அவருக்குக் கொடுத்த எதுவாக இருந்தாலும் சரி, அவரைத் துன்புறுத்தாதீர்கள் அல்லது அவர் மீது அழுத்தம் கொடுக்காதீர்கள்.

47. நீங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் வசிப்பதற்காக ஒரு அறையை எடுத்து, அதில் தேவையான அனைத்தையும் ஏற்பாடு செய்து, அதற்காகப் பணம் செலவழித்து, உரிய காலத்தில் அதை விட்டு வெளியேறி, பின்னர் வேறு ஒரு சகோதரர் அங்கு வந்து வசிக்கிறார், பிறகு நீங்கள் மீண்டும் அங்கு திரும்பி வந்தால் – அவரை வெளியேற்றாதீர்கள், ஆனால் உங்களுக்காக வேறு ஒரு அறையைத் தேடிக்கொள்ளுங்கள், தேவன் முன் பாவம் செய்யாமல் இருப்பதற்காக. ஆனால், அவன் தன் விருப்பத்தின் பேரில் வெளியேறினால், நீங்கள் எல்லா குற்றச்சாட்டுகளிலிருந்தும் விடுவிக்கப்படுவீர்கள். நீங்கள் அறையில் ஏதேனும் உடைமைகளை விட்டுச் சென்றிருந்தால், அவன் அவற்றைப் பயன்படுத்திவிட்டால், அவனிடம் அவற்றைத் திரும்பக் கேட்காதீர்கள்.

48. உங்கள் குகையை விட்டு வெளியேறும்போது, அங்குத் தேவையான பொருட்களை உங்களுடன் எடுத்துச் செல்லாமல், அவற்றைத் தேவைப்படும் சகோதரனுக்காக விட்டுச் செல்லுங்கள். நீங்கள் செல்லும் இடமெல்லாம் கடவுள் உங்களுக்கு வழங்குவார்.

49. உங்களைக் குழப்பும் எந்த எண்ணத்தையும் உங்கள் மேலதிகாரியிடம் நம்பிக்கையுடன் கூறுவதற்கு வெட்கப்படாதீர்கள், அப்போது நீங்கள் அதிலிருந்து விடுபடுவீர்கள்: ஏனெனில், நல்லதோ கெட்டதோ, தனது எண்ணங்களை மறைத்து வைப்பவரை விட வேறு யாரிடத்திலும் தீய ஆவிகள் ஒரு பெரிய பிடியைக் காண்பதில்லை.

50. புனித நற்கருணை அருந்தும்போது, உங்கள் சகோதரர் மீது பகைமை எண்ணத்தைக் கொண்டிருக்காமல் கவனமாக இருங்கள்; ஏனெனில் அப்படியானால், நீங்கள் உங்களை நீங்களே ஏமாற்றிக் கொள்கிறீர்கள்.

51. வேதவசனங்களில் உங்களுக்கு ஏதேனும் உருவகப் பொருள் வெளிப்படுத்தப்பட்டால், அவற்றை உருவகமாக விளக்குங்கள், ஆனால் அதன் எழுத்துப்பூர்வமான (அல்லது நேரடி) பொருளைப் புறக்கணிக்காதீர்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் பரிசுத்த வேதவசனத்தை விட உங்கள் சொந்த அறிவையே அதிகமாக நம்புவதாகிவிடும்; ஏனெனில் இது பெருமையின் அடையாளமாகும்.

52. உங்கள் சகோதரன், பிளவுபடுத்தும் மதபோதகர்களின் வார்த்தைகளால் மயக்கப்பட்டு, அறியாமையினால் விசுவாசத்திலிருந்து விலகி, பின்னர் திரும்பினால், அவரை இகழாதீர்கள், ஏனெனில் அது அவருடைய அறியாமையின் காரணமாக இருந்தது.

53. விசுவாசத்தைப் பாதுகாக்க முயற்சிக்கும்போது, மதகுருடர்களுடன் பேசும்போது கவனமாக இருங்கள், இல்லையெனில் அவர்களுடைய பொல்லாத வார்த்தைகளின் விஷம் எந்த வகையிலும் உங்களைக் காயப்படுத்திவிடக்கூடும்.

54. ஒருவேளை, பிளவுபடுத்தும் என்று பெயர் பெற்ற ஒரு புத்தகத்தை நீங்கள் கண்டால், அதை வாசிக்க முற்படாதீர்கள்; ஏனெனில், உங்கள் இதயத்தை மரண விஷத்தால் நிரப்பிக் கொள்ளாதபடி, உங்களுக்குக் கற்பிக்கப்பட்டவைகளில் உறுதியாகப் பிடித்துக் கொள்ளுங்கள்; அதில் எதையும் சேர்க்காமலும் எதையும் அதிலிருந்து எடுக்காமலும் இருங்கள்.

55. அப்போஸ்தலன் சொன்னது போல (1 தீமோ. 6:20; 1:10), நல்ல உபதேசத்திற்கு விரோதமான பொய்யான ஞானத்திலிருந்து உங்களைக் காத்துக்கொள்ளுங்கள்.

56. நீங்கள் இளமையாக இருந்து, இன்னும் உங்கள் உடலை அடக்கவில்லை என்றால், அப்போஸ்தலர்களின் உயர்ந்த நற்பண்புகளைப் பற்றிக் கேட்டு, அவற்றை அடைய ஆவல் கொண்டால், சோம்பலில் ஈடுபடுவதன் மூலம் அவற்றை அடைந்துவிடலாம் என்று நினைக்காதீர்கள்: அவற்றை வளர்ப்பதற்கு நீங்கள் பாடுபடாத வரையில் அவை உங்களிடம் வராது; ஆனால் நீங்கள் அப்படிச் செய்தால், அவை தாமாகவே உங்களிடம் வரும்.

57. மனச்சோர்விலிருந்து உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள், ஏனெனில் அது துறவியின் உழைப்பின் பலனை அழித்துவிடும்.

58. நீங்கள் எந்தவொரு விருப்பத்திற்கும் எதிராகப் போராடும்போது, மனந்தளர்ந்துவிடாதீர்கள், மாறாக உங்கள் முழு இதயத்துடனும் கடவுளுக்கு முன்பாகத் தங்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, 'என்னால் இதை வெல்ல முடியாது; பரிதாபமான என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்' என்று கூறுங்கள் – அப்போது உங்களுக்கு அமைதி கிடைக்கும்.

59. உங்கள் அறையில் அமர்ந்திருக்கும்போது உங்கள் இதயத்தில் வெட்கம் வேரூன்றினால், உங்கள் ஆன்மாவிற்கு எதிராகப் போராட எச்சரிக்கையாக இருங்கள், அது உங்கள் மீது மேலோங்கிவிடாமல் இருப்பதற்காக; கடவுளை நினைப்பதில் விரைந்து செயல்படுங்கள், அவர் உங்களை உன்னிப்பாகக் கவனிக்கிறார் என்பதையும், உங்கள் இதயத்தில் நீங்கள் நினைக்கும் அனைத்தும் அவருடைய முகத்திற்கு முன்பாக வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன என்பதையும் நினைவில் கொள்ளுங்கள்; உங்கள் ஆன்மாவிற்குச் சொல்லுங்கள்: உங்களைப் போன்ற பாவிகள் உங்கள் பாவங்களைப் பார்த்துவிடுவார்களோ என்று நீங்கள் பயந்தால், எல்லாவற்றையும் இவ்வளவு உன்னிப்பாகக் கண்காணிக்கும் கடவுளை எவ்வளவு அதிகமாகப் பயப்பட வேண்டும்? அத்தகைய அறிவுரையினால், தேவபயம் உங்கள் ஆத்துமத்திற்குள் வெளிப்படும் – நீங்கள் அதில் நிலைத்திருந்தால், உங்கள் இச்சைகள் எதிராக உறுதியாக நிற்கிறீர்கள், எழுதப்பட்டிருக்கிறபடி: 'கர்த்தரை நம்புகிறவர்கள் சியோன் மலைபோல இருக்கிறார்கள், அது அசைக்கப்படாமல் எருசலேமில் என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருக்கிறது' (சங். 124:1).

60. போரில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது, நீங்கள் எதிரியின் படைகளுக்கு எதிராக நின்று, அவர்கள் உங்களுக்கு முன்பாகச் சோர்ந்து பின்வாங்கி ஓடுவதைக் கண்டால், உங்கள் இதயம் இதைக் கண்டு மகிழாதிருக்கட்டும்; ஏனெனில், இந்த ஆவிகளால் உங்களுக்கு எதிராக வகுக்கப்பட்ட தீய திட்டம் அவர்களுக்குப் பின்னால் இருக்கிறது, மேலும் அவர்கள் உங்களுக்கு முதல் போரை விட மிக மோசமான ஒரு போரைத் தயாரிக்கிறார்கள். அவர்கள் நகருக்குப் பின்னால் ஒரு சிறப்புப் போர்ப் படையைப் பதுங்கியிருப்பில் விட்டு, அது அசையாமல் இருக்க ஆணையிடுவார்கள். பின்னர், நீங்கள் அவர்களுக்கு எதிராகப் படையெடுத்துச் சென்று அவர்களை எதிர்க்கும்போது, அவர்கள் சோர்வடைந்ததைப் போல உங்கள் முன் தப்பி ஓடுவார்கள்; ஆனால் நீங்கள் அவர்களைத் துரத்திவிட்டதால் உங்கள் இருதயம் பெருமையுற்று, நீங்கள் நகரத்தை விட்டு வெளியேறும்போது, அவர்களில் சிலர் பின்புறத்திலிருந்து உங்கள் மீது எழுவார்கள், மற்றவர்கள் முன்னால் இருந்து உங்களை எதிர்த்து நிற்க, அந்த ஏழை ஆன்மாவைத் தங்கள் நடுவில் வைத்து, அவளுக்கு இனி தஞ்சம் இருக்காதபடி செய்வார்கள். – பகைவனின் எல்லாப் போர்களிலிருந்தும் உங்களை இரட்சிக்கிற தேவனுக்கு முன்பாக, உங்கள் முழு இருதயத்தோடும் உங்களைத் தாழ்த்திக்கொள்ள வேண்டிய நகரம் இது.

61. ஒரு போரைப் பற்றி நீங்கள் தேவனிடம் ஜெபித்து, அதை உங்களிடமிருந்து நீக்கிவிடுமாறு அவரிடம் கேட்டால், அவர் உங்கள் ஜெபத்தைக் கேட்காவிட்டால், மனந்தளர்ந்து போகாதிருங்கள்; ஏனெனில் உங்களுக்கு எது நன்மை பயக்கும் என்பதை அவர் உங்களை விட நன்றாக அறிந்திருக்கிறார். ஆனால் ஒரு போரின் போது உங்கள் எந்த வேண்டுதலுக்காகவும் நீங்கள் தேவனிடம் ஜெபிக்கும்போது, 'இதை என்னிடமிருந்து எடுத்துவிடும், அதை எனக்குத் தாரும்' என்று சொல்லாதிருங்கள், மாறாக, இவ்வாறு ஜெபியுங்கள்: கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே, எனக்கு உதவி செய்யும், உமக்கு விரோதமாகப் பாவம் செய்ய நான் இடங்கொடுக்காதேயும், ஏனெனில் நான் வழிதவறிப் போனேன்; என் சொந்த விருப்பத்தைப் பின்பற்ற நான் இடங்கொடுக்காதேயும்; என் பாவங்களில் நான் அழிந்துபோக இடங்கொடுக்காதேயும்; உமது சிருஷ்டியின் மீது இரக்கமாயிரும்; நான் பலவீனன், என்னை இகழாதேயும்; நான் உம்மிடம் அடைக்கலமடைந்திருக்கிறேன், என்னைக் கைவிடாதேயும்; என் ஆத்துமாவைக் குணமாக்கும்; நான் உமக்கு விரோதமாகப் பாவஞ்செய்தேன்; என்னைத் துன்புறுத்துகிற யாவரும் என்முன் இருக்கிறார்கள் – கர்த்தாவே, உமது அன்றி எனக்கு வேறு புகலிடம் இல்லை; கர்த்தரே, உமது இரக்கத்திற்காக என்னை இரட்சிக்கவும்; என் ஆத்துமாவை அழிப்பதற்காக என்னை எதிர்த்து எழுந்திருக்கும் யாவரும் வெட்கமடையட்டும்; கர்த்தராகிய நீர் எல்லா காரியங்களிலும் வல்லமையுள்ளவர், உம்மாலே பிதாவாகிய தேவனுக்கும் பரிசுத்த ஆவியார்க்கும் என்றென்றைக்கும் மகிமை உண்டாவதாக. ஆமென். – அப்போது உங்கள் மனசாட்சி, கடவுள் ஏன் உங்கள் வேண்டுகோளைக் கேட்கவில்லை என்பதற்கான காரணத்தை உங்கள் இதயத்திற்கு இரகசியமாகச் சொல்லும்; அப்போது உங்கள் பணி அதைப் புறக்கணிப்பதல்ல, மாறாக அது உங்களிடம் செய்யச் சொல்வதைச் செய்வதாகும். ஒருவர் கடவுளைக் கேட்காதபோது, கடவுள் அந்த நபரின் வேண்டுகோளைக் கேட்காமல் இருப்பது சாத்தியமில்லை. அவர் மனிதனிடமிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லை, ஆனால் நமது சொந்த விருப்பங்களே அவர் நம்மைக் கேட்பதைத் தடுக்கின்றன. உங்களில் யாரும் ஏமாற்றப்படாதிருங்கள்: எப்படி விதைத்தும் நீரூற்றியும் இல்லாமல் பூமி தானாகவே பலன் கொடுக்க முடியாதோ, அப்படித்தான் ஒருவன் தன்னை வருத்திக்கொள்ளாமலும் (தற்கட்டு, தியாகம்) தாழ்மையுடன் இல்லாமலும் (நன்மையின்) பலனைக் கொடுக்க முடியாது.

62. ஆகவே, அன்பானவர்களே, நாம் தேவனுக்குப் பயந்தவர்களாய் நின்று, நற்பண்புகளின் நடைமுறையை (to praktikon – the practice – ton areton) காத்துக்கொண்டு அனுசரிப்போம்; நமது மனசாட்சிக்கு இடறல் உண்டாக்காமல், தேவனுக்குப் பயந்தவர்களாய் நம்மையும் கவனித்துக் கொள்வோம்; அதுவும் நம்மோடு விடுதலையாக்கப்படும் வரை, நம்மையும் அதையும் ஒன்றாய் இணைக்கலாம். அப்போது அது நமது பாதுகாவலனாக இருந்து, நாம் '[18] ' (நமது சொந்த விருப்பத்தை) எவற்றில் துண்டிக்க வேண்டும் என்பதை நமக்குக் காட்டும். ஆனால் நாம் அதைக் கவனிக்காவிட்டால், அது நம்மிடமிருந்து விலகி நம்மைக் கைவிட்டுவிடும், மேலும் நாம் நமது எதிரிகளின் கைகளுக்குள் விழுவோம், அவர்களிடமிருந்து நமக்கு எந்த இரக்கமும் இருக்காது, நம்முடைய ஆண்டவர் ' ' என்பதில் நமக்குக் கற்பித்தது போல: 'உங்கள் எதிரியுடன் விரைவாகத் தீர்த்துக்கொள்ளுங்கள், நீங்கள் அவனுடன் வழியில் இருக்கும்போதே உங்கள் எதிராளியுடன் விரைந்து சமாதானம் செய்துகொள்ளுங்கள்; இல்லையெனில் உங்கள் எதிராளி உங்களை நியாயாதிபதியிடம் ஒப்படைப்பார், நியாயாதிபதி உங்களை அதிகாரியிடம் ஒப்படைப்பார், நீங்கள் சிறையில் அடைக்கப்படுவீர்கள். மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: கடைசிப் பணக்காயைச் செலுத்திவிடும் வரை நீங்கள் அங்கிருந்து வெளியே வரமாட்டீர்கள்' (மத்தேயு 5:25–26). – மனசாட்சி ஒரு எதிரி என்று கூறப்படுகிறது, ஏனெனில் ஒருவர் தனது மாம்சத்தின் விருப்பங்களை நிறைவேற்ற விரும்பும்போது அது அவரை எதிர்க்கிறது; ஒருவன் அதைக் கவனிக்காவிட்டால், அது அவனை அவனது எதிரிகளின் கைகளில் ஒப்படைக்கிறது. எஃப்ரைமைப் பற்றி புலம்பிய ஓசியா ஏன், 'எஃப்ரைம் தன் எதிரியை மேற்கொள்ளுகிறான்; அவன் நியாயப்பிரமாணத்தை காலால் மிதிக்கிறான்' (ஓசியா 5:11) என்று கூறினார்: அவன் எகிப்தை நாடி, தன் விருப்பத்திற்கு எதிராக அசீரியரிடம் சிறைபிடிக்கப்பட்டான் (ஓசியா 7:11). எகிப்து என்பது இதயம் அதன் சொந்த மாம்ச இச்சையை நாடியதைக் குறிக்கிறது, அதே சமயம் 'தன் விருப்பத்திற்கு எதிராக அசீரியரிடம் சிறைபிடிக்கப்பட்டான்' என்பது, அவன் மனமில்லாமல் தன் எதிரிகளைச் சேவிக்கிறான் என்பதைக் குறிக்கிறது.

63. ஆகவே, அன்பானவர்களே, நமது சொந்த மாம்ச இச்சையின் கைகளில் விழாதபடிக்கு நம்மைக் கவனித்துக் கொள்வோம் – அது நமது விருப்பத்திற்கு எதிராக நம்மை அசீரியரிடம் ஒப்புக்கொடுத்துவிடும். இந்தக் கசப்பான வார்த்தைக்கு நாம் செவிசாய்ப்போம்: அசீரியா தேசத்தின் ராஜா இஸ்ரவேல் தேசத்திற்குள் வந்து, எப்பிராயீம் மற்றும் இஸ்ரவேலை அசீரியாவுக்கு நாடு கடத்தி, அவர்களை உசான் ஆறுகளின் அருகே, எலா மற்றும் அமோரா தேசங்களில் குடியேற்றினார், அவர்கள் இன்றுவரை அங்கே இருக்கிறார்கள். பின்னர் அசீரியா ராஜா தன் தேசத்தார் சிலரை அனுப்பி, அவர்களை இஸ்ரவேல் தேசத்தில் குடியிருக்கப் பணித்தான்; அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குத் தங்களுக்கு ஒரு விக்கிரகத்தை உண்டுபண்ணி அதை ஆராதித்தார்கள். அவர்கள் இந்நாள் வரை அங்கே இருக்கிறார்கள் (2 ராஜாக்கள் 17:6, 24, 25, 29). எஃப்ராயிம் தன் எதிரியை வென்று நீதியை மிதித்துத் தள்ளினான் என்பதால்தான் இது அவனுக்கு நிகழ்ந்தது.

64. சகோதரரே, தங்கள் தீய விருப்பங்களைப் பின்பற்றி, தங்கள் மனச்சாட்சியை மிதிப்பவர்களின் கதியை இப்போது நீங்கள் உணர்ந்தீர்களா? அவர்களுக்கு என்ன நேர்ந்தது என்பதைக் கவனியுங்கள். ஆகவே, பிரியமானவர்களே, நாம் அவர்களைப் பொறாமைப்பட வேண்டாம், மாறாக, மரணத்திற்குரிய பாவத்திற்கும் அடிபணியாமல், தங்கள் பரிசுத்த மனச்சாட்சிக்குக் கீழ்ப்படிந்து, பரலோக ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரித்த பரிசுத்தவான்களைப் பின்பற்றுவோம். அவர்களில் ஒவ்வொருவரும் தத்தமது சந்ததியிலே பரிசுத்தமாய் மரித்தார்கள், ஆனாலும் அவர்களுடைய நாமங்கள் யுகங்கள் முழுவதும் அழியாதவையாக மாறிவிட்டன. – தேவனுடைய சித்தத்தின்படி எல்லாவற்றிலும் தன் பெற்றோருக்குக் கீழ்ப்படிந்த அன்பான யாக்கோபை நாம் ஒரு உதாரணமாகக் கொள்வோம்; அவர்கள் ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்ற பிறகு, அங்கே சந்ததியைப் பெறுவதற்காக மெசொப்பொத்தாமியாவுக்குச் செல்ல விரும்பினார், ஏனெனில் தன் பெற்றோருக்குக் கீழ்ப்படியாத கானானின் மகள்களால் சந்ததியைப் பெற அவர் விரும்பவில்லை. பின்னர், அவர் தனது தடியையும் எண்ணெய் நிறைந்த ஒரு கலசத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு, 'தேவனுடைய வீடு' என்று பொருள் வரும் பெத்தேல் என்ற இடத்திற்கு வந்து அங்கே இளைப்பாறினார்; மேலும் இரவில் ஒரு தரிசனத்தில், பரலோகத்திலிருந்து பூமிக்கு நீண்டு கொண்டிருந்த ஒரு படிக்கட்டைகளையும், தேவதூதர்கள் அதன் மீது ஏறி இறங்குவதையும் கண்டார். – கர்த்தர் அதன்மேல் நின்றுகொண்டிருந்தார். இது எதிர்காலத்தில் தேவனைச் சேவிக்கப் போகிறவர்களுக்கு ஒரு அடையாளம் – ஆரம்பத்தில் அவர்களுக்கு நன்மையின் முகம் வெளிப்படுத்தப்பட்டாலும், அதற்காக அவர்கள் உழைக்காத பட்சத்தில், அவர்கள் தேவனை அடைய மாட்டார்கள் என்பதே அது. யாக்கோபு எழுந்து, தாம் தேவனுடைய ஊழியக்காரனாக இருப்பேன் என்று தேவனுடன் ஒரு உடன்படிக்கை செய்தார், தேவன் அதை உறுதிப்படுத்தி, 'நான் உன்னுடன் இருந்து, உன்னைப் பாதுகாப்பேன்' என்றார் (ஆதியாகமம் 28:1–15). ஆகவே, அவன் ஒரு மனைவியைத் தேடிக்கொள்ள மெசபடோமியாவுக்குச் சென்றான், அங்கே தன் தாயின் சகோதரரின் மகளான ராகேலைக் கண்டபோது, அவள் மீது காதல் கொண்டு, அவளுக்காக ஏழு ஆண்டுகள் வேலை செய்தான்; ஆனால், அவன் முதலில் லேயாவை மணக்கும் வரை அவள் அவனுக்குக் கொடுக்கப்படவில்லை. மேலும், அவன் அவளுக்காக மேலும் ஏழு ஆண்டுகள் வேலை செய்யும் வரை ராகேல் வம்சவிருத்தியின்றி இருந்தாள். இந்தச் சொல்லின் பொருள் இதுவே.

65. அந்த நிலம் மெசபடோமியா என்று அழைக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் அது இரண்டு நதிகளுக்கு இடையில் அமைந்துள்ளது: முதலாவது தி கிரிஸ் என்றும், இரண்டாவது யூப்ரடீஸ் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது; முதலாவது அஸ்ஸிரியர்களுக்கு எதிராகப் பாய்கிறது, இரண்டாவதற்கு எதிரி (தடை) இல்லை, ஆனால் அது திறந்த சமவெளியில் பாய்வதாகக் கூறப்படுகிறது. விளக்கப்படுவது போல, தி கிரிஸ் நதி பகுத்தறிவைக் குறிக்கிறது, யூப்ரடீஸ் நதி பணிவைக் குறிக்கிறது. லேயா உடல் உழைப்பின் சின்னமாகவும், ராхеல் உண்மையான தியானத்தின் பிரதிநிதியாகவும் கருதப்படுகிறார்கள். மெசபடோமியாவில் வாழ்ந்து, பகுத்தறிவுடன் உடல் உழைப்பைச் செய்து, அஸ்ஸிரியர்களின் விரோதத்தை எதிர்த்து, பணிவின் மூலம் உண்மையான தியானத்தை அடையும் ஒரு நபரில் இது நிறைவேறுகிறது. – ஆனால், லேயா தனது எல்லா குழந்தைகளையும் பெற்றெடுக்கும் வரையிலும், மேலும் அவர் ராகேலுக்காக இன்னும் ஏழு ஆண்டுகள் வேலை செய்த பிறகும், ராகேல் அவருக்கு எந்தக் குழந்தையையும் பெற்றெடுக்கவில்லை. இதன் பொருள் என்னவென்றால்: ஒரு நபர் தனது முழுமையான செயல்திறன் மிக்க முயற்சியின் போக்கை நிறைவு செய்யாவிட்டால், உண்மையான தியானம் அவனுக்குள் சுதந்திரத்தைக் (அல்லது தடையற்ற வெளிப்பாட்டை) காண்பதில்லை. இரு மனைவிகளும் அவனுடையவர்களாக இருந்தபோதிலும், அவன் லேயாவை விட ராகேலை அதிகமாக நேசித்தான், ஏனெனில் பிந்தையவள் 'மந்தமான கண்களுடையவளாக இருந்தாள். – ஆனால் ராகேல் தோற்றத்தில் மிகவும் அழகாக இருந்தாள்' (ஆதியாகமம் 29:17). முதல் மனைவிக்குக் கண்கள் பலவீனமாக இருந்தன என்ற கூற்றின் பொருள் இதுவே – அதாவது, ஒருவன் உடல் உழைப்புகளில் ஈடுபட்டு இருக்கும் வரை, அவன் உண்மையான தியானத்தின் மகிமையைக் காண்பதில்லை, ஏனெனில் பகைவன், தன் வழக்கப்படி, மனிதர்களை மகிழ்விக்கும் ஆசையைத் தன் காரியங்களில் கலந்துவிடுகிறான்; ஆனால் அவன் இதைக் கண்டுகொள்ளக் கூடாது. – லேயாள் சிறிது காலத்திற்குப் பிள்ளைகளைப் பெறுவதை நிறுத்தியபோது, அவள் தன் பணிப்பெண்ணான சில்பாவைத் தன் கணவனுக்குக் கொடுத்தாள், பின்னர் அவள் மீண்டும் பிள்ளையைப் பெற்று, அதற்கு அஸ்யர் என்று பெயரிட்டாள், இதன் பொருள் 'செல்வம்' என்பதாகும். லேயா குழந்தைகளைப் பெறுதலை முடித்தபோது, தேவன் ராхеலை நினைவுகூர்ந்தார் (ஆதியாகமம் 30:22). இது என்னவென்றால், உடல் உழைப்புகள் புலன்களைத் தூய்மைப்படுத்தி, அவை ஆசைகளிலிருந்து விடுவிக்கப்படும்போது, உண்மையான தியானம் தனது மகிமைகளை மனதிற்கு வெளிப்படுத்துகிறது (அல்லது—முழு மகிமையுடன் மனதிற்குத் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது). – லேயாவின் புத்திரர்கள் யாக்கோபுக்கு உதவியாக இருந்தபோதிலும், அவர் மற்ற அனைவரையும் விட யோசேப்பை அதிகமாக நேசித்தார். இதன் பொருள் என்னவென்றால், உடல் உழைப்பு ஒரு நபரை எதிரியிடமிருந்து பாதுகாத்தாலும், உண்மையான தியானமே அவரைக் கடவுளுடன் இணைக்கிறது. – யாக்கோபு யோசேப்பைக் கண்டவுடனே ஏன் உடனடியாகத் தன் பெற்றோரிடம் திரும்ப விரும்பினார் (ஆதியாகமம் 30:25)? ஏனெனில், தன் சகோதரர்களுக்கு மேலாக ஒரு ராஜா தனக்குப் பிறந்திருப்பதை அவர் கண்டார். மேலும், யாக்கோபு தன் பரிவாரங்கள் (முகாம், பயணக் குழு) அனைத்தையும் யமோக் என்ற ஓடையின் மறுபக்கத்திற்குக் கடத்திச் சென்றபோது (ஸ்லாவோனிக் மற்றும் ரஷ்ய மொழிகளில் – ஜப்போக்), மேலும் மறுபக்கத்தில் தனியாகத் தங்கியபோது, அவர் தேவனுடைய ஆசீர்வாதத்தின் மகிழ்ச்சியைப் பெற்றார், அவர் அவரிடம்: 'உன் பெயர் இனிமேல் யாக்கோபு என்று அழைக்கப்படாது, இஸ்ரவேல் என்று அழைக்கப்படும்' (ஆதியாகமம் 32:28), பகைவனுடன் மல்யுத்தம் செய்து, பகைவனின் பிடியில் இருந்த தனது புலன்களை மீட்டெடுத்ததால் (அதாவது, இந்த ஆசீர்வாதம் அளிக்கப்பட்டதால்) அவன் யாக்கோபு என்று அழைக்கப்பட்டான். அவை அவனிடமிருந்து விடுவிக்கப்பட்டபோது, அவன் இஸ்ரவேல் என்று மறுபெயரிடப்பட்டான், அதாவது, 'கடவுளைக் காணும் மனம்'. ஏனெனில், மனம் தெய்வீகத்தின் மகிமையைக் காணும் நிலையை அடையும்போது, அப்போது பகைமை உணர்வு அதைக் கண்டு அஞ்சுகிறது. எப்படியெனில், ஏசாவ் கசப்புடன் அவனைச் சந்திக்க வந்தபோதிலும், யாக்கோபின் தாழ்மையுணர்வு அவனது தீய எண்ணத்தை அணைத்துவிடுகிறது, மேலும் இனி அவனே (யாக்கோபே) அவனை (ஏசாவை) வெல்வதில்லை, மாறாக தேவனுடைய சந்நிதியில் அவன் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டதே அவனை வெல்கிறது. ஒருவன் அடைந்த பெரும் மகிமையைக் கண்டு பகைவன் அவனைப் பொறாமைப்பட்டாலும், அவனை வெல்ல முடியாது, ஏனெனில் தேவன் அவனுக்கு உதவியாளராக இருக்கிறார், இப்படி எழுதப்பட்டுள்ளது: 'உன் பிறப்பு நிலத்திற்குத் திரும்பு, நான் உன்னுடன் இருப்பேன்' (ஆதியாகமம் 31:3). – இறுதியாக, அவர் சாலிம் வந்தார், அங்கே ஒரு வயலை வாங்கி, தம்முடைய இக்கட்டான நாளில் தம்முடைய ஜெபத்தைக் கேட்ட கர்த்தருக்கு ஒரு பலிபீடத்தை ஸ்தாபித்தார் (ஆதியாகமம் 33:19-20). 'சாலிம்' என்ற பெயரின் பொருள் 'அமைதி' என்பதாகும்; அதாவது: ஒரு மனிதன் கடவுள் பாதுகாக்கும் ஒரு போரில் கடந்து சென்ற பிறகு, அவன் அமைதியான நிலையை அடைகிறான். மேலும் யாக்கோபு வாக்குறுதியின் தேசத்தில், மெசபத்தோமியாவில் அவன் செய்த உழைப்பின் பழங்களிலிருந்து கடவுளுக்கு ஒரு பலியை அர்ப்பணித்து, பன்னிரண்டு கற்களால் ஒரு பலிபீடத்தை எழுப்பினான்.

66. இத்தகையவரே அன்பான மோசே. அவர் மக்களை எகிப்திலிருந்து வெளியேற்றி, பார்வோனின் கையிலிருந்து அவர்களைக் காப்பாற்றி, அவர்களைச் செங்கடலைக் கடக்கச் செய்து, தம்முடைய எதிரிகள் அனைவரின் மரணத்தையும் கண்டார்; அமலேக்கை அழிக்க யோசுவாவை அனுப்பினார், அவர் (ஜெபத்தில்) மலையின் உச்சியில் நின்றுகொண்டு, ஆரோனும் ஊரும் அவரது கைகளை உயர்த்திப் பிடித்திருக்க, அவர்கள் சிலுவையின் அடையாளத்திலிருந்து விலகிச் செல்லாதபடி செய்தார். பின்னர் இயேசு அமலேக்கைத் தோற்கடித்து மகிழ்ச்சியுடன் திரும்பி வந்தபோது, மோசே மலையின் அடிவாரத்தில் பன்னிரண்டு கற்களால் ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டி, அந்த இடத்திற்கு 'கர்த்தரே என் புகலிடம்' என்று பெயரிட்டார் (புற. 17:15), ஏனெனில் கடவுள் கண்ணுக்குத் தெரியாத கரத்தால் அமலேக்கிற்கு எதிராகப் போர் தொடுப்பார். – அமலேக் என்ற பெயர் மனச்சோர்வின் அடையாளமாகும். ஏனெனில், ஒருவன் தன் விருப்பங்களிலிருந்து விலகி, தன் பாவங்களைக் கைவிட்டு, கடவுளை நோக்கித் திரும்பத் தொடங்கும் போது, மனச்சோர்வு - முதலில் எழுவது - அவன் எதிராகப் போரிட்டு, அவனை மீண்டும் பாவங்களுக்குள் இழுக்க முயல்கிறது. இந்த மனச்சோர்வு, கடவுளிடம் மென்சிறப்புடன் செலுத்தும் பக்தியால் விரட்டப்படுகிறது; இந்தப் பக்தி, உடல் உழைப்பின் மூலம் பேணப்படும் சுயக்கட்டுப்பாட்டால் வளர்க்கப்படுகிறது, இதன் மூலமே இஸ்ரவேல் விடுவிக்கப்படுகிறது. அப்போது ஒருவன் கடவுளுக்கு நன்றி கூறி, 'நான் பலவீனன், ஆனால் நீரே தலைமுறை தலைமுறையாக என் துணையாக இருக்கிறீர்' என்று கூறுகிறான்.

67. அப்படியே மாபெரும் தீர்க்கதரிசியான எலியாத்தும் இருந்தார். அவர் பன்னிரண்டு கற்களால் ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டி, அதன்மேல் விறகுக் கட்டைகளை அடுக்கி, அதன்மேல் பரிசுத்த பலியை வைத்து, அதன்மேல் எல்லாம் தண்ணீர் ஊற்றும் வரை, தமக்கு எதிரான எல்லாப் பொய்த் தீர்க்கதரிசிகளையும் அவரால் அழிக்க முடியவில்லை; மேலும், தேவன் அவருக்கு ஒரு அக்கினியாக இருந்து, அந்தப் பலிபீடத்தையும் அதன்மேல் இருந்த அனைத்தையும் எரித்துவிட்டார். அப்பொழுதுதான், அந்தத் தருணத்தில்தான், அவர் தம்முடைய எதிரிகளை எதிர்த்தார் (3 ராஜர்கள் 18:40 மற்றும் அதற்குப் பின்). – அவர்களை அழித்து, ஒருவர்கூட மீதமில்லாதபடி செய்தபோது, அவர் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தி, 'இவை அனைத்திலும் நீரே இருக்கிறீர், ஏனெனில் அவர் தம்முடைய முகத்தை முழங்கால்களுக்கு இடையில் வைத்தார் என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது' என்றார். (1 ராஜாக்கள் 18:42). ஆகவே, மனம் தனது புலன்களைக் கவனமாகக் கண்காணித்தால், அது அழியாத தன்மையை (அல்லது நித்திய ஜீவனை) அடைகிறது, மேலும் அழியாத தன்மை (நித்திய ஜீவன்) அது கடவுள் தனக்கு வெளிப்படுத்தும் இந்த வார்த்தைகளுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. பின்னர், எலியாவினுடைய 'இளைஞன்' 'கண்களை உயர்த்திப் பார்க்கும்போது', எழுந்திருந்த ஏழு உணர்ச்சிகளில் எதையும் காணாமல், 'கடலிலிருந்து தண்ணீர் கொண்டுவரும் ஒரு மனிதனுடைய காலடிச் சுவடு போன்ற ஒரு சிறிய மேகத்தை' அவன் காண்கிறான்: இது பரிசுத்த ஆறுதலரின் ஓய்வாகும் (3 ராஜர்கள் 18:43, 44). – அழியாத தன்மை என்பது: ஒருவரின் முயற்சிகள் குறையின்றி (முழுமையாகவும் பாதிப்பின்றி) இருப்பதும், மன்னிப்பதற்காக ஒருவர் பிரார்த்தனை செய்யும் நிலைக்குத் திரும்பாமல் இருப்பதுமாகும். ஏனெனில், தேவன் ஒரு மனிதனின் கிரியைகளை ஏற்றுக்கொண்டு, அவன் செய்வதெல்லாம் முழுமையாக, பகைவனின் சக்தியிலிருந்து பாதுகாக்கப்பட்டு இருக்கும்போது, அப்போது அவனுடைய எதிரிகள் அவனுக்கு எதிராக நிற்க முடியாது; தங்கள் விருப்பம் அவன் மீது எந்தப் பிடியையும் கொண்டிருக்கவில்லை என்பதைக் காணும்போது, அவர்கள் தாங்களாகவே மறைந்து போவார்கள், எழுதப்பட்டபடி: 'உங்கள் தேவர்களின் பெயர்களைப் பிரார்த்தியுங்கள், நானும் என் தேவனாகிய கர்த்தருடைய நாமத்தை அழைப்பேன்; அக்கினியினால் பதிலளிக்கும் தேவன் அவர் தேவன்' (1 ராஜாக்கள் 18:24). ('அவர்கள் பிரார்த்தித்தார்கள்... அப்பொழுது ஒரு சத்தமும் இல்லை, ஒரு பதிலுமில்லை' – 26). பகைவனின் சக்தியால் ஒரு நபருக்குள் விதைக்கப்படும் எல்லாவற்றிலும் இதுவே நிலைமை: விரும்பாத ஒருவரிடம், எதிரிகள் தங்கள் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற முடியாது; அவர்கள் தங்கள் முழு வலிமையையும் (அவரைத் தங்கள் பக்கம் ஈர்க்க) பிரயத்துகிறார்கள், ஆனால் தேவனுடைய மனுஷன் அவர்களைக் கவனிக்கிறான் அல்ல, ஏனென்றால் தேவனுடைய சித்தத்திற்கு இணக்கமான அவனுடைய இருதயம் அதை விரும்புவதில்லை – எழுதப்பட்டபடி: 'உங்கள் தேவனுடைய நாமத்தை அழைப்பீர்களாக, நானும் என் தேவனாகிய கர்த்தருடைய நாமத்தை அழைப்பேன்'; ஆனால் அவர்களுடைய சித்தம் அவரில் இல்லாதபடியினாலே, அவர் அவர்களுக்கு எந்த விதத்திலும் பதிலளிக்கவில்லை.

68. தேவசித்தத்தைத் தியானித்து, அவருடைய கற்பனைகளைக் காப்பவன் ஒவ்வொருவனுக்கும் இவை அனைத்தும் நடக்கும். அந்தக்கால மனுஷருக்கு இவை நிழல்களாக இருந்தன; ஆனால், அவர்கள் காலடிகளைப் பின்பற்றி, அவர்களைப் பகைவனின் அம்புகளிலிருந்து காத்த அந்த அழியாத தன்மையை அடையப் பிரயாசப்படுகிற நமது போதனைக்காக இவை எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. அவர்கள் தங்கள் சொந்த உழைப்புகளில் எதையும் நம்பாமல், தேவனுடைய உதவியைக் கேட்டு, அவருடைய பாதுகாப்புக்கீழ் தங்களை ஒப்புக்கொடுத்தார்கள்; தேவனுடைய பாதுகாப்பு அவர்களுக்கு ஒரு பாதுகாப்புச் சுவராக இருந்தது. தேவனுடைய உதவி இல்லாமல் தங்களால் எதையும் செய்ய முடியாது என்று அவர்கள் நம்பினார்கள் , மேலும் தாழ்மையுடன் சங்கீதக்காரனுடன் பேசினர்: 'கர்த்தர் இல்லாமல் வீடு கட்டப்பட்டால், அதைக் கட்டுகிறவர்கள் வீணாக உழைக்கிறார்கள்; கர்த்தர் இல்லாமல் நகரத்தைக் காப்பாற்றினால், காவலர் வீணாக விழித்திருக்கிறார்' (சங். 126:1). மேலும், மனம் தன் முழு வலிமையுடனும் அவருக்குக் கீழ்ப்படிந்து, அவனைத் தவிர வேறு யாரிடமும் உதவி இல்லை என்பதைக் கர்த்தர் காணும்போது, அவர் அதை வலிமையால் நிரப்புகிறார், இவ்வாறு கூறுகிறார்: 'யாக்கோபே, இஸ்ரவேலின் சிறியவனே, பயப்படாதே' (ஏசா. 41:14), – மேலும்: 'பயப்படாதே, நான் உன்னை மீட்டேன்; உன்னைப் பெயர் சொல்லி அழைத்தேன்; நீ என்னுடையவன். நீங்கள் ஜலங்களின் ஊடாகப் போகும் போது, நான் உங்களுடனே இருப்பேன்; நதிகள் உங்களை மூழ்கடிக்காது; நீங்கள் அக்கினியின் ஊடாகப் போகும் போது, நீங்கள் எரிய மாட்டீர்கள், அக்கினி ஜுவாலை உங்களைப் பட்சிப்பிக்காது. ஏனெனில், உங்களை இரட்சிக்கிற இஸ்ரவேலின் பரிசுத்த தேவனாகிய கர்த்தராகிய நான் இருக்கிறேன்" (ஏசாயா 43:1–3). மனம் இத்தகைய ஊக்கமளிக்கும் வார்த்தையைக் கேட்கும்போது, அது எதிரியின் சக்திக்கு எதிராகத் துணிச்சலாக எழுந்து நின்று, 'என்னை எதிர்த்து நிற்கப் போவது யார்? … அவன் எனக்கு அருகில் வரட்டும். இதோ, கர்த்தர், கர்த்தர், எனக்கு உதவி செய்வார்: என்னைத் தீங்கு செய்யப் போவது யார்? இதோ, நீங்கள் அனைவரும் ஒரு ஆடை போலப் பழுதாகிப் போவீர்கள், ஒரு துணிக் கிழிசல் போலப் பொடிந்து போவீர்கள்' (ஏசா. 50: 8:9). ஆனால், தாழ்மையின் மூலம் அவராலே பாதுகாக்கப்பட்டவர்களின் கூட்டத்தில் நாமும் எண்ணப்படுவதற்குத் தேவையான வல்லமை கொண்டவர் கடவுள், ஏனெனில் தாழ்மையே அவர்களுடைய கவசமாக இருந்தது, அது எதிரியின் அம்புகளிலிருந்து அவர்களைப் பாதுகாத்தது—கடவுளின் கிருபையினால், அவருக்கு என்றென்றும் வல்லமையும் மகிமையும் ஆதிக்கமும் உண்டாகட்டும். ஆமென்.

5. விசுவாசிகளுக்கான கட்டளைகள், மற்றும் ஒருவருக்கொருவர் சமாதானமாகக் கூடிவாழ விரும்புகிறவர்களின் நடத்தை குறித்து

1. நீங்கள் ஒருங்கே வழியில் செல்லும்போது, உங்களில் பலவீனமானவரின் எண்ணங்களுக்கு எல்லாவற்றிலும் செவிசாயுங்கள்; அவருக்குச் சற்று ஓய்வெடுக்கவோ, அல்லது வழக்கத்தை விடச் சற்று முன்கூட்டியே உணவு உண்ணவோ தேவைப்படலாம்.

2. நீங்கள் ஒரு வேலைக்காக ஒன்றாகப் புறப்படும்போது, உங்கள் ஒவ்வொருவரும் உங்கள் சொந்த விவகாரங்களைக் கவனியுங்கள், உங்கள் சகோதரனுடையதை அல்ல: நீங்கள் அவனுக்கு அறிவுறுத்தவோ அல்லது கட்டளைகள் கொடுக்கவோ வேண்டாம்.

3. நீங்கள் அறையில் பணிகளைப் பிரித்துக் கொள்ளும்போதோ, அல்லது எதையாவது ஒழுங்கமைக்கும்போதோ – உதாரணமாக, ஒரு நெருப்பிடத்தை அல்லது வேறு எதையாவது – அந்தப் பணியைச் செய்பவர் தன் விருப்பப்படி அதைச் செய்யட்டும். ஆனால், 'அன்பைக் காட்டுங்கள், எனக்குக் கற்றுக் கொடுங்கள், ஏனெனில் (இப்படி இப்படிச் செய்வதை) எப்படிச் செய்வது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை' என்று அவர் சொன்னால், உங்களில் அதை எப்படிச் செய்வது என்று தெரிந்தவர் யாராவது இருந்தால், அவரும் 'எனக்கும் எப்படிச் செய்வது என்று தெரியாது' என்று பாசாங்கு செய்ய வேண்டாம் — அத்தகைய பணிவு கடவுளிடமிருந்து வந்ததல்ல.

4. உங்கள் சகோதரன் (செய்ய வேண்டிய விதத்தில் செய்யாமல்) எதையாவது செய்துகொண்டிருந்தால், அதை நீங்கள் கண்டால், 'நீ இதைக் கெடுத்துவிட்டாய்' என்று அவனிடம் சொல்லாதீர்கள். ஆனால் அவன், 'அன்பை எனக்குக் காட்டுங்கள், எனக்குக் கற்றுக் கொடுங்கள்' என்று சொன்னால், நீங்கள் அவனுக்குக் கற்றுக் கொடுக்காமல் மௌனமாக இருந்தால், உங்களில் தேவ அன்பு இல்லை, ஏனென்றால் நீங்கள் (உங்கள் இதயத்தில்) வஞ்சனையை வளர்க்கிறீர்கள்.

5. உங்கள் சகோதரன் ஒரு குழம்பு சமைக்க, அது சரியாக வராவிட்டால், அவனிடம், 'நீ இதை மோசமாகச் சமைத்துவிட்டாய்' என்று சொல்லாதீர்கள், ஏனெனில் இதில் உங்கள் ஆன்மாவிற்கு மரணம் உள்ளது. மாறாக, நீங்களே வேறொருவரிடமிருந்து இதைக் கேட்க நேர்ந்தால் எவ்வளவு வருத்தமடைவீர்கள் என்று சிந்தியுங்கள் - அப்போது நீங்கள் ஆறுதல் அடைவீர்கள்.

6. நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றாகப் பாடும்போது, யாராவது ஒரு வார்த்தையைத் தவறாகப் பாடினால், அதை அவர்களுக்குச் சுட்டிக்காட்டவோ அல்லது அவர்களைத் தர்மசங்கடப்படுத்தவோ வேண்டாம்; அவர்கள் ஒரு வார்த்தையைத் தவறவிட்டால், அதைத் தவறவிட்டதாகவே இருக்கட்டும். ஆனால், அவர்கள் முன்கூட்டியே, 'நாம் அன்பைக் காட்டுவோம்', '(நான் தவறு செய்தாலோ அல்லது ஒரு வார்த்தையைத் தவறவிட்டாலோ) எனக்குச் சொல்லுங்கள்' என்று கூறினால், அப்போது அவர்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.

7. நீங்கள் ஒரு வேளை உணவைச் சாப்பிடும்போது, உங்களில் யாருக்கேனும் அந்த உணவு பிடிக்கவில்லை என்றால், அவர் 'என்னால் இதைச் சாப்பிட முடியாது' என்று சொல்ல வேண்டாம். மாறாக, இறைவனுக்காக, மரணத்தின் வாய் வரை, அவர் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு (மௌனமாக இருக்க அல்லது மற்றவர்களைப் போலச் சாப்பிட) வேண்டும் – அப்போது இறைவன் அவரது மனதை அமைதிப்படுத்திடுவார்.

8. நீங்கள் ஒரு பணியில் ஒன்றாக வேலை செய்யும்போது, உங்களில் யாராவது ஒருவரோ கோழைத்தனத்தால் (வேலையை) நிறுத்தினால், அவரைக் கண்டிக்காதீர்கள், மாறாக அவரிடம் அன்பாக இருங்கள், அல்லது அவரிடம் மென்மையாக நடந்துகொள்ளுங்கள்.

9. சகோதரர்கள் உங்களைப் பார்க்க வரும்போது, உங்களுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கக்கூடிய எதைப் பற்றியும் அவர்களைக் கேட்காதீர்கள், இல்லையெனில் அவர்களுடைய காரணமாக உங்கள் அறையில் ஒரு சுமையுடன் (சங்கடம், உங்கள் இதயத்தில் ஒரு காயத்துடன்) நீங்கள் விடப்படக்கூடும். ஆனால், ஒருவேளை ஒரு வருகையாளர், தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல், முன்பே குறிப்பிட்டபடி உங்களுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கக்கூடிய ஒன்றை உங்களில் ஒருவரிடம் சொன்னால், அதைக் கேட்பவர் அதை சகோதரர்களில் யாருக்கும் மீண்டும் சொல்லாமல், மௌனமாக இருக்கட்டும்—அப்பொழுதுதான் இந்தத் துயரம் (வந்தபடியே) அவரால் மட்டும் கடந்து செல்லும்—மேலும் அவர் அவர்களின் இதயங்களைக் கொடிய விஷத்தால் நிரப்ப வேண்டாம்.

10. நீங்கள் எதற்காகவும் வெளியே செல்லும்போது, உங்களுக்குப் பொருந்தாத எதைப் பற்றியும் யாரிடமும் கேட்காதீர்கள், அப்போதுதான் நீங்கள் உங்கள் அறைக்கு முழுமையாக (பாதிப்பில்லாமல்) திரும்ப முடியும். இருப்பினும், நீங்கள் கேட்க விரும்பாத ஒன்றைக் கேட்க நேர்ந்தால், திரும்பியதும் அதை உங்கள் சகோதரர்களிடம் கூறாதீர்கள்.

11. நீங்கள் வெளியே செல்லும்போது, நீங்கள் எங்கு சென்றாலும், உங்களை நீங்களே எந்தவித சுயேச்சையையும் அனுமதிக்காதீர்கள், அப்போதுதான் உங்கள் நடத்தையின் நேர்மையைக் காண்பவர்கள் உங்களால் பயனடைவார்கள்; குறிப்பாக, இரகசிய மற்றும் வெளிப்படையான மௌனம் இரண்டிலும் (சோம்பல் காட்டாதீர்கள்): ஏனெனில், அந்த உணர்ச்சிகள் அனைத்தும் (கட்டுப்பாடற்ற நடத்தையிலிருந்து எழும் நடத்தையിലെ குறைகள்) மற்றொரு பலவீனமான (சகோதரனின்) இதயத்தின் செயலிழப்பு (அல்லது வெறுமை) காரணமாக அவனுக்குள் வெளிப்படுகின்றன – ஏனெனில் அவன் தன் சொந்த பாவங்களைக் காண்பதில்லை. (அறிந்துகொள்) தேவனுடைய உதவி, நம்பிக்கை, சாந்தம், மனச்சாட்சி, தன் சொந்த விருப்பத்தைக் கைவிடுதல், மற்றும் எல்லாவற்றிலும் தன்னைத் தியாகம் செய்தல் ஆகியவை தாழ்மையான மனமுடையவர்களின் இதயத்தில் இடம்பெறுகின்றன, அதே சமயம் கர்வம், வாதம், தன் சகோதரனை விட தன்னை அறிந்தவன் என்று கருதுதல், தன் மனசாட்சியை மிதித்தல், மற்றும் 'இது என்னுடைய விஷயம் என்ன?' என்று கூறி உனக்காக தன் சகோதரன் துயரப்படுவதைப் பற்றிக் கவலைப்படாதிருத்தல்—இவை கடின இதயம் கொண்ட நபரிடம் காணப்படுகின்றன.

12. நீங்கள் உங்கள் வேலையில் அமர்ந்திருக்கும்போது, உங்கள் சகோதரன் உங்கள் அறைக்குள் நுழையும்போது, நீங்கள்தான் அவனை விடக் கடினமாக உழைத்தீர்களா, அல்லது அவன்தான் உங்களை விடக் கடினமாக உழைத்தான் என்று ஒரு கணம் கூட யோசிக்காதீர்கள்.

13. நீங்கள் உடல்நலக்குறைவுள்ள ஒருவருடன் சேர்ந்து வேலை செய்யும்போது, அவரை விட அதிகமாகச் சாதிக்க வேண்டும் என்ற பெருமையை உங்கள் இதயத்தில் கொள்ளாதீர்கள்.

14. உங்கள் சகோதரன் எந்த வேலையைச் செய்யும்போதும் அதைக் கெடுத்துவிட்டால், அவன் உங்களிடம், 'சகோதரனே, எனக்கு அன்பைக் காட்டி, எனக்குப் போதிக்கவும்' என்று சொல்லும் வரை, அதைப் பற்றி அவனிடம் எதுவும் சொல்லாதீர்கள்; அதைச் செய்வது எப்படி என்று உங்களுக்குத் தெரிந்தும் நீங்கள் மௌனமாக இருந்தால், அதில் தான் உங்கள் மரணம் உள்ளது.

15. நீங்கள் உங்கள் கைவேலையைச் செய்யும்போது, அது எதுவாக இருந்தாலும், உங்கள் பங்கிற்கு நீங்கள் எவ்வளவு உற்பத்தி செய்துள்ளீர்கள் என்பதையும், உங்கள் சகோதரர் எவ்வளவு செய்துள்ளார் என்பதையும் தெரிந்துகொள்ளாமல் இருக்க எல்லா முயற்சியையும் செய்யுங்கள், ஏனெனில் இது அனுபவமற்றதன் அறிகுறியாகும்.

16. உங்கள் சகோதரர்களுடன் வேலை செய்யச் செல்லும்போது, அவர்கள் செய்ததை விட நீங்கள் அதிகமாக வேலை செய்ததை அவர்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று விரும்பாதீர்கள். – ஒரு மனிதனிடமிருந்து கடவுள் எதிர்பார்ப்பது இதுதான்: அவன் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலையும் இரகசியமாகச் செய்ய வேண்டும்.

17. உங்கள் சகோதரர், பலவீனத்தால், உங்களுக்கு அதிருப்தியான வார்த்தையால் பதிலளித்தால், அவரை மகிழ்ச்சியுடன் சகித்துக்கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில், நீதியானதும் பாரபட்சமற்றதுமான கடவுளின் நியாயத்தீர்ப்பின்படி நடந்ததை நீங்கள் ஆராய்ந்தால், நீங்கள் பாவம் செய்திருக்கிறீர்கள் என்பதைக் காண்பீர்கள் (உங்கள் சகோதரர் அல்ல).

18. நீங்கள் சகோதரர்களுடன் வசித்தால், உங்கள் எண்ணங்கள் உங்களை (வழக்கத்தை விட அதிகமாக) உண்ணும் விஷயத்தில் உங்களைக் கட்டுப்படுத்தத் தூண்டினால், உங்கள் எண்ணங்களிடம் கூறுங்கள்: 'இங்கு வசிக்கும் பலவீனமான சகோதரனே என் ஆண்டவர்.' உங்கள் சுயக்கட்டுப்பாட்டை அதிகரிக்க நீங்கள் உறுதியாக இருந்தால், உங்களுக்காக ஒரு சிறிய, தனிப்பட்ட அறையை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள், உங்கள் பலவீனமான சகோதரனைத் தொந்தரவு செய்யாதீர்கள்.

19. ஒரு அலைந்து திரியும் சகோதரன் உங்களிடம் வந்தால், அவரைப் பற்றி நீங்கள் முன்பு அவர் ஒரு தற்பெருமைக்காரர் (ஃபிலோஷெமட்டிகோஸ் எஸ்டி) என்று கேள்விப்பட்டிருந்தால்—அதாவது, அவர் பாசாங்கு செய்வதையும், தன்னை எல்லாம் அறிந்தவராகவும், ஒரு துறவியாகவும், மற்றும் பலவாகவும் காட்டிக் கொள்வதையும் விரும்புகிறார்— அவனது இந்தக் குறை தானாகவே வெளிப்படும் வரை, வார்த்தைகளால் அவனைப் பற்றி இக்கேள்வியைக் கேட்காதீர்கள்; ஆனால் (அதன் பிறகும்) நீங்கள் அறிந்ததைச் செயல்படுத்தாதபடி கவனமாக இருங்கள், ஏனெனில் அந்த சகோதரன் இதை உணர்ந்துகொண்டால், அவன் மனவருத்தம் அடைவான்.

20. உனக்குத் தேவை என்பதால் எதையாவது எடுத்துக்கொள்ள விரும்பினால், உன் சகோதரனுக்கு எதிராக முணுமுணுக்காதே (உனக்குள் நினைத்து): 'அவன் ஏன் தன் சொந்த விருப்பப்படி அதை எனக்குக் கொடுக்க நினைக்கவில்லை?' என்று. ஆனால் அவனிடம் தைரியமாகவும் எளிமையாகவும் சொல்: 'என் மீது அன்பு காட்டு; எனக்கு இன்னது கொடு, ஏனெனில் எனக்கு அது தேவை.' இதுவே இருதயத்தின் பரிசுத்தமான நேர்மை (அல்லது வெளிப்படைத்தன்மை). ஆனால் நீங்கள் இதைச் சொல்லாமல், அதற்குப் பதிலாக உங்கள் இதயத்தில் முணுமுணுத்து அவரை நிந்தித்தால், நீங்கள் தவறு செய்கிறீர்கள்.

21. வேதவசனத்தின் எந்தப் பகுதியைப் பற்றியாவது உங்களுக்குள் ஒரு விவாதம் எழுந்தால், அதை அறிந்தும் புரிந்தும் கொண்டவர், தம் சகோதரனுக்கு வழிவிட்டு, தம்முடைய சொந்த விருப்பத்தைக் கைவிட்டு, தம் சகோதரனை மகிழ்ச்சியுடன் சமாதானப்படுத்தட்டும். – எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஒருவர் தேட வேண்டிய வார்த்தை இதுவே: தன் சகோதரனுக்கு முன்பாகத் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்வது.

22. தான் நிற்க வேண்டிய பயங்கரமான நியாயத்தீர்ப்பை மனதில் கொண்டிருக்கும் எவரும், அந்த பயங்கரமான நேரத்தில் தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்ளச் சொல்ல ஒன்றுமின்றி வாயடைத்துப் போகாமல் இருப்பதற்கு எல்லா வகையிலும் முயற்சிப்பார்.

23. இந்த உலகின் காரியங்களில் துருவித் துருவிக் காணாதிருங்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் அனைவரும் மலஜலத்திற்காகச் செல்லும், அதன் விளைவாகப் பெரும் துர்நாற்றம் வீசும் இடங்களைப் போலாகிவிடுவீர்கள். மாறாக, கடவுளுக்கு ஒரு தூய்மையான பலிபீடமாக இருங்கள், உங்களக்குள் எப்போதும் நறுமணப் புகையைத் தரும் ஒரு (ஆவிக்குரிய) குருவை நிலைநிறுத்துங்கள். (இந்தப் பலிபீடத்தின் மீது). இந்தப் பலிபீடத்தை நறுமணப் புகை இல்லாமல் ஒருபோதும் விடாதீர்கள், மாறாக ஒவ்வொரு ஜெபத்துடனும் கர்த்தருடைய முகத்திற்கு முன்பாக நிற்கும்படி உங்களைத் தூண்டிக்கொள்ளுங்கள், அப்பொழுது அவர் உங்களுக்கு எளிமையையும் குழந்தை போன்ற அப்பாவித்தன்மையையும் அருளி, இவைகளுக்கு முரணான அனைத்தையும், அதாவது: எல்லா வஞ்சகத்தையும், பிசாசு போன்ற ஞானத்தையும், ஆர்வம் (இதைப் பார்க்கவும் அதைக் கேட்கவும் அங்கும் இங்கும் அலைவது), சுயநலம் மற்றும் தீய எண்ணம்; இத்தகைய அனைத்தும் இப்படியே செயல்படுபவர்களின் முயற்சிகளை அழித்துவிடுகின்றன. இவை அனைத்தின் முடிவும் இதுவே: ஒருவன் விவேகத்துடன் தேவனைப் பயந்து, தேவன் வழிநடத்தும் விதத்தில் தன் மனசாட்சியின் குரலைத் தாழ்மையுடன் கேட்கிறான் என்றால், அவன் சொல்லப்பட்ட அனைத்தைப் பற்றியும் இரகசியமாகத் தன்னைத்தானே அறிவுறுத்திக்கொள்வான். ஆனால் அங்கே (உள்ளே) வீட்டுக்கு உரிமையாளர் (தேவபயம்) இல்லாதபோது, அத்தகைய பரிதாபகரமான நபரின் (உள்ளான) இல்லம் மற்றவர்களின் கருணைக்கு விடப்படுகிறது, மேலும் விரும்பும் எவரும் அதில் தங்களுக்குப் பிடித்தபடி பேசலாம், ஏனெனில் அவருடைய இதயம் அவருடைய சொந்தக் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை, மாறாக அவருடைய எதிரிகளின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது.

24. நீங்கள் ஒரு சிறிய வேலைக்காகப் புறப்படவிருந்தால், யாரும் மற்றவரைப் புறக்கணிக்க வேண்டாம், அல்லது தன் சகோதரனை மனசாட்சியின் வேதனையில் சிறையில் வாடவிட்டுத் தனியாகப் புறப்பட வேண்டாம்; மாறாக, அவனிடம் அன்புடன், 'நீ செல்ல விரும்புகிறாயா? நாம் செல்வோம்' என்று சொல்லட்டும். – மேலும், அந்த நேரத்தில் தன் சகோதரனுக்கு அமைதி இல்லை (ஆவியானதில் சமாதானமில்லை) அல்லது அவன் உடல்ரீதியாக பலவீனமாக இருக்கிறான் என்று கண்டால், அவர்கள் இப்போதுதான் செல்ல வேண்டும் என்று வற்புறுத்தி வாக்குவாதம் செய்யாமல், அதைச் சிறிது காலத்திற்குத் தள்ளிவைத்து, (தன் சகோதரனின் மீது) இரக்கமுள்ள அன்புடன் தன் அறைக்குத் திரும்பட்டும். உங்கள் சகோதரனுக்கு எதிராக எதிலும் பேசாதபடி கவனமாக இருங்கள், அவரைக் கோபப்படுத்திவிடாதபடி.

25. தன் தந்தை அல்லது சகோதரனுடன் வாழும் எவரும் எந்த வெளி நபருடனும் எதையும் கலந்தாலோசிக்கக் கூடாது, ஆனால் தன்னுடன் வாழும் ஒருவருடன் எல்லாவற்றையும் விவாதிக்க வேண்டும்: இதில் தான் அமைதியும் கீழ்ப்படிதலும் உள்ளது.

26. நீங்கள் உங்கள் தந்தை அல்லது சகோதரருடன் வசித்தால், உங்களுடன் இருப்பவர்களுக்குத் தெரியாமல், யாரிடமாவது இரகசியமாக நட்பு கொள்வதோ, அல்லது யாருக்கும் இரகசியமாகக் கடிதங்கள் எழுதுவதோ தெரியாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்: இப்படிச் செய்வதன் மூலம் நீங்கள் உங்களையும் அவர்களையும் அழித்துவிடுவீர்கள்.

27. உங்களை விட வயதில் மூத்தவருடன் நீங்கள் வசித்தால், அவரை முதலில் கேட்காமல் ஏழைகளுக்கு எந்தத் தான தர்மமும் செய்யாதபடி கவனமாக இருங்கள் – இதை இரகசியமாகச் செய்யாதீர்கள்.

28. உங்கள் எண்ணங்களைப் பற்றி கேட்கும்போது, நீங்கள் அவற்றைச் செயல்படுத்திய பிறகு கேட்காதீர்கள், ஆனால் தற்போது உங்களைத் தொந்தரவு செய்யும் விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசுங்கள். அது குடியிருப்பு மாற்றுவதாக இருந்தாலும் சரி, ஒரு கைவினைக் கலையைக் கற்றுக்கொள்வதாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது ஒருவரது கைவினைக் கலையில் மாற்றம் செய்வதாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது ஒருவருடன் உறவில் நுழைவதாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது அத்தகைய உறவை முடிப்பதாக இருந்தாலும் சரி – இவை அனைத்தைப் பற்றியும் நீங்கள் நடைமுறைக்குக் கொண்டுவருவதற்கு முன்பு, தடையின்றிக் கேளுங்கள். அதேபோல், ஆன்மீகப் பலவீனங்கள் மற்றும் உடல் இச்சைகள் குறித்து, அந்த எண்ணங்கள் உங்களை இன்னும் தூண்டிக்கொண்டிருக்கும்போதே கேளுங்கள் – கேட்கும்போது, அந்த உந்துதல்களுக்கு நீங்கள் இன்னும் அடிபணியவில்லை என்று சொல்லாதீர்கள், மாறாக, நீங்கள் ஏற்கனவே காயப்பட்டிருக்கிறீர்கள் என்று அந்தக் காயத்தைப் பற்றிப் பேசுங்கள், அப்போதுதான் அந்த காயத்திற்கு ஒரு மருந்தைப் பெற முடியும்.

29. உங்கள் சொந்த எண்ணங்களைப் பற்றி நீங்கள் கேட்கும்போது, ஒரு பாசாங்குக்காரராக இருக்காதீர்கள், ஒன்றிற்குப் பதிலாக மற்றொன்றைச் சொல்லாதீர்கள், அல்லது (மற்றொருவர் இப்படி இப்படி நடந்து கொண்டார் என்பது போன்ற) சொற்றொடர்களைப் பயன்படுத்தாதீர்கள், ஆனால் உண்மையைப் பேசுங்கள், உங்களிடம் சொல்லப்படும் எதையும் செய்யத் தயாராகுங்கள். நீங்கள் வேறுவிதமாக நடந்துகொண்டால், நீங்கள் கேட்பவர்களான பெரியவர்களை அல்ல, உங்களை நீங்களே ஏளனம் செய்துகொள்கிறீர்கள்.

30. நீங்கள் முதியவர்களிடம் சண்டையைப் பற்றி கேட்கும்போது, முதியவர்கள் சொல்வதை விட அதிகமாக உங்களிடம் சொல்லும் உள்மனக்குரல்களைக் கேட்காதீர்கள், ஆனால் முதலில் கடவுளிடம், 'என் மீது இரக்கமாயிருங்கள், என்னைப் பற்றி உங்களுக்குப் பிடித்தமானதை என் தந்தையருக்கு உணர்த்தி, அதை என்னிடம் சொல்லும்படி செய்யுங்கள்' என்று ஜெபித்துவிட்டு, பின்னர், தந்தையர் என்ன சொன்னாலும் அதை நம்பிக்கையுடன் செய்யுங்கள், கடவுள் உங்கள் மனதை அமைதிப்படுத்தி வைப்பார்.

31. நீங்கள் உங்கள் சகோதரர்களுடன் வாழ்ந்து, எந்தக் காரணத்தினாலாவது அமைதி காணாவிட்டால்: அது உடல் உழைப்பின் காரணமாகவோ, அல்லது வாழ்க்கையின் கட்டுப்பாடுகள் (மற்றும் நெருக்கடியான தன்மை) காரணமாகவோ, அல்லது வாழ்க்கையின் அமைதியான தன்மை காரணமாகவோ, அல்லது நீங்கள் (சந்திக்கும் சிரமங்களை) தாங்கிக்கொள்ள முடியாததாலோ, அல்லது மனச்சோர்வு காரணமாகவோ, அல்லது நீங்கள் மௌனத்தில் ஒதுங்க விரும்புவதாலோ, அல்லது (பணிந்து நடக்கும்) விலங்கை உங்களால் தாங்க முடியாததாலோ, அல்லது நீங்கள் விரும்பியதை உங்களால் செய்ய முடியாததாலோ, அல்லது உங்களுக்குத் தேவையான அனைத்தும் இல்லாததாலோ, அல்லது உங்களைப் பெரிய துன்பங்களுக்குள்ளாக்க விரும்புவதாலோ, அல்லது நீங்கள் பலவீனமாக இருந்து (அவர்கள் கோரும்) உழைப்பைத் தாங்க முடியாததாலோ, – அல்லது, சுருக்கமாகச் சொன்னால், உங்கள் இதயம் அவர்களை விட்டு விலகத் தூண்டும் எந்தக் காரணத்திற்காகவும் – வெளியேற ஒப்புக்கொள்ளாதீர்கள், அடிமைத்தனத்தை உதறித் தள்ளாதீர்கள், துக்கத்துடன் புறப்பட்டுச் செல்லாதீர்கள் – மேலும் (அவர்கள் மீதான) புண்பட்ட உணர்வால் இரகசியமாக ஓடிப்போகாதீர்கள், அல்லது உங்களுள் அவர்களைப் பற்றிய நிந்தனையும் கண்டனமும் (இன்னும்) இருக்கும்போதும் அப்படிச் செய்யாதீர்கள், அவர்கள் மீதான கசப்புணர்வால், அவர்களுடன் நீங்கள் கொண்டிருந்த சகோதரத்துவத்தை நினைவுகூராமல் இருந்துவிடாதீர்கள் – மாறாக, இந்த நேரத்தில் சமாதானத்தைத் தேடுங்கள், அப்போதுதான் நீங்கள் எங்கு சென்றாலும் உங்கள் இதயம் அமைதியாக இருக்கும்; நீங்கள் வாழ்ந்த சகோதரர்களை எந்த வகையிலும் கண்டிக்காமல், அவர்கள் நிந்தனையை உங்கள் மீது ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்; உங்கள் சகோதரர்களின் நற்செயல்களைத் தீச்செயல்களாக மாற்றுமாறு உங்கள் எதிரிகள் (அவர்கள் உங்களைத் தூண்டினால்) சொல்வதைக் கேட்காதீர்கள்; இது உங்கள் மீது நீங்களே குற்றம் சாட்டிக் கொள்வதைத் தவிர்க்கவும், உங்கள் சகோதரரின் குற்றத்தை உங்களுடையதை மறைக்கப் பயன்படுத்தவும் உங்களைத் தூண்டுகிறது. ஏனெனில், நீங்கள் எங்கெங்கு குடியேறி வாழ்ந்தாலும், இவ்வாறு செய்வதால் உங்கள் எதிரிகளின் கைகளில் வீழ்வீர்கள்.

32. நீங்கள் எந்த இடத்தில் குடியேற வந்தாலும், அங்குள்ள வாழ்க்கை முறைகளைக் கற்றுக்கொள்வதற்கு முன்பு உங்களுக்காக ஒரு குடிலை எடுத்துக்கொள்ளாதீர்கள் – அங்கு உங்களுக்கு ஏதேனும் இடர் இருக்கிறதா, அதாவது அதிகப்படியான கவலைகளால் (சுமக்க வேண்டிய கவலைகள் அதிகம்) அல்லது உங்களுக்குப் பயனற்ற சிலரைக் காண்பதால் (அவர்கள் உங்களுக்குப் பயனற்றவர்கள்) இருக்கலாமோ என்று அறிந்துகொள்ளும் வரை. அல்லது அது (உனக்கோ அல்லது அந்த இடத்திற்கோ) கொண்டுவரக்கூடிய புகளுக்காகவோ, அல்லது (அங்கு வாழ்க்கை மிகவும் அமைதியாகவும் வசதியாகவும் இருப்பதால்) அமைதிக்காகவோ, அல்லது உன் நண்பர்களிடமிருந்து வரும் இடர்ப்பாடுகளுக்காகவோ ஆகும். நீ ஞானமுள்ளவனாக இருந்தால், அங்கு அது உனக்கு மரணமாக இருக்குமா அல்லது வாழ்க்கையாக இருக்குமா என்பதைச் சில நாட்களுக்குள் கண்டறிந்துகொள்வாய்.

33. உங்கள் அறையை ஒரு சகோதரருக்கு சில நாட்கள் தங்குவதற்காகக் கொடுத்தால், அவர் உங்கள் அதிகாரத்தின் கீழ் இருப்பது போல் அவரிடம் நடந்துகொள்ளாதீர்கள்.

34. நீங்கள் சிறிது காலம் தங்குவதற்காக ஒருவரிடமிருந்து ஒரு அறையைப் பெற்றால், எதையும் அழிக்காதீர்கள், மேலும் அதை உங்களுக்குக் கொடுத்தவரிடம் அவர்கள் ஒப்புக்கொள்கிறார்களா அல்லது மறுக்கிறார்களா என்று முதலில் கேட்காமல் அதில் எந்த மாற்றங்களையும் செய்யாதீர்கள்; இல்லையெனில், அது உங்கள் மனசாட்சிக்கு ஏற்புடையதாக இருக்காது.

35. ஒருவருடன் வசிக்கும்போதோ அல்லது அவர்களுடன் தற்காலிகமாக தங்கும்போதோ, அவர்களிடமிருந்து ஒரு கட்டளை உங்களுக்குக் கிடைத்தால், கடவுளுக்காக, அதைப் புறக்கணிக்கவோ அல்லது இந்தக் கட்டளையை வெளிப்படையாகவோ அல்லது இரகசியமாகவோ மீறவோ வேண்டாம்.

36. நீங்கள் உங்கள் அறையில் தனியாக வசிக்கும்போது, ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் உங்கள் உணவை உண்ண வேண்டும் என்றோ, அல்லது சமைத்த உணவை உண்ணக் கூடாது என்றோ, அல்லது வேறு எதையுமே உண்ணக் கூடாது என்றோ தீர்மானித்து, பின்னர் உலகிற்குச் செல்லும்போது, (எங்கு இருந்தாலும்) உணவருந்தும்போது யாரிடமும், 'மன்னிக்கவும், நான் இதைச் சாப்பிட மாட்டேன்' என்று சொல்லாதபடி கவனமாக இருங்கள். ஏனெனில், இதன் மூலம் உங்கள் உழைப்பு அனைத்தும் உங்கள் எதிரிகளின் கைகளில் வீணாகப் போய்விடும். உங்கள் ஆண்டவரும் இரட்சகரும் கூறினார்: 'உங்கள் நற்செயல்களை இரகசியமாகச் செய்யுங்கள், அப்போதுதான் உங்கள் பிதா உங்களுக்கு வெளிப்படையாகப் பலனளிப்பார்.' தங்கள் உழைப்பை நேசிப்பவர்கள், அவை வீணாகப் போகாமல் காக்கின்றன.

37. நீங்கள் ஒருவருடன் ஒன்றாக வாழும்போது, நீங்கள் ஒன்றாகச் செய்யும் எந்த வேலையையும், அது அறைக்குள்ளாக இருந்தாலும் சரி அல்லது வெளியில் இருந்தாலும் சரி, உங்கள் சகோதரர் உங்களை அழைக்கும்போது, 'ஒரு கணம் காத்திருங்கள், இந்தச் சிறிய வேலையை முடித்துவிடுகிறேன்' என்று சொல்லாமல் கவனமாக இருங்கள் – ஆனால் உடனடியாக அவருக்குக் கீழ்ப்படியுங்கள்.

38. நீங்கள் ஒன்றாக வேலை செய்யும்போது, நீங்கள் ஞானமுள்ளவராக இருந்தால், மற்றவர்களிடம் காணப்படும் எந்தத் தவற்றையும் அதில் நிலைத்திருக்காதீர்கள், அது உங்கள் உதடுகளிலிருந்து நழுவி, உங்களுடன் வசிக்கும் சகோதரர்களிடம் நீங்கள் அதைப் பற்றிப் பேச நேரிடலாம், ஏனெனில் இதில் உங்கள் ஆன்மாவின் மரணம் உள்ளது.

39. சகோதரர்கள் உங்களுடன் வசித்தால், அவர்கள் சில சமயங்களில் நாள் முழுவதும் உழைக்க நேர்ந்தால், நிர்ணயிக்கப்பட்ட நேரத்திற்கு முன்பே அவர்களுக்கு உணவளிக்கவும், அவர்களை ஆற்றுப்படுத்தவும். உங்களைப் பற்றி மட்டும் சிந்திக்காதீர்கள், ஆனால் தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பைக் கவனியுங்கள். நீங்கள் என்ன செய்தாலும், உங்கள் ஒவ்வொரு செயலிலும் தேவனை உங்கள் கண்முன்னே வைத்திருங்கள்.

40. நீங்கள் ஒரு இடத்திற்கு வசிப்பதற்காக வந்தால்—அது தனியாகவோ அல்லது உங்களுக்கு முன்பே அங்கு குடியேறியவர்களுடன் சேர்ந்துவோ ஆகட்டும்—அங்கு ஆன்மாவுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் அல்லது துறவறத்திற்குப் பொருந்தாத ஒன்றைக் கண்டால், அது ஒரு கைவினைப்பொருளாகவோ அல்லது வேறு ஏதேனும் செயலாகவோ இருந்தாலும், அதைக் கண்டிக்க உங்கள் வாயைத் திறக்காதீர்கள்; ஆனால் அங்கே தங்குவது உங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றால், அவர்களைக் கண்டிக்காதபடி உங்கள் நாக்கைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு மற்றொரு இடத்திற்குச் செல்லுங்கள்: ஏனெனில் இதில் தான் உங்கள் அழிவு உள்ளது.

41. நீங்கள் இச்சையால் வெல்லப்பட்டால், யாரும் தங்கள் உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களை ஒரு நம்பிக்கையாளரிடம் சொல்வது போல உங்களிடம் வெளிப்படுத்த அனுமதிக்காதீர்கள், ஏனெனில் அது உங்கள் ஆன்மாவிற்கு அழிவாகும்.

42. உங்களிடையே ஏதேனும் கேலிப் பேச்சு வந்துவிட்டால், உங்கள் சிரிப்பை மற்றவர்கள் கேட்கும் அளவுக்கு ஒலிக்க விடாதபடி கவனமாக இருங்கள். ஏனெனில், இது ஒழுக்கமின்மையின் அடையாளமாகவும், கடவுளுக்குப் பயப்படாததன் அறிகுறியாகவும் இருக்கிறது, ஏனெனில் உள்மனதில் காவலர் இல்லை.

43. நமது நாட்களில் தேவனுடைய கோபம் முழு பிரபஞ்சத்தின் மீதும் வந்திருப்பதால், நீங்கள் கேட்பவற்றினால் கலங்காதிருங்கள், ஆனால் உங்கள் இருதயத்தில் சொல்லுங்கள்: 'நமது பாவங்களுக்காக நாம் விழப்போகும் அந்த இடத்துடன் (நரகம்) ஒப்பிடும்போது இது என்ன?'

44. தேவனுக்காக அன்பை வளர்த்துக் கொள்ளுங்கள்; (இங்கு எழுதப்பட்டிருப்பதை) நீங்கள் அதைக் கைக்கொள்ளவும் படிப்பீர்களாக, ஏனெனில் விசுவாசிகள் இதை ஒரு அற்பமான (சிறிய) காரியமாகக் கருதுவது ஒரு சிறிய விஷயமல்ல. – இதை நீங்கள் எளிமையோடும் ஞானத்தோடும் கடைப்பிடித்தால், தேவனுடைய குமாரனின் இளைப்பாறுதலில் மகிழ்ச்சியுடன் பிரவேசிப்பீர்கள்; ஆனால் அதைக் கடைப்பிடிக்காவிட்டால், இங்கேயே கூட நீங்கள் கஷ்டங்களை அனுபவிப்பீர்கள், மேலும் உங்கள் சரீரத்தை விட்டுப் பிரியும்போது, வேதவாக்கியங்களின்படி நரகத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்படுவீர்கள். மேலே கூறப்பட்ட காரியங்களுக்காக (அதாவது, அவருடைய கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பவர்களுக்கு இளைப்பாறுதல் அளிக்க) நமது கர்த்தராகிய கிறிஸ்து வந்தார், ஆனால் நமது கடின இருதயத்தன்மை நமது இருதயத்தின் விருப்பங்களால் நம்மைக் குருடாக்குகிறது, ஏனெனில் நாம் தேவனை விட அவற்றை அதிகமாக நேசிக்கிறோம், மேலும் நமது இச்சைகள் மீது நாம் கொண்டிருக்கும் அன்புக்கு ஈடாக தேவனை நேசிக்கவில்லை.

45. இதோ, நான் உங்களுக்கு இதை எழுதவும் எனக்குத் தள்ளுண்டாயிருக்கிறது; முன்பு நான் எழுதியது உங்களுக்குப் போதாதென்றும் தோன்றியது. ஆகையால், அன்பைப் பழகுங்கள், இக்காலத்திலிருந்து போராடுங்கள்; உங்கள் அறுப்புண்டுபடாத இருதயத்தோடு இராமல், உங்களுக்கு மீதமுள்ள இச்சிறு நாட்களில் உங்களுக்கு நீங்களே உதவிசெய்து (உங்கள் இரட்சிப்புக்காகப் பாடுபடுங்கள்). நீங்கள் இந்த விஷயங்களைக் கடைப்பிடித்தால்—அதாவது, பணிவு, சமாதானம், பொறுமை, உங்கள் சொந்த விருப்பத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல், மற்றும் அன்பு—உங்கள் சொந்த நன்மைக்காக ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்வீர்கள்; ஆனால் நீங்கள் அவற்றைக் கடைப்பிடிக்கவில்லை என்றால், மாறாக, நீங்கள் இவற்றால் நிரப்பப்படுவீர்கள்: பொறாமையும், பொய்யான ஆர்வமும், சண்டையும், ஆணவமும், முணுமுணுப்பும், கீழ்ப்படியாமையும்; அப்பொழுது உங்கள் நேரத்தை வீணாகச் செலவழித்திருப்பீர்கள், மேலும் உண்மையில், இந்த உடலை விட்டுப் பிரியும்போது நரகத்திற்குச் செல்வீர்கள். ஆகையால், உங்கள் சகோதரர்களைப் பரிசுத்த அன்பினால் நேசியுங்கள், மேலும் உங்கள் நாவைக் காத்துக்கொள்ளுங்கள், ஒரு சகோதரனைக் காயப்படுத்தக்கூடிய ஒரு தகாத வார்த்தையை நீங்கள் உச்சரிக்காமல் இருப்பதற்காக. ஏனெனில், நமது ஆண்டவராகிய தேவன், இவைகளை 'செய்து காப்பதற்கு' நம்மை வல்லமையாக்க வல்லவராயிருக்கிறார், அதனால் அவருடைய கிருபையின் மூலம், அவருக்குப் பிரியமாயிருந்த பரிசுத்தவான்கள் அனைவரோடும் சேர்ந்து நாமும் இரக்கத்தைப் பெறலாம். அவருக்கு மகிமையும், கனமும், ஆராதனையும், இப்பொழுதும், எப்பொழுதும், என்றென்றைக்கும் உண்டாகட்டும். ஆமென்.

6. நற்பண்புடன் மௌனமாக இருக்க விரும்புவோர் குறித்து

அறவொழுக்கமான மௌனத்தைக் கடைப்பிடிக்க விரும்புகிறவர்கள், தங்களைக் கொள்ளையிடும் திருடர்களைத் தள்ளிவிடுவதில் கவனமாக இருக்கட்டும்; மேலும், தங்களைப் பொருத்தமற்ற செயல்களுக்கு அர்ப்பணித்து, தங்கள் சொந்தப் பாவங்களை மறந்து, அடிமைத்தனத்திலும் கசப்பான உழைப்பிலும் தங்கள் நேரத்தை வீணடிக்காமல் இருக்கட்டும் .

1. வேதவசனத்தை ஆராய்வதில் உள்ள காதல் விவாதங்களையும் விரோதத்தையும் உண்டாக்குகிறது, ஆனால் தன் பாவங்களைக் குறித்துப் புலம்புவது சமாதானத்தைக் கொண்டுவருகிறது. ஒரு துறவி தன் அறையில் அமர்ந்து, தன் பாவங்களைப் புறக்கணித்துவிட்டு வேதவசனத்தை ஆராய்வதில் ஈடுபடுவது ஒரு பாவமாகும். தன் இதயத்தை (ஆராய்வதில்) அர்ப்பணிக்கும் எவரும், – 'வேதம் ஏன் இதை அல்லது அதைச் சொன்னது?' – என்று, அவர் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளும் முன்பு (சுய-விழிப்புணர்வு, அல்லது சுய-கட்டுப்பாடு, அல்லது ஆசைகளிலிருந்து விடுதலை பெற) முற்படுகிறார்; அவர் ஒரு அமைதியற்ற இதயத்தைக் கொண்டிருக்கிறார் மற்றும் ஆழ்ந்த அடிமைத்தனத்தில் இருக்கிறார்; ஆனால் எவர் எதனாலும் அடிமைப்படுத்தப்படாமல் விழிப்புடன் காக்கிறாரோ, அவர் தேவனுடைய சந்நிதியில் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ள விரும்புகிறார்.

2. தேவன் போன்றிருக்க முயற்சிப்பவன் தேவனைத் தூஷிக்கிறான், ஆனால் அவரை (மேலும் பரிபூரணமாக) கனப்படுத்த வழி தேடுபவன் தேவ பயத்தில் பரிசுத்தத்தை நேசிக்கிறான்.

3. தேவனுடைய வார்த்தைகளைக் காப்பவன் தேவனை அறிந்துகொண்டான் (1 யோவான் 2:3) – மேலும் அத்தகையவன் கடனை அடைக்க வேண்டிய அவசரக் கடமை உணர்வுடன் அவற்றை நிறைவேற்றுகிறான்.

4. நீங்கள் உதவிக்காக அவருக்கு ஜெபிக்கும்போது, தேவனுடைய உயர்ந்த (வரங்களை) தேடாதிருங்கள்; அவர் வந்து பாவத்திலிருந்து உங்களை இரட்சிக்கட்டும். ஒரு இடம் கறைபடியாததாகவும் பரிசுத்தமானதாகவும் அதற்காக ஆயத்தப்படுத்தப்படும்போது, தேவனுடைய கிருபை தானாகவே வருகிறது.

5. தன் சொந்த புத்தியை நம்பி, தன் சொந்த விருப்பத்தைப் பற்றிக்கொள்ளும் எவரும் தம்மேல் பேய்க் கூட்டங்களை வரவழைக்கிறார்கள்[19] , மேலும் அவர்கள் மனதிற்குத் துயரத்தை (அல்லது மனந்திரும்புதலை) கொண்டுவரும் (தேவனுடைய) ஆவியினால் இருக்க முடியாது.

6. வேதவசனங்களைக் கண்டு, அதைத் தன் சொந்தப் புரிதலின்படி விளக்கி, அது அப்படித்தான் என்று நம்பி, அதன் மீது சார்ந்திருக்கும் ஒருவன் (அதை அப்படித்தான் என்று கருதி, அந்த வார்த்தைகள் அப்படித்தான் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும் என்று அவன் கருதுகிறான்), அவன் தேவனுடைய மகிமையையும் அவருடைய செல்வங்களையும் அறியாதவன்; ஆனால், அவற்றைக் கண்டு, 'எனக்குத் தெரியாது—நான் ஒரு மனிதன் மட்டுமே' என்று கூறி, தேவனுக்கு மகிமை சேர்ப்பவரில், தேவனுடைய செல்வங்கள் அவருடைய வலிமைக்கும் அறிவிற்கேற்ப வாசமாயிருக்கிறது.

7. உங்கள் எண்ணங்களை எல்லோரிடமும் விரைவாக வெளிப்படுத்தாதீர்கள், ஆனால் உங்கள் ஆவிக்குரிய பிதாக்களிடம் மட்டும் வெளிப்படுத்துங்கள், இல்லையெனில் உங்கள் இருதயத்திற்கு நீங்களே துயரத்தை வரவழைத்துக் கொள்வீர்கள்.

8. உன் உதடுகளைக் காத்துக்கொள், அப்பொழுது உன் அயலான் உன் பார்வையில் கனமுள்ளவனாக இருப்பான் (உன் அயலானுக்குரிய மரியாதை, உன் உதடுகள் அவனைக் கண்டிக்காமல் காக்கும்).

9. உன் நாவை தேவனுடைய வார்த்தைகளை ஞானமாகப் பேசப் பழக்கு; அப்பொழுது பொய்த் தன்மை உன்னை விட்டு விலகிப் போகும்.

10. மனிதப் புகழின் மீதான காதல் பொய்க்கு வழிவகுக்கிறது, ஆனால், இன்னும் மிகுந்த பணிவுடனே தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்வது உங்கள் இதயத்தில் தேவ பயத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

11. இந்த உலகின் மகிமையானவர்களுடன் நண்பராகப் பழக வேண்டாம், இல்லையெனில் அவர்களுடைய மகிமை (அவர்களுடைய மகிமையின் தீங்குணர்வு) உள்மனதில் மங்கிவிடும்.

12. யாராவது உங்கள் முன்னிலையில் தன் சகோதரனைப் பற்றித் தவறாகப் பேசினாலோ, அவனை இழிவுபடுத்தினாலோ, அல்லது அவனிடம் தீய எண்ணத்தைக் காட்டினாலோ, அவனுக்கு எதிராகப் பக்கം சேர வேண்டாம். அப்படிச் செய்தால், நீங்கள் விரும்பாதது உங்களுக்கு நேரிடக்கூடும்.

13. எளிமை மற்றும் தாழ்மை (தன்னைப் பற்றி உயர்வாக நினைக்காமல் இருப்பது) இதயத்தை வஞ்சனையிலிருந்து தூய்மைப்படுத்துகின்றன. தன் சகோதரனிடம் வஞ்சகமாகப் பழகுகிறவன் இதய வேதனையிலிருந்து தப்பிக்க மாட்டான். ஒருவர் ஒன்றைச் சொல்லி, வஞ்சகத்தால் தன் இதயத்தில் வேறொன்றை மறைத்து வைத்திருந்தால், அத்தகையவரின் ஆராதனை (லீடோர்ஜியா - ஜெபங்கள்) அனைத்தும் வீணாய்ப்போகிறது. அத்தகைய நபருடன் சேராதீர்கள், இல்லையெனில் அவர்கள் தீட்டுபடுத்தும் விஷத்தால் நீங்களும் தீட்டுப்பட்டுவிடுவீர்கள். தீங்கு செய்யாதவர்களுடன் நடவுங்கள், அப்போதுதான் நீங்கள் அவர்களின் மகிமையிலும் பரிசுத்தத்திலும் பங்குகொள்வீர்கள்.

14. யாரிடமும் பொறாமை கொள்ளாதீர்கள், இல்லையெனில் உங்கள் உழைப்பு வீணாகிவிடும். அனைவரிடமும் உண்மையுடன் இருங்கள், அப்போதுதான் உங்களால் உங்களுள் தேவ சமாதானத்தைக் காண முடியும். ஒருவரைக் கடல் கொட்டுவது போல, அதன் விஷம் உடல் முழுவதும் பரவி இதயத்தையே சேதப்படுத்துவது போல, அவ்வாறே ஒருவருக்கு மற்றவர் மீதான பொறாமையும் இதயத்தில் உள்ளது: அதன் விஷம் ஆன்மாவைக் காயப்படுத்துகிறது, மேலும் ஆன்மா இந்தத் தீய செயலால் துன்புறுகிறது. ஆகவே, தங்கள் உழைப்பு வீணாகப் போகாமல் இருக்க விரும்புகிறவர்கள், தங்களுக்குள் இருக்கும் இந்தக் கடகத்தை—அதாவது வஞ்சகம் மற்றும் பொல்லாங்கை—விரைந்து வெளியேற்றட்டும்.

7. நற்பண்புகள் குறித்து

1. மனதை எப்போதும் இறைவனருளால் காக்கும் மூன்று நற்பண்புகள் உள்ளன, அவை: அதன் இயல்பான நாட்டம், தைரியம் மற்றும் விடாமுயற்சி.

2. மனமானது தனக்குள் மூன்று நற்பண்புகளைக் கண்டுகொண்டால், அது அழியாத தன்மையை (புதுப்பித்தல், அல்லது அழியாத தெய்வீக உயிரினங்களின் பரிபூரணம்) அடைந்துவிட்டதாக நம்புவதற்கு வழிவகுக்கும்: ஒன்றை மற்றொன்றிலிருந்து துல்லியமாக வேறுபடுத்திக் காட்டும் பகுத்தறிவு, அனைத்தையும் அவற்றின் காலத்திற்கு முன்பே முன்கூட்டியே அறிதல், மற்றும் அந்நியமான எதற்கும் அலட்சியம் காட்டுதல்.

3. மனத்திற்கு எப்போதும் ஒளி ஊட்டும் மூன்று நற்பண்புகள் உள்ளன: எந்த மனிதரிடமும் வஞ்சனையைக் காணாமல் இருப்பது, உங்களுக்குத் தீங்கு செய்பவர்களுக்கு நன்மை செய்வது, மற்றும் உங்களுக்கு நேரிடும் அனைத்தையும் துயரமின்றி சகித்துக்கொள்வது. இந்த மூன்று குணங்களும் தங்களை விட மேலான மூன்று குணங்களை உருவாக்குகின்றன: ஒருவரிடம் வஞ்சனை காணாமல் இருப்பது அன்பை உருவாக்குகிறது; உங்களுக்குத் தீங்கு செய்பவர்களுக்கு நன்மை செய்வது அமைதியைத் தருகிறது; உங்களுக்கு நேரிடும் எதையும் கலக்கமின்றி சகிப்பது சாந்தத்தை அளிக்கிறது.

4. ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்தும் நான்கு நற்பண்புகள் உள்ளன: மௌனம், கட்டளைகளைக் கடைப்பிடித்தல், சுயக்கட்டுப்பாடு (வழி குறுகலாக இருப்பதற்காக எல்லாவற்றிலும் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளுதல்), மற்றும் பணிவு.

5. மனதிற்கு எப்போதும் பின்வரும் நான்கு குணங்கள் தேவை: கடவுளிடம் இடைவிடாமல் பிரார்த்தனை செய்வது; கடவுளின் சன்னிதியில் தண்டனிடுவது; எந்தவொரு நபரையும் (அவர்கள் யார், எப்படி இருக்கிறார்கள் என்பது பற்றி) குழப்பிக் கொள்ளாமல், அவர்களைத் தீர்ப்பிடாமல் இருப்பது; மற்றும் ஒருவரின் உணர்ச்சிகள் சொல்வதைக் காதுகொடுத்துக் கேட்காமல் இருப்பது.

6. இந்த நான்கு நற்பண்புகள் ஆன்மாவை ஒரு சுவரைப் போலப் பாதுகாக்கின்றன, அதன் எதிரிகளால் ஏற்படும் கவலைகளிலிருந்து விடுபட்டு எளிதாக சுவாசிக்க அனுமதிக்கின்றன: இரக்கம், கோபமின்மை, நீண்டகாலப் பொறுமை, மற்றும் வேரூன்றும் ஒவ்வொரு பாவ வித்தையும் அகற்றுதல்; அதே சமயம் மறதியுக்கான எதிர்ப்பு இவை அனைத்தையும் பாதுகாக்கிறது.

7. கடவுளின்படி, நான்கு நற்பண்புகள் இளம் (புதிய) பயிற்சியாளருக்கு உதவுகின்றன: தொடர்ச்சியான அறிவுறுத்தல், விடாமுயற்சி, விழிப்புணர்வு, மற்றும் தன்னை மிகைப்படுத்திக் கொள்ளாமல் இருப்பது (தன்னை ஒரு சிறப்பானவர் என்று கற்பனை செய்யாமல் இருப்பது).

8. ஆன்மாவின் அசுத்தத்திற்கு நான்கு കാര്യங்கள் காரணமாகின்றன: தன் பார்வையைக் காக்காமல் நகரத்தில் அலைந்து திரிதல், ஒரு பெண்ணுடன் நட்பு, உலகப் பிரபலங்களுடன் நட்பு, மற்றும் இரத்த உறவினருடன் உரையாடுவதில் உள்ள விருப்பம்.

9. நான்கு விஷயங்கள் உடலில் காம உணர்வை அதிகரிக்கின்றன: மனதிற்குப் பிடித்தமட்டும் தூங்குவது, வயிறு முட்டச் சாப்பிடுவது, அர்த்தமற்ற வீண் பேச்சு, மற்றும் உடலை அலங்கரிப்பது.

10. நான்கு விஷயங்கள் ஆன்மாவை இருள்மூட்டுகின்றன: தன் அண்டை வீட்டாரை வெறுப்பது, அவரை இழித்துப் பேசுவது, அவர் மீது பொறாமை கொள்வது, மற்றும் அவரைப் பற்றி முணுமுணுப்பது.

11. ஆன்மா நான்கு விஷயங்களால் வெறுமையாக்கப்படுகிறது (Esmpt): ஓரிடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்குச் செல்வது, பொழுதுபோக்கு மீதான காதல், பௌதீகவாதம், மற்றும் கஞ்சத்தனம்.

12. கோபம் நான்கு விஷயங்களால் தூண்டப்படுகிறது: கொடுப்பதும் பெறுவதும் (பரிவர்த்தனைகள்), தனது சொந்த விருப்பத்தை வலியுறுத்துவது, கற்பிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை, மற்றும் தன்னை ஞானியாக (அறிவுடைய மனிதனாக)க் கருதுவது.

13. ஒருவருக்குப் பெறக் கடினமான மூன்று விஷயங்கள் உள்ளன—அவற்றின் மூலம் அனைத்து நற்பண்புகளும் பாதுகாக்கப்படுகின்றன: மனந்திரும்புதல், தன் பாவங்களுக்காகக் கண்ணீர் விடுதல், மற்றும் மரணத்தை மனக்கண்ணில் வைத்திருத்தல்.

14. ஆன்மா பெரும் பரிபூரணம் அடையும் வரை அதன் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தும் மூன்று விஷயங்கள் உள்ளன—அவையே குணங்கள் மனதோடு தங்குவதைத் தடுக்கின்றன: சிறைவாசம் (கடவுளைத் தவிர வேறு எதனிடம் பற்று கொள்வது), சோம்பல், மற்றும் மறதி. மறதி ஒரு நபரின் கடைசி மூச்சு வரை அவர்களுக்கு எதிராகப் போரிட்டு, அவர்களை வறட்சியில் மூழ்கடிக்கிறது; அது எல்லா எண்ணங்களையும் விட வலிமையானது, மேலும் தீமைகள் அனைத்திற்கும் தாய் மற்றும் ஒரு நபர் தங்களுக்குள் மணிநேரத்திற்கு மணிநேரம் உருவாக்குவதை அழிப்பவள்.

15. இவையே புதிய மனிதனின் செயல்கள், இவையே பழைய மனிதனின் செயல்கள்! தன் ஆன்மாவை நேசித்து அதை அழிக்க விரும்பாதவன் புதிய மனிதனின் செயல்களைக் கடைப்பிடிக்கிறான், ஆனால் இந்தச் சுருக்கமான காலத்தில் மாம்சத்தின் சுகத்தை நேசிப்பவன் பழைய மனிதனின் செயல்களைச் செய்து தன் ஆன்மாவை அழித்துவிடுகிறான். – மேலும் நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து, தம்முடைய சொந்த உடலில் புதிய மனிதனை வெளிப்படுத்தி, 'தன்னை நேசிக்கும் ஒவ்வொருவனும் தன் ஆன்மாவை இழப்பான்' (யோவான் 12:25); 'ஆனால் என்னிமித்தம் தன் ஆன்மாவை இழக்கும் ஒவ்வொருவனும் அதைக் கண்டடைவான்' (மத்தேயு 10:39) என்றார். அவர் உலகின் ஆண்டவர்; அவராலே பகைமையின் பிரிவினைச் சுவர் இடிக்கப்பட்டது (எபே. 2:14). மேலும் அவர் கூறினார்: 'நான் சமாதானத்தைக் கொண்டுவரவில்லை, ஆனால் வாளைக் கொண்டுவந்தேன்' (மத். 10:34), மேலும்: 'நான் பூமியின்மேல் அக்கினியைப் போட வந்தேன், அது இப்பொழுதே கனன்று எரிய நான் எவ்வளவு விரும்புகிறேன்!' (லூக்கா 12:49). அதாவது, அவருடைய பரிசுத்த போதனைகளைப் பின்பற்றியவர்களிடம், அவருடைய தெய்வீகத்தின் நெருப்பு (உறுதியாக இருந்தது), அதன் விளைவாக, அவர்கள் தங்களுக்குள் ஒரு ஆன்மீக வாளைக் கொண்டிருந்தனர், அதைக் கொண்டு அவர்கள் தங்கள் மாம்சத்தின் இச்சைகள் அனைத்தையும் வெட்டித் தள்ளினர். மேலும் கர்த்தர் அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்து, 'நான் உங்களுக்கு சமாதானத்தை விட்டுப்போகிறேன்; என் சமாதானத்தை உங்களுக்கு அருளுகிறேன்' (யோவான் 14:27) என்றார்.

16. இவ்வாறு, இந்த யுகத்தில் தங்கள் ஆன்மாக்களைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளக் கவலைப்பட்டவர்களும், தங்கள் சொந்த விருப்பங்களைத் துண்டித்தவர்களும், அவருக்குப் பலியாக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட அவருடைய பரிசுத்த ஆடுகளாக மாறினர். மேலும், அவர் தம் தெய்வீக மகிமையுடன் தோன்றும்போது, அவர்களைத் தம் வலது பக்கத்திற்கு அழைத்து, 'வாருங்கள், என் பிதாவால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களே! உலகத்தின் தோற்றத்திற்கு முன்பே உங்களுக்குத் தயாரிக்கப்பட்ட ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரித்துக் கொள்ளுங்கள்' என்று கூறுவார். 'நான் பசியுடன் இருந்தேன், நீங்கள் எனக்கு உணவளித்தீர்கள்'... எனவும் (மத். 25:34-35). இவ்வாறு, இந்தச் சுருக்கமான காலத்தில் தங்கள் ஆன்மாக்களைப் பலியிடுபவர்கள், தேவைப்படும் நேரத்தில் அவற்றைக் கண்டடைந்து, தாங்கள் பெற எதிர்பார்த்ததற்கு மிகப் பெரிய வெகுமதியைப் பெறுவார்கள். தங்கள் சொந்த விருப்பங்களைப் பின்பற்றுபவர்களைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் நிச்சயமாக இந்தப் பாவமான யுகத்தில் தங்கள் ஆன்மாக்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்கிறார்கள்; ஆனால், அதன் செல்வங்களின் வீண் பெருமையால் மயக்கப்பட்டு, தேவனுடைய கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்காமல், இந்த யுகத்தில் என்றென்றும் இருக்கலாம் என்று நம்புவதால், நியாயத்தீர்ப்பு நேரத்தில் அவர்களின் குருட்டுத்தனத்தின் அவமானம் வெளிப்படுத்தப்படும். அவர்கள் சபிக்கப்பட்ட ஆடுகளைப் போலத் தோன்றுவார்கள், மேலும் நீதிபதியின் பயங்கரமான தீர்ப்பைக் கேட்பார்கள், அவர் அறிவிப்பார்: 'சபிக்கப்பட்டவர்களே, பிசாசுக்கும் அவனுடைய தூதர்களுக்கும் தயாரிக்கப்பட்ட நித்திய அக்கினியில் இருந்து என்னிடமிருந்து விலகிப் போங்கள். ஏனெனில் நீங்கள் பேராசை கொண்டவர்களாக இருந்தீர்கள், எனக்குச் சாப்பிட ஒன்றும் கொடுக்கவில்லை'… மற்றும் பல (41 மற்றும் 42). இருப்பினும், அவர்களுடைய வாய்கள் மௌனிக்கப்படும் – தங்கள் இரக்கமின்மையையும் தங்கள் வறுமையையும் (கடந்த கால மற்றும் நிகழ்கால இரண்டும்) நினைத்து, சொல்ல ஒன்றுமிருக்காது. உண்மைதான், அப்போது அவர்கள், 'கர்த்தவரே, எப்போது உம்மைப் பசியுடன் கண்டിട്ടும் நாங்கள் உமக்குப் பணிவிடவில்லை?' (44) என்று கூறுவார்கள். ஆனால் அவர் அவர்களை மௌனித்து, 'என்னில் விசுவாசமுள்ளவர்களில் ஒருவனுக்கு அவன் செய்த நன்மையை எல்லாம், அவன் எனக்குச் செய்தான்' என்று கூறுவார்.

17. ஆகவே, பிரியமானவர்களே, நம்மில் ஒவ்வொருவரும் கர்த்தருடைய கற்பனைகளைத் தங்களால் இயன்றமட்டும் கடைப்பிடிக்கிறோமா, இல்லையா என்பதை ஆராய்ந்து பார்ப்போம்; ஏனெனில், நாம் அனைவரும் நம்மால் இயன்றமட்டும் அவற்றைக் கடைப்பிடிக்கக் கடமைப்பட்டிருக்கிறோம்—சிறியவர்கள் தங்கள் சிறிய தன்மைக்கேற்றபடியும், பெரியவர்கள் தங்கள் பெரிய தன்மைக்கேற்றபடியும். பண்டாரத்தில் தங்கள் காணிக்கைகளைப் போட்டவர்கள் செல்வந்தராக இருந்தனர், ஆனால் அந்த ஏழை விதவை போட்ட இரண்டு காசுகளைக் குறித்து கர்த்தர் அதிகமாக மகிழ்ச்சி அடைந்தார், ஏனென்றால் தேவன் நமது மனப்பூர்வமான விருப்பத்தைப் பார்க்கிறார். ஆகவே, (நம்மால் சிறிதளவே செய்ய முடியும் என்று நினைத்து) மனச்சோர்வடைந்துவிட வேண்டாம், (பிறரைப் பற்றிய) பொறாமை நம்மைக் கடவுளிடமிருந்து பிரித்துவிடாதபடி, நமது வறுமைக்கேற்ப நமது சேவைகளைச் செய்வோம். ஏனெனில், தலைசிறந்த ஜெப ஆலய அதிகாரியின் மகள் மீது ஆண்டவர் இரக்கம் காட்டியது போலவே, அவளைச் செத்தவளிலிருந்து உயிர்த்தெழச் செய்ததன் மூலம்; கிறிஸ்துவை அறிவதற்கு முன்பு தன்னிடம் இருந்ததெல்லாம் மருத்துவர்களுக்காகச் செலவழித்த இரத்தப்போக்குள்ள பெண்ணின் மீது அவர் இரக்கம் காட்டியது போல; நூற்றுவர் தலைவன் விசுவாசித்தபடியினாலே அவனுடைய ஊழியக்காரனைக் குணமாக்கியது போல—அவர் கானானியப் பெண்ணின் மீது இரக்கம் காட்டி, அவளுடைய மகளைக் குணமாக்கினார்; மேலும் அவர் தம்முடைய பிரியமான லாசரஸைச் செத்தவளிலிருந்து உயிர்த்தெழச் செய்தது போல, அப்படியே அவர் அந்த ஏழை விதவைக்காக, அவளுடைய கண்ணீருக்காக அவளுடைய ஒரே மகனை எழுப்பினார்; மேலும், மரியாள் மிரா எண்ணெயால் தம்முடைய பாதங்களை அபிஷேகம் செய்தபோது அவர் அவளைத் தள்ளுபடி செய்யாதது போல, அழுதுகொண்டு மிரா எண்ணெயால் தம்முடைய பாதங்களை அபிஷேகம் செய்த பாவியான பெண்ணையும் அவர் தள்ளிவிடவில்லை; மேலும், அவர் பேதுரு மற்றும் யோவான் ஆகியோரை, 'என்னைப் பின்தொடருங்கள்' என்று கூறி அவர்களுடைய படகிலிருந்து அழைத்தது போல (மத். 4:19), அப்படியே வரி வசூலிக்கும் இடத்தில் அமர்ந்திருந்த மத்தேயுவை அழைத்தார்; மேலும், அவர் மற்ற சீடர்களின் பாதங்களைக் கழுவியதைப் போலவே, யூதாவின் பாதங்களையும் எந்தப் பாகுபாடும் இன்றிக் கழுவினார்; அப்படியே அவர் திருத்தூதர்கள் மீது ஆறுதலளிப்பவராகிய பரிசுத்த ஆவியை அனுப்பியதைப் போல, தைரியத்துடன் கொர்னெலியூஸ் மீதும் அவரை அனுப்பினார்; மேலும், தமஸ்குவில் அனனியாஸை, 'அவர் என்னுடைய தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட பாத்திரம்' என்று கூறி, பவுலுக்காகக் கட்டாயப்படுத்தியதைப் போலவே(அப்போஸ்தலர் 9:15), எத்தியோப்பியனுக்காக சமாரியாவில் இருந்த ஸ்தேவான்னைப் பிலிப்புக்கு வழிநடத்தினார். ஏனெனில், அவர் தாழ்ந்தவர்களுக்கோ அல்லது பெரியவர்களுக்கோ, செல்வந்தர்களுக்கோ அல்லது ஏழைகளுக்கோ பாரபட்சம் காட்டுவதில்லை. (அப்போஸ்தலர் 9:15), அப்படியே எத்தியோப்பிய மதகுருவானவருக்காக சமாரியாவில் பிலிப்பைத் தூண்டினார். ஏனெனில் அவரிடத்தில் சிறியவர்களுக்கோ அல்லது பெரியவர்களுக்கோ, செல்வந்தர்களுக்கோ அல்லது ஏழைகளுக்கோ எந்தப் பட்சபாதமும் இல்லை, ஆனால் அவர் ஒரு (நல்ல) மனதை, தம்மீதுள்ள விசுவாசத்தை, தம்முடைய கற்பனைகளின் நிறைவேறுதலை, மற்றும் அனைத்தின் மீதும் அன்பை நாடுகிறார். உடல் விட்டுப் பிரியும் போது, ஆன்மாவிற்கு முத்திரையாக (அதன் தனித்துவமான அடையாளமாக) இதுவே அமையும். ஏனெனில், அவர் தம்முடைய சீடர்களுக்குக் கட்டளையிட்டது போல: 'நீங்கள் ஒருவருக்கொருவர் அன்பு செலுத்தினால், அதனால் எல்லா மனுஷரும் நீங்கள் என் சீடர் என்று அறிவார்கள்' (யோவான் 13:35).

18. மக்கள் உங்களை அறிந்துகொள்வார்கள் என்று அவர் சொல்லும்போது, வலது மற்றும் இடது பக்க அதிகாரங்களைப் பற்றிச் சொல்லாவிட்டால், வேறு யாரைப் பற்றிச் சொல்கிறார்? (மேலும்,) எதிரிகள் ஆன்மாவோடு சேர்ந்து வரும் அன்பின் அடையாளத்தைக் காணும்போது, அவர்கள் பயத்தில் இருந்து பின்வாங்குவார்கள், அதே சமயம் பரிசுத்த சக்திகள் அதனுடன் மகிழ்ச்சியடையும். ஆகவே அன்பானவர்களே, நம்முடைய எதிரிகள் நம்மைப் பிடித்துக்கொள்ளாதபடிக்கு, அத்தகைய முத்திரையைப் பெறுவதற்கு நம்மால் இயன்றவரை முயற்சி செய்வோம். கர்த்தர் கூறினார்: 'மலைமேல் கட்டப்பட்ட நகரம் மறைந்திருக்க முடியாது' (மத்தேயு 5:14). தனது பரிசுத்த வார்த்தையைத் தவிர வேறு எந்த மலையைப் பற்றி அவர் பேசுகிறார்? ஆகவே அன்பானவர்களே, பின்வருமாறு கூறும் அவருடைய வார்த்தையை நிறைவேற்றுவதில் நாம் ஆர்வத்துடனும் ஞானத்துடனும் ஈடுபடுவோம்: 'என்னை நேசிக்கும் எவரும் என் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பார்' (யோவான் 14:23), அப்பொழுது அத்தகைய முயற்சிகள் நமக்கு ஒரு அழிவுறாத, பலப்படுத்தப்பட்ட நகரமாக இருந்து, நாம் அவரைச் சந்திக்கும் (அவருடைய சந்நிதியில் தோன்றும்) வரை, கர்த்தருடைய வார்த்தையின் மூலம் நம்முடைய எல்லா எதிரிகளுடைய கையிலிருந்தும் நம்மைப் பாதுகாக்கும். ஏனெனில், நாம் துணிச்சலைக் கண்டறிந்தால், கைகளால் வெட்டப்படாத கல்லை வெட்டி, வெள்ளி, வெண்கலம், இரும்பு மற்றும் களிமண்ணால் ஆன தங்கத்தின் நான்கு பாகங்கள் கொண்ட உருவத்தை நசுக்கிய அந்த மலையாகிய அவருடைய பரிசுத்த வார்த்தையின் வல்லமையால் நம்முடைய எதிரிகள் அனைவரும் சிதறடிக்கப்படுவார்கள்; அப்போஸ்தலர் கூறியது போல: 'சாத்தானுடைய தந்திரங்களை எதிர்த்து நிற்கும் பொருட்டு, தேவனுடைய சர்வாயுதவர்க்கத்தையும் தரிந்துகொள்ளுங்கள்; ஏனெனில் நம்முடைய போராட்டம் மாம்சத்தோடும் இரத்தத்தோடும் அல்ல, பிரதான தூதர்களோடும் அதிகாரங்களோடும், இந்த யுகத்தின் அழிவுக்குரிய அதிகாரிகளோடும், பரலோகத்திலுள்ள பொல்லாத ஆவிக்குரிய சேனைகளோடும் ஆகும்' (எபே. 6:11–12). இந்த நான்கு பிரதானத்துவங்களே அந்த நான்கு-பகுதி உருவத்தை உருவாக்குகின்றன, அது பகை (பகைவனின் சக்தி) ஆகும். தேவனுடைய பரிசுத்த வார்த்தை அவற்றை (அந்த பிரதானத்துவங்களை) அழித்துவிட்டது, ஏனெனில் அந்த உருவத்தைத் தாக்கிய கல் ஒரு பெரிய மலையாகி, பூமி முழுவதையும் நிரப்பியது என்று எழுதப்பட்டுள்ளது (தானியேல் 2:34-35).

19. ஆகவே, சகோதரரே, நாம் அவருடைய (கர்த்தருடைய) நிழலில் புகழ்க் காண்போம்—அவர் நம்முடைய புகலிடமாக இருந்து, இந்த நான்கு பொல்லாத அதிகாரங்களிலிருந்து நம்மை இரட்சிக்கவும், பூமியின் நான்கு கோணங்களிலிருந்து அவருடைய பரிசுத்தவான்கள் அனைவரும் அவருடைய சந்நிதியில் கூடும்போது, நாமும் அவர்களுடன் மகிழ்ச்சியில் (அல்லது அவருடைய ஆறுதலான வார்த்தையைச் சுவைக்க, அல்லது கேட்க) பங்குபெறவும் கூடும்படி, மேலும் அவர்களில் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்த ஆசீர்வாதத்தை (அதாவது, ஆசீர்வாதம் வழங்கப்படுவது, அல்லது குறிப்பாக அவர்கள் மீது என்ன ஆசீர்வாதம் வழங்கப்படுகிறது என்பதை) தங்கள் கிரியையின்படி கேட்கும்படி. – ஏனெனில் அவருடைய பரிசுத்த நாமம் வல்லமையுள்ளதாக இருக்கிறது – அது எங்களுடன் தங்கியிருந்து எங்களைப் பெலப்படுத்தவும் – மேலும் எதிரியின் மறதியால் (எதிரியால் தூண்டப்பட்ட) எங்கள் இருதயங்கள் வஞ்சிக்கப்படாமல் இருக்கவும், ஆனால், அவருடைய பரிசுத்த நாமத்திற்காக, அவருடைய மகிழ்ச்சியை அடையத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்ட அனைவருடனும் நாம் இரக்கத்தைக் காணும்படி, நம்மைச் சந்திக்கும் அனைத்தையும் சகித்துக்கொள்ளும் வல்லமையை அவர் நமக்குத் தந்து பாதுகாப்பார். அவருக்கு மகிமையும், கனவும், ஆராதனையும் உண்டாகட்டும் – பிதாவிற்கும், குமாரனுக்கும், பரிசுத்த ஆவிக்கும், இப்பொழுதும், எக்காலத்திலும், யுக யுகமாகவும். ஆமென்.

8. கூற்றுகள்

1. அப்பா ஏசாயா கூறினார்: சில சமயங்களில் நான் என்னை ஒரு எஜமானோ உரிமையாளரோ இல்லாத, யாராவது சந்தித்தால் ஏறிக்கொள்ளும் ஒரு குதிரையாகக் காண்கிறேன் – ஒருவர் அதை விட்டுவிடும்போது, மற்றொருவர் அதைப் பிடித்து ஏறிக்கொள்கிறார்.

2. அவர் மீண்டும் கூறினார்: 'நான் என் எதிரிகளால் பிடிக்கப்பட்டு, கட்டப்பட்டு, சேறும் சகதியுமான குழியில் வீசப்பட்ட ஒருவனைப் போன்றவன்; அவன் தன் ஆண்டவரிடம் கூப்பிட்டால், அவர்கள் அவனை வாயடைக்க இரக்கமின்றி அடிக்கிறார்கள்.'

3. அவர் மீண்டும் கூறினார்: 'நான் ஒரு சிறுவன் காலால் கட்டி வைத்திருக்கும் ஒரு பறவையைப் போன்றவன்: அந்தச் சிறுவன் கயிற்றைத் தளர்த்தும்போது, அது தன்னை விடுவித்துக் கொண்டதாக நினைத்து உடனடியாக உயரே பறந்துவிடும், ஆனால் அந்தச் சிறுவன் கயிற்றை இழுக்கும்போது, அது மீண்டும் தரையிறங்கும்படி இழுத்துவிடுகிறான். இப்படித்தான் நான் என்னைப் பார்க்கிறேன், இதைத்தான் இதன் மூலம் நான் கூற விரும்புகிறேன்: கடைசி மூச்சு விடும் வரை யாரும் கவனக்குறைவுக்கு இடமளிக்கக் கூடாது.

4. அவர் மீண்டும் கூறினார்: ஒருவருக்கு ஏதாவது கடன் கொடுத்து, நீங்கள் அவரை மன்னித்தால், நீங்கள் இயேசுவின் குணத்தை அனுகிரகிப்பீர்கள்; ஆனால் நீங்கள் திருப்பிச் செலுத்துமாறு கேட்டால், நீங்கள் ஆதாமின் குணத்தை அனுகிரகிப்பீர்கள்; மேலும் நீங்கள் வட்டி வாங்கினால், இது ஆதாமின் குணத்திற்குக் கூட இணக்கமாக இருக்காது (அதாவது, அது அதற்குக் கீழானதாகவோ அல்லது அதற்கு முரணானதாகவோ இருக்கும்).

5. நீங்கள் செய்த அல்லது செய்யத் தவறிய ஒரு விஷயத்திற்காக யாராவது உங்களைக் குற்றம் சாட்டும்போது, நீங்கள் மௌனமாக இருந்தால், அது இயேசுவின் தன்மைக்கு ஏற்ப அமையும்; நீங்கள், 'நான் என்ன செய்தேன்?' என்று பதிலளித்தால், அது அவருடைய தன்மைக்கு ஏற்ப அமையாது; ஆனால் நீங்கள் வார்த்தைக்கு வார்த்தை வாதிட்டால், அது அவருடைய தன்மைக்கு முரணானது.

6. நீங்கள் உங்கள் ஊழியங்களை (லீடார்ஜியாஸ் - ஜெப ஆராதனைகள்) செய்யும்போது, தகுதியற்றவர் என்ற மனத்தாழ்மையுடன் செய்தால், அவை தேவனுக்குப் பிரியமானவை; ஆனால், அவ்வாறு செய்யும்போது, உங்கள் இதயத்தில் ஒரு எண்ணம் எழுந்து, மற்றொருவர் (அதே நேரத்தில்) உறங்குகிறார் அல்லது (இந்த விஷயத்தில்) அலட்சியமாக இருக்கிறார் என்பதை நீங்கள் நினைவுகூர்ந்தால், உங்கள் பிரயாசமெல்லாம் பலனற்றது.

7. அவர் மீண்டும் பணிவைப் பற்றிப் பேசினார், அது யாரும் அலட்சியமாக இருக்கிறார்கள் என்றும், அல்லது மற்றொருவர் இகழ்ச்சியாக இருக்கிறார் என்றும் சொல்ல நாக்கு இல்லை என்றும்; மற்றவர்களின் குறைகளை ஆராய கண்களும் அதற்கு இல்லை என்றும் கூறினார்; மேலும் ஆன்மாவுக்கு ஆரோக்கியமற்றதைக் கேட்க காதுகளும் இல்லை; அது தன் பாவங்களைத் தவிர வேறு எதையும் பற்றிக் கவலைப்படுவதில்லை, ஆனாலும் கடவுளின் கட்டளைக்கு இணங்க அனைவருடனும் சமாதானமாக இருக்கிறது, எந்த நட்புறவின் காரணமாகவும் அல்ல. இந்தப் பாதையைத் தவிர வேறு எவரேனும் ஆறு நாட்கள் நோன்பு இருந்து, தன்னைக் கடுமையான உழைப்புகளுக்கும் தவ முறைகளுக்கும் (சாதனைகளுக்கும்) உட்படுத்திக் கொண்டால்—அவரது எல்லா உழைப்புகளும் வீணானவை.

8. அவர் மீண்டும் கூறினார்: ஒருவன் தன் சொந்தத் தேவைக்காக எதையாவது பெற்றாலும், தேவைப்படும்போது அதைக் கண்டுபிடிக்க முடியாவிட்டால், அவன் அதை வீணாகப் பெற்றிருக்கிறான். 'நான் தேவனைப் பயப்படுகிறேன்' என்று சொல்லும் மனிதன் இத்தகையவன், ஆனாலும் இந்தப் பயம் தேவைப்படும் சூழ்நிலைகளில்—உதாரணமாக, அவன் ஒருவருடன் பேச வேண்டிய சூழ்நிலையில் இருக்கும்போது— அச்சமயம் அவருக்குள் கோப வெடிப்புகளும், அடக்கமற்ற சுயக்கட்டுப்பாட்டுமின்மையும், அல்லது தான் அடையாத விஷயங்களில் மற்றவர்களுக்கு அறிவுறுத்த வேண்டும் என்ற உந்துதலும், அல்லது மனிதர்களை மகிழ்விக்க வேண்டும் என்ற விருப்பமும், அல்லது மக்களிடையே புகழ் பெற வேண்டும் என்ற ஆசையும், அல்லது மற்ற விருப்பங்களின் வெளிப்பாடுகளும் தோன்றுகின்றன—அந்த நேரத்தில் அவர் தனக்குள் தேவபயத்தைக் காணாவிட்டால், அவருடைய எல்லா உழைப்புகளும் வீணாய்ப்போகின்றன.

9. நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து, தாம் பூமிக்கு வந்த அந்த மனிதனின் எல்லா வியாதிகளையும் முதலில் குணப்படுத்தாமல் இருந்திருந்தால், அவர் சிலுவையைச் சென்றடையக் கூட முடியாமல் போயிருக்கலாம். கர்த்தர் மாம்சத்தில் வருவதற்கு முன்பு, மனிதன் குருடனாகவும், ஊமையனாகவும், முடக்குவாதம் பிடித்தவனாகவும், செவிடனாகவும், குஷ்டரோகித்தனாகவும், நொண்டியாகவும், எல்லா விதமான இயற்கைக்கு மாறான நிலைகளால் மரித்துப்போயிருந்தான். ஆனால் அவர் இரக்கம் காட்டி நம்மிடம் வந்தபோது, அவர் மரித்தவர்களை எழுப்பினார், ஊனமுற்றவர்களை நடக்கச் செய்தார், குருடர்களைப் பார்க்கவும், ஊமைகளைப் பேசவும், செவிடர்களைக் கேட்கவும் செய்தார் – மேலும் அவர் ஒவ்வொரு வியாதியிலிருந்தும் விடுதலையடைந்த ஒரு புதிய மனிதனை உருவாக்கினார். பின்னர் அவர் சிலுவையில் ஏற்றப்பட்டார். அவருக்குப் பக்கத்தில் இரண்டு கள்ளர்களும் சிலுவையில் அறையப்பட்டார்கள்; ஒருவர் வலதுபுறத்தில் இருந்து அவரை மகிமைப்படுத்தி, 'கர்த்தரே, உமது ராஜ்யத்தில் என்னை நினைவுகூரும்' (லூக்கா 23:42) என்று ஜெபித்தார், ஆனால் இடதுபுறத்தில் இருந்தவர் அவரை நிந்தித்தார். – இதன் பொருள் இதுவே. சோம்பலில் இருந்து எழுப்பப்படுவதற்கு முன்பு, மனம் பகைவனின் படைகளுடன் இணைந்துள்ளது. ஆனால் நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து அதை அதன் சோம்பலில் இருந்து எழுப்பி, எல்லாப் பொருட்களையும் தெளிவாகப் பகுத்தறியும் பார்வையை வழங்கும்போது – அதன் மூலம் அது சிலுவையில் ஏற முடிந்தால் – அப்போது பகைவனின் சக்தி அதைக் கடுமையான வார்த்தைகளால் நிந்திக்கத் தொடங்குகிறது, ஒருவேளை, இதனால் பலவீனமடைந்த மனம், தனது முயற்சிகளிலிருந்து விலகி, மீண்டும் தனது முந்தைய சோம்பலுக்குத் திரும்பிவிடும் என்ற நம்பிக்கையில். இப்படிப்பட்டதே நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து பிரித்தெடுத்த இரண்டு கள்ளர்களின் முக்கியத்துவம். அவர்களில் ஒருவன், ஒருவேளை அவருடைய நம்பிக்கையிலிருந்து அவரைத் திருப்பியனுப்பிவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையில் அவரை நிந்தித்தான், ஆனால் மற்றவனோ, அவன் கேட்கும் வரை அவரை மன்றாடிக் கொண்டே இருந்தான்: 'இன்று நீ என்னுடன் பரதீசத்தில் இருப்பாய்' (லூக்கா 23:43). இவன் பரதீசத்தின் வெற்றியாளனாக விளங்கினான், இப்போது ஜீவ மரத்தில் பங்குகொள்கிறான்.

10. அவர் மீண்டும் திருவருட்சாதனத்தைப் பற்றிப் பேசினார், அது கடவுளுடனான ஐக்கியம் என்று அழைக்கப்படுகிறது என்றார். ஆனால், நாம் உணர்ச்சிகளால்—கோபம், பொறாமை, மனிதர்களைத் திருப்திப்படுத்தும் விருப்பம், வீண் பெருமை, வெறுப்பு அல்லது வேறு ஏதேனும் உணர்ச்சி—வெற்றி கொள்ளப்பட்டால், நாம் கடவுளிடமிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கிறோம். அப்படியானால், கடவுளுடனான நமது ஐக்கியம் எங்கே?

11. நீங்கள் உங்கள் ஆராதனைகளை (ஜெப ஆராதனைகளை) நடத்தி, அவற்றை முடித்ததும், (மேலே குறிப்பிடப்பட்ட) இவற்றில் ஏதேனும் ஒன்று உங்கள் இதயத்தில் எழுந்தால், உங்கள் எல்லா உழைப்புகளும் வீணாய்ப்போகின்றன: தேவன் அவற்றை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.

12. மூப்பர்களில் ஒருவர் அவரிடம் கூறினார்: 'அப்படியானால், பிதாவே,[20] , அவர்கள் ஏன் (oy kroyoysi) உந்தவில்லை?' அந்த மூப்பர் பதிலளித்தார்: 'விதைக்கப்பட்ட நிலத்தில் மழை பெய்தால், அது ஒரு விளைச்சலைத் தருகிறது; ஆனால் நிலம் விதைக்கப்படாமல் இருந்தால், அது எப்படி விளைச்சலைத் தர முடியும்?' ஒருவர் தனது இதயத்திலிருந்து இயற்கைக்கு மாறான அனைத்தையும் (அதாவது, தீய உணர்ச்சிகளை) வெளியேற்ற முயற்சி செய்தால், அவை இனி அவருக்குள் கிளர்ந்தெழாது. மனிதன் எல்லா வகையிலும் தம்மைப் போல இருக்க வேண்டும் என்று கடவுள் விரும்புகிறார். இந்தக் காரணத்திற்காகவே, நமது கடினமான இயல்பை மாற்றுவதற்கும், நமது ஆன்மாவைப் பற்றிக்கொண்ட நமது ஆசைகளையும் பொய்யான அறிவையும் அகற்றுவதற்கும் அவர் பூமிக்கு வந்து துன்பப்பட்டார். பேச முடியாத விலங்குகள் தங்கள் இயல்பைத் தக்க வைத்துக் கொண்டுள்ளன, ஆனால் மனிதன் தனது இயல்பையே மாற்றிவிட்டான். இப்போது, கால்நடைகள் மனிதனுக்குக் கீழ்ப்படிவதைப் போலவே, ஒவ்வொரு மனிதனும் கடவுளுக்காகத் தன் அண்டை வீட்டார்க்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும்: இதற்காகவே ஆண்டவர் வந்தார். ஆகவே, உங்கள் சொந்த மாயையான அறிவைச் சார்ந்திருக்கும் நீங்கள், கால்நடைகளை எவ்வளவு மிஞ்சுகிறீர்கள் என்று சிந்தியுங்கள். எனவே, நான் என் இயல்பான நிலைக்குத் திரும்ப விரும்பினால், கால்நடைகளுக்குத் தங்களது சொந்த விருப்பமோ அறிவோ இல்லாதது போல, நானும் செயல்பட வேண்டும்; அதுவும் என்னுடன் இருப்பவர்களிடம் மட்டுமல்ல, எனக்கு எதிரானவர்களிடமும் கூட. ஏனெனில், அதுவே கடவுளின் சித்தம். செல்லின் அமைதிக்குள் நுழையவும், பகைமையால் (பகையின் சக்தியால்) துன்புறாமல், அதற்கு இரையாகாமல் இருக்க விரும்பும் எவரும், எல்லா வகையிலும் மக்களிடமிருந்து விலக வேண்டும் (அவர்களைப் பற்றிய கவலையிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு, அவர்களுடைய விவகாரங்களில் ஈடுபடாமல்), அதனால் யாரையும் கண்டிக்காமல் இருக்க, அவர்களைப் புகழவோ, நியாயப்படுத்தவோ, flatterவோ, அவர்களின் நீதியை உறுதிப்படுத்தவோ, எந்த வகையிலும் அவர்களை வருத்தப்படுத்தவோ, அவர்களின் குறைகளைக் கவனிக்கவோ, அவர்களுக்கு எதிராக மனதில் விரோத எண்ணம் என்ற முள்ளை வளர்க்கவோ, அறிவற்றவர்களிடம் தனது அறிவை வீணடிக்கவோ, முட்டாள்களிடம் தனது விருப்பத்தை வீணடிக்கவோ கூடாது. அப்போது நீங்கள் உங்களை அறிந்துகொள்வீர்கள், மேலும் உங்களுக்குத் தீங்கு விளைவிப்பது எது என்பதையும் உணர்வீர்கள். தன் நீதியையே நம்பி, தன் விருப்பத்தையே பற்றிக்கொள்ளும் ஒருவன் பகைமையிலிருந்தும் (பகைவனின் தந்திரங்களிலிருந்து) தப்பிக்க முடியாது, அமைதியையும் காண முடியாது, தனக்கு என்ன குறை இருக்கிறது என்பதையும் அறிய முடியாது. அவன் இந்த உடலை விட்டுப் பிரியும்போது, அவனுக்கு இரக்கம் கிடைப்பது கடினம். இவையனைத்தின் முடிவான நோக்கம், தன் முழு இதயத்துடனும் முழு வலிமையுடனும் கடவுளுடன் வசிப்பதும் (அவரைத் தியானிப்பதும், அவருடன் ஒன்றிணைவதும், அவருக்குப் பிரியமானதைச் செய்ய முயற்சிப்பதும்), அனைவரிடமும் இரக்கம் காட்டுவதும், அழுது புலறி கடவுளிடம் அவருடைய உதவி மற்றும் இரக்கத்தை வேண்டுவதும் ஆகும்.

13. தேவனுடைய கற்பனைகளைக் குறித்த அயலானின் போதனை சம்பந்தமாக அவர் மீண்டும் பேசினார்: என் பாவங்களின் காரணமாக நானே மனந்திரும்புதலில் இருக்கும்போது, தேவன் என்னை ஏற்றுக்கொண்டார் என்பதை நான் எப்படி அறிவேன், அதனால் நான் மற்றவனுக்கு: 'இதைச் செய் அல்லது அதைச் செய்' என்று சொல்ல முடியும்? – ஏனெனில், ஒருமுறை வீழ்ந்த ஒருவன் மனந்திரும்புதலில் இருக்கிறான். மேலும், உன் பாவங்களுக்கு மன்னிப்பு உன்னில் நிறைவேற்றப்பட்டது என்பதை அறிந்துகொள்ளும் வரை, உனக்கு (உன் சொந்த இரட்சிப்பின்) உறுதியான நம்பிக்கை இருக்க முடியாது. இதன் அடையாளம் என்னவென்றால், நீங்கள் பாவம் செய்த விஷயங்கள் எதுவும் உங்கள் இதயத்தில் அசைவதில்லை – அல்லது, ஒருவர் அதைப் பற்றி உங்களிடம் பேசும்போது, அப்படி ஒரு நிகழ்வு நடந்ததைக் கூட நீங்கள் உணரவில்லை என்றால், உங்களுக்கு இரக்கம் அருளப்பட்டுள்ளது என்பது தெளிவாகிறது. ஆனால் இது இன்னும் உள்மனதில் வாழ்ந்தால், அதை அடக்கி அதன்மேல் அழும்; ஏனெனில், நீங்கள் தேவனுடைய சிம்மாசனத்திற்கு முன்பாக நிற்கும் வரை இதற்குப் பயப்படுவது, நடுங்குவது மற்றும் மரண வேதனையை அனுபவிப்பது ஆகியவை கவனக்குறைவாக இருப்பதற்குச் சமம். – யாராவது உங்களிடம் ஏதாவது கற்றுக் கொடுக்கச் சொன்னால், நீங்கள் உங்கள் உயிரைப் பணயம் வைத்து, அவர் (அவரை ஒடுக்குவதிலிருந்து) எப்படி விடுவிக்கப்படலாம் என்று சொன்னாலும், நீங்கள் சொன்னதில் எந்த முன்னேற்றமும் அடையாமல், அதே விஷயத்தைச் சொல்லிக்கொண்டு அவர் உங்களிடம் திரும்பி வந்தால், அவர் அதை நடைமுறைப்படுத்தவில்லை என்பது தெளிவாகிறது. ஆகவே, அவனை விட்டு விலகிப் போங்கள், ஏனெனில் அவன் உங்கள் ஆத்துமாவைக் கொல்கிறான். ஒருவன் தனக்குத் தெய்வீகமானது என்று நினைக்கும் தனது சொந்த உண்மையைத் தள்ளி வைத்துவிட்டு, தனக்குத் தெய்வீகமாக அறிவுறுத்துகிறவரின் வார்த்தையைக் கடைப்பிடிப்பது ஒரு பெரிய காரியம். உதாரணமாக, கடவுளின் மனிதரான அப்பா நிஸ்டெரோஸை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள், அவர் கடவுளின் மகிமையைக் கண்டார்—தனது சகோதரியின் மகன்கள் அவருடன் வசித்தபோதிலும், அவர் அவர்களுக்கு எந்தக் கட்டளைகளையும் கொடுக்கவில்லை, ஆனால் அவர்கள் நல்லவர்களா அல்லது கெட்டவர்களா என்பதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், ஒவ்வொருவரையும் அவர்களின் சொந்த விருப்பத்திற்கு விட்டுவிட்டார். அதேபோல், காயீன் மற்றும் ஆபேலைப் பற்றியும் அவர்கள் பேசினர்: சட்டம் அல்லது வேதவசனம் இல்லாத காலத்தில், இது அல்லது அதைச் செய்ய அவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுத்தது யார்? (நிச்சயமாகக் கடவுள்தான்), ஏனெனில் கடவுள் ஒரு மனிதனுக்குக் கற்பிக்காவிட்டால், அவன் வீணாக உழைக்கிறான்.

14. அவர் மீண்டும் கூறினார்: 'யாராவது உங்களுக்கு நலனற்ற வார்த்தைகளைப் பேசத் தொடங்கினால், உங்கள் ஆன்மாவை அவர் அழித்துவிடாதபடிக்கு, அவர்களைக் கேட்காதீர்கள். அவருக்கு முன்பாக வெட்கப்படாதீர்கள், மேலும், அவருக்குத் துயரத்தை ஏற்படுத்திவிடுவோமோ என்ற அச்சத்தால், "எப்படியாயினும், இதை நான் என் இதயத்தில் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை" என்று நினைத்து, உங்களை நோக்கிய அத்தகைய பேச்சைப் பொறுத்துக்கொள்ளாதீர்கள். இல்லை, அவ்வாறு பேசாதீர்கள். தேவன் தம்முடைய கரத்தால் உருவாக்கிய முதல் மனிதனை விட நீங்கள் சிறந்தவர் அல்ல – தீய பேச்சு அவருக்கு எந்த நன்மையையும் செய்யவில்லை. ஆகவே ஓடிவிடுங்கள், கேட்கவும் வேண்டாம். ஆனால் கவனமாக இருங்கள்: உடலால் ஓடினாலும், என்ன சொல்லப்பட்டது என்பதை அறிந்துகொள்ளவோ (அல்லது உங்கள் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளவோ) விரும்பாதீர்கள்; ஏனெனில் நீங்கள் சிறிதளவு கேட்டிருந்தாலும், அந்த வார்த்தைகள் வீணாகப் போகும்படி பேய்கள் விடாது, மாறாக அவற்றைக் கொண்டு உங்கள் ஆன்மாவைக் கொன்றுவிடும். நீங்கள் ஓடும்போது, இறுதிவரை ஓடிவிடுங்கள்.

15. அவர் மீண்டும் கூறினார்: 'நான் காண்பதிலிருந்து, ஆதாயம், மரியாதை மற்றும் சமாதானம் ஆகியவை ஒரு மனிதனை மரணத்தின் விளிம்பு வரை வாட்டுகின்றன என்று நான் முடிவு செய்கிறேன்.'

16. அவர் மீண்டும் கூறினார்: 'தன் அண்டை வீட்டாரை அறிவுறுத்துவது ஆன்மாவின் (அதன் சரியான நிலையிலிருந்து) வீழ்ச்சியாகும், மேலும் அவரை ஒரு நல்ல நிலைக்கு வழிநடத்த விரும்புவது ஆன்மாவின் பெரும் அழிவாகும்.' ஏனெனில், நீங்கள் எப்போதெல்லாம் உங்கள் அண்டை வீட்டாரிடம், 'இதைச் செய் அல்லது அதைச் செய்' என்று அறிவுறுத்துகிறீர்களோ, அப்போது உங்களை நீங்களே ஆராய்ந்து சிந்தியுங்கள்; நீங்கள் ஒரு கம்பத்தை எடுத்துக்கொண்டு, அவனுடைய வீட்டைக் கட்ட முயன்றுகொண்டே, உங்கள் சொந்த வீட்டையே இடித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்.

17. அவர் மீண்டும் கூறினார்: 'புனித ஞானஸ்நானத்திற்குப் பிறகு பாவம் செய்த ஆன்மாவிற்கு ஐயோ! அத்தகையவர் தண்டனை அனுபவிக்கும்போது தங்களுக்குள் அமைதியாக இருக்க முடியாது – அவர்கள் மாம்சத்தில் (இச்சைக்குரிய பாவங்களில்) வீழ்ந்திருந்தாலும், அல்லது திருடியிருந்தாலும், அல்லது வேறு எந்தப் பாவத்திலும் சிக்கியிருந்தாலும், அல்லது ஒருவரின் உடலைக் காமக் கண்களால் பார்த்திருந்தாலும், அல்லது யாரும் பார்க்கிறார்களா என்று சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு இரகசியமாக எதையாவது சாப்பிட்டிருந்தாலும், அல்லது மற்றொருவர் தங்கள் பிச்சைப் பொருட்களை வைக்கும்போது [21] , அதன் உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்று பார்க்க நீங்கள் ஆவலாக இருந்தீர்கள் – ஏனெனில், இப்படிச் செயல்படுபவர் இயேசுவுக்கு அவமதிப்பை ஏற்படுத்துகிறார்.

18. அப்பொழுது யாரோ ஒருவர் அவரிடம் கேட்டார்: 'பிதாவே, இந்த விஷயம் உண்மையிலேயே அவ்வளவு முக்கியமானதா?' – அதற்கு அவர் கூறினார்: 'எப்படி ஒருவன் சுவரை உடைத்து, பணத்தை எடுத்துக்கொண்டு, எதிரியால் ஏமாற்றப்பட்டானோ, அப்படியே இவனும் (அதே எதிரியால் ஏமாற்றப்பட்டிருக்கிறான்): ஏனெனில், யாரொருவன் அந்த ஒன்றை வென்றிருக்கிறானோ, அவனே இத்தையும் வென்றிருக்கிறான் – மேலும் சிறிய விஷயங்களில் தோற்கடிக்கப்படுபவன், பெரிய விஷயங்களிலும் தோற்கடிக்கப்படுகிறான்.'

19. ஒருவன் பெரிய அற்புதங்களையும் குணப்படுத்தல்களையும் செய்தாலும், எல்லா அறிவையும் பெற்றாலும்—செத்தவர்களையும் உயிர்ப்பித்தாலும் கூட—அவன் பாவத்தில் விழும் தருணத்தில், தன்னைப் பற்றி கவனக்குறைவாக இருக்க முடியாது, ஏனெனில் அவன் மனந்திரும்புதலின் விலங்கின் கீழ் இருக்கிறான். அதுபோலவே, அவன் பல தவம் சார்ந்த செயல்களைச் செய்தாலும், பாவத்தில் இருக்கும் ஒருவரைக் கண்டு அல்லது புறக்கணிப்பில் வாழ்பவரைக் கண்டு அவனை இழிவுபடுத்தினால், அவனது தவம் அனைத்தும் வீணாகிவிடும்; ஏனெனில், நீதியாதிபதி கடவுளிடம் தீர்ப்பை ஒப்படைக்காமல், அவனைக் கண்டனம் செய்து, கிறிஸ்துவின் ஒரு அங்கத்தை நிராகரித்துவிட்டான்.

20. அவர் மீண்டும் கூறினார்: நாம் அனைவரும் ஒரு மருத்துவமனையில் இருப்பது போல இருக்கிறோம் – ஒருவர் கண் நோயால் அவதிப்படுகிறார், மற்றொருவர் கை நோயால், இன்னொருவருக்குப் புண், அல்லது வேறு ஏதேனும் பலவீனம் உள்ளது. சில காயங்கள் ஏற்கனவே குணமாகியிருக்கும், ஆனால் ஒருவர் தீங்கு விளைவிக்கும் எதையாவது சாப்பிட்டால், அவை மீண்டும் திறந்துவிடுகின்றன. அதேபோல மனந்திரும்புதல் நிலையில் இருப்பவன்: அவன் ஒருவரைக் கண்டிக்கவோ அல்லது இகழவோ செய்யும்போது, அவன் மீண்டும் தனது சொந்த மனந்திரும்புதலை அழித்துவிடுகிறான். – பல்வேறு நோய்களுடன் மருத்துவமனையில் படுத்திருக்கும்வர்களில், ஒருவன் தனது வலியால் அலறுகிறான் என்றால், மற்றொருவன், 'ஏன் அலறுகிறாய்?' என்று கேட்பானா? ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்த நோயைப் பற்றித்தானே சிந்திக்கிறார்கள்? அப்படியே, என் பாவங்களின் வேதனை என் கண்முன் இருந்தால், நான் மற்றொரு பாவியைப் பார்க்க மாட்டேன்: மருத்துவமனையில் படுத்திருக்கும் நோயாளிகளிடையே, ஒவ்வொருவரும் தனது காயத்தை மீண்டும் திறக்கக்கூடிய எதையும் சாப்பிடாமல் எச்சரிக்கையாக இருப்பது போல.

21. எல்லாப் பாவங்களிலு [22] ம் விலக விரும்பாத ஆன்மாக்களுக்கு ஐயோ! அதைப் பொறாமைப்பட்டு எதிர்க்கும் (பகைவர்களால்) அது மிகுந்த துயரத்தை அனுபவிக்கிறது. அப்படியானால், எல்லாவற்றிற்கும் ஏன் பெரிய பொறுமையும் நன்றியுணர்வும் தேவைப்படுகிறது? உதாரணமாக, (இஸ்ரவேல்) மக்கள் எகிப்தில் இருந்தபோது, அவர்கள் அனைவரும் அடிமைகளாகப் பார்வோனுக்காக உழைத்தபோதும், தங்களுக்குத் தேவையானதை எல்லாம் தாராளமாகப் பெற்று உண்டு குடித்தார்கள். ஆனால் கர்த்தர் அவர்களுக்கு உதவி அனுப்பியபோது, அதாவது, பிலாம்பியனிடமிருந்து அவர்களை விடுவிக்க, மோசே அவர்களைக் கடுமையான உழைப்புக்கும் கொடிய துன்பங்களுக்கும் உள்ளாக்கினார்; மேலும் கடவுள் பிலாம்பியனின் மீது கொண்டுவந்த அனைத்துப் பிளேக்குகளுக்கு மத்தியிலும், நேரம் வரும் வரை கடவுள் அவனிடம் சொன்னார்: 'நான் பார்வோன்மேல் இன்னும் ஒரு தீங்கைக் கொண்டுவருகிறேன், நீ அவனிடம் சொல்லுவாய்: "ஜனங்களைப் போகவிடு, இல்லையென்றால் உன் தலைப்பிள்ளையை நான் கொன்றுவிடுவேன்" என்று.' அப்பொழுதுதான் மோசேக்கு இறுதியாகத் தைரியம் வந்தது. தேவன் அவனிடம்: 'இந்த வார்த்தைகளை ஜனங்களின் காதுகளில் சொல்லுங்கள், ஒவ்வொரு ஆணும் தன் அயலானிடமிருந்தும், ஒவ்வொரு பெண்ணும் தன் அயலானிடமிருந்தும் வெள்ளி, பொன் பாத்திரங்களையும் வஸ்திரங்களையும் கேட்கட்டும்; அவற்றை உங்கள் பிள்ளைகளின் தோள்களில் ஏற்றி எகிப்தியர்களைக் கொள்ளையிடுங்கள்' (புற. 11:1–2). இந்தப் பொருட்களில் சில, பின்னர் தாபோரத்தின் கட்டுமானத்திற்குப் பயன்படுத்தப்பட்டன.

22. (இதற்குப் பிறகு, அப்பா) கூறினார்: 'இதைப் பற்றி மூப்பர்கள் கூறுவது இதுதான். வெள்ளி மற்றும் தங்கப் பாத்திரங்களும் ஆடைகளும் பகைவனுக்குச் சேவை செய்யும் புலன்களாகும்: இங்குக் கூறப்படுவது என்னவென்றால், ஒருவன் அவற்றைப் பகைவனிடமிருந்து பறித்து, அவை கடவுளுக்காகப் பலன் தருவதற்காகச் செய்யாவிட்டால், கடவுளின் ஓய்வின் மேலான மூடல் அவன் மீது இறங்காது; ஆனால் அவன் அவற்றைப் பகைவனிடமிருந்து பறித்து, கடவுளுக்குப் பலனாகக் கொண்டுவந்தால், அப்போது கடவுளின் மூடல் அவன் மீது வரும். அது எந்த விதத்திலும் குறைபாடு கொண்டிருந்தபோதும் மேகமானது சபையை மூடவில்லை, ஆனால் அது முழுமையாக முடிக்கப்பட்டபோது, மேகமானது அதை மூடியது. பிறகு கட்டப்பட்ட தேவாலயத்திற்கும் இதுவே நிகழ்ந்தது: அதில் ஏதோ குறை இருந்தவரை, மேகம் அதை மூடவில்லை; ஆனால் அது முழுமையாக முடிக்கப்பட்டு, தகனபலிகளின் இரத்தமும் கொழுப்பும் அதில் கொண்டுவரப்பட்டு, தேவன் அதன் நறுமணத்தை நுகர்ந்தபோது, அப்போதுதான் மேகம் அந்த ஆலயத்தை மூடியது. அதாவது, ஒருவன் தன் முழு பலத்துடனும், தன் முழு மனதுடனும் கடவுளை நேசித்து, தன் முழு இதயத்துடனும் அவர் மீது பற்றிக்கொள்ளும் வரை, கடவுளின் இளைப்பாறுதலின் மேலான மூடல் அவன் மீது வராது.

23. அவர் மீண்டும் கூறினார்: புலன்கள் பலவீனமாக (ஆசைகளின் வசமாக) இருக்கும் முன்பே, மனம் சிலுவையை ஏற்க விரும்பினால், அதன் புலன்களை முதலில் குணப்படுத்தாமல், தன் சக்திக்கு மீறிய ஒரு செயலை மேற்கொண்டதற்காக, கடவுளின் கோபம் அதன் மீது வருகிறது.

24. உனக்குள் தீய உணர்வுகள் (உணர்ச்சிகளின் துர்நாற்றம்) செயல்பட்டு, நீ அவற்றுடன் ஒத்துப்போய், அவற்றுக்குக் காரணமானவற்றில் பங்கெடுத்து, ஆயினும் உன் இருதயத்தின் நோயால் இதற்காக வருந்தவில்லை என்றால், அது ஆதாமின் இயல்பை விடக் கீழானது.

25. உங்கள் இதயம் பாவத்தைக் கடந்து, அதற்குக் காரணமாகிறவற்றிலிருந்து விலகி, நரகத்தின் வேதனைகளை உங்களுக்கு முன் நிலைநிறுத்தி, உங்கள்... பெற விரும்பினால் (அந்த) உதவியாளர் எப்போதும் உங்கள் அருகில் இருக்கும்போது, நீங்கள் அவரை எந்த வகையிலும் புண்படுத்தாமல், அவருடைய சந்நிதியில் அழுது, 'கர்த்தாவே, என்னை விடுவிப்பது உமது கிருபையின் கிரியை' என்று கூறுகிறீர்கள் – ஏனெனில், உமது உதவி இல்லாமல், எதிரியின் கைகளிலிருந்து தப்பிக்க என்னால் இயலாது; அதே நேரத்தில், கடவுளின் வழிகளில் உங்களுக்குப் போதிப்பவரை நீங்கள் வருத்தப்படுத்தாதபடி உங்கள் சொந்த இதயத்தின் பேச்சைக் கேட்கிறீர்கள்: ஏனெனில் இது இயேசுவின் தன்மைக்கு இணக்கமாக இருக்கும் – மேலும் அவர் உங்களை எல்லாத் தீமையிலிருந்தும் பாதுகாப்பார். ஆமென்.

9. உலகை மறுதலித்தவர்களுக்கான கட்டளைகள்

1. நீங்கள் உலகைத் துறந்து, மனந்திரும்பி உங்களைக் கடவுளிடம் ஒப்படைத்திருந்தால், உங்கள் கடந்த காலப் பாவங்கள் மன்னிக்கப்படாதது போல, அவை குறித்த துயரத்தால் உங்கள் எண்ணங்கள் உங்களை வாட்ட அனுமதிக்காதீர்கள்; அப்படியென்றால், கர்த்தருடைய கட்டளைகளைப் பற்றியும் அலட்சியமாக இருக்காதீர்கள், ஏனெனில் அப்படிச் செய்தால், அவர் உங்கள் கடந்த காலப் பாவங்களையும் மன்னிக்க மாட்டார்.

2. இதை நீங்கள் மரணம் வரை கடைப்பிடிக்க வேண்டும், அதைப் புறக்கணிக்காதீர்கள்: ஒரு பெண்ணின் அருகில் சாப்பிடாதீர்கள்; மிகவும் இளையவர்களுடன் நட்பு கொள்ளாதீர்கள்; நீங்கள் இளமையாக இருக்கும்போது, உங்கள் சகோதரன் அல்லது உங்கள் மடாலயத் தலைவர் தவிர வேறு யாரிடமும் ஒரே விரிப்பில் படுத்துக் கொள்ளாதீர்கள் – மேலும் இதை மரியாதையுடன் செய்யுங்கள், கவனக்குறைவாக அல்ல; உங்கள் கண்கள் அலைந்து செல்ல விடாதீர்கள், ஆடை அணியும்போது கவனக்குறைவாக இருக்காதீர்கள்.

3. தேவைப்பட்டால், மூன்று கோப்பைகள் வரை ஒயின் அருந்துங்கள், நட்புக்காக இந்தக் கட்டளையை மீறாதீர்கள்.

4. கடவுளுக்கு முன்பாக நீங்கள் பாவம் செய்த இடத்தில் தங்காதீர்கள், உங்கள் பக்தி (பிரார்த்தனைகள்) செய்வதைப் புறக்கணிக்காதீர்கள், இல்லையெனில் உங்கள் எதிரியின் கைகளில் சிக்கிக்கொள்வீர்கள்.

5. சங்கீதங்களைக் கற்றுக்கொள்ள உங்களைக் கட்டாயப்படுத்துங்கள் – இது தீய உணர்ச்சிகளின் வலையில் சிக்காமல் உங்களைப் பாதுகாக்கும். மாம்சத்தின் ஒவ்வொரு வேதனையையும் நேசியுங்கள் – உங்கள் உணர்ச்சிகள் அடக்கப்படும்.

6. எந்த விஷயத்திலும் உங்களை நீங்களே அளவிடிக் கொள்ளாதபடி கவனமாக இருங்கள் – அப்போது உங்கள் பாவங்களுக்காக அழுவதற்கான சுதந்திரத்தை நீங்கள் பெறுவீர்கள்.

7. பொய்யிலிருந்து உங்களைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள்: இல்லையெனில் அது தேவ பயத்தை உங்களிடமிருந்து விரட்டிவிடும்.

8. உங்கள் எண்ணங்களை எல்லோரிடமும் வெளிப்படுத்தாதீர்கள், அது உங்கள் சகோதரனை இடறலுக்குள்ளாக்கக்கூடும். ஆனால், உங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையர்களிடம் உங்கள் எண்ணங்களை வெளிப்படுத்துங்கள், அப்போதுதான் தேவனுடைய கிருபை உங்களை மூடும்.

9. உங்கள் தொழிலில் மனதுவைத்து உழைக்கவும், தேவபயம் உங்களுடன் வாசம் செய்யும்.

10. உங்கள் சகோதரன் இடறி விழும்போது, அது மரணத்திற்கு இட்டுச் செல்லாத இடறலாக இருந்தால் (1 யோவான் 5:16), அவனை இழிவுபடுத்தாதிருங்கள்; இல்லையெனில் நீங்கள் உங்கள் எதிரிகளுடைய கைக்கு விழக்கூடும்.

11. நீங்கள் செய்த பாவங்களின் வலையில் சிக்காமல் உங்களைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள், அவை உங்களுக்குள் மீண்டும் புதுப்பிக்கப்படாதபடிக்கு.

12. தாழ்மையை நேசியுங்கள், அது உங்கள் பாவங்களிலிருந்து உங்களைக் காக்கும்.

13. பட்சபாதம் செய்யாதே, அப்பொழுது எல்லா வஞ்சனையும் உனக்குள்ளே வேரூன்றாதபடிக்கு.

14. உங்கள் பிதாக்களின் கீழ்ப்படிதலுக்கு உங்கள் இதயத்தை ஒப்புக்கொடுங்கள், தேவனுடைய கிருபை உங்களில் குடியிருக்கும்.

15. உன்னை ஞானமுள்ளவன் என்று எண்ணாதே, இல்லையெனில் நீ உன் சத்துருக்கள் கையிலே பட்டுப்போவாய்.

16. 'என்னை மன்னிக்கவும்' என்று சொல்ல உங்கள் நாக்கைப் பழக்குங்கள் – அப்போது பணிவு உங்களை வந்தடையும்.

17. உங்கள் சிறை அறையில் அமர்ந்திருக்கும்போது, இந்த மூன்று விஷயங்களை எப்போதும் மனதில் கொள்ளுங்கள்: உடல் உழைப்பு, படிப்பு (கடவுளைப் படித்தல் மற்றும் தியானித்தல்), மற்றும் ஜெபம்.

18. தினமும் சிந்தியுங்கள்: 'இந்த உலகில் நான் செலவிட இந்த ஒரு நாள் மட்டுமே எனக்கு உள்ளது' – அப்போது நீங்கள் கடவுளுக்கு முன்பாகப் பாவம் செய்ய மாட்டீர்கள்.

19. உன் உணவில் பேராவல் கொள்ளாதே, இல்லையெனில் உன் முந்தைய பாவங்கள் உனக்குள் புத்துயிர் பெறும்.

20. எந்த உழைப்பிலும் மனந்தளராதீர்கள் (சோர்ந்து போகாதீர்கள்), இல்லையெனில் பகைவனின் செல்வாக்கு உங்களைப் பற்றிக்கொள்ளும்.

21. படிக்கவும் (கடவுளைப் பற்றி வாசித்துத் தியானிக்கவும்) உங்களைக் கட்டாயப்படுத்துங்கள், அப்போது கடவுளின் சமாதானம் விரைவில் உங்களை வந்தடையும்: ஏனெனில், நகரத்திற்கு வெளியே உள்ள சிதிலமடைந்த வீடு துர்நாற்றத்தின் இடமாக இருப்பது போல, சோம்பேறித்துவம் கொண்ட புதியவரின் ஆன்மாவும் ஒவ்வொரு அவமானகரமான உணர்வின் கொள்கலனாக மாறுகிறது.

22. கண்ணீருடன் பல பிரார்த்தனைகளைச் செய்ய உங்களைக் கட்டாயப்படுத்துங்கள்: ஒருவேளை கர்த்தர் உங்கள் மீது இரக்கங்கொண்டு, உங்களிடமிருந்து பழைய பாவியை அகற்றிவிடுவார்.

23. இவைகளை உங்கள் துணைவர்களாக ஆக்கிக்கொள்ளுங்கள்: உழைப்பு, வறுமை, அலைந்து திரிதல், மாம்சத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல் மற்றும் மௌனம்; ஏனெனில் அவற்றிலிருந்து பணிவு பிறக்கிறது, பணிவோ எல்லாப் பாவங்களுக்கும் மன்னிப்பைத் தருகிறது.

24. நம் நல்ல ஆண்டவரும் கடவுளுமானவர், எது சரி என்பதை அறிந்து அதைச் செய்வதற்கான வலிமையை நமக்கு வழங்கும் அளவுக்கு வல்லமையுள்ளவர்; இதன் மூலம், அவருடைய கட்டளைகளைக் கடைப்பிடித்த புனிதர்களிடம் நாம் இரக்கத்தைப் பெற முடியும். ஆமென்.

10. மற்றொரு வார்த்தை (விசுவாசத்தைக் கைவிட்டவர்களுக்கு)

1. எந்த மனிதனையும் அசுத்தமானவன் என்று கருதக்கூடாது என்று கடவுள் புனித பேதுரு திருத்தூதருக்குக் காட்டினார் (அப்போஸ்தலர் 10:15). அவருடைய இதயம் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டதால், ஒவ்வொரு மனிதனும் அவருடைய பார்வையில் பரிசுத்தமானவராக ஆனார். ஆனால், தங்கள் இதயங்கள் விருப்பங்களின் அடிமைகளாக இருப்பவர்களுக்கு, அவர்களுடைய பார்வையில் யாரும் புனிதமானவர்கள் அல்ல; மாறாக, தங்கள் இதயங்களுக்குள் இருக்கும் விருப்பங்களின் காரணமாக, ஒவ்வொரு நபரும் தங்களைப் போலவே இருக்கிறார்கள் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். யாராவது ஒரு குறிப்பிட்ட நபர் நல்லவர் என்று அவர்களிடம் சொன்னாலும், அவர்கள் அதைக் கேட்டு உடனடியாக தங்கள் இதயத்தில் கோபமடைவார்கள். ஆகையால், உங்கள் உதடுகளால் மட்டுமல்ல, உங்கள் இதயத்திலும் கூட யாரையும் இழிவாகக் கருதாதபடி கவனமாக இருங்கள்.

2. ஒருவன் தன்னைப் பற்றி எச்சரிக்கையாக இல்லாத வரை, அவன் தன்னைக் கடவுளின் நண்பன் என்று தன் இதயத்தில் தொடர்ந்து நினைக்கிறான். ஆனால், அவன் தன் உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுவிக்கப்படும்போது, தன்னைக் கடவுளிடமிருந்து முற்றிலும் விலகி இருப்பதாகக் கண்டு, கடவுளுக்கு முன்பாக வானத்தை நோக்க வெட்கப்படுகிறான்.

3. ஒரு மனிதனுக்கு இரண்டு ஊழியர்கள் இருந்தனர், அவர் அவர்களைத் தன் வயலுக்கு நெல் அறுக்க அனுப்பி, ஒவ்வொருவரும் ஒரு நாளைக்கு ஏழு கட்டுகள் அறுக்கக் கட்டளையிட்டார். அவர்களில் ஒருவன் தன் எஜமானன் கட்டளையிட்டதை நிறைவேற்ற தன் முழு வலிமையையும் செலுத்தினான், ஆனால் அந்த வேலை அவனது சக்திக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருந்ததால் அதைச் செய்ய முடியவில்லை; மற்றவனோ, வெற்றியைப் பற்றி நம்பிக்கையிழந்து, விரக்தியுடன் தனக்குள், 'ஒரு நாளில் இத்தகைய வேலையை யால் செய்ய முடியும்? ஆனால், தன் எஜமானரின் கட்டளையைப் புறக்கணித்து, அவன் அந்த வேலையில் கவனம் செலுத்தாமல், படுத்துத் தூங்கினான்—கண்களைக் கசக்கிக்கொண்டும், தூங்கிக்கொண்டும், ஒரு கதவு அதன் தாழ்வாரத்தில் சுழல்வது போல ஒருபுறம் இருந்து மறுபுறம் புரண்டு கொண்டும்—அவ்வாறு நாள் முழுவதையும் சோம்பலில் வீணடித்துவிட்டான். மாலை ஆனபோது, அவர்கள் தங்கள் எஜமானிடம் சென்றார்கள். அவரோ, இருவரிடமும் பேசி, சோம்பேறியான ஊழியன் தான் கட்டளையிடப்பட்ட வேலையை முழுமையாக முடிக்கவில்லை என்றாலும், உழைப்பாளி ஊழியனின் வேலையைப் பாராட்டினார்; அதே சமயம், சோம்பேறியானவனைத் தன் வீட்டிலிருந்து வெளியேற்றினார். அதுபோலவே நாமும் எந்த உழைப்பிலும் மனந்தளரக் கூடாது, எந்தத் துயரத்திலும் -ம் கூடாது, மாறாக நமது வலிமையைப் பயன்படுத்தி, முழு மனதுடனும் உழைக்க வேண்டும். கடவுள் தம்முடைய புனிதர்களுடன் நம்மையும்கூட சமமாக ஏற்றுக்கொள்வார் என்று நான் நம்புகிறேன்.

4. ஒவ்வொருவரும் இதயம் மற்றும் உடலின் மிகுந்த தாழ்மையுடன் தேவனுக்கு முன்பாகப் பல ஜெபங்களைச் செலுத்த வேண்டும்; தாங்கள் எந்த நன்மையும் செய்ததாகக் கருதாமல், தங்கள் கிரியைகளுக்காக வரும் புகழில் நம்பிக்கை வைக்காமல், நிந்தனைகளால் மனவருத்தம் அடையாமல் இருக்க வேண்டும், ஒருவர் தன் பாவங்களை நினைவுகூர வேண்டும், தன் எதிரிகளுடன் மன அமைதியுடன் இருக்க வேண்டும், மேலும் தன் அன்புக்குரியவர்களின் (நண்பர்களின்) முன்னிலையில் கூட, அவர்களுடன் பேசவோ அல்லது அவர்களைக் கண்டிக்கவோ கசப்பான வார்த்தைகளைத் தன் உதடுகளைக் கடக்க அனுமதிக்கக்கூடாது.

5. முடிவாக, ஒரு துறவி தன் ஆன்மாவின் எல்லா வாசல்களையும் மூடி, தன் எல்லாப் புலன்களையும் காக்க வேண்டும், அவை வழியாக அவன் வீழ்ந்துவிடாதபடி, மேலும் உலகியல் பேச்சைத் தன்னிடம் கொண்டு வரும்வர்களிடமிருந்து தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும். தன் சொந்தப் பாவங்களிலேயே திருப்தி அடைந்தவன் பேறு பெற்றவன் (அதாவது, மற்றவர்களின் பாவங்களை ஆராயாமல், அவற்றை உணர்ந்து அவற்றுக்காகப் புலம்புவதில்).

11. சீரக விதை பற்றி

பிதாக்கள் கூறியது போல, கடுகு விதை சம்பந்தமாக (வார்த்தைகளில்) ஒரு மர்மம் உள்ளது, அதனால் (அதைப் பற்றி) எழுதப்பட்டவற்றிலிருந்து தீர்மானித்து அதன் பொருளை ஆராய (நம்மை ஊக்குவிக்கிறது): 'பரலோக ராஜ்யம் ஒரு கடுகு விதைக்கு ஒப்பானது; அதை ஒருவன் எடுத்துத் தன் வயலில் விதைத்தான்; அது எல்லா விதையிலும் சிறியதாக இருந்தாலும், வளர்ந்த பிறகு எல்லா மூலிகைகளையும் விடப் பெரியதாகி, ஒரு மரமாகிவிடுகிறது; ஆகவே வானத்துப் பறவைகள் வந்து அதன் கிளைகளில் கூடுகட்டுகின்றன' (மத்தேயு 13:31–32). அத்தகையது சீரக விதை, அத்தகையன அதன் நற்பண்புகள்! (மேலும் கர்த்தர், அவற்றை எடுத்துக்காட்டி) மனிதன் எல்லாவற்றிலும் (அவர் அதைப் பற்றிச் சொன்ன அனைத்திலும்) அதைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்று விரும்புகிறார். 'அனைத்து விதைகளிலும் சிறியது' என்று கூறியதன் மூலம், ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் கீழாக நம்மை வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற பணிவை அவர் நம்மில் விதைக்கிறார்; அது முழு அளவிற்கு வளர்ந்துவிட்டது என்று கூறுவதன் மூலம், சாந்தத்தையும் நீண்டகாலப் பொறுமையையும் அவர் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார்; அதன் நிறம் நெருப்பு நிறத்தில் இருப்பது, – மாம்சத்தில் எந்த அசுத்தமும் இல்லாமல் இருக்கட்டும் என்பதற்காக தூய்மையை நினைவூட்டுகிறது; அதன் உள்ளே கசப்புத்தன்மை உள்ளது – இது பேராவல்களின் மீதான வெறுப்பை ஊட்டுகிறது, ஏனெனில் அமைதியை விரும்புவோருக்கு அது கசப்பானது; அது மெல்லப்பட்டு அரைக்கப்படாவிட்டால் அதன் இனிமையான சுவை வெளிப்படாது, இது துன்பத்தால் ஏற்படும் வேதனையைப் பற்றிப் பேசுகிறது (பற்றாக்குறைகள் மூலம் மாம்சத்தின் கசப்பு); அதை அரைக்கும்போது, அது கண்களைக் குத்துகிறது – இது ஒருவரின் செயல்களின் (அல்லது துறவு முயற்சிகளின்) துயரத்திற்கு ஒரு நினைவூட்டலாகச் செயல்படுகிறது; அதன் விதையிலிருந்து தயாரிக்கப்பட்ட கடுகைக் கொண்டு, இறந்த உறுப்புகளுக்குத் தைலம் பூசப் பயன்படுகிறது, அதனால் அவை அழுகிப் போகாது. ஆகவே, அதன் பொருளை நாம் புரிந்துகொண்டு அதன் குணங்களைப் பின்பற்றுவோம் – மேலும், நமது சேதமடைந்த உறுப்புகளை அதனால் அபிஷேகம் செய்து, அவை அழுகிப் போகாமலும் புழுக்களால் பாதிக்கப்படாமலும் இருப்போமாக. ஏனெனில், கிறிஸ்துவைப் போன்று ஆவதே இதன் பொருள்; கர்த்தராகிய இயேசுவை நமது உள்ளத்தில் தரித்துக்கொண்டு, (கடுகு வித்தின் தன்மைக்கேற்ப) அவருடைய சாயலில் நம்மை அவருக்காகத் தயாரிக்க, நமது முழு ஆற்றலுடனும் பாடுபடுவதற்காக, நாம் அந்த வித்தினாலானவர்களா இல்லையா என்று நம்மை நாமே சோதித்துப் பார்ப்பது. – அதன் இயல்பையும் அதன் தாழ்மையையும் நாம் பகிர்ந்து கொள்கிறோமா, – அதன் அரைக்கப்பட்ட நிலையை (பொடியாக), அதன் கசப்பை, அல்லது அதன் சுவையை நாம் பகிர்ந்து கொள்கிறோமா. – அவருடைய சித்தத்தின்படி இதைச் செய்ய நாம் பெலப்படுத்தப்படுவதற்குக் கடவுளின் கிருபையே காரணம். அவருக்கு மகிமை உண்டாவதாக – பிதாவுக்கும், குமாரனுக்கும், பரிசுத்த ஆவியார்க்கும், என்றென்றைக்கும். ஆமென்.

12. திராட்சை ரசத்தைப் பற்றி

1. திராட்சைப் பழத்தின் திருவருட்சாதனம். (இது மனித இயல்பின் (அல்லது மனிதனின்) அடையாளம்), அவன் கடவுளைச் சந்திக்க (கடவுளை மகிழ்விக்க) விரும்புகிறான், மேலும் அந்த நோக்கத்திற்காகத் தன் கிரியைகளைத் தூய்மையுடன் முழுமையாகக் காக்கிறான், அதனால் கடவுள் அதை (அவன் கிரியைகளை) மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்.

2. (திராட்சை) ரசத்திற்கான பாத்திரம் தார் கொண்டு முறையாக மூடப்பட்டுள்ளது. இது உடலின் தூய்மைக்கு ஒரு சின்னமாகும், அதன் ஒவ்வொரு உறுமும் வெட்கக்கேடான உணர்ச்சிகளிலிருந்து ஆரோக்கியமாகவும் (தூய்மையாகவும்) இருக்கும். ஏனெனில், (இறைச்சீய) இன்பங்களில் ஈடுபடுபவன் கடவுளுக்கு சேவை செய்வது சாத்தியமற்றது.

3. முழுமையாகப் பூசப்படாத அல்லது எந்தப் பிளவும் இல்லாத ஒரு பாத்திரத்தில் ஒயினை ஊற்றுவது எவ்வளவு சாத்தியமற்றதோ, அவ்வளவு சாத்தியமற்றது, நம்முள் வெறுப்பையும் பகைமையையும் கொண்டிருக்கும்போது கடவுளை மகிழ்விப்பது. ஆகையால், நம்மில் இவை இருக்கின்றனவா என்று நம்மை நாமே சோதித்துக் கொள்வோம், ஏனெனில் அவை ஒரு நபரை மனந்திரும்புதலின் பணியில் தடுக்கின்றன.

4. திராட்சை ரசம் உருவாகும் ஆரம்பத்திலேயே புளித்துக்கொள்கிறது. இது ஒரு புதியவருக்கான உருவகம், அவர் முதிர்ச்சி அடைந்து நிலைபெறும் வரை அமைதியற்றவராக இருக்கிறார்.

5. புளி சரியான அளவில் சேர்க்கப்பட வேண்டியது போல, சுண்ணாம்பு சேர்க்கப்படாவிட்டால் திராட்சை ரசம் (உண்மையான ரசமாக) மாறாது. அதுபோலவே, ஒரு புதியவர், கடவுளின்படி உள்ள தனது ஆன்மீகத் தந்தையிடமிருந்து புளிப்பைப் பெறாதவரையிலும், அவர்கள் அவருக்கு வழியைக் காட்டி (அதைப் பின்பற்ற வழிநடத்தாதவரையிலும்), கடவுளே அதைக் காணும் அருளை அவருக்கு வழங்கும் வரை, தனது சொந்த விருப்பப்படி செயல்பட்டு வெற்றிபெற முடியாது.

6. (திராட்சை ரசம்) அது பக்குவப்பட்டுத் தணியும் வரை வீட்டில் (அது தயாரிக்கப்படும் இடத்தில்) வைக்கப்படுகிறது. அவ்வாறே, மௌனம், கடவுளுக்காகத் துன்பப்படுதல், மற்றும் கடவுளுக்கு இணங்கச் செய்யப்படும் அனைத்து உழைப்புகளும் இல்லாமல், ஒரு புதியவர் (நிலைத்த மற்றும் நல்ல மனப்பான்மை கொண்ட) மனநிலையை அடைவது சாத்தியமற்றது.

7. ஒயின் தானியங்கள் அல்லது குச்சிகளுடன் விடப்பட்டால், அது புளித்துவிடும். அதுபோலவே, ஒரு புதியவர், தனது இறைச்சி சார்ந்த உறவினர்களிடையே அல்லது தங்களுக்குச் சமமான வேலை மற்றும் துறவறையைப் பகிர்ந்து கொள்ளாத மற்ற மக்களிடையே பழகினால், அவர் தனது ஆன்மீகப் பிதாமகர்களிடமிருந்து பெற்ற குணத்தை இழந்துவிடுகிறார்.

8. திராட்சை ஒயின் ஆவி ஆகி வீணாகாமல் இருக்க அதன் மீது மண் இடப்படுகிறது. அப்படியே, ஒரு புதியவர் எல்லா காரியங்களிலும் தாழ்மையுடன் இருக்கவில்லை என்றால், அவரது எல்லா உழைப்புகளும் வீணாகின்றன.

9. ஒயினை அடிக்கடி சுவைத்தால், அது அதன் நறுமணத்தையும் சுவையையும் இழந்துவிடும். தன் செயல்களைப் பறைசாற்றிக் கொள்ளும் ஒருவருக்கும் இதே நிலைதான் பெரும்பாலும் ஏற்படும், ஏனெனில் அத்தகைய நிலையில் தற்பெருமை அவரது எல்லாப் பணிகளையும் பாழாக்கிவிடும்.

10. ஒரு பாத்திரத்தில் வைன் திறந்து விடப்பட்டால், அருவருப்பான கொசுக்கள் அந்த வைனைக் கெடுத்துவிடுகின்றன. அதுபோலவே, அளவுக்கு அதிகமான பேச்சு, கேலி கிண்டல் மற்றும் அர்த்தமற்ற உரையாடல்கள் (இளம் துறவிகளின் நல்ல மனநிலையைக் கெடுத்துவிடுகின்றன).

11. ஒயின் காற்றில் வெளிப்படுத்தப்பட்டால், அது அதன் தோற்றத்தையும் சுவையையும் கெடுத்துவிடும். அவ்வாறே, பெருமை ஒரு நபரின் உழைப்பின் ஒவ்வொரு பலனையும் கெடுத்துவிடுகிறது.

12. ஒயின் பாதாள அறைகளில் சேமிக்கப்பட்டு, பாதுகாப்பாக மூடப்படுகிறது. அதேபோல், ஒவ்வொரு முயற்சியிலும் மௌனமும் பணிவும் கடவுளின் ஊழியரை 'மறைத்துப் பாதுகாக்கின்றன'. மேலும், இந்த மௌனமும் பணிவும் இல்லாமல் ஒரு மனிதனால் தனது உழைப்பின் பலனைப் பாதுகாப்பது சாத்தியமற்றது.

13. திராட்சை ஒயின் அதன் உருவாக்குபவருக்குப் பிரியமானதாகி, அவன் தன் உழைப்பில் மகிழ்ச்சி அடையும் வரை இவை அனைத்தும் செய்யப்படுகின்றன. – ஒரு மனிதன் தன் வேலை கடவுளுக்குப் பிரியமானதாகி, அவர் அதில் மகிழ்ச்சி அடையும் வரை இவை அனைத்தையும் செய்ய வேண்டும்.

14. ஒரு திராட்சை ஒயினைத் திறந்து சுவைக்காமல் அது எப்படி இருக்கும் என்று நம்புவது சாத்தியமற்றது போலவே, ஒரு மனிதன் கடவுளுக்கு முன்பாக நின்று, கடவுள் அவனது செயலைச் சரியானது என்று அங்கீகரிக்கும் வரை, தன் இதயத்தில் தைரியமாக இருந்து தனக்காகப் பயப்படாமல் இருப்பதும் சாத்தியமற்றது.

15. எப்படி ஒரு பாத்திரம் கசியத் தொடங்கினால், அதன் உரிமையாளர் கவனக்குறைவாக இருந்தால், ஒயின் தரையில் கொட்டிவிடுமோ, அப்படியே ஒரு சிறிய மற்றும் அற்பமான (தகுதியற்ற) செயல் ஒரு மனிதனின் பலனை அழித்துவிடும், அவன் கவனக்குறைவாக இருந்தால்.

16. ஆகவே, என் சகோதரரே, நமக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் அனைத்திலிருந்தும் நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள நமது பலத்தைப் பயன்படுத்துவோம்—மேலும் கர்த்தருடைய கிருபையும் தயவும் அந்த நாளில், 'எங்கள் பலவீனத்தில், எங்கள் மனசாட்சி கட்டளையிட்டதைக் காக்க முயற்சித்தோம், ஆனால் பலம் (ஏனெனில்) அது உடையது, இரக்கமும், உதவியும், பாதுகாப்பும், மன்னிப்பும், பொறுமையும் உடையது. நான் யார்? இதுவரை நான் துன்மார்க்கரின் கைகளில் இருந்தேன், அவர்களிடமிருந்து நீர் என்னை இரட்சித்தீர், உமக்குக் கொடுக்க என்னிடம் ஒன்றுமில்லை. நான் ஒரு பாவியன், உமது ஈவுகளுக்குத் தகுதியற்றவன், ஆனால் நீர் என்னை என் எதிரிகளின் கைகளிலிருந்து காப்பாற்றினீர். நீர் என் ஆண்டவராகவும் என் தேவனாகவும் இருக்கிறீர். மேலும் மகிமையும், கிருபையும், பாதுகாப்பும், உதவியும், வல்லமையும் என்றென்றைக்கும் உங்களுக்கே உரியது. ஆமென்.

13. பாடுபட்டுத் தங்கள் வேலையைச் சிறப்பாகச் செய்தவர்கள்

1. ஆண்டவராகிய இயேசு சிலுவையில் அறையப்படுவதற்கு முன்பு செய்த அற்புதங்கள் இவை. 'போய், நீங்கள் கண்டவைகளையும் கேட்டவைகளையும் யோவான்னுக்கு அறிவியுங்கள்: குருடர் பார்வை பெறுகிறார்கள், முடவர் நடக்கிறார்கள், தொழுநோயாளிகள் சுத்திகரிக்கப்படுகிறார்கள், செவிடர் கேட்கிறார்கள், மரித்தோர் எழுந்திருக்கிறார்கள், ஏழைகளுக்கு நற்செய்தி அறிவிக்கப்படுகிறது; மேலும் என்னால் இடறாதவன் பாக்கியவான்' (லூக்கா 7, 22–23)[23] .

2. இவ்வாறு, கர்த்தராகிய இயேசு இத்தகைய அநேக அற்புதங்களைச் செய்தார். (ஆனால் அவற்றில் ஒவ்வொன்றும் அதன் நேரடி அர்த்தத்தைத் தவிர, ஒரு உருவக முக்கியத்துவத்தையும் கொண்டுள்ளன என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.) 'குருடர்கள் காண்கிறார்கள்' என்பது இதன் பொருள்: இந்த உலகின் நம்பிக்கையில் கவனம் செலுத்துபவன் குருடன்; ஆனால் அவன் அதைக் கைவிட்டு, வரவிருக்கும் நம்பிக்கையின் மீது தன் பார்வையை நிலைநிறுத்தினால், அவன் கண்டுகொண்டான்; அதேபோல்: 'ஊனமுற்றோர் நடக்கிறார்கள்' என்பதன் பொருள் இதுவே: தேவன் மீது ஏக்கமுடையவனாக இருந்து, அதே சமயம் இருதயத்தின் மாம்ச சிந்தனைகளை நேசிப்பவன் ஊனமுற்றவன்; ஆனால் அவன் பிந்தையதைக் கைவிட்டு, முழு இருதயத்தோடும் தேவனை நேசித்தால், அவன் நேர்மையாக நடக்கத் தொடங்குவான். அதேபோல மீண்டும்: 'செவிடர்கள் கேட்கிறார்கள்' என்பதன் பொருள் இதுதான்: கவனச்சிதறல் நிலையில் (விளையாட்டுகளுக்கு மத்தியில் வாழ்ந்து) இருப்பவன் செவிடன், ஏனெனில் அவனது கவனம் வெளிப்புற விஷயங்களால் ஈர்க்கப்பட்டு, எது சரி என்பதை மறந்துவிட்டான்; ஆனால் அவன் எல்லாவற்றிலிருந்தும் தன்னை விலக்கிக் கொண்டால், அவன் கேட்கத் தொடங்குவான். மேலும் இது: 'குஷ்டரோகிகள் சுத்தமாக்கப்பட்டார்கள்'—இதன் பொருள் இதுதான்: மோசேவின் நியாயப்பிரமாணத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளது: 'அசுத்தமானவன் யாரும் கர்த்தருடைய வீட்டிற்குள் பிரவேசிக்கக் கூடாது', அதாவது, தன் அயலானிடம் பகை, வெறுப்பு, பொறாமை அல்லது கண்டனத்தை வளர்க்கும் ஒருவன்; ஆனால் யாராவது இவற்றை ஒதுக்கி வைத்தால், அவன் சுத்தமாகிவிடுவான்.

3. இவ்வாறு, குருடன் பார்வையைப் பெற்றபோது, முடவன் நடக்கத் தொடங்கும் போது, செவிப்பறந்தவன் கேட்கத் தொடங்கும் போது, மற்றும் குஷ்டரோகி சுத்திகரிக்கப்படும்போது, அக்கறையின்மை நிலவிய காலத்தில் (இந்த நிலைமைகளால் குறிக்கப்படும் ஒழுக்கச் சீரழிவின் காரணமாக) இறந்திருந்த நபர் மீட்டெடுக்கப்பட்டு புதுப்பிக்கப்படுகிறார், பின்னர், புனிதப் புண்ணியங்கள் குறைவாக இருந்த தனது சொந்தப் புலன்கள் மூலம், தான் பார்வையைப் பெற்றதையும், நடக்கவும் கேட்கவும் தொடங்கியதையும், சுத்திகரிக்கப்பட்டதையும் நற்செய்தியாக அறிவிக்கிறான். உங்களை ஞானஸ்நானம் செய்தவருக்கு நீங்கள் இத்தகைய ஒரு நியாயப்படுத்துதலை முன்வைக்க வேண்டும்.

4. ஞானஸ்நானம் என்பது இதுவே: தீமையின் துன்பத்தை (மாம்சத்தின் கசப்பை) பணிவுடனும் மௌனத்துடனும் அனுபவிப்பதாகும். ஏனெனில் யோவான் பற்றி எழுதப்பட்டிருக்கிறதே—அவன் ஆடை ஒட்டக மயிரால் ஆனது, அவன் இடுப்பில் தோலால் ஆன ஒரு அரைக்கயிற்றைக் கட்டிக்கொண்டிருந்தான்—அவன் வனாந்தரத்தில் இருந்தான் (மத். 3:4). இது சுய-மரணத்தின் அடையாளம். இது ஒருவரைத் தூய்மைப்படுத்தும் முதல் காரியம், மேலும் யாராவது முயற்சி செய்தால், அவர்கள் அதைப் பெற்றுக்கொள்கிறார்கள்; தமக்காக அதைப் பெற்றுக்கொண்ட பிறகு, அவர்கள் சிலுவை மீது ஏறுவதற்கான வழியைத் தமக்காகத் திறக்கிறார்கள். (சிலுவை என்பது எதிர்கால அழியாமையின் அடையாளம்), முதலில் பரிசேயர்களையும் சதுக்கேயர்களையும் மௌனப்படுத்திய பிறகு (சதுக்கேயர்கள் நம்பிக்கையின்மையையும், பரிசேயர்கள் வஞ்சகம், பாசாங்கு மற்றும் வீண் பெருமையையும் குறிக்கின்றனர்), எழுதப்பட்டபடி: 'அன்றிலிருந்து யாரும் அவருக்குப் பதில்கேட்கத் துணியவில்லை' (மத். 22:46).

5. இறுதியாக, கர்த்தர் பேதுரு மற்றும் யோவானைப் பாஸ்காவைத் தயாரிக்க அனுப்பினார். மனம் தன்னிடம் எதுவும் இல்லை என்பதை உணரும்போது, கர்த்தரின் பரிசுத்த விருந்தின் மூலம் அதன் சக்திகளை ஒன்றாகச் சேர்த்து, அவற்றை ஒரே உடலாக இணைத்து, நித்தியத்துவத்திற்குத் தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளும் விதத்தின் சின்னமே இது.

6. மீண்டும், இயேசு, 'முடிந்தால், இந்தக் கோப்பை இன்று என்னை விட்டு நீங்கட்டும்' (மத். 26:39) என்று ஜெபித்தபோது, இது நம்மைப் பற்றிய ஒரு வார்த்தையாகும். ஏனெனில், மனம் சிலுவை ஏறத் தூண்டப்படும்போது, அது பல பிரார்த்தனைகளையும் பல கண்ணீர்களையும், தன்னை முழுமையாகக் கடவுளிடம் ஒப்படைப்பதையும் தேவைப்படுத்துகிறது; மேலும், அது பரிசுத்தமும் வற்றாத புத்துணர்வும் பெறும் வரை, அவருடைய நன்மையிலிருந்து உதவியை நாடி, அதன் வலிமையாகவும் பாதுகாவலராகவும் இருக்குமாறு அவரைக் கோருகிறது; ஏனெனில், சிலுவையின் வேளையில் பெரும் ஆபத்து உள்ளது. மேலும் ஜெபிக்கும்போது, அவனுடன் பேதுரு, யோவான் மற்றும் யாக்கோபு இருக்க வேண்டும், அவர்கள்: உறுதியான விசுவாசம், நம்பிக்கையால் வலுப்பெற்ற இதயம், மற்றும் கடவுள் மீதான அன்பு.

7. இதுவே, நமக்காக, நமது அன்பான ஆண்டவரும் கடவுளுமான இயேசுவுக்கு நேர்ந்ததன் முக்கியத்துவமாகும்; அப்போஸ்தலர் கூறியது போல், அவர் எல்லா காரியங்களிலும் நமக்கு ஒரு மாதிரியாக இருந்தார்: 'அவரை அறிந்து, அவருடைய உயிர்த்தெழுதலின் வல்லமையையும், அவருடைய பாடுகளில் பங்குகொள்வதையும், அவருடைய மரணத்திற்கு ஒப்புரூபமாக்கப்படுவதையும் அறிந்து, மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுதலில் எப்படியாவது பங்குபெற வேண்டும் என்பதே' (பிலிப்பியர் 3:10–11): – நம்மைக் குறித்து அவர் சுவைத்தப் பசையானது, நமது உள்ளத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு தீய விருப்பத்தையும் வேரறுக்கவும் (நமது வாய்களை மூடிக்கொள்ளவும்), அவற்றில் எதுவும் உடலிலிருந்து வெளிவந்து செயலில் காட்டப்பட அனுமதிக்காமல் இருக்கவும் நம்மைத் தூண்டுகிறது; நம்மைக் குறித்து அவர் சுவைத்த 'என்னும் நம்மைத் தூண்டுகிறது ஒவ்வொரு சுயவிருப்பத்தையும் ஒவ்வொரு வீணான கிளர்ச்சியையும் அடக்கவும்; நம்மைக் குறித்து அவர்கள் அவர் மீது 'துப்பிய' துப்பல், மனிதர்களைத் திருப்திப்படுத்தும் எல்லா விருப்பத்தையும், இந்த உலகின் மகிமைக்கான எல்லா விருப்பத்தையும் அடக்க நம்மைத் தூண்டுகிறது; அவர்கள் பின்னிக் அவரது தலையில் வைத்த 'முட்கிரீடம்', நிந்தனைகளை, குறிப்பாகத் தொடர்ச்சியான நிந்தனைகளைப் பொறுத்துக்கொள்ளவும், எல்லா நிந்தனைகளையும் குழப்பமின்றி ஏற்கவும் நம்மைத் தூண்டுகிறது; நம்மைக் குறித்து அவர்கள் அவருடைய தலையில் அடித்த 'கரும்புத் தண்டு', நாம் எப்போதும் தாழ்மையின் கவசத்தை அணிந்து, எதிரியின் பெருமை அனைத்தையும் அடக்க நம்மைத் தூண்டுகிறது; கர்த்தராகிய இயேசுவை சிலுவையில் அறையப்படுவதற்கு முன்பு 'சவுக்கால் அடிக்க' ஒப்படைத்தது, எல்லா மனித நிந்தனையையும் அவமானத்தையும் ஒன்றும் இல்லாததாகக் கருத நம்மைத் தூண்டுகிறது; அவர் சீட்டுக் குலுக்கித் தம்முடைய ஆடைகளைப் பங்கிட்டபோது, அவரோ கலக்கமின்றி இருந்தார் – அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளின்படி, 'உங்கள் சொத்துக்கள் கொள்ளையடிக்கப்பட்டதை நீங்கள் பரலோகத்தில் ஒரு சிறந்த உரிமையை உடையவர்களாக அறிந்து, சந்தோஷத்தோடு ஏற்றுக்கொண்டீர்கள்' என்பதற்கு இணங்க, நாம் சிலுவையில் ஏறுவதற்கு முன்பு உலகப் பொருட்கள் அனைத்தையும் இகழத் தூண்டுகிறது. (எபி. 10:34).

8. ஒருவர் சிலுவையில் ஏறுவதற்கு இவையனைத்தையும் செய்ய வேண்டும். மேலும், அவர் செய்ததை, ஒரு மனிதராக உங்களால் முடிந்தவரை நீங்கள் செய்யாவிட்டால், உங்களால் சிலுவையில் ஏற முடியாது. நமது இரட்சிப்பிற்காகக் கடின இருதயமுடையவர்கள் அவரைச் சிலுவையில் அறைந்தபோது அது ஆறாம் மணி நேரமாக இருந்தது என்பது நமக்கு ஒரு மாதிரியாக இருக்கிறது; அதாவது, பாவம் மரிக்கும் வரை, சிலுவையின் மூலம் பகைமையை மரிப்பித்தபடி, நாம் எல்லா மனச்சோர்விற்கும் பலவீனத்திற்கும் எதிராகப் பெலனால் நம்மை ஆயத்தப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். ஒன்பதாம் மணி நேரமாக இருந்தபோது, இயேசு உரக்கக் கூப்பிட்டு: 'எலோய், எலோய், லமா சபக்தனி' (மத். 27:46) – இது நமக்கு ஒரு உதாரணமாகும்; நமது உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தின் சோதனைகளை அவை அணைக்கப்படும் வரை பொறுமையாகச் சகித்து, இறுதியில், தாழ்மையுடன், கடவுளிடம் கூப்பிடும் துணிச்சலைக் காணலாம். கதிரவன் மறைந்த பிறகு அவர் தனது ஆவியை ஒப்படைத்தார் என்பது, இந்தத் தோன்றும் உலகில் உள்ள எல்லா நம்பிக்கைகளிலிருந்தும் மனம் விடுவிக்கப்பட்டால், உள்மனதில் பாவம் இறந்துவிட்டது என்பதற்கான அறிகுறியாக நமக்கு விளங்குகிறது. அருட்சாதனத்தின் திரை மேலிருந்து கீழாக இரண்டாகப் பிளந்தது என்பது, மனம் (உணர்ச்சிகளிலிருந்து) விடுவிக்கப்பட்டால், அதுவுக்கும் கடவுளுக்கும் இடையிலான பிரிவு நீக்கப்படும் என்பதற்கு ஒரு சின்னமாகும். கற்கள் பிளவுபட்டு, கல்லறைகள் திறந்தன என்பது, நமக்கு ஒரு சின்னமாகும்; நமக்குள்ளே அந்த மரணம் (பாவத்திற்கு) நிறைவேறும்போது, ஒவ்வொரு சுமையும், குருட்டுத்தனமும், ஆன்மாவிற்கு முரணான அனைத்தும் கரைந்து, மரணத்தின் கனியைத் தந்து மரித்திருந்த புலன்கள், வெல்லப்பட முடியாதவையாக எழுந்து, செழித்து வளரத் தொடங்குகின்றன. அவர் நறுமணப் பொருட்களுடன் தூய சவூட்டினால் சுற்றப்பட்டார் என்பது, (பாவத்திற்கான) அந்த மரணத்திற்குப் பிறகு, பரிசுத்தத்துவம் சூழ்ந்துகொள்ளப்பட்டு, அழிவற்ற தன்மை அதற்கு இளைப்பாறலை அளிக்கிறது என்பதற்கு நமக்கு ஒரு அடையாளமாகும். அவர் ஒரு புதிய கல்லறையில் வைக்கப்பட்டார், அதில் இதுவரை யாரும் வைக்கப்பட்டதில்லை, மேலும் அதன் வாசலுக்கு ஒரு பெரிய கல் உருட்டப்பட்டது—இது நமக்கு ஒரு அடையாளமாகும், மனம் எல்லாப் பொருட்களிலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட்டு ஓய்வுநாளில் நுழையும்போது, அது ஏற்கனவே ஒரு புதிய யுகத்தில் உள்ளது; அது புதிய ஞானத்தைப் பெறுகிறது, அழிவுபடுத்தக்கூடிய எதுவும் இல்லாததில் கவனம் செலுத்துகிறது, மேலும் அழியாததைப் பற்றி தியானிக்கிறது. – மேலும், – 'சவம் இருக்கும் இடத்தில், கழுகுகள் கூடும்' (லூக்கா 17:37). – அவர் தம்முடைய பிதாவின் மகிமையிலே மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்தார் என்பதும், அவர் பரலோகத்திற்கு ஏறிச் சென்று 'உன்னதங்களில் மகிமையுள்ளவருடைய வலதுபாரிசில்' அமர்ந்தார் என்பதும் (எபி. 1:3)—அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளின்படி நமக்கு ஒரு மாதிரியாக இருக்கிறார்: 'கிறிஸ்துவுடனே கிறிஸ்துவுக்குள் உயிர்த்தெழுந்தவர்களானதால், மேலே இருக்கிறவைகளை நாடுங்கள், அங்கே கிறிஸ்து தேவனுடைய வலதுபாரிசத்தில் உட்கார்ந்திருக்கிறார். உங்கள் சிந்தனைகளை மேலே இருக்கிறவைகளின்மேல் வையுங்கள்' (அ) 'பூமியிலுள்ளவைகளின்மேல் அல்ல, நீங்கள் மரித்துவிடுவீர்கள்' (கொலோ. 3:1-3).

9. மேலும், இரக்கத்தைச் செய்யும் அவருடைய பரிசுத்த நாமம், பரிசுத்தவான்களுக்கு எல்லா வகையிலும் ஒரு மாதிரியாக இருந்து, நமது பலவீனத்திற்காகப் பரிந்து பேச வல்லமையுள்ளது. மேலும், நமது வறுமையைக் கருதி, தகுதியுள்ள அனைவருடனும் நாமும் இரக்கத்தைப் பெறுவதற்காக, நமது பாவங்களை மன்னிக்கும். ஆமென்.

14. புலம்பல் செயல்கள்

1. ஐயோ, எனக்கே ஐயோ – ஏனெனில் நான் இன்னும் கெஹென்னாவிலிருந்து விடுவிக்கப்படவில்லை! என்னை அதற்குள் இழுப்பவர்கள் இன்னும் எனக்குள் தங்கள் கனியைத் தருகிறார்கள், அதன் கிரியைகள் அனைத்தும் என் இதயத்திற்குள் கிளர்ந்தெழுகின்றன; என்னை அக்கினியில் மூழ்கடிப்பவர்கள் இன்னும் என் மாம்சத்திற்குள் செயல்படுகிறார்கள், அதன் கனியைத் தர விரும்புகிறார்கள்; நான் இங்கிருந்து எங்கு செல்வேன் என்பதை இன்னும் அறியவில்லை; எனக்கு நேரிய வழி இன்னும் ஆயத்தப்படுத்தப்படவில்லை; எனக்குள் இருக்கும் அவர்களுடைய தீச்செயல்களின் காரணமாக, என் வழியைத் தடுக்க முற்படும் வானில் உள்ள தாக்கங்களிலிருந்து (இருளின் சக்திகள்) நான் இன்னும் விடுவிக்கப்படவில்லை; அவர்களிடமிருந்து என்னைக் காப்பாற்ற வந்த மீட்பரை நான் இன்னும் காணவில்லை, ஏனெனில் அவர்களுடைய பொல்லாங்கு இன்னும் எனக்குள் கனிகிறது; என்னக்கும் நியாயாதிபதிக்கும் இடையில் ஒரு துணிவான பரிந்துரையை நான் இன்னும் காணவில்லை; நான் மரணத்திற்குத் தகுதியற்றவன் என்று என் சார்பாக இன்னும் எந்த சாட்சியும் அளிக்கப்படவில்லை; நான் இன்னும் தீயவர்களிடமிருந்து என்னைப் பிரித்துக் கொள்ளவில்லை.

2. துன்மார்க்கன் சிறையில் அடைபட்டிருக்கும்போது மகிழ்ச்சியடைவதில்லை; இரும்பால் கட்டப்பட்டவன், தன் இஷ்டப்படி செயல்பட முடிவதில்லை; மரக்கட்டில் அடைக்கப்பட்டவன், மற்றவனுக்கு அறிவுறுத்த முடிவதில்லை; வேதனையான உழைப்புகளுக்கு மத்தியில், அவன் ஓய்வை நினைப்பதில்லை; தன் சொந்த கைகளால் கட்டப்பட்டவன், இனிமையைச் சுவைப்பதில்லை; மேலும், அவன் எந்தத் தீமையையும் செய்யத் திட்டமிடுவதில்லை, ஏனெனில் அவன் சாத்தியமான ஒவ்வொரு வழியிலும் பாவம் செய்துவிட்டான், ஆனால், பிளவுபட்ட இதயத்துடன், அவன் தன் தீச்செயல்கள் அனைத்தையும், தன்னைக் காத்திருக்கும் சித்திரவதைகள் அனைத்தையும் பற்றி, 'ஆம், நான் அவற்றுக்குத் தகுதியானவன்' என்று கூறிப் புலம்புகிறான்.

3. தன் இறுதி முடிவு என்னவாக இருக்கும் என்பதை எப்போதும் உணர்பவனும், தன் பாவங்களுக்காக (தான் பெறத் தகுதியான) சித்திரவதைகளைக் காண்பவனும், தன் இதயத்தில் எவரையும் கண்டிப்பதைத் தவிர்ப்பதற்குப் பெரிய முயற்சி தேவையில்லை; (எதிர்பார்க்கப்படும்) சித்திரவதைகள் மீதான வேதனை அவன் இதயத்தை அரித்துவிடுகிறது; கசப்பான—ஐயோ! அதுவே அவனது அகத் தியானத்தின் நிலையான பொருளாக இருக்கிறது; மற்றவர்கள் மனந்தளராமல் இருக்க அவன் ஊக்குவிப்பதில்லை; உணவு பற்றிய கவலை அவனது கவலைகளின் வட்டத்திற்குள் வருவதில்லை; தனக்கு கருணை காட்டுபவர்களின் கருணையை அவன் ஏற்றுக்கொள்கிறான், ஆனால், தனது துயரத்தின் காரணமாக, அதில் அவனுக்கு எந்த இன்பமும் கிடைப்பதில்லை, ஏனெனில் அவன் எல்லா வகையிலும் பாவம் செய்திருக்கிறான்[24] ; அவனை இகழ்பவர்களுக்கு அவன் கோபமாகப் பதிலளிக்கவில்லை, மேலும், 'நான் அவற்றுக்குத் தகுதியானவன்' என்று கூறி, வேதனையான உழைப்புகளைப் பொறுமையுடன் சகித்துக்கொள்கிறான்; பற்களின் ஏளனம் (சிராக் 19:27) அவனை விட்டு நீங்கிவிட்டது; தாம் தோன்ற வேண்டிய நியாயத்தீர்ப்பு அரியணையை நினைவுகூர்ந்து, அவர் புலம்பலுடன் தலைகுனிகிறார்; மற்றவர்களின் வார்த்தைகளைக் கேட்கும்போது, அவர் 'நல்லது' அல்லது 'கெட்டது' என்று கூறார்; அவை நல்லதாக இருந்தாலும் கெட்டதாக இருந்தாலும், அவரது காதுகள் அவற்றை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை; அவரை மூழ்கடிக்கும் துன்பங்களால் அவரது இமைகள் கண்ணீர்த் தடங்களைப் பொழிகின்றன. அவன் உன்னதக் குலத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தால், தீர்ப்பு நாளில் தன்னைக் காணவிருக்கும் முன்னிலையில் தான் சந்திக்கவிருக்கும் அவமானத்தை நினைத்து இன்னும் அதிகமாக வருந்துகிறான். தனக்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட தீர்ப்பை மனதில் கொண்டு, மக்கள் நல்லவர்களாக இருந்தாலும் சரி, கெட்டவர்களாக இருந்தாலும் சரி, அவன் அவர்களைக் கண்டுகொள்வதில்லை. அவருடன் தொடர்புடைய மற்றவர்கள் இருந்தால், அவர் அவர்கள் மீது கவனம் செலுத்துவதில்லை, மேலும் எதிர்காலம் என்ன என்பதைப் பற்றி அவர்களுடன் விவாதிப்பதும் இல்லை; ஏனெனில் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்தச் சுமையைச் சுமந்து, மரணத்திற்கு இட்டுச் செல்லப்படுகிறார்கள். அவரது முகம் சோர்வாக இருக்கும். சித்திரவதைக்குப் பயந்து, யாரும் அவனைப் பாதுகாக்கப் பேசத் துணிய மாட்டார்கள். அவனே தான் செய்ததை ஒப்புக்கொள்கிறான், மேலும் தான் செய்த பாவங்களுக்காகத் தண்டிக்கப்படத் தகுதியானவன் என்றும் ஏற்றுக்கொள்கிறான்.

4. திராட்சை ரசமின்றி நான் எவ்வளவு காலம் மயக்கத்தில் இருக்க வேண்டும்? எனக்கு முன்னால் இத்தகைய விதி காத்திருக்கும்போது, நான் எவ்வளவு காலம் கவலையற்று இருக்க முடியும்? என் இதயத்தின் கடினப்படுத்துதல் என் கண்களை வற்றிவிட்டது—மேலும் வீண் சிந்தனைகளின் மயக்கம் என் தலையை வற்றிவிட்டது, அதே சமயம் என் இதயத்தின் உணர்ச்சிகள் நான் மங்கும் வரை என்னை மறதிக்குள் இட்டுச் சென்றுவிட்டன. உடல் சார்ந்த தேவை என்னைக் கட்டியுள்ளது, மேலும் விரக்தி என்னை வாட்டி வதைத்து, வாழ்க்கையின் பாதையைக் கைவிடத் தூண்டுகிறது. எனக்காகப் பேச ஒரு நண்பனைக் கூட நான் பெறவில்லை, மேலும் என் சக குடிமக்களுக்கு அனுப்ப என்னிடம் ஒரு பரிசும் இல்லை. என் தீச்செயல்களின் செய்தி அவர்கள் என்னை ஏற்றுக்கொள்வதைத் தடுக்கிறது. நான் அவர்களிடம் பரிந்து பேசினால், அவர்கள் என்னைக் கண்டுகொள்வதில்லை, ஏனெனில் நான் இன்னும் என் (அறநெறி) பலவீனங்களிலிருந்து விடுவிக்கப்படவில்லை என்பதை அவர்கள் காண்கிறார்கள், மேலும் நான் அவர்களிடம் திறந்த இதயத்துடன் பரிந்து பேசுவதும் இல்லை (2 கொரி. 6:11).

5. என் பாவங்களின் முட்கள் இன்னும் என் இதயத்தை இடைவிடாமல் துளைக்கத் தொடங்கவில்லை (அதாவது, என் பாவங்களுக்கான வேதனையான மனந்திரும்புதல் இன்னும் வரவில்லை). என் பாவங்களின் சுமை இன்னும் என் மீது பாரமாக இல்லை (அது அதன் எடையால் என்னை மூழ்கடிக்கவில்லை; என் பாவங்களின் பாரத்தை நான் உணரவில்லை). நான் கடவுளின் அடியைப் பற்றி, நான் உணர வேண்டிய அளவிற்கு இன்னும் முழுமையாக உணரவில்லை; இல்லையென்றால், அதில் விழாதபடி நான் பாடுபடுவேன். நரகம் எனக்கு முன்பாக இருக்கிறது என்று என் காதுகளில் ஒரு குரல் ஒலிக்கிறது, ஏனெனில் உண்மையில் நான் இன்னும் என் இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்தவில்லை. என் உடம்பின் காயங்கள் ஆபத்தானதாக மாறிவிட்டன, ஆனால் அவை இன்னும் மருத்துவ சிகிச்சை தேவைப்படும் அளவிற்கு அழுகுணி காயமாக மாறவில்லை. நான் அம்புகாயங்களை மற்றவர்களிடமிருந்து மறைக்கிறேன், ஒரு மருத்துவர் அவற்றைத் தொடுவதை என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. அவர் காயங்களுக்குப் பொட்டலங்களை (அல்லது ஒத்தடங்களை) இட முன்வந்தார், ஆனால் அவற்றின் கசப்பைத் தாங்கிக்கொள்ளும் மனவலிமை எனக்கு இல்லை. மருத்துவர் நல்லவர், என்னிடம் எந்தப் பணமும் கேட்கவில்லை, ஆனால் என் சோம்பல் அவரைச் சென்று பார்க்க விடவில்லை. அவர் என்னைக் குணப்படுத்தத் தானே வருகிறார், நான் என் காயங்களைப் புண்ணாக்கும் பொருட்களை உண்பதைக் காண்கிறார். இனிமேல் (அத்தகைய உணவுகளை உண்பதை) நிறுத்துமாறு அவர் என்னிடம் கெஞ்சுகிறார், ஆனால் அவற்றின் சுவையின் இனிமை என் இதயத்தைக் கவர்ந்து விடுகிறது. நான் உண்ட பிறகு, நான் வருந்துகிறேன், ஆனால் என் வருத்தம் உண்மையானதல்ல. அவர் (மருத்துவர்) எனக்கு உணவை அனுப்புகிறார் (இப்படிச் சொல்லி): 'குணமாக இதை உண்ணுங்கள்,' ஆனால் என் தீய பழக்கம் அதை ஏற்றுக்கொள்ள என்னைத் தடுக்கிறது. 'இதன் முடிவு என்ன?'—நான் என்ன செய்வதென்று அறியேன்?

6. என்னை அறிந்த சகோதரர்களே, என்னுடன் அழுங்கள், என் சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட உதவி எனக்குக் கிடைத்து என்னை ஆட்கொள்ளும்படியாகவும், நான் அவருடைய (என் ஆண்டவரின்) சீடராகத் தகுதியுள்ளவனாக மாறும்படியாகவும்: ஏனெனில் அவருடைய வல்லமை என்றென்றும் உள்ளது. ஆமென்.

15. உலகைத் துறத்தல்

1. பிரியமானவர்களே! நாம் நம்மைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருப்போமாக, 'காலம் குறுகியதாயிருக்கிறது' (1 கொரி. 7:29). உடலைக் கவனித்துக் கொள்ளும்போது ஆத்துமாவைக் கவனித்துக் கொள்ள முடியாது. ஒரே கண்ணால் வானத்தையும் மற்றொன்றால் பூமியையும் பார்க்க முடியாதது போல, மனதாலும் தேவனுடைய காரியங்களையும் உலகின் காரியங்களையும் ஒரே நேரத்தில் கவனிக்க முடியாது. இந்த உடலை நீங்கும்போது உங்களுக்கு எந்தப் பயனும் தராத ஒன்றைக் கவனிப்பது வெட்கக்கேடானது.

2. நீங்கள் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலிலும் கடவுள் உங்களைக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். உங்களுக்குள் தோன்றும் ஒவ்வொரு எண்ணத்திலும் கடவுள் உங்களைக் காண்கிறார் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

3. மற்றவர்கள் முன்னிலையில் செய்ய வெட்கப்படும் எதையும், இரகசியமாக (உங்கள் இதயத்தில்) நினைப்பதற்கும் வெட்கப்படுங்கள். ஒரு மரம் அதன் பழத்தால் அறியப்படுவது போல, மனமும் அதன் சிந்தனையால் (அதன் கண் பதிந்திருக்கும் விஷயத்தால்) அதன் சொந்த எண்ணங்களை அடையாளம் காண்கிறது; மேலும் பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மாவும், அதன் சிந்தனையால் (மனம் கவனம் செலுத்தும் விஷயத்தால்) தன்னை அடையாளம் காண்கிறது.

4. பாவம் உங்களை இன்னும் ஈர்க்கும்போது, உங்களை உணர்ச்சியற்றவர் என்று கருதாதீர்கள். (உணர்ச்சிகளிலிருந்து) விடுதலை பெற்றவருக்கு, தன் இயல்புக்கு மாறாகச் செய்தவை குறித்து இனி கவலை இருப்பதில்லை. ஆகவே, உங்கள் ஆண்டவரை நீங்கள் புண்படுத்தும்போது, உங்களை விடுதலை பெற்றவர் என்று கருதாதீர்கள். ஏனெனில், இந்த உலகில் உள்ள எதற்கும் உங்கள் இதயம் ஆசைப்படாமல் போகும் வரை விடுதலை கிடைக்காது.

5. உங்கள் உடலை தேவாலயமாகக் கருதிப் பேணுங்கள் – மீண்டும் எழுந்து தேவனுக்கு கணக்குக் கொடுக்க வேண்டியவர்களாக அதைப் பேணுங்கள்; நீங்கள் செய்த அனைத்திற்கும் அவருக்கு கணக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்ற பயத்துடன் தேவனைப் பயப்படுங்கள்; உங்கள் உடலுக்கு ஒரு காயம் ஏற்பட்டால் அதைக் குணப்படுத்த நீங்கள் எவ்வாறு கவனித்துக்கொள்கிறீர்களோ, அவ்வாறே, உயிர்த்தெழுதலின்போது அது உணர்ச்சியற்றதாகத் தோன்றுவதற்குக் கவனித்துக் கொள்ளுங்கள்.

6. கடவுளிடம் உங்கள் பிரார்த்தனைகளைச் செலுத்துவதற்கு முன்பு, நீங்கள் எந்தப் பேதைமையை வென்றுள்ளீர்கள் என்பதை அறிய தினமும் உங்களை ஆராய்ந்து பாருங்கள்.

7. விதையும் நீரும் இல்லாமல் பூமிக்குப் பழம் தருவதற்கு முடியாதது போல, பணிவும் உடல் உழைப்பும் இல்லாமல் ஒருவருக்கு மனந்திரும்ப முடியாது.

8. வானிலை சாதகமாக இருக்கும்போது விதைகள் முளைக்கின்றன; அதுபோலவே, ஒரு நபர் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதில் தன் மனதை வைத்திருக்கும்போது, கட்டளைகள் மூலம் செழித்து வளர்கிறார். இது கடவுள் மீதான விசுவாசமும், கடவுளுக்குப் பயப்படுதலும் ஆகும், இதன் மூலம் ஒருவரின் மனசாட்சியைக் காயப்படுத்தாமல் இருப்பார்.

9. நீங்கள் உங்கள் அறையில் அமர்ந்திருக்கும்போது, உங்கள் உள்ளத்தில் ஒரு காம எண்ணம் வேரூன்றினால், அந்த எண்ணம் உங்களை இழுத்துச் செல்வதற்கு முன்பு அதை எதிர்க்குமாறு கவனமாக இருங்கள். கடவுள் உங்களைக் கண்காணித்துக்கொண்டிருக்கிறார் என்பதையும், உங்கள் இதயத்தில் நீங்கள் நினைக்கும் அனைத்தும் அவருக்கு வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன என்பதையும் நினைவுகூர முயற்சி செய்யுங்கள். ஆகவே, உங்கள் ஆன்மாவிற்குச் சொல்லுங்கள்: உங்களைப் போன்ற பாவிகளுக்கு முன்பாக நீங்கள் வெட்கப்படுகிறீர்கள் என்றால் (அவர்கள் உங்களைப் பாவம் செய்வதைப் பார்க்காமல் இருக்க முயற்சி செய்கிறீர்கள் என்றால்), உங்கள் இதயத்தின் இரகசிய எண்ணங்களைக் கேட்கும் கடவுளுக்கு முன்பாக (பாவம் செய்வதற்கு எவ்வளவு அதிகமாக அஞ்ச வேண்டும்). உங்கள் மனதில் இதுபோன்ற சிந்தனைகள் மூலம், உங்கள் ஆன்மாவில் தேவ பயம் மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்படும் – மேலும் நீங்கள் தேவ பயத்தைப் பின்பற்றினால், (உங்கள் விருப்பங்களின் எதிராக) நீங்கள் உறுதியாக இருப்பீர்கள், மேலும் அவற்றால் இனி வெல்லப்பட மாட்டீர்கள், அது எழுதப்பட்டபடி: 'கர்த்தரை நம்புகிறவர்கள் சீயோன் மலைபோலிருக்கிறார்கள்; அது ஒருபோதும் அசைக்கப்படாமல், எருசலேமில் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கிறது' (சங். 124:1).

10. தனது உடல் நீங்கும் போது ஒரு நியாயத்தீர்ப்பு உண்டு என்று நம்புபவன், தன் சகோதரனை எந்த விஷயத்திலும் நியாயந்தீர்க்க மாட்டான்; ஏனெனில் அவன் தன் கிரியைகள் அனைத்திற்கும் தேவனுக்கு கணக்குக் கொடுக்க வேண்டும். 'நாம் அனைவரும் கிறிஸ்துவின் நியாயாசனத்தின் முன்பாக நின்று, ஒவ்வொருவரும் உடலில் இருந்தபோது செய்த நன்மை அல்லது தீமைக்கு ஏற்ப பலனைப் பெற வேண்டும்' என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது (2 கொரி. 5:10).

11. பரிசுத்தவான்களுக்கு ஒரு ராஜ்யம் உண்டு என்று நம்புகிற ஒரு விசுவாசி, தான் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பாத்திரமாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, சிறிய மற்றும் அற்பமான காரியங்களிலும்கூட தன்னைக் குற்றமற்றவராகக் காத்துக்கொள்கிறார்; ஏனெனில், இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது: 'பரலோக ராஜ்யம் கடலில் போடப்பட்ட ஒரு வலைக்குச் சமானமானது, அது எல்லா விதமான மீன்களையும் சேகரிக்கிறது. அது நிரம்பியதும், அதைக் கரைக்கு இழுத்து, உட்கார்ந்து, நல்லவற்றைக் கொள்கலன்களில் அள்ளுகிறார்கள், ஆனால் கெட்டவற்றைத் தள்ளிவிடுகிறார்கள்' (மத். 13:47–48).

12. உயிர்த்தெழுந்த நாளில் தன் உடல் இயற்கையான நிலையில் எழும் என்று நம்பும் ஒரு விசுவாசி, அதைக் கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும், மேலும் எல்லா அசுத்தத்திலிருந்தும் அதைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்; ஏனெனில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது: 'அவர் தம்முடைய வல்லமையின் கிரியையின்படி, எங்கள் இழிவான உடலைத் தம்முடைய மகிமையான உடலுக்கு ஒப்பானதாக மாற்றுவார்' (பிலிப்பியர் 3:21).

13. எவரில் தேவ அன்பு வேரூன்றியிருக்கிறதோ, அவர் இவ்வுலகப் பொருட்களால் தேவனிடமிருந்து பிரிக்கப்பட மாட்டார், ஏனெனில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருக்கிறது: 'தேவ அன்பிலிருந்து நம்மைப் பிரிக்கிறது யார்? உபத்திரவம், அல்லது இக்கட்டு, அல்லது பழிவாங்குதல், அல்லது பஞ்சம், அல்லது நிர்வாணம், அல்லது ஆபத்து, அல்லது வாள்?' (ரோமர் 8:35).

14. இந்த உலகில் உள்ள எதனாலும் கிறிஸ்துவின் அன்பிலிருந்து தங்களைப் பிரித்துக்கொள்ள அனுமதிக்காதவர்களுடன் நாமும் சேர்க்கப்படுவதை உறுதிசெய்ய கடவுளால் நிச்சயமாக முடியும்; இதன் மூலம் அவர்களுடன் சேர்ந்து நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் வல்லமையின் மூலம் கிருபையைப் பெறுவோம். ஏனெனில், அவருக்கே மகிமை உண்டாகட்டும், பிதாவோடும், வாழ்வளிக்கும் ஆவியோடும், இப்பொழுதும், எக்காலமும், யுக யுகமாகவும். ஆமென்.

16. தேவனைச் சேவிக்க விரும்பும் ஆத்துமாவில் காணப்படும் மகிழ்ச்சியைப் பற்றி

1. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தேவ பயபக்தியுடன் உங்களுக்கு வாழ்த்துக்களைத் தெரிவிக்கிறேன், மேலும் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன்: தேவனுக்குப் பிரியமானவர்களாய் பரிபூரணராக நடந்துகொள்ளுங்கள், அப்பொழுது உங்கள் பிரயாசத்திற்குப் பலன் உண்டாகும், தேவன் அதை உங்களிடமிருந்து முழுமையாகவும் மகிழ்ச்சியுடனும் ஏற்றுக்கொள்வார். ஒரு வியாபாரி, லாபம் செய்தால், தான் செலவிட்ட உழைப்பை ஒன்றும் இல்லாததாகக் கருதி மகிழ்கிறான், ஏனெனில் அது (எவ்வளவு பயனுள்ளதாகப்) பட்டிருக்கிறது என்பதை அவன் உணர்ந்துகொண்டான்; ஒருவன் ஒரு பெண்ணை மணந்தால், அவள் அவனுக்கு அமைதியைக் கொடுத்து நன்றாக அவனைப் பரிபாலித்தால், அவன் எல்லாவற்றிலும் அவளை நம்பி, தன் முழு இதயத்துடனும் அவளில் மகிழ்கிறான்; தனது உயிரைப் பொருட்படுத்தாமல் மன்னனுக்காகப் போரிட்டு, முடிசூட்டப்பட்ட ஒரு வீரன், (அத்தகைய) வெற்றியைப் பெற்றதற்காக (மகிழ்கிறான்). இவ்வுலகின் காரியங்கள் இத்தகையவையே, அவற்றைச் செய்பவர்கள் அவற்றில் வெற்றிபெறும்போது மகிழ்கிறார்கள். ஆகவே, கடவுளுக்காகச் செயல்படத் தொடங்கி, தனது இந்தப் பணியை வெற்றிகரமாக முடிக்கும் ஒருவரின் ஆன்மாவின் மகிழ்ச்சி எப்படிப்பட்டதாக இருக்கும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்? இந்த உலகத்தை விட்டுப் பிரியும்போது, அவர் இருளின் ஆற்றல்களிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டதைக் கண்டு, தேவதூதர்கள் அவருடன் சேர்ந்து மகிழ்வார்கள். ஏனெனில், ஆன்மா உடலை விட்டுப் பிரியும்போது, தேவதூதர்கள் அதைச் சந்திக்கக் கீழே இறங்குகிறார்கள்; ஆனால் இருளின் சக்திகள் அனைத்தும் அதைப் பிடிக்க விரும்பியும், அதற்குள் தங்களுக்குச் சொந்தமான எதுவும் உள்ளதா என்று தேடியும் அதைச் சந்திக்க வெளிவருகின்றன. அப்போது அவர்களுக்கு எதிராகப் போராடுவது தேவதூதர்கள் அல்ல, மாறாக ஆன்மா செய்த நற்செயல்களே. அவை ஒரு சுவரைப் போல அதற்குக் கவசமாக இருந்து, அவை அதைத் தொடாமல் காக்கின்றன. அதன் செயல்கள் வெற்றி பெற்றால், தேவதூதர்கள் அதன் முன்னே நடந்து, அது மகிழ்ச்சியுடன் தேவனுக்கு முன்பாக நிற்கும் வரை பாடுகிறார்கள். அந்த நேரத்தில், அது இந்த உலகின் ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் அதன் எல்லா உழைப்புகளையும் மறந்துவிடுகிறது.

2. ஆகையால், நமக்கு எதிரிடையாக நிற்கும் இருளின் பிரபுக்களின் கைகளிலிருந்து நாம் இரட்சிக்கப்படுவதற்காக, நமது செயல்களை எல்லாத் தீமையிலிருந்தும் தூய்மையாகக் காத்து, இந்தச் சுருக்கமான காலத்தில் நமது பலத்தைப் பயன்படுத்தி நன்கு உழைப்போம். ஏனெனில், அவர்கள் தீயவர்களும் இரக்கமற்றவர்களும் ஆவர். அவர்களுடைய எதுவும் காணப்படாதவன் பாக்கியவான்; அவனுடைய மகிழ்ச்சியும், ஆனந்தமும், இளைப்பாறலும், கிரீடமும் எல்லையற்றவை. ஆனால், வர்த்தகம், திருமணம், அல்லது நான் முன்பே பேசிய வேறு எதிலும் ஒருவர் ஈடுபட்டிருந்தாலும், எல்லா உலகப் பொருட்களும் நிலையற்றவை. பிரியமான சகோதரனே! தேவன்முன் நம் கண்ணீரிலிருந்து வலிமையைப் பெறுவோம்; ஒருவேளை அவருடைய நன்மையின் கிருபை நம்மேல் இரக்கங்கொண்டு, நாம் (உடலை விட்டுப் பிரியும்போது) எதிர்கொள்ளவிருக்கும் தீமையின் ஆட்சியாளர்களை, நாம் செய்யும் நற்செயல்களின் மூலம் வெல்வதற்கான வலிமையை நமக்கு அனுப்பக்கூடும்.

3. நாம் ஒரு உறுதியான இதயத்துடன் (சுய-கருணை இல்லாமல்) நம்மைக் கவனித்துக் கொள்வோம், மேலும் கடவுளுக்கான ஏக்கத்தை வளர்த்துக் கொள்வோம், இது பொறாமை நம்மை எதிர்கொள்ளும்போது அதன் பிடியிலிருந்து நம்மைக் காப்பாற்றும். ஏழைகளை நேசிப்போம், இதன் மூலம் பேராசையின் (ஆவி) நம்மை எதிர்கொள்ளும்போது அது நம்மைக் காப்பாற்றும். பெரியவர், சிறியவர் என அனைவருடனும் சமாதானத்தை நேசிப்போம், ஏனெனில் அது வெறுப்பின் (ஆவியை) எதிர்கொள்ளும்போது நம்மைப் பாதுகாக்கும். அனைவரையும் நம் சகோதரர்களாக நேசிப்போம், நம் இதயங்களில் யார் மீதும் சிறிதளவும் தீய எண்ணத்தைக் கொண்டிருக்காமல், ஒருவருக்கும் தீமைக்குத் தீமை செய்யாமல் இருப்போம்; இது நாம் சந்திக்கும் பொறாமையிலிருந்து நம்மைக் காப்பாற்றும். எல்லா விஷயங்களிலும் தாழ்மையுடன் இருப்பதை நேசிப்போம், நமது அண்டை வீட்டார் நம்மைக் கண்டித்தாலும் அல்லது நம்மைப் பற்றிப் புறஞ்சொல்லினாலும், அவரது வார்த்தைகளைப் பொறுத்துக்கொள்வோம்: இது நாம் சந்திக்கும் தற்பெருமையிலிருந்து நம்மைப் பாதுகாக்கும். நமது அண்டை வீட்டாரைக் கனப்படுத்த முயல்வோம்; அவர் யாராக இருந்தாலும், அவர் நிந்திக்கப்படும்போது அவரைப் பற்றிய நமது கருத்தைக் குறையவிடாமல் இருப்போம்: இது நம்மிடம் வரும் அவதூற்றிலிருந்து நம்மைப் பாதுகாக்கும். உலகின் நன்மைகளையும் அதன் கனங்களையும் இகழ்வோம், அப்போது நம்மிடம் வரும் பொறாமையிலிருந்து நாம் விடுவிக்கப்படுவோம். நாம் நமது நாவை இறைவனுடைய போதனை, சத்தியம் மற்றும் ஜெபம் ஆகியவற்றில் பழக்கப்படுத்துவோம், அப்போது பொய்மை நம்மை எதிர்கொள்ளும்போது அது நம்மைப் பாதுகாக்கும். நாம் நமது இதயங்களையும் உடல்களையும் காமத்திலிருந்து தூய்மைப்படுத்துவோம், அப்போது அசுத்தம் நம்மை எதிர்கொள்ளும்போது நாம் அதிலிருந்து விடுபடுவோம். – உடல் விட்டு ஆன்மா பிரியும்போது, இவையனைத்தும் அதைப் பற்றிக்கொள்ள முற்படுகின்றன, ஆனால் அது நற்பண்புகளைப் பெற்றிருந்தால், அவை அதற்கு உதவியாக வரும்.

4. ஆகவே, ஞானமுள்ளவர்களில், இவை அனைத்திலிருந்தும் விடுபடுவதற்காகத் தங்கள் ஆன்மாவை மரணத்திற்கு ஒப்புக்கொடுக்க விரும்பாதவர் யார்? ஆகையால், நம்மால் முடிந்ததைச் செய்வோம், ஏனெனில் நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் பெலன் நமது தாழ்மையுடைமைக்கு உதவப் போதுமானதாக இருக்கிறது. மனிதன் ஒரு பரிதாபகரமான ஜீவி என்பதை அவர் அறிந்திருக்கிறார், மேலும் அவன் உடலில் இருக்கும்போதே, அவனது கடைசி மூச்சு வரை அவனுக்கு மனந்திரும்புதலை அருளಿದ್ದಾರೆ. உமது ஒரே எண்ணம் தேவன் பக்கம் திரும்பட்டும், அவர் உங்களைக் காப்பார். – இந்த உலகத்தின் இன்பங்களில் கவனம் செலுத்தாதீர்கள், அவற்றில் யாராவது நம்பிக்கை வைக்க முடியும் என்பது போலல்லாமல், – அதனால் நீங்கள் இரட்சிக்கப்படலாம். இந்த உலகத்திற்குச் சொந்தமான அனைத்தையும் நீங்கள் விட்டுச் சென்றுவிடுவீர்கள்; தேவனுக்காக நீங்கள் என்ன செய்தாலும், தேவைப்படும் வேளையில் அதில் ஒரு ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட நம்பிக்கையைக் காண்பீர்கள்.

5. உலகின் வார்த்தைகளை வெறுத்திடுங்கள், உங்கள் இதயம் தேவனைத் தரிசிக்கட்டும். அடிக்கடி ஜெபிப்பதை நேசியுங்கள், உங்கள் இதயம் அறிவூட்டப்படட்டும். சோம்பலை நேசிக்காதீர்கள், இல்லையெனில் நீதியுள்ளவர்களுடன் உயிர்த்தெழுதலில் சேரும்போது அதைப் பற்றிக் கவலைப்படுவீர்கள். உங்கள் நாவைக் காத்துக்கொள்ளுங்கள், உங்கள் இதயம் அறிவூட்டப்படட்டும். சோம்பலை நேசிக்காதீர்கள், தேவ பயம் உள்மனதில் குடியிருக்கும். புனிதர்கள் மற்றும் அவர்களின் நற்செயல்களுக்கு முன்பாக நீங்கள் வெட்கத்திற்குள்ளாகாதபடி, இப்போது தாராள மனதுடன் தேவையாளர்களுக்குக் கொடுங்கள். உணவின் மீதான பேராவலை வெறுங்கள், இல்லையெனில் அமலேக் உங்கள் வழியைத் தடுக்கும். உங்கள் பக்தி (பிரார்த்தனை விதிகள்) செய்வதில் அவசரப்படாதீர்கள், இல்லையெனில் மிருகங்கள் உங்களைப் பட்சிக்கும். போதையேறும் அளவுக்கு மதுவை நேசிக்காதீர்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் தேவனுடைய மகிழ்ச்சியிலிருந்து பறிக்கப்படுவீர்கள். விசுவாசிகளை நேசியுங்கள், அவர்களுடைய மூலமாக நீங்கள் இரக்கத்தைப் பெறுவதற்காக. பரிசுத்தவான்களை நேசியுங்கள், அவர்களுடைய உற்சாகம் உங்களை உயர்த்துவதற்காக.

6. பரலோக ராஜ்யத்தை நினைத்துக்கொள், அதற்கான உன் ஏக்கம் உன்னை மெதுவாக விலகிச் செல்லச் செய்யாமல் இருப்பதற்காக. கென்னாவின் (நரகத்தின்) மீது தியானம் செய், அதன் கிரியைகளை நீ வெறுக்கும்படி. ஒவ்வொரு காலையிலும் நீ விழிக்கும்போது, ஒவ்வொரு செயலுக்கும் கடவுளுக்கு நீ கணக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதை நினைத்துக்கொள், நீ அவருக்கு முன்பாகப் பாவம் செய்ய மாட்டாய், மேலும் அவருடைய பயம் உனக்குள் வேரூன்றும். அவரைச் சந்திக்க உங்களைத் தயார்படுத்துங்கள், அப்போது நீங்கள் அவருடைய சித்தத்தை நிறைவேற்றுவீர்கள். நீங்கள் எதில் குறை வைக்கிறீர்கள் என்பதை அறிய ஒவ்வொரு நாளும் உங்களை ஆராய்ந்து பாருங்கள், அப்போது மரணத் தேவை என்ற வேளையில் நீங்கள் தடுமாற மாட்டீர்கள். உங்கள் சகோதரர்கள் உங்கள் செயல்களைக் காணட்டும், உங்கள் ஆர்வம் அவர்களை வழிநடத்தும். நீங்கள் எந்தப் பேராவலை வென்றுள்ளீர்கள் என்பதைப் பார்க்க ஒவ்வொரு நாளும் உங்களை ஆராய்ந்து பாருங்கள் – ஆனாலும் உங்களைப் பற்றி அதிகமாக நினைக்காதீர்கள், ஏனெனில் அது கடவுளின் கிருபையும் வலிமையுமே ஆகும். – உங்கள் கடைசி மூச்சு வரை உங்களை விசுவாசமுள்ளவராக எண்ணிக்கொள்ளாதீர்கள். – நீங்கள் நல்லவர் என்பது போலப் பெருமையுடன் இராதீர்கள், ஏனெனில் உங்களால் உங்கள் எதிரிகளிடம் உங்களை ஒப்படைக்க முடியாது. – இந்த வாழ்வில் இருக்கும்போதும், இருளின் சக்திகள் அனைத்தையும் கடந்து செல்லும் வரை உங்களை நம்பியிருக்காதீர்கள்.

7. சகோதரனே, மனிதனுக்குத் துயரத்தைக் கொண்டுவரும் ஆவனுக்கு எதிராக விழித்திரு, ஏனெனில் அது உன்னை சக்தியற்றவனாக மாற்றும் வரை பல பொறிகளைக் கொண்டுள்ளது. தேவனுக்காக வரும் துயரம், நீ தேவனுடைய சித்தத்தில் நிற்கிறாய் என்று காணும்போது மகிழ்ச்சியானது. அப்போதுதான், 'நீ எங்கே தப்பிப்பாய்?' என்று உனக்குக் கேட்கிறது. உனக்கு மனந்திரும்புதல் இல்லை; அவன் எதிரியின் தரப்பைச் சேர்ந்தவன் (இவ்வாறு பேசுகிறான்) ஒருவரைத் துறவறையை மேற்கொள்ளும் உறுதியிலிருந்து கைவிடுமாறு வற்புறுத்த. ஆனால் கடவுளுக்காக வரும் துயரம் ஒருவரின் மீது (ஒரு கொடுமையான சுமையுடன்) கனமாகப் படுவதில்லை, மாறாக அவர்களிடம், 'பயப்படாதீர்கள், மீண்டும் (கடவுளிடம்) வாருங்கள்,' என்று கூறுகிறது, ஏனெனில் ஒரு மனிதன் பலவீனமானவன் என்பதை அவர் அறிந்து, அவர்களுக்கு வலிமையை அளிக்கிறார்.

8. பகுத்தறிவுள்ள இதயத்தைக் கொண்டிருங்கள்; எண்ணங்கள் எழும்போது, அவை உங்களுக்கு இலகுவாக்கப்படும். அவற்றைப் பயப்படுபவர்கள் தங்கள் சுமையால் நசுக்கப்படுகிறார்கள். (பகைவனின்) செல்வாக்குகளைப் பயப்படுபவன், கடவுள் மீது நம்பிக்கை இல்லை என்பதை வெளிப்படுத்துகிறான்.

9. அடக்கமும், தன்னை அறியாதவராகக் கருதுவதும், ஒருவரின் விருப்பப்படி தன் உணர்ச்சிகளில் ஈடுபடாமல், தேவையின் சித்தத்தைச் செய்கிற ஒருவரை வெளிப்படுத்துகின்றன. ஆனால், பலருடைய சந்நிதியில் தன் மனதில் உள்ளதைப் பேச விரும்புகிறவன், தேவபயம் தனக்குள்ளே இல்லை என்பதை வெளிப்படுத்துகிறான். தேவபயம் என்பது ஆத்துமாவுக்கு ஒரு பாதுகாவலனும் உதவியாளனும் ஆகும்; அது அதன் எல்லா எதிரிகளையும் அழிக்கும் கிரியையில், உள்ளான ஆளுகையாளனான (மனதின்) ஒரு காப்பாளனாக இருக்கிறது.

10. தேவனுடைய மகிமையைத் தேடும்வர் தன்னிடமிருந்து அசுத்தத்தை நீக்கப் பிரயாசப்படுகிறார். விவேகமுள்ள ஒருவரின் தன்னைப் பற்றிய கவனமான பராமரிப்பு விருப்ப உணர்வுகளைத் துண்டிக்கிறது, ஏனெனில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது: 'விவேகியானவனுக்குப் பரிவு கிடைக்கும்' (நீதிமொழிகள் 17:12. 'விவேகமுள்ளவன் கவலைப்படுகிறான்; ஆனால் மதிகெட்டவன் தீங்கு இழைக்கிறான்.' நோய்வாய்ப்பட்டவன் ஆரோக்கியத்தின் மதிப்பை அறிவான். முடிசூட்டப்பட்டவன், ராஜாவின் எதிரிகளை வென்றதாலேயே முடிசூட்டப்படுகிறான். உணர்ச்சிகளும் உண்டு, நற்பண்புகளும் உண்டு. ஆனால் நாம் மனச்சோர்வுடன் (சோம்பலுடன்) இருந்தால், நாம் துரோகிகளைப் போன்றவர்கள் என்பது தெளிவாகிறது. கடவுளுக்கு அடுத்ததாக, மனவலிமை ஆன்மாவுக்கு உதவியாக இருக்கிறது; அதேபோல் மனச்சோர்வு (சோம்பல்) தீமைக்கு உதவியாக இருக்கிறது. நற்பண்புகளை அடைய விரும்புவோரின் வலிமை இதில்தான் உள்ளது: அவர்கள் கீழே விழுந்தால், மனந்தளர்ந்துவிடாமல், மீண்டும் இரட்சிப்பின் கவனத்தை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். பகுத்தறிவுடன் செய்யப்படும் உடல் உழைப்புகளே நற்பண்புகளின் கருவிகளாகும். உணர்ச்சிகளின் வெடிப்புகள் கவனக்குறைவிலிருந்து எழுகின்றன. தன் அண்டை வீட்டாரைக் கண்டிக்காமல் இருப்பது, புத்திசாலித்தனமாகப் போரிடுபவர்களுக்கு ஒரு சுவராக (ஒரு பாதுகாப்பாக) இருக்கிறது; ஆனால், அவரைக் கண்டிப்பது, இந்தச் சுவரை முட்டாள்தனமாக இடித்துத் தள்ளுகிறது. தன் நாக்கைக் கவனித்துக்கொள்வது, ஒரு நபர் செயலில் இருப்பவர்களில் ஒருவர் என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது; மறுபுறம், கட்டுப்பாடற்ற பேச்சு, அவனுக்குள் நற்பண்பு இல்லை என்பதைக் குறிக்கிறது. கருத்துடன் செய்யப்படும் தானம், செல்வத்தின் மீதான வெறுப்பையும் அன்பையும் உருவாக்குகிறது, ஆனால் கருணை இல்லாத நடத்தை ஒருவரிடம் அறம் இல்லை என்பதைக் குறிக்கிறது. கருணை தூய்மையை உருவாக்குகிறது; அதே சமயம், இன்பத்திற்காகவும் பொழுதுபோக்குகளுக்காகவும் செலவு செய்வது (அதிகப்படியான செலவு) உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுகிறது, மேலும் கொடுமை கோபத்தை உருவாக்குகிறது. வீண் வேடிக்கைகளை வெறுப்பது ஒரு ஆன்மீகச் செயல், சிக்கனமாக இருப்பது ஒரு உடல் சார்ந்த செயல். வீண் வேடிக்கை மீதான காதல் ஆன்மாவின் வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுக்கிறது, அதே சமயம் பகுத்தறிவுடன் கூடிய மௌனம் அதை மீட்டெடுக்கும். அதிக தூக்கம் உடலில் உள்ள ஆசைகளைத் தூண்டுகிறது, அதே சமயம் மிதமான விழிப்பு இதயத்திற்கு மோட்சமாகும். அதிக தூக்கம் இதயத்தை மந்தமாக்குகிறது, ஆனால் விழிப்பு நிலையில் மிதமாக இருப்பது அதைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது. பயனற்ற பேச்சுக்கள் நிறைந்த இடத்தில் விழித்திருப்பதை விட, தெளிவான மனதுடன் அமைதியாகத் தூங்குவதே சிறந்தது. கண்ணீர் துயரமின்றி அனைத்துத் தீமைகளையும் (ககியாஸ்) விரட்டுகிறது. தன் அண்டை வீட்டாரின் மனசாட்சியைக் காயப்படுத்தாமல் இருப்பது பணிவைத் தருகிறது. மனிதப் புகழ் படிப்படியாகப் பெருமைக்கு வழிவகுக்கிறது. விசாலமான வாழ்க்கை (தன்னைத் துன்பங்களால் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளாமல் இருப்பது) அறிவை விரட்டுகிறது, அதே சமயம் வயிற்றைக் கட்டுப்படுத்துவது ஆசைகளை அடக்குகிறது. உணவின் மீதான பேராவல் அவற்றை எந்த முயற்சியுமின்றி தூண்டுகிறது. உடலை அலங்கரிப்பது ஆன்மாவின் அழிவுக்கு வழிவகுக்கும், ஆனால் கடவுளுக்குப் பயந்து அதைப் பராமரிப்பது நல்லது.

11. கடவுளின் நியாயத்தீர்ப்பில் கவனம் செலுத்துவது ஆன்மாவில் பயத்தை ஏற்படுத்துகிறது, அதே சமயம் தனது மனசாட்சியை மிதிப்பது இதயத்திலிருந்து நற்பண்பைப் பறிக்கிறது. கடவுள் மீதான அன்பு சோம்பலை விரட்டுகிறது, அதே சமயம் அச்சமின்மை அதைத் தூண்டுகிறது. ஒருவர் ஞானத்துடன் மௌனமாக இருந்தால், தன் பேச்சைக் கட்டுப்படுத்துவது மனதை இறைவனை நோக்கி ஈர்க்கிறது; ஆனால், பேச்சுத்திறன் விரக்தியையும் (சோம்பலையும்) பைத்தியத்தையும் (வெறித்தனத்தையும்) உருவாக்குகிறது. தன் விருப்பத்தை அண்டை வீட்டாரிடம் ஒப்படைப்பது, மனம் நற்பண்புகளில் கவனம் செலுத்துவதைக் குறிக்கிறது, அதே சமயம், அண்டை வீட்டாருடன் (இடைவினைகளில்) தன் சொந்த விருப்பத்தை நிலைநிறுத்துவது அறியாமையை வெளிப்படுத்துகிறது. தேவ பயத்தில் அளிக்கப்படும் அறிவுறுத்தல் ஆன்மாவைப் பற்றுகளிலிருந்து பாதுகாக்கிறது, அதே சமயம் உலகியல் வார்த்தைகளைப் பேசுவது ஆன்மாவை இருளூட்டி, நற்பண்புகளிலிருந்து அதைத் திருப்புகிறது. பொருட்களின் மீதான காதல் மனத்தையும் ஆன்மாவையும் கலக்கமடையச் செய்கிறது, அதே சமயம் அனைத்தையும் துறப்பது அவற்றைப் புதுப்பிக்கிறது. உங்கள் எண்ணங்களை வெளிப்படுத்தாமல் நீங்கள் மௌனமாக இருந்தால், அது உலகின் மரியாதையையும் அதன் அவமானகரமான புகழையும் நீங்கள் தேடுகிறீர்கள் என்பதைக் காட்டுகிறது; ஆனால், தன்னைத் தியாகம் செய்து, தைரியமாகத் தன் முன்னோர்கள் முன் தன் எண்ணங்களை வெளிப்படுத்துபவன், அவற்றைத் தன்னிடமிருந்து விரட்டுகிறான்.

12. கதவுகளோ ஜன்னல்களோ இல்லாத, எந்த ஊரும் உயிரினமும் விருப்பம்போல் நுழையக்கூடிய ஒரு வீட்டைப் போல, உழைத்து அதன் பலனைக் காக்காத மனிதனும் இருக்கிறான். துரு உலோகத்தை அரிப்பது போல, மனித மரியாதையும் இதயத்தை அரிக்கிறது, அதற்கு அது அடிபணியினால். பயல் கொடியைச் சுற்றிப் பின்னிக்கொண்டு அதன் பழங்களை அழிக்கிறதோ, அதுபோல ஒரு துறவியை வீண் பெருமை ஆட்கொண்டால், அது அவனது முயற்சியை அழித்துவிடும். எல்லாப் புண்ணியங்களிலும் மேலானது பணிவு, எல்லாப் பேராசைகளிலும் மேலானது பசி. அறங்களின் முடிவு அன்பு, மற்றும் உணர்ச்சிகளின் முடிவு தன்னை நியாயப்படுத்துதல். ஒரு மரத்தை அரிக்கின்ற புழு அதை அழிப்பது போல, இதயத்தில் உள்ள தீய எண்ணம் ஆன்மாவை இருள்மூட்டுகிறது.

13. ஆன்மாவின் கடவுளுக்குரிய கீழ்ப்படிதல் (கடவுளின் சித்தத்திற்குத் தன்னை ஒப்படைத்தல்) அவமானங்களைத் தடையின்றி சகித்துக்கொள்ளும் தன்மையை உருவாக்குகிறது, மேலும் அதன் கண்ணீர் (அப்போது) மனிதத்தன்மைக்குரிய அனைத்திலிருந்தும் பாதுகாக்கப்படுகிறது. தன்னைத் தானே ஒழுங்குபடுத்தத் தவறுவது, கோபத்தைச் சகித்துக்கொள்ளவோ (அல்லது அடக்கவோ) தவறுவதற்கும் வழிவகுக்கிறது. தன் பேச்சைப் பொதுமக்களுடைய பேச்சுடன் கலப்பது (உலகியல் முறையில் அவர்களுடன் உரையாடுவது) இதயத்தைக் கலக்கமடையச் செய்து, ஜெபம் செய்யும்போது அதற்கு வெட்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது, ஏனெனில் அதன் பிறகு அது துணிச்சலற்றுப் போகிறது. உலக ஆதாயங்களின் மீதான காதல் ஆன்மாவை இருளடையச் செய்கிறது, அதே சமயம் எல்லா விஷயங்களிலும் அவற்றைப் பற்றிய இகழ்ச்சி அறிவைத் தருகிறது. உழைப்பின் மீதான காதல் உணர்ச்சிகளின் மீதான வெறுப்பாகும், அதே சமயம் சோம்பல் அவற்றை முயற்சியின்றி வளர்க்கிறது.

14. ஊர் மக்களுடன் சேராதீர்கள், உங்கள் எண்ணங்கள் உங்களுக்குள் அமைதியாக இருக்கும். உங்கள் சொந்த பலத்தை நம்ப வேண்டாம் – கடவுளின் உதவி உங்களுக்கு வரும். யாரிடமும் பகைமை கொள்ளாதீர்கள், இல்லையெனில் உங்கள் பிரார்த்தனை ஏற்றுக்கொள்ளப்படாது. அனைவருடனும் சமாதானமாக இருங்கள், அப்போதுதான் பிரார்த்தனையில் உங்களுக்குத் தைரியம் இருக்கும். உங்கள் கண்களைக் காப்பாற்றுங்கள் – உங்கள் இதயம் தீமையைக் காணாது. யாரைப் பார்த்தாலும் காமத்துடன் பார்ப்பவன் விபச்சாரம் செய்கிறான். உங்களுக்குத் தீங்கு செய்தவரின் துன்பத்தைப் பற்றிக் கேட்க விரும்பாதீர்கள், இல்லையெனில் உங்கள் இதயத்தில் (தீமையைத் தீயால்) பதிலடி கொடுக்கக்கூடும். உங்கள் காதுகளைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள், அவற்றின் மூலம் அவமானங்களைச் சேகரிக்காதபடி. உங்கள் கைத்திறனில் உழைக்கவும், அப்போதுதான் ஏழைகள் உங்களிடம் அப்பம் காண்பார்கள், ஏனெனில் சோம்பல் என்பது மரணமும் ஆன்மாவின் வீழ்ச்சியுமாகும்.

15. விடாமுயற்சியுடன் ஜெபிப்பது ஒருவரை அடிமைத்தனத்திலிருந்து (எந்தவொரு போதைப்பொருளுக்கும் அடிமையாக இருப்பதிலிருந்து) விடுவிக்கிறது, ஆனால் அதைச் சற்றே புறக்கணிப்பது மறதியின் தாய் ஆகும். மரணம் விரைவில் வரும் என்று எதிர்பார்க்கிறவன் அதிகமாகப் பாவம் செய்வதில்லை, ஆனால் அது பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வரும் என்று எதிர்பார்க்கிறவன் பல பாவங்களில் சிக்கிக்கொள்வான். தனது செயல்கள் அனைத்திற்கும் கடவுளுக்குப் பதிலளிக்கத் தயாராகும் ஒருவனை, கடவுள் ஒவ்வொரு பாவத்திலிருந்தும் அவனது பாதையை முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்துகிறார்; ஆனால், 'நான் எப்போதாவது அங்கே சென்றுவிடுவேன்' என்று இதில் அலட்சியம் காட்டும் ஒருவன், துன்மார்க்கரின் அண்டை வீட்டாராகிறான். – எந்தவொரு செயலையும் தொடங்குவதற்கு முன்பு, ஒவ்வொரு நாளும், நீங்கள் எங்கே இருக்கிறீர்கள் என்பதையும், இந்த உடலை விட்டுச் சென்ற பிறகு நீங்கள் எங்கே செல்ல வேண்டும் என்பதையும் நினைவில் கொள்ளுங்கள் – மேலும் உங்கள் ஆன்மாவை ஒரு நாளும் புறக்கணிக்காதீர்கள். புனிதர்கள் பெற்ற மரியாதையைப் பற்றிச் சிந்தியுங்கள், அவர்களைப் பின்பற்றுவது படிப்படியாக உங்களை அவர்களின் அடிச்சுவடுகளில் நடத்திச் செல்லும்; பாவிகள் பட்ட அவமானங்களைப் பற்றியும் சிந்தியுங்கள் – இது எப்போதும் உங்களைத் தீமையிலிருந்து பாதுகாக்கும்.

16. எப்போதும் உங்கள் முன்னோரின் அறிவுரையைப் பின்பற்றுங்கள், உங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் அமைதியாகக் கழிக்கும். உன்னைக் கவனித்துக் கொள் – உன் சகோதரன் உன் மீது வருத்தமடைந்ததால் ஒரு எண்ணம் உன்னைக் கலங்கடித்தால், அந்த எண்ணத்தைக் குறைத்து மதிக்காதே, ஆனால் சென்று, கெஞ்சும் குரலில் உன் சகோதரனிடம் பணிந்து, அவனைச் சமாதானப்படுத்தும் வரை பின்வாங்காதே. உங்கள் சகோதரனிடம் கடின இருதயத்தினராக இராதபடி கவனமாயிருங்கள், (நாம் பகைவனால் வாதிக்கப்படுகிறோம் என்பதை நினைத்துக்கொண்டு). நீங்கள் உங்கள் சகோதரருடன் வாழும்போது, எதையும் செய்யும்படி அவர்களைத் தனியாகக் கட்டளையிடாதீர்கள், ஆனால் உங்கள் பலனை இழந்துவிடாதபடி அவர்களுடன் சேர்ந்து பாடுபடுங்கள். உணவு, உடை அல்லது அனைவருக்குமான பரவலான வறுமை குறித்து பேய்கள் உங்களைத் துன்புறுத்தத் தொடங்கி, இதற்காக நீங்கள் நிந்திக்கப்படுகிறீர்கள் என்று உங்களுக்குச் சொல்லும்போது, அவர்களுக்கு எதிர்த்துப் பதிலளிக்காதீர்கள், ஆனால் உங்கள் முழு இதயத்துடனும் உங்களைக் கடவுளிடம் ஒப்படையுங்கள் – அவர் உங்களுக்கு ஆறுதல் அளிப்பார். உங்கள் வழிபாடுகளை (பிரார்த்தனைகளை) முறையாகக் கடைப்பிடிப்பதைப் புறக்கணிக்காதபடி கவனமாக இருங்கள், ஏனெனில் அவை ஆன்மாவுக்கு அறிவொளியைக் கொண்டுவருகின்றன.

17. நீர் ஒரு நற்செயல் செய்தால், அதைப் பற்றிப் பெருமையடித்துக் கொள்ளாதேயும்; (மாறாக, நீர் மிகுந்த தீச்செயல் செய்திருந்தால், அதற்காக உமது இதயம் அளவுக்கு அதிகமாக வருந்த வேண்டாம், ஆனால் உமது இதயத்தைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, அது அதைப் பற்றி மேலும் சிந்திக்க விடாதேயும்) – அவ்வாறு செய்தால், நீர் ஞானமுள்ளவராக இருந்தால், தற்பெருமையிலிருந்து உம்மைக் காத்துக் கொள்வீர். உங்களுக்குக் காம விருப்பங்கள் ஏற்பட்டால், உங்கள் உடலைத் தேவன்முன் எப்போதும் துயரத்திலும் தாழ்மையிலும் வைத்திருங்கள், உங்கள் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன என்று உங்கள் இருதயம் நம்பும்படி விடாதிருங்கள் – அப்பொழுது நீங்கள் சமாதானத்தைக் காண்பீர்கள். பொறாமை உங்களை நசுக்கத் தொடங்கினால், நாம் அனைவரும் கிறிஸ்துவின் உடலின் உறுப்புகளாக இருக்கிறோம் என்பதையும், உங்கள் அண்டை வீட்டாரின் மரியாதையும் அவமானமும் நம் அனைவரின் மரியாதையும் அவமானமும் ஆகும் என்பதையும் நினைவில் கொள்ளுங்கள், – அப்பொழுது நீங்கள் அமைதியைக் காண்பீர்கள். உணவு மீதான பேராவல் மூலம் அதிகப்படியான உண்ணுதல் உங்களுடன் போர் தொடுத்திருந்தால், அதன் அருவருப்பான வாசனையை நினைவில் கொள்ளுங்கள் – அப்பொழுது நீங்கள் அமைதியைக் காண்பீர்கள். உங்கள் சகோதரனைக் கண்டிக்க வேண்டும் என்ற உந்துதலால் நீங்கள் கலக்கமடைந்தால், அதைப் பற்றி அவர் கேட்டால் அவர் வருந்தப்படுவார் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள் – பின்னர் அவரைச் சந்திக்கும்போது உங்களுக்கு வெட்கமாக இருக்கும் – அப்போது நீங்கள் அமைதியைக் காண்பீர்கள். பெருமை உங்களை ஆட்கொள்ளத் தொடங்கினால், அது உங்கள் உழைப்பு அனைத்தையும் அழித்துவிடும் என்றும், அதனுடன் இணைந்தவர்களுக்கு மனந்திரும்புதல் இல்லை என்றும் நினைவில் கொள்ளுங்கள் – அப்போது நீங்கள் அமைதியைக் காண்பீர்கள். உங்கள் அண்டை வீட்டாரை அவமதிக்கும் விருப்பத்தால் உங்கள் இதயம் கலக்கமடைந்தால், இதற்காகக் கடவுள் உங்களை உங்கள் எதிரிகளின் கைகளில் ஒப்படைப்பார் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள் – அப்போது நீங்கள் அமைதியைக் காண்பீர்கள். உடல் அழகு உங்கள் இதயத்தைத் தூண்டினால், அதன் துர்நாற்றத்தை நினைவில் கொள்ளுங்கள் – அப்போது நீங்கள் அமைதியைக் காண்பீர்கள். பெண்களின் இனிமை உங்களுக்கு மிகவும் இனிமையானதாகத் தோன்றினால், ஏற்கனவே இறந்தவர்களையும், அவர்கள் எங்கு சென்றார்கள் என்பதையும் நினைத்துப் பாருங்கள் – அப்போது உங்களுக்கு அமைதி கிடைக்கும்.

18. அத்தகைய அனைத்தையும் திரட்டி ஆராய்வதன் மூலம், பகுத்தறிவு சச்சரவுகளை முடிவுக்குக் கொண்டுவருகிறது. ஆனால், அதைத் தேடுவதில் நீங்கள் முதலில் மௌனத்தை (உலகின் இரைச்சலிலிருந்து விலகுவது) கடைப்பிடிக்காவிட்டால், அத்தகைய பகுத்தறிவை உங்களால் அடைய முடியாது. மௌனம் தவத்தைத் தோற்றுவிக்கிறது; தவம் கண்ணீரைத் தோற்றுவிக்கிறது; கண்ணீர் இறை அச்சத்தைத் தோற்றுவிக்கிறது; இறை அச்சம் பணிவைத் தோற்றுவிக்கிறது; பணிவு ஞானத்தைத் தோற்றுவிக்கிறது; ஞானம் அன்பைத் தோற்றுவிக்கிறது; அன்பு ஆன்மாவை வலியிலிருந்து விடுவித்து, பற்றற்றதாக்குகிறது. அப்போதுதான் ஒருவன் தான் இறைவனுக்கு எவ்வளவு தொலைவில் இருக்கிறான் என்பதை உணர்கிறான்.

19. இவை அனைத்தையும் பெற்றிட விரும்பும் எவரும், எந்த மனிதரைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல், தங்களை மரணத்திற்குத் தயார்படுத்திக் கொள்ளட்டும். மேலும், ஒவ்வொரு பிரார்த்தனையிலும், தன்னை இறைவனிடமிருந்து பிரிப்பது எது என்பதை அவன் உணரத் தொடங்குவான், மேலும் அத்தகைய வாழ்க்கை முறையை (அதாவது, தன்னை இறைவனிடமிருந்து பிரிக்கும் ஒன்றை) வெறுக்கத் தொடங்கி, அதை அழிப்பதற்கு முற்படுவான், மேலும் இறைவனின் கருணை விரைவில் இவற்றை (மேற்கூறிய நற்பண்புகளை) அவனுக்கு வழங்கும்.

20. இருப்பினும், இதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்: எந்தவொரு நபரும் பகுத்தறிவின்றி உண்டும் குடிப்பதும், இந்த உலகில் உள்ள எதனையும் நேசிப்பதும், இந்த (அறங்களை) அடையவோ அல்லது அவற்றை சாதிக்கவோ முடியாது, மாறாக தங்களைத் தாங்களே ஏமாற்றிக் கொள்கிறார்கள். ஆகவே, கடவுளுக்கு முன்பாக மனந்திரும்ப விரும்பும் ஒவ்வொருவரையும், அதிகப்படியான உண்ணும் பழக்கத்திலிருந்து தங்களைக் காத்துக்கொள்ளும்படி நான் வேண்டிக்கொள்கிறேன், ஏனெனில் அது எல்லாப் பாவ உணர்வுகளையும் புத்துயிர் பெற்றுத் தந்து, கடவுளுக்குரிய பயத்தை ஆன்மாவிலிருந்து விரட்டுகிறது. மாறாக, தேவன் தம்முடைய பயத்தை உங்களுக்கு அனுப்பும்படி உங்கள் முழு வல்லமையோடும் வேண்டிக்கொள்ளப் பாடுபடுங்கள். அப்பொழுது, தேவன் மீதான உங்கள் தீவிரமான விருப்பத்தின் (அவருடன் ஐக்கியம் கொள்ளும்) மூலம், உங்கள் பரிதாபமான ஆன்மாவிற்கு எதிராக நின்று, அதைத் தங்களுக்குச் சொந்தமானதாக ஆக்கிக்கொள்ள முற்படுகிற எல்லாப் பேராவல்களையும் அவர் உங்கள் உள்ளத்தில் வேரோடப் பிடுங்கிவிடுவார். இதே நோக்கத்திற்காகத்தான் எதிரிகள் மனிதனுக்கு எதிராகப் போராடி, எல்லா முயற்சிகளையும் மேற்கொள்கிறார்கள்.

21. ஆகையால், சகோதரனே, நீ இந்த உடலில் இருக்கும்போது (போராட்டத்திலிருந்து) எந்த ஓய்வையும் பொருட்படுத்தாதே, மேலும் நீ உணர்ச்சிகளிலிருந்து தற்காலிகமாக விடுவிக்கப்பட்டிருந்தால் உன்னை நீயே நம்பாதே, ஏனெனில் அவை சில சமயங்களில் ஒரு சூழ்ச்சி நோக்கத்துடன் சிறிது காலத்திற்கு அடங்கிவிடுகின்றன, ஒருவேளை ஒருவன் தன்னை அவற்றிலிருந்து முழுமையாக விடுவித்துக் கொண்டதாக எண்ணி தன் இதயத்தைக் தளரவிடுவான் என்ற நம்பிக்கையில்; பின்னர் திடீரென அந்தப் பரிதாபமான ஆன்மாவைப் பாய்ந்து பிடித்து, ஒரு சிறிய பறவையைப் போல அதைக் கொன்றுவிடுகின்றன; மேலும் ஒவ்வொரு பாவத்திலும் அவை அதைவிட வலிமையானவையாக இருந்தால், அவை இரக்கமின்றி அதைத் தாழ்த்தி, முந்தைய பாவங்களை விடக் கொடிய பாவங்களுக்குள் அதைத் தள்ளுகின்றன, அதற்காக அது ஏற்கனவே மன்றாடியிருந்தது.

22. ஆகையால், நாம் தேவ பயத்தோடு நின்று, நம் காரியங்களைச் செய்யும்போது அவரை நினைத்து, நம் விரோதிகளின் பொல்லாப்பைத் தடுக்கும் நற்பண்புகள் அனைத்தையும் கடைப்பிடிப்போம். இந்தச் சுருக்கமான வாழ்வின் உழைப்புகளும் பாடுகளும் நம்மை எல்லாத் தீங்குகளிலிருந்தும் பாதுகாப்பது மட்டுமல்லாமல், ஆன்மா உடலை விட்டுப் பிரியும் முன்பே அதற்கு மகுடங்களையும் ஆயத்தப்படுத்துகின்றன.

23. நமது புனித போதகரான கர்த்தர் இயேசு, நமது எதிரிகளின் பெரும் கொடுமையை அறிந்து, மனித குலத்தின் மீது இரக்கமுற்று, இதயத்தில் உறுதியாக இருக்குமாறு நமக்குக் கட்டளையிட்டார், அவர் இவ்வாறு கூறினார்: 'திருடன் எந்த மணியிலே வருவான் என்று நீங்கள் அறியாதபடியால், எல்லா நேரத்திலும் ஆயத்தமாயிருங்கள்; திடீரென்று வந்து, உங்களைத் தூங்கிக்கொண்டிருக்கக் காணாதபடிக்கு' (மத். 24, 43, 44). மேலும் மற்றொரு சந்தர்ப்பத்தில், தம்முடைய சீடர்களுக்குப் போதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அவர் அவர்களை நோக்கி, 'உங்கள் உள்ளங்கள் அதிகப் போஜனத்தினாலும், கள்ளுண்டமையினாலும், இவ்வுலகத்தின் கவலைகளினாலும் பாரமாகிப்போகாதபடிக்கு எச்சரிக்கையாயிருங்கள், அப்பொழுது அந்த நாள் திடீரென்று உங்கள்மேல் வராதபடிக்கு' (லூக்கா 21:34) என்று கட்டளையிட்டார். இருப்பினும், தீயவை (ஆவிகள்) நம்மை விடப் பன்மடங்கு அதிகம் என்பதை அறிந்து, அவர்களை எதிர்க்கும் சக்தியைக் கொண்டிருப்பது தம்முடைய பணி என்றும், ஆகையால் அவர்கள் பயப்பட ஒன்றுமில்லை என்றும் தம்முடைய சீடர்களுக்குக் காட்டி, அவர் அவர்களிடம் கூறினார்: 'நான் உங்களை ஓநாய்களுக்கு மத்தியில் ஆட்டுக்குட்டிகளைப் போல அனுப்புகிறேன்' (மத். 10:16), ஆனால் அதே நேரத்தில், பயணத்திற்காக எதையும் எடுத்துச் செல்லாமல் செல்லும்படி அவர்களுக்குக் கட்டளையிட்டார் (லூக் 9:3), ஏனெனில் அந்த ஓநாய்களுக்குச் சொந்தமான எதுவும் அவர்களிடம் இல்லாததால், அந்த ஓநாய்களால் அவர்களை விழுங்க முடியாது. அவர்கள் அவருடைய கட்டளைகளைக் காத்துக்கொண்டு பத்திரமாகத் திரும்பியபோது, அவர் அவர்களுக்காகத் தகப்பனாகிய தேவனுக்கு நன்றி செலுத்தி, அவர்களுடைய இருதயங்களைப் பலப்படுத்தி, அவர்களை நோக்கி: 'இதோ, நான் உங்களுக்குப் பாம்பங்களையும், தேளங்களையும், சத்துருவின் வல்லமையையும் மிதிக்க வல்லமையையும் கொடுத்தேன்; உங்களுக்கு ஒன்றும் தீங்கு செய்யாது' என்றார். (லூக்கா 10:18-19). இவ்வாறு, அவருடைய செய்தி அச்சத்துடனும் வழங்கப்பட்டது. இதோ, நான் உங்களுக்குப் பாம்புகளையும் தேளங்களையும், சத்துருவின் சகல வல்லமையையும் மிதிக்க வல்லமையையும் கொடுக்கிறேன்; உங்களைக் காயப்படுத்த எதுவும் ஒருபோதும் முடியாது' (லூக்கா 10:18-19). இவ்வாறு அவருடைய செய்தி பயம் மற்றும் எச்சரிக்கையைக் கொண்டதாக இருந்தது; ஆனால் அவர்கள் அவருடைய கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்தபோது, அவர் அவர்களுக்கு வல்லமையுடன் அதிகாரத்தைக் கொடுத்தார்.

24. இந்த வார்த்தைகள் அவர்கள் மீது மட்டுமல்ல, கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்கும் அனைவர் மீதும் பொருந்தும். அவர்களைப் பரிபூரண அன்பினால் நேசித்து, அவர் அவர்களிடம் கூறினார்: 'பயப்படாதிருங்கள், சின்னஞ்சிறு மந்தாரே; ஏனெனில் உங்களுக்கு இராச்சியத்தைக் கொடுக்க உங்கள் பிதாவுக்கு மனமிருக்கிறது. உங்கள் உடைமைகளை விற்று, தர்மம் செய்யுங்கள்; உங்களுக்குப் பழுதடையாத பைகளையும், வானத்தில் மறையாத புதையலையும் தேடிக்கொள்ளுங்கள்' (லூக்கா 12:32–33). அவர்களும் இந்த வார்த்தையையும் நிறைவேற்றியபோது, அவர் அவர்களிடம் கூறினார்: ' , "நான் உங்களுக்கு சமாதானத்தை விட்டுச் செல்கிறேன்; என் சமாதானத்தை நான் உங்களுக்குக் கொடுக்கிறேன்"' (யோவான் 14:27). அவர்களுக்கு இதை உறுதியளித்து, அவர் கூறினார்: "ஒருவன் என்னை நேசித்தால், அவன் என் வார்த்தையைக் காப்பான்; என் பிதா அவனை நேசிப்பார், நாங்களும் அவனிடம் வந்து அவனுடன் வாசம் செய்வோம்" (யோவான் 14:23). உலகத்தைக் கண்டு பயப்படாதபடி அவர்களை ஊக்குவித்து, அவர் அவர்களிடம் கூறினார்: "உலகத்தில் உங்களுக்குத் துன்பம் உண்டு; ஆனால் தைரியமாக இருங்கள், நான் உலகத்தை வென்றுவிட்டேன்" (யோவான் 16:33). தங்கள் துன்பங்களில் மனந்தளராதபடி அவர்களைப் பலப்படுத்தி, அவர்களுடைய இதயங்களில் மகிழ்ச்சியை ஊட்டி, அவர் அவர்களிடம் கூறினார்: 'என் சோதனைகளில் நீங்கள் எனக்குத் துணையாக நின்றீர்கள்; என் பிதா எனக்கு அருளியது போல, நானும் உங்களுக்கு இராச்சியத்தை அருளுகிறேன்; அதனால் நீங்கள் என் இராச்சியத்தில் என் மேஜையில் புசித்துப் பானிப்பீர்கள்' (லூக்கா 22:28–30).

25. அவர் இதைச் சொன்னது—எல்லோருக்கும் அல்ல, மாறாக அவருடைய சோதனைகளில் அவருடன் பொறுமையுடன் இருந்தவர்களுக்குத்தான். இயேசுவின் சோதனைகளில் அவருடன் பொறுமையுடன் இருந்தவர்கள் யார்? தங்கள் விருப்பங்களை வெட்டித் தள்ளும் வரை அவற்றுக்கு எதிராக உறுதியாக நிற்கிறவர்கள் அல்லவா? அவர் சிலுவைக்குச் சென்றபோது அவர்களுக்கு இதைச் சொன்னார். ஆகவே, அவருடைய போஜனபீடத்தில் போஜனம்பண்ணவும் பானம்பண்ணவும் விரும்புகிற எவரும் ஏன் அவரை இந்த சிலுவை வரை பின்தொடர வேண்டும்? ஏனெனில், இயேசுவின் சிலுவை என்பது ஒவ்வொரு உணர்ச்சியையும் அவை அனைத்தும் அறுக்கப்படும் வரை அடக்குவதாகும். ஆகையால், பிரியமான அப்போஸ்தலன், அவற்றை அறுத்தழித்து, தைரியமாக: 'நான் கிறிஸ்துவுடனே சிலுவையில் அறையப்பட்டேன். 'நான் இனி வாழ்ந்து கொண்டிருக்கவில்லை, கிறிஸ்துவே என்னுள் வாழ்கிறார்' (கலா. 2:19-20). இவ்வாறு, தங்கள் இச்சையை மரிப்பித்தவர்களிடத்தில் கிறிஸ்து வாழ்கிறார். ஆகையால், தம்முடைய பிள்ளைகளுக்குப் போதிக்கும்போது, இதே அப்போஸ்தலன்: 'கிறிஸ்துவுக்குரியவர்கள் தங்கள் இச்சையோடும் விருப்பங்களோடும் சரீரத்தைக் சிலுவையில் அறைந்துவிட்டார்கள்' என்று சொன்னார். (கலா. 5:24). மேலும், தம்முடைய ஆவிக்குரிய குமாரனாகிய தீமோத்தேயுவுக்கு எழுதி, அவர் கூறினார்: 'நாம் அவருடன் மரித்திருந்தால், அவருடன் உயிர்த்தெழுவோம்; நாம் பொறுமையுடன் சகித்தால், அவருடன் ஆட்சி செய்வோம்; நாம் அவரை மறுதலித்தால், அவரும் நம்மை மறுதலிப்பார்' (2 தீமோ. 2:11,12).

26. அப்படியானால், தங்கள் மாம்ச இச்சையைப் பின்பற்றி, அதன் மூலம் பரிசுத்த ஞானஸ்நானத்திற்கு அவமானத்தை ஏற்படுத்தும் இவர்கள் தவிர வேறு யார் அவரை நிராகரிக்கிறார்கள்? அவருடைய நாமத்தினாலே நமக்குப் பாவமன்னிப்பு அருளப்படுகிறது, ஆனால் பகைவன் பொறாமையினால், பாவத்தின் மூலம் நம்மை மீண்டும் அடிமையாக்குகிறான். அதனால்தான், பகைவனின் பொறாமை எவ்வளவு பெரியது என்பதை ஆரம்பத்திலிருந்தே அறிந்த நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து, நமது கடைசி மூச்சு வரை நமக்கு மனந்திரும்புதலை வழங்கியுள்ளார். மனந்திரும்புதல் இல்லாதிருந்தால், அநேகமாக யாரும் இரட்சிக்கப்பட்டிருக்க மாட்டார்கள். மேலும், திருமுழுக்குக்குப் பிறகும் பாவம் செய்வோர் இருப்பதை அறிந்திருந்த திருத்தூதர், 'திருடன் இனித் திருடாதிருக்கட்டும்' (எபே. 4:28) என்றார்.

27. ஆகவே, திருமுழுக்கின் முத்திரையைத் தாங்கி, அந்த நாளில் இரக்கத்தைப் பெறுவதற்காக, நமது பாவங்களைக் கைவிட முயல்வோமாக. ஏனெனில், ஆண்டவர் அருகில் இருக்கிறார், தம்முடைய மகிமையின் அரியணையில் அமர்ந்தவண்ணம் வருகிறார். அனைத்து குலங்களும் அவனுக்கு முன்பாகக் கூடுவார்கள். அப்பொழுது, ஒவ்வொருவரும் தங்கள் கையில் பிடித்திருக்கும் விளக்கால் அவர்கள் எப்படிப்பட்டவர்கள் என்பது வெளிப்படுத்தப்படும். யாருடைய விளக்கில் எண்ணெய் இல்லையோ, அந்த நபரின் விளக்கு அணைந்துவிடும், அவர்கள் இருளில் தள்ளப்படுவார்கள்; ஆனால் யாருடைய விளக்கு பிரகாசமாக ஒளிர்கிறதோ, அவர்கள் கர்த்தருடன் சேர்ந்து ராஜ்யத்திற்குள் பிரவேசிப்பார்கள்.

28. ஆகவே அன்பானவர்களே, நாம் உடலில் இருக்கும்போதே நமது பாத்திரங்களை எண்ணெயால் நிரப்ப முயற்சி செய்வோம், அப்போதுதான் நமது விளக்கு ஒளிர்ந்து நாம் கர்த்தருடைய ராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்க முடியும். பாத்திரம் என்பது மனந்திரும்புதல்; அதில் உள்ள எண்ணெய் என்பது எல்லா நற்பண்புகளையும் கடைப்பிடிப்பதாகும்; மேலும் ஒளிரும் விளக்கு என்பது பரிசுத்த ஆத்துமாவாகும். ஆகவே, எந்த ஆத்துமா தன் கிரியைகளால் ஒளிமயமாகிறதோ அது கர்த்தருடன் சேர்ந்து ராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்கும்; ஆனால் எந்த ஆத்துமா தன் தீய குணத்தால் இருண்டுகிறதோ அது இருளுக்குள் செல்லும்.

29. ஆகையால், சகோதரரே, பிரயாசப்படுங்கள், நம்முடைய காலம் சமீபமாயிருக்கிறது. இதைக் கவனிக்கும் மனுஷன் பாக்கியவான். பழம் பழுத்து, அறுப்பின் காலமும் வந்தது. தன் பழத்தைச் சேமித்துக்கொள்ளும் மனுஷன் பாக்கியவான், ஏனெனில் தேவதூதர்கள் அதை நித்திய களஞ்சியத்தில் சேர்ப்பார்கள். ஆனால், களைகளாகியவர்களுக்கு ஐயோ, ஏனெனில் அவர்களுக்காக அக்கினி காத்திருக்கிறது.

30. இந்த உலகின் உரிமைச் சொத்து என்பது தங்கம், வெள்ளி, வீடுகள் மற்றும் ஆடைகள் ஆகும். இவை நம்மைப் பாவத்திற்குள் மட்டுமே இட்டுச் செல்கின்றன; நாம் இங்கிருந்து புறப்படும்போது, இவற்றை விட்டுச் செல்கிறோம். ஆனால் கடவுளின் உரிமைச் சொத்து அளவிட முடியாதது, எந்தக் கண்ணும் காணாதது, எந்தக் காதும் கேட்காதது, எந்த மனித இதயமும் கருதாதது ஆகும். மேலும், இந்தச் சுருக்கமான காலத்தில் தம்மைக் கீழ்ப்படிபவர்கள் மீதும், தேவைப்படுபவர்களுக்கு அவர்கள் வழங்கிய உணவு, நீர் மற்றும் ஆடைகளுக்குப் பதிலாக இதைப் பெறுபவர்கள் மீதும் கர்த்தர் இதைத்தான் அருளிருக்கிறார் – மனிதநேயத்தின் மீதான அவர்களின் அன்புக்காகவும், உடலின் தூய்மைக்காகவும், தங்கள் அண்டை வீட்டாரைத் தீங்கு செய்யாததற்காகவும், பொறாமை இல்லாத இதயத்திற்காகவும், மற்ற கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதற்காகவும்.

31. இவைகளைக் கைக்கொள்ளுகிறவர்களுக்கு இந்த ஜீவனிலும் வரும் ஜீவனத்திலும் சமாதானமும், மற்றவர்களால் கனமும் உண்டாகும்; அவர்கள் இந்த உடலை விட்டுப் பிரியும்போது, நித்திய சந்தோஷத்தை அடைவார்கள். ஆனால், தங்கள் சொந்த பாவ ஆசைகளைப் பின்பற்றி, மனந்திரும்பாதவர்களும், தங்கள் தாழ்ந்த நாட்டங்களை இவ்வுலக இன்பங்கள் மூலமாகவும், சுய வஞ்சகம் மூலமாகவும், பேச்சாற்றல் மற்றும் வீண் பேச்சு, சண்டை போடும் குணம் மற்றும் சச்சரவு, கடவுளின் நியாயத்தீர்ப்பைப் பயப்படாமல் ஏழைகள் மீது இரக்கமின்றி இருப்பது போன்ற பிற பாவங்கள் மூலமாகவும் திருப்திப்படுத்திக் கொள்பவர்களும், – அத்தகையவர்கள் இந்த வாழ்வில் வெட்கத்தால் நிரப்பப்படுவார்கள், மற்றவர்களால் இகழப்படுவார்கள்; மேலும் அவர்கள் உடலை விட்டுப் பிரியும்போது, வெட்கமும் அவமானமும் அவர்களுடன் கெஹென்னாவிற்குச் செல்லும்.

32. ஆனால் தேவன், தம்முடைய கிரியைகளில் நாம் வெற்றிபெறச் செய்வதோடு, எல்லாத் தீச்செயல்களிலிருந்தும் நம்மைக் காப்பாற்றவும் கூடியவர்; அப்பொழுதுதான், உலகம் முழுவதற்கும் வரவிருக்கும் சோதனையின் நேரத்தில் நாம் இரட்சிக்கப்படுவோம். ஏனெனில் நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு தாமதிக்க மாட்டார், ஆனால் தம்முடைய பலனைத் தம்முடன் கொண்டு வந்து, துன்மார்க்கரை நித்திய அக்கினியில் அனுப்பி, தம்முடையவர்களுக்குப் பலனைக் கொடுப்பார். அவர்கள் அவருடன் அவருடைய ராஜ்யத்தில் பிரவேசிப்பார்கள் – நித்தியம் நித்தியமாக அவரில் இளைப்பாறுவார்கள். ஆமென்.

17. உலகைத் துறத்தல் மற்றும் ஒரு யாத்ரீகரின் வாழ்க்கையைத் துணையாகக் கொண்ட எண்ணங்கள் குறித்து

1. எல்லாச் செயல்களுக்கும் மேலானது ஒரு யாத்ரீகரின் வாழ்க்கை, குறிப்பாக, நீங்கள் தனிமைக்குச் சென்று, உங்கள் சொந்த (உங்கள் வீடு, குடும்பம், தாயகம் – பதிப்பாசிரியர்) அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு, உங்கள் சொந்த விருப்பங்களுக்கு எதிராக முழுமையான நம்பிக்கை, நம்பிக்கை, மற்றும் ஒரு நிலையான இதயத்தைச் சுமந்துகொண்டு மற்றொரு இடத்திற்குச் செல்லும்போது. ஏனெனில் அப்போது (பகைவர்கள்) எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் உங்களைச் சூழ்ந்துகொண்டு, தீயுந்துதல்கள், கடுமையான வறுமை மற்றும் நோய் ஆகியவற்றால் உங்களைப் பயமுறுத்தத் தொடங்குவார்கள்; அவை உங்களை வென்றால், உங்களைப் பராமரிக்கவோ அல்லது உங்களைப் பற்றி அறியவோ யாரும் இல்லாதபோது நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள் என்று கேட்பார்கள்? உங்கள் ஆர்வமும் கடவுள் மீதான அன்பும் வெளிப்படுவதற்காக, உங்களைச் சோதிப்பது கடவுளின் நன்மையே.

2. நீங்கள் இறுதியாக ஒரு தனி அறையில் தனித்து வாழத் தீர்மானித்தால், (உங்கள் எதிரிகள்) உங்களில் இன்னும் அதிகமான பயங்கரமான எண்ணங்களைப் பதியச் செய்யத் தொடங்குவார்கள், 'ஒருவரைக் காப்பாற்றுவது வெறும் அலைந்து திரிவது அல்ல, ஆனால் கட்டளைகளின் நிறைவேற்றமே' என்று கூறி; அவர்கள் உங்களுக்கு சில உறவினர்களையும் (உங்கள் இரத்த உறவினர்கள்) நினைவூட்டி, 'அப்படியானால்? இவர்கள் அல்லவா தேவனுடைய ஊழியக்காரர்கள்?" மேலும், அந்த இடத்தின் ஆரோக்கியமற்ற காற்று மற்றும் உடலுக்கு ஏற்படும் சிரமங்களைப் பற்றிய எண்ணங்களையும் அவர்கள் உங்கள் இதயத்தில் விதைப்பார்கள், உங்கள் இதயம் சோர்வுற்று மனம் தளரும் வரை. ஆனால் அன்பும் நம்பிக்கையும் உங்கள் இதயத்தில் பிரிக்க முடியாததாக இருந்தால், (அத்தகைய எண்ணங்களை விதைப்பவர்களின்) தீய எண்ணங்கள் உங்களுக்கு எந்தத் தீங்கும் விளைவிக்காது. இவ்வாறு கடவுளிடம் உங்கள் பக்தி வெளிப்படும், மேலும் உங்கள் சொந்த மாம்சத்தின் ஆறுமையை விட அவரை நீங்கள் அதிகமாக நேசிக்கிறீர்கள் என்பதும் வெளிப்படும்.

3. நாடுகடத்தப்பட்ட வாழ்வின் துயரத்தைச் சகித்துக்கொள்பவர்களுக்கு, துயரம் நம்பிக்கையைத் தருகிறது, மேலும் அந்த நம்பிக்கை, மாம்சத்திற்குரிய (சோதனைகளிலிருந்து) அவர்களைப் பாதுகாக்கிறது. ஏனெனில் நீங்கள் வெறுமனே ஒரு அந்நிய தேசத்திற்குச் செல்லவில்லை, மாறாக உங்கள் எதிரிகளுக்கெதிராகப் போராட்டத்தைத் தொடங்கவும், அவர்களில் ஒவ்வொருவரையும் தகுந்த நேரத்தில் தோற்கடிக்கக் கற்றுக்கொள்ளவும் உங்களைத் தயார்படுத்திக்கொண்டு, பற்று அற்ற நிலையின் அமைதியை அடைந்து, போரில் ஒவ்வொருவரையும் தகுந்த நேரத்தில் வென்று, (அவர்களிடமிருந்து) விடுவிக்கப்படுகிறீர்கள்.

4. வீண் பெருமையை வென்று, தேவனை அறிவதில் வெற்றி பெறுவது ஒரு பெரிய மற்றும் மரியாதைக்குரிய காரியம் என்று நான் நினைக்கிறேன். வீண் பெருமையின் இந்த வஞ்சக உணர்வின் அவமானத்திற்குள் விழுகிறவன், உலகத்திலிருந்து அந்நியப்பட்டு, பரிசுத்தவான்களை நோக்கித் தன் இருதயத்தை கடினப்படுத்திக் கொள்கிறான்; மேலும், தன் தீமைகளின் முடிவில், அவன் பொல்லாத கர்வத்திற்கும், பொய்ச் சாட்சியத்தின் பழக்கத்திற்கும் (வார்த்தையிலும், மேலும் பாசாங்குத்தனத்தின் மூலமாகவும்) உள்ளாகிறான். ஆனால், விசுவாசமுள்ள ஊழியக்காரனே, உன் பிரயாசங்களை மறைத்துக்கொள்; மனதார வருந்தி உன் நாவை அடக்கி, உன் நாவு அவைகளைத் திருடிவிடாமலும், உன் சத்துருக்களுக்குத் துரோகம் செய்யாமலும் கவனமாயிரு. தேவனுடைய கிரியையில் உழைப்பவன், மாம்ச இச்சைகள் மற்றும் தன் பாவங்களை மனந்திரும்புதலால் தள்ளிவிட்டு, தன் ஆத்துமாவை தேவனுக்கு முன்பாகத் தூய்மையாக்கி, அதைக் கறைபடாத பலியாக அவருக்கு ஆயத்தம்பண்ணுகிறான், இதன் மூலம் அவன் அவருடைய ஆலயமாகக் கருதப்படுவதற்குத் தகுதியுள்ளவனாகிறான். ஆனால், மானுட மகிமையை நேசிப்பவன் உணர்ச்சியற்றவனாக இருக்க முடியாது; மாறாக, பொறாமையும் குரோதமும் அவனுக்குள் குடிகொள்கின்றன. அத்தகையவன் தன் ஆன்மாவைப் பல சோதனைகளுக்கு வெளிப்படுத்தியுள்ளான், மேலும் அவன் தன் விருப்பங்களைப் பூர்த்தி செய்ய அரிதாகவே வாய்ப்பு கிடைப்பதால், அவன் இதயம் பேய்களால் கடினப்படுத்தப்படுகிறது. இருப்பினும், அவனது முடிவு அழிவே.

5. பணிவை அடைந்தவர்களுக்கு, அவர்கள் தங்கள் பாவங்களை அறிந்துகொள்வதற்காக (அவற்றை அறிக்கை செய்து மனந்திரும்புவதற்காக) கடவுள் அவற்றை வெளிப்படுத்துகிறார். இதற்குக் கண்ணீரும் துணையாக இருந்தால், இந்த இரண்டுமே (பாவ அறிக்கை மற்றும் கண்ணீர்) அவனுக்குள் நிலைத்திருந்தால், அவை அவனது ஆன்மாவிலிருந்து பிசாசுகளை விரட்டி, அவனது சொந்த மரியாதை மற்றும் அவனது புனிதப் புண்ணியங்களால் (அவற்றில் உள்ளார்ந்த மற்றும் அவற்றிலிருந்து பிறக்கும் புண்ணியங்கள்) அதைப் போஷிக்கின்றன. அத்தகையவனுக்கு மனிதரின் நிந்தனை ஒரு பொருட்டல்ல. தனது பாவங்களை அவர் இடைவிடாமல் நினைவுகூர்வதால், அவை அவருக்கு ஒரு முழுமையான கவசமாகச் செயல்பட்டு, கோபத்திலிருந்தும் பழிவாங்குவதிலிருந்தும் அவரைப் பாதுகாக்கின்றன; மேலும், தமக்கு நேரிடும் அனைத்தையும் அவர் பொறுமையுடன் சகித்துக்கொள்கிறார். ஏனெனில், கடவுளுக்கு முன்பாகத் தன்னை மிகவும் இழிவானவராகக் கருதி, தனது பாவங்களைத் தன் கண்முன்னே வைத்துக்கொள்ளும்போது, எந்தக் கண்டனமும் அவரைத் தொட்டு (அவரது இதயத்தை காயப்படுத்த) முடியும்?

6. உன் அண்டை வீட்டாரின் வார்த்தைகளை உன்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல், அவனிடம் பழிவாங்கினால், உன் இதயத்தில் சண்டை எழும். நீ கேட்ட விஷயத்தால் உன் இதயம் வலிக்கும், நீயே சொன்ன வார்த்தைகளால் நீயே துயரமடைய நேரிடும். மேலும், இந்தப் போதைக்கு அடிமையானதால் நீங்கள் துன்புறுத்தப்படுவீர்கள்; இது உங்களை மௌனத்திலும் தனிமையிலும் ஆறுதல் தேடத் தூண்டும், உங்கள் அண்டை வீட்டார் மீது அவர்களுக்கு அன்பு இல்லாதது போல உங்கள் இதயத்தை கடினப்படுத்தும். ஆனால், நீண்டகாலப் பொறுமையை வளர்க்கும் பணியை மேற்கொள்ளுங்கள், அது கோபத்தை வெல்லும்; அன்பு அவமானத்தை குணப்படுத்தும், அதே சமயம் கடவுளிடம் ஜெபிப்பது இந்த (அறங்களை) உள்மனதில் பாதுகாக்கும். அன்பும் நீண்டகாலப் பொறுமையும் இயல்பான கோபத்தை அழித்துவிடுகின்றன, அவை உங்களில் நிலைத்திருந்தால், உங்கள் அண்டை வீட்டார் மீது கோபப்படுவதற்குப் பதிலாக, பேய்கள் மீது கோபமடைவீர்கள், அதே சமயம் உங்கள் அண்டை வீட்டாருடன் சமாதானமாக இருப்பீர்கள், உங்கள் உள்ளத்தில் துயரத்தையும் பணிவையும் கொண்டிருப்பீர்கள்.

7. தேவனுடைய நிமித்தமாகவும் மன அமைதியின் நிமித்தமாகவும், ஒரு முரட்டுத்தனமான மற்றும் முட்டாள்தனமான நபரின் கடுமையான வார்த்தைகளைப் பொறுத்துக்கொள்ளக்கூடியவர், சமாதானத்தின் குமாரன் என்று அழைக்கப்படுவார். அத்தகையவர் ஆன்மா, உடல் மற்றும் ஆவியின் சமாதானத்தை எல்லா நேரங்களிலும் பாதுகாக்கப் போதுமான வலிமையானவர். யாருடைய உள்ளத்தில் இவை மூன்றும் ஒன்றுடன் ஒன்று இணக்கமாக இருக்கின்றனவோ, யாருக்கு மனதின் சட்டத்திற்கு எதிராக எழும் எண்ணங்கள் நின்றுவிடுகின்றனவோ, மற்றும் யாருக்கு மாம்சத்தின் அடிமைத்தனம் நீக்கப்படுகிறதோ, அந்த நபர் சமாதானத்தின் குமாரன் என்று அழைக்கப்படுவார் – மேலும் பரிசுத்த ஆவியானவர் அவனுக்குள் வாசம்பண்ணுவார்: ஏனெனில் அவர் அவனைத் தமக்குரியவராக ஆக்கிக்கொண்டார், மேலும் அவனை விட்டுப் பிரியமாட்டார்.

8. ஞானமுள்ள வழியில் தங்கள் முயற்சிகளை அமைத்துக் கொண்டவர்கள் பாக்கியவான்கள்; ஏனெனில், இவ்விதமாய் அவர்கள் ஒவ்வொரு பாரத்திலிருந்தும் தங்களை விடுவித்துக் கொண்டு, பிசாசுகளின் தந்திரங்களைத் தவிர்த்தார்கள், குறிப்பாக, பயத்தின் பேய்கள், ஒருவர் செய்யும் ஒவ்வொரு நற்செயலுக்கும் ' ' தடைகளை ஏற்படுத்துகின்றன; அவை, மனம் கடவுளிடம் இடைவிடாத கவனத்தைச் செலுத்தும்போது அதை சோம்பலில் மூழ்கடித்து, அவரை இந்த உழைப்பின் பாதையிலிருந்து ஏதேனும் ஒரு வழியில் திசை திருப்ப முயற்சிக்கின்றன. ஆனால் நம்மிடம் அன்பு, பொறுமை மற்றும் சுயக்கட்டுப்பாடு இருந்தால், அவர்கள் (எதிரிகள்) இதில் சிறிதளவும் வெற்றி பெற மாட்டார்கள் என்று நான் நம்புகிறேன், குறிப்பாக மனமானது சோம்பல் எல்லாவற்றையும் பாழாக்குகிறது என்பதை உணர்ந்து அதை இகழ்ந்தால்.

9. நீங்கள் எல்லாப் புலப்படும் பொருட்களையும் துறந்துவிட்டால், துயரத்தின் அசுரனிடமிருந்து உங்களைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள். ஏனெனில், (அனைத்திலும் உள்ள) பற்றாக்குறையாலும் வாழ்க்கையின் துயரத்தாலும், நீங்கள் சிறந்த குணங்களில் சிறந்து விளங்குவதற்கான வாய்ப்பை இழந்துவிடக்கூடாது. அவை: ஆணவம் அற்ற தன்மை (தன்னை ஒன்றெனக் கருதுதல்), அவமானங்களைப் பொறுத்தல், மற்றும் உலகியல் சார்ந்த எந்தப் புகழையும் இகழ்தல் ஆகியவையாகும். நீங்கள் அத்தகைய குணங்களைப் பெற முயன்றால், அவை உங்கள் ஆன்மாவுக்கு மகுடங்களைத் தயார் செய்யும். அனைத்தையும் துறந்து, கண்ணுக்குத் தெரியும்படி ஆதரவற்றவர்களாக ஆன பிச்சைக்காரர்கள் மட்டுமல்ல, எல்லாத் தீமைகளிலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட்டு, எப்போதும் கடவுளை நினைப்பதற்காகப் பசியுடன் இருப்பவர்களும் கூடவே. மேலும், கண்ணுக்குத் தெரியும் துன்பங்களை அனுபவிப்பவர்கள் பற்றற்ற நிலையை அடைவதில்லை, மாறாக, அக ஆன்மாவில் அக்கறை கொண்டு, தங்கள் சொந்த விருப்பங்களைத் துண்டித்துக் கொள்பவர்களே பற்றுகளை வெல்வார்கள்: இவர்கள் குணங்களின் கிரீடத்தைப் பெறுவார்கள்.

10. உங்கள் இருதயத்தைக் கவனித்துக் கொள்ளுங்கள், உங்கள் உணர்வுகளுக்குச் செவிசாயுங்கள். கடவுளின் நினைவு உங்களில் அமைதியாக வசித்தால், அதைக் கொள்ளையிடத் தேடும் திருடர்களை நீங்கள் காண்பீர்கள். தன் எண்ணங்களை உன்னிப்பாகக் கவனிப்பவன், அதை நுழைந்து களங்கப்படுத்த விரும்புவோரை அறிந்துகொள்வான்.

11. நீங்கள் அன்புள்ள இதயத்துடன் கட்டளைகளைக் கவனித்துக் கொண்டால், (உங்கள் எண்ணங்களில்) கிளர்ச்சியைத் தூண்டுகிறவர்கள் எந்த வழிகளில் உங்களைக் குழப்புகிறார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்வீர்கள்; அவர்கள், (ஒரு தேர்வை நியாயப்படுத்த) தன்னிடம் எதையும் வழங்காத மற்றொரு இடத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான உறுதியின்மையை உங்களுக்குள் விதைத்து, (ஒரு தவறான தேர்வு ஏற்பட்டால்) இவ்வாறு பரிந்துரைக்கிறார்கள்: 'நாம் மனந்திரும்பினால், மீண்டும் இங்கே குடியேறுவோம்.' அவர்கள் மனதை நிலைகுலையச் செய்கிறார்கள், அதனால் அது (ஒரு வால் நட்சத்திரம் போல அலைந்து திரிந்து) கனவு காண்கிறது, மேலும் சோம்பேறியாக இருக்கிறது. ஆனால், தங்கள் தீயுள்மையை உணர்ந்தவர்கள் கலங்காமல் இருக்கிறார்கள்; தங்கள் நாட்களைப் பொறுமையுடன் கழிக்க இறைவன் அவர்களுக்கு அருளிய இடத்திற்காக அவனுக்கு நன்றி செலுத்துகிறார்கள். ஏனெனில், பொறுமை, தைரியம் மற்றும் அன்பு ஆகியவை உழைப்புக்கும் பாடுகளுக்கும் வெகுமதி அளிக்கின்றன; அதே சமயம், சோம்பல், பயம் மற்றும் இன்பம் நாடும் தன்மை ஆகியவை தாம் பெருமைப்படக்கூடிய ஓர் இடத்தைத் தேடுகின்றன. மேலும், பலரிடமிருந்து பெறும் புகழ்ச்சியின் காரணமாக, அவர்களின் புலன்கள் பலவீனமடைகின்றன; அதன் விளைவாக, அவர்கள் உணர்ச்சிகளின் அடிமைத்தனத்தால் நசுக்கப்பட்டு, கவனம் சிதறிய மனம் மற்றும் எல்லாவற்றிலும் திருப்தி அடைவதால் உள்ளார்ந்த போதனையை இழக்கின்றனர்.

12. அந்தத் துறவியும் கூறினார்: புலன்கள் தங்கள் பலவீனத்திலிருந்து (உணர்ச்சிகளின் நோயிலிருந்து) மீள்வதற்கு முன்பு, மனம் சிலுவையில் ஏற விரும்பினால், அது தன் சொந்தப் புலன்களை முதலில் குணப்படுத்தாமல், தன் சக்திக்கு மீறிய ஒரு செயலை மேற்கொண்டதற்காக, கடவுளின் கோபம் அதன் மீது படுகிறது.

13. உங்கள் இதயம் குழப்பத்தில் இருந்தால், அதை அடக்குவது எப்படி என்று உங்களுக்குத் தெரியாவிட்டால், உங்கள் நடத்தை, நீங்கள் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும், உங்கள் இதயத்தை குழப்பத்திற்குள் இழுக்கிறது என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள். இது ஆதாமின் இயற்கைக்கு மாறான தன்மையாகும்.

14. உங்கள் இருதயம், அதன் முழுத்தன்மையுடனும், பாவத்தை வெறுக்கத் தொடங்கி, அதற்கு இடமளிப்பவற்றிலிருந்து விலகி, நீங்களும், தெளிந்த மனதுடன் (நித்திய) வேதனையை உங்களுக்கு முன்னால் வைத்து, அதற்கு (பாவத்திற்கு) இட்டுச்செல்லும் அனைத்திலிருந்தும் விலகிவிட்டால், மேலும், உங்கள் மனதால் உங்கள் படைப்பாளரிடம், அவர் உங்களுடன் தங்கியிருந்து, அவருக்குத் துயரமளிக்காமல், அவருக்கு முன்பாகக் கண்ணீர்விட்டு, 'என்னை விடுவிப்பது உமது இரக்கத்தின் செயல்; ஏனெனில், உமது உதவி இல்லாமல், அவர்களுடைய (என் எதிரிகளுடைய) கைகளிலிருந்து தப்பிக்க எனக்குப் பலமில்லை,' என்று கூறி ஜெபிப்பீர்களாக. – மேலும் (அதே நேரத்தில்) உங்களைக் கடவுளின் வழிகளில் அறிவுறுத்தும் ஒருவரையும் வருத்தப்படுத்த வேண்டாம் என்று உங்கள் இதயத்தில் கவனமாக இருங்கள்; ஏனெனில் இது இயேசுவின் இயல்புக்கு இணங்குகிறது. ஏனெனில், ஒருவன் எல்லாவற்றையும் சாதித்தாலும், கீழ்ப்படிதல், தாழ்மை மற்றும் பொறுமையை அடையத் தவறினால், அவன் இயல்புக்கு மாறானதில் வழிதவறிவிடுகிறான். ஆனால் உங்கள் முழு இதயத்தையும் தேவனுக்குக் கீழ்ப்படிதலுக்கு ஒப்புக்கொடுத்து, அவருக்குள் உண்மையாய் ஜெபித்துச் சொல்லுங்கள்: 'கர்த்தாவே! நான் உமது சமுகத்தில் நிற்கிறேன்; உமது சித்தையை எனக்குத் தாரும், ஏனெனில் எனக்கு நன்மையாவது என்னவென்று நானே அறியேன். என் பகைவர்களை மேற்கொள்ளும், ஏனெனில் அவர்களுடைய பொல்லாத சூழ்ச்சிகளை நான் உணரவில்லை.' மேலும் நீங்கள் இயேசுவின் தன்மைக்கு இணங்கச் செயல்பட்டால், அவர் உங்களை எந்த விதத்திலும் வழிதவற அனுமதிக்க மாட்டார். ஆனால் நீங்கள் அவருக்குக் கீழ்ப்படிந்து உங்களை முழுமையாக ஒப்புக்கொடுக்காமல் ஒரே ஒரு கட்டளை மட்டும் நிறைவேற்றினால், அவர் உங்களைச் சற்றும் பொருட்படுத்த மாட்டார்.

15. ஒரு வயலை அதன் பயிருக்கு ஏற்ற விதையை விதைப்பதற்காக களையை அகற்றும் போது, அந்த வயல் அவனுக்கு எதிர்க்காதது போல, நீங்களும் ஆண்டவருக்குக் கீழ்ப்படிந்திருக்க வேண்டும். இயற்கையான விதைகள் செயற்கையானவற்றுக்கு அருகில் வளர முடியாமல், அவற்றால் நெரிக்கப்பட்டு அழிக்கப்படுவது போல—ஏனெனில் களைகள் அவற்றின் வெட்கமற்ற போட்டியாளர்கள்—அதுபோலவே, நீங்கள் உங்கள் மாம்ச இச்சைகள் থেকে உங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ளாவிட்டால், உங்களால் பாவத்திலிருந்து உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள முடியாது.

16. (பாவத்திற்கு வழிவகுக்கும் ஒன்றிலிருந்து உங்களை முதலில் பாதுகாத்துக் கொள்ளாவிட்டால், உங்களால் பாவத்திலிருந்து உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள முடியாது) அது இதுதான்: கோழைத்தனம் பாவத்தின் தீய தாய்; மனச்சோர்வு (சோம்பல்) சுயவிருப்பத்தை உருவாக்குகிறது; சுயவிருப்பமும், எல்லையற்ற தன்மைக்கான விருப்பமும் (எந்தவிதமான கட்டுப்பாடுகளையும் அல்லது தடங்களையும் சகித்துக்கொள்ளாத, விரிவடைய விரும்பும் ஒன்று) எல்லாவற்றையும் இகழும் மனப்பான்மையை உருவாக்குகின்றன (சரியான அனைத்தையும் – 'சரி, நான் இதைச் செய்வேன்'); ஆதிக்கத்தை விரும்பும் இதயம் (எல்லையற்றதை நேசித்ததால்) உலகியல் உரையாடலை விரும்புவதற்கு வழிவகுக்கிறது, உங்களுக்குப் பொருத்தமற்ற மற்றும் உதவாதவற்றைத் தேடும் விருப்பத்தைத் தூண்டுகிறது, (ஒரு சகோதரனை) கண்டிக்கும் ஒருவருக்குச் செவிசாய்க்க வழிவகுக்கிறது, வார்த்தைகளைக் கேட்கும் பழக்கத்திற்கு வழிவகுக்கிறது (ஒருவரிடமிருந்து) அவற்றை மற்றொருவருக்குக் கடத்துவதற்கு வழிவகுக்கிறது; இது இவ்வுலகின் காரியங்களைப் பின்தொடர்வதற்கு வழிவகுக்கிறது; கேட்கப்படாதபோதும் போதிக்கும் விருப்பத்தைத் தூண்டுகிறது; தன் அண்டை வீட்டாரைக் காயப்படுத்தும் விருப்பத்தைத் தூண்டுகிறது; மேலும் பல தீமைகளுக்கும் வழிவகுக்கிறது. ஆகையால், வெற்றியடைந்த அல்லது வெற்றிபெற விரும்பும் எவரும், பாவங்களுக்கு வழிவகுக்கும் அனைத்திலிருந்தும் புத்திசாலித்தனமாக தங்களைக் காத்துக் கொள்ளட்டும், அப்போது பாவங்கள் தானாகவே மறைந்துவிடும்.

17. தவற்செயல் செய்பவன் அவற்றையும் (பாவங்களையும்) அவற்றின் கசப்பையும் காண்கிறான், ஆனால் மீட்பில் கவனக்குறைவாக இருப்பவன் தனக்குத்தானே நரகத்தை ஆயத்தம்பண்ணிக்கொள்கிறான். தவற்செயல் செய்வதால் உடலுக்கு ஏற்படும் சோர்வைப் பயந்தவன் தனக்கு இயல்பான நிலையை அடையமாட்டான்; ஆனால் அவன் தன் முயற்சிகள் அனைத்திலும் கடவுளிடம் பற்றிக்கொண்டால், கடவுள் அவனை ஆற்றுப்படுத்த போதுமான வல்லமையுடையவர். கீதேயோன் தண்ணீர் சுமப்பவர்களை (நடுவர் 7:19) அழித்திராவிட்டால், அவன் விளக்குகளின் ஒளியைக் கண்டிருக்க மாட்டான்: ஆகவே, ஒருவன் தன் சொந்த உடலை இகழாவிட்டால், அவன் தெய்வீகத்தின் ஒளியைக் காணமாட்டான். அதேபோல், கெனியனாகிய ஹேபரின் மனைவியான யாয়েல், கூடார ஆணியைத் தரையில் குத்தியிருக்காவிட்டால், சிசேராவின் ஆணவத்தை நசுக்கியிருக்கமாட்டாள் (நடுவர் 4:21).

18. மனம் வலிமை பெற்று, மாம்சத்தின் மற்றும் உடலின் இச்சைகள் அனைத்தையும் அணைக்கும் அன்பைப் பின்பற்றத் தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளும்போது (ஏனெனில் அது பொறுமையானது, கனிவானது, பொறாமையையும் பெருமையையும் வெறுக்கிறது, தன் இயல்புக்குக் கீழான எதையும் தன் இதயத்தில் கருதவில்லை, மேலும் இயற்கைக்கு மாறான எதுவும் மனதை ஆட்கொள்ள அனுமதிக்காது), அப்போது அது இயற்கையிலிருந்து இயற்கைக்கு மாறானதை முழுமையாகப் பிரித்தெடுக்கும் வரை, இயற்கைக்கு மாறான தன்மையை எதிர்த்துப் போராட இந்த சக்தியைப் பயன்படுத்துகிறது. இவ்வாறு, மனம் ஆதிக்கம் செலுத்தும்போது, அது ஆன்மாவின் தலையாக மாறுகிறது, (மற்றும் அதற்குக் கற்பிக்கிறது) இயற்கைக்கு மாறான எதையும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடாது என்று. இயற்கையானவற்றுடன் கலந்திருந்தபோது, இயற்கைக்கு மாறானவற்றால் அதன் மீது ஏவப்பட்ட அனைத்து அநியாயங்களையும் அது அதற்கு வெளிப்படுத்துகிறது.

19. நமது ஆண்டவராகிய இயேசு, தம்முடைய பரிசுத்தவான்களுக்குத் தம்முடைய கிருபையைப் பொழிந்தபோது (மற்றும் இரட்சிப்பின் கட்டமைப்பை நிறைவேற்றியபோது), சிலுவையில் உள்ள திருடர்களைப் பிரித்தார். இருவர் சிலுவையில் அறையப்பட்டார்கள், அவரும் அவர்கள் நடுவில் இருந்தார். இடதுபுறத்தில் இருந்தவன், வலதுபுறத்தில் இருந்தவனுடனான தனது அசுத்தமான நட்பு முறியடிக்கப்படவிருப்பதைக் கண்டு கோபமடைந்தான். ஆனால் வலதுபுறத்தில் இருந்தவன் இயேசுவை நோக்கி, பணிவுடனும் பயத்துடனும், 'உமது ராஜ்யத்திற்கு வரும்போது என்னை நினைவில் கொள்ளும்' (லூக்கா 23:42) என்றான்.

20. இதிலிருந்து அவர்கள் இனிமேல் சமமாக இல்லை என்பது தெளிவாகிறது, மேலும் இடதுபுறத்தில் உள்ளவன் தனது வஞ்சகமான ஆலோசனைகள் மூலம் வலதுபுறத்தில் உள்ளவனைத் தன் பக்கம் சாய்க்க முடியாது. பாதையின் இந்த நிலையை இன்னும் அடையாதவர்கள், கடவுளின் இரக்கம் அவர்கள் மீது வரும் வரை வீழ்ந்து மீண்டும் எழுகிறார்கள், மேலும் இந்த இரக்கம் அவர்கள் மீது வராமல் அவர்கள் இரட்சிக்கப்பட முடியாது. எனவே, வலதுபுறத்தில் உள்ளவரின் மனநிலையை அடைய ஒருவர் பயத்துடனும் பணிவுடனும் பாடுபட வேண்டும். பணிவு, அவமானத்தைத் தாங்கும் வலிமையை ஒருவருக்கு வழங்கும்.

21. ஒருவன் தீயவனிடமிருந்து தன்னைப் பிரித்துக்கொள்ளும்போது, அவன் கடவுளுக்கு முன்பாகச் செய்த தனது எல்லாப் பாவங்களையும் உண்மையாகவே அறிந்துகொள்வான்; ஏனெனில், அவன் அவற்றிலிருந்து கசப்பான பிரிவினையுடன் (துக்கமடைந்த இதயத்துடன்) தன்னைப் பிரித்துக்கொள்ளும் வரை தனது பாவங்களைக் காண்பதில்லை. ஆனால், இந்த நிலையை அடைந்தவர்கள், தங்கள் தீய உணர்ச்சிகளுடன் கொண்டிருந்த தீய உறவை நினைவுகூர்ந்து, அழுது ஜெபிப்பதையும், தேவனுக்கு முன்பாக வெட்கப்படும் திறனையும் கண்டறிந்துள்ளனர். பணிவுடன் இரகசியமாக உழைப்பவர்களைப் பலப்படுத்த தேவன் வல்லமையுள்ளவர். அவருக்கு என்றென்றும் கனமும் மகிமையும் உண்டாவதாக. ஆமென்.

18. மன்னிப்பின் மீது

1. பரிசுத்த தூதர் தம்முடைய பிள்ளைகளுக்குக் கட்டளையிட்டார்: 'கர்த்தர் சமீபமாயிருக்கிறார். ஒன்றின்பொருளும் கவலைப்படாமல், உங்கள் விண்ணப்பங்களையும் ஜெபங்களையும் ஸ்தோத்திரத்தோடு தேவனுக்குத் தெரியப்படுத்துங்கள்' (பிலி. 4:5–6); 'தேவ சமாதானம் உங்கள் இருதயங்களில் ஆளக்கடவது' (கொலோ. 3:15). மேலும் (கர்த்தர்) மார்க் எழுதிய நற்செய்தியில் தம்முடைய சீடர்களிடம் கூறுகிறார்: 'உங்கள் கடனாளிகளின் எல்லாப் பாவங்களையும் நீங்கள் மன்னியுங்கள், அப்பொழுது உங்கள் பிதா உங்கள் பாவங்களையும் மன்னிப்பார்' (மாற். 11:25, மத். 6:14). கர்த்தருடைய இந்த வார்த்தை ஒரு கடுமையான எச்சரிக்கையாகும்: (அதன்படி) உங்கள் இருதயம் எல்லாரிடத்திலும் பரிசுத்தமாக இல்லை என்பதை நீங்கள் கண்டால், தேவனிடம் எதையும் கேட்காதிருங்கள், ஏனென்றால், நீங்கள் பாவியாக இருந்து, சக மனிதன் மீது வெறுப்பை வளர்த்துக் கொண்டு, இருதயங்களை ஆராய்ந்தறியுபவரிடம், 'என் பாவங்களை மன்னியும்' (நான் மன்னிப்பது போல) என்று சொல்லும்போது, நீங்கள் அவருக்குத் தடையுண்டாக்குகிறீர்கள். அத்தகையவர் அறிவற்ற நிலையில் உதடுகளால் மட்டுமே ஜெபிக்கிறார், மனதால் அல்ல. ஏனெனில், யார் ஒருவர் உண்மையாகவே தன் மனதோடு, பரிசுத்த ஆவியினால், தூய இதயத்துடன் கடவுளிடம் ஜெபிக்க விரும்புகிறாரோ, அவர் ஜெபிப்பதற்கு முன்பு, ஒவ்வொருவர் மீதும் தீய எண்ணம் இல்லாமல் இருக்கிறதா இல்லையா என்பதைப் பார்க்க, தன் சொந்த இதயத்தை ஆராய்ந்து பார்க்கிறார். அது (அமைதியாக) இல்லையென்றால், அவன் தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக் கொள்கிறான் (பிரார்த்தனையில்), ஏனெனில் அவனைக் கேட்க (பிரார்த்தனை செய்வதை) யாரும் இல்லை. அப்போது உங்கள் மனம் பிரார்த்தனை செய்யவில்லை, ஆனால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட நேரங்கள் வழக்கத்திற்காக மட்டுமே அனுசரிக்கப்படுகின்றன.

2. ஆகையால், தூய்மையுடன் ஜெபத்தைச் செய்ய விரும்பினால், முதலில் உங்கள் மனதில் என்ன இருக்கிறது என்று அதை ஆராயுங்கள். அப்போதுதான் நீங்கள், 'என்மேல் இரக்கமாயிருங்கள்' என்று சொல்லும்போது, உங்களிடம் கேட்பவர் மீது நீங்களும் இரக்கம் காட்ட முடியும்; நீங்கள், 'என்னை மன்னியுங்கள்' என்று சொல்லும்போது, நீங்களே, ஏழையாக இருந்தாலும், மன்னிக்க முடியும்; – நீங்கள், 'என் பாவங்களை நினைவுகூர வேண்டாம்' என்று சொல்லும்போது, நீங்களோ உங்கள் அண்டை வீட்டாரின் பாவங்களை நினைவுகூரவில்லை என்றால், – நீங்கள், 'நான் மனமுவந்து அல்லது மனமில்லாமல் செய்த தீமைகளை நினைவுகூர வேண்டாம்' என்று சொல்லும்போது, நீங்களோ (உங்கள் அண்டை வீட்டார் சார்பாக) அவற்றை நினைவுகூரவில்லை என்றால். இதுதான் தேவை என்றால், எந்தவொரு கடன் வாங்கியவரையும் நீங்கள் தீய எண்ணங்களுடன் பார்க்கக்கூடாது. அப்படிச் செய்யும் நிலையை நீங்கள் அடையவில்லை என்றால், உங்கள் ஜெபம் வீணானது: 'என்னை மன்னிக்கவும்' என்று எல்லா வேதவாக்கியங்களின்படியும் தேவன் உங்களைக் கேட்கமாட்டார்.

3. மத்தேயு நற்செய்தியில், ஆண்டவர் பிரார்த்தனையில் ஆண்டவரும் கூறினார்: 'எங்கள் கடன்களை எங்களுக்கு மன்னிப்பீராக, நாங்களும் எங்கள் கடனாளிகளுக்கு மன்னிப்போம்' (மத். 6:12). மேலும் லூக்கா நற்செய்தியில் அவர் கூறினார்: 'நீங்கள் மற்றவர்களின் பாவங்களை மன்னித்தால், உங்கள் பரலோகப் பிதாவும்கூட உங்கள் பாவங்களை மன்னிப்பார்' (மத்தேயு 6:14. புனித லூக்காவின் நற்செய்தியில் இது, 'மன்னியுங்கள், அப்பொழுது நீங்கள் மன்னிக்கப்படுவீர்கள்' என்று வாசிக்கப்படுகிறது – லூக்கா 6:37). (ஒரு விதத்தில்): என் அன்பு முழுவதையும் உங்களுக்குக் கொடுத்துள்ளேன், அதனால் கடவுளிடமிருந்து உங்களுக்காக நீங்கள் எதை விரும்புகிறீர்களோ, அதை முதலில் நீங்களே (உங்கள் அண்டை வீட்டாருக்கு) செய்யுங்கள், அப்போதுதான் மற்றவர்களுக்கும் அவ்வாறே செய்ய உங்களால் முடிந்த அளவிற்கு (பாவங்களிலிருந்து) விடுவிக்கப்படுவீர்கள். கடவுளின் ஒவ்வொரு (புத்திசாலியான) படைப்பினத்தின் மீதும் உங்கள் இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, யாரிடமும் தீய எண்ணம் கொள்ளாமல் இருந்தால், நீங்கள் இதை நிலைநிறுத்த வேண்டும்: ஏனெனில் கடவுள் உண்மையே அன்றி, வெறும் நாவால் பேசப்படும் வார்த்தைகள் அல்ல. இவ்வாறு, ஒவ்வொரு நபரும் தங்களைத் தாங்களே gehenna-விற்குக் கட்டுகிறார்கள், மேலும் அதிலிருந்து தங்களைத் தாங்களே விடுவித்துக் கொள்கிறார்கள். மரணத்திற்காகவோ அல்லது வாழ்விற்காகவோ பாடுபட்டாலும், மனவிருப்பத்தை விட கொடூரமானது வேறு எதுவும் இல்லை.

4. தடுமாறாதபோது, நித்திய ஜீவனை நேசித்தவர்கள் பாக்கியவான்கள். ஆகவே, அதன் அம்பு உங்கள் இதயத்தைக் காயப்படுத்தாமல் இருப்பதற்காக, உங்களைத் துன்புறுத்தும் எண்ணத்திற்கு (மனக் காய உணர்வுகள்) எதிராக உங்கள் இதயத்தில் இரகசியமாக, கஷ்டத்துடனும் வியர்வைடனும் நீங்கள் போராட வேண்டும். ஆனால், உங்கள் பாவங்களை எப்போதும் உங்கள் கண்முன்னே வைத்துக் கொள்ளாவிட்டால், அதைக் குணப்படுத்துவது உங்களுக்குக் கடினமாக இருக்கும். யாராவது உங்களுக்குத் தவறு செய்ததாகக் கேள்விப்படும்போது, அதை உங்கள் நற்செயலால் எதிர்கொள்ளுங்கள் – இதயத்தில் பழிவாங்க எண்ணாமல், அவர்களைத் தூற்றாமல், அவர்களைக் கண்டிக்காமல், அதைப் பற்றிப் பரப்பி அனைவரின் வாயிலும் பேச வைக்காமல்; பின்னர், 'என்னில் எந்தத் தீமையும் இல்லை' என்று சிந்தியுங்கள். உனக்கு கென்னாவின் (நரகத்தின்) பயம் இருந்தால், அது உன் அண்டை வீட்டாரிடம் பழிவாங்கும்படி உன்னைத் தூண்டும் உள்மனதிலுள்ள தீய எண்ணங்களை வெல்லும், அது உனக்கு இவ்வாறு சொல்லும்: 'ஐயோ! பாவம்!' உங்கள் பாவங்களுக்காக நீங்கள் ஜெபிக்கிறீர்கள், கடவுளும் இன்றுவரை அவற்றை (அனைவருக்கும்) வெளிப்படுத்தாமல் உங்களைப் பொறுத்துக்கொண்டிருக்கிறார்; ஆனாலும் நீங்களோ, உங்கள் அண்டை வீட்டார் மீதான கோபத்தில், அவரை அனைவரின் வாய்க்கு முன்னும் இட்டுவிக்கிறீர்கள். உங்கள் இதயத்தில் (உங்கள் அண்டை வீட்டார் மீது) சகிப்புத்தனம் இல்லாதபோது, உங்கள் பாவங்களைக் குறித்து நீங்கள் மனந்திரும்பவில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லையா?

5. ஆகையால், உங்கள் இருதயம் இளகி, உங்கள் சகோதரனுக்கு விரோதமான எல்லாத் தீங்குள்ளத்திலிருந்தும் உங்களை விலக்கிக் கொண்டால், தேவன் உங்களை இரக்கமுள்ளவராகக் காண்பார். ஆனால் உங்கள் இருதயம் உங்கள் அயலானுக்கு எதிராக வஞ்சனையும் கடினமுமாகவே இருந்தால், உங்கள் நினைவு இன்னும் தேவனுடைய சமுகத்திற்கு முன்பாக வரவில்லை என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள் (நீங்கள் தேவனை நினைக்கவில்லை). என்னை மன்னியுங்கள், ஏனெனில் நான் என் பாவங்களால் ஏழையாகவும் தாழ்மையுடனும் இருக்கிறேன், இதை நான் எழுதும்போது, என் இதயத்தில் வெட்கத்தால் என் முகத்தை மூடிக்கொள்கிறேன்.

6. ஒருவன் இயற்கையாகவே தேவனுடைய குமாரனின் நிலைக்கு எட்டவில்லை என்றால், அவனுடைய எல்லா உழைப்புகளும் வீணாய்ப்போகின்றன. விதைகளை விதைக்கும் ஒரு விவசாயி, அவற்றை மிகுந்த ஏராளமாக அறுவடை செய்வான் என்று நம்புகிறான்; ஆனால் ஒரு அழிவுக் காற்று எழும்பினால், அவன் இதயத்தில் ஓய்வற்ற துயரம் ஏற்படுகிறது, ஏனெனில் விதைகளும் நிலத்தை உழுத உழைப்பும் வீணாகப் போய்விடுகின்றன. ரோமில் சிலுவையில் அறையப்பட்ட திருத்தூதர் புனித பேதுரு, தலைகீழாகத் தொங்கவிடப்படக் கேட்டார், இதன் மூலம் ஒவ்வொரு மனிதனையும் ஆட்கொண்டிருக்கும் இயற்கைக்கு மாறான நிலையைச் சின்னமாகக் காட்டினார். ஆதாம் மீது வந்து, அவனை அவனது மகிமையிலிருந்து தீய அவதூறுக்கும் நித்திய அவமானத்திற்கும் தள்ளிய தீய, இயற்கைக்கு மாறான தன்மையை ஒவ்வொரு ஞானஸ்நானம் பெற்றவரும் சிலுவையில் அறைந்தாக வேண்டும் என்று அவர் (இதன் மூலம்) கூறினார். ஆகவே, மனம் தைரியமாகப் போராடி, மனிதனுக்குத் தோன்றும் அனைத்தையும் (அவை அவனுக்கு இயற்கையற்றவை என்பதால்) வெறுக்க வேண்டும், மேலும் இறுதிவரை அவற்றுக்கு எதிராக மிகக் கடுமையான வெறுப்புடன் போர் தொடுக்க வேண்டும்.

7. ஆதாமுடைய எல்லாப் புத்திரரையும் பற்றிக்கொண்ட முதன்மையான (மனிதனுக்கு இயல்பற்ற) உணர்ச்சிகள் இவையே: ஆதாயம், கௌரவம், சமாதானம், (இறுதியில்) ஒருவர் விட்டுச் செல்லும் பொருட்களில் கொள்ளும் பெருமை, உடல் தூய்மையாகவும் நேர்த்தியாகவும் தோற்றமளிப்பதற்காக அதை அலங்கரித்தல், மற்றும் நல்ல ஆடைகளைத் தேடித்தேடல்.

8. இவையனைத்தும், பாம்பு ஈவாவின் வாயில் வைத்த காம இன்பத்தை வளர்க்கின்றன; மேலும், இறைவனுக்கு எதிரிகளாக நம்மை ஆக்கியுள்ள இந்தத் தீய எண்ணங்களிலிருந்து, நாம் ஆதாமின் புத்திரர்கள் என்பதை நாம் உணர்கிறோம்.

9. ஆகவே, சிலுவையில் அறையப்பட்டு, மரித்து, அடக்கப்பட்டு, புதுப்பித்து எழுந்தவர் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்; அவர் தன்னை இயேசுவின் இயல்பைக் கொண்டவராகவும், தம்முடைய பரிசுத்த ஊழியர்களுக்காக (பூமியில்) மனிதராக இருந்தபோது நடந்தார் என்ற தம்முடைய பரிசுத்த அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றுபவராகவும் காணும்போது ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர். அவருடைய பண்புகள்: தாழ்மை, வறுமை, ஆதரவற்ற நிலை, பேராசையின்மை, மன்னிப்பு, சமாதானம், நிந்தனைகளைப் பொறுத்தல், உடலைப் பற்றிக் கவலையற்ற பார்வை, மற்றும் பொல்லாரின் அவதூறுகளை எதிர்கொள்வதில் அச்சமின்மை; ஆனால் எல்லாவற்றையும் விட மிகப்பெரியது, எல்லாவற்றையும் முன்னறிதலும், கனிவுடனே மக்களிடம் நீண்டகாலம் பொறுமையுடன் இருப்பதும் ஆகும். இதை அடைந்து, தனக்குள் இயற்கைக்கு மாறான அனைத்தையும் வெளியேற்றினவன், அவன் தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்துவுக்குரியவன் என்பதையும், இயேசுவின் சகோதரன் என்பதையும் தெளிவாகக் காட்டுகிறான்; அவருக்கு என்றென்றைக்கும் மகிமையும் ஆராதனையும் உண்டாவதாக. ஆமென்.

19. பேரார்வங்கள் குறித்து

1. தீர்க்கதரிசி ஏசாயாவுடன் நானும் கூறுவது பொருத்தமானது: 'வலிப்புள்ள பெண்ணைப்போல நான் மௌனமாயிருந்தேன்' (ஆனால்) 'நான் அவர்களை (அனைவரையும்) ஒன்றாக வற்றிப்போகச் செய்து அழிப்பேன்' (ஏசா. 42:14). உங்களுக்குள் பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஊற்று ஓடுகிறது என்பதை நீங்கள் உணர்ந்தால், (அவர்கள், அதாவது பாவ உணர்வுகள்) வற்றிப் போய் அழிந்துவிட்டன என்பதற்கு இதுவே அடையாளம். நம்முடைய இரட்சகர், 'தேவனுடைய ராஜ்யம் இங்கே அல்லது அங்கே இல்லை, ஆனால் உங்களுக்குள்ளே இருக்கிறது' என்று சொன்னது போலவே (லூக்கா 17:21). தேவனுடைய ராஜ்யத்தின் கிரியைகளைப் பற்றிப் பேசி, அவற்றைச் செய்யாதவர்கள் சிலர் இருக்கிறார்கள்; ராஜ்யத்தின் கிரியைகளைச் செய்தாலும், விழிப்புடனும் (கவனத்துடனும்) அறிவொளித்துடனும் செய்யாதவர்கள் மற்றவர்கள் இருக்கிறார்கள்; அவர்களில், இருப்பினும், இரட்சகரின் வார்த்தை நிறைவேறியிருக்கிறது—அது 'உங்களுக்குள்ளே இருக்கிறது' என்பது—அத்தகையவர்கள் சிலரே: அவர்கள் அரிதானவர்கள், காண்பதற்குக் கடினமானவர்கள். அத்தகைய மக்களின் மீது தேவ ஆவியானவர் இறங்கியுள்ளார், மேலும் நற்செய்தியாளர் யோவான்னின் வார்த்தைகள் அவர்கள் மீது நிறைவேறியுள்ளன: 'அவருடைய நாமத்தில் விசுவாசமுள்ளவர்களாக்கப்படுவதற்கு, அவர்களுக்கு தேவனுடைய பிள்ளைகளாகும்படிக்கு அவர் அதிகாரம் கொடுத்தார்; அவர்கள் இரத்தத்தினாலேயல்ல, மாம்சத்தின் விருப்பத்தினாலேயல்ல, மனுஷனுடைய விருப்பத்தினாலேயல்ல, தேவனால் பிறந்தவர்களாயிருக்கிறார்கள்' (யோவான் 1, 12–13). இவர்கள் ஈவளுக்கு ஏற்பட்ட துயரத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டவர்கள்: 'வேதனையுடன் பிள்ளைகளைப் பெறுவாய்' (ஆதி. 3:16). இவர்கள் ஆதாம் மீது விழுந்த கடுமையான தீர்ப்பிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டவர்கள்: 'உனக்குப் பிரதியாயாகப் பூமி சபிக்கப்பட்டிருக்கிறது' (ஆதி. 3:17). மரியாள் பெற்ற மகிழ்ச்சியைப் பெற்றவர்கள் இவர்களே: 'புனித ஆவியார் உம்மேல் வருவார்' (லூக்கா 1:35). ஏவாள் மீது துயரம் வந்து, அது இன்றுவரை அவளுடைய எல்லா சந்ததியினர் மீதும் வருவதைப் போலவே, அவ்வாறே மகிழ்ச்சியும் மரியாள் மீது வந்து, அது இன்றுவரை அவளுடைய சந்ததியினர் மீதும் வருகிறது. மேலும், ஒரு காலத்தில் நாம் ஏவின் குமாரராக இருந்து, அவளுடைய சாபம் நம்மேல் இருப்பதை நம் அவமரியாதையான எண்ணங்கள் மூலம் அனுபவித்ததைப் போலவே, மீண்டும் நாம் தேவனால் பிறந்தவர்கள் என்பதை அங்கீகரிக்க வேண்டும்; அதுவும் பரிசுத்த ஆவியானவரின் எண்ணங்கள் மூலமாகவும், கிறிஸ்துவின் பாடுகள் மூலமாகவும், அவை உண்மையிலேயே நம் உடல்களில் இருந்தால்; ஏனெனில் திருமுகத்தில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது: 'நீங்கள் தகுதியற்றவர்களானால் தவிர, கிறிஸ்து உங்களுக்குள் இருக்கிறாரா என்று உங்களை நீங்களே சோதித்துப் பாருங்கள்' (2 கொரி. 13:5).

2. இவ்வாறு, நாம் மண்ணுலகின் சாயலைத் தாங்கியிருந்தபோது, நம்மில் குடியிருக்கும் அவருடைய எண்ணங்களின் அவமானகரமான பொருளாகிய விருப்பங்களின் மூலம் நாம் அவருடைய புத்திரராகப் பிறந்ததை அறிந்தோம். ஆனால், பரலோகரின் சாயலைத் தரித்தவர்கள், தங்களுக்குள் குடியிருக்கும் பரிசுத்த ஆவியினால் தாங்கள் அவருடைய புத்திரராக இருப்பதை அறிந்துகொள்கிறார்கள். ஆகவே ஏசாயா கூப்பிட்டு: 'கர்த்தராகிய உம்முடைய பயத்தின் நிமித்தமாக நாங்கள் கர்ப்பவதியாகி, பிரசவ வேதனையுற்று, இரட்சிப்பின் ஆவியைப் பெற்றோம்; அதினால் நாங்கள் பூமியில் கர்ப்பவாயிலிருந்து பிறந்தோம்' (ஏசா. 26:1–8); மேலும் சங்கீதக்காரன் புத்தகத்தில் மீண்டும் எழுதப்பட்டுள்ளது: 'தாய் வயிற்றில் எலும்புகள் எப்படி இருக்கின்றனவோ, அப்படியே ஆவியின் வழியும் இருக்கிறது' (பிரசங்கி 11:5). பரிசுத்த கன்னிகை அவனை மாம்சத்தில் சுமந்ததைப் போலவே, பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபையைப் பெற்றவர்களும் அவனைத் தங்கள் இதயங்களில் சுமக்கிறார்கள், அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளின்படி, அவர் கூறுகிறார்: 'பரலோகப் பிதா உங்களைத் தம்முடைய ஆவியினால் உங்கள் உள்ளான மனிதனில் பலப்படுத்தவும், விசுவாசத்தினாலே கிறிஸ்து உங்கள் இருதயங்களில் வாசம்பண்ணவும், நீங்கள் அன்பில் வேரூன்றி நிலைப்படுத்தப்படவும், அதனால் நீங்கள் விசாலத்தையும் நீளத்தையும் உயரத்தையும் ஆழத்தையும் உணர்ந்து, அறிவை மீறிய கிறிஸ்துவுடைய அன்பை அறிந்துகொள்ளவும் கூடுமாயிருக்கும்படிக்கு' (எபே. 3, 16–18); மேலும்: 'இந்தப் புதையலை நாங்கள் மட்பாண்டங்களில் கொண்டிருக்கிறோம், அதன் மேலான வல்லமை கடவுளினுடையதாகவே இருக்க வேண்டுமே தவிர, எங்களுடையதாக இருக்கக்கூடாது' (2 கொரி. 4:7),

3. ஆகையால், பின்வரும் வார்த்தைகளால் விவரிக்கப்பட்ட நிலையை நீங்கள் அடைந்திருந்தால்: 'நாம் ஒரே விதமாக மகிமையிலிருந்து மகிமைக்கு உருமாற்றப்படுகிறோம்' (2 கொரி. 3:18), மேலும், 'உங்கள் இருதயங்களில் தேவனுடைய சமாதானம் ஆளட்டும்' என்று கூறும் அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகள் உங்களில் நிறைவேறியிருந்தால், (கொலோ. 3:15), – மற்றும்: 'கிறிஸ்து உங்களில் இருந்தால்'[25] , 'காரணம் பாவத்தின் நிமித்தமாக மாம்சம் மரித்துப்போயிற்று' (ரோமர் 8:10); பின்வரும் வார்த்தையும் உங்களுக்குப் பொருந்தும் என்ற நிலையை நீங்கள் அடைந்திருந்தால்: 'இருளிலிருந்து உங்கள் இருதயங்களில் தேவனுடைய அறிவின் ஒளி பிரகாசித்தது' (2 கொரி. 4:6), – மேலும் இந்த வார்த்தை உங்களில் நிறைவேறியிருக்கிறது: 'உங்கள் இடுப்புகளைக் கட்டிக்கொண்டு, உங்கள் விளக்குகளை எரியுங்கள்; உங்கள் எஜமானன் திருமண விருந்திலிருந்து திரும்பி வரும்வரை காத்திருக்கும் மனிதர்களைப் போலிருங்கள்' (லூக்கா 12:35–36), பரிசுத்தவான்களுக்கு மத்தியில் உங்கள் சொந்தப் பாதுகாப்புக்காகச் சொல்ல ஒன்றுமின்றி உங்கள் வாய் மௌனிக்கப்படாதபடிக்கு; ஞானமுள்ள கன்னிகைகளைப் போல உங்கள் பாத்திரத்தில் எண்ணெய் இருப்பதை நீங்கள் அறிந்திருந்தால், மணமகள் அறைக்குள் பிரவேசிக்கவும், வெளியே விடப்படாமல் இருக்கவும்; உங்கள் ஆவியும், ஆன்மாவும், உடலும் குற்றமற்ற முறையில் ஒன்று சேர்ந்திருப்பதாகவும், நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாளில் களங்கமின்றி எழுந்திருப்பதாகவும் நீங்கள் உணர்ந்திருந்தால்; உங்கள் மனச்சாட்சியில் நீங்கள் குற்றமற்றவர்களாகவும், குறையற்றவர்களாகவும் ஆகியிருந்தால்; இரட்சகரின் வார்த்தையின்படி நீங்கள் ஒரு குழந்தையாக மாறியிருந்தால், அவர் கூறுகிறார்: 'சிறு குழந்தைகள் என்னிடத்தில் வரட்டும்: 'தேவதூதர்களைப்போல இருக்கிறார்கள்' (மத்தேயு 19:14): அப்பொழுது நீங்கள் உண்மையாகவே அவருடைய மணமகளாக மாறிவிட்டீர்கள், மேலும் நீங்கள் இன்னும் உடலில் இருக்கும்போதே பரிசுத்த ஆவியானவர் உங்களை உங்கள் சுதந்தரத்திற்குள் கொண்டுவந்துவிட்டார். ஆனால் இது அப்படியில்லையென்றால், துயரத்தையும் கசப்பான புலம்பலையும் எதிர்பார்க்குங்கள்; புனிதர்களுக்கு முன்பாக வெட்கமும் அவமானமும் உங்களுக்கு முன்பாகச் செல்லும்.

4. இதையும் அறிந்துகொள்: ஒவ்வொரு காலையும் எழுந்திருக்கும் ஒரு கன்னிகையைப் போல, தன்னை மணமகனுக்காக அலங்கரித்துக் கொள்வதற்கு முன்பு வேறு எந்த வேலையிலும் ஈடுபடாமல், தன் முகத்தில் மணமகனுக்குப் பிடிக்காத ஏதேனும் கறை இருக்கிறதா என்று பார்க்க அடிக்கடி கண்ணாடியில் பார்ப்பது போல—அதுபோலவே, புனிதர்கள் தங்கள் செயல்களையும் எண்ணங்களையும் ஆராய்ந்து பார்ப்பதில் இரவும் பகலும் மிகுந்த கவனம் செலுத்துகிறார்கள், தாங்கள் கடவுளுக்கும் பரிசுத்த ஆவிக்கும் கீழ்ப்படிந்த யாக்கையின் கீழ் இருக்கிறோமா இல்லையா என்பதை அறிந்துகொள்ளும்படி.

5. ஆகையால், சகோதரனே, இருதயத்திலும் சரீரத்திலும் வரும் பாடுகளுக்கு மத்தியில், அந்த நித்திய மகிழ்ச்சியை அடைய ஞானத்தோடு விடாமுயற்சியுடன் பாடுபடு; ஏனெனில், அதைப் பெறத் தகுதியுள்ளவர்கள் சிலரே—அதாவது, அப்போஸ்தலன் சொன்னதுபோல (2 கொரி. 7:1; எபே. 6:17). தேவன் நமது பலவீனத்தில் நமக்கு உதவ போதுமான வல்லமையுள்ளவர், அதனால் அவருடைய பரிசுத்தவான்களுடன் சேர நாம் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்படுவோம். ஆமென்.

20. பணிவைப் பற்றி

அடக்கம் என்றால் என்ன? கடவுளுக்கு முன்பாக எந்த நன்மையும் செய்யாத ஒரு பாவியாக தன்னைக் கருதுவதே அடக்கம். அடக்கத்தின் செயல்கள்: மௌனம், தன்னை எதனுடனும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்காமல் இருப்பது, நன்மதிப்பை நாடாமல் இருப்பது, கீழ்ப்படிதல், தன் பார்வையைத் தரையில் செலுத்துவது, மரணத்தைக் கண்முன்னே கொண்டிருப்பது, பொய்க்கு எதிராகத் தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்வது, உரையாடலில் வீண் பேச்சுக்களைத் தவிர்ப்பது, மேலானவர்களுக்கு முரண்படாமல் இருப்பது அல்லது தனது சொந்தக் கருத்தை வற்புறுத்தாமல் இருப்பது, தனது சூழ்நிலைகளைப் பொறுமையுடன் சகித்துக்கொள்வது, சௌகரியத்தை வெறுப்பது, தன்னை உழைக்கத் தூண்டுவது, மற்றும் யாருக்கும் துயரத்தை ஏற்படுத்தாமல் இருப்பது. ஆகவே, சகோதரனே, கவனமாயிரு; இவற்றைத் துல்லியமாக நிறைவேற்று. இல்லையெனில், உன் ஆத்துமா ஒவ்வொரு விருப்பத்திற்கும் ஒரு வாசஸ்தலமாகி, உன் வாழ்வு நித்தியமாகப் பயனற்றுப் போய்விடும். ஆமென்.

21. மனந்திரும்புதல் பற்றி

1. அப்பா யாக்கோபுவிடம், 'மனந்திரும்புதல் என்றால் என்ன, அல்லது பாவத்திலிருந்து விலகுவது என்றால் என்ன?' என்று கேட்கப்பட்டது. அதற்கு அவர், 'இரண்டு பாதைகள் உள்ளன: ஒன்று வாழ்விற்கும், மற்றொன்று மரணத்திற்கும் இட்டுச் செல்கிறது. ஒரு பாதையில் நடப்பவன் மற்றொன்றில் நடப்பதில்லை. ஆனால், இரண்டின் மீதும் காலடி வைப்பவன், இன்னும் இரு தரப்பினரிடமும் கணக்கில் கொள்ளப்படவில்லை—இறைபீடத்திற்குள் வழிநடத்தப்பட்டவர்களிடமும் அல்ல, நரகத்திற்குள் தள்ளப்பட்டவர்களிடமும் அல்ல. இருப்பினும், அத்தகையவன் இறந்துவிட்டால், அவன் மீதான தீர்ப்பு இரக்கமுள்ள கடவுளின் செயலாகும்.

2. ஆனால், இராச்சியத்திற்குள் பிரவேசிக்க விரும்புகிறவன் அவருடைய கட்டளைகளைக் காக்கிறான்: இராச்சியம் என்பது எல்லாப் பாவங்களையும் வேரோடு களைவதாகும். எதிரிகள் நிச்சயமாக விதைக்கிறார்கள், ஆனால் அவர்களுடைய எண்ணங்கள் வேரூன்றவில்லை. ஏனெனில், மனம் தெய்வீகத்தின் இனிமையின் தியானத்தை அடைந்தால், அதன் அம்புகள் இனி அதைத் துளைப்பதில்லை; ஏனெனில் அது அப்போது குணங்களின் முழுக் கவசத்தால் ஆடை அணிந்துள்ளது, அது அதைப் பாதுகாத்து, கவனமாகப் பராமரித்து, (எண்ணங்கள் அல்லது உணர்ச்சிகளால்) கலக்கப்படுவதிலிருந்து தடுக்கிறது. ஆனால், அது தனது சொந்த தியானத்தில் ஈடுபட்டு, இரண்டு பாதைகளையும் அறிந்து, அவற்றுக்கு இடையில் வேறுபடுத்திப் பார்த்து, ஒன்றைப் பின்தொடரும் அதே வேளையில் மற்றொன்றை நேசிக்கிறது.

[26]3. இவ்வாறு, தேவனுடைய மகிமையை அறிந்தவன் சத்துருவின் கசப்பை அறிந்திருக்கிறான்; ராஜ்யத்தை அறிந்தவன் கென்னாவை அறிந்திருக்கிறான்; அன்பை அறிந்தவன் வெறுப்பு என்றால் என்னவென்று அறிந்திருக்கிறான்; தேவனுக்கான ஏக்கத்தை அறிந்தவன் உலகத்தின் மீதான வெறுப்பை அறிந்திருக்கிறான்; தூய்மை என்றால் என்னவென்று அறிந்தவர், தீய நாற்றங்களின் (காம இச்சையின்) அசுத்தத்தையும் அறிந்தவர்; நற்பண்புகளின் பலனை அறிந்தவர், தீயவற்றின் பலன் என்னவென்றும் அறிந்தவர்; தனது செயல்களுக்காக தேவதூதர்களால் மகிழப்பட்டவர், தனது செயல்கள் தீயவையாக இருந்தபோது பேய்கள் தன்னில் எவ்வாறு மகிழ்ந்தன என்பதையும் அறிந்தவர். ஏனெனில், நீங்கள் அவர்களை விட்டு விலகி ஓடாதவரையில், அவர்களின் கசப்பை அறிந்துகொள்ள மாட்டீர்கள். தேவனுக்காக எல்லாவற்றையும் துறந்து, பெரும் வறுமையில் வாழ்ந்தாலன்றி, பண ஆசை என்றால் என்னவென்று யாரால் அறிய முடியும்? சாந்தகுணத்தை அடைந்தாலன்றி, பொறாமையின் கசப்பை ஒருவரால் எப்படி அறிய முடியும்? அனைத்து காரியங்களிலும் நீண்டகாலப் பொறுமையைப் பெறாவிட்டால், கோபத்தின் கலகக்காரத் தன்மையை ஒருவரால் எப்படி அறிந்துகொள்ள முடியும்? பணிவின் மென்மையைப் பெறாவிட்டால், பெருமையின் வெட்கக்கேட்டை ஒருவரால் எப்படி அறிந்துகொள்ள முடியும்? தூய்மையான அப்பாவித்தனத்தின் இனிமையான நறுமணத்தை அறியாமல், ஒருவரால் விபச்சாரத்தின் நாற்றத்தை எப்படி அறிந்துகொள்ள முடியும்? ஒருவரது சொந்தக் குறைகளை அறியாமல், கண்டனத்தின் வெட்கத்தை ஒருவரால் எப்படி அறிந்துகொள்ள முடியும்? ஒருவர் தன் பாவங்களுக்காகக் கண்ணீர் விடுவதை உணராமல், ஏளனத்தின் அறியாமையை எப்படி உணர முடியும்? ஒருவர் தன் புலன்களை அடக்கி, தேவ ஒளியை உணராமல், மனச்சோர்வின் குழப்பத்தை எப்படி உணர முடியும்?

4. இவை அனைத்திற்கும் (தீய உணர்ச்சிகளுக்கு) ஒரே தலை மட்டுமே உள்ளது, அது பகைவனின் சக்தியின் தீய நோக்கம் என்று அழைக்கப்படுகிறது; ஆனால் எல்லா நற்பண்புகளுக்கும் ஒரே தாய் மட்டுமே உள்ளாள், அவள் கடவுளுக்குப் பயப்படுதல் என்று அழைக்கப்படுகிறாள், அவள் அதைப் பெற்றவர்களிடம், நான் முன்பு கூறியது போல், தூய்மையான நற்பண்புகளுக்குப் பிறப்பைத் தந்து, தீமையின் கிளைகளை வெட்டுகிறாள். என் அன்பானவரே, அதை நீங்களே அடையுங்கள், அப்போது உங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் அமைதியுடன் கழிப்பீர்கள். ஏனெனில், தேவ பயமே எல்லா நற்பண்புகளுக்கும் தாய். ஒருவர் இதைக் கடந்து செல்லும் வரை, அவர் இன்னும் பரலோக ராஜ்யத்தின் குமாரனாகவில்லை; ஆனால், முன்பு நான் குறிப்பிட்ட ஒவ்வொரு உணர்ச்சியையும் வெட்டித் தள்ளும் வரை ஒருவர் படிப்படியாகப் பாடுபட வேண்டும். தாங்கள் இதில் உழைக்கிறோமா இல்லையா என்று யாராவது தெரிந்துகொள்ள விரும்பினால், இதோ அடையாளம்: இடது பக்கம் அதன் செல்வாக்கைச் செலுத்தும் வரை, அவர்களுக்குள் பாவம் இன்னும் மரிக்கவில்லை, மேலும் வலது பக்கத்தின் நற்பண்புகள் அதனுடன் இணைந்து வாழாது. ஏனெனில், இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருக்கிறது: 'உங்கள் கீழ்ப்படிதலுக்கான அடிமைகளாக நீங்கள் யாரிடம் உங்களை ஒப்புக்கொள்கிறீர்களோ, அவருக்குத்தான் நீங்கள் அடிமைகள்; அது மரணத்திற்கு இட்டுச்செல்லும் பாவத்திற்காகவோ, அல்லது நீதியுக்கே இட்டுச்செல்லும் கீழ்ப்படிதலுக்காகவோ?' (ரோமர் 6:16). மேலும்: 'அல்லது இயேசு கிறிஸ்து உங்களில் இல்லை என்று அறியீர்களோ; உங்களுக்குப் புரியும் திறன் இவ்வளவு குறைவாக இருக்கிறதா?' (2 கொரிந்தியர் 13:5)? மேலும், யாக்கோபு கூறுகிறார்: 'ஒருவன் தன் நாவைக் கடிவாளமிடாதபடிக்கு அடக்கிக்கொள்ளாமல், தான் பரிசுத்தவானென்று எண்ணிக்கொண்டால்… அவன் விசுவாசம் பயனற்றது' (யாக்கோபு 1:26).

5. இயற்கைக்கு மாறான தன்மையிலிருந்து எப்படி விலகி, அதற்கு எதிராக நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்வது என்பதைக் காட்டுவதன் மூலம், பரிசுத்த ஆவியானவர் இவை அனைத்தையும் நமக்குக் கற்பிக்கிறார். ஏனெனில், மனந்திரும்புதல் என்பது பாவத்திலிருந்து விலகுவதே ஆகும். ஆனால் பாவம் என்பது ஒன்றல்ல; மாறாக, பழைய மனுஷன் முழுவதுமே பாவம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஏன் அப்போஸ்தலன் கூறுகிறார்: 'ஓட்டப்பந்தயத்தில் எல்லாரும் ஓடுகிறார்கள், ஆனால் பரிசைப் பெறுவது ஒருவன் மாத்திரம் என்பதை நீங்கள் அறியீர்களா?' (1 கொரி. 9:24)? எல்லாவற்றிற்கும் எதிராக உறுதியாக நின்று வீரமாகப் போராடுபவர் யார்? ஏனெனில், (அதே திருத்தூதர்) மேலும், 'விளையாட்டில் பங்குபெறுபவர் அனைவரும் கட்டுப்பாட்டுடன் இருக்கிறார்கள், ஆனால் பரிசைப் பெறுபவர் ஒருவரே' (அதே அதிகாரம், வசனம் 25) என்றும் கூறினார். ஆகவே, சகோதரரே, நாம் நம்மைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருப்போம். ஆனால், நமது பகைவர்களிடமிருந்து பாதுகாப்புக்காக நம்முடைய ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நன்மையின்முன் நம்மைத் தாழ்த்திக் கொள்வதைத் தவிர, இந்த உண்மையான அக்கறை வேறு என்ன? மேலும், அவர் நம்மைக் குறித்த அவருடைய தீய திட்டங்களைத் தடுப்பதற்கு அவர்களுக்கு எதிராக வல்லமையுள்ளவராயிருக்கிறார், ஆனால் மனிதன் மாம்சமும் இரத்தமுமே கொண்டவன்.

6. அவர்கள் அவரிடம் (இந்த அப்பாவிடம்) மீண்டும் கேட்டார்கள்: ஒருவர் தனது அறையில் மௌனமாக இருப்பது என்றால் என்ன? அதற்கு அவர் பதிலளித்து, கூறினார்: ஒருவர் தனது அறையில் மௌனமாக இருப்பது என்பது, கடவுளுக்கு முன்பாகத் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்வதும், பகைவன் ஊட்டும் ஒவ்வொரு தீய எண்ணத்தையும் எதிர்க்கத் தனது முழு வலிமையையும் செலுத்துவதும் ஆகும்; ஏனெனில், உலகத்திலிருந்து தப்பிப்பது என்பது இதற்குத்தான். அவர்கள் அவரிடம் மேலும் கேட்டார்கள்: 'உலகம் என்றால் என்ன?' அதற்கு அவர் பதிலாகக் கூறினார்: 'உலகம் என்பது பாவத்தின் ராஜ்யம்; உலகம் என்பது இயற்கைக்கு மாறான காரியங்களின் பட்டறை; உலகம் என்பது ஒருவரின் மாம்ச இச்சைகள் நிறைவேறுதல்; உலகம் என்பது இந்த யுகத்திலேயே ஒருவர் எப்போதும் இருப்பார் என்ற நம்பிக்கை; உலகம் என்பது ஆன்மாவை விட உடலுக்கு அதிக அக்கறை காட்டுவது; உலகம் என்பது ஒருவர் விட்டுச் செல்வார் என்று தற்பெருமை பேசுவது (இறுதியில்) நான் இதை என் சொந்த விருப்பப்படி பேசவில்லை, ஆனால் அப்போஸ்தலனாகிய யோவான் இவ்வாறு கூறுகிறார்: 'உலகத்தையோ, உலகத்தில் உள்ளவைகளையோ நேசிக்காதிருங்கள்; யாராவது உலகத்தை நேசித்தால், பிதாவின் அன்பு அவனுக்குள் இல்லை; ஏனெனில் உலகத்தில் உள்ள அனைத்தும்—அதாவது மாம்சத்தின் விருப்பம், கண்முன் காண்பதன் விருப்பம், மற்றும் ஜீவனுடைய பெருமை—பிதாவிலிருந்து வரவில்லை, ஆனால் இவ்வுலகத்திலிருந்து வருகிறது. "உலகமும் அதன் இச்சையும் அழிந்து போகிறது; ஆனால் தேவ சித்தத்தைச் செய்கிறவன் என்றென்றைக்குமாக நிலைத்திருப்பான்" (1 யோவான் 2:15–17). 'சிறுவர்களே, யாரும் உங்களை வஞ்சிக்காதபடிக்கு ஜாக்கிரதையாயிருங்கள்; நீதியுண்டானவன் நீதியுண்டானவனென்றும், பாவஞ்செய்கிறவன் பிசாசனுடையவனென்றும் அறிந்துகொள்ளுங்கள்; ஏனென்றால் பிசாசு ஆதிமுதல் பாவஞ்செய்கிறான்' (1 யோவான் 3:7–8). "உலகத்தின் இச்சைகள் தேவனுக்கு விரோதமான சத்துருத்துவம்" (யாக்கோபு 4:4). மீண்டும், அப்போஸ்தலனாகிய பேதுரு, தன் பிள்ளைகளை உலகத்தின் பாவங்களுக்கு அந்நியராக மாற்ற விரும்புகையில், இவ்வாறு கூறினார்: "சகோதரரே, நீங்கள் பரதேசிகளும் தஞ்சமடைந்தவர்களுமாக இருப்பதால், ஆத்துமாவுக்கு விரோதமாகப் போர் செய்யும் மாம்ச இச்சைகளை விட்டு விலகும்படி உங்களைப் பிரார்த்திக்கிறேன்" (1 பேதுரு 2:11). மேலும், பாவ உலகத்தை ஒருவன் விட்டு விலகும் வரை அது ஒரு பாரமான விலங்காக இருக்கிறது என்பதை அறிந்த நமது அன்பான கர்த்தராகிய இயேசு, தம்முடையவர்களைப் பின்வருமாறு ஊக்கப்படுத்தினார்: 'இந்த உலகத்தின் அதிபதி வருகிறான், அவன் எனக்கு ஒன்றும் செய்யமாட்டான்' (யோவான் 14:30); மேலும்: 'உலகம் முழுவதும் துன்மார்க்கத்தில் கிடக்கிறது' (1 யோவான் 5:19). தம்முடையவர்களைப் பற்றி, அவர்களை உலகத்திலிருந்து தாம் எடுத்ததாக அவர் கூறினார் (யோவான் 15:19). பாவத்தின் உலகளாவிய பரவலிலிருந்து அல்லவென்றால், வேறு எந்த உலகத்திலிருந்து அவர் அவர்களை எடுத்தார்?

7. ஆகையால், இயேசுவின் சீடராக விரும்புகிறவர், இச்சையடக்கங்களிலிருந்து தப்பி ஓட வேண்டும். ஏனெனில், அவர் அவற்றைத் துண்டித்துவிடாவிட்டால், தேவனுக்கு வாசஸ்தலமாக இருக்க முடியாது. அவைகளிலிருந்து அவன் விலகாத வரையில், அவனது தெய்வீகத்தின் இனிமையையும் அவன் காணமாட்டான், ஏனெனில் அவரே இவ்வாறு கூறினார்: 'கண் உடலின் விளக்கு; ஆகையால் உன் கண் நேர்மையுள்ளதாயிருந்தால், உன் சரீரம் முழுவதும் வெளிச்சத்தினால் நிறைந்திருக்கும்; தீங்குள்ளதாயிருந்தால், உன் சரீரம் முழுவதும் இருளினால் நிறைந்திருக்கும்' (மத். 6:22–23). ஆகவே, இதைக் கவனியுங்கள்: மனம் தீமையிலிருந்து விடுபடவில்லை என்றால், அது கடவுளின் ஒளியை உணர முடியாது, ஏனெனில் தீமை மனதிற்கு ஒரு இருண்ட சுவராக மாறி, ஆன்மாவை வெறுமையாக்குகிறது, நற்செய்தியில் எழுதப்பட்டுள்ளபடி: 'விளக்கை ஏற்றி, அதைப் பாத்திரத்தினாலே மூடினோ, அல்லது படுக்கையின் கீழே வைத்தோ யார் வைப்பதில்லை. அதை விளக்குத்தூணின்மேல் வைக்கிறார், உள்ளே வரும்படி வெளிச்சத்தைப் பார்க்கும்படிக்கு' (லூக்கா 8:16). இங்கு படுக்கை என்பது உலகின் பொய்யைக் குறிக்கிறது என்று கூறப்படுகிறது. ஆகவே, நமது மனம் இயற்கைக்கு மாறான நிலையில் இருக்கும் வரை, தெய்வீக விளக்கு அதற்குள் வசிக்க முடியாது. ஆனால் மனம் ஒரு உயர்ந்த விளக்காக மாறும்போது, தெய்வீக ஒளி அதன் மீது பிரகாசிக்கிறது, மேலும் அது வீட்டில் உள்ளவர்களை வேறுபடுத்திப் பார்க்கிறது; எவர்களை வெளியேற்ற வேண்டுமோ அவர்களை வெளியேற்றுகிறது, யாருடன் அமைதியாக வாழ வேண்டுமோ அவர்களை விட்டுவிடுகிறது. தனது தெய்வீகக் கட்டளைகளால் மனங்கள் அறிவொளி பெற்றவர்களுக்குக் கர்த்தர் ஏன், 'கேட்கிற உங்களுக்கு நான் சொல்லுகிறேன்: உங்கள் பகைஞரை நேசியுங்கள், உங்களைப் பகைக்கிறவர்களுக்கு நன்மை செய்யுங்கள், உங்களைச் சபிக்கிறவர்களை ஆசீர்வதியுங்கள், உங்களைத் துன்பப்படுத்துகிறவர்களுக்காக ஜெபியுங்கள்' என்று கூறி அறிவுறுத்தினார்? யாராவது உன் ஒரு கன்னத்தில் அறைந்தால், அவனுக்கு மறுகன்னத்தையும் திருப்பிக்கொடு; உன் மேலாடையையும் எடுத்துக்கொள்ளும் அவனிடமிருந்து உன் உள்ளாடையைத் தடுக்காதே. மேலும் உங்களிடம் கேட்கிற யாவருக்கும் கொடுங்கள்; உங்களிடம் கடன் வாங்க விரும்புகிறவனிடமிருந்து விலகாதிருங்கள்; உங்களிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்கிறவனிடமிருந்தும் தடுத்துக்கொள்ளாதிருங்கள்' (லூக்கா 6:27–30. ஒப்பிடுக: மத்தேயு 5:42).

8. உலகத்தை விட்டு ஓடிப்போனவர்களிடம் அவர் இதைச் சொன்னார், ஏனெனில் அவர்கள் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, தம்முடைய இரட்சகரான அவரைப் பின்பற்றத் தங்களைத் தயாரப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆகையால், அவர்களைப் பரிபூரண அன்பினால் நேசித்து, அவர் அவர்களிடம், 'எழுந்திருங்கள், நாம் இவ்விடத்திலிருந்து புறப்பட்டுப் போவோம்' என்றார் (யோவான் 14:31). 'எழுந்திருங்கள், இவ்விடத்திலிருந்து போவோம்' என்று அவர் சொல்லும்போது, அவர்களை எங்கு அழைத்துச் செல்கிறார்? அவர் இந்த உலகின் காரியங்களிலிருந்து அவர்களின் மனதைத் திருப்பி, தம்முடைய ராஜ்யத்தில் அவர்களுக்கு இளைப்பாறுதல் அளிக்கிறார். அப்படியானால், அவர்களை ஊக்கப்படுத்தி, 'நான் திராட்சைக் கொடி, நீங்கள் அதன் கிளைகள். நீங்கள் என்னுள் நிலைத்திருங்கள், நானும் உங்களில் நிலைத்திருப்பேன். திராட்சைக் கொடியில் ஒரு கிளை தன்னிச்சையாகப் பழம் தராது என்பதைப் போல, நீங்களும் என்னுள் நிலைத்திருக்காவிட்டால் தராது' (யோவான் 15:4–5). உலகத்தை விட்டு விலகியவர்களுக்கு அவர் இதைச் சொல்கிறார், ஏனெனில் ஆவியானவர் அவர்களுக்குள் இருக்கிறார், மேலும் அவர்கள் இதயங்களில் வாசம் செய்கிறார். 'நான் உங்களை அனாதைகளாக விடமாட்டேன்,' என்கிறார் அவர், 'நான் உங்களிடத்தில் வருவேன்' (யோவான் 14:18). ஆகவே, தேவனை நேசித்து, அவர் தங்களுக்குள் வாசம்பண்ண வேண்டும் என்று விரும்புகிறவர்களும், அனாதையாக இருக்க விரும்பாதவர்களும், இயேசு தங்களுக்குக் கட்டளையிட்டதை முதலாவது கவனமாகக் கடைப்பிடிக்கட்டும். அப்பொழுது அவர் தங்களுக்குள் வாசம்பண்ணுவார். ஏனெனில், அவர் நம்மிடத்தில் வெகுதூரத்தில் இல்லை; நம்முடைய விருப்பங்கள் தவிர, நமக்கும் அவருக்கும் இடையில் வேறு எதுவும் இல்லை.

9. என் சகோதரனே, நீ உன்னை உலகைத் துறந்தவன் என்று சொல்லிக்கொண்டு, ஆனாலும் உலகின் கிரியைகளைச் செய்துகொண்டிருப்பது கண்டால், நீ உலகைத் துறக்கவில்லை, ஆனால் உன்னை நீயே ஏமாற்றிக்கொள்கிறாய். உலகைத் துறந்தவர்களுக்குக் கர்த்தர் இந்த அடையாளத்தைக் கொடுத்தார், அவர் கூறுகிறார்: 'தனது உயிரை நேசிக்கும் எவரும் அதை இழப்பார், மேலும் என் நிமித்தமாகத் தனது உயிரை இழக்கும் எவரும் அதை இரட்சிக்கப்படுவார்' (மத்தேயு 10:39). அப்படியானால், அதன் எல்லா மாம்ச இச்சையையும் துண்டித்துக் கொள்வதன் மூலம் அல்லாமல், வேறு எப்படி ஒருவன் தன் உயிரை இழக்க முடியும்? மேலும்: 'தனது சிலுவையைச் சுமந்து என்னைப் பின்தொடராதவன் என் சீடனாக இருக்க முடியாது' (லூக்கா 14:27). எந்த வகையான சிலுவையைச் சுமக்க வேண்டும் என்று அவர் கூறுகிறார்— —சிலுவையிலிருந்து விழாமல் இருக்க, மனதை எப்போதும் விழிப்புடனும் நற்பண்பில் உறுதியாகவும் வைத்திருக்க வேண்டும் என்ற சிலுவையைத் தவிர வேறு எதை நாம் சுமக்க முடியும்? அதாவது, ஆசைகள் அறுக்கப்படும் வரை அவற்றிலிருந்து விலகி இருப்பது – இறுதியில் மனம் தோல்வற்றதாக எழுந்து நிற்பது. ஏனெனில், கிளர்ந்தெழுந்தவர்களுக்கு, அவர் ஒரு அடையாளம் காட்டினார், இவ்வாறு கூறுகிறார்: 'கோதுமை மணியானது பூமியில் விழுந்து மரிக்காவிட்டால், அது தனியாகவே இருக்கும்; ஆனால் அது மரித்தால், அது மிகுந்த கனியைத் தரும்' (யோவான் 12:24). மேலும், கோதுமை மணியைப் போல மரித்தவர்களுக்கு ஆறுதலாக, அவர் கூறினார்: 'என்னைச் சேவிக்கிற எவனையும் என் பிதா கனம்பண்ணுவார்; நான் எங்கே இருக்கிறேனோ, அங்கே என் ஊழியக்காரனும் இருப்பான்' (யோவான் 12:26). ஆகவே, உலகின் இச்சைக்குரியவைகளை வெறுத்து, அவருடைய கட்டளைகளை நிறைவேற்றாமல், அவர்கள் இயேசுவுக்கு எப்படி ஊழியம் செய்வர்? அவற்றைக் கைக்கொண்ட அவர்கள், அவருக்கு முன்பாக, 'இதோ, நாங்கள் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு உம்மைப் பின்பற்றினோம்; ஆகவே, எங்களுக்கு என்ன கிடைக்கும்?' (மத்தேயு 19:27) என்று கேட்கும் தைரியத்தைப் பெற்றார்கள். மேலும், அவர்கள் என்ன ஆகப் போகிறார்கள் என்பதைக் காட்டி அவர் கூறினார்: 'என்னைப் பின்பற்றின நீங்கள், வரும் யுகத்தில் மனுஷகுமாரன் தம்முடைய மகிமையின் சிம்மாசனத்தில் அமரும்போது, நீங்களும் பன்னிரண்டு சிம்மாசனங்களில் அமர்ந்து, இஸ்ரவேலின் பன்னிரண்டு கோத்திரங்களையும் நியாயந்தீர்ப்பீர்கள். மேலும், என்னிமித்தம் வீடு, அல்லது சகோதரர்கள், அல்லது சகோதரிகள், அல்லது தந்தை, அல்லது தாய், அல்லது மனைவி, அல்லது பிள்ளைகள், அல்லது நிலங்கள் ஆகியவற்றை விட்டுவிட்ட எவரும், நூறுமடங்கையும் பெற்று, நித்திய ஜீவனையும் அடைவார்கள்" (மத்தேயு 19:28–29).

10. நமது இறைவனும், மிகவும் இனிமையான இயேசுவும், ஒரு நபர் எல்லா உலகப் பற்றுகளிலிருந்தும் விடுபடவில்லை என்றால், அவனது மனம் சிலுவையை நோக்கி உயர முடியாது என்பதை அறிந்து, பழக்கவழக்கம் மற்றும் பழக்கத்தின் மூலம் மனதை சிலுவையிலிருந்து கீழே இழுக்கும் அனைத்தையும் விட்டுவிடுமாறு நமக்குக் கட்டளையிட்டார். ஏன், யாரோ ஒருவர் அவரிடம் வந்து, 'ஆண்டவரே, நான் உம்மைப் பின்தொடர்வேன், ஆனால் முதலில் என் வீட்டில் உள்ள காரியங்களைச் சரிசெய்து கொள்ள என்னை அனுமதியும்' என்று சொன்னபோது (லூக்கா 9:61),—நமது அன்பான இயேசு, அவர் அந்தப் பொருட்களைப் பார்த்தால், அவரது இதயம் மீண்டும் அவற்றின் பால் ஈர்க்கப்படும் என்றும், மேலும் அங்குள்ள பல்வேறு சூழ்நிலைகள், ஒருவிதத்தில், அவரைச் சரியாகத் தடுத்துவிடும் என்றும் அறிந்து, அவரைப் போகவிடாமல் தடுத்து, இவ்வாறு கூறினார்: 'கையிலே கலப்பைப் பிடித்துப் பின்னால் திரும்பிப் பார்க்கிறவன் தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்குப் பொருந்தாதவன்' (லூக்கா 9:62). (அரசகுமாரனின் திருமண உவமைக்குப் பிறகு, அதில் அவர் விவரித்தபடி) (அரசன்) தன் குமாரனுக்காக ஒரு விருந்தை ஆயத்தப்படுத்தி, அழைக்கப்பட்டவர்களை அழைக்கத் தன் ஊழியக்காரர்களை அனுப்பினான், ஆனால் அவர்கள், ஒவ்வொருவரும் இவ்வுலகின் மீது கொண்டிருந்த அன்பின் காரணமாக, வரக்கூடவில்லை, அவர் துயரத்துடன் கூறினார்: 'ஒருவன் என்னிடத்தில் வந்து, தன் தந்தையையும் தாயையும், மனைவியையும், பிள்ளைகளையும், சகோதரர்களையும் சகோதரிகளையும்—ஆம், தன் உயிரையும் கூட—வெறுக்காதவன் என் சீடனாக இருக்க முடியாது' (லூக்கா 14:16–26). தனது ராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்க விரும்பும் எவரும், முதலில் உலகத்தின் பக்கம் இதயத்தை இழுக்கும் அனைத்தையும் தன்னில் வெறுக்கத் தீர்மானிக்காவிட்டால், அவர் விரும்பும் ராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்க முடியாது என்பதை நமக்குக் கற்பிப்பதற்காகவே அவர் இதைச் சொல்கிறார். மேலும், விசுவாசத்தில் மட்டும் சார்ந்திருக்காமல், அதன்படி செயல்பட வேண்டும் என்று நம்மை அறிவுறுத்தும் விதமாக, கர்த்தர் கூறினார், அரசன் விருந்தில் அமர்ந்திருப்பவர்களைப் பார்க்க உள்ளே வந்து, 'ஒருவன் திருமண வஸ்திரம் அணியாமல் இருந்ததைக் கண்டு, அவனைப் புற இருளில்த் தள்ளுங்கள்' என்று கட்டளையிட்டார் (மத்தேயு 22:11–13). அவர்கள் தங்கள் கிறிஸ்தவப் பெயரின் காரணமாக உள்ளே நுழைகிறார்கள், ஆனால் (கிறிஸ்தவ) கிரியைகள் இல்லாததால் வெளியேற்றப்படுகிறார்கள். அப்படியே திருத்தூதரும், கடவுளுக்குரியதும் இவ்வுலகத்திற்குரியதும் இரண்டையும் யாராலும் நேசிக்க முடியாது என்பதை அறிந்து, தம்முடைய குமாரனாகிய தீமோத்தேயுவுக்கு எழுதினார்: 'தனது தளபதியை மகிழ்விப்பதற்காக, கடமையிலிருக்கும் எந்தப் போர்வீரனும் இவ்வுலகின் காரியங்களில் தன்னைச் சிக்க வைத்துக் கொள்வதில்லை. 'அநியாயமாகத் துன்புறுத்தப்படாவிட்டால், அவன் கிரீடம் பெறான்' (2 தீமோ. 2:4–5). அவனது உழைப்பு வீணாகப் போகாது என்று நம்பும்படி அவனை ஊக்குவித்து, அவனிடம் கூறினார்: 'கடினமாக உழைப்பவன் முதலில் பழத்தைப் பங்குபெறுவது தகுதியானது' (2 தீமோ. 2:6). மேலும் வேறு சிலருக்கு எழுதுகையில், அவர் கூறினார்: 'திருமணமாகாதவர் கர்த்தருடைய காரியங்களில், கர்த்தருக்குப் பிரியமானவர் எப்படி ஆவது என்பதில் கவலைப்படுகிறார்; ஆனால் திருமணமானவர் உலக காரியங்களில், தன் மனைவிக்குப் பிரியமானவர் எப்படி ஆவது என்பதில் கவலைப்படுகிறார்' (1 கொரி. 7:32–33). அத்தகையவர், 'அவனைப் புறம்பான இருளிலே தள்ளுங்கள்; அங்கே அழுகையும் பற்கடிப்பும் உண்டாயிருக்கும்' (மத்தேயு 22:13) என்று கூறும் ஒரு பயங்கரமான குரலைக் கேட்பார்.

11. ஆகவே, சகோதரரே, நாம் புறம்பாக்கப்படாதபடிக்கு, நமது பலத்தைக் கொண்டு நற்பண்பு என்னும் ஆடைகளை அணிந்துகொள்வோம்; ஏனெனில், அன்றைக்குப் பாரபட்சியம் இராது. அப்போஸ்தலர் ஏன் தம்முடைய பிள்ளைகளுக்கு, 'இப்படிப்பட்டவர்கள் தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்குப் உரிமைக்காரராக மாட்டார்கள்' என்று கூறினார் (கலா. 5:21)? மேலும், மரித்த உணர்ச்சிகளிலிருந்து எழும்பத் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்பட்டவர்களுக்கு இனி எந்தப் போட்டியாளரும் இல்லை என்பதை அறிந்து, அவர் அவர்களுக்கு ஆவியானவரின் கனியைக் காட்டினார், அது – 'அன்பு, சந்தோஷம், சமாதானம், நீடிய சாந்தம், தயவு, நன்மை, விசுவாசம், சாந்தம், தியானம்; இவைகளுக்கு விரோதமாக,' என்று அவர் கூறுகிறார், 'நியாயப்பிரமாணம் இல்லை' (கலா. 5, 22–23). மேலும், அன்பான எங்கள் ஆண்டவராகிய இயேசு, அந்த நாளில் நமது கிரியைகளின் பலன் வெளிப்படுத்தப்படும் என்பதை நமக்குக் காட்டி, 'பலர் உட்பிரவேசிக்கத் தேடுவார்கள், ஆனால் அவர்களால் இயலாது' என்றார். ஏனெனில், வீட்டு உரிமையாளர், அவர் 'எழுந்து கதவை மூடிய' பிறகு, தட்டிக் கேட்கிறவர்களிடம், 'நான் உங்களை அறியேன்' என்பார் (லூக்கா 13:24–25). கடவுளைப் பற்றி, அவருக்கு எதுவும் தெரியாது என்று நம்மால் உண்மையிலேயே சொல்ல முடியுமா? ஒருபோதும் முடியாது. ஆனால், 'கர்த்தரே, கர்த்தரே, எங்களுக்குத் திறக்கவும்' என்று தட்டிக் கேட்கிறவர்கள் நற்பண்புகளை அறியாதிருந்ததைப் போலவே, அவரும் அவர்களை நோக்கி, 'நான் உங்களை அறியேன்' என்கிறார். மேலும், விசுவாசம் கொண்டிருந்து ஆனால் கிரியைகள் இல்லாதவர்களைப் பற்றி, 'நான் திராட்சைக் கொடி, நீங்கள் கிளைகள்; என்னுள் நிலைத்திருக்கிறவனும், நான் அவனுக்குள் நிலைத்திருக்கிறேனோவனும், அவன் மிகுந்த கனிகளைக் கொடுக்கிறான். ஆனால், என்னுள் நிலைத்திருக்காதவன், ஒரு கிளை போல வெட்டி எறியப்பட்டு, வாடிப்போகிறான்; அவற்றைச் சேகரித்து, அக்கினியில் போடுகிறார்கள், அவை எரிக்கப்படுகின்றன" (யோவான் 15:5,6). நல்ல பலனைத் தரும் கிளைகளைப் பொறுத்தவரை, அவை 'அதிகப் பலன் தருவதற்காக' தந்தை அவற்றை வெட்டுகிறார் (யோவான் 15:2). மீண்டும், தங்கள் மாம்ச இச்சையின்படி நடப்பவர்களை அவர் நேசிக்கவில்லை என்பதை நமக்குக் காட்டுவதற்காக, அவர் ஜெபத்தில் கூறினார்: "நான் உலகுக்காக ஜெபிக்கவில்லை, ஆனால் நீர் எனக்குக் கொடுத்தவர்களுக்காகவே ஜெபிக்கிறேன் , ஏனென்றால் அவர்கள் உம்முடையவர்கள்" (யோவான் 17:9). மேலும் நான் அவர்களை உலகத்திலிருந்து எடுத்துக்கொண்டேன் (யோவான் 15:19): ஏனெனில் உலகம் தன்னுடையவர்களை நேசிக்கிறது. இறுதியாக, அவர் கூறுகிறார்: 'பிதாவே, அவர்களைத் தீங்குள்ளவனிடமிருந்து காத்தருளும், ஏனெனில் அவர்கள் உலகத்திற்குரியவர்கள் அல்ல' (யோவான் 17:15–16).

12. ஆகவே சகோதரரே, நாம் உலகத்திற்குரியவர்களா அல்லது இல்லையா என்று நம்மை நாமே சோதித்துக் கொள்வோம். நாம் உலகத்திற்குரியவர்கள் இல்லையென்றால், அவர் நம்மைத் தீமையிலிருந்து காப்பாற்றுவார், ஏனெனில் அவர் கூறினார்: 'நான் இவர்களுக்காகவே பிரார்த்திக்கவில்லை, அவர்களுடைய வார்த்தையின் மூலம் என் மீது விசுவாசம் கொள்ளப்போகிறவர்களுக்காகவும் பிரார்த்திக்கிறேன்: நாம் ஒன்றாக இருப்பது போல, அவர்களும் அனைவரும் ஒன்றாக இருக்கட்டும்'. மேலும்: 'நான் இருக்கும் இடத்தில், அவர்களும் என்னுடன் இருக்கக்கடவர்கள்' (யோவான் 17:20–24). ஆகவே, இந்த உலகத்தில் பாடுபட்டு, தங்கள் மாம்ச இச்சையை வெறுத்தவர்கள், அவருடன் என்றென்றைக்கும் ஆட்சி செய்வார்கள் என்றால், அவர் நம்மை என்ன அன்பாக அன்பு செய்தார் என்பதை இப்போது சிந்தியுங்கள். மேலும், அப்போஸ்தலனாகிய யோவான், அந்தப் பெரிய மகிமையைக் கண்டு, 'அவர் தோன்றும்போது, நாம் அவருக்குச் சமானமாயிருப்போம் என்று அறிந்திருக்கிறோம்' (1 யோவான் 3:2) என்றார், நாம் அவருடைய கற்பனைகளைக் காத்து, அவருக்குப் பிரியமானதைச் செய்தால். மீண்டும் அவர் கூறுகிறார்: 'அன்பானவர்களே, உலகம் உங்களைப் பகைத்தால் ஆச்சரியப்படாதிருங்கள். நாம் நம்முடைய சகோதரரை நேசிக்கிறபடியினாலே, மரணத்திலிருந்து ஜீவனத்திற்குக் கடந்துபோயிருக்கிறோம் என்று அறிந்திருக்கிறோம்' (1 யோவான் 3:13-14). மேலும்: 'நீதி நடக்காதவன் தேவனுக்குரியவன் அல்ல, தன் சகோதரனை அன்புகூராதவனும் அப்படியே' (அதே, வசனம் 11). மேலும்: 'நீதி நடக்கிறவன் தேவனால் பிறந்தவன்' (1 யோவான் 2:29), 'பாவஞ்செய்கிறவன் சத்தானுக்குரியவன்' (1 யோவான் 3:8). மேலும்: "தேவனால் பிறக்கிறவன் பாவஞ்செய்யான்; ஏனெனில் அவருடைய வித்து அவனுக்குள் நிலைத்திருக்கிறது. அவன் தேவனால் பிறந்தவனாகையால் பாவஞ்செய்யவே முடியாது" (1 யோவான் 3:9).

13. ஆகவே சகோதரரே, இத்தகைய சாட்சிகளால் ஆறுதல் பெற்று, நம்மால் இயன்ற அனைத்தையும் செய்வோம். ஒருவேளை நமது ஆண்டவரின் நன்மையுடையவர் நம்மேல் இரக்கங்கொண்டு, இந்த அசுத்தமான உலகத்தின் பாரத்தை அகற்ற நமக்கு வல்லமையை அனுப்பக்கூடும். ஏனெனில் நமது சத்துரு உறங்குகிறதில்லை, ஆனால் நமது ஆத்துமாக்களைப் பறிக்கத் தேடி, இடைவிடாமல் நம்மைக் காத்திருக்கிறான். ஆனால் நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு நம்மோடிருக்கிறார், நாம் அவருடைய பரிசுத்த வார்த்தைகளைக் கடைப்பிடித்தால், அவர் அவருடைய வார்த்தைகளின் வல்லமையால் சத்துருவைத் தடுக்கிறார். தேவன் அவனுக்கு விரோதமாகச் சொன்ன வார்த்தைகளைத் தவிர, வேறு யார் சத்துருவுக்கு எதிராக நிற்க முடியும், அல்லது அவனுக்கு எதிராகப் பலவானவர் யார்? ஒருவன் அதை அறியாதபோதும், அவை தங்கள் வல்லமையால் அவனுக்கு எதிராக நின்று அவனை நசுக்குகின்றன.

14. அப்போஸ்தலனாகிய பேதுரு, நற்செயல்கள் ஒருவரை இரட்சிக்கின்றன என்று நமக்குப் போதித்து, காட்டுகிறவராக, 'உங்கள் விசுவாசத்தோடு நன்மையையும், நன்மையோடு அறிவையும், அறிவோடு தற்கட்டுத்தையும், தற்கட்டுத்தோடு பொறுமையையும், பொறுமையோடு தேவபக்தியையும், தேவபக்தியோடு சகோதர அன்பையும், சகோதர அன்போடு அன்பையும் சேருங்கள்' என்றார். ஏனெனில், இந்த நற்பண்புகள் உங்களிடம் இருந்து, பெருகிக்கொண்டே சென்றால், நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் அறிவில் நீங்கள் செயலற்றவர்களாகவோ அல்லது கனியற்றவர்களாகவோ ஆகாமல் தடுக்கும். ஆனால், இந்த நற்பண்புகள் யாருக்கு இல்லையோ, அவர் குருடனும், பார்வைக் குறைபாடுள்ளவருமாயிருக்கிறார்; அவர் தன் கடந்த காலப் பாவங்களிலிருந்து சுத்திகரிக்கப்பட்டதை மறந்துவிட்டார்' (2 பேதுரு 1:5–9). மீண்டும், யோவான் ஸ்நானகன் கூறுகிறான்: "மனந்திரும்புதலுக்குரிய கனிகளைப் பழியுங்கள். ஏனெனில், மரத்தின் வேரருகே கோடாரி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆகையால், நல்ல கனிகளைப் பழிக்காத ஒவ்வொரு மரமும் வெட்டி அடுப்பிலே போடப்படும்" (லூக்கா 3:8–9). மேலும் நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கூறுகிறார்: 'ஒரு மரத்தை அதன் பழங்களினாலே அறியுங்கள்' (மத்தேயு 12:33). 'முட்புதரிலிருந்து திராட்சைக் கொத்தையும், முள்ளுத் திராட்சைக் கொடியிலிருந்து அத்திப்பழத்தையும் யாராவது பறிப்பார்களா?' (மத்தேயு 7:16). மேலும்: "என்னிடம் வந்து, 'கர்த்தரே, கர்த்தரே' என்று சொல்லும் அனைவரும் பரலோக ராஜ்யத்தில் பிரவேசிப்பதில்லை; ஆனால் பரலோகத்தில் இருக்கும் என் பிதாவின் சித்தத்தைச் செய்கிறவனே பிரவேசிப்பான்" (மத்தேயு 7:21). யாக்கோபும் கூறுகிறார்: 'செயல் இல்லாத விசுவாசம் செத்துப்போனது. பேய்க் கூட விசுவாசிக்கின்றன—மேலும் நடுங்குகின்றன. எப்படி ஆத்துமா இல்லாத உடல் செத்துப்போனதோ, அப்படியே செயல் இல்லாத விசுவாசமும் செத்துப்போனது' (யாக்கோபு 2:20, 19:26). அதேபோல், அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், தன் பிள்ளைகளுக்கு விசுவாசத்திற்கு கிரியைகள் தேவை என்பதை உறுதிப்படுத்தும் வேளையில், அவர்களுக்குக் கடுமையாகக் கட்டளையிட்டார், அவர் சொன்னதாவது: 'ஆனால் உங்கள் நடுவில் வேசித்தனமும், எல்லா அசுத்தமும் பரிசுத்தவான்களுக்குத் தகுதியானது போலப் பெயர் கூடக் கூடாது; ஆனால் நன்றியுணர்வுடன் இருக்க வேண்டும். இதை நீங்கள் அறிய வேண்டும்: வேசித்தனஞ்செய்கிறவனும், அசுத்தமானவனும், பேராசைக்காரனுமாகிய ஒரு விக்கிரகாராதகனும் கிறிஸ்துவுக்கும் தேவனுக்கும் உண்டான ராஜ்யத்தில் சுதந்தரமுள்ளவனல்ல" (எபே. 5:3–5). மேலும் இந்த வார்த்தையை உறுதிப்படுத்தி, அவர் அவர்களிடம் கூறினார்: "வெறுஞ்சொற்களால் யாரும் உங்களை வஞ்சிக்காதபடி பாருங்கள்; இவைகளினிமித்தம் தேவனுடைய கோபம் கீழ்ப்படியாதவர்களுக்கு வருகிறது. ஆகையால், நீங்கள் இவைகளுக்குப் பங்காளிகளாக இராதபடி பாருங்கள். ஏனெனில், நீங்கள் ஒரு காலத்தில் இருளாகவும், இப்பொழுதோ கர்த்தருக்குள் ஒளியாகவும் இருக்கிறீர்கள். ஒளியின் பிள்ளைகளாக நடவுங்கள்; ஏனெனில் ஆவியானவரின் பலன் எல்லா நன்மையிலும் நீதியிலும் உண்மையிலும் இருக்கிறது" (எபே. 5:6–9). மேலும்: "கசப்பு, கோபம், சீற்றம், கூச்சல், அவதூறு ஆகியவை உங்கள் பங்கிலிருந்து நீங்கட்டும், எல்லாத் தீய எண்ணங்களும் கூடவே" (எபே. 4:31). "நீங்கள் என்னைப் பின்பற்றுங்கள், நானும் கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுகிறேனென்பதுபோல" என்றும் அவர் கூறினார் (1 கொரி. 11:1). "கிறிஸ்துவுக்குள் ஞானஸ்நானம் பெற்ற நீங்கள் அனைவரும் கிறிஸ்துவைத் தரித்திருக்கிறீர்கள்" (கலா. 3:27).

15. ஆகவே சகோதரரே, நாம் கிறிஸ்துவைத் தரித்திருக்கிறோமா இல்லையா என்பதை ஆராய்ந்து பார்ப்போம். கிறிஸ்து தூய்மையால் அறியப்படுகிறார், ஏனெனில் அவர் தூய்மையானவர், தூய்மையானவர்களுடன் வாசிக்கிறார். ஒருவர் எப்படித் தூய்மையாகிறார? தான் செய்து கொண்டிருந்த தீமையைச் செய்வதை நிறுத்துவதன் மூலமே. ஏனெனில், ஒருவன் தன் பாவங்களிலிருந்து விலகும் போதெல்லாம், கடவுளின் நன்மை அவ்வாறுள்ளது, அவர் அவனை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறார், அவனது முந்தைய பாவங்களைக் கருத்தில் கொள்ளாமல், தன் சொத்தை வீணடித்து, வேசிமகனாகப் பன்றிகளுக்குப் புல்லுரிசெய்து, பன்றிக் கொழுப்பை உண்ண ஏங்கிய இளைய மகனைப் பற்றி நற்செய்தியில் எழுதியுள்ளபடி; ஆனால் இறுதியில், தான் செய்ததைப் பற்றி மனந்திரும்பி, பாவத்தில் திருப்தி இல்லை என்றும், அதை அதிகமாகச் செய்யச் செய்ய, அது மேலும் மேலும் பாவத்தில் மூழ்கடிக்கும் என்றும் உணர்ந்தான். ஆகவே, மனந்திரும்புதல் அவன் இதயத்தைத் தொட்டபோது (சொல்லகராய்: அவன் மீது தட்டியபோது), அவன் தாமதியக்காமல், தனது மாம்ச இச்சைகள் அனைத்தையும் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, தாழ்மையுடன் தன் தந்தையிடம் திரும்பினான். ஏனெனில், தன் தந்தை இரக்கமுள்ளவர் என்றும், தன் செயல்களைத் தன்னிடம் குற்றமாகக் கருதமாட்டார் என்றும் அவன் நம்பினான். அதனால்தான், அவன் தன் தந்தையின் அருகே வந்தபோது, அவருக்குப் பிரியமானவனாகி, பரிசுத்த ஆடை மற்றும் குமாரத்துவத்தின் அடையாளமாகிய மோதிரம் ஆகியவற்றை உடனடியாகப் பெற்றான் (லூக்கா 15:11-32). நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து, நாம் அவரிடம் திரும்பினால், முதலில் பன்றியின் உணவைக் கைவிட வேண்டும், அப்போதுதான் அவர் நம்மைத் தூய்மையாக்கி ஏற்றுக்கொள்வார் என்பதை (நமக்கு உணர்த்த) இந்த வார்த்தைகளைப் பேசினார். 'தேவன் என்னை எப்போது கேட்பார்?' என்று கூறி ஆன்மா சோர்ந்து போகாதபடிக்கு அவர் இதைச் சொன்னார். ஏனெனில், மன்றாடுபவர் கேட்கப்படத் தகுதியுள்ள நேரத்தை அவர் அறிந்திருக்கிறார், அப்போது அவர் அவரை விரைவாகக் கேட்பார்.

16. ஆகையால், நாம் நம்முடைய முழு இருதயத்தோடும் அவரிடத்தில் திரும்புவோம், அவரை வேண்டிக்கொள்ளும்போது, 'சோர்ந்து போகாமல்' (லூக்கா 18:1) இருப்போம், அவர் சீக்கிரமாய் நம்முடைய ஜெபத்தைக் கேட்பார். ஏனெனில், அவரே இவ்விதமாய்க் கூறினார்: 'கேளுங்கள், உங்களுக்குக் கொடுக்கப்படும்; தேடுங்கள், நீங்கள் கண்டடைவீர்கள்; தட்டுங்கள், உங்களுக்குத் திறக்கப்படும்' (மத். 7:7). ஆகவே, சகோதரரே, நாம் கேட்பதையோ, தேடுவதையோ, தட்டுவதையோ செய்தால், நாம் தேடுவதை அல்லது அவரிடத்தில் கேட்பதைப் பெறுவோம். நள்ளிரவில் தன் நண்பனிடம் வந்த மனிதன், 'என் நண்பன் ஒருவன் பயணத்திலிருந்து என்னிடம் வந்திருக்கிறான், அவனுக்கு மூன்று அப்பங்கள் கொடு' என்று வற்புறுத்தியது போல (லூக்கா 11:5)—மேலும், அவன் கதவைத் தட்டுவதை நிறுத்தாதபடியினாலே, உள்ளே இருந்தவன் அவன் கேட்டதைக் கொடுத்தான். ஆகையால், சகோதரரே, நமது சோம்பலைத் தள்ளிவிட்டு, அத்தகைய விடாமுயற்சிக்கு நம்மைத் தயார்படுத்திக்கொள்வோம்: மேலும் தேவன், நமது பொறுமையைக் கண்டு, நாம் அவரிடத்தில் கேட்கிறதை நமக்குத் தருவார். ஏனெனில் அவர் இரக்கமுள்ளவர், மேலும் மனிதன் தம்மை நோக்கித் திரும்ப வேண்டும் என்று விரும்புகிறார், எழுதப்பட்டிருக்கிறபடி: 'உண்மையாகவே உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், மனந்திரும்புகிற ஒரு பாவியைக் குறித்து பரலோகத்தில் மகிழ்ச்சி உண்டாகும்' (லூக்கா 15:7).

17. ஆகவே, சகோதரரே, அவரிடமிருந்து இத்தகைய இரக்கத்தையும், அவருடைய அபிஷேகத்தின் இத்தகைய செல்வத்தையும் பெற்றவர்களாய், நாம் இன்னும் இந்த உடலில் வாசம் செய்யும் காலத்தில், நம்முடைய முழு இருதயத்தோடும் அவருடைய சந்நிதியில் பிரயாசப்படுவோமாக; ஏனெனில் நம்முடைய வாழ்நாட்கள் வீணாகக் கழிந்துபோகின்றன. நாம் முயற்சி செய்தால், நித்தியமானதும் சொல்லொணாதுமான மகிழ்ச்சியைப் பெறுவோம்; ஆனால் நாம் பின்வாங்கினால், இயேசு கர்த்தரிடம் எப்படி இரட்சிக்கப்படுவதென்று கேட்ட அந்த இளைஞனைப் போல இருப்போம். அவர் அவனுக்குப் பதிலாக: 'உனக்குள்ளவை யெல்லாம் விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடு, உன் சிலுவையைச் சுமந்துகொண்டு என்னைப் பின்தொடர்' என்றார். இதன் மூலம், தன் சொந்த விருப்பத்தைக் கைவிடுவதே இரட்சிப்புக்கு வழி என்பதை நமக்குக் காட்டுகிறார். ஆனால் அந்த இளைஞன் இதைக் கேட்டபோது, மிகவும் துயரமடைந்து விலகிப் போனான் (லூக்கா 18, 22, 23). ஏனெனில், தன் உடைமைகளை ஏழைகளுக்குக் கொடுப்பது சிலுவையைச் சுமப்பதைப் போலக் கடினம் அல்ல என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். தன் உடைமைகளை ஏழைகளுக்குக் கொடுப்பது ஒரு நற்பண்பு மட்டுமே, மேலும் ஒருவன் சிலுவையைச் சுமப்பது (எளிதாக) இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக அதைக் கடைப்பிடிக்கிறான்; ஆனால் சிலுவை என்பது எல்லாப் பாவங்களையும் வேரறுப்பதாகும் – மேலும் அது அன்பைப் பிறப்பிக்கிறது; அன்பின்றி, சிலுவை இல்லை. அப்படியானால், அன்போ அல்லது நற்பண்புகளின் பரிபூரணமோ இல்லாத போலிப் புண்ணியங்களும் உள்ளன என்பதை அறிந்திருந்த அப்போஸ்தலன், 'மனுஷர்களினதும் தேவதையினதும் பாஷைகளில் பேசினாலும், அன்பு இல்லாவிட்டால், நான் ஒலிக்கும் தாளம் அல்லது சத்தமிடும் சங்கு ஸ்தம்பம் போலிருக்கிறேன்' என்று ஏன் கூறினார்? மேலும், என்னுடைய உடைமைகள் அனைத்தையும் நான் கொடுத்து, என் உடலைத் தீயில் தகர்த்தாலும், எனக்கு அன்பு இல்லையென்றால், அது எனக்குப் பயனளிக்காது. அன்பு பொறுமையுள்ளത്, அன்பு கனிவானது; அன்பு பொறாமைப்படదు; அன்பு தற்பெருமை பேசாது, ஆணவம் கொள்ளாது, முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொள்ளாது, தன்னைத்தானே நாடாது, சீற்றமடையாது, தீயதைக் கருதாது' (1 கொரி. 13:1–5).

18. ஆகையால், அன்பின் வழியில் நடக்க விரும்புகிறவன், நல்லவர்கள் அல்லது தீயவர்கள் என்ற பாகுபாடின்றி, எல்லா மனிதர்கள் மீதான எல்லாவித அக்கறையிலிருந்தும் தன்னை விடுவித்துக் கொள்ளட்டும். அப்போது, இறுதியாக, கடவுளுக்கான ஒரே ஒரு ஆசை மட்டுமே அவனது இதயத்தில் நிலைக்கும். இந்த ஆசை அவனது இயல்புக்குரிய கோபத்தைத் தூண்டும்; மேலும் இந்தக் கோபம், பகைவனால் ஊட்டப்பட்ட அனைத்திற்கும் எதிராக நிற்கும். அப்போது, தேவனுடைய 'நியாயப்பிரமாணம்'[27] அவனுக்குள் வாசம்பண்ண இடம்பெறுகிறது, மேலும் பயத்தின் மூலம், அவனுக்குள் அன்பு வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. அப்போது அப்போஸ்தலன் செய்தது போல, அத்தகையவர் தைரியமாகப் பேசுகிறார்: 'நான் கட்டுண்டு போகவும் சித்தமாயிருக்கிறேன், கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்திற்காக மரிக்கவும் சித்தமாயிருக்கிறேன்' (அப்போஸ்தலர் 21:13). அத்தகைய அன்பை அடைந்த ஆத்துமா பாக்கியவான்; ஏனெனில் அது அப்போது இச்சையிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறது.

19. சகோதரரே, நாம் இவ்வுலகிலிருந்து புறப்பட்டுவிட்டோம்; நாம் எந்த நிலையில் இருக்கிறோம் என்பதையும், கர்த்தராகிய இயேசு கிருபையுள்ளவர் என்பதையும் அறிந்திருக்கிறோம். ஆகையால், அவர் நம்முடைய கிரியைகளின்படி நம்மில் ஒவ்வொருவருக்கும், அவர்களுடைய சிறிய கிரியைகளின்படி சிறியவர்களுக்கும் ஓய்வைக் கொடுப்பார். அவர் சொன்னதுபோல: 'என் பிதாவின் வீட்டில் அநேக வாசஸ்தலங்கள் உண்டு' (யோவான் 14:2). ஏனெனில் ஒரே ஒரு இராச்சியம் இருந்தாலும், ஒவ்வொருவரும் அதற்குள் தத்தமது இடத்தையும், செய்ய வேண்டிய தத்தமது பணியையும் காண்கின்றனர். ஆகவே சகோதரர்களே, சோம்பலுக்கு எதிராகப் பாடுபடுவோம்; இருளின் திரையை—அதாவது மறதியை—நீக்கி, மனந்திரும்புதலின் ஒளியைக் காண்போம். துயரத்தையும் அழுகையையும் குறிக்கும் மார்த்தாள் மற்றும் மரியாள் ஆகியோரின் உதாரணத்தை நாம் இதயத்தில் கொள்ளுவோம்—அவர்கள் இரட்சகருக்கு முன்பாக அழுது, பலவிதமான விருப்பங்களின் கட்டுகளால் கட்டப்பட்ட லázarus, அதாவது மனதை, எழுப்புமாறு அவரிடம் மன்றாடுகிறார்கள். அவர், இரக்கத்தை வழங்கி அவர்களைச் செயலுக்குத் தூண்டினாலும், இந்தக் கட்டுகளை அவிழ்த்து அவனை விடுவிப்பதை அவர்களுக்கே விட்டுவிடுகிறார் (போக). லázarus விடுவிக்கப்படும்போது, மரியாள் மற்றும் மார்த்தாள் ஆகியோரின் விடாமுயற்சி வெளிப்படுகிறது. இதற்குப் பிறகு, பின்வருவன காணப்படுகின்றன: லázarus இயேசுவுடன் கவலையற்று அமர்ந்திருக்க, மார்த்தாள் தனது சேவையை ஆர்வத்துடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் செய்கிறார், அதே நேரத்தில் மரியாள், மிரா என்ற நறுமணப் பொருளைக் கொண்ட ஒரு வெள்ளைப் பளிங்கு ஜாடியைக் கொண்டு வந்து, ஆண்டவரின் பாதங்களை அபிஷேகம் செய்கிறார்.

20. ஆகவே, சகோதரரே, நாம் நம்மால் இயன்றவரை முயற்சி செய்வோம், தேவன் தம்முடைய மிகுந்த இரக்கத்தின் மூலம் நமக்கு உதவி செய்வார். நம்முடைய பிதாக்கள் செய்தது போல நாம் நம் இருதயங்களைத் தூய்மையாகக் காக்கவில்லை என்றால், தேவன் கோருவதைப் போல, நம்முடைய சரீரங்களைக் குறைவற்றவையாகக் காக்கவாவது நாம் பிரயாசப்படுவோமாக; மேலும், நம்மேல் வந்திருக்கிற பஞ்ச காலத்தில், அவர் தம்முடைய பரிசுத்தவான்கள் அனைவருக்கும் காட்டியது போல, நமக்கும் இரக்கம் காட்டுவார் என்று நாம் விசுவாசிப்போம். ஏனெனில், சூரியனின் மகிமையும் ஒரு விதமாகவும், சந்திரனின் மகிமையும் வேறு விதமாகவும், ஒரு நட்சத்திரத்தின் மகிமையும் மற்றொன்றின் மகிமையிலிருந்து வேறுபட்டதாக இருந்தாலும், அவை அனைத்தும் ஒரே வானத்தில் வசிக்கின்றன; அவற்றின் மகிமையும் கனமும் இப்பொழுதிருந்து நித்தியத்துவம் வரை அவருக்கே உரியது. ஆமென்.

22. புதிய மனிதனின் நடத்தை பற்றி

1. என் அன்பான சகோதரரே! ஒரு யூதன் மூன்று காரியங்களால் அறியப்படுகிறான்: விருத்தசேதனம், பாஸ்கா பண்டிகை மற்றும் சப்தம நாள். ஏனெனில் ஆதியாகமத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது: 'உங்கள் வீட்டில் பிறந்ததோ அல்லது பணத்திற்கு வாங்கப்பட்டதோ, உங்களிடையே உள்ள ஒவ்வொரு ஆண் குழந்தையும் எட்டாம் நாளில் விருத்தசேதனம் செய்யப்பட வேண்டும்.' ஆனால், சுன்னதமில்லாத எந்த ஆணும் தன் ஜனத்திலிருந்து அறுத்துப்போடப்படுவான், ஏனெனில் அவன் என் உடன்படிக்கையைக் காக்கவில்லை' (ஆதியாகமம் 17:12, 14). ஆபிரகாம் தான் முதலில் விருத்தசேதனம் செய்யப்பட்டார், இது அவருடைய 'பக்க'ம் இறந்துவிட்டது என்பதற்கான அடையாளமாகும்—அதாவது, கர்த்தராகிய இயேசு தம்முடைய பரிசுத்த சரீரத்தில் வெளிப்படுத்திய புதிய மனிதனுக்கான பழங்கால முன்னடையாளம், இதன் மூலம் ஆண் பாலினரை மூடியிருந்த பழங்கால 'சீரழிவு' வெட்டிப் பிரிக்கப்படலாம். இதைப் பற்றி அப்போஸ்தலரும் கூறினார்: 'கிறிஸ்துவினுடைய விருத்தசேதனத்தினாலே, கரங்களால் அல்லாத விருத்தசேதனத்தினாலே, மாம்சத்தின் பாவ உடலைக் களைந்து, அவருடைய மரணத்திற்கு ஞானஸ்நானத்தில் அடக்கப்பட்டு, தேவனுடைய கிரியையினால் உண்டாகும் விசுவாசத்தினாலே அவரோடே எழுந்திருக்கவும் நீங்களும் அவரில் விருத்தசேதனம் செய்யப்பட்டீர்கள்' (கொலோ. 2:11, 12). மேலும்: 'உங்கள் வஞ்சகமான இச்சைகள் கெடுத்துப்போகிற பழைய மனுஷனை உங்கள் நடத்தைக்குரிய இவ்வுலகத்திற்கு இணங்கும்படிக்கு இணங்கிப் போக்கி, உங்கள் மனதின் ஆவியில் புத்துணர்ச்சி அடைந்து, தேவ சாயலுக்கு இணங்க நீதியிலும் பரிசுத்தத்திலும் சிருஷ்டிக்கப்பட்ட புதிய மனுஷனைத் தரிசித்துக் கொள்ளுங்கள்' (எபே. 4:22–24). மேலும்: 'பாவத்திற்கு மரித்து, நீதியிலே ஜீவியுங்கள்' (1 பேதுரு 2:24). – இது (ஒரு யூதனின் முதல் கடமை சம்பந்தமாக) விருத்தசேதனத்தைக் குறிக்கிறது. இதைக் கொண்டிராதவன் விருத்தசேதனம் இல்லாதவன், யூதனும் அல்ல, ஏனெனில் அவர்கள் கர்த்தராகிய இயேசு தம்முடைய பரிசுத்த இரத்தத்தால் ஸ்தாபித்த உடன்படிக்கையைக் காக்கவில்லை.

2. பரிசுத்தமான pássah-வைப் பொறுத்தவரை, சொல்ல வேண்டியவை அதிகம் உள்ளன. (முதலாவது – விருத்தசேதனம்; இரண்டாவது – pássah; மூன்றாவது – சப்தம்தினம்). ஏனெனில் மோசே கூறுகிறார்: 'பássah-வின் நியமம் இதுவே: அந்நியர் எவரும் அதைச் சாப்பிடக்கூடாது; ஆனால், உன் அடிமை அல்லது பணத்திற்கு வாங்கப்பட்ட எவரையும் நீ விருத்தசேதனம் செய்ய வேண்டும், அப்பொழுதுதான் அவன் அதைச் சாப்பிட முடியும். சுன்னத் செய்யப்படாதவன் அதில் உண்ணக்கூடாது. அது ஒரே வீட்டில் உண்ணப்பட வேண்டும்' (புற. 12:43, 46). 'உங்கள் இடுப்புக் கச்சையைக் கட்டிக்கொண்டு, உங்கள் காலணிகளை உங்கள் கால்களில் அணிந்து, உங்கள் கைக்கோல்களை உங்கள் கைகளில் ஏந்தியிருங்கள்' (புற. 12:11). 'பஸ்கா'—அதாவது நெருப்பில் சுடப்பட்ட இந்த அப்பம்—புளிப்பில்லாத அப்பத்துடனும் கசப்பான மூலிகைகளுடனும் தவிர வேறு எதனுடனும் உண்ணப்படக்கூடாது. அவர், 'உங்கள் இடுப்புகளைக் கட்டிக்கொண்டு' என்று சொல்லவில்லை; ஏனெனில், யாராவது அவர் இங்கே ஒரு பெல்ட்டைப் பற்றிப் பேசுகிறார் என்று சொல்லக்கூடும். மாறாக, 'உங்கள் இடுப்புகளைக் கட்டிக்கொண்டு' என்றார்; அவர் தூய்மையைப் பற்றிப் பேசுகிறார் என்பதைக் காட்ட, அது அசுத்தமான பாலியல் இணைப்பிலிருந்து எழும் ஒவ்வொரு உணர்ச்சியிலிருந்தும் விடுபட்ட தூய்மை. 'செருப்புகள்' என்பது வெளிப்படையாகப் பேசத் தயாராக இருப்பதையும், மனசாட்சியைக் காயப்படுத்தி, தூய்மையில் அதன் சொந்த தியானத்தைக் காணவிடாமல் தடுக்கும் எந்தவொரு காயத்திலிருந்தும் தப்பி ஓடுவதையும் குறிக்கிறது. 'கம்பு' என்பது ஆண்மையான நம்பிக்கையைக் குறிக்கிறது, இதன் மூலம் ஒருவர் பாதையில் அச்சமின்றி நடந்து வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட நிலத்திற்குள் நுழைய முடியும்: இவர்கள் சப்தாஹத்தைக் காத்தவர்கள். 'இரத்தம்' என்பது நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தைக் குறிக்கிறது, மேலும் அவர் தம்முடைய வருகையில் வந்து இஸ்ரவேல் புத்திரரைத் தம்முடைய சுதந்தரத்திற்குள் வழிநடத்தும்போது, தங்கள் ஆத்துமாக்களில் அவருடைய அடையாளத்தால் ஆயத்தப்படுத்தப்பட்டு அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவர்கள் வெளிப்படுத்தப்படுவார்கள். ஒரு 'ஐசோப் கட்டு' எடுப்பதானது துன்பத்தைக் குறிக்கிறது, ஏனெனில்: 'கசப்பான மூலிகைகளுடன் (பஸ்காவை) உண்ணுங்கள்' என்று கூறப்பட்டுள்ளது. ஆகவே, சகோதரனே, உன்னை நீங்களே சோதித்துப் பார்: நீ விருத்தசேதனம் செய்யப்பட்டிருக்கிறாயா? களங்கமற்ற ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தால் உன் வீட்டு வாசல் கம்பங்களை அபிஷேகம் செய்திருக்கிறாயா? ஒவ்வொரு உலகியல் சார்ந்த எண்ணத்திலிருந்தும் உன்னை நீங்களே சுத்திகரித்துக் கொண்டிருக்கிறாயா? பயமின்றி பயணம் செய்து வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட தேசத்திற்குள் நுழைய உன்னை நீங்களே தயார்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறாயா?

3. மேலும் சப்தமஹோரைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டியவை அதிகம் உண்டு – இதுவே உண்மையான விருத்தசேதனம் செய்யப்பட்டவர்களுக்கும், பரிசுத்த páskku வில் பங்குகொள்பவர்களுக்கும், எகிப்தியரிடமிருந்து விடுவிக்கப்பட்டவர்களுக்கும், அவர்கள் அனைவரும் செங்கடலில் மூழ்குவதைக் கண்டவர்களுக்கும், தங்கள் கசப்பான அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட பிறகு சப்தமஹோரைக் கடைப்பிடித்தவர்களுக்கும் உரிய பங்காகும். ஏனெனில் (தேவன்) மோசேவுக்கு: 'ஆறு நாளும் நீ வேலை செய்ய வேண்டும், ஏழாம் நாளிலே உன் தேவனாகிய கர்த்தருக்குச் சபைக்கூட்டப் பரிசுத்த நாள் உண்டாயிருக்கும்' (யாத். 20:9–10). 'அதில் ஒரு வேலையும் செய்யும் எவனும் அவன் ஆன்மா வெட்டப்பட்டவன்' (யாத். 31:14). நமது ஆண்டவராகிய இயேசு தாமே உண்மையான ஓய்வுநாளைக் கடைப்பிடித்தார், மேலும் அதை எப்படிக் கடைப்பிடிப்பது என்று தம்முடையவர்களுக்குக் கற்பித்தார். அவர் வெள்ளிக்கிழமை அன்று (சிலுவையில்) ஏறுவதற்கு முன்பு அதற்கான எல்லா ஆயத்தங்களையும் செய்த பிறகு, – அதாவது, நமது பொருட்டு அவர் அனுபவித்த அவமானங்கள், சிலுவையில் தம்மைத்தாமே ஆணியால் அறைந்து கொண்டபோது, மூச்சுவிடும் வரையிலும் தமக்குத்தாமே எந்த விதத்திலும் நிவாரணம் அளிக்கவோ அல்லது தம்மைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளவோ அவர் விரும்பாதது. அவர், 'நான் தாகமாயிருக்கிறேன்' என்று கூவியபோது, அவர்கள் அவருக்கு எச்சில் ஊற்றப்பட்ட ஒரு கடற்பஞ்சை நீட்டினர், அதை அவர் சுவைத்துப் பார்த்து, கூறினார்: 'நிறைவேறியது' என்று சொல்லி, தலையைச் சாய்த்துத் தம் ஆவியை ஒப்புக்கொடுத்தார்" (யோவான் 19:28–30). பிறகு அவர்கள் அவரைக் (சிலுவையிலிருந்து) இறக்கி, தரையில் கொண்டுவந்து கிடத்தினர்; அங்கே அவர் அசைவற்றுக் கிடந்தார், உண்மையாகவே ஓய்வுநாளைக் கடைப்பிடித்திருந்தார். இவ்வாறு, இறுதியாக, கர்த்தராகிய இயேசு ஏழாம் நாளில் இளைப்பாறி அதை ஆசீர்வதித்தார், ஏனெனில் அந்த நாளில் அவர் தம்முடைய கிரியைகள் அனைத்திலிருந்தும் இளைப்பாறினார், அதன் மூலம் அவர் மனித உணர்ச்சிகளை நீக்கிவிட்டார், அப்போஸ்தலரும் கூறியது போல: 'அவருடைய இளைப்பாறுதலில் பிரவேசித்தவர், தேவன் தம்முடைய கிரியைகளிலிருந்து இளைப்பாறியது போல, அவரும் தம்முடைய கிரியைகளிலிருந்து இளைப்பாறினார்' (எபிரேயர் 4:10). இதுவே உண்மையான ஓய்வுநாள்! ஆகையால், ஓய்வுநாளைக் கடைப்பிடிக்காதவன் யூதன் அல்ல. எரேமியா தன் ஜனங்களைக் குறித்து அழுது, அவர்களை நோக்கி: 'ஓய்வுநாளில் சுமைகளைச் சுமந்து செல்லாதிருங்கள்; ஓய்வுநாளில் சுமைகளைச் சுமந்துகொண்டு யெருசலேமின் வாசல்களால் வெளியே செல்லாதிருங்கள்' (எரே. 17:21) என்று ஏன் சொன்னார்?

4. ஐயோ, நான் ஒரு பாவி மனிதன்; இத்தகைய பரிசுத்த கட்டளைகளை மீறி, சப்தமஹாதினத்தில் கனத்த சுமைகளைச் சுமக்கிறேன்; அவருடன் (கிறிஸ்துவுடன்) மரித்து, அடக்கம்பண்ணப்பட்டு, சப்தமஹாதினத்தைக் கடைப்பிடித்திருந்தும்! ஆக, நான் சுமக்கும் இந்தக் கனமான சுமைகள் யாவை? (அவை நான் செயல்படும் உணர்ச்சிகள்): கோபம் ஒரு கனமான சுமை, ஆத்திரம், வெறுப்பு, வீண் பெருமை, கண்டனம், புண்பட்ட உணர்வுகள் மற்றும் அவமானங்கள், ஆணவம், சுய நீதி உணர்வு, ஆதிக்கம் செலுத்துதல், சண்டை போடும் குணம், சுய பிரியம், பொறாமை. இவை ஆன்மாவின் உணர்ச்சிகள்; உடலுக்குரியவை – அதீத உணவுப் பிரியம், இச்சைகள், ஆடம்பர மோகம், இன்பநுகர்ச்சி, காமம், மற்றும் கடின இருதயம் (ஒருவேளை இரக்கமற்ற தன்மை). இந்த உணர்ச்சிகள் மற்றும் இதற்கு ஒப்பான அனைத்தும், பரிசுத்தவான்களின் சரீரங்களில் இறைவனாகிய இயேசுவால் நீக்கப்பட்டன, மேலும் அவருடைய சொந்த பரிசுத்த சரீரமாகிய -இல் மரணத்திற்கு உள்ளாக்கப்பட்டன. அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளின்படி, அவர் 'சிலுவையின் மூலம் விரோதத்தை அழித்து, கட்டளைகளைக் கொண்ட நியமங்களின் சட்டத்தை நீக்கிவிட்டார்' (எபே. 2:16, 15) – அதுவே பரிசுத்த சப்தம்தினம். ஆகவே, யார் இந்த கனமான பாரங்களை (விக்கிரகங்களின் பாரங்கள்) சுமந்து, (அதற்கேற்ப) செயல்பட்டு, சப்தமஹாதினத்தில் அவற்றில் ஈடுபடுகிறாரோ, அவர் எப்படி 'நான் ஒரு உண்மையான யூதன்' என்று சொல்ல முடியும்? அத்தகையவர் தன்னைத்தானே வஞ்சிக்கிறார், ஏனெனில் பெயரளவிற்கு மட்டுமே அவர் யூதராக இருக்கிறார். ஏனெனில், கர்த்தர் மரித்ததற்கு உயிர்கொடுத்து, அவர் அடக்கம்பண்ணியதை மீட்டெடுப்பதால், அவன் தன் கிரியैகளினால் கர்த்தரை மறுதலிப்பதால், கர்த்தராகிய இயேசுவின் கையிலிருந்து ஒன்றும் பெறமாட்டான். அத்தகையவன் உண்மையான யூதனல்ல, மாறாக ஒரு கள்ளயூதன் என்பது தெளிவாகிறது—அவன் சுன்னத்தானவனும் அல்ல, சப்தாதிவாரம் அனுசரித்தவனும் அல்ல. ஆகவே, கர்த்தராகிய இயேசு தமது மகிமையில் வரும்போது, அவர் தமது நித்திய ராஜ்யத்தில், எல்லா தேசங்களிலிருந்தும் தாம் சேர்த்துகொண்ட, தம்மில் சுன்னதமாக்கப்பட்ட, உண்மையான இஸ்ரவேல் புத்திரரான அனைவரையும் மட்டுமே ஏற்றுக்கொள்வார். அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல – 'அகதிகளின் முழு எண்ணிக்கையும் உள்ளே வரும் வரை இஸ்ரவேலர் மீது ஒரு பகுதி கடினப்படுத்தல் வந்துள்ளது' (ரோமர் 11:25), மேலும்: 'யாராவது இந்த நியமங்களைக் கைக்கொண்டு நடந்தால், அவர்கள்மேலும், தேவனுடைய இஸ்ரவேல்மேலும் சமாதானமும் கிருபையும் உண்டாவதாக' (கலாத்தியர் 6:16). தேவனுடைய இஸ்ரவேலர் யார் என்று காண்கிறீர்களா? – அவர்கள் இருதய விருத்தசேதனம் செய்தவர்களும், சப்தாதி அனுசரிப்பவர்களும், பாவத்தை விட்டு விலகுகிறவர்களும் ஆவர். மீண்டும் அவர் (அதே திருத்தூதர்) கூறுகிறார்: 'வெளிப்படையாக யூதனாக இருப்பவன் யூதன் அல்ல; மாம்சத்தில் வெளிப்படையாக நடக்கும் விருத்தசேதனமும் அல்ல; ஆனால் உள்ளாக யூதனாக இருப்பவனே யூதன்; விருத்தசேதனமும் இதயத்தில், ஆவியிலே நடக்கும்து, எழுத்தில் அல்ல' (ரோமர் 2:28–29).

5. ஆகவே, சகோதரரே, நாம் நம்மைக் குறித்து எச்சரிக்கையாய் இருப்போமாக! நம்மில் வசிக்கும் நம்முடைய எதிரி, நம்மைப் புகழ்ந்து, (சரியானதிலிருந்து) இடைவிடாமல் நம்மைத் திசை திருப்பி, தெய்வீக இயல்பின் எந்த ஒளியையும் நமது கண்கள் காணத் தடுக்கிறான் என்பதை உணராமல், நாம் எவ்வளவு காலம் உழைத்து, பின்னர் கவனக்குறைவால் நமது உழைப்பை அழித்துவிடுவோம்? ஆகவே, கிறிஸ்துவுக்கும் அவருடைய மரணத்திற்கும் ஞானஸ்நானம் பெற்ற ஓ ஏழையே, உன்னை நீயே ஆராய்ந்து பார். அவர் எந்த விதமான மரணத்தை அடைந்தார்? நீங்கள் அவருடைய அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றினால், உங்கள் நடத்தை மூலம் அதை எனக்குக் காட்டுங்கள். அவர் பாவமற்றவராக இருந்தார், மேலும் எல்லா விஷயங்களிலும் உங்களுக்கு ஒரு மாதிரியாக தம்மை முன்வைத்து, வறுமையில் வாழ்ந்தார், ஆனாலும் உங்களால் வறுமையைத் தாங்க முடியவில்லை. அவருக்குத் தலையைச் சாய்க்க ஓர் இடமில்லை (மத். 8:20), ஆனாலும் நீங்களோ அலைந்து திரியும் வாழ்க்கையை (எல்லா இடங்களிலும் அந்நியராக) மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்க முடிவதில்லை. அவர் எல்லா விதமான அவமானங்களையும் சகித்துக்கொண்டார், ஆனாலும் உங்களால் ஒரே ஒரு அவமானத்தைக் கூடத் தாங்கிக்கொள்ள முடிவதில்லை. அவர் தீமையைத் தீமையால் திருப்பிச் செலுத்தவில்லை, ஆனாலும் உங்களால் தீமையைத் திருப்பிச் செலுத்தாமல் இருக்க முடியவில்லை. அவர் துன்பப்படும்போது கோபமடையவில்லை, ஆனால் நீங்கள், மற்றவர்களுக்குச் சுமையாக இருந்து அவர்களுக்குச் சேவை செய்யும் போதே கோபமடைகிறீர்கள். அவர் நிந்திக்கப்படும்போதும் அமைதியாக இருந்தார், ஆனால் நீங்கள் நிந்திக்கப்படாதபோதும் கூட கலக்கமடைகிறீர்கள். அவர் பணிவாக இருந்து பாவிகளைத் தன்பால் அழைத்தார், ஆனால் நீங்கள் உங்கள் வார்த்தைகளால் உங்களை நேசிப்பவர்களையே காயப்படுத்துகிறீர்கள். அவர் தனக்கு இழைக்கப்பட்ட அனைத்தையும் மகிழ்ச்சியுடன் சகித்துக்கொண்டார், ஆனால் நீங்கள், ஒரு சிறு அவமானத்திற்கே கலக்கமடைகிறீர்கள். அவர் பாவத்தில் வீழ்ந்தவர்களிடம் மென்மையாக இருந்தார், ஆனால் நீங்கள் உங்களை விட மிகச் சிறந்தவர்களிடம் கூட ஆணவத்துடன் நடந்துகொள்கிறீர்கள். அவர் தம்முன் பாவம் செய்தவர்களுக்காகப் பரிகாரம் செய்யத் தம்மையே ஒப்புக்கொடுத்தார், ஆனால் உங்களால் உங்களை நேசிப்பவர்களுக்காகக் கூட உங்களை ஒப்புக்கொடுக்க முடியவில்லை. இதைத்தான் அவர் உங்களுக்குக் கொடுத்துள்ளார்; அப்படியானால், நீங்கள் அவருக்குப் பதிலாக என்ன கொடுத்தீர்கள்? அவருடைய கிரியையினால் அவரை அறிந்துகொள்ளுங்கள், உங்கள் சொந்த கிரியையினால் உங்களை அறிந்துகொள்ளுங்கள். நீங்கள் அவருடன் மரித்திருந்தால், (உங்களுக்குள்) அத்தகைய பாவங்களைச் செய்வது யார்?

6. அன்பானவர்களே! நாம் உண்மையாகவே அவருடைய பரிசுத்த கட்டளைகளைக் கடைப்பிடித்து, நமது சொந்த விருப்பத்தைக் கைவிட்டு, கட்டளைகளின் ஒளியைக் காண்போமாக. நம்மைக் கனப்படுத்தும்வர்களை மட்டுமே நாம் நேசித்தால், ஒரு புறஜாதியனிடமிருந்து நாம் என்ன வித்தியாசமாகச் செய்கிறோம்? உங்களுக்கு நன்மை செய்பவர்களுக்காக நீங்கள் ஜெபித்தால், வரி வசூலிப்பவன்கூட அதைச் செய்கிறான். உங்களைப் புகழ்பவர்களுடன் நீங்கள் மகிழ்ச்சியடைந்தால், ஒரு யூதனும் அதைத்தான் செய்வான். அப்படியானால், பாவத்திற்கு மரித்து, கிறிஸ்து இயேசுவில் உயிருடன் ஆன நீங்கள், கூடுதலாக என்ன செய்கிறீர்கள்? உங்களுக்குக் கீழ்ப்படிபவர்களை மட்டுமே நீங்கள் நேசித்தால், ஒரு பாவியை விட சிறந்ததை நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள்? அவனும் அதைத்தான் செய்கிறான். உங்களுக்குத் தொல்லை கொடுப்பவர்களையும், உங்களுக்குக் கீழ்ப்படியாதவர்களையும், உங்களுடன் சண்டையிடுபவர்களையும் நீங்கள் வெறுத்தால், நீங்கள் ஒரு புறஜாதிக்கு நிகராகவே இருக்கிறீர்கள். ஆனால், அத்தகைய நபருக்காக (அவர் உங்களுக்குச் செய்த தீமைகளுக்காக) அவர் மன்னிக்கப்பட நீங்கள் ஜெபிக்க வேண்டும். உங்கள் மீது அவதூறு சுமத்துபவர்களுக்காக நீங்கள் துயரப்பட்டால், வரி வசூலிப்பாளரும் அவ்வாறே செய்கிறார்.

7. ஆகவே, கர்த்தருடைய நாமத்தில் ஞானஸ்நானம் பெற்றவர்களே, உங்களைக் குறித்துச் சிந்தியுங்கள்: அவர் தம்மை வெளிப்படுத்திய விதத்தில் உங்கள் கிரியைகளும் இருக்கின்றனவா? அல்லது, உங்கள் ராஜா ஏற்கெனவே வென்று, தமக்குள் உங்களுக்கு ஒரு மாதிரியாக நின்ற, நீங்கள் ஜெயித்த விருப்பங்களுக்கு எதிரான வெற்றி கிரீடத்தை நீங்கள் கொண்டிராவிட்டால், எப்படித் தம்முடைய மகிமையின் நாளில் தோன்றி கிரீடம் பெற முடியும்? ஏனெனில், ராஜாதி ராஜரும், ஆண்டவர் தாமரையும், மகிமையுடன் தோன்றும்போது, நம்முடையதற்காக அவர் பட்ட பாடுகளின் அடையாளத்தைச் சுமந்துகொண்டு, எல்லா தேசங்களுக்கும் தம்முடைய பெரிய மகிமையில் காணப்படும்படி தோன்றுவார்; ஆனால் நீங்களோ, உங்கள் உடலில் அவருடைய உணர்ச்சிகளில் எதையும் கொண்டிராமல் தோன்ற வேண்டும், அப்போது அவர் உங்களைப் பார்த்து, 'நான் உங்களை அறியேன்' என்பார். அங்கு அவருடைய நாமத்திற்காக மரித்த அனைத்துப் புனிதர்களையும், அவருடைய அடையாளத்தைத் தாங்கியவர்களாகக் காண்பீர்கள், மேலும் அவர்களுக்கு முன்பாக நிற்க உங்களுக்கு வெட்கமாக இருக்கும். அனைத்துப் புனிதர்களின் வாழ்க்கையைக் கவனியுங்கள், அவர்கள் தீமையைப் பொறுத்துக்கொண்டார்களே தவிர, பழிவாங்கவில்லை என்பதைக் காண்பீர்கள்: அவர்களுடைய அனைவரின் இரத்தமும் (கடவுளிடம்) கூப்பிட்டுக் கேட்டது: 'பூமியில் வாழ்கிறவர்களிடமிருந்து எங்களுக்குப் பழிவாங்குங்கள்.' அமைதியை நேசிக்கும் நான், அந்த நாளில் என்ன சொல்வேன்? அங்கே தீர்க்கதரிசிகளும், அப்போஸ்தலர்களும், வீரமரணமடைந்தவர்களும், மற்ற புனிதர்களும் துன்புறுத்தப்பட்டபோதும், நீண்டகாலம் சகித்து, பழிவாங்காமல், கோபம்கூட அடையாமல் இருந்ததைக் காணும்போது, நான் என்ன சொல்வேன்? ஏனெனில், இது மனிதனின் விருப்பம் அல்ல, மாறாக, இது தங்களுக்கு நேரிட அவர்களைக் கட்டாயப்படுத்தியது சாத்தானின் தீய செயல்தான் என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தார்கள்; அவர்கள் கொல்லப்பட்டார்களா, கல்லால் அடிக்கப்பட்டார்களா, எரிக்கப்பட்டார்களா அல்லது மூழ்கடிக்கப்பட்டார்களா, அவர்கள் தங்களைத் துன்புறுத்தியவர்களிடம் கோபப்படவில்லை, ஆனால் தங்களுக்கு இது செய்யப்படக் கட்டாயப்படுத்தியது யார் என்பதை அறிந்து, அவர்கள் மன்னிக்கப்படுவதற்காக அவர்களுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்தார்கள்.

8. ஆகவே, பிரியமான சகோதரனே, உன்னை நீயே சிந்தித்துப் பார்—நீயே என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய் என்று—உன் சொந்த எண்ணங்களை ஆராய்ந்து பார்—தேவன் பார்வையில் உன்னிடம் என்ன இருக்கிறது என்று. ஏனெனில் அந்த நேரத்தில் உங்களால் எதையும் மறைக்க முடியாது; ஒரு மனிதனின் -இல் ஒன்றைச் சொல்லி (மற்றொன்றைச் சொல்லாமல்) இருக்க முடியாது; ஆனால் உயிர்த்தெழுதல் நிகழும்போது, ஒவ்வொருவரும் தங்கள் செயல்களின் ஆடையால், பாவங்களாக இருந்தாலும் சரி அல்லது நீதியாக இருந்தாலும் சரி, மூடப்பட்டு எழுவார்கள். இந்தச் செயல்கள் பேசும், மேலும் ஒவ்வொருவரும் தங்களின் இடம் எங்கே என்பதைத் தாங்களே அறிந்துகொள்வார்கள். தன்னைக் கென்னோமிற்குள் இழுப்பதைப் போராடித் தள்ளிவிட்டு, தன்னை இராச்சியத்திற்குள் வழிநடத்துவதை அணிந்துகொண்டவர் பாக்கியவானாகிறார். அப்போஸ்தலர் கூறுகிறார்: 'நமது பூமியிலுள்ள இந்தக் கூடாரமாகிய உடல் அழிந்தாலும், தேவனால் கட்டப்பட்ட, கைகளால் செய்யப்படாத, பரலோகத்தில் நித்தியமான ஒரு வீடு நமக்கு உண்டு என்பதை அறிந்திருக்கிறோம்' (2 கொரி. 5:1). நமது வாழ்வின் காலம் கடந்து செல்லக்கூடியது, நமது நேரம் வரும் வரை நாம் வேறுவிதமாக நினைத்து நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொள்கிறோம் – பின்னர் நித்திய அழுகையுடன் கூடிய துயரத்தால் நாம் மூழ்கடிக்கப்படுவோம்.

9. ஆகையால், நாம் நம்முடைய இருதயங்களைப் பலவீனப்படுத்திக் கொள்ளாமல், அதைப் பேணிப் பாதுகாத்து, நமக்கு உதவி செய்ய ஒவ்வொரு கணமும் தேவனுடைய கிருபையை மன்றாடுவோம். அவர்கள் தங்கள் சொந்த விருப்பத்தின்படி அல்லாமல், வேறொன்றின் செல்வாக்கின் கீழ், அறிவீனமாகப் பேசும் வார்த்தைகளுக்காக நம் அண்டை வீட்டாரிடம் கோபப்பட வேண்டாம்; ஏனெனில், அவர்கள் எதிரியின் கருவிகளாகப் பணியாற்றும்போது, அவர்கள் கணக்கிற்கு அழைக்கப்பட்டு இந்த (தீய) பாதையிலிருந்து தப்பிக்கும் வரை கடவுளிடமிருந்து அந்நியப்படுத்தப்படுகிறார்கள். அன்பானவர்களே, எல்லாவற்றிலும் தாழ்மையுடன் இருக்க ஜாக்கிரதையாக இருங்கள்; நிந்தனையையும் நீங்கள் சகித்துக்கொள்ள வேண்டிய அனைத்தையும் பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள், மேலும் உங்கள் சொந்த விருப்பத்தை அடக்குவதை எல்லா நேரத்திலும் பழகுங்கள், ஏனெனில் உங்கள் சொந்த விருப்பத்தில் பிடிப்பு கொள்வது எல்லா நற்பண்புகளையும் அழித்துவிடும். நேர்மையான (கருணை நிறைந்த) எண்ணங்களைக் கொண்டவர், தன் சுயவிருப்பத்தை ஒரு பாம்பு போல அஞ்சி, அதைத் தாழ்மையுடன் அடக்குகிறார். ஏனெனில், அது ஆன்மாவின் முழு அக ஒழுங்கையும் சீரழித்து, ஆன்மாவை இருளூட்டி, நற்பண்புகளின் ஒளியைக் காண முடியாதபடி செய்கிறது. ஆகவே, நற்பண்புகளுடன் கலந்து அவற்றை அழிக்க முற்படும் இந்தப் பாவி உணர்ச்சியிலிருந்து உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள மிகுந்த கவனம் செலுத்துங்கள். அதுபோலவே நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவும், தம்முடைய சீடர்களிடமிருந்து யூதாவை வெளியேற்றும் வரை சிலுவையில் ஏறவில்லை. மேலும் ஒவ்வொரு நபரும், இந்த அவமானகரமான உணர்ச்சியைத் துண்டிக்காவிட்டால், கடவுளில் செழித்து வளர முடியாது: ஏனெனில் எல்லாத் தீமையும் அதன் பின்னாலேயே வருகிறது: பொறுமையின்மை அதிலிருந்து வருகிறது, வீண் பெருமை அதிலிருந்து வருகிறது; கடவுள் வெறுக்கும் அனைத்தும் சுய இன்பத்தில் ஈடுபடுபவரின் மற்றும் ஆணவமுள்ளவரின் ஆன்மாவில் வசிக்கிறது – மேலும் அவர்கள் தங்கள் சொந்த இதயங்களைத் தெய்வீகமானது என்று நம்பவைக்கும் அனைத்தும் எல்லா வேதங்களின்படி பொய்யானது.

10. முதலில் தன்னைத் தானே தீர்ப்பது பணிவைத் தருகிறது, அதே சமயம் ஞானத்துடன் தன் அண்டை வீட்டாருக்காகத் தன் சொந்த விருப்பத்தை ஒதுக்குவதும் பணிவு ஆகும். தூய்மை என்பது கடவுளிடம் '[28] ' என்று பிரார்த்தனை செய்வதாகும்; தீர்ப்பிடாமல் இருப்பது அன்பு. நீண்டகாலப் பொறுமை என்பது தன் அண்டை வீட்டார் மீது எந்தத் தீய எண்ணங்களையும் கொண்டிராதிருப்பதாகும். கடவுளை நேசிக்கும் இதயம் என்பது தீமையைத் தீமையால் திருப்பிக் கொடுக்காமல் இருப்பதாகும். உங்களுக்குச் சம்பந்தமில்லாத விஷயங்களில் மூக்கை நுழைக்காமல் இருப்பது மௌனம். பொறாமை இல்லாத இதயம் வறுமை. தனது உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்துவதே அமைதி. (அனைத்தையும்) சகிப்பது சாந்தம். பிச்சை கொடுப்பது மன்னிப்பு. இவையனைத்தும் ஒருவரின் சொந்த விருப்பத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதிலிருந்து எழுகின்றன. இது நற்பண்புகளுக்கு இடையே நல்லிணக்கத்தைக் கொண்டுவருகிறது. இது ஆளும் மனதை அமைதியடையச் செய்கிறது.

11. இவற்றின் முடிவானது: எல்லா வேதங்களிலும் நான் காண்கிறபடி, மனிதன் எல்லாவற்றிலும் தன் அண்டை வீட்டாரிடம் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ள வேண்டும், எல்லாவற்றிலும் தன் சொந்த விருப்பத்தை ஒதுக்கி வைக்க வேண்டும், மனிதருக்கு உதவும் கரத்தின் வரத்திற்காகவும், மறதியின் உறக்கத்திலிருந்தும் மற்றும் சிறைப்பிடிப்பின் கவர்ச்சியிலிருந்தும் தன் கண்களைப் பாதுகாப்பதற்காகவும் எப்போதும் அவனிடம் (கடவுளிடம்) பிரார்த்திக்க வேண்டும் என்பதைத் தவிர வேறு எதையும் கடவுள் மனிதனிடமிருந்து விரும்புவதில்லை; ஏனெனில் மனித இயல்பு வஞ்சகமானது மற்றும் நிலையற்றது. (நம்மை)ப் பாதுகாப்பது அவருடைய (கடவுளுடைய) கிரியை. (நம்மை)ப் பாதுகாத்துக் கொள்ளும் வலிமையை நமக்கு அருள்வது அவருடைய சக்தி. நமது வறுமையிலிருந்து நம்மைக் காப்பது அவருடைய பாதுகாப்பு. அவர் நம்மைத் தன்பால் திருப்புவது அவருடைய திருப்பம். அதை நமக்கு அருளுவது அவருடைய நன்றி. அவருக்கு நன்றி செலுத்தும் கிருபையை நமக்குத் தருவது அவருடைய கிருபை. நம் பகைவர்களின் கரத்திலிருந்து நம்மைப் பாதுகாப்பது அவருடைய பாதுகாப்பு. அவருக்கு என்றென்றைக்கும் கனமும் மகிமையும் உண்டாவதாக. ஆமென்.

12. ஆனால், சண்டையைத் தூண்டுவதும், ஆன்மாவை இரக்கமின்றி சீரழிப்பதும் இவையே: சொல்லாட்சி, வீண் பேச்சு, சொந்த நோக்கங்களுக்காக வார்த்தைகளைத் திரிப்பதும் (தவறாகப் பொருள் கொள்வது), சுயக்கட்டுப்பாடின்மை, இருமுகப் பேச்சு, மற்றும் தன் சொற்களிலேயே பிடிவாதமாக நிற்பது. இவற்றை உடையவன் குணங்கள் அற்ற ஆன்மாவைக் கொண்டவன். இவை அனைத்திற்குப் பிறகும், ஆன்மா ஒவ்வொரு நற்பண்பிலும் உழைக்கவில்லை என்றால், அது தேவனுடைய குமாரனின் ஓய்வை அடைய முடியாது. ஆகவே, சகோதரரே, உங்கள் வாழ்வைப் பற்றி கவனக்குறைவாக இருக்காதீர்கள், உங்கள் மனம் தீய சோம்பலுக்காகப் பலவிதமான சாக்குப்போக்குகளைக் கற்பிக்க விடாதீர்கள், தேவனுடைய குமாரனின் ஓய்வை அடையும் முன்பே உங்கள் நேரமெல்லாம் வீணாகிவிடும்: அதாவது, எல்லா காரியங்களிலும் தாழ்மை, பொறாமை இல்லாமை, எந்த நபரிடமும் வெறுப்பு கொள்ளாமை, கடவுளுக்குச் சொந்தமில்லாத எதனுடனும் பற்று கொள்ளாமை, தன் பாவங்களைக் கண்முன்னே கொண்டிருத்தல், மற்றும் ஒவ்வொரு தீய செயலையும் அழித்தல். மேலும், 'தேவன் பொய்யன் அல்ல' (தீத்து 1:2) – ஆகவே, அவர் தம்முடைய பரிபூரண கிருபையினால் நமது பலவீனங்களுக்கு உதவி செய்வார். ஆமென்.

23. பரிபூரணம் பற்றி

1. ஒரு பெரியவர் கூறினார், ஒரு நபர் கடவுள் மீது நம்பிக்கை, கடவுளுக்கான இடைவிடாத ஏக்கம், பொறாமை இல்லாமை, தீமையைத் தீமையால் திருப்பிக் கொடுக்காமல் இருப்பது, கடவுளுக்காகத் துன்பப்படுவது, பணிவு, தூய்மை, சக மனிதன் மீதான அன்பு, எல்லாப் பொருட்களையும் துறத்தல் , சாந்தம், நீண்டகாலப் பொறுமை, மற்றும் துக்கமான இதயத்துடன் கடவுளிடம் இடைவிடாமல் ஜெபித்தல் ஆகியவற்றை அடையாவிட்டால், உண்மையான அன்புடன், திரும்பிப் பார்க்காமல், தனக்கு நேரிடும் எதையும் பொருட்படுத்தாமல், தனது சொந்த நற்செயல்கள் அல்லது சேவை (பிரார்த்தனை நிறைந்த உழைப்பு – லீடோர்ஜியா) மீது நம்பிக்கை கொள்ளாமல், மேலும் தனக்கு தினமும் நேரிடும் அனைத்திற்கும் எதிராக கடவுளின் உதவியை நாடாமல், 2. மனிதனே, உன் எதிரிகள் உறங்கவில்லை. கவனக்குறைவாக இருக்காதே, உன் மனசாட்சியைப் புறக்கணிக்காதே, மேலும் நீ இன்னும் கடவுளுக்குத் தகுதியான எதையும் சாதித்துவிட்டதாக எந்த வகையிலும் உன்னை நீயே ஏமாற்றிக் கொள்ளாதே – அப்போது அவன் இரட்சிக்கப்பட முடியாது.

2. மனிதனே, உன் எதிரிகள் உறங்குகிறதில்லை. நீ கவனக்குறைவாக இராதே, உன் மனச்சாட்சியைப் புறக்கணிக்காதே, மேலும் நீ இன்னும் உன் எதிரிகளின் தேசத்தில் இருக்கும்போது, தேவனுக்குரிய எதையும் நீ அடைந்துவிட்டதாக எந்த விதத்திலும் நம்பாதே. கடவுளுக்காகப் பாடுகளைப் பொறுத்தல் (தவம் சார்ந்த உடல் துறப்புகள்), ஞானத்துடன் கடைப்பிடிக்கப்படும்போது, முந்தைய கவனக்குறைவுகளை ஈடுசெய்கிறது; ஆன்மாவின் அழுகை, உள்ளார்ந்த எதிரிகள் ஏற்படுத்திய காயங்களைக் குணப்படுத்துகிறது; கடவுள் மீதான பரிபூரண அன்பு, அவருடைய சித்தத்தின்படி, கண்ணுக்குத் தெரியாத வீரர்களுக்கு எதிராக நிற்கிறது; மேலும், கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளை வெல்லும் உள்ளார்ந்த தூய்மை, ஒருவரைக் கடவுளின் குமாரனின் ஓய்விற்குத் தயார்படுத்துகிறது, வெளிப்புறத் தூய்மை நற்பண்புகளைப் பாதுகாக்கிறது.

3. அறிவு (சொல்லப்பட்ட அனைத்திற்கும்) பெற்றோர் என்றால், அதுவே (அதற்கு) பாதுகாவலரும் ஆகும். சோதனையின் போது (மனதில்) நன்றியுணர்வை அடைவது, அந்தச் சோதனைகளையே அவற்றுக்கு எதிராகத் திருப்புகிறது. உங்கள் உழைப்பு கடவுளுக்குப் பிரியமானதா என்று சந்தேகிப்பது, உங்களைப் பாதுகாக்க கடவுளின் உதவியைத் தயார்படுத்துகிறது. உண்மையிலேயே தேவனைத் தேடும் பரிசுத்தமான முயற்சிக்குத் தன் இருதயத்தை அர்ப்பணித்தவன், தான் தேவனுக்குப் பிரியமானவன் என்ற எண்ணத்தை வளர்த்துக் கொள்ள முடியாது. அவனது மனசாட்சி இயற்கைக்கு மாறான எதனையும் குறித்து அவனைக் குற்றப்படுத்தும் வரை, அவன் சுதந்திரத்திற்கு அந்நியனாகவே இருக்கிறான். குற்றம் சாட்டுபவன் இருக்கும் வரை, ஒரு நியாயாதிபதிவும் இருக்கிறார்; மேலும் நியாயத்தீர்ப்பு இருக்கும் வரை, சுதந்திரம் இல்லை. இறுதியாக, நீங்கள் ஜெபிக்கும்போது, எந்தத் தீமையும் உங்களைக் குற்றம் சாட்டவில்லை என்பதை நீங்கள் கண்டால், அப்பொழுது நீங்கள் உண்மையாகவே சுதந்திரமானவர்கள், மேலும் அவருடைய சித்தத்தின்படி அவருடைய பரிசுத்த ஓய்வில் பிரவேசித்திருக்கிறீர்கள்.

4. உங்களுக்குள் நற்செடி வேரூன்றியிருப்பதையும், எதிரியின் களைகள் அதை இனி முடக்கவில்லை என்பதையும் நீங்கள் கண்டால்; உங்கள் சொந்தப் பேராவல்களுக்கு எதிராக நீங்கள் இனி போராடாததால், எதிரிகள் வஞ்சனத்திற்கு இணங்கித் தங்களைத்தானே விலகிக் கொள்ளவில்லை என்றாலும்; உங்கள் கூடாரத்தின் மீது ஒரு மேகம் கவிந்திருப்பதால், பகலில் சூரியன் உங்களை எரிப்பதில்லை, இரவில் சந்திரனும் எரிப்பதில்லை (சங். 120:6), தேவனுடைய சித்தத்தின்படி அதை எழுப்பவும் காக்கவும், உன்னில் சபைக் கூடாரத்தின் எல்லா ஏற்பாடுகளும் (அனைத்து அறைகலன்களும்) இருந்தால், அப்பொழுது தேவனால் உன்னில் வெற்றி நிறைவேற்றப்பட்டது என்பதை அறிந்துகொள், இப்பொழுதிலிருந்தே அவர் (உன்) சபைக் கூடாரத்தின்மேல் நிழலிடுவார், ஏனெனில் அது அவருடையது, அவர் அதற்கு முன்பாகப் போய் அதற்கென்று ஓர் ஓய்விடத்தை ஆயத்தம்பண்ணுவார் (ஓய்வு, சமாதானம்). ஏனெனில், அவர் தாம் விரும்பும் இடத்தில் முதலாவது வந்து ஓய்ந்திடாவிட்டால், வேதவசனம் கூறுவதுபோல, அதுவும் ஓய்வெடுக்க (சமாதானம் காண) முடியாது (எண் 9:16–23).

5. ஒருவர் தன் சுயத்திற்கு வந்து, இயற்கைக்கு மாறான பழக்கவழக்கங்களைக் கற்பித்து துறவற வாழ்க்கையைக் குழப்ப முயற்சிக்கும் (பகைவர்களின்) தரப்பிலிருந்து தன்னகத்தே இனி எதுவும் இல்லை என்பதைத் தெளிவாகப் பார்க்கும் வரை பெரும் ஆபத்து உள்ளது. ஆகவே, அவருடைய நன்மையின் பயம் (கடவுளின், அல்லது நல்ல கடவுளின்) நம்மேல் ஆட்சி செலுத்தவும், நினைவு (மரணம் மற்றும் நியாயத்தீர்ப்பு) நம்மைத் தொடர்ந்து தாக்கவும், பரிசுத்த தாழ்மை எல்லா நேரங்களிலும் நம் இதயங்களில் ஆட்சி செலுத்தவும் நாம் உறுதி செய்ய வேண்டும், தேவனுடைய கிருபையினால், (இதற்காக நாம்) இவை அனைத்தையும் (புனித உணர்வுகளையும் மனப்பான்மைகளையும்) ஆயத்தப்படுத்தி பாதுகாப்பதை புறக்கணிக்காமல், மாறாக இந்த மனநிலையில் இறுதிவரை நிலைத்திருக்க வேண்டும் – நமது சொந்த பாவங்களைத் தொடர்ந்து கண்டு, தீமையின் அடிமைத்தனத்தில் இருக்கும்போது எதிலும் நம்மை நம்பாமல் இருக்க வேண்டும்.

6. யாராவது தங்கள் அண்டை வீட்டாரைக் கண்டனம் செய்தால், தங்கள் சகோதரனை உள்ளத்தில் நிந்தித்து இழிவுபடுத்தினால், சிறிய வாய்ப்பில் அவனைத் திட்டினால், கோபத்துடன் அவனுக்கு அறிவுரை கூறினால், அல்லது மற்றவர்கள் முன்னிலையில் அவனைப் பற்றித் தவறாகப் பேசினால், அது அவர்களைப் பரிசுத்தவான்கள் அனுபவிக்கும் கிருபையிலிருந்தும் நற்குணங்களிலிருந்தும் அந்நியப்படுத்திவிடுகிறது. ஏனெனில் இது ஒரு நபரின் முயற்சிகளை அழித்து, அவர்களின் நற்பலன்களைத் துடைத்தொழித்துவிடுகிறது. 'நான் என் பாவங்களுக்காகத் துயரப்படுகிறேன்' என்று கூறி, சொல்லப்பட்டதில் எதையும் செய்யாதவன் முட்டாளாக இருக்கிறான். 'நான் என் பாவங்களுக்காகக் கண்ணீர் விடுகிறேன்' என்று கூறி, அதனால் எதையும் அடையாதவன் தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக் கொள்கிறான்.

7. அமைதியைத் தேடும் ஒருவன், அதே நேரத்தில் தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சிக்காவிட்டால், அவன் நற்பண்பைத் தேடுவதில் குருடன். தன் பாவங்களைப் புறக்கணித்து, மற்றவர்களைச் சீர்திருத்துவதில் மட்டுமே அக்கறை கொண்டவன், முழு மனதுடன் ஜெபிப்பதற்கும் கடவுளிடம் நியாயமான முறையீட்டைச் செய்வதற்கும் அந்நியனாகிறான். இதுவே உண்மையான தைரியம்—ஒருவர் தனது கடந்த காலப் பாவங்களுக்கு எதிராகப் போராடும்போது, அவற்றுக்கு மன்னிப்புக் கோரி, மீண்டும் அவற்றில் தன் இதயத்திலும், செயல்களிலும், உணர்வுகளிலும் விழாமல் இருக்க எப்போதும் மன்றாடுவது.

8. அவனது பாவங்களின் நினைவு, அவனது இதயத்தில் தொடர்ந்து ஆதிக்கம் செலுத்தி, உலகில் உள்ள அனைத்திலிருந்தும் அவனைத் திருப்பாத வரையில், அவன் தனது பாவங்களை நிறுத்த முடியாது; மேலும், அவற்றைப் பற்றி கவலைப்படுவதோடு மட்டும் திருப்தி அடைந்து, அவன் தேவனுடைய சிருஷ்டியின் கண்டனத்திலிருந்து தப்பிக்க முடியாது. உண்மையிலேயே இதற்குத் தகுதியுள்ளவராகக் கருதப்பட்டவர் பாக்கியவானாகிறார்; போலித்தனமாகவோ அல்லது வஞ்சகமாகவோ அல்ல. மேலும், உண்மையாகத் துயரப்படுபவர்களின் பணி இதுவே: இந்தத் தெளிவான செயலின் மூலம், தங்கள் மனத்தையும் புலன்களையும் தங்கள் அண்டை வீட்டாரைக் கண்டிக்காமல் இருப்பது நோக்கித் திருப்புவது. ஏனெனில், உங்கள் சொந்தப் பாவங்களைப் பற்றி மட்டும் கவலைப்படுவதில் நீங்கள் திருப்தி அடைந்தால், இது உங்கள் அண்டை வீட்டாரின் பாவங்களிலிருந்து உங்களை விலக்கி, அவற்றை மறக்கச் செய்யும்.

9. தீமைக்குத் தீமை செய்வது உண்மையான துக்கத்திலிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ளது. வீண் பெருமைக்காக உலகியல் விஷயங்களுக்கு இணங்குவதும், எண்ணத்தில்கூட, அதிலிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ளது. இந்த -இணக்கத்தைப் பற்றிய உங்கள் கருத்து ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை என்று வருந்துவதும் அதிலிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ளது. ஒருவர் விரும்பியபடி செயல்படுவது அதிலிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ளது. யாரைப் பற்றியாவது அவர்கள் நல்லவர்கள் அல்லது கெட்டவர்கள் என்று சொல்வது அவனுக்கு வெட்கக்கேடானது, ஏனென்றால் அவன் தன்னை விட அவர்கள் மோசமானவர்கள் என்பதை நன்கு அறிவான். தனக்கு சம்பந்தமில்லாத ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி அறிய விரும்புவது அவனுக்கு வெட்கக்கேடானது, அத்துடன் அது அறியாமையும், தன் சொந்தப் பாவங்களைக் காணத் தடுக்கும் ஒரு தீய அடிமைத்தனமும் ஆகும்.

10. யாராவது உங்களுக்குத் தீங்கு செய்தால், நீங்கள் அதை மனதில் கொண்டு வருத்தப்பட்டால், உண்மையில் இங்கே (தேவபயம்) இல்லை. உங்களுக்கு உலகியல் சார்ந்த எந்தவொரு கொடுக்கல் வாங்கல் இருந்து, அதில் நஷ்டம் அடைந்து நீங்கள் துயரப்பட்டால், அங்கே தேவபயம் இல்லை. உங்களுக்குத் தெரியாத ஒன்றைப் பற்றி மக்கள் பேசும்போது, நீங்கள் கலக்கமடைந்தால், இதில் (கடவுள் அச்சம்) இல்லை. யாராவது உங்களைப் புகழ்ந்து, நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொண்டால், இதில் (கடவுள் அச்சம்) இல்லை. யாராவது உங்களைக் கண்டித்து, நீங்கள் அதனால் புண்பட்டால், இதில் (கடவுள் அச்சம்) இல்லை. உலகின் பெரியவர்களையும் பிரபலங்களையும் நீங்கள் தேடி, அவர்களின் நட்பை விரும்பினால், அங்கே (கடவுள் பயம்) இல்லை. உங்களுடன் பேசும்போது, யாராவது உங்களுடன் விவாதித்து, உங்கள் சொற்களையே நீங்கள் வலியுறுத்த விரும்பினால், அங்கே (கடவுள் பயம்) இல்லை. உங்கள் வார்த்தைகள் இகழப்பட்டு நீங்கள் அதைப் பற்றி வருந்தினால், அங்கே (கடவுள் பயம்) இல்லை. இது அனைத்தும் பழைய மனிதனை வெளிப்படுத்துகிறது, அவன் இன்னும் alive and exercising his power, ஏனென்றால் அவனுக்கு எதிராக (உள்ளே) யாரும் இல்லை (கடவுள் பயம் இல்லை), மேலும் உண்மையான புலம்பலும் இல்லை.

11. தேவனுக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடப்பவன், தன் சொந்த விருப்பத்தில் ஈடுபடும்போது, தான் தேவனுக்குப் பகைவனாக மாறுகிறான் என்பதை அறிந்துகொள்ளும் பகுத்தறிவுள்ள கண்களைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். கடவுளின் கட்டளைகளைக் காப்பவராகவும், உங்கள் எல்லாச் செயல்களையும் கடவுளுக்காக ஞானத்துடன் செய்பவராகவும் நீங்கள் இருந்தாலும், அவருடைய மகிமைக்கு ஏற்ற விதத்தில் கடவுளை மகிழ்விக்க முடியாது என்பதை நினைவில் கொண்டு, உங்கள் பாவங்களை உங்கள் கண்முன்னே வைத்துக்கொண்டால், உங்கள் சொந்த நீதியின் எண்ணத்தால் உங்களைக் கீழே கொண்டுவர முற்படும் தீயவனுக்கு (ஆவಿಗೆ) அவை எதிர்ப்பதைக் காண்பீர்கள், – மேலும் அவை உங்கள் கண்ணீர் உங்களுக்காகக் கட்டியமைத்த கட்டமைப்பைப் பாதுகாக்கும். அப்போதுதான் உங்களைப் பற்றி நீங்களும், நீங்கள் எங்கிருக்கிறீர்கள் (எந்த நிலையில் இருக்கிறீர்கள்) என்பதையும் அறிந்துகொண்டதை உணர்வீர்கள், மேலும் நீங்கள் வெற்றி பெற்றுவிட்டீர்கள் என்று உங்கள் இருதயத்தை நம்ப மாட்டீர்கள். ஏனெனில், ஒருவன் நியாயாசனத்திற்கு முன்பாக நின்று, தன்னைப் பற்றிய (இறுதி) தீர்ப்பைக் கேட்டு, தன் நிலை என்ன என்பதை அறிந்து கொள்ளும் வரை, அவன் இதை நம்ப முடியாது; ஏனெனில், தான் தேவனுக்குப் பிரியமாயிருந்தானா என்ற பயம் நீடிக்கும். மனதை அரிக்கும் கடவுளுக்காக உண்டாகும் துக்கம், உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தும், மேலும் (அத்தகைய எண்ணங்களுக்கு) எதிர்ப்பு, நிதானத்துடன் இணைந்து, மனத்தின் சக்திகளைப் பாதுகாக்கிறது. ஆனால் மனிதன் இதில் திருப்தி அடையாமல், தான் உடலில் இருக்கும்போது தொடர்ந்து உழைக்க வேண்டும் என்பதை நம்ப முடியாமல் இருக்கிறான்.

12. கர்த்தருக்குப் பிரியமானவை போலத் தங்கள் சொந்த கிரியைகளைத் துணிந்து நம்பாதவர்களும், தங்கள் கிரியைகள் மீதான அத்தகைய நம்பிக்கையின்மையின் காரணமாக தேவனைச் சந்திப்பதற்கு வெட்கப்படும்வர்களும் பாக்கியவான்கள், அவருடைய மகிமையை உணர்ந்து, அவருடைய விருப்பப்படி, அவருடைய சித்தத்தைச் செய்ய முதன்மையாகப் பாடுபட்டு; தங்கள் சொந்த பலவீனத்தை உணர்ந்து, தங்களுக்குள் திருப்தியடைந்து, தங்களுக்குள் துக்கப்பட்டு, தேவன் தாமே தீர்ப்பளிக்கவிருக்கும் மற்ற படைப்புகளைப் பற்றி கவலைப்படாமல் இருப்பார்கள். கடவுளில் உழைப்பவரின் வெற்றி, அவர் கடவுளுடன் முழுமையாக ஒன்றிணைந்து, அவருடைய சித்தத்தின்படி நீங்கும் போது வெளிப்படும். அவர் இந்த உலகின் ஆட்சியாளர்களைக் கடந்து சென்றார் என்று பரலோகத் தூதர்கள் சாட்சி கூறும் போது, அவர் ஜீவ புத்தகத்தில் எழுதப்படுவார் என்று எழுதப்பட்டுள்ளது [29] . அன்று முதல், அவருடைய நினைவு பரலோக (வாசஸ்தலர்களுடன்) இருக்கும். ஆனால், போர் உக்கிரமாக இருக்கும்போது, மனிதன் பயத்திலும் திகிலிலும் வாழ்கிறான், ஏனெனில் இன்று அவன் வெற்றி பெறலாம், ஆனால் நாளை தோற்கடிக்கப்படலாம் – அல்லது இன்று தோற்கடிக்கப்படலாம், ஆனால் நாளை வெற்றி பெறலாம்.

13. போராட்டம் இதயத்தை இறுக்குகிறது, ஆனால் பற்று அற்ற தன்மை அசைக்க முடியாதது. அது ஏற்கனவே அதன் கிரீடத்தைப் பெற்றுவிட்டது, மேலும் அவை கடவுளில் ஒன்றோடொன்று சமாதானம் அடையும்போது, (நமது) மூன்று தனித்துவமான (பாகங்களின்) விதியின் மீது அது கவலைப்படாது. திருத்தூதர், தனது நிருபத்தில் வேறு இடத்தில் (1 தெச. 5:23) இவற்றைப் பற்றிப் பேசும்போது, இந்த மூன்று பகுதிகளாவன: ஆன்மா, உடல் மற்றும் ஆவி. ஆகவே, பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிரியையினால் இந்த மூன்றும் ஒன்றாகும்போது, அவை (ஒருவரையொருவர்) பிரிக்கப்பட முடியாதவை. எனவே கிறிஸ்து, மரித்து உயிர்த்தெழுந்த பிறகு, 'இனிமேல் மரிக்கமாட்டார்; மரணம் இனி அவர்மேல் ஆதிக்கம் செலுத்தாது' (ரோமர் 6:9). அவருடைய மரணம் நம்முடைய இரட்சிப்பாக இருந்தது, ஏனெனில் அவருடைய மரணத்தால் அவர் பாவத்தை அழித்தார், மேலும் அவருடைய உயிர்த்தெழுதல் அவரை உறுதியாக விசுவாசிக்கிற அனைவருக்கும் ஜீவனாயிருந்தது. அவர் (தனது சீடர்களை) அவர்களுடைய இச்சையிலிருந்து குணப்படுத்தினார், அதனால் அவர்கள் தேவனுக்குள் வாழ்ந்து நீதியின் கனியைப் புசிப்பார்கள்.

14. உங்கள் எதிரிகள் (பாவமான சோதனைகளின்) வேதனைகளை நீங்கள் அனுபவிக்கும்போது, விழித்திருந்தாலும் உறங்கினாலும், உங்களை (பாவத்திற்கு) மரித்தவர்களாக எண்ணிக்கொள்ளாதிருங்கள்: ஏனெனில், களத்தில் ஏழை மனிதன் இருக்கும் வரை, அவனுக்குத் தைரியம் இருப்பதில்லை, மேலும், (முடிவை நோக்கி) தொலைவிலிருந்து பார்த்து, தன் சொந்தச் செயல்களை நம்புவதில்லை. போர்க்களத்தில் போராட்டம் இல்லாததால், முட்டாள்கள் மட்டுமே, அவர்கள் நாளுக்கு நாள் வீழ்ந்தாலும், தங்களை வெற்றியாளர்களாகக் கருதுகிறார்கள்.

15. இதனால்தான் கர்த்தர் தம்முடைய சீடர்களைப் பிரசங்கிக்க அனுப்பும்போது, 'வழியில் யாரையும் வாழ்த்தாதிருங்கள்'; ஆனால் வீட்டில் இருப்பவர்களை வாழ்த்துங்கள் என்றார். மேலும், 'அங்கே சமாதானத்தின் குமாரன் இருந்தால், உங்கள் சமாதானம் அவன்மேல் தங்கும்' (லூக்கா 10:4-5). அங்கே உங்கள் சமாதானம் நிலைத்திருக்கும். மீண்டும், எலிசா கெஹசிக்கு அனுப்பும்போது, 'ஒரு மனிதனைக் கண்டால், அவனுக்கு வாழ்த்துச் சொல்லாதே', யாரிடமிருந்தும் வாழ்த்தை ஏற்றுக்கொள்ளாதே (2 ராஜர்கள் 4:29) என்றார். ஏனெனில், அந்தப் பிள்ளைக்கு உயிர் வரப்போவதில்லை என்றும், அவனை எழுப்பும் சக்தி தனக்கு இல்லை என்றும் அவர் அறிந்திருந்தார். இருப்பினும், தேவனுடைய மனிதன் உள்ளே நுழைந்தபோது— —படுக்கையில் கிடந்த சிறுவனைக் கண்டு, கதவை மூடிக்கொண்டு, தன் எல்லா உணர்வுகளையும் ஒருமுகப்படுத்தி, சிறுவனின் படுக்கையின் மீது ஏறி இறங்கி, ஏழு முறை முன்னும் பின்னுமாக நடந்து அற்புதங்களையும் செயல்களையும் நிகழ்த்தினான். தேவனுடைய ஆவியினுடைய சித்தத்தின்படி அவனுடைய உணர்வுகள் தூண்டப்பட்டபோது, சிறுவனின் கண்கள் திறந்தன.

16. அப்படியானால், இந்த உலகத்தின் மகிமையை நேசிக்கும் எங்கள் போன்ற பாவி ஆத்துமாக்கள், என்ன சொல்லுவோம், தேவனுடைய மகிமையைக் காட்டிலும், யுத்தம் செய்யத் தெரியாத, ஆனால் இளைப்பாறுதலுக்குள் பிரவேசிக்க விரைந்து செல்லும், மேலும் தேவனுடைய நீடிய சகிப்புத்தன்மையைப் புரிந்துகொள்ளாத நாம்—அவர் நல்ல பழங்களுடன் களைகளையும் ஒன்றாக விட்டுவிடுகிறார் என்பதையும், அந்த நல்ல பழங்கள் முதிர்ச்சியடைந்து முழுமையாக உருவாகும் வரை, களைகளை அறுக்க யாரையும் அனுப்புவதில்லை என்பதையும்—என்ன சொல்லப் போகிறோம்? மேலும் கீசியும் தன் பயணத்தை முடித்தான், ஆனால் தேவனுடைய மகிமையை விட மனுஷருடைய மகிமையை அதிகமாக நேசித்தபடியினாலே, அந்தச் சிறுவனை எழுப்ப முடியவில்லை.

17. ஞானத்தோடு தேவனுக்கு முன்பாகத் தங்களைத் தாழ்த்திக்கொள்ள வெட்கப்படும் கண்களும், தங்கள் பாவங்களை அறிந்து, அவற்றுக்கு மன்னிப்பதற்காக ஜெபித்து, தங்கள் காயங்களை ஞானத்தோடு குணப்படுத்த முயற்சிக்கும் கண்களும் பாக்கியமுள்ளவை. இருப்பினும், தங்களைப் பாவமற்றவர்களாக நினைத்துத் தங்கள் நேரத்தை வீணடிப்பவர்களுக்கும், மனந்திரும்புதலுக்கு வழிநடத்தப்படும் மனச்சாட்சியை விரும்பாததால் அதை மிதிப்பவர்களுக்கும், சிறியவராக இருப்பது ஒரு சிறிய காரியம் அல்ல என்பதை உணராதவர்களுக்கும் ஐயோ!

18. விதையை விதைத்த ஒரு விவசாயி, அது கனி கொடுக்காவிட்டால், அதை வீணாகப் போனதாகக் கருதி, கனி கொடுக்கத் தவறிய இந்தத் தோல்வி காரணமாகத் தன் உழைப்பைக் குறித்து வருந்துவது போலவே, ஒரு மனிதனும், அவன் எல்லா மர்மங்களையும் அறிந்திருந்தாலும், எல்லா விதமான அறிவையும் பெற்றிருந்தாலும், பல அற்புதங்களையும் குணப்படுத்தல்களையும் செய்தாலும், பல்வேறு துன்பங்களைச் சகித்தாலும், தன் ஆடைகளைக் கூட களைந்துவிடும் நிலைக்குச் சென்றாலும், தன் மனசாட்சியை நம்பாமல், துரோகிகள் மற்றும் அவதூற்றுபவர்களால் சூழப்பட்டு, இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்கும் வரை பயத்தில் இருக்கிறான்: 'அன்பு ஒருபோதும் தோல்வியுறదు; ஆனால் எல்லாவற்றையும் விசுவாசிக்கிறது, எல்லாவற்றையும் நம்புகிறது, எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொள்கிறது' (1 கொரி. 13:8, 7).

19. ஓ, தேவனுடைய வழியானது எவ்வளவு கடினமானது, அவர் சொன்னது போல: 'வாழ்க்கைக்கு வழி குறுகியதும், நுழைவாயில் கடினமானதும் ஆகும்; அதைக் கண்டடைகிறவர்களும் சிலரே' (மத்தேயு 7:14)! மேலும், சோம்பேறியாகவும் காமம் நிறைந்தவர்களாகவும் இருக்கும் நாம், அவர் பேசிய அந்தப் பாரத்தை நம்மால் (என்றே சொல்லலாம்) சுமக்க முடியாது என்பதில் ஆறுதல் காண்கிறோம்: 'என் நுகத்தை உங்கள்மேல் ஏற்றுக்கொண்டு, என்னிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளுங்கள், ஏனெனில் நான் இதயத்தில் சாந்தமும் தாழ்மையுமுள்ளவன், அப்பொழுது உங்கள் ஆன்மாக்களுக்கு இளைப்பாறுதல் காண்பீர்கள். என் நுகம் இலகுவானது, என் சுமை இலகுவானது' (மத். 11:29–30). மேலும், தேவனுக்கு முன்பாக ஞானமுள்ளவர்களும் அவரைப் பயபக்தியுள்ளவர்களும், ஒவ்வொரு உழைப்பிலும் மற்றும் உலகத்திலிருந்து விலகுவதிலும், மௌனமாகவும், (மனதைக்) காப்பதிலும் மற்றும் (விடுதலுக்காக) கவனிப்பதிலும் துன்பத்தைச் சகிப்பதற்குத் தம்முடைய முழு வலிமையோடும் முயற்சி செய்யாதவர் யார்? ஆயினும், அவனுங்கூடத் தன் உதடுகளால் தேவனுடைய நாமத்தை உச்சரிக்கத் தன்னைத் தகுதியற்றவனாகக் காண்பான். ஆண்டவரே, நம்மில் செயல்படும் இச்சைகள் காரணமாக, 'மாம்சத்தின்படிச் செல்லாமல், ஆவியின்படிச் செல்லும்' (ரோமர் 8:1–4) நம்மில், அவற்றை அவர் அழிப்பதற்காகவும், பிதாவின் முழுமையான சித்தத்தை நமக்கு வெளிப்படுத்துவதற்காகவும், இயேசு கிறிஸ்து (பூமிக்கு) வந்தார். தனது சீடர்களுக்குக் கற்பித்து, அவர்களை நோக்கி, 'உங்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட அனைத்தையும் செய்த பிறகு, "நாங்கள் தகுதியற்ற ஊழியர்கள்; நாங்கள் செய்ய வேண்டியதைச் செய்தோம்" என்று சொல்லுங்கள்' (லூக்கா 17:10–11) என்றார். தங்கள் உழைப்பைத் திருடத் திருடர்கள் தயாராக இருக்கிறார்கள் என்பதை அறிந்திருந்ததால், உழைப்பைத் தொடங்கி அதில் விடாமுயற்சியுடன் இருந்தவர்களிடம் அவர் இதைச் சொன்னார். விஷத்தன்மை கொண்ட எதையும் காண்பவர், அது பாம்பாக இருந்தாலும், நாகமாக இருந்தாலும், தேளமாக இருந்தாலும், அல்லது மரண விஷத்தைக் கொண்ட வேறு எதவாக இருந்தாலும், பயந்து அதிலிருந்து தப்பி ஓடுகிறார். ஆனால் நமது ஏழ்மையான, வெட்கமற்ற ஆன்மா தன்னைக் கொல்லும் எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக்கொள்கிறது; அது அதிலிருந்து தப்பி ஓடுவதில்லை, அல்லது பின்வாங்குவதுமில்லை, மாறாக அதில் மகிழ்ச்சி அடைந்து, தன் இதயத்தில் அதனுடன் சமாதானம் செய்துகொள்கிறது, இதனால்தான் அது தன் நேரத்தை வீணாகக் கழித்து, வறண்டதாகவும் பலனற்றதாகவும் இருக்கிறது.

24. பற்றின்மை பற்றி

1. அறநெறியில் இடர்ப்பாடுகள் உண்டு, ஏனெனில் எதிரிகள் உள்ளனர், வஞ்சகம் உள்ளது, மாற்றம் உள்ளது, செழுமை உள்ளது, மிதமானம் உள்ளது, பற்றாக்குறை உள்ளது, துக்கம் உள்ளது, இன்பம் உள்ளது, மன வேதனை உள்ளது, துயரம் உள்ளது, மன அமைதி உள்ளது, செழிப்பு உள்ளது, தேவை உள்ளது: ஏனெனில் இது நம்பிக்கையை அடைவதற்கான ஒரு பயணம்.

2. ஆனால், பற்றின்மை இவை அனைத்திலிருந்தும் வெகு தொலைவில் உள்ளது, அதற்கு எதுவும் குறைவில்லை: ஏனெனில் அது கடவுளிடத்தில் உள்ளது, கடவுளும் அதில் இருக்கிறார். அதற்கு எதிரிகள் இல்லை; அது இனி எந்த வீழ்ச்சியையும், நம்பிக்கையின்மையையும், சுயக்கட்டுப்பாட்டின் உழைப்பையும், உணர்ச்சியின் அச்சத்தையும், எந்தப் பொருளுக்கான விருப்பத்தையும், எதிரான எதைப் பற்றிய கவலையையும் அனுபவிப்பதில்லை.

3. அதன் மகிமையான குணங்கள் பெரியதும் எண்ணற்றதுமாகும். ஒரு நபருக்குள் ஆசை குறித்த பயம் இருக்கும் வரை, அவர் அதிலிருந்து (பற்றின்மையிலிருந்து) வெகு தொலைவில் இருக்கிறார்; ஒரு நபரின் இதயத்திலிருந்து கண்டனம் எழும் வரை, அவர் அதற்கு (பற்றின்மைக்கு) அந்நியராக இருக்கிறார்.

4. இது கர்த்தராகிய இயேசு தம்மேல் எடுத்துக்கொண்ட சரீரம். அது அன்பு, அதைத் தம்முடைய சீடர்களுக்குத் தம்முடைய கிரியைகளில் மகிழ்ச்சியுடன் வெளிப்படுத்தக் கற்பித்தார்.

5. பல அறியாதவர்கள், தங்கள் ஆன்மாக்களில் ஆசைகள் தங்கியிருக்கும்போதும், தங்கள் உடல்கள் இன்னும் முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்தப்படாதபோதும், தாங்கள் அதை அடைந்துவிட்டதாக நினைத்து, சரியான பாதையிலிருந்து வழிதவறிவிட்டார்கள். கடவுளுக்காக, என்னை மன்னியுங்கள்.

25. அப்பா பேதுருவுக்கு, அவருடைய சீடருக்கு

1. நீங்கள் எனக்கு எழுதியது: 'என் பாவங்களுக்காக நான் கடவுளிடம் மனந்திரும்ப விரும்புகிறேன்; கர்த்தர் எனக்குள்ள கசப்பான உலகக் கவலைகளிலிருந்து என்னை விடுவித்தால், நீங்கள் சொன்னது சரிதான்: நான் இந்த யுகத்தின் காரியங்களிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டால், ஏனெனில் மனம் ஒன்றையும் மற்றொன்றையும் ஒரே நேரத்தில் கவனிப்பது சாத்தியமற்றது, கர்த்தர் சொன்னது போல: "உங்களால் கடவுளுக்கும் மம்மோனுக்கும் சேவை செய்ய முடியாது" (மத். 6:24). மம்மோன் என்பது இந்த உலகின் ஒவ்வொரு செயலையும் குறிக்கிறது. ஆகையால், ஒருவன் அதைக் கைவிடாவிட்டால், அவன் கடவுளுக்கு ஊழியம் செய்ய முடியாது.

2. தேவன் ஆசீர்வதிக்கும்போது நம் மனதில் அவருக்கு அந்நியமான எதுவும் இல்லாமல், அவருக்கு ஜெபிக்கும்போது எந்த விருப்பமும் இல்லாமல், அவருக்குப் பாடும்போது எந்தக் குரோதமும் இல்லாமல், அவரை ஆராதிக்கும்போது எந்த வெறுப்பும் இல்லாமல், அல்லது எந்தத் தீய பொறாமையும் இல்லாமல் இருப்பதைத் தவிர, தேவனுக்கு வேறு என்ன சேவை இருக்கிறது? அது நாம் அவருடைய சந்நிதியில் அமரும்போது நம் வழியில் தடைகளை ஏற்படுத்துகிறது, நாம் அவரை நினைக்கும்போது நம் உறுப்புகளில் எந்த வெட்கக்கேடான காமமும் இருக்கக்கூடாது: ஏனெனில் இவை அனைத்தும் அந்தப் பரிதாபமான ஆன்மாவைச் சுற்றியுள்ள இருண்ட சுவர்களாகும், மேலும் அது இத்தகைய விஷயங்களைத் தன்னுள் கொண்டிருக்கும்போது தூய்மையாகக் கடவுளுக்குச் சேவை செய்ய முடியாது. இது அவளுடைய பாதையில் தடைகளை ஏற்படுத்துகிறது, கடவுளைச் சந்திப்பதிலிருந்தும், தன் இருதயத்தின் இரகசியத்தில் அவரை ஆசீர்வதிப்பதிலிருந்தும், அன்பின் இனிமையில், இருதயத்தின் மகிழ்ச்சியில், மற்றும் அவரால் அறிவூட்டப்பட வேண்டும் என்ற பரிசுத்த விருப்பத்தில் அவருக்கு ஜெபிப்பதிலிருந்தும் அவளைத் தடுக்கிறது.

3. அதன் விளைவாக, மனம் எப்போதும் குழப்பமடைந்து, கடவுளில் செழித்து வளர முடிவதில்லை, ஏனெனில் அது இதை ஞானமாக வெட்டுவதில் கவனம் செலுத்துவதில்லை. ஆயினும், இந்த உலகின் காரியங்களில் அக்கறையற்றதாக மாறாவிட்டால், இதை வெட்டுவதற்குத் தொடங்குவது சாத்தியமற்றது [30] . ஒன்று (கவலை) வெளிப்புறமாகத் திருப்பப்படுகிறது – அது உடலின் ஓய்விற்காக இந்த உலகின் காரியங்களில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொள்கிறது; மற்றொன்று, however, உள்ளுக்குள் (ஆசைகளின் திருப்தியை நோக்கி) திருப்பப்படுகிறது, மேலும் நற்பண்புகளுக்குத் தடைகளை எழுப்புகிறது. ஆனால், வெளிப்புறக் கவலையிலிருந்து விடுவிக்கப்படாவிட்டால், ஆன்மா இந்த உள், உணர்ச்சிப்பூர்வமான கவலையை உணர முடியாது. எனவே, கர்த்தராகிய இயேசு, தன் முழு விருப்பத்தையும் துறக்காத எவரும் என் சீடனாக இருக்க முடியாது என்றார் (லூக்கா 14:26).

4. வெளிப்புற அக்கறை என்பது ஒருவரின் சொந்த விருப்பத்திலிருந்து எழுகிறது, அதே சமயம் அகக்கறை என்பது வெளிப்புற செல்வாக்குகளிலிருந்து எழுகிறது. நமது ஆண்டவராகிய இயேசு, விருப்பமே இவற்றில் ஒன்றை அல்லது மற்றொன்றை ஆள்கிறது என்பதை அறிந்து, அதைத் துண்டித்துவிடுமாறு கட்டளையிட்டார். ஆன்மா வெளிப்புற விஷயங்களில் மும்முரமாக இருக்கும்போது மனம் மரித்துவிடுவதால், அக உணர்ச்சிகள் பின்னர் தயக்கமின்றி தங்கள் செல்வாக்கைச் செலுத்துகின்றன (கட்டுப்பாடின்றி). ஆகவே, ஆன்மா இயேசுவின் வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிந்து, அதன் சொந்த விருப்பங்கள் அனைத்தையும் துறக்கும்போது, அது இந்த உலகின் ஒவ்வொரு செயலையும் வெறுக்கத் தொடங்குகிறது. அப்போது மனம் தூண்டப்பட்டு, ஆன்மாவின் வார்த்தையைத் தடையின்றி கேட்டு, அதைப் பாதுகாத்து, அது தன்னைத் துன்புறுத்தியதற்குத் திரும்பிச் செல்லாமல் இருப்பதற்காக, தன் இல்லத்திலிருந்து அவற்றை வெளியேற்றும் வரை விழிப்புடன் இருக்கிறது.

5. ஆன்மா, கணவன் வெளியில் இருக்கும்போது, அச்சமோ வெட்கமோ இல்லாமல், (தகுதியான) விடாமுயற்சியுடன் இல்லத்தை கவனிக்கத் தவறும் ஒரு இளம் திருமணமான பெண்ணைப் போன்றது. ஆனால், அவளுடைய கணவன் தன் வீட்டிற்குத் திரும்பும்போது, அவள் உடனடியாக, அச்சத்துடன், தான் செய்து கொண்டிருந்ததை நிறுத்திவிட்டு, தன் கணவனின் விருப்பப்படி எல்லாவற்றையும் கவனிக்கத் தொடங்குகிறாள். மேலும், திரும்பி வந்த கணவன், தேவைப்படும் ஒவ்வொரு விதத்திலும் வீட்டு விவகாரங்களைக் கவனித்துக் கொள்கிறான். மனமும் அதுபோலவே. அது தூண்டப்படும்போது, ஆன்மாவைப் பராமரித்து, அது தன்னைக் கடந்து பிறக்கும் வரை இடைவிடாமல் காக்கிறது, மேலும் அது அதன் பிள்ளைகளை வளர்க்கிறது. இறுதியில் அவர்கள் ஒரே இதயமாக ஆகிறார்கள்; ஆன்மா மனதிற்குக் கீழ்ப்படிகிறது, மேலும் அது அவனுக்குக் கீழ்ப்படிகிறது, அப்போஸ்தலரின் கடிதத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளபடி: 'ஆண்மகன் பெண்ணின் தலையாயவன்.' மேலும்: 'கணவன் தன் தலையை மூடக்கூடாது, ஏனெனில் அவன் தேவனுடைய சாயலும் மகிமையும் ஆவான்; ஆனால் மனைவி தன் கணவனின் மகிமை. ஏனெனில் கணவன் மனைவியிலிருந்து உண்டாகவில்லை, மனைவி கணவனிலிருந்து உண்டானாள்; கணவன் மனைவியின் பொருட்டு உருவாக்கப்படவில்லை, மனைவி கணவனின் பொருட்டு உருவாக்கப்பட்டாள். இந்தக் காரணத்திற்காகவே, தூதருக்காக மனைவி தன் தலையின் மீது அதிகாரம் கொண்டிருக்க வேண்டும். இருப்பினும், கர்த்தருக்குள், கணவன் மனைவியின்றி இல்லை, மனைவியும் கணவனின்றி இல்லை. ஏனெனில், மனைவி கணவனிடமிருந்து வந்தாற்போல, கணவனும் மனைவியிடமிருந்து வருகிறார்; ஆனால் எல்லாமே தேவனுடையவை' (1 கொரி. 11:3, 7–12).

6. இந்த வார்த்தை, கர்த்தருடன் ஒன்றாகக் கருதப்பட்டு, தங்கள் முந்தைய இயல்பைக் கொண்டிராதவர்களுக்குப் பொருந்தும். இவர்கள் தூய்மையுடன் தேவனுக்கு ஜெபிப்பவர்கள். இவர்கள் பரிசுத்த இருதயத்துடன் தேவனை ஆசீர்வதிப்பவர்கள். இவர்கள் தேவன் द्वारा அறிவூட்டப்பட்டவர்கள். இவர்களே தேவன் தேடும் உண்மையான ஆராதனையாளர்கள். இவர்களையே அவர், 'நான் அவர்களுக்குள் வாசம்பண்ணி அவர்களுக்குள்ளே உலாவுவேன்' (2 கொரி. 6:16) என்று கூறினார். அவர் கூறியது அவர்களுக்குப் பொருந்தும்: அதாவது, இருவர் (ஒருவரோடு ஒருவர்) உடன்பட்டால், அவர்கள் அவருடைய நாமத்தில் எதைக் கேட்டாலும் அது அவர்களுக்கு அருளப்படும் (மத். 18:19). ஆகவே, 'என்னில் நிலைத்திருங்கள், நானும் உங்களில் நிலைத்திருப்பேன்' (யோவான் 15:4) என்று அவர் கூறியது போல, தம்முடையவர்கள் எல்லாப் பௌதீகப் பொருட்களிலிருந்தும், வெளிப்படியாகவும் உள்ளுணர்விலும், மேலும் தம்முடைய அவதாரத்தின் மூலம் தம்முடைய உடலில் அவர் நீக்கிய அனைத்திலிருந்தும் தூய்மையாக இருக்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்புகிறார். சகோதரரே, அவர் முதலில் நமது செயல்கள் மூலம் நாம் அவரில் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்; பின்னர், நமது சக்திக்கு எட்டிய தூய்மைக்காக, அவர் நம்மில் இருப்பார் என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்கள்.

7. ஆனால் யாராவது, 'நான் ஞானஸ்நானத்தின் மூலம் அவருக்குள் வந்திருக்கிறேன், ஆனாலும் என்னால் (அதற்கு ஏற்ற) ஒரு வாழ்க்கையை வாழ முடியவில்லை' என்று சொல்லலாம். கேளுங்கள், என் அன்பானவர்களே! நிச்சயமாக, திருமுழுக்குப் பெறுபவர் பாவத்தின் ஒழிப்புக்காகவே அதைப் பெறுகிறார், அப்போஸ்தலர் கூறியது போல: 'ஏனெனில், நாம் அனைவரும் அவருடைய மரணத்திற்குள் திருமுழுக்குப் பெற்று அவருடன் அடக்கம்பண்ணப்பட்டோம், ஆதலால், பாவத்திற்கு இனி அடிமைகளாய் இராதபடிக்கு, பாவ உடம்பு அழிந்துபோகும்படிக்கு' (ரோமர் 6:4, 6). ஏனெனில், கிறிஸ்து பாவத்துடன் ஒன்றாகக் குடியிருப்பது இயலாதது. ஆகவே, கிறிஸ்து உங்களில் குடியிருந்தால், பாவம் மரித்துவிட்டது, ஆனால் 'ஆவியானவர் நீதியினிமித்தம் ஜீவிக்கிறார்', என்று அப்போஸ்தலன் மேலும் கூறினார் ( , ரோமர் 8:10). ஏனெனில், 'திருமணமான பெண் தன் கணவன் உயிருடன் இருக்கும்போது சட்டத்தால் கட்டுப்பட்டவள்; ஆனால் அவளுடைய கணவன் மரித்துவிட்டால், அவள் தன் கணவனின் சட்டத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறாள். ஆகவே, அவள் உயிருடன் இருக்கும்போது, அவள் மற்றொருவனுக்குச் சொந்தமானால், தன் உயிருடன் இருக்கும் கணவனுக்கு அவள் விபச்சாரியாக இருக்கிறாள்; ஆனால் அவளுடைய கணவன் மரித்துவிட்டால், அவள் நியாயப்பிரமாணத்திலிருந்து விடுதலையாகிறாள், ஆகவே அவள் மற்றொருவனுக்குச் சொந்தமானாலும் அவள் விபச்சாரியாக மாட்டாள்' (ரோமர் 7:2–3).

8. ஆகையால், கிறிஸ்து தங்களுக்குள் வாசமா செய்துகொண்டாரா என்பதை அறிய விரும்புகிற எவரும், அதைத் தங்கள் சொந்த எண்ணங்களிலிருந்து அறிந்துகொள்வார்கள். பாவம் இதயத்தை ஈர்க்கும் வரை, தேவன் இன்னும் அவர்களுக்குள் வாசமா செய்யவில்லை, மேலும் அவருடைய ஆவியும் இன்னும் அவர்களுக்குள் இளைப்பாறவில்லை. ஏனெனில், ஒருவர் (அதற்குரிய) செயல்களைச் செய்யும்போது கடவுள் அந்த நபரில் குடியிருப்பது பொருத்தமானது, மேலும் ஒருவரது ஆன்மா (விக்கிரகங்களிலிருந்து) விடுவிக்கப்படும்போது அவர் கடவுளில் இருப்பதும் பொருத்தமானது, அப்போஸ்தலர் கூறியது போல்: 'விபச்சாரியுடன் இணைக்கப்படுபவன் அவனுடன் ஒரே உடலாக இருக்கிறான்; ஆனால், கர்த்தருடன் இணைக்கப்படுபவன் கர்த்தருடன் ஒரே ஆவியாக இருக்கிறான்' (1 கொரி. 6:16–17). ஏனெனில், எல்லா விதமான இயற்கைக்கு மாறான தன்மையும் ஒரு விலைமாது என்று அழைக்கப்படுகிறது.

9. இவ்வாறு, ஆன்மா விடுவிக்கப்பட்டு, காற்றில் (அதாவது, கடவுளிடம் ஏறும்போது) அதன் பாதையைத் தடுக்கும் அனைத்தையும் கடந்து சென்றவுடன், அது கடவுளோடு இருக்கத் தொடங்குகிறது மற்றும் அவருடைய ஆவியிலிருந்து பெறுகிறது – 'ஒருவன் கர்த்தருடன் சேர்க்கப்பட்டால், அவன் கர்த்தருடன் ஒரே ஆவியாக இருக்கிறான்' என்று கூறப்பட்டபடி, – மேலும், அவர் அவளுக்கு எப்படி ஜெபிப்பது என்று கற்பிக்கிறார் – அவர் இடைவிடாமல் ஆராதித்து, அவரைப் பற்றிக்கொள்ளும் அவளுக்கு. மேலும் அவர் அவளுக்குள் வசித்து, அவளை வழிநடத்தி, அவளுக்கு இடைவிடாமல் இளைப்பாறுதல் அளித்து, அவளுக்குத் தம்முடைய சொல்லொணாத் திருவருட்சாதனங்களையும் வரங்களையும் வெளிப்படுத்துகிறார். ஏனெனில், ஞானஸ்நானத்தின் மூலமாகவும், அவருடைய ஆவியின் சுவாசத்தின் மூலமாகவும் அவள் அவரிடமிருந்து மறுபிறவி எடுக்கிறாள், எழுதப்பட்டபடி: 'தேவனால் பிறந்தவன் பாவம் செய்யான், தீங்குசெய்வான் அவனைத் தொடான்' (1 யோவான் 5:18), 'ஏனெனில் அவன் தேவனால் பிறந்தவன்' (1 யோவான் 3:9). நற்செய்தியில் அவர் கூறியது போல: 'நீங்கள் மனந்திரும்பி குழந்தைகளைப் போல ஆகாவிட்டால், பரலோக இராச்சியத்தில் நுழைய மாட்டீர்கள்' (மத்தேயு 18:3). மேலும்: 'நவજાತக் குழந்தைகளைப் போலிருங்கள், தூய ஆவிக்குரிய பாலை ஏங்கி, அதன் மூலம் வளர்ச்சி அடையுங்கள்' (1 பேதுரு 2:2).

10. அப்படியானால், ஒரு குழந்தையின் குணாதிசயங்கள் யாவை? ஒரு குழந்தையை அடித்தால் அழுகிறது, தன்னுடன் மகிழ்பவர்களுடன் மகிழ்கிறது; திட்டினால் கோபப்படாது, பாராட்டினால் அகந்தையடையாது; தன் நண்பன் தனக்கு மேலாக மதிக்கப்படும்போது பொறாமைப்படாது; தனக்குச் சொந்தமான ஒன்றை யாராவது எடுத்துக்கொண்டால், அதைப் பற்றிப் பெரிதாகக் கூச்சலிடாது; அவர்களுக்குச் சொத்தில் சிறிதளவே பங்கு கிடைத்தால், அவன் விசாரிப்பதில்லை, யாருடனும் சண்டையிடுவதில்லை, தனக்குரியதில் மனவருத்தம் கொள்வதில்லை, யாரையும் வெறுப்பதில்லை; அவன் ஏழையாக இருந்தால் வருந்துவதில்லை; அவன் பணக்காரனாக இருந்தால் ஆணவம் கொள்வதில்லை; ஒரு பெண்ணைக் கண்டால் அவள் மீது காமம் கொள்வதில்லை; இன்ப இச்சையோ அல்லது மிகுந்த கவலையோ அவனை ஆள்பவை அல்ல; அவன் எவரையும் கண்டிக்கிறான் அல்ல, எவர் மீதும் ஆதிக்கம் செலுத்தவும் விரும்புவதில்லை; அவன் எவரையும் பொறாமைப்படான்; தனக்குத் தெரியாததைப் பற்றிப் பெருமையடித்துப் பேசுவதில்லை; தோற்றத்திற்காகத் தன் அண்டை வீட்டாரை ஏளனம் செய்வதில்லை; அவன் எவர் மீதும் பகை பாராட்டுவதில்லை; அவன் பாசாங்கு செய்வதில்லை; அவன் இவ்வுலகின் மரியாதைகளைத் தேடுவதில்லை; அவன் செல்வத்தைக் குவிக்க முற்படுவதில்லை; அவன் பணத்தின் மீது ஆசை கொள்வதில்லை; அவನು திமிர் பிடித்தவனாக இருப்பதில்லை; தன்னைத் తాను திருப்திப்படுத்திக் கொள்வதில்லை; உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் போதிப்பதில்லை, மேலும் யாரைப் பற்றியும் கவலைப்படுவதில்லை; அவனது ஆடைகள் பறிக்கப்பட்டாலும், அவன் கலக்கமடைவதில்லை; தன் வழியையே சரியெனக் கருதுவதில்லை; பசியையோ தீயவர்களையோ அஞ்சுவதில்லை; காட்டு மிருகங்களையோ அல்லது மோதலையோ அஞ்சுவதில்லை; துன்புறுத்தல் வரும்போது, அவன் தள்ளாடுவதில்லை.

11. நம்முடைய ஆண்டவர் இயேசு (அவரை ஒரு முன்மாதிரியாகக் காட்டி) இவரைப் பற்றித்தான் பேசினார்: 'நீங்கள் மனந்திரும்பி குழந்தைகளைப் போல ஆகாவிட்டால், பரலோக ராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்க மாட்டீர்கள்.' ஆனால், ஒரு குழந்தை சற்று வளர்ந்து, அவனுக்குள் தீமை வேரூன்றத் தொடங்கும் போது, அப்போஸ்தலர் அவரைக் கண்டித்து, இவ்வாறு கூறுகிறார்: 'ஆகவே, நாம் இனி குழந்தைகளாய் இருந்து, ஒவ்வொரு போதனைக் காற்றினால் அலைக்கப்பட்டு, சுழற்றப்பட்டு, மனிதரின் தந்திரத்தாலும், வஞ்சிக்கிற சதிக்கலையின் சூழ்ச்சித்திறத்தாலும் கொள்ளைகொள்ளப்படாமலும், அன்பில் சத்தியத்தை பேசிக்கொண்டு, எல்லாவற்றிலும் அவருக்குள் முதிர்ச்சியடைந்து வளருவோமாக' (எபே. 4:14–15). மேலும் அவர் கூறுகிறார்: "குழந்தைகளாக இருந்தபடியினாலே, உங்களுக்குப் பால் உணவையே கொடுத்தேன், திட உணவை அல்ல; ஏனென்றால் நீங்கள் அதற்கு அப்போதே பக்குவப்படவில்லை, இப்போதும் பக்குவப்படவில்லை" (1 கொரி. 3:2–3). மேலும் அவர் கூறுகிறார்: "வாரிசாக இருப்பவன் குழந்தையாக இருக்கும் வரை, அவன் எல்லாவற்றிற்கும் உரிமையுள்ளவனாக இருந்தாலும், அடிமைக்குச் சற்றும் சிறந்தவனாக இருப்பதில்லை. தன் தந்தை நிர்ணயித்த காலம் வரை அவன் பாதுகாவலர்கள் மற்றும் நிர்வாகிகளின் கீழ் இருக்கிறான். அப்படியே, நாமும் குழந்தைகளாக இருந்தபோது, உலகின் அடிப்படைக் கூறுகளுக்கு அடிமைகளாக வைக்கப்பட்டிருந்தோம்" (கலா. 4:1–3). மேலும்: 'இளைமை ஆசைகளைத் தப்பி ஓடுங்கள்' (2 தீமோ. 2:22). அத்தகைய குழந்தைத்தனத்தை நிராகரிக்க நம்மைக் கற்பித்து, அவர் கூறினார்: 'சகோதரரே, சிந்தனையில் குழந்தைகளாக இராதிருங்கள்; தீமையில் குழந்தைகளாகவும், சிந்தனையில் முதிர்ச்சியுள்ளவர்களாகவும் இருங்கள்' (1 கொரி. 14:20). ஆக, கிறிஸ்துவின் (உண்மையான) பிள்ளைகளின் தன்மை என்ன? அப்போஸ்தலனாகிய பேதுருவின் வார்த்தைகளின்படி அது இதுதான்: 'புதிதாகப் பிறந்த குழந்தைகளைப் போல, எல்லாத் தீங்குள்ள எண்ணங்களையும், எல்லா வஞ்சகத்தையும், எல்லாப் பாசாங்குத்தனத்தையும், பொறாமையையும், எல்லாப் பழிச்சொல்லையும் அகற்றிவிடுங்கள்' (1 பேதுரு 2:1). சகோதரரே, நமது ஆண்டவர் இயேசு கூறிய வார்த்தைகளால் என்ன அர்த்தம் என்று பார்க்கிறீர்களா: 'ஆமென், ஆமென், நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், நீங்கள் மனந்திரும்பி குழந்தைகளைப் போல ஆகாவிட்டால், பரலோக ராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்க மாட்டீர்கள்' (மத்தேயு 18:3)? இந்த வார்த்தைகள் அச்சத்தால் நிறைந்திருக்கின்றன, ஏனெனில் நமது ஆண்டவர் அவற்றை ஒரு ஆணையுடன் கூறினார்: 'ஆமென், ஆமென், உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்': அவரே அந்த ஆமென். அப்போஸ்தலர் ஏன், கடவுளுக்கு மேலானவர் யாரும் இல்லாததால், 'அவர் தம்மைப்பற்றிச் சத்தியம் செய்து, "உண்மையாகவே" (ஆமென்) "நான் உங்களை நிச்சயமாக ஆசீர்வதிப்பேன்" என்று கூறுகிறார்' (எபிரேயர் 6:13–14) என்று கூறினார்.

12. ஆகையால், நாம் இந்த வார்த்தையைத் துல்லியமாகப் புரிந்துகொண்டு, வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம், பயபக்தியுடனும் நடுக்கத்துடனும் ஒவ்வொரு கணமும் அதை நிறைவேற்ற எல்லா வகையிலும் முயற்சி செய்வோம். நமது அண்டை வீட்டாரிடம் தீய எண்ணம் கொண்ட அம்பை எதிரி எய்தும்போதோ, அல்லது யாராவது நம்மை அவமதித்தாலோ, மரியாதைக் குறைவு செய்தாலோ, அல்லது நம்மைப் பற்றித் தவறாகப் பேசினாலோ, அல்லது ஒரு அண்டை வீட்டுக்காரர் நம்மிடம் வாக்குவாதம் செய்து, நாம் அவருக்குப் பணிந்துவிடும்போதோ, அல்லது ஒரு அசுத்தமான துயரம் நம்மை அரிக்கத் தொடங்கும் போது, அது நமது அண்டை வீட்டார் நமக்குச் செய்ததைப் பற்றிய கசப்பான நினைவுகளைத் தூண்டி, கோபமும் வெறுப்பும் கொண்டு நமது ஆன்மாவை இருளடையச் செய்யும்போது—அத்தகைய எதுவும் நமது ஆன்மாவை அணுகும் போதெல்லாம், நமது ஆண்டவர் சத்தியம் செய்து சொன்ன வார்த்தையை உடனடியாக நினைவுக்குக் கொண்டுவருவோம்: 'ஆமென், ஆமென், நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: நீங்கள் மனந்திரும்பி குழந்தைகளைப் போல் ஆகாவிட்டால், பரலோக ராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்க மாட்டீர்கள்." இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு பிரமித்துப் போகாதவர் யார்? அல்லது, தங்கள் ஆன்மாவைக் காப்பாற்ற விரும்பும் ஞானிகளில், தங்கள் அண்டை வீட்டார் மீது கொண்டிருக்கும் ஒவ்வொரு வெறுப்பையும் தங்கள் இதயத்திலிருந்து வெளியேற்றாதவர் யார்? அல்லது, நரக நெருப்புக்குள்ளாக நேரிடும் என்று அஞ்சுகிறவர்களில், இராச்சியத்திலிருந்து தள்ளுண்டு போகாதபடிக்கு, தங்கள் இதயத்தில் உள்ள எல்லா வெறுப்புகளையும் வேரறுக்காதவர் யார்? ஏனெனில், நம் ஆண்டவர் தீர்க்கமான வார்த்தைகளால் கூறினார்: 'நீங்கள் மனந்திரும்பி குழந்தைகளைப் போல ஆகாவிட்டால், பரலோக இராச்சியத்தில் பிரவேசிக்க மாட்டீர்கள்'. தங்கள் சொந்த விருப்பத்தைப் பற்றிக்கொண்டு, உலகத்தை நேசித்து, பரிசுத்த ஆவியின் வரத்தை அறியாத (அல்லது பெறாத)வர்களுக்கு இந்த வார்த்தை கடினமானது; ஏனெனில், அவர் யார் மீது இறங்குகிறாரோ, அவர் எல்லாத் தீமைகளையும் மறக்கச் செய்து, தம்முடைய வழிகளை அவனுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறார், – கோபத்திற்குப் பதிலாக சாந்தம், பகைமைக்குப் பதிலாக சமாதானம், சண்டைக்குப் பதிலாக தாழ்மை, வெறுப்புக்குப் பதிலாக அன்பு, மற்றும் மனச்சோர்வுக்குப் பதிலாக நீண்டகாலப் பொறுமை. புனர்ஜென்மம் பெற்றவர்கள் இத்தகையவர்களே.

13. ஆகையால், மகத்தான அப்போஸ்தலன் நமக்குச் சொன்னதை நமது இதயங்களிலிருந்து அகற்ற முயற்சிப்போம், மேலும் நாம் சிறு குழந்தைகளைப் போல மாறுவதற்காக அதை ஒதுக்கி வைப்போம். இதைச் செய்ய (திருத்தூதர்கள்) கவனமாக இருந்து, (கிறிஸ்துவுக்குள் குழந்தைகளாக மாறுவதற்காக) இதைத் தங்கள் ஆன்மாவிலிருந்து வெட்டிவிட்ட பிறகு, அவர்கள் பின்னர் புனிதப் பக்குவத்திற்கும் பரிபூரணத்திற்கும் திரும்பினர். ஏனெனில், ஆண்டவர் அவர்கள் மீது சுவாசத்தை ஊதிய பிறகு, 'புனித ஆவியைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்' என்றார் (யோவான் 20:22); மேலும் அவர் கலிலேயா கடலில் அவர்களுக்குத் தோன்றியபோது, 'பிள்ளைகளே, சாப்பிடுவதற்கு ஏதேனும் இருக்கிறதா?' (லூக்கா 24:41) என்று கூறினார்; ஆவியானவரின் சுவாசத்தின் மூலம் அவர் அவர்களைப் பிள்ளைகளாக ஆக்கியதை நினைவூட்டினார் – மாம்சத்தில் அவர்கள் பிள்ளைகளாக இல்லாதபோதும். மீண்டும் எழுதப்பட்டுள்ளது: 'இதோ, நானும் தேவன் எனக்குத் தந்த பிள்ளைகளும்.' ஏனெனில் பிள்ளைகள் மாம்சத்திலும் இரத்தத்திலும் பங்குபெறுவதால், அவரும் அப்படியே உண்மையாகவே அவற்றில் பங்குபெற்றார், மரணத்தின் அதிகாரம் பிடித்திருக்கிறவனை, அதாவது பிசாசனை, அழித்து அவர்களை விடுவிப்பதற்காக" (எபிரேயர் 2:14–15). அனைத்து வஞ்சனையையும் ஒழித்து, பரிசுத்த குழந்தைப்பருவத்தின் அளவை அடைந்தவர்களைத் தவிர வேறு யாரின் மாம்சத்தையும் இரத்தத்தையும் அவர் உண்மையாகப் பகிர்ந்துகொண்டார்? மேலும், அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளின்படி அவர்களும் மீண்டும் பரிபூரணராகியுள்ளனர்: 'நாம் அனைவரும் விசுவாசத்திலும் தேவனுடைய குமாரனின் அறிவிலும் ஐக்கியப்பட்டு, முதிர்ச்சியடைந்த மனிதராகவும், கிறிஸ்துவின் முழுமையான வளர்ச்சியின் அளவிற்குமாக மாறும் வரை' (எபே. 4:13). மேலும், 'உடலின் புனரமைப்பு அன்பின் மூலம் அதன் படைப்பை உண்டாக்குகிறது' (வசனம் 16). அப்போஸ்தலனாகிய யோவான் இவ்வாறு எழுதுகிறார்: 'சிறு பிள்ளைகளே, உங்களுக்கு எழுதுகிறேன், ஏனெனில் நீங்கள் பிதாவை அறிந்திருக்கிறீர்கள்... இளைஞர்களே, நீங்கள் தீங்கு செய்பவனை வென்றுவிட்டீர்கள் என்பதால் உங்களுக்கு எழுதியிருக்கிறேன்" (1 யோவான் 2:13–14). ஒரு காலத்தில் பொறாமையால் அழிந்தவர்கள், எதிரிக்கு எதிரான போராளிகளாக மாறியிருக்கிறார்கள் என்பதை நீங்கள் இப்போது உணரத் தொடங்கியுள்ளீர்கள், ஏனெனில், பொறாமை என்ற அவனது முழுக் கவசமும் அவர்களை விட்டு அகற்றப்பட்டிருக்கிறது, மேலும் அவர்கள் பின்னர் தந்தையராகி, பரிபூரண நிலையை அடைந்தனர், ஆகவே அவர்கள் ஞானம், ஐக்கியம், நன்மை, சாந்தம் மற்றும் பரிசுத்தத்தை அடையும் வரை வெளிப்பாடுகளும் மர்மங்களும் அவர்களுக்கு ஒப்படைக்கப்படுகின்றன, ஏனெனில் இவை சாந்தத்தின் குணங்கள். அவர்கள் தம்முடைய உடல்களில் கிறிஸ்துவை மகிமைப்படுத்தியவர்கள்.

[31]14. ஆகவே, பிரியமான சகோதரனே, பெரிய பஞ்சத்தின் முகத்தில் நாம் மனதைத் திடப்படுத்திக்கொள்வோம் (ஒருவேளை, இது ஒரு ஆன்மீகப் பஞ்சமாகத் தெரிகிறது), எதிலும் மனந்தளர்ந்துவிடாமல், பகைவனின் மற்றும் பொறாமைக்காரனின் தந்திரங்களால் நாம் ஏமாற்றமடையாமல் இருக்க, கடவுளின் கருணையை இடைவிடாமல் மன்றாடுவோம். அவன் இரக்கமின்றி தீமை செய்து, வெட்கமின்றி 'இப்போதில்லை என்றால், நாளை' என்று கூறிக்கொண்டே இருக்கிறான். ஆனால், நான் அவனை வென்றேவிடுவேன். ஆகவே, புனித தாவீது கூறியது போல, நாம் ஏன் இடைவிடாமல் ஜெபிக்க வேண்டும்: 'கர்த்தராகிய என் தேவனே, என்மேல் கண்ணோக்கி என்னைக் கேளும்; நான் மரண நித்திரை செய்யாதபடிக்கு என் கண்களுக்கு ஒளி தாரும்; என் சத்துரு: "நான் அவனை வென்றுவிட்டேன்" என்று சொல்லாதபடிக்கு.' 'நான் தடுமாறினால் என்னைப் பகைக்கிறவர்கள் களிகூர்வார்கள்' (சங். 12: 4-6). நம்முடைய பகைவர்கள் நம்மை மேற்கொள்ளத் தொடங்கினால், நாம் கூப்பிட்டு, 'தேவனே, உம்மைப்போல யார்? தேவனே, மௌனமாயிராதேயும், சும்மாயிராதேயும்' (நம்முடைய பகைவர்களிடத்தில் இரக்கமாயிராதேயும்) என்று சொல்லுவோம். 'தேவனே, உம்முடைய சத்துருக்கள் ஆர்ப்பரிக்கிறார்கள்' (அவர்கள் கூச்சலிட்டார்கள்… அவர்கள் பிரகடனம் செய்தார்கள்), 'உம்மைப் பகைக்கிறவர்கள் தங்கள் தலையை உயர்த்துகிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் இஷ்டப்படி உம்முடைய ஜனத்திற்குத் துரோகமாக நடக்கிறார்கள்', 'நாங்கள் இஸ்ரவேலின் நினைவை அழித்துவிடுவோம்' என்று கூறுகிறார்கள் (சங். 82:2–5). ஆனால், பரிசுத்த ஆவியினால் நிரப்பப்பட்டவர் கூறினார்: "தேவனே, என்னை ஒரு முளைபோலவும், காற்றின் முகத்திற்கு முன்பாக ஒரு மூங்கில் போலவும் நிலைநிறுத்துங்கள். அவர்களுடைய முகங்களை வெட்கத்தால் நிரப்பும், அப்பொழுது பூமிக்கு மேலே நீர் ஒருவரே உன்னதமானவர் என்று அவர்கள் அறிந்துகொள்வார்கள்" (சங். 82:14, 17, 19). ஆகவே, தங்கள் விசுவாசத்தில் பாடுபடும்வர்கள் தங்கள் எதிரிகளுக்கு எதிராகத் தங்கள் இருதயங்களைப் பலப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள், மேலும் அவர்கள் தங்களுக்கு எதிராகப் போரிட வருவதற்கு முன்பே, கிறிஸ்துவுக்கேற்ற பரிசுத்த பாறையின்மேல் தங்களை நிலைநிறுத்திக் கொண்டு, ஒரு நிலையான இருதயத்துடன் கூறுகிறார்கள்: "தேனீக்கள் திரள் போல அவர்கள் என்னைச் சூழ்ந்தார்கள்; முள்ளுகளுக்கு மத்தியில் எழும் அக்கினி போல அவர்கள் கனன்று எழுந்தார்கள்; ஆனாலும் கர்த்தருடைய நாமத்தினாலே நான் அவர்களை எதிர்த்தேன்" (சங். 117:12).

15. நமது எதிரிகள், விரக்தி (சோம்பல்) என்ற தந்திரத்தால் நம்மைச் சூழ்ந்திருப்பதைக் காணும்போது, அல்லது காமத்தின் இனிமையால் நமது ஆன்மாக்களை மயக்க முயற்சிக்கும்போது, அல்லது நமது அண்டை வீட்டார் தவறு செய்யும்போது அவர்கள் மீது கோபம் கொள்வதைத் தடுக்கும்போது, அல்லது இவ்வுலக இன்பங்களுக்கான ஆசைகளால் நமது கண்களைச் சுமையாக மாற்றும்போது, அல்லது இனிமையான விருந்துகளைச் சுவைக்க நம்மைத் தூண்டுகிறார்கள், அல்லது நம் அண்டை வீட்டாரின் வார்த்தைகளை நமக்கு விஷமாக மாற்றுகிறார்கள், அல்லது மற்றவரின் வார்த்தைகளை இழிவுபடுத்த நம்மைத் தூண்டுகிறார்கள், அல்லது சகோதரர்களுக்குள் வேறுபாட்டை ஏற்படுத்தி, கூறி: 'இவன் நல்லவன், ஆனால் அவன் கெட்டவன்' என்று கூறி, பிரிவினையை ஏற்படுத்தும். இத்தகையவை நம்மைச் சூழ்ந்திருக்கும்போது, நாம் மனந்தளர்ந்துவிடாமல், தாவீதைப் போல ஒரு உறுதியான இதயத்துடன் கூப்பிடுவோமாக: 'கர்த்தரே என் ஜீவனத்தைக் காப்பவர்! படை எனக்கு எதிராக முகாமிட்டாலும், என் இதயம் பயப்படாது; போர் எனக்கு எதிராக எழுந்தாலும், நான் அவனில் நம்பிக்கை வைப்பேன். ஒரு காரியத்தை நான் கர்த்தரிடத்தில் கேட்டிருக்கிறேன், அதை நான் தேடுவேன்: அது என்னவென்றால், கர்த்தரின் ஆலயத்தில் என் வாழ்நாட்களெல்லாம் தங்கியிருந்து, கர்த்தரின் சௌந்தரியத்தைக் காணவும், அவருடைய பரிசுத்த ஆலயத்தைக் காணவும் வேண்டும் என்பதே. ஏனெனில் அவர் என்னை மறைத்து... உயர்த்தியிருக்கிறார்; இப்போது அவர் என் தலைகளை என் எதிரிகளுக்க மேலே உயர்த்தியிருக்கிறார்" (சங். 26: 1, 3–6). இது, அப்போஸ்தலர் 'இரவு' என்று அழைக்கும் மரித்த கிரியைகளிலிருந்து தங்கள் மனதை உயர்த்தியவர்களின் பண்பாகும்; அவர், 'நாம் இரவுக்குரியவர்களும் அல்ல, இருளுக்குரியவர்களும் அல்ல' என்று கூறுகிறார் (1 தெச. 5:5). தங்களைப் பற்றி கவனக்குறைவாக இருப்பவர்களைக் கண்டித்து, அவர் கூறினார்: 'ஏனெனில் உறங்குகிறவர்கள் இரவிலே உறங்குகிறார்கள்; குடிவெறிகொள்கிறவர்களும் இரவிலே குடிவெறிகொள்கிறார்கள்' (வசனம் 7). மேலும்: 'கர்த்தருடைய நாள் இரவில் திருடன் போல வரும்; அவர்கள் தப்பிக்க மாட்டார்கள்' (வசனங்கள் 2–3), ஏனென்றால் அவர்கள் இரவில் இருக்கிறார்கள். ஆனால் இரவாகிய விருப்பங்களுக்கு மேலே தங்கள் மனதை உயர்த்தியவர்களிடம் அவர் கூறினார்: 'ஓ, பகலின் பிள்ளைகளே, விசுவாசம், அன்பு என்பதான மார்புக்கவசத்தையும், இரட்சிப்பின் நம்பிக்கை என்பதான தலைச்சீட்டையும் அணிந்து கொண்டு, விழித்திருப்போமாக' (வசனம் 8).

16. ஆகவே, நாம் விழிப்புடனும், மரித்த கிரியைகளிலிருந்து விடுதலையுடனும் நம்முடைய மனதைப் பேணி, எல்லா நேரங்களிலும் நம்முடைய ஆத்துமாக்களுடன் விழித்திருந்து, இயற்கையானதைத் தவிர வேறெதையும் செய்யாதபடி எல்லாவற்றையும் செய்வோமாக; ஏனெனில், தீர்க்கதரிசியின் வார்த்தைகளின்படி, நமது இயல்பு மாறக்கூடியது, அவர் கூறினார்: 'கிரியைகள் இல்லாதவனே, உனக்கு இரக்கமுள்ளவர் கர்த்தர்; நீ ஆறுதல் பெறாதிருந்தாய்' (ஏசா. 54: 10-11). ஏனெனில், ஆன்மா இரும்பைப் போன்றது: புறக்கணிக்கப்பட்டால் அது துருப்பிடிக்கிறது; ஆனால் நெருப்பால் பற்றவைக்கப்படும்போது, அந்த நெருப்பு அதைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது, மேலும் அது நெருப்பில் இருக்கும்போது, அதுவே நெருப்பாக மாறுகிறது, மேலும் யாராலும் அதை (தங்கள் கைகளில்) எடுக்க முடியாது, ஏனெனில் அது நெருப்பு. ஆத்துமாவிற்கும் அதுவேபோல: அது தேவனுடனே வாசம்பண்ணி அவருடனே உட்கார்ந்திருக்கும்போது, அது அக்கினியாகவே இருந்து, அதன் புறக்கணிப்பின்போது அதைத் துருப்பிடிக்கச் செய்த அதன் சத்துருக்கள் அனைத்தையும் அழித்துவிடுகிறது, மேலும் (இந்த அக்கினி) இரும்பைப் போல அதைப் புதுப்பித்துத் தூய்மைப்படுத்துகிறது, மேலும் அது இனி உலகியல் விஷயங்களில் எதிலும் மகிழ்ச்சியைக் காணாது, ஆனால் அது தகுதியுடையதாக ஆக்கப்பட்ட அதன் சொந்த இயல்பில் ஓய்வைக் காண்கிறது, ஏனெனில் இது முதலில் அதன் சொந்தமானதாக இருந்தது. ஆனால் அது தனது இயல்பைக் கைவிடும்போது, அது இறந்துவிடுகிறது. ஏனெனில், ஒரு விலங்கு மண்ணுலகத் தன்மையுடையது என்பதால் நீரில் மூழ்கினால் இறந்துவிடுகிறது; அதுபோலவே, மீன்கள் நீர் தன்மையுடையவை என்பதால் நிலத்தில் வீசப்பட்டால் இறந்துவிடுகின்றன; அவ்வாறே, பறவைகள் வானில் இருக்கும்போது நிம்மதியாக இருக்கின்றன, ஆனால் தரையில் இறங்கும்போது, பிடிக்கப்படலாம் என்று அஞ்சுகின்றன: அதுபோலவே, அதன் இயல்பில் வசிக்கும் பரிபூரண ஆன்மாவும், அந்த இயல்பிலிருந்து விலகியவுடன் உடனடியாக இறந்துவிடுகிறது.

17. இதனால்தான், தகுதி பெற்று இந்த வரங்களைப் பெற்றவர்கள், தங்களுக்கு உலகத்தை ஒரு சிறையாகக் கருதுகிறார்கள், மேலும் தாங்கள் மடிந்துவிடாமல் இருக்க அதனுடன் கலக்க விரும்புவதில்லை. கடவுளிடம் குடியமர்வதற்கு முன்பு அது இருந்த தனது முந்தைய நிலையை நினைவுகூர்ந்து, உலகம் அதற்கு என்ன செய்தது என்பதையும், அதை எப்படி வெறுமையாக்கியது என்பதையும் உணர்ந்து, அத்தகைய ஆன்மா விரும்பியபோதிலும் உலகத்தை இனி நேசிக்க முடியாது. ஏனெனில், ஒரு நகரத்தின் பகைவன் நகரத்திற்குள் நுழையும்போது, நகர மக்கள் பயத்தில் அவனிடம் சரணடையும்போது, அவன் தனது கொடுமையால் உடனடியாக அரசனின் சிலைகளை அழிக்கவும், அவனது சட்டங்களை ரத்து செய்யவும் முனைகிறான்; பின்னர் அவன் மற்ற கடுமையான சட்டங்களை அறிமுகப்படுத்தி, அங்கே தனது சொந்த உருவத்தை நிறுவி, இறுதியாக மக்கள் கூட்டத்தையே அவனுக்காக உழைக்கக் கட்டாயப்படுத்துகிறான். ஆனால், குடிமக்கள் இரகசியமாக உண்மையான ராஜாவுக்கு, 'வாருங்கள், எங்களுக்கு உதவுங்கள்' என்று செய்தி அனுப்ப, அவரும் தன் எதிரியின் மீது கோபம்கொண்டு தன் படையை அழைத்துக்கொண்டு வர, அதைக் கேட்ட குடிமக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அவருக்காகக் கதவுகளைத் திறக்கிறார்கள்; அவரும் நுழைந்து தன் எதிரியைக் கொன்று, வலுக்கட்டாயமாக நிறுவப்பட்ட சிலையை அழித்து, சட்டங்களை நீக்குகிறார்; நகரம் மகிழ்ச்சியடைகிறது, மேலும் உண்மையான அரசன், தனது உருவத்தையும் தனது சட்டங்களையும் மீண்டும் நிலைநாட்டி, அதற்குள் வசித்து, மீண்டும் யாரும் அதைக் கைப்பற்றாதபடி அதைப் பலப்படுத்தி, அங்கே வசிப்பவர்களுக்குத் தங்கள் எதிரிகள் எவரையும் அச்சமின்றி எதிர்கொள்ளப் போராடக் கற்பிக்கிறார். புனித ஞானஸ்நானத்திற்குப் பிறகு, மீண்டும் ஒருமுறை பகைவனால் வலுக்கட்டாயமாகக் கைப்பற்றப்பட்ட ஆன்மா இதுவே; அவன் அதை எல்லா விதமான வெட்கக்கேடான தந்திரங்களால் அடக்கி, ராஜாவின் உருவத்தைத் தகர்த்து, தன் சொந்த உருவத்தையும் தன் சொந்த சட்டங்களையும் நிலைநாட்டி, இந்த உலகின் காரியங்களில் ஈடுபடும்படி அதைக் கட்டாயப்படுத்தி, கவனக்குறைவாகவும் தீயாகவும் செயல்படக் கற்றுக் கொடுத்தான், மேலும் பொதுவாக அதைத் தாம் விரும்பியபடியெல்லாம் ஆக்கினார்; ஆனால் இறுதியில், பரிசுத்தரும் பெரியவருமான இயேசு ராஜாவின் நன்மை அதன்மேல் மனந்திரும்புதலை அனுப்பியது – ஆத்துமாவும் களிகூர்ந்தது. மனந்திரும்புதல் வழியைத் திறந்தது, பெரிய ராஜாவாகிய கிறிஸ்து, அதற்குள் பிரவேசித்து, அவளுடைய எதிரியைக் கொன்று, அவனுடைய உருவத்தையும் அவனுடைய அக்கிரமமான சட்டங்களையும் அழித்து, அவளை விடுவித்து, தம்முடைய பரிசுத்த உருவத்தை அவளுக்குள் நிலைநிறுத்தி, தம்முடைய சட்டங்களை அவளிடம் ஒப்படைத்து, அவளுடைய எல்லா சக்திகளையும் போர் செய்யப் பயிற்றுவித்து, இறுதியில் அவர் அந்த ஆத்துமாவில் இளைப்பாறுகிறார், ஏனெனில் அவள் அவருக்குரியவளாகிவிட்டாள். இப்படித்தான் தேவனுடைய கிருபையினால் ஆத்துமாவானது இருக்கிறது!

18. ஆகையால், ஒரு ஆத்துமா ராஜாவின் ரூபத்தைத் தரித்திராவிட்டால், அது தேவனுடைய குமாரனின் ஓய்வில் பிரவேசிப்பது சாத்தியமல்ல. எந்தவொரு வியாபாரியும் ராஜாவின் உருவத்தைத் தரித்திராத நாணயத்தை ஏற்றுக்கொள்வதோ அல்லது கொடுப்பதோ இல்லை; எடைபோடுபவர் அதை எடைபோடுவதில்லை; ராஜாவும் அதைத் தன் கருவூலத்தில் சேர்ப்பதில்லை: ஆகவே, ஆன்மா மகத்தான ராஜா இயேசுவின் உருவத்தைத் தாங்கவில்லை என்றால், தேவதூதர்கள் அதைள் நுழைய அனுமதிக்க மாட்டார்கள், மேலும் ராஜா அவரே, 'என் உருவத்தைத் தாங்காமல் நீ எப்படி இங்கே நுழைந்தாய்?' என்று கூறி அதை வெளியே தள்ளிவிடுவார். இந்த உருவத்தின் அடையாளம் அன்பு. ஏனெனில் அவரே கூறினார்: 'நீங்கள் ஒருவரையொருவர் நேசித்தால், நீங்கள் என் சீடர்கள் என்று எல்லாரும் அறிவார்கள்' (யோவான் 13:35). ஆனால், இந்த உலகின் காரியங்களை நேசித்து, கடவுளைத் தேடும்போது ஆன்மா பிளவுபட்டிருக்கும்போது, அவருடைய அன்பு நம்மில் குடியிருக்க முடியாது. ஒரு பறவை ஒரு சிறகால் பறக்கவோ அல்லது சுமையைச் சுமந்தவாறு பறக்கவோ முடியாதது போல, இந்த உலகின் எதனாலும் கட்டுண்டு இருக்கும்போது ஆன்மா கடவுளில் செழிக்க முடியாது. அத்தியாவசியமான எதையும் கொண்டிராத ஒரு கப்பல் பயணிக்க முடியாதது போல, சில நற்பண்புகளைக் கொண்டிராவிட்டால் ஆன்மா உணர்ச்சிகளின் அலைகளைக் கடப்பது சாத்தியமற்றது. கடற்பயணிகள் நல்ல ஆடைகள், கையுறைகள் அல்லது பூட்ஸ் அணிவதில்லை; தேவைப்பட்டால், நிர்வாணமாக இல்லாமல் அவர்களால் பயணிக்கவும் முடியாது. அதுபோலவே, ஆன்மா உலகியல் பொருட்களிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்ளாவிட்டால், பொறாமை என்ற விரோத சக்திகளின் அலைகளைக் கடக்க முடியாது. அரசனின் எதிரிகளை எதிர்த்துப் போருக்குச் செல்லும் ஒரு வீரன், தனது முழுக் கவசத்தின் ஒரு பகுதியையாவது கொண்டிருக்காவிட்டால் அவர்களை எதிர்த்து நிற்க முடியாது; அதுபோலவே, ஒரு துறவி சில நற்பண்புகளைக் கொண்டிருக்காவிட்டால், உணர்ச்சிகளை எதிர்க்க முடியாது. சுவரால் சூழப்பட்ட ஒரு நகரத்தில், அதன் ஒரு சிறிய பகுதி இடிக்கப்பட்டால், பகைவர்கள் உள்ளே நுழைய விரும்பிக், தங்கள் முழு கவனத்தையும் அந்த இடிக்கப்பட்ட பகுதியின் மீதே செலுத்துவார்கள்; வாயில்களில் காவலர்கள் இருந்தாலும், அந்த இடிக்கப்பட்ட பகுதி மீண்டும் கட்டப்படாவிட்டால், அவர்களால் பகைவர்களைத் தடுக்க முடியாது: அதுபோலவே, ஒரு துறவி, எந்தவொரு உணர்ச்சிக்கு ஆளானபோதும், எதிரிகளைத் தாங்கி நின்று பரிபூரண நிலையை அடைய முடியாது.

19. இதை நான் சொல்லவில்லை, புனித வேதங்களும் அவ்வாறே கூறுகின்றன. உதாரணமாக, ஆதியாகம நூலில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது: 'தேவன் நோவாவுக்குச் சொன்னது: "இந்தத் தலைமுறையில் உன்னைத் தவிர வேறு யாரும் நீதியுள்ளவராக எனக்குத் தெரியவில்லை, நீயோ பரிபூரணமானவன்"' (ஆதி. 7:1). மீண்டும், அவர் ஆபிரகாமுக்குச் சொன்னார்: 'என்முன் குணவானாயிரு, நான் உன்னுடன் ஒரு உடன்படிக்கையை நிலைநிறுத்துவேன்… ஒரு நித்திய உடன்படிக்கை' (ஆதி. 17:1, 7). இசாக்கும், தன் மகன் யாக்கோபிற்கு ஆசீர்வாதம் செய்யும்போது, அவனிடம் சொன்னார்: 'என் தேவன் உன்னைப் பெலப்படுத்தி, அவருடைய சித்தத்தை நீ நிறைவேற்றுவதாக' (ஆதி. 28: 1 – ). மீண்டும், எண்நூலில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது: 'சத்தியம் செய்த எவரும் திராட்சைப் பழத்திலிருந்து தயாரிக்கப்பட்ட திராட்சை ரசம், திராட்சை ரசக் கடுகு, போதை ஊற்றும் பானம் மற்றும் திராட்சைப் பழத்திலிருந்து தயாரிக்கப்பட்ட எதையும் குடிப்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும்' (எண். 6: 1 – 4). மேலும் உபாகமத்தில்: "உங்கள் சத்துருக்கள்மேல் யுத்தம்பண்ணப் புறப்படும்போது, உங்கள் சத்துரு உங்கள் கையில் ஒப்புக்கொடுக்கப்படும் வரைக்கும், நீங்கள் எந்தத் தீங்கு வார்த்தையையும் அறியாதிருக்கக் கடவீர்கள்" (உபாகமம் 23:9 – ). "இந்த ஏழு தேசங்களைப் பொறுத்தவரை, அவற்றில் ஒன்றையும் உயிரோடு விடாதே; அப்பொழுது அவர்கள் எனக்கு விரோதமாகப் பாவஞ்செய்யப் போதிக்காதபடிக்கு" (உபாகமம் 20:16, 18). 'அவர்கள் இவ்வளவு அதிகமாக இருக்கும்போது, அவர்களை எவ்வளவு விரைவில் அழித்துவிடுவாய்?' என்று சொல்லும் நம்மை, மனந்தளர வேண்டாம் என்று கற்பித்து, அவர் கூறினார்: 'ஒரு வருடத்தில் அவர்களால் உங்களால் அழிக்க முடியாது, அப்படியானால் தேசம் பாழாகி, காட்டு மிருகங்கள் உங்களுக்கு எதிராகப் பெருகும்; ஆனால் நீங்கள் பெருகும் வரையிலும் வலுப்பெறும் வரையிலும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக... உன் எல்லைகளை விரிவாக்குவேன்' (உபாகமம் 7:22). தேவன் அவர்களைப் பலமுறை இவ்வாறு கட்டளையிட்டார்: 'நான் உனக்கு முன்பாக அழித்துவிடுவேன் என்று எண்ணியிருக்கிற கனானியருடன் உடன்படிக்கை செய்யாதபடிக்கு ஜாக்கிரதையாக இரு' (– வசனம் 2).

20. மேலும், யோசுவா யெரிச்சோவை முற்றுகையிட்டு அதை அழித்தபோது, தேவன், 'அதைச் சபிப்பாயாக, அதிலுள்ள அனைத்தையும் சபிப்பாயாக' என்றார் (யோசுவா 6:16). மேலும், யோசுவா கிபியோன் மக்களுடன் போரிடத் தயாராக இருந்தபோது, அகார் திருடியிருந்த ஒரு சிறிய சாபத்திற்குள்ளான பொருளின் காரணமாக, இஸ்ரவேலர் தங்கள் எதிரிகளை எதிர்க்க முடியாமல் அவர்களிடமிருந்து தப்பி ஓடினர். அப்பொழுது யோசுவா முகங்குப்புற விழுந்து தேவனுக்கு முன்பாக அழுதார், 'இஸ்ரவேலின் கோபத்தை அவர்களுடைய சத்துருக்களுக்கு விலக்கிப் போடும்' (யோசுவா 7:8), என்றும், 'நான் என்ன செய்வேன்?' என்றும் கூறினார். அப்பொழுது கர்த்தருடைய வல்லமையின் பிரதான தூதர் அவரிடம், ''இஸ்ரவேலே, நீர் ஒரு ஆணையால் கட்டுண்டுள்ளதால், உம்முடைய எதிரிகளுக்கெதிராக நிற்க முடியாது' (– 13). அகாரைக் கொன்றபடியைக் காணும் வரை (யோசுவா) மீண்டும் போருக்குப் புறப்படவில்லை. அமலேக்கியரைப் பற்றி அவர் சத்தியம் செய்த ஆணையின் காரணமாக தேவன் சவுலின் இராச்சியத்தை அவனிடமிருந்து எடுத்துக்கொண்டதையும் நாம் காண்கிறோம். மேலும், யோனத்தான் 'தனது கோலை (தேன் கூட்டில்) முக்கி, அதைத் தன் வாயில் வைத்தபடியால், அன்று தேவன் இஸ்ரவேலின் முறையீட்டைக் கேட்கவில்லை' (1 சாமு. 14:27, 37). மீண்டும், சற்று சிறிய உணர்ச்சி கூட நற்பண்புகளின் சக்தியை அழித்துவிடும் என்று நமக்குக் கற்பிக்கும் பிரசங்கி, கூறுகிறார்: 'செத்த ஈக்கள் எண்ணெயின் நறுமணத்தைக் கெடுத்துவிடும்' (10:1). எசேக்கியேலும் கூறுகிறார்: 'நீதியுள்ளவன் தன் நீதியின் வழியிலிருந்து விலகித் தீமையைச் செய்யும்போது, நான் அவன்மேல் வியாதியைக் கொண்டுவருவேன், அவன் நீதியையும் நான் நினைவுகொள்ள மாட்டேன்' (எசே. 18:24). மீண்டும், அப்போஸ்தலன் கூறுகிறார்: 'சிறிதளவு புளிப்பு மாவு முழு மாவுக்கட்டையும் புளிப்பிக்கிறது' (கலா. 5:9). அனனியா மற்றும் சப்பீராவைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் விற்பனையின் வருமானத்தில் சிறிதளவை எடுத்துக்கொண்டு பொய் சொன்னபோது, இந்தச் சிறிய குற்றத்திற்காக அவர்கள் உடனடியாக அப்போஸ்தலர்களின் காலடியில் விழுந்து இறந்துவிட்டார்கள். மீண்டும், யாக்கோபு கூறுகிறார்: 'சட்டத்தின் எல்லாப் பகுதிகளையும் கடைப்பிடித்து, ஒரே ஒரு விஷயத்தில் தவறு செய்பவன், சட்டத்தின் எல்லாப் பகுதிகளுக்கும் குற்றவாளியாகிவிடுகிறான்' (யாக்கோபு 2:10).

21. நாம் அவரிடம் திரும்புவதற்கு நம்மை ஊக்குவிக்கும்படி, தேவன் எசேக்கியேல் மூலம் கூறுகிறார்: 'ஒரு பொல்லாதவன் தன் பொல்லாத வழிகளிலிருந்து திரும்பி, நீதியையும் நீதியையும் செய்கிற நாளில், அவன் செய்த பொல்லாப்பை நான் நினைப்பதில்லை, அவன் பிழைப்பான்' (18:21); 'ஏனெனில், பாவியின் மரணத்தில் எனக்குப் பிரியமில்லை; அவன் மனந்திரும்பி வாழ்வதையே நான் விரும்புகிறேன். ஆகவே, இஸ்ரவேல் குடும்பத்தினரே, மனந்திரும்புங்கள், வாழ்வீர்கள்' (33:11). மீண்டும், எரேமியா கூறுகிறார்: 'இஸ்ரவேல் குடும்பத்தினரே, என்னிடம் திரும்புங்கள், நான் உங்கள் மீது இரக்கமாயிருப்பேன் என்கிறார் கர்த்தர்' (எரே. 3: 12; 36:3). மேலும்: 'விழுந்தவன் மீண்டும் எழுந்திருக்க மாட்டானா? விலகிப் போனவன் திரும்பி வரமாட்டானா? அப்படியானால், என்னுடைய இந்த ஜனங்கள் எருசலேமில் ஏன் கடின இருதயத்தோடு விலகிப் போனார்கள், தங்கள் வழியிலே தங்கள் மனதை வைத்து, திரும்பவும் வர மறுக்கிறார்கள் என்கிறார் கர்த்தர்' (எரே. 8:4, 5)? "என்னிடத்தில் திரும்புங்கள், நானும் உங்களிடத்தில் திரும்புவேன்" (மலா. 3:7). மேலும் கர்த்தராகிய இயேசு கூறினார்: "நீங்கள் மனுஷரின் குற்றங்களைத் தள்ளுபடி செய்தால், உங்கள் பரலோகப் பிதாவும் உங்கள் குற்றங்களைத் தள்ளுபடி செய்வார். ஆனால் நீங்கள் மன்னிக்காவிட்டால், உங்கள் பிதாவும் உங்கள் குற்றங்களை மன்னிக்க மாட்டார்" (மத்தேயு 6:14–15). அப்படியே, திருத்தூதர் கூறுகிறார்: "உங்களில் யாராவது எந்தப் பாவத்திலும் விழுந்தால், நீங்கள் ஆவிக்குரியவர்கள், அவனை மென்மையின் ஆவியில் சீரமைக்க வேண்டும்" (கலாத்தியர் 6:1). மீண்டும், யாக்கோபு கூறுகிறார்: "சகோதரரே, உங்களில் யாராவது சத்தியத்தின் வழியை விட்டு விலகினால், அவரைத் திரும்ப அழைத்து வரும்படி, உங்கள் சகோதரனோ சகோதரியோ ஒரு பாவியை அவன் வழியின் தவறிலிருந்து திரும்ப அழைத்து வந்தால், அவன் ஒரு ஆத்துமாவை மரணத்திலிருந்து இரட்சிக்கிறான், மேலும் அநேக பாபங்களை மூடுகிறான் என்று அறிந்துகொள்ளட்டும்" (யாக்கோபு 5:19–20).

22. வேதவாசனையில் உள்ள இந்த சாட்சிகள் அனைத்தும், நாம் (சரியானதைச் செய்ய) உழைக்கும்போது, நம் அண்டை வீட்டார் மீது பொறாமை கொண்டிருக்கிறோமா, அல்லது (எதற்கும்) அவரை மன்னிக்க மறுத்து, அவர் மீது கோபத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்கிறோமா என்று நம்மை ஆராய்ந்து பார்க்கும்படி நம்மைத் தூண்டுகின்றன; ஏனெனில், இது நம் உழைப்பைப் பாழாக்கிவிடும். அத்தகைய நிலையில், நமது எதிரிகள் நமக்குத் தீங்கு செய்ய வரும் வேளையில் நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து நமக்கு உதவ மாட்டார். ஏனெனில், அவரே அத்தகைய சிலரைக் கடுமையாகக் கண்டித்து, 'அடிக் கசடனே! நீ என்னை வேண்டிக்கொண்டதினால், உன் கடவு முழுவதையும் நான் உனக்குத் தள்ளுபடி செய்தேன். நீயும் உன் சக ஊழியனுக்கு இரக்கம் காட்ட வேண்டியது அல்லவா? அவன் தன் கோபத்திலே... அந்தக் கடன் தீர்க்கப்படும் வரை சித்திரவதைக்காரரிடத்தில் ஒப்புக்கொடுத்தார். அப்படியே என் பரலோகப் பிதாவும்கூட, உங்கள் ஒவ்வொருவரும் உங்கள் சகோதரனுடைய குற்றங்களை இருதயத்திலிருந்து மன்னிக்காதிருந்தால், உங்களிடமும் செய்வார்' (மத்தேயு 18:32-35). ஆகவே, சகோதரனே, உன் சொந்த இருதயத்தை அறிய விரும்பினால், அதை நாளுக்கு நாள் ஆராய்ந்து பார்—தேவன் முன்னிலையில் அதில் என்ன இருக்கிறது? அது உன் சகோதரனைக் கண்டனம் செய்வதோ, அவன் மீதான வெறுப்போ, பொறாமையோ, அல்லது இகழ்ச்சியோ அல்லவா? அத்தகைய விஷம் உன் இருதயத்தில் வேரூன்றினால், நினைத்துப் பார் (அப்பொழுது) கர்த்தராகிய இயேசு தாம் சொன்ன வார்த்தை: 'உங்கள் பரலோகப் பிதாக்களும் உங்கள் சகோதரனுடைய குற்றங்களை அவனுக்கு மனப்பூர்வமாக மன்னிக்காதபட்சத்தில், உங்களுடனே அப்படியே செய்வார்.' ஆகையால், கெஹென்னாவிலே விழப் பயப்படுகிறவன், அந்தப் பயங்கரமான நியாயத்தீர்ப்பு அவன்மேல் விழாதபடிக்கு, தன் இருதயத்திலிருந்து எல்லாப் பொல்லாப்பையும் வெளியேற்றக்கடவன். ஆகவே, சகோதரனே, உன் இருதயத்திற்குக் கவனமாயிரு, உன் சத்துருக்களைக் குறித்து எச்சரிக்கையாயிரு; அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் பொல்லாப்பில் தந்திரக்காரராக இருக்கிறார்கள். இந்த வார்த்தையின் சத்தியத்தை உன் இருதயத்தில் உறுதியாக நம்பு: ஒருவன் தீமையைச் செய்து கொண்டே நன்மை செய்ய முடியாது என்பது சாத்தியமற்றது, ஆனால் ஒருவன் நன்மை என்ற போர்வையில் தீமை செய்ய முடியும் என்பது சாத்தியமானது.

23. ஆகையால், நமது இரட்சகர் அவர்களை (பகைவர்களை)க் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருக்குமாறு நமக்குப் போதித்தார்: 'வாழ்க்கைக்கு வழிசெல்லும் வாசல் குறுகியதும், பாதை செங்குத்தானதும் ஆகும்; அதைக் கண்டடைகிறவர்களும் சிலரே. ஆனால் அழிவுக்கு இட்டுச்செல்லும் வாசல் விசாலமானது, அதன் பாதையும் அகலமானது; அதை நோக்கிச் செல்பவர்களும் அநேகர். 'கள்ளத்தீர்க்கதரிசிகளைக் குறித்து ஜாக்கிரதையாக இருங்கள்; அவர்கள் ஆட்டுத்தோலோடு உங்களிடத்தில் வருகிறார்கள், ஆனால் உள்ளத்தினில் அவர்கள் கொடிய ஓநாய்கள்' என்று அவர் கூறுகிறார். 'அவர்களுடைய கனிகளால் அவர்களை அறிவீர்கள்' (மத்தேயு 7:14, 13, 15, 16). அப்படியானால், நமது இதயங்களைத் தங்கள் பக்கம் சாய்க்கும் நோக்கில் அவர்கள் நம் மீது தொடுக்கும் ஒவ்வொரு விதமான இயற்கைக்கு மாறான செயல்களே அன்றி, வேறு என்னதான் அவர்களுடைய கனிகளாக இருக்க முடியும்? ஆனால், திருத்தூதரின் வார்த்தைகளின்படி, 'நம்மைத் தேவனுடைய அன்பிலிருந்து பிரிக்கிறது எது? இக்கட்டு, அல்லது உபத்திரவம், அல்லது பழிவாங்குதல், அல்லது பஞ்சம், அல்லது நிர்வாணம், அல்லது ஆபத்து, அல்லது வாள்?' என்று கூறி, பொய்த் தீர்க்கதரிசிகள் தங்கள் இதயங்கள் முழுவதுமாக தேவனை நேசிப்பவர்களைத் தங்களைச் சேர்ந்த எதையும் ஏற்றுக்கொள்ளும்படி வற்புறுத்த முடியாது. ஏனெனில், மரணமோ ஜீவனோ, தேவதூதர்களோ ஆட்சிகளோ, வல்லமைகளோ, நிகழ்பவையோ நிகழவிருப்பவையோ, உயரமோ ஆழமோ, வேறு எந்தப் படைக்கப்பட்ட பொருளோ, நம்மைத் தேவனுடைய அன்பிலிருந்து பிரிக்க முடியாது என்பதை நான் அறிந்துகொண்டேன்.' என் சகோதரனே, தங்கள் முழு இருதயத்தோடும் தேவனை நேசிப்பவர்கள் எப்படிப்பட்டவர்கள் என்பதைக் காண்கிறாயா? உலகில் உள்ள எதுவும் அவர்களை அவருடைய அன்பிலிருந்து பிரிக்க முடியாது.

24. ஆகவே, எச்சரிக்கையாயிருங்கள், தேவசமூகம் உங்களைத் தேவனின் அன்பிலிருந்து விலக்கிவிடாதபடிக்கு—அது பொன்னாயிருந்தாலும், வெள்ளியாயிருந்தாலும், வாசஸ்தலங்களாயிருந்தாலும், இன்பத்தின் இனிமையாயிருந்தாலும், வெறுப்பாயிருந்தாலும், நிந்தனாயிருந்தாலும், ஒரு வார்த்தையினால் உண்டாகும் மனக்காயமாயிருந்தாலும், அல்லது பாம்பு நம் இதயங்களில் ஊற்றும் வேறு எந்த விஷத்தினாலாயிருந்தாலும். (உங்களுக்குள் அத்தகைய காரியங்களை நீங்கள் அறிந்துகொள்ளும்போது) கலங்காதிருங்கள், மாறாக, கர்த்தருடைய கட்டளையின்படி மோசே செய்த வெண்கலப் பாம்பின்மேல் உங்கள் பார்வையை நிலைநிறுத்த விரைந்திருங்கள். அவர் அதை ஒரு கம்பத்தின்மேல், மலையின் உச்சியில் வைத்தார், அதனால் பாம்பால் கடிக்கப்பட்ட எவரும் உடனடியாக அதைப் பார்த்துக் குணமடைய வேண்டும் என்பதற்காக. நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து இந்த வெண்கலப் பாம்புடன் ஒப்பிடப்பட்டார். (அந்தப் பாம்பு) ஒரு பகைவன்; அதைக் கேட்பதன் மூலம், ஆதாம் தேவனுக்குப் பகைவனானான். நம்முடைய ஆண்டவராகிய இயேசு, நம்முடைய நிமித்தமாக, பாவத்தைத் தவிர மற்ற எல்லா விதத்திலும் ஆதாமைப் போல ஒரு பரிபூரண மனிதரானார்; ஆனால் வெண்கலப் பாம்பு, தேவனுக்கு எதிரியாக இருந்தவனைப் போலத் தோற்றத்தில் இருந்தாலும், தீய எண்ணங்களோ, விஷமோ, பொறாமையோ கொண்டிருக்கவில்லை; அது ஊர்ந்து செல்வதோ சீறுவதோ இல்லை, மேலும் அதில் எதிரியின் சுவாசமும் இல்லை. நமது ஆண்டவராகிய இயேசு, பாம்பின் வாயிலிருந்து ஆதாம் சுவைத்த விஷத்தைச் செயலிழக்கச் செய்வதற்காக, இந்த முன்னடையாளத்தை நிறைவேற்றினார். மேலும், இயற்கைக்கு மாறாக மாறிய இயல்பு அதன் இயற்கையான நிலைக்கு மீட்டெடுக்கப்பட்டது. தேவன் மோசேவிடம் இதேபோலப் பேசினார்: 'உன் கையில் இது என்ன?' அதற்கு அவர் பதிலளித்தார்: 'ஒரு தடி.' அப்பொழுது அவர் அவனை நோக்கி: 'அதைத் தரையில் எறி' என்றார். அவன் அதைத் தரையில் எறிந்தான், அது ஒரு பாம்பாயிற்று; மோசே அதின் அருகே போகாமல் ஓடிப்போனான். அப்பொழுது கர்த்தர் மோசேக்கு: 'உன் கையை நீட்டி அதின் வாலில் பிடி' என்றார். அவன் தன் கையை நீட்டி, அதின் வாலில் பிடித்தான், அது அவன் கையில் ஒரு தடியாயிற்று" (புற. 4:2–4). இதற்குப் பிறகு, தேவன் அவருக்குப் பல்வேறு சமயங்களில் பேசி, கூறினார்: 'பாம்புமாக மாறிய அந்தக் கோலை எடுத்து, பார்வோனின் பார்வையில் அதைக் கொண்டு எகிப்து ஆற்றை அடியுங்கள், அதன் தண்ணீர் இரத்தமாக மாறும்'; பின்னர்: 'அதனால் செங்கடலை அடியுங்கள், அது வற்றிப் போகும்'; பின்னர்: 'கடலை அடித்த உங்கள் கையில் உள்ள தடியை எடுத்து, பாறையை அடியுங்கள், அதிலிருந்து தண்ணீர் வரும்' (புறப்பாடு 7:19; 14:16; எண்ணாகமம் 20:8).

25. ஒரு காலத்தில் பகைவனாகவும் பாம்பாகவும் இருந்தவன், நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றும்போது, எப்படி ஒரு தடியாய் மாற்றப்படுகிறான் என்பதையும், அவனது எதிரிகள் யாரும் அவனுக்கு எதிராக நிற்க முடியவில்லை என்பதையும் நீங்கள் காண்கிறீர்களா? இது உண்மையிலேயே ஒரு பெரிய மர்மம். ஆகவே, பாம்பு நமது உள்ளத்தில் அதன் விஷத்தை விதைக்கும்போது, சிலுவையில் உயர்த்தப்பட்டவரின் மீது நாம் ஏன் பார்க்க விரைகிறோம்? இவை அனைத்தும்—துன்பங்கள், சிலுவை, மரணம்—நமது பொருட்டு அவருக்குச் செய்யப்பட்டது. மேலும் அவர், தம்மைக் கசப்பூட்டியவர்களிடம் கோபமடையாமல், ஒரு கடுஞ்சொல்லும்கூட உச்சரிக்காமல், மாறாமல் அனைத்தையும் சகித்து, வெண்கலப் பாம்பைப் போல அசைவற்றவராக இருந்தார். ஆகவே, நாம் அவருடைய வார்த்தைக்குச் செவிகொடுத்து, அவருடைய அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றினால், மறைந்திருக்கும் பாம்புகளின் கடியிலிருந்து நாம் காப்பாற்றப்படுவோம். அவருடைய வலிமையும் உதவியும் அவருடைய வார்த்தைகளில் இருக்கின்றன: 'அరణ്യத்தில் மோசே சர்ப்பத்தை உயர்த்தியபடியே, மனுஷகுமாரனும் உயர்த்தப்பட வேண்டும், அப்பொழுது அவர்மேல் விசுவாசமாயிருக்கிற எவனும் நித்தியஜீவனைப் பெற்றுகொள்ளும்படி' (யோவான் 3:14–15). அவருடைய அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றுவது என்பது அவரைக் கொண்டு குணமடைவதே ஆகும். அப்படியானால், நாம் எப்படி குணமடைகிறோம்? அவர் அவ்வாறு செய்ய வல்லமையுள்ளவர் என்று நாம் நம்பினால். ஏனெனில், பாலைவனத்தில் கடிபட்டவர்களைப் பொறுத்தவரை, அவர்களைக் குணப்படுத்த வந்தது வெண்கலப் பாம்பு அல்ல, மாறாக பாம்பால் கடிபட்டவர், அதை விசுவாசத்துடன் நோக்கியபோது குணமடைந்தார். அப்போஸ்தலர் கூறியது போல, தேவனுடைய வார்த்தையை விசுவாசிக்காதபடியினால், அங்கே பாம்புகளால் அநேகர் மரித்தார்கள்: 'அவர்கள் செய்தது போலக் கிறிஸ்துவைச் சோதிக்க வேண்டாம், பாம்புகளால் அழிந்தபோனார்கள்' (1 கொரி. 10:9).

26. சகோதரரே, இன்றுவரை இயேசுவைத் தூண்ட விரும்பும் ஒரு பாம்பு ஆத்துமத்தில் இருக்கிறது என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? மேலும், அவருடைய கட்டளைகளைக் கேள்விக்குட்படுத்துவதும், அவற்றை நிறைவேற்றாததுமே அவரைத் தூண்டுவது என்பது, எழுதப்பட்டிருக்கிறபடி: 'அவர்களில் ஒருவனாகிய ஒரு வேதவாதி, அவரைச் சோதித்து, "போதகரே, நியாயப்பிரமாணத்தில் மிகப் பெரிய கட்டளை எது?" என்று கேட்டான்.' இயேசு பதிலளித்தார், 'உன் தேவனாகிய கர்த்தரை உன் முழு இருதயத்தோடும், உன் முழு ஆத்துமாவோடும், உன் முழு மனதோடும், உன் முழு பலத்தோடும் பிரியமானவராக நேசிக்க வேண்டும். இவ்விரண்டு கற்பனைகளின்மேலேயே நியாயப்பிரமாணமும் தீர்க்கதரிசனங்களும்ama' (மத். 22:35–40). கேள்விகளைக் கேட்டுவிட்டு செயல்படாதவர்கள் சோதனையாளர்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள் என்பதைக் காண்கிறீர்களா? ஏனெனில், கண்ணுக்குத் தெரியாத பாம்பின் விஷத்திலிருந்து தங்களைக் காப்பாற்றக்கூடிய வெண்கலப் பாம்பை அவர்கள் நம்ப விரும்புவதில்லை. உங்கள் இதயத்தை உறுதியாக வைத்திருங்கள், 'நான் ஒரு பாவியாக இருக்கையில், நற்பண்புகளை என்னால் எப்படிக் கடைப்பிடிக்க முடியும்?' என்று கூறி மனந்தளர்ந்துவிடாதீர்கள். ஏனெனில், ஒருவன் தன் பாவங்களைக் கைவிட்டு தேவனுக்குத் திரும்பும்போது, மனந்திரும்புதல் அவர்களைப் புதுப்பிக்கிறது, அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல்: 'நாம் பூமிக்காரரின் சாயலை அணிந்திருக்கிறோமே, அப்படியே பரலோகத்தார் சாயலையும் அணிந்துகொள்வோம்' (1 கொரி. 15:49). மனந்திரும்புதல் மூலம் மனிதன் உருமாற்றமடையவும், அதன் மூலம் முற்றிலும் புதியவனாக மாற்றப்படவும் கடவுள் வழிவகுத்துள்ளார் என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களா?

27. ஒரு குழந்தை அதன் தாயின் கருப்பையில் இருக்கும்போது, அவள் ஒவ்வொரு கணமும் எல்லா தீங்குகளிலிருந்தும் அதைப் பாதுகாக்கிறாள். அவன் அழுதால், அவள் அவனுக்குத் தன் மார்பைக் கொடுத்து, அவன் அவளுடைய பாலை மரியாதையுடன் அருந்த வேண்டும் என்றும், திமிராக நடந்துகொள்ளக் கூடாது என்றும் எச்சரித்து, மென்மையாக அவன் கன்னத்தில் தட்டுவாள். இதனால் அவன் அழுதால், அவள் தன் கருப்பையின் கனியாகிய அவன் மீது இரக்கப்பட்டு, அவனை ஆற்றுப்படுத்தி, முத்தமிட்டு, அவன் அவள் மார்பை அருந்தும் வரை அவனை வளர்த்தெடுப்பாள். ஒரு குழந்தையிடம் தங்கம், வெள்ளி, முத்துக்கள் அல்லது உலகில் உள்ள வேறு எந்த புதையலையும் காட்டினால், அது ஒருமுறை அதைப் பார்க்கக்கூடும், ஆனால் தன் தாயின் மடியில் இருக்கும்போது, அவள் மார்பைச் சுவைப்பதற்காக, மற்ற அனைத்தையும் அது புறக்கணித்துவிடும். அவன் இன்னும் சிறு பையன் என்பதாலும், அவ்வாறு செய்ய இயலாதவன் என்பதாலும், அவனது தந்தை அவனை வேலை செய்யாததற்காகவோ அல்லது தனது எதிரிகளுக்கு எதிராகப் போருக்குச் செல்லாததற்காகவோ கண்டிக்க மாட்டார்: அவனுக்குக் கால்கள் உள்ளன, ஆனால் அவனால் நிற்க முடியாது; அவனுக்குக் கைகள் உள்ளன, ஆனால் அவனால் ஒரு ஆயுதத்தை ஏந்த முடியாது. எனவே, அவன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வளரும் வரை அவனது தாய் பொறுமையாக அவனைப் பராமரிக்கிறாள். அவன் சற்று வளர்ந்து, வேறொருவருடன் மல்யுத்தம் செய்யத் தொடங்கும் போது, அந்த நபர் அவனைத் தரையில் தள்ளினால், அவன் இன்னும் ஒரு குழந்தை என்பதை அறிந்து, அவனது தந்தை அவன் மீது கோபப்படுவதில்லை. ஆனால் அவன் ஒரு ஆணாக மாறும்போது, அவனது உண்மையான குணம் வெளிப்படுகிறது – அவன் தன் தந்தையின் எதிரிகளுக்கே எதிரியாக இருக்கிறானா என்பது. அப்போது அவன் தன் மகன் என்பதால், அவனது தந்தை தனது காரியங்களை அவனிடம் ஒப்படைக்கிறார். ஆனால், அவனை வளர்ப்பதில் அவனது பெற்றோர் பட்ட சிரமம் அனைத்திற்கும் பிறகு, அவன் வளர்ந்து, அவர்களுக்கு ஒரு சாடலாய் மாறி, தன் பெற்றோரை வெறுத்து, அவர்களின் ஞானத்தைக் கேட்க மறுத்து, அவர்களின் எதிரிகளுடன் நண்பனானால், அப்போது அவர்கள், அவனிடமிருந்து தங்கள் கருணையைத் திரும்பப் பெற்று, அவனைத் தங்கள் வீட்டிலிருந்து வெளியேற்றி, அவனுக்கு அவனது சொத்தையும் கொடுக்கக்கூடாது என்று (தீர்மானிக்கிறார்கள்).

28. சகோதரனே, நாமும் நம்மைக் கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும், மனந்திரும்புதலின் கீழ் தங்கியிருக்க நம்மைக் கட்டாயப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்; அது நம்மை வளர்க்கும்படியாக அதன் மார்பகங்களிலிருந்து பாலைக் குடிக்க வேண்டும். அதன் பால் நம் உதடுகளில் இனிப்பாக இருக்க, நாம் கண்ணுக்குத் தெரியும் அனைத்தையும் இகழ்த்துத் தள்ளுவோம். அவருடைய போதனையின் நுகத்தை நாம் சுமந்துகொள்வோம், அது நம்மை இன்னும் விடாமுயற்சியுடன் கவனித்துக் கொள்ளும். நாம் நம்முடைய எதிரிகளுக்கெதிராகப் போராடி, அவர்கள் நம்மைச் சிறுபிள்ளைகளைப் போலத் தள்ளிவிடும்போது, நம்மைத் தீங்கு செய்தவர்களுக்குப் பழிவாங்கும்படி அவர் நம் பிதாவை வேண்டிக்கொள்ள, நாம் அவர்முன் அழுவோம். நமது இதயத்தின் ஒவ்வொரு விருப்பத்தையும் நாம் துண்டித்துவிடுவோம், மேலும் நாம் அந்நியராக இருப்பதில் மகிழ்ச்சி அடைவோம், அது ஆபிரகாமை இரட்சித்ததைப் போல நம்மையும்கூட இரட்சிக்கட்டும். யாக்கோபு செய்தது போல, நாம் நமது பிதாவின் ஆசீர்வாதத்தைப் பெறுவதற்காக அவருடைய கையில் சரணடைவோம். மோசே அவற்றை வெறுத்தது போல, நமது இருதயத்தின் இச்சையை நாம் வெறுப்போம். அதன் நிழலில் பாதுகாக்கப்பட்டு, அவரைக் கொல்லத் தேடியவர்களுக்கு எதிராக (மனந்திரும்புதல்) எழுந்திருப்போம், காமத்தின் ஒவ்வொரு இனிமையிலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட்டவர்களாக. ஏசாவானது நம்மை வெறுத்தது போல, அது நம்மை வெறுக்காதபடிக்கு அதை இகழாமல் இருப்போம். நமது எதிரிகளுடைய தேசத்தில் அது நம்மை உயர்த்தும்படி, அதன் பரிசுத்தத்தை நாம் காப்போம். நூனின் குமாரனாகிய யெஹோவா, 'சேவகர்' என்று அழைக்கப்படுபவர் கூறுவது போல, அது எப்போதும் நமக்கு ஒரு நல்ல புகலிடமாக இருக்கட்டும்: 'நூனின் குமாரனாகிய யெகோவா, அந்த வாலிபன், கூடாரத்தை விட்டுப் புறப்பட்டுப் போகவில்லை' (யாத்ரீகம் 33:11). நமது இதயங்களில் மனச்சோர்விற்கு இடமளிக்க வேண்டாம், இல்லையெனில் அது வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட தேசத்தில் நம்மை வாரிசற்றவர்களாக்கிவிடும். காலேபுவைப் போல, பாலும் தேனும் ஓடும் தேசத்திற்குள் நுழைய ஏங்குவோம்; எல்லா காரியங்களிலும் தாழ்மையை நேசிப்போம். அகார் போல நாம் அழிந்து போகாதபடி, தீங்கு விளைவிக்கும் எதையும் விரும்பாதிருப்போம். ராகாப் போல, அது ஒவ்வொரு மணி நேரமும் நம்மைத் தாழ்த்தி, சோதனையின் நேரத்தில் நம்மைக் காக்கும்படி, அவருடைய (மனந்திரும்பிய) மனச்சாட்சியை நேசிப்போம். எந்தவொரு சுவைமிகுந்த பதார்த்தத்திலும் சுவைப் புலனின் இன்பங்களை நாம் விரும்புவதில்லை, ஏனெனில் அது எலியாவினுடைய குமாரவர்களைப் போல நம்மை அழித்துவிடும். களங்கமற்ற மனச்சாட்சியைக் கொண்ட சாமுவேலைப் போல, எல்லா அநியாயத்திலிருந்தும் நம்மைக் காத்துக்கொள்வோம், அதனால் நாம் நம்முடைய அண்டை வீட்டாருக்கு எந்தத் தீமையும் செய்யாமல் இருப்போம். நாம் பிறரைப் பற்றி தீய பொறாமையை விரும்பாதிருப்போமாக, இல்லையெனில் அது (மனந்திரும்புதல்) சவுலைப் போல நம்மைத் தள்ளிவிடும். நம் அண்டை வீட்டாரிடம் தீமைக்குத் தீமை செய்யாதிருப்போமாக, அப்போதுதான் அது (மனந்திரும்புதல்) நம்மைத் தீமையிலிருந்து பாதுகாக்கும், தாவீதைப் போல. சுயப் புகழ்ச்சியையும் வீண் பெருமையையும் நாம் நேசிக்க வேண்டாம், ஏனெனில் அது அப்சலோமுக்குச் செய்தது போல, நம் பிதாவின் சந்நிதியிலிருந்து நம்மைத் தள்ளிவிடும். ஆனால், நாம் தாழ்மையையும் நேர்மறையையும் நேசிப்போம், ஏனெனில் அது சாலொமோனுக்குச் செய்தது போல, அது நம் பிதாவின் எதிரிகளுக்கெல்லாம் எதிராக நம்மைப் பழிவாங்குபவர்களாக மாற்றும். எல்லா காரியங்களையும் முழுமையாகத் துறப்பதை நேசிப்போம், ஒவ்வொரு மரித்த கிரியையிலிருந்தும் நமது உறுப்புகளைத் தடுப்போம், அதனால் எலிசா தீஸ்பித்தியைப் போல நமது எதிரிகளுக்கெதிராக ஒரு துணிந்த இருதயத்தைப் பெறுவோம். நாம் இன்பத்தை நாடுபவர்களாகவோ அல்லது காமமுடையவர்களாகவோ இருக்க வேண்டாம், இல்லையெனில் அது (மனந்திரும்புதல்) அகாபை அழித்தது போல நம்மை அழித்துவிடும். இஸ்ரவேலர் நாகாப் போல, அவருடைய பரிசுத்தமான சுதந்தரத்தை நாம் இழந்துவிடாதபடி, மரணம் வரை நாம் பாடுபடுவோம். தேவனுடைய மனுஷராகிய நம்முடைய பிதாக்களுக்கு எல்லாவற்றிலும் கீழ்ப்படிந்து, நம்முடைய சொந்த சித்தத்தை முழுவதுமாக வெட்டித் தள்ளி, அவர்களுக்கு முற்றிலும் அடிபணியும்போது, எலிசாவின் மீது இருந்தது போல, அவர்களுடைய ஆசீர்வாதமும் நம்முடைய மீது நிலைத்திருக்கும். நாம் பணத்தின் மீது ஆசை கொண்டவர்களாகவோ அல்லது வஞ்சகமான, மற்றவர்களைத் திருப்திப்படுத்தும் மனிதர்களாகவோ இருக்க வேண்டாம், இல்லையெனில் கெஹசிக்கு நேர்ந்தது போல நமக்கும் தண்டனை ஏற்படும். நாம் எல்லாவற்றிலும் உண்மையுள்ளவர்களை (மக்களை) நம்மை விட அதிகமாக நேசிக்க வேண்டும், அப்போதுதான் அது (மனந்திரும்புதல்) சுன்னாமீத்தியருக்கு ஆசீர்வதித்தது போல நமக்கும் ஆசீர்வதிக்கும். நாம் வெட்கக்கேடான செயல்களின் தீவிர விரும்பிகளாக இருக்க வேண்டாம், இல்லையெனில் பாபிலோன் ராஜாவால் நெருப்பில் எரிக்கப்பட்ட அகியா மற்றும் செதேக்கியாவைப் போல, அது அதன் சந்நிதியிலிருந்து நம்மை அழித்துவிடும். நமது ஆன்மாக்களுக்காக, மரணத்திற்குரிய அளவிற்கு பாவத்தை வெறுப்போம், அப்போது அது சுன்னம்மீத்தியருக்காக செய்தது போல, நமது தேவையின் நேரத்திலும் நமக்கு உதவும். நாம் பல்வேறு சுவையான உணவுகளை விரும்பாமல் இருப்போமாக, நெபுகாத்னேசரின் மேசையிலிருந்து உணவு பெற்றவர்களை அது கைவிடாதது போல, அது நம்மையும்கைவிட்டுவிடாதபடிக்கு. அஸ்ரியாளுடன் இருந்தவர்கள் மீது அது மகிழ்ந்தது போல, நம் மீதும் மகிழும்படியாக, நாம் எல்லா காரியங்களிலும் துன்பத்தை நேசிப்போம். உண்மையுள்ளவர்களுக்கு எதிராக முறுமுறுத்த பாபிலோனியர்களைப் போல நாம் வஞ்சிக்கிறவர்களாக இருக்க வேண்டாம். நாம், தான் தினமும் செலுத்திய ஜெபங்களைக் கைவிடுவதைக் காட்டிலும் இறப்பையே தேர்ந்தெடுத்த தானியேலைப் போல, உடலின் சோம்பலை அனுமதிக்காமல் நமது (ஜெப) ஆராதனைகளைச் செய்வோம். ஏனெனில், தேவன் தம்மை நேசிப்பவர்களைச் சோதனைகளிலிருந்து பாதுகாக்கவும், துன்மார்க்கரை அழித்துவிடவும் வல்லவராயிருக்கிறார். இவ்வாறு, நீதியுள்ளவரின் (தானியேல்) தேவனுடைய மீதான விசுவாசம் மிருகங்களைக் குட்டிகளாகவும் ஆட்டுக்கடாக்களாகவும் மாற்றியது. மனந்திரும்புதலின் தேவன் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர், மேலும், தேவனுடைய சித்தத்தால் மேலிருந்து மறுபிறவி எடுக்கும் வரை, அவரை (மனந்திரும்புதல்) நேசித்து, அவருடைய சித்தத்தின் நுகத்தின் கீழ் தன் கழுத்தை வளைத்தவர் அவருக்கு முன்பாக ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்.

29. ஆகவே, சகோதரனே, ஒரு மனிதனுக்குப் பெரிய விவேகமும், ஒவ்வொரு மாம்ச இச்சையையும் துண்டிப்பதும், தன் வழிகள் அனைத்திலும் விழிப்புடன் இருப்பதும் தேவைப்படுகிறது, அதனால் அவன் வழிதவறிவிடாமலும் அல்லது (மனந்திரும்புதலின்) தன் எதிரிகளின் கைகளில் விழாமலும் இருப்பான். இவ்வாறு, தன்னை நீதிமானாகக் கருதும் போக்கு அவனைக் கடினப்படுத்திவிடுகிறது, பாவிகளைக் கண்டனம் செய்வது அவனை விலக்கிவிடுகிறது, மேலும் கவனக்குறைவானவர்களின் அவமானம் அவனைத் துண்டித்துவிடுகிறது. நீதிமொழிகள் நூலில் அவளைப் பற்றி எழுதப்பட்டிருப்பது: 'அவளுடைய வீட்டு வழிகள் குறுகியவை; ஆனால் சோம்பேறியின் அப்பத்தை அவள் உண்ணாள். அவள் தன் புருஷனுக்குப் பொலிவான ஆடைகளைத் தைக்கிறாள். அவள் தூர தேசத்திலிருந்து கப்பலில் வரும் ஒரு வியாபாரியைப் போன்றவள்; அவள் தனக்காகச் செல்வத்தைச் சேகரிக்கிறாள்' (நீதிமொழிகள் 31:27, 22, 14). ஆகவே, இந்த வார்த்தைகளிலிருந்து இதைப் புரிந்துகொள்ள நாம் முயற்சிப்போம். ஒரு வியாபாரி, கப்பலில் சரக்கு ஏற்றும்போது, அதில் ஒரே ஒரு வகைப் பொருட்களை மட்டுமல்ல, தான் லாபம் ஈட்ட முடியும் என்று அறிந்த அனைத்தையும் ஏற்றுகிறான். ஒருவர் நஷ்டமடைவதைக் காணும்போது, அவர் அவர்களுடன் போட்டியிடவில்லை, மாறாக செல்வந்தராகி தங்கள் இல்லங்களில் அமைதியாக வாழ்பவர்களுடன் போட்டியிடுகிறார். அவர் நஷ்டத்தை ஏற்படுத்தும் எதையும் தவிர்க்கிறார், மேலும் தனக்கென ஒன்றை வாங்கும் வரை லாபம் தரும் எதையும் பெறுகிறார். அவரது மாறாத விதி இதுவே: அவருக்கு லாபம் தருவது எதுவாக இருந்தாலும், அதை மீண்டும் வாங்குவதற்கான முயற்சியில் அவர் ஈடுபட வேண்டும், மேலும் அவரைப் பொறாமைப்படாதவர்களிடம்—அதாவது, செல்வந்தர்களாகி தங்கள் இல்லங்களில் அமைதியாக வாழ்பவர்களிடம்—இதை எவ்வளவு விலைக்கு விற்க வேண்டும், அதை எவ்வளவு விலைக்கு வாங்க வேண்டும் என்று கேட்க வேண்டும். இடையூறின்றி கடவுளைச் சந்திக்க விரும்பும் ஆன்மா இதுவே. இது ஒரே ஒரு முயற்சியில் திருப்தி அடையாது, ஆனால் லாபகரமான (விடுதலைக்கான) ஒவ்வொரு முயற்சியையும் தேடுகிறது; மேலும், லாபமில்லாத எந்தவொரு முயற்சியையும் பற்றி அறிந்தால், நஷ்டமடைந்துவிடாமல் இருக்க அதிலிருந்து தப்பி ஓடுகிறது.

30. இப்பொழுது, என் சகோதரனே, நீ உன்னை இயேசுவின் வியாபாரி என்று சொல்லிக்கொண்டாயா? அப்படியானால், அப்படியே இருக்க ஜாக்கிரதையாக இரு. ராஜாவின் வியாபாரம் நஷ்டத்தைக் கொண்டுவரும் எதனிடமிருந்தும் வெகு தொலைவில் உள்ளது. அவருக்கு லாபமற்றவை இவை: மனிதப் புகழ், பெருமை, சுயநீதி, திமிர், காயப்படுத்தும் வார்த்தைகள், சுய இன்பம், தற்பெருமை மற்றும் பொழுதுபோக்குப் பிரியம். இவை அனைத்தும் இயேசுவின் வியாபாரிகளுக்கு லாபமற்றவை, மேலும் அவர்கள் தங்கள் கடைகளில் இத்தகையவற்றை வைத்திருந்தால் அவரைத் திருப்திப்படுத்துவது சாத்தியமற்றது. சகோதரனே, உன்னை நீர் ஆராய்ந்து பார்: உனக்குள் என்ன இருக்கிறது? உன் மனம் உன் உணர்வுகளை நுணுக்கமாக ஆராயட்டும்: அவற்றில் எது கடவுளுக்குப் பலன் தருகிறது, எது பாவத்தை நோக்கி ஈர்க்கப்படுகிறது? இன்பத்தின் இனிமையால் உன் கண்கள் வசீகரிக்கப்படவில்லையா? திமிரால் உன் நாக்கு வெல்லப்படவில்லையா? மனித மரியாதையில் உன் இதயம் மகிழ்ச்சி அடைவதை நீ காணவில்லையா? உங்கள் காதுகள் அவதூறுகளில் மகிழவில்லையா? இவை அனைத்தும் மனதிற்குத் தீங்கு விளைவிப்பன. லேவியராகமத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது: 'ஆரோனை நோக்கி இவ்விதமாய்ப் பேசுவாய்: "குறைபாடுள்ள பரிசுத்த மிருகங்களில் ஒன்றையும் என் பலிபீடத்தின்மேல் நீ சமர்ப்பிக்கக்கூடாது; அப்பொழுது நீ மரிக்காமல் இருப்பாய்"' (லேவியராகமம் 22:18, 20). ஆரோன் மனதின் சின்னமாக இருக்கிறார். பகைவன் (பொதுவாக) தன் தீமையை நீதியான செயல்களுடன் கலப்பதால், யாரும் மரிக்காமல் இருப்பதற்காக, அவை தமக்கு அர்ப்பணிக்கப்படுவதற்கு முன்பு சோதிக்கப்பட வேண்டும் என்று கடவுள் கட்டளையிட்டார். இருப்பினும், மரிப்பது என்பது தியானத்திலிருந்து கீழே இறங்கி, ஒருவரின் புலன்களைக் களங்கப்படுத்த முற்படுபவர்களுடன் ஒரு உடன்பாட்டிற்குள் நுழைவதாகும்.

31. இயேசுவை நேசித்து, தம்முடைய நம்பிக்கையை அவர் மீது வைத்தவர்களின் வார்த்தைகள் இவை! மேலும், அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளின்படி, அவர்களுடைய ஆத்துமாக்கள் ஒவ்வொரு நன்மையாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு மணமகளாக மாறின; அவளுக்கென சொந்தமான பரிசுத்தமான கண்ணாடியைக் கொண்டிருந்தன: 'நாம் அனைவரும் முகத்திரையற்ற முகத்துடன் கர்த்தருடைய மகிமையை நோக்கி, மகிமையிலிருந்து மகிமைக்கு அதே உருவமாக மாறுகிறோம், கர்த்தருடைய ஆவியினால்' (2 கொரி. 3:18). ஏனெனில், 'இப்போது நாம் கண்ணாடி வழியாக மங்கலாகப் பார்க்கிறோம்; அப்பொழுது முகமுகமாய்ப் பார்ப்போம்' (1 கொரி. 13:12). ஆகவே, பரிசுத்தத்தின் மூலம் அவருடைய மணமகள்களாக மாறியவர்கள், தங்கள் மணமகனுக்கு வெறுப்பு உண்டாகாதபடி, தங்கள் முகத்தில் ஏதேனும் கறை இருக்கிறதா என்று பார்க்க, தங்களை ஒரு கண்ணாடியில் பார்ப்பது போல ஆராய்ந்து பார்க்கிறார்கள். ஏனெனில், அவர் ஆத்துமாவில் கற்புடைய, கறைபடியாத கன்னிகைகளைத் தேடுகிறார்; ரெபேக்காவைப் பற்றி எழுதப்பட்டபடி, அவள் மிகுந்த அழகான முகமுடையவளாகவும், எந்த மனிதனையும் அறியாதவளாகவும் இருந்தாள் (ஆதியாகமம் 24:16). மேலும் தீர்க்கதரிசி கூறுகிறார்: 'கன்னிகள் அவளுக்குப் பின்புறம் ராஜாவண்டை கொண்டு வரப்படுவார்கள்; அவளுடைய உண்மையுள்ளவர்கள் உம்மிடம் கொண்டு வரப்படுவார்கள்' (சங். 44:15). 'கொண்டு வரப்படுவார்கள்' என்பது அவருடைய பரிசுத்த மானுடத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது, மேலும் 'அவளுடைய உண்மையுள்ளவர்கள்' என்பது அவர்கள் அவர் மீது கொண்டிருந்த பிணைப்பைக் குறிக்கிறது. ஏனெனில், புனித ஞானஸ்நானத்தின் மூலம் மறுபிறவி பெற்றது அவர்களைப் பழைய அனைத்திலிருந்தும் புதுப்பித்துள்ளது, அதே சமயம் மனந்திரும்புதல் அவர்களைத் தூய்மைப்படுத்தி, பழைய அனைத்தையும் மறந்து, அதை இனி நினைவில் கொள்ளாத புனித கன்னிகைகளாக மாற்றுகிறது, தீர்க்கதரிசி அவர்களை நோக்கி: 'மகளே, செவிசாய்த்துப் பார்; செவியைத் திருப்பி, உன் ஜனங்களையும் உன் தகப்பன் வீட்டையும் மறந்துவிடு. அப்பொழுது ராஜா உன் அழகுக்காக ஏங்குவார்' (சங். 44:11–12). மனந்திரும்புதல் அவளைத் தூய்மைப்படுத்தி, ஆண்டவருடன் ஒரே உடலாக மாற்றிய தூய்மையின் காரணமாக, எல்லா விண்ணுலகப் படைகளும் அவள் மீது வியப்படைவார்கள், மேலும் அவர்கள் கூறுவார்கள்: 'வெண்மை பூண்டு தன் சகோதரனால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள், மேல் ஏறிச் செல்பவள் யார்?' (திருப்பாடல் 8:5)?

32. ஆகவே, பழைய மனிதனின் செயல்களை நாம் அகற்றும் வரை, மற்றும் அவருடைய அன்பு நம்மை வந்தடைந்து, மண்ணுலகின் சாயலை நம்மிடமிருந்து அகற்றி, நமது இதயங்களில் தம்முடைய பரிசுத்தமான, பரலோக சாயலைப் பதிக்கும் வரை, ஒவ்வொரு தீய செயலிலிருந்தும் நம்மைக் காத்துக்கொள்ள, கண்ணீருடன் நமது முழு வலிமையையும் செலவிடுவோம், அதன் மூலம் நாம் அவருக்குத் தகுதியுள்ளவர்களாக இருப்போம், அப்போஸ்தலர் கூறியது போல, எல்லாத் தீமைகளிலிருந்தும் தூய்மையாக, 'நாம் பூமிக்காரரின் சாயலை அணிந்திருக்கிறோமோ, அப்படியே பரலோகத்தார் சாயலையும் அணிந்துகொள்வோம்' (1 கொரி. 15:49). ஆதலால், மீறல் நடந்ததிலிருந்து பாவமில்லாத மனிதன் ஒருவன் இல்லை என்பதையும், மனந்திரும்புதல் மனிதனைப் பாவமற்ற புதுப்பித்தலுக்கு மீட்டெடுக்க முடியும் என்பதையும் அப்போஸ்தலருக்குத் தெரியும்; ஆகவே, கட்டளைக்கு எதிராக மீறிய ஒருவனின் செயல்களை நாம் கைவிட வேண்டும் என்றும், இரக்கம் காட்டி மனிதனின் அடிமைத்தனத்தைச் சுமந்து, அவனை மறைவான சொர்க்கத்திற்குள் வழிநடத்தி, தம்முடைய பரிசுத்த குணங்கள் அனைத்தையும் அவன் மீது பொழிந்து, அவனுக்கு வாழ்விருட்சத்தின் கனியைச் சுவைக்க அனுமதித்த நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் செயல்களை—அதாவது, பரிசுத்த கட்டளைகளை—நாம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்றும் அவர் கூறினார்; அந்த வாழ்விருட்சமே பரிசுத்தத்தன்மை ஆகும். தன்னில் வெளிப்படுத்தப்பட்டவராகவும், வாழ்விருட்சத்திற்கான வழியைக் காக்க நியமிக்கப்பட்ட, தீச்சுவாலை வீசும் தங்கள் படைக்கலன்களால் செருபீன்களை அமைதிப்படுத்தியவராகவும், அவை (விசுவாசிகளை) எல்லா நேரங்களிலும் பாதுகாக்கின்றன, மேலும், அவர்கள் மீண்டும் அதற்குத் திரும்பாதபடி, தாங்கள் முன்பு சிக்கியிருந்த கசப்பான அடிமைத்தனத்தை நினைவூட்டி, பாம்பின் ஒவ்வொரு வார்த்தையிலிருந்தும் அவர்களுடைய காதுகளைப் பாதுகாத்து, தம்முடைய விலையேறப்பெற்ற இரத்தத்தால் அவர்களை மீட்டவருக்கு இடைவிடாமல் நன்றி செலுத்தக் கற்பித்தார். அவர் சிலுவையின் மூலம் அவர்களுடைய அடிமைத்தனத்தின் பதிவை அழிக்க (கொலோ. 2:14) செய்தார், மேலும் அவர்களை சகோதரர்களாகவும் நண்பர்களாகவும் ஆக்கினார் (யோவான் 15:14; 20:17), கிருபையினால் அவர்கள் மீது தம்முடைய ஆவியை ஊற்றி, அவர்களுடைய இருதயங்களை ஆற்றியெடுத்த பிறகு, அவர் கூறினார்: 'நான் என் பிதாவையும் உங்கள் பிதாவையும், என் தேவனையும் உங்கள் தேவனையும் நோக்கி ஏறிச் செல்கிறேன்' (யோவான் 20:17). மேலும்: 'பிதாவே, நான் இருக்கும் இடத்தில், நானும் உம்மை மகிமைப்படுத்தினபடியே, நீரும் என்னை மகிமைப்படுத்தினபடியே, அவர்களும் என்னுடனே இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்' (யோவான் 17:24, 23). அவர் இதை எல்லோரையும் பற்றிச் சொல்லவில்லை, மாறாக, தங்கள் சொந்த விருப்பங்களை ஒதுக்கி வைத்து, அவருடைய பரிசுத்த சித்தத்தைப் பின்பற்றி, இந்த உலகத்திற்கான ஒவ்வொரு ஆசையிலிருந்தும் தங்களைத் துண்டித்துக் கொண்டவர்களைப் பற்றித்தான் கூறினார் என்பதையும் அவர் நமக்குக் காட்டினார். ஏனெனில் அவர் கூறினார்: 'நான் அவர்களை உலகத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுத்தேன்; இக்காரணத்தினாலே உலகம் அவர்களைப் பகைக்கிறது, அவர்கள் உலகத்திற்குரியவர்கள் அல்ல' (யோவான் 15:19; 17:9, 14). இவ்வுலகப் பொருட்களைக் கைவிட்டவர்களே கர்த்தராகிய இயேசுவின் மணமகள்களாக இருக்கத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களா? அப்போஸ்தலர் கூறியது போல, அவர்கள் அவருடன் ஐக்கியத்தில் நிலைத்திருக்கிறார்கள்: 'இதினிமித்தம் ஒருவன் தன் தகப்பனையும் தாயையும் விட்டுப் தன் மனைவியோடு சேர்ந்து இருவரும் ஒரே மாம்சமாயிருப்பார்கள். இது ஒரு பெரிய மர்மம்: ஆனால் நான் கிறிஸ்துவுக்கும் சபைக்கும் சம்பந்தமாகப் பேசுகிறேன்' (எபே. 5:31, 32). மேலும் அவர் கூறினார்: 'நான் சுவிசேஷத்தின் மூலம் கிறிஸ்து இயேசுவுக்குரிய வாக்குறுதியில் சகவிற்பூசகனும், சக ஊழியனும், பங்காளியுமாக இருப்பேன்' (எபே. 3:6). கர்த்தருடன் ஒரே உடலாக மாறத் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்பட்டவர்களுள் அவருடைய பரிசுத்த ஆவியானவர் வாசம் செய்வதை நீங்கள் காண்கிறீர்களா? மேலும் அவர் அவர்களுக்கு உதவுகிறார்; கர்த்தர் சொன்னது போல, அவர் அவர்களைக் கவனித்துக் கொள்கிறார்: 'பேசுகிறவர்களாகிய நீங்கள் அல்ல, உங்கள் பிதாவின் ஆவியானவரே உங்களைக் கொண்டு பேசுகிறார்' (மத். 10:20). அப்படியே, அப்போஸ்தலன் கூறுகிறார்: 'தேவன் இவைகளைத் தம்முடைய ஆவியினால் நமக்கு வெளிப்படுத்தினார்; ஆவியானவர் எல்லாவற்றையும், தேவனுடைய ஆழங்களையும் கூட ஆராய்ந்திருக்கிறார்' (1 கொரி. 2:10). 'நாமோ,' என்று அவர் மேலும் கூறுகிறார், 'கிறிஸ்துவின் மனநிலையை உடையவர்களாய் இருக்கிறோம்' (வசனம் 16). அப்படியானால், கிறிஸ்துவின் மனநிலை பாவத்தைப் பற்றிய எந்தவொரு எண்ணத்தையும் கொண்டிருப்பது எப்படி சாத்தியமாகும்?

33. சகோதரரே, உங்கள் இதயத்தால் இந்த மர்மத்தைக் கவனமாக ஆராயுங்கள்: பூமியில் உள்ள ஒவ்வொரு இனமும் தன் இனத்திற்கே பிறப்பைத் தருகிறது, வேறு இனத்திற்கு அல்ல; அது கால்நடைகளாகவோ, காட்டு மிருகமாகவோ, ஊர்வனவாகவோ அல்லது பறவைகளாகவோ இருந்தாலும் சரி. தேவன் அவற்றை எல்லாம் ஆதாமிடம் ஏன் கொண்டு வந்தார் – தம்மைப் போன்ற எதுவும் இருக்கிறதா என்று பார்க்கவா? அவனைப் போன்ற எதுவும் காணப்படவில்லை, ஏனென்றால் அவை அவனது இயல்பைச் சேர்ந்தவையாக இல்லை. பின்னர் தேவன், ஆதாமின் விலா எலும்புகளில் ஒன்றை எடுத்து, அவனது மனைவியாக அவளைப் படைத்தார், ஆணிடமிருந்து அவளை எடுத்தது போலவே. இந்த மாபெரும் மர்மம் கிறிஸ்துவின் மணமகள்களாக மாறும்வர்களிடமும் காணப்படுகிறது, ஏனெனில் அவர்கள் மறுபிறப்பின் மூலம் அவருடைய சாரமாகவும், அவருடைய பரிசுத்த உடலாகவும் இருக்கிறார்கள், அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல்: 'நாம் அனைவரும் கிறிஸ்துவுக்குள் ஒரே உடலாயிருக்கிறோம், ஒருவரையொருவர் அங்கங்களாகவும் கொண்டிருக்கிறோம்' (ரோமர் 12:5). மேலும்: 'ஏனெனில் நாம் அவருடைய உடலின் உறுப்புகளாகவும், அவருடைய மாம்சமாகவும், அவருடைய எலும்புகளாகவும் இருக்கிறோம்' (எபே. 5:30). அவர் என்ன விரும்புகிறார் என்று பார்க்கிறீர்களா? ஆதாமிடமிருந்து ஏவாள் வந்து, எல்லா விதத்திலும் அவனைப் போலவே இருந்ததைப் போலவே, மனிதனும் எல்லா விதத்திலும் அவரைப் போல இருக்க வேண்டும் என்பதே அது. ஏனெனில், நாம் மிருகங்களின் முட்டாள்தனத்தையோ, காட்டு மிருகங்களின் பேராசையையோ, பறவைகளின் நிலையற்ற தன்மையையோ, ஊர்வனவற்றின் விஷத்தன்மையையோ கொண்டிருந்தால், அத்தகைய ஆன்மாக்கள் அவருடைய செயல்களுக்கு இணக்கமாக இல்லாததால், அவருடைய கன்னிகைகளாகவும் மணமகள்களாகவும் இருக்க முடியாது. சகோதரரே, மனிதன் இயற்கைக்கு மாறான அனைத்திலிருந்தும் விடுபட்டு, அவருடைய மணமகளாகத் தகுதிபெற அவர் எவ்வாறு விரும்புகிறார் என்பதைக் காண்கிறீர்களா? ஆன்மா அதன் செயல்கள் மூலம் அதன் சொந்த எண்ணங்களை அறிந்துகொள்கிறது. அது ஆவியின் கிரியைகளைச் செய்தால், பரிசுத்த ஆவியானவர் அதற்குள் வாசமாயிருக்கிறார் என்பது தெளிவாகிறது, ஏனெனில் ஆவியின் கிரியைகள் ஆன்மாவைப் பற்று அற்றதாக மாற்றிப் புதுப்பித்தன. மேலும் கர்த்தர் சொன்னது போல: 'நீங்கள் என்னை நேசித்தால், என் கற்பனைகளைக் கடைப்பிடியுங்கள். மேலும் நான் பிதாவைக் கேட்பேன், அவர் உங்களுக்கு வேறொரு ஆறுதலானவரைக் கொடுப்பார்—அவரே சத்திய ஆவியானவர்' (யோவான் 14:15–17). மேலும் அப்போஸ்தலரும் கூறுகிறார்: 'அல்லது இயேசு கிறிஸ்து உங்களுக்குள் இருக்கிறார் என்பதை நீங்கள் அறியவில்லையா—உங்கள் நிலை பாழானதென்று அறியவில்லையா?' (2 கொரிந்தியர் 13:5).

34. இயேசுவின் கிரியைகளை ஒருவன் கொண்டிராவிட்டால், அவன் புத்தி இல்லாதவன் என்றும், அவருடைய மணமகள் அல்ல என்றும் நீங்கள் காண்கிறீர்களா? கன்னிகைகள் அனைவரும் தங்கள் விளக்குகளைத் தயாரித்தார்கள், ஆனால் கிரியைகள் இல்லாதவர்கள் வாசலுக்கு வெளியே விடப்பட்டார்கள். கடலில் வீசப்பட்ட வலை எல்லா வகையான மீன்களையும் சேகரித்தது, ஆனால் நல்லவை மட்டுமே ராஜ்யத்திற்கு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன. களைகள் கோதுமைக்கு அருகில் வளர்ந்தன, ஆனால் அறுவடை வந்தபோது, அவை கட்டுக்கட்டாகக் கட்டப்பட்டு அக்கினியில் எறியப்பட்டன. அனைத்து கிளைகளும் திராட்சைக் கொடியில் இருந்தன, ஆனால் கனிகொடுக்காதவை அக்கினியில் எறியப்பட்டன. ஆடுகள் அருகில் மேயந்தபோதும், அவர் ஆடுகளை மட்டும் தன்னுடன் உள்ளே அழைத்துக்கொண்டார், ஆடுகள் வெளியேற்றப்பட்டன. விதைப்பவர் தனது விதைகள் அனைத்தையும் சமமாக விதைத்தார், ஆனால் நல்ல மண்ணில் வளர்ந்தவற்றால் மட்டுமே மகிழ்ச்சி அடைந்தார். வெள்ளியைக் (தாலந்துகள், மனா) கொடுத்தவர் பாரபட்சமின்றி கொடுத்தார், ஆனால் அதை இரட்டிப்பாக்கியவன் மட்டுமே அவருக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தான். அனைவரும் திருமணத்திற்கு அழைக்கப்பட்டனர், ஆனால் திருமண ஆடை இல்லாதவன் (அரசன்) அவனைப் புற இருளில் எறியும்படி கட்டளையிட்டான். இந்த வார்த்தைகள் நம்மைப் பற்றியவை, ஏனெனில் நாம் அனைவரும் விசுவாசிக்கிறோம் என்று கூறுகிறோம், ஆனால் அவருடைய தெய்வீகத்தின் கிரியைகள் இல்லாதவர்களை அவர் தள்ளிவிடுவார், அவர் சொன்னது போல: 'ஏனெனில் அழைக்கப்பட்டவர்கள் அநேகர், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் சிலர்' (மத்தேயு 22:14).

35. சகோதரரே, நாம் நம்மை ஆராய்ந்து, கர்த்தரைச் சந்திக்கும் முன் நமது கிரியைகளைக் கருதுவோம். தேவையான நேரத்தில் நாம் பெறவிருக்கும் பெரும் செல்வத்தை வீணாக்கிவிடாதபடி, தங்கள் இருதயத்தின் இவ்வுலக இச்சைகள் பின்பற்றிச் செல்லும்வர்களை நாம் கவனிக்க வேண்டாம். அதைப் பெற நாம் பாடுபடுவோமாக, மேலும் நாம் பகைவனாக விட்டுச் செல்லவிருப்பதை இகழ்வோமாக. நாங்கள், அழிந்துபோகும் (பொருட்களை)த் தேடுவதில் தங்கள் உழைப்பை எல்லாம் செலவிட்டு, அவற்றைக் கைவிட்டுப் போனவர்களையும், இக்காரணத்திற்காகக் கர்த்தருடைய அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றி, அவருடைய மணமகள்களாகத் தகுதிபெற விரும்பாததால் கெஹென்னாவைச் சுதந்தரித்தவர்களையும் சிந்தித்துப் பார்ப்போமாக. ஆகவே, அவர்களுடைய அவமானத்திற்குள் நாம் விழாதபடி, தேவன்முன் கண்ணீருடனும், துக்கமனதுடனும், இரகசிய புலம்பலுடனும் விண்ணப்பம் செய்ய நாம் முயற்சி செய்வோம். ஏனெனில், கடலில் புயல் வீசி, பல கப்பல்கள் அழிந்து, மற்றவை சேதமடையாமல் இருக்கும்போது, 'நாங்களும் அவர்களைப் போலவே ஆழ்கடலால் விழுங்கப்படுவோம்' என்று அவர்கள் சொல்லுவதில்லை, மாறாக, மனந்தளராமல் இருக்குமாறு ஒருவரையொருவர் உற்சாகப்படுத்தி, கடவுளிடம் தங்களுக்கு உதவுமாறு மன்றாடுகிறார்கள். உண்மையாகவே, பூமியின் மீது ஒரு பெரிய புயல் வீசிக்கொண்டிருக்கிறது. ஆகவே, நாம் அழிந்து போகாமல் இருக்க, எல்லா வகையிலும் நம்மைத் தூண்டிக்கொண்டு உழைத்து, கர்த்தரிடம் கூப்பிடுவோம்: ஏனெனில், கடலில் புயல் எழும்போது, கப்பலின் தலைவன் எப்போதும் மாலுமிகள் மற்றும் பயணிகள் மத்தியில் தன்னை ஊக்குவிப்பவர்களைக் காண்கிறான். (நாம் அறிந்துகொள்வோம், ஒருவன்) அழிவுக்கு வழிவகுக்கும் ஒவ்வொரு விஷயத்திலிருந்தும் தன்னை விடுவித்துக் கொள்ளாவிட்டால், இந்தப் புயல் வீசும் கடலிலிருந்து அவனால் மீள முடியாது. மேலும், தன் மக்களை எகிப்திலேயே அடிமைகளாக வைத்திருக்க முயன்றவர்களின் மரணத்தைக் கடலைக் கடந்து கண்ட பின்னரே மோசே கர்த்தருக்குப் பாடல் பாடினார். அவர்களைக் கடந்து கொண்டுவந்த பிறகு, அவர்கள் முழுமையாக விடுதலை பெற்ற பிறகு, அப்போதுதான் அவர் கூக்குரலிட்டார்: 'நாம் கர்த்தருக்குப் பாடுவோம், அவர் மகிமையான வெற்றியை அடைந்திருக்கிறார்; குதிரையையும் அதன்மேல் ஏறியவரையும் கடலிலே தள்ளினார்' (புற. 15:1).

36. இவ்வாறு, மனம் ஆன்மாவின் சக்திகளை மாம்சத்தின் விருப்பங்களிலிருந்து மீட்டு அவற்றைத் திருப்பும்போது, தியானம் என்ற தூண் ஆன்மாவை மாம்சத்தின் விருப்பங்களிலிருந்து பிரித்துவிடும். பின்னர், மனமானது இரகசியமாகக் கடவுளுடன் இடைவிடாமல் அமர்ந்திருக்கும் வேளையில், அதன் புலன்களைப் பாவத்தில் வைத்திருக்கத் தேடி, உணர்ச்சிகள் வெட்கமின்றி ஆன்மாவின் மீது பாய்வதைக் கடவுள் கண்டால், அவர் தனது உதவியை அனுப்பி அவற்றை ஒரே நேரத்தில் அழிக்கிறார், அது எழுதப்பட்டபடி: 'கர்த்தர் மோசேவுக்குச் சொன்னது: "நீ ஏன் என்னிடம் கூப்பிடுகிறாய்? இஸ்ரவேலர் தங்களைத் தயார்படுத்திக்கொள்ளும்படி கட்டளையிடு. நீயோ, உன் கையில் இருக்கும் உன் கோலை எடுத்து, அதைக் கடல் நீரின்மேல் நீட்டுவாயாக, அப்பொழுது அது வறந்துவிடும்"' (புர. 14:15–16). நமது விருப்பங்களை நாம் நிறைவேற்றிய எகிப்தியர்களின் கைகளிலிருந்து இஸ்ரவேலைக் காப்பாற்ற, மோசேக்கு இப்போதும் உதவிக்கரத்தை நீட்ட தேவன் உண்மையுள்ளவராயிருக்கிறார்—அதனால் நாமும், 'நாம் கர்த்தருக்குப் பாடுவோம், அவர் தமக்குத்தாமே மகிமையான மகிமையைச் செய்துகொண்டார்' என்று கூறி, அவருக்கு ஒரு புதிய பாட்டைப் பாடத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படலாம். ஆனால், நாம் நம்முடைய எதிரிகளைப் பற்றிக்கொண்டு, அங்கே உள்ள உணவை ஏங்கி, ஆரோனை வற்புறுத்தி எகிப்தை நோக்கித் திரும்பினால், 'அவர் மகிமையினால் மகிமைப்படுத்தப்பட்டார்' என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? 'எங்களைத் தெய்வங்களாக்குங்கள்' என்று எங்களை மீண்டும் எகிப்துக்குத் திருப்பியவர்களை (புற. 32:1)—மேலும் நமது பலவீனத்தால் நாங்கள் இவ்வளவு தாழ்ந்து, ஆவிக்குரிய உணவை இகழும்படி ஆகிவிட்டோம். ஆனாலும், நாம் கோபமூட்டிய அந்தக் காளைக்குட்டியை அழிக்க, மோசேயை மலையிலிருந்து எங்களிடம் மீண்டும் அழைத்து வரக்கூடிய அளவுக்குத் தேவன் வல்லமையுள்ளவர். நமக்கு மனந்திரும்புதலை அருளிய தேவன், மீண்டும் நம்மைத் தன்பால் அழைத்து, 'அவர்களுடைய பாவங்களை மன்னித்தால், மன்னியும்; இல்லையென்றால், உயிரின் புத்தகத்திலிருந்து என் பெயரை அழித்துவிடும்' என்று நமக்காக ஜெபிக்கும்படி மோசேக்கு வலிமையைத் தரவும் கூடுவர். (புற. 32:32), மேலும், பொறாமையான தந்திரத்தின் மூலம் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட தேசத்தைத் தங்களுக்குச் சொந்தமாக்கிக் கொண்ட ஏழு தேசங்களை, தகுந்த நேரத்தில் அழிப்பதற்காக இயேசுவுக்கு அதிகாரத்தை அளிக்கவும் - அதனால் இஸ்ரவேல் அதன் உரிமையைப் பெற்று, அதில் என்றென்றும் பொறாமை இல்லாமல் வசிக்கவும். ஆமென். வலிமை அவருடையது, உதவி அவருடையது, பாதுகாப்பு அவருடையது, ஞானம் அவருடையது, பாதுகாப்பு அவருடையது. கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே, பிதாவாகிய தேவனுக்கும் பரிசுத்த ஆவிக்கும் மகிமையும் கனமும் சேர்ப்பதற்காக, யுகங்களுக்கு முன்பே, இப்போதும் என்றென்றைக்கும் ' ' என்று அவர் நம்மில் இருக்கிறார். ஆமென். சகோதரனே, இதை வாசித்த பிறகு, இதை நீங்கள் நடைமுறைப்படுத்துவதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள், அப்போதுதான் கர்த்தர் உங்களைப் பரீட்சையின் நேரத்தில் காப்பார். ஆமென்.

26. ஏசாயாவின் சீடரான அப்பா பேதுருவின் வார்த்தைகள்

1. என் தந்தை கூறினார்: 'சரிசெய்யப்பட வேண்டியதைச் சரிசெய்ய நல்ல மன உறுதியுடன் இரு. தூய்மை கடவுளிடம் ஜெபிக்கிறது. தேவ பயமும் (அனைத்திலும்) சுயக்கட்டுப்பாடும் பாவங்களை நீக்குகின்றன. ஒரு மனிதன் தன் இதயத்தில் பழிவாங்கும் உணர்வை வளர்த்தால், அவனது ஜெபம் வீணானது. இந்த யுகத்தின் (விஷயங்கள்) குறித்து ஆலோசனையையோ வழிகாட்டுதலையோ தேடாதீர்கள், உங்களிடம் கேட்பவர்களுக்கும் அதைக் கொடுக்காதீர்கள். உங்களுக்குள் பேசுகிறவர்களுக்கு உங்கள் காதுகளை எப்போதும் திறந்திருங்கள், மேலும் எந்த வார்த்தைகளைக் கவனிக்க வேண்டும் என்பதை அறிந்துகொள்ளும் வரத்தை உங்களுக்கு வழங்கும்படி கடவுளிடம் ஜெபியுங்கள். உங்கள் உதடுகளால் ஒன்றைச் சொல்லிக்கொண்டு, உங்கள் இதயத்தில் வேறொன்றை மறைத்து வைக்காதவாறு உங்கள் பலத்தைச் செலுத்துங்கள்.

2. அவர் மீண்டும் கூறினார், பகுத்தறிவுடன் கடவுளுக்கு முன்பாகத் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்வதும், பணிவுடனே கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிவதும் அன்பை உண்டாக்குகின்றன, மேலும் அன்பு பற்றற்ற நிலையை உண்டாக்குகிறது.

3. மேலும் அவர் கூறினார், மௌனத்தைக் கடைப்பிடிப்பவர், தன்னைத் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கும் சக்திகளைக் கடந்துவிட்டாரா என்றும், இங்கேயே இருந்தாலும் அவற்றிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டுவிட்டாரா என்றும் ஒவ்வொரு மணி நேரமும் தன்னை ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும். ஏனெனில், ஒருவர் அவற்றின் அடிமைத்தனத்திற்கு உட்பட்டு இருக்கும் வரை, அவர் அவற்றிலிருந்து விடுவிக்கப்படவில்லை. அதனால்தான், அவர் மீது அருள் வரும் வரை அவருக்கு முன்னால் பாடுபடுதல் உள்ளது.

4. அவர் மீண்டும் கூறினார்: 'தனது இதயத்தில் கண்டனத்தை வளர்க்கும் மனிதன் கடவுளின் கிருபையிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கிறான்.' இதைப் பற்றி நான் அவரிடம் கேட்டபோது, அவர் கூறினார்: 'நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவைப் பின்பற்ற விரும்பினால், அவருடைய வார்த்தையைக் கடைப்பிடியுங்கள்; நீங்கள் அவருடன் பழைய மனிதனை சிலுவையில் அறைய விரும்பினால், சிலுவையிலிருந்து உங்களை விலக்கிச் செல்பவர்களை வெட்டிப் போட வேண்டும்; அவமானத்தைச் சகித்துக்கொள்ள உங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்; உங்களுக்குக் கசப்பை ஊட்டுபவர்களின் இதயங்களைத் தேற்ற வேண்டும்; உங்களை நீங்களே தாழ்த்திக் கொள்ள வேண்டும்; உங்கள் சொந்த விருப்பங்களைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்; உங்கள் உதடுகளை மௌனமாக வைத்திருக்க வேண்டும்; மேலும் உங்கள் இதயத்தில் யாரையும் தீர்ப்பிடக் கூடாது.

5. மேலும் அவர் கூறினார், மௌனத்தில் இருப்பவனுக்கு கடவுளைச் சந்திப்பதில் ஒருவித மூச்சை நிறுத்தும் பயம் இருக்க வேண்டும்; பாவம் எவ்வளவு காலம் அவனது இதயத்தைத் தன்பால் ஈர்க்கிறதோ, அவ்வளவு காலம் அந்தப் பயம் அவனுக்குள் முழுமையடையவில்லை, மேலும் இரக்கமும் அவனுக்கு இன்னும் வெகு தொலைவில் உள்ளது.

6. அவர் மீண்டும் கூறினார்: 'நமது உதடுகளில் உணர்வற்ற தன்மையும், இதயங்களில் சட்டமில்லாத தன்மையும் தீமையும் இருப்பது வருந்தத்தக்கது.'

7. மேலும் அவர் கூறினார், ஒருவன் பிரியமான இயேசு தாங்கிய சரீரத்தைப்போலத் தன் சரீரத்தை மாற்றிக்கொள்ள மரணபரியந்தம் பாடுபடாதிருந்தால், அவன் அவரை மகிழ்ச்சியுடன் சந்திக்க மாட்டான், மேலும் கசப்பான அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படவும் மாட்டான்.

8. மேலும் அவர் இவ்வாறு கூறினார்: 'கருணை காட்டுங்கள்! கருணை காட்டுங்கள்! கருணை காட்டுங்கள்! ஆன்மா என்ன ஒரு நிலைக்கு வந்துவிட்டது! எந்தத் தூய்மையில் அது படைக்கப்பட்டது, எந்த அதிகாரத்தின் கீழ் அது இப்போது நிற்கிறது, எந்தப் வீண்மையால் அது கட்டப்பட்டுள்ளது!'

9. அவர் மேலும் கூறினார்: 'நீங்கள் இந்த உடலில் இருக்கும்போது, உங்கள் இதயம் தளர்ந்துவிடாதபடி நான் வேண்டிக்கொள்கிறேன்; ஏனெனில், ஒருவன் தன் வயலில் விதை முளைத்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, அது களஞ்சியத்தில் சேருவதற்குள் அதற்கு என்ன நேருமோ என்று அறியாமல், அதிலிருந்து எந்தப் பலனையும் எதிர்பார்க்க முடியாதது போல—அதுபோலவே ஒருவன் "மூக்கின் துளைகளில் சுவாசம் இருக்கும்போதும்" தன் இதயம் தளர்ந்துவிட அனுமதிக்கக்கூடாது (யோபு 27:3), மேலும் ஒரு மனிதனுக்கு அவனது கடைசி மூச்சு வரும் வரை எந்தத் துன்பம் நேரிடும் என்று தெரியாதது போல, ஒருவன் மூச்சு உள்ளவரை தன் இதயத்தைத் தளரவிடக் கூடாது, மாறாக எப்போதும் கடவுளிடம் அவருடைய உதவிக்கும் கருணைக்கும் வேண்டி அழ வேண்டும்.

10. நான் அவனை நோக்கி: 'பிதாவே, தாழ்மை என்றால் என்ன, அதைத் தூண்டுவது எது?' என்று கேட்டேன். அவன் என்னிடம்: 'கட்டுப்பாடு, சிரமமின்றி தாழ்மையுடன் ஒருவரின் சொந்த விருப்பத்தைத் துறத்தல், தூய்மை, அவமானங்களைச் சகித்தல், சுமையின்றி அண்டை வீட்டாரின் வார்த்தைகளைப் பொறுத்தல்—இதுவே தாழ்மை' என்றான்.

11. அவர் தொடர்ந்து கூறினார்: 'கிறிஸ்துவைச் சந்திப்பதற்கு முன்பே புதிய மனிதனை அடைந்தவன் பேறு பெற்றவன்.' அப்போஸ்தலன் மேலும், 'இறைச்சி இரத்தமும் தேவனுடைய ராஜ்யத்தைக் கொள்ளை கொள்ளாது' (1 கொரி. 15:50) என்றும், 'உங்கள் நடுவில் பொறாமையும் விவாதமும் சண்டையும் இருக்கும்போது, நீங்கள் மாம்சத்தின்படி நடந்து, மாம்சத்தின்படிச் செயல்படவில்லையா?' (1 கொரி. 3:3) என்றும் கூறினார்.

12. அவர் மீண்டும் கூறினார்: நமது பகைவர்களின் கைகளில் நாம் இத்தகைய துன்பங்களை அனுபவிப்பதற்குக் காரணம், நாம் நமது பாவங்களைச் சரியாக அறிந்துகொள்ளாததும், பகுத்தறிவுடன் துயரத்தை அனுபவிக்காததுமே ஆகும்; ஏனெனில், நமது உள்ளத்தில் துயரம் எழுந்தால், அது நமது பாவங்களை நமக்கு வெளிப்படுத்தும். ஆகவே, நமது பாவங்களை உண்மையிலேயே காண நமக்கு அருளப்படும்போது, நமக்கு முன்பாக நிற்கும்வர்களின் முகங்களைப் பார்க்கக்கூட நாம் வெட்கப்படுவோம், அல்லது வெட்கமற்ற பெண்களைப் பார்க்கக்கூட வெட்கப்படுவோம், ஏனெனில் அவர்கள் நம்மை விட அதிக மரியாதைக்குரியவர்கள்; அவர்கள் கடவுளை அறியாததால் அத்தகைய துணிச்சலுடன் தங்கள் பாவங்களைச் செய்கிறார்கள், ஆனால் நாம் விசுவாசிகளாக இருந்தபோதிலும், நமது இதயங்கள் பாவத்தால் நிரம்பியுள்ளன.

13. அவர் மீண்டும் கூறினார்: பகைவன் நுழைவதை அனுமதிக்காதபடி, இறைவனுக்காக நிந்தனையைப் பொறுத்துக்கொண்டு, தன் விருப்பத்தை மற்றவனுக்கு ஒப்புக்கொடுப்பது, ஒரு செயல்வீரனை வெளிப்படுத்துகிறது; ஏனெனில், யாராவது ஒருவன் கூர்மையான மனதுடன், கர்த்தராகிய இயேசுவின் காலடியில் ஞானத்துடன் நின்றால், அவன் தன் அன்பான கர்த்தரிடமிருந்து பிரிக்கப்படாதபடி, தன் சொந்த விருப்பத்தை வெட்டுவதில் கவனமாக இருப்பான்— —. ஆனால், எல்லா காரியங்களிலும் தன் சொந்த விருப்பத்தை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளும்வன் விசுவாசிகளுடனான உறவில் கூட சமாதானமாக இருப்பதில்லை, ஏனெனில் அவனது சகோதரனுக்கு எதிரான கோழைத்தனம், கோபம் மற்றும் வெறுப்பு ஆகியவை அவனது இதயத்தில் எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்திருக்கும். 'நான் பேசினாலும் சரி, கேட்டாலும் சரி, எனக்கு எதுவும் நேராது' என்று சொல்பவன், உள்ளே அழைத்துச் செல்லப்பட்டாலும் சரி, வெளியே அழைத்துச் செல்லப்பட்டாலும் சரி, ஒளியைக் காணாத ஒரு குருடனைப் போன்றவன். சூரியனுக்கு நடப்பதிலிருந்து இதைப் புரிந்துகொள்: ஒரு சிறிய மேகம் கூட அதன் ஒளியையும் வெப்பத்தையும் மறைத்துவிட முடியும். ஆனால் இது அனைவருக்கும் வெளிப்படையாகத் தெரிவதில்லை, அறிவை உடையவர்களுக்கு மட்டுமே தெரிகிறது.

14. அவர் மீண்டும் கூறினார்: 'தனது சொந்தப் பாவங்களைப் பற்றி எப்போதும் உணர்ந்திருக்கும் ஒருவனுக்கு, மற்ற எந்த மனிதனிடமும் பேச நாக்கு இல்லை.'

15. அவர் மீண்டும் கூறினார்: 'உலகில் உள்ள அனைத்தையும், உடல் இன்பங்களையும் வெறுப்பீர்களாக, ஏனெனில் அவை உங்களைக் கடவுளின் எதிரியாக ஆக்குகின்றன. எப்படி ஒரு பகைவனைக் கொண்ட மனிதன் அவனுக்கு எதிராகப் போரிடுகிறானோ, அப்படியே நாமும் நமது உடலுக்கு எதிராகப் போரிட வேண்டும், அதற்கு எந்த ஓய்வும் கொடுக்கக்கூடாது.'

16. அவர் மீண்டும் கூறினார்: 'கடவுளை நேசிக்கும் ஒரு பக்தன், தன் சொந்த எண்ணம் ஒவ்வொன்றையும் கவனிக்க வேண்டும், அவற்றை ஆராய்ந்து, அவை தன் உடலிலிருந்து உருவாகின்றனவா இல்லையா என்று பரிசீலிக்க வேண்டும். ஏனெனில், அவனது எந்த உறுப்பு மீதும் இயற்கைக்கு மாறான ஆசைகள் ஆதிக்கம் செலுத்தும் வரையிலும், அந்த அளவிற்கு அவன் இன்னும் கன்னியாஸ்திரியாகக் கருதப்படமாட்டான்.'

17. நான் அவனிடம் கேட்டேன்: '"உமது பெயர் பரிசுத்தமாக்கப்படுவதாக" என்ற நற்செய்திப் பிரார்த்தனையின் வார்த்தைகளின் பொருள் என்ன?' அவன் சொன்னான்: 'இது பரிபூரணர்களுக்குப் பொருந்தும், ஏனெனில், காமவிருப்பங்களால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட நம்முள் கடவுளின் பெயர் பரிசுத்தமாக்கப்படுவது சாத்தியமற்றது.'

18. அவர் மீண்டும் கூறினார்: 'நமது பழங்காலத் தந்தையர்கள் விலகுவது (உலகத்திலிருந்து) என்பது உடலைக் கைவிடுவதும் (உடலைத் துறப்பது) மரணத்தைக் குறித்த சிந்தனையும் ஆகும் என்று போதித்தார்கள்.'

19. அவர் மீண்டும் தன் அண்டை வீட்டாருடன் சமாதானமாக இருப்பதைப் பற்றிப் பேசினார், சமாதானம் இல்லாத இடத்தில் கடவுள் வசிக்கார் என்றார். தன் பாவங்களை உணர்பவன் சமாதானத்தையும் உணர்கிறான். ஏனெனில், கடவுள் வசிப்பதற்குப் பாவங்கள் இடமளிப்பதில்லை, மாறாக அகந்தையே இடமளிக்கிறது. தாவீது, ஊரியாவின் மனைவியுடன் பாவம் செய்த பிறகு, தன் பாவங்களுக்காகப் பலியாகக் கொடுக்க, பின்வரும் வார்த்தைகளைத் தவிர வேறு எதுவும் கிடைக்கவில்லை: 'நொறுங்குண்ட ஆவியைத் தேவன் பலியாக ஏற்றுக்கொள்வார்; நொறுங்குண்டு நொறுங்குண்ட இருதயத்தை, தேவனே, நீர் புறக்கணியார்' (சங். 50:19).

20. அவர் மீண்டும் கூறினார், கோழைத்தனமும் மற்றவர்களைக் கண்டிப்பதும் மனதைக் கிளர்ச்சியால் நிரப்பி, கடவுளின் ஒளியைக் காணத் தடுக்கின்றன.

21. அவர் மீண்டும் கூறினார்: 'ஆவியைக் கெடுக்கும் பின்வரும் மூன்று விருப்பங்களைத் தவிர்க்க உங்கள் முழு வலிமையுடனும் முயற்சி செய்யுங்கள்: பேராசை, ஆசை மற்றும் இன்பம் விரும்பும் தன்மை; ஏனெனில் அவை ஆன்மாவிற்கு மேலோங்கும்போது, அது செழிப்படைவதைத் தடுக்கின்றன.'

22. அவர் மீண்டும் கூறினார்: 'உங்கள் அறையில் அமர்ந்திருக்கும்போது, உங்கள் அண்டை வீட்டாரைத் தீர்ப்பிடுவதற்கான எண்ணம் உங்களுக்கு வந்தால், உங்கள் சொந்தப் பாவங்களை அளந்து பார்த்து, உங்கள் பாவங்கள் உங்கள் அண்டை வீட்டாரின் பாவங்களை விடப் பெரியவை என்று முடிவு செய்து அவரைத் தீர்ப்பிடுங்கள். அவ்வாறே, நீங்கள் நீதியான செயல்களைச் செய்வதாக உங்களுக்குத் தோன்றினால், அவை கடவுளுக்குப் பிரியமானவை என்று கருதாதீர்கள்.' உடலின் ஆரோக்கியமான ஒவ்வொரு பகுதியும் நோயுற்ற பகுதியைக் கவனித்துக்கொண்டு, 'எனக்கும் அதனுடன் ஒரு தொடர்பு உள்ளது' என்று கூறி, அது குணமடையும் வரை அதனுடன் அனுதாபப்படுகிறது. கடின இதயம் கொண்டவன் தன் இதயத்தில், 'நான் ஒருபோதும் பாவம் செய்யவில்லை' என்று சொல்லுகிறான், ஆனால் பணிவை அடைந்தவன் தன் அண்டை வீட்டாரின் கண்டனத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, 'பாவம் செய்தது நான்தான்' என்று கூறுகிறான். தாழ்மையின்றிப் பழகுபவன், தான் ஞானமுள்ளவன் என்றும், யாரையும் காயப்படுத்தியதில்லை என்றும் தன் இதயத்தில் கருதுகிறான். ஆனால், தேவனைப் பயந்தவன், நற்பண்புகளில் ஒன்றாவது கூட இழக்கப்படாமல் இருக்க அவற்றைக் கவனித்துக் கொள்கிறான்.

23. அவர் மீண்டும் கூறினார்: 'உங்கள் அறையில் அமர்ந்திருக்கும்போது, நீங்கள் ஒரு சேவையைச் செய்தால் (லீடார்ஜியன்) உங்கள் அறையில் அமர்ந்திருக்கும்போது கடவுளுக்கு ஆராதனை செய்கிறீர்கள், ஆனால் உங்கள் இதயம் கடவுளிடமிருந்து விலகிய எதற்கும் ஈர்க்கப்பட்டு, இது பாவமல்ல, இவை வெறும் எண்ணங்கள் மட்டுமே என்று நீங்கள் நினைத்தால், (அறிந்துகொள்ளுங்கள்) நீங்கள் மௌனமாகச் செய்யும் ஆராதனை உண்மையானது அல்ல. 'கடவுள் நான் மௌனமாகச் செய்த இதயத்தின் ஆராதனையை ஏற்றுக்கொள்கிறார்' என்று நீங்கள் கூறினால், உங்கள் இதயம் மௌனமாகத் தீமையுடன் கூட்டு சேரும்போதும், அந்த மௌனம் கடவுளுக்கு எதிரான பாவமாகக் கணக்கிடப்படுகிறது என்பதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்.

24. நான் அவனிடம் கேட்டேன், போரிலோ அல்லது அமைதியிலோ உதவி காணாத ஒருவனால் நம்ப முடியாது என்று அவன் எனக்குச் சொன்னான்.

25. அவர் மீண்டும் போதனை பற்றிப் பேசினார், இந்த விஷயத்தில் பயம் இயல்பானது என்றும், ஒருவர் தான் போதிப்பதற்கு எதிராகப் பாவம் செய்துவிடக்கூடாது என்றும் கூறினார்: ஏனெனில் ஒருவர் பாவம் செய்தவுடன், அவரால் போதிக்க முடியாது.

26. அவர் மீண்டும் பரிசுத்த கூட்டுறவைப் பற்றிப் பேசினார்: 'ஐயோ! ஐயோ! ஏனெனில் நான் தேவனுடைய சத்துருக்களோடு சேர்ந்துகொண்டால், அவரோடு எனக்கு என்னவிதமான ஐக்கியம் இருக்க முடியும்? இவ்வாறு, பங்குகொள்வதன் மூலம், நான் எனக்குத்தானே நியாயத்தீர்ப்பையும் கண்டனத்தையும் கொண்டுவருகிறேன். ஏனெனில் நாம் பேசும் வார்த்தை இதுவே: 'புனிதருக்கு புனிதர்', அதாவது, புனிதர் (இந்த புனித (மர்மங்களை) பெற வேண்டும்). ஆனால் நான் புனிதனாக இருந்தால், எனக்குள் செயல்படுபவர்கள் யார்?

27. நான் அவரிடம், 'தேவபயம் என்றால் என்ன?' என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், தேவன் அல்லாத எதற்கும் ஈர்க்கப்படும் ஒருவனுக்கு தேவபயம் இல்லை என்று கூறினார்.

28. நான் அவனை மீண்டும் கேட்டேன்: 'கடவுளின் ஊழியன் யார்?' அதற்கு அவன் என்னிடம் சொன்னான், ஒருவன் தன் இச்சைகள் அடிமையாக இருக்கும் வரை, அவனைக் கடவுளின் ஊழியனாகக் கருத முடியாது; மாறாக, அவன் தன் மீது ஆதிக்கம் செலுத்துபவனுக்கு ஊழியன்.

29. நான் மீண்டும் சொன்னேன்: 'ஐயோ! ஐயோ! கிருபையைப் பெறுவதற்காக என்னைத் தூய்மைப்படுத்த நான் பாடுபடவில்லை. ஐயோ! ஐயோ! கிறிஸ்துவுடன் ஆட்சி செய்வதற்காகப் போரில் என் எதிரிகளை வெல்ல நான் பாடுபடவில்லை; மற்றவர்களுக்கு அடிமையாக இருப்பவன் தன் ராஜாவிற்கு எப்படி நெருங்க முடியும்? ஐயோ!' ஐயோ! கர்த்தராகிய உமது சத்துருக்கள் உழைக்கும்போது, உமது நாமம் என்மேல் இருக்கிறதே. ஐயோ! ஐயோ! என் தேவன் அருவருக்கும் உணவை நான் உண்ணுகிறேன், இதற்காக அவர் என்னைக் குணமாக்குவதில்லை.

30. அவன் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தபோது நான் அவனைப் போய்ப் பார்த்தேன், அவன் மிகவும் துன்பப்படுவதைக் கண்டேன். அவனது துன்பத்தைக் கண்டு என் இதயத்தில் இருந்த துக்கத்தைக் கண்ட அவன் என்னிடம் சொன்னான்: 'இத்தகைய பலவீனங்களுக்கு ஆளானபோது மட்டுமே, அந்தக் கசப்பான நேரத்தை என்னால் சிரமப்பட்டு நினைவுகூர முடிகிறது; ஆனால் மாம்சத்தின் ஆரோக்கியம் (அத்தகைய செயல்களுக்கு) பயனற்றது.' அது கடவுளுக்கு எதிராகப் போரிட உறுதியான ஆரோக்கியத்தை நாடுகிறது, ஆனால் தினமும் நீர் பாய்ச்சப்படும் மரம் வாடிவிடுவதில்லை, அதன் (தனது வகையின்) பழங்களைக் கொடுப்பதையும் நிறுத்துவதில்லை.

31. அவர் மீண்டும் கூறினார்: 'கடவுளின் கட்டளைகளைக் கவனமாகக் கடைப்பிடிக்க ஒரு மனிதனுக்கு ஒரு துணிச்சலான மற்றும் உன்னதமான இதயம் தேவை.'

32. அவர் மீண்டும் கூறினார்: 'ஐயோ! ஐயோ! ஏனெனில் எனக்கு முன்னால் குற்றம் சாட்டுபவர்கள் இருக்கிறார்கள், அவர்களில் சிலரை எனக்குத் தெரியும், சிலரை எனக்குத் தெரியாது, மேலும் அவர்களிடமிருந்து என்னை விடுவித்துக் கொள்ள என்னால் முடியாது. ஐயோ! ஐயோ! ஏனெனில் எனக்குக் குற்றம் சாட்டுபவர்கள் இருக்கிறார்கள், என் எதிரிகள் அவருடைய சந்நிதியில் என் உடலின் ஒரு பகுதியையாவது சேதப்படுத்தாமல் விட்டிருக்காதபோது, என் ஆண்டவரையும் அவருடைய பரிசுத்தவான்களையும் நான் எப்படி சந்திப்பது?!'

33. நான் அவனிடம் கேட்டேன்: 'மௌனமாக வாழ்கிறவன் என்ன செய்ய வேண்டும்?' அதற்கு அவன் என்னிடம் சொன்னான்: 'மௌனமாக வாழ்கிறவனுக்குப் பின்வரும் மூன்று (அருங்குணங்கள்) தேவை: இடைவிடாத அச்சம், தொடர்ச்சியான ஜெபம், மற்றும் தன் இதயத்தின் மீதான தளர்வற்ற விழிப்புணர்வு.'

34. மேலும் அவர், மௌனியாக இருப்பவர் தனக்குப் பயனற்ற ஒரே ஒரு வார்த்தையைக் கூடக் கேட்காமல் தன்னைக் காத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்றும், ஏனெனில் அது அவருடைய முயற்சியைக் பாழாக்கிவிடும் என்றும் கூறினார்.

35. அவர் மீண்டும் அப்பா செராப்பியோனைப் பற்றிப் பேசினார், ஒரு மூப்பர் அவரிடம், 'அன்பின் பொருட்டு, சொல்லுங்கள், உங்களை எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?' என்று கேட்டபோது, அவர், 'நான் ஒரு கோபுரத்தின் மீது நின்று, வெளியே பார்த்துக் கொண்டே, கடந்து செல்பவர்களை நோக்கிக் கையசைத்து, அவர்கள் தன்னை நெருங்காமல் தடுப்பவனைப் போன்றவன்' என்று பதிலளித்தார் என்று கூறினார். அப்போது அவரைக் கேள்வி கேட்ட முதியவர் அவரிடம் கூறினார்: 'நான் என்னைப் பொறுத்தவரை, என் சுற்றிலும் ஒரு வேலியை எழுப்பி, அதை இரும்புப் பூட்டுகளால் பூட்டி வைத்தது போலக் காண்கிறேன். அதனால், யாராவது தட்டும்போது, அங்கே யார் இருக்கிறார்கள், அவர்கள் எங்கிருந்து வந்தவர்கள், அவர்களுக்கு என்ன வேண்டும், அவர்கள் எப்படிப்பட்டவர்கள் என்று எனக்குத் தெரியாது. அவர்கள் சென்றுவிடும் வரை நான் கதவைத் திறப்பதில்லை.'

36. அவர் மீண்டும் கூறினார்: 'மனந்திரும்பிய இதயத்துடன் கர்த்தரைத் தேடும் ஒருவன், ஞானத்துடன் இதைக் கேட்டு, மனந்திரும்பிய இதயத்துடன் அவனைத் தேடி, உலகப் பற்றுகளால் கட்டுப்படாமல், தன் ஆத்துமாவிற்குப் பயபக்தியுடன் அக்கறை காட்டி, தன் சொந்தப் பலத்தால் அதைத் தேவனுடைய நியாயாசனத்தின் முன்பாகக் குறைபாடற்றதாக நிறுத்தும்படியாகத் தேடினால், தேவன் அவனைக் கேட்பார்.'

27. 'உன்னைக் குறித்து எச்சரிக்கையாயிரு' என்பதன்மேல் (உபாகமம் 15:9)

1. நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து, தேவனாயிருந்து, சொல்லக்கூடாத மகிமையையும் மேன்மையையும் கொண்டிருந்தும், நமக்காக மிகுந்ததும் அசாதாரணமானதுமான தாழ்மையுடன் தம்மைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, ஒரு ஊழியக்காரரின் ரூபத்தை எடுத்து, ஏழையாகி, அவமானத்தை ஒன்றென எண்ணி, பலவும் அவமானகரமான நிந்தனைகளைப் பொறுத்துக்கொண்டார் என்பதையும், 'நாம் அவருடைய அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றும்படிக்கு' அவர் நமக்கு ஒரு மாதிரியாக இருந்தார் என்பதையும் தைரியமாக விசுவாசித்து, உங்களைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள். (1 பேதுரு 2:21), மேலும் நமது நிமித்தமாக தன்னை மிகுந்த மற்றும் மிகச் சிறந்த தாழ்மையுடன் தாழ்த்திக்கொண்டு, ஒரு ஊழியக்காரரின் ரூபத்தை எடுத்து, ஏழையாகி, அவமானத்தை ஒன்றாகக் கருதாமல், பலவும் அவமானகரமான நிந்தனைகளைப் பொறுத்துக்கொண்டார், மேலும் எழுதப்பட்டபடி, 'அறுப்புக்குக் கொண்டுபோகப்படும் ஆட்டுக்குட்டியைப் போலவும், தன் உரோமம் கத்தரிக்கிறவனுக்கு முன்பாக மௌனமாயிருக்கிற செம்மறியாட்டைப் போலவும், அவர் தம்முடைய வாயைத் திறக்கவில்லை. 'அவமானப்படுத்தப்பட்டபோது அவர் வாயைத் திறக்கவில்லை' (ஏசாயா 53:7–8), – மேலும் (இறுதியாக) அவர் நமது பொருட்டுப் பெரிய அவதூற்றுடன் மரணத்தை ஏற்றுக்கொண்டார்: அதனால் நாமும், அவருடைய கட்டளைக்கு இணங்கவும், நமது சொந்தப் பாவங்களின் காரணமாகவும், யாராவது நம்மைச் சரியாகவோ தவறாகவோ நிந்தித்தாலோ அல்லது அவதூறாகப் பேசினாலோ, அதை மனமுவந்து சகித்துக்கொள்ள வேண்டும், மேலும் – சொல்லவே தேவையில்லை – அவர்கள் நம்மை மரணத்திற்குத் தள்ளினாலும், நாம் ஒரு ஆட்டுக்குட்டியைப் போல அறுப்புக்கு அழைத்துச் செல்லப்படட்டும், மேலும் நாம் உணர்வற்ற கால்நடைகளைப் போல, எந்த எதிர்ப்பையும் காட்டாமல் இருக்கட்டும், மாறாக, நம்மால் முடிந்தால், ஜெபித்து, அல்லது குறைந்தபட்சம் மிகுந்த பணிவுடனே மௌனமாக இருக்கட்டும்.

2. கடவுளுக்காக அவமானங்களையும் இழிவுகளையும் பொறுத்துக்கொள்வதும், அவற்றை மனமுவந்து அமைதியாகச் சுமப்பதும் ஆன்மாவுக்கு மிகவும் பயனுள்ளதும் மீட்பளிப்பதும் என்று நம்பி, உங்கள் மீது கவனமாக இருங்கள். என் பாவங்களின் காரணமாக, நான் இதைவிட அதிகமாகச் சகித்துக்கொள்ளத் தகுதியானவன் என்றும், ஒவ்வொரு விதத்திலும் ஆண்டவருக்காக நான் ஏதேனும் ஒன்றைச் சகித்துச் சுமக்கத் தகுதியானவனாகக் கருதப்படுகிறேன் என்பதையும் சிந்தித்துப் பாருங்கள். அப்படியானால், ஒருவேளை, பல துன்பங்கள் மற்றும் அவமானங்கள் மூலம், நான் ஒரு சிறிய வழியிலாவது, என் கடவுளின் பாடுகளைப் பின்பற்றுபவனாக மாறக்கூடும். மேலும், உங்களை அவமதித்தவர்களை நீங்கள் நினைக்கும் போதெல்லாம், அவர்களுக்காக மனப்பூர்வமாகவும் உண்மையாகவும் ஜெபியுங்கள்; அவர்கள் உங்களுக்குப் பெரிய ஆசீர்வாதங்களைக் கொண்டுவந்தவர்கள் போல ஜெபியுங்கள், அவர்களுக்கு எதிராக எந்த வகையிலும் முணுமுணுக்காமல்.

3. சுய-முக்கியத்துவத்தையும் புகழின் மீதான அன்பையும் – புகழ், அல்லது மரியாதை, அல்லது மனிதப் பாராட்டுகளு ான ஆசை – ஒரு பெரிய மரணமாகவும், உங்கள் ஆன்மாவின் அழிவாகவும் நித்திய வேதனையாகவும் கருதுவதில் மிகுந்த கவனம் செலுத்துங்கள்; மேலும், நீங்கள் ஒரு பெரியவர் என்ற எண்ணத்தையும், நீங்கள் ஏதேனும் ஒரு நற்பண்பை அடைந்துவிட்டதாக நினைப்பதையும், அல்லது மற்றவர்களை விட நீங்கள் சிறந்தவர் என்ற எண்ணத்தையும், அவற்றுடன் அவற்றை நிந்தித்து முற்றிலும் வெறுக்கவும்; மேலும், எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும், ஒவ்வொரு வெட்கக்கேடான விருப்பத்தையும் மாம்ச இச்சையையும் துண்டித்துவிடுங்கள்; அதேபோல், தேவையற்ற முறையில் எவருடனும் பழகவோ, மற்றவரின் உடலைத் தொடவோ, தவறான நேரத்தில் சிறிதளவும் உண்ணவோ அனுமதிக்காதீர்கள்; இந்த வழியில் உங்களைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டும், சிறு விஷயங்களில் உங்களைக் காத்துக் கொண்டும், நீங்கள் கடுமையான (பாவங்களில்) விழாமல் இருப்பதற்காகவும், சிறு விஷயங்களைப் புறக்கணிப்பதன் மூலம், படிப்படியாக பெரிய விஷயங்களில் பாவம் செய்யாமல் இருப்பதற்காகவும் ஆகும்.

4. எல்லா கிறிஸ்தவர்களுக்கும் நீர் மிகச் சிறியவரும், மிகப் பாவமுள்ளவரும் என்று இதயப்பூர்வமாகவும் உண்மையாகவும் கருதுவதில் மிகுந்த கவனம் செலுத்துங்கள். உங்கள் ஆன்மாவை எப்போதும் அழும்படியும், தாழ்த்தப்பட்டதாகவும், பெருமூச்சு விடும்படியும் வைத்திருங்கள். மேலும், தகுதியற்றவராகவும் ஒரு முட்டாளாகவும் உங்களைக் கருதி, எப்போதும் மௌனமாக இருங்கள்; உண்மையில், மிகவும் அவசியம் இல்லாவிட்டால் பேசவே வேண்டாம்.

5. நித்திய அக்கினியையும் நித்திய வேதனைகளையும், அவற்றிற்குத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டவர்களையும் எப்போதும் நினைவில் வைத்து உங்கள் கண்களுக்கு முன்பாகக் கொள்ளுங்கள். மேலும், உங்களை வாழ்பவர்களில் ஒருவராகக் கருதுவதை விட, அங்கே இருப்பவர்களில் ஒருவராகக் கருதுங்கள்.

6. நம்முடைய கர்த்தர் நமக்காக மரித்து மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்தார் என்பதை அறிந்து, உங்களுக்காக நீங்கள் இனி வாழாமல், நமக்காக 'மரித்து மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்த' கர்த்தருக்காக வாழும்படி உங்களைக் கவனமாகப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள் (2 கொரி. 5:15); நீங்கள் எப்போதும் அவருடைய சந்நிதியில்தான் இருக்கிறீர்கள் என்றும், அவர் உங்கள் இருதயத்தைக் காண்கிறார் என்றும் தைரியமாக நம்புங்கள்.

7. தேவசித்தத்திற்குக் கீழ்ப்படிய எப்போதும் ஆயத்தமாயிருங்கள்; அது மரணத்திற்காகவோ, ஜீவனத்திற்காகவோ, அல்லது எந்தப் பாடுகளுக்காகவோ இருக்கட்டும். அதை உங்கள் முழு இருதயத்துடனும் விசுவாசத்துடனும் செய்யுங்கள். மேலும், உங்களைச் சந்திக்கவிருக்கும் பெரியதும் பயங்கரமுமான சோதனைகளையும், பாடுகளையும், வேதனைகளையும், மற்றும் மிகவும் கசப்பான மரணத்தையும் எப்போதும் எதிர்பார்த்திருங்கள்.

8. தேவனுக்கு முன்பாக நிற்கிறவர் என்ற முறையில், அவருடைய சித்தத்திற்குப் புறம்பாக மிகச் சிறிய காரியத்தைக் கூட ஒன்றும் செய்யாதபடி மிகவும் ஜாக்கிரதையாக இருங்கள். நீங்கள் என்ன செய்ய விரும்பினாலும்—பேசுவதாக இருந்தாலும், செயல்படுவதாக இருந்தாலும், ஒருவரைச் சந்திப்பதாக இருந்தாலும், உண்பதாக இருந்தாலும், பருகுவதாக இருந்தாலும், படுக்கைக்குச் செல்வதாக இருந்தாலும், அல்லது நீங்கள் செய்ய விரும்பும் வேறு எதையாக இருந்தாலும்—முதலில் அது கடவுளின் சித்தத்திற்கு இணக்கமாக உள்ளதா என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள், மேலும் அதை நீங்கள் ஏன் விரும்புகிறீர்கள் என்ற காரணத்தை அறிக்கையிடுங்கள்; பின்னர் அதை கடவுளுக்கு முன்பாகப் பொருத்தமான விதத்தில் செய்யுங்கள். இவ்விதமாக, உங்கள் கிரியைகளிலும் வார்த்தைகளிலும், தேவனுக்கு முன்பாக உங்களை அறிக்கையிடுங்கள், அதன் மூலம் நீங்கள் அவருக்குள் அதிக பரிச்சயத்தையும், அவருக்கு முன்பாக அதிக தைரியத்தையும் அடையலாம்.

9. யாராவது உங்களை எந்த விதத்திலும் புண்படுத்தி, நீங்கள் துக்கத்தையோ கோபத்தையோ உணர்ந்தால், முதலில் ஜெபம் மூலம் உங்கள் இதயத்தை அமைதிப்படுத்தும் வரை மௌனமாக இருந்து, பொருத்தமானதைத் தவிர வேறு எதையும் பேசாதபடி மிகவும் கவனமாக இருங்கள்; அதன் பிறகே உங்கள் சகோதரனிடம் பேச வேண்டும். ஒரு சகோதரனைக் கண்டிக்க வேண்டியிருந்தால், நீங்கள் கோபத்திலும் கிளர்ச்சியிலும் இருந்தால், அவரைப் பார்த்து எதுவும் சொல்லாதீர்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் இன்னும் அதிகமாகக் கலக்கமடைய நேரிடும். ஆனால், நீங்களும் அவரும் நல்ல மனநிலையுடனும் மென்மையாகவும் இருப்பதைக் காணும்போது, கண்டிப்பவராக அல்ல, மாறாக அனைத்தையும் தாழ்மையுடன் நினைவூட்டுபவராக அவரிடம் பேசுங்கள்.

10. உங்கள் மீது வரவிருக்கும் சோதனையை, அது மரணமாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது பெரும் துக்கங்களாகவும் துரதிர்ஷ்டங்களாகவும் இருந்தாலும் சரி, தினமும் எதிர்பார்க்குவதில் மிகுந்த கவனம் செலுத்துங்கள், மேலும் (அது வரும்போது) 'நாம் தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்குள் பிரவேசించுவதற்கு முன்பு அநேக பாடுகளை அனுபதிக்க வேண்டும்' (அப்போஸ்தலர் 14:22) என்பதை நினைவில் கொண்டு, அதை மனமுவந்து குழப்பமின்றி சகித்துக்கொள்ளுங்கள்.

11. உனக்கு முன்பாக இருக்கும் எல்லாவற்றிலும்—அது வார்த்தையாகவோ, செயலாகவோ அல்லது எண்ணமாகவோ இருந்தாலும்—உங்கள் சொந்த விருப்பத்தையோ அல்லது உங்கள் சொந்த சமாதானத்தையோ தேடாமல், தேவனுடைய சித்தத்தை கவனமாக ஆராய்ந்து கண்டறியப் பெரிய கவனம் செலுத்துங்கள், அதை கச்சிதமாக நிறைவேற்றவும்; அது கடினமாகத் தோன்றினாலும், பரலோக ராஜ்ஜியத்தின் நிமித்தமாக அதைத் தாங்கிக்கொண்டு செய்யவும் வேண்டும். ஏனெனில், அது எல்லா மனித ஞானத்தையும் விட உங்களுக்கு அதிக நன்மை பயக்கும் என்று உங்கள் முழு இருதயத்தோடும் விசுவாசிக்க வேண்டும்: ஏனெனில், அவருடைய கற்பனை நித்திய ஜீவன் தரும்படி இருக்கிறது, மேலும், 'கர்த்தரைத் தேடுகிறவர்களுக்கு ஒரு நன்மையும் குறைவதில்லை' (சங். 33:11).

12. நீங்கள் எப்போதும் தேவனுடைய சமுகத்தில் இருப்பது போல எப்போதும் நினைத்து, யாரிடமிருந்தும் எதையும் எதிர்பார்க்காமல், விசுவாசத்தோடு அவரிடமிருந்து மட்டுமே எல்லாவற்றையும் எதிர்பார்க்குங்கள். உங்களுக்குத் தேவையான எதுவாக இருந்தாலும், அவருடைய சித்தத்தின்படி அதைப் பெறுவதற்குத் தேவனை ஜெபியுங்கள். உங்களிடம் உள்ள அனைத்திற்கும் எப்போதும் தேவனுக்கு நன்றி செலுத்துங்கள், ஏனெனில் அவை அனைத்தையும் அவர் உங்களுக்கு அருளினார். நீங்கள் எதையாவது இழந்தால், எந்த மனிதனிடமும் உங்கள் நம்பிக்கையை வைக்காதீர்கள்; யாரிடமும் துயரப்படவோ அல்லது புகார் செய்யவோ வேண்டாம், மாறாக அதை மகிழ்ச்சியாகவும் கவலையின்றியும் ஏற்றுக்கொண்டு, உங்களுள் இவ்வாறு சிந்தியுங்கள்: 'என் பாவங்களுக்காக இதைவிடப் பெரிய துயரங்களுக்கு நான் தகுதியானவன்; ஆனாலும், தேவன் என் மீது இரக்கப்பட விரும்பினால், அவரால் முடியும்.' இந்த மனப்பான்மையை நீங்கள் கடைப்பிடித்தால், அவர் உங்கள் தேவைகள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றுவார்.

13. உங்களைக் குறித்து மிகவும் கவனமாக இருங்கள்: உங்கள் நீதியான உழைப்புக்குப் பலனாகக் கடவுள் அதை உங்களுக்கு அனுப்புகிறார் என்பதில் நீங்கள் உறுதியாக இல்லாவிட்டால், எதையும் ஏற்றுக்கொள்ள ஒப்புக்கொள்ளாதீர்கள்; பின்னர் அதை முழு அமைதியுடன் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். ஆனால் அது அநீதி, அல்லது சண்டை, அல்லது வஞ்சகம் மற்றும் பாசாங்குத்தனம் ஆகியவற்றிலிருந்து வருகிறது என்பதை நீங்கள் காணும்போது, 'கர்த்தருக்குப் பயப்படுதலுள்ள ஒரு சிறிய பங்கும், பயமில்லாத பெரிய புதையல்களைக் காட்டிலும் சிறந்தது' (நீதிமொழிகள் 15:16) என்பதை நினைவில் கொண்டு, அதை நிராகரித்து ஒதுக்கித் தள்ளுங்கள்.

14. உங்களை உன்னிப்பாகக் கவனித்துக் கொள்ளுங்கள், மேலும் மௌனமாக இருக்க உங்களைக் கட்டாயப்படுத்துங்கள், அப்போதுதான் போராடுவதற்கும் பாடுபடுவதற்கும் தேவையான வலிமையைக் கடவுள் உங்களுக்குத் தருவார். இருப்பினும், யாராவது உங்களிடம் பேச வேண்டியிருந்தால், அந்தத் தேவை ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது என்றும், இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் மௌனமாக இருப்பதை விடப் பேசுவதே கடவுளின் பார்வையில் சிறந்தது என்றும் நீங்களே முதலில் உணர்ந்தால்: அப்போது இறுதியாக, கடவுளுக்குப் பயபக்தியுடனும் நடுக்கத்துடனும் உங்கள் வாயைத் திறந்து, உங்கள் முகத்தை தாழ்த்தி, உங்கள் வார்த்தைகளை மரியாதையுடனும் பொருத்தமாகவும் பேசுங்கள். நீங்கள் ஒருவருடன் பேசும்போது, அன்பின் பொருட்டு குறைவாகப் பேசுங்கள், மேலும் முடிந்தவரை விரைவில் மௌனமாகிவிடுங்கள். உங்களிடம் எதைப் பற்றியாவது கேட்கப்பட்டால், தேவையானதை மட்டுமே சொல்லுங்கள், அதற்கு மேல் எதுவும் சொல்லாதீர்கள்.

15. பாலியல் ஒழுக்கக்கேட்டிலிருந்து விலகி இருப்பதில் மட்டுமல்லாமல், கண்களின், காதுகளின், நாக்கின் மற்றும் தொடுதலின் காம இச்சையிலிருந்தும் விலகி இருக்க மிகுந்த கவனம் கொள்ளுங்கள்; உங்கள் கண்கள் எப்போதும் உங்களிலும் உங்கள் வேலையிலும் மட்டுமே நிலைத்திருக்கட்டும், அதற்கு ஒரு ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தேவை இருப்பதை நீங்கள் கண்டால் தவிர மற்றொரு நபரை நோக்கி அவற்றைத் திருப்பாதீர்கள். கவர்ச்சியான தோற்றமுடைய ஒரு பெண் அல்லது ஆண் இருந்தால், அவசியம் இல்லாவிட்டால் அவர்களைப் பார்க்காதீர்கள். உங்கள் காதுகள் யாருக்கும் எதிராக எதையும் கேட்க அனுமதிக்காதீர்கள், அல்லது எந்தவொரு வீண் பேச்சையும் கேட்காதீர்கள். உங்கள் உதடுகள் மௌனமாக இருக்கட்டும், அவசியம் இல்லாவிட்டால் பேசவே வேண்டாம்.

16. என் பிரியமானவர்களே, இதை நீங்கள் படிக்கும்போது, இதைக் கடைப்பிடிப்பதற்கு உங்கள் முழு முயற்சியையும் செய்யுங்கள், அப்போதுதான் சோதனையின் வேளையில் தேவன் உங்களைப் பாதுகாப்பார். ஆமென்.

28. தீமையின் கிளைகள் பற்றி

1. தீமையின் கிளைகளைப் பற்றிப் பேசுவது அவசியம், அப்போதுதான் ஒருவன் எந்தப் பேராவலை அறிந்து, எது அவனைக் கடவுளிடமிருந்து பிரிக்கிறது என்பதையும் அறிந்து, அவை ஒவ்வொன்றிற்கும் அவருடைய கிருபையைப் பெற்று, அவருடைய உதவி அவனோடு இருப்பதற்காகவும், (அவற்றை எதிர்த்துப் போராட) அவனுக்கு வலிமையைக் கொடுப்பதற்காகவும் ஜெபிக்க முடியும், அவன் அவற்றை முழுமையாக அகற்றும் வரை. ஏனெனில் அவை ஆன்மாவில் காயங்களாக இருக்கின்றன, மேலும் அதைக் கடவுளிடமிருந்து பிரிக்கின்றன.

2. அவற்றைத் தள்ளுண்டெடுத்தவன் பாக்கியவானாகிறான், ஏனெனில் அவன் கடவுளின் பலிபீடத்திற்குப் பொருத்தமான ஒரு ஞானமுள்ள ஆடாக இருப்பான், மேலும் கர்த்தரின் மகிழ்ச்சியான சத்தத்தைக் கேட்பான்: 'நல்லது, நல்லவும் உண்மையுள்ளவும் ஊழியக்காரனே; சில காரியங்களில் நீ உண்மையுள்ளவனாக இருந்தாய், உன்னைப் பல காரியங்களுக்கு வைப்பேன்; உன் ஆண்டவரின் மகிழ்ச்சிக்குள் பிரவேசி' (மத். 25:21). ஆனால், மாம்சத்தின் இச்சையைப் பின்பற்ற விரும்புகிறவர்களும், பரிசுத்தராக மாறுவதற்காக மனந்திரும்புதல் என்ற புனித மருந்தினால் தங்களைக் குணப்படுத்த விரும்பாதவர்களும், தேவையான நேரத்தில், நற்பண்பு என்ற ஆடையின்றி, நிர்வாணமாகக் காணப்படுவார்கள், மேலும் சாத்தான் வசிக்கும் நித்திய இருளுக்குள் தள்ளப்படுவார்கள். அங்கு அவர்கள் ஆசைகளின் ஆடைகளை அணிந்திருப்பார்கள், அவை: விபச்சாரம், காமம், பேராசை, அவதூறு, கோபம், பொறாமை, வீண் பெருமை, ஆணவம். இவை தீமையின் கிளைகளாகும், மேலும் அவற்றைப் போன்ற பல உள்ளன, அவை: அளவுக்கு மீறிய போக்கு, உடலை அலங்கரித்தல், அற்பமான செயல்கள், சோம்பல், கேலிப் பேச்சு, வெட்கமற்ற பார்வைகள், விரிவாக்கத்திற்கான ஆசை, நேர்மையற்ற தன்மை, கடவுளின் நியாயத்தீர்ப்பைப் புறக்கணித்தல், தன் அண்டை வீட்டாரைப் பொறாமைப்படுதல், தன் சகோதரனுக்கு எதிராகப் பொய் சொலுதல், மனிதர்களைத் திருப்திப்படுத்த முயற்சித்தல், போலிச் சாட்சி, பொய்க் அறிவு, போதிக்கும் விருப்பம், உலக வழக்கங்களின் மீதான காதல், கோழைத்தனம், பொறுமையின்மை, தன் அண்டை வீட்டாரை வெறுத்தல், தன்னைக் கண்டிக்கத் தவறுதல் (சுய உணர்வின்மை மற்றும் திருப்திநிலை), தேவனுடைய மகிமையைக் காட்டிலும் மனித மகிமையின் மீதான காதல், மக்கள் புகழ வேண்டும் என்பதற்காகத் தன் செயல்களை வெளிப்படுத்துதல், விலைமதிப்பற்ற உணவின் மீதான காதல், இதயத்தில் மாம்ச இச்சைகள், சுய-தாழ்மையுணர்வை (அல்லது சுய-அவமதிப்பை) ஒரு சோதனையாகக் கருதுதல், தனது அறிவைப் பற்றிப் பெருமையடித்துக் கொள்ளுதல், சண்டை போடும் குணம், தனது சொந்த விருப்பத்தையே நிலைநிறுத்துதல், தன்னை அறிவார்ந்தவராகவும் ஞானியாகவும் கருதுதல், தன் சகோதரனை முட்டாளாகக் கருதி அவனை அவமதித்தல்.

3. இவை அனைத்தும் ஒரு ஏழை ஆன்மா கடவுளிடமிருந்து பிரிக்கப்படும் வரை அதற்குள் நிகழ்கின்றன. ஆதாமைக் குறித்து, அவன் அந்த மரத்தின் பழத்தைச் சுவைத்தபோது தனக்குத்தானே சுமந்துகொண்ட பாரமான சுமைகள் இவை. இவற்றைப் பற்றித்தான், 'அவர் நம்முடைய பலவீனங்களை ஏற்றுக்கொண்டு, நம்முடைய நோய்களைச் சுமந்துகொண்டார்' என்று கூறப்படுகிறது (காண்க. ஏசா. 53:4...). நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து சிலுவையில் இவற்றையே கொன்றார். புதிய திராட்சை ரசத்தை ஊற்ற முடியாத பழைய திராட்சைப் பைகள் இவை. லாசரஸ் கட்டப்பட்ட கல்லறை ஆடைகள் இவை. அவைதான் கிறிஸ்து பன்றிக் கூட்டத்திற்குள் அனுப்பிய பிசாசுகள். இதுதான், தூய தூதர் நாம் களைந்துவிட வேண்டும் என்று கட்டளையிட்ட பழைய மனிதன். அவர் இவ்வாறு கூறினார்: 'மாம்சமும் இரத்தமும் தேவனுடைய ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிக்கமாட்டாது' (1 கொரி. 15:50). அவர் கூறுவது இதுதான்: 'ஏனென்றால், நீங்கள் மாம்சத்தின்படி வாழுமானால், மரிப்பீர்கள்' (ரோமர் 8:13). இவை ஆதாம் சொர்க்கத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டபோது அவனது மண்ணிலிருந்து முளைத்தெழுந்த களங்கங்கள்.

4. கிறிஸ்துவின் நுகம் however, இலகுவானது: கோபமற்ற தூய்மை, நன்மை, சாந்தம், ஆவியின் மகிழ்ச்சி, உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்துதல், அனைவரிடமும் அன்பு, பரிசுத்தமான பகுத்தறிவு, அசைக்க முடியாத விசுவாசம், துன்பங்களைப் பொறுத்தல், தன்னை உலகிற்கு அந்நியராகக் கருதுதல், மற்றும் உடலை விட்டுப் பிரிந்து கிறிஸ்துவிடம் சேரும் விருப்பம். இவைதான் கிறிஸ்து நம்மேல் சுமக்கக் கட்டளையிட்ட இலகுவான சுமைகள். இதுவே, பரிசுத்தவான்கள் இதை நிறைவு செய்யும் வரை பல உழைப்புகளை மேற்கொண்ட பாதை. பழைய மனிதனைத் தள்ளிவிட்டு, அவனிடமிருந்து தங்களை விடுவித்துக் கொண்டு, அன்பைப் பெறாவிட்டால் யாராலும் இதை அடைய முடியாது; மேலும் அன்பு, எல்லா காரியங்களிலும் கவலையற்றவர்களாக அவர்களை ஆக்கும். ஆனால், நாம் இந்த உலகில் உள்ள எதனையும் நேசிக்கும்போது, இந்த அன்பு நம்மில் மூட்டப்பட முடியாது, ஏனெனில் எழுதப்பட்டிருக்கிறபடி: 'கர்த்தருடைய போஜனபீடத்திலும் பேய்களுடைய போஜனபீடத்திலும் பங்குபெற முடியாது' (1 கொரி. 10:21). மேலும் ஏசாயா கூறுகிறார்: 'எரியும் அக்கினியை உனக்கு அறிவிப்பவன் யார்; நித்தியத்துவத்தின் இடத்தை உனக்கு அறிவிப்பவன் யார்; (அல்லது) நீதியிலே நடப்பவரும், நேரிய வழியைப் பேசுகிறவரும், அக்கிரமத்தையும் அநியாயத்தையும் வெறுத்து, லஞ்சத்திற்காகத் தன் கைகளைத் தூய்மையாகக் காக்கிறவரும்; இரத்தப்பழிவாங்கலின் நியாயத்தீர்ப்பைக் கேட்காதபடி தன் காதுகளை மூடிக்கொள்ளுகிறவரும், அநியாயத்தைக் காணாதபடி தன் கண்களை மூடிக்கொள்ளுகிறவரும்—அவர் ஒரு பலமான பாறையிலுள்ள குகையின் உயரங்களில் குடியிருப்பார்: 'அவன் அப்பம் நிச்சயமாயிருக்கும், அவன் நீரும் குறைவற்றதாக இருக்கும்' (ஏசா. 33:14-16).

5. இந்தச் சுருக்கமான காலத்தில் பாடுபட்டு, தங்கள் துக்கங்களைப் பொறுமையுடன் சகித்து உலகின் பாரத்தை இறக்கி வைத்தவர்களுக்குக் கடவுள் என்ன கௌரவத்தை அளிக்கிறார் என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களா? கடவுளின் சித்தத்தைப் பின்பற்றினபடியால், தங்கள் சொந்த விருப்பங்களைத் துண்டித்து, தங்களுக்குள் இருக்கும் எல்லா உணர்ச்சிகளையும் அழித்துக்கொண்டவர்களுக்குக் கடவுளின் உதவி எவ்வாறு வருகிறது என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களா? தனது சொந்த விருப்பங்களைப் பற்றிக்கொண்டு அவற்றை நிறைவேற்ற விரும்பும் அந்த -களைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் 'ஆவியினால்' ஆரம்பித்தாலும், தங்கள் சொந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்றும் விருப்பத்தின் காரணமாக தங்கள் எதிரிகளுக்கு எதிராக உறுதியாக நிற்க முடியாமல், அவர்கள் 'மாம்சத்தில்' முடிக்கிறார்கள் (கலா. 3:3), மேலும் தங்கள் உழைப்பை வீணாகவும் பலனளிக்காததாகவும் ஆக்குகிறார்கள். இதற்காகவே ஏசாயா தீர்க்கதரிசி அவர்களைக் கண்டித்து, 'கர்த்தருடைய வேலையை அலட்சியமாகச் செய்கிறவன் சபிக்கப்பட்டவன்' (ஏசா. 48:10) என்று கூறுகிறார்.

6. தேவனைச் சேவிக்க விரும்புகிறவர்களாக இருந்து, தங்கள் இச்சைகள் நிறைவேற உழைப்பவர்கள் இருந்தால், தேவன் அவர்கள் மத்தியில் வாசிக்காமல், அவர்களைத் தங்கள் சொந்த வழிகளுக்கு விட்டுவிட்டு, அவர்களை வெறுக்கிறவர்களின் கைகளில் ஒப்புக்கொடுக்கிறார் என்பதை நீங்கள் காணவில்லையா? மேலும், அவர்கள் மனிதர்களிடமிருந்து தேடும் மரியாதைக்குப் பதிலாக, நிந்தையைப் பெறுகிறார்கள், ஏனென்றால், தேவன் தங்களுக்கு உதவிக்கு வந்து தங்கள் எதிரிகளைத் தாழ்த்தும் வரை அவர்கள் தங்கள் எதிரிகளை எதிர்க்கவில்லை. ஆகவே, எல்லா வேதாகமங்களின்படி, உழைப்பும், வியர்வை மற்றும் துன்பமும் இல்லாமல் ஒருவரின் ஜெபக்குரல் தேவன் செவிகொடுப்பதில்லை.

7. ஆகவே, கர்த்தருக்காக எல்லாரிடத்திலும் கீழ்ப்படிந்து, கண்ணீரும் துயரமுமாய் நம்முடைய முழு இருதயத்தோடும் தேவனுடைய கிருபையை வேண்டிக்கொள்வோம், நமக்கு முன்பாக வருபவர்களை விட ஞானமுள்ளவர்களாக நம் சகோதரர்களுக்கு முன்பாக நம்மைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, ஒருவருக்கும் தீமைக்குத் தீமை திருப்பாமல், எவரின் மீதும் நம் இதயங்களில் தீய எண்ணங்களைக் கொண்டிருக்காமல், இதயத்தில் ஒன்றாக நிலைத்திருந்து, இந்த உலகின் உடல் தேவைகள் குறித்தும் அல்லது வேறு எது குறித்தும் எதையும் பேசாமல் இருப்போம்: 'இது எனக்குச் சொந்தமானது' என்று எண்ணாமல், மாறாக நமது மனங்கள் எந்த அளவிற்கு முன்னேறியுள்ளன என்பதை அன்றாடம் ஆராய்ந்து, அவை அசுத்தமான எண்ணங்களைக் கொண்டிருக்காதபடி காத்துக்கொள்வோம், – நமது உடலைத் திருப்தியடைய விடாமல் தடுத்து, அது நம்மிடமிருந்து அதன் இச்சையின் திருப்தியைக் கோரக்கூடாது என்பதற்காக – அதனால் உடல் ஆத்துமத்திற்கு முன்பாகவும், ஆத்துமம் மனதிற்குக் கீழ்ப்படிந்து, எல்லா அசுத்தத்திலிருந்தும் தூய்மையான மணமகளாக மாறி, தன் மணவாளனை நோக்கி, 'என் சகோதரன் தன் தோட்டத்திற்குள் இறங்கி, அதன் பழங்களைப் புசிக்கட்டும்' என்று கூப்பிடும்படியாக. (திருப்பாடல் 5:1).

8. ஆகவே, சகோதரரே, நாம் அவரிடத்தில் இத்தகைய தைரியத்தை அடைந்திருப்பதால், அவரும், 'நான் இருக்கும் இடத்தில், அவர்களும் என்னுடன் இருக்க வேண்டும்' என்று சொன்ன வார்த்தையை நாமும் கேட்கும்படி பிரயாசப்படுவோமாக; ஏனெனில் பிதாவே, நீர் என்னை அன்புகூர்ந்ததுபோல, நானும் அவர்களை அன்புகூர்ந்தேன். 'நீங்கள் என்னுள் இருக்கிறீர்கள், நானும் அவர்களுக்குள் இருக்கிறேன்' (யோவான் 17:23–24). ஒரே சாயலை உடையவரும் ஆதியற்றவருமான பரிசுத்தத் திருத்தூணயம், நியாயத்தீர்ப்பு நாளன்று அவருடைய பரிசுத்தவான்கள் அனைவருடனும் சேர்ந்து நாம் இளைப்பாறுதலைப் பெறுவதற்காக, எங்கள் மீது இரக்கம் காட்டுவதாக. அவருக்கு என்றென்றும் மகிமையும் வல்லமையும் உண்டாவதாக. ஆமென்.

29. புலம்பல்கள்

1. ஐயோ, நாங்கள் அற்பமான மற்றும் நிலையற்ற உயிரினங்கள், எங்கள் தற்காலிக, சட்டமில்லாத மாம்ச இச்சைகள் காரணமாக, கர்த்தருடைய மகிமையை நாங்கள் காண்பதில்லை!

2. ஐயோ! 'நாசமாயிருக்கிறவைகள் அநாசமாயிருக்கிறவைகளைச் சுதந்தரிக்க வேண்டும்' (1 கொரி. 15:50) என்பதன்படி, அநாசமாயிருக்கிறவைகளை இகழ்ந்து, நாசமாயிருக்கிறவைகள் பால் தவிர்க்க முடியாமல் ஈர்க்கப்படுகிறோம்!

3. ஐயோ, எங்களுக்குக் கேடு! புழுக்களாகவும் சீதளமாகவும் அழுகிப் போகும் எங்கள் மாம்சத்தை, நித்தியமாக எங்களை வாட்டும் அக்கினியையும் நித்திரையற்ற புழுவையும் அஞ்சாமல், பாவத்தில் வளர்க்கிறோம்!

4. ஐயோ, நமக்குக் கேடு! அசுத்தங்களால் களங்கப்பட்ட நமது உடல்கள், கிறிஸ்து அன்பர்களால் வளைந்து முத்தமிடப்படுகின்றன; ஆனால், நம்மில் கொடிய பாவத்தைத் தரித்திருக்கும் வெள்ளையடிக்கப்பட்ட சவப்பெட்டிகளாய் நாம் இருக்கிறோம்!

5. ஐயோ! உணவு மற்றும் சுவைமிகு பண்டங்களில் அளவுக்கு மீறிய விருப்பத்தால், காமத்தின் விதைகளை நமது உள்ளத்தில் வளர்க்கிறோம், இதன் மூலம் சட்டமில்லாத இறைச்சி சார்ந்த இணைப்புக்குத் தூண்டப்படுகிறோம்!

6. ஐயோ எங்களுக்கு, ஏனெனில் அழிந்துபோகக்கூடியதை அழியாததோடு நாங்கள் ஒப்பிடுவதில்லை, மேலும் தெய்வீகமான மற்றும் பயங்கரமான நீதியை நாங்கள் பயப்படுவதும் இல்லை!

7. ஐயோ, நமக்குக் கேடு! நாம் நன்மை செய்வதில் மந்தகுணமும், தீமை செய்வதில் தீவிர ஆர்வமும், விரைந்து செயல்படும் தன்மையும் கொண்டிருக்கிறோம்!

8. ஐயோ எங்களுக்கு, ஏனெனில் நித்திய ஒளியின் வாசஸ்தலமாக இருக்கக்கூடிய எங்கள் சரீரத்தை, நித்திய இருளின் வாசஸ்தலமாக மாற்றிவிட்டோம்!

9. ஐயோ நமக்கு, ஏனெனில் மனிதராக மானுடம் கொண்டவரும், பிதாவாகிய தேவனுக்குச் சமமானவரும், நம்முடைய நிமித்தமாக மானுடம் கொண்டவரும், நம்முள் தன் தலையைச் சாய்க்க ஓரிடமில்லாதவராக இருக்கிறார்; ஆனால் பொல்லாத நரிகள் மற்றும் வஞ்சிக்கிற ஆவிகள் நம்முள் தங்கள் குகைகளை அமைத்துக்கொண்டன!

10. ஐயோ நமக்கு! ஏனெனில், இருதயத்தில் நீதியுள்ளவர்கள் தங்கள் ஆன்மாக்களைக் குற்றமற்றதாகவும், தங்கள் உடல்களைப் பரிசுத்தமும் களங்கமற்றதாகவும் நியாயாதிபதியின் முன் நிறுத்துவார்கள். ஆனால் நாம், களங்கப்பட்ட ஆன்மாக்களையும் அசுத்தமான உடல்களையும் கொண்டிருப்பதால், நித்திய வேதனையின் கண்டனத்தைத் தவிர வேறெதையும் எதிர்பார்க்க முடியாது!

11. ஐயோ நமக்கு, ஏனெனில் நாம் அநியாயத்திற்கும் எல்லாவிதமான அசுத்தத்திற்கும் அன்பர்களாக இருந்தும், பரிசுத்தவான்களுக்குரிய கனவை நமக்காகக் கோருகிறோம்!

12. ஐயோ, நாம் தண்டிக்கப்பட்டு, பல பாவங்களுக்குத் தண்டனைக்குரியவர்களாக இருந்தாலும், நாம் தூய்மையானவர்களும் சுதந்திரமானவர்களும் போலப் பரிசுத்தவான்களிடமும் சாந்தகுணமுள்ளவர்களிடமும் கலக்கிறோம்!

13. ஐயோ எங்களுக்கு, நாங்கள் பாவங்கள் நிறைந்தவர்களாக இருக்கும்போது, எங்களை விட மிகச் சிறந்தவர்களை அறிவுறுத்தி, போதிக்கிறோம்!

14. ஐயோ எங்களுக்கு, ஏனெனில் எங்கள் கண்ணில் ஒரு மரக்கட்டை இருக்க, நாங்கள் குற்றமற்றவர்கள் போல, எங்கள் சகோதரர்களின் மிகச் சிறிய (ஒரு சருகின் கீறல் போன்ற) தவறுகளுக்குத் தீர்ப்பளித்து முரண்படுகிறோம்!

15. ஐயோ எங்களுக்கு, ஏனெனில் நாங்கள் மற்றவர்கள் மீது கனமான மற்றும் தாங்க முடியாத சுமைகளைப் போடுகிறோம், ஆனால் நாங்களோ, உடலால் மிகவும் பலவீனமானவர்கள் போல, அவற்றை ஒரு விரலால் கூட தொட மறுக்கிறோம்!

16. ஐயோ எங்களுக்கு, ஏனெனில் நாங்கள் தெய்வீக மடவாழ்வில் குறைபாடுடன் இருக்கும்போதே, வெட்கமின்றி மற்றவர்களுக்கு செயல்முறை அறநெறிகளைக் கற்பிக்க விரைகிறோம்!

17. நம்முடைய கடந்த காலப் பாவங்களை மறந்ததாலும், நம்முடைய புதிய பாவங்களுக்காக வருந்தாமலும் அழாமலும் இருப்பதாலும், நமக்குக் கேடு!

18. கடவுளின் உதவியுடனும் அருளுடனும் நன்றாகத் தொடங்கி, இப்போது இறைப்பற்று அற்றவர்களாக மாறிய நமக்கு ஐயோ!

19. ஐயோ, நமக்குக் கேடு! நாம் அசுத்தமான எண்ணங்களில் மிகவும் சிக்கி, நமது பாவங்களைக் காணாத குருடர்களாய், அவற்றைச் செய்தோமா என்று கேட்கிறோம்!

20. ஐயோ! நாம் உண்ணும்போதும் குடிக்கும்போதும், நமது பேராவலால் நமக்குள்ளே மூண்டெழும் போராட்டத்தை நாம் நினைவுகூர்வதில்லை!

21. ஐயோ, பேய்கள் நமது உள்ளத்தில் காம எண்ணங்களைத் தூண்டியவுடன், நாம் ஏற்கெனவே அந்த எண்ணங்களுக்கேற்பத் தயாராகக் காணப்படுகிறோம்!

22. ஐயோ, நாங்கள் பக்திப் பிரார்த்தனைகளையும் சிந்தனையுள்ள வாசிப்புகளையும் கைவிட்டு, எங்கள் நாட்களை வீணான பகல் கனவுகளிலும் வீணான பேச்சுகளிலும் கழிக்கிறோம்!

23. ஐயோ, எங்கள் இருதயங்கள் மிகவும் கடினமடைந்துவிட்டன; நாங்கள் அடிக்கடி மனந்திரும்புதலுக்கும் கண்ணீருக்கும் ஆழ்ந்த முயற்சி செய்தாலும், எங்கள் பெரும் கவனக்குறைவும் சோம்பலும் காரணமாக அதை அடையத் தவறுகிறோம்!

24. ஐயோ, கடவுள் 'பாவம் செய்யும் ஆத்துமா சாகும்' (எசே. 18:4) என்று சொன்னபோது, அந்த ஆத்துமா இடைவிடாமல் பாவம் செய்தாலும், நாம் அதைப் பற்றி சிறிதும் கவலைப்படுவதில்லை.

25. ஐயோ எங்களுக்கு, ஏனெனில் எங்கள் உடல் திருப்தியாலும் இன்பங்களாலும் பாவத்திற்கு ஆளாகிறது, நாங்கள் காமம் அடையும் வரை அசுத்தமான மற்றும் இழிவான எண்ணங்களைத் தூண்டுகிறோம், நமது கண்களின் வழியாக தீயவனின் அம்புகளை நமது இதயங்களில் ஏற்றுக்கொள்கிறோம், மேலும் உடல் தொடர்பின் மூலம் காமம் கொண்ட மிருகங்களாக மாறுகிறோம், நமது பகுத்தறிவு மாண்பைப் பற்றி சிந்திக்காமலும் நித்திய தண்டனையைப் பற்றி பயப்படாமலும் இருக்கிறோம்!

26. ஐயோ, நமக்குக் கேடு! ஏனெனில், நாம் மாம்சத்தின் பாடுகளையும் நோய்களையும் குறித்துப் பெரிதும் பெருமூச்சு விடுகிறோம், வருந்துகிறோம்; ஆயினும், ஆன்மாவின் காயங்களுக்கும் குணப்படுத்த முடியாத நோய்களுக்கும் உணர்வில்லாதவர்களாக இருக்கிறோம்!

27. ஐயோ! ஆன்மாவின் ஆதிக்க சக்தி அதன் அடிமையான மாம்சத்திற்குக் கட்டுப்பட்டுள்ளது; மேலும், அவற்றைப் படைத்த கடவுளுக்காக இரண்டும் ஒரே நோக்கத்தில் ஒன்றிணைந்து செயல்படுவதற்குப் பதிலாக, கெட்டது நல்லதை வென்றுவிடுகிறது!

28. ஐயோ நமக்கு, தீய மற்றும் அசுத்தமான எண்ணங்களால் நமது பாவங்கள் புதுப்பிக்கப்படுகின்றன, மேலும் கடவுள் நம்மிடமிருந்து விலகுவதற்கும், நமது உள்ளத்தில் அசுத்த ஆவிகள் புகுவதற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை நம்மால் பிரித்தறிய முடிவதில்லை!

29. ஐயோ! நாம் அறிவற்றவர்களாகவும் புத்தி இல்லாதவர்களாகவும் இருப்பதால், புனிதர்களின் வீரச் செயல்களையும் செயல்களையும் விட, அவர்களின் புகழ்ச்சியை நேசித்துப் போற்றுகிறோம்.

30. ஐயோ எங்களுக்கு, ஏனெனில் தேவனுடைய கற்பனைகளைக் காப்பதில் நாங்கள் ஊழியக்காரரின் பயத்தையோ, கூலியாட்களின் உற்சாகத்தையும் விவேகத்தையோ, புத்திரரின் அன்பையோ காண்பிப்பதில்லை!

31. ஐயோ, நமக்கு! மக்களை மகிழ்விப்பதற்காக, நாம் நீதியானது என்று கருதப்படுவதைப் பொருட்படுத்தாமல், எல்லாவற்றையும் சொல்லவும் செய்யவும் மறுப்பதில்லை!

32. ஐயோ, நமக்கு! நாம் பாவம் செய்யும்போது மனிதர்களுக்கு முன்பாக வெட்கப்படுகிறோம், ஆனாலும் நித்தியமான வெட்கத்தைப் பற்றிச் சிறிதும் கவலைப்படுவதில்லை.

33. ஐயோ எங்களுக்கு, ஏனெனில் நாங்கள் ஏழைகளும் அறியப்படாதவர்களுமான பெற்றோருக்குப் பிறந்திருந்தும், எங்களை நாங்கள் அறியாமலிருந்தோம் (எங்களைப் பற்றி நாங்கள் சிந்திக்கவில்லை), ஆனாலும், கடவுளுக்கு முன்பாக வறுமையிலும் அறியப்படாமலிருத்தலிலும் வாழ்வதாக சத்தியம் செய்து, செல்வந்தர்களுக்கும் புகழ்பெற்றவர்களுக்கும் சமமாக இருக்க முயல்கிறோம்!

34. ஐயோ எங்களுக்கு, ஏனெனில் உலகில் இருந்தபோது வறுமையின் காரணமாகத் தவம் செய்தோம், ஆனால் இப்போது, தவம் செய்ய அழைக்கப்பட்டும், எங்கள் வயிற்றை நிரப்புவதிலும் மாம்சத்தின் சுகபோகத்திலும் அதிக அக்கறை காட்டுகிறோம்!

35. ஐயோ எங்களுக்கு, ஏனெனில் தேவதூதர்கள் தேவனைப் பயந்தவர்களுடைய அருகே கூடுகிறார்கள், பிசாசுகள் அவரைப் பயப்படாதவர்களையும் அவருடைய கட்டளைகளை மீறுபவர்களையும் சுற்றி நிற்கின்றன; ஆனால் நாமோ பிசாசுகளின் வரிசையில் நம்மை வைத்துக்கொள்கிறோம்!

36. ஐயோ எங்களுக்கு, ஏனெனில் செல்வந்தர்களையும் அதிகாரிகளையும் சந்தித்துப் பேசும்போது, அவர்களைத் திருப்திப்படுத்த நாம் பாடுபடுகிறோம், ஆனால் ஏழைகள் மன்றாடுபவர்களாக நம்மிடம் வரும்போது, அவர்கள் ஒரு தொந்தரவு போல நாம் அவர்களைப் புறக்கணிக்கிறோம்!

37. ஐயோ, நமக்குக் கேடு! ஏனெனில், கடமை கோரும் விதத்தில் நாம் ஒவ்வொருவரையும் நடத்தாமல், நமக்குத் தோன்றியபடியும், நமக்குப் பிடித்தபடியும் செயல்படுகிறோம்.

38. ஐயோ, எங்களுக்குக் கேடு! ஏனெனில், நாங்கள் எங்கள் உரிமைகளை (எங்கள் கோரிக்கைகளை) துல்லியமாக வரையறுத்து, அவற்றை ஆராய்ந்து, அவற்றைப் பற்றி போதிக்கிறோம், ஆனாலும் நன்மை செய்வதிலிருந்து வெகுதூரம் விலகிச் சென்றுவிட்டோம்!

39. மேலும், பழத்திற்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் முட்கள், முட்புதர்கள் மற்றும் பிற செடிகளை நிலத்திலிருந்து கவனமாக அகற்றும் நாம், புனித குணங்களைக் கெடுக்கும் தீய மற்றும் அசுத்தமான எண்ணங்களிலிருந்து, கடவுளுக்குப் பயந்து நமது ஆன்மாக்களை கவனமாகத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்வதில்லை!

40. ஐயோ! நாம் இந்தப் பூமியிலிருந்து, இங்குப் பயணிகளாக வாழ்ந்தாலும், பல ஆண்டுகள் பூமிக்கான மற்றும் அழிந்துபோகும் காரியங்களில் மூழ்கியிருக்கிறோம்; ஆனாலும், நாம் இங்கிருந்து விரைவில் புறப்படும்போது, அவற்றில் எதற்கும் மேலாதிக்கம் அளிக்கப்படமாட்டோம்!

41. ஐயோ, நமக்குக் கேடு! ஏனெனில், நமது பூமியிலுள்ள வாழ்வின் ஒவ்வொரு செயலுக்கும், ஒவ்வொரு வீணான சொல்லுக்கும், ஆன்மாவின் ஒவ்வொரு தீய மற்றும் அசுத்தமான எண்ணத்திற்கும் நினைவுக்கும் நாம் அச்சமுள்ள நியாயாதிபதியிடம் கணக்குக் கொடுக்க வேண்டும்; ஆயினும்கூட, நமது வாழ்நாள் முழுவதும் கணக்கிற்கு அழைக்கப்படாதது போல, நமது சொந்த ஆன்மாக்களைப் பற்றி நாம் கவனக்குறைவாக இருக்கிறோம்!

42. உண்மையாகவே நமக்கு ஐயோ! நாம் பாவம் செய்த நமது தீமை மற்றும் சட்டமில்லாத தன்மை காரணமாக மட்டுமல்ல, தேவனுடைய வாக்குறுதிகளைப் பற்றிய நமது அவமதிப்பு மற்றும் அவைகள் மீதான நமது நம்பிக்கையின்மை காரணமாகவும்!

43. ஐயோ! அறிவிலிகளைப் போல நாங்கள் அழிந்து போவதைப் பற்றிக்கொண்டோம்; நற்செய்திக்கு இணக்கமான வாழ்க்கையின் மூலம் அழியாப் பொருளுடன் இணைய வாய்ப்பு கிடைத்திருந்தும், பூமியியல் பொருட்களின் மீதான எங்கள் அன்பு காரணமாக, நித்திய அழிவில்லாத தன்மைக்கு நாங்கள் அந்நியராகவே இருக்கிறோம்!

44. ஐயோ, நாங்கள் அழிவற்ற தன்மையைக் காட்டிலும் அருவருப்பான சீரழிவையே தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டோம்!

45. ஐயோ எங்களுக்கு, ஏனெனில் எல்லா இச்சையையும் வெல்வதற்கான வாய்ப்பு எங்களுக்கு இருந்தபோதிலும், சுய இன்பத்திற்காக எங்கள் உணர்ச்சிகளால் நாங்கள் வெல்லப்படவே தேர்ந்தெடுத்துள்ளோம்!

46. ஐயோ, நமக்குக் கேடு! ஏனெனில், மனிதர்களின் பார்வையில் பாவம் செய்ய நாம் வெட்கப்பட்டு அஞ்சுகிறோம், ஆனாலும் மறைந்திருப்பதைக் காண்கிறவரின் கண்முன், இறை நிந்தனை செய்யவும் பாவம் செய்யவும் நாம் நடுங்கவோ அஞ்சவோ இல்லை!

47. ஐயோ, நமக்குக் கேடு! நாம் நமது வார்த்தைகளை தெய்வீக உப்பினால் சுவைப்படுத்தாமல், எப்போதும் நமது அண்டை வீட்டாருக்குப் பயனற்ற மற்றும் பக்தியிலிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ள வார்த்தைகளைப் பேசுகிறோம்!

48. ஐயோ, நமக்குக் கேடு! நாம் மக்களிடம் புகழ்ச்சி, வஞ்சகம் மற்றும் பாசாங்குடன் பேசுகிறோம், அதற்காகக் கண்டனம் வரும் என்று அஞ்சுவதில்லை!

49. ஐயோ, நமக்கு! நமது உறக்கமும் மனச்சோர்வுமே, நமது இதயங்களிலிருந்து மென்மையைப் பேய்கள் திருட அனுமதிக்கின்றன!

50. உலகைத் துறந்தும், நமது உணர்ச்சிகளில் பொதுமக்களை மிஞ்சுவதால், நமக்குக் கேடு!

51. ஐயோ எங்களுக்கு, ஏனெனில் நாங்களே அதிக போதனைக்கும் அறிவுறுத்தலுக்கும் தேவைப்படும்போது, மற்றவர்கள் அற்பமான விஷயங்களில் தவறு செய்யும்போது அவர்களைச் சரிசெய்கிறோம்!

52. நாம் மனந்திரும்பாத நிலையில், இறைவன் நம்மை பூமியில் சோதித்து, நியாயத்தீர்ப்புக்கு உட்படுத்தினால், நமக்கு அழிவு!

53. ஐயோ, நமக்குக் கேடு; ஏனெனில், நமது சொந்த இதயங்களின் ஆழத்தை நாம் ஆராயாததால், இவ்வுலக இன்பங்களாலும் பெருமையாலும் நாம் வெல்லப்படுகிறோம்!

54. ஐயோ! அசுத்தமான எண்ணங்களால் நமது ஆன்மாவைத் தொடர்ந்து அசுத்தப்படுத்தி வரும் நாம், இருப்பினும் புனிதர்களாகக் கருதப்படவும், அத்தகைய பட்டங்களால் கௌரவிக்கப்படவும் விரும்புகிறோம்!

55. ஐயோ எங்களுக்கு, வீண் பெருமைகளில் ஈடுபட்டு, பிசாசுக்கு எதிரான போராட்டத்தை மறந்துவிட்டோம்!

56. அச்சமின்றி இங்குப் பாவம் செய்யும் நமக்குக் கேடு! ஏனெனில் அங்கே கற்பாறை நெருப்பு, அணைக்க முடியாத நெருப்பு, நித்திய இருள், ஒருபோதும் உறங்காத புழு, அழுகையும் பற்களைக் கடிப்பதும், நம்மை விட உயர்ந்த மற்றும் தாழ்ந்த உயிரினங்களுக்கு முன்பான நித்திய அவமானம் ஆகியவை நம்மை எதிர்கொள்ளும்.

57. அறிவற்றதும் மனந்திரும்பாததுமான எங்கள் ஆன்மாவுக்கு ஐயோ! ஏனெனில், மரித்தோர் உயிர்த்தெழும் நாளில், ஓலமிட்டுப் பற்களைக் கடித்தபடி, அது அதன் பாவ உடலுடன் அழுதழுது பெருமூச்சு விடும், நித்திய நெருப்பின் கசப்பானதும் வேதனை நிறைந்ததும் ஆன சித்திரவதைகளைக் கண்டு நம்பிக்கையிழந்து.

58. ஐயோ, நமக்கு! ஏனெனில், இந்தப் பரதேச நாட்டில் நாம் சாபத்திற்குரிய களிப்பையே விரும்புகிறோம், ஆனால் சொர்க்கத்தின் இனிமையை மறந்து, பரலோக ராஜ்யத்தை இகழ்கிறோம்!

59. ஐயோ, எங்களுக்குக் கேடு! இரக்கமில்லாமல் நாங்கள் முட்டாள்தனமான கன்னிகைகளைப் போன்றவர்கள்; இங்கு நமது அண்டை வீட்டார் மீது அறச்செயல்கள் செய்வதன் மூலம் (அங்கு) விளக்குகளை ஏற்றுவதற்கான எண்ணெயை வாங்குவதில்லை!

60. ஐயோ, நமக்கு! ஏனெனில், இரவும் பகலும் 'கர்த்தனே! கர்த்தனே!' என்று தேவன் முன்பாக ஜெபிக்கிறோம், ஆனாலும் அவர் கட்டளையிட்டதை நாம் செய்வதில்லை!

61. ஐயோ, இந்தப் புலம்பல்களை எழுதியவனுக்கு! ஏனெனில், எழுதப்பட்ட அனைத்திற்கும் நான் குற்றவாளியாக இருந்தாலும், நான் சிறிதளவும் மனந்திரும்புதலின் பெருமூச்சு கூட விடவில்லை!

62. மற்றவர்களுக்காக வருந்துவதோடு, தன் சொந்தத் துக்கங்களைப் புறக்கணிப்பவனுக்கு ஐயோ! (அவன் தனக்காக வருந்தவில்லை)!

63. ஐயோ, நமக்குக் கேடு! ஏனெனில், நமது மனச்சாட்சியில் குற்றச்சாட்டுகள் இருந்தாலும்—அவை இடைவிடாமல் நம்மைக் கண்டனம் செய்து, நமக்கு எதிராக சாட்சி சொல்லும் போதிலும்—நாம் வெட்கப்படவில்லை; நாம் செய்த அனைத்திற்கும் கண்டனத்திற்கும் வேதனைக்கும் ஆளாக வேண்டியிருந்தாலும், தேவனுடைய பயங்கரமான நியாயத்தீர்ப்புக்காக நாம் நடுங்கவில்லை!

64. ஐயோ நமக்கு, ஏனெனில் நமது செயல்கள் துர்நாற்றம் வீசும்போதும், நாம் மனிதப் புகழ்ச்சியில் மகிழ்கிறோம்!

65. ஐயோ எங்களுக்கு, ஏனெனில் எங்கள் மனங்களின் அலைந்து திரிதலும், கவனச்சிதறலும், மறதியும், எங்கள் இதயங்களிலிருந்து தேவ பயத்தைத் திருடுகின்றன!

66. ஐயோ! உலகியல் வீண் பெருமைகளில் நாம் மூழ்கியிருப்பதால், நமது இதயங்கள் வறண்ட நிலமாக மாறி, ஆன்மீக விஷயங்களுக்கான நமது உணர்திறன் மழுங்குகிறது!

67. ஐயோ நமக்கு, கடவுளின் நீண்டகாலப் பொறுமையால் நாம் தாங்கப்பட்டிருக்கும்போதும், நமது செயல்களுக்காக மரணம் நம்மை வீழ்த்துவதில்லை; ஆனாலும், அத்தகைய (கருணை) நமக்கு வழங்கப்பட்டும், நாமே கருணை உள்ளவர்களாக மாற எந்த முயற்சியும் செய்வதில்லை!

68. ஐயோ நமக்கு, ஏனெனில் நாம் இப்போது நமது பாவங்களை நினைவில் கொள்ளவில்லை; ஆனால் நமது ஆத்துமா உடலிலிருந்து பிரிக்கப்படும்போது, அவை அனைத்தும்—வார்த்தைகளாகவோ, செயல்களாகவோ அல்லது எண்ணங்களாகவோ—கடுமையான மற்றும் கசப்பான மனந்திரும்புதலுக்கு மத்தியில், நமது இருதய நினைவில் பதியவைக்கப்பட்டு எழுதப்பட்டு, ஒரே நேரத்தில் நமக்கு வெளிப்படுத்தப்படும்!

69. ஐயோ நமக்கு, ஏனெனில், 'யாராகிலும் தகுதியற்றவனாய் அப்பத்தை உண்டால், கர்த்தருடைய குறியை அறியாமல், தன்னுடைய நியாயத்தீர்ப்பையே உண்கிறான், பானம்பண்ணுகிறான்' என்று அப்போஸ்தலன் அனைவருக்கும் அறிவித்திருந்தும் (1 கொரி. 11:29), நாமோ, நமது சொந்த அசுத்தங்களில் மூழ்கியவர்களாய், நமது இரவுக்கால கற்பனைகளிலும் தீய எண்ணங்களிலும் நாம் செய்தவற்றிற்காக நம்மை நாமே சாக்குப்போக்குச் சொல்லிக்கொண்டு, தேவனுடைய பயங்கரமான மர்மங்களை அணுகுகிறோம்! அசுத்தமான எண்ணங்களுடனும், கற்பு இல்லாத கண்களுடனும், தூய்மையற்ற உடலுடனும், களங்கப்படாத ஆன்மாவையும் உடலையும் கொண்டிருக்காத ஆசைகளுடனும் தேவனை அணுகுகிறவன், தன்னை எத்தனை மாம்ச வியாதிகளுக்கும் ஆன்மாவின் பலவீனங்களுக்கும் ஆளாக்கிக் கொள்கிறான்? அதன்பிறகு—நித்திய வேதனைக்கும் எல்லையற்ற அவமானத்திற்கும்.

70. ஐயோ எனக்கு, கசப்பான கண்ணீரை வடிக்கச் சிந்தி இதை எழுதுகிறேன், ஆனாலும் இன்னும் மனந்திரும்புதலின் பணியைத் தொடங்கவில்லை!

71. ஐயோ எனக்கு, நான் உண்மையைப் பேசுகிறேன், ஆனாலும் நற்செயல்களைச் செய்யவில்லை!

72. நன்றாகப் போதித்துத் தீமை செய்கிற எனக்கு ஐயோ!

73. இன்பங்களில் மூழ்கிப் பாவம் செய்பவர்களுக்கு ஐயோ! ஏனெனில், அவர்களுடைய முடிவு கசப்பானதாகவும், நித்தியமான வெட்கக்கேடாகவும் இருக்கும்.

74. பயனற்ற காரியங்களுக்காக வருந்துபவர்களுக்கு ஐயோ! ஏனெனில், அவர்கள் மனந்திரும்புதலுக்கு வழிவகுக்கும் ஆன்மாவைக் காக்கும் துக்கத்தைத் தங்களுக்குத் தாங்களே இழந்துவிட்டார்கள்.

75. பழிச்சொல்லுபவர்களுக்கும் அநியாயக்காரர்களுக்கும் ஐயோ! ஏனெனில் அவர்கள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அன்பிலிருந்து தங்களைத் தூரப்படுத்திக் கொண்டார்கள்.

76. தீயெண்ணம் கொண்டவர்களுக்கும் பொறாமைப்படுவோருக்கும் ஐயோ! ஏனெனில் அவர்கள் கடவுளின் நன்மையிலிருந்தும் இரக்கத்திலிருந்தும் தங்களை அந்நியராக்கிக் கொண்டார்கள்.

77. மனிதர்களைத் திருப்திப்படுத்த முயல்பவர்களுக்கு ஐயோ! ஏனெனில் அவர்களால் கடவுளைத் திருப்திப்படுத்த முடியாது.

78. பட்சபாகம் காட்டுபவர்களுக்கு ஐயோ! ஏனெனில் அவர்கள் தேவனுடைய சத்தியத்திலிருந்து விலகிப் போனார்கள்.

79. பெருமையுள்ளவர்களுக்குக் கேடு! ஏனெனில் அவர்கள் மதம் மாறிய சாத்தானின் பக்கம் நிற்கிறார்கள்.

80. கர்த்தருக்குப் பயப்படாதவர்களுக்கு ஐயோ! ஏனெனில் அவர்கள் எண்ணற்ற பாவங்களில் சிக்கிக்கொள்வார்கள், மேலும் இங்கும் அங்கும் தண்டிக்கப்படுவார்கள்.

81. ஐயோ, நமக்குக் கேடு! ஏனெனில், பேன், இரை, பேன்முட்டை, ஈ, கொசு, தேனீ ஆகியவற்றின் குத்துகளையும் கடிகளையும் (நாம் அவற்றிலிருந்து நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்கிறோம்) தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. ஆனால், நம்மை ஒரு தீவனக் களஞ்சியத்தில் உண்பது போலக் குத்தி விழுங்கும் பெரிய வலுசர்ப்பத்தின் பற்களுக்கு எதிராகவும், எல்லா விதமான கொடிய குத்துகளால் நம்மைத் துளைக்கும் அதற்கு எதிராகவும், நமக்கு எந்த உதவியோ புகலிடமோ அளிக்கவில்லை!

82. ஐயோ நமக்கு, ஏனெனில் சாத்தான் இன்பங்கள் மற்றும் நோய்களாலும், கஷ்டங்கள் மற்றும் எல்லா வகையான உலகப் பற்றுகளாலும் நம்மைச் சோர்வடையச் செய்கிறான், ஆனாலும் நாம் நமது தீமைகளிலிருந்து விலக விரும்பவில்லை!

83. ஐயோ எங்களுக்கு, ஏனெனில் இந்த மதத்திலிருந்து விலகும் நிலை பல ஆண்டுகள் நீடித்தும், பலர் ஆர்த்தடாக்ஸ் விசுவாசத்தை கைவிட்டும், நாங்கள் கண்ணீர் சிந்தவில்லை, எங்கள் இதயங்கள் துயரப்படவில்லை, எங்கள் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்வதும் இல்லை, மாறாக பாவத்தின் மேல் பாவத்தைச் சேர்க்கிறோம், அதனால் எங்கள் தீச்செயல்களுக்காகவும் எங்கள் விசுவாசமின்மைக்காகவும் நாங்கள் கெஹென்னாவில் கசப்பான நித்திய வேதனையை உடனடியாகப் பெறுவோம்!

84. இந்தப் புலம்பல்களை எழுதிய நமக்கு ஐயோ! ஏனெனில், நமது முடிவு நெருங்கி வரும் வேளையில், நமது இளமைப் பருவத்தின் தீச்செயல்களுக்காக மனந்திரும்பவோ அல்லது அவற்றுக்காகப் புலம்பவோ செய்யாமல், நமது முதுமைப் பருவத்தில் பெரும் மற்றும் கடக்க முடியாத தீமைகளையும், மிகக் கொடிய பாவங்களையும் சேர்த்துள்ளோம்.

85. ஐயோ, எங்களுக்கு! நாங்கள் மிகக் கடுமையான துன்பங்களையும் பல்வேறு உடல் நோய்களையும் கண்டு கூட வெட்கப்படவில்லை, ஆனால் பாவத்தில் புரள்கிறோம், மேலும் நேர்மையானதை இகழ்ந்து, முழுமையான கட்டுப்பாடற்ற தன்மையுடனும் ஒழுக்கக்கேட்டுடனும், எங்கள் அருவருப்பான மற்றும் பாவமான உடல்களைத் தீറ്റി வளர்க்கிறோம்!

86. ஐயோ, கடல் அலைகளை விடக் கொடூரமாகத் தணலில் எரியும் நெருப்பின் வழியாக நாம் கடந்து செல்ல வேண்டும், 'அப்பொழுது ஒவ்வொருவரும் உடலில் இருந்தபோது செய்த நன்மை அல்லது தீமைக்கு ஏற்ப பலனைப் பெறுவார்கள்' (2 கொரி. 5:10).

87. ஐயோ நமக்கு, ஏனெனில் அந்த இருண்ட, உருவமற்ற எரிச்சலையோ, அங்கே உள்ள நித்தியக் கசப்பான அழுகையையும் பற்களைக் கடித்தலையும் நாம் சிறிதும் சிந்திக்கவில்லை! ஏனெனில், தேவன் அக்கினிக் கனலிலிருந்து ஒளியை அகற்றிவிடுவார், ஆயினும் அவிசுவாசிகளுக்கும் பாவிகளுக்கும் எரிச்சலையும் இருளையும் அக்கினியில் விட்டுவிடுவார்.

88. ஐயோ, என் ஏழை ஆன்மாவே! 'ஏனெனில் என் இதயத்தில் மிகுந்த துயரமும் இடைவிடாத வேதனையும் இருக்கிறது' (ரோமர் 9:2)! ஆம், எனக்காக நான் புலம்பும்போது, நான் சொல்ல வேண்டும்: தீமை என் மனதை மறைத்து, சத்தியத்தை மூடியிருக்கிறது; மரணம் வாழ்வை வென்றுவிட்டது; உலகியல் சார்ந்த, அழிந்துபோகக்கூடிய மற்றும் நிலையற்றவை, பரலோக, அழியாத மற்றும் நித்தியமானவற்றுக்குப் பதிலாக வந்துவிட்டன; அருவருப்பானதும் வெறுக்கத்தக்கதுமானவை, கிறிஸ்துவின் உண்மையான அன்பு மற்றும் மானத்தை விட இனிமையானதாகவும் மனமகிழ்ச்சியூட்டுவதாகவும் தோன்றியுள்ளன; மாயை, சத்தியத்தை நாடு கடத்தி, அதை என் ஆன்மாவிலிருந்து வெளியேற்றிவிட்டது; நான் மகிழ்ச்சிக்குப் பதிலாக துக்கத்தைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளேன், தைரியம் மற்றும் புகழ்ச்சிக்குப் பதிலாக அவமானத்தையும் பழியையும் தேர்ந்தெடுத்தேன்; இனிமைக்குப் பதிலாகக் கசப்பை விரும்பினேன்; பரலோகத்தையும் அதன் ராஜ்யத்தையும் விடப் பூமியையும் அதன் சாம்பலையும் அதிகமாக நேசித்தேன்; தீமையை வெறுக்கும் எதிரியின் இருள் என் இதயத்தில் நுழைந்து, என் மனதில் இருந்த அறிவின் ஒளியை மறைத்தது.

89. ஐயோ! எனக்கே ஐயோ! சாத்தானின் என்னென்ன பொறிகள் என்னைச் சிக்கவைத்து, இடறி விழச் செய்து, இவ்வளவு உயரத்திலிருந்து என்னைக் கீழே தள்ளியுள்ளன! என் போராட்டங்களால் நான் சோர்ந்துவிட்டேன், என் வியர்வை என்னை வீணாக நனைத்துவிட்டது. எனக்காக அழாதவர் யார்? வீணான உழைப்புகளால் சோர்ந்து, துறைமுகத்திலேயே கப்பல் விபத்துக்குள்ளான எனக்காகக் கசந்து அழாதவர் யார்? 'என்மேல் இரக்கம் காட்டுங்கள், என்மேல் இரக்கம் காட்டுங்கள், என்மேல் இரக்கம் காட்டுங்கள், நண்பர்களே' (யோபு 19:21), மேலும் என் நல்லவரும் கருணையுள்ளவருமான கர்த்தராகிய கிறிஸ்துவிடம் மனமுருகி மன்றாடுகிறேன், அவர் என்மேல் இரக்கம் கொண்டு, நன்மையின் எதிரியாகிய சாத்தானின் இந்த பயங்கரமான இருளை என் மனதிலிருந்து நீக்கி, நான் எந்த சேற்றில் கிடக்கிறேன் என்பதை நான் காணும்படி செய்ய வேண்டும்; எழுந்திருக்க முடியும் என்றாலும், நான் எழுந்திருக்க மாட்டேன். அல்லது என் சுருக்கமான காலம் எனக்கான எல்லா நம்பிக்கையையும் ஏற்கெனவே துண்டித்துவிட்டதா?! என்னைப் போன்ற பெரிய நோய் இல்லை; என்னைப் போன்ற காயமில்லை; என் இதயத்தின் பிளவைப் போன்ற பிளவு இல்லை; 'என் அக்கிரமங்கள் என் தலையின் மேல் ஏறிக்கொண்டன' (சங். 37:5). என் காயங்கள் வாளால் ஏற்பட்டவை அல்ல, என் மരിച്ചவர்களும் போரில் மடிந்தவர்கள் அல்ல; ஆனால் பகைவனின் நெருப்பு அம்புகள் என்னைத் துளைத்து, என் உள்ளத்தைக் குருடாக்கியுள்ளன, மேலும் 'நான் இருளின் ஆழத்திற்குள் மூழ்கிவிட்டேன், அங்கே நிற்க வழியில்லை' (சங். 68:3), – 'நான் பயந்த பயங்கரம் எனக்கு நேரிட்டது' (யோபு 3:25), – 'மரணத்தின் நிழல் எங்களை மூடிக்கொண்டது' (சங். 43:20).

90. ஐயோ, என் துயரம்! ஆत्मனே, தற்காலத்தை நோக்கிப் பார், அது நிலையற்றது, இன்னும் சற்று நேரத்தில் கசப்பும் துயரமுமாகக் கடந்து செல்லவிருக்கிறது, மேலும் எதிர்காலத்தை - எல்லாவற்றிலும் மிகவும் பயங்கரமானதை - பார். ஆत्मனே, சிந்தித்துப் பார், நீ எத்தனை ஆசீர்வாதங்களையும் நம்பிக்கைகளையும் கைவிடுகிறாய், மேலும் முடிவில்லாமல், ஆறுதலின்றி என்ன துன்பங்களை விரைவில் சுதந்தரிக்கப் போகிறாய்! ஆகவே, உங்கள் தலைக்கு மேலுள்ள ஒளி மங்கும் முன், முன்கூட்டியே முன்வாருங்கள்; விழுந்து, நித்திய ஒளி கொடுப்பவரை, அனைத்தையும் அழிக்கும் நெருப்பிலிருந்தும் ஒளியற்ற இருளிலிருந்தும் உங்களை விடுவிக்குமாறு ஜெபித்து மன்றாடுங்கள். ஏனெனில், பாவங்களை மன்னித்து, அவருடைய இரக்கத்திற்குத் தகுதியற்ற நம்மேல் ஆசீர்வாதங்களைப் பொழிவது அவருக்கே உரியது. அவருக்கு என்றென்றைக்கும் மகிமையும் வல்லமையும் உண்டாவதாக. ஆமென்.

2. புதிய துறவிகளுக்கான விதிகள் மற்றும் அறிவுரைகள்[32]

அன்புள்ள சகோதரனே! நீ ஏற்கெனவே இந்தப் பொல்லாத உலகத்தை விட்டு விலகி, உன்னை இறைவனுக்கு அர்ப்பணித்திருந்தால், உன் பாவங்களைக் குறித்து மனந்திரும்பி, நீ எடுத்த தீர்மானத்தில் உறுதியாக நில். 'உன் கடந்த காலப் பாவங்கள் ஒருபோதும் மன்னிக்கப்படாது' என்று உன் எண்ணங்கள் உன்னை வாட்டத் தொடங்கும் போது, அவற்றைக் கேட்காதே. ஆனால், பின்வரும் விதிகளைக் கடைப்பிடி:

1. ஒரு பெண்ணுடன் சாப்பிடாதீர்கள்; ஒரு இளைஞனுடன் நெருங்கிய உறவை ஏற்படுத்திக் கொள்ளாதீர்கள்; ஒரு இளைஞனுடன் ஒரே படுக்கையில் உறங்காதீர்கள். நீங்கள் உங்கள் ஆடைகளைக் கழற்றும்போது, உங்கள் சொந்த உடலைப் பார்க்காதீர்கள்.

2. நீங்கள் ஒயின் அருந்தும்படி வற்புறுத்தப்பட்டால், மூன்று சிறிய கோப்பைகளுக்கு மேல் குடிக்காதீர்கள். நட்புக்காகக் கூட இந்த விதியை மீறாதீர்கள்.

3. குறிப்பிட்ட நேரங்களில் விதிக்கப்பட்டுள்ள பிரார்த்தனைகளை கவனக்குறைவாகச் செய்யாதீர்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் உங்கள் எதிரிகளின் கைகளில் சிக்கிக்கொள்ள நேரிடும். சங்கீதங்களைத் தியானிக்க உங்களால் முடிந்தவரை முயற்சி செய்யுங்கள், ஏனெனில் இது உங்களைத் தீய வாழ்க்கையிலிருந்து பாதுகாக்கும்.

4. உன் இச்சைகள் அடக்கப்படுவதற்காக, உழைப்பையும் தியாகத்தையும் நேசி. எந்த விதத்திலும் உன்னைப் பெரியதாக எண்ணாதே, அப்பொழுதுதான் உன் பாவங்களுக்காக அழுவதை நீ ஒருபோதும் நிறுத்த மாட்டாய்.

5. பொய்யிலிருந்து உங்களைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள், ஏனெனில் அது உங்களிடமிருந்து கடவுளுக்குரிய அச்சத்தை விரட்டிவிடும். உங்கள் நற்செயல்களை அனைவரிடமும் வெளிப்படுத்தாதீர்கள், இல்லையெனில் உங்கள் பகைவர் அவற்றைத் திருடிவிடுவார்.

6. உங்கள் பலவீனங்களை உங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையிடம் அறிக்கையிடுங்கள், அப்போதுதான் அவர்களுடைய ஆலோசனை மூலம் நீங்கள் உதவி பெற முடியும்.

7. உங்களை உடல் உழைப்பில் ஈடுபடுத்திக் கொள்ளுங்கள், அப்போது கடவுளுக்குரிய பயம் உங்களுக்குள் புத்துயிர் பெறும்.

8. பாவம் செய்த உங்கள் சகோதரனை நியாயந்தீர்க்காதிருங்கள், அவனைப் புறக்கணிக்கவும் செய்யாதிருங்கள், இல்லையெனில் உங்கள் எதிரிகளின் கைக்கு நீங்கள் ஆளாக நேரிடும்.

9. வாக்குவாதம் செய்பவராக இருக்காதீர்கள், உங்கள் வழியையே பிடித்துக் கொண்டிருக்காதீர்கள், இல்லையெனில் தீமை உங்களுக்குள் வேரூன்றிவிடும்.

10. தாழ்மையுடன் இருங்கள், உங்கள் சொந்த ஆலோசனையை நம்ப வேண்டாம். 'என்னை மன்னிக்கவும்' என்று சொல்ல உங்கள் நாக்கைப் பழக்குங்கள், தாழ்மை உங்களை வந்தடையும்.

11. நீங்கள் உங்கள் அறையில் அமர்ந்திருக்கும்போது, மூன்று விஷயங்களில் கவனம் செலுத்துங்கள்: இடைவிடாத ஜெபம், சங்கீதங்களைப் பற்றிய உங்கள் புரிதலை ஆழப்படுத்துதல், மற்றும் கைவேலை.

12. உனக்கு நீயே சொல்லிக்கொள்: 'நான் இந்த உலகில் இன்றோடு கழிந்துவிடுவேன்,' அப்பொழுது நீ பாவத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படுவாய்.

13. அதிகமாகப் பேசாதே, இல்லையெனில் உனது முந்தைய பாவங்கள் உனக்குள் புத்துயிர் பெறும். உன் வேலையில் சோம்பேறியாக இருக்காதே; சங்கீதங்களை ஆழமாக ஆராயப் பாடுபடு – அப்பொழுது தேவனுடைய சமாதானம் உன்மேல் வரும்.

14. ஜெபத்தில் அழும்படி உங்களைக் கட்டாயப்படுத்துங்கள், அப்போது கடவுள் உங்கள் மீது இரக்கங்கொண்டு, உங்களிடமிருந்து பழைய மனிதனை அகற்றுவார்.

15. உழைப்பு, வறுமை, தியாகம் மற்றும் மௌனம் ஆகியவை பணிவை நோக்கி இட்டுச் செல்கின்றன என்றும், பணிவு எல்லாப் பாவங்களுக்கும் மன்னிப்பைத் தருகிறது என்றும் அறிந்துகொள். தாழ்மையென்பது, ஒருவன் தன்னைப் பாவியாகவும் அநீதியானவனாகவும் கருதுதல், தன் சொற்களை வற்புறுத்தாமல் இருத்தல், தன் ஆசைகளைத் துண்டித்தல், தன் பார்வையைத் தாழ்த்துகொள்ளுதல், அவமானங்களைப் பொறுத்தல், கௌரவத்தையும் சமாதானத்தையும் வெறுத்தல், மற்றும் எல்லோரிடமும், 'என்னை மன்னியுங்கள்' என்று கூறுதல் ஆகும். தாழ்மையின் வல்லமையினால், எதிரிகள் ஓடிவிடுகிறார்கள்.

16. எல்லா நேரங்களிலும் துயரத்துடன் இருங்கள், ஆனால் சகோதரர்கள் உங்களிடம் வரும்போது, அவர்களுடன் மகிழுங்கள் – அதனால் உங்களில் தேவ பயம் புதுப்பிக்கப்படும்.

17. நீங்கள் சகோதரர்களுடன் எங்கு சென்றாலும், சற்று விலகி இருங்கள், அப்போதுதான் உங்களால் மௌனமாக இருக்க முடியும். இங்கும் அங்கும் பார்க்காதிருங்கள், ஆனால் சங்கீதங்களில் மூழ்கி உங்கள் மனதில் கடவுளிடம் ஜெபியுங்கள். நீங்கள் எங்கு சென்றாலும், அங்கே உள்ள மக்களை அதிகம் நம்பாதிருங்கள். எல்லா விஷயங்களிலும் அடக்கத்தையும் வெட்கத்தையும் பேணுங்கள், மேலும் உங்களிடம் கேட்கப்படும் வரை உங்களுக்கு வழங்கப்படும் எதையும் எடுத்துக்கொள்ளாதிருங்கள்.

18. ஒரே போர்வையின் கீழ் மற்றொரு நபருடன் உறங்க வேண்டாம். உங்கள் பயணத்தால் சோர்வடைந்திருந்தாலும், உறங்கச் செல்வதற்கு முன்பு நீண்ட நேரம் ஜெபியுங்கள்.

19. நீங்கள் மிகவும் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தாலன்றி, உங்கள் உடலுக்கு யாரும் எண்ணெய் பூச அனுமதிக்காதீர்கள்.

20. உங்கள் சகோதரர்களுடன் மேஜையில் அமரும்போது, சுவாரஸ்யமாகச் சாப்பிடாதீர்கள், மேலும் உங்களுக்கு முன்னால் உள்ளதை மட்டுமே எடுங்கள். உங்கள் முழங்கால்களை மடக்கி வையுங்கள். மற்றவர்களைப் பார்க்க உங்கள் கண்களை உயர்த்தாதீர்கள். தண்ணீரை பேராவலுடன் அல்லது தொண்டையில் சத்தத்துடன் குடிக்காதீர்கள்.

21. உங்கள் சகோதரர்களுடன் அமர்ந்திருக்கும்போது, தொண்டையைச் சுத்தம் செய்ய வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டால், எழுந்து நின்று அவர்களை விட்டு விலகி அவ்வாறு செய்யுங்கள். மற்றவர்களுடன் இருக்கும்போது கைகளை நீட்டவோ அல்லது கொட்டாவி விடவோ வேண்டாம். உங்களைக் கொட்டாவி வந்தால், வாயைத் திறக்காமல் இருங்கள், அது நின்றுவிடும்.

22. சிரிக்கும்போது வாயை அகலமாகத் திறக்காதீர்கள், ஏனெனில் இது உங்களுக்கு கடவுள் பயம் இல்லை என்பதைக் காட்டும்.

23. மற்றவர்களின் உடைமைகளை ஆசைப்படாதீர்கள். நீங்கள் ஒரு புத்தகத்தைப் பெற்றால், அதை அலங்கரிக்காதீர்கள், ஏனெனில் இது அதன் மீதான உங்கள் பற்றை வெளிப்படுத்தும்.

24. நீங்கள் எந்த விதத்திலும் பாவம் செய்தால், அதை ஒப்புக்கொள்ள வெட்கப்படாதீர்கள், பொய்யால் உங்களை நீங்களே நியாயப்படுத்திக் கொள்ளாதீர்கள், மாறாக மண்டியிட்டு, உங்கள் பாவத்தை அறிக்கை செய்து, மன்னிப்புக் கேளுங்கள், அது உங்களுக்கு வழங்கப்படும்.

25. யாராவது உங்களிடம் பொய் சொன்னால், கோபப்படாதீர்கள், ஆனால், 'என்னை மன்னியுங்கள்' என்று சொல்லுங்கள்.

26. உங்கள் வழிகாட்டியிடம் கேள்விகள் கேட்க வெட்கப்படாதீர்கள்.

27. நீங்கள் அமர்ந்து உங்கள் வேலையில் மும்முரமாக இருக்கும்போது உங்கள் அறைக்கதவை யாராவது தட்டினால், உங்கள் வேலையை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு அவர்களைக் கவனியுங்கள்.

28. நல்ல காரணமின்றி யாரிடமும் பேசாதீர்கள், மற்றவர்களின் வார்த்தைகளையும் கேட்காதீர்கள்.

29. உங்கள் ஆன்மீகத் தலைவர் உங்களை ஒரு பயணத்திற்கு அனுப்பினால், நீங்கள் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று அவரிடம் கேளுங்கள், பின்னர் அவரது அறிவுரைகளின்படி செயல்படுங்கள். அவரது வார்த்தைகளைச் சூழலுக்குப் புறம்பாக எடுத்துக்கொள்ளாதீர்கள். உங்கள் கண்களையும் காதுகளையும் நீங்கள் காத்துக்கொண்டால், உங்கள் நாவாலும் நீங்கள் பாவம் செய்ய மாட்டீர்கள்.

30. நீங்கள் ஒரு சகோதரனுடன் வசித்தால், அவனுடன் ஒரு அந்நியனைப் போல இருங்கள்; அவனுக்கு எதையும் செய்யும்படி கட்டளையிடாதீர்கள், உங்களை அவனை விட உயர்ந்தவராகக் காட்டிக் கொள்ளாதீர்கள். நீங்கள் செய்ய விரும்பாத ஒன்றை அவன் உங்களுக்குச் செய்யும்படி கட்டளையிட்டால், உங்கள் சொந்த விருப்பத்தை ஒதுக்கி வைத்து, (மறுப்பதன் மூலம்) அவனை வருத்தப்படுத்தாதீர்கள், இல்லையெனில் உங்களுக்கிடையேயான அமைதி சீர்குலைந்துவிடும். கீழ்ப்படிபவரே மிகப்பெரியவர் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்.

31. நீங்கள் ஒரு சகோதரனுடன் வசித்தால், அவன் உங்களிடம், 'ஏதாவது சமைத்து வை' என்று சொன்னால், 'உங்களுக்கு என்ன பிடிக்கும்?' என்று கேளுங்கள். அவன் தேர்வை உங்களிடம் விட்டால், கடவுளுக்குப் பயந்து, கையில் கிடைப்பதைச் சமைத்து வையுங்கள்.

32. நீங்கள் உறக்கத்திலிருந்து எழுந்தவுடன், எந்த வேலையையும் தொடங்குவதற்கு முன் ஒரு பிரார்த்தனை செய்யுங்கள்; பின்னர் கடவுளின் வார்த்தையில் மூழ்கி, அதன் பிறகே சோம்பலின்றி உங்கள் வேலையைத் தொடங்குங்கள்.

33. பயணிக்கு மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்பு அளித்து, அவனை வாழ்த்துங்கள்; உங்கள் சந்திப்பு இருவருக்கும் தீங்கு விளைவிப்பதாக ஆகிவிடாமல் இருப்பதற்காக. அவன் உள்ளே நுழையும்போது, அவனிடம் வீண் கேள்விகளைக் கேட்காதீர்கள், மாறாக முதலில் ஜெபிக்கச் சொல்லுங்கள்; பின்னர், அவன் அமர்ந்ததும், அவனிடம், 'சகோதரனே, நலமா?' என்று கேளுங்கள் – பிறகு அவனுக்குப் படிப்பதற்கு ஒரு புத்தகத்தைக் கொடுங்கள். அவன் பயணத்தால் சோர்ந்திருந்தால், அவனை ஓய்வெடுக்கவும் அவனது பாதங்களைக் கழுவவும் விடுங்கள். அவன் வீணாகப் பேசத் தொடங்கினால், அவனிடம் கூறுங்கள்: 'சகோதரனே, என்னை மன்னிக்கவும், நான் பலவீனமானவன், இதைக் கேட்க சகிக்கமாட்டேன்.' அவரது ஆடைகள் கிழிந்திருந்தால், அவற்றைத் தைத்துக் கொடுங்கள். அவர் பலவீனராக இருந்து, அவரது ஆடைகள் அழுக்காக இருந்தால், அவற்றைத் துவைத்துக் கொடுங்கள். ஆனால் அவர் ஒரு பிச்சைக்காரராக இருந்து, அந்த நேரத்தில் உங்களிடம் புனித விருந்தினர்கள் இருந்தால், அவரை உள்ளே அனுமதிக்க வேண்டாம், மாறாக அவருக்குப் பொருத்தமான வாழ்த்தைக் கூறி வழியனுப்பி வையுங்கள். இருப்பினும், அவர் ஏழையாக இருந்தால், ஆறுதல் கூறாமல் அவரை அனுப்பிவிடாதீர்கள், கடவுள் வழங்கியதை அவருக்குக் கொடுங்கள்.

34. ஒரு சகோதரர் உங்களிடம் எதையாவது விட்டுச் சென்றால், அவர் முன்னிலையில் அன்றி, அது என்னவென்று ஆராயாதீர்கள்.

35. யாராவது தனது அறையில் உங்களைத் தனியாக விட்டுச் சென்றால், அதில் என்ன இருக்கிறது என்று பார்க்க உங்கள் கண்களை உயர்த்தாதீர்கள்; ஆனால் அவர் புறப்படும்போது, அவரிடம் கூறுங்கள்: 'நான் உனக்கு ஒரு வேலையைச் செய்கிறேன், நீ இல்லாதபோது நான் அதைச் செய்கிறேன்'; மேலும் அவர் உங்களுக்கு என்ன கொடுத்தாலும், அதை ஆர்வத்துடன் செய்யுங்கள்.

36. சோம்பலுடனோ அல்லது கவனக்குறைவாகவோ பிரார்த்தனை செய்யாதீர்கள், ஏனெனில் அவ்வாறு செய்வதால், கடவுளை மகிழ்விப்பதற்குப் பதிலாக, அவருடைய கோபத்தைத் தூண்டுவீர்கள். சுவரில் சாய்ந்தோ, கால்களை விரித்தோ இல்லாமல், பயபக்தியுடனும் நடுக்கத்துடனும் ஜெபியுங்கள்; ஒரு காலை பின்னால் மடித்து மற்றொரு காலின் மீது நில்லுங்கள். உங்கள் சொந்த எண்ணங்களுக்கு எதிராக நில்லுங்கள், அவை இவ்வுலகியல் விஷயங்களில் ஈடுபடுவதை அனுமதிக்காதீர்கள், அப்போதுதான் உங்கள் ஜெபம் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும்.

37. நீங்கள் திருப்பலியில் கலந்துகொள்ளும்போது, உங்கள் எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் காத்துக்கொண்டு, உன்னதமான கடவுளுக்கு முன்பாக அச்சத்துடனும் நடுக்கத்துடனும் நில்லுங்கள். அப்போதுதான் நீங்கள் கிறிஸ்துவின் உடலையும் இரத்தத்தையும் தகுதியுடன் பெற்று, உங்கள் இச்சைக்குணங்களைக் குணப்படுத்திக் கொள்ள முடியும்.

38. நீங்கள் இளமையாக இருக்கும்போது, முதுமை அடையும் வரை சிறந்த ஆடைகளை அணியாதீர்கள்.

39. உங்களை விட வயதில் மூத்தவருடன் பயணம் செய்யும்போது, அவர்களுக்கு முன்னால் நடக்காதீர்கள். உங்கள் மூத்தவர் யாரிடமாவது பேச எழுந்தால், நீங்கள் அமர்ந்திருக்க வேண்டாம்; அவர்களுடன் எழுந்து நில்லுங்கள், அவர்கள் உங்களை அமரச் சொல்லும் வரை நின்றுகொண்டே இருங்கள்.

40. நீங்கள் ஒரு நகரம் அல்லது கிராமத்திற்குள் நுழையும்போது, உங்கள் பார்வையைத் தாழ்த்திக் கொள்ளுங்கள், நீங்கள் பார்ப்பவை உங்கள் சபையில் சண்டைக்குக் காரணமாகிவிடக்கூடாது.

41. உங்கள் இதயத்தில் பாவம் செய்ய நேரிடும் என்று நீங்கள் அஞ்சும் இடத்தில் உறங்க வேண்டாம். ஒரு பெண்ணுடன் சாப்பிட வேண்டாம், முடிந்தால் அவளுடைய ஆடைகளைக் கூட பார்க்க வேண்டாம்.

42. நீங்கள் ஒரு மூத்தவருடன் பயணம் செய்தால், அவர் எதையும் சுமக்க அனுமதிக்காதீர்கள். நீங்கள் இளையவர்களாக இருந்தால், உங்கள் ஒவ்வொருவரும் உங்கள் பங்கை நீங்களே சுமக்க வேண்டும். சுமை இலகுவாக இருந்தால், ஒவ்வொரு மணி நேரத்திற்கும் ஒருவராக மாறி மாறி அதைச் சுமக்கவும். சுமையைச் சுமப்பவர் முன்னால் நடக்கட்டும், பலவீனரும் அவ்வாறே செய்யட்டும்; மேலும், சோர்ந்து அவர் ஓய்வெடுக்க அமரும்போது, அவருடன் அமருங்கள்.

43. உங்கள் எண்ணங்களைப் பற்றி ஒரு மூத்தவரிடம் கேட்கும்போது, உங்கள் இரகசியங்களைக் காப்பார் என்று நீங்கள் நம்பும் ஒருவரிடம், அவை உள்ளபடியே தடையின்றி வெளிப்படுத்துங்கள். ஒரு மூத்தவரைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, வயதில் முதிர்ந்தவருக்கு முன்னுரிமை அளிக்காதீர்கள், மாறாக அறிவிலும் ஆன்மீக அனுபவத்திலும் பக்குவப்பட்டவருக்கு முன்னுரிமை அளியுங்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் தீங்குக்குள்ளாகி உங்கள் உணர்ச்சிகள் பெருகக்கூடும்.

44. உங்கள் மனம் அறிவொளி பெறுவதற்காக, இரவில் நீண்ட நேரம் ஜெபிக்க உங்களைக் கட்டாயப்படுத்துங்கள். உங்கள் பாவங்களைப் பற்றி சிந்தித்து, அவற்றைப் பற்றி கடவுளிடம் ஜெபியுங்கள், அவர் உங்களுக்கு மன்னிப்பார்.

45. உங்கள் முன்னிலையில் யாராவது தன் சகோதரனை நியாயந்தீர்க்கத் தொடங்கினால், நியாயந்தீர்க்கப்படுபவர் உங்களை நியாயந்தீர்ப்பவர்களில் ஒருவராக இருந்தாலும், அவரை நோக்கி பணிவோடு கூறுங்கள்: 'சகோதரனே, என்னை மன்னிக்கவும்; நான் ஒரு பாவியும் பலவீனனுமாயிருக்கிறேன், நீர் பேசும் குற்றத்திற்கு நானும் குற்றவாளி, அதனால் அதைக் கேட்க என்னால் சகிக்க முடியாது.'

46. எல்லா காரியங்களிலும், உங்கள் சக சகோதரர்களை உங்களை விட மேலாக வைத்துக்கொள்ளுங்கள்; மேலும், எந்த நண்பர் உங்களை அவர்கள் முன்னிலையில் கௌரவிக்கிறாரோ, 'அவர் உங்களுக்காகவே எனக்கு இந்த கௌரவத்தை அளித்துள்ளார்' என்று கூறுங்கள்.

47. யாராவது உங்களிடம் எதையாவது கடன் கேட்கினால், மறுக்காதீர்கள்.

48. கடவுளின் அன்புக்காக நீங்கள் கைவிட்டவர்களின் நினைவில் உங்கள் இதயத்தில் அடிக்கடி ஈடுபடாதீர்கள், ஆனால் மரணத்தையும் இறுதித் தீர்ப்பையும் நினைத்துக்கொள்ளுங்கள், மேலும் அவர்களில் யாராலும் அந்த நேரத்தில் உங்களுக்கு உதவ முடியாது என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

49. உங்கள் அறையில் அமர்ந்திருக்கும்போது, உங்களுக்குத் தீங்கு இழைத்த ஒருவரை நினைவுகூர்ந்தால், உடனடியாக எழுந்து நின்று, அவர்களுக்காக உங்கள் இதயத்தில் ஜெபியுங்கள், கடவுள் அவர்கள் மீது கருணை காட்ட வேண்டும் என்று; இந்த வழியில், அவர்கள் மீது நீங்கள் கொண்டிருக்கும் வெறுப்பு விரைவில் மங்கிவிடும்.

50. நீங்கள் கிறிஸ்துவின் உடலையும் இரத்தத்தையும் பெற விரும்பினால், உங்கள் இதயத்தில் யாரிடமும் கோபமோ வெறுப்போ இல்லாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்; மேலும், யாராவது உங்களிடம் கோபமாக இருக்கிறார்கள் என்று தெரிந்தால், நம் இறைவன் கட்டளையிட்டபடி, முதலில் அவர்களிடம் மன்னிப்புக் கேளுங்கள்.

51. இரவில் (கனவில்) உங்களுக்குக் காம எண்ணங்கள் ஏற்பட்டால், பகலில் அந்த வெட்கக்கேடான காட்சிகளை உங்கள் எண்ணங்களில் மீண்டும் மீண்டும் சிந்திக்காமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள், இல்லையெனில் உங்கள் இதயம் அத்தகைய இன்பத்தால் அசுத்தமடையக்கூடும்; மாறாக, கர்த்தருக்கு முன்பாக விழுந்து பணியுங்கள், அவர் உங்கள் மீது இரக்கங்கொள்வார்: ஏனெனில், அவர் மனிதனின் பலவீனத்தை அறிந்திருக்கிறார்.

52. நீங்கள் உங்கள் மீது கடுமையான நோன்பை விதித்து நீண்ட ஜெபங்களைச் செய்யத் தொடங்கினால், அவை உங்களைக் காப்பாற்றும் என்று நினைக்காதீர்கள், ஆனால் உங்கள் உடலின் துன்பத்தால் கடவுள் திருப்தியடைந்து, உங்கள் பலவீனத்தில் உங்களுக்கு உதவுவார் என்று நம்புங்கள்.

53. நோய் உங்களைத் தாக்கினால், மனந்தளர்ந்துவிடாதீர்கள் அல்லது நம்பிக்கையிழந்துவிடாதீர்கள், மாறாக உங்கள் நோயின் மூலம் இந்த ஆசீர்வாதத்தைக் கொண்டுவர அவர் செயல்படுவதற்காகக் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துங்கள்.

54. உங்கள் அறையில் வசிக்கும்போது, உங்கள் உணவிற்கு ஒரு நிலையான அளவையும் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தையும் நிர்ணயித்து, அதிலிருந்து விலகாதீர்கள். ஜெபங்களையும் கடவுளின் சேவையையும் ( ) செய்வதற்குத் தேவையான பலம் உங்கள் உடலுக்கு இருக்க, அதற்குத் தேவையான அளவை மட்டுமே கொடுங்கள். உங்கள் அறைக்கு வெளியே உங்களுக்குச் சுவையான உணவுகள் வழங்கப்பட்டால், வயிறு முட்டச் சாப்பிடாதீர்கள்.

55. நீங்கள் செய்ய முடியாத ஒரு செயலைச் செய்யும்படி பிசாசுகள் உங்களைத் தூண்டினால், அவர்களைக் கேட்காதீர்கள்; ஏனெனில், அவர்களால் வெல்ல முடியாத அத்தகைய முயற்சிகளுக்குள் அவர்கள் ஒருவரின் இதயத்தை வழிநடத்துகிறார்கள், அதன் மூலம் பின்னர் அவர்களை விரக்தியில் மூழ்கடித்து ஏளனம் செய்கிறார்கள். மேலும், அவர்களின் எல்லா முயற்சிகளும் அளவற்றதாகவும் ஒழுங்கற்றதாகவும் இருக்கும்.

56. ஒரு நாளைக்கு ஒரு முறை உண்ணுங்கள், ஆனால் வயிறு நிரம்பச் சாப்பிடாதீர்கள். இயற்கையின் தேவைகளுக்கு ஏற்ப (உங்கள் உடல்வாகுக்குப் பொருத்தமாக) உங்கள் உடலுக்குத் தேவையான அளவை மட்டும் கொடுங்கள்.

57. இரவின் பாதியை ஜெபத் தவம் செய்வதற்கும், மற்ற பாதியை உங்கள் உடலை ஓய்வெடுக்கவும் ஒதுக்குங்கள். உறங்கச் செல்வதற்கு முன்பு, இரண்டு மணி நேரம் ஜெபத்திலும் கடவுளைப் புகழ்வதிலும் (திருப்பாட்டுப் பாடுவதில்) செலவிடுங்கள், பின்னர் உங்கள் உடலை ஓய்வெடுக்க விடுங்கள். தொழுகைக்காக எழுந்திருக்க வேண்டிய நேரம் வரும்போது உங்கள் உடல் சோம்பேறித்தனமாக இருந்தால், அதனிடம் கூறுங்கள்: 'நீ உண்மையிலேயே இப்போது சிறிது ஓய்வெடுத்து, பின்னர் முடிவற்ற வேதனையை எதிர்கொள்ள விரும்புகிறாயா? அங்கே புனிதர்களுடன் நித்திய ஓய்வை அனுபவிப்பதற்காக, இங்கே சிறிது உழைப்பது சிறந்ததல்லவா?' அப்போது சோம்பல் உங்களை விட்டு நீங்கும், தெய்வீக உதவி உங்களுக்குக் கிடைக்கும்.

58. நீங்கள் துறவறையை மேற்கொளும்போது, உங்கள் பணியாளரை விடுவித்துவிடுங்கள்; அவர் உங்களைப் பின்தொடர்ந்து துறவறையை மேற்கொள்ள விரும்பினால், அவரை உங்களுடன் இருக்க அனுமதிக்காதீர்கள்.

59. உங்கள் கைவேலையை விற்கச் செல்லும்போது, பொதுமக்கள் செய்வது போல விலை பேசாதீர்கள். வாங்கும்போதும் அவ்வாறே செய்யுங்கள்; சொத்துக்கள் குறைவாக இருப்பது உங்களை இறைவனுக்கு நெருக்கமாக்கும் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்.

60. ஒரு சகோதரர் உங்களிடம் எதையாவது கொடுத்துச் சென்றால், அது உங்களுக்குத் தேவைப்பட்டாலும், அவர் அனுமதிக்காமல் அதைத் தொடாதீர்கள்.

61. நீங்கள் ஊருக்குச் செல்லும்போது, ஒரு சகோதரர் உங்களுக்காக ஏதாவது ஒன்றை வாங்கச் சொன்னால், அதைச் செய்யுங்கள்; ஆனால் மற்ற சகோதரர்கள் உங்களுடன் இருந்தால், அவர்கள் முன்னிலையில் அதைச் செய்யுங்கள்.

62. உங்களிடம் ஒரு பொருள் கொடுக்கப்பட்டால், உங்களுக்குத் தேவைப்பட்ட அளவுக்குப் பயன்படுத்திய பிறகு அதைத் திருப்பித் தாருங்கள், ஆனால் அது கேட்கப்படும் வரை அதை வைத்திருக்காதீர்கள்; ஏதேனும் சேதமடைந்தால், அதைச் சரிசெய்யுங்கள். நீங்களே ஒரு பொருளை ஒருவருக்குப் பயன்படுத்தக் கொடுத்தால், ஏதேனும் காரணத்தால் அவரால் அதைத் திருப்பித் தர முடியவில்லை என்பதைக் கண்டால், குறிப்பாக உங்களுக்கு அந்தப் பொருள் தேவையில்லாதபோது, அதைத் திரும்பக் கேட்காதீர்கள்.

63. உங்கள் அறையை விட்டு வெளியேறி, பின்னர் திரும்பி வந்து, மற்றொரு சகோதரர் அங்கே வசிப்பதைக் கண்டால், உங்களுக்காக வேறொன்றைத் தேடிக்கொள்ளுங்கள், ஆனால் எந்தச் சூழ்நிலையிலும் அவரை வெளியேற்றாதீர்கள், இல்லையெனில் கடவுளுக்குக் கோபம் வரும். ஆனால், அவன் தன் விருப்பத்தின் பேரில் அதை விட்டுச் செல்ல விரும்பினால், நீங்கள் சொல்வது சரிதான். அவ்வாறு செய்யும்போது, அவன் அதன் உடைமைகளில் எதையும் எடுத்துச் சென்றால், அவனிடமிருந்து அவற்றைத் திரும்பக் கேட்காதீர்கள்.

64. உங்கள் குகையை விட்டு முற்றிலும் வெளியேற விரும்பினால், அதிலிருந்து எதையும் உங்களுடன் எடுத்துச் செல்லாதீர்கள், ஆனால் அதை ஏதேனும் ஒரு ஏழை சகோதரனுக்குக் கொடுத்துவிடுங்கள், நீங்கள் எங்கு சென்றாலும் கடவுள் உங்களுக்கு இரக்கம் காட்டுவார்.

65. ஒருவர் தனது ஆன்மீகத் தந்தையிடமிருந்து தனது எண்ணங்களை மறைப்பதை விட அதிகமாகப் பேய்களை மகிழ்விக்கும் வேறு எதுவும் இல்லை. நீங்கள் அவர்களின் உழைப்பைப் பின்பற்றாவிட்டால், அந்தத் தந்தையர்களைப் போல இருக்க நினைக்காதீர்கள்.

66. செல்வத்திற்கும் அதன் மீதான அன்புக்கும் எதிராக உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள், ஏனெனில் அது துறவற வாழ்க்கையின் பலன்களைக் கெடுத்துவிடும்.

67. உங்களைத் தாக்கும் எந்தவொரு தீயுந்துதலுடனும் நீங்கள் போராடிக்கொண்டிருந்தால், மனந்தளர்ந்துவிடாதீர்கள், மாறாக கடவுளுக்கு முன்பாகப் பணிந்து: 'கர்த்தரே, எனக்கு உதவுங்கள், நான் பலவீனன், இந்தப் போரைத் தாங்கிக்கொள்ள என்னால் முடியவில்லை' என்று சொல்லுங்கள் – உங்கள் பிரார்த்தனை தூய்மையான இதயத்திலிருந்து வந்தால், அவர் உங்களுக்கு உதவுவார். ஒரு போராட்டத்திற்குப் பிறகு, நீங்கள் அதை வென்றுவிட்டால், அதைப் பற்றிப் பெருமையடிக்காதீர்கள் அல்லது உங்களை நீங்களே நம்பிவிடாதீர்கள், மாறாக இன்னும் அதிக விழிப்புடன் இருங்கள், ஏனெனில் எதிரி கடைசியதை விட வலிமையான ஒரு புதிய போரை உங்கள் மீது கொண்டுவரத் தாமதிக்க மாட்டான்.

68. நீங்கள் கடவுளிடம் பிரார்த்தனை செய்யும்போது, 'கர்த்தரே, இதை என்னிடமிருந்து அகற்றி, அதை எனக்குத் தாரும்' என்று சொல்லாதீர்கள் - மாறாக, 'கர்த்தரே, என் கடவுளே, எனக்கு எது இரட்சிப்பைத் தரும் என்று உமக்குத் தெரியும்; எனக்கு உதவி செய்யும், உமது முன்னிலையில் பாவம் செய்து என் பாவங்களிலேயே அழிந்து போக என்னை அனுமதிக்காதேயும், ஏனெனில் நான் பாவம் செய்த ஒரு பலவீனமான ஆன்மா; என் எதிரிகளின் கைகளில் என்னை ஒப்படைக்காதேயும், ஏனெனில் நான் உம்மிடம் புகலடைந்துள்ளேன்; ஆண்டவரே, என்னை மீட்கும், ஏனெனில் நீரே என் வலிமையும் என் நம்பிக்கையும். – என்றென்றும் உமக்கே மகிமையும் நன்றியும் உண்டாகட்டும். ஆமென்.

3. அப்பா இசையா அவர்களின் உரைகள்[33]

1. அப்பா இசையா கூறினார்[34] : பாவிகளுக்கும் நீதிமான்களுக்கும் ஒரே மாதிரியான துரதிர்ஷ்டங்கள் நேரிடுவதால், துரதிர்ஷ்டத்தால் பாதிக்கப்படுபவர்கள் அனைவரும் முந்தைய பாவங்களின் காரணமாக அப்படிப்பட்டார்கள் என்று ஒருவர் நினைக்கக்கூடாது.

2. தமக்காக மட்டுமே எல்லாவற்றையும் செய்பவர்கள், எல்லாத் தீமைகளிலும் மிகப் பெரியதான தங்கள் சொந்தப் பெருமைக்கே சேவை செய்கிறார்கள். அதிலிருந்து தனிமை, சமூகமற்ற தன்மை, நட்பற்ற தன்மை, பொய்மை மற்றும் தீயொழுக்கம் ஆகியவை எழுகின்றன. மனிதன் தனிமையில் இருக்கப் படைக்கப்படவில்லை, மாறாகத் தன் சக மனிதர்களுடன் ஒற்றுமையுடனும், எல்லாவற்றையும் படைத்த கடவுளுடன் இன்னும் மேலான உறவுடனும் வாழப் படைக்கப்பட்டான். ஆகவே, ஒரு ஞானி பழகுவதற்கு இனிமையானவராகவும் கடவுளை நேசிப்பவராகவும் இருக்க வேண்டும், அப்போதுதான் அவர்களும் கடவுளுக்குப் பிரியமானவர்களாக இருப்பார்கள்.

3. அப்பா யாக்கோபு said [35] : மனிதப் புகழின் அன்பிலிருந்து பொய்மை முளைக்கிறது. யார் பணிவின் மூலம் பொய்மையை வெறுக்கிறாரோ, அவர் தன் இதயத்தில் தேவ பயம் வளர்வதைக் காண்கிறார். ஆகையால், இந்த உலகின் மகிமையை நேசிக்காதிருங்கள், இல்லையெனில் தேவனுடைய மகிமை உங்களை விட்டுப் போய்விடும்.

4. உங்கள் கடமையைச் செய்யும்போது, தகுதியற்றவர் போலத் தாழ்மையுடன் அதைச் செய்தால், அது கடவுளுக்கு ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடியது. ஆனால், அவ்வாறு செய்யும்போது, உங்கள் இதயத்தில் ஒரு பெருமையான எண்ணம் எழுந்து நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொண்டு, தூங்கிக்கொண்டும் புறக்கணித்துக்கொண்டும் இருக்கும் மற்றொருவரை நினைவுகூர்ந்து உங்கள் எண்ணங்களில் அவரைக் கண்டனம் செய்தால், உங்கள் உழைப்பு வீண் என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

5. ஒருவர் எப்போது, எப்படித் தாழ்மையுடன் இருக்கிறார்? தங்கள் கடமைகளில் சோம்பேறியாக இருக்கிறார்கள் என்பதை யாருக்கும் சொல்ல நாக்கு இல்லாதபோதும், தங்களுக்குத் தீங்கு இழைத்தவர்களுக்குப் பதிலளிக்க நாக்கு இல்லாதபோதும்; மற்றவர்களின் மீறல்களைக் காணக் கண்கள் இல்லாதபோதும்; தங்கள் ஆன்மாவுக்குப் பயனற்றதைக் கேட்கக் காதுகள் இல்லாதபோதும்; யாரையும் வெல்லக் கைகள் இல்லாதபோதும், அவர்கள் தங்கள் சொந்தப் பாவங்களைத் தவிர வேறு எதற்கும் மற்றவர்களைக் குறை கூறுவதில்லை.

6. ஒருவன் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, கடவுள் மீது நம்பிக்கையையும், அவர் மீதான அசைக்க முடியாத அன்பையும் பெற வேண்டும்; மேலும், பொறாமை இல்லாமல், தீமையைத் தீமையால் திருப்பிக் கொடுக்காமல், கஷ்டமான வாழ்க்கை, பணிவு, தூய்மை, மற்றும் மனிதநேயத்தின் மீதான அன்பு – அனைவரிடமும் அன்பும் கீழ்ப்படிதலும் – ஆகியவற்றைக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

7. எல்லா உலகியல் விஷயங்களையும் உடல் சார்ந்த இன்பங்களையும் வெறுக்க வேண்டும், ஏனெனில் அவை உங்களைக் கடவுளின் எதிரியாக ஆக்கியுள்ளன. ஆனால், ஒரு மனிதன் ஒரு எதிரியைக் கொண்டிருப்பது போல அவனுக்கு எதிராகப் போரிடுவதைப் போலவே, நாமும் மாம்சத்திற்கு ஓய்வளிக்காமல் அதன் எதிராகப் போரிட வேண்டும்.

8. ஒரு சகோதரர், 'உமது நாமம் பரிசுத்தமாக்கப்படுவதாக' என்ற வார்த்தைகளின் பொருள் என்னவென்று கேட்டார். அந்த முனிவர் பதிலளித்தார்: இது பரிபூரணர்களுக்கு உரியது, ஏனெனில் நம்மில் ஆசைகள் ஆதிக்கம் செலுத்தும் வரை, கடவுளின் நாமம் நம்மில் பரிசுத்தமாக்கப்படுவது சாத்தியமற்றது.

9. அவர் மீண்டும் கூறினார்: 'பேசுவதை விட மௌனமாக இருப்பது நல்லது; ஏனெனில் மௌனம் சேகரிக்கிறது, ஆனால் பேச்சு சிதறடிக்கிறது.'

10. வீண் பெருமையை வெல்வது ஒரு மாபெரும் சாதனை. இந்த வஞ்சகமான உணர்ச்சிக்கு ஆளாவோர் இரக்கமற்றவர்களாகவும், அனைவரிடமும் கடுஞ்செவி கொண்டவர்களாகவும் ஆகி, இறுதியில் தற்பெருமை மற்றும் ஆணவத்தில் விழுகிறார்கள் – இதுவே இறுதித் தீமை, அழிவின் தாய். ஆகவே, உங்கள் விவகாரங்களை உங்களுக்கே உரியதாக வைத்துக் கொள்ளுங்கள், மேலும் இதயத்தின் இந்த நோயைக் கவனமாகக் காப்பாற்றுங்கள், மனிதர்களை மகிழ்விப்பதற்காக உங்கள் சுயக்கட்டுப்பாட்டின் பலனை இழந்துவிடாதபடி. ஏனெனில், மற்றவர்கள் பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காக எவரொருவர் எதையும் செய்கிறாரோ, அவர் தம்முடைய பலனைத் தானே இழந்துவிடுகிறார், ஆண்டவர் கூறியது போல.

11. மனிதர்களால் கௌரவிக்கப்பட விரும்புகிறவன் பொறாமையிலிருந்து விடுபட முடியாது, பொறாமையை வளர்க்கிறவன் பணிவை அடையவும் முடியாது. அத்தகையவன் தன் ஆன்மாவைத் தன் எதிரிகளின் கைகளில் ஒப்படைத்துவிடுகிறான், அவர்கள் அதைப் பல பாவங்களுக்குள் இழுத்துச் சென்று அழித்துவிடுகிறார்கள். ஆகவே, வீண் புகழிலிருந்து தப்பி ஓடுங்கள், அப்போதுதான் வரவிருக்கும் காலத்தில் நீங்கள் தேவனுடைய மகிமைக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவீர்கள்.

12. உங்கள் அண்டை வீட்டாரை எந்தப் பாவத்திற்காகவும் கண்டிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் உங்களுக்கு வந்தால், உங்களை விட அவர் அதிகமாகப் பாவம் செய்யவில்லை என்று உங்கள் உள்ளத்தில் சிந்தியுங்கள்; நீங்கள் செய்கிறதாகத் தோன்றும் நற்செயல்களைக் குறித்து, அது கடவுளுக்குப் பிரியமானதாகும் என்று நம்ப வேண்டாம், மேலும் உங்கள் உண்மையான சகோதரனைக் கண்டிக்கவும் வேண்டாம். தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்வதே அக அமைதிக்கான இடமாகும்.

13. அப்பா யாக்கோபு, ஒருமுறை ஒரு சகோதரன் ஒருவன் வெட்கக்கேடான பாவம் செய்வதைக் கண்டு, அவரைக் கண்டிக்காமல், 'இவனைப் படைத்த கடவுளே இதைக் கண்டு இவனை அழித்துவிடாதபோது, நான் இவனைக் கண்டிப்பதற்கு யார்?' என்று கூறினார்.

14. அவர் மேலும் கூறினார்: 'தனது தலை சாய்க்க ஓர் இடமில்லாதவரை நாம் நினைவுகூர்வோம்.' மனிதனே, இதைப் புரிந்துகொள், ஞானியாக இருக்க எண்ணாதே. அது அவரே - உங்கள் பொருட்டு அவர் என்னவானார்? அனைத்திற்கும் ஆண்டவர் ஒரு அந்நியர், அவருக்கு வீடு இல்லை. ஓ ஆண்டவரே, மனிதகுலத்தின் மீதான உமது அன்பு எவ்வளவு சொல்லொணாத் திகம்பரமானது! என் பொருட்டு நீர் எவ்வளவு பெரிதாகத் தம்மைத் தாழ்த்திக் கொண்டீர்? ஆனால், தம் வார்த்தையால் எல்லாவற்றையும் படைத்தவருக்கே தலை சாய்க்க ஓர் இடம் இல்லையென்றால், இழிந்த மனிதனே, நீ ஏன் வீணானவற்றில் இவ்வளவு மனதைச் செலுத்துகிறாய்? அடங்காத பேராவலால் நீ ஏன் குருடனாகிறாய்?

15. தாழ்மையை அடைந்தவன், 'நான் பாவம் செய்தேன்' என்று கூறி, தன் சகோதரனின் குற்றத்தை தன் மீது ஏற்றுக்கொள்கிறான். தன்னை ஞானியாகக் கருதுபவன் தன் சகோதரனைப் புறக்கணித்து நிந்திக்கிறான், ஆனால் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்பவன் தன் சகோதரனை ஒருபோதும் நிந்திக்க மாட்டான்.

16. ஞானம் பேசுவதில் இல்லை, பேசுவதற்குச் சரியான நேரத்தை அறிவதில்தான் உள்ளது. ஞானத்துடன் மௌனமாக இரு, ஞானத்துடன் பேசு. பேசத் தொடங்குவதற்கு முன், என்ன பேச வேண்டும் என்று சிந்தித்து, பொருத்தமான பதிலைக் கொடு. உங்கள் ஞானத்தைப் பற்றிப் பெருமையடித்துக் கொள்ளாதீர்கள். 'எனக்கு ஒன்றும் தெரியாது' என்று சொல்பவர் மற்ற எல்லோரையும் விட அதிகமாக அறிந்திருக்கிறார். ஞானத்தின் மணிமுடி, தன்னைக் கண்டித்து மற்ற எல்லோரையும் விடத் தாழ்த்திக் கொள்வதாகும்.

17. ஐந்து காரணங்களால் வீண் பேச்சு வளர்கிறது: வீணான உரையாடல், ஆணவம், அதிகத் தூக்கம், அலங்காரப் பிரியம், மற்றும் அதிகப்படியான உணவு. நீங்கள் அற்பமான சண்டைகளைத் தவிர்க்க விரும்பினால், இந்த ான உணர்ச்சிகளுக்கு அடிபணியாதீர்கள், ஆனால் வீண் பேச்சுக்குப் பதிலாக, கீர்த்தனை பாடுவதை உங்கள் ஆயுதமாகக் கொள்ளுங்கள்; வீண் பெருமைக்குப் பதிலாக, கிறிஸ்துவின் தாழ்மையை நேசியுங்கள்; அதிக உறக்கத்திற்குப் பதிலாக, விழிப்புடன் உங்களைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள்; நல்ல ஆடைகளுக்குப் பதிலாக, கிழிந்த துணிகளை அணியுங்கள்; அதிகப்படியான உணவுக்குப் பதிலாக, விரதம் மற்றும் உபவாசத்தால் உங்களைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். ஏனெனில், சங்கிலியின் கண்ணிகள் போலப் பேராவல்கள் ஒன்றோடொன்று பிணைந்திருக்கின்றன.

18. காரியத்தை அறிந்த செல்வந்தன் தன் புதையலை வீட்டிற்குள் மறைத்து வைப்பான், ஏனெனில் வெளிப்படையாகக் காட்டப்படும் புதையல் பொறாமையைத் தூண்டி, ஆட்சியாளரின் அவதூறை வரவழைக்கும். அவ்வாறே, நற்பண்புள்ளும் பணிவானவனுமான துறவியும், அந்தச் செல்வந்தன் தன் புதையலை மறைப்பது போல, தன் நற்பண்புகளை மறைத்து வைப்பான். அத்தகைய துறவி தனது விருப்பங்களின்படி செயல்படுவதில்லை, மாறாக, 'என் உள்ளத்தில் நெருப்பு மூள்கிறது, என் தியானத்தில் நெருப்பு பற்றிக்கொள்கிறது' (சங். 38:4) என்ற வேதவசனத்தின்படி, தன்னைத் தானே தொடர்ந்து கண்டிக்கிறார், மேலும் இரகசிய போதனைகளில் தன்னைப் பயிற்றுவித்துக் கொள்கிறார். இது என்ன விதமான நெருப்பு? வேதவசனங்கள் கூறுவதைக் கேளுங்கள்: 'நமது தேவன் அழிக்கும் நெருப்பு' (எபி. 12:29). எப்படி நெருப்பின் சன்னிதியில் மெழுகு உருகி, அசிங்கமான அசுத்தங்களின் சேறு காய்ந்துவிடுகிறதோ, அவ்வாறே இரகசியப் போதனையால் அசிங்கமான எண்ணங்கள் காய்ந்துவிடுகின்றன, ஆன்மாவின் உணர்ச்சிகள் வாடிவிடுகின்றன, மனம் அறிவொளி பெறுகிறது, சிந்தனை தெளிவடைகிறது, இதயம் மகிழ்ச்சியால் நிரம்புகிறது. ரகசிய உபதேசம் பேய்களைத் தாக்கி, தீய எண்ணங்களை விரட்டுகிறது, ஏனெனில் அது உள்ளான மனிதனுக்கு அறிவூட்டுகிறது. ரகசிய உபதேசத்தால் தன்னை ஆயுதமணித்துக் கொள்பவன் கடவுளால் வலுப்படுத்தப்படுகிறான், தேவதூதர்களிடமிருந்து வலிமையைப் பெறுகிறான், மேலும் மனிதர்களிடையே கனப்படுத்தப்படுகிறான். ரகசிய உபதேசமும் வாசிப்பும் ஆன்மாவின் இல்லமாகும், அதில் நுழைய யாராலும் இயலாது; அவை அசைக்க முடியாத தூணாகவும், அமைதியான மற்றும் நிதானமான புகலிடமாகவும் இருக்கின்றன, அதில் ஆன்மா சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி இரட்சிக்கப்படும். ஒரு துறவி இரகசிய போதனையால், அதாவது, 'கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே, தேவனாகிய உமது குமாரனே, என்மேல் இரக்கமாயிரும்' என்ற ஜெபத்தாலும், பரிசுத்த வேதாகமங்களைத் தனிமையாக வாசிப்பதாலும் தன்னை ஆயுதபாணியாக்கிக் கொள்ளும்போது, அசுத்த ஆவிகள் மிகவும் கலக்கமடைந்து முணுமுணுக்கின்றன. இந்த இரகசிய போதனை மனதின் கண்ணாடியும், மனசாட்சியின் விளக்கும் ஆகும். ரகசிய உபதேசம் காமத்தை வற்றச் செய்கிறது, சீற்றத்தைக் கட்டுப்படுத்துகிறது, கோபத்தை விரட்டுகிறது, பெருமையை நீக்குகிறது, வீண் பெருமையை (பயனற்ற தன்மையின் சோக உணர்வு) அகற்றுகிறது, மேலும் மனச்சோர்வையும் அணைத்துவிடுகிறது. ரகசிய போதனை மேலான மனதிற்கு அறிவூட்டுகிறது, சோம்பலை விரட்டுகிறது, மென்மையைத் தூண்டுகிறது, தேவ பயத்தை ஏற்படுத்துகிறது, மேலும் கண்ணீரை வரவழைக்கிறது. ரகசிய போதனை துறவிக்கு வெளிவேஷமற்ற தாழ்மையையும், பக்தி நிறைந்த விழிப்புணர்வையும், தடைகளற்ற ஜெபத்தையும் வழங்குகிறது. இது ஜெபத்தின் ஒரு புதையல்; இது அசிங்கமான எண்ணங்களை விரட்டுகிறது, பேய்களை வீழ்த்துகிறது, மேலும் உடலைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது. இரகசியப் போதனை நீண்டகாலப் பொறுமையைக் கற்பிக்கிறது, ஒருவரை அடக்கத்தின் பங்காளராக ஆக்குகிறது, மேலும் gehenna-வை அறிவிக்கிறது. இரகசியப் போதனை மனதை வீணான எண்ணங்களிலிருந்து விடுவித்து, அதை மரணத்தைப் பற்றி மட்டுமே சிந்திக்க வழிநடத்துகிறது. ரகசிய போதனை ஒவ்வொரு நற்செயலாலும் நிரம்பியுள்ளது மற்றும் ஒவ்வொரு நற்பண்புகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது, அதே சமயம் ஒவ்வொரு தீய செயல்களிலிருந்தும் வெகு தொலைவில் உள்ளது: அது அத்தகைய விஷயங்களுக்கு அருகில்கூட இல்லை.

4. மனதைப் பாதுகாப்பது பற்றி: 27 அத்தியாயங்கள்[36]

1. உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான கோபம் மனத்தின் இயல்பிலேயே உள்ளது. கோபமில்லாத ஒருவரிடம் தூய்மை இருக்க முடியாது – அதாவது, பகைவனால் அவனுக்குள் புகுத்தப்படும் அனைத்திற்கும் அவன் கோபப்படாவிட்டால். மனதின் இந்த இயல்பான கோபத்தை அடைய விரும்புகிறவன், தன்னை மனதின் தன்மையால் ஆன நிலையில் (ஆன்மாவும் உடலும் உணர்விற்கு முழுமையாகக் கட்டுப்பட்ட ஒரு பகுத்தறிவு, ஆன்மீக நிலை) நிலைநிறுத்தும் வரை தனது சொந்த ஆசைகள் அனைத்தையும் துண்டிக்க வேண்டும்.

2. எதிரியை எதிர்கொள்ளும்போது, அவனது படை பலவீனமடைந்து உங்களிடமிருந்து தப்பி ஓடுவதைக் கண்டால், உங்கள் இதயம் அதைக் கண்டு மகிழ வேண்டாம், ஏனெனில் இந்த எதிரிகள் உங்களுக்குப் பின்னால் ஒரு சூழ்ச்சிப் பொறியை அமைத்துள்ளனர். மேலும், அங்கேதான் அவர்கள் உங்களுக்கு எதிராக மிகவும் கொடூரமான தாக்குதலைத் தயாரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் உனக்கு எதிராகப் படையெடுத்தபோது, தங்கள் படையில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க பகுதியை நகரத்திற்கு வெளியே பதுங்கியிருந்து தாக்கும்படி விட்டுவிட்டு, அசைய வேண்டாம் என்று அவர்களுக்குக் கட்டளையிட்டனர். ஆகவே, நீ அவர்களை எதிர்த்து அவர்களுக்கு எதிராகப் படையெடுத்தபோது, அவர்கள் சக்தியற்றவர்கள் போல உன் சன்னிதியிலிருந்து தப்பி ஓடினார்கள்; ஆனால், நீ அவர்களைத் துரத்திவிட்டாய் என்ற உண்மையால் உன் இருதயம் உயர்த்தப்பட்டால், நீங்கள் அவ்வாறு நகரத்தை விட்டு வெளியேறினால், பதுங்கியிருந்தவர்கள் எழுந்து நிற்க, உங்களுக்கு முன்பாக ஓடிச்சென்றவர்கள் நின்றுவிடுவார்கள் – மேலும் அவர்கள் உங்கள் பரிதாபமான ஆன்மாவை எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் சூழ்ந்து, அதற்கு எந்தப் புகலிடமும் இல்லாமல் செய்துவிடுவார்கள். நகரம் என்பது ஜெபம்; எதிரிகளுக்கு எதிராக நிற்பது கிறிஸ்து இயேசுவில் உள்ள சிந்தனைகளின் போராட்டம்; அவர்களுக்கு எதிராக எழுந்திருப்பது கோபம்.

3. ஆகவே, அன்பானவர்களே, நாம் தேவ பயபக்தியுடன் நின்று, நற்பண்புகளின் வழக்கத்தைக் காத்துக்கொண்டும் அனுசரித்துக்கொண்டும், நமது மனச்சாட்சியைக் குற்றப்படுத்தாமல், தேவ பயபக்தியுடன் நம்மையுங் கவனித்து, அதுவும் நம்மோடுகூட விடுதலையாக்கப்படும்படியாக, நம்மையும் அதையும் ஒன்றாகச் சேர்க்கும்படி, மேலும் அது இறுதியில் நமக்குக் காவலனாக மாறி, நாம் இடறி விழக் காரணமாக அமையக்கூடிய அனைத்தையும் நமக்குக் காட்டும். ஆனால் நாம் அதைக் கவனிக்காவிட்டால், அது நம்மிடமிருந்து விலகி நம்மைக் கைவிட்டுவிடும். அப்பொழுது, நம்முடைய ஆண்டவர், 'உன் எதிராளியுடன் வழியில் இருக்கும்போதே அவனுடன் விரைந்து சமாதானம் செய்துகொள்' (மத்தேயு 5:25) என்று போதித்தபடியே, நாம் நம்முடைய எதிரிகளுடைய கைகளுக்குள் விழுவோம்; அவர்கள் நம்மை ஒருபோதும் விடுவிக்க மாட்டார்கள். இந்த எதிரி என்பவர் மனசாட்சியே என்று கூறப்படுகிறது, ஏனெனில் அது மாம்சத்தின் விருப்பங்களைப் பின்பற்ற விரும்பும் ஒருவனுக்கு எதிராக நிற்கிறது. அவன் அதைக் கவனிக்காவிட்டால், அது அவனை அவனது எதிரிகளின் கைகளில் ஒப்படைத்துவிடும்.

4. மனம் தனது முழு வலிமையுடனும் அவருக்குக் கீழ்ப்படிந்து, அவரிடமிருந்து மட்டுமே உதவியை எதிர்பார்க்கிறது என்பதைக் கடவுள் காணும்போது, அவர் அதை வலுப்படுத்துகிறார், இவ்வாறு கூறுகிறார்: 'பயப்படாதே, நான் உன்னை விடுவித்தேன், என் பெயரால் உன்னை அழைத்தேன்: நீ என்னுடையவன். நீங்கள் ஜலங்களின் வழியாகச் சென்றாலும், நான் உங்களுடன் இருப்பேன்; நதிகள் உங்களை மூழ்கடிக்காது; நெருப்பின் வழியாக நடந்தாலும், நீங்கள் எரிய மாட்டீர்கள், அக்கினி உங்களைப் பற்றவும் மாட்டாது. ஏனெனில், உங்களை இரட்சிக்கிற இஸ்ரவேலின் பரிசுத்த தேவனாகிய கர்த்தராகிய நான் இருக்கிறேன்' (ஏசாயா 43:1–3).

5. மனம் இத்தகைய ஊக்கத்தை கேட்கும்போது, அது தைரியமாகத் தன் எதிரிகளை நோக்கித் திரும்பி, 'என்னோடு யார் சண்டையிட விரும்புகிறாரோ, அவர் எனக்கு எதிராக நிற்கட்டும்! என்னோடு யார் வாதிட விரும்புகிறாரோ, அவர் எனக்கு அருகில் வரட்டும்! இதோ, கர்த்தர் எனக்கு உதவியாளர்; எனக்குத் தீங்கு செய்ய யார் முடியும்? இதோ, நீங்கள் அனைவரும் கம்பளிப்பூச்சி அரித்த ஆடை போலப் பாழாவீர்கள்' என்று கூறுகிறது.

6. உங்கள் இருதயம் பாவத்தை முற்றிலும் வெறுத்து, அதை மேற்கொள்ளப் பிரயாசப்பட்டு, பாவத்திற்கு இடனளிக்கும் அனைத்திலிருந்தும் விலகி, நித்திய வேதனையை உங்கள் கண்முன் நிலைநிறுத்தியிருந்தால், உங்கள் உதவிக்காரர் உங்களோடு வாசம் செய்கிறார் என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள் – நீங்களோ, அவரை எந்த விதத்திலும் நோகடிக்காமல், அவருடைய முகத்திற்கு முன்பாக அழுதுகொண்டு, சொல்லுங்கள், உங்கள் இருதயத்தைக் கேளுங்கள்: 'கர்த்தாவே, உமது இரக்கம் என்னை விடுவித்தருளும், உமது உதவி இல்லாமல் நான் சத்துருவின் கைகளிலிருந்து தப்பிக்கப் போதுமான பலவானல்லேன்!' அவரும் உங்களைத் தீங்கு அனைத்திலிருந்தும் காப்பார்.

7. ஒரு துறவி, அவைகள் வழியாக வீழ்ந்துவிடாமல் இருக்க, தன் ஆன்மாவின் கதவுகளையெல்லாம், அதாவது தன் புலன்களையெல்லாம் மூடிக்கொள்ள வேண்டும். இந்த வழியில், தன் மனதை ஆக்கிரமிப்பதற்கு எதுவும் நுழையவில்லை என்பதை மனம் காணும்போது, அது தன் எல்லாப் புலன்களையும் ஒன்றாகச் சேர்த்து ஒரே உடலாக மாற்றி, அழியாமலுக்காகத் தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொள்கிறது. (சிந்தனை: புலன்கள் மூலம் புற உலகத்தால் கவனம் சிதறாமல், மனம் தன்னுள் குவிந்து, அந்தப் பழைமையான காலத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறது. இது புனித பேசில் மகானின் சிந்தனையும் ஆகும்).

8. மனமானது கண்ணுக்குத் தெரியும் மற்றும் உலகியல் சார்ந்த எந்த நம்பிக்கையிலிருந்தும் விடுபடும்போது, உங்கள் உள்ளத்தில் பாவம் இறந்துவிட்டது என்பதற்கான அறிகுறியாகும் இது.

9. மனம் பற்றுகளிலிருந்து விடுவிக்கப்படும்போது, அதுவுக்கும் கடவுளுக்கும் இடையே நின்ற தடையானது நீங்கிவிடுகிறது.

10. மனம் அதன் எல்லா எதிரிகளிடமிருந்தும் விடுவிக்கப்பட்டு ஓய்வெடுக்கும்போது, அது மற்றொரு, புதிய யுகத்தில், புதியதும் அழியாததுமான ஒன்றை நோக்கியவாறு இருக்கிறது. 'சடலம் எங்கே இருக்கிறதோ, அங்கே கழுகுகள் கூடும்' (மத். 24:28).

11. சில சமயங்களில், ஒருவன் (போராட்டத்திலிருந்து) ஏற்கனவே ஓய்வெடுத்துவிட்டதாக நினைத்து, தன் இதயத்திற்கு முழு சுதந்திரம் கொடுக்கிறானா என்று பார்க்க, பிசாசுகள் தந்திரமாகக் காத்திருக்கின்றன. (இது நடந்தால்), அவை திடீரென்று அந்தப் பரிதாபமான ஆன்மாவைப் பாய்ந்து, ஒரு சிறிய பறவையைப் போலப் பிடித்துவிடுகின்றன. மேலும், அவை அதை விட வலிமையானவையாக இருந்து அதை வென்றுவிட்டால், அது மன்னிப்புக் கோரிய முந்தைய பாவங்களை விட மோசமான, எல்லா விதமான பாவங்களாலும் இரக்கமின்றி அதைத் தாழ்த்தும். ஆகவே, நாம் தேவ பயத்தில் இடைவிடாமல் நிலைத்திருந்து, நமது இதயங்களைக் கடுமையாகக் காத்து, நமது தவங்களைத் தளராத விடாமுயற்சியுடன் செய்து, நமது எதிரிகளின் தீய எண்ணங்களுக்குத் தடையாக நிற்கும் நற்பண்புகளை (ஒரு ஞானமான மற்றும் இதயப்பூர்வமான மனப்பான்மையை) பேணுவோம்.

12. நமது போதகராகிய இயேசு கிறிஸ்து, நமது எதிரிகளின் கடுமையான இரக்கமின்மையை அறிந்து, மனிதகுலத்தின் மீது இரக்கமுற்று, நமது இருதயங்களை நாம் எவ்வளவு கடுமையாகக் காக்க வேண்டும் என்று கட்டளையிட்டார்; அவர் இவ்வாறு கூறினார்: 'திருடன் எந்த மணியிலே வருவான் என்று நீங்கள் அறியாதபடியினாலே, நீங்கள் எப்பொழுதும் ஆயத்தமாயிருங்கள்; அவன் வரும்போது, நீங்கள் நித்திரைசெய்யிறவர்களாய் இராதபடிக்கு' (மத்தேயு 24, 43 மற்றும் அதற்குப் பிறகு). மேலும்: 'உங்கள் ஜாக்கிரதையாயிருங்கள்; பண்டாரவிருத்தி, கள்ளுண்டை, இவ்வுலகத்தின் கவலைகளினால் உங்கள் இருதயங்கள் பாரமாகி, அந்த நாள் திடீரென்று உங்கள்மேல் வராதபடிக்கு எச்சரிக்கையாயிருங்கள்' (லூக்கா 21:34). ஆகவே, உங்கள் இருதயத்தைக் கவனித்துக் கொள்ளுங்கள், உங்கள் உணர்வுகளுக்குச் செவிசாயுங்கள். கடவுளின் நினைவு உங்களுடன் இருந்தால், அதைத் திருட நெருங்கி வரும் எதிரிகளை நீங்கள் எளிதில் பிடித்துவிடுவீர்கள். ஏனெனில், தன் எண்ணங்களை உன்னிப்பாகக் கவனிப்பவன், தன்னை நுழைந்து அசுத்தப்படுத்த முற்படுபவர்களை உடனடியாக அறிந்துகொள்வான். அவை மனதைக் குழப்பி, கவனத்தைச் சிதறடித்து, செயலற்றதாக்குகின்றன (தன் பணியில் பின்தங்கிவிடுகின்றன). ஆனால், அவற்றின் தந்திரத்தை அறிந்தவர்கள், கலக்கமின்றி கர்த்தரிடம் ஜெபிக்கிறார்கள்.

13. இந்த உலகில் நடக்கும் அனைத்தையும் ஒருவன் வெறுக்காத வரையில், அவன் கடவுளுக்கு உகந்தபடி சேவை செய்யவும் வழிபாடு செய்யவும் முடியாது. ஏனெனில், ஜெபிக்கும்போது மனதில் அந்நியமான எதுவும் இல்லாமல், கடவுளுக்கு ஆசிர்வாதம் செய்யும்போது இன்ப இச்சையும், அவருக்குப் பாடும்போது கோபமும், அவரை மகிமைப்படுத்தும்போது வெறுப்பும், அவருக்கு முன்பாக அமர்ந்து அவரை நினைக்கும்போது தீய ஆர்வமோ அல்லது பொறாமையோ இல்லாமல் இருப்பதுவே கடவுளுக்குச் செய்யும் சேவையாக இல்லையென்றால், அது வேறு என்ன? ஏனெனில், இந்த இருண்ட விஷயங்கள் அனைத்தும் அந்தப் பரிதாபமான ஆன்மாவைச் சுற்றி ஒரு சுவரை உருவாக்குகின்றன, மேலும் அது அவற்றைத் தனக்குள் கொண்டிருக்கும்போது, அது தூய்மையாகக் கடவுளைச் சேவையாற்ற முடியாது. ஏனெனில், அவை அதைக் காற்றில் மிதக்க வைப்பது போலத் தடுத்து, கடவுளைச் சந்திப்பதிலிருந்தும் (தெளிந்த மனதுடன் அவருடைய சந்நிதியில் நிற்பதிலிருந்தும்), இரகசியமாக அவரை ஆசீர்வதிப்பதிலிருந்தும், இனிமையான இதயத்துடன் அவரிடம் ஜெபிப்பதிலிருந்தும் தடுக்கின்றன, அதன் மூலம் அது அவரால் அறிவொளி பெற முடியும். புத்தி எப்போதும் மங்கலாக இருக்கிறது, மேலும் இவை அனைத்தையும் புத்திசாலித்தனமாக வெட்டித் தள்ளுவதில் கவனம் செலுத்தாததால், அது கடவுளுக்கு இணக்கமான வாழ்க்கையில் செழிக்க முடிவதில்லை.

14. மனம், ஆன்மாவின் இயல்புகளிலிருந்து இவ்வுலக இச்சையை நீக்கி, அவற்றை (ஒரு படகில் கடத்துவது போல) உணர்வற்ற நிலைக்கு வழிநடத்தவும், ஆன்மாவையே இவ்வுலக இச்சையிலிருந்து பிரிக்கவும் தீவிர ஆர்வம் கொள்ளும்போது, அப்போது, வெட்கமற்ற உணர்ச்சிகள் ஆன்மாவின் சக்திகளைப் பற்றிக்கொண்டு அவற்றை பாவத்திற்குள் இழுக்க விரைந்தால், மனமானது இரகசியமாக இடைவிடாமல் கடவுளிடம் கூப்பிடத் தொடங்கினால், கடவுள் இதைக் கண்டு, தம்முடைய உதவியை அனுப்பி அவற்றை ஒரு நொடியில் விரட்டிவிடுவார்.

15. நான் உங்களை வேண்டுகிறேன், நீங்கள் இன்னும் உடலில் இருக்கும்போதே, உங்கள் இதயம் தளர்ந்து போக விடாதீர்கள். ஏனெனில், ஒரு விவசாயி தன் களஞ்சியங்களில் சேர்ப்பதற்கு முன்பு, தன் வயலில் வளரும் தானியத்திற்கு என்ன நேரிடும் என்று அறியாதது போல, ஒரு மனிதனும் தன் உடலில் உயிர் இருக்கும் வரை தன் இதயத்தைத் தளரவிடக்கூடாது (யோபு 27:3). தனது கடைசி மூச்சு வரை தனக்கு என்ன துன்பம் நேரிடும் என்று அவனுக்குத் தெரியாது; ஆகையால், அவனுக்கு மூச்சு இருக்கும்போதே அவன் தன் இதயத்தை பலவீனப்படுத்திக் கொள்ளக்கூடாது. ஆனால் அவன் எப்போதும் தேவனுடைய உதவிக்கும் இரக்கத்திற்காகவும் கதற வேண்டும்.

16. போரின் நடுவில் உதவி காணாதவன் சமாதானத்திலும் நம்பிக்கை வைக்க முடியாது.

17. ஒருவன் தீமையிலிருந்து விலகும்போது, அவன் கடவுளுக்கு முன்பாகச் செய்த அனைத்துப் பாவங்களையும் உண்மையாகவே அறிந்துகொள்கிறான்: ஏனெனில், கசப்பான மனந்திரும்புதலுடனும் (அதாவது, மனநொறுங்குதலுடனும் இதயத்துயரத்துடனும்) தீமையிலிருந்து விலகாதவரை, ஒருவன் தன் சொந்தப் பாவங்களைப் பொதுவாகக் காண்பதில்லை. இந்த நிலையை அடைந்தவர்கள் அழுகிறார்கள், தங்கள் ஜெபங்களைப் பெருகப்படுத்துகிறார்கள், மேலும் தங்கள் உணர்ச்சிகளுடனான தகாத உறவை நினைத்து தேவனுக்கு முன்பாக வெட்கப்படுகிறார்கள். ஆகவே சகோதரரே, நம்மால் முடிந்தவரை நாம் முயற்சி செய்வோம், தேவன் தம்முடைய மிகுந்த இரக்கத்தின் மூலம் நமக்கு உதவுவார். நமது முன்னோர்கள் செய்தது போல நமது இதயங்களை நாம் பாதுகாக்கவில்லை என்றால், கடவுள் கோருவதைப் போல நமது உடல்களைக் குறைவற்றவையாக வைத்திருக்கவாவது நாம் முயற்சி செய்வோம். மேலும், நம்மை வந்தடைந்துள்ள இந்தப் பஞ்ச காலத்தில், அவர் தம்முடைய பரிசுத்தவான்களுக்குக் காட்டுவது போல, நமக்கும் இரக்கத்தைக் காட்டுவார் என்று நம்புவோம்.

18. உண்மையான பக்தியில் தேவனைத் தேடுவதில் தன் இருதயத்தை அர்ப்பணித்தவன், தன் பிரயாசமானது தேவனுக்குப் பிரியமானது என்று உடனடியாக முடிவுகட்ட முடியாது. ஏனென்றால், அவன் மனசாட்சி இயற்கைக்கு மாறான எதிலும் அவனைக் குற்றவாளியாக்கும் வரை, அவன் சுதந்திரமற்றவனாக இருக்கிறான். ஏனெனில், குற்றம் சாட்டுபவன் இருக்கும் இடத்தில், ஒரு நியாயாதிபதிவும் இருக்கிறார்; நியாயத்தீர்ப்பு இருக்கும் இடத்தில், சுதந்திரம் இல்லை. ஆகவே, நீங்கள் ஜெபிக்கும்போது, எந்தத் தீமையும் உங்களைக் குற்றம் சாட்டவில்லை என்பதைக் காணும்போது, நீங்கள் விடுதலையடைந்து, அவருடைய சித்தத்தின்படி அவருடைய பரிசுத்த ஓய்வில் பிரவேசித்துவிட்டீர்கள் என்று கூறலாம். நல்ல பலன் வேரூன்றி, எதிரியின் களைகளால் இனிமேல் நெரிக்கப்படவில்லை என்பதையும், தங்கள் சொந்த தந்திரத்தை நம்பியிருந்த வீரர்கள், தங்கள் சொந்த விருப்பப்படி இல்லாவிட்டாலும், உங்கள் அன்புகளுக்கு எதிராகப் போர் தொடுப்பதை நிறுத்திப் பின்வாங்கிவிட்டனர்; உங்கள் கூடாரத்தின் மீது ஒரு மேகம் அதன் நிழலைப் பாய்ச்சியுள்ளது, மேலும் சூரியன் பகலில் உங்களைச் சுட்டெரிக்கவில்லை, சந்திரனும் இரவில் சுட்டெரிக்கவில்லை; தேவனுடைய சித்தத்தின்படி அதை எழுப்பவும் பாதுகாக்கவும், உங்கள் உள்ளத்தில் இப்போது கூடாரத்திற்கு வேண்டிய அனைத்தும் தயாராக உள்ளன—அப்போது, தேவனுடைய வல்லமையினால் நீங்கள் வெற்றி பெற்றுவிட்டீர்கள் என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள். பின்னர், இறுதியாக, அவர் தாமே அந்தப் பாசறையின் மீது தம் நிழலைப் போடுவார், ஏனெனில் அது அவருடையது. ஆனால் போர் கொந்தளிக்கும்போது, ஒருவன் இன்று வெற்றி பெறுவானா அல்லது தோற்கடிக்கப்படுவானா என்றும், நாளை தோற்கடிக்கப்படுவானா அல்லது வெற்றி பெறுவானா என்றும் வியந்தவாறு, பயத்திலும் திகிலிலும் வாழ்கிறான். போராட்டம் இதயத்தில் பாரமாக அழுத்துகிறது, ஆனால் பற்றற்ற நிலை சச்சரவிலிருந்து விடுபட்டது: ஏனெனில் அது தனக்குரியதை ஏற்கெனவே பெற்றுக்கொண்டது, மேலும் ஒரு காலத்தில் பிரிந்துபோயிருந்த மனிதனின் மூன்று பகுதிகளைப் பற்றி கவலைப்படுவதை நிறுத்திவிட்டது, ஏனெனில் அவை கடவுளில் பரஸ்பர நல்லிணக்கத்தை அடைந்துவிட்டன. இந்த மூன்று பகுதிகளாவன: ஆன்மா, உடல் மற்றும் ஆவி. அவை பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிரியையினால் ஒன்றாகும்போது, அவற்றை இனி பிரிக்க முடியாது. நீங்கள் விழித்திருக்கும்போதும் உறங்கும்போதும் எதிரிகளால் தாக்கப்படும்போது, பாவத்திற்கு மரித்துவிட்டதாக எண்ணாதிருங்கள். ஏனெனில், அந்த ஏழை மனிதன் இன்னும் பந்தயத்தில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் வரை, அவனுக்குத் துணிச்சல் இல்லை.

19. மனமானது தூண்டப்பட்டு, உடல் இச்சையை அணைக்கும் அன்பைப் பின்பற்றத் தயாராகத் தீர்மானித்தால், மேலும் அதன் சக்தியால் இயற்கைக்கு மாறான எதையும் (இச்சைகள், பாவம்) இதயத்தைக் கைப்பற்ற அனுமதிக்க மறுத்தால், அப்போது, இயற்கைக்கு மாறானதற்கு இவ்வாறு எதிர்க்கொடுப்பதன் மூலம், அது இறுதியில் இயற்கையிலிருந்து தன்னை முழுமையாகப் பிரிக்கக்கூடியதை அடைகிறது.

20. சகோதரனே, தினமும் உன்னை நீயே ஆராய்ந்து, தேவனுக்கு முன்பாக உன் இருதயத்திற்குள் நோக்கிப் பார்; அதில் ஏதேனும் உணர்ச்சிப்பூர்வமானதைக் கண்டால், (நீ பரிசுத்தமாக்கப்படுவதற்கு முன்பு) உனக்கு ஒரு பயங்கரமான முடிவு ஏற்படாதபடி அதை உன் இருதயத்திலிருந்து வெட்டிப்போடு.

21. சகோதரனே, உன் இருதயத்திற்குக் கவனமாயிரு, உன் சத்துருக்களைக் கண்ணோக்கமாய்க் காவலாயிரு; அவர்கள் தங்கள் பொல்லாப்பில் தந்திரவான்கள். தீமையைச் செய்பவனுக்கு (அன்புகூர்பவனுக்கு) நன்மை செய்யக்கூடாது என்ற உண்மையை உங்கள் இதயத்தில் முழுமையாக நம்புங்கள். இதனால்தான் இரட்சகர், 'வாசல் குறுகியதும் வழி கஷ்டமானதும் ஜீவனுக்குப் போகிறது; அதைக் கண்டடைகிறவர்களும் அற்பமானவர்களே' (மத்தேயு 7:14) என்று கூறி, நாம் விழிப்புடன் இருக்கக் கற்றுக்கொடுக்கிறார்.

22. கடவுளின் அன்பிலிருந்து உங்களை விலக்கிவிட எதுவும் அழிவுகரமானதாக மாறாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்; உங்கள் இதயத்தைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள், மேலும், 'நான் ஒரு பாவியாக இருக்க, அதை நான் எங்கே பாதுகாப்பது?' என்று கூறி மனந்தளர்ந்துவிடாதீர்கள். ஏனெனில், ஒரு நபர் தனது பாவங்களைக் கைவிட்டு கடவுளிடம் திரும்பும்போது, அவரது மனந்திரும்புதல் அவரைப் புதுப்பித்து, முற்றிலும் புதியவராக மாற்றுகிறது.

23. பழைய ஏற்பாடு மற்றும் புதிய ஏற்பாடு ஆகிய இறை வேதங்கள் முழுவதும் இதயத்தைக் காப்பதைப் பற்றிப் பேசுகின்றன. ஒரு துறவி வேதத்தின் நோக்கத்தைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்: அது யாருக்குப் பேசுகிறது, அது என்ன சொல்கிறது, மற்றும் எந்த நோக்கத்திற்காகச் சொல்கிறது. மேலும் அவர் துறக்க நெறியின் முயற்சியில் இடைவிடாமல் விடாமுயற்சியுடன் இருக்க வேண்டும். மேலும், எதிரியின் தந்திரங்களைக் கவனித்து, ஒரு திறமையான படகோட்டியைப் போல, கிருபையால் வழிநடத்தப்பட்டு, மனதின் அலைகளைக் கடந்து செல்லும் திறன் கொண்டவராக இருக்க வேண்டும். இதன் மூலம், பாதையிலிருந்து விலகாமல், தன்னை மட்டுமே கவனத்தில் கொண்டு, சிதறாத மனதோ அல்லது ஆராயும் அறிவோ இல்லாமல், அமைதியில் கடவுளுடன் உரையாட முடியும்.

24. ஒரு படகோட்டி காற்று, கொந்தளிப்பு மற்றும் புயல்களுடன் போராட வேண்டியது போல, காலங்கள் நாம் ஜெபிக்க வேண்டும் என்று கோருகின்றன. நம்மால் நல்ல மற்றும் தீய எண்ணங்கள் இரண்டையும் கொண்டிருக்க முடியும். ஒரு பக்திமிக்க மற்றும் கடவுள் அன்புள்ள எண்ணம் , அதாவது உணர்ச்சிகளின் தலைவன் என்று அழைக்கப்படுகிறது—மேலும் அது உண்மையிலேயே அவ்வாறே உள்ளது. நாம், மௌனிகளாகியோர், நற்பண்புகளையும் தீயகுணங்களையும் கவனமாகவும் நிதானமாகவும் வேறுபடுத்தி வகைப்படுத்த வேண்டும்: சகோதரர்கள் மற்றும் பெரியவர்கள் முன்னிலையில் எந்த நற்பண்பைப் பேண வேண்டும், நாம் தனியாக இருக்கும்போது எதைப் பழக்கப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்; எந்த நற்பண்பு முதன்மையானது, இரண்டாவது எது, மூன்றாவது எது; அதுபோலவே, எந்தப் பேராவல் ஆன்மீகமானது, எது உடல் சார்ந்தது என்பதையும், எந்தப் புண்ணியம் ஆன்மீகமானது, எது உடல் சார்ந்தது என்பதையும் கவனமாக வேறுபடுத்திப் பார்க்க வேண்டும்: மேலும், எந்தப் புண்ணியத்தின் காரணமாகப் பெருமை மனதைத் தாக்குகிறது, எந்தப் புண்ணியத்தின் காரணமாக வீண் பெருமை வேரூன்றுகிறது, எந்தப் புண்ணியத்தின் காரணமாகக் கோபம் எழுகிறது, மற்றும் எந்தப் புண்ணியத்தின் காரணமாகப் பேராவல் பற்று கொள்கிறது என்பதையும் பகுத்தறிய வேண்டும். ஏனெனில் நாம் 'தேவன் அறியும் அறிவுக்கு விரோதமாய்த் தன்னை உயர்த்திக்கொள்ளும் சகல தர்க்கங்களையும் உயர்த்தப்பட்ட எല്ലാப் பொருட்களையும் தகர்க்க வேண்டும்' (2 கொரி. 10:5).

25. முதல் நற்பண்பு பற்றின்மை, அதாவது, ஒவ்வொரு நபரையும் ஒவ்வொரு செயலையும் துறப்பது; இதிலிருந்து கடவுளுக்கான ஒரு விரும்பத்தக்க ஏக்கம் முளைக்கிறது, மேலும் இது இயல்பாகவே கோபத்தைத் தூண்டுகிறது, இது எதிரியால் ஊட்டப்பட்ட அனைத்திற்கும் எதிராகக் கிளர்ந்தெழுகிறது. பின்னர், கடவுளுக்குரிய பயம் ஒரு நபருக்குள் ஒரு இருப்பிடத்தைக் காண்கிறது, மேலும் இந்தப் பயத்தின் செயல்பாட்டின் மூலம், அன்பு பின்னர் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.

26. ஜெபத்தின் போது, ஒருவன் புனிதமான எதிர் எண்ணங்களின் மூலம் மனதில் அலைகின்ற எண்ணங்களைத் தள்ளிவிட வேண்டும், இல்லையெனில் நாம் உதடுகளால் கடவுளிடம் ஜெபித்துக்கொண்டே, இதயத்தில் பொருத்தமற்ற எண்ணங்களை வளர்க்கும் நிலைக்கு ஆளாகிவிடுவோம். சிந்தனைகளால் சிதறுண்டு, கவனக்குறைவாக இருக்கும் ஒருவரின் பிரார்த்தனையை கடவுள் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. மேலும், வேதம் ஆன்மாவின் உணர்வுகளைப் பாதுகாக்குமாறு எங்கும் நமக்குக் கட்டளையிடுகிறது. துறவியின் இச்சையானது கடவுளின் சட்டத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்தால், மேலும் மனமானது அதன் கீழ் உள்ளவற்றை ஆளத் தொடங்கினால்—அதாவது, ஆன்மாவின் அனைத்து உணர்ச்சிகளையும், குறிப்பாகக் கோபத்தையும் காமத்தையும், ஏனெனில் அவை மனதிற்குக் கீழ்ப்பட்டவை – அப்போது நற்பண்பு நம்மில் நிறைவேற்றப்படுகிறது மற்றும் நீதியும் பூர்த்தியாகிறது; நமது விருப்பம் கடவுளுக்கும் அவருடைய சித்தத்திற்கும் திருப்பப்படுகிறது, மேலும் நமது கோபம் சாத்தானுக்கும் பாவத்திற்கும் எதிராகத் திருப்பப்படுகிறது. வேறு என்ன தேவை? – இரகசியப் போதனை.

27. உங்கள் அறையில் அமர்ந்திருக்கும்போது உங்கள் இதயத்தில் வெட்கம் வேரூன்றினால், தீமையை எதிர்க்க கவனமாக இருங்கள், இல்லையெனில் அது உங்களைப் பற்றிக்கொள்ளும்: கடவுள் உங்களைக் கேட்கிறார் என்பதையும், உங்கள் இதயம் நினைப்பதெல்லாம் அவருடைய பார்வையில் வெளிப்படுகிறது என்பதையும் நினைவில் கொள்ள முயற்சி செய்யுங்கள். உன் ஆத்துமாவிற்குச் சொல்: உன்னைப்போன்ற பாவிகள் உன் பாவங்களைக் கண்டுவிடுவார்களோ என்று நீ பயப்படுகிறாய் என்றால், எல்லாவற்றையும் கேட்ப தேவனாகிய கடவுளை இன்னும் அதிகமாகப் பயப்படவேண்டாமா? இந்த அறிவுரையிலிருந்து, தேவ பயம் உங்கள் ஆத்துமாவில் வெளிப்படும், நீங்கள் அதில் நிலைத்திருந்தால், விருப்பங்களின் தாக்கத்தால் அசைக்கப்படாமல் இருப்பீர்கள் (ஆசைகள் உங்களைக் கொண்டு செல்லாது), எழுதப்பட்டிருக்கிறபடி: 'கர்த்தரை நம்புகிறவர்கள் சீயோன் மலைபோல இருக்கிறார்கள், அது அசைக்கப்படாமல் எருசலேமில் என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருக்கிறது' (சங். 124:1). மேலும், நீங்கள் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலிலும், தேவன் உங்கள் ஒவ்வொரு எண்ணத்தையும் பார்க்கிறார் என்பதை மனதில் கொள்ளுங்கள், அப்பொழுது நீங்கள் ஒருபோதும் பாவம் செய்ய மாட்டீர்கள். அவருக்கு என்றென்றைக்கும் மகிமை உண்டாவதாக. ஆமென்.

5. துறவறம் மற்றும் மௌனம் பற்றிய அதிகாரங்கள்[37]

1. மூன்று நற்பண்புகள் மனதின் எப்போதும் இருக்கும் பாதுகாவலர்களாக இருக்கின்றன: அதன் இயல்பான நாட்டம், தைரியம் மற்றும் சோம்பலின்மை.

2. மனமானது தன்னுள் இவற்றை உணரும்போது, அது அழியாத தன்மையை அடைந்துவிட்டது என்று உறுதிப்படுத்துகின்ற மூன்று நற்பண்புகள் உள்ளன: 'விவேகம்', இது ஒரு உணர்ச்சியை மற்றொன்றிலிருந்து நுட்பமாக வேறுபடுத்துகிறது; 'முன்கூட்டியறிவு', இது எல்லா விஷயங்களையும் அவற்றின் காலம் வருவதற்கு முன்பே அறிவதாகும்; மற்றும் 'வெளிப்புற எண்ணங்களுக்கு அடிபணியாதிருத்தல்'.

3. மனத்திற்கு எப்போதும் ஒளியூட்டும் மூன்று நற்பண்புகள் உள்ளன: எந்த நபரிடமும் பகைமை கொள்ளாமல் இருப்பது, தமக்கு நேரிடும் அனைத்தையும் துயரமின்றி சகித்துக்கொள்வது, மற்றும் தீமை செய்பவர்களிடம் கருணை காட்டுவது. இந்த மூன்று நற்பண்புகளும் தங்களை விட உயர்ந்த மூன்று நற்பண்புகளை உருவாக்குகின்றன: யாரிடமும் பகைமை கொள்ளாமல் இருப்பது அன்பை உருவாக்குகிறது; தமக்கு நேரிடும் அனைத்தையும் துயரமின்றி சகித்துக்கொள்வது சாந்தியைத் தருகிறது; மற்றும் தீமை செய்பவர்களிடம் கருணை காட்டுவது அமைதியைக் கொண்டுவருகிறது.

4. ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்தும் நான்கு நற்பண்புகள் உள்ளன: மௌனம், கட்டளைகளைக் கடைப்பிடித்தல் (கட்டுப்பாடு), தியாகம் மற்றும் பணிவு.

5. அப்பா யாக்கோபு கூறினார்: 'நான் எஜமானற்ற ஒரு வழிதவறிய குதிரையாக என்னைக் கருதுகிறேன்: அதைக் காண்பவன் அதன் மீது ஏறி சவாரி செய்கிறான்; ஒருவன் அதை விடுவிக்கும்போது, மற்றொருவன் அதை எடுத்துக்கொண்டு, அப்படியே அதன் மீது ஏறி சவாரி செய்கிறான்.'

6. உங்களைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள், நீங்கள் ஒரு காலத்தில் பாவம் செய்ததில் இன்பம் காணாதபடி, உங்கள் முந்தைய பாவங்கள் உங்களுக்குள் புத்துயிர் பெறாதபடி. தாழ்மையை நேசியுங்கள், அது உங்கள் பாவங்களிலிருந்து உங்களை மூடும். உங்கள் பிதாக்களின் கீழ்ப்படிதலுக்கு உங்கள் இதயத்தைக் கொடுங்கள், தேவனுடைய கிருபை உங்களுக்குள் வாசமாயிருக்கும். உன்னை ஞானமுள்ளவன் என்று எண்ணாதே, அப்பொழுது உன் பகைவர்களின் கைக்கு விழாதிருப்பாய். மன்னிப்புக் கேட்க உன் நாவைப் பழக்கு, அப்பொழுது தாழ்மை உன்னை வந்தடையும். உன் சிற்றறையில் அமர்ந்திருக்கும்போது, மூன்று காரியங்களில் உன்னை அர்ப்பணி: உடல் உழைப்பு, கடவுளைப் பற்றிய தியானம், மற்றும் ஜெபம். நாம் இன்று இந்த உலகில் உழைப்பதற்காக இருக்கிறோம், ஆனால் நாளை என்ன நடக்கும் என்று எனக்குத் தெரியாது என்பதை தினமும் நினை; அப்பொழுது நீ கடவுளுக்கு முன்பாகப் பாவம் செய்ய மாட்டாய்.

7. உன் உணவில் அதிகமாகப் பசியாறாதே, இல்லையெனில் உன் முந்தைய பாவங்கள் உனக்குள் புத்துயிர் பெறும். எந்த உழைப்பிலும் மனந்தளர்ந்துவிடாதீர்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் எதிரியின் தாக்குதல்களுக்கு இரையாகிவிடுவீர்கள். இரகசியப் போதனைக்கு உங்களைக் கட்டாயப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள், விரைவில் நீங்கள் கடவுளிடம் இளைப்பாறுதலைக் காண்பீர்கள் (கடவுளின் சமாதானம்). அழுது நீண்ட நேரம் ஜெபிக்க உங்களைக் கட்டாயப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள், ஒருவேளை கடவுள் உங்கள் மீது இரக்கங்கொண்டு, பாவத்தை நேசிக்கும் பழைய மனிதனை உங்களிடமிருந்து அகற்றிவிடுவார்.

8. உழைப்பு, வறுமை, அலைந்து திரிதல், துன்பம் மற்றும் மௌனம் ஆகியவை பணிவைத் தருகின்றன, மேலும் பணிவிற்காக எல்லாப் பாவங்களும் மன்னிக்கப்படுகின்றன.

9. காமம் உங்களை வாட்டினால், விழிப்பு, பசி, தாகம் ஆகியவற்றால் இடைவிடாமல் உங்களை வருத்திக்கொள்ளுங்கள், மேலும் அனைவர் முன்பும் உங்களைத் தாழ்த்திக் கொள்ளுங்கள்; ஒருவரின் உடல் அழகு உங்கள் இதயத்தை ஈர்க்கத் தொடங்கினால், அல்லது ஒரு மனைவியைப் பெறும் ஆசை ஏற்பட்டால், (கல்லறையில் இருக்கும்) நாற்றத்தை நினைத்துக்கொள்ளுங்கள் – மேலும் அமைதியுடன் இருங்கள்.

10. சகோதரனே! நீ இந்த வாழ்வில் இருக்கும்போது, உன் உடலுக்கு ஓய்வு கொடுக்காதே, மேலும் அது உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுபட்டிருப்பதாகக் காணும்போது அதை நம்பாதே. ஏனெனில், அசுரர்கள் அடிக்கடி ஒரு காலத்திற்காகக் காத்திருக்கிறார்கள், ஒருவன் தன் இரட்சிப்பைக் குறித்துக் கவலைப்படாமல் விட்டால், அவர்கள் திடீரென்று அந்தப் பரிதாபமான ஆன்மாவைத் தாக்கி, ஒரு சிறிய பறவையைப் போலப் பிடித்துக்கொள்கிறார்கள்; அதை அவர்கள் வென்றுவிட்டால், எல்லாவிதமான பாவங்களாலும் இரக்கமின்றி அதை அடக்கிவிடுகிறார்கள். ஆகவே, நாம் தேவ பயத்தോടെ நின்று, நம்மைக் காத்துக்கொள்வோம்; நம் கடமைகளைத் தொடர்ந்து நிறைவேற்றி, நம் எதிரிகளின் பொல்லாட்டிற்கு எதிராக ஒரு கோட்டையாகச் செயல்படும் அனைத்து நற்பண்புகளையும் கடைப்பிடிப்போம். இந்தச் சுருக்கமான காலத்தின் உழைப்புகளும் போராட்டங்களும் தீச்செயல்களிலிருந்து நம்மைப் பாதுகாப்பது மட்டுமல்லாமல், ஆன்மா உடலை விட்டுப் பிரியும் முன்பே அதற்கு மகுடங்களையும் ஆயத்தப்படுத்துகின்றன. ஆகவே, புனித ஞானஸ்நான முத்திரையைச் சுமப்பவர்களாகிய நாம், நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் இரக்கத்தைப் பெறுவதற்காக, நமது பாவங்களிலிருந்து விலகுவோம். அன்பானவர்களே, நாம் முயற்சி செய்வோம்: ஏனெனில் காலம் நெருங்கிவிட்டது. இரவும் பகலும் இந்தக் கவலையைக் கொண்டிருப்பவர் பேறு பெற்றவர்.

11. உங்கள் இதயம் கலக்கமடைந்து, அதை எப்படி கட்டுப்படுத்துவது என்று உங்களுக்குத் தெரியாவிட்டால், நீங்கள் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும், உங்கள் ஏதேனும் ஒரு செயல் அதை அந்தக் கலக்கத்திற்குள் இழுக்கிறது என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள். கீதேயோன் தண்ணீர் ஜாடிகளை உடைக்கச் சொல்லாமல் இருந்திருந்தால், விளக்குகளின் ஒளி காணப்பட்டிருக்காது (நடுவர் 7:19 மற்றும் பின்வரும் வசனங்கள்): அப்படியே, ஒரு மனிதன் தன் சொந்த உடலை இகழாமல் இருந்தால், அவன் தெய்வீக ஒளியைக் காணமாட்டான்.

12. ஒரு மதில்கொண்ட நகரத்தில், மதிலின் ஒரு சிறிய பகுதி உடைக்கப்பட்டிருந்தால், பகைவர்கள் நகரத்திற்குள் நுழைய விரும்பினால், அதன் வழியாக நுழைவதற்காகத் தங்கள் முழு கவனத்தையும் அந்த உடைப்பில் செலுத்துவார்கள். காவலர்கள் வாயில்களில் நின்றாலும், சேதமடைந்த பகுதி சரிசெய்யப்படாவிட்டால் அவர்களால் எதிரிகளைத் தாங்க முடியாது. எனவே, ஒரு துறவி எந்தவொரு காமவிருப்பத்தால் ஆட்கொள்ளப்படும்போதும் தனது எதிரிகளைத் தாங்குவது சாத்தியமற்றது, மேலும் அவரால் பரிபூரண நிலையை அடையவும் முடியாது.

பக்திமான் மார்க் துறவி

புனித மார்கின் வாழ்க்கை மற்றும் எழுத்துகள் பற்றிய தகவல்கள்

பாதிரியார் புனித மார்க், எகிப்திய தந்தையர்களில் மிகவும் புகழ்பெற்றவர்களில் ஒருவராகக் கருதப்படுகிறார். இருப்பினும், அவரது வாழ்க்கைச் சூழ்நிலைகளைப் பற்றி அதிகம் அறியப்படவில்லை. அவரை நேரில் சந்தித்த பலேடியஸ் (வாழ்க்கைகள், அத்தியாயம் 20), அவர் மிகவும் மென்மையான மற்றும் சாந்தமான குணம் கொண்டவர் என்றும், இந்த விஷயத்தில் அவரை யாராலும் ஒப்பிட முடியாது என்றும் கூறுகிறார். மேலும், அவர் இளம் வயதிலிருந்தே புனித வேதாகமங்களைப் படிக்க விரும்பினார் என்றும், பழைய மற்றும் புதிய ஏற்பாடுகளை மனப்பாடம் செய்த அளவிற்கு அவற்றில் மிகவும் நன்கு தேர்ச்சி பெற்றிருந்தார் என்றும் கூறுகிறார். (இது சோஸோமென், *திருச்சபையின் வரலாறு*, புத்தகம் 6, அத்தியாயங்கள் 29 மற்றும் 30-லும் மீண்டும் கூறப்படுகிறது). அவரது வாழ்க்கையின் கடுமை மற்றும் அவரது இதயத்தின் தூய்மை அவரை ஆன்மீகப் பரிபூரணத்தின் உயர் நிலைக்கு உயர்த்தியது. புனித மரியாகஸ், புனித மறைபொருட்களைப் பெறும் வேளையில் அவர் மீது கடவுள் காட்டிய சிறப்பு அருளுக்குச் சாட்சியமளிக்கிறார். இது புனித மார்கின் விசுவாசத்தின் பெரும் வலிமையையும், ஆண்டவர் மீதான அவரது அன்பின் தீவிரத்தையும், அவரது முழுமையான தாழ்மையையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது. புனித மார்க் நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வாழ்ந்தார், மேலும் ஐந்தாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் காலமானார் எனக் கருதப்படுகிறது. இருப்பினும், அவர் புனித அந்தோனியின் வாழ்க்கை மற்றும் போதனைகளின் முதல் வாரிசுகளுடன் வாழ்ந்து அவர்களுடன் பழகினார், ஒருவேளை அந்தோனியுடனே கூட. கடவுளின் அருள், அவரது வாழ்க்கை அனுபவங்கள் மற்றும் கடவுளின் வார்த்தையைப் பற்றிய அவரது ஆய்வு ஆகியவை அவரை ஆன்மீக வாழ்க்கையின் மர்மங்களில் ஆழ்ந்த புலமை பெற்றவராக ஆக்கின. இந்தப் பரிசை மறைக்காமல், அவர் விரிவாகப் போதித்தார் மற்றும் எழுதினார், ஆனால் அவரது எழுத்துக்களில் சில மட்டுமே நமக்கு வந்து சேர்ந்துள்ளன. அவருடைய பத்து உரைகள் ரஷ்ய மொழிபெயர்ப்பில் வெளியிடப்பட்டுள்ளன. பேராயர் ஃபோட்டியஸ் அவற்றில் எட்டை மட்டுமே மேற்கோள் காட்டியுள்ளார், அதே சமயம் நிக்கேபோரோஸ் கலிஸ்டோஸ், இந்த எட்டுடன் கூடுதலாக, மேலும் முப்பத்திரண்டு உரைகளை அவருக்கு உரித்தாக்குகிறார் (*Ecclesiastical History*, புத்தகம் 13, அத்தியாயங்கள் 53 மற்றும் 544). தற்போதைய தொகுப்பில், *டோப்ரோடோலியூபியில்* காணப்படும்வற்றை நாங்கள் சேர்த்துள்ளோம், அதனுடன் அவரது மற்ற அனைத்துப் பிரசங்கங்களிலிருந்தும் எடுக்கப்பட்ட அறிவுரைகளையும் சேர்த்து, அனைத்தையும் பின்வரும் வரிசையில் அமைத்துள்ளோம்:

1. துறவி நிக்கோலாஸுக்கு ஒரு கடிதம். இது தொடக்கத்திலிருந்து இறுதி வரை துறவற வாழ்க்கையின் விவரங்களைக் கொண்டிருப்பதால் முதலிடத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. இதைத் தொடர்ந்து வருபவை:

2. திருத்தூதுக்குறிப்பில் கொடுக்கப்பட்ட பாடங்களின் தொடர்ச்சியாகவும், அதைத் தொடர்ந்து வரும் அதிகாரங்களில் உள்ள சுருக்கமான கூற்றுகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கான தயாரிப்பாகவும், புனித மார்கின் மற்ற எழுத்துக்களிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட வழிமுறைகள்.

3. ஆன்மீகச் சட்டத்தைப் பற்றிய இருநூறு அத்தியாயங்கள்.

4. தங்கள் செயல்களால் நீதிப்படுத்தப்பட முடியும் என்று நினைப்பவர்களுக்கு உரையாற்றப்பட்ட 226 அத்தியாயங்கள். மொழிபெயர்ப்பில் பின்வரும் ஆதாரங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன: *டோப்ரோடோலியூபியின்* கிரேக்கப் பதிப்பு, மிக்னேவின் *பட்ரலாஜியாய் கிரேக்காய்*, தொகுதி 65-ல் வெளியிடப்பட்ட புனித மார்கின் படைப்புகள், மற்றும் பாலஸ்தீனத்தில் உள்ள புனித சாவா மடாலயத்தின் கையெழுத்துப் பிரதி, இது மற்றவற்றை விட மிகவும் முழுமையானது மற்றும் துல்லியமானது.

ஆன்மீக வாழ்க்கை குறித்த துறவி மார்கின் அறிவுரைகள்

1. துறவி நிக்கோலாஸுக்கு எழுதிய திருமுகம்

1. உங்கள் சொந்த இரட்சிப்புக்காக நீண்ட காலமாக நீங்கள் ஆழ்ந்த அக்கறை கொண்டு, கடவுளுக்கு இணக்கமான வாழ்க்கையில் மிகுந்த கவனம் செலுத்தி, கடுமையான வாழ்க்கை, உணவுக் கட்டுப்பாடு மற்றும் பிற எல்லா வகையான தியாகங்கள் மூலம் ஆண்டவரோடு இணைந்திருக்க எரியும் ஆர்வத்துடன் எப்படித் தீர்மானித்தீர்கள் என்பதையும், விழிப்புணர்வுகளிலும் விடாமுயற்சியான ஜெபத்திலும் பாடுபட்டு; மேலும், நமது மனதின் சட்டத்திற்கு முரணான பாவத்தின் சட்டத்திலிருந்து உங்கள் உடலுக்குள் மூண்டெழுந்து உங்கள் ஆன்மாவிற்கு எதிராக எழும் போர்களையும், மாம்ச இச்சைகள் பலவற்றையும் விவரித்தீர்கள்; குறிப்பாக, கோபம் மற்றும் காமம் ஆகிய உணர்ச்சிகள் உங்களை மிகவும் வாட்டுவதாக நீங்கள் புலம்பினீர்கள், மேலும், இந்த அழிவுகரமான உணர்ச்சிகளை வென்று மேலோங்குவதற்கு நீங்கள் என்ன முயற்சிகளையும் முயற்சிகளையும் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்பது குறித்த சில வழிகளையோ அல்லது வாய்மொழி வழிகாட்டுதலையோ நீங்கள் தேடினீர்கள்.

2. அந்த நேரத்தில், உன் மீதான என் அன்பின் நோக்கத்தில், முடிந்தவரை, ஆன்மாவைக் காக்கும் எண்ணங்களையும், விவேகமான ஆலோசனைகளையும் உனக்கு வழங்கினேன், விவேகத்துடனும், தெளிவான வழிகாட்டுதலுடனும், நற்செய்தியின்படி ஞானமாக வாழ்ந்து, ஆன்மா என்னென்ன முயற்சிகள் மற்றும் துறவு முயற்சிகள் மூலம், விசுவாசத்திற்காக அருளால் உதவப்பட்டு, இதயத்திற்குள் பீறிட்டு வரும் தீய (எண்ணங்கள் மற்றும் உணர்வுகளை), குறிப்பாக மேற்கூறிய உணர்ச்சிகளை, வெல்ல முடியும் என்பதைக் காட்டி. ஏனெனில், ஆசைகளின் தன்மையைப் பொறுத்து—அவற்றின் பால் உள்ள இயல்பான நாட்டத்தினாலும், அவற்றுடன் உள்ள பழக்கத்தினாலும்—ஆத்துமா அவற்றால் முத்திரையிடப்பட்டு, அவற்றால் குறிப்பாகத் தூண்டப்பட்டு, முன்பு அது அடிபணிய வைக்கப்பட்ட பாவத்தின் மாம்சரீதியான மற்றும் வெளிப்படுத்த இயலாத செல்வாக்குகளால் (சோதனைகளால்) அடக்கப்படும் வரை, அவற்றுக்கு எதிராக ஒரு இடைவிடாத மற்றும் மிகவும் கவனமான போராட்டத்தை அது மேற்கொள்ள வேண்டும். சிந்தனையில் அவற்றுடன் ஒரு அக உறவின் மூலம் அடித்துச் செல்லப்பட்டு, கைதியாக நடத்தப்பட்டு, (தீய) எண்ணங்களின் அடிக்கடி நினைவுகூரலாலும், அவற்றுடன் உணர்ச்சிப்பூர்வமான உரையாடலாலும் (கட்டாயப்படுத்தப்பட்டு).

3. ஆனால், இப்போது, நான் உடலாலும் தனிநபராகவும் உங்களிடமிருந்து விலகி, கிறிஸ்துவின் உண்மையான உழைப்பாளர்களிடமும் வீரர்களிடமும் பாலைவனத்திற்குச் சென்றதால், என் சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து—பகைவர்களின் செல்வாக்குகளுக்கு எதிராகப் போராடி, தங்கள் உணர்ச்சிகளைத் துணிச்சலாக எதிர்க்கும் அவர்களுடன்—நானும் முயற்சி செய்து போராடி, சோம்பலை அகற்றிக்கொள்ளும் பொருட்டு, சோம்பலை அகற்றி, மந்தத்தைத் தள்ளி, ஆர்வத்தையும் எல்லாவிதமான கவனத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டு, தேவனுடைய பிரியத்தை நோக்கிப் பிரயாசப்படுகிறேன். ஆகவே, உங்கள் உண்மையுக்காக, ஒரு சுருக்கமான போதனையையும், ஆத்துமாவை இரட்சிக்கிற ஆலோசனையையும் எழுத்து மூலம் எழுத நான் பிரயாசப்பட்டேன், அதனால், என்னால் நேரில் உங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டவற்றின் சுருக்கமான இந்த சிறிய அறிவுறுத்தல் கடிதத்தை நீங்கள் கவனமாகப் படிப்பதன் மூலம், நாங்கள் உங்களுடன் நேரில் இருப்பது போலவே, அதிலிருந்து நீங்கள் ஆன்மீகப் பயனடைவீர்கள்.

4. என் மகனே, உன் வாழ்க்கையைக் கடவுள் கொடுத்த, மீட்பளிக்கும் ஒழுங்கில் நீ இங்கிருந்தே தொடங்க வேண்டும். மனிதகுலத்தை நேசிக்கும் கடவுளின், கடந்த கால மற்றும் நிகழ்கால அனைத்துத் திருவுளச் செயல்களையும், உங்கள் ஆன்மாவின் இரட்சிப்புக்கான அவருடைய அனைத்து ஆசீர்வாதங்களையும் நீங்கள் மறக்க முடியாதபடி, எப்போதும் நினைவில் கொண்டு, இடைவிடாமல் சிந்திக்க வேண்டும்; மேலும், (பகைவனால் தூண்டப்பட்ட) தீய மறதியின் மேகமூட்டத்தால், அல்லது சோம்பலின் மூலம், அவருடைய பல பெரிய ஆசீர்வாதங்களை மறந்து, உங்கள் வாழ்வின் மீதமுள்ள நாட்களை வீணான மற்றும் நன்றಿಲ್ಲாத முறையில் கழிக்க அனுமதிக்கக்கூடாது. ஏனெனில், அத்தகைய நினைவுகள் ஒரு முள்ளைப் போல இதயத்தைத் துளைத்து, (கடவுளின் கொடைகளை) அறிக்கையிடும்படி அதைத் தொடர்ந்து தூண்டுகின்றன, இறைவனுக்கு நன்றி செலுத்துவதற்கு, மனந்திரும்பிய இதயத்துடன் நன்றி செலுத்துவதற்கு, நன்மைகள் அனைத்திலும் மகிழ்வதற்கு, (அவருடைய ஆசீர்வாதங்களுக்குப் பதிலாக) நல்லொழுக்கங்களையும், வழக்கங்களையும், கடவுளுக்கு இணங்க ஒவ்வொரு நற்பண்பையும் பெறுவதற்கு, பின்வரும் தீர்க்கதரிசன வார்த்தையை ஒரு மனசாட்சியுள்ள மனதுடன் ஆழமாக ஆராய்ந்ததன் விளைவாக: 'அவர் எனக்கு அருளிய எல்லாவற்றிற்கும் கர்த்தருக்கு நான் என்ன பலன் செலுத்துவேன்?' (திபா 115:3). மனிதனை நேசிக்கும் கடவுளால் பிறவியிலிருந்து தமக்கு அளிக்கப்பட்ட அனைத்து ஆசீர்வாதங்களையும், அத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் விடுவிக்கப்பட்ட பல துரதிர்ஷ்டங்களையும், அல்லது அது வீழ்ந்த பல மீறல்களையும், வேண்டுமென்றே அது வழுக்கிய பாவங்களையும் ஆன்மா நினைவுக்குக் கொண்டுவரும்போது, நீதியான தீர்ப்பின்படி, தன்னை அழிவுக்கும் மரணத்திற்கும் ஏமாற்றிய ஆவிகளிடம் ஒப்படைக்கப்படாமல் இருந்தபோதிலும், ஆனால், அன்பும் நீண்டபொறுமையும் உடைய தேவன், அவளுடைய மீறுதல்களைப் பொருட்படுத்தாமல், அவளுடைய மனந்திரும்புதலுக்காகக் காத்திருந்து அவளைப் பாதுகாத்தார்; மேலும், அவள் தன் உணர்ச்சிகளால் விரும்பிப் பகைவர்களையும் தீய ஆவிகளையும் சேவித்தபோதும், அவர் அவளைப் போஷித்து, அவளுக்கு அடைக்கலம் அளித்து, எல்லா விதத்திலும் அவளுக்குத் தேவையானவற்றைப் பூர்த்தி செய்தார்; இறுதியாக, தமது கிருபையான வழிகாட்டுதலால், அவளை இரட்சிப்பின் பாதையில் நிலைநிறுத்தி, துறவற வாழ்விற்கான அன்பை அவளுடைய இதயத்தில் பதியவைத்து, உலகத்தையும் அதன் மாம்ச இன்பங்களின் அனைத்து கவர்ச்சிகளையும் துறக்க மகிழ்ச்சியூட்டி, அவளைத் துறவறையின் தேவதூதனைப் போன்ற உருவத்தால் அலங்கரித்து, புனிதத் தந்தையர்களால் -இல் உள்ள சகோதரத்துவத்திற்குள் அன்புடன் வரவேற்கப்படுவதற்கு ஏற்பாடு செய்தார். (ஆத்துமா இவை அனைத்தையும் மனதில் கொள்ளும்போது), நல்ல மனசாட்சியால் வழிநடத்தப்பட்ட எண்ணங்களைக் கொண்டு இவை அனைத்தையும் சிந்திக்கும் எவன், இதயப்பூர்வமான மனந்திரும்புதலில் என்றென்றும் நிலைத்திருப்பான்? முன்பு பெற்ற ஆசீர்வாதங்களில் அத்தகைய அடித்தளம் இருந்தும், அவனாகியவன் எந்த நன்மையும் செய்யாமல், மாறாக அவருடைய பார்வையில் பெருங்குற்றம் செய்து, மாம்சத்தின் அசுத்தத்திலும் பல பாவங்களிலும் மூழ்கியிருந்தும், அவர் என் பாவங்களுக்கு ஏற்ப என்னை நடத்தாமல், எனக்குப் பதிலுக்குத் திருப்பிக் கொடுக்காமல் இருந்திருந்தால், அவன் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டு, ஒரு உறுதியான மற்றும் நித்தியமான நம்பிக்கையைப் பற்றிக்கொள்ள மாட்டானா: நான் எந்த நன்மையும் செய்யாத, மாறாக அவருடைய சந்நிதியில் மாம்சத்தின் அசுத்தத்திலும் பல பாவங்களிலும் மூழ்கி பெரும்பாவம் செய்த காலத்தில், அவர் என் பாவங்களுக்கு ஏற்ப என்னை நடத்தவோ என் அக்கிரமங்களுக்கு ஏற்ப எனக்குப் பிரதியுபகாரம் செய்யவோ செய்யவில்லை என்றால், ஆனால் அவர் எனக்கு அத்தகைய வரங்களையும் கிருபைகளையும் காட்டி இரக்கம் காட்டினார் என்றால், நான் இறுதியாக, முற்றிலும் குற்றமற்ற வாழ்க்கை மற்றும் எல்லா நற்பண்புகளையும் வளர்ப்பதன் மூலம், என் முழுமையையும் அவருடைய சேவைக்கு அர்ப்பணிக்கும்போது, ஒவ்வொரு நற்செயலிலும் என்னைப் பலப்படுத்தி, வழிநடத்தி, என்னைச் செயல்பட வைக்கும் எத்தகைய ஆசீர்வாதங்களையும் எத்தகைய ஆவிக்குரிய வரங்களையும் அவர் எனக்கு வழங்குவார்? ஆகவே, தேவனுடைய ஆசீர்வாதங்களை ஒருபோதும் மறக்காமல், அத்தகைய எண்ணத்தைக் கொண்டிருக்கும் எவரும், தங்களை ஒவ்வொரு நற்கிரியை மற்றும் நீதியின் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் திருப்பி, வழிநடத்தி, உந்திக்கொண்டு, தேவனுடைய சித்தத்தைச் செய்ய எப்போதும் ஆர்வமாகவும் தயாராகவும் இருக்கிறார்கள்.

5. ஆகவே, அன்பான குமாரனே, கிறிஸ்துவின் கிருபையினால் நல்லறிவுடன் இருந்து, உன்னில் அத்தகைய நடத்தையையும் அத்தகைய நல்ல சிந்தனையையும் எப்போதும் நிலைநிறுத்து; உன்னை, தீய மறதியின் கரிய மேகத்தால் மூடப்படவும், மனதை வீணடித்து, அது வாழ வேண்டிய வாழ்க்கையிலிருந்து திசை திருப்பும் சோம்பலால் உங்கள் முன்னேற்றத்தில் தடைபடவும், எல்லாத் தீமைகளுக்கும் காரணமாகிய அறியாமையால் உங்கள் சிந்தனை மங்கவும் விடாதே. – அனைத்தையும் சீரழிக்கும் சோம்பலால் அடித்துச் செல்லப்படவும் வேண்டாம், மாம்ச இன்பங்களால் மயக்கப்படவும் வேண்டாம், அதிகப்படியான உண்ணலால் வெல்லப்படவும் வேண்டாம், விருப்பங்களால் மனதில் அடிமையாக்கப்படவும் வேண்டாம், மேலும் அநாகரீகமான எண்ணங்களின் கலப்பால் உனக்குள் அசுத்தப்படவும் வேண்டாம், சகோதரனைப் பகைக்கத் தூண்டும் கோபத்தால் வெல்லப்படவும் வேண்டாம், மேலும், எந்தவொரு பரிதாபகரமான மற்றும் சாபத்திற்குரிய சாக்குப்போக்கின் கீழும், துயரத்தை உண்டாக்குவதோடு, நீங்களும் துயரமடைந்து, உங்கள் நினைவில் உங்கள் அண்டை வீட்டார் மீது தீய எண்ணங்களை வளர்க்கத் தொடங்காதீர்கள்; மேலும், கடவுளிடம் செலுத்தப்படும் தூய ஜெபத்திலிருந்து யாராலும் வழிதவறச் செய்யப்படாதீர்கள்; மேலும், மிருகத்தனமான எண்ணங்களுடன் ஒரே மனமுடைய சகோதரனைக் கண்காணிக்க, தன் மனதைப் பிணைக்கப்பட்டு நடத்தும் எவராலும் வழிதவறச் செய்யப்படாதீர்கள். (ஏனெனில் இவை அனைத்தும் தொடர அனுமதிக்கப்பட்டால், அப்பொழுது) இத்தகைய அர்த்தமற்ற மனப்பான்மைக்கு, மாம்சத்தின் தர்க்கத்தால் நிரம்பிய, மனசாட்சியால் கட்டுண்டு கிடக்கும் உனக்கு, நீ அடிபணியப்பட்ட தீய ஆவிகளின் போதனை தரும் தண்டனைக்கு, உன் மனம் முற்றிலும் வறுமையடைந்து, துயரத்தாலும் நம்பிக்கையற்ற நிலையாலும் அழிந்து போகும் வரை, ஒரு காலத்திற்கு ஒப்படைக்கப்படுவாய், கடவுளில் ஆன்மீக முன்னேற்றத்தை இழந்ததற்கு முந்தைய பாவங்களே காரணமாக, உங்கள் மனம் முற்றிலும் வறுமையடைந்து, துயரத்தாலும் விரக்தியாலும் அழிந்து போகும் வரை, நீங்கள் சரணடைந்த தீய ஆவிகளின் போதனை தண்டனைக்கு, உங்கள் மனசாட்சியால் கட்டுண்டு, ஒரு காலத்திற்கு ஒப்படைக்கப்படுவீர்கள், உங்கள் பாவங்களுக்காக கடவுளுக்கும் உங்கள் அண்டை வீட்டாருக்கும் முன் தாழ்மையுடன் அறிக்கை செய்து, ஜெபத்திலும் இரவு முழுவதும் விழித்திருப்பதிலும் பெரும் பாடுபட்டு, பாவமன்னிப்பைப் பெற்ற பிறகு, மீண்டும் முழுத் தாழ்மையுடன் இரட்சிப்பின் பாதையைத் தொடர்வீர்கள். இவ்வாறு அவர் மீண்டும் தன் உணர்விற்கு வரத் தொடங்குகிறார், மேலும் நற்செய்தியின் ஒளியால் அறிவூட்டப்பட்டு, தாழ்மையான தியானம் மற்றும் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்வதில் சிலுவைக்குத் தன்னை முழுமையாக ஒப்புக்கொடுக்காதவரும், அனைவர் முன்பும் மிதித்தல், அவமானம், இகழ்ச்சிக்குத் தன்னை உட்படுத்திக்கொள்ளாதவரும், நீதியாக்கப்படல், ஏளனம் மற்றும் இகழ்ச்சி—இவை அனைத்தையும் கர்த்தருக்காக மகிழ்ச்சியுடன் சகித்து, மனுஷீகமான எதையும், மகிமையையோ, கனனையோ, புகழையோ, சுவையான உணவு மற்றும் பானங்களையோ, அல்லது (நல்ல) வஸ்திரங்களையோ தேடாமல் இருப்பவரால் மட்டுமே ஒரு உண்மையான கிறிஸ்தவராக இருக்க முடியும்.

6. இப்போது, அத்தகைய வீரச் செயல்கள், போராட்டங்கள் மற்றும் கிரீடங்கள் நமக்கு முன்னால் இருக்கும்போது, மனிதர்களால் கனப்படுத்தப்பட்டும், அதே சமயம் வழிகாட்டியானவரிடம் பாசாங்குக்காரர்களாகத் தோன்றி, பகட்டான பக்திவழியின் போலித்தனத்தால் ஏமாற்றப்பட்டு, கர்த்தருக்கு வஞ்சகமாக ஊழியம் செய்வதை நாம் எவ்வளவு காலம் அனுமதிப்போம்? ஏனெனில், பலராலும் நாம் பரிசுத்தவான்களாகக் கௌரவிக்கப்பட்டாலும், நமது இயல்பில் நாம் இன்னும் மிருகங்களாகவே இருக்கிறோம்; புனிதத்தின் வெளிப்புறத் தோற்றத்தை மட்டுமே கொண்டிருக்கிறோம், ஆனாலும் தேவனுக்கு முன்பாக அதன் வல்லமையை அடையவில்லை. (2 தீமோ. 3:5), பலராலும் கன்னிகைகள் என்றும் களங்கமற்றவர்கள் என்றும் கருதப்பட்டாலும், மறைக்கப்பட்டவைகளைக் காணும் அவருக்கு முன்பாக, நமது விருப்பங்களின் அசுத்தங்களாலும், இழிவான எண்ணங்களாலும் உள்ளே அசுத்தப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறோம், மேலும் நமது உணர்ச்சிகளின் தாக்கங்களால் களங்கப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறோம்; இருப்பினும், நமது முற்றிலும் பாசாங்குத்தனமான துறவறத்தின் காரணமாக, மேலும் மனிதப் புகழ்ச்சிக்காகவும், இந்த விஷயத்தில் கவனக்குறைவாக இருக்கிறோம், எங்கள் மனங்கள் குருடாக்கப்பட்டுள்ளன. அப்படியானால், நமது மனக்குரட்டுத்தனத்தில் எவ்வளவு காலம் நடப்போம், நற்செய்தியின் ஞானத்தை உள்வாங்கத் தவறி, நேர்மையான வாழ்க்கையைத் தழுவிக்கொள்ளத் தவறி, அதன் பாதையில் கவனமாக நடக்க உறுதியெடுத்துக்கொள்ளத் தவறி, அதன் மூலம் நமது மனச்சாட்சியில் தைரியத்தையும் காணத் தவறுகிறோம், ஆயினும், வெளிப்புறமான நபரின் வெறும் தோற்ற நீதியையே சார்ந்திருக்கிறோம், மேலும், உண்மையான விஷயத்தைப் பற்றிய உண்மையான புரிதல் இல்லாததால், வெளிப்புற நற்பண்புகளால் நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொள்கிறோம், மக்களை மகிழ்விக்கவும், அவர்களிடமிருந்து மகிமை, கௌரவம் மற்றும் புகழைத் தேடவும் விரும்புகிறோம்?

7. உண்மையாகவே, இருளின் மறைபொருட்களை வெளிப்படுத்தி, இருதயத்தின் எண்ணங்களை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவரும் (1 கொரி. 4:5) அவர், லஞ்சம் வாங்காத நியாயாதிபதி, வருவார்—அவர் செல்வந்தர்களை வெட்கப்படுத்தாதவரும், ஏழைகள் மீது அன்பு காட்டாதவருமாக இருக்கிறார். அவர் வெளிப்புற வேஷத்தை அகற்றி, அதற்குள் மறைந்திருக்கும் உண்மையை வெளிப்படுத்துவார்; மேலும், உண்மையான துறவிகளும் வீரர்களுமான, மனசாட்சியுடன் வாழ்பவர்களுக்குத் தம்முடைய பிதாவின் சந்நிதியிலும் தேவதூதர்கள் முன்னிலையிலும் கிரீடம் சூட்டுவார். ஆனால், பகட்டாக மட்டும் பக்தி வேஷம் தரித்து, மனிதர்களுக்கு முன்பாக மட்டும் 'குற்றமற்ற' வாழ்க்கையை வெளிப்புறமாகக் காட்டும் பாசாங்குக்காரர்களோ, அதை வீணாக நம்பி, அதனால் தங்களைத் தாங்களே ஏமாற்றிக் கொள்ளும் பாசாங்குக்காரர்களை, பரிசுத்த சபை முழுவதற்கும் மற்றும் பரலோகப் படைகள் அனைத்திற்கும் முன்பாக அவர் கடுமையாக அம்பலப்படுத்துவார், மேலும் அவர்களை மிகுந்த அவமானத்துடன் நித்திய இருளுக்குள் அனுப்புவார்.

8. (அத்தகையவர்கள்) தங்கள் புற கன்னித்தன்மையைப் பாதுகாத்த பரிசுத்த கன்னிகைகளைப் போன்றவர்கள் (ஏனெனில் இதற்காக அவர்கள் சிறிதும் கண்டிக்கப்படவில்லை) மேலும், தங்கள் பாத்திரங்களில் சிறிதளவு எண்ணெயைக் கொண்டிருந்தனர், அதாவது, அவர்கள் சில நற்பண்புகளையும் புற நற்பண்புகளையும், சில வரங்களையும் கொண்டிருந்தனர், அதனால்தான் அவர்களின் விளக்குகள் சிறிது காலம் எரிந்தன; ஆனால், கவனக்குறைவு, அறியாமை மற்றும் சோம்பல் காரணமாக, அவர்கள் தங்கள் அக வாழ்வைக் கவனிக்கத் தவறி, சரியாக அங்கீகரிக்கவும் இல்லை தீய ஆவிகளால் தூண்டப்பட்ட எண்ணற்ற உணர்ச்சிகள் உள்ளுக்குள் பதுங்கியிருந்தன; அதன் விளைவாக, அவர்களின் எண்ணங்கள் விரோதமான தாக்கங்களால் சீர்குலைந்தன, மேலும் அவர்கள் (கன்னியர்கள்) தங்கள் எண்ணங்களில் இந்த உணர்ச்சிகளுடன் தொடர்பு கொண்டு, மிக மோசமான பொறாமை, தீய பொறாமை, எதிர்ப்பு ஆகியவற்றால் இரகசியமாகக் கொண்டு செல்லப்பட்டு, வெல்லப்பட்டனர், போட்டி, வெறுப்பு, கோபம், துக்கம், பழிவாங்கும் உணர்ச்சி, பாசாங்கு, எரிச்சல், பெருமை, வீண் பெருமை, மனிதர்களைத் திருப்திப்படுத்தும் விருப்பம், சுய இன்பம், பேராசை, கவனக்குறைவு, மாம்சக் காமம், இச்சையான சிந்தனை, அவிசுவாசம், (தேவன் முன்) அச்சமின்மை, பயம் (புறப்பொருட்களைப் பற்றிய), துக்கம், புறங்கூறுதல், எல்லா வகையான சுய இன்பம், தூக்கம், கர்வம், சுயநியாயம், ஆணவம், வீண் பெருமை, திருப்தியடையாமை, ஆடம்பரம், பேராசை, விரக்தி—இவற்றில் மிகவும் பேரழிவானது—மற்றும் பிற, மிகவும் நுட்பமான பாவத்தின் செல்வாக்குகள். அவர்கள் (கன்னியர்கள்) நல்ல செயல்களைச் செய்து, கண்ணியமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்தனர்; அதை வெளிப்படையாக மற்றவர்களுக்குக் காட்டி, அதற்காக அவர்களிடமிருந்து பாராட்டுகளைப் பெற்றனர், மேலும், அவர்களிடம் ஏதேனும் ஆன்மீகப் பரிசுகள் இருந்திருந்தால், அவற்றை வீண் பெருமைக்கும் மனிதர்களைத் திருப்திப்படுத்தும் விருப்பத்திற்கும் விற்றுவிட்டனர்; மற்ற விருப்பங்களின் பிடியில் சிக்கி, தங்கள் நல்ல முயற்சிகளுடன் வஞ்சகத்தையும் மாம்ச இச்சையையும் கலந்து, கயினின் பலியின்படி அவற்றைத் தீட்டற்றதாகவும் கடவுளுக்குப் பிரியமற்றதாகவும் ஆக்கினர். இவை அனைத்திற்காகவும், அவர்கள் மணமகனுடன் மகிழ்வதிலிருந்து பறிக்கப்பட்டு, அவர்களுக்கு மூடப்பட்டிருக்கும் பரலோக அரண்மனைக்கு வெளியே விடப்பட்டுள்ளனர்.

9. இதைக் கடுமையான பகுத்தறிவுடனும் சுயபரிசோதனையுடனும் சிந்தித்து, நாம் எந்த நிலையில் இருக்கிறோம் என்பதைப் புரிந்துணர்ந்து அறிந்துகொள்வோம்; மேலும், மனந்திரும்புதலுக்கும் மாற்றத்திற்கும் இன்னும் நேரம் இருக்கும்போதே, நமது வழிகளைச் சீர்திருத்துவோம், நமது நற்செயல்கள் தூய்மையுடன் செய்யப்படுவதையும், அவை மாம்சக் கலப்பற்ற உண்மையான நன்மையாக இருப்பதையும் உறுதிசெய்வோம், கவனக்குறைவு, புறக்கணிப்பு மற்றும் உண்மையான அறிவின்மை காரணமாக, குறைபாடுள்ள பலியின் like அவை நிராகரிக்கப்பட்டுவிடாமல் இருப்பதற்காக: இல்லையெனில், நாம் கற்பு, விரதம், இரவுக் காவல், நோன்பு மற்றும் எல்லா வகையான தியாகங்களின் சிரமங்களையும் சுமந்து, நமது நாட்களை அவ்வாறு கழிப்போம் – ஆனாலும், அத்தகைய நீதியானது என்று நமக்குத் தோன்றுவதோ, அது மேலே குறிப்பிட்ட உணர்ச்சிகளால் அசுத்தமான பலியாகக் காணப்பட்டு, பரலோகப் பூசாரியான கிறிஸ்தவனால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாது.

10. ஆகையால், என் மகனே, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, சிலுவையை எடுத்துக்கொண்டு கிறிஸ்துவைப் பின்தொடர விரும்புகிறவன் அறிவிலும் ஞானத்திலும் அக்கறை கொண்டிருக்க வேண்டும், தன் சொந்த எண்ணங்களைத் தொடர்ந்து ஆராய்ந்து, விடுதலைக்காக மிகுந்த அக்கறையுடனும், கடவுளிடம் ஆழ்ந்த பக்தியுடனும் இருக்க வேண்டும்; அதே முயற்சியில் ஈடுபட்டுள்ள, ஒன்றுபட்ட மற்றும் ஒரே எண்ணம் கொண்ட கடவுளின் ஊழியர்களிடமிருந்து ஆலோசனை தேட வேண்டும். அப்போதுதான், தன் பாதையை எங்கு அல்லது எப்படி வழிநடத்துவது என்று தெரியாமல், ஒரு பிரகாசமான விளக்கு இல்லாமல் இருளில் நடக்க நேரிடாது. ஏனெனில், சுயவிருப்பமுள்ள ஒருவன், நற்செய்தியின் வழிகாட்டுதலும் திசைகாட்டலும் இன்றி நடக்கும்போது, அடிக்கடி இடறி விழுந்து, தீயவனின் பல குழிகளுக்கும் பொறிகளுக்கும் ஆளாகிறான்; அவன் அடிக்கடி வழிதவறி, பெரும் துரதிர்ஷ்டங்களுக்கு ஆளாகிறான், மேலும் அவன் இறுதியில் எங்கு சென்று முடியும் என்பதும் அவனுக்குத் தெரியாது. பலர் தேவனுக்காகப் பெரிய தியாகச் செயல்களைச் செய்து, பெரும் பாடுபட்டு உழைத்திருக்கிறார்கள், ஆனால் அவர்களுடைய சுயவிருப்பம், பகுத்தறிவின்மை, மற்றும் தங்கள் அண்டை வீட்டாரிடமிருந்து இரட்சிக்கும் ஆலோசனையைப் பெறுவது அவசியம் என்று கருதத் தவறியது ஆகியவை அந்த உழைப்புகளைத் தேவனுக்குப் பிரியமற்றதாகவும், வீணானதாகவும் ஆக்கியுள்ளன.

11. ஆனால், என் அன்பான குமாரனே, இந்த அறிவுரையின் தொடக்கத்தில் நான் சொன்னது போல, வழிபாட்டிற்குரிய, மனித நேயமுள்ள கடவுள் உனக்கு அருளிய ஆசீர்வாதங்களை மறந்துவிடாதே, எதிரியின் பொறாமையின் திருட்டினாலும் மற்றும் சோம்பலினாலும் நீ அவற்றிலிருந்து வழிமாறினாலும் கூட; ஆனால், அனைத்தையும் உன் கண்முன் கொண்டு அவை ஆன்மீகமானதாக இருந்தாலும் சரி, பௌதீகமானதாக இருந்தாலும் சரி, உங்கள் வாழ்வின் தொடக்கத்திலிருந்து இன்றுவரை உங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களைப் பற்றிச் சிந்தித்து அவற்றிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளுங்கள், 'அவருடைய எல்லாப் பலன்களையும் மறந்துவிடாதே' (சங்கீதம் 102:2) என்று கூறப்பட்டபடி. இதன் மூலம், உங்கள் இதயம் தேவபயபக்திக்கும் அன்புக்கும் எளிதில் உந்தப்படும், மேலும் ஒழுக்கமான வாழ்க்கை, நற்பண்புள்ள நடத்தை, தெய்வீக மனசாட்சி, பொருத்தமான பேச்சு, உண்மையான விசுவாசம், தாழ்மையான ஞானம் மற்றும் மிக எளிமையாக, உங்கள் முழுமையையும் தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடுப்பதன் மூலம் தேவனுக்கு நன்றி செலுத்த உங்களால் முடியும். நன்மை செய்பவரும் கருணைமிக்கவருமான இறைவனிடமிருந்து நீங்கள் பெற்ற ஆசீர்வாதங்களை நினைவுகூர்வது உங்களை இதற்குத்தான் வழிநடத்திச் செல்லும்! அவருடைய ஆசீர்வாதங்களை இவ்வாறு நினைவுகூர்வதன் மூலம், குறிப்பாக மேலிருந்து வரும் ஒரு உந்துதலின் உதவியுடன், உங்கள் இதயம் கடவுள் மீதான அன்பாலும் ஏக்கத்தாலும் தன்னிச்சையாகத் துளைக்கப்படும்; ஏனெனில், மனிதகுலத்தின் மீதான தம்முடைய சொல்லொணா அன்பினால், உமக்கு மட்டுமே அவர் வழங்கிய அந்த அற்புதமான வரத்தை, உங்களை விடத் தகுதியானவர்களாக இருப்பவர்கள்கூட உட்பட வேறு யாருக்கும் அவர் வழங்கவில்லை.

12. ஆகையால், தேவன் உங்களுக்கு அருளிய ஆசீர்வாதங்கள் அனைத்தையும் எப்போதும் மனதில் கொள்ள முயற்சி செய்யுங்கள்; குறிப்பாக, உங்கள் தாயுடன் சேர்ந்து, நீங்கள் பரிசுத்த இடங்களிலிருந்து கான்ஸ்டான்டினோப்பிளுக்குப் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, அவர் உங்களுக்கு அருளிய அந்தப் பெரிய கிருபையையும் அற்புதமான அனுகூலத்தையும் நினைவுகூருங்கள், அதைப்பற்றி நீங்கள் என்னிடம் சொன்னது போலவே, இரவில், ஒரு பயங்கரமான மற்றும் தாங்க முடியாத புயல் எழுந்து, கடல் சீற்றம் கொள்ளச் செய்தபோது, கப்பலில் இருந்த அனைவரும்— , மாலுமிகள் மற்றும் உன் தாய்—ஆழ்கடலில் அழிந்து போனார்கள்; ஆனால் நீ மட்டும், வேறு இருவருடன் சேர்ந்து, தேவனுடைய மகிமையான வல்லமையால் காப்பாற்றப்பட்டு, கரையில் தள்ளப்பட்டாய்; (நினைத்துப் பாருங்கள்) ஆண்டவர் உங்கள் பயணத்தை அன்சியராவுக்கு எப்படி ஏற்பாடு செய்தார் என்பதையும், அங்கு ஒரு தாராளமான மனிதரால் தந்தையின் அன்போடு நீங்கள் எப்படி வரவேற்கப்பட்டீர்கள் என்பதையும், மிகவும் பக்திமானான எபிஃபானியஸ் என்ற மகனுடன் அன்பில் எப்படி இணைக்கப்பட்டீர்கள் என்பதையும், அவனுடன் நீங்கள் இருவரும், ஒரு மரியாதைக்குரிய மனிதரின் வழிகாட்டுதலின் கீழ், (உலகைத் துறந்து) இரட்சிப்பின் பாதையில் எப்படிப் பயணிக்கத் தொடங்கினீர்கள் என்பதையும், மேலும் தேவனுடைய பரிசுத்த ஊழியர்களால் உண்மையான பிள்ளைகளாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டீர்கள்.

13. கடவுள் உங்களுக்கு அருளிய இந்த ஆசீர்வாதங்கள் அனைத்திற்கும், உங்களை நித்திய ஜீவனுக்கு அழைத்த அவருக்குப் பதிலாக நீங்கள் என்ன கொடுக்க முடியும்? நீதியின்படி, நீங்கள் இனி உங்களுக்காக வாழக்கூடாது, மாறாக உங்களுக்காக மரித்து மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்துவுக்காக வாழ வேண்டும்; நீங்கள் ஒவ்வொரு நீதியான நற்பண்புக்காகவும் ஒவ்வொரு கட்டளை நிறைவேற்றத்திற்காகவும் பாடுபட வேண்டும், எப்போதும் 'தேவனுடைய சித்தம் என்ன, அது நன்மையானதும் பிரியமானதும் பரிபூரணமானதும் என்ன' (ரோமர் 12:2) என்பதைத் தேடி, அதை நிறைவேற்ற உங்கள் முழு வல்லமையோடும் முயற்சி செய்ய வேண்டும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, என் மகனே, இந்த வார்த்தை கோருவதைப் போல, உன் இளமையை தேவ வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படுத்துக: 'உங்கள் உடல்களை ஒரு ஜீவபலியாக, பரிசுத்தமானதாகவும், தேவனுக்குப் பிரியமானதாகவும் சமர்ப்பியுங்கள்—இதுவே உங்கள் ஆவிக்குரிய ஆராதனை' (ரோமர் 12:1). மிதமான உணவு, மிதமான பானம் மற்றும் இரவு முழுவதும் விழித்திருப்பதன் மூலம் மாம்சத்தின் இச்சையின் ஒவ்வொரு ஈரப்பதத்தையும் அணைத்து வற்றிப்போகச் செய்யுங்கள், அதனால் நீங்களும் இதயப்பூர்வமாகச் சொல்லக்கூடும்: 'நான் தரையில் கிடக்கும் திராட்சைப் பை போலிருந்தேன்'[38] , 'உமது நீதியான செயல்களை நான் மறந்துவிடவில்லை' (சங். 118:83). நீங்கள் கிறிஸ்துவுக்குச் சொந்தமானவர்கள் என்பதை உணர்ந்து, அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல், 'உங்கள் மாம்சத்தை அதன் இச்சைகள் மற்றும் விருப்பங்களுடன் சேர்த்து சிலுவையில் அறியுங்கள்' (கலா. 5:24), மற்றும் "பூமியிலுள்ள அவயவங்களை மரிக்கப்பண்ணுங்கள்" (கொலோ. 3:5)—அதாவது, விபச்சாரச் செயல்கள் மட்டுமல்ல, தீய ஆவிகளால் மாம்சத்தில் கிளரப்படும் அசுத்தத்தையும் கூட. மேலும், உண்மையான, களங்கமற்ற மற்றும் முழுமையான கன்னித்தன்மையின் கிரீடத்திற்குத் தகுதியுள்ளவராகக் கருதப்பட விரும்புகிறவர், தனது முயற்சியை இதற்கு மட்டும் மட்டுப்படுத்திக் கொள்வதில்லை, மாறாக, அப்போஸ்தலரின் போதனையைப் பின்பற்றி, இந்தப் பேராவலின் அலைகளைக்கூட மரிக்கச் செய்யப் பாடுபடுகிறார். மேலும், (தூய்மை மீதான) உறுதியான அன்பினால், தனது உடலில் ஒரு தேவதையின் மற்றும் மிகவும் தூய்மையான கன்னித்தன்மையைப் பொழியத் தன் இதயத்தை அமைத்துக் கொண்ட அவன், இதற்கும் திருப்தி அடையவில்லை; மாறாக, மாம்சத்தின் உணர்ச்சியின் அசைவு அல்லது செல்வாக்கு இல்லாமல், மனதில் ஒரு தற்காலிகத் தடமாகக் காட்டப்படும் காமத்தின் மிகச் சாதாரணமான, வெறும் எண்ணம் கூட மறைந்துவிட வேண்டும் என்று பிரார்த்திக்கிறான். ஆனால் இது மேலிருந்து வரும் உதவியால் மட்டுமே, பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஒரே சக்தியாலும் வரமாகவும் அடைய முடியும், அத்தகைய கிருபைக்குத் தகுதியானவர்கள் யாரேனும் இருந்தால்.

14. இவ்வாறு, தூய, அகவடிவற்ற மற்றும் களங்கமற்ற கன்னித்தன்மையின் கிரீடத்தை அடைய விரும்புகிறவன், தன் மாம்சத்தைத் துறவு முயற்சிகளால் சிலுவையில் அறைகிறான், 'உறுப்புகளைக் கொன்று' அவை பூமியிலுள்ளவை', என்பனவற்றால் தம் மாம்சத்தைக் சிலுவையில் அறைகிறார்கள். கடினமான மற்றும் பொறுமையான சுயக்கட்டுப்பாட்டின் மூலம், புறமனிதன் வாடி வதங்கி, மெலிந்து, எலும்புக்கூடாக மாறுகிறான். இதன் மூலம், விசுவாசம் மற்றும் ஆவிக்குரிய கிரியைகள் வழியாக அருளின் கிரியையால் அகமனிதன் மேலும் சுதந்திரமாகப் புதுப்பிக்கப்படுகிறான்; மேலும், நாளுக்கு நாள் சிறந்த நிலைக்கு முன்னேறிச் செல்கிறான். அன்பில் வளர்ந்து, சாந்தத்தால் தன்னை அலங்கரித்து, ஆவிக்குரிய மகிழ்ச்சியில் களிகூர்ந்து, கிறிஸ்துவிடம் இருந்து சமாதானத்திற்கான வாக்குறுதியைப் பெற்று, கருணையால் வழிநடத்தப்பட்டு, நன்மனதுடன் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, தேவ பயத்தால் அரவணைக்கப்பட்டு, அறிவாலும் (ஆவிக்குரிய) ஞானத்தாலும் ஒளியூட்டப்பட்டு, ஞானத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பணிவான ஞானத்தால் வழிநடத்தப்படுகிறது. இந்த மற்றும் இதேபோன்ற நற்பண்புகளின் மூலம், பரிசுத்த ஆவியினால் புதுப்பிக்கப்பட்ட மனம், தன்னுள் கடவுளைப் போன்ற உருவத்தின் முத்திரையைப் பெறுகிறது, கர்த்தருடைய சாயலின் அறிவார்ந்த, சொல்லொணா அழகில் ஆட்கொள்ளப்படுகிறது, மேலும் ஆவிக்குரிய ஞானத்தின் செல்வங்களில் பங்காளியாக ஆக்கப்படுகிறது.

15. ஆகையால், என் மகனே, உன் இளமைக்கால மாம்சத்தைக் கடினப்படுத்தி, உன் ஆத்துமாவைப் போஷித்து, பரிசுத்த ஆவியானவரின் உதவியினால் மேலே கூறப்பட்ட நற்பண்புகளால் உன் மனதைப் புதுப்பித்துக் கொள். பல்வேறு சுவையான உணவுகளாலும், மது அருந்துவதாலும் கொழுத்த இளமைப் பருவ உடம்பு, அறுப்புக்குத் தயாரான காட்டுப்பன்றி போலாகிவிடுகிறது. ஆன்மா, இவ்வுலக இன்பங்களின் தீயால் கடினப்பட்டு, தீய விருப்பங்களின் வெப்பத்தால் மனம் வசப்பட்டு, உடலின் உந்துதல்களை எதிர்க்க இயலாததாகிவிடுகிறது. இவ்வாறு, இரத்தத்தின் பெருக்கம் என்பது ஆவியின் சரிவாகும். திராட்சை ரசத்தைப் பொறுத்தவரை, இளைஞர்கள் அதன் வாசனையையாவது நுகர வேண்டாம்; இல்லையெனில், காமத்தின் செல்வாக்கால் உள்ளேயும், திராட்சை ரசத்தின் உட்கொள்ளலால் வெளியேயுமாகிய இரட்டை நெருப்பால் மூண்டெழுந்து, மாம்சத்தின் இன்பம் வேதனைமிகுந்த மனந்திரும்புதலின் ஆன்மீக இனிமையை வெளியேற்றி, இதயத்தில் குழப்பத்தையும் கடினத்தன்மையையும் உண்டாக்கிவிடும். மேலும், இளையோர் தங்களைத் திருப்திப்படுத்தும் வரை தண்ணீர் குடிக்கக்கூடாது, ஆன்மீக விருப்பத்தை (ஒரு நல்ல குணத்தை) பேணுவதற்காக. ஏனெனில், நீரில் மிதமானത് உடலின் தூய்மைக்கு பெரிதும் உதவுகிறது. நீங்கள் இதைச் செயல்படுத்தும்போது, உங்கள் சொந்த அனுபவத்தின் மூலம் இதைப்பற்றி உறுதியாக அறிவீர்கள். ஏனெனில், நான் உங்களுக்கு இந்த விதியை விதிப்பதும், அதை நிலைநிறுத்துவதும், உங்கள் மீது நான் வலுக்கட்டாயமான ஒரு சுமையை சுமத்த விரும்புகிறேன் என்பதற்காக அல்ல; மாறாக, உண்மையான கன்னித்தன்மையையும் கடுமையான தூய்மையையும் பாதுகாப்பதற்கான ஒரு சிறந்த வழியாக இதை நான் அன்புடன் அறிவுறுத்துகிறேன் மற்றும் முன்மொழிகிறேன்; அதே சமயம், நீங்கள் விரும்பியபடி செய்ய உங்கள் சுயவிருப்பத்திற்கு விட்டுவிடுகிறேன்.

16. இப்போது, கோபத்தின் அறிவற்ற உணர்ச்சி பற்றிச் சற்றுப் பேசுவோம். அது சீற்றம் கொண்டு செயல்படும்போது, முழு ஆன்மாவையும் பாழாக்கி, குழப்பத்தில் ஆழ்த்தி, அதை இருளூட்டி, ஒரு நபரை ஒரு மிருகத்தைப் போல ஆக்கிவிடுகிறது—குறிப்பாக, எளிதில் சோதிக்கப்பட்டு, விரைவாக அதற்கு அடிமையாகிற ஒருவரை. இந்த உணர்ச்சி பெருமையால் வலுப்படுத்தப்பட்டு, நிலைநிறுத்தப்பட்டு, வெல்ல முடியாததாக ஆக்கப்படுகிறது; மேலும், சோகத்தின் (எபி. 12:15) இந்த பிசாசு போன்ற மரம்—அதாவது, கோபம் மற்றும் எரிச்சல்—பெருமையின் தீய நீரால் நீர்ப்பாய்ச்சப்படும் வரை, அது சட்டவிரோதத்தின் ஏராளமான பழங்களைத் தந்து வளர்ந்து செழித்து நிற்கிறது. ஆகவே, ஆணவத்தின் அஸ்திவாரங்களால் பலப்படுத்தப்பட்டு ஆதரிக்கப்படும் வரை, ஆன்மாவில் உள்ள தீயவனின் இந்தக் கட்டிடம் அழிவற்றதாகவே இருக்கிறது. ஆகவே, இந்த அக்கிரமத்தின் மரம் (அதாவது துக்கம், கோபம் மற்றும் எரிச்சல் ஆகிய உணர்ச்சிகள்) உடலில் வாடி வறண்டு போவதையும், அதன் கிளைகள் வெட்டப்பட்டு நெருப்பில் எரிக்கப்படுவதையும் நீங்கள் விரும்பினால், நற்செய்தியின் வார்த்தைகளின்படி, ஆவியின் கோடாரி வந்து அதை வெட்டி, தீய எண்ணங்கள் அனைத்தின் மத்தியிலும் அது அழிந்து போகும்படி செய்யுங்கள், – தீயவன் தீமைக்காக ஆன்மாவில் கட்டும் இந்த சட்டமில்லாத வீட்டை நீங்கள் பாழடையவும், தோண்டி எடுக்கப்படவும் விரும்பினால், அவன் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும், கற்கள் போல, செயல்கள் அல்லது வார்த்தைகளிலிருந்து வரும் ஆதாரமுள்ள, ஆதாரமற்ற சாக்குப்போக்குகளைச் சேகரித்து, ஆன்மாவில் பொறாமையின் கட்டமைப்பைத் தயாரிப்பதை, அகந்தையின் எண்ணங்களை அதன் உறுதியான அஸ்திவாரம் போல இட்டு—இந்த வீடு பாழாக்கப்பட்டு தோண்டப்படுவதை நீங்கள் விரும்பினால், கர்த்தருடைய தாழ்மையை ஏற்றுக்கொண்டு, அதை உங்கள் இருதயத்தில் ஒருபோதும் மறந்துவிடாதிருங்கள். அவர் யார், நமது பொருட்டு அவர் என்னவானார்? தெய்வீகத்தின் ஒளியின் எந்த உயரத்திலிருந்து—வானதூதர்களுக்குக்கூட நியாயமான அளவில் வெளிப்படுத்தப்பட்டு, வானத்தில் ஒவ்வொரு பகுத்தறிவுள்ள உயிரினத்தாலும் மகிமைப்படுத்தப்பட்ட—தூதர்கள், பிரதான தூதர்கள், சிம்மாசனங்கள், ஆட்சிகள், பிரதானத்துவங்கள், அதிகாரங்கள், செருபிம்கள், செராபிம்கள் மற்றும் நமக்குப் பெயர் தெரியாத மற்ற அனைத்து புத்திசாலித்தனமான சக்திகள் – மற்றும் அவருடைய சொல்லொணாப் பெருங்கருணை மூலம் அவர் மனிதத் தாழ்மையின் எந்த ஆழத்திற்கு இறங்கினார், ஆதாமின் மீறுதலால் பகைவனால் சிறைபிடிக்கப்பட்டு, நமக்குள்ளே செயல்படும் இச்சைகள் மூலம் அவனால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, இருளிலும் மரண நிழலிலும் அமர்ந்திருக்கும் நம்மைப் போல, எல்லா வகையிலும் ஆனார்.

17. இவ்வாறு, கண்ணுக்குத் தெரியும் மற்றும் தெரியாத எல்லா உயிரினங்களுக்கும் ஆண்டவராகிய அவர், அத்தகைய அடிமைத்தனத்திலும் கசப்பான மரணத்தின் பிடியிலும் துன்புற்ற எங்களைக் கண்டு வெட்கப்படாமல், தம்மைத் தாழ்த்திக்கொண்டு ஏற்றுக்கொண்டார் (தமக்குமேல்) மனிதராக, அவர் மீது, ஆண்டவரின் ஆணைப்படி, தண்டனையாகத் துக்கங்களைச் சுமக்க விதிக்கப்பட்டது, மேலும் பாவத்தைத் தவிர, அதாவது தீய உணர்ச்சிகளைத் தவிர, மற்ற எல்லா விதங்களிலும் நமக்கு ஒப்பானவராக மாறினார். பாதாளப் பாவத்திற்கான தண்டனையாக இறைவனால் மனிதனுக்கு விதிக்கப்பட்ட அனைத்தையும்—அதாவது, மரணம், உழைப்பு, பசி, தாகம் மற்றும் அது போன்றவற்றை—அவர் தன் மீது ஏற்றுக்கொண்டார், நாம் அவர் என்னவாக இருக்கிறாரோ அதை அடைய, அவரே நாம் என்னவாக இருக்கிறோமோ அதை ஆனார்: 'வார்த்தை மாம்சமானார்' (யோவான் 1:14), அது மாம்சம் வார்த்தையாக மாறுவதற்காக; 'அவர் செல்வராயிருந்தும், நம்முடைய நிமித்தமாக ஏழையானார், அவருடைய ஏழ்மையினால் நாம் செல்வராய் வருவதற்காக' (2 கொரிந்தியர் 8:9); மனிதர்களுடைய மீதான அவருடைய மிகுந்த அன்பினால், அவர் நம்மைப் போலானார், அதனால் நாமும் ஒவ்வொரு நற்பண்பிலும் அவரைப் போல ஆக வேண்டும். கிறிஸ்து வந்ததிலிருந்து, (ஆதிமுதலே) தேவ சாயலிலும் ரூபத்திலும் சிருஷ்டிக்கப்பட்ட மனிதன், பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபையினாலும் வல்லமையினாலும் உண்மையாகப் புதுப்பிக்கப்பட்டு, பயத்தை நீக்கி, இனி தோல்விக்குட்படாத பரிபூரண அன்பின் அளவை அடைகிறான், ஏனெனில், 'அன்பு ஒருபோதும் தோல்வியுறாது' (1 கொரி. 13:8), ஏனெனில், யோவான் கூறுவது போல், 'தேவன் அன்பாகவே இருக்கிறார்; அன்பில் நிலைத்திருக்கிறவன் தேவனில் நிலைத்திருக்கிறான்' (1 யோவான் 4:16). திருத்தூதர்களும், அவர்களைப் போல நற்பண்புகளில் முயன்று, தங்களைக் கர்த்தருக்கு முற்றிலும் பரிபூரணராக ஒப்புக்கொடுத்த அனைவரும், தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் கிறிஸ்துவை முழு அர்ப்பணிப்புடன் பின்தொடர்ந்ததால், இந்த நிலைக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்டனர்.

18. ஆகவே, நம்முடையபால் இறைவன் கொண்டிருந்த சொல்லொணா அன்பினால் அவர் காட்டிய தாழ்மையை, ஒருபோதும் மறக்காமல், எப்போதும் உங்கள் மனதில் கொண்டிருந்தால்—அதாவது, கர்ப்பப்பையில் கடவுளின் வார்த்தை அவதரித்தது, அவர் மனித இயல்பை ஏற்றுக்கொண்டது, ஒரு பெண்ணிடமிருந்து அவர் பிறந்தത്, அவருடைய உடல் வளர்ச்சியின் பருவங்கள், அவருடைய அவமதிப்பு, தொந்தரவுகள், அவருடைய இழிவுரைகள், அவருடைய ஏளனம், அவருடைய நிந்தனைகள், அடிதடிகள், உமிழ்ந்தல், ஏளனம், நிந்தனைகள், செந்நிற மேலங்கி, முள்முடி, ஆட்சியாளர்களின் அவரைக் கண்டனம், சட்டத்தை மீறிய யூதர்களிடமிருந்து, அவருடைய சொந்த உறவினர்களிடமிருந்து அவரை எதிர்த்து எழுந்த கூக்குரல்கள்: 'அவரை அகற்றுங்கள், அவரை அகற்றுங்கள், சிலுவையில் அறையுங்கள்' (யோவான் 19:15), சிலுவை, ஆணிகள், ஈட்டி, அவருக்குக் குடிக்கக் கொடுக்கப்பட்ட எள்ளுக்கடி மற்றும் பித்தம், புறஜனங்களின் ஆரவாரம், 'நீர் தேவனுடைய குமாரனாக இருந்தால், சிலுவையிலிருந்து இறங்கி வாருங்கள், நாங்கள் உம்மீது விசுவாசிக்கிறோம்' என்று சொன்ன வழியில் சென்றவர்களின் ஏளனம் (மத்தேயு 27: 42) மற்றும் நமது பொருட்டு அவர் சகித்த மற்ற துன்பங்கள்: சிலுவை மரணம், மரணம், மூன்று நாள் கல்லறை உறக்கம், நரகத்திற்குள் இறங்குதல் – பின்னர் அவருடைய பாடுகளின் பலன்களான: மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுதல், கர்த்தரிடம் சேர்க்கப்பட்ட ஆத்துமாக்களை விடுவிப்பின் மூலம் நரகமும் மரணமும் வெறுமையாக்கப்பட்டது, பரலோகத்திற்கு ஏறிச் செல்லுதல், பிதாவுக்கு வலது பக்கத்தில் அமர்தல், எல்லாப் பிரதானத்துவங்களுக்கும், அதிகாரங்களுக்கும், பெயரிடப்பட்ட ஒவ்வொரு பெயருக்கும் மேலாக (எபே. 1:21), மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்த முதற்பிறந்தவருக்கே எல்லா தேவதூதர்களாலும் மரியாதை, மகிமை மற்றும் ஆராதனை அளிக்கப்பட்டது, அவருடைய பாடுகளுக்காகவே, அப்போஸ்தலரின் வார்த்தை கூறுவது போல: 'உங்களில் இயேசு கிறிஸ்துவுள் இருந்த மனப்பான்மை இருக்கட்டும், அவர் தேவ ஸ்வரூபத்தில் இருந்தும், தேவன் சமமாக இருப்பதைப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டியதாக எண்ணாமல், தம்மைத்தாமே வெறுமையாக்கி, ஊழியக்காரனுடைய ஸ்வரூபத்தை எடுத்து, மானுஷருடைய சாயலில் உருவாக்கப்பட்டார்; மானுஷருடைய சாயலில் காணப்பட்டு, தம்மைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, மரணபரியந்தம், சிலுவை மரணபரியந்தம் கீழ்ப்படிந்தவராக இருந்தார். ஆகையால், தேவன் அவனை மிகவும் உயர்த்தி, எல்லா நாமத்திற்கும் மேலான நாமத்தை அவருக்குத் தந்தருளினார். அதனால் இயேசுவின் நாமம் முன்னிலையில் பரலோகத்திலும் பூலோகத்திலும் பூமிக்கடியிலும் முழங்காலெல்லாம் மண்டியிட வேண்டும், மேலும்" (பிலிப்பியர் 2:5–10)... தேவனுடைய சத்தியத்தின்படி, மேலே குறிப்பிட்ட கர்த்தருடைய பாடுகளால் மனுஷகுமாரன் எந்த மகிமைக்கும் உயர்த்தலுக்கும் கொண்டுவரப்பட்டார், என்பதைக் கவனியுங்கள்!

19. ஆகையால், நீங்கள் அத்தகைய எண்ணங்களை இதயத்தில் அன்போடும் புறக்கணிக்காமலும் வைத்திருந்தால், துக்கம், கோபம் மற்றும் எரிச்சல் போன்ற உணர்ச்சிகள் உங்களை வென்றுவிடாது. ஏனெனில், அவற்றின் அடியிலிருந்து அஸ்திவாரம் அகற்றப்படும்போது , அதாவது, கிறிஸ்துவின் தாழ்மையிலாழ்ந்து மூழ்குவதன் மூலம் பெருமையின் உணர்ச்சி வேரறுக்கப்படும்போது, சட்டமில்லாத கோபம், சீற்றம் மற்றும் துயரத்தின் முழுமையான கட்டடமும் தானாகவே எளிதில் நொறுங்கிவிடும். நமக்காக இறைவனின் ஒரே குமாரன் கொண்டிருந்த அத்தகைய தாழ்மையையும், மேலே விவரிக்கப்பட்ட அவருடைய பாடுகளையும் எப்போதும் நினைவுகூர்ந்தால், எந்த கொடூரமான, கல்லான இதயம் உடைந்து, இரக்கத்தால் நெகிழ்ந்து, தாழ்மையடையாது? மாறாக, வேதவசனம் கூறுவது போல, அது மனமுவந்து புழுதியாகவும், சாம்பலாகவும், எல்லா மக்களுக்கும் ஒரு கால் மிதியடியாகவும் மாறாதிருக்குமா? ஆகையால், ஆத்துமா கிறிஸ்துவின் தாழ்மையைக் கண்டு, இவ்விதமாகத் தன்னைத் தாழ்த்தி, நொறுறுக்கும்போது, எந்த எரிச்சல் அதற்குள் பற்றிக்கொள்ள முடியும்? எந்தக் கோபமும், எந்தத் துயரமும் வேரூன்ற முடியும்?

20. இருப்பினும், நமக்கு மீட்பளிப்பதாகவும் உயிர் கொடுப்பதாகவும் இருக்கும் இந்த எண்ணங்களைப் புறக்கணிப்பதும், அதன் சகோதரியான சோம்பலையும், அவற்றின் கூட்டாளியும் சமமானவையுமான அறியாமையையும் புறக்கணிப்பதும்—இவை ஆன்மாவின் மிகவும் வேதனையான மற்றும் ஆழமான நோய்கள், இவற்றை அடையாளம் காண்பது கடினம், குணப்படுத்துவது இன்னும் கடினம்—ஆன்மாவைக் கொண்டு சென்று, அதைக் கட்டுப்பாடற்ற ஆர்வத்தால் மறைக்கின்றன. (தன்னைத் தவிர மற்ற எல்லா வெளி விஷயங்களிலும் ஆராய்வதன் மூலம்)—ஆகியவை மற்ற எல்லா தீய உணர்ச்சிகளும் அதில் பற்றிக்கொண்டு மறைந்திருப்பதற்குக் காரணமாகின்றன: அவை (கடவுளுக்கு முன்பாக) அச்சமின்மையையும், நல்ல அனைத்தின் மீதும் அலட்சியத்தையும் வளர்க்கின்றன, மேலும் ஒவ்வொரு உணர்ச்சியும் வெட்கமின்றி ஆன்மாவிற்குள் நுழைந்து செயல்படுவதற்கான சுதந்திரத்தை அளிக்கின்றன. ஆன்மா, தன்னைச் சூழ்ந்திருக்கும் மறதி, அழிவு தரும் சோம்பல் மற்றும்—அனைத்துத் தீமைகளுக்கும் தாயும் வளர்ப்பாளருமான—அறியாமை ஆகியவற்றால் (ஒருவித இருண்ட திரை போல) மூடப்பட்டிருக்கும்போது, பாவப்பட்ட, குருடான மனம், கண்ணுக்குத் தெரியக்கூடிய, கற்பனை செய்யக்கூடிய அல்லது கேட்கக்கூடிய ஒவ்வொரு பொருளையும் உடனடியாகப் பற்றிக்கொள்கிறது: உதாரணமாக, அது ஒரு பெண்ணின் அழகைக் காணும்போது, உடனடியாக மாம்ச இச்சையால் காயப்படுத்தப்படுகிறது. இவ்வாறு, பார்க்கப்பட்ட, கேட்கப்பட்ட மற்றும் தொட்டுணர்ந்தவற்றை ஆர்வத்துடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் பெற்ற நினைவு, பின்னர் எண்ணங்களின் கற்பனை மற்றும் அவற்றுடனான தீய உரையாடல் மூலம், இவற்றின் படங்களை உள்ளுக்குள் வரைகிறது, மேலும் அதன் மூலம் காம உணர்வுள்ள ஆவிகளின் செல்வாக்கால், இன்னும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட மற்றும் பரிதாபகரமான மனதை அசுத்தப்படுத்துகிறது.

21. இறுதியாக, மாம்சம் அது தடிமனாக இருந்தாலும், மிகவும் இளமையாக இருந்தாலும், அல்லது அதீத ஈரப்பதத்துடன் இருந்தாலும், அது தன் இயல்பிலேயே அத்தகைய நினைவுகளாலும் செயல்களாலும் விரைவாக கிளர்ந்தெழுந்து, காமத்தை நோக்கிச் செல்கிறது; மேலும் சில சமயங்களில் உறக்கத்திலும், சில சமயங்களில் விழித்திருக்கும்போதும், ஒரு மனைவியுடன் உண்மையில் உடலுறவு கொள்ளாமலேயே அது அசுத்தத்தை வெளியேற்றுகிறது. அத்தகைய மனிதன் பலரால் பிரம்மச்சாரி, கன்னியாஸ்திரி மற்றும் தூய்மையானவன் எனக் கருதப்படலாம், அல்லது புனிதத்துவத்தைக் கூட உரிமை கோரலாம்; இருப்பினும், மறைந்திருப்பதைக் காணும் அவருக்கு முன்பாக, அவன் ஒரு இழிவான விலைமாது மற்றும் விபச்சாரி, மேலும் அந்த நாளில் அவன் கடவுளுக்கு முன்பாக அழுது புலம்பாவிட்டால், நீதியுடன் தண்டிக்கப்படுவான், அவருடைய சந்நிதியில் அவன் தீமையை வளர்த்துச் செய்தான், மேலும் நோன்புகள், ஜாக்கிரதைகள் மற்றும் இடைவிடாத ஜெபங்கள் மூலம் மாம்சத்தைக் கட்டுப்படுத்தி, பரிசுத்த நினைவுகள் மற்றும் தேவ வார்த்தையின் போதனைகள் மூலம் மனதைக் குணப்படுத்திச் சீர்திருத்தாமல், தகுதியான மனந்திரும்புதலைச் செய்யவில்லை. ஏனெனில், சொன்ன அந்த ஜீவனுள்ள வார்த்தை பொய்யல்ல: 'ஒருவன் காமக் கண் கொண்டு ஒரு பெண்ணைப் பார்த்தால், அவன் தன் இருதயத்தில் அவளுடன் விபச்சாரம் செய்துகொண்டான்' (மத்தேயு 5:28). ஆகையால், பெண்களைப் புனிதர்களாகக் கருதினாலும், அவர்களை முற்றிலும் பார்ப்பதைத் தவிர்ப்பதும், முடிந்தால், எல்லா மனிதர்களிலிருந்தும் விலகி வாழ்வதும், குறிப்பாக இளைஞர்களுக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும்: இதன் மூலம் அவர் தமக்கு ஆன்மீகப் போராட்டத்தை மிகவும் எளிதாக்கிக் கொள்வார், மேலும் தனது முன்னேற்றத்தை மிகவும் உறுதியாக உணர்வார். குறிப்பாக அவர் தம்மைக் கடுமையாகக் கண்காணித்து, ஜெபத்தில் நிலைத்திருந்து, உணவு மற்றும் பானத்தில்—நீரைக் கூட—மிதமாகப் பயன்படுத்தி, நீண்ட ஜெபக் காவல்களைக் கடைப்பிடித்து, அனுபவம் வாய்ந்த ஆன்மீகத் தந்தையர்களைக் கலந்துகொண்டு, அவர்களுடன் இருப்பதற்கும் அவர்களின் வழிகாட்டுதலால் பயனடைவதற்கும் முயற்சி செய்தால் இது இன்னும் எளிதாகும். ஏனெனில், சாட்சிகள் இல்லாமல், தன் சொந்த விருப்பப்படி தனிமையில் வாழ்வதும், அல்லது ஆன்மீகப் போராட்டத்தில் அனுபவமில்லாதவர்களுடன் வாழ்வதும் மிகவும் ஆபத்தானது. பொல்லாங்கு (சாத்தான்) பல தந்திரங்களையும், பல மறைவான பொறிகளையும், மற்றும் பகைவனால் எல்லா இடங்களிலும் பரப்பப்பட்ட பல்வேறு வலைகளையும் கொண்டது. ஆகவே, முடிந்தவரை, ஆன்மீக விஷயங்களில் நன்கு தேர்ந்த மனிதர்களுடன் ஒன்றாக வாழவும், அடிக்கடி உரையாடவும் ஒருவர் எல்லா வகையிலும் முயற்சி செய்ய வேண்டும். இதன் மூலம், ஒருவர் தனது குழந்தைத்தனம் மற்றும் ஆன்மீக வயதின் இன்னும்-கூடியாத நிலை காரணமாக உண்மையான அறிவின் சொந்த ஒளியைக் கொண்டிருக்கவில்லை என்றாலும், அதைக் கொண்டவர்களுடன் அருகில் நடப்பதன் மூலம், அவன் இருளில் நடக்காமலும், பொறிகள் மற்றும் வலைகளின் ஆபத்துகளுக்கு ஆளாகாமலும், மேலும் ஞானவசனத்தின் அறிவூட்டும் விளக்கு இல்லாமல் அதில் நடப்பவர்களைப் பதுங்கியிருந்து கவர்ந்து சீரழிக்கும் மனத்தின் மிருகங்களிடம் பலியாகாமலும் இருப்பான்.

22. ஆனால் என் குமாரனே, நீ உனக்குள் உன் சொந்த ஆவிக்குரிய ஒளி மற்றும் வழிகாட்டுதலின் தீபத்தை அடைந்து உடைய விரும்பினால், அதனால் நீ இந்த யுகத்தின் ஆழ்ந்த இரவில் தடையின்றி நடக்கவும் 'உன் காலடிகள் கர்த்தரால் நடத்தப்படவும்' (சங். 118:133), மற்றும் தீர்க்கதரிசன வார்த்தையின்படி, 'நீங்கள் மிகவும் விரும்பிய' நற்செய்தியின் வழியை—அதாவது, மிகுந்த விசுவாசத்துடன் மிகச் சரியான நற்செய்தி கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதும், அவற்றைப்பற்றிய ஏக்கத்தின் மூலமாகவும் ஜெபத்தின் மூலமாகவும் கர்த்தருடைய பாடுகளில் பங்காளராக மாறுவதும்—அப்படியானால், இதை அடைவதற்கு ஒரு அற்புதமான வழியை நான் உங்களுக்குக் காட்டுவேன், அது ஒரு ஒழுக்கமான, உள்ளான ஆவிக்குரிய மனப்பான்மையைக் கொண்டது, அதற்கு உடல் உழைப்போ அல்லது வீரச் செயல்களோ தேவையில்லை, மாறாக, அது ஆன்மாவின் கவனமான உழைப்பு, (உள்ளத்தில் உள்ள அனைத்தின் மீதும்) மனதின் ஆதிக்கம் மற்றும் கவனமான சிந்தனை, இவை கடவுளின் அச்சம் மற்றும் அன்புடன் இணைந்து உதவுகின்றன, இந்த மனப்பான்மையுடன், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாவீது செய்தது போல, உங்களால் எளிதாக எதிரிகளின் படைகளைத் தப்பி ஓடச் செய்ய முடியும்; அவர் கடவுள் மீது விசுவாசமும் நம்பிக்கையும் கொண்டு, ஒரே ஒரு அந்நிய வீரனைக் கொன்றதன் மூலம், எதிரிகளுக்கும் அவர்களுடைய மக்களுக்கும் ஏற்பட்ட இருளை விரட்டியடித்தார்.

23. என் வார்த்தைகள் மூன்று வலிமையான மற்றும் சக்திவாய்ந்த அந்நிய ராட்சதர்களை நோக்கியுள்ளன, அவர்கள் மீதுதான் மனதின் ஹோலோஃபெர்னெஸின் முழு எதிர்ப்பு சக்தியும் தங்கியுள்ளது; அவர்கள் வீழ்த்தப்பட்டு கொல்லப்பட்டால், தீய ஆவிகளின் முழு சக்தியும் முற்றிலுமாக வற்றிவிடும். வலிமையானவர்களாகத் தோன்றும் இந்தத் தீயவர்களின் மூன்று அசுரர்களும் நாம் ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டவர்களே – எல்லாத் தீமைகளுக்கும் தாயான அறியாமை, மறதி, அதன் சகோதரி, உடந்தையானவள் மற்றும் உதவியாளர்; மேலும், இருளிலிருந்து ஆன்மாவிற்கு கரிய ஆடைகளையும் சவாலையும் பின்னுவது—சோம்பல் (பாதக உணர்வு), இது முதல் இரண்டையும் தாங்கிப் பிடித்து வலுப்படுத்துகிறது, அவற்றுக்கு நிலைத்தன்மையை அளிக்கிறது, மேலும், மிகவும் கவனக்குறைவான ஆன்மாவில், தீமை என்பது, ஒருவிதமாக, வேரூன்றி உருப்பெறுகிறது என்பதை உறுதி செய்கிறது. ஏனெனில், அலட்சியம் (உதாரமற்ற தன்மை), மறதி மற்றும் அறியாமை ஆகியவற்றின் மூலமே மற்ற அனைத்துப் பற்றுகளின் அஸ்திவாரங்களும் வலுப்பெற்றுப் பெருகுகின்றன. அவை ஒன்றுக்கொன்று பரஸ்பர உதவிகளாக இருப்பதாலும், ஒன்றின்றி மற்றொன்று இருக்க இயலாததாலும், அவை (ஒட்டுமொத்தமாக) எதிரியின் மகத்தான சக்திகளாகவும், தீயவனின் தலைமைப் படைத்தளபதிகளாகவும் அமைகின்றன. அவற்றின் மூலம், தீய ஆவிகளின் படைகள் ஆன்மாவிற்குள் தனது பொறிகளைப் பின்னி, தனது திட்டங்களைச் செயல்படுத்த வெற்றி பெறுகின்றன.

24. உங்கள் உணர்ச்சிகளை வென்று, மனதில் படையெடுக்கும் எண்ணப் படைகளை எளிதில் விரட்ட விரும்பினால், ஜெபத்தின் மூலமும் கடவுளின் உதவியாலும், உங்கள் எண்ணங்களை உள்முகமாகத் திரட்டி உங்கள் இதயத்தின் ஆழத்திற்குள் இறங்குங்கள்; அங்கே, சாத்தானின் மூன்று மாபெரும் அரக்கர்களான மறதி, அலட்சியம், மற்றும் சோம்பல் ஆகியவற்றைத் தேடுங்கள், மற்றும் அறியாமை—ஏனெனில், இவைகளையே உணவாகக் கொண்டுதான் மற்ற அனைத்துப் பேராவல்களும் சுய இன்பத்தில் மூழ்கிய இதயங்களிலும் தண்டிக்கப்படாத ஆன்மாக்களிலும் செயல்பட்டு, தழைத்து, வலிமை பெறுகின்றன. கடுமையான சுயபரிசோதனை மற்றும் விழிப்புள்ள மனதுடன், மேலிருந்து வரும் உதவியுடன், மற்றவர்களுக்குத் தெரியாததும், கற்பனைக்கு எட்டாததுமான இந்தப் பேராவல்களை நீங்கள் நிச்சயமாகக் கண்டறிந்து (உள்ளுக்குள் பகுத்தறிந்து, பற்றிக்கொள்வீர்கள்), அனைத்து தீய உணர்ச்சிகளிலும் மிகவும் அழிவுகரமான இவற்றை, அவற்றுக்கு எதிரான சத்தியத்தின் ஆயுதங்களைக் கொண்டு நீங்கள் வெற்றிகொள்வீர்கள்: ஒரு நல்ல நினைவாற்றல், நன்மையின் அனைத்திற்கும் மூலம்; அறிவொளி பெற்ற ஞானம், அதன் மூலம் விழிப்புடன் இருக்கும் ஆன்மா அறியாமையின் இருளை விரட்டுகிறது; மற்றும் ஆன்மாவை மீட்புக்குத் தூண்டி வழிநடத்தும் ஒரு உயிரோட்டமான ஆர்வம். பின்னர், இந்த நற்பண்பு ஆயுதங்களையே அணிந்துகொண்டு, பரிசுத்த ஆவியானவரின் வல்லமையால், ஒவ்வொரு ஜெபத்துடனும் விண்ணப்பத்துடனும், மேற்கூறிய மூன்று மாபெரும் எதிரிகளை, அதாவது மனதின் படையெடுப்பாளர்களை, வீரம் செறிந்து துணிவுடன் வென்று (முற்றிலுமாக விரட்டி) விடுவீர்கள்: மேலானவைகளில் மனதை நிலைநிறுத்தி, 'உண்மையானது எதுவோ, கனமானது எதுவோ, நீதியானது எதுவோ, பரிசுத்தமானது எதுவோ, அழகானது எதுவோ, புகழ்ச்சிக்குரியது எதுவோ—அதில் நன்மையோ புகழ்ச்சியோ இருந்தால்' என்று எப்போதும் தியானித்துக்கொண்டு, (பிலிப்பியர் 4:8), நீங்கள் மிகவும் தீங்கு விளைவிக்கும் மறதியை விரட்டிவிடுவீர்கள்; அறிவூட்டும் பரலோக வழிகாட்டுதலால், அறியாமையின் அழிவுகரமான இருளை அழிக்கிறீர்கள்; மேலும், ஒவ்வொரு நற்செயலுக்கும் தயாராக, மிகுந்த உற்சாகத்துடன், ஆன்மாவில் தீமை வேரூன்றக் காரணமான கடவுளற்ற அலட்சியத்தை (சோம்பலை) விரட்டிவிடுவீர்கள். இந்த நற்பண்புகளை உங்களின் சொந்த விருப்பத்தால் மட்டுமல்ல, கடவுளின் வல்லமையாலும், பரிசுத்த ஆவியானவரின் உதவியாலும், மிகுந்த கவனமும் பிரார்த்தனையும் மூலம் நீங்கள் பெற முடியும்; மேலும் இந்த வழியில் அவற்றைப் பெற்ற பிறகு, மேலே குறிப்பிடப்பட்ட தீயவனின் மூன்று மாபெரும் அரக்கர்களிடமிருந்து உங்களை விடுவித்துக் கொள்ள முடியும். செயல்படும் அருளின் வல்லமையால், உண்மையான அறிவு, தேவ வார்த்தைகளை நினைவுகூர்தல் மற்றும் நீதியான ஆர்வம் ஆகியவற்றின் (மூவகை) ஐக்கியம் ஆத்துமாவில் உருவாகி அங்கே கவனமாகப் பாதுகாக்கப்படும்போது, மறதி, அறியாமை மற்றும் அலட்சியம் ஆகியவற்றின் மிகச் சிறிய தடயம்கூட ஆத்துமாவிலிருந்து மறைந்துவிடும். அவை ஒன்றுமில்லாமல் செய்யப்படும், ஆனால் நம்முடைய கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவின் கிருபை, அவருக்கு என்றென்றைக்கும் மகிமையும் வல்லமையும் உண்டாவதாக, இறுதியில் ஆத்துமத்தில் ஆட்சி செய்யும். ஆமென்.

2. மார்க் துறவியின் எழுத்திற்கு நிக்கோலாஸ் துறவியின் பதில்

தேவனுக்கு நன்றி, அவருக்கு நன்றி! அவருடைய மேன்மையான மற்றும் சொல்லொணாப் பரிசுக்கு நன்றி, ஏனெனில் அவர், கடுமையான உணர்ச்சிகளால் வாட்டி, சக்தி அனைத்தையும் இழந்திருந்த ஆன்மாவின் மீது கொண்ட அன்பினால், தேவனுக்கு முழுமையாக ஒப்படைக்கப்பட்ட இரக்கமுள்ள சித்தத்துடன் அதைத் தரிசிக்க வந்தார்; நான் கூறுகிறேன், உங்கள் நற்பண்புள்ள மற்றும் கடவுளுடன் இணைந்த ஆன்மாவால், அதன் மூலம் தெய்வீக ஒளியால் நிரம்பியதும், ஆன்மீக ஈர்ப்பைக் கொண்டதுமான ஒரு பிரகாசமான தீப்பொறி எனக்கு அனுப்பப்பட்டது—மேலும் கடவுளுடன் இணைந்த மனதிலிருந்து பிறந்த உழைப்பின் மற்றும் அன்பின் வார்த்தைகளின் விளக்கால், கர்த்தர் என் ஆன்மாவை ஆழ்ந்த இருளிலிருந்தும் புயலிலிருந்தும் பறித்தெடுத்து, எனக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்ட மூன்று ராட்சதர்களிடமிருந்தும் என் எண்ணங்கள் வலிமையுடன் எழும்புவதற்கு வழிவகுத்தார். உண்மையாகவே, இந்த மாபெரும் அசுரர்கள் பெரியவர்களும் கொடியவர்களும் ஆவர், அவர்கள் மனித இனத்தின் மீது தாக்குதல் தொடுப்பதை ஒருபோதும் நிறுத்துவதில்லை. அப்படியானால், என்னைப் போல வேறு யாரைப் பூமியில் அவர்கள் இவ்வளவு மூர்க்கமாகவும் கொடூரமாகவும் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறார்கள், மேலும் தங்கள் சொந்த விருப்பப்படி வேறு யாரை அவர்கள் இன்னும் தங்கள் வசப்படுத்தியிருக்கிறார்கள்? ஆனால், உயிருள்ளவர்களின் அழிவில் ஒருபோதும் மகிழ்ச்சியடையாத அவர், எனக்கு இரக்கம் காட்டி, தம்முடைய நீண்டகாலப் பொறுமையையும் இரக்கமுள்ள அன்பையும் எனக்கு வெளிப்படுத்தியுள்ளார்; மேலும், அந்தப் பரிசுத்த எண்ணத்தை எழுப்பி, ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் கிடந்த என் மனதைத் தூண்டி, மேற்கூறிய ராட்சதர்களை எனக்குச் சுட்டிக்காட்டி வெளிப்படுத்தியுள்ளார். நான் முதலில் சொல்கிறேன், மறதி, அது ஆதாமைப் பரதீசத்திலிருந்து வெளியேற்றியது; ஏனெனில், அவர் கர்த்தருடைய கட்டளையை மறந்திருக்காவிட்டால், அவர் அவ்வளவு மகிமையிலிருந்து வீழ்ந்திருக்கமாட்டார்; மேலும், அவர் அதற்கு இணங்கி, அதன் மூலம் தன் மனைவியின் வார்த்தைக்குச் செவிகொடுத்த விரக்தி; மேலும், அவர் தான் என்னவாக இருந்தார், என்னவாகிவிட்டார் என்பதை உணராத அறியாமை. உங்களுக்குள் வாசம்பண்ணும் பரிசுத்த ஆவியானவர்— —மூலமாகக் கர்த்தராகிய இயேசு, இந்த மூன்று ஆவிகளையும் எனக்கு வெளிப்படுத்தினார். ஏனெனில், தேவன் தம்முடைய இருமுனை வாளை அனுப்பி, என் மனதை மிகுந்த அமைதியுடன் இரண்டாகப் பிளந்தார். அவர் அத்துடன் நின்றுவிடவில்லை, மாறாக உங்கள் வார்த்தைகள் மூலம் என் மனவிருப்பத்தில் ஒருவிதமான ஆன்மீக இனிமையை உண்மையாகவே பதிய வைத்தார். ஆகவே, நீங்கள் எனக்கு நினைவூட்டிய அவருடைய ஆசீர்வாதங்களுக்காகவும், அல்லது, ஆன்மாவை சத்தியத்தைத் தேடவும் தேவனுடைய கற்பனைகளைக் காக்கவும் தூண்டும் இந்தத் திறமையான மற்றும் அன்பான வார்த்தைகளை எனக்கு அனுப்பியதற்காகவும், இறுதியாக, கர்த்தருடைய வழியில் நடந்து நித்திய ஜீவனை அடைய விரும்புகிறவர்களுக்கு [அதனால் ஏற்பட்ட] பெரும் நன்மையைக் கொண்டுவந்தனவா? ஏனெனில், உங்கள் வார்த்தைகள் எனக்கும் மட்டுமல்ல, அவற்றைக் கேட்ட அனைவருக்கும் அத்தகைய நன்மையைக் கொண்டு வந்துள்ளன—அவர்களின் மனங்கள் பெரிதும் அறிவூட்டப்பட்டுள்ளன, மேலும் தெளிவாக வெளிப்படுத்தப்பட்ட இந்த வார்த்தைகளிலிருந்து அவர்கள் பெரும் பயனடைந்துள்ளனர். ஆகவே, இந்த வார்த்தைகள் யதார்த்தத்தைப் போலவே உண்மையானவையாக நிரூபிக்கப்பட்டன, மேலும் அவை வெறும் வார்த்தைகளாக மட்டுமல்ல, நமது கண்களுக்கு முன்னால் ஒரு தெளிவான யதார்த்தமாகக் கேட்கப்பட்டன; ஏனெனில் இந்த வார்த்தை உடனடியாக நமது மனங்களில் ஒரு பெரும் விழிப்புணர்வைப் புகுத்தியது. மேலும், இந்த வார்த்தை பயனுள்ளதாக இருந்ததால், அது செயலற்று இருக்கவில்லை, மாறாக உடனடியாக தானியத்தின் காதுகளைத் தந்து, பழுத்த பழங்களைப் பெற்றது; ஆனாலும் அது அத்துடன் நின்றுவிடவில்லை, ஏனெனில் கடவுளுக்குத் தெரியும், நம்மில் யாரும் அதனால் ஒருபோதும் நிறைவடைவதில்லை: நான் அதை எத்தனை முறை படித்தாலும், என் பரிதாபமான ஆன்மா ஒருபோதும் திருப்தியடைவதில்லை. ஆகவே, உங்கள் பரிசுத்தரின் பரிந்துரையின் மூலம், இந்த வரம் எனக்கு அருளப்படட்டும்; பரலோகத் தீச்சுறுக்கம் எனக்குள் நிலைத்து, மேற்கூறிய அசுரர்களை இறுதிவரை முற்றிலுமாக அழிக்கும்படி; நான் ஒருபோதும் என்னை மறந்து, என் சொந்த விருப்பத்தின் துரோகத்தால், என்னை அந்தத் தீயவற்றிடம் ஒப்படைத்து, என் எதிரிகளுடைய இரையாகிவிடாதபடிக்கு. ஆனால், உனக்குள் வசிக்கும் கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் மீது நான் நம்பிக்கை கொண்டிருக்கிறேன், உமது பக்திக்காகவும், உங்களைப் போல உழைப்பவர்களுக்காகவும், அவர் என்னை இகழமாட்டார், அல்லது மேலே குறிப்பிட்ட ராட்சதர்களின் வாய்க்கு என்னை ஒப்புக்கொடுக்கமாட்டார்; மாறாக, தமது பரிசுத்த ஊழியர்கள் மூலம் எனக்கு எப்போதும் நினைவூட்டி, உமது பரிசுத்த ஜெபங்கள் மூலம், பரிதாபமான என் ஆத்துமாவிற்குத் தமது வழியை அவர் காட்டுவார். ஆகவே, உமது புனிதத் தன்மைக்கு இந்தப் பதிலை நம்பிக்கையுடன் எழுதத் துணிந்ததற்காக, உமது கருணைமிக்க மற்றும் மதிப்புக்குரிய ஆன்மாவே, என்னை இகழாமல் இருக்க வேண்டி மன்றாடுகிறேன்; மாறாக, தந்தையின் கருணை விரிவாகத் திறந்திருப்பதைக் கண்டு, என் எளிய கையெழுத்தில் இருந்தாலும், ஒவ்வொரு மணி நேரமும் என்னை நினைவில் கொள்ளுமாறு வேண்டி மன்றாடுகிறேன்; ஏனெனில் ஆண்டவர் எப்போதும் வருகிறார் [அவருடைய] நிலையான மற்றும் இடைவிடாத ஊழியர்—அதாவது, உமது ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட, தகுதியுடன் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட ஆன்மாவின் சித்தம்—அதனால், உமது பரிசுத்தத்தின் மூலம், நானும் என் தீமைகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, கருணைமிக்க கிறிஸ்து தேவனுடைய கிருபையினால் ஒரு மகிழ்ச்சியான முடிவைக் காண்பேன்; அவருக்கு, பிதாவையும் பரிசுத்த ஆவியையும் சேர்த்து, என்றென்றும் கனமும் வல்லமையும் உண்டாகட்டும். ஆமென்.

2. புனித மார்கின் போதனைகள், அவருடைய மற்ற எழுத்துக்களிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை

1. விசுவாசம் என்பது கிறிஸ்துவுக்குள் ஞானஸ்நானம் பெறுவதில் மட்டுமல்ல, அவருடைய கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதிலும் அடங்கியுள்ளது. திருமுழுக்கு உண்மையில் நமக்கு முழுமையளிப்பதேயன்றி, கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்காதவர்களை அது முழுமையாக்கிவிடுவதில்லை.

2. ஞானஸ்நானத்திற்குப் பிறகும் நாம் பாவத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்தவர்களாக இருந்தால், அது ஞானஸ்நானம் குறைபாடுடையது என்பதால் அல்ல, மாறாக நாம் கட்டளைகளைக் கவனிக்காமல், நமது சொந்த விருப்பத்தின்படி சுய இன்பத்தில் இருப்பதால்தான். ஞானஸ்நானத்திற்குப் பிறகும் கடவுளோ அல்லது சாத்தானோ நமது விருப்பத்தை வலுக்கட்டாயமாகச் செய்யவில்லை. ஞானஸ்நானத்தில் நாம் பாவத்தின் பிடியிலிருந்து மர்மமான முறையில் விடுவிக்கப்பட்டுள்ளோம், எழுதப்பட்டபடி: 'ஏனெனில், ஜீவ ஆவியானவரின் நியமம் என்னைப் பாவத்திற்கும் மரணத்திற்கும் உள்ள நியமத்திலிருந்து விடுவித்துள்ளது' (ரோமர் 8:2); ஆயினும், நம்மைத் தூய்மைப்படுத்தியவரின் கட்டளைகளை நாம் புறக்கணித்ததால், நாம் பாவத்தின் ஆற்றலுக்குக் கீழ் விழுந்துவிட்டோம், மேலும் நாம் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்காததால், மீண்டும் ஒருமுறை எதிரியின் கைதிகளாகிவிட்டோம்.

3. ஒரு நபர், தங்கள் சொந்த விருப்பத்தின் பேரில், ஞானஸ்நானம் பெற்றிருந்தாலும், தாங்கள் விரும்பும் இடத்திலேயே நிலைத்திருக்கிறார்கள், ஏனெனில் சுய-முடிவெடுக்கும் தன்மையைக் கட்டாயப்படுத்த முடியாது. திருவசனம், 'ஆவியிலே ஏழைகள் தேவன் ராஜ்யத்தைக் சுதந்தரிப்பார்கள்' (மத். 11:12) என்று சொல்லும்போது, அது ஒருவரின் சொந்த சுயவிருப்பத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறது, அதனால் நம்மில் ஒவ்வொருவரும் ஞானஸ்நானத்திற்குப் பிறகு, தீமைக்குத் திரும்பாமல், நன்மையில் நிலைத்திருக்க நம்மை நாமே கட்டாயப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். விசுவாசிகளாக, கட்டளைகளை நிறைவேற்றும் வலிமையைப் பெற்றவர்களுக்கு, அவர்கள் பின்வாங்கிச் செல்லாதபடி, அவற்றைக் கடைப்பிடிக்கப் பிரயாசப்பட வேண்டும் என்று கர்த்தர் கட்டளையிடுகிறார்.

4. ஆன்மீக முயற்சிகள் கட்டளைகளிலிருந்து தனித்தனியானவை அல்ல. அவை கட்டளைகளே. ஆணைகள் தவிர வேறு எந்தத் துறவுச் செயல்களைக் காட்டுங்கள். நீங்கள் ஜெபத்தைக் காட்டினால் – அது ஒரு ஆணை; எண்ணங்களை அடக்குவதைப் பற்றிப் பேசினால் – அதுவும் ஒரு ஆணை ('விழித்திருங்கள், ஜாக்கிரதையாக இருங்கள்'); நீங்கள் நோன்புகள் மற்றும் ஜாக்கிரதைப் பற்றிப் பேசினால், அதுவும் ஒரு ஆணை; நீங்கள் தியாகத்தைக் காட்டினால், அதுவும் ஒரு கட்டளை (அவன் தன்னை மறுக்க வேண்டும்), மேலும் நீங்கள் குறிப்பிடும் எந்தத் துறவு நெறிச் செயலையும்—அவை அனைத்தும் கட்டளைகளே. (கட்டளைகளை மிகத் துல்லியமாக நிறைவேற்றுவதே துறவு நெறியின் நோக்கம்).

5. புனித ஞானஸ்நானம் முழுமையான விடுதலையை (பாவத்தின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து, மனந்திரும்புதல் செய்வது போல) வழங்குகிறது; ஆயினும், ஒரு புதிய விருப்பத்திற்குத் தன்னை மீண்டும் கட்டுவது, அல்லது கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலம் விடுதலையாக இருப்பது, என்பவை ஒருவரின் சொந்த சுயவிருப்பத்தைப் பொறுத்தது. ஒரு எண்ணம் எந்தவொரு பாவமான இன்பத்தின் பக்கம் விலகிச் சென்றால், அது ஒருவரின் சொந்த சுயவிருப்பத்தின் ( ) காரணமாகவே, எந்தவொரு கட்டாயத்தின் காரணமாகவும் அல்ல. வேதாகமத்தின்படி, 'வாதங்களைத் தகர்க்க' நமக்கு அதிகாரம் உண்டு (2 கொரி. 10:4). ஒரு தீய எண்ணத்தைத் தங்களுக்குள் தகர்ப்பவர்களுக்கு, அது பாவத்தின் அடையாளமாக அல்ல, தேவனுக்கான அன்பின் அடையாளமாகவே இருக்கிறது; ஏனெனில், எண்ணம் எழுவது பாவமல்ல, மாறாக மனது அதைத் தோழமையுடன் விவாதிப்பதே பாவமாகும். நாம் அதை நேசிக்கவில்லை என்றால், பிறகு ஏன் அதில் தாமதிக்கிறோம்? இதிலே நமது சொந்தத் தீய உடந்தையின்றி, நாம் மனப்பூர்வமாக வெறுக்கும் எதுவும் நமது இதயத்துடன் நீண்ட நேரம் உரையாடுவது சாத்தியமற்றது.

6. பரிசுத்த ஞானஸ்நானத்திற்குப் பிறகு, கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்கும் நிலையில் இருந்துகொண்டு, நாம் அவற்றைக் கடைப்பிடிக்கத் தவறும்போது, நாம் விரும்பாத போதிலும், நாம் பாவத்தால் சிறைபிடிக்கப்படுகிறோம் (நாம் மீண்டும் பாவத்தின் அடிமைத்தனத்திற்குள் விழுகிறோம்), பாவநிவாரணத்தின் மூலம், நாம் தேவனை நோக்கித் திரும்பி, அவருடைய கட்டளைகள் அனைத்திற்கும் கீழ்ப்படிந்து அவரிடம் மன்றாடும் வரை, அவர் நமது சுயவிருப்பத்தின் பாவத்தை அழித்துவிடுகிறார்.

7. நீங்கள் ஞானஸ்நானத்தின் மூலம் கிறிஸ்துவினால் ஆட்கொள்ளப்பட்டீர்கள் (கலா. 3:27) மேலும் கோட்டைகளை இடிக்கிற சக்தியையும் ஆயுதங்களையும் கொண்டிருக்கிறீர்கள் (2 கொரி. 10:4). இருப்பினும், அவற்றின் மீது அதிகாரம் உங்களுக்கு இருந்தும், அவை எழும் முதல் அறிகுறியிலேயே அவற்றை வீழ்த்தவில்லை என்றால், நம்பிக்கையின்மையால், நீங்கள் புலனின்பங்களில் ஈடுபட்டு, அவற்றுக்கு இணங்கி அவற்றுடன் சேர்ந்துகொள்கிறீர்கள் என்பது தெளிவாகிறது. அத்தகைய செயலில், நீங்களே குற்றவாளி.

8. சில சமயங்களில், நமது சம்மதமின்றி, ஒரு தீய எண்ணம்—ஒரு கொள்ளைக்காரனைப் போல நாம் வெறுக்கும் ஒன்று—திடீரென நம்மைத் தாக்கி, நமது மனதை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்துக்கொள்கிறது. இருப்பினும், இந்த எண்ணமும் நம்மிலிருந்துதான் எழுந்திருக்கிறது என்பதை உறுதியாக நம்புங்கள்; ஏனெனில், ஒன்று, நமது ஞானஸ்நானத்திற்குப் பிறகு, நாம் அத்தகைய தீய எண்ணத்திற்கு நம்மை ஒப்புக்கொடுத்தோம்—நாம் அதைச் செயல்படுத்தவில்லை என்றாலும்—அல்லது, நமது சொந்த விருப்பத்தின் பேரில், நாம் நமது உள்ளத்தில் தீமையின் சில விதைகளை வளர்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம், அதனால்தான் தீயவன் நம்மில் வேரூன்றிக் கொள்கிறான், மேலும், இந்தத் தீய விதைகளால் நம்மைக் கைதியாகப் பிடித்து, நாம் அவற்றைத் தள்ளிவிடும் வரை அவர் விலகமாட்டார்; ஆனால், தீமையைச் செய்வதன் மூலம் நம்மில் குடியிருக்கும் தீய எண்ணம், நாம் மனந்திரும்புதலுக்குரிய கிரியைகளைக் கடவுளுக்குச் சமர்ப்பிக்கும்போது விரட்டப்படும். ஆகவே, அந்த விருப்பத்திற்கு அப்பாற்பட்ட, தொந்தரவு செய்யும் எண்ணத்திற்கு நீங்களே குற்றவாளி. ஏனெனில், அது மனதில் தோன்றிய முதல் கணத்திலேயே அதை விரட்டி, உங்கள் மனதைத் தூய்மைப்படுத்தும் சக்தி உங்களுக்கு இருந்தும், நீங்கள் அவ்வாறு செய்யாமல், அதைச் செயல்படுத்தவில்லை என்ற போதிலும், உங்கள் விருப்பப்படி அதனுடன் உரையாடினீர்கள். (அது ஒரு இதமான இடத்திற்கு, ஒரு பழைய அறிமுகத்திற்கு, ஒரு நண்பனிடம் செல்வது போல.)

9. உங்கள் இதயத்தில் உங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட உதவியை நீங்கள் காணும்போது, இந்தக் கிருபை புறத்திலிருந்து வரவில்லை என்பதை உறுதியாக அறிந்துகொள்ளுங்கள், மாறாக, ஞானஸ்நானத்தில் உங்களுக்கு மர்மமான முறையில் அளிக்கப்பட்ட கிருபை இப்போது செயல்பட்டு, அந்த எண்ணத்தைக் வெறுக்கத் தொடங்கி, அதிலிருந்து நீங்கள் விலகிவிட்டீர்கள்.

10. கர்த்தராகிய கிறிஸ்து, (திருமுழுக்கின் கிருபையின் மூலம்) நம்மை எல்லா வன்முறையிலிருந்தும் விடுவித்த போதிலும், நமது இதயங்களில் எழும் எண்ணங்களைத் தடுக்கவில்லை, அதனால் சில எண்ணங்கள், இதயத்திலிருந்து வெறுக்கப்பட்டு, உடனடியாக வேரறுக்கப்படக்கூடும், மற்றவை நாம் அவற்றை எவ்வளவு நேசிக்கிறோமோ அதற்கு ஏற்ப இருக்கலாம், இதன் மூலம் கிறிஸ்துவின் கிருபையும் மனிதனின் சித்தமும் வெளிப்படக்கூடும்—அது கிருபையின் பொருட்டு அன்பை உழைக்கிறதா, அல்லது சுய இன்பத்திற்காக எண்ணங்களை உழைக்கிறதா என்பதைப் பொறுத்து.

11. ஒருவித தீய உறவைப் போல, நமது காமங்களும் நமது எண்ணங்களின் நாட்டங்களும் ஒன்றோடொன்று இணைந்து செயல்படுகின்றன. ஒவ்வொரு எண்ணமும், அதன் பிரியனில் வேரூன்றி, அதை அவனது அண்டை வீட்டாருக்குக் கடத்துகிறது; இதனால், பழக்கத்தால் முந்தைய எண்ணத்தால் வலுவாக ஈர்க்கப்பட்ட ஒருவன், தன் விருப்பத்திற்கு எதிராகப் பிந்தைய எண்ணத்தால் ஏற்கெனவே அடித்துச் செல்லப்படுகிறான். ஏனெனில், வீண் பெருமையால் நிரம்பியிருக்கும்போது, ஆணவம் என்பதிலிருந்து யார் தப்பிக்க முடியும்? அல்லது, உறக்கத்தில் மூழ்கி, இன்பங்களுக்குத் தங்களை ஒப்புக்கொடுத்தவர்கள், விலைமாது எண்ணங்களால் வெல்லப்படாமல் இருக்கப் போவது யார்? அல்லது, பேராசைக்குத் தங்களை ஒப்புக்கொடுத்தவர்கள், இரக்கமின்மையால் கட்டுப்படாமல் இருக்கப் போவது யார்? மேலும், இவை அனைத்திலும் மகிழ்ச்சி காண்பவர்கள், எரிச்சலிலிருந்தும் கோபத்திலிருந்தும் எப்படித் தப்பிக்க முடியும்?

12. நாம் ஒருமுறை கிருபையைப் பெற்றவுடன், மாம்சத்தின்படி நடக்கவா அல்லது ஆவியின்படி நடக்கவா என்பது நமது சொந்த சுயவிருப்பத்தைப் பொறுத்தது. ஆனால், மனிதரின் புகழ்ச்சியை நேசித்து, மாம்சத்திற்கு இணங்கி நடக்கும்போது ஆவியின்படி நடப்பது சாத்தியமற்றது; மேலும், உள்ளத்தில் நிகழ்காலத்தை விட எதிர்காலத்திற்கு முன்னுரிமை அளித்து, மாம்சத்தின்படி வாழ்வதும் சாத்தியமற்றது. ஆகவே, மனிதப் புகழையும் உடலின் ஆறுதலையும் நாம் வெறுக்க வேண்டும், அவைகள் மூலம், நமது விருப்பத்திற்கு எதிராகவே, தீய எண்ணங்கள் நம்மில் வேரூன்றுகின்றன. மேலும், ஆண்டவரிடம் உண்மையாகக் கூறி, 'நான் அவர்களை முழுமையான வெறுப்புடன் வெறுத்தேன்; அவர்கள் என் பகைவர்கள்' (சங்கீதம் 138:22) என்று சொல்ல வேண்டும்.

13. கத்தோலிக்க திருச்சபையில் ஞானஸ்நானம் பெற்றவர்களுக்கு, ஞானஸ்நானத்தின் மூலம் அருள் மர்மமான முறையில் வழங்கப்பட்டு இரகசியமாக அவர்களுக்குள் வசிக்கிறது; பின்னர், அவர்கள் கட்டளைகளை நிறைவேற்றி தங்கள் இதயங்களில் நம்பிக்கையை வளர்க்கும்போது, அது விசுவாசியிடம் வெளிப்படுகிறது, கர்த்தருடைய வார்த்தையின்படி: 'என்னில் விசுவாசமுள்ளவனெவனோ, அவன் உள்ளத்திலிருந்து ஜீவத்தண்ணீருள்ள நதிகள் ஓடும். தனது நாமத்தில் விசுவாசிப்பவர்கள் பெறவிருந்த ஆவியானவரைப் பற்றி அவர் இவ்வாறு கூறினார்" (யோவான் 7:38, 39).

14. ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்த விசுவாசமின்மையால் பாவத்தின் சக்திக்கு இரையாகிறார்கள், 'தங்கள் சொந்த இச்சையால் வழிதவறி இழுக்கப்பட்டு வஞ்சிக்கப்படுகிறார்கள்; இச்சை கருவுற்று, பாவத்தைச் சுமந்து, பாவம் முதிர்ந்து, மரணத்தை ஈனுகிறது' (யாக்கோபு 1:14–15). ஒருவரின் சொந்தப் பேராவலிலிருந்து மனத்தின் பாவம் எழுகிறது, இதிலிருந்து அதற்கேற்ப ஒரு செயலைச் செய்தல் பின்பற்றுகிறது. யாராவது (திருமுழுக்கின் கடமையிலிருந்து) விலகிவிடும்போதே, அவர்கள் உடனடியாகப் பாவத்தால் சிறைபிடிக்கப்படுகிறார்கள்.

15. ஞானஸ்நானத்தின் அதே கணத்தில் உறுதியாக விசுவாசிக்கிறவர்களுக்குப் பரிசுத்த ஆவியானவர் கொடுக்கப்படுகிறார், ஆனால் நாமே நம்முள் அவரை வருத்தப்படுத்தி அணைத்துவிடுகிறோம். அதனால்தான் அப்போஸ்தலன், 'ஆவியை அணைக்க வேண்டாம்' (1 தெச. 5:19), 'உங்கள் மீட்பு நாளுக்காக முத்திரையிடப்பட்ட பரிசுத்த ஆவியினால் வருத்தப்பட வேண்டாம்' என்று கட்டளையிடுகிறார். (எபே. 4:30). இதன் பொருள், ஞானஸ்நானம் பெற்று, அதன் மூலம் கிருபையைப் பெற்ற ஒவ்வொரு நபரும் மாற்ற முடியாதவர் மற்றும் இனி மனந்திரும்புதல் தேவையில்லாதவர் என்பதல்ல, மாறாக ஞானஸ்நானத்திலிருந்து, கிறிஸ்துவின் வரத்தின் மூலம், அனைத்துக் கட்டளைகளையும் நிறைவேற்ற தேவனுடைய பரிபூரண கிருபை நமக்கு அருளப்படுகிறது; ஆயினும்கூட, இந்த கிருபையை திருமுழுக்கின் மூலம் பெற்று, கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்கத் தவறி, அவற்றை புறக்கணிக்கும் எந்தவொரு நபரும், கவனக்குறைவின் காரணமாக செயல்படுவதற்கான சக்தியைப் பெற்றும், தேவைப்படும் கிரியைகளைச் செய்யத் தவறுவதால், பாவத்தின் அதிகாரத்தின் கீழ் இருக்கிறார். நாம் விரைவாகவோ அல்லது மெதுவாகவோ பரிபூரணமாக்கப்பட விரும்பினாலும், அவ்வாறு செய்ய அவரிடமிருந்து அதிகாரத்தைப் பெற்று, கிறிஸ்துவின் மீது முழுமையாக விசுவாசித்து, அவருடைய கட்டளைகள் அனைத்தையும் நிறைவேற்ற வேண்டும். நாம் விசுவாசத்தின் மூலம் தேவனுடைய கற்பனைகளை எந்த அளவிற்கு நிறைவேற்றுகிறோமோ, அந்த அளவிற்கு பரிசுத்த ஆவியானவர் நம்மில் தம்முடைய கனிகளை உருவாக்குகிறார். புனித பவுலின்படி, ஆவியானவரின் கனிகள்: 'அன்பு, சந்தோஷம், சமாதானம், நீடிய சாந்தம், தயவு, நன்மை, விசுவாசம், சாந்தம், தன்னடக்கம்' (கலா. 5:22).

16. ஆகையால், விசுவாசிகளில் யாராவது, கட்டளைகளின்படி வாழ்ந்து, இதற்குரிய ஒருவிதமான ஆன்மீகப் பலனை அடைந்திருந்தால், அதைச் செய்வதற்கான சக்தியை அவர் முன்பே பெற்றிருக்கிறார் என்று நம்பட்டும்; ஏனெனில் ஞானஸ்நானத்தில் அவர் ஆவியின் அருளைப் பெற்றார்—அது நல்லவை அனைத்திற்கும், மறைமுகமான மற்றும் ஆன்மீகப் புண்ணியங்கள் மட்டுமல்ல, வெளிப்படையான புண்ணியங்களுக்கும் கூட மூலமாகும். மேலும், நற்பண்புடைய எவரும் தாங்கள் தங்கள் சொந்த பலத்தால் எதையும் நன்மை செய்ய முடியும் என்று கருத வேண்டாம்; ஏனெனில், ஒரு நல்லவர், தானாகவே அல்ல, மாறாக 'இதயத்தின் நல்ல புதையலிலிருந்து நல்லதை வெளிப்படுத்துகிறார்' (மத். 12:35) என்று வார்த்தை கூறுகிறது, இங்கு புதையல் என்பது விசுவாசிகளின் இதயங்களில் மறைந்திருக்கும் பரிசுத்த ஆவியைக் குறிக்கிறது.

17. திருத்தூதரின் வார்த்தைகளின்படி, ஞானஸ்நானத்திலிருந்து மறைந்திருக்கும் கிறிஸ்துவைத் தன்னகத்தே கொண்டிருப்பதை நிச்சயமாக அறிந்து, இவ்வுலகின் அனைத்துப் பொருட்களையும் கைவிட்டு, அவர் தன் இதயத்தில் 'அனைத்து விடாமுயற்சியுடன் அதைக் காத்து' வாழ்கிறார் (நீதிமொழிகள் 4:23). ஏனெனில், 'தனது நன்முயற்சிக்கு ஏற்ப, சிந்திக்கவும் செயல்படவும் நம்முள் செயல்படுத்துபவர் அவரே' (பிலிப்பியர் 2:13). 'விருப்பம் கொள்ளவும் செயல்படவும்' என்ற சொற்றொடரின் மூலம், நற்பண்புகளைப் பழகும்தன்மை நமது சுய-கட்டுப்பாட்டைச் சார்ந்துள்ளது என்றும், ஆனால் கடவுள் இல்லாமல் அவற்றைப் பழகுதலோ அல்லது பாவங்களைப் போக்குதலோ சாத்தியமற்றது என்றும் அப்போஸ்தலர் காட்டுகிறார். 'நான் இல்லாமல் உங்களால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது' (யோவான் 15:5) என்ற கூற்று இதே அர்த்தத்தைத் தருகிறது. இருப்பினும், எல்லா காரியங்களிலும் நமது பங்களிப்பும் தேவைப்படுகிறது.

18. ஒவ்வொரு நபரின் அரச மனமும், இதயத்தின் இரகசியக் கோவிலில் வசிக்கும் கிறிஸ்துவிடம் இருந்து முதலில் நன்மையும் ஆரோக்கியமான ஆலோசனையைப் பெற்று, அதை ஒரு நற்பண்புள்ள வாழ்க்கையின் மூலம் நடைமுறைப்படுத்துகிறது, அதுவும் நல்ல எண்ணங்கள் மூலம் இந்த ஆலோசனையை வழங்கிய கிறிஸ்துவுக்கு மீண்டும் சமர்ப்பிக்கப்படுகிறது.

19. நீதிமான்கள் உயிர்த்தெழுதலில் பெறும் ஆசீர்வாதங்கள் உயரத்தில் உள்ளன; ஆனால் அவர்களின் நிச்சயதார்த்தமும் அதன் முதற்கனிகளும் ஏற்கனவே விசுவாசிகளின் இதயங்களில் ஆன்மீக ரீதியாகச் செயல்படுகின்றன, அதனால், எதிர்காலத்தைப் பற்றி உறுதியுற்று, நாம் நிகழ்காலத்தை எல்லாம் இகழ்ந்து, மரணம் வரை தேவனை நேசிக்க முடியும். ஆகையால், அப்போஸ்தலன், 'நீங்கள் நெருங்க வேண்டும்' என்று சொல்லாமல், 'நீங்கள் சீயோன் மலைக்கும், ஜீவனுள்ள தேவனுடைய நகரமாகிய பரலோக எருசலேமுக்கும் நெருங்கிவிட்டீர்கள்' என்று கூறினார். (எபி. 12:22): ஏனெனில், ஞானஸ்நானத்தின் மூலம் நாம் அனைவரும் இதற்குத் தகுதியுள்ளவர்களாக ஆக்கப்பட்டிருக்கிறோம்; ஆயினும், விசுவாசத்தில் உறுதியாக நிற்கிறவர்கள் மட்டுமே இதைப் பெறத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள்—அதாவது, கிறிஸ்துவின் அன்பிற்காக நாள்தோறும் மரிக்கிறவர்கள், அதாவது, இந்த உலக வாழ்வின் எல்லா எண்ணங்களுக்கும் மேலாக நின்று, கிறிஸ்துவின் மீது பரிபூரண அன்பை அடைவது எப்படி என்பதைத் தவிர வேறு எதையும் நினைக்காதவர்கள். இதை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக நாடி, புனித பவுலன் கூறினார்: 'நான் இலக்கை நோக்கி ஓடுகிறேன்; நான் அதை இன்னும் அடையவில்லை என்றாலும், அடைவேன்—கிறிஸ்து அடைந்தது போலவே', அதாவது, கிறிஸ்து என்னை நேசித்தது போல நானும் நேசிக்க வேண்டும் (பிலி. 3:12). மேலும், அவர் இந்த அன்பை அடைந்தபோது, உடல் துன்பங்களையோ அல்லது படைப்பின் அற்புதங்களையோ பற்றி வேறு எதையும் நினைக்க விரும்பவில்லை; மாறாக, எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, 'கிறிஸ்துவின் அன்பிலிருந்து நம்மைப் பிரிக்கக்கூடியது யார்?' (ரோமர் 8:35–39) என்று கூறுகிறார். அவர் இனி எதையும் நினைக்க விரும்பவில்லை, ஆனால் அங்கே (இதயத்தில், கிறிஸ்துவின் அன்பில்) நிலைத்திருக்க மட்டுமே விரும்பினார்.

20. நம்மில் ஆவியானவரின் முதற்கனிகள் இருப்பதாகத் திருத்தூதர் கூறினார் (ரோமர் 8:23), இது நமது திறனின் அளவைக் குறிக்கிறது; ஏனெனில், முழுமையான கீழ்ப்படிதல் மூலமாகத் தவிர, ஆவியானவரின் முழுமையான கிரியையை நம்மால் அடக்க முடியாது. முழுமையான சூரியன், தன்னிலிருந்து முழுமையான, எளிய மற்றும் அனைவருக்கும் சமமான ஒரு அருளைப் பொழிந்தாலும், ஒவ்வொருவரும் தங்கள் கண் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட அளவிற்கு மட்டுமே சூரிய ஒளியைப் பெறுகிறார்கள்—அதுபோலவே, பரிசுத்த ஆவியானவரும், ஞானஸ்நானத்தின் தருணத்திலிருந்தே, தம்மிடம் விசுவாசിക്കുന്നவர்களைத் தம்முடைய எல்லா கிரியைகளையும் வரங்களையும் பெற்றுக்கொள்ளும் திறனுடையவர்களாக ஆக்கியுள்ளார்: இருப்பினும், அவருடைய வரங்கள் அனைவரிடமும் ஒரே அளவில் செயல்படுவதில்லை, மாறாக, நற்செயல்களின் மூலம் சாட்சி கூறி, கிறிஸ்துவின் மீதான தங்கள் விசுவாசத்தின் அளவை வெளிப்படுத்தும் விதத்தில், அவர்கள் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதற்கு ஏற்ப ஒவ்வொருவருக்கும் கொடுக்கப்படுகின்றன.

21. சாத்தானின் சோதனை என்பது ஒரு எண்ணத்தில் மட்டுமே அடங்கியுள்ளது—ஒரு தீய செயலைப் பற்றிய ஒரு உணர்தல்—அது நமது மனதை அணுகுவதற்கு, நமது விசுவாசக் குறைவின் மூலமாக மட்டுமே ஒரு திறப்பைக் காண்கிறது. ஏனெனில், எதனாலும் கவலைப்பட வேண்டாம், ஆனால் 'உன் இருதயத்தைக் கண்ணாயிரமாய் காத்துக்கொள்' என்ற கட்டளையைப் பெற்றபோது (நீதிமொழிகள் 4:23) மற்றும் நமது உள்ளத்தில் பரலோக ராஜ்யத்தைத் தேட வேண்டும் என்ற கட்டளையைப் பெற்றபோது, மனம் இதயத்திலிருந்தும் மேற்கூறிய தேடலிலிருந்தும் விலகிவிடும்; அது உடனடியாக சாத்தானின் சோதனைக்கு இணங்கி, தீய ஆலோசனைகளுக்கு எளிதில் அடிபணிந்துவிடும். இருப்பினும், அப்போதும் கூட, நமது எண்ணங்களைச் செயல்பட வைக்கும் சக்தி சாத்தானுக்கு இல்லை, இல்லையெனில், அவர் எங்களுக்கு இரக்கம் காட்டாமல், ஒவ்வொரு தீய எண்ணத்தையும் வலுக்கட்டாயமாக உள்ளே செலுத்தி, எதுவும் நல்லதை நினைக்க எங்களை அனுமதிக்க மாட்டார்; ஆனால், எங்கள் உள்ளார்ந்த மனப்பான்மையைச் சோதிப்பதற்காக, முதல் தீய எண்ணத்தில் ஒரு கோணலான நாட்டத்தை மட்டுமே அவர் செலுத்த முடியும்—அது அவருடைய ஆலோசனைக்கோ அல்லது கடவுளின் கட்டளைக்கோ, அதாவது ஒன்றுக்கொன்று முரணான இரண்டில் ஒன்றிற்குச் சாய்ந்துள்ளதா என்று பார்ப்பதற்கு.

22. ஒரு வெறுப்பான எண்ணம் உள்ளத்தில் வேரூன்றி நிலைபெற்றால், அது நமது புதிய மனப்பான்மையில் அல்ல, மாறாக முந்தைய ஒரு உணர்தலில் சார்ந்துள்ளது. அத்தகைய எண்ணம் ஒருமுகப்பட்ட நிலையில் நிலையாக உள்ளது; இதயத்தின் கோபம் அது எண்ணங்களின் திரளாகவும் உணர்ச்சியாகவும் மாறுவதைத் தடுக்கிறது. தானாக எச்சரிக்கையாக இருப்பவர் வெறுக்கும் ஒருமுகப்பட்ட (வெறுமையான) எண்ணத்திற்கு, மனதை எண்ணங்களின் பெருக்கத்திற்குள் ஈர்க்கும் சக்தி இல்லை. இதயம் அதனுடன் பச்சாதாபம் கொள்ளும்போது மட்டுமே இது நிகழ்கிறது. எனவே, நாம் எல்லாப் பச்சாதாபத்தையும் முற்றிலுமாகத் துறந்தால், முன்பு ஏற்றுக்கொண்ட உருவங்களின் வெளிப்பாடு (மனதில்) எப்போதும் ஒற்றை மனநிலையுடனே இருக்கும், மேலும் அது நம்மால் பாதிக்கப்படவோ அல்லது நமது மனசாட்சியைக் கண்டிக்கவோ முடியாது.

23. மனம், ஏற்கெனவே பதிந்திருந்த பிம்பங்களுக்கெதிரான தனது எதிர்ப்பின் வீண்தன்மையை உணர்ந்து, தனது கடந்த காலப் பாவத்தை இறைவனிடம் ஒப்புக்கொள்ளும்போது, இந்தத் தூண்டுதலே உடனடியாக நீக்கப்படுகிறது, மேலும் மனம் மீண்டும் இதயத்தின் குரலுக்குச் செவிசாய்க்கவும், ஜெபம் மூலம் அதை 'மிகவும் கவனமாக' காக்கவும் சக்தியைப் பெறுகிறது; இதயத்தின் மிகவும் உள் மற்றும் பாதுகாப்பான அறைகளுக்குள் நுழைய முயற்சித்து, அங்கு தீய எண்ணங்களின் காற்றுகள் கொடூரமாகப் புயலெழுப்பி, ஆன்மாவையும் உடலையும் காமத்தின் நீரோட்டங்களிலும் அசுத்தத்தின் பெருவெள்ளத்திலும் வீழ்த்துவதில்லை, உலக ஞானத்தின் வார்த்தைகளாலும் உருவங்களாலும் அமைக்கப்பட்ட, அகலமான மற்றும் விசாலமான பாதை எதுவும் இல்லை, அது அதைப் பின்பற்றுபவர்களை, அவர்கள் மிகவும் ஞானமுள்ளவர்களாக இருந்தாலும், ஏமாற்றுகிறது; ஏனெனில் ஆன்மாவின் மிகவும் தூய்மையான, உள்ளக அறைகளும் கிறிஸ்துவின் இல்லமும், பகுத்தறிவால் நியாயப்படுத்தப்பட்டாலும் இல்லாவிட்டாலும், இந்த உலகத்திலிருந்து எதையும் கொண்டு வராமல், வெறுமையாக்கப்பட்ட நமது மனதைத் தங்களுக்குள் ஏற்றுக்கொள்கின்றன, அப்போஸ்தலரால் பெயரிடப்பட்ட 'இந்த மூன்றைத்' தவிர: 'விசுவாசம், நம்பிக்கை, அன்பு' (1 கொரி. 13). ஆகையால், சத்தியத்தை நேசித்து, முழு மனதுடன் உழைக்க விரும்புகிறவர், மேலே கூறப்பட்டபடி, முன்பே உருவாக்கப்பட்ட எண்ணங்களால் கொண்டு செல்லப்படாமல், தங்கள் சொந்த இருதயத்தைக் கவனிக்கலாம், உள்ளார்ந்த வாழ்வை அடைவதில் முன்னேறி, கடவுளுக்கு நெருக்கமாக வர முடியும், அவர்கள் ஜெபத்தின் முயற்சிகளையும் கடவுளுக்கு இணக்கமான வாழ்க்கையையும் புறக்கணிக்காத வரையில்; ஏனெனில், ஒவ்வொரு நாளும்—வெளியாக மட்டுமல்ல, உள்ளாகவும்—கற்பனைப் பறவைகளிலிருந்தும் இவ்வுலக இன்பங்களிலிருந்தும் தங்களை கவனமாகத் தடுத்துக் கொள்பவர், தங்கள் இதயத்தால் உழைப்பதில் தவறவே முடியாது.

24. தீயவற்றின் சோதனைகளிலிருந்து விடுபட்டிருப்பது மாறாத இயல்பின் ஒரு பண்பே தவிர, மனித இயல்பின் அல்ல. ஆதாம் சாத்தானின் சோதனைக்கு ஆளாகியிருந்தும், அதற்குச் செவிசாய்க்கலாமா வேண்டாமா என்ற சக்தி அவருக்கு இருந்தது. எண்ணங்களின் சோதனை என்பது பாவமும் அல்ல, நீதியுமல்ல, மாறாக அது நமது சுயம்போக்கான இயல்பின் வெளிப்பாடு. அதனால்தான் நமக்குச் சோதிக்க அனுமதிக்கப்படுகிறது, அதனால் கட்டளைக்குச் செவிசாய்க்கும்வர்கள் தங்கள் விசுவாசத்திற்காக (வெற்றிகரமான) கிரீடங்களுக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படலாம், அதே சமயம் சுய இன்பத்தில் ஈடுபடுபவர்கள் தங்கள் விசுவாசமின்மைக்காகக் கண்டனத்திற்குத் தகுதியானவர்களாகக் காட்டப்படலாம். ஆனால், நம்மில் ஏற்படும் ஒவ்வொரு மாற்றத்திற்குப் பிறகும், நாம் திறமையானவர்களாக நிரூபிக்கப்பட்டோமா அல்லது நிராகரிக்கத் தகுதியானவர்களாக நிரூபிக்கப்பட்டோமா என்பது குறித்து உடனடியாகத் தீர்ப்பு வழங்கப்படுவதில்லை என்பதையும் நாம் அறிந்திருக்க வேண்டும், ஆனால், இந்த வாழ்க்கையில் நாம் இருக்கும் காலம் முழுவதும், சோதனைகளால் சோதிக்கப்படும்போது—வெற்றி பெறுதல் மற்றும் தோற்கடிக்கப்படுதல், வீழ்ச்சியடைதல் மற்றும் எழுச்சி பெறுதல், வழி தவறுதல் மற்றும் சரியான பாதைக்கு மீண்டும் வழிநடத்தப்படுதல்—அப்போதுதான், நாம் இவ்வுலகை விட்டுப் பிரியும் நாளில், அனைத்தும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்ட பிறகு, அதற்கேற்ப நாம் தீர்ப்பளிக்கப்படுவோம் அல்லது பாராட்டப்படுவோம். எனவே, ஒரு சோதனை பாவமல்ல. முற்றிலும் இல்லை! ஏனெனில், அது நம் விருப்பத்திற்கு எதிராக (நமது அனுமதியின்றி) ஒரே எண்ணத்தில் விஷயங்களை நமக்கு முன்வைத்தாலும், ஆன்மீகச் செயலுக்கான அதிகாரத்தை நாம் கர்த்தரிடமிருந்து பெற்றுள்ளோம், மேலும், தீங்கு பயக்கும் மற்றும் நன்மை பயக்கும் என்பதை ஆராய்ந்து, முதல் எண்ணத்திலேயே, அவசியத்தால் அல்லாமல், ஆன்மாவின் குணத்தால் பெருகும் அந்த எண்ணங்களை நிராகரிக்கவோ அல்லது ஏற்கவோ நம்முடைய சொந்த சக்தியில் உள்ளது.

25. நமது ஆன்மா, இச்சையால் மற்றும் வீண் பெருமையால் மறைக்கப்பட்டு, முட்டாள்தனத்தின் ஆழத்தில் விழுந்துவிட்டதால், அது வேதவசனங்களின் கட்டளைகளையும், இயற்கையான பகுத்தறிவையும், அனுபவம் வாய்ந்தவர்களின் ஆலோசனையையும் செவிமடுக்காமல், தனது சொந்த நோக்கங்களை மட்டுமே பின்தொடர்கிறது. எனவே, தன்னகத்தே தீமையின் இந்தக் காரணங்களைக் கொண்டிருப்பதால், அவற்றிலிருந்து உள்ளார்ந்த செயல்களிலிருந்து அது விடுபட முடியாது. எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களைப் பொறுத்தவரை, ஒவ்வொருவரும் மனித மகிமையையும் இன்பங்களையும் இகழ்ந்து, கர்த்தரிடம் விசுவாசம் வைக்கும் அளவிற்கு, அந்த அளவிற்கு அவர் தனது எண்ணங்களைக் கட்டுக்குள் வைத்திருக்கிறார், மேலும் அந்த அளவிற்கு அவர் இன்பங்களை நேசிப்பவரை விட அதிக சமாதானத்தில் இருக்கிறார்; இதனால்தான் நாம் நமது எண்ணங்களிலும் நமது வாழ்க்கை முறையிலும் ஒருவருக்கொருவர் வேறுபடுகிறோம்.

26. கர்த்தர் எல்லா மனுஷருடைய இருதயங்களையும் ஆராய்ந்து பார்ப்பார் என்று நிச்சயமாக அறிந்துகொள். மேலும், துஷ்ட எண்ணங்களின் ஆரம்ப அறிகுறிகளையே வெறுக்கிறவர்களுக்காக, அவர் வாக்குறுதியளித்தபடியே உடனடியாகத் தலையிட்டு, ஒருமுறை தூண்டப்பட்ட பிறகு, அவர்களின் அலைகின்ற எண்ணங்களின் பெருவெள்ளம் அவர்களின் மனங்களையும் மனசாட்சிகளையும் அசுத்தப்படுத்த அனுமதிக்கமாட்டார்; ஆனால், கடவுள் மீதான விசுவாசம் மற்றும் நம்பிக்கையின் மூலம் அத்தகைய எண்ணங்களின் முதல் அசைவுகளை அடக்காமல், அவற்றில் இன்பம் காண்பவர்களை, அவர் அடுத்தடுத்த எண்ணங்களால் தாக்கப்பட, உதவி இல்லாத விசுவாசமற்றவர்களாக விட்டுவிடுகிறார்; அவற்றை அவர் அகற்றாமலிருக்கிறார், ஏனெனில் அவை முதலில் தோன்றும்போது வெறுப்பதற்குப் பதிலாக, அவற்றின் முதல் கவர்ச்சியை நாம் விரும்புகிறோம் என்பதை அவர் காண்கிறார்.

27. எந்த சக்தியும் நம்மை நல்லதைச் செய்யவோ அல்லது தீமையைச் செய்யவோ வலுக்கட்டாயமாகத் தூண்டுவதில்லை, ஆனால் நாம் நமது சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் யாரைச் சேவிக்கிறோமோ—கடவுளை அல்லது சாத்தானை—அவர் தனது ஆதிக்கத்திற்குள் வரும் அனைத்தின் பாலும் நம்மை ஊக்குவிக்கிறார்.

28. நமது செயல்களின் தோற்றம், மனதிற்குத் தெரியாமல் இருக்கும் இரண்டு சிந்தனைச் சாய்வுகளில் உள்ளது: மனிதப் புகழ்ச்சி மற்றும் உடலின் திருப்தி; இவை, நமது இச்சைக்கு ஒப்புக்கொள்ளும் முன்பே நம்மைத் தற்செயலாகப் பற்றும்போது, அவை தீயொழுக்கமாகவோ அல்லது நல்லொழுக்கமாகவோ அமையாது, மாறாக, நாம் ஈர்க்கப்படும் நமது இச்சையின் சாய்வை வெளிக்கொணர்வதாக மட்டுமே செயல்படுகின்றன. கர்த்தர் நாம் நிந்தனையைப் பொறுத்துக்கொண்டு, நம்மை நாம் வருத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புகிறார், ஆனால் சாத்தான் இதற்கு நேர்மாறானதை விரும்புகிறான்; ஆகையால், நாம் மேற்கூறிய நாட்டங்களில் மகிழ்ச்சியடையும்போது, நாம் கர்த்தருக்குக் கீழ்ப்படியாமல், இவ்வுலக இச்சையின் ஆவியை நோக்கிச் சாய்வதை இது தெளிவாக்குகிறது; ஆனால், நாம் இந்த நாட்டங்களுக்காக வருந்தும்போது, நாம் குறுகிய வழியைத் தேர்ந்தெடுத்து, தேவனை நோக்கித் திரும்புகிறோம் என்பது தெளிவாகிறது. அதனால்தான், தேவனுடைய கட்டளைகளை நேசித்து அதில் மகிழ்ச்சி காண்பவர்கள் தங்கள் சித்தத்தை கிறிஸ்துவுக்குக் கீழ்ப்படிந்து ஒப்புக்கொடுப்பதற்காகவும், அவர் அவர்களுக்குள் நுழைந்து, அவர்களின் மனதை சத்தியத்தின் பக்கம் திருப்புவதற்காகவும் இந்தச் சோதனைகள் மக்களைத் தாக்க அனுமதிக்கப்படுகின்றன. இதற்கு நேர்மாறானதையும் அறிந்துகொள்ளுங்கள்: மனிதப் புகழையும் மாம்சத்தின் இச்சையையும் நேசிப்பவர்கள், சாத்தானுக்கு ஒரு வாய்ப்பை அளிக்கிறார்கள்; அவன் உள்ளே நுழைந்தவுடன், தனது தீய ஆலோசனைகளை நமக்கு அளிக்கிறான், நாம் அவற்றைப் பற்றிய எண்ணங்களில் மகிழ்ச்சி அடையும்போது, நாம் முன்பே குறிப்பிட்ட அந்த இரண்டு இச்சையையும் இதயப்பூர்வமாக வெறுக்கும் வரை அவன் அவற்றைச் சேர்ப்பதை நிறுத்துவதில்லை. ஆனால் நாம் அவற்றை மிகவும் நேசிப்பதால், அவற்றுக்காக நற்பண்பைக் கைவிடுவது மட்டுமல்லாமல், வாய்ப்பு கிடைக்கும்போதெல்லாம், இந்த உணர்ச்சிகளையே ஒருவருக்கொருவர் பரிமாறிக்கொள்கிறோம்: சில சமயங்களில் வீண் பெருக்கிற்காக உடலை வருத்துகிறோம், சில சமயங்களில் இன்ப இச்சையிற்காக அவமானங்களைச் சகித்துக்கொள்கிறோம். இருப்பினும், நாம் அவற்றுக்கு அலட்சியமாக இணங்கும்போது, அவற்றை மீண்டும் நிலைநிறுத்துவதற்கான வழிகளைத் தேடத் தொடங்குகிறோம். வீண் பெருமை மற்றும் உடல் இன்பத்தின் சாராம்சம் பணத்தின் மீதான அன்பு ஆகும், இது தெய்வீக வேதத்தின்படி, எல்லாத் தீமைகளுக்கும் வேராகும் (1 தீமோ. 6:10).

29. கர்த்தர் ஆதாமிடம், 'நீ அதிலிருந்து உண்ணும் நாளன்றே, நான் உன்னைக் கொல்லுவேன்' என்று சொல்லவில்லை, மாறாக, அவர்களை எச்சரித்து, 'நீ அதிலிருந்து உண்ணும் நாளன்றே, நீ நிச்சயமாகச் சாவாய்' என்று நீதியின் சட்டத்தை முன்னறிவித்தார் (ஆதியாகமம் 2:17). மேலும் பொதுவாக, ஒவ்வொரு செயலுக்கும், அது நன்மையாக இருந்தாலும் தீமையாக இருந்தாலும், அதற்கான பொருத்தமான பலன் இயல்பாகவே பின்பற்ற வேண்டும் என்றும், ஆன்மீகச் சட்டத்தைப் பற்றி அறியாத சிலர் கருதுவது போல, அது ஒரு சிறப்பு ஆணை மூலம் அல்ல என்றும் கர்த்தர் நியமித்துள்ளார்.

30. நமது சக விசுவாசிகளில் யாரையாவது தீமையானவர்களாக நாம் வெறுத்தால், கடவுளும் நம்மைத் தீமையானவர்களாக வெறுப்பார் என்பதையும்; பாவியாகிய ஒருவரை மனந்திரும்புவதிலிருந்து நாம் நிராகரித்தால், நாமும் (கடவுளால்) பாவிகளாக நிராகரிக்கப்படுவோம் என்பதையும் நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும், மேலும், நாம் நம்முடைய அண்டை வீட்டாரின் பாவங்களை மன்னிக்காவிட்டால், அதே வழியில் நாமும் நமது சொந்தப் பாவங்களுக்காக மன்னிப்பைப் பெறமாட்டோம். இந்தச் சட்டத்தை அறிவிக்கும்போது, நமது சட்டமளித்தவரான கிறிஸ்து, நம்மிடம் கூறினார்: 'தீர்ப்புத் தீர்க்காதிருங்கள், அப்பொழுது உங்கள் மீதும் தீர்ப்புத் தீர்க்கப்படாது; கண்டனம் செய்யாதிருங்கள், அப்பொழுது உங்கள் மீதும் கண்டனம் செய்யப்படாது; மன்னியுங்கள், அப்பொழுது உங்களும் மன்னிக்கப்படுவீர்கள்' (லூக்கா 6:37). இந்தச் சட்டத்தை அறிந்திருந்த பரிசுத்த அப்போஸ்தலன் பவுல், 'நீங்கள் மற்றவர்களைத் தீர்ப்பிடுகையில், உங்களைத் தீர்ப்பிடுகிறீர்கள்' (ரோமர் 2:1) என்று தெளிவாகக் கூறினார். மேலும், இறைவாக்கினர் இதை அறியாமல், கடவுளிடம், 'ஏனெனில் ஒவ்வொருவருக்கும் அவர் செய்ததற்கு ஏற்ப நீர் திருப்பிக் கொடுப்பீர்' என்று கூவினார் (சங்கீதம் 61:13); மேலும் மற்றொரு இறைவாக்கினர், கடவுளின் சார்பாகப் பேசுகையில், 'பழிவாங்குதல் எனக்குரியது; நான் திருப்பிக் கொடுப்பேன், என்கிறார் ஆண்டவர்' என்று கூறுகிறார் (உபாகமம் 32:35).

31. தீர்க்கதரிசியாகிய தானியேலின் புத்தகத்தில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது: 'தர்மங்களால் உங்கள் பாவங்களுக்கும், உபகாரச் செயல்களால் (ஏழைகள் மீது) உங்கள் அக்கிரமங்களுக்கும் பிராயச்சித்தம் செய்யுங்கள்' (தானியேல் 4:24). ஆனால் ஒருவேளை நீங்கள், 'என்னிடம் பணம் இல்லை; நான் எப்படி ஏழைகளுக்கு உபகாரம் செய்ய முடியும்?' என்று சொல்லலாம். உங்களிடம் பணம் இல்லை, ஆனால் ஆசைகள் உள்ளன; அவற்றைத் துறந்து, நல்லறங்கள் செய்ய அவற்றைப் பயன்படுத்துங்கள். உங்கள் உடல் கரத்தால் தர்மம் கொடுக்க முடியாதா? நேர்மையான மனதுடன் தர்மம் செய்யுங்கள்: 'உங்கள் சகோதரன் உங்களுக்கு எதிராகப் பாவம் செய்தால், அவனை மன்னியுங்கள்' (லூக்கா 17:3), என்று ஆண்டவரின் வார்த்தையின்படி, இதுவே உங்களுக்கு ஒரு பெரிய தர்மச் செயலாக அமையும். நாம் கடவுளிடமிருந்து பாவமன்னிப்பைக் கோரினால், நாம் பாவம் செய்யும்போதெல்லாம், அனைவரிடமும் இவ்வாறு செயல்பட வேண்டும், அப்போதுதான் (நற்செய்தியில்) கூறப்பட்டிருப்பது நிறைவேறும்: 'நீங்கள் மன்னியுங்கள், அப்பொழுது உங்களுக்கு மன்னிக்கப்படும்' (லூக்கா 6:37). பணமுள்ள ஒருவர் ஏழைகளுக்குத் தர்மம் கொடுப்பது ஒரு பெரிய செயல்; ஆனால், பாவமன்னிப்பைப் பெறுவதற்காக, (நம்மிடம்) செய்த பாவங்களுக்காகத் தன் அண்டை வீட்டாருக்கு இரக்கம் காட்டுவது அதைவிட மிகச் சிறந்த செயல், ஏனெனில் ஆன்மா அதன் இயல்பிலேயே உடலை விட மேலானது. ஆனால், நாம் கடவுளிடம் (பாவங்களுக்காக) மன்னிப்புக் கேட்டு, நாம் கேட்டதைப் பலமடங்கு பெற்று, அதன் காரணமாக இவ்வுலகில் எந்தத் தீங்கும் அடையாமல் இருந்தால், ஆயினும், நமது அண்டை வீட்டார் இந்தப் பரிசைப் பெற நாம் அனுமதிக்க மறுத்தால், இந்தச் செயலால் நாம், தனது எஜமானனிடமிருந்து பத்து தாலந்து கடனை மன்னிப்புப் பெற்றும், தனக்கு நூறு டெனாரி மட்டுமே கடன்பட்டிருந்த தனது அண்டை வீட்டாருக்கு மன்னிக்காத அந்தத் துன்மார்க்க ஊழியனைப் போல ஆகிவிடுகிறோம்; அவனைப் பார்த்து, கர்த்தர் சட்டத்தின்படி தீர்ப்பளிப்பது போல, கூறினார்: 'அடேங்காரனே! நீ என்னிடம் கெஞ்சினாய் என்பதற்காக உன் முழுக் கடலையும் நான் தள்ளுபடி செய்தேன்; நானே உனக்குத் தள்ளுபடி செய்தது போல, நீயும் உன் சக ஊழியனுக்கு இரக்கப்பட்டு அவனுடைய கடனைத் தள்ளுபடி செய்திருக்கலாமே?' 'அவன் கோபமாக இருந்தான்,' என்று கூறப்படுகிறது, 'முழுக் கடனையும் திருப்பிச் செலுத்தும் வரை அவனை சித்திரவதை செய்பவர்களிடம் ஒப்படைத்தான்.' இதில் இருந்து அவர் ஒரு முடிவை எடுக்கிறார், கூறுகிறார்: 'அப்படியே என் பரலோகப் பிதாவும், உங்கள் சகோதரன் தன் குற்றங்களை உங்களுக்கு மனப்பூர்வமாக மன்னிக்காவிட்டால், உங்களுடனே செய்வார்' (மத். 18:32-35).

32. ஆண்டவர் கூறினார்: 'செல்வர்களாகிய உங்களுக்கு ஐயோ' (லூக்கா 6:24). ஆனால் இதைக் கூறுவதன் மூலம், அவர் செல்வந்தர்களான அனைவரையும் கண்டிக்கவில்லை, ஏனெனில் அவர்களில், அதை வழங்கிய கடவுளின் திருவுளப்படி தங்கள் செல்வத்தை எவ்வாறு நிர்வகிப்பது என்று உண்மையாகவே அறிந்தவர்கள் உள்ளனர், மேலும், வேதவாக்கியம் கூறுவது போல், இவ்வுலகில் நூறு மடங்கு பெறுகிறார்கள்; அவர்கள்: கருணை உள்ளவர்களாய், இங்கும் வருங்காலத்திலும் இன்னும் செல்வந்தராக ஆன ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஆபிரகாமையும் நீதியுள்ள யோபையும், ஆனால் அவர் கண்டிக்கிறது (மேலே நாம் கூறியது போல), பேராசையுள்ள குணம் கொண்டவர்களாக இருந்து, (பொருள் சார்ந்த) இவ்வுலகப் பொருட்களையோ அல்லது அவருடைய பல்வேறு கொடைகளையோ தங்களுக்குரியதாகக் கருதிக்கொண்டு, தங்கள் அண்டை வீட்டாருக்கு இரக்கம் காட்ட மறுப்பவர்களைத்தான். ஏனெனில், கர்த்தராலே கொடுக்கப்படாத செல்வமே அதன் உரிமையாளருக்குத் தீங்கு விளைவிப்பதில்லை, ஆனால் அநீதியிலிருந்து எழும் பேராவலும் அதன் தாயுமான, – அதாவது, இரக்கமின்மை – அதை முற்றிலும் தவிர்ப்பதன் மூலம், உறுதியான விசுவாசிகள் இந்த நிகழ்கால ஆசீர்வாதங்களை முழுமையாகத் தள்ளிவிட்டார்கள்; அதுவும் அவர்கள் தேவனுடைய சிருஷ்டியை அவசரமாக வெறுத்துவிட்டதால் அல்ல, மாறாக, அவ்வாறு செயல்படுமாறு அவர்களுக்குக் கட்டளையிட்ட கிறிஸ்துவின் மீதான விசுவாசத்தின் காரணமாகவும், தங்கள் அன்றாடத் தேவைகளை அவரிடமிருந்து பெற்றுக்கொள்வதாலும் ஆகும். மற்றொருவர் சொத்து இல்லாமலேயே செல்வந்தராகலாம்; அவர் தனது செல்வத்தில் ஒரு வார்த்தையையோ, அறிவையோ அல்லது அனைவருக்கும் வழங்கப்பட்ட இரக்கம் காட்டும் வேறு ஏதேனும் ஒரு வழியையோ கொண்டிருக்கலாம், ஏனெனில் அவர் அதை ஏழைகளுக்கு வழங்குவதற்காகவே பெறுகிறார்.

33. பாவஞ்செய்தவர்கள் நம்பிக்கையிழக்க வேண்டாம். அவ்வாறு ஆகாதிருக்கட்டும். ஏனெனில், நமது தீமைகளின் பெருக்கத்திற்காக நாம் தண்டிக்கப்படவில்லை, மாறாக மனந்திரும்பவும் கிறிஸ்துவின் அற்புதங்களை அறிந்துகொள்ளவும் நாம் மறுத்ததற்காகவே தண்டிக்கப்படுகிறோம், சத்தியமே சாட்சி கூறுவது போல: 'பிலாத்து அவர்களின் பலிகளுடனே கலந்த இரத்தம் சிந்தப்பட்ட இந்தக் கலிலேயர்கள், பூமியில் வாழ்ந்த மற்ற எல்லா மக்களையும் விட அதிக பாவிகளாக இருந்தார்கள் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா?' என்று கர்த்தர் கூறுகிறார். இல்லை,' என்று உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், 'ஆனால் நீங்கள் மனந்திரும்பாவிட்டால், நீங்களும் அழிந்து போவீர்கள். அல்லது சிலோவாம் கோபுரம் விழுந்து அவர்களை நசுக்கிய அந்தப் பதினெட்டுப் பேர்—யெருசலேமில் வசிக்கும் மற்ற எல்லா மக்களையும் விட அவர்கள் அதிகப் பாவிகளாக இருந்ததாக நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா? இல்லை, உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்; நீங்கள் மனந்திரும்பாவிட்டால், நீங்களும் அழிந்து போவீர்கள்" (லூக்கா 13:2–5). மனந்திரும்புதல் இல்லாததால் நாம் கண்டனம் செய்யப்படுகிறோம் என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களா?

34. மனந்திரும்புதல், காலத்தாலோ அல்லது ஏதேனும் குறிப்பிட்ட செயல்களாலோ மட்டுப்படுத்தப்படவில்லை என்று நான் நம்புகிறேன், மாறாக அது கிறிஸ்துவின் கட்டளைகளின்படி, அவற்றின் மூலம் நிறைவேற்றப்படுகிறது. சில கட்டளைகள் இயல்பில் மிகவும் பொதுவானவை, அவை பல குறிப்பிட்ட கட்டளைகளை உள்ளடக்கியும், ஒருங்கே பல தீய குணங்களின் அம்சங்களைத் துண்டித்தும் நிற்கின்றன; உதாரணமாக, வேதவசனத்தில் கூறப்பட்டபடி: 'உன்னிடத்தில் கேட்கும் யாவருக்கும் கொடு; உன்னுடையதை எடுத்துக்கொள்பவனிடமிருந்து அதைத் திரும்பக் கேட்காதே' (லூக்கா 6:30), மற்றும்: 'உன்னிடத்தில் கடன் வாங்குபவனைத் தட்டிக்கழிக்காதே' (மத்தேயு 5:42); இவை குறிப்பிட்ட கட்டளைகள். இருப்பினும், அவை அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய பொதுவான கட்டளை என்னவென்றால்: 'உங்கள் உடைமைகளை விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடுங்கள்', மற்றும்: 'உங்கள் சிலுவையை எடுத்துக்கொண்டு என்னைப் பின்தொடருங்கள்' (மத்தேயு 19:21), இங்கு 'சிலுவை' என்பது நமக்கு வரும் துன்பங்களைப் பொறுமையுடன் சகிப்பதைக் குறிக்கிறது. ஏனெனில், யார் ஒருவர் ஏழைகளுக்குத் தன்னிடம் இருந்த அனைத்தையும் கொடுத்து, தன் சிலுவையை ஏற்றுக்கொண்டாரோ, அவர் மேற்கூறப்பட்ட அனைத்துக் கட்டளைகளையும் ஒரே நேரத்தில் நிறைவேற்றியுள்ளார். அதேபோல்: 'ஆண்கள் ஒவ்வொரு இடத்திலும் பரிசுத்த கைகளை உயர்த்தி ஜெபிக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்' (1 தீமோ. 2:8), மேலும் இதற்கான பொதுவான கொள்கை (கர்த்தர்): 'உங்கள் உள்ளறைக்குச் சென்று, இரகசியத்தில் இருக்கும் உங்கள் பிதாவிற்கு ஜெபம்பண்ணுங்கள்' (மத்தேயு 6:6), மேலும்: 'தடையறாமல் ஜெபம்பண்ணுங்கள்' (1 தெசலோனிக்கேயர் 5:17): தன் உள்ளறைக்குள் பிரவேசித்து, தடையறாமல் ஜெபிப்பவன், அதன் மூலம் எல்லா இடங்களிலும் செலுத்தப்படும் ஜெபத்தை முழுமையாக நிறைவேற்றுகிறான். 'விபச்சாரம் செய்யாதே, வேசித்தனம் செய்யாதே, கொலை செய்யாதே' என்றும் இவை போன்றவை கூறப்பட்டிருக்கின்றன, இவையனைத்தின் பொதுவான கொள்கை என்னவென்றால்: 'தேவன் அறியும் அறிவுக்கு விரோதமாகத் தன்னை உயர்த்திக்கொள்ளும் ஒவ்வொரு உயர் பொருளையும், வாதங்களையும் தகர்ப்பது' (2 கொரி. 10:5). தனது எண்ணங்களை அடக்குபவன், மேலே கூறப்பட்ட அனைத்து தீமைகளுக்கும் எதிராக ஒரு தடையை எழுப்பியுள்ளான். இதனால்தான், கடவுளை நேசிக்கும் மற்றும் உறுதியுள்ள விசுவாசிகள், சூழ்நிலைகள் நிர்ணயிக்கும்போது எழும் குறிப்பிட்ட கட்டளைகளைப் புறக்கணிக்காமல், பொதுவான கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்க தங்களைத் தூண்டுகிறார்கள். ஆகவே, மனந்திரும்புதலின் கிரியை பின்வரும் மூன்று நற்பண்புகள் மூலம் நிறைவேற்றப்படுகிறது என்று நான் நம்புகிறேன்: எண்ணங்களின் தூய்மை, இடைவிடாத ஜெபம், மற்றும் நம்மேல் வரும் துன்பங்களில் பொறுமை; மேலும் இவை அனைத்தும் வெளிப்படையாக மட்டுமல்ல, மனதிலும் செய்யப்பட வேண்டும், அப்போதுதான் நீண்டகாலம் பாடுபட்டவர்கள் அதன் மூலம் பற்று அற்றவர்களாக மாறுவார்கள். மேலும், நமது உரையாடல் காட்டியபடி, மேலே குறிப்பிட்ட மூன்று குணங்கள் இல்லாமல் மனந்திரும்புதல் என்ற செயல் நிறைவேற முடியாது என்பதால், மீட்படைய விரும்பும் அனைவருக்கும் மனந்திரும்புதல் எப்போதும் பொருத்தமானது என்று நான் நம்புகிறேன், பாவிகளும் நீதிமான்களும் இருவரும் மனந்திரும்ப வேண்டும், ஏனெனில் மேற்கூறிய நற்பண்புகளைப் பயிற்சி செய்யத் தேவையில்லாத முழுமை நிலை எதுவும் இல்லை; அவற்றின் மூலம், தொடக்க நிலையில் உள்ளவர்கள் பக்திக்கு ஒரு அறிமுகத்தைப் பெறுகிறார்கள், நடுத்தர நிலையில் உள்ளவர்கள் அதில் முன்னேறுகிறார்கள், மற்றும் பரிபூரணர்கள் அதில் நிலைநிறுத்தப்படுகிறார்கள்.

35. ஆண்டவர் அனைவரையும் 'மனந்திரும்புங்கள்' (மத். 4:17) என்று கட்டளையிடுகிறார். ஆகவே, ஆன்மீக நிலையில் உள்ளவர்களும் முன்னேற்றம் காண்பவர்களும் கூட இந்தக் கட்டளையைப் புறக்கணிக்கவோ, மிக நுட்பமான மற்றும் சிறிய மீறல்களைக் கூட கவனிக்காமல் போகவோ கூடாது; ஏனெனில், 'சிறிய காரியத்தை இகழ்கிறவன் சிறிது சிறிதாக விழுவான்' என்று கூறப்பட்டுள்ளது. (சிராக்கு 19:1). மேலும், 'ஒரு ஆன்மீகமானவர் எப்படி விழ முடியும்?' என்று சொல்லாதீர்கள். அப்படியே நிலைத்திருந்தால், அவன் விழமாட்டான்; ஆனால், எதிரியின் ஒரு சிறிய விஷயத்தைக் கூடத் தன்னுள் நுழைய அனுமதித்து, மனந்திரும்பாமல் அதில் நிலைத்திருந்தால், அந்தச் சிறிய விஷயம் வேரூன்றி வளர்ந்து, அவனிடமிருந்து தனித்திருக்க மாட்டாது, மாறாக ஒரு சங்கிலியால் இழுப்பது போல அவனைத் தன்னுடன் இணைத்துவிடும்— —ஒரு நீண்டகாலப் பிணைப்பு, அவனை வலுக்கட்டாயமாக இழுக்கிறது. மேலும், ஜெபம் மூலம் அதனுடன் (இந்தத் தீமையுடன்) ஒரு போராட்டத்தில் ஈடுபட்டு, அதை நிராகரித்தால், அவர் தனது தற்போதைய ஆன்மீக முதிர்ச்சியின் நிலையில் நீடிப்பார். ஆனால், நிச்சயமாக, அவரை ஆட்கொண்டிருக்கும் அந்த சக்தியின் அதிகரிக்கும் அழுத்தத்தால் (அவரது வழக்கமான நிலையிலிருந்து) அவர் வழிதவறி, அதன் மூலம் போராட்டத்தையும் ஜெபத்தின் உழைப்பையும் குறைத்தால், அவர் தவிர்க்க முடியாமல் மற்ற உணர்ச்சிகளாலும் வழிதவறிச் செல்வார். இவ்வாறு, படிப்படியாக வழிதவறி, ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்த விலகலின் அளவுக்கு ஏற்ப, அவர்கள் தெய்வீக உதவியிலிருந்து பறிக்கப்படுகிறார்கள், மேலும் இறுதியில், முன்பு அவர்களைப் பற்றிக்கொண்டிருந்த ஒன்றின் கட்டாயத்தால்—சில நேரங்களில் விருப்பமில்லாமல்கூட—கடுமையான பாவங்களுக்குள் வழிநடத்தப்படுகிறார்கள். ஆனால் நீங்கள் என்னிடம் கூறுவீர்கள்: அவர் தீமையின் ஆரம்ப கட்டங்களிலேயே இருந்தபோது, இறுதித் தீமைக்குள் விழாமல் இருக்க கடவுளிடம் மன்றாடியிருக்கலாமே? மேலும் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், அவரால் வேண்டி இருக்க முடியும், ஆனால், அந்தச் சிறிய விஷயத்தைக் கொச்சைப்படுத்தி, தன் சொந்த விருப்பத்தின் பேரில், அதை ஒரு அற்பமானதாகத் தன்னுள் ஏற்றுக்கொண்டதால், அது ஒரு பெரிய விஷயத்தின் ஆரம்பமும் காரணமாகும் என்பதை உணராமல், அதற்காக அவர் இனிமேலும் பிரார்த்திக்கவில்லை: நன்மையும் தீமையும் இரண்டிற்குமே இது பொருந்தும்! ஆனால், ஒரு காமம் வலுப்பெற்று, அவனது சொந்த விருப்பத்தின் உதவியுடன் அவனுக்குள் ஒரு பிடியைக் கண்டறிந்தவுடன், அது அவனது விருப்பத்திற்கு எதிராக, வலுக்கட்டாயமாக அவனுக்கு எதிராக எழும்புகிறது. அப்போது, தனது துரதிர்ஷ்டத்தை உணர்ந்து, முன்பு அறியாமலேயே தற்காத்து, மற்றவர்களிடம் அதற்காக வாதிட்ட எதிரிக்கு எதிராகப் போரிட்டு, கடவுளிடம் பிரார்த்திக்கிறான். இருப்பினும் சில சமயங்களில், கர்த்தருக்கு முன்பாக முறையிட்டாலும், அவருக்கு உதவி கிடைக்காமல் போகலாம்; ஏனெனில் அது மனிதன் நினைப்பது போல் அல்ல, மாறாக நமது நன்மைக்காகக் கடவுள் விதிப்பது போல் வருகிறது. ஏனெனில், நமது பலவீனத்தையும் இழிநிலையையும் அறிந்தவர், நமது துன்பங்கள் மூலம் நமக்குப் பெரிதும் உதவுகிறார்; அதனால், துன்பமின்றி விடுவிக்கப்பட்ட நாம், அதே பாவங்களை மீண்டும் ஆர்வமாகச் செய்யாமல் இருப்பதற்காக. ஆகவே, நமக்கு நேரிடுவதைப் பொறுத்துக்கொள்வதும், மிகவும் பொருத்தமானபடி மனந்திரும்பி இருப்பதும் அவசியம் என்று நாங்கள் நிலைநிறுத்துகிறோம்.

36. நீங்கள் இதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பீர்கள்: உண்மையாகவே கடவுளைத் திருப்திப்படுத்தி பரிபூரணம் அடைந்தவர்களுக்கு மேலும் மனந்திரும்புதலின் அவசியம் என்ன? நானும் உங்களைப் போலவே அத்தகைய மக்கள் இருந்திருக்கிறார்கள், இருக்கிறார்கள் என்பதையும் ஒப்புக்கொள்கிறேன், ஆனால் கவனமாகக் கேளுங்கள், அவர்களுக்கும் கூட அதற்கான தேவை இருக்கிறது என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்வீர்கள். கர்த்தர், ஒரு பெண்ணை இச்சையுடன் பார்ப்பதை விபச்சாரத்துக்கும், தன் சகோதரனைப் பார்த்துக் கோபங்கொள்வதைக் கொலைக்கும் ஒப்பிட்டுள்ளார், மேலும் பயனற்ற வார்த்தைகளுக்காகவும் நாம் கணக்குக் கொடுக்க வேண்டியிருக்கும் என்று காட்டியுள்ளார் (மத். 5:28, 29; 12:36). அப்படியானால், பார்வையிலிருந்து எழும் காமத்திலிருந்து விடுபட்டு, காரணமின்றி ஒருபோதும் அண்டை வீட்டார் மீது கோபம்கொள்ளாத, மற்றும் ஒரு சிந்தனையற்ற வார்த்தைக்காகக் கூட ஒருபோதும் குற்றவாளியாகக் காணப்படாத, அதனால் மனந்திரும்புதலின் தேவையே இல்லாதவர் யார்? ஏனெனில், ஒருவர் தற்போது இவ்வாறு இல்லாவிட்டாலும், ஒரு காலத்தில் அப்படித்தான் இருந்தார்; ஆகையால், மனந்திரும்புதலைப் பொறுத்தவரை, ஒருவர் மரணம் வரை கடனில் இருக்கிறார். இருப்பினும், சிலர் இந்தப் பலவீனங்களிலிருந்து விடுபட்டவர்களாகவும், பிறவியிலிருந்தே எல்லாத் தீமைகளிலிருந்தும் விடுபட்டவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம், இது புனித பவுலின் வார்த்தைகளின்படி சாத்தியமற்றது: 'எல்லாரும் பாவம் செய்து, தேவ மகிமைக்குக் குறைவானவர்களாயிருக்கிறார்கள், அவருடைய கிருபையினால் இலவசமாக நீதிமான்களாக்கப்படுகிறார்கள்' (ரோமர் 3:23, 24). இருப்பினும், அத்தகையவர்கள் இருந்தாலும், அவர்கள் ஆதாமின் சந்ததியினரே; அனைவரும் மீறுதலின் பாவத்தின் கீழ் பிறந்தவர்கள், ஆகையால், கடவுளின் நியாயத்தீர்ப்பின்படி, மரணத்திற்குத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டவர்கள், மேலும் கிறிஸ்து இல்லாமல் இரட்சிக்கப்பட முடியாது.

37. உலகின் தொடக்கத்திலிருந்து வாழ்ந்தவர்களைக் கவனியுங்கள், கடவுளை மகிழ்வித்தவர்களிடம், மனந்திரும்புதல் மூலம் தேவபக்தியின் மர்மம் நிறைவேற்றப்பட்டதைக் காண்பீர்கள். அதைப் புறக்கணித்தாலன்றி யாரும் தண்டிக்கப்படவில்லை, அதைத் தேடியாலன்றி யாரும் நீதிமானாக்கப்படவில்லை. சாமுவேல், சவுல் மற்றும் ஏலி, தங்களின் புதல்வர்களுடன், ஏற்கனவே ஓரளவு பரிசுத்தத்தை அடைந்திருந்தும், மனந்திரும்புதலில் சோர்ந்து போனதால், முதலில் அதை இழந்தனர், பின்னர், மன்னிப்பின் காலம் கடந்து போனபோது, ஒரு பயங்கரமான மரணத்தை அடைந்தனர். பிசாசு நம்முடன் போராடுவதை ஒருபோதும் நிறுத்தாதென்றால், மனந்திரும்புதலும் ஒருபோதும் கைவிடப்படக்கூடாது. புனிதர்கள் தங்களுக்காக மட்டுமல்ல, தம் அண்டை வீட்டாருக்காகவும் அதைக் கடைப்பிடிக்கத் தங்களைக் கட்டாயப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள், ஏனெனில் செயலூக்கமான அன்பு இல்லாமல் அவர்கள் பரிபூரணராக இருக்க முடியாது,

38. மனந்திரும்புதல் என்பது இரக்கத்திற்கான ஒரு முறையீடு என்றால், உடையவர்கள் 'நீங்கள் ஏற்கனவே நிறைந்துள்ளீர்கள்' (1 கொரி. 4:8) என்பதைக் கேட்காமல் இருப்பதில் கவனம் கொள்ள வேண்டும்; தேவைப்படுபவர்கள் தங்கள் தேவைக்கேற்ப கேட்பது இன்னும் அவசியம், ஏனெனில் 'கேட்கிற யாவரும் பெறுகிறார்கள்' (மத். 7:8). (பிறருக்கு) இரக்கம் காட்டுபவருக்கு இரக்கம் காட்டப்பட்டால், ஒருவர் மற்றவரால் இறைவனின் திருவுளப்படி உதவப்படும்போது, முழு உலகமும் மனந்திரும்புதலால் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது என்று நான் நம்புகிறேன். மனந்திரும்புதலின் மூலம், கடவுள் நினிவே மக்களை இரட்சித்தார், ஆனால் தம்மைப் புறக்கணித்த சோதோமியர் மக்களை அழித்தார்.

39. நாம் மரணம் வரை மனந்திரும்புதலில் முயன்றாலும், நமது கடமையை நாம் நிறைவேற்றியதாக ஆகாது, ஏனெனில் பரலோக ராஜ்யத்திற்குத் தகுதியான எதையும் நாம் செய்யவில்லை. நாம் எப்படிச் சாப்பிடுகிறோம், குடிக்கிறோம், பேசுகிறோம், கேட்கிறோம் என்றது போலவே, இயல்பாகவே நாம் மனந்திரும்பவும் வேண்டும். சில சமயங்களில், சட்டத்தின்படி மரணத்திற்குரியவன் மரணத்திற்குள்ளாக்கப்படுகிறான்; ஆனால் யார் வாழ்கிறாரோ, அவர் மனந்திரும்புதலுக்காக விசுவாசத்தினால் வாழ்கிறார். நமது சொந்த பாவங்களிலிருந்து அல்ல, ஆனால் மீறுதலின் பாவத்திலிருந்து, நாம் ஞானஸ்நானத்தின் மூலம் சுத்திகரிக்கப்பட்டிருக்கிறோம்; சுத்திகரிக்கப்பட்ட பிறகு, நாம் கட்டளைகளைப் பெற்றிருக்கிறோம்; ஆனால் பிந்தையதை நிறைவேற்றத் தவறுபவன், முந்தையதை அசுத்தப்படுத்தியிருக்கிறான், 'உங்கள் முந்தைய பாவங்களின் சுத்திகரிப்பை மறந்து' (2 பேதுரு 1:9), கட்டளைகள் எதையும் ஒருபோதும் புறக்கணிக்காதவர்களாக இருந்தாலும் கூட, அதிலிருந்து யாரும் எந்த நேரத்திலும் விடுவிக்கப்படுவதில்லை. எனவே, அனைவருக்கும் மனந்திரும்புதல் அவசியம்: ஏனெனில், நாம் நமது உணர்ச்சிகளை வெறுத்து அவற்றிலிருந்து விலகும்போது, ஒரு காலத்தில் வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்ட, ஆனால் இப்போது அறியாமலேயே நிகழும் பாவங்களை அது வெளிப்படுத்துகிறது. அதைக் கட்டுப்படுத்துகிறவன் கடந்த காலத்திற்குத் திரும்பி, பழைய மீறுதல்களைப் புதுப்பித்துவிடுகிறான்.

40. நமது செயல் வாழ்க்கையைப் பொறுத்தவரை, மனந்திரும்புதல் இல்லாமல் நாம் தகுதியான எதையும் செய்ய முடியாது, ஆனால் (கர்த்தர்) நமது நோக்கங்களுக்காக நமக்கு மிகுந்த இரக்கத்தைக் காட்டுகிறார். தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்தி, தன் மரணம் வரை மனந்திரும்புதலில் உறுதியாக நிலைத்திருக்கும் எவரும், ஏதேனும் ஒரு விதத்தில் பாவம் செய்தாலும், தங்கள் சுயக்கட்டுப்பாட்டின் காரணமாக இரட்சிக்கப்படுவார்கள், ஏனெனில் கர்த்தர் இதை நற்செய்தியில் வாக்குறுதியளித்துள்ளார். தனக்கு மனந்திரும்புதல் தேவையில்லை என்று சொல்லும் எவரும் தன்னை நீதியுள்ளவராகக் கருதுகிறார், மேலும் வேதத்தில் 'தீமையின் பிள்ளை' என்று அழைக்கப்படுகிறார்; ஏனெனில், தன் நீதியின் மீதான நம்பிக்கையின் மூலம், அதை உணராமலேயே மனந்திரும்பியவராகத் தோன்றி, சிலுவையிடப்படுவதற்குப் பதிலாக, அவர் விருப்பங்களுக்கு இணங்குகிறார்: ஏனெனில் தற்பெருமையும் ஆணவமும் விருப்பங்களே. ஆணவம் கொண்டவன் இரட்சிக்கப்பட முடியாது, ஏனெனில் வேதவாக்கியத்தில்: 'அவமதிக்கும் பெருமைக்காரன், ஆணவம் உள்ளவன் என்பவன், அவர்கள் ஒருபோதும் நிலைத்திருப்பதில்லை' (ஹாபக்கூக் 2:5) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. பணிவு பரிபூரணருக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்யாதென்றால், அதன் காரணமான மனந்திரும்புதலை அவர் கைவிடாதிருக்கட்டும். விசுவாசமுள்ள ஆபிரகாமும் நீதியுள்ள யோபும், தங்கள் தாழ்மையினால், தங்களைத் தூசியும் சாம்பலுமாக அழைத்துக் கொண்டார்கள், மேலும் இந்த வார்த்தைகள் தாழ்மையின் அடையாளமாகும். உண்மையிலேயே பரந்த மனப்பான்மை கொண்டவர்களும், மாபெரும் வீரமரணம் அடைந்தவர்களுமான அந்த மூன்று இளைஞர்கள், எரியும் நெருப்புக் கங்குகளுக்கு மத்தியில் தங்கள் விசுவாசத்தை அறிக்கையிட்டனர். தங்களைப் பற்றி, 'நாங்கள் பாவம் செய்தோம், தவறு செய்தோம்' என்று கூறி, ஏற்கனவே பரிபூரணராக இருந்தபோதிலும், கடந்த காலத் தீமைகளுக்காக மனந்திரும்பினர். மேலும், அவர்களின் பாடல் முழுவதன் சாராம்சமே மனந்திரும்புதலாகும். ஆகவே, கடவுளுக்கு மிகவும் பிரியமானவர்களாகவும், தங்கள் செயல்களில் பரிபூரணர்களாகவும் இருந்தவர்கள்கூட தங்கள் மரணத்தின் கடைசிவரை மனந்திரும்புதலின் உதவியை நாடியிருந்தால், நீதியின் போர்வையில் தங்கள் சொந்தப் புண்ணியங்களை நம்பி, மனந்திரும்புதலைப் புறக்கணிக்க யார் தகுதியானவர்கள்?

41. தீமை செய்தவர்களை நாம் மன்னிக்க வேண்டும், ஏனெனில் தீமைகளை மன்னிப்பதற்கான வெகுமதி வேறு எந்த நற்பண்பிற்கும் மேலானது என்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டும். மேலும், நம்மைப் பற்றிக்கொண்ட பாவத்தின் காரணமாக இதை நம்மால் செய்ய முடியாவிட்டால், நாம் விழிப்புடன் இருந்து துன்பங்களைப் பொறுத்துக்கொண்டு, கடவுள் நம் மீது கருணை காட்டி அத்தகைய வலிமையை நமக்கு வழங்குவதற்காகப் பிரார்த்திக்க வேண்டும். அதே நேரத்தில், எல்லா நேரங்களிலும், எல்லா இடங்களிலும் மற்றும் ஒவ்வொரு முயற்சியிலும், நம்மிடம் ஒரே ஒரு நோக்கம் இருக்க வேண்டும்: அது என்னவென்றால், மற்றவர்களிடமிருந்து பல்வேறு குற்றங்களை எதிர்கொள்ளும்போது, நாம் துக்கப்படுவதற்குப் பதிலாக மகிழ்ச்சியடைய வேண்டும்; மேலும் நாம் வெறுமனே அல்லது காரணமின்றி மகிழ்ச்சியடையக்கூடாது, மாறாக (நம்மை) எதிராகப் பாவம் செய்தவர்களை மன்னிக்கவும், நமது சொந்தப் பாவங்களுக்காக மன்னிப்பைப் பெறவும் நமக்கு வாய்ப்பு கிடைத்திருப்பதால் மகிழ்ச்சியடைய வேண்டும். ஏனெனில், இதில் கடவுளைப் பற்றிய உண்மையான அறிவு உள்ளது, அது மற்ற எல்லா அறிவை விட பரந்தது, அதன் மூலம் நாம் கடவுளிடம் மன்றாடி கேட்கப்படுவோம்; இது விசுவாசத்தின் பலன்; இதன் மூலம் கிறிஸ்துவின் மீதான நமது விசுவாசம் நிரூபிக்கப்படுகிறது; இதன் மூலம் நாம் நமது சிலுவையை ஏற்றுக்கொண்டு கிறிஸ்துவைப் பின்தொடர முடியும், இது முதல் மற்றும் மிகப்பெரிய கட்டளைகளின் தாய்; ஏனெனில் இதன் மூலம் நாம் முழு இதயத்துடனும் கடவுளை நேசிக்கவும், நம்மைப்போலவே நமது அண்டை வீட்டாரையும் நேசிக்கவும் முடியும்; இதற்காக நாம் நோன்பு இருக்க வேண்டும், விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும், நமது மாம்சத்தைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும், இதன் மூலம் நமது இதயமும் அகநிலைகளும் திறக்கப்பட்டு, இதைத் தங்களுக்குள் ஏற்றுக்கொண்டு, இனி அதை வெளியேற்றாமல் இருக்க வேண்டும். பின்னர், நாம் நமது அண்டை வீட்டாரின் பாவங்களை மன்னிப்பதால், திருமுழுக்கில் நமக்கு இரகசியமாக அருளப்பட்ட அருள், இனி மறைமுகமாக அல்லாமல், நமது உணர்வுக்கும் உணர்வுகளுக்கும் புலப்படும் வகையில் நம்மில் செயல்படுவதைக் காண்போம்.

42. சட்டத்தின் எழுத்துக்களில் அறிவുള്ളவர்கள், மற்றவர்களுக்குத் தீங்கு செய்பவர்களை மட்டுமே குற்றவாளிகள் எனக் கருதுகிறார்கள். ஆனால், ஆவியால் அறிவொளி பெற்றவர்கள், மற்றவர்கள் தங்களுக்குத் தீங்கு செய்தாலும், தாங்களாகவே அந்தத் தீங்கை மகிழ்ச்சியுடன் பொறுத்துக்கொள்ளாவிட்டால், தங்களைத் தாங்களே கண்டிக்கிறார்கள். மேலும், அவர்கள் தங்களைக் கண்டிக்கிறது இதற்காக மட்டுமல்ல, அவர்களுடைய துக்கங்கள் தங்களுடைய கடந்த காலத் தவறுகளிலிருந்துவே ஏற்படுவதாலும் கண்டிக்கிறார்கள், ஒரு பாவம் மற்றொன்றை விட இலகுவானதாக இருந்தாலும் கூட. தனக்குத்தானே பழிவாங்கும் எவரும், ஒருவிதத்தில், கடவுளுக்கு நீதியின்மை இருப்பதாகக் குற்றம் சாட்டுகிறார்கள்; ஆனால், தன்னை வந்தடைந்த துன்பத்தைத் தனது சொந்தத் துன்பம் போலச் சகித்துக்கொள்பவர், தான் முன்பு செய்த தீமைகளை ஒப்புக்கொள்கிறார், அதற்காகவே அவர் துன்பப்பட்டு, அதன் சுமையைச் சுமக்கிறார்.

43. குற்றங்களை மன்னிக்கும் நற்பண்பை இரண்டு ஆசைகள் தடுக்கின்றன: தற்பெருமையும் இன்ப இச்சையும் – ஆகையால், ஒருவர் முதலில் அவற்றைத் தன் மனத்தில் துறந்து, அதன் பிறகே இந்த நற்பண்பை அடைய முயல வேண்டும். எனவே, இந்த ஆசைகளை வெல்வதற்கு உங்கள் சொந்த விருப்பத்துடன் போராடுங்கள். இது ஒரு அகப் போராட்டம், புறப் போராட்டம் அல்ல (ஏனெனில் இந்தப் போராட்டத்தை நாம் நமது அண்டை வீட்டாருடன் நடத்த வேண்டியதில்லை), ஆனால் இது ஒரு அகப் போராட்டம், மேலும் மனிதகுலத்தில் யாரும் நமக்கு உதவ வரமாட்டார்கள். நமது ஞானஸ்நானத்தின் காலத்திலிருந்து நமது உள்ளத்தில் மர்மமாக மறைந்திருக்கும் ஒரே ஒரு உதவியாளர் மட்டுமே நமக்கு உண்டு – அவர் தோற்கடிக்க முடியாதவரும், யாரிடமிருந்தும் எதையும் மறைக்க முடியாதவருமான கிறிஸ்து. நாம் நமது சக்திக்கு ஏற்றவாறு அவருடைய கட்டளைகளை நிறைவேற்றினால், அவர் இந்தப் போராட்டத்தில் நமக்கு உதவுவார். மேலே குறிப்பிட்டபடி, நமது எதிரிகள்: மாம்சத்துடன் பிணைக்கப்பட்ட இச்சையும், மேலும் உங்களுக்கும் எனக்கும் அதிகாரம் கொண்ட வீண் பெருமையும் ஆகும். அவை ஏவாளை வஞ்சித்து ஆதாமையும் ஏமாற்றின: இன்பத்தின் அன்பு அந்த மரத்தைச் சுட்டிக் காட்டி, 'அது உணவுக்கு நல்லது', 'கண்களுக்குப் பார்க்கப் பிரியமானதும்' என்று கூறியது, அதே சமயம் வீண் பெருமை இதனுடன் சேர்ந்து, 'நன்மையும் தீமையும் அறிந்து நீங்கள் கடவுளைப் போல இருப்பீர்கள்' என்று கூறியது (ஆதியாகமம் 3:5–6).

44. (துறவிகள் தங்கள் வாழ்க்கை முறையை எங்கிருந்து பெற்றார்கள்?) துறவிகள் திருச்சபைக்கு முரணான சிந்தனைப் போக்கைப் பின்பற்றுவதில்லை, மாறாக, திருத்தூதரின் வார்த்தைகளில், கிறிஸ்துவின் மனதைப் பின்பற்ற முயற்சிக்கின்றனர்: 'இயேசு கிறிஸ்துவுடைய மனப்பான்மை உங்களில் இருப்பதாக; அவர் தேவனுடைய சாயலில் இருந்து, தேவன் சம்பந்தமான சமநிலையைப் பிடித்துக்கொள்ள வேண்டியதாக எண்ணாமல், தம்மைத்தாமே வெறுமையாக்கி, ஊழியக்காரனுடைய ரூபத்தை எடுத்துக்கொண்டார்' (பிலி. 2:6–7). ஆகவே, அத்தகைய சிந்தனை மற்றும் வாழ்க்கை முறை கடவுளால் அருளப்பட்டது என்பதையும், அது ஒரு பெரிய நற்பண்பான தாழ்மையுணர்வைத் தோற்றுவிக்கிறது என்பதையும் அறிந்துகொள்ளுங்கள். ஆண்டவர் திருச்சபைக்கு இந்தப் பணியைச் செய்யக் கட்டளையிட்டார்: 'நாசமாகிற உணவிற்காக அல்ல, இயேசு கிறிஸ்துவாகிய தேவனுடைய சரீரத்திற்காகப் பிரயாசப்படுங்கள்' ( ) (யோவான் 6:27). இந்தப் பணி என்ன? கர்த்தர் சொன்னது போல் (லூக்கா 17:21), நமக்குள்ளே இருக்கும் தேவனுடைய ராஜ்யத்தையும் அவருடைய நீதியையும் ஜெபத்தின் மூலம் தேடுவதே அது. அவரைத் தேடும்வர்களுக்கு உடலுக்குத் தேவையான அனைத்தையும் தருவதாக வாக்குறுதி அளித்தார் (மத்தேயு 6:33). கர்த்தரிடமிருந்து இதைக் கேட்டு, (அவருடைய வார்த்தையை) விசுவாசித்து, தங்களால் முடிந்தவரை அதை நிறைவேற்றுபவர்களை 'இயற்கைக்கு மாறாகச் செயல்படுபவர்கள்' என்று அழைப்பது, இதைக் கட்டளையிட்ட தேவனை நிந்திக்கிறது.

45. துறவிகள் இந்த வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றும் போது எப்படி விழுகிறார்கள்? இதைப் பின்பற்றுபவர்கள் விழுகிறார்கள் அல்ல, ஆனால் அதைக் கைவிட்டு, வீண் பெருமையும் உலகியல் விஷயங்களுக்கான கவலையும் வலையில் சிக்கி, அதில் மிக முக்கியமானவற்றைப் புறக்கணிப்பவர்களே விழுகிறார்கள்—நான் ஜெபத்தையும் பணிவையுமே குறிப்பிடுகிறேன். அதனால்தான், நாம் ஜெபத்திலிருந்தும் பணிவிலிருந்துமே விலகிவிட்டால் போதும் என்ற நிபந்தனையுடன், எல்லா உலகியல் காரியங்களைப் பற்றி சிந்திப்பதிலிருந்தும் செயல்படுவதிலிருந்தும் சாத்தான் நம்மைத் தடுக்கவில்லை; ஏனெனில், இந்த இரண்டு (அருள்நிறைகளின்) உதவியின்றி எதுவும், அது நன்மையாக இருந்தாலும், இறுதியில் அவன் அதை எடுத்துக்கொள்வான் என்பதை அவன் அறிவான். பிரார்த்தனை என்று நான் குறிப்பிடுவது, உடலால் செய்யப்படுவதை மட்டுமல்ல, கவனச்சிதறல் இல்லாத மனதுடன் கடவுளுக்கு அர்ப்பணிக்கப்படுவதையும் ஆகும். ஏனெனில், இந்த இரண்டில் (உடலோ அல்லது மனமோ) ஒன்று முன்கூட்டியே பிரிக்கப்பட்டால், மற்றொன்று தனியாக விடப்பட்டு, கடவுளுக்கு முன்பாக நிற்காமல், அதன் சொந்த விருப்பத்திற்கு முன்பாக நிற்கிறது.

46. ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பவுல், நாம் ஜெபத்தில் ஒருபோதும் சோம்பல் அடையக்கூடாது என்று விரும்புகிறார், அவர் கூறுகிறார்: 'தடையின்றி ஜெபம்பண்ணுங்கள்' (1 தெச. 5:17); அதே நேரத்தில், மனதின் கவனச்சிதறலற்ற தன்மையைச் சுட்டிக்காட்டி, அவர் கூறினார்: 'இந்த உலகத்தின்படி நடவாமல், உங்கள் மனதைப் புதுப்பித்து மாற்றிக்கொள்ளுங்கள்; அப்பொழுது தேவனுடைய சித்தம் என்னவென்று, அதாவது நன்மையும் உகந்ததும் கச்சிதமுமானது என்னவென்று ஆராய்ந்து அறிந்துகொள்வீர்கள்' (ரோமர் 12:2). நமது விசுவாசக் குறைவு மற்றும் பலவீனத்தைக் கருத்தில் கொண்டு, ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்த முயற்சிகளின்படி வேதனையிலிருந்து விலகி இரட்சிப்பை அடைய வேண்டும் என்பதற்காகக் கடவுள் பல்வேறு கட்டளைகளைக் கொடுத்திருப்பதால், நாம் சிறிதும் தீர்ப்புக்குள்ளாகக் கூடாது என்று விரும்புகிற திருத்தூதர், கடவுளின் பரிபூரண சித்தம் குறித்து நமக்கு அறிவுறுத்துகிறார்; மேலும், எல்லாக் கட்டளைகளின் நிறைவேற்றத்திற்கும் ஜெபம் பங்களிக்கிறது என்பதை அறிந்து, அவர் அதைப் பற்றிப் பலவிதமான வழிகளில் கட்டளையிடுவதையும் பேசுவதையும் ஒருபோதும் நிறுத்துவதில்லை: 'ஆவியிலே எப்பொழுதும் ஜெபித்து, இதற்காகப் பரிசுத்த தேவன்மேல் விடாமுயற்சியுடனும் ஜெபத்துடனும் விழித்திருங்கள்' (எபே. 6:18).

47. ஜெபம் பல்வேறு வடிவங்களைக் கொள்கிறது: ஏனெனில், கவனச்சிதறல் இல்லாத மனதுடன் கடவுளிடம் ஜெபிப்பது ஒரு விடயம், மனது அலைந்து கொண்டிருக்க உடல் மட்டும் ஜெபத்தில் நிற்பது மற்றொன்று; மேலும், ஒரு நேரத்தை ஒதுக்கி, உலகப் பேச்சுகளையும் செயல்களையும் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, இறைவனிடம் வேண்டுவது; மேலும், அப்போஸ்தலரின் அதே வார்த்தைகளின்படி, எல்லா உலகப் பேராவல்களுக்கும் மேலாக இறைவனிடம் வேண்டுவதற்கு முடிந்தவரை முன்னுரிமை அளிப்பதும் மற்றொரு வடிவமாகும்: 'கர்த்தர் சமீபமாயிருக்கிறார்; ஒன்றின்பொருட்டும் கவலைப்படாமல், உங்கள் விண்ணப்பங்களையும் வேண்டுதல்களையும் ஸ்தோத்திரத்தோடு தேவனுக்குத் தெரியப்படுத்துங்கள்' (பிலி. 4:6). பேறுபெற்ற பேதுரு கூறுவது போல: 'சுயக்கட்டுப்பாட்டுடன் இருங்கள்; உங்கள் ஜெபங்களில் விழித்திருங்கள்; உங்கள் கவலைகள் அனைத்தையும் அவர் மீது போடுங்கள், ஏனெனில் அவர் உங்கள் மீது அக்கறை கொள்கிறார்' (1 பேதுரு 4:7 மற்றும் அதிகாரம் 5:7). முதலாவதாக, எல்லா காரியங்களும் ஜெபத்தின் மூலம் நிலைநிறுத்தப்படுகின்றன என்பதை அறிந்த கர்த்தரே, "நீங்கள் என்ன சாப்பிடுவீர்கள் அல்லது குடிப்பீர்கள், அல்லது என்ன அணிவீர்கள் என்று கவலைப்படாதிருங்கள்; ஆனால் முதலாவது தேவனுடைய ராஜ்யத்தையும் அவருடைய நீதியையும் தேடுங்கள், அப்பொழுது இவை யாவும் உங்களுக்குக் கூடுதலாகக் கொடுக்கப்படும்" (மத். 6:31, 33) என்றார். ஆனால் ஒருவேளை கர்த்தர் இதன் மூலம் நம்மை மிகுந்த விசுவாசத்திற்கு அழைக்கிறார்: ஏனெனில், இவ்வுலகப் பராமரிப்பை ஒதுக்கிவிட்டு அதில் குறைபாடு அடையாத ஒருவன், நித்திய ஆசீர்வாதங்களைக் குறித்து தேவன் மீது நம்பிக்கை வைக்காமல் இருப்பானா? இதை வெளிப்படுத்தி, கர்த்தர் கூறினார்: 'அற்பமான காரியத்தில் உண்மையுள்ளவன் பெரிய காரியத்திலும் உண்மையுள்ளவன்' (லூக்கா 16:10).

48. நமக்கு அன்றாட உடலுக்கான கவனிப்பு தவிர்க்க முடியாதது என்பதை அறிந்த ஆண்டவர், அன்றாடத் தேவைகளைத் தடை செய்யவில்லை, மாறாக நிகழ்காலத்தைக் மிகவும் பொருத்தமான முறையில் கவனித்துக் கொள்ள நமக்கு அனுமதித்துள்ளார். நாளைப் பற்றி கவலைப்பட வேண்டாம் என்று அவர் இறையியல் மற்றும் கருணை நிறைந்த முறையில் கட்டளையிடுகிறார், ஏனெனில் உடலில் ஆட்கொள்ளப்பட்டவர்கள் உடல் சார்ந்த வாழ்க்கை விஷயங்களில் முற்றிலும் கவலையற்றவர்களாக இருப்பது சாத்தியமற்றது: ஜெபம் மற்றும் சுயக்கட்டுப்பாட்டின் மூலம், பலவற்றை மிகக் குறைந்தபட்சமாகக் குறைக்க முடியும், ஆனால் (உடல் சார்ந்த) அனைத்தையும் முற்றிலுமாகப் புறக்கணிப்பது சாத்தியமற்றது. ஆகவே, வேதவசனத்தின்படி, 'கிறிஸ்துவின் பரிபூரண ஆளுமையிலே வளர்ந்து' (எபே. 4:13) விரும்புகிற எவரும், ஜெபத்தைவிட பல்வேறு ஊழியங்களுக்கு முன்னுரிமை கொடுக்கக்கூடாது, மேலும், தேவை இல்லாமல், சந்தர்ப்பம் வரும்போதெல்லாம், ஆனால், சில தேவைகளிலிருந்து மற்றும் தேவையின் திருவுளத்தால் எழும் காரியங்களை ஜெபம் என்ற போர்வையில் தவிர்க்கவோ அல்லது நிராகரிக்கவோ கூடாது; மாறாக, அவர் (ஜெபத்திற்கும் மற்ற செயல்களுக்கும் இடையிலான) வேறுபாட்டை உணர்ந்து, தேவையின் திருவுளத்திற்குத் தயக்கமின்றி சேவை செய்ய வேண்டும். இதற்கு மாறாக யார் வாதிடுகிறாரோ, அவர் வேதத்தின்படி, ஒரு கட்டளை மற்றொன்றை விட உயர்ந்ததும் முக்கியமானது என்பதையும் நம்புவதில்லை; மேலும், தீர்க்கதரிசியின் வார்த்தைகளில், 'தேவன் திருவுளம்படி தமக்கு வரும் 'அனைத்துக் கட்டளைகளாலும் வழிநடத்தப்பட' (சங்கீதம் 118:128) அவர் விரும்புவதும் இல்லை.

49. அவசியமான மற்றும் விவேகமான முயற்சிகளைத் தவிர்க்க முடியாது, ஆனால் அவற்றுக்குப் பதிலாக ஜெபத்திற்கு முன்னுரிமை அளித்து, காலத்திற்கு முந்தைய செயல்களை நாம் நிராகரிக்க வேண்டும்; குறிப்பாக, நம்மை பெரும் செலவுகளுக்கும், தேவையற்ற செல்வத்தைச் சேர்ப்பதற்கும் வழிவகுக்கும் செயல்களை நாம் நிராகரிக்க வேண்டும். ஏனெனில், எவ்வளவு தூரம் ஒருவர் இறைவனுக்காக அவற்றைக் கட்டுப்படுத்துகிறாரோ, அவற்றின் தேவையற்ற பகுதிகளை நீக்குகிறாரோ, அவ்வளவு தூரம் மனம் கவனச்சிதறலிலிருந்து விடுபடுகிறது; மேலும், மனம் எவ்வளவு தூரம் விடுபடுகிறதோ, அவ்வளவு தூரம் தூய ஜெபத்திற்கு இடம் கிடைக்கிறது, மேலும் கிறிஸ்துவின் மீதான உண்மையான விசுவாசம் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. இருப்பினும், விசுவாசமின்மை அல்லது வேறு ஏதேனும் பலவீனம் காரணமாக, யாராவது இதைச் செய்ய முடியாவிட்டால், அவர்கள் குறைந்தபட்சம் உண்மையை உணர்ந்து, தங்களால் முடிந்தவரை முன்னேற முயற்சி செய்து, தங்கள் முதிர்ச்சியின்மைக்காகத் தங்களைக் கண்டிக்க வேண்டும்.

50. நம்பிக்கையினாலும் ஜெபத்தினாலும், உலகப் பராமரிப்புகளையெல்லாம் தள்ளிவிடுவதற்கு நாம் முயற்சி செய்வோம்; ஆனாலும், இதை நாம் பரிபூரணமாகச் செய்ய முடியாவிட்டால், ஜெபத்தில் விடாமுயற்சியுடன் இருப்பதை ஒருபோதும் கைவிடாமல், நமது குறைகளைத் தேவனுக்கு அறிந்துகொடுப்போம்; ஏனெனில், முழுமையாகக் கைவிடுவதைக் காட்டிலும், அடிக்கடி புறக்கணிப்பதற்காகக் கண்டிக்கப்படுவது மேலானது. பிரார்த்தனை மற்றும் வாழ்க்கையின் தவிர்க்க முடியாத கடமைகள் பற்றி நாம் கூறிய அனைத்திலும், எந்த நேரத்திலும், பிரார்த்தனைக்கு மேல் எந்தச் செயலுக்கு முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்க, கடவுளின் வழிகாட்டுதல் நமக்கு மிகவும் தேவைப்படுகிறது. ஏனெனில், ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் விரும்பும் செயலில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது, தங்கள் சரியான கடமையைச் செய்வதாக நினைக்கிறார்கள்; ஆனால் நமது எல்லாச் செயல்களும் நம்முடைய திருப்திக்காக அல்லாமல், கடவுளை மகிழ்விப்பதற்காகவே இருக்க வேண்டும் என்பதை அவர்கள் உணர்வதில்லை. அத்தியாவசியமான மற்றும் தவிர்க்க முடியாத கடமைகள் கூட எப்போதும் ஒரே மாதிரியாக இருப்பதில்லை என்பதையும், அவற்றில் ஒன்றிற்கு பொருத்தமான நேரத்தில் மற்றொன்றை விட முன்னுரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும் என்பதையும் உணர்வது இன்னும் கடினம்: ஏனெனில், இந்தக் கடமைகளில் ஒவ்வொன்றும் எல்லா நேரங்களிலும் செய்யப்படுவதில்லை, ஆனால் பொருத்தமான நேரத்தில் மட்டுமே செய்யப்படுகின்றன, ஆனால் பிரார்த்தனை என்ற கடமை இடைவிடாமல் இருக்க கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது; எனவே, அவசரத் தேவை இல்லாத செயல்களை விட அதற்கு நாம் முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும். மேலும், எல்லாத் திருத்தூதர்களும், தங்களை ஊழியத்தில் சேர்க்க விரும்பிய மக்களுக்கு இந்த வேறுபாட்டைப் பற்றிப் போதித்து, இவ்வாறு கூறினார்கள்: 'கடவுளின் வார்த்தையைப் புறக்கணித்துவிட்டு நாங்கள் பரிமாறும் பணி செய்வது பொருத்தமற்றது. ஆகவே, சகோதரர்களே, உங்கள் நடுவே நற்பெயர் பெற்ற, ஆறுதல் உள்ள ஏழு பேரைத் தேர்ந்தெடுங்கள்; அவர்களை நாங்கள் இந்த ஊழியத்திற்கு நியமிப்போம். நாங்கள் ஜெபத்திலும் வார்த்தையின் ஊழியத்திலும் எங்களை அர்ப்பணிப்போம்.' இந்த யோசனை சபை அனைவராலும் அங்கீகரிக்கப்பட்டது" (அப்போஸ்தலர் 6:2–5). ஆக, இதிலிருந்து நாம் என்ன கற்றுக்கொள்கிறோம்? ஜெபத்தில் தங்களை அர்ப்பணிக்க முடியாதவர்கள் ஊழியத்தில் ஈடுபடுவது நல்லது, அதனால் நாம் இரண்டில் எதிலும் பற்றாக்குறை ஏற்படாமல் இருப்பதற்காகவும், மேலும் சிறந்த திறன் கொண்டவர்கள் சிறந்ததைப் புறக்கணிக்கக் கூடாது என்பதற்காகவும் ஆகும்.

51. நாம் ஜெபத்தின் கிரியைகளைத் தொடங்குவோம், படிப்படியாக முன்னேறும்போது, கடவுள் மீதான நம்பிக்கை மட்டுமல்ல, உறுதியான விசுவாசம், உண்மையான அன்பு, மன்னிப்பு, சகோதரர்கள் மீதான அன்பு, சுயக்கட்டுப்பாடு, பொறுமை, உள்ளான வழிகாட்டுதல் மற்றும் சோதனைகளிலிருந்து விடுதலை ஆகியவையும் கிருபையின் வரங்கள் என்பதைக் காண்போம்; மனப்பூர்வமான அறிக்கை மற்றும் தீவிரமான கண்ணீர் ஆகியவை ஜெபத்தின் மூலம் விசுவாசிகளுக்கு அருளப்படுகின்றன; மேலும் இவையல்லாமல் (மேலே பட்டியலிடப்பட்டவை), நம்மை வந்தடையும் துக்கங்களைப் பொறுமையுடன் தாங்குவதும், மற்றும் தன் அண்டை வீட்டார் மீதான தூய அன்பு, மற்றும் ஆன்மீகச் சட்டத்தைப் பற்றிய அறிவும் கடவுளின் சத்தியத்தை அடைவதும், மற்றும் பரிசுத்த ஆவியானவரின் உத்வேகம், மற்றும் ஆன்மீகப் புதையல்கள் வழங்கப்படுவது, மற்றும் விசுவாசிகளுக்கு இங்கும் வரவிருக்கும் யுகத்திலும் கடவுள் கொடுக்க உறுதியளித்த அனைத்தையும் பெறுகிறார்கள் – (இவை அனைத்தையும் அவர்கள் ஜெபத்தின் மூலம் பெறுகிறார்கள்). ஒரு வார்த்தையில், ஒருவர் மிகுந்த பணிவுடனே, தனது மனதைத் தடைபடாத ஜெபத்தில் செலுத்தி, கடவுளின் கிருபையினாலும் விசுவாசத்தினாலும் தவிர வேறு எந்த வழியிலும் தன்னுள் இருக்கும் கடவுளின் சாயலை மீண்டும் நிலைநிறுத்துவது என்பது சாத்தியமற்றது.

52. இறைபக்திக்கு மூன்று வகைகள் உண்டு: முதலாவது, பாவத்தைத் தவிர்ப்பது; இரண்டாவது, பாவம் செய்த பிறகு, நம்மை வந்தடையும் துன்பங்களைப் பொறுத்துக்கொள்வது; மூன்றாவது, இந்தத் துன்பங்களைப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாவிட்டால், நமது பொறுமையின்மைக்காகக் கண்ணீர் விடுவதாகும். ஏனெனில், இங்கே (கடவுளுடன்) உடன்பாடு செய்துகொள்வதற்கான பொருத்தமான வழிகள் மூலம் எது சரிசெய்யப்படவில்லையோ, அது மறுமையில் நம் மீது தீர்ப்பைக் கொண்டுவரும். கடவுள், நாம் அழுவதையும் தாழ்மையுடன் இருப்பதையும், அவருக்குத் தெரிந்தபடியே கண்டு, தம்முடைய சர்வவல்லமையுள்ள கிருபையால் நமது பாவங்களைத் துடைக்காத வரையில் இது நிகழும்.

53. ஆ, மனிதர்களைத் திருப்திப்படுத்தும் பேராவல் எவ்வளவு சூழ்ச்சி நிறைந்ததும், உணர முடியாததுமாக இருக்கிறது; அது ஞானமுள்ளவர்களையும் கூடப் பற்றிக்கொள்கிறது! ஏனெனில், மற்ற விருப்பங்களின் செயல்கள் அவற்றைச் செய்பவர்களிடம் எளிதில் கண்டறியப்படுகின்றன, அதனால் அவை அவற்றால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவர்களைக் கண்ணீருக்கும் பணிவுக்கும் வழிநடத்துகின்றன. ஆனால், மனிதர்களை மகிழ்விக்கும் விருப்பம் பக்திக்குரிய வார்த்தைகளாலும் வெளித்தோற்றத்தாலும் மறைக்கப்படுகிறது, அதனால் அது ஏமாற்றும் மக்களுக்கு அதன் பல்வேறு முகங்களைக் கண்டறிவது கடினமாகிறது.

54. மனிதர்களைத் திருப்திப்படுத்தும் விருப்பத்தை வேதவசனம் எவ்வாறு கண்டிக்கிறது என்பதைக் கேளுங்கள். முதலாவதாக, தீர்க்கதரிசியாகிய தாவீது கூறுகிறார்: 'மனிதரைத் திருப்தியாக்குகிறவர்களின் எலும்புகளைக் கர்த்தர் சிதறப்பண்ணுகிறார்; அவர்கள் வெட்கப்பட்டுத் தள்ளப்படுகிறார்கள், கர்த்தர் அவர்களைத் தாழ்த்துகிறார்' (சங். 52:6), மேலும் அப்போஸ்தலன் கூறுகிறார்: 'மனுஷரைத் திருப்தியாக்கிறவர்கள்போல அல்ல, கர்த்தருக்குப் பிரியமாயிருக்கவே உழைக்கிறோம்' (எபே. 6:6) மேலும் மீண்டும்: 'நான் இப்போது மனிதர்களை மகிழ்விக்கப் பார்க்கிறேனா? நான் இன்னும் மனிதர்களை மகிழ்விக்கப் பார்த்தால், நான் கிறிஸ்துவின் ஊழியக்காரனாக இருக்க மாட்டேன்' (கலா. 1:10). நீங்கள் புனித வேதாகமங்களைப் படித்தால், இதில் அதிகமானதைக் காண்பீர்கள்.

55. மனிதர்களைத் திருப்திப்படுத்த முயல்வதன் பல்வேறு வடிவங்கள் யாவை? இந்த வடிவங்களின் தாய், அவற்றில் முதலாவது, விசுவாசமின்மை; அதைத் தொடர்ந்து, அதன் சந்ததியினராகப் பொறாமை, வெறுப்பு, தூற்றல், பொறாமை, சண்டையிடுதல், பாசாங்குத்தனம், பட்சப்பாசம், வெறும் வெளிவேஷத்திற்காகச் சேவை செய்தல், அவதூறு, பொய்கள், உண்மையான பக்திக்குப் பதிலாகப் பாசாங்குத்தனமான பக்தியைக் காட்டுதல், மற்றும் கண்டறிய முடியாத, மங்கலான இதேபோன்ற உணர்ச்சிகள். ஆனால் எல்லாவற்றையும் விட மோசமானது என்னவென்றால், சிலர் திறமையான வார்த்தைகளால் இவையனைத்தையும் நல்லவை என்று புகழ்கிறார்கள், அதே நேரத்தில் அவற்றுக்குள் இருக்கும் தீங்கை மறைத்துவிடுகிறார்கள். நீங்கள் விரும்பினால், அவர்களுடைய வஞ்சனையில் சிலவற்றை நான் வெளிப்படுத்துவேன்: அந்தத் தந்திரசாலியான flatterer, ஒருவருக்கு அறிவுரை கூறும் வேளையில், மற்றொருவருக்கு எதிராகச் சதி செய்கிறான்; ஒருவரைப் புகழும்போது, மற்றொருவரைக் குறைகூறுகிறான்; தன் அண்டை வீட்டாருக்கு அறிவுறுத்தும் வேளையில், தன்னைத்தானே புகழ்கிறான்; ஒரு வழக்கில் நியாயமாகத் தீர்ப்பளிக்க அல்லாமல், ஆனால் ஒரு எதிரியிடம் பழிவாங்குவதற்காக; தன் எதிரியைக் கண்டித்து, அவனால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் வரை flattery-யைக் கொண்டு குற்றம் சாட்டுகிறான்; தன் அவதூற்றை மறைக்க பெயர்களைக் குறிப்பிடாமல் பழிசுமத்துகிறான்; பேராசையில்லாதவர்களை, தங்களுக்குத் தேவையானதைக் கூறும்படி, அதைத் தருவதைப் போல நடித்து அவர்களை நம்பவைக்கிறான், அவர்கள் அவ்வாறு கூறும்போது, அவர்களைப் பிச்சைக்காரர்களாகப் பரப்புகிறான், அனுபவமில்லாதவர்களிடம் தற்பெருமை பேசுகிறான், ஆனால் அனுபவம் வாய்ந்தவர்களிடம் பணிவாகப் பேசுகிறான், இருவரிடமிருந்தும் பாராட்டுகளைப் பெற முயல்கிறான்; நல்லொழுக்கமுள்ளவர்கள் பாராட்டப்படும்போது, அவன் அதை வெறுக்கிறான், மேலும் மற்றொரு கதையைத் தொடங்கி, அந்தப் பாராட்டைத் திசை திருப்புகிறான்; ஆட்சியாளர்களை அவர்கள் இல்லாதபோது கண்டிக்கிறான், ஆனால் அவர்கள் இருக்கும்போது, அவர்களின் முகத்திற்கு முன்னால் அவர்களைப் புகழ்கிறார்; பணிவானவர்களையும் ஞானிகளையும் ஏளனம் செய்கிறார்; ஆசிரியர்களைக் குறை கூறுவதற்காக அவர்களைக் கண்காணிக்கிறார்; தன்னை மிக உயர்ந்த ஞானியாகக் காட்டிக்கொள்ள எளிமையைக் குறைத்து மதிப்பிடுகிறார்; தனது அண்டை வீட்டாரின் நற்பண்புகளைப் புறக்கணிக்கிறார், அதே சமயம் அவர்களின் தீச்செயல்களைத் தனது நினைவில் வைத்துக்கொள்கிறார். சுருக்கமாகச் சொன்னால்: அவன் ஒவ்வொரு வாய்ப்பையும் பயன்படுத்தி மக்களைச் சுண்டி இழுக்கிறான், மற்றவர்களை மகிழ்விக்கும் தனது பலதரப்பட்ட ஆசையை (தெரியாமலேயே) வெளிப்படுத்துகிறான்: மற்றவர்களின் தீச்செயல்களைப் பற்றி விசாரிப்பதன் மூலம் தனது சொந்தத் தீச்செயல்களை மறைக்க முயற்சிக்கிறான். இருப்பினும், உண்மையான துறவிகள் இவ்வாறு செயல்படுவதில்லை, மாறாக முற்றிலும் நேர்மாறாக: கருணை உணர்வால், அவர்கள் மற்றவர்களின் தீச்செயல்களைப் புறக்கணிக்கிறார்கள், அதே சமயம் தங்கள் சொந்தக் குற்றங்களை இறைவனுக்கு முன்பாக வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்; இந்தக் காரணத்திற்காக, அவர்களின் நோக்கங்களை அறியாத மக்களால் அவர்கள் நிந்திக்கப்படுகிறார்கள், ஏனெனில் அவர்கள் மக்களை மகிழ்விப்பதை விட இறைவனை மகிழ்விக்கவே முற்படுகிறார்கள். இவ்வாறு, சில சமயங்களில் அவரைத் திருப்திப்படுத்தியும், சில சமயங்களில் தங்களைத் தாழ்த்திக் கொண்டும், அவர்கள் இரு செயல்களுக்கும் கர்த்தரிடமிருந்து ஒரு வெகுமதியை எதிர்பார்க்கிறார்கள், அவர் சொன்னார்: 'தன்னை உயர்த்துகிறவன் தாழ்த்தப்படுவான், மற்றும் தன்னைத் தாழ்த்துகிறவன் உயர்த்தப்படுவான்' (லூக்கா 18:14).

56. நம்மை வந்தடையும் துக்கங்களில் எதுவும் அநியாயமாக நம் மீது வருவதில்லை, ஆனால் அனைத்தும் கடவுளின் நீதியான தீர்ப்பின்படி நடக்கிறது. சிலர் தங்கள் சொந்தத் தீச்செயல்களுக்காகத் துன்புறுகிறார்கள், மற்றவர்கள் தங்கள் அண்டை வீட்டாருக்காகத் துன்புறுகிறார்கள். இவ்வாறு, மூன்று இளைஞர்கள், அனல் அடுப்பில் எறியப்பட்ட பின்னரும், தாங்கள் தங்கள் சொந்தத் தவறுக்காகவும் (தானியேல் 3:28, 31) தேவனுடைய கட்டளைப்படியும் எறியப்பட்டதாகக் கூறி, இந்த சிந்தனை முறையை நமக்குக் கற்பிக்கிறார்கள், (அந்த நேரத்தில்) அவர்கள் மற்றவர்களின் உருவத்தை எடுத்திருந்த போதிலும். மேலும், புனித தாவீது, ஷெமை என்பவரால் நிந்திக்கப்பட்டபோது, தனது சொந்தத் தவறின் காரணமாகவும் கடவுளின் கட்டளையின்படியும் தான் நிந்திக்கப்பட்டதாக ஒப்புக்கொண்டார் (2 நாளாகமம் 16:11). ஏசாயா, எரேமியா, எசேக்கியேல், தானியேல் மற்றும் பிற தீர்க்கதரிசிகள், இஸ்ரவேல் மக்களுக்கும் புறஜாதியினருக்கும், எதிர்காலத்தில் ஒவ்வொருவரின் பாவங்களுக்கு ஏற்ப துன்பங்கள் ஏற்படும் என்றும், அவர்களின் பாவங்களையும் பேரழிவுகளையும் அறிவித்தார்கள் என்றும் முன்னறிவித்தார்கள், ஏனெனில் அவர்கள் அதை இவ்வாறு கூறினார்கள்: 'அவர்கள் இவ்வாறு பேசினார்கள், அவ்வாறு செய்தார்கள், ஆகையால் அவர்களுக்கு அவ்வாறு நேரிட்டது.' மேலும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாவீது, இதை விளக்கிக் கொண்டு சங்கீதத்தில் கூறுகிறார்: 'கர்த்தாவே, உமது நியாயத்தீர்ப்பு நீதியானது என்று நான் அறிந்திருக்கிறேன், நீர் உண்மையாகவே என்னைத் தாழ்த்தினீர்' (சங்கீதம் 118:75) மேலும்: 'நீர் என்னை முட்டாள்களின் நிந்தனைக்கு ஒப்புக்கொடுத்தீர். நான் வாயடைத்துப் போனேன், என் வாயைத் திறக்கவில்லை, ஏனெனில் இதை நீரே செய்தீர்' (சங்கீதம் 38:9–10).

57. நம்முள் மறைந்திருக்கும் தீய எண்ணங்களை வெளிக்கொணர, கடவுளால் அனுப்பப்பட்ட கண்டிப்பாளர்களாக நம்மைக் கண்டிக்கும்வர்களை ஏற்றுக்கொள்வோம். அதனால், நம்முள் மறைந்திருக்கும் பெரும் தீமையை நாம் அறியாமல் இருந்தாலும், நம் எண்ணங்களைக் கவனமாக ஆராய்ந்து நம்மைத் திருத்திக்கொள்ள முடியும். ஏனெனில், ஒருவருடைய சொந்தக் குறைகளை எல்லாம் நினைவில் கொள்வது ஒரு பரிபூரண மனிதரின் அடையாளமாகும். நமது வெளிப்படையான குறைகள் கூட நம்மால் அவ்வளவு எளிதில் கவனிக்கப்படாதபோது, நமது எண்ணங்களைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம்; நமது உள்ளே மறைந்திருக்கும் பெரும்பாலான தீமையை அறியாமல், நம்மை வந்தடையும் துக்கங்களால் நாம் திகைத்து நிற்கிறோம். நல்லறிவுள்ள மக்களாக நாம் உணர வேண்டும், கர்த்தர் நமது நன்மைக்காகவே துக்கங்கள் நம்மை வந்தடைய அனுமதிக்கிறார், அதன் மூலம் நமக்குப் பெரிய நன்மையைச் செய்கிறார்: முதலாவதாக, இதன் மூலம் நம்மை இரகசியமாகக் கட்டுப்படுத்தும் (தீய) எண்ணங்கள் வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன; அவை வெளிப்படுத்தப்பட்டவுடன், கர்த்தர் நமக்கு உண்மையான மற்றும் நேர்மையான தாழ்மையையும், பின்னர் வீண் பெருமையிலிருந்து விடுதலையையும், நமக்குள் மறைந்திருக்கும் அனைத்து தீமைகளின் முழுமையான வெளிப்பாட்டையும் அருளுகிறார். நம்மை வந்தடையும் துன்பங்களை விசுவாசத்துடனும் நன்றியுணர்வுடனும் நாம் சகித்துக் கொள்ளாவிட்டால், நமக்குள்ளே மறைந்திருக்கும் தீமையை நம்மால் அறிய முடியாது என்பதை உறுதியாக நம்புங்கள்; அதை நாம் தெளிவாக அறிந்து கொள்ளாவிட்டால், நமது தற்போதைய தீய எண்ணங்களை நம்மால் நிராகரிக்கவோ, கடந்த காலத் தீமைகளிலிருந்து தூய்மை பெறவோ, அல்லது எதிர்காலம் குறித்த உறுதியான நம்பிக்கையைப் பெறவோ முடியாது.

58. நம்மை வந்தடையும் துக்கங்களும் நிந்தனைகளும், மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது, நமது பாவங்களுக்குப் பொருத்தமானதாகத் தோன்றாமல் இருக்கலாம், ஆனாலும் ஆன்மீக ரீதியில் அவை முழு உண்மையையும் கொண்டுள்ளன. இதை நாம் புனித வேதாகமத்திலிருந்தும் அறியலாம்: சிலோவாம் கோபுரம் இடிந்து விழுந்தபோது அழிந்தவர்கள், அந்தக் கோபுரத்தை மற்றவர்கள் மீது இடிந்து விழச் செய்தார்களா? அல்லது, தண்டனையாக எழுபது ஆண்டுகளுக்குப் பேபிலோனுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்ட கைதிகள், மற்றவர்களைத் தண்டனையாகக் கைதியாக்கினார்களா? இந்தத் தண்டனைகளின் இயல்பு அதுவல்ல, ஆனால், எந்தவொரு குற்றத்திற்காகவும் குற்றவாளிகள் எனத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டால், சிப்பாய்கள் உடல்ரீதியான தண்டனைக்கு உள்ளாக்கப்படுகிறார்கள், ஆனாலும் அவர்கள் செய்த அதே தீமையை அனுபவிப்பதில்லை. அதுபோலவே, நாம் அனைவரும் சரியான நேரத்தில் மற்றும் மனந்திரும்புதலுக்கு ஏற்ற முறையில் நம்மை வந்தடையும் துன்பங்களால் தண்டிக்கப்படுகிறோம், ஆனால் அதே வழியில் அல்ல, அதே நேரத்தில் அல்ல, அதே முறையிலும் அல்ல. காலதாமதமும், நம்மைத் தாக்கும் துன்பங்களுக்கும் நமது பாவங்களுக்கும் இடையிலான ஒற்றுமையின்மையும் தான், பலரை கடவுளின் சத்தியத்தை நம்பாதபடி செய்கிறது.

59. (நம்மைச்) சந்திக்கும் ஒவ்வொரு துயரமான நிகழ்விற்கும் காரணம் நம்மில் ஒவ்வொன்றின் எண்ணங்களில்தான் உள்ளது: வார்த்தைகளும் செயல்களும் இதில் சம்பந்தப்பட்டுள்ளன என்று நான் கூறலாம், ஆனால் அவை எண்ணத்திற்கு முன்பு நிகழ்வதில்லை என்பதால், நான் எல்லாவற்றையும் எண்ணங்களுக்கே காரணமாகக் கூறுகிறேன். எண்ணம் முதலில் வருகிறது, பின்னர், வார்த்தைகள் மற்றும் செயல்கள் மூலம், நம்மிடையே (மற்றும் நமது அண்டை வீட்டாரிடையே) ஒரு தொடர்பு உருவாகிறது. இப்போது, ஐக்கியம் இரண்டு வகைப்படும்: ஒன்று பொறாமையிலிருந்தும், மற்றொன்று அன்பிலிருந்தும் எழுகிறது. ஐக்கியத்தின் மூலம், நமக்குத் தெரியாதவர்களையும் கூட நாம் ஏற்றுக்கொள்கிறோம்; மேலும், ஒருவரின் அண்டை வீட்டாரை ஏற்றுக்கொள்வது என்பது, புனித வேதாகமம் கூறுவது போல், தவிர்க்க முடியாமல் துன்பத்தை உள்ளடக்கியது: 'தனது நண்பனுக்காகப் பிணமாக நிற்கிறவன், தன் கையைப் பகைவனுக்குக் கொடுக்கிறான் ' (நீதிமொழிகள் 6:1). ஆகவே, ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கு நேரிடுவதை தங்களுக்காக மட்டுமல்ல, தாங்கள் அவற்றை ஏற்றுக்கொண்ட வரையில் தங்கள் அண்டை வீட்டாருக்காகவும் சகித்துக்கொள்கிறார்கள்.

60. ஒருவரின் அண்டை வீட்டாரின் துன்பம், அது தீய எண்ணத்தால் ஏற்படுகையில், அதை ஏற்றுக்கொள்வது தன்னிச்சையற்றது. இது இப்படி நிகழ்கிறது: மற்றவனுக்கு (அண்டை வீட்டானுக்கு) எதையாவது பறிக்கும் ஒருவன், அவன் விரும்பாத போதிலும், பறிக்கப்பட்டவனின் சோதனைகளைத் தானே ஏற்றுக்கொள்கிறான்; அவ்வாறே, அவதூறு செய்பவன் தான் அவதூறு செய்தவனின் சோதனைகளையும்; அச்சுறுத்திப் பறிப்பவன், தான் பறித்தவனின் சோதனைகளையும்; மற்றவனைச் சோர்வடையச் செய்பவன், தான் சோர்வடையச் செய்தவனின் சோதனைகளையும்; மற்றவனைப் பற்றித் தீயதாகப் பேசுகிறவன், தான் தீயதாகப் பேசியவனின் சோதனைகளையும் ஏற்றுக்கொள்கிறான்; யார் இகழ்கிறாரோ, அவரே இகழப்பட்டவர்; யார் புறஞ்சொல்லுகிறாரோ, அவர் புறஞ்சொல்லப்பட்டவரின் சோதனைகளை ஏற்றுக்கொள்கிறார்; மேலும், எல்லாவற்றையும் தனித்தனியாகப் பட்டியலிடாமல், சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்: தனது அண்டை வீட்டாரைத் தீங்கு செய்பவன், செய்த தீங்கின் அளவுக்கு ஏற்ப, தான் தீங்கு செய்தவனின் சோதனையைத் தனக்குத்தானே ஏற்றுக்கொள்கிறான். தெய்வீக வேதமும் இதற்குச் சாட்சியமளிக்கிறது, அது கூறுகிறது: 'நேர்மையானவனுக்காகப் படுகுழி தோண்டுகிறவன் அதில் விழுவான், மேலும் தனக்காகக் கல்லைக் குவிக்கிறவன் அதைத் தனக்குத்தானே இழுத்துவிடுவான்' (நீதிமொழிகள் 26:27), மேலும்: 'துன்மார்க்கரின் திட்டங்கள் யாவும் பயனற்றுப் போகும்; நேர்மையாளரின் திட்டங்கள் யாவும் கர்த்தரிடமிருந்து வரும்' (நீதிமொழிகள் 16:33). 'தேவன் அநியாயக்காரராக இருந்து, கோபத்தை விதிப்பவராக இருக்கிறாரா?' (ரோமர் 3:5) என்பது, துன்பங்களால் தண்டிக்கப்படுபவர்கள் மீது மட்டுமல்ல, இந்தத் துன்பங்களுக்குப் பொறுப்பற்ற முறையில் கலகம் செய்பவர்கள் மீதும் கோபத்தை விதிப்பதாகும்.

61. அன்பின் பொருட்டுத் தன் அண்டை வீட்டாரின் சுமையை ஏற்றுக்கொள்வது என்பது, கர்த்தராகிய இயேசு நமக்கு எல்லா விதத்திலும் விட்டுச் சென்றிருக்கிற பாரம்பரியம் ஆகும்; முதலாவதாக, நமது ஆவிக்குரிய பலவீனங்களைக் குணப்படுத்துவதன் மூலமும், பின்னர், 'எல்லா வியாதிகளையும், எல்லா நோய்களையும் குணப்படுத்தி, உலகத்தின் பாவத்தைச் சுமந்துகொள்வதன்' மூலமும், தம்மை உறுதியாக விசுவாசிக்கிறவர்களைப் புதுப்பித்து, அவர்களுடைய இயல்பைத் தூய்மைப்படுத்துவதன் மூலமும், அவர்களுக்கு மரணத்திலிருந்து விடுதலையை வழங்கி, தேவனை ஆராதிக்கும் வழிபாட்டை விட்டுச் சொல்லி, பக்திமார்க்கத்தைக் கற்பித்து, அன்பின் பொருட்டு நாம் மரணம்கூட துன்பங்களை அனுபவிக்க வேண்டும் என்பதைக் காட்டி; மேலும், ஆவியினுடைய ஐக்கியத்தினாலும் எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களாலும் நமக்குப் பொறுமையையும் அவர் அருளினார், 'கண் காணாதவைகளையும் காது கேளாதவைகளையும் மனுஷருடைய இருதயத்தில் பிரவேசியாதவைகளையும்' (1 கொரி. 2:9). ஆகவே, அவர் நமக்காகத் தீங்குகளைத் தாங்குகிறார், அவமானங்களையும், ஏளனத்தையும், அடிமைத்தனத்தையும் அனுபவிக்கிறார்; அவர் காட்டிக்கொடுக்கப்படுகிறார், கன்னங்களில் அடிக்கப்படுகிறார், எருக்கனையும் வெந்நீரையும் குடிக்கச் செய்யப்படுகிறார், சிலுவையில் அறையப்பட்டு, சிலுவையில் சித்திரவதை செய்யப்பட்டு, ஈட்டியால் குத்தப்படுகிறார். இவ்வாறு, தம்மை மாம்சத்திலும் ஆவியிலும் நம்மோடு ஒன்றிணைத்து, நமது பாடுகளைத் தம்மேல் ஏற்றுக்கொண்ட அவர், பின்னர் இந்த நியாயப்பிரமாணத்தை பரிசுத்த அப்போஸ்தலர்கள் மற்றும் சீடர்கள், தீர்க்கதரிசிகள், பிதாக்கள் மற்றும் குலப்பிதாக்களிடம் ஒப்படைத்தார்; அதற்குமுன் சிலருக்கு பரிசுத்த ஆவியினால் போதித்தும், மற்றவர்களுக்குத் தம்முடைய பரிசுத்த சரீரம் மூலம் அதைக் காட்டியும் வந்தார். இந்தத் தியாகத்தை வெளிப்படுத்தி, அவர் கூறினார்: 'ஒருவன் தன் சிநேகிதருக்காகப் பிராணனைக் கொடுப்பதைப்பார்க்கிலும் பெரிய அன்பு ஒருவனிடத்திலும் இல்லை' (யோவான் 15:13). அதனால்தான், ஆண்டவரைப் பின்பற்றி புனித பவுல் கூறினார்: 'உங்களுக்காக நான் என் துன்பங்களில் மகிழ்கிறேன், மேலும் அவருடைய சபையான திருச்சபையின் பொருட்டு, கிறிஸ்துவின் பாடுகளில் குறைவிருப்பதை என் உடலில் நிறைக்கிறேன்' (கொலோஸ்ஸியர் 1:24), இது அன்பினால் செய்யப்பட்ட இந்த ஏற்புக்குச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

62. அனைத்துத் திருத்தூதர்களும் எண்ணத்திலும், சொல்லிலும், செயலிலும் நம்முடன் எப்படி ஐக்கியம் கொண்டார்கள் என்பதையும், இந்த ஐக்கியத்தின் மூலம் நமது சோதனைகளை எப்படிச் சுமந்தார்கள் என்பதையும் நீங்கள் இன்னும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள விரும்புகிறீர்களா? (அவர்கள் இதைச் செய்தது) எண்ணத்தில்: நமக்கு வேதவசனங்களை முன்வைப்பதன் மூலமும், தீர்க்கதரிசனங்களை மேற்கோள் காட்டுவதன் மூலமும், கிறிஸ்துவை இரட்சகராக விசுவாசிக்குமாறு நம்மை ஊக்குவிப்பதன் மூலமும், இயல்பாகவே அவர் தேவனுடைய குமாரனாக இருப்பதால் நாம் அவருக்கு ஊழியம் செய்ய வேண்டும் என்று நமக்கு உறுதியளிப்பதன் மூலமும், நமக்காக ஜெபிப்பதன் மூலமும், கண்ணீர் வடிக்கின்றதன் மூலமும், எண்ணத்தில் உண்மையுள்ள ஒருவரால் செய்யக்கூடிய அனைத்தையும் செய்வதன் மூலமும் ஆகும். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால்: எங்களிடம் மன்றாடுவதன் மூலமும், எச்சரிப்பதன் மூலமும், எங்களுக்குக் கற்பிப்பதன் மூலமும், எங்களைக் கண்டிப்பதன் மூலமும், எங்கள் விசுவாசக் குறைபாட்டிற்காக எங்களைக் கடிந்துகொள்வதன் மூலமும், நமது அறியாமையைக் கண்டித்து, வேதவசனங்களை விளக்கி, காலங்களை வெளிப்படுத்தி, கிறிஸ்துவை அறிக்கை செய்து, அவர் நமக்காக சிலுவையில் அறையப்பட்டார் என்று பிரசங்கித்து, வார்த்தை மாம்சமானபோது இரண்டல்ல, ஒன்றாகவே இருந்தார் என்று உறுதிப்படுத்தி, அவர் இரண்டு இயல்புகளைக் கொண்டவராக, பிரிக்க முடியாதபடி மற்றும் குழப்பமின்றி ஐக்கியமாகியிருப்பதை நாம் புரிந்துகொண்டாலும், எல்லா நேரங்களிலும், எல்லா இடங்களிலும், எல்லாச் செயல்களிலும், துன்மார்க்கத்தை வெட்டித் தள்ளுகிறார்கள், பொய்க்கு இணங்க மறுக்கிறார்கள், மாம்சத்தில் பெருமைப்படும்வர்களுடன் பேசுவதில்லை, வீணர்களுடன் சேர்வதில்லை, பெருமையுள்ளவர்களைப் பயப்படுவதில்லை, துன்மார்க்கரை அழித்து, தாழ்மையுள்ளவர்களை ஏற்றுக்கொண்டு, தேவபக்தியுள்ளவர்களைத் தங்களுக்குரியவர்களாக ஏற்றுக்கொண்டு, அவ்வாறே செய்ய நமக்குக் கற்பிக்கிறார்கள். மேலும், அவர்கள் செயல்களிலும்: நம்முடைய நிமித்தமாகத் துன்புறுத்தப்பட்டும், நிந்திக்கப்பட்டும், பறிக்கப்பட்டும், அவமதிக்கப்பட்டும், சிறைச்சாலைகளில் அடைக்கப்பட்டும், கொல்லப்பட்டும், அதுபோன்றவைகளைச் சகித்தார்கள். இவ்வாறு, நம்மோடு ஐக்கியம் கொண்டவர்களாய், அவர்கள் நம்முடைய சோதனைகளையும் சுமந்தார்கள், ஏனெனில் அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: 'நாங்கள் துன்பப்படுத்தப்பட்டால், அது உங்கள் இரட்சிப்பிற்காக; நாங்கள் ஆறுதல் அளிக்கப்பட்டால், அது உங்கள் ஆறுதலுக்காக' என்று, 'ஒருவன் தன் சிநேகிதருக்காக ஜீவனத்தைக் கொடுக்கிறதுமே, அன்பிற்கு மேன்மையான கிரியை இல்லை' (யோவான் 15:13) என்று சொன்ன கர்த்தரிடமிருந்து சட்டத்தைப் பெற்றுக்கொண்டார்கள். மேலும் அவர்கள் இதை நமக்குப் பின்வருமாறு கடத்தித் தந்துள்ளனர்: 'கர்த்தர் நமக்காகத் தம்முடைய ஜீவனைத் தந்தார்; ஆகவே நாமும் நம்முடைய சகோதரருக்காக ஜீவனத்தைக் கொடுக்கக் கடமைப்பட்டிருக்கிறோம்' (1 யோவான் 3:16), மேலும்: 'ஒருவரையொருவர் பாரம் சுமந்து, இவ்விதமாய்க் கிறிஸ்துவின் பிரமாணத்தை நிறைவேற்றுங்கள்' (கலாத்தியர் 6:2).

63. ஆகையால், நாம் ஒருவருக்கொருவர் இரண்டுவிதமான ஐக்கியத்தைப் பற்றி அறிந்திருந்தால்—அதாவது, ஏற்றுக்கொள்ளுதல், அது தேவையிலிருந்து எழுகிறது, மற்றொன்று அன்பிலிருந்து பிறக்கிறது. ஆகையால், இவற்றுக்கு இணங்க, நம்மை வந்தடையும் சோதனைகளைப் பற்றி—அவை எப்படி, எப்போது, அல்லது யாரின் மூலம் நம்மை வந்தடைகின்றன என்பது பற்றி—நாம் ஆர்வமாக இருக்க வேண்டாம்; ஏனெனில், அவற்றில் ஒவ்வொன்றும் தீய சக்திகளுடன் எவ்வாறு ஒத்துப்போகிறது, அவை தவிர்க்க முடியாமல் நிகழும் நேரம் எது, மற்றும் அவற்றை உண்டாக்குவதில் எல்லா படைப்புகளின் ஒத்துழைப்பு எவ்வாறு இருக்கிறது என்பதைக் கடவுளுக்கு மட்டுமே தெரியும். மேலும் நாம் கடவுளின் உண்மையை மட்டும் நம்ப வேண்டும், மேலும் நமக்குத் தற்செயலாக நேரிடும் அனைத்தும் அன்பின் பொருட்டோ அல்லது தீய நோக்கத்தினாலோ நமக்கு நிகழ்கின்றன என்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டும்: ஆகையால், நாம் அதைப் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும், அதை நிராகரிக்கக் கூடாது, இல்லையெனில் நமது பாவங்களுக்குள் மற்றொரு பாவத்தையும் சேர்த்துவிடுவோம்.

64. மாம்சத்தின் விருப்பம் என்பது உடலின் இயற்கையான இயக்கமாகும், அதைத் தொடர்ந்து சிந்தனையின்றி உணர்ச்சிகள் தூண்டப்படுகின்றன—அவை தூக்கத்தாலும் உடலின் ஓய்வாலும் வலுப்பெறுகின்றன; இவற்றைப் பற்றி பேறுபெற்ற பேதுரு கூறுகிறார்: 'உங்களைச் சோதிப்பதற்காக உங்கள் மீது வந்திருக்கிற தீக்கிரையான சோதனையைக் கண்டு, உங்களுக்கு ஒரு புது விபரீதம் நேர்ந்தது போல ஆச்சரியப்படாதிருங்கள்' (1 பேதுரு 4:12). மேலும் பாக்கியவானான பவுல் அவர்களைப் பற்றி, 'ஜடம் ஆவியினுக்கு விரோதமாயும், ஆவியும் ஜடத்திற்கு விரோதமாயுமிருந்து இச்சிக்கிறது' என்று கூறினார்; அதனால்தான் அவர், 'ஆவியினாலே நடவுங்கள், அப்பொழுது ஜடத்தின் இச்சைகள் உங்களுக்குள் நிறைவேறாது' (கலா. 5:16–17) என்று கட்டளையிடுகிறார். நாம் அத்தகைய உந்துதல்களுக்கு அடிபணியக்கூடாது என்று விரும்பியே திருத்தூதர்கள் இதைக் கூறினர்.

65. ஆன்மீக முயற்சியை மேற்கொள்பவர்கள், (அறநெறியைப் பின்தொடரும் முயற்சியை)த் தொடங்கிய பிறகு, அதை இறுதிவரை முடிக்க வேண்டும். நல்ல ஆரோக்கியத்துடனும், உழைப்பையோ அல்லது துன்பத்தையோ அஞ்சாத இளையவர்களும் முதியவர்களும், தங்கள் முழு ஆர்வத்துடனும் தொடர்ச்சியான நோன்பைக் கடைப்பிடிப்பது மிகவும் பயனுள்ளது: அவர்கள் தங்கள் உணவை ஓரளவு சாப்பிட்டு, அவ்வப்போது (அதே அளவில்) தண்ணீர் குடிக்க வேண்டும்; அதனால், ஒரு குறிப்பிட்ட பசி மற்றும் தாகத்துடன் தங்கள் உணவை முடித்துக்கொள்ள முடியும், (உணவு மற்றும் பானத்தின்) இன்பம் தேவனுக்குத் தேவையான சேவைக்கு ஒரு தடையாக மாறிவிடாமல் இருப்பதற்காக. மேற்கூறிய உணவை உட்கொள்ளும்போது, நாம் முழுமையாகக் களிப்படைந்தால், விரைவில் மற்ற சுவையான உணவுகளை விரும்புவோம். இருப்பினும், நாம் களிப்படையாவிட்டால், எப்போதும் பசியுடன் இருப்பதால், நாம் நிறைவை விரும்பினாலும், ரொட்டியைக் கொண்டு மட்டுமே களிப்படைய விரும்புவோம்.

66. வெட்கமற்ற வயிற்றை அடக்குவது எளிதான காரியம் அல்ல: ஏனெனில், அது தன்னை வெல்பவர்களுக்கு ஒரு தெய்வம் போன்றது, மேலும் அதற்குக் கீழ்ப்படிபவர் யாரும் குற்றமற்றவராக இருக்க முடியாது. மேலும், அதிதீவிர உணவிலிருந்து மட்டுமல்ல, உணவைத் தவிர்ப்பதிலிருந்தும் துரதிர்ஷ்டம் ஏற்படுவதை நான் காண்கிறேன்; ஏனெனில், நாம் பல நாட்கள் உணவின்றி இருக்கும்போது, விரக்தி நமக்குள் ஒரு இடத்தைப் பிடித்து, எழுந்து நம்மீது பாய்கிறது, மேலும் நமது இரவு நேர ஜாக்கிரதை உறக்கத்தில் ஆழ்த்தப்படுகிறது, மேலும், நமது பகல் நேரத் துஆவானது இறைச்சி சார்ந்த எண்ணங்களாக மாறி, உறக்கத்தாலும் இறைச்சி சார்ந்த எண்ணங்களாலும் நாம் எந்தப் பயனையும் அடையாமல், மாறாக மிகுந்த தீங்கைச் சந்திக்கிறோம்; ஏனெனில், மற்றவர்களை விட அதிகமாக நோன்பு நோற்பதால், நாம் ஆணவம் கொள்ளவும், தங்களை விடக் குறைந்தவர்களாகக் கருதுபவர்களைப் புறக்கணிக்கவும் தொடங்குகிறோம், மேலும் (நம்மைப் பற்றியும் நமது அண்டை வீட்டாரைப் பற்றியும்) அத்தகைய மனப்பான்மை எந்தப் பாவத்தை விடவும் கனமானது.

67. எப்படி ஒரு புத்திசாலியற்ற விவசாயி, பெரும் செலவு செய்து தன் வயலை உழுது விதைக்காமல் விட்டதால் தன் நன்மைக்கே தீங்கு விளைவித்துக் கொண்டானோ, அப்படியே நாமும், நமது உடல்களுக்காகப் பெரும் சுய அக்கறையுடன் உழைத்து, ஜெபத்தின் விதைகளை விதைக்கத் தவறினால், நமது சொந்த நலனுக்கே எதிராக உழைத்தவர்களாகிவிடுவோம். ஆனால் ஒருவேளை யாராவது சொல்லலாம்: ஜெபம் என்பதே நீதியின் முதன்மையான செயல் என்றால், நோன்பு எதற்கு? அது எல்லா வகையிலும் மிகவும் அவசியமானது: ஏனெனில், ஒரு ஏழை விவசாயி, களைகள் நிறைந்த வயலில் மீண்டும் மண் உழவாமல் விதை விதைத்தால், கோதுமைக்குப் பதிலாக முட்களை அறுவடை செய்வது போல; அவ்வாறே, நாம் நோன்பின் மூலம் நமது உடல்களை அடக்கப்படுத்தாமல் ஜெபத்தின் விதையை விதைத்தால், நீதியின் பலன்களுக்குப் பதிலாக பாவத்தின் கனிகளை விளைவிப்போம். ஏனெனில், இந்த உடல் அதே மண்ணைச் சேர்ந்தது, மேலும் அது மண்ணைப் போலவே அதே விடாமுயற்சியுடன் வளர்க்கப்படாவிட்டால், அது நீதியின் கனியை ஒருபோதும் தராது.

68. நோன்பு, அதை ஞானமாக அணுகுபவர்களுக்குப் பலனளிப்பதாக இருந்தாலும், அதை அறிவற்ற முறையில் மேற்கொள்பவர்களுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கிறது. ஆகவே, நோன்பின் நன்மையை நாடுவோர் அதன் தீங்கான வீண் பெருமையிலிருந்து தங்களைக் காத்துக் கொள்ள வேண்டும்; மேலும், நமக்காக நிர்ணயித்த நோன்பை முடித்ததும் நாம் உண்ணும் உணவை, உணவு தவிர்க்கும் நாட்களாகப் பிரித்து, தினமும் சிறிதளவு உணவை உண்ண வேண்டும், நமது மாம்சத்தின் விருப்பங்களை அடக்கி, நமது இதயங்களை மிகவும் பயனுள்ள ஜெபத்தில் உறுதியாக வைத்திருக்க முடியும்; அதனால், கடவுளின் வல்லமையால் பெருமையிலிருந்து பாதுகாக்கப்பட்டு, நமது வாழ்நாட்கள் முழுவதும் தாழ்மையுடன் நிலைத்திருக்க கவனம் செலுத்த முடியும், தாழ்மை இல்லாமல் யாராலும் கடவுளை மகிழ்விக்க முடியாது.

69. நாம் தாழ்மையுடன் இருக்க முயன்றால், நமக்குத் தண்டனை விதிக்கப்பட வேண்டிய அவசியமில்லை, ஏனெனில் நம்மைத் தாக்கும் தீமையானதும் துயரமானதுமான அனைத்தும் நமது பெருமையின் காரணமாகவே வருகின்றன. அப்போஸ்தலர் பெருமை கொள்ளாமல் இருப்பதற்காக, அவரைக் 'கலக்க' சாத்தானின் தூதனொருவன் அனுப்பப்பட்டிருந்தால், நாம் பெருமை கொள்ளும்போது, நாம் நம்மைத் தாழ்த்திக்கொள்ளும் வரை, சாத்தான் தன்னையே நம்மை நசுக்க அனுப்பமாட்டானா? நமது முன்னோர்கள் வீடுகளை வைத்திருந்தனர், செல்வங்களைக் கொண்டிருந்தனர், மனைவிகளை வைத்திருந்தனர், தங்கள் பிள்ளைகளைப் பராமரித்தனர்; ஆயினும், அவர்களின் அடங்காத பணிவின் காரணமாக, அவர்கள் கடவுளுடன் உரையாடினர். ஆனால் நாம், உலகத்திலிருந்து விலகி, செல்வத்தை வெறுத்து, நமது இல்லங்களை விட்டு, கடவுளுடன் வசிக்கிறோம் என்று நினைத்து, நமது பெருமையின் காரணமாக பேய்களால் இகழப்படுகிறோம். ஆணவம் கொண்டவன் தன்னை அறியான்; ஏனெனில், அவன் தன் சொந்த அறிவீனத்தையும் பலவீனத்தையும் கண்டிருந்தால், அவன் ஆணவம் கொண்டிருக்க மாட்டான்; மேலும் தன்னை அறியாதவன் தேவன் அறிவது எப்படி? தான் வாழும் அறிவீனத்தை அவனால் அடையாளம் காண முடியாவிட்டால், அவனுக்கு வெகு தொலைவில் இருக்கும் மற்றும் அவனுக்கு அந்நியமான தேவனது ஞானத்தை அவன் அறிவது எப்படி சாத்தியமாகும்? கடவுளை அறிந்தவன் அவருடைய மகத்துவத்தை தியானித்து, தன்னைக் கண்டித்து, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட யோபுவைப் போலப் பேசுகிறான்: 'முன்பு நான் உம்மைப் பற்றி கேள்விப்பட்டிருந்தேன், ஆனால் இப்போது என் கண் உம்மைக் கண்டது. ஆகவே நான் என்னை இகழ்ந்து, உருகிப் போனேன்; என்னைத் தூசியும் சாம்பலுமாகக் கருதினேன்' (யோபு 42:5–6). இவ்வாறு, யோபுவைப் பின்பற்றுபவர்கள் அவரை அறிந்துகொள்கிறார்கள். ஆகையால், நாமும் தேவனைக் காண விரும்பினால், நாம் நம்மைக் கண்டித்து, தாழ்மையுடன் இருக்க வேண்டும், அப்போதுதான் நாம் அவரை நம்முன் காண்பது மட்டுமல்லாமல், அவர் நம்மில் வாழ்ந்து வசிப்பதால், அவருக்குள் மகிழ்ச்சி அடைய முடியும்; ஏனெனில், இவ்விதமாக, நம்முடைய அறிவீனம் அவருடைய ஞானத்தால் ஞானமாகவும், நம்முடைய பலவீனம் நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாக அவருடைய வல்லமையால் வலுப்பெறவும் செய்யும்.

70. நோன்பு, ஜாக்கிரதை, மற்றும் யாத்ரீகரின் வாழ்க்கை ஆகியவை நல்ல (செயல்கள்); ஆயினும் இவை ஒரு நற்பண்புள்ள வாழ்க்கையின் வெளிப்புற உழைப்புகளே, கிறிஸ்தவரின் வழி இவைகளை (உடல் நற்பண்புகளை) விட உள்மனது சார்ந்தது, மேலும் யாரும் தங்கள் நம்பிக்கையை (முழுமையாக) இவற்றில் வைக்கக்கூடாது. ஏனெனில், சிலருக்கு, அவர்கள் கிருபையைப் பெற்றுக்கொள்ளும்போது, அவர்களுக்குள் இன்னும் பதுங்கியிருக்கும் (பகைவனின்) பொல்லாங்கு ஒரு பொறியை அமைக்கிறது: அது தன்னிச்சையாக அவர்களுக்கு அடிபணிந்து செயலற்றுக் கிடக்கிறது, ஆனாலும், ஒருவரின் மனம் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டுவிட்டது என்று நம்பும்படி செய்து, அதன் விளைவாக, தாங்கள் ஒரு முழுமையான கிறிஸ்தவர் என்ற கற்பனைக்கு அவர்களை இழுக்கிறது, பின்னர், ஒருவன் விழிப்புடன் இருப்பதை நிறுத்தி, (தான் சுதந்திரம் பெற்றதாகக் கருதி) கவனக்குறைவாக இருக்கும்போது, அந்தத் தீய எண்ணம் ஒரு துரோகமான முறையில், இரகசியமாகப் பதுங்கியிருந்து, அவனைத் தூண்டி, பூமியின் ஆழங்களுக்குள் தள்ளுகிறது. ஏனெனில், இருபது வயதுடைய கொள்ளையர்களோ அல்லது வீரர்களோ தங்கள் எதிரிகளுக்காகப் பதுங்கிக் காத்திருக்கவும், பதுங்கல் அமைக்கவும், அவர்களுக்காகக் காத்திருந்து பின்புறமாகத் தாக்கவும், எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் சூழ்ந்து அவர்களை வீழ்த்தவும் முடிந்தால், பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக வாழ்ந்து வரும் பொறாமை எவ்வளவு அதிகமாகச் செய்ய முடியும்— மேலும் அதன் நோக்கமே ஆன்மாக்களை அழிப்பதாகும். அது இதயத்திற்குள் இரகசியப் பதுங்குகாவலில் எவ்வாறு பதுங்குவது என்றும், குறிப்பிட்ட நேரங்களில், ஆன்மாவை அதன் சொந்த முழுமையின் தவறான உணர்வுக்குள் மயக்கத் தூங்கச் செய்வதற்காக எவ்வாறு செயலற்றுக் கிடப்பது என்றும் அது அறிந்திருக்கிறது. கிறிஸ்தவத்தின் அடிப்படை இதுவே: ஒருவன் எத்தனை நற்கிரியைகள் செய்தாலும், அவன் தன் வெற்றிகளைப் பற்றிப் பெருமைப்படவோ, தன்னை ஒரு பெரியவனாகக் கருதவோ கூடாது, மாறாக ஆவியில் தாழ்மையுடன் இருக்க வேண்டும். மேலும் அவர் கிருபையில் பங்குகொள்ளுபவராக ஆகினால், அவர் எதையும் சாதித்துவிட்டதாக நினைக்கக்கூடாது, தன்னை ஒரு பெரிய மனிதராகக் கருதிக் கொள்ளவும் கூடாது, போதிக்கத் தொடங்கவும் கூடாது; மேலும் பெரிய தாழ்மையுடனும், துறவறத்துடனும், ஜெபத்துடனும் ஒரு நல்ல வாழ்க்கையை வாழ்ந்து, கிருபையில் பங்குகொள்ளும் அதே சமயம், தன் ஆன்மாவைப் பற்றி உயர்வாக நினைக்கவும் கூடாது. ஆனால் உண்மையில், அத்தகைய கிருபையின் ஆரம்பம் அவருக்கு அந்த நேரத்தில், குறிப்பாக, அவர் அந்த உழைப்பைத் தாங்குவதற்காக, பசி மற்றும் தாகம், அதனால் (அவர் முயற்சிப்பதில்) திருப்தி அடையாமலும், தன்னை நீதிமானாகவும் கிருபையில் செல்வந்தராகவும் கருதாமலும், மாறாக, வளர்த்த மகனை எதிர்பாராதவிதமாக இழந்த ஒரு தாய் அழுவது போல, அவரும் அழுது புலம்புவதற்காக.

71. தம்முடைய வெளிப்புற வாழ்க்கையிலும் நடத்தையிலும் நியாயப்பிரமாணத்தை நிறைவேற்றுகிறவர், தீமையின் விளைவுகளிலிருந்து மட்டுமே விடுவிக்கப்படுகிறார்; அவர் உணர்ச்சிகளின் அர்த்தமற்ற வெடிப்புகளைத் தேவனுக்குப் பலியாக ஒப்புக்கொடுக்கிறார். மேலும், அத்தகைய நபர், தம்முடைய ஆவிக்குரிய குழந்தைத்தனம் காரணமாக, இரட்சிப்பின் பொருட்டு இந்த வகையான நடத்தையில் திருப்தி அடைகிறார்.

72. நற்செய்தி வாழ்க்கையை உண்மையாக நேசித்தவர், தனது தீய குணத்தின் ஆரம்பத்தையும் முடிவையும் ஒழித்துவிட்டார்; மேலும், எல்லா கவலையிலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட்டவராக, புகழ்ச்சி மற்றும் அறிக்கையின் பலியைச் செலுத்தி, செயல் மற்றும் வார்த்தை மூலம் எல்லா நற்பண்புகளையும் விஞ்சுகிறார். (உணர்ச்சிகளின்) செயல்பாடுகளிலிருந்து (எழும்) பாவத்தைத் தவிர்க்க, புதியவரை (ஒரு நற்பண்பான முயற்சி) பயிற்றுவிக்கிறது; அதே சமயம், நற்செயல்களின் வெகுமതിக்கான ஆசை, தேர்ச்சி பெற்றவர்களை நன்மை செய்ய உழைக்கத் தூண்டுகிறது, மேலும் அன்பின் மர்மம் மனதை உயர்த்துகிறது.

73. கென்னாவின் பயம், தீமையைத் தவிர்க்கத் தொடங்கும் புதியவர்களை ஊக்குவிக்கிறது, அதே சமயம் நற்செயல்களுக்கான வெகுமதியின் ஆசை, முன்னேறிச் செல்பவர்களுக்கு நன்மை செய்வதில் ஒரு தீவிர ஆர்வத்தை அளிக்கிறது, மேலும் அன்பின் மர்மம் மனதை எல்லா படைப்புகளுக்கும் மேலாக உயர்த்தி, கடவுளுக்குப் பிறகு வரும் அனைத்தின் மீதும் குருடாக மாற்றுகிறது. கடவுளுக்குப் பிறகு வரும் அனைத்திற்கும் குருடர்களாக மாறியவர்களிடமிருந்தே, கர்த்தர் அவர்களுக்கு மிகவும் தெய்வீகமானதை வெளிப்படுத்தி, அறிவொளி அளிக்கிறார் (11c. 145,8).

74. 'பரலோக ராஜ்யம், ஒரு ஸ்திரீ எடுத்து மூன்று அளவு மாவில் கலக்கி, முழுவதும் புளித்துப்போகும் புளிக்குச் சமானமாயிருக்கிறது' (மத்தேயு 13:33). இது, மனமானது கர்த்தருடைய வார்த்தையைத் தன்னுள் பெற்றுக்கொண்டு, அதைத் தனது முப்பகுதி இயல்புக்குள் - அதாவது, அப்போஸ்தலரின் கூற்றுப்படி, உடல், ஆவி மற்றும் ஆன்மா - மறைத்து, அவற்றின் நுட்பமான தன்மைகள் அனைத்தையும், பல வழிகளில் சிதறடிக்கப்பட்ட மாவு போல, ஒரே விசுவாசப் புளிப்பாக ஒருங்கிணைத்து, தன்னுள் செயல்படும் வார்த்தைக்கு ஏற்ப ஒவ்வொரு விதத்திலும் உருமாறக் காத்திருப்பதைக் குறிக்கிறது. அதே வழியில், கர்த்தர் சத்தியத்தின் வார்த்தையை ஒரு கடுகு விதைக்கு உவமை கூறினார், அது சிறியதாக இருந்தாலும், கேட்பவர்களின் இதயங்களில் விதைக்கப்படும்போது, பொருத்தமான செயல்கள் மூலம் பின்னர் வளர்ந்து, (வேதாகமத்தின்படி) உயரமான இடத்தில் நிற்கும் ஒரு பெரிய மரமாக மாறுகிறது, 'அணுகும் எண்ணங்களுக்கு ஒரு புகலிடம்'.

75. ஆவிக்குரிய சட்டம் கிறிஸ்துவின் கட்டளைகளைக் கொண்டது, அவற்றில் முதலும் மிகப்பெருமுமானది அன்பு; அது தீமையை எண்ணாதிருக்கிறது, எல்லாவற்றையும் நேசிக்கிறது, எல்லாவற்றையும் விசுவாசிக்கிறது, எல்லாவற்றையும் நம்புகிறது, எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொள்கிறது (1 கொரி. 13:5, 7), வேதவசனத்தின்படி. இந்த அன்பின் மூலமே நாம் ஒருவருக்கொருவர் வேறுபடுகிறோம்; ஆயினும் நம்மில் யாரும் அதன் முழு மதிப்பையும் அடைவதில்லை, ஆனால் நாம் நமது திறமைக்கேற்ப செயல்படுவதை நிறுத்தாத வரையில், கிறிஸ்துவின் கிருபை நமது குறைகளை ஈடு செய்யும் என்று நம்புகிறோம்; ஏனெனில் நமது பலவீனத்தின் காரணமாக நாம் எவ்வளவு செய்ய இயலாதவர்களாக இருக்கிறோம் என்பதையும், நமது கவனக்குறைவின் மூலம் எவ்வளவு அன்பின் செயல்களைச் செய்யத் தவறுகிறோம் என்பதையும் தேவன் அறிந்திருக்கிறார். ஆனால் அன்பு தன்னிச்சையான முயற்சிகளால் மட்டுமல்ல, நம்மைச் சந்திக்கும் சோதனைகளாலும் வலுப்பெறுவதால், தேவனுடைய உதவியுடன் நமக்கு அதிகப் பொறுமையும் சாந்தமும் தேவைப்படுகிறது. திருத்தூதர் கூறுகிறார்: 'இந்த உலகில் ஞானியாக இருக்க விரும்புகிறவன், உண்மையிலேயே ஞானியாகட்டும்; அப்பொழுதுதான் அவன் உண்மையிலேயே ஞானியாக இருப்பான்' (1 கொரி. 3:18).

76. கல்தேயரின் தேசம் (அப்போஸ்தலர் 7:4) என்பது இச்சைகள் நிறைந்த வாழ்க்கை, அதில் பாவத்தின் உருவங்கள் உருவாக்கப்பட்டு ஆராதிக்கப்படுகின்றன. மறுபுறம், மெசபத்தோமியா (அதே, வசனம் 2), எதிரான குணாதிசயங்கள் இரண்டாலும் நிறைந்த ஒரு வாழ்க்கையாகும். ஆனால் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட தேசம் (எபி. 11:9) என்பது எல்லா நன்மைகளாலும் நிறைந்த ஒரு நிலையாகும். ஆகையால், பண்டைய இஸ்ரவேலைப் போலத் தங்கள் பழைய வழிகளுக்குத் திரும்புகிற எவரும், தங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட சுதந்திரத்தை இழந்து, மீண்டும் உணர்ச்சிகளின் அடிமைத்தனத்திற்குள் தள்ளப்படுகிறார்கள் ( ).

77. யார் உடல் இச்சையை வீராப்புடன் வென்று, தீய ஆவிகளுக்கு எதிராகப் போதுமான அளவு போராடி, அவற்றின் திட்டங்களைத் தன் ஆன்மாவின் நிலத்திலிருந்து விரட்டியடித்தாரோ, அவர் ஒரு பரிசுத்த இருதயத்தைப் பெறவும், ஒரு நீதியுள்ள ஆவி தன்னுள் புதுப்பிக்கப்படவும் ஜெபிக்க வேண்டும் (சங். 50:12), அதாவது, அவன் தீய எண்ணங்களிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டு, கிருபையின் வரத்தால், தெய்வீக எண்ணங்களால் நிரப்பப்பட்டு, அதன் மூலம் ஒழுக்க, இயற்கை மற்றும் இறையியல் தியானங்களைக் கொண்ட, பிரகாசமான மற்றும் மகத்தான கடவுளின் மன உலகமாக மாற வேண்டும் என்பதாகும்.

78. ஒரு தூய இதயம் (சங்கீதம் 50:12) என்பது கடவுளுக்கு முற்றிலும் உருவமற்ற (அச்சங்கள் அற்ற) மற்றும் உருவங்கள் அற்ற ஒரு நினைவை வழங்கிய இதயமாகும், மேலும் அது கடவுளின் அச்சங்களை மட்டுமே ஏற்கத் தயாராக இருக்கும், அவற்றிலிருந்து அது வழக்கமாக ஒளிமயமாக்கப்படுகிறது.

79. தெய்வீக விருப்பத்தின் மூலம் உடலின் மீதான ஆன்மாவின் நாட்டத்தை வென்றவர், உடலில் வசிக்கும்போதே எல்லையற்றவராக ஆகிவிடுகிறார். ஏனெனில், விரும்புகிறவரின் விருப்பத்தை ஈர்க்கும் கடவுள், எல்லாவற்றையும் விட ஒப்பற்ற மேலானவர், மேலும், கடவுளுக்குப் பிந்தைய எதன் மீதும் தன் விருப்பத்தை இணைத்துக் கொள்ள விரும்புகிறவருக்கு அவர் அனுமதிப்பதில்லை. ஆகவே, நாம் நமது விருப்பத்தின் முழு வலிமையுடனும் கடவுளை விரும்புவோம், நமது சுயவிருப்பம் எந்த உடல் சார்ந்த விஷயத்தாலும் ஆட்கொள்ளப்படாமல் இருப்பதை உறுதி செய்வோம்; நமது (ஆत्मாவின்) மனப்பான்மையை உண்மையாகவே அனைத்து புலனுணர்வு மற்றும் அறிவுசார் விஷயங்களுக்கும் மேலே நிலைநிறுத்துவோம், மற்றும் (அப்போது) இயல்பாகவே இயற்கையான வாழ்க்கையால், இயல்பாகவே வர்ணிக்க முடியாத கடவுளுடன் இருப்பது தொடர்பாக, நமது சுயவிருப்பத்தால் எந்தத் தீங்கும் ஏற்படாது.

80. மாபெரும் மோசே, தனது கூடாரத்தை முகாம் புறத்தில் அமைத்து—அதாவது, தனது எண்ணத்தையும் மனதையும் புலனாகும் உலகத்திற்கு அப்பால் நிலைநிறுத்தி—கடவுளை ஆராதிக்கத் தொடங்குகிறார் (புர. 34:8), மேலும் இருளில் பிரவேசித்து (புர. 20: 21), கண்ணுக்குப் புலப்படாத மற்றும் அருவமான அறிவின் உலகிற்குள் நுழைந்து, மிகவும் புனிதமான இரகசியங்களில் தீட்சை பெற்று, அங்கே தங்கியிருக்கிறான்.

81. கடவுளுக்குப் பிறகு வரும் அனைத்தின் மீதும், நமது சொந்த இருப்பின் மீதும் உள்ள நமது வழக்கமான பற்றிலிருந்து நமது மனங்கள் முழுமையாக விடுபடும் வரை, நாம் குணத்தில் நிலைத்தன்மையை அடைய முடியாது. ஆனால், அன்பு மூலம் நாம் இந்த மாண்பை அடையும்போது, அப்போதுதான் கடவுளின் வாக்குறுதியின் வல்லமையை நாம் அறிவோம்: ஏனெனில், மனம் முதலில் அன்பு மூலம் தனது வலிமையை நிலைநிறுத்தும் இடத்தில் அசைக்க முடியாத உறுதி இருக்கிறது என்று தகுதியுள்ளவர்கள் நம்ப வேண்டும். ஏனெனில், மனம் தன்னிலிருந்தும், கருதக்கூடிய அனைத்திலிருந்தும் விலகி, எண்ணுகளுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு அமைதியில் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளாவிட்டால், அது எல்லாப் பொருட்களிலும் உள்ள இயல்பான நிலையற்ற தன்மையிலிருந்து விடுபட முடியாது.

82. 'யூதருக்குப் பயந்து', கலிலேயாவில் ஒரு மேல் அறையில் 'வாசல்கள் பூட்டப்பட்ட நிலையில்' இருந்தவர்கள் (யோவான் 20:19)—அதாவது, தீய ஆவிகளின் பயத்தினால், வெளிப்பாடுகளின் தேசத்தில் பாதுகாப்பாக வாழ்ந்து, தெய்வீக தியானத்தின் உச்சியில், தங்கள் புலன்களைக் கதவுகள் போல மூடிக்கொண்டு, புரிய முடியாத விதத்தில் தங்களுக்கு வரும் தேவ வார்த்தையைப் பெறுகிறார்கள், அது எந்தப் புலன் அறிதலுமின்றி தங்களுக்குத் தோன்றுகிறது; மேலும், சமாதானத்தின் பிரகடனம் மூலம், அது அவர்களுக்குப் பற்று அற்ற தன்மையை வழங்குகிறது, மேலும் மூச்சுக்காற்றினால்—அது பரிசுத்த ஆவியானவரின் பிரிவாகும்—அவர்களுக்குத் தீய ஆவிகளின் மீது அதிகாரத்தைக் கொடுக்கிறது, மேலும் தம்முடைய மர்மங்களின் அடையாளங்களை (யோவான் 20:20) அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்துகிறது.

83. நற்செய்தியின்படி ஆறாம் நாளைக் கடைப்பிடிப்பவன், முதலில் பாவத்தின் ஆரம்ப உணர்வுகளைக் கொன்றொழித்து, நற்பண்புகள் மூலம் எல்லாத் தீங்குகளிலிருந்தும் தூய்மையான, உணர்வற்ற நிலையை அடைகிறான்; கற்பனையில் தோன்றும் மிக நுட்பமான உணர்வுகளின் கருத்திலிருந்து கூட, தன் மனதில் ஓய்வுநாளை (புற. 16:29–30) கடைப்பிடிக்கிறான். மேலும் யோர்தானைக் கடந்து (ஆதியாகமம் 32:22, 30), ஒருவர் அறிவின் தேசத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறார், அங்கு உலகத்தால் மர்மமாக வடிவமைக்கப்பட்ட மனம், தேவ ஆவியானவருக்குள் வாசம்பண்ணுகிறது.

84. சப்தங்களின் சப்தமாம் ஓய்வுநாள் (லேவியராகமம் 16, 31) என்பது பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மாவின் சமாதானமாகும், இது (படைக்கப்பட்ட) உயிரினங்களுக்குள் இரகசியமாக அடங்கியுள்ள அனைத்து தெய்வீக வார்த்தைகளிலிருந்தும் மனதைத் திசை திருப்புவதன் மூலம், அன்பின் பரவசத்தில் அதை ஒரே கடவுளில் முழுமையாக ஆட்கொண்டு, இரகசிய இறையியலின் மூலம், மனதைக் கடவுளிலிருந்து முற்றிலும் பிரிக்க முடியாததாக ஆக்குகிறது.

3. ஆன்மீகச் சட்டத்தின் 200 அத்தியாயங்கள்

1. அப்போஸ்தலரின்படி, 'நியாயப்பிரமாணம் ஆவிக்குரியது' (ரோமர் 7:14) என்பதும், அதைக் கடைப்பிடிக்க முயற்சிப்பவர்களின் மனநிலையும் நடத்தையும் என்னவென்பதும் எப்படி என்பதை அறிந்துகொள்ள நீங்கள் திரும்பத் திரும்ப விருப்பம் தெரிவித்திருப்பதால், எங்களால் முடிந்தவரை இதைப் பற்றிப் பேசுவோம்.

2. முதலாவதாக, நாம் அறிந்தபடி, கடவுளே நன்மையான அனைத்தின் ஆரம்பமும், நடுவமும், முடிவும் ஆவார். ஆனால், நல்ல [39] , கிறிஸ்து இயேசுவுக்கும் பரிசுத்த ஆவிக்கும் தவிர வேறு எதிலும் உருவாகவோ அல்லது உறுதிப்படுத்தப்படவோ முடியாது.

3. ஒவ்வொரு நன்மையும் கர்த்தரால் ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கத்திற்காக நமக்கு அருளப்படுகிறது. இதை விசுவாசிக்கிறவன் அதை இழக்க மாட்டான்.

4. உறுதியான விசுவாசம் ஒரு பலமான கோபுரம்[40] . விசுவாசிக்கு, கிறிஸ்துவே எல்லாம்.

5. நன்மைகள் அனைத்திற்கும் மேலானவர் உங்கள் முயற்சிகள் அனைத்திற்கும் மேலாண்மை செய்யட்டும், அதனால் உங்கள் முயற்சிகள் தேவனுடைய சித்தத்திற்கு இணங்க அமையட்டும்.

6. பணிவும் ஆன்மீக சிந்தனையும் கொண்ட ஒருவன், பரிசுத்த வேதாகமங்களைப் படிக்கும்போது, எல்லாவற்றையும் தனக்குத்தானே பிரயோகித்துக்கொள்வான், மற்றவர்களுக்கு அல்ல.

7. உங்கள் இருதயத்தின் கண்களைத் திறக்கவும், அனுபவத்தின் மூலம் புரிந்துகொள்ளப்பட்ட ஜெபத்தின் மற்றும் வாசிப்பின் நன்மையை நீங்கள் காணவும் கடவுளை நோக்கி அழையுங்கள்.

8. எந்தவொரு ஆவிக்குரிய வரத்தையும் பெற்று, தேவையிலிருப்பவர்களிடம் இரக்கத்தைக் காட்டுபவன், அந்த இரக்கத்தின் மூலம் தன் வரத்தைப் பாதுகாக்கிறான்; ஆனால் பெருமைசாலிகள், பெருமை எண்ணங்களால் தாக்கப்பட்டு அதை இழந்துவிடுவார்கள்.

9. பணிவானவர்களின் உதடுகள் உண்மையைப் பேசுகின்றன, அதை மறுப்பவன், கர்த்தருடைய கன்னத்தில் அறைந்த அடிமையத்தைப் போன்றவன்.

10. சுய-புகழ்ச்சிக்கு அடிமையாகாதீர்கள், இல்லையெனில் பணிவிற்குப் பதிலாகப் பெருமையைக் கற்றுக்கொள்வீர்கள்.

11. (கடன் வாங்கிய) வேத அறிவைப் பற்றிப் பெருமையடிக்காதீர்கள், இல்லையெனில் உங்கள் மனம் இறை நிந்தனை உணர்வில் விழக்கூடும்.

12. இருண்ட மற்றும் குழப்பமான ஒரு விஷயத்தை வாதத்தின் மூலம் தீர்க்க முயற்சிக்காதீர்கள், மாறாக ஆவிக்குரிய சட்டம் கட்டளையிடுவதன் மூலம் தீர்க்கவும் – பொறுமை, ஜெபம் மற்றும் அசைக்க முடியாத [41] நம்பிக்கை.

13. மாம்சத்தில் ஜெபித்து, இன்னும் ஆவிக்குரிய மனதைக் கொண்டிராதவன், 'தேவனுடைய குமாரனே, என்மேல் இரக்கம் கூர்ந்தருளும்' என்று கூவிய குருடனைப் போலிருக்கிறான் (மாற்கு 10:48)!

14. முன்பு குருடனாக இருந்த இதே மனிதன், தன் பார்வையைப் பெற்று ஆண்டவரைக் கண்டபோது, அவரை இனி தாவீதின் குமாரன் என்று அழைக்காமல், அவர் தேவனுடைய குமாரன் என்று அறிக்கை செய்து அவருக்கு ஆராதனை செய்தான் (யோவான் 9:35-38).

15. உங்கள் ஜெபத்தில் கண்ணீர் வடிக்கையில் தற்பெருமை கொள்ளாதீர்கள், ஏனெனில் உங்கள் கண்களைத் தொட்டவர் கிறிஸ்துவே, நீங்கள் ஆவிக்குரிய பார்வையைப் பெற்றுள்ளீர்கள்.

16. குருடனாக இருந்தவனின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி, தன் ஆடைகளைக் களைந்து [42] கர்த்தரிடம் நெருங்கிச் செல்பவன் மட்டுமே, அவருடைய (உண்மையான) சீடனாகவும், மிகச் சரியான போதனைகளின் பிரசங்கியாகவும் ஆகிறான் (மாற்கு 10:50-51).

17. தீமை (பாவம்), ஒருவர் தனது எண்ணங்களில் (இன்பத்துடன்) ஈடுபடும்போது, இதயத்தை கடினப்படுத்துகிறது (அதை பாறை போல ஆக்குகிறது), அதே சமயம், நம்பிக்கையுடன் கூடிய சுயக்கட்டுப்பாடு, தீமையை அகற்றி, இதயத்தை மென்மையாக்குகிறது (அதை தூளாக மாற்றுகிறது).

18. இதயத்தை நசுக்குவதில் ஒரு சரியான மற்றும் பயனுள்ள நசுக்குதல் உள்ளது—அது மென்மையாக்குகிறது—மற்றொன்று, ஒழுங்கற்ற மற்றும் தீங்கு விளைவிக்கும் நசுக்குதல் உள்ளது—அது அதன் அழிவுக்கு மட்டுமே வழிவகுக்கிறது [43] .

19. (எதிர்மைகள், துரதிர்ஷ்டங்கள், துக்கங்களை) எதிர்கொள்ளும்போது விழிப்புணர்வு, பிரார்த்தனை மற்றும் பொறுமை ஆகியவை காயங்களை ஏற்படுத்தும் ஒருவித அரைத்தல் (நசுக்குதல்) ஆகும், இருப்பினும், சுய இன்பத்தில் ஈடுபடுவதன் மூலம் அவற்றின் ஒன்றிணைதலை நாம் தடுக்காவிட்டால், அது இதயத்திற்கு நன்மை பயக்கும்[44] . அவற்றில் நிலைத்திருப்பவனுக்கு மற்ற விஷயங்களிலும் உதவி கிடைக்கும்; ஆனால் அவற்றைப் புறக்கணித்து, ஒன்றிலிருந்து ஒன்றைப் பிரித்து வைப்பவன், பிரியும் வேளையில் தாங்க முடியாத துன்பத்தை அனுபவிப்பான்[45] .

20. இன்பத்தை நாடும் இதயம் (இன்பங்களை மட்டுமே தேடும் இதயம்), பிரியாவிடை நேரத்தில், ஆன்மாவுக்கு ஒரு சிறை மற்றும் சங்கிலிகளாக மாறுகிறது; ஆனால் கடினமாக உழைக்கும் இதயம் (கர்த்தருக்காக, தன் சொந்த விருப்பத்திற்கு எதிராகத் தன்னை அடக்கி உழைக்க விரும்பும் இதயம்) ஒரு திறந்த கதவாகும் (அடுத்த வாழ்க்கைக்கு).

21. நகரத்திற்குள் வழிநடத்தும் இரும்புக் கதவுகள் (அப்போஸ்தலர் 12:10) ஒரு கடின இதயம் ஆகும்; பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கும் மனந்திரும்பியவர்களுக்கும், அவை பேதுருவுக்காகத் திறந்ததைப் போலவே, 'தாமே திறந்துகொள்ளும்'[46] .

22. ஜெபத்திற்குப் பலவிதமான வடிவங்கள் உண்டு, ஒவ்வொன்றும் மற்றொன்றிலிருந்து வேறுபட்டவை. இருப்பினும், ஜெபமே இல்லாத, ஆனால் சாத்தானின் கிரியையாக இருக்கும் ஒன்றைத் தவிர, எந்தவொரு ஜெப வடிவமும் தீங்கு விளைவிப்பதில்லை.

23. ஒருவன், தீமை செய்ய எண்ணி, தன் வழக்கப்படி முதலில் மனதிற்குள் ஜெபித்து, தீமை செய்வதிலிருந்து விடாய்வழியில் தடுக்கப்பட்டான்; பின்னர் அதற்காக மிகவும் நன்றி செலுத்தினான்[47] .

24. கர்மெலின் நபால்னைக் கொல்ல எண்ணிய தாவீது, தெய்வீகப் பழிவாங்கலை நினைவுகூர்வதால் அந்த எண்ணத்திலிருந்து விலகினார், பின்னர் அதற்காக மிகவும் நன்றி செலுத்தினார். கடவுளை மறந்தபோது அவர் என்ன செய்தார் என்பதையும் நாம் அறிவோம், மேலும் தீர்க்கதரிசி நாத்தான் அவரை மீண்டும் கடவுளை நினைவுகூரும்படி செய்யும் வரை அவர் (கடவுள் இல்லாதவராகவும் மனந்திரும்பாதவராகவும்) இருப்பதை நிறுத்தவில்லை.

25. தேவனை நினைக்கும்போது உங்கள் ஜெபங்களை அதிகப்படுத்துங்கள், அப்போதுதான் நீங்கள் அவரை மறந்துவிடும்போது கர்த்தர் உங்களை நினைவுகூருவார்.

26. நீங்கள் பரிசுத்த வேதாகமங்களைப் படிக்கும்போது, அவற்றுக்குள் மறைந்திருக்கும்தை (குறிப்பாக உங்களுக்காக) அறிந்துகொள்ளுங்கள்: 'முற்காலங்களில் எழுதப்பட்டவை யாவும் நமது போதனைக்காகவே எழுதப்பட்டன' (ரோமர் 15:4).

27. வேதவசனம் விசுவாசத்தை 'நம்பப்படுகிற காரியங்களின் உறுதியாம்' என்று அழைக்கிறது (எபிரேயர் 11:1), மேலும் கிறிஸ்து தங்களுக்குள் இருக்கிறார் என்பதை அறியாதவர்களை திறனற்றவர்கள் என்று விவரிக்கிறது (2 கொரிந்தியர் 13:5).

28. எண்ணங்கள் செயல்களாலும் வார்த்தைகளாலும் வெளிப்படுத்தப்படுவதைப் போலவே, எதிர்காலப் பலன்களும் இதயத்தின் செயல்பாடுகளால் (அது எதை நோக்கி ஈர்க்கப்படுகிறது, எதை இனிமையாகக் காண்கிறது) முன்னறிவிக்கப்படுகின்றன.

29. தாராளமான இதயத்திற்குத் தாராளம் தெளிவாகத் திருப்பிக் கொடுக்கப்படும், மேலும் இரக்கமுள்ள இதயம் இரக்கத்தைச் சந்திக்கும்; ஆனால் அதற்கு நேர்மாறானது, அதன் விளைவையும் தூண்டும்.

30. விடுதலையின் சட்டம் எல்லா உண்மையையும் போதிக்கிறது; பலர் அதை தங்கள் மனதால் வாசிக்கிறார்கள், ஆனால் சிலரே கட்டளைகளின் சரியான நிறைவேறுதலின் மூலம் அதைப் புரிந்துகொள்கிறார்கள்.

31. அதன் பரிபூரணத்தை மனித நற்பண்புகளில் தேடாதீர்கள், ஏனெனில் அவற்றில் பரிபூரணமானவை எதுவும் இல்லை: அதன் பரிபூரணம் கிறிஸ்துவின் சிலுவையில் மறைந்திருக்கிறது.

32. சுதந்திரத்தின் சட்டம் உண்மையான புரிதலால் வாசிக்கப்படுகிறது, கட்டளைகளின் நிறைவேறுதலின் மூலம் புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது, மேலும் கிறிஸ்துவின் ஈவுகளால் நிறைவேற்றப்படுகிறது.

33. கடவுளின் கட்டளைகள் அனைத்தையும் கடைப்பிடிக்குமாறு நமது மனசாட்சி நம்மைத் தூண்டும்போது, அப்போதுதான் கர்த்தருடைய சட்டம் குறைபாடற்றது என்பதையும், அது நமது சொந்த நன்மையால் (நமது இயற்கையான ஒழுக்க மற்றும் மத உணர்வுகள் மற்றும் மனப்பான்மைகள்) சாத்தியமானதாக இருந்தாலும், கடவுளின் கிருபை இல்லாமல் மனிதர்களால் அதை முழுமையாக உணர முடியாது என்பதையும் நாம் புரிந்துகொள்வோம்.

34. கிறிஸ்துவின் ஒவ்வொரு கட்டளைக்கும் தாங்கள் கட்டுப்பட்டவர்கள் என்று கருதாதவர்கள், தேவனுடைய சட்டத்தை மாம்சத்தின்படி வியாக்கியானம் செய்கிறார்கள், 'தாங்கள் என்ன சொல்கிறோம் என்பதையும், தாங்கள் உறுதிப்படுத்துகிற காரியங்களையும் அறியாமல்' (1 தீமோ. 1:7); ஆகையால், தங்கள் கிரியைகள் மூலம் அதை நிறைவேற்ற முடியும் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள்.

35. ஒரு செயல் வெளிப்படையாக ஒரு நற்செயலாகச் செய்யப்படுகிறது, ஆனாலும் அதைச் செய்பவனின் நோக்கம் நன்மையை நோக்கியதாக இல்லை; மற்றொரு செயல் தோற்றத்தில் தீயதாகத் தெரிகிறது, ஆனாலும் அதைச் செய்பவனின் நோக்கம் நன்மையை நோக்கியதாக இருக்கிறது. மேலும், இவ்வாறு செய்யப்படும் செயல்கள் மட்டுமல்ல, சிலரால் அதே வழியில் பேசப்படும் வார்த்தைகளும் கூட அப்படித்தான்: சிலர் அனுபவமின்மை அல்லது அறியாமையின் காரணமாக ஒரு செயலை வேறுபட்ட கோணத்தில் முன்வைக்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் தீய நோக்கத்துடன் அவ்வாறு செய்கிறார்கள்; இன்னும் சிலர் பக்தி வேஷத்தின் கீழ் அவ்வாறு செய்கிறார்கள்.

36. புகழ்ச்சி வார்த்தைகளுக்குள் அவதூற்றையும் இழிவர்த்தனத்தையும் மறைத்து, எளிய மக்களுக்குப் புரியாதவராக இருப்பவர், பணிவாகத் தோற்றமளித்து அகந்தையாக இருப்பவரைப் போன்றவர். நீண்ட காலத்திற்கு அவர்கள் உண்மையைப் பொய்களுக்குள் மறைக்க முடிகிறது, ஆனால் இறுதியில், அவர்களின் உண்மையான குணத்தால் ஈர்க்கப்பட்டு, அவர்களின் செயல்களால் அவர்கள் அம்பலப்படுத்தப்படுகிறார்கள்.

37. ஒருவன் தன் அண்டை வீட்டாருக்கு வெளிப்படையாக நன்மை செய்வது போல் தோன்றி, தன் ஆன்மாவில் தீங்கு அடைகிறான்; மற்றொருவன், அவர்களுக்கு அத்தகைய வெளிப்புற உதவியைச் செய்யாததாலேயே, தன் ஆன்மாவில் நன்மை பெறுகிறான் என்பதும் நிகழ்கிறது.

38. பொறாமையாலும் பழிவாங்கும் உணர்வாலும் பிறக்கும் கண்டனம் ஒன்று உண்டு, மேலும் கடவுள் மற்றும் உண்மையின் பயத்திலிருந்து பிறக்கும் மற்றொரு வகையும் உண்டு.

39. பாவத்தை விட்டு விலகி, ஏற்கனவே மனந்திரும்பிய ஒருவரைக் கண்டிக்காதீர்கள். ஆனால், நீங்கள் சொல்வதைப் போல, கடவுளுக்காக அவரைக் கண்டிக்க விரும்பினால், முதலில் உங்கள் சொந்தப் பாவங்களை அவருடைய முன்னிலையில் அறிக்கையிடுங்கள்.

40. சூரியன் பகலின் ஒளிக்குத் தலைமை தாங்குவது போல, கடவுள் ஒவ்வொரு நற்பண்பிற்கும் தலைமை தாங்குகிறார்.

41. நற்பண்பைப் பயின்ற பிறகு, 'என்னில்லாமல் உங்களால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது' (யோவான் 15:5) என்று சொன்னவரை நினைவுகூருங்கள்.

42. துக்கத்தில் மக்களுக்கு நன்மையும், வீண் பெருமையிலும் இன்பத்திலும் தீமையும் இருக்கும்படி அது விதிக்கப்பட்டுள்ளது.

43. பிறரின் அவதூறைப் பொறுத்துக்கொள்பவன் பாவத்தைத் தவிர்க்கிறான், மேலும் தன் துயரத்தின் மத்தியில் பரிந்துரையைக் காண்கிறான்.

44. கிறிஸ்துவின் மீது விசுவாசமுள்ளவன், தன் விசுவாசத்திற்குரிய பலனில் நம்பிக்கை கொண்டு, எல்லா அநியாயங்களையும் மனமுவந்து சகித்துக்கொள்கிறான்.

45. தனக்குத் தீமை செய்பவர்களுக்காக ஜெபிப்பவன் பேய்களை வீழ்த்துகிறான், ஆனால் அவர்களை எதிர்க்கிறவன் பேய்களால் காயப்படுகிறான்.

46. பேய்களால் துன்புறுவது விட மனிதர்களால் அநியாயமாக நடத்தப்படுவது மேல், ஆனால் கர்த்தருக்குப் பிரியமானவன் இவ்விரண்டையும் ஜெயித்திருக்கிறான்.

47. ஒவ்வொரு ஆசீர்வாதமும் கர்த்தரிடமிருந்து கிருபையாக வருகிறது, ஆனால் அது நன்றற்றவர்கள், உணர்வற்றவர்கள் மற்றும் சோம்பேறிகளிடமிருந்து இரகசியமாக விலகிச் செல்கிறது.

48. ஒவ்வொரு பாவமும் தடைசெய்யப்பட்ட இன்பத்தில் முடிகிறது, அதே சமயம் ஒவ்வொரு நன்மையும் ஆன்மீக ஆறுதலில் முடிகிறது. மேலும், முந்தையது அதன் போன்ற ஆன்மாக்களைத் தூண்டுவது போலவே, பிந்தையதும் அதன் போன்ற ஆன்மாக்களைத் தூண்டுகிறது.

49. மனிதரின் நிந்தனை இதயத்திற்குத் துயரத்தை உண்டாக்குகிறது, ஆனால் அதைப் பொறுமையாகச் சகிப்பவருக்கு அது தூய்மைக்கு ஒரு காரணமாகிறது.

50. அறியாமை, பயனுள்ளவற்றை எதிர்ப்பதற்கு ஒரு சாக்குப்போக்கையும் சுதந்திரத்தையும் வழங்குகிறது, மேலும், துணிச்சல் பெற்றவுடன், தீமையின் எதிர்ப்புகளை (அல்லது முன்மொழிவுகளை) பெருக்குகிறது.

51. எதற்கும் குறைவின்றி, உங்களை வந்தடையும் துக்கங்களை ஏற்றுக்கொண்டு, கணக்குக் காட்ட வேண்டியவராக, உங்கள் சுயமுக்கியத்துவம் அனைத்தையும் ஒதுக்கித் தள்ளுங்கள்.

52. இரகசியமாகப் பாவம் செய்தால், அதை மறைக்க முயற்சிக்காதீர்கள் (கடவுளுக்கு முன்பாகக் கூட) – (மறைக்கப்பட்டது அப்படியே இருக்கும் என்று நினைக்காதீர்கள்), ஏனெனில் 'தேவன் கண்முன் சகலமும் திறந்தும் வெளிப்படுத்தப்பட்டும் இருக்கிறது; அவருக்கு நாம் கணக்கு ஒப்புக்கொடுக்க வேண்டும்' (எபி. 4:13).

53. உங்களை மனதில் கர்த்தருக்கு முன்பாக நிறுத்திக்கொள்ளுங்கள்: 'மனுஷன் புறத்தே தோற்றத்தைப் பார்க்கிறான், கர்த்தரோ இருதயத்தைப் பார்க்கிறார்' (1 சாமு. 16:7).

54. கடவுளின் நோக்கமின்றி எதையும் நினைக்கவோ செய்யவோ வேண்டாம், ஏனெனில் குறிக்கோளின்றிப் பயணம் செய்பவன் தன் உழைப்பை வீணாகச் செலவிடுகிறான்.

55. காரணமின்றிப் பாவம் செய்பவனுக்கு மனந்திரும்புவது கடினம், ஏனெனில் தேவனுடைய சத்தியத்திலிருந்து மறைந்துவிடுவது சாத்தியமற்றது.

56. ஒரு துயரமான நிகழ்வு ஞானிகளுக்குக் கடவுளை நினைவூட்டுகிறது; ஆனால் கடவுளை மறந்துவிடுபவர்களுக்கு, அவர்களின் மறதியின் அளவுக்கு ஏற்ப அது துயரத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

57. அத்தகைய நினைவில், ஒவ்வொரு விருப்பமில்லாத துயரமும் உங்களுக்கு ஆசிரியராக இருக்கட்டும், மேலும் மனந்திரும்புதலுக்கான உங்கள் நாட்டம் ஒருபோதும் தவறாமல் இருக்கட்டும்.

58. மறதிக்குத் தனியாக எந்த சக்தியும் இல்லை, ஆனால் அது நமது கவனக்குறைவால் நிலைநிறுத்தப்பட்டு, அதற்கேற்ப இருக்கிறது.

59. 'நான் என்னதான் செய்வேன்? நான் அதை விரும்பவில்லை, ஆனாலும் அது (மறதி) வருகிறது' என்று சொல்லாதீர்கள். ஏனெனில், நீங்கள் அதை நினைவில் கொண்டிருந்தபோது செய்ய வேண்டியதைச் செய்யத் தவறியதால் தான் இது நிகழ்கிறது.

60. உங்களுக்கு நினைவிருக்கும் நற்செயல்களைச் செய்யுங்கள், அப்போதுதான் உங்களுக்கு நினைவில்லாதவையும் உங்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்படும்; மேலும் உங்கள் எண்ணங்களை மறதியிடம் பொறுப்பற்ற முறையில் ஒப்படைக்காதீர்கள்.

61. வேதவாக்கியம் கூறுகிறது: 'நரகமும் அழிவும் கர்த்தருக்கு முன்பாக வெளிப்படையாயிருக்கிறது' (நீதிமொழிகள் 15:11). இது இருதயத்தின் அறியாமையையும் மறதியையும் குறிக்கிறது.

62. நரகம் என்பது அறியாமை, ஏனெனில் இரண்டும் இருண்டவை. ஆனால், அழிவு என்பது மறதி, ஏனெனில் இரண்டிலும் ஒரு காலத்தில் இருந்த ஒன்று இழக்கப்படுகிறது.

63. உங்கள் அண்டை வீட்டாரின் தீமைகளை ஆராயாமல், உங்கள் சொந்தத் தீமைகளை ஆராயுங்கள், அப்போதுதான் உங்கள் உள்ளகக் கோயில் கொள்ளையடிக்கப்படாது.

64. புறக்கணிப்பு, ஒருவரின் சக்திக்குட்பட்ட எந்த நல்ல செயலுக்கும் இடமளிக்காது (அது எதற்கும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாது). பிச்சை வழங்குதலும் பிரார்த்தனையும் தங்கள் கடமையில் புறக்கணிப்புடன் இருந்தவர்களை மீண்டும் மீட்டெடுக்கின்றன.

65. இறைவனுக்கான துயரம் என்பது பக்தியின் ஒரு இன்றியமையாத பகுதியாகும், ஏனெனில் உண்மையான அன்பு இக்கட்டான சூழ்நிலைகளால் சோதிக்கப்படுகிறது.

66. துயரமின்றி நற்பண்பை அடைய முடியும் என்று கற்பனை செய்யாதீர்கள்: அத்தகைய நற்பண்பு, அதை அடையும்போது நீங்கள் அனுபவிக்கும் அமைதியின் காரணமாக நம்பத்தகாதது (சோதனை செய்யப்படாதது).

67. ஒவ்வொரு விருப்பமில்லாத துக்கத்தின் விளைவையும் கருதுங்கள், அதில் பாவங்கள் நீங்குவதைக் காண்பீர்கள்.

68. அண்டை வீட்டாரின் அறிவுரைகள் பலனளிக்கும், ஆனால் ஒவ்வொருவருக்கும், அவர்களின் சொந்த முடிவை விடப் பொருத்தமானது எதுவும் இல்லை.

69. நோய்க்கு மருந்து தேடும்போது, உன் மனசாட்சியைக் கேள்; அது சொல்வதைச் செய், நீ பயனடைவாய்.

70. கடவுளுக்கும் ஒருவரின் மனசாட்சிக்கும் ஒவ்வொரு நபரின் இரகசியச் செயல்களும் தெரியும், அவற்றின் மூலமாகவே அவை சரிசெய்யப்பட முடியும்.

71. ஒருவன் தன் இஷ்டப்படி எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் செயல்படலாம், ஆனால் கடவுள் அவனது செயல்களின் விளைவை நீதியின்படி தீர்மானிக்கிறார்[48] .

72. மக்கள் பாராட்டிப் பேசுவதை நீங்கள் விரும்பினால், முதலில் உங்கள் பாவங்களுக்காக வரும் கண்டனத்தை வரவேற்கக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

73. கிறிஸ்துவின் சத்தியத்திற்காக ஒருவன் எத்தகைய நிந்தனையைப் பெற்றாலும், அவன் மக்களால் நூறு மடங்கு மகிமைப்படுத்தப்படலாம். ஆனால், எதிர்கால (ஊதியத்திற்காக) ஒவ்வொரு நற்செயலையும் செய்வது மிகவும் சிறந்தது.

74. ஒருவர் மற்றவருக்கு வார்த்தைகள் மூலமாகவோ அல்லது செயல்கள் மூலமாகவோ நன்மை செய்யும்போது, இருவரும் இதில் கடவுளின் கிருபையை அறிக்கையிடட்டும். இதைப் புரிந்துகொள்ளாதவர், புரிந்துகொள்ளும்வரால் வெல்லப்படுவார்[49] .

75. பாசாங்குக்காகத் தன் அயலானைப் புகழ்கிறவன், பின்பு அவனைக் கண்டிக்கிறான்; அவன் வெட்கப்படுத்தப்படுவான்.

76. தன் எதிரிகளின் பதுங்கல்களை அறியாதவன் எளிதில் கடினப்படுகிறான், மேலும் உணர்ச்சிகளின் காரணங்களை (அவற்றின் வேர்கள் மற்றும் தூண்டுதல்கள்) புரிந்துகொள்ளாதவன் எளிதில் விழுகிறான்.

77. சுய இன்பத்தில் (தனது சொந்த இன்பத்திற்காக செயல்படுவதில்) இருந்து அலட்சியம் பிறக்கிறது, அலட்சியத்தில் இருந்து மறதி பிறக்கிறது. ஏனெனில், ஒவ்வொருவருக்கும் எது நன்மை பயக்கும் என்பதைப் பற்றி இறைவன் அறிவை வழங்கியுள்ளான்.

78. ஒருவன் தன் அறிவிற்கு ஏற்றவாறு தன் அண்டை வீட்டாருக்கு (ஒரு வார்த்தையை) வழங்குகிறான், அதே சமயம் கடவுள் கேட்பவரின் நம்பிக்கைக்கு ஏற்ப அவனுக்குள் செயல்படுகிறார்.

79. தங்கள் செயல்களால் தங்களைத் தாழ்த்திக்கொண்ட எளிய மக்களை நான் கண்டிருக்கிறேன், அவர்கள் ஞானிகளை விட ஞானமுள்ளவர்களாக ஆனார்கள்[50] .

80. மற்றொரு எளிய மனிதன், அவர்கள் புகழப்படுவதைக் கேட்டு, அவர்களின் பணிவைப் பின்பற்றாமல், தனது எளிமையைப் பற்றி மட்டும் தற்பெருமை பேசினான், அதனால் அவன் ஆணவம் கொண்டான்.

81. அறிவை இழித்துப் பேசி, தனது அறியாமையைப் பற்றிப் பெருமை பேசுகிறவன், சொல்லில் மட்டுமல்ல, மனதிலும் அறியாமையாளன்.

82. சொற்களில் ஞானம் இருப்பது போலவே, சொற்களிலேயே அறியாமை இருப்பதும் உண்டு.

83. சொல்லாட்சி அறியாமையானது மிகவும் பக்திமிக்கவர்களுக்கு எந்தத் தீங்கும் விளைவிப்பதில்லை, அதுபோலவே சொல்லறிவானது பணிவான மற்றும் ஞானமுள்ளவர்களுக்கு எந்தத் தீங்கும் விளைவிப்பதில்லை.

84. 'நன்மை எதுவென்று எனக்குத் தெரியாது, அதனால் அதைச் செய்யாவிட்டால் நான் குற்றமற்றவன்' என்று சொல்லாதீர்கள். ஏனெனில், உங்களுக்குத் தெரிந்த நன்மையை நீங்கள் செய்தால், மற்றவை அனைத்தும் படிப்படியாக உங்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்படும்; ஒன்றன் மூலம் மற்றொன்று புரிந்துகொள்ளப்படும், ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த உறுப்பினர்கள் ஒருவரையொருவர் அறிந்துகொள்வது போல (நீதிமொழிகள், அதிகாரம் 48). முதலாவதை (அதாவது அறியப்பட்டதை) செயல்படுத்துவதற்கு முன்பு இரண்டாவதை (அதாவது உங்களுக்குத் தெரியாததை) அறிவது உங்களுக்கு எந்தப் பயனும் தராது. ஏனெனில், 'மனது செயலற்றிருப்பதால் (செயல்கள் இல்லாததால்) தற்பெருமை பேசுகிறது, ஆனால் அன்பு அனைத்தையும் சகிக்கிறது, அதனால் அது கட்டியெழுப்புகிறது' (1 கொரிந்தியர் 8:1, 13:7).

85. தெய்வீக வேதவசனத்தின் வார்த்தைகளைச் செயல்களின் மூலம் படியுங்கள், வெறும் அருவமான கருத்துக்களால் உங்களைப் பெரிதாக எண்ணிக்கொண்டு வார்த்தைகளில் அதிகமாகக் கவனம் செலுத்தாதிருங்கள்.

86. செயல்களைக் கைவிட்டு, அறிவால் மட்டுமே திருப்தியடையும் ஒருவன், இருமுனைக் கத்தியின் பதிலாக, ஒரு மூங்கில் கோலைப் பிடித்திருக்கிறான். அது, வேதவசனத்தின்படி (ஏசா. 36:6) போர்க்காலத்தில், அவனது கையைக் காயப்படுத்தி, அதைத் துளைத்து, அதன் பெருமை விஷத்தை முதலில் அவனது எதிரிகள் மீது ஊற்றும்.

87. ஒவ்வொரு எண்ணத்திற்கும் கடவுளிடம் அதன் சொந்த அளவும் எடையும் உண்டு. ஆகையால், பட்சபாதத்துடன் சிந்திப்பதும், அல்லது ஒரே வழியில் சிந்திப்பதும் (அதாவது, செயல்கள் இல்லாமல் மனதாலேயே, அல்லது அனுபவம் உள்ளவர்களைக் கலந்தாலோசிக்காமல் ஒருவரின் சொந்த மனதாலேயே) அவரிடம் ஒன்றే.

88. ஒரு கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்தவன், அதன் காரணமாக வரும் சோதனையை எதிர்பார்க்கட்டும். ஏனெனில், கிறிஸ்துவின் மீதான அன்பு துன்பத்தால் சோதிக்கப்படுகிறது (ஒப்பிடுக: அதிகாரம் 65).

89. கவனக்குறைவால் எந்த எண்ணத்தையும் இகழாதீர்கள் (புறக்கணிக்காதீர்கள்). ஏனெனில், கடவுளுக்கு முன்பாக எந்த எண்ணமும் மறைந்திருப்பதில்லை.

90. ஒரு எண்ணம் உங்களுக்கு மனிதப் புகழை வாக்களிப்பதை நீங்கள் கவனிக்கும்போது, அது உங்களுக்கு ஒரு அவமானத்தைத் தயார்படுத்துகிறது என்பதை உறுதியாக அறிந்து கொள்ளுங்கள்.

91. பகைவன் ஆவிக்குரிய சட்டத்தின் தேவைகளை அறிந்திருக்கிறான், மேலும் (ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை வாழ்பவர்களிடம், ஒரு செயலை விட, ஒரு எண்ணத்தை விதைப்பதன் மூலம்) மனதை ஏமாற்றுவதை மட்டுமே நாடுகிறான். இதன் மூலம், (யாராவது அந்த யோசனைக்கு ஒப்புக்கொள்ளும்போது) தனது கூட்டாளியை மனந்திரும்புதலின் கடினமான முயற்சிகளுக்குக் கீழ்ப்படி வைப்பதில் அவன் வெற்றி பெறுகிறான் (அவர்கள் தங்கள் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டால்), அல்லது, அவர்கள் மனந்திரும்பாதபோது (தங்கள் குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்ளத் தவறியதால்), அவர்களை விருப்பத்திற்கு மாறான, வேதனையான துன்பங்களால் (மற்றும் கடவுள் பொதுவாக அத்தகைய மக்களுக்கு அவர்களின் போதனைக்காக அனுப்பும் கஷ்டங்களால்) சுமத்துகிறான். சில சமயங்களில் அவர், அத்தகைய உந்துதல்களுக்கு எதிராகப் புரட்சி செய்ய மக்களைத் தூண்டுகிறார் (துன்பங்கள், முணுமுணுத்தல், தேவனுடைய கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியாமை, மற்றும் அவற்றை அவன் தன்மேல் வரவழைத்துக் கொண்டான் என்ற உண்மையை அறியாமையால்) இதன் மூலம் இவ்வுலகிலேயே வேதனையான சோதனைகளைப் பெருகச் செய்கிறார் (தேவன் அவனை உணர வைப்பதற்காக அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் அனுப்புகிறார்) மேலும், அவன் பிரியும் வேளையில், அவனை விசுவாசமற்றவனாக வெளிப்படுத்துகிறார் (ஆண்டவரின் நடத்துதலில் அவனுக்கிருந்த அவிசுவாசத்தையும், குற்றம் அவனிடமே இருந்ததையும் வெளிப்படுத்த).

92. பலர் தங்கள் வாழ்வில் ஏற்படும் துரதிர்ஷ்டங்களை வெற்றிகரமாக எதிர்த்துள்ளனர், ஆனால் பிரார்த்தனை மற்றும் மனந்திரும்புதல் இல்லாமல், கடுமையான (மரணத்திற்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையின் உச்சகட்டத் துன்பங்களிலிருந்து) யாரும் தப்பிக்க முடியாது.

93. தீமை ஒன்றுக்கொன்று பலம் பெற்று வலுப்பெறுகிறது; அதேபோல், நன்மையும் ஒன்றுக்கொன்று வளர்கிறது (முதிர்ச்சியடைந்து, வலுப்பெறுகிறது). இரண்டும் தம்மைப் பின்தொடர்பவர்களை மேலும் முன்னேறிச் செல்லத் தூண்டி வழிகாட்டுகின்றன.

94. சாத்தான் சிறிய பாவங்களை நம் கண்களுக்கு அற்பமானதாகக் காட்டுகிறான், இல்லையெனில் அவன் நம்மை மிகப்பெரிய பாவங்களுக்குள் வழிநடத்த முடியாது.

95. வெட்கக்கேடான காமத்தின் வேர் மனிதப் புகழ்ச்சி; அதேபோல், தூய்மையின் வேர் நமது பாவத்தன்மை பற்றிய உணர்வு—அதை நாம் கேட்கும்போது மட்டுமல்ல, அதை நம்மீது ஏற்றுக்கொள்ளும்போதும் கூட.

96. உலகைத் துறந்துவிட்டு, தன் மனதிற்கு இனிமையானதை மட்டுமே செய்து, தன் சொந்த இன்பத்திற்காக வாழும் ஒருவனுக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை. ஏனெனில், முன்பு அவன் தன் செல்வத்தின் மூலம் என்ன செய்தானோ, அதை இப்போது ஒன்றும் இல்லாத நிலையிலும் செய்கிறான்.

97. மீண்டும், தவற்செய்பவர், பணம் பெற்றால், தன் அகநிலைப் பண்பில் முந்தையவருக்குச் சகோதரனாவார், ஏனெனில் அவரும் ஒரே தாயின் பிள்ளையே—அது இதயத்திற்கு இனிமையானதைத் தேடும் தன்மை—ஆனால் உணர்ச்சியில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தால் வேறு தந்தையைக் கொண்டவர்.

98. ஒருவன் சில சமயங்களில், மேலான இன்பத்திற்காகத் தனது விருப்பத்தை அடக்குகிறான் (ஏனெனில் அதற்கு அடிமையாகாமல் இருப்பது வாழ்க்கையை அமைதியாக மாற்றுகிறது), மற்றவர்களோ அவனது நோக்கத்தை அறியாமல் அவனைப் புகழ்கிறார்கள்; இருப்பினும் அவனது முயற்சிகள் வீண்தானோ என்று அவனுக்கே ஒருவேளை தோன்றலாம்.

99. எல்லாப் பாவங்களுக்கும் காரணம் வீண் பெருமையும் இன்ப வேட்கையும் ஆகும். இவற்றை ஒருவன் வெறுக்காத வரையில், தன் உணர்ச்சிகளை அடக்க முடியாது.

100. எல்லாத் தீமைகளுக்கும் வேர் பணத்தின் மீதுள்ள காதல் (1 தீமோ. 6:10), ஆனால் இதுவும் அவற்றுக்காகவே உருவானது என்பது தெளிவாகிறது (அவற்றால் இது தேவைப்படுகிறது, அவற்றின் மீது இது நிறுவப்பட்டுள்ளது, மேலும் அவற்றைச் சார்ந்துள்ளது).

101. இந்த மூன்று விருப்பங்களால் மனம் குருடாக்கப்படுகிறது: பணத்தின் மீதான காதல், வீண் பெருமை, மற்றும் இன்பத்திற்கான ஆசை.

102. வேதவாக்கியம் குறிப்பிடும், குருடியின் மூன்று மகள்கள் என்பவை, தாயிடமிருந்து பிறந்த 'அன்பிற்குரியவளின் அன்பு' மற்றும் முட்டாள்தனம் (நீதிமொழிகள் 30:15) ஆகும்.

103. பகுத்தறிவும் நம்பிக்கையும் – நமது இயல்பின் தோழர்களான இவை – இவற்றால் தவிர வேறு எதனாலும் மழுங்கடிக்கப்படவில்லை.

104. கோபம், சீற்றம், சண்டை, கொலை மற்றும் பிற தீமைகளின் முழுப் பட்டியலும் அவர்களுடைய காரணமாக மக்களிடையே பெரிதும் தீவிரமடைந்துள்ளன.

105. ஆகவே, நாம் பண ஆசை, வீண் பெருமை மற்றும் இன்ப வேட்கையை, தீயொழுக்கங்களின் தாய்மார்களாகவும், நற்பண்புகளின் வளர்ப்புத் தாய்மார்களாகவும் வெறுக்க வேண்டும்.

106. அவற்றின் காரணமாக, நாம் உலகத்தையோ, உலகத்தில் உள்ள எதையும் நேசிக்கக் கூடாது என்று கட்டளையிடப்பட்டுள்ளோம்; (அந்த அர்த்தத்தில்) கடவுளின் படைப்புகளை நாம் பொறுப்பற்ற முறையில் வெறுக்க வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல, மாறாக அந்தப் பேரார்வங்களின் காரணங்களை நாம் துண்டித்துவிட வேண்டும் என்பதற்காக.

107. 'போர் வீரன் இந்த உலகத்தின் காரியங்களில் சிக்கிக் கொள்வதில்லை' என்று வேதம் கூறுகிறது (2 தீமோ. 2:4). ஏனெனில், அவற்றில் சிக்கிக்கொண்டு, தன் உணர்ச்சிகளை வெல்ல விரும்புகிறவன், வைக்கோலால் நெருப்பை அணைக்க முயற்சிக்கும் மனிதனைப் போன்றவன்.

108. பணம், புகழ் மற்றும் இன்பங்களுக்காகத் தன் அண்டை வீட்டாரிடம் கோபப்படும் எவரும், கடவுள் எல்லாவற்றையும் நீதியுடன் ஆளுகிறார் என்பதை இன்னும் உணரவில்லை.

109. கர்த்தருடைய வார்த்தைகளை நீங்கள் கேட்கும்போது: 'ஒருவன் தன் உடைமைகளையெல்லாம் கைவிடாதிருந்தால், அவன் எனக்குத் தகுதியானவன் அல்ல' (லூக்கா 14:33, மத்தேயு 10:38), இது உடைமைகள் மட்டுமல்ல, தீமையின் அனைத்து அக மூலங்களுக்கும் குறிப்பிடுகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்.

110. சத்தியத்தை அறியாதவன் உண்மையாக நம்ப முடியாது. ஏனெனில், அறிவானது அதன் இயல்பாகவே விசுவாசத்திற்கு முந்தையது.

111. கடவுள் கண்ணுக்குத் தெரியும் ஒவ்வொரு படைப்பினத்திற்கும் அதன் தன்மைக்கேற்றதை நியமித்ததைப் போலவே, நாம் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும், மனித எண்ணங்களுக்கும் அவற்றின் தன்மைக்கேற்ப அவர் வெகுமதி அளிப்பார்.

112. யாராவது வெளிப்படையாகப் பாவம் செய்து, மனந்திரும்புதல் இல்லாமல், இறுதிவரை எந்தத் துன்பங்களையும் அனுபவிக்காமல் இருந்தால், அவனது நியாயத்தீர்ப்பு இரக்கமற்றதாக இருக்கும் என்பதை அறிந்துகொள்.

113. தெளிந்த மனதுடன் ஜெபிப்பவன் தான் எதிர்கொள்ளும் துன்பங்களைப் பொறுத்துக்கொள்கிறான், ஆனால் வெறுப்புள்ளவர்கள் இன்னும் தூய்மையான இதயத்துடன் ஜெபிக்கவில்லை.

114. மற்றவரின் கையால் தீங்கு, அவமானம் அல்லது துன்புறுத்தல் ஏற்படும்போது, நிகழ்காலத்தில் மனதைச் செலுத்தாதீர்கள், மாறாக வரவிருப்பதைப் பற்றிச் சிந்தியுங்கள்; அப்போதுதான், அவர் உங்களுக்கு நிகழ்காலத்தில் மட்டுமல்ல, வரவிருக்கும் காலத்திலும் பல ஆசீர்வாதங்களுக்கு ஆதாரமாக மாறியிருப்பதைக் காண்பீர்கள்.

115. ஜீரணக் கோளாறு உள்ளவர்களுக்குக் கசப்பான வெள்ளைப்பூண்டு நன்மையானது போலவே, கோபக்காரர்களுக்குக் கசப்பான துரதிர்ஷ்டங்கள் நன்மையானவை: ஏனெனில், இந்த மருந்துகள் முந்தையவர்களுக்கு ஆரோக்கியத்தை மீட்கவும், பிந்தையவர்களுக்கு மனந்திரும்புதலை ஏற்படுத்தவும் உதவுகின்றன.

116. நீங்கள் தீமையை அனுபவிக்க விரும்பவில்லை என்றால், தீமையைச் செய்யவும் விரும்பாதிருங்கள்: ஏனெனில், பிந்தையது தவிர்க்க முடியாமல் முந்தையதைப் பின்பற்றுகிறது. 'மனிதன் என்ன விதைக்கிறானோ அதை அவன் அறுப்பான்' (கலா. 6:7).

117. நம் சொந்த விருப்பப்படி தீமையை விதைத்து, நம் விருப்பத்திற்கு எதிராக அதை அறுவடை செய்யும்போது, நாம் கடவுளின் நீதியைக் கண்டு வியக்க வேண்டும்.

118. விதைப்பதற்கும் அறுவடை செய்வதற்கும் இடையில் ஒரு குறிப்பிட்ட கால இடைவெளி இருக்கத்தான் செய்யும். ஆனால் இந்தக் காரணத்திற்காக, ஒரு பலன் நிச்சயம் உண்டு என்பதில் நாம் சந்தேகப்படக்கூடாது.

119. நாம் பாவம் செய்யும்போது, உடலுக்குக் குற்றமில்லை, மனம்தான் குற்றம்; ஏனெனில், மனம் வழிகாட்டாமல் இருந்திருந்தால், உடல் பின்தொடர்ந்திருக்காது.

120. வெளிப்படையாக மற்றவர்களுக்குத் தீங்கு செய்பவர்களை விட, இரகசியமாகத் தீங்கு செய்பவன் மிகவும் பொல்லாதவன்; ஆகையால், அவன் மிகவும் தீயவன் என்பதால் தண்டிக்கப்படுகிறான்.

121. சூழ்ச்சி செய்து இரகசியமாகத் தீமை செய்பவன் ஒரு பாம்பு, வேதம் கூறுவது போல, 'வழியில் பதுங்கியிருந்து குதிரையின் குளம்பைக் கடிக்கும்' (ஆதியாகமம் 49:17).

122. ஒரே நேரத்தில் ஒருவரின் ஒரு விஷயத்தைப் புகழ்ந்து, மற்றொன்றைக் கண்டிக்கும் எவரும் வீண் பெருமையும் பொறாமையும் கொண்டவர்: புகழ்ச்சியின் மூலம் தங்கள் பொறாமையை மறைக்கவும், கண்டிப்பின் மூலம் தங்களை மற்றவரை விட மேலானவர்களாகக் காட்டவும் முயல்கிறார்கள்.

123. ஆடுகளையும் ஓநாய்களையும் ஒன்றாகப் பராமரிப்பது எவ்வளவு இயலாதோ, அவ்வளவு இயலாது தன் அண்டை வீட்டாரிடம் வஞ்சகமாக நடந்துகொள்ளும் ஒருவன் இரக்கத்தைப் பெறுவது.

124. ஞான நூலில் காட்டப்பட்டுள்ளபடி, தன் விருப்பத்தை கட்டளைகளுடன் இரகசியமாகக் கலப்பவன் ஒரு விபச்சாரி, மேலும் 'அவன் மன வறுமையினிமித்தம் வியாதியையும் அவமானத்தையும் அனுபவிப்பான்' (நீதிமொழிகள் 6:32–33).

125. தண்ணீரும் நெருப்பும் எதிரெதிரானவை என்பதால் அவை கலக்காதது போல, தன்னை நீதிமான் என்று கருதுதலும் பணிவும் ஒன்றுக்கொன்று முரணானவை.

126. பாவங்களுக்கு மன்னிப்புத் தேடும்வர் தாழ்மையை நேசிக்கிறார், ஆனால் மற்றவரைக் கண்டிக்கும்வர் தன் தீச்செயல்களைத் தானே உறுதி செய்கிறார்.

127. எந்தப் பாவத்தையும் தண்டிக்கப்படாமல் விடாதீர்கள், அது எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும் சரி, இல்லையெனில் அது பின்னர் உங்களைப் பெரிய பாவங்களுக்கு வழிநடத்திவிடும்.

128. நீங்கள் இரட்சிக்கப்பட விரும்பினால், உண்மையின் வார்த்தையை (உங்களைப் பற்றிய சத்தியத்தின் வார்த்தையை) நேசியுங்கள், கண்டிப்பையும் ஒருபோதும் அவசரமாக நிராகரிக்காதீர்கள்.

129. சத்திய வார்த்தை பாம்பின் சந்ததியை மாற்றி, எதிர்காலக் கோபத்தை எவ்வாறு தவிர்ப்பது என்பதை அவர்களுக்குக் காட்டியது (மத். 3:7).

130. சத்திய வசனங்களை ஏற்றுக்கொள்பவன் தேவனுடைய வார்த்தையை ஏற்றுக்கொள்கிறான், ஏனெனில், 'உங்களை ஏற்றுக்கொள்பவன் என்னை ஏற்றுக்கொள்கிறான்' என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது (மத்தேயு 10:40).

131. கூரையின் வழியாக இறக்கப்பட்ட முடக்குவாதம் பிடித்த மனிதன் ஒரு பாவியன், அவன் தேவனுடைய நாமத்தில் விசுவாசிகளால் கண்டிக்கப்பட்டு, அவர்களுடைய விசுவாசத்திற்காக (பாவங்களுக்கு) மன்னிப்பைப் பெறுகிறான் (லூக்கா 5:19).

132. ஒவ்வொரு பாவத்திற்கும் ஒருவரின் அண்டை வீட்டாரைக் கண்டிப்பதை விட, அவரைப் பயபக்தியுடனும் நன்மனதுடனும் ஜெபிப்பது சிறந்தது.

133. உண்மையாக மனந்திரும்புகிறவர், அறிவற்றவர்களால் ஏளனம் செய்யப்படுகிறார். ஆனால், அவருடைய மனந்திரும்புதல் கடவுளுக்குப் பிரியமானதென்பதற்கு இதுவே அவனுக்கு அடையாளம்.

134. எல்லாவற்றிலிருந்தும் விலகி இருக்கப் பாருங்கள் (1 கொரி. 9:25), கர்த்தர் பாபிலோனின் விதையை அழிக்கும் வரை (இந்த முயற்சியில்) சோர்ந்து போகாதிருங்கள்.

135. தீச்செயல்களின் பன்னிரண்டு உணர்ச்சிகள் இருப்பதாகக் கற்பனை செய்துகொள். அவற்றில் ஒன்றை நீ மனமுவந்து ஏற்றுக்கொண்டால், அது மீதமுள்ள பதினொன்றின் இடத்தையும் எடுத்துக்கொள்ளும்.

136. பாவம் ஒரு எரியும் நெருப்பு. நீங்கள் எவ்வளவு விறகை அகற்றுகிறீர்களோ, அவ்வளவு அது அணைந்து போகும்; நீங்கள் எவ்வளவு சேர்க்கிறீர்களோ, அவ்வளவு அது மேலும் கொழுந்துவிட்டு எரியும்.

137. புகழ்ச்சியால் நீங்கள் இறுமாப்புடன் இருந்தால், அவமானத்தை எதிர்பார்க்கலாம்; ஏனெனில், வேதவாக்கியம் கூறுவது போல, 'தன்னை உயர்த்திக்கொள்ளும் எவரும் தாழ்த்தப்படுவார்' (மத்தேயு 23:12).

138. எண்ணத்தில் செய்யப்பட்ட பாவங்கள் உட்பட, ஒவ்வொரு பாவத்தையும் நாம் நிராகரிக்கும்போதுதான், நம்மைச் சூழ்ந்துள்ள உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான உண்மையான போரை நாம் தொடங்குவோம்.

139. 'நினைவூட்டல்' என்பது கடந்த காலப் பாவங்களின் விருப்பமற்ற நினைவாக்கமாகும். இன்னும் (உணர்ச்சிகளுடன்) போராடிக்கொண்டிருப்பவர், (அத்தகைய எண்ணம்) ஒரு உணர்ச்சியாக வளர்வதைத் தடுக்க முயற்சிக்கிறார், ஆனால் ஏற்கனவே அவற்றை வென்றவர் அதன் ஆரம்ப அசைவுகளையே துண்டித்துவிடுகிறார்.

140. இதயத்தின் ஒரு கிளர்ச்சி என்பது, கற்பனைகள் இல்லாமல் இதயத்தின் விருப்பமில்லாத இயக்கமாகும்[51] . அது (பாவத்திற்காக இதயத்தின் கதவைத் திறக்கும்) ஒரு சாவி போன்றது; எனவே, அனுபவம் வாய்ந்தவர்கள் அதை ஆரம்பத்திலேயே பற்றிக்கொள்ள முயற்சிக்கிறார்கள்.

141. எண்ணங்களின் பிம்பங்கள் வேரூன்றும் இடத்தில், அநேகமாக ஒரு முன்கூட்டிய நாட்டம் இருந்தது: ஏனெனில், ஒரு அப்பாவி (தன்னிச்சையற்ற) உந்துதலாகிய அந்த இயக்கத்துடன் பிம்பங்கள் இணைந்திருக்காது. ஒருவர், எரியும் கனல் நெருப்பிலிருந்து தப்பிப்பது போல (எரிந்துவிட்டதாலோ அல்லது எரியப் பயந்தோ) அவற்றிலிருந்து தப்பி ஓடுகிறார்; மற்றொருவரோ, தீப்பொறி உயிர்பெற்றுச் சுடராக மாறும் வரை அவற்றிலிருந்து விலகுவதில்லை [52] .

142. 'நான் அதை விரும்பவில்லை, ஆனாலும் அது (அந்த எண்ணம்) வருகிறது' என்று சொல்லாதே. ஏனெனில், நிச்சயமாக, இது இல்லையென்றால், அதன் காரணங்களையே நீ விரும்புகிறாய்.

143. புகழைத் தேடும்வன் காமத்தின் பிடியில் இருக்கிறான், மேலும் தன்னை வந்தடைந்த துக்கத்தைப் புலம்புகிறவன் நிச்சயமாக ஆறுதலை விரும்புகிறான்.

144. ஒரு தராசின் தட்டுகளைப் போல, இன்பத்தை விரும்புகிறவனது மனம் ஒரு பக்கத்தில் நிலைத்திருக்க முடியாது. சில சமயங்களில் அவன் தன் பாவங்களுக்காக அழுது புலம்புகிறான்; மற்ற சமயங்களில், இன்பங்களைத் துரத்திக் கொண்டு, தன் அண்டை வீட்டாருடன் போராடிச் சண்டையிடுகிறான்.

145. எல்லாவற்றையும் சோதித்து, நன்மையை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளும் ஒருவன், அதே சமயம், எல்லாத் தீமையிலிருந்தும் தன்னை நிச்சயமாகக் காத்துக்கொள்வான் (1 தெச. 5:21–22).

146. நீண்டகாலம் சகிப்புத்தன்மை கொண்டவன் அறிவில் செல்வந்தன் (நீதிமொழிகள் 14:29), அதுபோல ஞானவசனங்களுக்குச் செவிகொடுப்பவனும் ஆகிறான்.

147. கடவுளை நினைவாமல், அறிவு உண்மையாக இருக்க முடியாது. கடவுளை நினைக்காமல், அறிவு பொய்யானது.

148. கடின இதயம் கொண்டவர்களுக்கு, மிகவும் நுட்பமான அறிவின் வார்த்தை பயனற்றது, ஏனெனில் பயமின்றி (அத்தகைய நபர்) மனந்திரும்புதலின் பாடுகளைத் தம்மேல் எடுத்துக்கொள்ள மாட்டார்.

149. சாந்தகுணம் உள்ளவர்களுக்கு, விசுவாசத்தின் வார்த்தை (விசுவாசத்தின் ஆறுதல்கள் சம்பந்தப்பட்டது) பொருத்தமானது, ஏனெனில் அவர்கள் தேவனுடைய நீடிய சகிப்பைச் சோதிப்பதில்லை, மேலும் (தேவனுடைய சித்தத்திற்கோ அல்லது அவருடைய கற்பனைகளுக்கோ) விரோதமான அடிக்கடி செய்யப்படும் மீறுதல்களால் தாக்கப்படுவதில்லை.

150. மன உறுதி கொண்ட ஒருவனை அவனது பெருமைக்காகக் கண்டிக்காதீர்கள், மாறாக எதிர்கால அவமானத்தின் சுமையை அவனுக்குச் சுட்டிக்காட்டுங்கள்; ஏனெனில் இந்த வழியில் ஒரு புத்திசாலி மனிதன் கண்டிப்பை (தனக்குள்) எளிதாக ஏற்றுக்கொள்வான்.

151. கண்டனத்தை வெறுப்பவன் நிச்சயமாகத் தன் விருப்பப்படியே தன் உணர்ச்சிகளில் மூழ்கிக் கிடக்கிறான், ஆனால் அதை நேசிப்பவன் அவற்றின் சோதனைகளைத் தெளிவாகத் தவிர்க்கிறான்.

152. மற்றவர்களின் வஞ்சகத்தைப் பற்றி கேட்க விரும்பாதீர்கள், ஏனெனில் அவ்வாறு செய்வதால் அந்த வஞ்சகத்தின் குணாதிசயங்கள் நம்மிலும் பொறிக்கப்படுகின்றன.

153. தீய வார்த்தைகளைக் கேட்டால், அவற்றைச் சொன்னவர் மீது கோபப்படாமல், உன் மீது கோபப்படு; ஏனெனில், தீயவனின் காது வஞ்சகமானது, அவனது பதிலும்கூட (அப்படியே)[53] .

154. தற்செயலாக யாராவது ஒரு பயனற்ற பேச்சுக்காரர்களின் கூட்டத்தில் தங்களைக் கண்டால், அவர்கள் அந்தப் பேச்சில் தங்களைக் குற்றவாளியாகக் கருதிக் கொள்ளட்டும்; தற்போதில் இல்லையென்றால், கடந்த காலத்திலாவது (ஏனெனில் அவர்கள் முன்பே அவர்களுடன் பேசியிருப்பார்கள்).

155. யாராவது ஒருவர் பாசாங்குத்தனமாக உங்களைப் புகழ்கிறார் என்று நீங்கள் கண்டால், மற்றொரு நேரத்தில் அவர்கள் உங்களை விமர்சிப்பார்கள் என்று எதிர்பார்க்கலாம்.

156. நிகழ்காலத் துன்பங்களை எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களுக்குச் சமமாகக் கருதுங்கள், அப்போதுதான் அசமந்தம் உங்கள் உறுதியை ஒருபோதும் பலவீனப்படுத்தாது.

157. ஒரு பொருள் பரிசுக்காக ஒருவரை நீங்கள் கடவுளைத் தவிர (இது கடவுளின் திருவுளத்தால் நடக்கிறது என்பதை மறந்து) நல்லவர் என்று பாராட்டினால், பின்னர் அதே நபர் உங்களுக்குத் தீங்கு விளைவிப்பவராக மாறுவார்.

158. ஒவ்வொரு ஆசீர்வாதமும் இறைவனது சித்தத்தின்படி அவனிடமிருந்து வருகிறது, மேலும் அவற்றை நமக்குக் கொண்டு வருபவர்கள் ஆசீர்வாதங்களின் சேவகர்கள் ஆவர்.

159. நன்மையும் தீமையும் பின்னிப் பிணைந்திருப்பதை சம மனதுடன் ஏற்றுக்கொள்; இதற்காக, கடவுள் இறுதியில் உன் வாழ்க்கையில் நிகழும் விசித்திரமான நிகழ்வுகளைத் தவிர்ப்பார்.

160. (விருப்பமில்லாத) எண்ணங்களின் வேறுபாடு அறியாமலேயே ஒருவரின் சொந்த எண்ணங்களிலும் மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகிறது. மேலும், வெளி உலகில், கடவுள் விருப்பமில்லாததை விருப்பத்துடன் சமநிலைப்படுத்துகிறார்.

161. புலனுணர்வு (புற நிலை) என்பது அறிவாற்றலின் (உள் ஒழுங்கு) விளைவாகும், இது கடவுளின் ஆணைப்படி, (ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்களின் மதிப்பிற்கு ஏற்ப) தகுதியானதைக் கொண்டுவருகிறது.

162. மனம் இன்ப ஆசைகளால் நிரம்பும்போது, தீய எண்ணங்களும் வார்த்தைகளும் எழுகின்றன. உள்ளே இருக்கும் பொருளின் எரிதலை அதன் புகையால் நாம் அறிவது போல.

163. உங்கள் மனதை உங்கள் இதயத்தில் நிலைநிறுத்துங்கள், அப்போதுதான் சோதனைகளால் நீங்கள் கலங்க மாட்டீர்கள்; ஆனால் அதிலிருந்து நீங்கள் விலகினால், உங்களுக்கு நேரிடுவதை எல்லாம் பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள்.

164. உனக்குச் சோதனை ஏற்படாதபடி ஜெபிப்பாயாக; ஆனால் அது நேர்ந்தால், அதை உன்னுடையது என்றே ஏற்றுக்கொள், அந்நியமான ஒன்றாக அல்ல.

165. உங்கள் மனதை எல்லா சுய-அன்பிலிருந்தும் விலக்கி விடுங்கள், அப்போதுதான் நீங்கள் பிசாசின் தந்திரங்களைக் காண முடியும்.

166. எப்படி என்று அறியாமல், பிசாசின் தந்திரங்கள் அனைத்தையும் காண்கிறேன் என்று கூறுபவன், தன்னை பரிபூரணனாக்கிக் கொள்கிறான்.

167. மனம் உடல் சார்ந்த விஷயங்களின் கவலையிலிருந்து விடுவிக்கப்படும்போது, அந்த சுதந்திரத்திற்கு ஏற்ப எதிரியின் தந்திரங்களை அது உணர்கிறது.

168. எண்ணங்களால் அடித்துச் செல்லப்படுபவர், அவற்றால் குருடாகி, பாவச் செயல்களைக் காண்கிறார், ஆனால் அவற்றின் காரணங்களைக் காண முடிவதில்லை.

169. ஒருவன் வெளிப்படையாக ஒரு கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து கொண்டே, (உள்ளுக்குள்) விருப்பத்தின் அடிமையாகி, தீய எண்ணங்களால் ஒரு நற்செயலைக் கெடுத்துவிடுகிறான் என்பதும் நடக்கிறது.

170. (ஒரு எண்ணத்தை வளர்த்தெடுத்து) பாவத்தின் விதை உள்மனதில் வேரூன்ற அனுமதித்த பிறகு, 'அது என்னை வென்றுவிடாது' என்று சொல்லாதீர்கள் – ஏனெனில், நீங்கள் அதை எந்த அளவிற்கு அனுமதித்தீர்களோ, அந்த அளவிற்கு நீங்கள் ஏற்கெனவே அதனால் வெல்லப்பட்டுவிட்டீர்கள்.

171. உருவாகும் ஒவ்வொரு பொருளும் சிறியதாகத் தொடங்கி, படிப்படியாக வளர்க்கப்பட்டு வளர்கிறது.

172. பாவத்தின் வலை ஒரு பல இழைகளைக் கொண்ட வலையாகும். அதில் சிறிதளவாவது சிக்கி, எச்சரிக்கையாக இல்லாத எவரும் விரைவில் அதனால் முழுமையாகச் சிக்கிக்கொள்வார்கள்.

173. உங்கள் எதிரிகளின் துரதிர்ஷ்டங்களைப் பற்றிக் கேட்க விரும்பாதீர்கள், ஏனெனில் அத்தகைய பேச்சை மனமுவந்து கேட்பவர், தன் விருப்பத்தின் பலனை (உடனடியாக) அறுவடை செய்கிறார்.

174. ஒவ்வொரு துன்பமும் மக்களுக்கு அவர்களின் பாவங்களின் காரணமாகவே ஏற்படுகிறது என்று நினைக்காதீர்கள். ஏனெனில், சிலர் கடவுளுக்குப் பிரியமானவர்களாக இருந்தாலும், சோதனைகளை அனுபவிக்க நேரிடுகிறது. மேலும், 'தீங்கு செய்பவர்களும் சட்டத்தை மீறுபவர்களும் துரத்தப்படுவார்கள்' (சங். 36:28) என்று மட்டுமல்ல, 'கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் தேவபக்தியாய் நடக்க விரும்புகிறவர்கள் துன்பப்படுத்தப்படுவார்கள்' (2 தீமோ. 3:12) என்றும் எழுதப்பட்டுள்ளது.

175. துக்க காலங்களில், இன்ப இச்சையின் வலைகளுக்குள் விழாதபடி ஜாக்கிரதையாக இருங்கள். ஏனெனில், அது துக்கத்தில் ஆறுதல் தருவதாக வாக்களிப்பதால், அதை எளிதில் ஏற்றுக்கொள்ள மனம் தூண்டப்படலாம்.

176. சிலர் தங்கள் இச்சைக்குரிய விஷயங்களை ஞானமாக நிர்வகிக்கத் தெரிந்தவர்களை விவேகிகள் என்று அழைக்கிறார்கள், ஆனால் உண்மையான விவேகிகள் தங்கள் சொந்த விருப்பங்களை அடக்கி ஆள்பவர்கள்.

177. நீங்கள் தீய (விக்கிரகங்களை) வேரறுப்பதற்கு முன்பு, உங்கள் இதயத்தைக் கேட்காதீர்கள்; ஏனெனில், அதில் எது விதைக்கப்பட்டிருக்கிறதோ, அதுபோன்ற நாட்டங்களையே அது கோரும்.

178. சில பாம்புகள் காடுகளில் இருப்பது போல, மற்றவை வீடுகளில் இரகசியமாகப் பதுங்கியிருப்பது போல, உணர்ச்சிகளும் அவ்வாறே: சில வெறும் கற்பனையாகவே (மனதில் நிகழ்பவை) இருக்கின்றன, மற்றவை செயல்களில் வெளிப்பட்டு அவற்றுக்குள் மறைந்திருக்கும் வகையில் தீவிரமாகப் பாதிக்கின்றன, என்றாலும் அவை ஒரு வடிவத்திலிருந்து மற்றொரு வடிவத்திற்கு மாறுவதும் உண்டு.

179. உனக்குள் உறங்கிக் கொண்டிருப்பது தீவிரமாக எழுந்து, அமைதியான மனதை விருப்பத்தின் பால் ஈர்க்கும்போது, அது கடந்த காலத்தில் எப்போதோ மனமே அதனால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, அதை இயக்கி, இதயத்தில் பதிய வைத்தது என்பதை அறிந்துகொள்.

180. காற்றின் சுவாசமின்றி மேகம் உருவாகாது, அதுபோலவே எண்ணங்களின் அசைவின்றி உணர்ச்சி பிறக்காது.

181. வேதம் போதிப்பது போல, நாம் இனி மாம்சத்தின் இச்சையின்படி நடவாமல் இருந்தால், அப்பொழுது, ஆண்டவரின் உதவியுடன், முன்பு நம்மில் பதியவைக்கப்பட்டிருந்த (ஆத்துமாவின் உணர்ச்சிகளும் தீய பழக்கவழக்கங்களும்) அதுவும் நம்மைக் கலக்காமல் போகும்.

182. மனதில் வேரூன்றியுள்ள பிம்பங்கள், முற்றிலும் மனதிற்குரியவற்றையும் விட மிகவும் தீயவையும் சக்திவாய்ந்தவையுமாக இருக்கின்றன, ஆனால் பிந்தையவை முந்தையவற்றுக்கு முன்னோடியாகவும் அவற்றின் காரணமாகவும் இருக்கின்றன.

183. இதயத்திலிருந்து தோன்றி, நீண்டகாலப் பற்று மற்றும் இதயத்தின் ஒப்புதலால் நம்மைப் பற்றிக்கொள்ளும் தீமை ஒன்று உண்டு; மேலும், அன்றாட நிகழ்வுகளால் மனப் போராட்டத்தைத் தூண்டும் தீமை மற்றொன்று உண்டு.

184. கடவுள் செயல்களை அவற்றின் நோக்கங்களின் அடிப்படையில் தீர்ப்பளிக்கிறார். 'கர்த்தர் உன் இருதயத்தின்படி உனக்கு அருள் புரியக்கடவார்,' என்று அவர் கூறுகிறார் (சங்கீதம் 19:5),

185. மனசாட்சியுடன் தியானத்தில் நிலைத்திருக்காதவன், பக்தி காரணமாக உடல் உழைப்பைக் கூட ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டான்.

186. மனசாட்சி என்பது கடவுளின் கட்டளைகளைக் கொண்ட ஒரு இயற்கையான புத்தகம்: அதை கவனமாகப் படிப்பவன் தெய்வீகத் தலையீட்டின் அனுபவங்களைப் பெறுகிறான்.

187. சத்தியத்திற்காக (அதைப் பாதுகாப்பதற்காக) மனமுவந்து உழைப்புகளை மேற்கொள்ளாதவர், தம் கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்ட சூழ்நிலைகளால் மிகக் கடுமையாகத் தண்டிக்கப்படுவார்.

188. கடவுளின் திருவுளத்தை அறிந்து, தம் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப அதை நிறைவேற்றுபவர், சிறிய முயற்சிகள் மூலம் பெரிய முயற்சிகளைத் தவிர்ப்பார்.

189. ஜெபமும் பொறுமையும் இல்லாமல் சோதனைகளை வெல்ல முயற்சிப்பவர், அவற்றைத் தடுக்க மாட்டார், மாறாக அவற்றில் இன்னும் அதிகமாகச் சிக்கிக்கொள்வார்.

190. கர்த்தர் தம்முடைய கற்பனைகளில் மறைந்திருக்கிறார், மேலும் அவைகளை நிறைவேற்றுவதற்கு ஏற்ப அவரைத் தேடுகிறவர்களால் அவர் காணப்படுகிறார்.

191. 'நான் கற்பனைகளைக் கடைப்பிடித்தேன், ஆனாலும் கர்த்தரைக் காணவில்லை' என்று சொல்லாதீர்கள். அவரை உண்மையாகத் தேடும் அனைவரும் சமாதானத்தைக் காண்பார்கள்.

192. அமைதி என்பது உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுவிப்பதாகும், அது பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிரியை இல்லாமல் அடையப்படாது.

193. ஒரு கட்டளைக்கு இணங்குவது என்பது ஒரு விஷயம், நற்பண்பு என்பது மற்றொன்று, என்றாலும் இரண்டும் நன்மைக்கான உத்வேகத்தை ஒன்றுக்கொன்று வழங்குகின்றன.

194. ஒரு கட்டளையை நிறைவேற்றுவது என்பது, கட்டளையிடப்பட்டதைச் செய்வதாகும்; ஆனால், நற்பண்பு என்பது, செய்யப்படும் செயல் உண்மையாகவே கடவுளுக்குப் பிரியமானதாக இருக்கும் ஒரு இதயத்தின் நிலையாகும்.

195. பௌதீக செல்வம், சாரத்தில் ஒன்றாக இருந்தாலும், பெறப்படும் பொருட்களின் அடிப்படையில் பலவகைப்பட்டிருப்பது போல, நன்மையும் சாரத்தில் ஒன்றாக இருந்தாலும், அது பலவகைப்பட்ட செயல்களில் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது.

196. செயல்கள் ஏதும் இன்றி, (எப்படி வாழ்வது என்பது பற்றிய) சொற்பொழிவுகளைச் செய்யும் ஒருவன் அநீதியில் செல்வந்தனாக இருக்கிறான், மேலும் வேதவசனத்தின்படி, 'அவனது உழைப்புகள்' 'அந்நியரின் வீடுகளுக்குள் பிரவேசிக்கின்றன' (நீதிமொழிகள் 5:10).

197. 'வெள்ளிக்காக எல்லாமும் விலகும்' என்று வேதம் கூறுகிறது (பிரசங்கி 10:19). ஆனால் தேவனுடைய கிருபையினால், மனவாழ்வு (ஆவிக்குரிய வாழ்வு) ஆளப்படும்.

198. நல்ல மனசாட்சியை ஜெபத்தின் மூலம் பெறலாம், நல்ல மனசாட்சியின் மூலம் தூய ஜெபத்தை அடையலாம். அவற்றின் இயல்பாகவே, அவை ஒன்றுக்கொன்று சார்ந்தவை.

199. யாக்கோபு யோசேப்புக்குப் பல வண்ணங்களாலான ஒரு மேல்வாரையைத் தைத்து கொடுத்தார். மேலும், கர்த்தர் சாந்தகுணமுள்ளவர்களுக்கு சத்தியத்தின் அறிவைக் கொடுக்கிறார், அது எழுதப்பட்டபடி: 'கர்த்தர் சாந்தகுணமுள்ளவர்களுக்குத் தமது வழிகளைப் போதிப்பார்' (சங். 24:9).

200. உங்களால் முடிந்தவரை எப்போதும் நன்மை செய்யுங்கள், மேலும் அதிகம் செய்ய ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கும்போது, குறைவானதைச் செய்து திருப்தியடையாதீர்கள்; ஏனெனில், 'திரும்பப் பார்க்கிறவன் தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்குப் பொருந்தாதவன்' என்று ஆண்டவர் கூறுகிறார் (லூக்கா 9:62).

4. தங்கள் கிரியैகளால் நீதிமான் எனத் தீர்க்கப்பட முடியும் என்று நினைப்பவர்களுக்கு, 226 அத்தியாயங்கள்[54]

1. பின்வரும் அதிகாரங்களில், வெளிப்படையாக மட்டும் நீதியுடன் வாழும்வர்களின் விசுவாசத்தின் பலவீனம், உண்மையாக விசுவாசித்து சத்தியத்தை விசுவாசத்தோடும் அறிந்தவர்களால் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.

2. ஒவ்வொரு கட்டளைக்கும் கட்டுப்பட வேண்டும் என்றாலும், அவருடைய இரத்தத்தின் மூலம் மக்களுக்குப் புத்திரராகும் பாக்கியம் வழங்கப்படுகிறது என்பதைக் காட்ட விரும்பும் கர்த்தர், இவ்வாறு கூறுகிறார்: 'உங்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டவை யாவையும் நீங்கள் செய்தபோது, நாங்கள் செய்ய வேண்டியதைச் செய்தோம் என்றே சொல்லுங்கள்' (லூக்கா 17:10)ஆகவே, பரலோக ராஜ்யம் என்பது கிரியைகளின் பலனல்ல, மாறாக, அது கர்த்தருடைய கிருபையாகும், அது அவருடைய உண்மையுள்ள ஊழியக்காரர்களுக்காக ஆயத்தம்பண்ணப்பட்டிருக்கிறது.

3. ஒரு ஊழியக்காரன் சுதந்திரத்தை ஒரு வெகுமதியாகக் கோருவதில்லை, ஆனால் கடனாளியைப் போல மனமுவந்து சேவை செய்கிறான், மேலும் அதை கிருபையின் பரிசாக எதிர்பார்க்கிறான்.

4. 'திருவசனங்கள் சொல்லுகிறபடி கிறிஸ்து நம்முடைய பாவங்களுக்காக மரித்தார்' (1 கொரி. 15:3), மேலும் அவர் தம்மை உண்மையுடன் சேவிப்பவர்களுக்கு சுதந்திரத்தை அளிக்கிறார். ஏனெனில் அவர் கூறுகிறார்: 'நன்றாகச் செய்தாய், நல்ல விசுவாசமுள்ள ஊழியக்காரனே; சில காரியங்களில் நீ விசுவாசமாயிருந்தாய், உன்னைப் பல காரியங்களுக்கு வைப்பேன்; உன் ஆண்டவரின் மகிழ்ச்சியில் பிரவேசி' (மத்தேயு 25:23).

5. கட்டளைகளைக் கொடுத்த கிறிஸ்துவின் கீழ்ப்படிதலின் மூலம் விசுவாசிக்கிறவனே உண்மையுள்ள ஊழியக்காரன், வெறும் அறிவை மட்டும் நம்பியவன் அல்ல.

6. கர்த்தருக்கு மரியாதை செலுத்துகிறவன் கட்டளையிடப்பட்டதைச் செய்கிறான், மேலும் அவன் எந்த விதத்திலும் பாவம் செய்தாலோ அல்லது அவருக்குக் கீழ்ப்படியாவிட்டாலோ, அதற்காக அவன் பெறும் எந்தத் தண்டனையையும் அவன் தகுதியானதாக ஏற்றுக்கொள்கிறான்.

7. ஆர்வமும் விடாமுயற்சியும் கொண்டிருங்கள், ஏனெனில் வெறும் அறிவு ஒருவரைப் பெருமையடையச் செய்யும்.

8. தேவனுடைய அநுக்கிரகத்தால் எதிர்பாராதவிதமாக நம்மை வந்தடையும் சோதனைகள், நாம் விடாமுயற்சியுடன் இருக்கக் கற்றுக்கொடுக்கின்றன, மேலும் அறியாமலேயே நம்மை மனந்திரும்புதலுக்கு வழிநடத்துகின்றன.

9. மக்கள் மீது வரும் துன்பங்கள் அவர்களின் சொந்த தீச்செயல்களின் விளைவாகும். ஆனால் நாம் அவற்றை ஜெபத்துடன் சகித்தால், மீண்டும் ஆசீர்வாதங்களில் பெருகத்தைப் பெறுவோம்.

10. சிலர், தங்கள் நற்பண்புக்காகப் புகழப்பட்டபோது, அதில் மகிழ்ச்சி அடைந்து, இந்த வீண் பெருமையின் இனிமையை (மேலிருந்து வரும்) ஒரு ஆறுதலாகக் கருதினார்கள். மற்றவர்கள், தங்கள் பாவத்தை உணர்ந்து வருந்தியபோது, அந்த ஆரோக்கியமான வலியை எதிரியின் பொறாமையின் செயலாகக் கருதினார்கள்.

11. தங்கள் செயல்களால், அவ்வளவு ஆர்வம் இல்லாதவர்களை விட தங்களை உயர்வாகக் கருதுபவர்கள், தங்கள் வெளிப்புறச் செயல்களால் தங்களை நியாயப்படுத்த முடியும் என்று சரியாக நினைக்கிறார்கள்; ஆனால், வெறும் அறிவை மட்டுமே நம்பி, அறியாதவர்களைப் பார்த்து இளக்கமாகப் பேசும் நாம், அவர்களை விட மிகவும் முட்டாள்கள்.

12. செயல்கள் இல்லாத அறிவு, அது உண்மையாக இருந்தாலும், இன்னும் உறுதியாக நிலைநிறுத்தப்படவில்லை. செயல்களே எல்லா விஷயங்களுக்கும் உறுதிப்படுத்தலாகச் செயல்படுகின்றன.

13. பெரும்பாலும், (ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிய) அறிவு, செயலைப் புறக்கணிப்பதால் மங்குகிறது. ஏனெனில், முற்றிலும் புறக்கணிக்கப்பட்ட செயல்கள், படிப்படியாக நினைவிலிருந்து மறைந்துவிடும்.

14. நமது செயல்கள் மூலம் அவருக்குச் சரியாகச் சேவை செய்வதற்காக, பகுத்தறிவின் மூலம் கடவுளை அறிந்து கொள்ள வேதவசனம் நம்மை ஊக்குவிக்கிறது.

15. நாம் கட்டளைகளை வெளிப்படையாக நிறைவேற்றும்போது, இறைவனிடமிருந்து பதிலாக நாம் எதையாவது பெற்றாலும், நமது சொந்த விருப்பத்தின் நோக்கத்திற்கேற்பவே நாம் பயனடைகிறோம்.

16. ஒருவன் எதையாவது செய்ய விரும்பியும், அதைச் செய்ய இயலாதவனாக இருந்தால், அவன் இருதயங்களை அறிந்தவராகிய தேவனுக்கு முன்பாக, அதைச் செய்தது போலவே நிற்கிறான். இது நன்மைக்கும் தீமைக்கும் தொடர்பாகப் புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டும்.

17. மனம், உடலின்றியே, நன்மையும் தீமையும் பலவற்றைச் செய்கிறது; ஆனால் உடல், மனமின்றி, எதையும் செய்ய முடியாது. ஏனெனில், சுயவிருப்பத்தின் முடிவுகள் செயலுக்கு முந்தையவை.

18. சிலர், கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதில் தவறினாலும், தாங்கள் சரியாக நம்புகிறோம் என்று நினைக்கிறார்கள்; மற்றவர்கள், அவற்றைக் கடைப்பிடித்தாலும், ராஜ்யத்தை ஒரு முறையான வெகுமதியாக எதிர்பார்க்கிறார்கள். இருவரும் சத்தியத்தைப் பற்றித் தவறான எண்ணத்தில் இருக்கிறார்கள்.

19. ஒரு எஜமானுக்குத் தன் ஊழியர்களுக்கு வெகுமதி அளிக்க வேண்டிய கடமை இல்லை, ஆனாலும், நேர்மையாக ஊழியம் செய்யாதவர்கள்கூட விடுதலையைப் பெறுவதில்லை.

20. கிறிஸ்து நமக்காக மரித்து, நாம் 'இனி நமக்காகவாயிராமல், நமக்காக மரித்து உயிர்த்தெழுந்தவருக்காகவாயே வாழ்கிறோம்' (2 கொரி. 5:15) என்றால், நாம் மரணபரியந்தம் அவருக்கு ஊழியம் செய்ய நம்மை ஒப்புக்கொடுத்துவிட்டோம் என்பது தெளிவாகிறது. அப்படியானால், தத்தெடுப்பை ஒரு தகுதியான பலனாக எப்படிக் கருத முடியும்?

21. கிறிஸ்து இயற்கையால் ஆண்டவராகவும், இரட்சிப்பின் திட்டத்தின்படி ஆண்டவராகவும் இருக்கிறார், ஏனெனில் அவர் நம்மை—உயிருடன் இருப்பவர்களை—படைத்தார், பாவத்தில் மரித்தவர்களைத் தம்முடைய இரத்தத்தால் மீட்டார், மேலும் இவ்விதமாக விசுவாசிக்கிறவர்களுக்குக் கிருபை அருளினார்.

22. கர்த்தர் ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்களுடைய கிரியையின்படி பலன் கொடுப்பார் என்ற வேதவசனங்களை நீங்கள் கேட்கும்போது (சங். 61:13), செயல்கள் (அவைகளாகவே) கெஹென்னாவிற்கோ அல்லது ராஜ்யத்திற்கோ தகுதியானவை என்று நினைக்க வேண்டாம், மாறாக, நம்முடைய சிருஷ்டிகரும் மீட்பருமான தேவன் என்ற முறையில், கிறிஸ்து ஒவ்வொருவரையும், அவர் மீதான அவருடைய அவநம்பிக்கை அல்லது விசுவாசத்தின் கிரியைகளின்படி வெகுமதி அளிப்பார், காரியங்களை (அதாவது செயல்களையும் வெகுமதிகளையும்) எடைபோடுபவராக அல்ல.

23. மறுபிறப்பு எனும் நீராடலுக்குத் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்பட்ட நாம், நற்செயல்களைச் செய்வது வெகுமதியுக்காக அல்ல, மாறாக நமக்கு அருளப்பட்ட தூய்மையைப் பாதுகாப்பதற்காகவே.

24. நமது சொந்த இயற்கையான சக்திகளால் நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு நற்செயலும், அதன் எதிர்மாறான (அதாவது, ஒரு தீச்செயல்) செயலிலிருந்து நம்மைத் திருப்பினாலும், கிருபை இல்லாமல், நமது பரிசுத்தத்தை ஏற்படுத்த முடியாது.

25. கட்டுப்பாடு உடையவர்கள் அதிகப்படியான உண்ணலையிலிருந்து விலகுகிறார்கள்; பேராசையில்லாதவர்கள் பேராசையிலிருந்து விலகுகிறார்கள்; மௌனிகள் அதிகப் பேச்சிலிருந்து விலகுகிறார்கள்; தூய்மையானவர்கள் இன்ப இச்சையின் மீதான விருப்பத்திலிருந்து விலகுகிறார்கள்; கற்புடையவர்கள் விபச்சாரத்திலிருந்து விலகுகிறார்கள்; தங்களிடம் உள்ளவற்றில் திருப்தி அடைந்தவர்கள் பேராவலிலிருந்து விலகுகிறார்கள்; சாந்தகுணம் உடையவர்கள் சீற்றத்திலிருந்து விலகுகிறார்கள்; பணிவானவர் வீண் பெருமையிலிருந்தும், கீழ்ப்படிந்தவர் எதிர்ப்பிலிருந்தும், தன்னைத் தானே கண்டிப்பவர் பாசாங்கிலிருந்தும் விலகுகிறார்; அவ்வாறே, ஜெபிப்பவர் நம்பிக்கையின்மையிலிருந்து விலகுகிறார், விருப்பத்துடன் பிச்சையெடுப்பவர் செல்வக் குவிப்பிலிருந்து விலகுகிறார், பாவ அறிக்கை செய்பவர் மதத்திலிருந்து விலகுவதிலிருந்து விலகுகிறார், மற்றும் இரத்தம் சிந்தி சாட்சியாய் இருப்பவர் உருவ வழிபாட்டிலிருந்து விலகுகிறார். இறக்கும் வரையிலும் கடைப்பிடிக்கப்படும் ஒவ்வொரு நற்பண்பும், பாவத்திலிருந்து விலகுவதைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களா; மேலும் இந்தப் பாவத்திலிருந்து விலகுவது என்பது இயற்கையானது, அது தேசத்தின் பரிசாக வழங்கப்படக்கூடிய ஒன்றல்லவா?

26. மனிதன் தனக்கு இயல்பானதைக் கூடக் கடினமாகப் பாதுகாக்கிறான், ஆனால் கிறிஸ்து சிலுவையின் மூலம், குமாரர்களாகத் தத்தெடுப்பை அருளுகிறார்.

27. ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டளை இருக்கிறது, ஒரு பொதுவான (அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய) கட்டளையும் இருக்கிறது. ஏனெனில், ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் தேவையുള്ളவர்களுக்குச் சிறிதளவு கொடுக்கச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது, மற்றொன்றில் ஒருவர் தனது எல்லா உடைமைகளையும் (உடனடியாக) துறக்கச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

[55]28. ஒரு குழந்தையால் (ஆவிக்குரிய வயதில்) அடையாளம் காண முடியாத கிருபையின் கிரியையும், சத்தியத்தைப் போன்றிருக்கும் தீயவனின் (சத்துருவின்) கிரியையும் உண்டு. ஏமாற்றப்பட்டுவிடுவோமோ என்ற அச்சத்தால் அத்தகைய செயல்களில் அதிக நேரம் சிந்தித்துக்கொண்டிராமல் இருப்பதும், அவற்றைக் கண்டனம் செய்யாமல் இருப்பதும் சிறந்தது, ஏனெனில் அவற்றில் உண்மை இருக்கலாம்; மாறாக, எல்லா காரியங்களையும் நம்பிக்கையுடன் தேவனுக்குக் கொண்டுவர வேண்டும், ஏனெனில் அவர் இரண்டின் நன்மையையும் அறிந்திருக்கிறார்.

29. மனமென்னும் கடலைக் கடக்க விரும்புகிறவன் நீண்டகாலம் பொறுமையுள்ளவனாகவும், பணிவானவனாகவும், ஞானமுள்ளவனாகவும், விழிப்புள்ளவனாகவும், தன்னை அடக்கிக்கொள்ளும் திறன் கொண்டவனாகவும் இருக்க வேண்டும். ஆனால், இந்த நான்கு குணங்கள் இல்லாமல் அவன் இந்த முயற்சியில் இறங்கினால், அவன் தன் இதயத்தை வருத்திக்கொள்வான் தவிர, கடந்து செல்ல முடியாது.

30. மௌனம் என்பது எல்லாத் தீமைகளையும் துண்டிப்பதாகும். மேலும், அது பிரார்த்தனையில் அந்த நான்கு நற்பண்புகளுடன் இணைந்தால், பற்று அறுப்பதற்கு இதைவிடச் சிறந்த உதவியோ அல்லது குறுக்கு வழியோ வேறு எதுவும் இல்லை.

31. உடலின்றி மன அமைதியை அடைய முடியாது, மேலும் மௌனம் மற்றும் ஜெபம் இல்லாமல் அவற்றுக்கு இடையேயான இடைவெளியைத் தூய்மைப்படுத்தவும் முடியாது.

32. மாம்சம் ஆவிக்கு விரோதமாயும், ஆவி மாம்சத்திற்கு விரோதமாயும் இச்சிக்கிறது (கலா. 6:17); ஆனாலும் ஆவியினாலே நடக்கிறவர்கள் மாம்சத்தின் இச்சையை நிறைவேற்றார்கள்.

33. மன உள்மன அழைத்தல் இல்லாமல் ஜெபம் முழுமையடையாது. கர்த்தர் ஒருமுகப்படுத்தப்பட்ட கவனத்துடன் கூப்பிடும் மனதைக் கேட்கிறார்.

34. ஒருமுகப்பட்ட கவனத்துடன் ஜெபிக்கும் மனம் இதயத்தை உடைக்கிறது. 'நொறுங்குண்டதும் நொறுங்குண்ட ஆவியுமுள்ளதை, தேவனே, நீர் அசட்டை பாராமலிருப்பீர்' (சங். 50:19)

35. மேலும் ஜெபம் நற்பண்புகளின் தாயாக இருந்தாலும், அது நற்பண்புகளைக் கொண்டுவருவதால், ஒரு நற்பண்பு என்று அழைக்கப்படுகிறது.

36. ஜெபமும் நல்ல நம்பிக்கையும் இல்லாமல் நாம் செய்வதெல்லாம், பிற்காலத்தில் தீங்கு விளைவிப்பதாகவும், (குறைந்தபட்சம்) குறைபாடுள்ளதாகவும் நிரூபிக்கப்படும்.

37. 'கடைசியானவை முதலில் வரும், முதலில் உள்ளவை கடைசியில் வரும்' (மத். 19:30) என்று நீங்கள் கேட்கும்போது, இது நற்பண்பு உடையவர்களையும் அன்பு உடையவர்களையும் குறிக்கிறது என்று புரிந்துகொள்ளுங்கள். ஏனெனில், வரிசையில் அன்பு நற்பண்புகளில் கடைசி இடத்தில் இருந்தாலும், தகுதியில் அது அனைத்திலும் முதன்மையானது, மேலும் தனக்கு முன்பு வந்த அனைத்தையும் பின்னுக்குத் தள்ளிவிடுகிறது.

38. விரக்தி ஆட்கொள்ளும்போது, அது ஜெபத்தின் போதாக இருந்தாலும் சரி அல்லது எதிரியின் பலவிதமான தந்திரங்களின் விளைவாக இருந்தாலும் சரி, வெளியேற்றத்தையும் கடுமையான சோதனைகளையும் நினைவுக்குக் கொண்டுவரவும். இருப்பினும், வெளிப்புற விஷயங்கள் பயனுள்ளதாக இருந்தாலும், ஜெபம் மற்றும் நம்பிக்கையின் மூலம் கடவுளிடம் ஒட்டிக்கொண்டிருப்பது நல்லது.

39. நமது இயல்பின் கதவை எந்த ஒரு தனிப் புண்ணியமும் தனியாகத் திறக்காது (அத்தியாயங்கள் 224 மற்றும் 225-ஐப் பார்க்கவும்), அவை அனைத்தும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக ஒன்றையொன்று சார்ந்திருக்கும் பட்சத்தில் தவிர.

40. எண்ணங்களை உணவாகக் கொள்பவன் உணர்ச்சிவசப்பட்டவன்; ஏனெனில், அவை பயனுள்ளதாக இருந்தாலும், நம்பிக்கையை விட அதிகப் பயனுள்ளதாக இருக்க முடியாது.

41. மனந்திரும்புதலால் தூய்மைப்படுத்தப்படாவிட்டால், ஒவ்வொரு பாவமும் மரணத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது. அத்தகைய பாவத்திற்காக ஒரு புனிதர் மற்றொருவருக்காகப் பிரார்த்தனை செய்தாலும், அந்தப் பிரார்த்தனை கேட்கப்படாது.

42. யார் சரியாக மனந்திரும்புகிறாரோ, அவர் தனது கடந்த காலப் பாவங்களை நியாயப்படுத்த முற்படுவதில்லை, மாறாக அவைகள் மூலம் கடவுளைச் சமாதானப்படுத்த முற்படுகிறார்.

43. நமது இயல்புக்கு சாத்தியமான ஒவ்வொரு நற்செயலையும் நாம் தினசரி அடிப்படையில் செய்திருக்க வேண்டும். அப்படியானால், நாம் முன்பு செய்த தீமைகளுக்குப் பதிலாக கடவுளுக்கு என்ன அர்ப்பணிப்போம்?

44. இன்று நாம் எவ்வளவு நற்பண்புகளை அதிகரித்தாலும், அது நமது முந்தைய கவனக்குறைவைக் கண்டிப்பது மட்டுமே, அதற்கான ஈடு (கடவுளுக்கு) அல்ல.

45. ஆவியில் மனநொறுங்குண்டிருந்து (தனது பாவங்களைக் குறித்து வருந்துபவர்) ஆனாலும் மாம்சத்தில் சுகமாயிருப்பவர் (உடலை எல்லா வகையிலும் திருப்திப்படுத்துபவர்), தனது மனம் சிதறிக் கிடக்கும்போது உடலைக் கடுமையாகத் தண்டிப்பவரைப் (உடலுக்கு எல்லாவற்றையும் மறுப்பவரைப்) போன்றவர்.

46. இருவகை விருப்பப்பூர்வமான துன்பங்கள் (அதாவது, உடல் மற்றும் ஆன்மீக ரீதியானவை) ஒன்றுக்கொன்று வலுவூட்டுகின்றன: ஆன்மீகமானது உடலையும், உடலானது ஆன்மீகத்தையும் வலுவூட்டுகின்றன; ஆனால் அவற்றின் பிரிவு (அவற்றின் துன்பங்களை விட) மோசமானதும் அதிக சுமையானதுமாகும்.

47. நமக்கு நேரிடுவதைப் பொறுத்துக்கொள்வதும், கர்த்தருடைய வார்த்தையின்படி, நம்மை வெறுக்கும் அண்டை வீட்டாரை நேசிப்பதும் ஒரு பெரிய நற்பண்பாகும்.

48. உண்மையான அன்பின் அடையாளம் குற்றங்களை மன்னிப்பதாகும். இவ்வாறு கர்த்தர் உலகத்தை நேசித்தார்.

49. உண்மையான அறிவின்றி இதயப்பூர்வமாக ஒருவரின் மீறுதல்களை மன்னிப்பது சாத்தியமற்றது, ஏனெனில் அவர்களுக்கு நேரிடுவதெல்லாம் அவர்களுடைய சொந்தச் செயல்தான் என்பதை அது அனைவருக்கும் வெளிப்படுத்துகிறது.

50. நீங்கள் ஆண்டவருக்காக ஒதுக்கியதிலிருந்து எதையும் இழக்க மாட்டீர்கள், ஏனெனில் தகுந்த நேரத்தில் அது உங்களுக்குப் பன்மடங்காகத் திரும்ப வரும் (பெருகியதாக).

51. மனம் பக்தியின் நோக்கத்தை மறந்துவிடும்போது, புற ஒழுக்கநெறியின் செயல் பயனற்றதாகிவிடுகிறது.

52. விவேகமின்மை (மற்றவர்களின் அல்ல, ஒருவரின் சொந்த) ஒவ்வொரு நபருக்கும் தீங்கு விளைவிப்பதாக இருந்தால், தவம் நிறைந்த வாழ்க்கையைத் தழுவியவர்களுக்கு அது எவ்வளவு அதிகமாகத் தீங்கு விளைவிக்கும்.

53. உங்கள் செயல்கள் மூலம் உங்களை ஒரு ஞானியாகக் காட்டிக் கொள்ளுங்கள், ஏனெனில் ஒரு செயலை விட ஞானமான வார்த்தை வேறு எதுவும் இல்லை.

54. தவம் மூலம் பெறப்படும் பக்திக்குப் பரிந்துரையால் வழிவகுக்கும். இதை கடவுளின் சட்டத்திலிருந்தும், ஒருவரின் மனசாட்சியிலிருந்தும் அறியலாம்.

55. ஒருவன் ஒரு எண்ணத்தை உதித்து, அதை ஆராயாமல் பிடித்துக்கொண்டான்; மற்றொருவன் அதை உதித்து, உண்மையுடன் சோதித்துப் பார்த்தான். கேள்வி என்னவென்றால்: அவர்களில் யார் அதிக பக்தியுடன் நடந்துகொண்டார்?

56. துன்பங்களைப் பொறுத்துக்கொள்வதும், தனது துரதிர்ஷ்டங்களுக்கு மற்றவர்களைக் குறைகூறாமல் இருப்பதும் உண்மையான ஞானம்.

57. பலனை எதிர்பார்த்து நன்மை செய்பவன் கடவுளுக்கு அல்ல, தன் விருப்பத்திற்கே சேவை செய்கிறான்.

58. பாவம் செய்தவன், பாவத்திற்குரிய மனந்திரும்புதல் மூலமாகத் தவிர தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்க முடியாது.

59. சிலர், நாம் பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபையை முழுமையாகப் பெறாத வரை நன்மை செய்ய முடியாது என்று கூறுகிறார்கள் (இது தவறானது).

60. எப்போதும் சுய இன்பத்தில் நாட்டம் கொண்டவர்களின் விருப்பம், மேலிருந்து எந்த உதவியும் இல்லை என்ற சாக்குப்போக்கின் பேரில், தங்களால் இயன்றதையும் செய்ய மறுக்கிறது.

61. கிறிஸ்துள் ஞானஸ்நானம் பெற்றவர்களுக்கு ஏற்கனவே மர்மமான முறையில் கிருபை அருளப்பட்டுள்ளது, ஆனால் கட்டளைகள் கடைப்பிடிக்கப்படும்போது அது (வெளிப்படையாக) செயல்படுகிறது. இந்தக் கிருபை இரகசியமாக நம்மை உதவத் தவறாவிட்டாலும், நமது சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் நன்மை செய்வதோ அல்லது செய்யாமல் இருப்பதோ நமது சக்திக்குட்பட்டதே.

62. முதலாவதாக, அது கடவுளால் மனசாட்சியைத் தூண்டுகிறது, அதன் மூலம் தீயவர்கள்கூட மனந்திரும்பி, கடவுளின் அனுகூலத்தைப் பெற்றுள்ளனர்.

63. மீண்டும், இது அடிக்கடி ஒருவரின் அண்டை வீட்டாரின் அறிவுரையில் மறைந்திருக்கும்; சில சமயங்களில் படிக்கும்போது ஒரு எண்ணத்தைப் பின்தொடர்ந்து, (அந்த எண்ணத்திலிருந்து எழும்) ஒரு இயற்கையான விளைவின் மூலம் மனத்திற்கு உண்மையைக் கற்பிக்கக்கூடும். ஆகவே, இந்த வரம் அருளப்படும் இத்தகைய மற்றும் இதற்கு ஒப்பான குறிப்பிட்ட சந்தர்ப்பங்களில் நாம் அதை மறைக்காமல் இருந்தால் (அதாவது, கிருபை தூண்டுவதை நாம் பின்பற்றினால்), அப்போது நாம் உண்மையாகவே கர்த்தருடைய மகிழ்ச்சியில் பிரவேசிப்போம் (நாம் செயலூக்கமுள்ள கிருபைக்கும் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம்).

64. கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதற்கு முன்பு பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிரியை செய்யும் கிருபையைத் தேடுகிறவன் (பெற நம்புகிறவன்), பணத்திற்காக வாங்கப்பட்ட ஒரு அடிமைக்கு ஒப்பான்; அந்த அடிமை வாங்கப்பட்ட அதே கணத்தில், தனக்காகச் செலுத்தப்பட்ட பணத்துடன் தன் சுதந்திரமும் தனக்கு எழுதிக் கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்று தேடுகிறான்.

65. கர்த்தரைத் தேடி, புறத்தேயான துரதிர்ஷ்டங்கள் தேவனுடைய நீதியின்படி நிகழ்கின்றன என்பதை உணர்ந்த எவரும், சத்தியத்தின் அறிவைக் கண்டுகொண்டார்.

66. வேதவசனத்தின்படி, 'கர்த்தருடைய வழிகள் பூமியெங்கும் உண்டென்று' (சங்கீதம் 104:7) நீங்கள் உங்கள் மனதில் கொண்டிருந்தால், ஒவ்வொரு நிகழ்வும் உங்களுக்கு தேவனுடைய அறிவைக் கற்பிக்கும் ஆசிரியராக இருக்கும்.

67. ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குரியதை (தங்கள் தகுதிக்கேற்ப) தங்கள் அகநிலைக்கேற்பப் பெறுகிறார்கள், ஆனால் புற நிகழ்வுகள் ஒவ்வொருவரின் அகநிலைக்கு எவ்வாறு பொருந்துகின்றன என்பதற்கான விவரங்கள் கடவுளுக்கு மட்டுமே அறியப்பட்டவை.

68. மக்கள் கையால் நீங்கள் எந்த அவமானத்தையும் சந்திக்கும்போது, 'தேவன் அருளும் மகிமையை' (யோவான் 5:44) என்ற வெகுமதியை விரைவாக உங்கள் நினைவுக்குக் கொண்டு வாருங்கள். இந்த வழியில், அவமானத்தில் கூட நீங்கள் துக்கத்திலிருந்தும் குழப்பத்திலிருந்தும் விடுபட்டு இருப்பீர்கள், மேலும் மகிமை வரும்போது விசுவாசமாகவும் குற்றமற்றவராகவும் இருப்பீர்கள்.

69. மக்கள் உங்களைப் புகழும்போது, கடவுளின் அருளால், கர்த்தருடைய நியாயத்தீர்ப்பில் (தெரிந்து) எந்தவொரு ஆடம்பரத்தையும் சேர்க்காதீர்கள், இல்லையெனில் எல்லாம் மாறி, நீங்கள் அதற்கு நேர்மாறான (அவமானத்தை) அனுபவிக்க நேரிடும்.

70. மண் மற்றும் நீர் இல்லாமல் ஒரு விதை முளைக்காது, அதுபோலவே தன்னார்வ உழைப்பு மற்றும் தெய்வீக பரிந்துரையின்றி ஒரு நபரும் எந்தப் பயனையும் பெறமாட்டார்.

71. மேகமின்றி மழை பெய்யாது, அதுபோல தெளிவான மனசாட்சியின்றி ஒருவரால் கடவுளை மகிழ்விக்க முடியாது.

72. நீங்கள் மிகவும் ஞானமாக இருந்தாலும், கற்றுக்கொள்வதை மறுக்காதீர்கள். ஏனெனில், கடவுளின் கட்டளை நமது ஞானத்தை விட அதிக நன்மை பயக்கும்.

73. ஏதேனும் ஒருவித சுய இன்பத்தால் தூண்டப்பட்டு, இதயம் சுயக்கட்டுப்பாட்டின் பாதையிலிருந்து விலகும்போது, அது வழுக்கும் சரிவில் உருளும் ஒரு மிகப் பெரிய கல்லைப் போல, தடுக்க முடியாததாகிவிடுகிறது.

74. புல்வெளியில் ஒரு புல்லுக்குப் பின்னால் ஓடும் அனுபவமற்ற கன்று, வலதுபுறமும் இடதுபுறமும் செங்குத்தாகச் சரிந்த ஒரு இடத்தில் தடுமாறுவதைப் போலவே, ஆன்மாவும் அதன் எண்ணங்களால் (அதன் சரியான ஒழுக்கத்திலிருந்தும் கவனத்திலிருந்தும்) படிப்படியாக வழிதவறுகிறது.

75. கர்த்தருக்குள் பலப்படுத்தப்பட்ட மனம், நீண்டகாலத் தீயப் பழக்கத்திலிருந்து ஆன்மாவைத் திசை திருப்பும்போது, இதயம் கொலைக்காரர்களால் கொல்லப்படுவது போல, மனதாலும் உணர்ச்சியாலும் கொல்லப்படுகிறது, அவை அதை இங்கும் அங்கும் இழுக்கின்றன.

76. இலாபத்தின் நம்பிக்கையில் கடலில் பயணம் செய்பவர்கள் சூரியனின் கடுமையான வெப்பத்தை மனமுவந்து சகித்துக்கொள்வது போல, தீமையை வெறுப்பவர்கள் கண்டனத்தை விரும்புகிறார்கள். முந்தையவர்கள் காற்றுக்கு எதிராகப் போராடுகிறார்கள், பிந்தையவர்கள் தங்கள் உணர்ச்சிகளுக்கு எதிராகப் போராடுகிறார்கள்.

77. 'குளிர்காலத்திற்கோ அல்லது ஓய்வுநாளுக்கோ தப்பி ஓடுவது' (மத். 24:20) எப்படி உடலுக்கு நோயையும், ஆன்மாவுக்கு அசுத்தத்தையும் (உண்மையில், அவமானத்தையும்) ஏற்படுத்துகிறதோ, அப்படியே முதிர்ந்த உடலிலும், பரிசுத்தமாக்கப்பட்ட ஆன்மாவிலும் (புனிதப் பணியாளரின் வடிவில்) இச்சைகள் தூண்டப்படுவதுமாகும்.

78. கர்த்தரைப் போல நல்லவரும் இரக்கமுள்ளவரும் வேறு யாரும் இல்லை, ஆனாலும் மனந்திரும்பாதவர்களின் பாவங்களை அவர் மன்னிப்பதில்லை.

79. நமது பாவங்களைக் கண்டு வருந்துபவர்கள் நம்மில் பலர் இருக்கிறார்கள், ஆயினும் அவற்றின் காரணங்களை நமது உள்ளத்திலேயே மனமுவந்து பேணிக்கொள்கிறோம்.

80. பூமிக்கடியில் குழி தோண்டும் கீரிக்குருடன், குருடனாக இருப்பதால், நட்சத்திரங்களைக் காண முடிவதில்லை; அவ்வாறே, இவ்வுலக விஷயங்களில் நம்பிக்கையற்றவன், நித்தியமானவற்றையும் நம்ப முடிவதில்லை.

81. மற்ற எல்லா அருட்கொடைகளுக்கும் முன்பாக, கடவுள் மனிதகுலத்திற்கு உண்மையின் அறிவை அருளியுள்ளார், அது முதன்மையாக அதைப் பெறுபவர்களுக்கு அதை அருளியவரிடம் நம்பிக்கை கொள்ளக் கற்பிக்கிறது.

82. ஒரு பாவ ஆன்மா தாம் சந்திக்கும் துன்பங்களை ஏற்றுக்கொள்ளாதபோது (அவற்றால் உணர்வு பெறாதபோது), அப்பொழுது தேவதூதர்கள் அதைப் பற்றி, 'நாங்கள் பாபிலோனைக் குணப்படுத்த முயன்றோம், ஆனால் அவள் குணமாகவில்லை' (எரே. 51:9) என்று கூறுகிறார்கள்.

83. உண்மையான அறிவை மறக்கும் மனம், தனக்குத் தீங்கு விளைவிப்பதை நன்மை என்று கருதி, மக்களுக்கு எதிராகப் போர் தொடுக்கிறது.

84. தண்ணீரில் நெருப்பை அணைக்க முடியாதது போல, கடவுளை நேசிக்கும் இதயத்தில் எந்தத் தீய எண்ணமும் வேரூன்ற முடியாது. ஏனெனில், கடவுளை நேசிக்கும் ஒவ்வொருவரும் உழைப்பாளிகள், மேலும் தன்னிச்சையான உழைப்பு அதன் இயல்பிலேயே காமத்தின் எதிரியாகும்.

85. செயல்கள் மூலம் ஆன்மாவில் மனமுவந்து வளர்க்கப்படும் ஒரு பேரார்வம், அதன் உரிமையாளர் விரும்பவில்லை என்றாலும், பின்னர் அதன் உள்ளத்தில் கடுமையாக எழுச்சியடைகிறது.

86. விருப்பமில்லாத எண்ணங்களுக்குக் காரணமானவற்றையும், அவை எழும் பொருட்களையும் நாம் விரும்புகிறோம்; ஆனால் விருப்பத்துடன் எழும் எண்ணங்களைப் பொறுத்தவரை, நாம் வெளிப்படையாக அந்தப் பொருட்களையே விரும்புகிறோம்.

87. தற்பெருக்கும் தற்புகழ்ச்சியும் அவதூறின் காரணங்கள், அதே சமயம் பேராவலும் வீண் பெருமையும் இரக்கமின்மை மற்றும் பாசாங்கின் காரணங்கள்.

88. மனம் இதயப்பூர்வமாகப் பிரார்த்தனை செய்யத் தொடங்கியதைப் பிசாசு காணும்போது, அவன் பெரிய மற்றும் சூழ்ச்சி நிறைந்த சோதனைகளைக் கொண்டுவருகிறான். ஆனால், அவன் சிறிய நற்பண்புகளைப் பெரிய தாக்குதல்களால் தடுக்க மாட்டான்.

89. ஒரு பிடிவாதமான எண்ணம் ஒருவரின் பட்சப்பாட்டை வெளிப்படுத்துகிறது, அதே சமயம் அதை விரைவாக ஒழிப்பது சண்டையையும் எதிர்ப்பையும் குறிக்கிறது.

90. மனம் தனக்குள் மாறி, நுழையும் மூன்று நிலைகள் உள்ளன: இயற்கை, மீஇயற்கை மற்றும் செயற்கை. அது தனது இயல்பான நிலைக்குள் நுழையும்போது, அது தீய எண்ணங்களுக்கான மூலமாகவும், உணர்ச்சிகளுக்கான காரணமாகவும் தன்னைக் காண்கிறது, மேலும் தனது பாவங்களைக் கடவுளிடம் அறிக்கையிடுகிறது; ஆனால் அது இயற்கைக்கு மாறான நிலையில் இருக்கும்போது, அது கடவுளின் சத்தியத்தை மறந்து, மக்கள் தனக்கு அநியாயமாகத் தீங்கு விளைவிப்பதைப் போல அவர்களுக்கு எதிராகப் போர் தொடுப்பதாகும். மேலும், அவர் ஒரு மீஇயற்கை நிலைக்கு உயர்த்தப்படும்போது, தூதர் 'அன்பு, மகிழ்ச்சி, சமாதானம்' போன்றவையாக விவரித்த பரிசுத்த ஆவியானவரின் கனிகளைத் தன்னுள் காண்கிறார் (கலா. 5:22), மேலும், அவர் மாம்சத்தின் காரியங்களுக்கு முன்னுரிமை கொடுத்தால், அவரால் அங்கே இருக்க முடியாது என்பதையும் அறிந்துகொள்கிறார்; அங்கிருந்து விலகி, அவர் பாவத்திலும் அதைத் தொடரும் துக்ககரமான துரதிர்ஷ்டங்களிலும் விழுகிறார், உடனடியாக இல்லாமல், ஆனால் தேவனுடைய சத்தியம் விதிப்படியே, தகுந்த நேரத்தில் அது நிகழ்கிறது.

91. ஒருவரின் அறிவு, அவரது சாந்தம், தாழ்மை மற்றும் அன்பால் உறுதிசெய்யப்படும் வரையில்தான் உண்மையானது.

92. ஆர்த்தடாக்ஸ் விசுவாசத்தில் ஞானஸ்நானம் பெறும் ஒவ்வொருவரும் மர்மமான முறையில் எல்லா அருளையும் பெறுவார்கள், ஆனால் அவர்கள் கட்டளைகளை நிறைவேற்றும்போது, இறுதியில் இதன் உறுதியான சான்றுகளைப் பெறுவார்கள்.

93. கிறிஸ்துவின் கட்டளை, விசுவாசத்துடன் கடைப்பிடிக்கப்படும்போது, இதயத்தின் பல துன்பங்களுக்கு மத்தியில் ஆறுதலை அளிக்கிறது; இருப்பினும், இரண்டும் தத்தமது நேரத்தில் வருகின்றன.

94. நீங்கள் செய்யும் அனைத்திலும் பிரார்த்தனை ஒரு இன்றியமையாத பகுதியாக இருக்கட்டும், ஏனெனில் கடவுளின் உதவி இல்லாமல் உங்களால் எதையும் செய்ய முடியாது.

95. கடவுளின் உதவியைப் பெறுவதில் பிரார்த்தனையை விட சக்திவாய்ந்தது எதுவும் இல்லை, கடவுளை மகிழ்விப்பதில் அதை விட பயனுள்ளது எதுவும் இல்லை.

96. எல்லா கட்டளைகளின் நிறைவும் இதில்தான் உள்ளது: ஏனெனில் கடவுள் மீதான அன்பை விட உயர்ந்தது எதுவும் இல்லை.

97. இடைவிடாத ஜெபம் என்பதில் நிலைத்திருப்பவரின் கடவுள் மீதான அன்பின் அடையாளம், ஆனால் அதைப் புறக்கணிப்பதும், (ஜெபத்தின் போது) கவனம் சிதறுவதும் இவ்வுலகப் பற்றின் அடையாளங்கள் (இதயம் கடவுளைத் தவிர வேறு எதனாலும் கவரப்படுவது).

98. துயரமின்றி இரவுக் காவல் காத்து, பொறுமையுடன் இருந்து, ஜெபிப்பவன் பரிசுத்த ஆவியானவரின் வல்லமையைப் பெறுகிறான்; ஆனால், இந்தச் செயல்களின் போது துயரத்தை உணர்ந்தாலும், தன் விருப்பத்தின் மூலம் அவற்றை மனமுவந்து சகித்துக்கொள்பவன், விரைவில் மேலிருந்து பரிந்துரையைப் பெறுவான்.

99. எப்படி ஒரு கட்டளை மற்றொன்றை விட மேன்மையானதோ, அப்படியே ஒரு விசுவாசமும் மற்றொன்றை விட உறுதியானதாக இருக்கிறது.

100. அப்போஸ்தலரின் கூற்றுப்படி, கேட்பதன் மூலம் வரும் விசுவாசம் உண்டு (ரோமர் 10:17), மேலும் 'நம்பப்படுகிற காரியங்களின் விசுவாசம் உண்டு' (எபி. 11:1).

101. கேட்பவர்களுக்கு வார்த்தைகளால் பதிலளிப்பது நல்லது, ஆனால் ஜெபம் மற்றும் நற்பண்புகள் மூலம் அவர்களுக்கு உதவுவது இன்னும் சிறந்தது: ஏனெனில் இவற்றின் மூலம், தன்னைக் கடவுளுக்கு அர்ப்பணிப்பவர் தனது அண்டை வீட்டார்க்கு உதவுவதுடன், தானும் உதவத் தகுதியுள்ளவராக ஆகிறார்.

102. நீங்கள் வினவுபவர்களுக்கு ஒரு சுருக்கமான வார்த்தையை வழங்க விரும்பினால், அவர்களை எல்லா துக்கமான சூழ்நிலைகளிலும் பிரார்த்தனை, உண்மையான நம்பிக்கை மற்றும் பொறுமை ஆகியவற்றின் பக்கம் வழிநடத்துங்கள், ஏனெனில் மற்ற எல்லா நன்மைகளும் இவற்றின் மூலமே அடையப்படுகின்றன.

103. ஒருவன் எந்த விஷயத்தில் தன் முழு நம்பிக்கையையும் கடவுளிடம் வைத்திருக்கிறானோ, அந்த விஷயத்திற்காக அவன் தன் அண்டை வீட்டாருடன் இனி சண்டையிட மாட்டான்.

104. வேதவாக்கியத்தின்படி, விருப்பத்திற்கு அப்பாற்பட்ட அனைத்திற்கும் அதன் காரணம் விருப்பத்தில்தான் உள்ளது என்றால், ஒருவனுக்கு அவனே எதிரியாக இருப்பதைப் போல வேறு யாரும் எதிரியாக இருப்பதில்லை.

105. எல்லாத் தீமைகளுக்கும் முதன்மையான காரணம் அறியாமை; இரண்டாவது நம்பிக்கையின்மை.

106. சோதனையைப் பொறுமையினாலும் ஜெபத்தினாலும் விலகி ஓடுங்கள். ஆனால், இவைகளைத் தவிர்த்துவிட்டு நீங்கள் அதற்கு எதிர்த்தரையிட்டால், அது மிகுந்த பலத்துடன் உங்களைத் தாக்கும்.

107. தேவனுடைய பார்வையில் சாந்தகுணம் உள்ளவர்கள் ஞானமுள்ளவர்களில் ஞானமுள்ளவர்கள், மற்றும் மனத்தாழ்மை உள்ளவர்கள் வல்லமையுள்ளவர்களில் வல்லமையுள்ளவர்கள், ஏனெனில் அவர்கள் கிறிஸ்துவின் நுகத்தை ஞானமாகச் சுமக்கிறார்கள்.

108. ஜெபமின்றி நாம் சொல்லும் அல்லது செய்யும் எதுவும் பின்னர் பாவமாகவோ அல்லது தீங்கு விளைவிப்பதாகவோ அமைந்துவிடுகிறது, மேலும் நாம் உணராமலேயே, நமது செயல்கள் நம்மை வெளிப்படுத்திவிடுகின்றன.

109. செயல்களிலும், வார்த்தைகளிலும், எண்ணங்களிலும், நீதியுள்ளவர் ஒருவரே இருக்கிறார்; ஆயினும், விசுவாசம், கிருபை மற்றும் மனந்திரும்புதல் மூலம், நீதியுள்ளவர்கள் பலர் இருக்கிறார்கள்.

110. மனந்திரும்புகிறவனுக்குப் பெருமை பாராட்டுவது பொருந்தாதது போல, வேண்டுமென்றே பாவம் செய்கிறவனுக்குத் தாழ்மையுடன் இருப்பது சாத்தியமற்றது.

111. பணிவு என்பது மனசாட்சியின் கண்டனம் அல்ல, மாறாக அது தேவனுடைய கிருபையையும் அவருடைய கனிவையும் அறிக்கையிடுவதாகும்.

112. ஒரு வீடு அதை நிரப்பும் காற்றுக்கு எப்படி இருக்கிறதோ, அப்படித்தான் மனம் தெய்வீக அருளுக்கு: நீங்கள் பௌதீகப் பொருட்களை எவ்வளவு தூரம் வெளியேற்றுகிறீர்களோ, அவ்வளவு தூரம் அது நுழையும்; நீங்கள் அவற்றை எவ்வளவு தூரம் உள்ளே கொண்டுவருகிறீர்களோ, அவ்வளவு தூரம் அது வெளியேறும்.

113. ஒரு வீட்டின் பௌதீக உள்ளடக்கங்கள் பாத்திரங்களும் உணவும்; மனதின் பௌதீக உள்ளடக்கங்கள் வீண் பெருமையும் சுய இன்பமும்.

114. பரந்த இதயம் என்பது கடவுள் மீதான நம்பிக்கை, குறுகிய இதயம் என்பது உலகப் பற்று.

115. ஆவியின் கிருபை ஒன்றாகவும் மாறாததாகவும் இருக்கிறது, ஆயினும் அது ஒவ்வொரு நபரிடமும் தன் சித்தத்தின்படி செயல்படுகிறது.

116. மழை பூமி மீது பெய்து, தாவரங்களில் அவற்றின் உள்ளார்ந்த குணங்களை—இனிமையானவற்றில் இனிமையையும், புளிப்பானவற்றில் புளிப்பையும்—வளர்த்து நிலைநிறுத்துவதைப் போல, விசுவாசிகளின் இதயங்களில் குடியிருக்கும் கிருபையும், தன் தன்மையில் மாற்றமின்றி, அதன் விளைவுகளை அவர்களின் நற்பண்புகளுக்கு ஏற்ப மாற்றியமைக்கிறது.

117. கிறிஸ்துவுக்காகப் பசியுடன் இருப்பவர்களுக்கு அது உணவாகவும்; தாகத்துடன் இருப்பவர்களுக்கு இனிப்பான பானமாகவும்; நடுங்குகிறவர்களுக்கு ஆடையாகவும்; உழைப்பவர்களுக்கு ஓய்வாகவும்; ஜெபிப்பவர்களுக்குத் தங்கள் ஜெபம் கேட்கப்பட்டது என்ற உறுதியாகவும்; அழுகிறவர்களுக்கு ஆறுதலாகவும் மாறுகிறது.

118. ஆகவே, பரிசுத்த ஆவியானவர் 'திருத்தூதர்கள் ஒவ்வொருவர் மீதும்' (அப்போஸ்தலர் 2:3) ஓய்ந்தார் என்றோ, அல்லது அவர் 'தீர்க்கதரிசியின் மீது இறங்கினார்' என்றோ (எண் 24:2) வேதவசனங்களில் கேட்கும்போது, (1 சாமு. 10:10), அல்லது அவர் செயல்படுகிறார் (1 கொரி. 12:11) என்ற வேதவசனங்களைக் கேட்கும்போது, நாம் சில சமயங்களில் புண்படுகிறோம். (எபே. 4:30), அணைக்கப்பட்டது (1 தெச. 5:19), அல்லது கோபமூட்டப்பட்டது (அப். 17:16), மற்றும் அதுபோலவே சிலருக்கு ஆவியானவரின் முற்பலன்கள் உண்டு (ரோமர் 8:23), மற்றவர்கள் பரிசுத்த ஆவியினால் நிரப்பப்பட்டிருக்கும்போது (அப்போஸ்தலர் 2:4)—ஆவியானவரிடத்தில் அவருக்குள் ஏதேனும் பிரிவினை, மாற்றம் அல்லது மாறுதல் இருப்பது போல எண்ணாதிருங்கள், ஆனால் நாம் முன்பே சொன்னது போல, அவர் மாறாதவர், மாற்றமுடியாதவர் மற்றும் சர்வவல்லமையுள்ளவர் என்று விசுவாசியுங்கள். ஆகவே, அவருடைய கிரியைகளில், அவர் ஒருவராகவும் ஒன்றாகவும் நிலைத்திருக்கிறார், மேலும் ஒவ்வொரு நபருக்கும் தேவபக்தியான முறையில் பொருத்தமானதை அருளுகிறார். அவர் ஞானஸ்நானம் பெற்றவர்கள் மீது தன்னை முழுமையாக ஊற்றிக்கொண்ட சூரியனைப் போன்றவர்; ஆயினும், நம்மை மறைக்கும் இச்சையடக்குகளை வெறுத்து, அவற்றை நம்மில் வேரோடு பிடுங்கி எறியும் அளவிற்கு நாம் ஒவ்வொரும் அறிவொளி பெறுகிறோம்; எந்த அளவிற்கு நாம் அவற்றை நேசிப்பதாகக் காணப்படுகிறோமோ, அந்த அளவிற்கு நாம் இருள்மயமாக்கப்படுகிறோம்.

119. உணர்ச்சிகளை வெறுப்பவன், அவற்றின் காரணங்களையும் அகற்றிவிடுகிறான்; ஆனால், இந்தக் காரணங்களுக்குச் செவிசாய்க்கும் எவனோ, அவன் விரும்பாமல் கூட, உணர்ச்சிகளால் வெல்லப்படுகிறான்.

120. உனக்குள் தீய எண்ணங்கள் எழும்போது, அதற்காக நம்மையே நாம் பழிக்க வேண்டும், அசல் பாவத்தை அல்ல.

121. இந்த எண்ணங்களின் வேர்கள், நம்மில் ஒவ்வொருவரும் நமது கைகள், கால்கள் மற்றும் உதடுகளால் செய்யும் வெளிப்படையான பாவங்களாகும்.

122. ஒரு உணர்ச்சியின் காரணங்களை வெறுப்பவன், தன் மனதில் அந்த உணர்ச்சியை வளர்ப்பது சாத்தியமற்றது.

123. அவமானத்தை இகழ்பவர் வீண் பெருமையுடன் எப்படிப் பேசுவார்? இழிவை நேசிப்பவர் அவமதிப்பால் எப்படித் துயரப்படுவார்? மனந்திரும்பிய மற்றும் பணிவான இதயம் கொண்டவர் மாம்சத்தின் இச்சைக்கு எப்படி இணங்குவார்? அவர்கள் கிறிஸ்துவின் மீது நம்பிக்கை கொண்டிருந்தால், உலகியல் விஷயங்களில் ஏன் கவலைப்பட வேண்டும் அல்லது அவற்றுக்காகப் போர் தொடுக்க வேண்டும்?

124. மற்றவனால் நிராகரிக்கப்பட்டு, ஆனாலும் நிராகரித்தவனுடன் வார்த்தையிலோ எண்ணத்திலோ எந்த விவாதத்திலும் ஈடுபடாதவன், உண்மையான அறிவை அடைந்து, கர்த்தரிடம் உறுதியான விசுவாசத்தைக் காட்டுகிறான்.

125. 'மனுஷரின் குமாரர்கள் தங்கள் அளவுகளில் வஞ்சிக்கிறவர்கள்; அவர்கள் உண்மையுள்ளவர்கள் அல்ல' (சங். 61:10), ஆனால் தேவன் ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்கள் உண்மையாகத் தகுதியுள்ளதைப் பாதுகாக்கிறார்.

126. அநியாயம் செய்பவனுக்கு (தவறு செய்வதில்) மிகைத்தலும், அநியாயம் செய்யப்பட்டவனுக்கு (அதைத் தாங்குவதில்) குறைவும் இல்லாதபோது, 'மனுஷன் வட்டமாகச் சுற்றித் திரிகிறான், ஆனாலும் அவன் விருதாவாகப் பாடுபடுகிறான்' (சங். 38:7).

127. ஒருவர் அவதூறுகளால் ஆழ்ந்து வருந்துவதைக் கண்டால், அவர் வீண் எண்ணங்களால் நிரம்பியுள்ளார் என்றும், அவர் தன் இதயத்தில் தானே விதைத்த விதைகளின் பழங்களைத் தன் விருப்பத்திற்கு எதிராக அறுவடை செய்கிறார் என்றும் அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

128. யார் முறையற்ற விதத்தில் உடல் இன்பங்களில் ஈடுபட்டிருக்கிறாரோ, அவர் அந்த அதிகப்படியான இன்பத்திற்காக நூறு மடங்கு துன்பத்தை அனுபவிப்பார்.

129. புதியவனுக்குத் துறவறையை வழிநடத்தும் தலைவர் உண்மையைப் பேசக் கடமைப்பட்டவர்; புதியவன் அதைக் கேட்காவிட்டால், அதன் விளைவாக அவனுக்கு ஏற்படவிருக்கும் துரதிர்ஷ்டங்களைப் பற்றி எச்சரிக்கவும் கடமைப்பட்டவர்.

130. மற்றவரால் அநியாயம் செய்யப்பட்டும், தவறு செய்தவரிடமிருந்து உரிய தண்டனையை நாடாதவர், கிறிஸ்துவின் மீதுள்ள விசுவாசத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். அவர் இவ்வுலகில் நூறுமடங்கு பலன்களையும், நித்திய ஜீவனையும் சுதந்தரிப்பார்.

131. தேவனைத் தியானிக்கும் நினைவுடன் பக்திவிருத்திக்கு ஏங்கும் இதயமும் இணைந்திருக்கும்; ஆனால் தேவனை மறக்கும் எவரும் தன்னைத்தானே திருப்திப்படுத்திக் கொண்டு, கல்நெஞ்சம் கொண்டவராக மாறுகிறார்.

132. உணர்ச்சியற்றவர்கள் துயரப்பட மாட்டார்கள் என்று சொல்லாதீர்கள், ஏனெனில் தனக்காக இல்லாவிட்டாலும், தன் அண்டை வீட்டாருக்காகவாவது அவர் துயரப்பட வேண்டும்.

133. பகைவன் மறதியில் செய்யப்பட்ட பாவங்களின் பல பதிவுகளைச் சேகரித்தபோது, அவன் கடனாளியை அதே பாவங்களை மறதியின்றி செய்யும்படி கட்டாயப்படுத்துகிறான், அதன் மூலம் பாவத்தின் சட்டத்தைத் தனக்குச் சாதகமாகத் தவறாகப் பயன்படுத்துகிறான்.

134. நீங்கள் கடவுளை இடைவிடாமல் நினைக்க விரும்பினால், துரதிர்ஷ்டங்களை அவை அநியாயமானவை என்பது போல நிராகரிக்காதீர்கள், மாறாக அவை உங்களுக்கு நியாயமாக நிகழ்வது போலப் பொறுமையுடன் தாங்கிக்கொள்ளுங்கள். ஏனெனில், (இந்த உணர்வுடன்) பொறுமை ஒவ்வொரு முறையும் (கடவுளைப் பற்றிய) நினைவைத் தூண்டுகிறது, அதே சமயம் (இவ்வாறு சகிப்பதை மறுப்பது) இதயத்தின் தியானத்தைக் குறைக்கிறது (அது கடவுளை நோக்கிய அதன் முயற்சியைத் துண்டித்து, பூமியை நோக்கித் திருப்புகிறது) மேலும், (சுமையைத் தள்ளியெறிந்த) மகிழ்ச்சியின் மூலம் மறதியை ஏற்படுத்துகிறது.

135. உங்கள் பாவங்களைக் கர்த்தர் மூடிமறைக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்பினால், உங்களிடம் ஏதேனும் நற்பண்பு இருந்தால் மற்றவர்களிடம் தற்பெருமை பேசாதீர்கள். ஏனெனில், நாம் எப்படி நம் நற்பண்புகளைக் கையாளுகிறோமோ, அப்படியே கடவுளும் நம் பாவங்களைக் கையாளுகிறார்.

136. ஒரு நற்பண்பை மறைத்துவிட்டு, நீ நன்றாக நடந்துகொண்டாய் என்று எண்ணி ஆணவம் கொள்ளாதே. உண்மையான நீதியானது, நமது நற்செயல்களை நாம் மறைப்பது மட்டுமல்லாமல், விலக்கப்பட்ட எதையும் நாம் சிந்திக்காமல் இருப்பதையும் கோருகிறது.

137. நீங்கள் ஒருவருக்கு நன்மை செய்யும்போது மகிழாதீர்கள், மாறாக, (நீங்கள் உதவியவரிடமிருந்து) வரும் எதிர்ப்பை மனதில் கோபமின்றி பொறுத்துக்கொள்ளும்போது மகிழுங்கள். ஏனெனில், இரவுகள் பகல்களுக்குப் பின்வருவது போல, தீமையும் நன்மைக்குப் பின்வருகிறது.

138. ஆணவம், பேராசை மற்றும் சுய இன்பம் ஆகியவை, இறைவனின் அச்சத்தால் தாமே முதலில் அகலும் வரை, நல்ல செயல்களைக் களங்கமின்றி விடாது.

139. விருப்பத்திற்கு மாறான, வேதனையான துன்பங்களில் கடவுளின் கருணை உள்ளது, அது அவற்றைச் சகித்துக்கொள்பவர்களை மனந்திரும்புதலுக்கு வழிநடத்தி, நித்திய வேதனையிலிருந்து அவர்களைக் காப்பாற்றுகிறது.

140. சிலர், கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்கும்போது, இது (கடவுளின் நீதியின்) தராசில் தங்கள் பாவங்களுக்கு ஒரு எதிர் சமநிலையாகச் செயல்படும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள்; மற்றவர்களோ, எங்கள் பாவங்களுக்காக மரித்தவரை இதன் மூலம் திருப்திப்படுத்தலாம் என்று நினைக்கிறார்கள். கேள்வி என்னவென்றால்: இந்தக் கருத்துக்களில் எது சரியானது?

141. gehenna-வின் பயமும் ராஜ்யத்தின் அன்பும் துன்பங்களில் நமக்குப் பொறுமையைத் தருகின்றன. மேலும் இது நம்மிடமிருந்து வராது, ஆனால் நமது எண்ணங்களை வழிநடத்தும் அவரிடமிருந்து வருகிறது.

142. விசுவாசி, எதிர்காலத்தை நோக்கி, உலக இன்பங்களிலிருந்து எந்தத் தயக்கமும் இன்றி (அல்லது வாதமின்றி) விலகிவிடுகிறான், ஆனால் அவிசுவாசி சுய இன்பத்தில் மூழ்கியவனாகவும் இரக்கமற்றவனாகவும் இருக்கிறான்.

143. ஒரு ஏழைக்கு வசதிகள் இல்லாததால் அவன் இன்பங்களில் ஈடுபட முடியாது என்று சொல்லாதீர்கள், ஏனெனில் ஒருவர் தனது எண்ணங்களில் (செயலை விட) இன்னும் தீவிரமாக இவ்வுலக இன்பங்களில் ஈடுபட முடியும்.

144. செயல்களின் அறிவிற்கும் (செயல்முறை விவேகம்) சத்தியத்தின் அறிவிற்கும் இடையே ஒரு வேறுபாடு உள்ளது. சந்திரனை விட சூரியன் எவ்வளவு மேன்மையானதோ, அவ்வளவு மேன்மையானது பிந்தையது முந்தையதை விட.

145. கற்பனைகளின் அறிவானது (செயல்புரியும் விவேகம்) கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதற்கு ஏற்ப அதிகரிக்கிறது, அதே சமயம் சத்தியத்தின் அறிவானது கிறிஸ்துவின் மீதான ஒருவரின் நம்பிக்கைக்கு ஏற்ப அதிகரிக்கிறது.

146. நீங்கள் இரட்சிக்கப்படவும், சத்திய அறிவை அடையவும் விரும்பினால், எப்போதும் இவ்வுலக இன்பங்களுக்கு மேலே உயரப் பாருங்கள், மேலும் நம்பிக்கையின் மூலம் ஒரே கடவுளைப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள். இவ்வாறு சுயக்கட்டுப்பாட்டுடன் உங்கள் அக ஆளுமையின் பக்கம் திரும்பும்போது, உங்கள் எண்ணங்களின் மாயைகள் மூலம் உங்களை எதிர்த்துப் போரிடும் அதிகாரங்களையும் ஆற்றல்களையும் நீங்கள் சந்திப்பீர்கள்; ஆனால், ஜெபம் மூலம் அவற்றை வென்று, நம்பிக்கையில் உறுதியாக நிலைத்திருப்பதன் மூலம், வரவிருக்கும் கோபத்திலிருந்து உங்களை விடுவிக்கும் கடவுளின் கிருபையைப் பெறுவீர்கள்.

147. 'நமது போராட்டம் தீய ஆவிகளின் எதிரே' என்று சொன்ன புனித பவுலின் மர்மமான வார்த்தைகளைப் புரிந்துகொள்பவர், நாம் எப்போதும் ஜெபித்து மனந்தளரக்கூடாது என்று கர்த்தர் போதித்த உவமையையும் புரிந்துகொள்வார் (எபே. 6:12; லூக் 18:1).

148. சட்டமானது ஆறு நாட்கள் வேலை செய்து, ஏழாம் நாளில் நமது உழைப்புகளிலிருந்து ஓய்வெடுக்கும்படி உருவகமாக நமக்குக் கட்டளையிடுகிறது. ஆன்மாவின் வேலை என்பது ஒருவரின் உடைமைகளைக் கொண்டு—அதாவது, ஒருவரின் செயல்கள் மூலம்—நன்மை செய்வதாகும்; அதன் ஓய்வு அல்லது இளைப்பாறுதல் என்பது, ஆண்டவர் கூறுவது போல், ஒருவரின் உடைமைகள் அனைத்தையும் விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடுப்பதிலும், இவ்வுலகப் பொருட்களிலிருந்து அத்தகைய விலகல் மூலம் அமைதியைக் கண்டறிந்து, ஆன்மீக நம்பிக்கையில் மகிழ்வதிலும் உள்ளது. இந்த ஓய்விற்குள் விடாமுயற்சியுடன் நுழையுமாறு புனித பவுல் நம்மை ஊக்குவிக்கிறார்: 'நாம் அந்த ஓய்விற்குள் நுழைய முயற்சிப்போம்' (எபி. 4:11).

149. எதிர்காலத்தை விலக்கி அல்லது எல்லாப் பலன்களும் இங்கேயே கிடைக்கும் என்று கூறி நாங்கள் இதைச் சொல்லவில்லை, மாறாக, ஒருவர் முதலில் தன் இதயத்தில் பரிசுத்த ஆவியின் உண்மையான கிருபையைப் பெற்று, பின்னர் அதற்கேற்ப பரலோக ராஜ்யத்தில் நுழைய வேண்டும் என்பதை மட்டுமே நாங்கள் குறிப்பிடுகிறோம். இதை வெளிப்படுத்தும் விதமாக, ஆண்டவரும் கூறினார்: 'தேவனுடைய ராஜ்யம் உங்களுக்குள் இருக்கிறது' (லூக்கா 17:21). திருத்தூதரும் இதேபோலக் கூறினார்: 'விசுவாசம் என்பது நம்பப்படுகிறவைகளின் உறுதியாம்' (எபிரேயர் 11:1), மேலும்: 'நீங்கள் விசுவாசத்தில் இருக்கிறீர்களோ இல்லையோ என்று உங்களை நீங்களே ஆராய்ந்து பாருங்கள். இயேசு கிறிஸ்து உங்களுக்குள் இல்லை என்பதை நீங்கள் உணராதவர்களாயிருக்கிறீர்களோ?' (2 கொரிந்தியர் 13:5).

150. சத்தியத்தை அறிந்தவன் துயரமான சோதனைகளை எதிர்க்கான். ஏனெனில் அவை ஒருவரைத் தேவ பயத்திற்கு வழிநடத்துகின்றன என்று அவன் அறிந்திருக்கிறான்.

151. கடந்த காலப் பாவங்கள், விவரமாக நினைவுகூரப்படும்போது, நல்ல நம்பிக்கை கொண்ட நபருக்குத் தீங்கு விளைவிக்கின்றன. ஏனெனில், அவை துயரத்துடன் ஆன்மாவில் மீண்டும் எழுந்தால், அவை ஒருவரை நம்பிக்கையிலிருந்து விலக்கிவிடுகின்றன; மேலும், அவை துயரமின்றி கற்பனை செய்யப்பட்டால், அவை மீண்டும் பழைய அசுத்தத்தை உள்ளே புகுத்துகின்றன.

152. மனமானது, சுய-உறவின் மூலம், அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையைத் தழுவிக்கொண்டபோது, அப்போது எதிரியானது, பாவ அறிக்கையின் போர்வையில், ஏற்கனவே கடவுளின் அருளால் மறக்கப்பட்டிருந்த உணர்ச்சிகளை மீண்டும் தூண்டி, அந்த நபருக்கு இரகசியமாகத் தீங்கு விளைவிப்பதற்காக, கடந்த காலப் பாவங்களை ஒரு சித்திரத்தைப் போல அதன் முன் சித்தரிக்கிறது. ஏனெனில், அத்தகைய நிலையில், ஏற்கனவே அறிவொளி பெற்றும் உணர்ச்சிகளை வெறுத்தும் வரும் மனமானது கூட, ஏற்கனவே நடந்தவற்றால் மங்கலாகவும் கலக்கமாகவும் மாறுகிறது; மேலும் அது ஒரு பனிமூட்டத்தால் மூடப்பட்டும், உணர்ச்சிகளுடன் அனுதாபப்பட்டும் இருந்தால், அது எல்லா வகையிலும் (அத்தகைய எண்ணங்களுக்குள்) வழிதவறி, அவற்றின் தூண்டுதல்களுடன் உணர்ச்சிப்பூர்வமாக உரையாடத் தொடங்கும், இதனால் அத்தகைய நினைவு ஒரு அறிக்கை அல்ல, மாறாக ஒரு உணர்ச்சிப்பூர்வமான இன்பத்தில் ஈடுபடுவதாக மாறும்.

153. நீங்கள் கடவுளுக்குக் குறைபாடற்ற அறிக்கையைச் சமர்ப்பிக்க விரும்பினால், உங்கள் முந்தைய மீறல்களை விரிவாக நினைவு கூராமல், அவற்றின் விளைவுகளைத் துணிச்சலாகச் சகித்துக் கொள்ளுங்கள்.

154. ஒருவர் கடந்த காலத்தில் செய்த பாவங்களுக்காக கடுமையான துன்பங்கள் அவரை வந்தடைகின்றன, அவை ஒவ்வொரு மீறலிலும் உள்ளார்ந்திருக்கும் ஒன்றைத் தன்னுடன் கொண்டு வருகின்றன.

155. ஞானமுள்ளவன், சத்தியத்தை அறிந்துகொண்டவன், தான் செய்ததை நினைவுகூர்வதன் மூலம் அல்ல, தனக்கு நேரிடுவதைப் பொறுத்துக்கொள்வதன் மூலம் கடவுளிடம் அறிக்கையிடுகிறான்.

156. பாவங்கள் மற்றும் அவமானம் குறித்த இதயத்தின் வேதனையைத் தள்ளிவிட்டு, மற்ற நற்பண்புகள் மூலம் மனந்திரும்புதலை அடைவதாக உறுதியளிக்காதீர்கள்; ஏனெனில் ஆணவமும் உணர்வின்மையும் பொதுவாகப் பாவத்திற்கு இரு கைகளாலும் சேவை செய்கின்றன.

157. நற்பண்புகள் பொதுவாக வேதனையான துன்பங்கள் மற்றும் அவமானங்களிலிருந்து பிறக்கின்றன என்பது போல, பாவங்கள் ஆணவம் மற்றும் இன்பங்களிலிருந்து எழுகின்றன.

158. ஒவ்வொரு மாம்ச இன்பமும், (உடலின்) முந்தைய ஓய்வு நிலையிலிருந்து எழுகிறது, மேலும் ஒருவரை இந்த ஓய்வுக்கு முனைப்படையச் செய்வது நம்பிக்கையின்மையே.

159. பாவத்தின் ஆற்றலின் கீழ் இருப்பவர், தங்கள் இச்சையியல் சார்ந்த பகுத்தறிவைத் தங்களால் வெல்ல முடியாது, ஏனெனில் அவர்களின் உறுப்புகளில் ஒரு இடைவிடாத புழுக்கம் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளது.

160. பேரார்வம் கொண்டவர்கள் ஜெபத்திலும் கீழ்ப்படிதலிலும் நிலைத்திருக்க வேண்டும், ஏனெனில் இவற்றின் உதவியுடனோ அல்லது அவற்றுக்காகவோ மட்டுமே ஒருவர் தனது உணர்ச்சிகளுடன் சிரமப்பட்டுப் போராட முடியும்.

161. கீழ்ப்படிதல் மற்றும் ஜெபம் மூலம் தனது சொந்த விருப்பங்களுக்கு எதிராகப் போராடுபவன் ஒரு திறமையான போராளி. அவன் புலனின்பங்களிலிருந்து விலகுவதன் மூலம் தனது அகப் போராட்டத்தைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறான்.

162. தன் மனதை இறைவனின் திருவுளத்துடன் ஒத்து வைக்காதவன், தன் முயற்சிகளில் இடறி, தன் எதிரிகளின் கைகளுக்கு ஆளாகிவிடுகிறான்.

163. ஒருவரையொருவர் நேசிக்கும் இரண்டு பாவிகளை நீங்கள் காணும்போது, அவர்கள் இச்சைக்கு அடிமையாக ஒருவருக்கொருவர் உதவுகிறார்கள் என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

164. ஆணவம் மிக்கவரும் வீணரும் ஒருவருக்கொருவர் இணக்கமாக இருப்பார்கள்: ஏனெனில், ஆணவம் மிக்கவர், தன்னை அடிமைபோல் வணங்கும் வீணரைப் புகழ்கிறார்; அதே சமயம், வீணர், தன்னை அடிக்கடிப் புகழும் ஆணவம் மிக்கவரைப் போற்றுகிறார்.

165. கடவுளை நேசிக்கும் செவிமடுப்பவர் இரு விதத்திலும் பயனடைகிறார்: அவருடைய நற்பண்புகள் பாராட்டப்படும்போது, அவர் அவற்றில் மேலும் ஆர்வம் கொள்கிறார், மேலும் அவருடைய தீச்செயல்கள் அம்பலப்படுத்தப்படும்போது, அவர் மனந்திரும்பும்படி கட்டாயப்படுத்தப்படுகிறார். நாம் நமது முன்னேற்றத்திற்கேற்ப வாழ வேண்டும், மேலும் நமது வாழ்க்கை முறைக்கேற்ப நமது ஜெபங்களைக் கடவுளுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

166. நிச்சயமாக, முதன்மையான நற்பண்பை நிலைநிறுத்துவதும், தனிப்பட்ட விஷயங்களில் கவலைப்படாமல், தனிப்பட்ட விஷயங்களுக்காக ஜெபிக்காமல், கர்த்தருடைய வார்த்தையின்படி தேவனுடைய ராஜ்யத்தைத் தேடுவதும் (மத். 6:33) நல்லதுதான். ஆனால் நாம் ஒவ்வொரு தேவையிலும் அக்கறைப்பட்டால், ஒவ்வொன்றிற்கும் நாம் ஜெபிக்க வேண்டும், ஏனெனில் ஜெபமின்றி எதையும் செய்யும் அல்லது எதைப் பற்றியும் கவலைப்படும் எவரும் தங்கள் செயலை வெற்றிகரமாக முடிக்க மாட்டார்கள். மேலும், 'என்னில் அன்றி உங்களால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது' (யோவான் 15:5) என்று கர்த்தர் சொன்னபோது, அவர் குறிப்பாக இதைத்தான் குறிப்பிட்டார்.

167. ஜெபிக்கும் கட்டளையைப் புறக்கணிப்பவன், ஒரு கைதி போல ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றுக்கு இட்டுச் செல்லும் மிகவும் அசிங்கமான கீழ்ப்படியாமையில் விழுகிறான்.

168. எதிர்கால ஆசீர்வாதங்கள் மீதான நம்பிக்கையால் தூண்டப்பட்டு, நிகழ்காலத் துன்பங்களை சமநோக்குடன் ஏற்றுக்கொள்பவர், சத்தியத்தின் அறிவை அடைந்து, கோபத்திலிருந்தும் துக்கத்திலிருந்தும் எளிதில் விடுவிக்கப்படுவார்.

169. யார் உண்மைக்காக இகழ்ச்சியையும் அவமானத்தையும் ஏற்றுக்கொள்கிறாரோ, அவர் சிலுவையைச் சுமந்து அதன் சங்கிலிகளால் கட்டப்பட்டவராக, திருத்தூதர் வழியில் நடக்கிறார். ஆனால், இதனைச் செய்யாமல், யார் இதயத்தின் பேச்சைக் கேட்க முயற்சிக்கிறாரோ, அவர் மனதால் மயக்கப்பட்டு, பிசாசின் சோதனைகளிலும் பொறிகளிலும் விழுகிறார்.

170. போராடுபவன், காரணமில்லாத எண்ணங்களையும், எண்ணங்கள் இல்லாத காரணங்களையும் வெல்ல முடியாது. ஏனெனில், இவற்றில் ஒன்றைத் தனியாக நாம் நிராகரித்தால், சிறிது நேரத்திலேயே மற்றொன்றால் மீண்டும் இரண்டிலும் தள்ளப்படுவோம்.

171. யார் ஒருவர் தனக்கு ஏதேனும் தீங்கு அல்லது அவமானம் ஏற்பட்டுவிடுமோ என்ற அச்சத்தால் மற்றவர்களுக்கு எதிராகப் போர் தொடுப்பாரோ, அவர் இந்த வாழ்வில் பெரிதும் துன்பப்படுவார், அல்லது வரவிருக்கும் காலத்தில் இரக்கமின்றி சித்திரவதை செய்யப்படுவார்.

172. ஒவ்வொரு பாரத்தையும் இறக்க விரும்புகிறவன், எல்லாவற்றையும் ஜெபத்தின் மூலம் கடவுளிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும், மேலும், நம்பிக்கையுடன் தன் மனதை அவர் மீது உறுதியாக நிலைநிறுத்தி, இவ்வுலக இன்பங்களுக்கான கவலைகளை முடிந்தவரை இகழ வேண்டும்.

173. ஒருவன் தேவையற்ற முறையில் உடல் சார்ந்த விஷயங்களில் அதிகமாக ஈடுபட்டுள்ளதைப் பிசாசு காணும்போது, அவன் முதலில் அறிவின் இரையைப் பறித்து (மனதைக் கொள்ளையிட்டு), பின்னர் (இதில் வெற்றி பெற்றவுடன்), தலை போலியிருக்கும் கடவுள் மீதான நம்பிக்கையைத் துண்டிக்கிறான்.

174. நீங்கள் தூய செபத்திற்கான தனிமையான இடத்தை அடையும்போது, எதிரி ஊட்டும் உலகியல் சார்ந்த எண்ணங்களை அந்த நேரத்தில் கொள்ளாதீர்கள், இல்லையெனில் மிகச் சிறந்ததை இழந்துவிடுவீர்கள். ஏனெனில், அவர் கீழே சிறைப்பட்டிருக்கும்போது, அவரை ஜெபத்தின் அம்புகளால் தாக்குவதே சிறந்தது; முக்கியமற்ற விஷயங்களை நமது கவனத்திற்குக் கொண்டு வந்து, அவருக்கு எதிராக ஜெபிப்பதில் இருந்து நம்மைத் திசை திருப்ப அவர் வழிகளை வகுக்கும்போது, அவருடன் உரையாடுவதை விட அதுவே மேலானது.

175. உலகியல் விஷயங்களைப் பற்றிய அறிவு, ஒருவருக்குச் சோதனை மற்றும் மனச்சோர்வு காலங்களில் பயனுள்ளதாக இருக்கலாம், ஆனால் பிரார்த்தனை செய்யும் போது அது பொதுவாகத் தீங்கு விளைவிக்கும்.

176. கர்த்தரைப் பற்றிப் போதிக்குமாறு நீங்கள் அழைக்கப்பட்டிருந்தும், மக்கள் உங்களுக்குச் செவிகொடுக்கவில்லை என்றால், அதை உங்கள் இதயத்தில் வருத்தமாகக் கொள்ளுங்கள், ஆனால் உங்கள் துயரத்தை வெளிப்படையாகக் காட்டாதீர்கள். ஏனெனில், அத்தகைய துயரம், உங்களுக்குச் செவிகொடாதவர்களுடன் சேர்ந்து நீங்கள் கண்டனம் செய்யப்படுவதிலிருந்து உங்களைக் காக்கும். ஆனால், உங்கள் துயரத்தை வெளிப்படையாகக் காட்டினால், அதே சக்திகளால் நீங்கள் மீண்டும் சோதிக்கப்படுவீர்கள்.

177. ஒரு உரையாடலின் போது, அங்கே இருப்பவர்களுக்குத் தேவையான மற்றும் பயனுள்ளவற்றை மறைக்காதீர்கள்; இனிமையானவற்றை வெளிப்படையாகவும், கடுமையானவற்றை மறைமுகமாகவும் கூறுங்கள்.

178. உங்கள் அதிகாரத்திற்குக் கீழ் இல்லாதவர்களை, அவர்களின் தவறுகளுக்காக அவர்கள் முகத்திற்கு முன்னால் கண்டிக்காதீர்கள், ஏனெனில் இது அறிவுரை வழங்குவதை விட அதிகாரம் சார்ந்த விஷயம்.

179. பலருக்குப் பொதுவாகச் சொல்லப்படுவது அனைவருக்கும் பயனுள்ளதாகும்; ஆயினும், ஒருவரின் மனசாட்சி ஒவ்வொரு தனிநபரையும் தனித்தனியாக வழிநடத்துகிறது.

180. சத்தியத்தை உரைப்பவன், சொல்லப்பட வேண்டியதைத் தரினும் தேவன் என்றே ஸ்தோத்திரம்பண்ண வேண்டும். ஏனெனில் சத்தியம் என்பது பேசுபவனின் கிரியையல்ல, அவன் மூலமாகவோ அல்லது அவன் மீது செயல்படும் தேவனின் கிரியையாகும்.

181. சத்தியத்திற்கு விரோதமாக அவர்கள் பேசும்போது, உங்களுக்குக் கீழ்ப்படிவதாக வாக்குறுதி அளிக்காதவர்களுடன் விவாதத்தில் ஈடுபடாதீர்கள்; அப்பொழுது (உள்ளதை வளர்ப்பதற்குப் பதிலாக) பகைமை மட்டுமே உருவாகிவிடும், வேதவசனத்தின்படி (பார்க்கவும் 2 தீமோ. 2:23).

182. ஒரு புதியவர் சொல்லக்கூடாத இடத்தில் முரண்படும்போது, யாராவது அதைக் கண்டுகொள்ளாமல் போனால், அவர் அந்த விஷயத்தில் அவரை ஏமாற்றுகிறார், மேலும் (பொதுவாக) தன் கீழ்ப்படிதலுக்கான உறுதிமொழிகளைப் புறக்கணிக்க அவரை ஊக்குவிக்கிறார்.

183. யார் ஒரு பாவியைக் கடவுளுக்குப் பயந்து கண்டித்து அறிவுறுத்துகிறாரோ, அவர் அந்தப் பாவியின் குற்றத்திற்கு நேர்மாறான ஒரு நற்பண்பைத் தனக்குத் தானே சம்பாதித்துக் கொள்கிறார். ஆனால், கோபமும் தீய எண்ணமும் கொண்ட விமர்சகர், ஆன்மீகச் சட்டத்தின்படி, பாவியின் உணர்வுக்குச் சமமான ஒரு உணர்ச்சிக்கு ஆளாகிறார்.

184. நியாயப்பிரமாணத்தை நன்கு போதிப்பவன் நியாயப்பிரமாணத்தைக் கொடுப்பவனைப் பயப்படுகிறான், மேலும் அவனைப் பற்றிய பயத்தினால் எல்லாத் தீமைகளையும் விலகுகிறான்.

185. இருமுகப் பேச்சு பேசாதே; அதாவது, உன் மனசாட்சி ஒரு பக்கம் சாயும்போது, நீ வேறு விதமாகப் பேசாதே. ஏனெனில், வேதவசனம் அத்தகைய ஒருவரை ஆணையின் கீழ் வைக்கிறது (சிராக்கு 28:15).

186. ஒருவர் உண்மையைப் பேசுகிறார், அதற்காக முட்டாள்களால் வெறுக்கப்படுகிறார்; மற்றொருவர் பாசாங்கு செய்கிறார், அதற்காக நேசிக்கப்படுகிறார்: இருப்பினும், இந்த இரண்டு வெகுமதிகளும் நீண்ட காலம் நீடிக்காது. தகுந்த நேரத்தில், கர்த்தர் ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்கள் தகுதியின்படி வெகுமதி அளிப்பார்.

187. எதிர்காலத் துன்பங்களிலிருந்து தப்பிக்க விரும்புகிறவன், நிகழ்காலத் துன்பங்களை மனமுவந்து சகித்துக்கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில், இந்த வழியில் ஒன்றை மற்றொன்றாக மனதளவில் பரிமாறிக்கொள்வதன் மூலம், அவன் சிறிய துன்பங்கள் வழியாகப் பெரிய சித்திரவதைகளைத் தவிர்ப்பான்.

188. உங்கள் வார்த்தைகளில் தற்பெருமை பேசுவதிலிருந்தும், உங்கள் எண்ணங்களில் ஆணவம் கொள்வதிலிருந்தும் விலகி இருங்கள், இல்லையெனில் அதன் எதிர்மாறான செயல்களைச் செய்யத் தூண்டப்படுவீர்கள்; ஏனெனில் நல்ல செயல்கள் மனிதனால் மட்டும் நிறைவேற்றப்படுவதில்லை, மாறாக எல்லாம் அறிந்த கடவுளின் உதவியால் நிறைவேற்றப்படுகின்றன.

189. எல்லாம் அறிந்த கடவுள், நமது செயல்களுக்கு மட்டுமல்ல, நமது எண்ணங்களுக்கும், திட்டமிட்ட நோக்கங்களுக்கும் கூட, நமக்குரிய நீதியான பலன்களை வழங்குகிறார்.

190. விருப்பமில்லாத எண்ணங்கள் முந்தைய பாவத்திலிருந்து எழுகின்றன, அதே சமயம் வேண்டுமென்றே வரும் எண்ணங்கள் சுயவிருப்பமுள்ள மனத்திலிருந்து எழுகின்றன. அதனால்தான் பிந்தையவை முந்தையவற்றுக்குக் காரணமாகின்றன.

191. இதயத்திற்கு இணக்கமில்லாத தீய எண்ணங்களுடன் துக்கம் இணைந்திருக்கும், அதனால் அவை விரைவில் மறைந்துவிடுகின்றன; ஆனால் இதயத்திற்கு இணக்கமான எண்ணங்களுடன் மகிழ்ச்சி இணைந்திருக்கும், அதனால் அவற்றை அகற்றுவது கடினம்.

192. இன்பத்தில் திளைப்பவன் கண்டனங்களையும் பற்றாக்குறைகளையும் கண்டு துயரப்படுகிறான், ஆனால் கடவுளை நேசிப்பவன் புகழ்ச்சிகளையும் செழுமைகளையும் கண்டு துயரப்படுகிறான்.

193. கடவுளின் தீர்ப்புகளை அறியாதவன் (தனது இதயத்தில்) இருபுறமும் வெள்ளப்பெருக்கு நிறைந்த பாதையில் நடக்கிறான், மேலும் எந்தவொரு காற்றாலும் எளிதில் வீழ்த்தப்படுகிறான்: புகழப்படும்போது, அவன் ஆணவம் கொள்கிறான்; விமர்சிக்கப்படும்போது, அவன் எரிச்சலடைகிறான்; ஏராளமாக விருந்துண்ணும்போது, அவன் காமத்தில் ஈடுபடுகிறான்; பற்றாக்குறையை அனுபவிக்கும்போது, அவன் அறிந்தால் ஆணவம் காட்டுகிறான்; அறியவில்லை என்றால் அறிந்தவன் போல் நடிக்கிறான்; செல்வந்தனாக இருந்தால் தற்பெருமை பேசுகிறான்; ஏழை என்றால் பாசாங்கு செய்கிறான்; வயிறு நிரம்பினால் திமிர் பிடிக்கிறான்; நோன்பு நோற்றால் வீண் பெருமை கொள்கிறான்; தன்னைக் கண்டிக்கும்வர்களுடன் சண்டையிடுகிறான், தன்னை மன்னிப்பவர்களை முட்டாள்களாகக் கருதுகிறான்.

194. கிறிஸ்துவின் கிருபையினால் ஒருவர் சத்தியத்தின் அறிவையும் தேவ பயத்தையும் அடையும் வரை, அவர் தனது உணர்ச்சிகளால் மட்டுமல்ல, வெளிப்புற சூழ்நிலைகளாலும் கடுமையான காயங்களைத் தொடர்ந்து அனுபவிப்பார்.

195. நீங்கள் சில குழப்பமான விஷயத்தைத் தீர்க்க விரும்பும்போது, அது தொடர்பாக தேவனுக்குப் பிரியமானதைத் தேடுங்கள், நீங்கள் நிச்சயமாக ஒரு பயனுள்ள தீர்வைக் காண்பீர்கள்.

196. தேவன் விரும்பும் காரியங்களில் அனைத்தும் உதவுகின்றன; அவர் வெறுக்கும் காரியங்களில் அனைத்தும் எதிர்க்கின்றன.

197. எவர் எதிர்நிலைகளை உணராமலேயே எதிர்க்கிறாரோ, அவர் தேவனுடைய கட்டளையை எதிர்க்கிறார்; ஆனால், வேதவசனத்தின்படி, உண்மையான அறிவுடன் அவற்றை ஏற்றுக்கொள்பவர், கர்த்தரைப் பொறுமையுடன் சகித்துக்கொள்கிறார்.

198. சோதனை வரும்போது, அதன் காரணத்தையோ நோக்கத்தையோ தேடாதிருங்கள், மாறாக, நன்றியுடனும், துயரமின்றி, வெறுப்பின்றி அதைப் பொறுமையுடன் தாங்குவதில் கவனம் செலுத்துங்கள்.

199. மற்றவர்களின் தீமையை நாம் தீய எண்ணங்களுடன் ஏற்றுக்கொண்டாலோ, அதை உள்வாங்கிக்கொண்டாலோ, அல்லது அதை நம்முடையதாக்கிக்கொண்டாலோ தவிர, அது நமது பாவத்தை அதிகப்படுத்தாது.

200. சோதனைகளை எதிர்கொள்ளாமல் கடவுளை மகிழ்விக்க யாராலும் முடியாது என்பதால், ஒவ்வொரு துயரமான நிகழ்விற்கும் நாம் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்த வேண்டும்.

201. பேதுரு தனது இரவு நேர மீன்பிடித் தொழிலைக் கைவிட்டிருக்காவிட்டால், அவர் தனது பகல் நேர அழைப்புக்குத் தகுதியானவராகக் கருதப்பட்டிருக்க மாட்டார்; மேலும் பவுல் சரீரத்தில் குருடனாகாவிட்டால், அவர் ஆவிக்குரிய பார்வையைப் பெற்றிருக்க மாட்டார்; மேலும் ஸ்டீபன் இறை நிந்தனையாளன் என்று அவதூறாகப் பேசப்பட்டிருக்காவிட்டால், வானங்கள் அவருக்குத் திறந்திருக்காது, மேலும் அவர் கடவுளைக் கண்டிருக்க மாட்டார்.

202. கடவுளுக்கு இணக்கமான ஒரு செயல் நற்பண்பு என அழைக்கப்படுவதைப் போலவே, எதிர்பாராத துக்கமும் ஒரு சோதனை என அழைக்கப்படுகிறது.

203. தேவன் ஆபிரகாமைச் சோதித்தார்; அதாவது, அவனுடைய சொந்த நன்மைக்காகவே அவனுக்குத் துன்பங்களை அனுப்பினார், அவன் என்ன மாதிரியான மனிதன் என்பதைக் கண்டறிய அல்ல—ஏனெனில், எல்லாவற்றையும் அறிந்திருக்கும் அவர், காலத்தின் தொடக்கத்திற்கு முன்பே அவனை அறிந்திருந்தார்—மாறாக, அவனுக்கு முழுமையான விசுவாசத்திற்கான (அதன் அறிவிற்கும் அதில் உள்ள உறுதிப்படுத்தலுக்கும்) ஒரு வாய்ப்பை வழங்குவதற்காகவே செய்தார்.

204. ஒவ்வொரு துக்கமும் நமது விருப்பத்தின் சாயலை, அது வலதுபுறமாகச் சாய்கிறதா அல்லது இடதுபுறமாகச் சாய்கிறதா என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. எனவே, திடீர் துக்கம் ஒரு சோதனையாக அழைக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் அது அதை அனுபவிப்பவரை அவரது உள்ளார்ந்த குணாதிசயங்கள் குறித்து சோதிக்கிறது.

205. தேவபயம் நம்மைப் பாவத்திற்கு எதிராகப் போராடத் தூண்டுகிறது, நாம் போராடும்போது, தேவனுடைய கிருபை அதை அழித்துவிடுகிறது.

206. ஞானம் என்பது உண்மையை அதன் இயல்பான வரிசையில் அறிவதோடு மட்டுமல்லாமல், மற்றவர்கள் நமக்குச் செய்யும் தீமையை நமது சொந்தத் தீமையாக (நாம் தகுதியானவர்களாக) ஏற்றுக்கொள்வதிலும் அடங்கியுள்ளது. ( -இன் அனுபவம் காட்டுவது போல) முதல் வகையான அறிவுடன் இருந்தவர்கள் பெருமையால் உயர்த்தப்பட்டனர், அதேசமயம் இரண்டாவது வகையை அடைந்தவர்கள் பணிவைப் பெற்றனர்.

207. நீங்கள் தீய எண்ணங்களிலிருந்து விடுபட விரும்பினால், ஆன்ம தாழ்மையையும் உடல் துன்பங்களையும் பழகுங்கள்; அதை ஒரு பகுதி நேரத்திற்கு மட்டுமல்ல, எல்லா நேரங்களிலும், எல்லா இடங்களிலும், ஒவ்வொரு முயற்சியிலும் செய்யுங்கள்.

208. துன்பங்கள் மூலம் தங்களைத் தாங்களே விருப்பத்துடன் பயிற்றுவித்துக் கொள்பவர்கள், விருப்பமில்லாத எண்ணங்களால் வெல்லப்பட மாட்டார்கள்; ஆனால், முந்தையவற்றை ஏற்றுக் கொள்ளாதவர்கள், பிந்தையவற்றால் தவிர்க்க முடியாமல் அடிமையாக்கப்படுவார்கள்.

209. ஒரு குற்றத்தின் விளைவாக, உங்கள் அகமும் இதயமும் கோபத்தால் கிளர்ந்தெழும்போது, உள்ளே உறங்கிக் கொண்டிருந்த ஒன்று தூண்டப்பட்டதற்காக வருந்தாதீர்கள்; மாறாக, மகிழ்ச்சியுடன், உள்ளத்தில் எழுந்த எண்ணங்களை ஒதுக்கிவிடுங்கள். ஏனெனில், அவை முதல் அசைவிலேயே அழிக்கப்படுவதைப் போலவே, அவற்றுக்குக் கீழே பதுங்கியிருக்கும் தீமையும், அவற்றை அசைவுக்குக் கொண்டுவரும் வழக்கமும் அழிக்கப்படுகின்றன என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்; ஆனால், எண்ணங்கள் வேரூன்றி அடிக்கடி தோன்ற அனுமதிக்கப்பட்டால், தீமை வழக்கமாக வலுப்பெற்றுவிடும்.

210. இதயத்தின் மனந்திரும்புதல் இல்லாமல், தீமையிலிருந்து முழுமையாக விடுபடுவது சாத்தியமற்றது; இருப்பினும், இதயம் மூன்று வகையான விலகல்களால் மனந்திரும்புகிறது, அவை: உறக்கம், உணவு மற்றும் உடல் ஓய்வு ஆகியவற்றிலிருந்து விலகுவது. ஏனெனில், இவற்றில் திருப்தி அடைவது சுயதிருப்தியை வளர்க்கிறது, தீய எண்ணங்களைப் பெருகச் செய்கிறது, மேலும் ஜெபிப்பதற்கும் உரிய கீழ்ப்படிதலை நிறைவேற்றுவதற்கும் ஒரு தயக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

211. சகோதரர்களை வழிநடத்தத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதால், உங்கள் பதவியை நிலைநிறுத்துங்கள், மேலும் சிலரின் எதிர்ப்பு காரணமாகச் சொல்லப்பட வேண்டிய அல்லது கட்டளையிடப்பட வேண்டிய விஷயங்களைப் பற்றி மௌனமாக இருந்துவிடாதீர்கள். அவர்கள் உங்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்தால், அவர்களுடைய நற்பண்புக்காக நீங்கள் ஒரு பலனைப் பெறுவீர்கள்; அவர்கள் கீழ்ப்படியாதபோது, அவர்களை மன்னியுங்கள், அதற்காக 'மன்னியுங்கள், அப்பொழுது உங்களுக்கு மன்னிக்கப்படும்' (லூக்கா 6:37) என்று சொன்னவரிடமிருந்து நீங்கள் சமமான (பலனைப் பெறுவீர்கள்).

212. அன்றாட வாழ்க்கையின் நிகழ்வுகள் ஒரு சந்தையைப் போன்றவை. வர்த்தகம் செய்யத் தெரிந்தவர்கள் லாபம் ஈட்டுகிறார்கள், ஆனால் தெரியாதவர்கள் நஷ்டமடைகிறார்கள்.

213. ஒருவர் உங்கள் முதல் வார்த்தையிலிருந்தே உங்களைக் கேட்கவில்லை என்றால், வாதத்தால் அவர்களைக் கட்டாயப்படுத்த வேண்டாம். மாறாக, அவர்கள் நிராகரித்த நன்மையை எடுத்துக்காட்டி அவர்களை உங்கள் பக்கம் ஈர்க்கவும். ஏனெனில், அவர்களின் கீழ்ப்படிதலை விட, கருணை உங்களுக்கு மிகவும் பயனுள்ளது.

214. ஒருவரின் சீர்கேடு (அவர் கீழ்ப்படியாமை அல்லது வேறு வழிகளில் தமக்குத்தாமே அழிவைக் கொண்டுவந்தவர்) பலரிடம் பரவும்போது, ஒருவர் நீண்டகாலம் பொறுமையுடன் இருக்கக்கூடாது, 'தனது சொந்த நன்மையை நாடாமல், அநேகர் இரட்சிக்கப்படுவதற்காகப் பலரின் நன்மையை நாட வேண்டும்' (1 கொரி. 10:33). ஏனெனில், பொது நன்மை தனிப்பட்ட நன்மையை விட அதிக நன்மை பயக்கும்.

215. யாராவது எந்தப் பாவத்திலும் விழுந்து, அந்தத் தவற்றுக்குரிய அளவில் துயரப்படாவிட்டால், அவர்கள் மீண்டும் அதே (பகைவனின்) வலையில் எளிதில் வீழ்வார்கள்.

216. ஒரு சிங்கம் தன் குட்டியுடன் நட்பாக அணுகாதது போல, வெட்கக்கேடு 'தெய்வீக மனந்திரும்புதல்' என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை (2 கொரி. 7:10).

217. ஒரு ஆட்டுக்குட்டி குட்டிகளைப் பெறுவதற்காக ஓநாயுடன் சேர்வதில்லை என்பது போல, நிறைவில் திருப்தியடைந்த இதயத்திற்கும் நற்பண்புகள் உருவாகத் தேவையான துக்கம் இருப்பதில்லை.

218. அதன் காரணங்களை முதலில் நேசிக்காவிட்டால், யாராலும் தெய்வீக மனவருத்தத்தையும் துக்கத்தையும் அனுபவிக்க முடியாது.

219. தேவபயபக்தியும் கண்டிப்பும் துயரத்தைத் தங்களுடன் சேர்த்துக்கொள்கின்றன, அதே சமயம் சுயக்கட்டுப்பாடும் விழிப்புணர்வும் துயரத்துடன் இணக்கமாக இருக்கின்றன.

220. வேதவசனங்களின் கட்டளைகளாலும் உபதேசங்களாலும் உணர்வு பெறாத எவரும், 'குதிரையின் சாட்டையாலும் கழுதையின் ஊக்கியாலும்' (நீதிமொழிகள் 26:3)[56] ; ஆனால் அவன் இதையும் நிராகரித்தால், 'அப்பொழுது அவனது தாடைகளைக் கடிவாளத்தாலும் கடிவாலும் கட்டுவாய்' (சங்கீதம் 31:9).

221. சிறிய சோதனைகளால் எளிதில் வெல்லப்படுபவன், பெரிய சோதனைகளின் அடிமை ஆவான்; ஆனால் சிறிய சோதனைகளைப் புறக்கணிப்பவன், பெரிய சோதனைகளின் முகத்திலும் ஆண்டவருக்கு எதிராகக் கிளர்ந்தெழுவான்.

222. தன் நற்பண்புகளைப் பற்றிப் பெருமையடித்துக் கொள்ளும் ஒருவரைக் கண்டித்துத் திருத்த முயற்சிக்காதீர்கள், ஏனெனில் ஒரே நபரால் வெளிப்பாட்டையும் சத்தியத்தையும் ஒரே நேரத்தில் விரும்ப முடியாது.

223. கிறிஸ்துவின் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் தேவனுடைய இரக்கத்தையும், சத்தியத்தையும், ஞானத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது, மேலும் அவற்றை மனமுவந்து கேட்கும் ஆத்துமாக்களில் கேட்பதன் மூலம் அவருடைய வல்லமையைப் பொழிகிறது. ஆகையால், இரக்கமற்றவர்களும் அநீதியானவர்களும், அவரை மனமில்லாமல் கேட்டவர்கள், தேவனுடைய ஞானத்தை அறிந்துகொள்ளத் தவறியது மட்டுமல்லாமல், அதைக் கற்பித்தவரையும் சிலுவையில் அறைந்தார்கள். அதேபோல், நாம் அவருக்கு மனமுவந்து செவிகொடுக்கிறோமா என்பதை ஆராய வேண்டும். ஏனெனில் அவர் கூறினார்: 'என்னை நேசிப்பவன் என் கட்டளைகளைக் காப்பான்; என் பிதாவும் அவனை நேசிப்பார்; நானும் அவனை நேசித்து, எனக்குரியதை அவனுக்கு வெளிப்படுத்துவேன்' (யோவான் 14:15, 21). ஆணைகளுக்குள் அவர் தனது வெளிப்பாட்டை எவ்வாறு மறைத்துள்ளார் என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களா? இருப்பினும், எல்லா ஆணைகளிலும் மிக விரிவானது கடவுள் மற்றும் ஒருவரின் அண்டை வீட்டார் மீதான அன்பு ஆகும், இது எண்ணங்களின் அமைதியில் அனைத்து பௌதீகப் பொருட்களிலிருந்தும் விலகுவதன் மூலம் பிறக்கிறது.

224. இதை அறிந்து, ஆண்டவர் நம்மை நோக்கி, 'நாளைப் பற்றி கவலைப்படாதிருங்கள்' என்று கட்டளையிடுகிறார் (மத்தேயு 6:34). அது அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். ஏனெனில், பௌதிக உலகத்தையும் அதன் கவலையையும் துறக்காத ஒருவன், தீய எண்ணங்களிலிருந்து எப்படி விடுபட முடியும்? ஆனால், ஒருவர் எண்ணங்களால் வெல்லப்படும்போது, அவற்றுக்கு அடியில் மறைந்திருக்கும் அடிப்படைப் பாவத்தை—அது ஆன்மாவின் இருளும் மங்கலும் ஆகும், அதிலிருந்து எல்லாத் தீய எண்ணங்களும் ஆசைகளும் தோன்றுகின்றன—எப்படிப் பார்ப்பார்? சாத்தான், கட்டாயப்படுத்தாத ஒரு சோதனையின் மூலம் சோதித்து, அந்தப் பாவத்தைச் சுட்டிக்காட்டும்போது, மேலும் அந்த நபர், வீண் பெருமையும் சுய இன்பமும் தூண்டப்பட்டு, அவனுடன் சேர்ந்து செல்கிறானா? சிந்தித்துப் பார்த்த பிறகு அதைச் செய்யத் தீர்மானிக்கவில்லை என்றாலும், அவன் அந்த உந்துதலில் இன்பம் கண்டு அதனுடன் சேர்ந்து சென்றான். இருப்பினும், அவன் இந்த முதன்மைப் பாவத்தை அடையாளம் காணாவிட்டால்—அதைப் பற்றி ஜெபித்த பிறகு, எப்போது, எப்படி அதிலிருந்து அவன் தூய்மைப்படுத்தப்படுவான்? மேலும் தூய்மைப்படுத்தப்படாமல், அவன் எப்படி தூய இயல்புள்ள ஓர் இடத்தைக் காண்பான் (எசேக்கியேல் 37:27)? இதைக் கண்டுபிடிக்காமல், அவர் கிறிஸ்துவின் உள்ளக இல்லத்தைக் காண்பது எப்படி? – தீர்க்கதரிசிகள், நற்செய்தி மற்றும் திருத்தூதர்களின் வார்த்தைகளின்படி (சக்கரியா 2:10, யோவான் 14:23, 1 கொரி. 3:16) நாம் தேவனுடைய வீடாக இருந்தால்.

225. ஆகையால், மேலே விவரிக்கப்பட்ட முறையில், இந்த இல்லத்தைக் கண்டறிய நாம் முயற்சி செய்ய வேண்டும், மேலும் ஜெபத்தில் நிலைத்திருந்து, கதவுகளைத் தட்ட வேண்டும் (மத். 7:7), அப்பொழுது இங்காக இருந்தாலும் அல்லது நாம் பிரிந்து செல்லும் நேரத்தில், கர்த்தர் அவற்றை நமக்குத் திறந்து, நாம் மறுபிறவி பெற்றால், 'நான் உன்னை எங்கிருந்து வந்தாய் என்று அறியேன்' (லூக் 13:25). நாம் கேட்டும் பெற்றுக்கொள்ள மட்டுமல்ல, நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டதைப் பாதுகாக்கவும் வேண்டும், ஏனெனில் சிலர் அதைப் பெற்ற பிறகும் இழந்துவிட்டனர். மேலே குறிப்பிடப்பட்ட விஷயங்களைப் பற்றிய ஒரு வெறும் அறிவோ, அல்லது (அவற்றைப் பற்றிய) ஒரு சாதாரண அனுபவமோ, தங்கள் படிப்பைத் தாமதமாகத் தொடங்கியவர்களாலும் கூடக் கொண்டிருக்கப்படலாம், மற்றும் இளைஞர்கள்; ஆயினும் மூப்பர்கள்கூட—பக்திமான்கள் மற்றும் மிகவும் அனுபவம் வாய்ந்தவர்கள்—இதைத் தொடர்ந்து மற்றும் பொறுமையாகப் பயிற்சி செய்வதை அரிதாகவே கொண்டுள்ளனர், ஏனெனில் அவர்கள் அடிக்கடி கவனக்குறைவால் அதை இழந்து, பின்னர், வேண்டுமென்றே முயற்சி செய்து அதைத் தேடி மீண்டும் பெற்றுள்ளனர். எனவே, நாம் இந்தப் பயிற்சியில் தேர்ச்சி பெறும் வரை, அதை நாம் பிரிக்க முடியாதபடி நம்மில் நிலைத்திருக்கச் செய்யும் வரை, அவ்வாறே செய்வதை நிறுத்த வேண்டாம்.

226. ஆன்மீகச் சட்டத்தின் நியாயப்படுத்துதல்களில், நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியவற்றில் சிலவற்றை மட்டுமே கற்றுக்கொண்டுள்ளோம்; அவற்றை நாம் இடைவிடாமல் கற்று, கடைப்பிடித்து வாழ வேண்டும். மேலும், கர்த்தராகிய இயேசுவில் அடிக்கடி பாடுகிறவர்களுக்கு மகத்தான சங்கீதக்காரர் உத்வேகம் அளிக்கிறார்; அவருக்கு இப்பொழுதும் என்றென்றும் மகிமையும் வல்லமையும் ஆராதனையும் உண்டாவதாக. ஆமென்.

போன்டிஸின் அப்பா இவாக்ரியஸ்

அப்பா எவாகிரியஸின் வாழ்க்கை பற்றிய தகவல்

போன்டிஸின் எவாகிரியஸ், ஒரு துறவி மற்றும் ISOம், 4 ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில், போன்டிஸ் யூக்ஸினஸ் அருகே உள்ள ஐவர் என்ற ஊரில் பிறந்தார் என்பது அறியப்படுகிறது (புனித பசிலின் மடம் இந்த ஊரிலிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லை). அவரது வம்சாவளியோ அல்லது திறமைகளோ அக்காலத்தில் திகழ்ந்திருந்த பெரிய புனிதர்களின் கவனத்தை ஈர்த்தன: பேராசிரியர் பேசில், நைசாவின் கிரிகோரி மற்றும் இறையியல் கிரிகோரி ஆகியோர். அவர்களின் வழிகாட்டுதலின் கீழ், அவர் ஆன்மீகத்திலும், நம் ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் உள்ள விசுவாசம் மற்றும் வாழ்க்கை பற்றிய தனது புரிதலிலும் வளர்ந்து முன்னேறினார். பேராசிரியர் பேசில் அவரை ஒரு வாசகராக நியமித்தார்; நைசாவின் கிரிகோரி அவரை ஒரு டீக்கனாகப் பதவி உயர்வு செய்து, அங்கு இரண்டாவது உலகளாவிய திருச்சபைய கூட்டத்தில் கலந்துகொண்டபோது அவரைக் கான்ஸ்டான்டினோப்பிளில் விட்டுச் சென்றார். அவரது தூய்மைக்கு ஆபத்தை விளைவித்த ஒரு சூழ்நிலை, அவரைக் கான்ஸ்டான்டினோப்பிளை விட்டு வெளியேறும்படி கட்டாயப்படுத்தியது. அதனால், ஜெருசலேமில் சிறிது காலம் கழித்த பிறகு, அவர் எகிப்திற்குப் புறப்பட்டார், அங்கு அவர் அந்தக் காலத்தின் பெரிய மடாலயத் தலைவர்களின் வழிகாட்டுதலின் கீழும் அவர்களுடனான சகவாசத்திலும், முதலில் நைட்ரியாவிலும், பின்னர் செல்களிலும், இறுதியாக ஸ்கெட்டேயிலும் துறவற வாழ்க்கையை வாழ்ந்தார். அவருடைய சீடரான பலாடியஸ், சாக்ரடீஸைப் பின்பற்றி, *லாடோடோரியா* என்ற நூலின் 73-ஆம் அதிகாரத்தில் அவரைப் பற்றி இவ்வாறு எழுதுகிறார்: 'கிறிஸ்துவின் புகழ்பெற்ற சுபாவியான எவாகிரியஸின் செயல்களைப் பற்றி மௌனமாக இருப்பது அநியாயம் என்றும், மாறாக, அவற்றை எழுத்தில் பதிவிடுவது நீதியானது என்றும் கருதி, வாசகர்களின் கட்டமைப்பிற்காகவும், நமது இரட்சகரின் கிருபையின் மகிமைக்காகவும், அவர் துறவற வாழ்க்கையில் நுழைந்த விதத்தையும், தனது விரதத்திற்குரிய விதத்தில் உழைத்து, 54 வயதில் பாலைவனத்தில் காலமான விதத்தையும் நான் முதலில் விவரிப்பேன், வேதவசனத்தின் வார்த்தைகளுக்கு இணங்க: 'அவர் தனது கடமையின் ஆண்டுகளை நிறைவேற்றி, ஒரு குறுகிய காலத்தில் காலமானார், ஏனெனில் அவரது ஆத்துமா கர்த்தருக்குப் பிரியமாயிருந்தது'. அவர் போன்டஸ் பகுதியைச் சேர்ந்தவர், இவோரா என்ற ஊரைச் சேர்ந்தவர், ஒரு மூப்பரின் மகன்; அவர் கெசரியாவின் பேராயர் புனித பசிலியாரால் ஆர்கோஸ் தேவாலயத்தில் வாசகராகப் பணியமர்த்தப்பட்டார். திருத்தந்தை பசிலின் மறைவுக்குப் பிறகு, நைசியாவின் ஆயர் புனித கிரிகோரி—திருத்தந்தை பசிலின் சகோதரரும், திருத்தூதுப் பெருமை பெற்றவரும், மிகவும் ஞானமுள்ளவரும், பற்று அற்றவரும், தனது கல்வியில் புகழ்பெற்றவருமான—எவாக்கிரியுவின் திறமையைக் கவனித்து, அவரை ஒரு டிகனாக நியமித்தார். பின்னர், கான்ஸ்டான்டினோப்பிளின் மாபெரும் மன்றத்திற்கு அவருடன் சென்றிருந்தபோது, அனைத்துப் பிளவுகளையும் மறுப்பதில் மிகவும் திறமையானவராக இருந்ததால், புனித கிரிகோரியார் அவரை அங்கே ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஆயர் நெக்தாரியஸின் பராமரிப்பில் விட்டுச் சென்றார். மேலும், அவர் தனது வார்த்தைகளால் ஒவ்வொரு பிளவுகளையும் வீரத்துடன் வென்று, அந்தப் பெரிய நகரத்தில் புகழ் பெற்றார். நகரம் முழுவதும் தனது சிறந்த ஒழுக்க நேற்றிற்காக மதிக்கப்பட்ட இந்த மனிதர், ஒரு பெண்ணின் மீதான உணர்ச்சிப்பூர்வமான காதலால் பீடிக்கப்பட்டார்; இந்தத் தீயுணர்விலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட பிறகு, அவர் அதைப் பற்றிப் பின்னாளில் எங்களிடம் கூறினார். அந்தப் பெண்ணும் அவரைத் திருப்பிக் காதலித்தார், மேலும் அவர் ஒரு உயர்குடிப் பிறப்பைச் சேர்ந்தவர். கடவுளுக்குப் பயந்த எவாக்கிரியஸ், தன் மனசாட்சியின் முன் வெட்கப்பட்டு, தீயொழுக்கத்தின் அசுத்தத்தையும், பிளவுவாதிகளின் பொறாமையையும் கற்பனை செய்து, அந்தப் பெண்ணின் நோக்கங்களைத் தடுக்கும்படி கடவுளிடம் மனமுருகிப் பிரார்த்தனை செய்தார்; ஏனெனில், காமத்தால் தூண்டப்பட்ட அவள், அவரைப் பாவத்திற்குள் இழுக்க முயன்று கொண்டிருந்தாள். அவர் அவளிடமிருந்து விலக விரும்பினார், ஆனால் உபகாரங்களின் பிணைகளால் சிறைபிடிக்கப்பட்டு, அவரால் முடியவில்லை. தானும் பாவம் செய்யாமல் தடுத்த அந்த ஜெபத்திற்குச் சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, ஒரு மாகாண ஆளுநரின் கவசம் அணிந்த ஒரு தூதர் அவருக்கு ஒரு தரிசனத்தில் தோன்றினார்; அவரைப் பிடித்து, அந்தத் தூதர் அவரை ஒரு தீர்ப்பு மன்றத்திற்கு அழைத்துச் செல்வது போல ஒரு பாதாளச் சிறையில் தள்ளினார், மேலும் அவரது கழுத்தில் இரும்புச் சங்கிலிகளைப் போட்டு, அவரது கைகளை இரும்புச் சங்கிலிகளால் கட்டிவிட்டார். அவனைப் பார்க்க வந்தவர்கள் அவனது சிறைவாட்டிற்கான காரணத்தை அவனிடம் சொல்லவில்லை, ஆனால் அவனோ, தனது மனசாட்சியால் வாதிடப்பட்டு, அந்த விவகாரத்தின் காரணமாகவே தனக்கு இந்த நிலை ஏற்பட்டது என்று நினைத்து, அந்தப் பெண்ணின் கணவர் அதைப் பற்றி நீதிபதியிடம் தெரிவித்திருக்க வேண்டும் என்று ஊகித்தான். மேலும், மற்றவர்களும் அதே குற்றத்திற்காக அங்கே உடனடியாக விசாரிக்கப்படுவதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. இது அவனை முழுமையான குழப்பத்திலும் அச்சத்திலும் ஆழ்த்தியது. பின்னர் ஒரு தூதர், அவனது உண்மையான நண்பர்களில் ஒருவரின் உருவத்தை எடுத்துக்கொண்டு, அவனைப் பார்க்க வந்தார். அவர் உள்ளே நுழைந்து, தனது நண்பன் அவமானகரமான சிறைச்சாலையின் பிடியில் சிக்கி, நாற்பது குற்றவாளிகளுக்கு மத்தியில் அடைக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு மிகவும் அதிர்ச்சியும் வருத்தமும் அடைந்தது போல் தோன்றினார், மேலும் அவனிடம் கூறினார்: 'தந்தை டீக்கன்! குற்றவாளிகளுடன் இவ்வளவு அவமானகரமான சிறையில் உங்களை ஏன் அடைத்து வைத்திருக்கிறார்கள்?' அதற்கு அவர் பதிலளித்தார்: 'உண்மையாக, எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட எபார்க்க் தனது வெறித்தனமான பொறாமையால் என்னைப் புகாரளித்திருக்கலாம் என்று சந்தேகிக்கிறேன், மேலும் நகர ஆளுநர் அவரிடமிருந்து லஞ்சம் பெற்றிருக்கலாம் என்றும், நான் கடுமையான தண்டனைக்கு உள்ளாக்கப்படலாம் என்றும் அஞ்சுகிறேன்.' நண்பராகத் தோன்றியவர் அவரிடம் கூறினார்: 'உங்கள் நண்பர் சொல்வதைக் கேட்க நீங்கள் தயாராக இருந்தால், இந்த நகரத்தை விட்டு வெளியேறும்படி நான் உங்களுக்கு அறிவுறுத்துகிறேன், ஏனெனில் நான் பார்ப்பதற்கு, நீங்கள் இங்கே வாழ்வது நல்லதல்ல.' எவாגריயஸ் அவரிடம் கூறினார்: 'கடவுள் என்னை இந்தப் பேரழிவிலிருந்து விடுவித்தால், பின்னர் நீங்கள் என்னை கான்ஸ்டான்டினோப்பிளில் கண்டால், நான் இன்னும் கடுமையான தண்டனைக்கு உள்ளாவேன்.' அதற்கு அந்த நண்பன், 'அப்படி என்றால், நான் நற்செய்தியைக் கொண்டு வருகிறேன்; இந்த நகரத்தை விட்டு வெளியேறி துறவியாக மாறுவதற்கு அதன் மீது எனக்குச் சத்தியம் செய், அப்போதுதான் நான் உன்னை இந்தப் பேரழிவிலிருந்து விடுவிப்பேன்,' என்றான். எவாגריயஸ், 'நீ விரும்பியபடியே சத்தியம் செய்கிறேன், இந்த இருண்ட மேகத்திலிருந்து என்னை விடுவிப்பாயாக,' என்றான். அதன்பிறகு, அந்த நண்பர் நற்செய்தியைக் கொண்டு வந்து சத்தியம் செய்யும்படி கேட்டார். எவாஜிரியஸ், தான் ஒரே ஒரு நாள் மட்டுமே அந்த நகரத்தில் தங்குவதாகவும், அதுவும் தனது உடைமைகளைக் கப்பலில் ஏற்றுவதற்காக மட்டுமே என்றும் நற்செய்தி மீது சத்தியம் செய்தார். அதோடு, அந்தத் தரிசனம் முடிவடைந்தது. கவலையுடன் எழுந்த அவர், 'சத்தியம் கோபத்தின் உச்சத்தில் கொடுக்கப்பட்டாலும், நான் அதைச் செய்துவிட்டேன்' என்று தனக்குள் யோசித்தார். எனவே, சிறிதும் தாமதமின்றி, அவர் தன்னிடம் இருந்த அனைத்தையும் கப்பலில் ஏற்றி, ஜெருசலேமுக்குக் கடற்பயணம் மேற்கொண்டார். அங்கே அவர் துறவறையை மேற்கொண்டு, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ரோமானிய மெலானியாவால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டார். ஆனால், மீண்டும் ஒருமுறை சாத்தான் அவனது இதயத்தை மறைத்து, அவனது உறுதியை அவ்வளவு தூரம் அசைத்ததால், அவன் மீண்டும் தனது ஆடைகளை மாற்றிக்கொண்டான், மேலும் அவனது மனம் சொற்பொழிவுப் பெருமையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டது. ஆனால், நம் அனைவரையும் அழிவிலிருந்து பாதுகாக்கும் கடவுள், அவரை இங்கும் மற்றொரு பேரழிவிற்குள் தள்ளினார்; அவருக்குக் காய்ச்சலை உண்டாக்கி, ஆறு மாதங்கள் நீடித்த ஒரு கடுமையான நோயின் மூலம், அவர் ஏற்கெனவே தொடங்கிய பாதையில் தொடர்ந்து செல்வதைத் தடுத்த அவரது உடலைச் சோர்வடையச் செய்தார். அவனைக் குணப்படுத்த வழியின்றி மருத்துவர்கள் கைவிட்டபோது, புனித மெலானியா அவனிடம், 'என் மகனே, உன் நோய் சாதாரணமானதல்ல என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது; சொல், உன் இதயத்தில் ஏதேனும் பாரமாக இருக்கிறதா?' என்றார். கான்ஸ்டான்டினோபிளில் தனக்கு நடந்த அனைத்தையும் அவன் அவளிடம் ஒப்புக்கொண்டான். அந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் அவனிடம் கூறினார்: 'நீ ஒரு துறவற வாழ்க்கையை மேற்கொள்ள உறுதியளிப்பதாக கடவுள் முன்னிலையில் எனக்கு வாக்கு கொடு, நானொரு பாவியாக இருந்தாலும், உனக்கு மனந்திரும்புதலுக்கும் உன் இதயத்தின் சீரமைப்புக்கும் நீடித்த வாழ்வை இறைவன் அருளுமாறு நான் இறைவனிடம் பிரார்த்தனை செய்வேன்.' அவன் வாக்கு கொடுத்ததும், அவள் பிரார்த்தனை செய்தாள், மேலும் எவாகிரியஸ் சில நாட்களுக்குள் குணமடைந்தான். அவர் குணமடைந்ததும், அவரே அவருக்கு ஒரு துறவறையைக் கொண்டுவந்து கொடுத்தார், அதை அணிந்துகொண்ட அவர் எகிப்திற்குப் புறப்பட்டார். அங்கு நைட்ரியன் மலையில் இரண்டு ஆண்டுகள் வாழ்ந்த பிறகு, மூன்றாம் ஆண்டில் பாலைவனத்திற்குள் விலகிச் சென்றார். அவர் 'செல்கள்' என்று அழைக்கப்பட்ட இடத்தில் பதினான்கு ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார்; ரொட்டி மற்றும் தண்ணீர் மட்டுமே உணவாகக் கொண்டார், எப்போதாவது சிறிதளவு எண்ணெயை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டார், மேலும் இந்த விஷயத்தில் தனக்கு எந்த ஆறுதலையும் அனுமதிக்கவில்லை. அவர் கீரைகள், பழங்கள் அல்லது திராட்சைகளை உண்ணவில்லை; அவர் ஒயின் அருந்தவில்லை மற்றும் தன் உடலைக் கழுவவில்லை. இவ்வாறு, இதற்கு முன்பு சுகமாக வாழ்ந்த இந்த மனிதன், தன்னை வருத்திக்கொண்டார்; ஆயினும், இங்கும் கூட சோதனைகள் அவரை விட்டு விலகவில்லை. சில சமயங்களில், காம எனும் பேயானது அவரைக் கடுமையாகத் தாக்கியது, அதை அவர் தானே விவரித்திருக்கிறார்; மேலும், கடுங்குளிர்காலத்தின் போது, அவர் உடல் மரத்துப்போகும் வரை, இரவு முழுவதும் ஒரு கிணற்றில் நிர்வாணமாக அமர்ந்திருப்பார். மற்ற நேரங்களில், இறை நிந்தனை செய்யும் ஆவி அவரை வாட்டியது, அப்போது அவர் நாற்பது நாட்கள் வரை எந்தக் கூரையின் கீழும் நுழையாமல் தன்னை வருத்திக் கொண்டார். உண்மையில், அவர் பல்வேறு பேய்களிடமிருந்து எண்ணற்ற சோதனைகளைச் சகித்துக் கொண்டார், அவையனைத்தையும் பட்டியலிடுவது கூட கடினம்; பேய்களால் அவர் தாக்கப்பட்டார் கூட. ஆனால், இவ்வாறு தன் உடலை வருத்திக்கொண்டு, அத்தகைய சோதனைகளைத் தாங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் உள்ளத்தில் பரிசுத்த ஆவியினால் உயிரூட்டப்பட்டார்; மேலும், தன் மனதைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொண்டு, பகுத்தறிவு என்ற வரத்தையும், ஆவிகளை வேறுபடுத்தி அறியும் திறனையும் பெற்றார். கிறிஸ்துவின் இந்த வீரத் துறவி, தன் மரணத்திற்கு முன்பு எங்களிடம் கூறினார்: 'இப்போது மூன்று ஆண்டுகளாக, இறைச்சி சார்ந்த காமம் என்னைத் தொந்தரவு செய்யவில்லை.' இத்தகைய கடுமையான வாழ்க்கை, அயராத தவப்பணிகள் மற்றும் பிரார்த்தனையில் இடைவிடாத விழிப்புணர்வுக்குப் பிறகும், நன்மையின் எதிரியும் அழிவு தேவன் இந்த நீதியுள்ள மனிதனை இவ்வளவு கடுமையாகத் தாக்கினால், கவனக்குறைவான மக்கள் இந்த அசுத்தமான தேவனால் அல்லது தங்களின் சொந்த கவனக்குறைவின் காரணமாக எவ்வளவு அதிகமாகத் துன்பப்பட வேண்டும்! அவர் நூறு பிரார்த்தனைகளை இயற்றினார் மற்றும் மூன்று புத்தகங்களை எழுதினார், அவை: 'இரா' (hierā) – அல்லது 'ஸ்டிஹிரா' (stichira) (சிறு செய்யுள்கள் அல்லது உவமைகள் வடிவில் உள்ள சுருக்கமான கூற்றுகள்), 'மோனஹோன்' (monahon) – 'மோனாக்' (monk) அல்லது நடைமுறைப் பாடங்கள், மற்றும் 'ஆன்டிர்ரிட்டிகோன்' (antirritikon) – 'போராட்டம்' – பேய்கள் மற்றும் உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான போர் பற்றியது. சாக்ரடீஸ் (புத்தகம் 4, அத்தியாயம் 23) இல், எவாகிரியஸ் எகிப்திய மகாரியஸ் மற்றும் அலெக்சாண்ட்ரியாவின் மகாரியஸ் ஆகிய இருவருக்கும் சீடராக இருந்தார் என்பதையும் நாம் காண்கிறோம். இவர்களின் வழிகாட்டுதலின் கீழ், முன்னர் பெயரளவிலான ஒரு தத்துவஞானியாக ( ) இருந்த அவர், நடைமுறைத் தத்துவத்தை அடைந்தார். கான்ஸ்டான்டினோப்பிளிலிருந்து எகிப்துக்கு வந்த அவர், மேற்கூறிய மனிதர்களைச் சந்தித்து, அவர்களின் வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றத் தொடங்கினார். கீழே, சாக்ரடீஸ் எவாகிரியஸின் வாழ்க்கையிலிருந்து இரண்டு நிகழ்வுகளை அவருடைய சொந்த வார்த்தைகளிலேயே விவரிக்கிறார், அதிலிருந்து மகான் மகாரியஸுடன் அவருக்கு என்ன மாதிரியான உறவு இருந்தது என்பது தெளிவாகிறது. முதலாவது, அப்பா மகாரியஸ், மக்களிடமிருந்து வரும் அவமானங்களின் நினைவும், பேய்களிடமிருந்து வரும் அவமானங்களின் நினைவும் ஆன்மாவில் ஏற்படுத்தும் விளைவுகளுக்கு இடையிலான வேறுபாடு குறித்து எவாகிரியஸிடம் கேட்டார்; இரண்டாவது, அப்பா மகாரியஸின் இல்லத்திற்கு வந்தடைந்தபோது, வெப்பமான பயணத்தால் சோர்வடைந்த எவாகிரியஸ் சிறிது தண்ணீர் கேட்டதற்கு மறுக்கப்பட்டது. இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளும் அனாத்தோலியஸுக்கு எழுதிய அவரது கடிதங்களில் (அத்தியாயங்கள் 93 மற்றும் 94) கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும், சோசிக்ரேட்டஸ், எவாக்கிரியஸ் தனது *தி நாக்னோஸ்டிக்* புத்தகத்தில் தன்னைப் பற்றி, 'நீதியுள்ள கிரிகோரியிடமிருந்து நாங்கள் கற்றுக்கொண்டோம், நான்கு நற்பண்புகளும் அதற்கேற்ற கருத்துக்களும் உள்ளன: விவேகம், தைரியம், அடக்கம் மற்றும் நீதி' என்று எழுதியிருப்பதையும் குறிப்பிடுகிறார். இந்த கிரிகோரி யார்? பலேடியஸின் கூற்றுப்படி, இவர் நிசாவின் கிரிகோரி ஆவார், ஆனால் சொக்கிரட்டீஸின் கூற்றுப்படி, இவர் நசியானஸின் கிரிகோரி ஆவார், இவர் கான்ஸ்டான்டினோப்பிளில் அவரை ஒரு டீக்கனாகப் பதவியேற்றியதாகக் கூறப்படுகிறது. சொக்கிரட்டீஸ் நசியானஸின் கிரிகோரியை நிசாவின் கிரிகோரியுடன் குழப்பியிருக்கலாமா? உண்மையை அறிந்துகொள்ள பலேடியஸ் சிறந்த நிலையில் இருந்தார். இறுதியாக, சொக்கிரட்டீஸின் படைப்பில் பின்வரும் விவரத்தைக் காண்கிறோம். மகான் அதானசியஸுடன் ரோமில் இருந்தவரும், புனித பேதுரு மற்றும் பவுல் திருச்சபையைத் தவிர வேறு எதையும் அங்கே பார்க்க விரும்பாதவருமான அற்புதமான அம்மோனியஸ், பின்னர் அலெக்சாந்திரியாவின் தியோஃபிலஸால் எகிப்தில் ஆயர் பதவிக்கு அழைக்கப்பட்டார்; அதிலிருந்து தப்பிக்க, அவர் தனது உடலைக் குற்றுயிராக்கி, தனது நியமனத்தைத் தடுப்பதற்காகத் தனது வலது காதைத் தானே வெட்டிக்கொண்டார். சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, அலெக்சாந்திரியாவின் ஆயர் தியோபிலஸ், எவாக்கிரியஸை ஆயர் பதவிக்கு நியமித்தார்; அவரும் தப்பி ஓடினார், ஆனால் தனது உடலின் எந்தப் பகுதியையும் சிதைத்துக் கொள்ளவில்லை. அம்மோனியஸைச் சந்தித்தபோது, எவாக்கிரியஸ் அவரிடம் அன்பாகக் கூறினார்: 'உங்கள் காதை வெட்டியது தவறு; இத்தகைய செயலுக்கு நீங்கள் கடவுளிடம் பதிலளிக்க வேண்டும்.' 'மேலும், எவாக்கிரியரே, உன் சொந்த நாக்கை நீயே வெட்டி, சுய-அன்பினால், உனக்கு வழங்கப்பட்ட அருளைப் பயன்படுத்தத் தவறியதற்காக நீ பதில் சொல்ல மாட்டாயா?' என்று அம்மோனியஸ் பதிலளித்தார். எவாக்கிரியஸின் படைப்புகள் குறித்து, சாக்ரடீஸ் எழுதுகிறார்: 'அவர் சில மிகச் சிறந்த புத்தகங்களை எழுதினார்.' அவற்றில் ஒன்றுக்கு 'சந்நியாசி' அல்லது 'செயல் பற்றி' என்று தலைப்பிடப்பட்டுள்ளது; மற்றொன்று, 'ஞானி' அல்லது 'ஞானம் பெற்ற மனிதனுக்கு', ஐம்பது அத்தியாயங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது; மற்றும் மூன்றாவது, 'ஆன்டிர்ரிட்டிகோஸ்' (antirritikos), அல்லது எட்டு எண்ணங்களுக்கு ஏற்ப எட்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்ட, தீய சக்திகளுக்கு எதிரான தெய்வீக வேதங்களின் ஒரு தொகுப்பு. மேலும், அவர் எதிர்காலம் தொடர்பான 600 கேள்விகளையும், செய்யுளில் எழுதப்பட்ட மேலும் இரண்டு புத்தகங்களையும் தொகுத்தார்: ஒன்று, செனோபிடிக் சமூகங்கள் அல்லது கூட்டு மடாலயங்களில் வாழும் துறவிகளுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது, மற்றொன்று ஒரு கன்னியாஸ்திரிக்கு. இந்தப் புத்தகங்கள் எவ்வளவு குறிப்பிடத்தக்கவை என்பதை அவற்றைப் படிப்பவர்கள் கண்டறிவார்கள். மேற்கூறிய அம்மோனியஸ், ஞானத்தின் உச்சியை அடைந்த மற்றும் மிகவும் கற்றறிந்த, அதாவது ஓரிஜன், டிடிமஸ் மற்றும் பிற ஆன்மீக எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளைப் படித்திருந்த, 'நீண்ட ஆடை அணிந்த' துறவிகளில் ஒருவராகப் பேசிய சோஸோமென் (புத்தகம் 6, அத்தியாயம் 30), மேலும் கூறுகிறார்: 'ஞானியான எவாகிரியஸ், மிகவும் கற்றறிந்தவர், மனதிலும் பேச்சிலும் வலிமையானவர், மேலும் நற்பண்புக்கு இட்டுச் செல்லும் எண்ணங்களையும் தீயொழுக்கத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் எண்ணங்களையும் வேறுபடுத்தி, முந்தையதை வளர்க்கவும் பிந்தையதைத் தவிர்க்கவும் தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளும் திறன் கொண்டவர், அம்மோனியஸின் நண்பராக இருந்தார். இருப்பினும், அவர் எத்தகைய அறிஞர் என்பதை அவரது எழுத்துக்கள் வெளிப்படுத்தும். அவரது குணம் மிதமான தன்மையுடன் இருந்தது என்றும், மிகக் குறைவான தற்பெருமையும் கர்வமும் கொண்டிருந்தார் என்றும் கூறப்படுகிறது; அதனால், தகுதியான புகழ்ச்சி அவரது ஈகோவை வளர்க்கவில்லை, தகுதியற்ற கண்டனங்கள் அவருக்கு மன உளைச்சலை ஏற்படுத்தவில்லை. அவர் கல்வியைத் தொடர்ந்து, நாசியாஞ்சஸின் ஆயர் கிரிகோரியார் என்பவரிடம் புனித வேதாகமங்களைக் கற்றார். இவர் கான்ஸ்டான்டினோப்பிள் திருச்சபையின் முதன்மையாயராக இருந்தபோது, அவரிடம் முதன்மைக் கோரொம்பியாகப் பணியாற்றினார். அவர் கவர்ச்சிகரமான தோற்றம் கொண்டவராகவும், நேர்த்தியாக உடை அணிவதில் மகிழ்ச்சி காண்பவராகவும் இருந்தார். அவரது பழக்கத்தை தன் மனைவியுடன் கொண்டிருப்பதைக் கண்ட பிரபுக்களில் ஒருவர், பொறாமையால் எரிக்கப்பட்டு, அவரைக் கொல்லத் தீர்மானித்தார். அந்த சதித்திட்டம் செயல்படுத்தப்படவிருந்த அதே நேரத்தில், அவர் உறங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, கடவுள் அவருக்கு ஒரு பயங்கரமான அதே சமயம் மீட்பளிக்கும் கனவை அனுப்பினார்.' சோஸோமென் மேலும் குறிப்பிடத்தக்க எதையும் சேர்க்கவில்லை. எவாக்ரியஸை எந்த கிரிகோரி ஆதரித்து அவரது கல்விக்குப் பங்களித்தார் என்பது குறித்து, சோஸோமென் பதிவு செய்துள்ளபடி, சாக்ரடீஸ் பாலாடியஸுடன் உடன்படவில்லை என்பதைக் கவனிக்கத் தவறக்கூடாது. பாலாடியஸ் நைசியாவின் கிரிகோரியின் பெயரைக் குறிப்பிடுகிறார், அதேசமயம் சோஸோமென் நாசியாஸின் கிரிகோரியின் பெயரைக் குறிப்பிடுகிறார். அவர்களின் அறிக்கைகளைப் பின்வருமாறு சமரசம் செய்யலாம்: எவாகிரியஸ் நிஸ்ஸாவின் கிரிகோரியால் டீக்கனாகப் பணிக்கப்பட்டார், ஆனால் அவர் நசியாஸின் கிரிகோரியின் கீழ் கல்வி கற்று, அவரது போதனைகளால் பயனடைந்தார். இறையியல் அறிஞர் கிரிகோரி பேராயராகப் பதவியேற்பதற்காகக் கான்ஸ்டான்டினோபலுக்கு அழைக்கப்பட்டபோது, நிஸ்ஸாவின் கிரிகோரி தனது அதிகாரத்தின் கீழ் கூட்டப்பட்ட மன்றத்திற்கு எவாகிரியஸுடன் வந்தார். இங்கு, எவாக்கிரியஸ் நசியன்ஸின் கீழ் முதன்மையாசிரியராகப் பணியாற்றியிருக்கலாம், மேலும், சபை முடிந்த பிறகு, இரு கிரிகோரியர்களின் ஆலோசனையின் பேரில் கான்ஸ்டான்டினோப்பிளில் தங்கியிருந்தார். சோசிக்ரேட்டஸ் மற்றும் சோஸோமென் அவர் கான்ஸ்டான்டினோப்பிளில் இருந்தபோது அவரைப் பற்றிப் பேசுகின்றனர், அதே சமயம், அதற்கு முன்பு என்ன நடந்தது என்பதை பாலாடியஸ் விவரிக்கிறார். எவாகிரியஸின் மாணவரான பலேடியஸ், அதிக நம்பகத்தன்மைக்குரியவர், ஏனெனில் அவர் தாம் குறிப்பிடுவதை சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அவாகிரியஸிடமிருந்தே நேரடியாகக் கேட்டார். *பட்ரோலஜியா* (தொகுதி 40, பக்கம் 1215) அவாகிரியஸின் மரணத்தை 399 ஆம் ஆண்டில் நிகழ்ந்ததாகக் குறிப்பிடுகிறது. அதே ஆதாரம் அவாகிரியஸின் எழுத்துகள் பற்றிய விமர்சனங்களையும் கொண்டுள்ளது. தற்செயலாக, பேதுரு அருளாளர் ஜெரோம் (எபிஸ்ட். 135 அட் க்டெசிஃப்) எழுதியதாவது, 'எவாக்கிரியஸின் புத்தகங்கள் கிழக்கு முழுவதும் உள்ள கிரேக்கர்களால் மட்டுமல்ல, மேற்கில் அவரது சீடரான ரூஃபினஸின் மொழிபெயர்ப்பில் லத்தீனர்களாலும் படிக்கப்படுகின்றன' என்று குறிப்பிட்டார். பேட்ரலாஜியாவில் எவாக்கிரியஸின் எழுத்துக்களில் தப்பிப்பிழைத்த அனைத்தும் உள்ளன. இவற்றில் முதன்மையானவை அனாத்தோலியஸுக்கு எழுதப்பட்ட செயல்திறன் மிக்க வாழ்க்கை பற்றிய அத்தியாயங்கள் ஆகும். நாம் மேற்கோள் காட்டிய வரலாற்றாசிரியர்கள் *தி மான்க்* என்று தலைப்பிடும் புத்தகத்திலிருந்து மிஞ்சியிருப்பது இதுவே என்று ஒருவர் யூகிக்கலாம். * *-இன் அத்தியாயங்களுக்கு முன்பாக, அவற்றுக்கு ஒரு அறிமுகமாகச் செயல்படும் அனத்தோலியஸுக்கு எழுதப்பட்ட ஒரு சிறிய கடிதம் வருகிறது. இதைத் தொடர்ந்து, துறவற வாழ்க்கை குறித்த போதனைகளான *logos praktikos*-இன் 71 அத்தியாயங்கள் வருகின்றன. இவற்றுக்குப் பிறகு 100 அத்தியாயங்கள் வருகின்றன. இருப்பினும், இந்த அத்தியாயங்களில் பெரும்பாலானவை ஏற்கனவே குறிப்பிடப்பட்ட 71 அத்தியாயங்களுக்குள் இருப்பதால், அங்கு சேர்க்கப்படாத அத்தியாயங்களின் உரை மட்டுமே இங்கே வழங்கப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், மொத்தத்தில் 100 அத்தியாயங்கள் உள்ளன. இதையும் நாம் தலைப்பிடலாம்: 'அனத்தோலியஸுக்கு உரைக்கப்பட்ட, செயல் வாழ்க்கை மீதான நூறு அத்தியாயங்கள்'. அடுத்து, *பட்ரோலஜியாவில்*, ஒரு கட்டுரை வருகிறது, அது நமது *டோப்ரோடோலுபியாவில்*, மிகவும் தெளிவாக தலைப்பிடப்பட்டுள்ளது: 'துறவற வாழ்க்கையின் மாதிரி, ஒருவர் எப்படி தவம் செய்ய வேண்டும் மற்றும் மௌனத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்பதைக் கற்பிப்பது'. கிரேக்க *டோப்ரோடோலுபியாவிலும்* அவ்வாறே. *பட்ரோலஜியா*வின் தலைப்பை ஒரு சுருக்கமான மொழிபெயர்ப்பின் மூலம்கூட வெளிப்படுத்துவது கடினம். நாம் நமது தலைப்பையே தக்கவைத்துக் கொள்வோம். பின்னர் *கட் அனோலாய்தியன்* (kat anoloythian) என 33 அத்தியாயங்கள் உள்ளன (*கட் அனலாக்ஜியன்* (kat analogian) அல்ல, இல்லையா?); அவற்றின் உள்ளடக்கம்: புலனாகும் பொருட்களில் ஆன்மீகத்தின் பிரதிபலிப்பு; 25 அத்தியாயங்கள் அகரவரிசைப்படி அமைக்கப்பட்டுள்ளன; இவை ஆன்மீக விஷயங்கள் குறித்த சுலோகம் போன்ற கூற்றுகள் ஆகும். இவற்றுக்குப் பிறகு, அகரவரிசைப்படுத்தப்படாத மேலும் 26 கூற்றுகள் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. இதைத் தொடர்ந்து, *ஆன்டிர்ரிட்டிகான்* என்ற பழங்காலப் படைப்பின் ஒரு பகுதியான, எட்டு தீய எண்ணங்களைப் பற்றிய ஒரு பகுதி வருகிறது. இறுதியாக, கினுயிட் துறவிகளுக்கும் கன்னியாஸ்திரீகளுக்கும் உரிய சுருக்கமான விதிகள் உள்ளன. இவையனைத்தும் இங்கே மொழிபெயர்ப்பில் வழங்கப்படுகின்றன.

துறவி எவாגריயஸின் துறவு நெறி குறித்த அறிவுரைகள்

1. செயல்திறன் மிக்க வாழ்க்கைக்கான அத்தியாயங்கள், அனாத்தோலியஸுக்கு

என் மிகவும் பிரியமான சகோதரனான அனத்தோலியஸே, நீ முன்பு புனித மலையிலிருந்து (ஒருவேளை நைட்ரியன் மலை) என் ஸ்கெட்டாவிற்கு எனக்கு எழுதியிருந்தாய், எகிப்திய துறவற ஆடையானது மற்ற எல்லா வகையான மனித ஆடைகளிலிருந்தும் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க வகையில் வேறுபட்டு நிற்பதற்கு ஒரு நல்ல காரணம் இல்லாமல் இல்லை என்று நம்பி, அதன் குறியீட்டு அர்த்தத்தை விளக்குமாறு என்னிடம் கேட்டிருந்தாய். புனிதத் தந்தையர்களிடமிருந்து இதைப் பற்றி நான் கற்றுக்கொண்டதை மகிழ்ச்சியுடன் உங்களுக்கு விவரிக்கிறேன். குக்குல்லி என்பது நமது மீட்பராகிய கடவுளின் கிருபையின் சின்னமாகும். அது துறவிகளின் மனங்களில் நிழலிட்டு, அதன் மூடும் தன்மையால், அவர்களைத் தாக்கி காயப்படுத்த இடைவிடாமல் முயற்சிக்கும்வர்களிடமிருந்து, கிறிஸ்துவில் அவர்கள் கொண்டிருக்கும் குழந்தைத்தனத்தைப் பாதுகாக்கிறது. அதை திடமான மற்றும் செயல்பாட்டு விசுவாசத்துடன் தங்கள் தலைகளில் அணிபவர்கள், 'கர்த்தர் வீட்டைக் கட்டாவிட்டால், அதைக் கட்டுபவர் வீணாக உழைக்கிறார்; கர்த்தர் நகரத்தைக் காப்பாற்றாவிட்டால், அதைக் காவல் செய்பவர் வீணாக விழித்திருக்கிறார்' (சங்கீதம் 126:1) என்று பாடுகிறார்கள். அத்தகைய கூக்குரல்கள் பணிவை ஊட்டி, பெருமையை வேரறுக்கின்றன; அந்தப் பெருமையே விடியல் நட்சத்திரமான லூசிபரை பூமிக்குத் தள்ளிய ஒரு பழங்காலத் தீமை. அவர்களுடைய கைகள் வெறுமையாக இருப்பது [57] , அவர்களுடைய வாழ்வின் நேர்மையைக் காட்டுகிறது. ஏனெனில் வீண் பெருமை தன்னை மறைத்து, நற்பண்பின் நிழலை ஏற்படுத்தத் தெரிந்திருக்கும்; அது எப்போதும் மனிதர்களிடமிருந்து மகிமையைத் தேடி, விசுவாசத்தை விரட்டுகிறது, இரட்சகர் கூறுவது போல: 'நீங்கள் ஒருவரையொருவர் மகிமைப்படுத்திக் கொண்டு, ஒரே தேவனிடமிருந்து வரும் மகிமையைத் தேடாதபோது, எப்படி விசுவாசிக்க முடியும்?' (யோவான் 5:44). நன்மை என்பது வேறு எதற்காகவும் இருக்கக்கூடாது; மாறாக, மற்ற அனைத்தும் அதன் பொருட்டே இருக்க வேண்டும். இது அங்கீகரிக்கப்படாவிட்டால், நாம் நன்மை செய்யத் தூண்டும் காரியம், நன்மையை விட நமக்கு மிகவும் மதிப்புமிக்கது என்பது தெளிவாகிவிடும், மேலும் கடவுளை விட மேலானது என்று ஒன்றைக் கற்பனை செய்து அவ்வாறு பேசுவது முழு முட்டாள்தனத்தின் உச்சமாகும். அவர்களின் இடுப்பில் கட்டப்பட்ட பட்டை, சிலுவையின் வடிவத்தில் குறுக்கே கடந்து, கிறிஸ்துவின் மீதான விசுவாசத்தின் சின்னமாகும். அவர் சாந்தகுணமுள்ளவர்களை ஏற்றுக்கொள்கிறார் (αναλαμβάνεσης), தடைகளை அகற்றி, நமது செயல்கள் தடையின்றி தொடர்வதை உறுதி செய்கிறார். அவர்களின் இடுப்பைச் சுற்றியுள்ள பெல்ட் அனைத்து அசுத்தங்களையும் விரட்டுகிறது, மேலும்: 'ஒருவன் தன் மனைவியைத் தொடாதிருப்பது நல்லது' (1 கொரி. 7:1) என்று அறிவிக்கிறது. அவர்கள் கிருபையைக் கொண்டிருக்கிறார்கள், ஏனெனில் அவர்கள் எப்போதும் 'கர்த்தராகிய இயேசுவின் மரணத்தைத் தங்கள் உடலில் சுமந்து நடக்கிறார்கள்' (2 கொரி. 4:10), எல்லா பகுத்தறிவற்ற உடல் இச்சையடக்கங்களையும் அடக்கி, நற்செயல்களைப் பயின்று ஆன்மாவில் உள்ள தீமையை வேரறுத்து, வறுமையை நேசித்து, விக்கிரக ஆராதனையான செல்வப் பிரியத்தை வெறுக்கிறார்கள். கம்பு என்பது வாழ்வின் மரமாகும், அதைத் தங்கள் கைகளில் எடுத்துச் சாய்ந்திருக்கும் அனைவரையும் கிறிஸ்துவுக்குள் நிலைநிறுத்துகிறது. சுருக்கமாக, இந்தத் திட்டத்தால் சின்னப்படுத்தப்படும் விஷயங்கள் இவை! (அவர்களை இதில் ஆட்கொள்ளும்போது), புனிதத் தந்தையர்கள் எப்போதும் அவர்களுக்கு இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்வார்கள்: பிள்ளைகளே! தேவபயம் விசுவாசத்தை வலுப்படுத்துகிறது, மேலும் இச்சையடக்கம் தேவபயத்தை வலுப்படுத்துகிறது; இவை பொறுமையாலும் நம்பிக்கையாலும் நிலைநிறுத்தப்படுகின்றன, அதிலிருந்து பற்றற்ற தன்மை பிறக்கிறது; பற்றற்ற தன்மையின் பழமே அன்பு, மேலும் அன்பே இவ்வுலக அறிவுக்கு நுழைவாயில், அது இறையியலுக்கும் மேலான பேரின்பத்திற்கும் வழிவகுக்கிறது. புனித ஸ்கீமா மற்றும் பெரியோர்களின் போதனைகள் குறித்து தற்போதைக்கு இதுவே போதுமானது. இப்போது நாம் செயல் வாழ்க்கை மற்றும் தியான வாழ்க்கை பற்றிப் பேசுவோம்—(பெரியோர்களிடம்) நாம் கண்டதையும் (அவர்களிடமிருந்து) கேட்டதையும் மட்டுமல்ல, செயல் வாழ்க்கைக்கு உரியவற்றை நூறு அத்தியாயங்களாகவும், தியான வாழ்க்கைக்கு உரியவற்றை 650 அத்தியாயங்களாகவும் பிரித்து, மற்றவர்களுக்கு நாம் கடத்த வேண்டியவற்றையும் அவர்கள் நமக்குக் கட்டளையிட்டிருக்கிறார்கள், புனிதமானவற்றை நாய்களிடமும், முத்துக்களைப் பன்றிகளுக்கு முன்பும் எறியாதபடிக்கு (மத்தேயு 7:6), சிலவற்றை மறைத்தும் மற்றவற்றை மூடிமறைத்தும் இருக்கிறோம்; இருப்பினும், அதே பாதையில் அவர்களின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றுபவர்களுக்கு இது தெளிவாகத் தெரிகிறது.

1. கிறிஸ்தவம் என்பது நமது இரட்சகராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் போதனை (கோட்பாடு) ஆகும், இது வாழ்க்கை, காரியங்களின் அறிவு மற்றும் தேவனுடைய அறிவை இணைக்கிறது.

2. பரலோக ராஜ்யம் என்பது, 'இருப்பவர்' என்பவரின் உண்மையான அறிவின் மூலம் ஆன்மாவின் பற்று அற்ற நிலையாகும்.

3. தேவனுடைய ராஜ்யம் என்பது பரிசுத்தத் திருத்துவத்தின் அறிவாகும், அது மனதின் நிலைக்கேற்ப விரிவடைந்து, முடிவற்ற பேரின்ப வாழ்வால் அதை நிறைவு செய்கிறது.

4. இயல்பாகவே எதை நேசிப்பவரோ அதை விரும்புகிறார், மேலும் ஒருவர் எதை விரும்புகிறாரோ அதை அடைய முயற்சி செய்கிறார். ஒவ்வொரு இன்பத்திற்கும் முன்பாக ஆசை இருக்கிறது, மேலும் ஆசை என்பது உணர்விலிருந்து பிறக்கிறது. உணர்வால் தீண்டப்படாதது பேரார்வத்திலிருந்து விடுபட்டது.

5. அசுரர்கள் தாங்களாகவே தனித்து வாழும் முனிவர்களுடன் நேரில் போரிடுகிறார்கள், ஆனால் மடாலயங்கள் அல்லது சமூகங்களில் நற்பண்புடன் வாழும்வர்களுக்கு எதிராக, சகோதரர்களில் மிகவும் கவனக்குறைவானவர்களை ஆயுதமேந்துகிறார்கள். ஆனால் பிந்தைய போராட்டம் முந்தையதை விட மிகவும் எளிதானது, ஏனெனில் அசுரர்களை விட மிகவும் தீயவர்களாகவோ அல்லது அவர்களின் தீய குணங்கள் அனைத்தையும் கொண்டவர்களாகவோ பூமியில் யாரையும் காண முடியாது.

6. அலைகின்ற மனதை வாசிப்பு, விழிப்பு மற்றும் ஜெபம் ஆகியவற்றால் நிலைநிறுத்தலாம். எரியும் காமத்தை தவம், உழைப்பு மற்றும் துறவு ஆகியவற்றால் அணைக்கலாம். பொங்கும் கோபத்தை திருப்பல்லிசை, பெருந்தன்மை மற்றும் கருணை ஆகியவற்றால் தணிக்கலாம். இவை அனைத்தும் சரியான நேரத்தில் மற்றும் சரியான அளவில் கடைப்பிடிக்கப்படும்போது பயனுள்ளதாகின்றன. தவறான நேரத்தில் அல்லது அளவுக்கு அதிகமாகச் செய்யப்படும் எதுவும் குறுகிய காலத்திற்கு மட்டுமே நீடிக்கும் (நிலையற்றது), மேலும் குறுகிய காலத்திற்கு நீடிக்கும் எதுவும் நன்மையை விட அதிக தீங்கையே விளைவிக்கும்.

7. ஆன்மா பலவிதமான உணவுகளை விரும்பும்போது, அதை ரொட்டியும் தண்ணீரும் கொண்டு திருப்திப்படுத்துவோம், அப்போது அது ஒரு மெல்லிய துண்டு ரொட்டிக்கும் நன்றியுடன் இருக்கும். ஏனெனில், திருப்தி என்பது பலவிதமான உணவுகளை விரும்புகிறது, ஆனால் பசி, ரொட்டியுடன் கூடிய திருப்தியையே பேரின்பமாகக் கருதுகிறது [58] .

8. நீரின் பற்றாக்குறை உடலின் அடக்கத்திற்கு பெரிதும் பங்களிக்கிறது. கிதியோனோடு இணைந்து மித்தேனைத் தோற்கடித்த அந்த முந்நூறு இஸ்ரவேலர் இதை உங்களுக்கு உணர்த்தட்டும்.

9. ஒரு நபருக்கு ஒரே நேரத்தில் மரணமும் வாழ்க்கையும் இணைந்து இருக்க முடியாதது போலவே, யாருக்கும் அன்பும் பணமும் இணைந்து இருக்க முடியாது. காதல் பணத்தைச் செலவழிப்பது மட்டுமல்லாமல், நமது நிலையற்ற வாழ்க்கையையும் தியாகம் செய்கிறது.

10. உலக இன்பங்களைத் தேடுவது என்பது துக்கம் என்ற அசுரனுக்குப் பிடிபடாத ஒரு கோட்டை. ஏனெனில், துக்கம் என்பது நிகழ்கால அல்லது எதிர்பார்க்கப்பட்ட இன்பத்தின் இழப்பு. – நாம் உலகப் பொருட்களுடன் பற்றுடன் இருக்கும் வரை, இந்த எதிரியிடமிருந்து நம்மை விடுவித்துக் கொள்ள முடியாது. நாம் எதில் மிகவும் பற்றுடன் இருக்கிறோமோ, அங்கு அவன் துக்கத்தைத் தூண்டுவதற்காகத் தனது பொறியை அமைக்கிறான்.

11. கோபமும் வெறுப்பும் இதயத்தின் எரிச்சலைப் பெருக்குகின்றன, ஆனால் கருணையும் பணிவும் அதை அணைக்கின்றன.

12. நாம் கோபமாக இருக்கும்போதே சூரியன் அஸ்தமிக்க விடாதீர்கள், இல்லையெனில் இரவில் தாக்கும் அசுரர்கள், நமது ஆன்மாவைப் பயமுறுத்தி, அடுத்த நாள் போராட்டத்திற்கு நமது மனதை மேலும் அச்சமுள்ளதாக மாற்றிவிடுவார்கள். கோப வெடிப்பைத் தொடர்ந்து பொதுவாக பயங்கரமான கனவுகள் வரும், மேலும் கவலையுடன் கூடிய கோபத்தை விட வேறு எதுவும் நமது மனதை (நெறிகளை விட்டு விலகி) ஓடிவிடத் தூண்டுவதில்லை.

13. எந்தக் காரணத்திற்காகவும், நமது ஆன்மாவின் எரிச்சலூட்டும் பகுதி கலக்கமடையும்போது, பேய்கள் தனிமையை ஒரு நல்ல விஷயமாக நமக்கு முன்மொழிகின்றன, அதனால், துன்பத்திற்கான காரணங்களை நீக்கிய பிறகும், நமது குழப்பத்திலிருந்து நாம் விடுவிக்கப்படாமல் இருப்பதற்காக [59] . இருப்பினும், காமம் எழும்போது, நாம் விலகிச் செல்வதற்காக நம்மை கொடூரமானவர் மற்றும் மூர்க்கர் என்று அழைத்து, நம்மை சமூகத்துடன் பழக வைப்பதற்கு அவர்கள் முயற்சிக்கின்றனர், இதன் மூலம் உடல்களின் மீது காமம் கொண்டு, (சமூகத்தில் தங்கியிருப்பதன் மூலம்) நாம் உடல்களைச் சந்திக்க முடியும். நாம் அவர்களை நம்பக்கூடாது, மாறாக அவர்கள் பரிந்துரைப்பதற்கு நேர்மாறாகச் செய்ய வேண்டும்.

14. உங்களை வருத்தியவருக்கு எதிராக மனப் போர் தொடுப்பதன் மூலம் கோப எண்ணங்களுக்கு ஆட்படாதீர்கள், மேலும்—மீண்டும்—உடலுறவு சார்ந்த கற்பனைகளில் நீண்ட நேரம் ஈடுபடுவதன் மூலம் காம எண்ணங்களுக்கும் ஆட்படாதீர்கள். முந்தையது ஆன்மாவை இருளாக்குகிறது, பிந்தையது உணர்ச்சியைத் தூண்டுகிறது; இரண்டும் மனதை அசுத்தப்படுத்துகின்றன, மேலும் நீங்கள் ஜெபிக்கும்போது, உங்கள் கற்பனையை சிலைகளைப் போல உணர்ச்சிமிகுந்த உருவங்களால் நிரப்பி, அதன் மூலம் கடவுளுக்கு ஒரு தூய ஜெபத்தைச் செலுத்தத் தவறும்போது, நீங்கள் உடனடியாக விரக்தியின் பேய்க்கு இரையாகிறீர்கள். அது பொதுவாக இத்தகைய நிலைகளில் தாக்குகிறது, மேலும் ஒரு நாயைப் போல, ஆன்மாவை ஒரு அழுகிப்போன சடத்தைப் போலப் பறித்துச் செல்கிறது.

15. கோபம் அதன் இயல்பாகவே அசுரர்களுக்கு எதிராகப் போரிடவும், ஒவ்வொரு பாவமான இன்பத்தையும் எதிர்த்துப் போராடவும் நோக்கப்பட்டுள்ளது. ஆகவே, தேவதூதர்கள், நமது உள்ளத்தில் ஆன்மீக இன்பத்தை எழுப்புவதன் மூலமும், அதன் பேரின்பத்தைச் சுவைக்க நம்மை அனுமதிப்பதன் மூலமும், நமது கோபத்தை பேய்களுக்கு எதிராகத் திருப்ப நம்மைத் தூண்டுகிறார்கள்; ஆனால் பேய்கள், நம்மை உலகியல் இச்சைகள் பக்கம் இழுப்பதன் மூலம், நமது இயல்புக்கு மாறாக, நமது கோபத்தை மனிதர்களுக்கு எதிராகத் திருப்பிப் போரிட நம்மைக் கட்டாயப்படுத்துகின்றன, இதன் மூலம் மனம் மங்கி, பகுத்தறிவை இழந்து, நற்பண்புகளுக்குத் துரோகி ஆகிவிடும்.

16. உங்கள் கோபத்தில் எந்த சகோதரனையும் விரட்டிவிடாதபடி கவனமாக இருங்கள். இதற்காக, உங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும், நீங்கள் துயரத்தின் பேயிலிருந்து தப்ப முடியாது; அது ஜெபத்தின் போது எப்போதும் இதை உங்களுக்கு ஒரு இடறலாகப் பிடித்துக் காட்டும்.

17. பரிசுகளால் வெறுப்பு அணைந்துவிடும். யாக்கோபு இதை உங்களுக்கு உணர்த்தட்டும், ஏனெனில் ஏசாவ் நானூறு ஆட்களுடன் அவனைச் சந்திக்க வரும்போதும், அவன் பரிசுகளால் ஏசாவைத் திருப்திப்படுத்தினான் (ஆதியாகமம் 32:6, 33:1). ஆனால், ஏழ்மையான நாம், (பரிசுகளுக்குப் பதிலாக) ஒரு வேளை உணவால் இந்தத் தேவையை நிறைவேற்ற முடியும்.

18. நீங்கள் விரக்தியின் அசுரனால் தாக்கப்படும்போது, உங்கள் ஆன்மாவை இரண்டாகப் பிரித்து, ஒரு பகுதியை ஆற்றுபவராகவும் மற்றொரு பகுதியை ஆறுதல் தேடுபவராகவும் ஆக்கிக்கொண்டு, தாவீதின் பின்வரும் வசனங்களைப் பாடிக்கொண்டு, நமது உள்ளங்களில் நல்ல நம்பிக்கைகளைப் பதிப்போம்: 'என் ஆன்மாவே, ஏன் சோர்வடைந்துள்ளாய்?' 'என் ஆன்மாவே, ஏன் கலங்குகிறாய்?' 'தேவன்மேல் நம்பிக்கை வை; நான் அவருக்குத் தியானிப்பேன்; அவர் என் முகத்திற்கு இரட்சிப்பும் என் தேவனும் ஆவார்' (சங்கீதம் 41:6).

19. சோதனையின் போது, பக்தி என்ற பெயரில் ஒருவன் தன் குகையை விட்டு வெளியேறக் கூடாது, மாறாக உள்ளேயே தங்கி, அனைத்துத் தாக்குதல்களையும், குறிப்பாக விரக்தி என்ற அசுரனையும், தைரியமாக எதிர்கொண்டு சகித்துக்கொள்ள வேண்டும். உண்மையில் அதுவே அனைத்திலும் கொடியது, ஆயினும் மற்ற எதையும் விட, அதுவே ஆன்மாவை அதிகம் பக்குவப்படுத்துகிறது. ஒருவர் போராட்டத்திலிருந்து ஓடிவிட்டாலோ அல்லது அதைத் தவிர்த்தாலோ, மனம் அனுபவமற்றதாகவும், பயந்த சுபாவம் கொண்டதாகவும், எளிதில் ஓடிவிடுபடியாகவும் இருக்கும்.

20. வீண் பெருமை எண்ணத்தைத் தவிர்ப்பது கடினம், ஏனெனில் அதை விரட்ட ஒருவர் என்ன செய்தாலும், அது புதிய வீண் பெருமையின் தொடக்கமாகவே அமைந்துவிடுகிறது. இருப்பினும், நமது ஒவ்வொரு நேர்மையான எண்ணமும் பேய்களால் எதிர்க்கப்படுவதில்லை; உண்மையில், இந்தத் தீய உயிரினங்கள், நம்மை ஏமாற்றுவதற்கான நம்பிக்கையில், அவற்றில் சிலவற்றை ஆதரிக்கின்றன.

21. அறிவைத் தொட்டு அதன் இனிமையைச் சுவைத்த எவரும், கர்வம் என்ற அசுரன் உலகின் அனைத்து இன்பங்களையும் தருவதாகக் கூறினாலும், அதை இனி நம்ப மாட்டார். ஏனெனில், ஆன்மீகத் தியானத்தை விட அது வேறு எதை அதிகமாக வாக்களிக்க முடியும்? ஆனால், நாம் அறிவைச் சுவைக்கும் வரை, நாம் செய்யும் அனைத்தையும் அவருடைய அறிவிற்காகவே செய்கிறோம் என்று கடவுளிடம் நமது நோக்கத்தை அறிவித்து, விடாமுயற்சியுடன் செயல்திறன் மிக்க சேவை வாழ்க்கையை வாழ்வோம்.

22. உங்கள் முந்தைய வாழ்க்கையையும் உங்கள் கடந்த காலப் பாவங்களையும் நினைவுகூருங்கள்; நீங்கள் இச்சைகள் நிறைந்த மனிதராக இருந்தபோது, அந்த இச்சைகளில் ஈடுபடாத ஒரு வாழ்க்கைக்கு எப்படி மாறினீர்கள் என்பதையும், பல வழிகளில் உங்களைப் பெரிதும் பணிவடையச் செய்த உலகத்திலிருந்து மீண்டும் எப்படி விலகினீர்கள் என்பதையும் நினைவுகூருங்கள். பாலைவனத்தில் உங்களைப் பாதுகாப்பவரையும், உங்களைப் பார்த்துப் பற்களைக் கடிக்கிற பிசாசுகளை உங்களிடமிருந்து விரட்டுபவரையும் குறித்து சிந்தியுங்கள். அத்தகைய சிந்தனைகள் பணிவை ஊட்டுகின்றன, மேலும் பெருமை என்ற பிசாசு காலூன்ற அனுமதிக்காது.

23. நாம் எதை ஆர்வத்துடன் நினைவுகூர்கிறோமோ, அது முதலில் யதார்த்தத்தில் ஆர்வத்துடன் உணரப்பட்டது; அதுபோலவே, நாம் யதார்த்தத்தில் எதை ஆர்வத்துடன் உணர்கிறோமோ, அதைப் பின்னர் ஆர்வத்துடன் நினைவுகூர்வோம். ஆசைகளைத் தூண்டும் பேய்களை வென்ற ஒருவனுக்கு, அவை தூண்டுவதற்கான விஷயங்கள் இப்போது மதிப்பற்றவை. ஏனெனில், ஆன்மீகப் போராளி பௌதீகப் போராளியை விட வலிமையானவர்.

24. ஆன்மாவின் உணர்ச்சிகள் தங்களின் உந்துதலை (செயல்பாட்டிற்கு) மக்களிடமிருந்து பெறுகின்றன, அதே சமயம் உடலின் உணர்ச்சிகள் உடலிலிருந்தே பெறுகின்றன. உடலின் உணர்ச்சிகளின் செயல்பாடு சுயக்கட்டுப்பாட்டால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது, ஆன்மாவின் உணர்ச்சிகளின் செயல்பாடு ஆன்மீக அன்பால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது.

25. ஆன்மாவின் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தும் தீயசக்திகள், ஆன்மாவை வாட்டி வதைத்து, மரணம் வரை பிடிவாதமாகத் தங்கியிருக்கின்றன; ஆனால், உடலின் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தும் தீயசக்திகள் விரைவாக விலகிவிடுகின்றன. மேலும், உதய சூரியன் அல்லது அஸ்தமன சூரியனைப் போன்ற சில தீயசக்திகள், ஆன்மாவின் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியை மட்டுமே பாதிக்கின்றன; ஆனால், நண்பகல் தீயசக்தி பொதுவாக முழு ஆன்மாவையும் விழுங்கி, மனதை ஆட்கொள்கிறது. ஆசைகள் அடக்கப்பட்ட பிறகு ஒரு முனிவரின் வாழ்க்கை ஏன் அவ்வளவு இனிமையானது? ஏனெனில், அப்போது அவற்றின் வெறும் நினைவுகள் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும்; மேலும், போராட்டத்தைப் பொறுத்தவரை, போராட்டமே எஞ்சியிருப்பதை விட, அதைப் பற்றிய தியானமே எஞ்சியிருக்கும்.

26. உணர்ச்சிகள்தான் சிந்தனையைத் தூண்டுகின்றனவா, அல்லது சிந்தனையா உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுகிறது என்பது பற்றிச் சிந்தித்துப் பார்ப்பது அவசியம். சிலர் முதல் கருத்தையும், மற்றவர்கள் இரண்டாம் கருத்தையும் கொண்டுள்ளனர். பொதுவாக, புலன்கள் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுகின்றன; ஆனால், ஒருவரிடம் அன்பும் தன்னடக்கமும் இருக்கும்போது, அவை தூண்டப்படுவதில்லை. ஆனால், இவை இல்லாதபோது, அவை தூண்டப்படுகின்றன. காமத்தை விட கோபத்திற்கு அதிகமான தீர்வுகள் தேவைப்படுகின்றன, மேலும் கோபத்தின் கடிவாளமே அன்பு என்பதால் அது பெரியது என்று அழைக்கப்படுகிறது. எவை உண்ணப்படலாம் மற்றும் எவை உண்ணப்படக்கூடாது என்பதைப் பட்டியலிட்டபோது, புனித மோசே அதை 'ஓஃபியோகோம்' (பாம்புகளுடன் சண்டையிடுபவர்) என்று குறியீடாக அழைத்தார் (லேவியர் 11:22).

27. அசுரர்களின் நன்கு அறியப்பட்ட மற்றும் இடைவிடாத தீய நோக்கத்தின் காரணமாக, ஆன்மா அவர்களின் வருகையை உணர்ந்தவுடன் (அவர்களால் பதியவைக்கப்பட்ட) எண்ணங்களுக்கு எதிராகக் கொதித்து எழுகிறது, மேலும் தாக்குபவர்களின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான இயல்பை (கோபம்) ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்கிறது.

28. வழக்கமான விதிகளைப் பின்பற்றுவது எப்போதும் சாத்தியமில்லை, ஆனால் ஒருவர் சூழ்நிலைகளைக் கவனித்து, தன்னால் முடிந்தவரை அவற்றுக்குள் சாத்தியமானதைச் செய்ய முயற்சி செய்ய வேண்டும். பேய்களுக்குக்கூட இந்த சூழ்நிலைக்கேற்ற சட்டத்தைப் பற்றித் தெரியாமல் இல்லை. ஏனெனில், அவை எப்போதும் நமக்கு விரோதமாக இருந்தாலும், சாத்தியமானதைச் செய்வதைத் தடுத்து, சாத்தியமற்றதைச் செய்ய நம்மைக் கட்டாயப்படுத்துகின்றன. இவ்வாறு, அவர்கள் நோயுற்றவர்களைத் தாக்கிய துன்பங்களுக்காகக் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துவதிலிருந்தும், தங்களைத் தாராள மனதுடன் சேவை செய்பவர்களைப் பொறுத்துக்கொள்வதிலிருந்தும் தடுக்கின்றனர்; பலவீனர்களைக் கடுமையான விரதத்திற்கும், (வயது அல்லது உழைப்பால்) சுமை ஏற்றவர்களை நின்றுகொண்டு சங்கீதங்களைப் பாடுவதற்கும் தூண்டுகின்றனர்.

29. அவசியம் காரணமாக நாம் ஒரு நகரம் அல்லது கிராமத்தில் சிறிது காலம் தங்க நேரிடும்போது, அங்கே பொதுமக்களுடன் பழகும்போது, மிகவும் கடுமையான சுயக்கட்டுப்பாட்டைக் கடைப்பிடிப்போம். ஏனெனில், நமது மனம் திருப்தியடைந்து, அதன் வழக்கமான எச்சரிக்கையைக் கைவிட்டு, பேய்களால் தூண்டப்பட்டு, அவசரமாக ஏதேனும் செய்துவிட்டு ஓடிவிடக்கூடாது.

30. சோதனையின் போது, சோதனையாளனுக்கு எதிராக முதலில் சில கோப வார்த்தைகளை உச்சரிக்காமல் ஜெபிக்கத் தொடங்காதீர்கள். ஏனெனில், ஆன்மா தீய எண்ணங்களால் களங்கப்படும்போது, அதன் ஜெபம் தூய்மையானதாக இருக்க முடியாது. ஆனால் நீங்கள் அவர்களுக்கு எதிராக கோபத்தில் எதையாவது சொன்னால், அதன் மூலம் உங்கள் எதிரிகளைக் குழப்பத்தில் தள்ளி, அவர்களின் ஆலோசனைகளை அழிப்பீர்கள். கோபம் பொதுவாக நல்ல எண்ணங்களிலும் இதே போன்ற விளைவையே ஏற்படுத்துகிறது.

31. பொல்லாத பேய்களைச் சோதித்து, அவற்றின் தந்திரங்களை அறிந்துகொள்ளும் திறனைப் பெற விரும்பும் எவரும், அவர்கள் தங்கள் எண்ணங்களைக் கவனித்து, பேய்கள் எதில் வற்புறுத்துகின்றன, எதில் விட்டுக்கொடுக்கின்றன என்பதையும்; எந்தச் சூழ்நிலைகளில், எந்த நேரங்களில் அவற்றுள் எது குறிப்பாகச் செயல்படுகிறது என்பதையும்; எது எதைத் தொடர்கிறது என்பதையும்; எது எதனுடன் ஒத்துப்போவதில்லை என்பதையும் கவனிக்கட்டும்; மேலும் இவை அனைத்திற்கும் ஒரு தீர்வைக் கர்த்தராகிய கிறிஸ்துவிடம் தேடட்டும். உண்மையான அறிவுடன் நற்பண்புகளைத் தீவிரமாகப் பயிற்சி செய்பவர்கள் மீதும் (எல்லாவற்றையும் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வருபவர்கள்) பேய்கள் மிகவும் கோபமாக இருக்கின்றன, 'நேர்மையானவர்களை இருளில் வீழ்த்த' வேண்டும் என்று விரும்புகின்றன (சங்கீதம் 10:3).

32. இந்தக் கவனிப்பில், விபச்சாரத்தின் பேயும், இறை நிந்தனைக்கு நம்மைத் தூண்டும் பேயும் ஆகிய இரண்டு பேய்களை, நமது மனத்தின் இயக்கத்தையே மிஞ்சும் அளவுக்கு மிகவும் வேகமானவையாக நீங்கள் காண்பீர்கள். ஆனால் பிந்தையது குறுகிய காலத்திற்குரியது, முந்தையதோ, அது காம எண்ணங்களைத் தூண்டாத வரையில், கடவுளின் அறிவில் நாம் முன்னேறுவதைத் தடுப்பதில்லை.

33. அவற்றை ஒன்றிணைத்தவரால் மட்டுமே உடலை ஆன்மாவிலிருந்து பிரிக்க முடியும்; ஆனால், நற்பண்புக்காக (தவம்) பாடுபடுபவனால் ஆன்மாவை உடலிலிருந்து பிரிக்க முடியும். ஏனெனில், நமது முன்னோர்கள் தவத்தை மரண நினைவு மற்றும் உடலை விட்டுத் தப்பித்தல் (அதாவது, மாம்சத்தின் விருப்பங்களில் ஈடுபடாமல் இருப்பதற்காக) என்று அழைக்கின்றனர்.

34. தங்கள் மாம்சத்திற்குத் தாராளமாகப் போஷணை கொடுத்து, அதைக் காமம் வரை வளர்ப்பவர்கள் (ரோமர் 13:14) தங்களுக்கு எந்த நன்மையையும் செய்துகொள்வதில்லை; அவர்கள் இனி தங்களுக்கு எதிராகவே முறையிடட்டும், அவளுக்கு எதிராக அல்ல. இதற்கு மாறாக, இதே உடலின் மூலமாகவே ஆன்மீகப் பற்றற்ற நிலையை அடைந்து, தங்களால் முடிந்தவரை (அதன் மூலமாகவே) இருக்கிறவரின் தியானத்தில் தங்களை அர்ப்பணிப்பவர்கள், (நமக்கு உடலைக் கொடுத்த) படைப்பாளரின் கிருபையை அறிக்கையிடுகிறார்கள்.

35. மனம் கவனச்சிதறல் இல்லாமல் பிரார்த்தனைகளைச் செய்யத் தொடங்கும் போது, அன்றாட மற்றும் இரவு நேரப் போராட்டம் முழுவதுமாக ஆன்மாவின் எரிச்சலூட்டும் பகுதியுடனான ஒரு போராட்டமாகக் குறைகிறது.

36. மனமானது தனது சொந்த ஒளியைக் காணத் தொடங்கும் போது, கனவு போன்ற கற்பனைகளில் அமைதியுறும் போது, மற்றும் விஷயங்களை எளிதாகவும் (சரியாகவும்) புரிந்து கொள்ளும் போது, அதுவே பற்று அற்ற தன்மையின் அடையாளமாகும்.

37. பிரார்த்தனையின் போது, மனம் உலகியல் சார்ந்த எதையும் கற்பனை செய்யாதபோது, அது வலிமையடைந்துவிட்டது என்று பொருள்.

38. இறைவனின் உதவியுடன், செயல் வாழ்க்கையின் பயணத்தை முடித்து தியானத்தை அடைந்த மனம், ஆன்மாவின் பகுத்தறிவற்ற பகுதியின் அலைகழிப்புகளைக் குறைவாகவே உணர்கிறது, உண்மையில் ஒன்றும் உணர்வதில்லை: தியானம் அதைத் துக்கத்திற்கு அப்பாற்படுத்தி, புலனுணர்வுகளிலிருந்து பிரிக்கிறது.

39. பொருட்களால் வசீகரிக்கப்படாத ஆன்மா உணர்ச்சியற்றது அல்ல, மாறாக அவற்றை நினைவு கூரும்போதும் கலக்கமின்றி இருக்கும் ஆன்மாதான் உணர்ச்சியற்றது.

40. பரிபூரண மனிதனைப் பற்றி 'அவன் விலகிக் கொள்கிறான்' என்றும், பற்று அற்ற மனிதனைப் பற்றி 'அவன் சகித்துக் கொள்கிறான்' என்றும் கண்டிப்பாகச் சொல்லப்படுவதில்லை; ஏனெனில், சகிப்பு என்பது துன்பப்படுபவனிடம் காணப்படுகிறது, விலகல் என்பது ஆசையால் உந்தப்படுபவனிடம் காணப்படுகிறது.

41. கவனச்சிதறல் இல்லாமல் பிரார்த்தனை செய்வது ஒரு பெரிய சாதனை, ஆனால் கவனச்சிதறல் இல்லாமல் பாடுவது அதைவிட ஒரு பெரிய சாதனை.

42. தன்னுள் நற்பண்புகளை நிலைநிறுத்தி, அவற்றால் முழுமையாக ஆளப்படுபவன், இனி சட்டத்தையோ, கட்டளைகளையோ, தண்டனையையோ நினைப்பதில்லை; மாறாக, நன்கு நிலைபெற்ற தனது உன்னத குணம் தன்னில் தூண்டும்படியே பேசுகிறான் (இயல்பாகவே) மற்றும் செயல்படுகிறான்.

43. அசுரப் பாடல்கள் நமது காமத்தைத் தூண்டி, ஆன்மாவை வெட்கக்கேடான கற்பனைகளுக்குள் தள்ளுகின்றன. ஆனால், கீர்த்தனைகள், துதிப் பாடல்கள் மற்றும் ஆவிக்குரிய பாடல்கள் எப்போதும் மனதை நற்பண்புகளை நினைவுகூரும்படி ஈர்த்து, அதே நேரத்தில் கோபத்தின் வெப்பத்தைக் குறைத்து, காமத்தை அணைக்கின்றன.

44. போரில் ஈடுபட்டவர்கள் எப்படித் தாக்குதல்களை நடத்தி, பதிலுக்கு அவற்றைப் பெறுகிறார்களோ, அப்படியே நம்மோடு போரிடும் பேய்களும் செய்கின்றன; அவை நம்மைத் தாக்கும்போது, இயல்பாகவே பதிலுக்கு நம்மிடமிருந்து தாக்குதல்களைப் பெறுகின்றன. 'நான் அவர்களைத் தாக்கி வீழ்த்துவேன், அவர்கள் மீண்டும் எழுந்திருக்க மாட்டார்கள்' (சங். 17:39). மேலும்: 'என்னை நிந்திக்கிறவர்களும் என் சத்துருக்களும் தள்ளாடி விழுகிறார்கள்' (சங்கீதம் 26:2).

45. ஞானம் அமைதியுடன் இணைந்து செல்கிறது, அதே சமயம் விவேகம் உழைப்புடன் இணைந்து செல்கிறது. போராட்டமின்றி ஞானத்தை அடைய முடியாது, மேலும் விவேகமின்றி அந்தப் போராட்டத்தை வெற்றிகரமாக நடத்தவும் முடியாது. பேய்களால் தூண்டப்பட்ட கோபத்தை எதிர்ப்பது விவேகத்தின் பணியாகும், அதுபோலவே ஆன்மாவின் சக்திகளை அவற்றின் இயல்புக்குரிய வகையில் செயல்பட வைப்பதும், அதன் மூலம் ஞானத்திற்கான வழியைத் திறப்பதும் அதன் பணியாகும்.

46. ஒரு துறவியின் சோதனை என்பது, ஆன்மாவின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான பகுதி வழியாக நுழைந்து, மனதை மங்கச் செய்யும் ஒரு எண்ணமாகும்.

47. ஒரு துறவியின் பாவம், தடைசெய்யப்பட்ட, பாவமான ஒரு காமத்திற்கு மனது சம்மதிப்பதில் உள்ளது.

48. பாவம் குறையும்போது தேவதைகள் மகிழ்கின்றன, ஆனால் புண்ணியம் குறையும்போது அசுரர்கள் மகிழ்கின்றன. ஏனெனில், தேவதைகள் இரக்கத்திற்கும் அன்புக்கும் சேவையாற்றுபவர்கள், ஆனால் அசுரர்கள் கோபத்திற்கும் வெறுப்பிற்கும் அடிமைகள். முந்தையவை நம்மிடம் நெருங்கி, ஆன்மீகத் தியானத்தால் நம்மை நிரப்புகின்றன; அதே சமயம் பிந்தையவை நெருங்கி, ஆன்மாவை வெட்கக்கேடான கற்பனைகளுக்குள் மூழ்கடிக்கின்றன.

49. நற்பண்புகள், பேய்களின் தாக்குதல்களைத் தடுப்பதில்லை, ஆனால் அவை அந்தத் தாக்குதல்களிலிருந்து நம்மைக் காயமின்றிப் பாதுகாக்கின்றன.

50. ஒரு செயல்மிக்க வாழ்க்கை (அறநெறியைப் பின்பற்றுதல்) என்பது ஆன்மாவின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான பகுதியைத் தூய்மைப்படுத்துவதற்கான ஒரு ஆன்மீக முறையாகும்.

51. ஆன்மாவின் சக்திகள் முழுமையாகக் குணமடைய, கட்டளைகள் விதிக்கும் நற்செயல்களைச் செய்வதே போதுமானதல்ல; மனம் அதே நேரத்தில் அதற்கேற்ற தியானங்களையும் பேண வேண்டும்.

52. தேவதைகள் நம்மில் விதைக்கும் நல்ல எண்ணங்களை எதிர்க்காமல் இருக்க முடியாதது போலவே, பேய்கள் விதைக்கும் தீய எண்ணங்களையும் தடுக்க முடியும். முந்தைய எண்ணங்களைத் தொடர்ந்து மன அமைதி நிலவும், பிந்தையவற்றைத் தொடர்ந்து குழப்பம் ஏற்படும்.

53. பற்றின்மைக்கு ஆதாரம் அன்பு; பற்றின்மை என்பது ஒரு செயல்மிக்க வாழ்வின் மலர், மேலும் ஒரு செயல்மிக்க வாழ்க்கை என்பது கட்டளைகளின் நிறைவேற்றத்தில் அடங்கியுள்ளது. கட்டளைகளின் இந்த நிறைவேற்றத்தின் பாதுகாவலர் கடவுளுக்குப் பயப்படுதல் ஆகும், இது உண்மையான நம்பிக்கையின் பழமாகும்; நம்பிக்கை என்பது ஆன்மாவின் ஒரு அக நன்மையாகும், இது பொதுவாக கடவுளை இன்னும் நம்பாதவர்களிடமும் காணப்படுகிறது.

54. உடல் மூலம் செயல்படும் ஆன்மா, எந்த உறுப்பு பலவீனமாக உள்ளது என்பதை உணர்வது போல, மனமும் அதன் சொந்த செயல்பாட்டின் மூலம் செயல்பட்டு, அதன் பலங்களை அறிந்துகொள்கிறது. மேலும், அவற்றில் எது அதன் சொந்த சீரழிவின் மூலம் தடுக்கிறது என்பதைக் கவனித்து, அதைக் குணப்படுத்தும் கட்டளையைத் தேடுகிறது.

55. மனம் ஒரு கடுமையான போரை நடத்தி வரும்போது, எதிரியின் சூழ்ச்சிகளை உணர்வதில்லை: ஏனெனில் அத்தகைய நேரத்தில் அது இருளில் (இரவில்) போரிடுபவரைப் போன்றது. ஆனால், பற்று அற்ற நிலையை அடைந்தவுடன், அது தனது எதிரிகளின் தந்திரங்களை எளிதில் பகுத்தறிகிறது.

56. செயல் வாழ்க்கையின் இறுதி இலக்கு அன்பு, மற்றும் அறிவின் முடிவு இறையியல். இருப்பினும், இரண்டின் தொடக்கமும் நம்பிக்கையும் பொருட்களின் சிந்தனையுமே ஆகும். ஆன்மாவின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான பகுதியை வேட்டையாடும் அசுரர்கள் செயல் வாழ்க்கையின் எதிரிகள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்; அதே சமயம், சிந்தனை சக்தியையே தாக்கும் அசுரர்கள் எல்லா உண்மைகளின் எதிரிகளும் தியானத்தின் எதிரிகளும் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

57. உடலைத் தூய்மைப்படுத்தும் எதுவும், தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட நபரிடம் பின்னர் நிலைத்திருப்பதில்லை. ஆனால், குணங்கள் ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்திய பின்னர், தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட ஆன்மாவோடு சேர்ந்து அதற்குள் நிலைத்திருக்கின்றன.

58. பகுத்தறிவு ஆன்மா அதன் இயல்புக்கேற்ப செயல்படுகிறது, அதன் விருப்பப் பகுதி நற்குணத்திற்காகப் பாடுபடும்போதும், அதன் உந்துதல் பகுதி அதற்காக உழைக்கும்போதும், அதன் சிந்திக்கும் பகுதி இருப்பின் தியானத்தில் ஈடுபடும்போதும்.

59. செயல் வாழ்க்கையில் சிறந்து விளங்குவவர் உணர்ச்சிகளைக் குறைக்கிறார், ஆனால் தியானத்தில் சிறந்து விளங்குவவர் அறியாமையைக் குறைக்கிறார். உணர்ச்சிகளைப் பொறுத்தவரை, அவற்றின் முழுமையான ஒழிப்பு ஒருபோதும் அடையப்படாது என்று கூறப்படுகிறது; அறியாமையைப் பொறுத்தவரை, அது ஓரளவு முடிவுக்கு வரும், ஆனால் முழுமையாக அல்ல என்று கூறப்படுகிறது.

60. வாழ்க்கையில் நாம் சந்திக்கும் நல்லதும் கெட்டதும், நல்லொழுக்கத்திற்கும் தீயொழுக்கத்திற்கும் பங்களிக்கும். விவேகத்தின் பணி, நல்லொழுக்கத்தை வளர்க்க அவற்றைப் பயன்படுத்துவதும், தீயொழுக்கத்தை எதிர்ப்பதும் ஆகும்.

61. நமது ஞான ஆசிரியரின் (அதாவது நிசாவின் கிரிகோரி) கூற்றுப்படி, ஆன்மா முப்பகுதியாகும். நற்பண்பு பகுத்தறிவுப் பகுதியில் வசிக்கையில், அது விவேகம் (பிரோனெசிஸ்) எனப்படுகிறது, விவேகம் (சினெசிஸ்) மற்றும் ஞானம் (சோபியா); அது இச்சா சக்தியுடைய பகுதியில் வசிக்கும்போது, அது தூய்மை, அன்பு மற்றும் அடக்கம் என அழைக்கப்படுகிறது; அது உணர்ச்சிப்பகுதியில் வசிக்கும்போது, அது தைரியம் மற்றும் பொறுமை என அழைக்கப்படுகிறது; மேலும் அது முழு ஆன்மாவிலும் பரவும்போது, அது நீதியுணர்வு என அழைக்கப்படுகிறது. விவேகத்தின் செயல்பாடு, நமக்கு எதிரான சக்திகளுக்கு எதிராகப் போரிடுவதும், நற்பண்புகளைப் பாதுகாப்பதும், தீயொழுக்கங்களை விரட்டுவதும், சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்ப நடுநிலை விஷயங்களைக் கையாள்வதும் ஆகும். பகுத்தறிவின் செயல்பாடு, நமது இலக்கிற்கு பங்களிக்கும் அனைத்தையும் பொருத்தமான முறையில் ஏற்பாடு செய்வதாகும், அதே சமயம் ஞானத்தின் செயல்பாடு, உருவமுள்ள மற்றும் உருவமற்ற உயிரினங்களை எல்லா வகையிலும் தியானிப்பதாகும். பரிசுத்தத்தின் பணி, பொதுவாக நம்மில் பகுத்தறிவற்ற கனவுகளையும் ஆசைகளையும் தூண்டும் விஷயங்களை உணர்ச்சியற்றுப் பார்ப்பதாகும்; அன்பின் பணி என்னவென்றால், அசுரர்கள் நம் பார்வையில் மற்றவர்களைத் தாழ்ந்தவர்களாகக் காட்ட முயன்றாலும், கடவுளின் உருவத்தைத் தாங்கிய ஒவ்வொரு நபரிடமும், மூல உருவத்திற்கு நாம் எப்படி நீதியுடன் இருக்கிறோமோ அப்படியே நம்மை வெளிப்படுத்துவதாகும்; விரதத்தின் பணி, சுவை நாவை மகிழ்விக்கும் அனைத்தையும் மகிழ்ச்சியுடன் மறுப்பதாகும். பொறுமை மற்றும் தைரியத்தின் பணி, எதிரிகளைக் கண்டு அஞ்சாமல், எல்லா வகையான துன்பங்களையும் மனமுவந்து தாங்குவதாகும். நீதியின் பணி, ஆன்மாவின் அனைத்து பகுதிகளையும் ஒன்றுக்கொன்று இணக்கமாகவும் ஒற்றுமையாகவும் வைத்திருப்பதாகும்.

62. விதைப்பின் பலன் அறுவடை, நற்பண்பின் பலன் அறிவு. விதைகள் சிதறும்போது கண்ணீர் துணையாக வருவது போல, அறுவடையின்போதும் மகிழ்ச்சி துணையாக வருகிறது (சங்கீதம் 125:6).

63. ஒருவர் தனது இயல்பில் உள்ள பேராசையையும் எரிச்சலூட்டும் தன்மையையும் குணப்படுத்த முயற்சி செய்யாவிட்டால், தனது உணர்ச்சிப்பூர்வமான நினைவுகளிலிருந்து விடுபட முடியாது; பேராசையை நோன்பு, விழிப்பு மற்றும் வெறும் தரையில் உறங்குதல் ஆகியவற்றின் மூலம் கட்டுப்படுத்துவதன் மூலமும், எரிச்சலூட்டும் தன்மையை நீண்டகால சகிப்புத்தன்மை, மன்னிப்பு மற்றும் தானம் வழியாக அடக்குவதன் மூலமும் குணப்படுத்தலாம். இந்த இரண்டு உணர்ச்சிகளிலிருந்தே ஏறக்குறைய எல்லா பிசாசு எண்ணங்களும் எழுகின்றன, அவை மனதை எல்லா வகையான துன்பத்திலும் அழிவிலும் ஆழ்த்துகின்றன. ஆனால், உணவு, பானம், செல்வம், புகழ் ஆகியவற்றை, மேலும் இந்த வழிகளில் தங்களைத் தாக்க முயற்சிக்கும் (அதாவது பிசாசுகள்) அவற்றுக்காகத் தங்கள் சொந்த உடலைக் கூட முற்றிலும் இகழ்ந்தாலன்றி, யாராலும் தங்கள் உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுபடுவது சாத்தியமில்லை. ஆகவே, புயல் காற்றாலும் உயர்ந்த அலைகளாலும் தங்கள் உடைமைகளைக் கடலில் வீசும், கடலில் துன்பப்படுபவர்களை நாம் நிச்சயமாகப் பின்பற்ற வேண்டும். இருப்பினும், அவ்வாறு செய்யும்போது, மற்றவர்கள் பார்ப்பதற்காக மட்டுமே நாம் அவ்வாறு செய்யவில்லை என்பதை மிகவும் கவனமாகக் கவனிக்க வேண்டும். ஏனெனில் அவ்வாறு செய்வதால், நாம் நமது வெகுமதியை இழந்து, வீண் பெருமை என்ற பேயன் தன் காற்றை நம்மீது வீசும்போது, முன்பை விட மிகக் கடுமையான கப்பல் விபத்தைச் சந்திப்போம். அதனால்தான் நமது ஆண்டவர், நற்செய்திகளில், நமது ஆட்சியாளரான மனதிற்கு அறிவுறுத்தும்போது கூறுகிறார்: 'உங்கள் தர்மத்தை மனிதர்களுக்கு முன்பாகச் செய்யாதபடி ஜாக்கிரதையாக இருங்கள், அவர்கள் உங்களைக் காணும்படியாக; அப்படிச் செய்தால், பரலோகத்தில் இருக்கிற உங்கள் பிதாவிடமிருந்து உங்களுக்குப் பலன் கிடைக்காது' (மத்தேயு 6:1). மேலும்: 'நீங்கள் ஜெபிக்கும்போது,' அவர் கூறுகிறார், 'கபடக்காரர்களைப் போல இருக்காதீர்கள், அவர்கள் சந்தைகளிலும் தெருமூலைகளிலும் நின்று ஜெபிப்பதை விரும்புகிறார்கள், மற்றவர்களால் பார்க்கப்படுவதற்காக; உண்மையாகவே உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், அவர்கள் தங்கள் பலனைப் பெற்றுக்கொண்டார்கள்' (வசனம் 5). மேலும் அவர் கூறுகிறார்: "நீங்கள் உபவாசமிருக்கும்போது,ப் பரிகாசக்காரிகளைப்போல முகம் வாடித்திரியாதிருங்கள்; ஏனெனில் தாங்கள் உபவாசமிருக்கிறோம் என்று பிறருக்குக் காண்பிக்கும்படி தங்கள் முகங்களைப் பொலிவற்றதாக்கிக்கொள்கிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் பலனைப் பெற்றுக்கொண்டார்கள் என்று மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்" (வசனம் 16). ஆனால், ஆன்மாக்களின் மருத்துவராகிய அவர், பிச்சை அளிப்பதன் மூலம் எரிச்சலைக் குணப்படுத்தி, ஜெபம் மூலம் மனதைத் தூய்மைப்படுத்தி, நோன்பு மூலம் காமத்தை அடக்கி வைப்பதைக் கேளுங்கள்; இவற்றிலிருந்து, தன் சிருஷ்டிகரின் சாயலில் புதுப்பிக்கப்பட்ட புதிய மனிதன் உருவாகிறான் (கொலோ. 3: 10–11), அவரில், பற்று அற்றதன் காரணமாக, 'ஆண் என்பதோ பெண் என்பதோ இல்லை; கிரேக்கன் என்பதோ யூதன் என்பதோ இல்லை; விருத்தசேதனம் செய்யப்பட்டவன் என்பதோ விருத்தசேதனம் செய்யப்படாதவன் என்பதோ இல்லை; புறஜாதியன் என்பதோ ஸ்கைத்தியன் என்பதோ இல்லை; அடிமை என்பதோ சுதந்தரன் என்பதோ இல்லை; ஆனால் கிறிஸ்து எல்லாமும் எல்லாவற்றிலும் இருக்கிறார்' (கலா. 3:28).

64. நமது இச்சைகள் காரணமாக நமது உள்ளத்தில் வேரூன்றும் அசுத்தமான எண்ணங்கள், மனதை முழுமையான அழிவிற்கும் நாசத்திற்கும் இட்டுச் செல்கின்றன. ஏனெனில், பசி காரணமாகப் பசியடைந்தவனுக்கு உணவின் நினைவும், தாகம் காரணமாகத் தாகமுள்ளவனுக்கு நீரின் நினைவும் வேரூன்றுவது போல, பணத்தின் மீதான அன்பு காரணமாகப் பணத்தின் நினைவும் மற்ற உடைமைகளின் நினைவும் வேரூன்றுகின்றன, மேலும் காமக் கிளர்ச்சி காரணமாக வெட்கக்கேடான எண்ணங்களும் வேரூன்றுகின்றன. அதே வழியில், வீண் பெருமை மற்றும் அது போன்ற பிற எண்ணங்களில் நாம் கொண்டிருக்கும் தீவிர நாட்டமும் விளக்கப்படுகிறது. அத்தகைய எண்ணங்களில் மூழ்கி மூழ்கடிக்கப்படும் ஒரு மனதிற்கு, கடவுளுக்கு முன்பாக நின்று நீதியின் கிரீடத்தைக் சூட்டிக் கொள்வது என்பது சாத்தியமற்றது. மேற்கூறிய மூன்றுவகை மனமானது, இத்தகைய எண்ணங்களால்தான் கொள்ளையடிக்கப்பட்டது; அது நற்செய்தி உவமைப்படி, தேவனுடைய அறிவின் விருந்தை மறுத்தது. அப்படியே, கைகால்களைக் கட்டப்பட்டு மிகுந்த இருளிலே தள்ளப்பட்டவருக்கும், இத்தகைய எண்ணங்களால் பின்னப்பட்ட ஒரு ஆடை இருந்தது; அதை அந்த அழைப்பாளர் அத்தகைய திருமண விருதுக்குத் தகுதியற்றதாகக் கருதினார். திருமண ஆடை என்பது உலக இச்சையைத் துறந்த பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மாவின் உணர்வற்ற தன்மையாகும். காம விஷயங்களைப் பற்றிய எண்ணங்கள், அவை ஆழமாகப் பதிந்துவிடும்போது, அறிவைக் கெடுப்பதற்கான காரணம், ஜெபத்தைப் பற்றிய அத்தியாயங்களில் விவாதிக்கப்படும்.

65. ஒரு பிசாசு எண்ணத்திற்கு மூன்று எண்ணங்கள் எதிரானவை, அவை அது மனதில் வேரூன்றும்போது அதை வெட்டுகின்றன: தேவதையின் எண்ணம்; நன்மையை நோக்கி செலுத்தப்படும் நமது சுயவிருப்பத்திலிருந்து எழும் நமது சொந்த எண்ணம்; மற்றும் மனித இயல்பால் தூண்டப்படும் நமது மற்றொரு சொந்த எண்ணம், இதன் மூலம் உதாரணமாக, பாகன்கள் கூட தங்கள் பிள்ளைகளை நேசித்து, தங்கள் பெற்றோரைக் கௌரவிக்கிறார்கள். இருப்பினும், ஒரு நல்ல எண்ணத்திற்கு இரண்டு எண்ணங்கள் மட்டுமே எதிரானவை: ஒன்று, அசுர எண்ணம்; மற்றொன்று, நமது சுயவிருப்பம் தீயவை பக்கம் திரும்பும்போது எழும் நமது சொந்த எண்ணம். ஏனெனில், எந்தத் தீய எண்ணமும் நமது இயல்பை விட்டு எழுவதில்லை: ஆரம்பத்திலிருந்தே நாம் தீயவர்களாக இருக்கவில்லை, ஏனெனில் ஆண்டவர் தமது வயலில் நல்ல விதைகளை விதைத்தார். ஒரு காலத்தில் தீமை இல்லை, ஒரு காலத்தில் தீமை இல்லாததும் இருக்கும். நற்பண்புகளின் விதைகள் அழியாதவை. நற்செய்தியில் நரகத்திற்குத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டபோதும் தன் சகோதரர்களுக்கு இரக்கம் காட்டிய செல்வந்தனால் நான் இதை நம்புகிறேன்; இரக்கமே நற்பண்புகளின் மிகச் சிறந்த விதையாகும்.

66. சில அசுத்தமான பேய்கள், வேதவாக்கியங்களை வாசிப்பவர்களுக்கு அருகில் எப்போதும் பதுங்கியிருந்து, அவர்களின் மனதைத் திசை திருப்பவும், அவர்களை வழிமாறச் செய்யவும் எல்லாவிதமான வழிகளையும் வகுக்கின்றன. பெரும்பாலும், தெய்வீக வேதங்களிலிருந்தே தங்களுக்குத் தூண்டுதல் பெற்று, அவர்கள் தீய எண்ணங்களுக்குள் வழிநடத்துகிறார்கள்; ஒருவர் தனது வழக்கமான பழக்கத்திற்கு மாறாகத் தும்மலை வரவழைக்கிறார்கள், அல்லது சாதாரணமானதிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட கனமான தூக்கத்தை ஏற்படுத்திவிடுகிறார்கள். இதை நான் நானே அனுபவித்திருக்கிறேன், ஆனால் பலமுறை இதற்கு ஆளான போதிலும், அதன் காரணத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. இருப்பினும், புனித மகாரியஸிடமிருந்து நான் கேட்டேன், தேவையற்ற தும்மலும் தூக்கமும் பேய்களால் ஏற்படுகின்றன; இதற்குச் சான்றாக, ஒரு பழங்கால, பாராட்டப்பட்ட பாரம்பரியத்தின்படி, தும்மும்போது உதடுகளில் சிலுவை அடையாளம் இடும் வழக்கத்தைக் குறிப்பிடுகிறார். நாம் படிக்கும்போது, ஒரு தெளிவான கவனத்துடன் படிப்பதில்லை, மேலும் நாம் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய பரிசுத்த வார்த்தைகளைப் படிக்கிறோம் என்பதை மறந்துவிடுவதால்தான், இவை அனைத்தையும் அவர்கள் மூலம் நாம் அனுபவிக்கிறோம்.

67. அசுரர்களிடையே, ஒருவன் போரில் சோர்வடைந்தாலும், தனது அன்புக்குரிய ஆர்வத்தைச் செயல்படுத்திய நிலையில், பதவி மாற்றம் மற்றும் பொறுப்பு மாற்றம் நிகழும் நிகழ்வுகள் உண்டு. இதைக் கவனித்ததில், நான் பின்வருவனவற்றைக் கண்டறிந்துள்ளேன்: நீண்ட காலமாக ஒரு குறிப்பிட்ட விருப்பம் பற்றிய எண்ணங்கள் நமக்கு அரிதாகவே தோன்றி, பின்னர் அது திடீரென்றும் எதிர்பாராத விதமாகவும் கிளர்ந்தெழுந்து எரியத் தொடங்கினால், அதற்கு நாம் எந்தப் புறக்கணிப்பின் மூலமும் காரணம் காட்டாத போதிலும், முந்தையதை விட மிகவும் பொல்லாத ஒரு அசுரன் நம்மைப் பற்றிக்கொண்டு, விலகிச் சென்றவனின் இடத்தை எடுத்துக்கொண்டு, அதைத் தனது பொல்லாப்பால் நிரப்பியுள்ளான் என்று அறிந்துகொள். இதைக் கண்டு, மனம் கர்த்தரிடத்தில் புகலடைவதாக. இரட்சிப்பின் கவசத்தை எடுத்துக்கொண்டு, நீதியின் கவசத்தை அணிந்து, ஆவிக்குரிய பட்டயத்தை உருவி, விசுவாசத்தின் கேடயத்தை ஏந்தி (எபே. 6:14-17), கண்ணீருடன் வானத்தை நோக்கி, இவ்வாறு சொல்லட்டும்: கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே, 'என் இரட்சிப்பின் பெலனே' (சங். 139:8). 'உமது செவியை எனக்குச் சாய்த்து, என்னை விடுவிக்கத் தீவிரமாயிரும்; நீர் என்னை இரட்சிக்கும்படி எனக்குப் பாதுகாப்பு அளிக்கும் தேவனாகவும் அடைக்கலக் கோட்டையாகவும் இருப்பீராக' (சங். 30:3). குறிப்பாக, அவன் நோன்புகள் மற்றும் ஜாக்கிரதைகள் மூலம் தன் வாளைப் பளபளக்கச் செய்யட்டும். இதற்குப் பிறகு, தீயவனின் நெருப்பு அம்புகளால் சூழப்பட்டுத் தாக்கப்பட்டு, அவன் இன்னும் சிறிது காலம் துன்பப்பட்டாலும், இறுதியில், இந்தப் பேயும் படிப்படியாகத் தன் முன்னோரைப் போலவே ஆகி, அவனுக்குப் பதிலாக இன்னும் கொடூரமான மற்றொருவன் வரும் வரை அடங்கிவிடும்.

68. அசுத்தமான எண்ணங்கள் பெரும்பாலும் வேரூன்றிப் பல விஷயங்களுக்குப் பரவுகின்றன; அவை ஒரு எரியும் காமத்தால் தூண்டப்பட்டு, பெரிய கடல்களைக் கடக்கின்றன, நீண்ட தூரம் பயணம் செய்வதிலிருந்து பின்வாங்குவதில்லை. ஆனால் அவை ஓரளவு தூய்மைப்படுத்தப்படும்போது, அவை (கட்டுப்பாடற்ற இவற்றை விட) மிகவும் அடக்கமாகின்றன, மேலும் அவற்றின் உணர்ச்சியின் பலவீனம் காரணமாக பல விஷயங்களுக்கு பரவலாகப் பரவ முடியாது. அதனால்தான் அவை பெரும்பாலும் இயற்கையான எல்லைகளுக்குள் நகர்கின்றன, மேலும், ஞானமுள்ள சாலமன் கூறுவது போல், சில சமயங்களில் அவை ஏளனம் செய்கின்றன (நீதிமொழிகள் 7:12), சட்டவிரோதமான சோம்பலுக்காக மூங்கிலைச் சேகரிக்கின்றன (புறப்பாடு 5:12, 7), களைகளைத் தொடாமலேயே. ஆகையால், ஒருவன் தன் இருதயத்தைக் கண்ணாயிரமாய்க் காக்க வேண்டும், அப்பொழுதுதான் அது 'ஒரு பொறியிலிருந்து தப்பித்த கலைமான் போலவும், வலையிலிருந்து தப்பித்த பறவை போலவும்' இரட்சிக்கப்படும் (நீதிமொழிகள் 6:5). ஏனெனில், தூய்மையாக்கப்பட்ட பின்னரும், துயரத்தின் அசுரனால் எழுப்பப்பட்ட தீவிரமான தடைகளால் மீண்டும் காயங்களால் மூடப்பட்ட ஒரு ஆன்மாவைக் குணப்படுத்துவதை விட, அசுத்தமான ஒரு ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்துவது எளிது. அந்த அசுரன், தொடர்ந்து கண்களின் கருவிழிகளில் பாய்ந்து, ஜெபத்தின் போது, பாவ உணர்ச்சியின் விக்கிரகத்தை வெளிப்படுத்துகிறான்.

69. பாவத்தால் மழுங்கடிக்கப்பட்ட பகுத்தறிவு இயல்பை, எல்லா யுகங்களையும் (அதாவது, கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, எதிர்காலம்) தியானிப்பதன் மூலம் கிறிஸ்து (மனந்திரும்புதலுக்கு) எழுப்புகிறார். அதே சமயம், அவருடைய பிதா, கடவுளைப் பற்றிய அறிவின் மூலம், இந்த ஆன்மாவை—அது அப்போது கிறிஸ்துவின் மரணத்தை, அதாவது பாவத்தின் மரணத்தை அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கும் நிலையில்—எழுப்புகிறார். திருத்தூதரின் வார்த்தைகளின் பொருள் இதுவே: 'நாம் அவருடன் மரித்திருந்தால், அவருடன் வாழ்வோம்' (2 தீமோ. 2:11).

70. மனம் பழைய மனிதனைத் தள்ளிவிட்டு, கிருபைக்குரியவரால் ஆட்கொள்ளப்படும்போது, ஜெபத்தின் போது, அது தனது சொந்த நிலையை, ஒரு நீலக்கல்லையோ அல்லது வானத்தின் நிறத்தையோ ஒத்ததாகக் காணும்: பரிசுத்த வேதாகமத்தில் அது தேவனுடைய இடமென அழைக்கப்படுகிறது, அதை சீனாய்ப் மலையில் மூப்பர்கள் கண்டார்கள் (யாத். 24:10).

71. மனமானது, பௌதீக மற்றும் படைக்கப்பட்ட அனைத்தின் எண்ணங்களுக்கும் மேலே உயராத வரையில், தன்னுள் இருக்கும் கடவுளின் இடத்தை உணராது; ஆயினும், புலனுணர்வுப் பொருட்களுடன் தன்னைக் கட்டுப்படுத்தி, அவற்றைப் பற்றிய எண்ணங்களை எழுப்பும் உணர்ச்சிகளை அது அகற்றாத வரையில், அவற்றுக்கு மேலே உயராது. அது நற்பண்புகள் மூலம் இந்த உணர்ச்சிகளையும், ஆன்மீக தியானம் மூலம் எளிய எண்ணங்களையும் ஒழிக்கும்; ஆனால், ஜெபத்தின் போது கடவுளின் இருப்பிடத்தை பதிய வைக்கும் அந்த ஒளி அதற்குத் தோன்றும்போது, இதையும் கூட அது ஒதுக்கித் தள்ளும்.

2. செயல்திறன் மிக்க வாழ்க்கை பற்றி துறவி எவாகிரியஸ்: நூறு அத்தியாயங்கள்

1. நமது புனிதமான மற்றும் மிகவும் அனுபவம் வாய்ந்த ஆசிரியர் கூறினார்: ஒரு துறவி நாளை இறந்துவிடுவதைப் போல தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும், ஆனாலும் பல ஆண்டுகள் வாழ்வது போலத் தன் உடலை நடத்திக் கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில், அது விரக்தியான எண்ணங்களைக் குறைத்து துறவியை மிகவும் ஆர்வமுள்ளவராக ஆக்குகிறது; அதே சமயம், அது உடலை நல்வாழ்வில் வைத்திருந்து, அவரைத் தொடர்ச்சியான சுயக்கட்டுப்பாட்டைக் கடைப்பிடிக்கச் செய்கிறது.

2. கிட்டத்தட்ட எல்லா பேய்களாலும் பின்தொடரப்படும் வீண் பெருமை என்ற பேய், தன்னைப் பின்தொடர்பவர்களின் சடலங்களின் மீது வெட்கமின்றி நின்று, அந்தத் துறவியின் முன் தனது அறத்தின் மேன்மையைப் பறைசாற்றுகிறது என்பதை நான் கற்றுக்கொண்டேன்[60] .

3. பேய்களுக்கு இடையிலான வேறுபாடுகளை ஒருவன் பகுத்தறிய வேண்டும், அவை தோன்றும் நேரங்களையும் அடையாளம் காண வேண்டும். நமது எண்ணங்களிலிருந்து (எண்ணங்கள் செயல்களிலிருந்து எழுகின்றன), எந்தப் பேய்கள் அரிதானவை ஆனால் கடுமையானவை, எவை நிலையானவை ஆனால் மென்மையானவை, மற்றும் எவை திடீரெனப் பாய்ந்து மனதை இறை நிந்தனைக்கு இட்டுச் செல்கின்றன என்பதை நாம் அறிந்துகொள்கிறோம். மேலும், எண்ணங்கள் தங்கள் கவனத்தை மாற்றத் தொடங்கும் போது, நாம் நமது வழக்கமான நிலையிலிருந்து விலகுவதற்கு முன்பு, அவற்றுக்கு எதிராக ஏதாவது சொல்லவும், அவற்றுக்குள் யார் இருக்கிறார் என்பதைப் பகுத்தறியவும் நாம் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும். ஏனெனில், இந்த வழியில், கடவுளின் உதவியுடன், நாமே செழித்து வளர்வோம், மேலும் அவர்கள் நம்மைக் கண்டு வியந்து, துயரத்துடன் பறந்து செல்லச் செய்வோம்.

4. துறவிகளுடன் போராடும்போது, பேய்கள் சோர்வடைந்தால், அந்த இடைவெளியில் எந்த நற்பண்பு புறக்கணிக்கப்படும் என்பதைக் கவனிக்க அவர்கள் சற்றுப் பின்வாங்குகிறார்கள்; பின்னர், திடீரென அந்தப் பக்கத்திலிருந்து தாக்கி, அந்தப் பரிதாபமான ஆன்மாவைக் கொள்ளையடிக்கிறார்கள்.

5. தீய பேய்கள் சில சமயங்களில் தங்களை விடவும் கொடிய பேய்களை உதவிக்கு அழைத்து, ஒரு திட்டத்தை வகுத்து, ஒருவருக்கொருவர் போரிடத் தொடங்குகின்றன; அதே சமயம், ஆன்மாவை அழிக்கும் ஒரே நோக்கத்தில் ஒன்றுபட்டு நிற்கின்றன.

6. மனதை இறை நிந்தனைக்கும், எழுதக்கூட வெட்கப்படும் மிகவும் சீரழிந்த கற்பனைகளுக்கும் திருடும் அசுரன், நம்மைத் திகைக்கச் செய்யவோ அல்லது நமது நீதியான ஆர்வத்தை அடக்கவோ கூடாது. இதயங்களை அறிந்த தேவன், நாங்கள் உலகில் இருந்தபோதும் கூட, அத்தகைய பைத்தியக்காரத்தனத்திற்கு ஆளாகவில்லை என்பதை அறிவார். இந்த அசுரனின் நோக்கம், நாங்கள் ஜெபிப்பதை நிறுத்தச் செய்வதே ஆகும், அதனால் நாங்கள் எங்கள் தேவனாகிய கர்த்தருக்கு முன்பாக நிற்கும்போது, அத்தகைய எண்ணங்களை நாங்கள் கொண்டிருந்த அவருக்கு எதிராக எங்கள் கைகளை உயர்த்தத் துணியாமல் இருப்போம்.

7. ஆன்மாவிற்குள் செயல்படும் உணர்ச்சிகளின் அறிகுறிகள், பேசப்படும் ஒரு வார்த்தையாகவோ அல்லது உடலின் ஒரு அசைவாகவோ இருக்கும்; இவற்றிலிருந்து, நமது எதிரிகள், நாம் அவர்களுடைய எண்ணங்களை நமக்குள் வளர்த்துக் கொண்டு அவர்களுடைய வகையால் வாடுகிறோமா, அல்லது அவற்றை நிராகரித்துவிட்டு நமது சொந்த இரட்சிப்புக்காகக் கவலைப்படுகிறோமா என்பதை அறிந்துகொள்கிறார்கள். நம்மைப் படைத்த கடவுளுக்கு மட்டுமே அனைத்தும் எப்படியிருக்கின்றன என்று தெரியும், மேலும் இதயத்தில் மறைந்திருப்பதை அறிவதற்கு அவருக்கு எந்தத் தோன்றும் அடையாளங்களும் தேவையில்லை.

8. பேய்கள் பொதுமக்களுக்கு எதிராகப் பெரும்பாலும் பௌதீகப் பொருட்களின் மூலமாகவே போர் தொடுப்பனவாக இருக்கின்றன, ஆனால் துறவிகளுக்கு எதிராக, பாலைவனத்தில் அவர்களுக்குப் பௌதீகப் பொருட்கள் எதுவும் இல்லாததால், பெரும்பாலும் எண்ணங்களின் மூலமாகவே அவ்வாறு செய்கின்றன. ஆனால், செயலை விட எண்ணத்தில் பாவம் செய்வதற்கு எளிதாகவும் விரைவாகவும் இருப்பதால், பௌதீகப் பொருட்களின் மூலம் நடக்கும் போராட்டத்தை விட மனப் போராட்டம் மிகவும் கடுமையானது. மனம் என்பது மிகவும் வேகமானதும், கட்டுப்பாடற்றதும், பாவக் கற்பனைகளுக்கு எளிதில் ஆளாகக்கூடியதுமாகும்.

9. நாம் இடைவிடாமல் உழைக்கவோ, விழித்திருக்கவோ (உறங்காமல் இருக்கவோ) அல்லது நோன்பு இருக்கவோ (உண்ணாமல் இருக்கவோ) கட்டளையிடப்படவில்லை, ஆனால் இடைவிடாமல் ஜெபிக்க வேண்டும் என்று சட்டம் பரிந்துரைக்கிறது. ஏனெனில், ஆன்மாவின் இச்சைக்குரிய பகுதியைக் குணப்படுத்தும் நோக்கம் கொண்ட அந்தத் தவ முறைகளுக்கு, அவை செயல்படுவதற்கு உடல் தேவைப்படுகிறது; ஆனாலும், உணவு இல்லாமல் உடலால் இடைவிடாத உழைப்பையும் துறப்புகளையும் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது. ஆனால் ஜெபம் இந்தப் போராட்டத்திற்காக மனதைத் தூய்மைப்படுத்தி வலுப்படுத்துகிறது; இந்த உடல் இல்லாமல்கூட ஜெபிப்பதற்கும், ஆன்மாவின் அனைத்து சக்திகளையும் பாதுகாக்க பேய்களுக்கு எதிராகப் போரிடுவதற்கும் மனம் படைக்கப்பட்டுள்ளது.

10. ஆன்மாவின் காமம் நிறைந்த பகுதிக்கு எதிராகப் போரிடும் பேய்கள், உறக்கத்தில் நமக்கு அறிமுகமானவர்களுடனான சந்திப்புகளையும், உறவினர்களுடனான விருந்துகளையும், ஏராளமான பெண்களையும் அது போன்ற பிற விஷயங்களையும்—பொதுவாகக் காமம் செழிக்கும் விஷயங்களையே—காண்பித்து, நாம் அவற்றால் மயங்கிப் போகும்போது, அது நமது இந்தப் பகுதியால் நாம் பாதிக்கப்பட்டுள்ளோம் என்பதையும், இந்த உணர்ச்சி நம்மில் வலிமையாக இருக்கிறது என்பதையும் குறிக்கிறது. ஆனால், அவர்கள் நமது எரிச்சலூட்டும் பகுதியை ஆட்கொள்ளும்போது, (நமது கனவுகளில்) பயங்கரமான செங்குத்தான இடங்களில் நடக்க நம்மைக் கட்டாயப்படுத்துகிறார்கள், மேலும் ஆயுதமேந்திய மனிதர்களையோ, அல்லது விஷப்பாம்புகளையோ மற்றும் இறைச்சி உண்ணும் விலங்குகளையோ நம் மீது கொண்டுவருகிறார்கள். கனவு காணும்போது, நாம் அத்தகைய இடங்களால் பயந்து, மிருகங்களாலும் மனிதர்களாலும் துரத்தப்பட்டு, தப்பி ஓடினால், நாம் நமது எரிச்சலூட்டும் பகுதியைக் கவனமாகப் பார்த்து, விழித்திருக்கும் நேரங்களில் கர்த்தராகிய கிறிஸ்துவைத் துதித்து, முன்னர் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட தீர்வுகளைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

11. வெட்கக்கேடான கனவுகள் இல்லாமல், உறக்கத்தில் இயல்பான உடல் அசைவுகள் இருப்பது, ஆன்மா ஒரு விதத்தில் ஆரோக்கியமாக உள்ளது என்பதைக் குறிக்கிறது; மாறாக, அத்தகைய கனவுகள் பின்னிப் பிணையும்போது அது நோய்வாய்ப்பட்டிருப்பதற்கான அறிகுறியாகும். இது தொடர்பாக, தெளிவற்ற முகங்களைக் காண்பது நீண்டகால உணர்ச்சியின் எச்சங்களைக் குறிக்கிறது என்றும், தெளிவான முகங்களைக் காண்பது இதயத்தின் புதிய காயங்களைக் குறிக்கிறது என்றும் அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

12. பகலில் நமது எண்ணங்கள் மூலமாகவும், இரவில் நமது கனவுகள் மூலமாகவும் பற்று நீக்கத்தின் அறிகுறிகளை நாம் தீர்மானிப்போம். ஆன்மாவின் ஆரோக்கியத்தை பற்று நீக்கம் என்றும், சுயக்கட்டுப்பாட்டை அதன் ஊட்டம் என்றும் அழைப்போம், ஏனெனில் அதுவே பொதுவாக நம்மை புனித சக்திகளுடன் ஒன்றிணைக்கிறது, ஏனெனில் நாம் அவற்றுடன் இணக்கமாக இருக்கும்போது மட்டுமே உருவமற்றவற்றுடன் ஐக்கியம் சாத்தியமாகும்.

13. ஆன்மாவின் அமைதியான நிலைகள் இரண்டு: ஒன்று, இயற்கையான சாறுகள் வற்றிப் போவதால் ஏற்படுகிறது, மற்றொன்று, தீய சக்திகள் விலகிச் செல்லும்போது ஏற்படுகிறது. முந்தைய நிலை பணிவுடனும், இதயத்தின் மனந்திரும்புதலுடனும் – கண்ணீருடனும், இறைவனுக்கு எல்லையற்ற பக்தியுடனும் வருகிறது; அதே சமயம் பிந்தைய நிலையைத் தொடர்ந்து வரும் கர்வமும் பெருமையும், மற்ற தீய சக்திகள் விலகியவுடன் துறவியைப் பற்றிக்கொள்கின்றன. முதல் நிலையில் இருப்பவர், தீய சக்திகளின் தாக்குதல்களையும் தந்திரங்களையும் எளிதில் அறிந்துகொள்வார்.

14. கர்வம் என்ற பேயானது காமம் என்ற பேயின் எதிர்மாறாகும், மேலும் அவை இரண்டும் ஒன்றாக ஆன்மாவைத் தாக்குவது என்பது இயலாத காரியம், ஏனெனில் அவற்றில் ஒன்று மரியாதையை வாக்களிக்கிறது, மற்றொன்று அவமானத்தில் ஆழ்த்துகிறது. ஆகவே, அவற்றில் ஏதேனும் ஒன்று உங்களை நெருங்கி உங்களைத் துன்புறுத்தத் தொடங்கும் போது, அதற்கு எதிரான பேயின் எண்ணங்களை உள்மனதில் எழுப்புங்கள்; மேலும், 'ஒரு சுத்தியை மற்றொரு சுத்தியால் அடிக்கலாம்' என்பது போல, உங்களால் முடிந்தால், நீங்கள் பற்றின்மை என்ற நிலையின் எல்லையை நெருங்கிவிட்டீர்கள் என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள், ஏனெனில் மனித எண்ணங்கள் மூலம் பேயின் தூண்டுதல்களை விரட்ட உங்கள் மனம் போதுமான வலிமையைக் கொண்டிருப்பதை இது நிரூபிக்கிறது. ஆனால் நிச்சயமாக, பணிவின் மூலம் வீண் பெருமை எண்ணத்தையும், பிரம்மச்சரியத்தின் மூலம் காம எண்ணத்தையும் விரட்டுவது, ஆழ்ந்த பற்றற்ற தன்மையின் அடையாளமாக இருக்கும். ஒருவருக்கொருவர் எதிர் நிற்கும் அனைத்துப் பேய்களிடமும் இவ்வாறு நடந்துகொள்ள முயற்சி செய்யுங்கள். அதே நேரத்தில், நீங்கள் எந்தப் பேராவலில் மிகவும் நிறைந்திருக்கிறீர்கள் என்பதை நீங்கள் கண்டறிவீர்கள். இருப்பினும், உங்கள் எதிரிகளை இரண்டாவது வழியில் விரட்ட அவர் உங்களுக்குக் கற்பித்து உதவுவதற்காக உங்கள் முழு சக்தியுடனும் கடவுளிடம் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள்.

15. ஒரு ஆன்மா எவ்வளவு அதிகமாக முன்னேறுகிறதோ, அவ்வளவு அதிகமாக அதன் எதிரிகள் அச்சுறுத்தலாக மாறுகிறார்கள். அதே தீய சக்திகள் எப்போதும் அதனுடன் தங்கியிருப்பதாக நான் நினைக்கவில்லை. தங்களைத் தாக்கும் சோதனைகளைக் கூர்ந்து கவனிப்பவர்கள் இதை நன்கு அறிவார்கள், ஏனெனில் முந்தையவற்றின் வாரிசுகளான புதிய தீய சக்திகளால், அவர்களுடைய வழக்கமான பற்றற்ற நிலை முன்பை விட அதிகமாக அசைக்கப்படுவதை அவர்கள் காண்கிறார்கள்.

16. செயல் வாழ்க்கைக்கு எதிரான அனைத்து அசுரர்களையும் வென்றவுடன் ஆன்மாவில் முழுமையான வைராக்கியம் எழுகிறது; ஆனால் ஆன்மா, தனது சொந்த சக்தியால், இன்னும் சரணடையாமல், தன்னைத் தாக்கும் அசுரனுடன் போராடும்போது, அந்த வைராக்கியம் முழுமையற்றது என்று அழைக்கப்படுகிறது.

17. மனம் தனது அகத்தை ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்ளாவிட்டால், அது உணர்ச்சிகள் (சோதனைகள்) என்ற பாதையில் கடந்து செல்லவோ, பாதுகாப்பாகப் பயணிக்கவோ, அல்லது உருவமற்றதன் உலகில் நுழையவோ மாட்டாது. இந்த அகக் குழப்பம், அது எங்கிருந்து தோன்றியதோ அந்த இடத்திற்கே தவிர்க்க முடியாமல் அதைத் திருப்பும்.

18. நற்பண்புகளும் தீயொழுக்கங்களும் மனதைக் குருடாக்குகின்றன: நற்பண்புகளின்போது, அது தீயொழுக்கங்களைக் காணத் தவறுகிறது; தீயொழுக்கங்களின்போது, அது நற்பண்புகளைக் காணத் தவறுகிறது.

புனித முனிவர்களின் பொன்மொழிகள்

1. முந்தைய பெரியார்கள் நடந்த பாதைகளைப் பற்றி விசாரித்து, அவற்றை ஒருவரே பின்பற்ற வேண்டும். அவர்கள் காட்டிய வழியில், சொல்லப்பட்ட மற்றும் செய்யப்பட்ட நன்மைகள் பல காணப்படுகின்றன. அதனால், அவர்களில் ஒருவர் கூறுகிறார், அன்புடன் கடைப்பிடிக்கப்படும் தொடர்ச்சியான உலர் நோன்பு, ஒரு துறவியை விரைவாக பற்றற்ற தன்மையின் துறைமுகத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறது. இரவில் கனவுகளால் துன்புற்ற ஒரு சகோதரனை, நோன்பிருந்தபடியே நோயுற்றவர்களைப் பார் என்று கட்டளையிட்டு, அவற்றை நீக்கினார். ஏனெனில், இந்த விஷயத்தில் கேட்கப்பட்ட ஒரு கேள்விக்கு பதிலளிக்கும்போது, அறக்கட்டளை போல வேறு எதுவும் ஆசைகளைத் தணிக்காது என்று கூறினார்.

2. அக்காலத்து ஞானிகளில் ஒருவர் நீதிமானாகிய அந்தோனியிடம் சென்று, 'புத்தகங்கள் தரும் ஆறுதலிலிருந்து அற்ற, இத்தகைய வாழ்க்கையைத் தாங்கள் எப்படித் தாங்கிக்கொள்கிறீர்கள், தந்தையே?' என்று கேட்டார். அவர் பதிலளித்தார்: 'ஓ தத்துவஞானியே, என் புத்தகம் இந்தப் படைக்கப்பட்ட இயற்கையே. அது எப்போதும் என்னுடன் இருக்கிறது, நான் விரும்பும் போதெல்லாம் அதில் கடவுளின் வார்த்தைகளைப் படிக்க முடியும்.'

3. ஒருமுறை, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பாத்திரமான, எகிப்திய முனிவர் மகாரியஸ் என்னிடம் கேட்டார்: 'நாம் மனிதர்களிடம் தீய எண்ணங்களைக் கொண்டிருக்கும்போது, ஆன்மாவின் நினைவாற்றலைக் குழப்புகிறோம்[61] , ஆனால் பேய்களிடம் தீய எண்ணங்களைக் கொண்டிருக்கும்போது, நமக்கு எந்தத் தீங்கும் ஏற்படுவதில்லை என்பதற்குக் காரணம் என்ன?' பதிலளிப்பது கடினமாக இருந்ததால், அவரே எனக்கு விளக்க வேண்டும் என்று நான் அவரிடம் கேட்டபோது, அவர் கூறினார்: 'முந்தையது இயற்கைக்கு மாறானது (கோப குணம்), அதே சமயம் பிந்தையது அதற்கு இணக்கமானது என்பதே காரணம்.'

4. ஒருமுறை, நண்பகல் வெயிலின் உச்சத்தில், நான் புனிதத் தந்தை மகாரியஸிடம் சென்று, தாகத்தால் வாடி, அவரிடம் தண்ணீர் குடிக்கக் கேட்டேன். ஆனால் அவர் கூறினார்: 'நிழலில் திருப்தி அடையுங்கள், ஏனெனில் இந்த நேரத்தில் பல பயணிகளும் மாலுமிகளும் அதையும் இழக்கிறார்கள்.' பிறகு, நான் இது தொடர்பாக சுயக்கட்டுப்பாடு பற்றிப் பேசியபோது, அவர் கூறினார்: 'என்னை நம்புங்கள், என் மகனே, முழு இருபது ஆண்டுகளாக நான் என் வயிறார ரொட்டி, தண்ணீர் அல்லது உறக்கம் எடுத்துக் கொண்டதில்லை. நான் என் ரொட்டியை எடையாகவும், தண்ணீரை அளவாகவும் குடித்தேன், மேலும், ஒரு சுவரில் சாய்ந்துகொண்டு, சிறிது நேரம் உறங்குவேன்.'

5. ஒரு துறவிக்கு [62] , தன் தந்தையின் மரணச் செய்தி கிடைத்தது, ஆனால் அந்தச் செய்தியைக் கொண்டு வந்தவரிடம் அவர் கூறினார்: 'உன் இறை நிந்தனையை நிறுத்து, என் தந்தை அழியாதவர்.'

6. ஒரு சகோதரர் ஒருமுறை, தான் வீட்டிற்குத் திரும்பும்போது தன் தாயுடனும் சகோதரிகளுடனும் சேர்ந்து சாப்பிடலாமா என்று ஒரு மூப்பரிடம் கேட்டார். அந்த மூப்பர், 'ஒரு பெண்ணுடன் சேர்ந்து சாப்பிடாதே,' என்று பதிலளித்தார்.

7. ஒரு சகோதரரிடம் நற்செய்தி மட்டுமே இருந்தது, ஆனால் அதையும் விற்று, அதன் பணத்தைப் பசியுடன் இருப்பவர்களுக்கு உணவளிக்கக் கொடுத்தார், அவ்வாறு செய்யும்போது இந்த நினைவுகூரத்தக்க வார்த்தைகளை உச்சரித்தார்: '"உன் உடைமைகளை விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடு" என்று எனக்குச் சொல்லும் வார்த்தையையே நான் விற்றுவிட்டேன்' (மத். 19:21).

8. அலெக்சாண்ட்ரியாவிற்கு அருகில், மேரி விரிகுடா என்று அழைக்கப்படும் விரிகுடாவின் வடக்குப் பகுதியில், ஒரு தீவு உள்ளது. அதில் ஆன்மீக விஷயங்களில் மிகவும் அனுபவம் வாய்ந்த ஒரு துறவி வாழ்ந்தார். அவர் கூறினார், துறவிகள் என்ன செய்தாலும், அவர்கள் ஐந்து காரணங்களுக்காகச் செய்கிறார்கள்: கடவுளுக்காக, இயற்கையான தேவையால், வழக்கத்தால், தேவையால், மற்றும் உடல் உழைப்பின் பொருட்டு. அவர் மேலும் கூறினார், நற்பண்பு சாராம்சத்தில் ஒன்றாக இருந்தாலும், ஆன்மாவின் சக்திகளில் வெவ்வேறு வடிவங்களை எடுக்கிறது; அது சூரிய ஒளிக்குத் தனக்கென்று ஒரு வடிவம் இல்லாதது போலவும், அது வழியாகச் செல்லும் திறப்புகளின் வடிவத்தை எடுத்துக்கொள்வது போலவும் ஆகும்.

9. மற்றொரு துறவி கூறினார்: 'கோபத்தின் காரணங்களைத் துண்டிக்கவே நான் இன்பங்களைத் துறக்கிறேன். ஏனெனில், கோபம் எப்போதும் இன்பங்களுக்காகச் சண்டையைத் தூண்டுகிறது என்றும், மனதைக் குழப்புகிறது என்றும், அறிவை விரட்டுகிறது என்றும் எனக்குத் தெரியும்.' இருப்பினும், முதியவர்களில் ஒருவர், அன்பு என்பது உணவையோ பணத்தையோ சேமித்து வைக்கும் வழியை அறியாது என்று கூறுவார். மேலும் அவர் கூறினார்: 'தேவதைகள் ஒரே விஷயத்தில் என்னை இரண்டு முறை ஏமாற்றியதாக எனக்குத் தெரிந்து இல்லை.'

10. சகோதரர்கள் அனைவரையும் சமமாக நேசிப்பது சாத்தியமற்றது, ஆனால் ஒருவர் தீய எண்ணமும் வெறுப்பும் இன்றி அனைவரையும் பாரபட்சமின்றி நடத்தலாம். கடவுளுக்குப் பிறகு, புனித சடங்குகள் மூலம் நம்மைத் தூய்மைப்படுத்தி நமக்காகப் பிரார்த்தனை செய்யும் குருக்களை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக நேசிக்க வேண்டும்; நமது மூப்பர்களைப் பொறுத்தவரை, நாம் அவர்களை தேவதைகளைப் போலக் கௌரவிக்க வேண்டும். ஆனால் இப்போதைக்கு, அன்பான சகோதர அனத்தோலியஸ், இது உனக்கு எனக்கிடமிருந்து மட்டும் கூறப்பட்டதாகட்டும்: பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபையால் பழுத்திருக்கும் நமது திராட்சைக் கொடியின் கிளைகளிலிருந்து நாம் எவ்வளவு கண்டறிந்து சேகரித்திருக்கிறோம் என்றால், இதுதான். இருப்பினும், நீதியின் சூரியன் தொடர்ந்து நம்மேல் பிரகாசித்து, திராட்சை முழுமையாகப் பழுத்துவிட்டால், அப்போது நாம் அதிலிருந்து 'மனிதனின் இதயத்தை மகிழ்விக்கும்' திராட்சை ரசத்தைக் குடிப்போம் (சங்கீதம் 103:15), என்னை நட்ட நீதியுள்ள கிரிகோரியின் ஜெபங்கள் மற்றும் விண்ணப்பங்கள் மூலமாகவும், என்னை வளர்க்கும் இங்குள்ள கனம்பொருந்திய பிதாக்களின் மூலமாகவும், என்னைப் புதுப்பிக்கும் நம் ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவின் வல்லமையின் மூலமாகவும்; அவருக்கு என்றென்றும் மகிமையும் வல்லமையும் உண்டாகட்டும். ஆமென்.

3. துறவி எவாக்கிரியஸின் படைப்பு, துறவற வாழ்க்கையின் ஒரு விளக்கமாக, ஒருவர் எவ்வாறு முயற்சி செய்து மௌனத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று போதிக்கிறது.

1. எரேமியா தீர்க்கதரிசியின் நூலில் எழுதப்பட்டுள்ளது: 'நீ உனக்கு இவ்விடத்தில் மனைவியை எடுக்காதே. ஏனெனில், இவ்விடத்தில் பிறந்த குமாரர் குமாரத்திகள், இவ்விடத்தில் பிறந்தவர்களாகக் குறித்து கர்த்தர் சொல்லுகிறது என்னவென்றால்: அவர்கள் கொடிய மரணத்தால் மடிவார்கள்' (16:1 மற்றும் பிற). இந்தப் பகுதி, அப்போஸ்தலன் கூறுவதைப் போலவே அதே விஷயத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது: 'திருமணமானவன் உலக காரியங்களிலும், தன் மனைவியை எப்படித் திருப்திப்படுத்துவது என்பதிலும் கவலைப்படுகிறான்… திருமணமானவள் உலக காரியங்களிலும், தன் கணவனை எப்படித் திருப்திப்படுத்துவது என்பதிலும் கவலைப்படுகிறாள்' (1 கொரி. 7:33–34), என்று அவர் கூறும் போது, திருமண வாழ்விலிருந்து பிறக்கும் புதல்வர்கள் மற்றும் புதல்விகளைப் பற்றி மட்டும் நபி பேசவில்லை என்பதை நாம் புரிந்து கொண்டால்: 'அவர்கள் ஒரு வேதனையான மரணத்தால் அழிந்து போவார்கள்', ஆனால் இதயத்தில் பிறந்த புதல்வர்கள் மற்றும் புதல்விகளைப் பற்றி, அதாவது, மாம்சத்தின் எண்ணங்கள் மற்றும் விருப்பங்களைப் பற்றி, ஏனெனில் அவையும் இந்த உலகின் வேதனையான, பலவீனமான மற்றும் பலவீனப்படுத்தப்பட்ட பகுத்தறிவில் இறந்துவிடுகின்றன, மேலும் பரலோக மற்றும் நித்திய ஜீவனை அடையவில்லை. 'திருமணமாகாதவர்,' என்கிறார் அவர், 'கர்த்தருடைய காரியங்களில், கர்த்தருக்கு எப்படிப் பிரியமாயிருக்கலாம் என்பதிலே கவனமாயிருக்கிறார்' (1 கொரி. 7:32), மேலும் அவர் பரலோக வாழ்வின் சதாகாலங்களிலும் பசுமையான, அழியாத கனிகளைத் தருகிறார்.

2. சந்நியாசி அப்படிப்பட்டவன், ஒரு சந்நியாசி அப்படிப்பட்டவனாக இருக்க வேண்டும்; அதாவது, தன் மனைவியிடமிருந்து விலகியிருப்பதால், மேற்கூறிய இடத்தில் மகன்களையோ மகள்களையோ பெற்றெடுக்கக் கூடாது; அது மட்டுமல்ல, அவன் கிறிஸ்துவின் சிப்பாயாகவும் இருக்க வேண்டும், உலகப் பொருட்களுடன் பிணைப்பு இல்லாதவனாகவும், கவலைகளிலிருந்து விடுபட்டவனாகவும், இந்த அமைதியற்ற உலகத்தின் எண்ணங்களுக்கும் செயல்களுக்கும் அந்நியனாகவும் இருக்க வேண்டும், அப்போஸ்தலன் கூறுவது போல்: 'சேவையாற்றும் சிப்பாயாகிய எவனும் உலகப் பேச்சுகளில் சிக்கிக் கொள்ளாமல், தன் தலைவனைப் பிரியப்படுத்தவே பிரயாசப்படுகிறான்' (2 தீமோ. 2:4). இவற்றில், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, துறவி நிலைத்திருக்கட்டும்; இவ்வுலகின் எல்லாப் பொருட்களையும் கைவிட்டு, மௌனத்தின் அழகான மற்றும் நல்ல வெற்றிக் கோப்பைகளுக்காக (வெற்றியின் அடையாளங்கள்) பாடுபட்டு. மௌனத்தில் போராடுவது எவ்வளவு அழகானது, எவ்வளவு நல்லது! எவ்வளவு உண்மையாக அழகானது, எவ்வளவு உண்மையாக நல்லது! 'அவருடைய நுகம் இலகுவானது, அவருடைய சுமை இலகுவானது' (மத்தேயு 11:30): வாழ்க்கை இனிமையானது, உழைப்பு இனிமையானது.

3. என் அன்பானவரே, நீங்கள் கடமைப்பட்டபடி தனித்து வாழும் வாழ்க்கையைத் தழுவி, மௌனத்தின் பலன்களுக்காகப் பாடுபட விரும்புகிறீர்களா? உலகியல் கவலைகளையும், அவற்றின் கொள்கைகளையும் சக்திகளையும் விட்டுவிடுங்கள்; அதாவது, நீங்கள் அகவயமற்றவர்களாகவும், உணர்ச்சியற்றவர்களாகவும், எல்லா ஆசைகளிலிருந்தும் விடுபட்டவர்களாகவும் இருப்பது போலிருங்கள், அதன் மூலம் அவற்றுடன் தொடர்புடைய அமைதியற்ற ஏற்ற இறக்கங்களிலிருந்து விடுபட்டு, நீங்கள் நன்கு மௌனத்தைக் காக்க முடியும். ஏனெனில், யாராவது இவை அனைத்திலிருந்தும் தங்களைப் பிரித்துக் கொள்ளாவிட்டால், அவர்கள் இந்த வகையான வாழ்க்கையை வாழ வேண்டிய விதத்தில் வாழ முடியாது. கவனத்தை சிதறடிக்கும் பலவிதமான உணவுகளை விட, எளிதில் கிடைக்கக்கூடிய மற்றும் குறைந்த கவனிப்பு தேவைப்படும் எளிய உணவையே தேர்ந்தெடுங்கள். புதுமைப் பித்து காரணமாக ஆடம்பர உணவுகளைப் பற்றிய எண்ணம் உங்களுக்கு வந்தால், அதை முற்றிலும் புறக்கணித்து, கண்டுகொள்ளாதீர்கள். ஏனெனில், இதன் மூலம் எதிரி உங்களைத் தூண்டி, அமைதியிலிருந்து உங்களைத் திசை திருப்ப முயற்சிப்பார். மார்த்தாள் வடிவில், இறைவன் இயேசு அத்தகைய காரியங்களுக்காகக் கவலைப்படும் ஆன்மாவைக் கண்டித்து, 'நீ பல காரியங்களுக்காகக் கவலைப்பட்டுத் தொந்தரவுப்படுகிறாய். 'ஒரு காரியம் தேவை' (லூக்கா 10:41)—அதாவது, தேவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்பது; மற்றவைகள் அனைத்தும் சிரமமின்றி பின்தொடரும். இதனால்தான் அவர் உடனடியாகச் சேர்க்கிறார்: 'ஆனால் மரியாள் சிறந்த பங்கைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளார், அது அவளிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்படாது' (42). சாரெப்தாவின் விதவைப் பெண்மணிக்கு அளிக்கப்பட்ட உபசரிப்பின் உதாரணமும் உங்களிடம் உள்ளது (1 ராஜாக்கள் 17:10). உங்களிடம் ஒரே ஒரு அப்பமும் சிறிது தண்ணீரும் மட்டுமே இருந்தாலும், அவற்றைக் கொண்டு உபசரிப்பைச் சரிவரப் பின்பற்றி அதற்கான வெகுமதியையும் பெற முடியும். ஆனால் உங்களிடம் இவை இல்லாவிட்டாலும், ஒரு விருந்தினரை மனமுவந்து ஏற்றுக்கொண்டு, அவருக்கு ஒரு நல்ல வார்த்தையைப் பேசுங்கள்; இந்த வழியிலும் விருந்தோம்பல் செய்ததற்கான வெகுமதியை நீங்கள் பெறலாம். ஏனெனில், 'ஒரு பரிசுக்குக் காட்டிலும் ஒரு நல்ல வார்த்தை மேலானது' (சிராக்கு 18:16–17) என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

4. நீங்கள் தர்மம் செய்வதையும் பற்றி சிந்திக்க வேண்டும். ஏழைகளுக்குப் பகிர்ந்தளிப்பதற்காக செல்வத்தைக் கொண்டிருக்க விரும்பாதீர்கள். ஏனெனில் இதுவும் தீயவனின் ஒரு பொறிதான்; அவன் அடிக்கடி வீண் பெருமையின் வடிவில் வந்து, மனதை அமைதியற்ற (அதிக சுறுசுறுப்பான) தேடல்களில் மூழ்கடிக்கிறான். கர்த்தராகிய இயேசுவின் நற்செய்தியில், நல்ல சாட்சியைப் பெற்ற ஒரு விதவை இருக்கிறார், அவர் தனது இரண்டு சல்லிக்காசுகளால், செல்வந்தர்களின் விருப்பத்தையும் சக்தியையும் (அர்ப்பரிப்புகளின் மதிப்பை) விஞ்சினார். 'ஏனெனில்,' என்றார் ஆண்டவர், 'அனைவரும் தங்கள் செழுமையிலிருந்து கருவூலத்தில் போட்டார்கள், ஆனால் இவள் தன் வறுமையிலிருந்து தன்னிடம் இருந்ததையெல்லாம் போட்டாள்' (லூக்கா 21:4). ஆடைகளைப் பொறுத்தவரை, உங்களுக்குத் தேவையானதை விட அதிக ஆடைகளை வைத்திருக்க விரும்பாதீர்கள்; இந்த உடல் தேவைக்குப் போதுமானவற்றை மட்டும் உங்களுக்காகப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 'உங்கள் பாரத்தை கர்த்தர் மேல் போடுங்கள்' (சங்கீதம் 54:23), அவர் உங்களைப் பரிபாலிப்பார். 'ஏனெனில் அவர் நம்மைப் பராமரிக்கிறார்,' என்கிறது தேவ வார்த்தை (1 பேதுரு 5:7). உங்களுக்கு உணவு அல்லது உடை தேவைப்பட்டால், மற்றவர்கள் அவற்றை உங்களுக்குக் கொடுத்தால், அவற்றை ஏற்றுக்கொள்ள வெட்கப்படாதீர்கள் . ஏனெனில் இது ஒருவித பெருமை. உங்களிடமே இந்தப் பொருட்கள் ஏராளமாக இருந்தாலும், இல்லாதவர்களுக்குக் கொடுங்கள். தேவன் தம்முடைய பிள்ளைகள் (அல்லது ஊழியக்காரர்கள்) தங்கள் குடும்ப விவகாரங்களையும் (அல்லது நிதிநிலைகளையும்) இந்த வழியில் நிர்வகிக்க விரும்புகிறார். அதனால்தான் அப்போஸ்தலர் கொரிந்தியருக்கு எழுதும்போது, அத்தியாவசியப் பொருட்களின் பற்றாக்குறையால் வாடுபவர்களைப் பற்றிப் பேசுகிறார்: 'உங்கள் செழுமையினால் அவர்கள் குறைவு நீக்கப்பட்டு, அவர்களுடைய செழுமையினால் உங்கள் குறைவு நீக்கப்படும்; இவ்வாறு சமநிலை ஏற்படட்டும். "செல்வமுள்ளவனிடத்தில் ஒன்றும் அதிகமாகவில்லை, குறைவாக உடையவனிடத்தில் ஒன்றும் குறையவில்லை" என்று எழுதப்பட்டபடி' (2 கொரி. 8:14–15). ஆகவே, உங்களுக்குத் தற்போதைக்குத் தேவையானவை உங்களிடம் இருக்கும்போது, எதிர்காலத்தைப் பற்றி—உதாரணமாக, நாளை, அல்லது அடுத்த வாரம், அல்லது அடுத்த மாதம், அல்லது அடுத்த ஆண்டு பற்றி—கவலைப்படாதீர்கள். நாளை வரும்போது, நீங்கள் முதலில் தேவனுடைய ராஜ்யத்தையும் அவருடைய நீதியையும் தேடினால், அந்த நேரமே உங்களுக்குத் தேவையானதை வழங்கும். ஏனெனில் ஆண்டவர் கூறுகிறார்: 'முதலில் தேவனுடைய ராஜ்யத்தையும் அவருடைய நீதியையும் தேடுங்கள், அப்பொழுது இவை யாவும் உங்களுக்குக் கூடுதலாகக் கொடுக்கப்படும்' (மத். 6:33).

5. ஒரு இளம் பையனை உங்களிடம் தங்கவைக்காதீர்கள்; பகைவன் அவனைப் பயன்படுத்தி ஒரு பொறியை அமைத்து, நல்ல உணவைப் பற்றிய கவலைகளால் உங்கள் மனதைக் கலக்கக்கூடும்; ஏனெனில் அப்போது உங்களால் உங்களைப் பற்றி மட்டுமே கவனித்துக் கொள்ள முடியும். உடலைத் தேற்ற (அது அவசியம் போல) இந்த எண்ணம் (ஒரு இளம் சீடரை வைத்திருக்கும் எண்ணம்) எழட்டும், ஆனால் சிறந்ததைத் தேடுங்கள், அதுவே ஆன்மீக அமைதி: ஏனெனில் ஆன்மீக அமைதி என்பது உடல் அமைதியை விட மிகச் சிறந்ததாகும். அந்த எண்ணம், இது சிறுவனின் நன்மைக்காகவே செய்யப்பட வேண்டும் என்று கூறினாலும், அதை நம்பாதீர்கள்: ஏனெனில் இது நமது கவலை அல்ல, மாறாக மடாலயத்தில் வசிக்கும் மற்ற புனிதத் தந்தையர்களின் கவலை. உங்கள் சொந்த நலனில் மட்டுமே அக்கறை கொள்ளுங்கள், மௌன வாழ்க்கையின் விதியை அது இருக்க வேண்டிய விதத்தில் கடைப்பிடித்து வாழுங்கள். உலகியல் சார்ந்த மற்றும் அமைதியற்றவர்களுடன் வாழ்வதில் மகிழ்ச்சி அடையாதீர்கள். அல்லது தனியாக வாழுங்கள், அல்லது உலகப் பற்றற்ற மற்றும் உங்களுடன் ஒருமித்த எண்ணம் கொண்ட சகோதரர்களுடன் வாழுங்கள். இவ்வுலகப் பொருட்களில் பற்று கொண்ட மற்றும் ஆரவாரம் நிறைந்தவர்களுடன் வாழ்பவன், நிச்சயமாக, அவர்களது ஆரவாரத்தில் தானும் சிக்கிக்கொண்டு, உலகியல் பழக்கவழக்கங்கள், வெற்றுப் பேச்சு மற்றும் பலவிதமான தீச்செயல்களான கோபம், துக்கம், உலகப் பொருட்களின் மீதான தீவிரப் பற்று, பயம் மற்றும் குழப்பம் ஆகியவற்றில் ஈடுபடத் தொடங்குவான். பெற்றோர் கவலைகள் மற்றும் குடும்பப் பிணைப்புகளால் உங்கள் கவனம் சிதற விடாதீர்கள். அவர்களுடன் அடிக்கடி செல்வதைத் தவிர்க்குங்கள், இல்லையெனில் அவர்கள் உங்கள் அறையின் அமைதியைக் கவர்ந்து, தங்கள் வழக்கமான பிரச்சனைகளுக்குள் உங்களை இழுத்துவிடுவார்கள். 'போய், உன் பிணத்தை அடக்க உன் பிணத்தை விட்டுவிடுங்கள்; நீரோ, என் பின்னே வாருங்கள்' என்று ஆண்டவர் கூறுகிறார் (மத்தேயு 8:22). நீங்கள் வசிக்கும் அறை பேச்சுக்களால் நிரம்பியிருந்தாலும், தப்பி ஓடுங்கள்; அதைப் பற்றிப் பரிதாபப்படாதீர்கள், இல்லையெனில் அதன் மீதான உங்கள் அன்பால் நீங்கள் வழிதவறிவிடுவீர்கள். இவ்வாறு நீங்கள் எல்லாவற்றையும், அனைத்தையும் செய்யுங்கள், அதனால் நீங்கள் மௌனத்தை அடையலாம், எல்லாவற்றிலிருந்தும் உங்களை விடுவித்துக் கொள்ளலாம், மேலும் ஒரே ஒரு விஷயத்திற்காக மட்டும் பாடுபடுங்கள்: கடவுளின் சித்தத்தில் நிலைத்திருப்பதும், கண்ணுக்குத் தெரியாத சக்திகளுக்கு எதிராக வெற்றிகரமாகப் போரிடுவதும்.

6. உங்கள் சொந்த நாட்டில் உண்மையான மௌனத்தைக் கடைப்பிடிப்பது உங்களுக்கு முடியாவிட்டால், ஒரு அந்நிய தேசத்தில் அவ்வாறு செய்யத் தீர்மானித்து, உங்கள் எண்ணங்கள் அனைத்தையும் அந்த இலக்கை நோக்கித் திருப்பவும். ஒரு புத்திசாலி வியாபாரியைப் போலிருங்கள்; உங்களுக்காக உண்மையான மௌனத்தை உறுதிப்படுத்த எல்லாவற்றையும் முயற்சி செய்து, அந்த நோக்கத்திற்குத் தேவையான மற்றும் பயனுள்ள அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். மேலும், நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், ஒரு யாத்ரீகரின் வாழ்க்கையை நேசியுங்கள், ஏனெனில் அது உங்கள் சொந்த நாட்டில் தவிர்க்க முடியாத கஷ்டங்களிலிருந்து உங்களை விடுவிக்கிறது, மேலும் அது மட்டுமே மௌன வாழ்க்கையின் எல்லா ஆசீர்வாதங்களையும் சுவைக்க உங்களை அனுமதிக்கிறது. நகரத்தில் தங்குவதைத் தவிர்த்து, வனாந்தரத்தில் பொறுமையாக அமர்ந்திருங்கள். 'ஏனெனில்,' என்கிறார் புனித தாவீது, 'நான் வெகுதூரம் தப்பிச் சென்று வனாந்தரத்தில் குடியேறினேன்' (சங்கீதம் 54:8). முடிந்தால், நகரத்திற்குள் முற்றிலும் செல்லாதீர்கள்: ஏனெனில் அங்கே நீங்கள் நலமானதையும், பயனுள்ளதையும், நீங்கள் தேர்ந்தெடுத்த தவ வாழ்க்கைக்கு உகந்ததையும் காண்பதில்லை. 'நான் நகரத்தில் அக்கிரமத்தையும் சண்டையையும் கண்டேன்' என்று அதே புனிதர் மீண்டும் கூறுகிறார் (சங்கீதம் 54:10). ஆகவே, தனிமையான மற்றும் தொந்தரவற்ற இடங்களைத் தேடி, அங்கு குடியேற அஞ்சாதீர்கள். அங்கு நீங்கள் பேய்க் காட்சிகளைக் கண்டாலும், பயப்படாதீர்கள், மேலும் நமது இரட்சிப்பாகிய இந்த உழைப்புப் புலத்திலிருந்து தப்பி ஓடாதீர்கள். பயமின்றித் தாங்குவீர்களாக, அப்பொழுது நீங்கள் தேவனுடைய மகிமையையும் (புற. 14:13), அவருடைய பரிந்துரையையும், அவருடைய பாதுகாப்பையும், இரட்சிப்பின் மற்ற எல்லா உறுதிகளையும் காண்பீர்கள். 'நான் காத்திருக்கிறேன்,' என்கிறார் அந்தப் பேறுமணிந்தவர், 'தேவன் என்னைப் பயபீதியிலிருந்தும் புயலிலிருந்தும் இரட்சிக்க' (திபா. 54:9). பொழுதுபோக்கிற்காக வெளியே செல்லும் ஆசை உங்கள் (மௌனமாக வாழும்) உறுதியை வென்றுவிடாதபடி பாருங்கள். ஏனெனில், காமத்தால் தூண்டப்படும் அத்தகைய அலைந்து திரிதல், தீங்கில்லா மனதைக் கெடுத்துவிடுகிறது (1 தெசலோனிக்கேயர் 4:12). இதிலிருந்து பல சோதனைகள் எழுகின்றன. பாவத்தில் விழ அஞ்சி, உங்கள் அறையில் உறுதியாக நிலைத்திருங்கள்.

7. உங்களுக்கு நண்பர்கள் இருந்தால், அவர்களை அடிக்கடி சந்திப்பதைத் தவிர்க்கவும். நீண்ட இடைவெளியில் அவர்களைச் சந்திப்பது உங்களுக்கும் அவர்களுக்கும் நன்மை பயக்கும். இருப்பினும், அவர்கள் உங்களுக்கு ஏதேனும் தீங்கு விளைவிப்பதாக நீங்கள் உணர்ந்தால், அவர்களை அருகில் செல்லவே வேண்டாம். உங்களுக்குப் பயனளிக்கும் மற்றும் உங்கள் வாழ்க்கை முறையை ஆதரிக்கும் நண்பர்களை நீங்கள் கொண்டிருக்க வேண்டும். ஏமாற்றுக்காரர்களையும் அநீதியானவர்களையும் சந்திப்பதைத் தவிர்க்குங்கள், மேலும் அத்தகைய நபர்களுடன் ஒன்றாக வாழாதீர்கள்; அவர்களின் தீய ஆலோசனைகளை நிராகரிக்கவும்: ஏனெனில் அவர்கள் கடவுளுக்கு சேவை செய்வதில்லை, அவருக்காக வாழ்வதும் இல்லை. உங்கள் நண்பர்கள் அமைதியை விரும்பும் மனிதர்களாகவும், ஆன்மீக சகோதரர்களாகவும், புனித தந்தையர்களாகவும் இருக்கட்டும். ஏனெனில், கர்த்தர் அத்தகையவர்களை இந்தப் பெயரால் அழைத்து, 'பரலோகத்தில் இருக்கிற என் பிதாவின் சித்தத்தைச் செய்கிறவர்களே என் தாயும் சகோதரரும் சகோதரிகளும்' என்றார் (மத்தேயு 12:50, மாற்கு 3:35). அமைதியற்றவர்களுடனும், சண்டை போடுபவர்களுடனும் சேரவேண்டாம், அவர்களுடைய விருந்திற்கும் செல்லாதிருங்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் தங்கள் பொறாமை வலைகளில் உங்களைப் பிணைத்து, அமைதியான வாழ்வின் ஒழுக்கத்திலிருந்தும் கலையிலிருந்தும் உங்களை விலக்கிவிடுவார்கள்: ஏனெனில் அவர்களுக்கு (வலை வீசும்) அத்தகைய பேரார்வம் உண்டு. அவர்களுடைய வார்த்தைகளுக்கு உங்கள் காதைச் சாய்க்காதிருங்கள், அவர்களுடைய இருதயத்தின் திட்டங்களையும் ஏற்றுக்கொள்ளாதிருங்கள். ஏனெனில் அவர்கள் உண்மையிலேயே தீங்கு விளைவிப்பவர்கள். உங்கள் ஆன்மா பூமியில் உள்ள விசுவாசிகளுடன் இளைப்பாறட்டும், மேலும் தாவீதின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி, டேவிட், 'என் கண்கள் பூமியில் உள்ள விசுவாசிகள் மீது இருக்கிறது, அவர்கள் என்னுடன் குடியிருப்பார்கள்' (சங். 100:6) என்று கூறுவதைப் பின்பற்றி, உங்கள் இதயம் அவர்களின் அழுகையுடன் பச்சாதாபம் கொள்ளட்டும். கடவுளின் அன்பின் வழியில் நடப்பவர் யாராவது உங்களிடம் வந்து உங்களுடன் உணவருந்த அழைத்தால், நீங்கள் செல்ல விரும்பினால், செல்லுங்கள்; ஆனால் விரைவாக உங்கள் குடிலுக்குத் திரும்பிவிடுங்கள். முடிந்தவரை, உங்கள் குடிலுக்கு வெளியே இரவைக் கழிக்காதீர்கள். அப்போதுதான் மௌனத்தின் அருள் எப்போதும் உங்களுடன் நிலைத்திருக்கும், மேலும் நீங்கள் ஏற்படுத்திக்கொண்ட குடில்ப் பணிகளைத் தடையின்றி நிறைவேற்ற முடியும்.

8. சுவையான உணவின் மீதான உங்கள் ஆசையில் ஈடுபடாதீர்கள், ஆடம்பரமான இன்பங்களின் கவர்ச்சியால் வழிதவறாதீர்கள்: ஏனெனில், அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல், 'ஆடம்பரமாக வாழும் பெண் ஏற்கனவே இறந்துவிட்டாள்' (1 தீமோத்தேயு 5:6). பிறர் மேசைகளிலிருந்து வரும் உணவால் உங்கள் வயிற்றை நிரப்பாதீர்கள், இல்லையெனில் அது உங்களுக்குப் பழக்கமாகி, அடிக்கடி வெளியே உணவருந்தும் வழக்கம் ஏற்பட்டுவிடும். ஏனெனில், 'வயிற்றின் திருப்தியால் மயங்காதே' என்று கூறப்பட்டுள்ளது (நீதிமொழிகள் 24:15). உங்கள் அறைக்கு வெளியே அடிக்கடி அழைக்கப்படுவதைக் கண்டால், அதை மறுத்துவிடுங்கள், ஏனெனில் அறைக்கு வெளியே அதிக நேரம் செலவிடுவது தீங்கு விளைவிக்கும். அது உங்கள் அருளைப் பறிக்கிறது, உங்கள் எண்ணங்களை மங்கச் செய்கிறது, மேலும் (கடவுளுடன் மௌனமாக வசிக்கும்) உங்கள் தீவிர விருப்பத்தை அழித்துவிடுகிறது. திராட்சை ஒட்டையைக் கவனியுங்கள்: அது ஒரு இடத்தில் மிக நீண்ட காலத்திற்கு அசைக்கப்படாமல் இருந்தால், அது நன்றாகத் தெளிந்து, மணமாகிறது; ஆனால் அது இடத்திலிருந்து இடத்திற்கு நகர்த்தப்பட்டால், அதன் மேற்பரப்பில் படிந்துள்ள திடப்பொருட்கள் மற்றும் ஈஸ்ட்டு காரணமாக அது மங்கலாகவும், மந்தமாகவும், சுவைக்க விரும்பத்தகாததாகவும் மாறும். உங்களை அதனுடன் ஒப்பிட்டு, முதலாவதாக அதைப் போல இருக்க முயற்சி செய்யுங்கள்: பலருடனான தொடர்பைத் துண்டித்துக் கொள்ளுங்கள், அப்போதுதான் உங்கள் மனம் எண்ணங்களால் சிதறாது, உங்கள் மௌனத்தின் ஒழுங்கும் சீர்குலையாது. சில கைவேலைகளை மேற்கொள்ளுங்கள், முடிந்தால், இரவும் பகலும் அதில் உங்களை அர்ப்பணித்துக் கொள்ளுங்கள். அதனால் நீங்கள் யாருக்கும் சுமையாக இருப்பது மட்டுமல்லாமல், புனித பவுல் அப்போஸ்தலர் கட்டளையிடுவதைப் போல (2 தெச. 3:12, எபே. 4:28), மற்றவர்களுக்கும் வழங்கவும் முடியும். இதன் மூலம் நீங்கள் மனச்சோர்வு என்ற அசுரனை வென்று, மற்ற எல்லா எதிரிகளின் சோதனைகளையும் தடுத்துவிடுவீர்கள். ஏனெனில், மனச்சோர்வு என்ற ஆவி பொதுவாக சோம்பேறிகளைத் தாக்குகிறது, அவர்களைப் பற்றி ஞானி ஒருவர், 'அவன் சோம்பலுக்கு அடிமையானவன்' (நீதிமொழிகள் 13:4) என்று கூறுகிறார். கொடுப்பதிலும் வாங்குவதிலும் பாவத்தை நீங்கள் தவிர்க்க முடியாது. எனவே, நீங்கள் விற்றாலும் வாங்கினாலும், உண்மையான மதிப்புடன் ஒப்பிடும்போது ஒரு சிறிய இழப்பை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள், அதனால், உண்மையான மதிப்பைத் தேடும்போது, பேராசை கொண்டவர்களின் தந்திரங்களால் நீங்கள் வழிதவறி, ஆன்மாவுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் செயல்களான - சண்டை, சத்தியத்தை மீறுதல், சொன்ன சொல்லைக் காப்பாற்றாமை, அதன் மூலம் நமது அழைப்பின் கண்ணியமான பெருமைக்கு அவமதிப்பையோ அல்லது களங்கத்தையோ ஏற்படுத்தாதீர்கள். இதை மனதில் கொண்டு, உங்கள் கொடுப்பதிலும் வாங்குவதிலும் கவனமாக நடந்துகொள்ளுங்கள்[63] . இருப்பினும், நீங்கள் சிறந்த வழியைத் தேர்ந்தெடுக்க விரும்பினால் – அது உங்களால் முடியும் – உங்கள் பராமரிப்பை ஒரு நம்பகமானவரிடம் ஒப்படையுங்கள், அதனால், அவ்வாறு அமைதியடைந்து (மன உளைச்சலான கவலைகளிலிருந்து விடுபட்டு, உள்மனதில் அமைதி கொண்டு), நீங்கள் பின்னர் நம்பிக்கையால் நிறைந்த ஒரு நல்ல மற்றும் மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கையை வாழ முடியும்.

9. மௌன விதி உங்களை அத்தகைய நற்பண்புள்ள செயல்களைச் செய்யக் கடமைப்படுத்துகிறது. இப்போது, அதன் கீழ் கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டிய மற்ற விஷயங்களையும் நான் உங்களுக்கு விளக்குகிறேன். ஆகவே, என்னைக் கேளுங்கள், நான் உங்களுக்குக் கட்டளையிடுவதைச் செயலில் காட்டுங்கள். உங்கள் சிற்றறையில் அமர்ந்திருக்கும்போது, உங்கள் மரண நாளை நினைவுகூருங்கள்; அந்த நேரத்தில் உடலின் உயிரற்ற நிலையைக் கற்பனை செய்யுங்கள்; ஆன்மா இருக்கும் அந்தக் கொடிய நிலையை மனக்கண்ணில் பாருங்கள்; இதனால் ஆழ்ந்து நெகிழ்ந்து போங்கள். இதன் மூலம், உலகைக் குழப்பும் வீண் பெருமை மீது உங்களில் ஒரு வெறுப்பையும், உங்களுக்காக நீங்கள் தேர்ந்தெடுத்த அடக்கமான வாழ்க்கையின் மீது ஒரு அன்பையும் வளர்த்துக் கொள்வீர்கள், மேலும் உங்கள் மௌனத்தில் உறுதியாகவும் அசைக்க முடியாதவராகவும் இருக்க ஆவல் கொள்வீர்கள். நரகத்தில் உள்ள ஆன்மாக்களின் தற்போதைய நிலையையும் நினைவு கூருங்கள். அங்கு அவர்களுக்கு எப்படி இருக்கிறது என்பதைக் கவனியுங்கள்—எந்தக் கசப்பான மௌனத்தில், எந்த வேதனையான முனகல்களில், எந்தப் பயத்திலும் இறுதித் தீர்ப்பை எதிர்பார்க்கும் செயலிழப்பிலும் (எதிர்பார்ப்பின் செயலிழப்பு) இருக்கிறார்கள் என்பதைக் கவனியுங்கள்—அவர்களின் இடைவிடாத மன வேதனை எப்படி இருக்கிறது, மற்றும் அவர்களின் எல்லையற்ற கண்ணீர் எப்படி இருக்கிறது என்பதையும் கவனியுங்கள். புனர்வாழ்வு நாளையும், கடவுளுக்கு முன்பாக நிற்கும் நேரத்தையும் நினைவில் கொள்ளுங்கள். அந்த அச்சமூட்டும், திகிலூட்டும் நியாயத்தீர்ப்பைக் கற்பனை செய்யுங்கள்; பாவிகளை அங்கே எதிர்நோக்கியிருப்பது என்ன என்பதை மனதில் கொள்ளுங்கள் – கடவுளின் முகத்திற்கு முன்பாகவும், அவருடைய கிறிஸ்துவுக்கு முன்பாகவும், தேவதூதர்களுக்கு முன்பாகவும் ஏற்படும் வெட்கக்கேடு, முதலான தூதர்கள், அதிகாரங்கள், மற்றும் எல்லா மக்களுக்கும் முன்பாக; எல்லா சித்திரவதைகளையும் கற்பனை செய்து பாருங்கள் – நித்திய அக்கினி, உறங்காத புழு, தார்தாரஸ், இருள்; இவை அனைத்திற்கும் மேலாக, பற்களைக் கடித்தல், பயங்கள் மற்றும் வேதனையான துன்பங்கள். நீதியுள்ளவர்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களையும் நினைவுக்குக் கொண்டுவாருங்கள்: பிதா தேவன் மற்றும் அவருடைய கிறிஸ்து, தேவதூதர்கள், பிரதான தூதர்கள், அதிகாரிகள் மற்றும் அனைத்துப் புனிதர்களின் கூட்டத்துடன் துணிச்சலான ஐக்கியம்; அதன் புதையல்கள், மகிழ்ச்சி மற்றும் இன்பம் நிறைந்த இராச்சியம். இந்த இரண்டையும் மனதில் கொள்ளுங்கள். பாவிகளுடைய விதியுக்காகப் பெருமூச்சு விடுங்கள், அழவும் செய்யுங்கள்; உங்களே அவர்களில் ஒருவராகக் கணக்கிடப்படக்கூடும் என்று அஞ்சி, புலம்பல் ஆடைகளை உடுத்திக் கொள்ளுங்கள்; ஆனால், நீதிமான்களுக்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களுக்காக, மகிழுங்கள், ஆர்ப்பரியுங்கள், களிகூருங்கள். இவற்றுக்கு (ஆசீர்வாதங்களுக்கு)த் தகுதியுள்ளவர்களாகவும், அவற்றுக்கு (துன்பங்களுக்கு)த் தப்பிப்பவர்களாகவும் இருக்கப் பாடுபடுங்கள். ஆகவே, நீங்கள் உங்கள் குகையிலோ அல்லது வேறு எங்குமானோ இருந்தாலும், இதை ஒருபோதும் மறந்துவிடாதபடி பாருங்கள்; இந்த நினைவை உங்கள் மனதிலிருந்து நழுவ விடாதீர்கள், இதன் மூலமாவது நீங்கள் அசுத்தமான மற்றும் தீங்கு விளைவிக்கும் எண்ணங்களைத் தவிர்க்கலாம்.

10. கர்த்தருக்கு முன்பாக உங்கள் சக்திக்கு ஏற்றவாறு நோன்பிருங்கள். அது உங்கள் பாவங்களையும் அக்கிரமங்களையும் சுத்திகரிக்கும், உங்கள் ஆத்துமாவை கண்ணியமானதாகவும் உத்தமனாகவும் செய்யும், உங்கள் மனதை பரிசுத்தப்படுத்தும், பிசாசுகளை விரட்டும், மேலும் உங்களை தேவனுக்கு அருகில் கொண்டுவரும். ஒரு நாளைக்கு ஒரு முறை பங்கெடுத்த பிறகு, இரண்டாவது முறையாகப் பங்கெடுக்க விரும்பாதீர்கள், ஏனெனில் அது உங்களை மிகவும் சார்புடையவர்களாக ஆக்கி உங்கள் மனதைக் குழப்பக்கூடும். இந்த வழியில், நீங்கள் எப்போதும் தர்மச் செயல்களுக்கு அர்ப்பணிக்க ஏதாவது ஒன்றைக் கொண்டிருப்பீர்கள், மேலும் உங்கள் உடல் இச்சைகள் மரித்துவிடும். ஆனால், சகோதரர்கள் உடன் இருக்கும்போது, நீங்கள் இரண்டாவது அல்லது மூன்றாவது முறையாக உண்ண வேண்டியிருந்தால், முகம் சுளிக்கவோ அல்லது மனமுடைந்து போகவோ வேண்டாம், மாறாக சகோதரர்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய முடிந்ததற்காக மகிழ்ச்சியடையுங்கள். ஏனெனில், நீங்கள் இரண்டாவது அல்லது மூன்றாவது முறையாக உண்ணும்போது, அன்பின் சட்டத்தை நிறைவேற்றியதற்காகவும், அதன் விளைவாக, உங்கள் வாழ்வின் பாதுகாவலராக கடவுளே இருப்பார் என்பதற்காகவும் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துங்கள். சில சமயங்களில் நோய்வாய்ப்படலாம், மேலும் உடல் பலவீனம் காரணமாக நீங்கள் இரண்டு, மூன்று அல்லது பலமுறை சாப்பிட வேண்டியிருக்கும்; அத்தகைய எண்ணங்களால் கலங்காதீர்கள். ஏனெனில், நோய்வாய்ப்பட்டிருக்கும் காலங்களிலும் நமது வாழ்க்கையின் தவ வாழ்க்கை முறைகளைக் கடுமையாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை, மாறாக சில சமயங்களில் சலுகைகளைச் செய்ய வேண்டும், அப்போதுதான் நீங்கள் கூடிய விரைவில் உங்கள் ஆரோக்கியத்தை மீட்டுக்கொண்டு அதே தவப் பணிகளைத் தொடர முடியும். எந்த உணவுகளைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்பது பற்றி, தேவனுடைய வார்த்தை எதையும் தடை செய்யவில்லை; மாறாக, அது அறிவித்துள்ளது: 'புலத்துப் பயிர்களைப் போல அனைத்தையும் உங்களுக்கு அருளினேன். உண்ணுங்கள், சந்தேகப்படாதிருங்கள்' (ஆதியாகமம் 9:3; 1 கொரிந்தியர் 10:25, 27). மேலும்: 'வாய்க்குள் பிரவேசிக்கும் அது ஒரு மனுஷனை அசுத்தமாக்கிறதில்லை' (மத்தேயு 15:11). ஆகையால், சில உணவுகளைத் தவிர்ப்பது எப்போதும் நமது சொந்த சுயேச்சையான விருப்பத்தின்படியும், ஆன்மாவின் தன்னிச்சையான செயலாகவும் இருக்க வேண்டும்.

11. எல்லாப் புனிதருடனும் உங்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்படவிருக்கும் மகிமையை நோக்கியு, திறந்த வெளியில் உறங்குவதையும், நோன்புகளையும், மற்ற எல்லாத் துன்பங்களையும் மனமுவந்து பொறுமையுடன் சகித்துக்கொள்ளுங்கள். 'ஏனெனில், இந்த நிகழ்காலத்தின் பாடுகள், நம்மில் வெளிப்படுத்தப்படவிருக்கும் மகிமையோடு ஒப்பிடத் தகுதியற்றவை' என்கிறார் திருத்தூதர் (உரோ. 8:18). உங்கள் மன உறுதி குறையத் தொடங்கும் போது, எழுதப்பட்டபடி ஜெபியுங்கள் (யாக்கோபு 5:13), ஆனால் பயத்துடனும் நடுக்கத்துடனும், துக்கமுள்ள இருதயத்துடனும், விழிப்புடனும் எச்சரிக்கையுடனும் ஜெபியுங்கள். ஒருவர் இந்த வழியில் ஜெபிக்க வேண்டும், குறிப்பாக இந்த முயற்சியில் நம்மைத் தடுக்க எப்போதும் முயலும் நமது பொறாமை கொண்ட மற்றும் சூழ்ச்சி நிறைந்த கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளுக்காக. நாம் ஜெபத்தில் நிற்கும்போது, அவர்களும் விரைவாக நம்மை அணுகி, ஜெபிக்கும்போது நாம் நினைக்கவோ அல்லது நினைவுக்குக் கொண்டுவரவோ கூடாத காரியங்களை நம் மனதில் பதிய வைக்கிறார்கள், இதன் மூலம் நம் மனதைப் பிடித்து, ஆராதனையின் போது நாம் செய்யும் விண்ணப்பங்களையும் ஜெபங்களையும் பலனற்றதாகவும், வீணானதாகவும், பயனற்றதாகவும் ஆக்குகிறார்கள். ஏனெனில், கூறப்பட்டபடி, பயபக்தத்துடனும் நடுக்கத்துடனும், மேலும் நிதானத்துடனும் விழிப்புணர்வுடனும் செய்யப்படாத ஜெபம், வேண்டுதல் மற்றும் மன்றாடுதல் ஆகியவை வீணானவை மற்றும் பயனற்றவை. ஒரு ராஜாவை அல்லது வேறு எவரையாவது அணுகும்போது, ஒவ்வொருவரும் பயத்துடனும் நடுக்கத்துடனும் முழு கவனத்துடனும் தங்கள் விண்ணப்பத்தை முன்வைக்கிறார்கள் என்றால், எல்லாவற்றிற்கும் மேலான கர்த்தராகிய தேவனுக்கு முன்பாகவும், ராஜாதி ராஜராகவும் கர்த்தாதி கர்த்தராகவும் இருக்கிற கிறிஸ்துவுக்கு முன்பாகவும் நாம் அனைவரும் அதே விதத்தில் நின்று, அதே வழியில் நமது ஜெபங்களையும் விண்ணப்பங்களையும் அவருக்குச் செலுத்த வேண்டாமா? நமது தேவனுக்கு என்றென்றைக்கும் மகிமை உண்டாவதாக. ஆமென்.

4. துறவி எவாக்கிரியஸ்: உவமைகள் அல்லது ஒப்புமைகள் மீதான 33 அத்தியாயங்கள்

1. மஞ்சள் காமாலை என்பது ஆன்மாவின் ஒரு தீங்கு விளைவிக்கும் நிலையாகும், அதில் அது கடவுளையும் எல்லா படைப்புகளையும் தவறாகப் பார்க்கிறது.

2. தன்னுள் ஒடுங்குவது பகுத்தறிவு இயல்பின் ஒரு தீய பழக்கமாகும், அதன் மூலம் அது நற்குணத்திற்கும் கடவுளின் அறிவிற்கும் இணங்காததாகிவிடுகிறது.

3. கால் அழுகல் என்பது ஆன்மாவின் பகுத்தறிவுப் பகுதியை வாட்டி வதைக்கும் கோபத்தின் அழற்சியும் கிளர்ச்சியுமாகும்.

4. குருட்டுத்தனம் என்பது மனத்தின் அறியாமை, அது செயல்பாட்டுப் புண்ணியங்கள் அல்லது யதார்த்தத்தின் அறிவை நோக்கி எந்த முயற்சியையும் மேற்கொள்வதில்லை.

5. முடக்குவாதம் என்பது செயல்திறன் மிக்க நற்பண்புகளுக்கு ஏற்ப பகுத்தறிவு ஆன்மாவின் இயக்கமின்மை அல்லது மந்தநிலை ஆகும்.

6. தளர்ச்சி என்பது புறக்கணிப்பால் ஏற்படும் பகுத்தறிவு ஆன்மாவின் தளர்வாகும், இதில் அது வழக்கமாக ஆன்மீக அறிவுறுத்தல் வார்த்தைகளை நிராகரிக்கிறது.

7. மரத்துப்போதல் என்பது பகுத்தறிவு ஆன்மாவின் செயலிழப்பு ஆகும், இதன் மூலம் கிறிஸ்து நம்மில் பிரசன்னமாக இருக்கும் நற்பண்புகளை அது நிராகரிக்கிறது.

8. குஷ்டரோகம் என்பது பகுத்தறிவு ஆன்மாவின் நம்பிக்கையின்மை ஆகும், இதில் அது வார்த்தைகளின் உண்மையை உணர்வதாக இருந்தாலும், விசுவாசத்திற்குள் வருவதில்லை.

9. மயக்கம் என்பது, நற்பண்புகளிலும் கடவுளின் அறிவிலும் முன்னேற்றம் அடைந்த பிறகு, பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மா தீமைக்குத் திரும்புதற்கான ஒரு போக்காகும்.

10. அதிர்ச்சி என்பது பகுத்தறிவு ஆன்மாவின் ஒரு தீய நிலையாகும், இதில் அது நன்மைக்காக அல்லாமல், நற்பண்புகளைப் பற்றிக்கொள்கிறது.

11. ஒழுகும் மூக்கு என்பது கிறிஸ்துவின் நறுமணத்தை உணர்ந்த நற்பண்பை இழப்பதாகும்.

12. செவித்திறன் இழப்பு என்பது பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மாவின் கடினமாதல் ஆகும், அதன் மூலம் அது ஆன்மீகப் போதனைகளைத் தவிர்க்கிறது.

13. கண் திரை என்பது ஆன்மீக தியானத்தின் நிலையிலிருந்து வீழ்ச்சியடைதல், அல்லது இருப்பின் ஒரு தவறான கண்ணோட்டத்தை ஏற்றுக்கொள்வதாகும்.

14. திக்கிப் பேச்சு என்பது பகுத்தறிவு ஆன்மாவின் ஒரு துன்பம் ஆகும், இதில், தற்செயல் நிகழ்வுகளால் வழிதவறி, அது எல்லா விஷயங்களிலும் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்த இயலாததாகிறது.

15. ஊனம் என்பது பகுத்தறிவு ஆன்மா உண்மையான நற்பண்பைப் பயிற்சி செய்வதில் இயலாமையாகும்.

16. ஹைட்ராப்ஸ் என்பது, நற்பண்புகள் அடக்கப்பட்டு, தீமையும் அறியாமையும் அதற்குள் ஆட்சி செலுத்தும்போது, ஆன்மா பகுத்தறிவற்ற முறையில் பாதையிலிருந்து விலகிச் செல்வதாகும்.

17. எறும்பு ஒரு கடினமாக உழைக்கும் உயிரினம், இந்த வாழ்விலேயே எதிர்காலத்திற்காக உணவைத் தயாரிக்கிறது.

18. ஹிரோகிரில்ஸ் (ஒரு வகை பன்றிகள்) எங்கள் மீட்பராகிய கிறிஸ்துவின் கட்டளைகளை ஏற்றுக்கொண்ட அசுத்தமான புறச்சமயத்தார்.

19. வெட்டுக்கிளிகள் புத்திசாலியான ஆன்மாக்கள், மரணம் அவர்களைத் தொடாது, அவர்கள் விதைகளை உணவாகக் கொள்கிறார்கள் (ஒருவேளை: மரணத்தைப் பற்றி அஞ்சாமல், அவர்கள் உலகியல் ஆசீர்வாதங்களை அனுபவிக்கிறார்கள்).

20. அஸ்கலாவோடிஸ் (சுவர்கள் மற்றும் கூரைகளில் சுதந்திரமாக ஓடும் ஒரு வகை பல்லி) என்பது ஒரு நடைமுறைக்கு உகந்த மனமாகும், அது நற்பண்புகளைச் சார்ந்து, தெய்வீக சக்திகளின் அறிவின் மத்தியில் உயர்ந்து நிற்கிறது.

21. சிங்கங்களின் ஸ்கிமென் (ஒரு சிங்கக்குட்டி) என்பவர் தனக்குள் வாழ்ந்த விலங்குகளை (உணர்ச்சிகளை) வென்று, உணர்ச்சியற்றவராகத் திகழும் ஒரு நபர்.

22. கோசெட் என்பது அறிவால் நிரம்பிய ஒரு ஆன்மீக மனிதர், அவர் ஞான சூரியனிடமிருந்து வரும் நாளை மற்ற ஆன்மாக்களுக்கு அறிவிக்கிறார்.

23. ஆண்மான் என்பவர் தனது ஒழுங்கற்ற எண்ணங்களைச் சரியாக ஆளும் ஒரு சுறுசுறுப்பான மனிதர்.

24. ஒட்டுண்ணி என்பது பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மாக்களிடமிருந்து நீதியின் இரத்தத்தை உறிஞ்சும் ஒரு அசுத்த சக்தியாகும்.

25. நரகம் என்பது, ஒரு பகுத்தறிவுள்ள உயிரினம் கடவுளின் தரிசனத்தை இழந்த பிறகு அதைச் சூழ்ந்துகொள்ளும் அறியாமையின் இருளாகும்.

26. மனைவி ஒரு மடமை, பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மாக்களை அசுத்தத்தில் மூழ்கடிக்கிறது.

27. பூமி என்பது தீமை மற்றும் சட்டவிரோதத்தால் ஆன ஒரு தீய நிலையாகும்.

28. நெருப்பு என்பது பகுத்தறிவு உயிரினங்களுக்குள் இருக்கும் தெய்வீக குணங்களை அழிக்கும் தீமை.

29. நீர் என்பது பொய்ச் ஞானம், அது மெய் ஞானத்தை அணைத்துவிடுகிறது.

30. ஏளனப் பார்வை என்பது ஒரு அசுத்த சக்தியாகும், அது கடவுளின் அறிவை ஏளனம் செய்து, உள்ள அனைத்திலும் கடவுளின் ஞானத்தை அவமதிக்கிறது.

31. காகங்கள் தீமையை அழிக்கும் புனித சக்திகள்.

32. ஆழமான பள்ளங்கள் என்பது அறியாமை மற்றும் தீயவற்றால் பாழடைந்த பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மாக்கள்.

33. பருந்துக்குஞ்சுகள், அசுத்தமான அசுரர்களை வீழ்த்தும் பொறுப்புள்ள புனித சக்திகளாகும்.

5. ஆன்மீக வாழ்க்கை குறித்த அவருடைய கூற்றுகள், அகரவரிசைப்படி

1. கௌரவங்களைத் தேடும் ஒருவர், கௌரவிக்கப்படும் வேலைகளைச் செய்வது பொருத்தமற்றது.

2. கடவுளை அறிய விரும்புகிறீர்களா? முதலில் உங்களை அறிந்து கொள்ளுங்கள்.

3. ஒரு உண்மையான நண்பன், மகிழ்ச்சியான நிகழ்வுகளின் செய்திகளைப் பகிர்ந்துகொள்ள விரைபவன்.

4. தாழ்வான செயல்களைச் செய்து கொண்டே தன்னைப் பற்றி உயர்வாக நினைப்பது முற்றிலும் பொருந்தாதது.

5. எல்லா வகையிலும், தற்பெருமை சுய-அறிவைத் தடுக்கிறது.

6. முட்டாள்தனமான வாழ்க்கையின் அசுரன் ஹெகமோன் (ஆட்சியாளர்).

7. ஆன்மாவின் மாண்பு அதன் நல்ல குணத்தில் வெளிப்படுகிறது.

8. கடவுளைப் பயந்தவர் என்பவர் தன்னைத்தானே முரண்படுத்திக் கொள்ளாதவர் (யாரது இயல்பான இயற்கையின் தேவைகளுக்கு ஏற்ப வாழ்கிறாரோ).

9. ஒரு குற்றமற்ற நபரே கடவுளின் கோயில்.

10. பேராசையின் மிக மோசமான வடிவம் ஒழுக்கக்கேடான வாழ்க்கை.

11. சொல்ல வேண்டியதை, சொல்ல வேண்டிய நேரத்தில் சொல். அப்போது சொல்லக் கூடாததை நீ கேட்க நேரிடாது.

12. சிறந்த செல்வம் ஒரு நம்பிக்கைக்குரிய நண்பன்.

13. ஆன்மாவின் நோய் வீண் மனப்பான்மை.

14. அந்நியனும் ஏழையும் தேவனுடைய கண்மருந்து (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 3:18). 'நீங்கள் காணும்படி உங்கள் கண்களைக் கண்மருந்தினால் அபிஷேகம்பண்ணுங்கள்.' கண்மருந்து என்பது தேவையில் இருப்பவர்கள் மீதான இரக்கமாகும்.

15. அவர்களை வரவேற்பவன் விரைவில் தெளிவாகப் பார்ப்பான்.

16. அனைவருக்கும் தர்மம் செய்வது நல்லது, ஆனால் குறிப்பாகத் திருப்பிச் செலுத்த முடியாதவர்களுக்குச் செய்வது மிகவும் நல்லது.

17. ஒரு உண்மையுள்ள சொற்பொழிவாளர் குளிர்ந்த நீரின் கிண்ணம் போன்றவர்.

18. தூய்மையும் மென்மையான உள்ளமும் ஒரு செருபுவைப் போன்றவை.

19. முதுமையில் மரியாதை என்பது, முதுமைக்கு முந்தைய விடாமுயற்சிக்குச் சான்றாகும்.

20. இளமையில் விவேகம் என்பது முதுமையில் மரியாதைக்கு உத்தரவாதம்.

21. ஆன்மாவின் மேல் அறைதான் உண்மையான தியானம்.

22. நீங்கள் விரும்பக் கூடாததை விரும்பினால், நீங்கள் விரும்ப வேண்டியதை விரும்ப மாட்டீர்கள்.

23. ஒரு (போலி) நண்பனை விட போலித் தங்கத்தை ஏற்றுக்கொள்வது மேல்.

24. கடவுளுக்கு முன்பாகத் தூய்மையான ஆன்மா என்பதே கடவுளே.

25. அனைவரையும் வெறுக்கும் சுயநல ஆன்மாவுக்குக் கேடு!

6. அதே ஆசிரியரின் பிற கூற்றுகள்

1. அன்பின் ஆரம்பம் 'ய்போலிஸ் டோக்ஸஸ்' – பரஸ்பரம் மரியாதை காட்டுதல் (அல்லது ஒருவருக்கொருவர் நல்ல அபிப்ராயம் கொள்வது, அல்லது மற்றவரின் மேலான நற்பண்புகளை அங்கீகரிப்பது).

2. சாந்தத்திலும் அன்பிலும் செல்வந்தராக வளர்வது நல்லது.

3. ஒரு பெருமை எண்ணம் – ஒரு நற்பண்பின் மூச்சு.

4. அன்பால் பாதை சமன்படுகிறது.

5. அநீதியான நீதிபதியின் மனசாட்சி களங்கப்பட்டிருக்கும்.

6. இறைச்சிப் பேராசைகளுக்கு அடிமையாக இருப்பது வெட்கக்கேடு.

7. துக்கத்திலிருந்து விடுபட விரும்பினால், கடவுளை மகிழ்விக்க முயற்சி செய்.

8. தங்களை நன்கு கவனித்துக் கொள்பவர்களைக் கடவுள் கவனித்துக் கொள்கிறார்.

9. தூய்மையான இதயம் தியானத்திற்கு ஒரு புகலிடம்.

10. நீ யார் என்பதை அறிய விரும்பினால், நீ என்னவாகிவிட்டாய் என்பதைப் பார்க்காதே, ஆனால் ஆரம்பத்தில் நீ எப்படிப் படைக்கப்பட்டாய் என்பதைப் பார்.

11. வீண் மனது ஒரு வறண்ட கிணறு.

12. பெருமையான ஆன்மா கொள்ளையர்களின் குகை; அது அறிவுறுத்தலின் சத்தத்தைத் தாங்காது.

13. ஒரு நேர்மையான மனிதரின் மிகப்பெரிய தவறு, வேதவசனங்களை அறியாமல் இருப்பது.

14. நீங்கள் தேவனைப் பயந்தால், கண்ணீரின் மூலம் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

15. ஆத்துமாவின் தாழ்மை ஒரு அழிவுறாத ஆயுதம்.

16. நற்செயல் புரியும் மனிதன் பேரின்பத் தோட்டத்தின் மரம்.

17. இயேசு கிறிஸ்து ஜீவ மரமாக இருக்கிறார். அவரைச் சரியாகப் பயன்படுத்துங்கள், நீங்கள் ஒருபோதும் மரிக்க மாட்டீர்கள்.

18. உண்மையான ஏழைகளுக்குத் தர்மம் செய்யுங்கள், அப்போதுதான் நீங்கள் கிறிஸ்துவைச் சுவைப்பீர்கள்.

19. கிறிஸ்துவின் உடலில் பங்கெடுப்பது உண்மையான வலிமை.

20. நீங்கள் கிறிஸ்துவை நேசித்தால், அவருடைய கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதை மறந்துவிடாதீர்கள்.

21. ஏனெனில், கடவுளுக்குப் பிறகு யார் நன்மை செய்பவர் என்பதை இவ்வாறுதான் ஒருவர் அறிந்துகொள்கிறார்.

22. இறைவனில் உள்ள நண்பன், உண்மையின் வார்த்தைகளில் தேனையும் பாலையும் பொழிகிறான்.

23. கவனக்குறைவான ஆன்மாவுக்கு அத்தகைய நண்பன் இருக்க மாட்டான்.

24. இச்சைக்குரிய மனம் ஒரு கொடூரமான கொடுங்கோலன்.

25. சத்தியத்தைப் பற்றி மௌனமாக இருப்பது, பொன்னை மண்ணில் புதைப்பது போலாகும்

26. தேவனைப் பயந்தவன் எல்லாவற்றையும் தேவனுக்குப் பிரமாணமாகச் செய்கிறான்.

7. எட்டு எண்ணங்கள், அனாத்தோலியஸுக்கு

1. மற்ற எல்லா எண்ணங்களும் எழுவதற்கு எட்டு முக்கிய எண்ணங்கள் உள்ளன. முதலாவது அதிகப்படியான உணவுப் பழக்கம், அதைத் தொடர்ந்து விபச்சாரம்; மூன்றாவது பேராசை; நான்காவது துக்கம்; ஐந்தாவது கோபம்; ஆறாவது விரக்தி; ஏழாவது வீண் பெருமை; எட்டாவது ஆணவம். இந்த எண்ணங்கள் ஆன்மாவைக் குழப்புவனவா இல்லையா என்பது நம்மைச் சார்ந்தது அல்ல, ஆனால் அவை நீண்ட காலம் நம்மில் தங்கியிருப்பனவா இல்லையா, அவை உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுவனவா இல்லையா என்பது நம்மைச் சார்ந்தது.

2. பேராவியின் எண்ணம், வயிறு, கல்லீரல் அல்லது மண்ணீரல் நோய்கள், நீர்க்கட்டி அல்லது வேறு நீடித்த நோய், மருந்துப் பொருட்களின் பற்றாக்குறை மற்றும் மருத்துவர்களின் பற்றாக்குறை போன்ற படங்களை உருவாக்கி, துறவியை தனது துறவு வாழ்க்கையை கூடிய விரைவில் கைவிடத் தூண்டுகிறது. அதே நேரத்தில், உண்மையில் அத்தகைய நோய்களால் பாதிக்கப்பட்ட சில சகோதரர்களை அது நினைவுக்குக் கொண்டுவருகிறது. சில சமயங்களில், எதிரி பாதிக்கப்பட்ட சகோதரர்களிடமே, விரதம் இருப்பவர்களிடம் சென்று தங்களுக்கு என்ன நடந்தது என்பதைச் சொல்லி, இது மிகவும் கடுமையான விரதத்தால் ஏற்பட்டது என்றும் கூறும் எண்ணத்தை ஊட்டுகிறான்.

3. விபச்சாரத்தின் அசுரன் இவ்வுலக இச்சையைத் தூண்டி, விரதத்தைக் கடைப்பிடிப்பவர்கள் மீது கடுமையாகத் தாக்குகிறான், அதனால் அவர்கள் விரதத்தைக் கைவிடுவார்கள், அது தங்களுக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை என்று நினைப்பார்கள். ஆன்மாவைக் களங்கப்படுத்தி, அவன் அதை அத்தகைய செயல்களுக்குக் கட்டாயப்படுத்துகிறான், மேலும் அந்தச் செயல் அவனது கண்களுக்கு முன்னாலேயே நடப்பதைப் போல, சில வார்த்தைகளைப் பேசுவதையும் கேட்பதையும் போலத் தோன்றச் செய்கிறான்.

4. பேராசை என்பது முதுமை, கைவேலை செய்ய இயலாமை, பசி, நோய், வறுமையின் துக்கம், மற்றும் உடல் தேவைகளுக்குத் தேவையானவற்றை மற்றவர்களிடமிருந்து பெற வேண்டிய கடினத்தன்மை ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது.

5. துக்கம் சில சமயங்களில் விரும்பியவை கிடைக்காததிலிருந்து எழுகிறது, மற்ற சமயங்களில் அது கோபத்துடன் இணைந்து வருகிறது. அது விரும்பியவை கிடைக்காததிலிருந்து எழும்போது, அது இவ்வாறு நிகழ்கிறது: சில எண்ணங்கள் முன்னதாகவே மனதில் தோன்றி, ஆன்மாவிற்கு அதன் இல்லம், அன்புக்குரியவர்கள் மற்றும் அதன் முந்தைய வாழ்க்கை முறையை நினைவூட்டுகின்றன. அவள் எதிர்க்காமல் தங்களைப் பின்தொடர்வதையும், அந்த எண்ணங்களின் இன்பங்களால் அவளுடைய மனம் கவரப்படுவதையும் அவர்கள் காணும்போது, அப்போது, அவளுடைய -ஐப் பற்றிக்கொண்டு, அவளைத் துக்கத்தில் மூழ்கடிக்கிறார்கள்—இந்தப் பொருட்கள் இல்லை என்பதாலும், வாழ்க்கையின் நிறுவப்பட்ட ஒழுங்கின்படி, அவை இருக்கவே முடியாது என்பதாலும். மேலும் அந்தப் பரிதாபகரமான ஆன்மா—முதல் எண்ணங்களுக்கு எவ்வளவு தீவிரமாகத் தன்னை ஒப்படைத்திருந்ததோ, அவ்வளவு அதிகமாக இரண்டாம் எண்ணத்தால் தாக்கப்பட்டு நசுக்கப்படுகிறாள்.

6. கோபம் என்பது உணர்ச்சிகளில் மிக விரைவானது. அது தவறு செய்தவருக்கு எதிராக, அல்லது தவறு செய்ததாகத் தோன்றுபவருக்கு எதிராகத் திடீரென வெளிப்பட்டுத் தகிக்கிறது. அது ஆன்மாவை மேலும் மேலும் கசப்படையச் செய்கிறது; குறிப்பாகப் பிரார்த்தனை செய்யும் போது, அது மனதைப் பிடித்துக் கொண்டு, துயரத்தை ஏற்படுத்தியவரின் முகத்தைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. ஆத்மாவில் வேரூன்றி, பகைமையாக மாறியவுடன், அது சில சமயங்களில் இரவு நேரக் கவலைகள், உடல் வேதனை, மரணத்தின் பயங்கரங்கள், மற்றும் விஷப் பாம்புகள் மற்றும் மிருகங்களின் தாக்குதல்களை ஏற்படுத்துகிறது. பகையின் உருவாக்கத்தால் எழும் இந்த நான்கு நிகழ்வுகளுடன் பல எண்ணங்களும் சேர்ந்து வருகின்றன என்பதை எந்தவொரு பார்வையாளரும் காண்பார்.

7. நம்பிக்கையின்மை என்ற பேயன், 'மதியப் பேயன்' என்றும் அழைக்கப்படுகிறது (சங்கீதம் 90:6), எல்லாப் பேயன்களிலும் மிகத் துயரமானது. இது நான்காவது மணி நேரத்திற்கு (நமது கணக்கீட்டின்படி காலை பத்து மணி) அந்தத் துறவியைத் தாக்கி, எட்டாவது மணி நேரం (மதியம் இரண்டு மணி) வரை அவரது ஆன்மாவை வாட்டுகிறது. ஆரம்பத்தில், சூரியன் மெதுவாக நகர்வதையும் அல்லது நகர்வதையே நிறுத்திவிடுவதையும், மேலும் நாள் ஐம்பது மணிநேரம் போல நீண்டுவிட்டது என்பதையும் வெறுப்புடன் கவனிக்கும்படி அவரைக் கட்டாயப்படுத்துகிறது. பின்னர், அவன் அவ்வப்போது ஜன்னல் வழியாகப் பார்க்கும்படி, அல்லது தன் அறையை விட்டு வெளியே வரும்படி அவனைக் கட்டாயப்படுத்துகிறான் – சூரியனைப் பார்க்கவும், ஒன்பது மணிக்கு இன்னும் எவ்வளவு நேரம் இருக்கிறது என்று பார்க்கவும்; மேலும் சகோதரர்களில் யாராவது இருக்கிறார்களா என்று பார்க்கும்படி அவன் அவனைத் தூண்டத் தவறுவதில்லை. அதே நேரத்தில், அந்த இடத்தின் மீதும், வாழ்க்கை முறையின் மீதும், தனது உடல் உழைப்பின் மீதும் அவனுக்கு வெறுப்பைத் தூண்டுகிறார். மேலும், சகோதரர்களின் அன்பு வற்றிவிட்டதாகவும், அவனை ஆற்றுப்படுத்த யாரும் இல்லை என்றும் கூறுகிறார். அந்த நாட்களில், யாராவது அந்த துறவியைப் புண்படுத்தியிருந்தால், அவனது வெறுப்பை அதிகரிக்க அந்த பேயும் அதை நினைவுக்குக் கொண்டுவருகிறது. பின்னர், அது, குறைவான கடினமான ஆனால் அதிக லாபம் ஈட்டும் ஒரு தொழிலை மேற்கொள்வதன் மூலம், தனது தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யத் தேவையானவற்றை எளிதாகக் கண்டறியக்கூடிய மற்ற இடங்களுக்கான ஏக்கத்தை அவனுக்குள் தூண்டுகிறது. இதற்கு மேலும், இறைவனை மகிழ்விப்பது ஒருவரின் இருப்பிடத்தைப் பொறுத்தது அல்ல; கடவுளை எங்கும் வழிபடலாம் என்றும் அது கூறுகிறது. இது, துறவியின் கடந்தகாலக் குடும்ப நினைவுகளையும், முந்தைய மனநிறைவையும் நினைவூட்டுகிறது. அதே நேரத்தில், நீண்ட ஆயுளைக் கணித்து, துறவறத்தின் கஷ்டங்களைச் சித்தரித்து, துறவி இறுதியில் தனது குடிலை விட்டு வெளியேறி, துறவறப் பாதையிலிருந்து தப்பிக்கும்படி பல்வேறு தந்திரங்களையும் பயன்படுத்துகிறது. ஒரு பேய் மற்றொன்றை உடனடியாகப் பின்தொடர்வதில்லை. ஆனால், யார் போராடி வெல்கிறாரோ, அவர் இந்தப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு ஒருவிதமான அமைதி நிலையை அனுபவிப்பார், மேலும் ஆன்மா சொல்லொணா மகிழ்ச்சியால் நிரம்பும்.

8. வீண் பெருமை என்ற எண்ணமே எல்லாவற்றிலும் நுட்பமானது. அது நற்பண்புடன் வாழ்பவர்களுக்கு முன்பாகத் தோன்றி, அவர்களின் செயல்களைப் பிரகடனப்படுத்தத் தொடங்குகிறது, மேலும் அவர்களுக்காக மக்களிடமிருந்து பாராட்டுகளைச் சேகரிக்கிறது. வெளியேற்றப்பட்ட பேய்கள் எவ்வாறு அலறுகின்றன, பெண்கள் எவ்வாறு குணமடைகிறார்கள், மக்கள் கூட்டம் அவருடைய ஆடைகளைத் தொட எவ்வாறு நெருக்கடி கொடுக்கிறது என்பதைச் சித்தரிக்கிறது; இறுதியாக, அது அவருக்காகப் பூசாரிப் பதவியை முன்னறிவிக்கிறது, அவரைத் தங்களைத் தேடும்வர்களின் வாசல்களுக்கு இட்டுச் செல்கிறது, அவர் மறுக்கும்போது, அவர்கள் விருப்பத்திற்கு எதிராக அவரைக் கட்டாயப்படுத்தி அழைத்துச் செல்கிறார்கள் – இவ்வாறு, அவருள் வீண் நம்பிக்கைகளைத் தூண்டிய பிறகு, அது விலகிச் செல்கிறது, அவரைப் பெருமையின் பேயாலோ அல்லது துயரத்தின் பேயாலோ மேலும் சோதிக்கப்படுவதற்காக விட்டுச் செல்கிறது, அவை உடனடியாக அந்த நம்பிக்கைகளுக்கு முரணான எண்ணங்களை அவருள் விதைக்கின்றன. சமீப காலம் வரை ஒரு மரியாதைக்குரிய மற்றும் புனிதமான குருவாக இருந்த இந்த மனிதனை, அவர் சில சமயங்களில் விபச்சாரத்தின் பேயிடம் ஒப்படைக்கிறார்.

9. பெருமை என்ற பேய்தான் ஆன்மாவின் மிகவும் பேரழிவான வீழ்ச்சிக்குக் காரணம். அது, கடவுளைத் தனக்கு உதவியாளராக ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கும் எண்ணத்தையும், மாறாகத் தனது நீதியையே தனக்குச் சொந்தம் என்று கருதும் எண்ணத்தையும், மேலும், எல்லோரும் தன்னைப் பற்றி ஒரே மாதிரி நினைக்காததால், தன் சகோதரர்களை அறியாதவர்களாகப் புறக்கணிக்கும் எண்ணத்தையும் அதில் விதைக்கிறது. ஆணவத்தைத் தொடர்ந்து கோபமும் துக்கமும், மற்றும் இறுதித் தீமையான மனச்சிதைவும் பைத்தியமும், வானத்தில் பல அசுரர்களைக் காண்பதும் நிகழ்கிறது.

8. எட்டு சிந்தனைகள் மீதான трактат உடன் இணைக்கப்பட்ட அவனது சொந்த எண்ணங்கள்

1. ஒருவர் கடவுளின் அருளைப் பெற ஐந்து பயிற்சிகள் உள்ளன. முதலாவது உண்மையான பிரார்த்தனை; இரண்டாவது, சங்கீதங்களைப் பாடுதல்; மூன்றாவது, புனித வேதாகமங்களை வாசித்தல்; நான்காவது, தனது பாவங்கள், மரணம் மற்றும் இறுதித் தீர்ப்பைப் பற்றிய மனந்திரும்பிய நினைவு; மற்றும் ஐந்தாவது, உடல் உழைப்பு.

2. உருவமற்ற உயிரினங்களைப் போல, நீங்களும் சரீரத்தில் கடவுளுக்கு சேவை செய்ய விரும்பினால், உங்கள் இதயத்தில் ஜெபத்தை மறைத்து வைக்க இடைவிடாமல் முயற்சி செய்யுங்கள். ஏனெனில், இவ்வழியில் உங்கள் ஆன்மா, மரணத்திற்கு முன்பே, தேவதூதர்களின் சாயலுக்கு நெருக்கமாக வரும்.

3. ஆன்மா பிரிந்தவுடன் நமது உடல் எப்படிச் செத்து நாறும் துர்நாற்றம் வீசும் உடலாக மாறுகிறதோ, அப்படியே பிரார்த்தனை இல்லாத ஆன்மாவும் செத்து நாறும் துர்நாற்றம் வீசும் ஆன்மாவாகவே இருக்கிறது. ஆனால், எந்த மரணத்தை விடவும் ஜெபமின்மை மிகவும் கசப்பானது என்பதை, எந்த நேரத்திலும் ஜெபத்தை விட்டுக்கொடுக்காமல் இறப்பதற்குத் தயாராக இருந்த தீர்க்கதரிசி தானியேல் நமக்குத் தெளிவாகக் கற்பிக்கிறார். ஒருவர் சுவாசிப்பதை விட அடிக்கடி கடவுளை நினைக்க வேண்டும்.

4. ஒவ்வொரு தூண்டுதலுடனும் இயேசுவின் பெயரைத் தெளிந்த மனதுடன் உச்சரிப்பதும், மரணத்தைப் பற்றித் தாழ்மையான சிந்தனையில் ஈடுபடுவதும் இணைந்திருக்கட்டும். இந்த இரண்டு செயல்களும் ஆன்மாவுக்குப் பெரும் பயனைத் தருகின்றன.

5. கடவுளால் அறியப்பட விரும்புகிறீர்களா? முடிந்தவரை மக்களால் அறியப்படாதவராக இருப்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். உங்கள் ஆன்மாவிலும் உடலிலும் நீங்கள் செய்யும் அனைத்திற்கும் கடவுளே சாட்சி என்பதை நீங்கள் எப்போதும் நினைவில் கொண்டால், எந்த விஷயத்திலும் நீங்கள் பாவம் செய்ய மாட்டீர்கள், கடவுள் உங்கள் துணையாக இருப்பார்.

6. மற்றவர்களுக்கு நற்செயல்கள் செய்வதை விட வேறு எதுவும் ஒருவரை கடவுளைப் போல ஆக்கிவிடாது. ஆனால், கருணைச் செயல்களைச் செய்யும்போது, அவற்றை சுய விளம்பரத்திற்கான ஒரு வழியாக மாற்றிவிடாமல் ஒருவர் மிகுந்த கவனம் எடுக்க வேண்டும்.

7. இறுதியாக, நீங்கள் கடவுளுக்குத் தகுதியானவராக ஆவதற்கு, அவருக்குத் தகுதியற்ற எதையும் நீங்கள் செய்யாமல் இருப்பதே ஆகும்.

8. உங்கள் நற்பண்புகள் மூலம், உங்கள் ஆன்மாவில் அவருடைய சாயலைப் பொறிக்கும்போது, நீங்கள் கடவுளை மிகவும் மகிமையான முறையில் கௌரவிப்பீர்கள்.

9. மக்கள் கடவுளுக்கு நெருக்கமாகும்போது அவர்கள் சிறந்தவர்களாகிறார்கள்.

10. கடவுளைக் கௌரவித்து ஆராதிக்கும் ஒரு ஞானி, அவரால் அங்கீகரிக்கப்படுகிறார். எனவே, அவர்கள் எல்லா மக்களுக்கும் அறியப்படாமல் இருந்தாலும் சிறிதும் கலக்கமடைவதில்லை. விவேகத்தின் பணி, கோபம் வசிக்கும் ஆன்மாவின் அந்தப் பகுதியை எழுப்பி, ஒரு அகப் போராட்டத்தைத் தூண்டுவதில் உள்ளது. ஞானத்தின் பணி, மனதைத் தொடர்ந்து கவனத்துடன் விழிப்புடன் இருக்குமாறு தூண்டுவதில் உள்ளது. ஆசை குடியிருக்கும் அந்தப் பகுதியை, குணம் மற்றும் கடவுளின் பால் மட்டுமே திருப்புவதே உண்மையின் பணியாகும். இறுதியாக, தைரியத்தின் பணி என்னவென்றால், ஐந்து புலன்களையும் கட்டுப்படுத்துவதும், அவற்றின் மூலம் நமது அகந்தையான ஆன்மாவையோ அல்லது புறந்தையான உடலையோ களங்கப்பட அனுமதிக்காமல் இருப்பதுமாகும்.

11. ஆன்மா என்பது ஒரு உயிருள்ள, எளிய, அவுகரமான (உடலற்ற) பொருள், இது சரீரக் கண்ணுக்குத் தெரியாதது, அத்துடன் அழியாததும், புத்தி மற்றும் பகுத்தறிவு ஆகியவற்றால் நிறைந்ததுமாகும். உடல்க்குக் கண் எப்படி இருக்கிறதோ, அப்படித்தான் ஆன்மாவுக்குப் புத்தி இருக்கிறது.

12. வானத்தின் கீழ் உள்ள அனைத்து பகுத்தறிவுள்ள உயிரினங்களிலும், சில போரிடுகின்றன, மற்றவை பாதுகாக்கின்றன, இன்னும் சில தாக்குகின்றன. மனிதர்கள் போரிடுகிறார்கள், தேவதூதர்கள் பாதுகாக்கிறார்கள், மேலும் அசுத்தமான சக்திகள் தாக்குகின்றன. ஆனால், நம்முள் தெய்வீக விஷயங்கள் மற்றும் கடவுளைப் பற்றிய அறிவை நிலைநிறுத்த முடியாததற்குக் காரணம், காப்பவர்களின் பங்கில் உள்ள எந்தக் குறைபாட்டினாலோ, அல்லது தாக்குபவர்களின் பங்கில் உள்ள அதிகப்படியான பலத்தினாலோ அல்ல, மாறாகப் போராடுபவர்களின் கவனக்குறைவால்தான்.

13. தீமை என்பது, கடுமையாகச் சொல்வதானால், ஒரு பொருள் அல்ல, மாறாக நன்மையின்மை: ஒளியின்மை என்பதைத் தவிர இருள் வேறு எதுவும் இல்லாதது போல.

14. எளிமை என்பது மிகவும் எச்சரிக்கையானதோ அல்லது தொலைநோக்குப் பார்வை கொண்டதோ அல்ல, மேலும் தீமையிலிருந்து விடுபட்டு அதிலிருந்து பாதுகாப்பாக இருப்பவர்கள் அதைச் சந்தேகிக்க மாட்டார்கள்.

15. உண்மையில், ஒழுக்கக்கேடு அறிவற்றது, மேலும் ஒழுக்கக்கேடானவர்களை நல்லறிவு பெற வைப்பதற்கு எதுவும் நினைக்க முடியவில்லை.

16. தூய்மையான மற்றும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஆன்மாக்கள் அற்புதமான உள்ளுணர்வு கொண்டவை; அவை சாத்தானை உடனடியாக அடையாளம் கண்டு அவனை விரட்டுகின்றன, அவன் தனது தாக்குதல்களில் மிகவும் வஞ்சகமானவனாகவும், மிகவும் தீய நோக்கம் கொண்டவனாகவும் இருந்தாலும் கூட.

17. சரீரத்தில் தன்னைத் தியாகம் செய்வதை விட மேலானது வேறு எதுவும் கடவுளுக்கு மகிழ்ச்சியளிக்காது.

18. புனிதத் தந்தையர்களில் ஒருவர் கூறினார், கடுமையான மற்றும் கடினமான துறவற வாழ்க்கையை ஏற்க இயலாத எவரும் மற்ற வழிகளில் இரட்சிப்பை அடையலாம். அவர்கள் துறவிகளை நம்பிக்கை கொண்டு, அவர்களை ஆற்றுப்படுத்தி, அவர்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்தால், அது மற்றவற்றுடன் சேர்ந்து, அவர்களுக்கு இரட்சிப்பிற்கு இட்டுச் செல்லும் மிக முக்கியமான செயல்களில் ஒன்றாக இருக்கும்.

19. இரவை ஜெபப் பணியில் கழியுங்கள், உங்கள் ஆன்மா விரைவில் ஆறுதல் அடையும்.

20. அமைதியான மனதுடன் வாசிப்பில் ஈடுபடுங்கள், அப்போதுதான் உங்கள் மனம், தனக்காக நீட்டப்பட்ட ஒரு கரத்தால் தூக்கப்படுவதைப் போல, இறைவனின் அற்புதமான செயல்களைத் தியானிப்பதில் இடைவிடாமல் ஈர்க்கப்படும்.

21. பகலில் தூங்குவது உடல் நோயின் அறிகுறியாகவோ, அல்லது ஆன்மாவின் மனச்சோர்வின் அறிகுறியாகவோ, அல்லது அதன் கவனக்குறைவின் அறிகுறியாகவோ, அல்லது அனுபவமின்மையின் அறிகுறியாகவோ இருக்கிறது.

22. ஒவ்வொரு ஆன்மாவும், பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபையினாலும், அதன் சொந்த உழைப்பினாலும் விடாமுயற்சியினாலும், பின்வரும் குணங்களைத் தன்னுள் ஒன்று திரட்டி இணைத்துக் கொள்ள முடியும்: ஞானத்துடன் பேச்சு (ஒருவேளை அறிவுசார் வளர்ச்சியுடன் இணைந்த சரளமான பேச்சு), தியானத்துடன் செயல், கல்வியுடன் அறம், மறதி அற்ற அறிவுடன் நம்பிக்கை; மேலும் இந்த குணங்களில் எதுவும் மற்றவற்றை விட பெரியதாகவோ அல்லது சிறியதாகவோ இல்லாமல் இருக்கும் வகையில். ஏனெனில் அப்போது அது உண்மையான மற்றும் நல்ல கடவுளுடன், அவருடன் மட்டுமே ஐக்கியப்படுகிறது.

23. ஒவ்வொரு பாவமும் எழும் எட்டு எண்ணங்கள் உள்ளன: தனித்து வாழும் வாழ்க்கையை நடத்துபவர்களுக்கு – மனச்சோர்வு, வீண் பெருமை, ஆணவம், பேராசை மற்றும் துக்கம்; மேலும் மற்றவர்களின் அதிகாரத்தின் கீழ் வாழ்பவர்களுக்கு (துறவி சமூகங்களில்) – அதிகப்படியான உணவு, கோபம் மற்றும் விபச்சாரம்.

9. மடாலயங்கள் மற்றும் விருந்தினர் இல்லங்களில் வாழும் சகோதரர்களுக்கு அறிவுரைகள்

1. தேவனுடைய சுதந்தரர்களே, தேவனுடைய வார்த்தையைக் கவனியுங்கள்! கிறிஸ்துவுடைய சக-சுதந்தரர்களே, கிறிஸ்துவின் கட்டளைகளைக் கவனியுங்கள்!

2. விசுவாசம் அன்பின் ஆரம்பம், அன்பின் முடிவு தேவனை அறிவதேயாகும்.

3. தேவ பயம் ஆத்துமாவைக் காக்கிறது, ஆனால் நிதானம் அதைப் பலப்படுத்துகிறது.

4. ஒரு மனிதனின் பொறுமை நம்பிக்கையைப் பிறக்கச் செய்கிறது, மேலும் நல்ல நம்பிக்கை அவனை மகிமைப்படுத்தும்.

5. தன் மாம்சத்தைக் கடுமையாக அடக்கி நடப்பவன் பற்று அற்ற நிலையை அடைவான்; அதைத் தன்னிச்சைக்கு விட்டுக் கொடுப்பவன் அதனால் துன்பப்படுவான்.

6. காமத்தின் ஆவி அளவு கடந்த உடல்களில் வசிக்கிறது, ஆனால் தூய நாணத்தின் ஆவி கற்புடையவர்களின் ஆன்மாக்களில் வசிக்கிறது.

7. அன்புடன் தனித்திருப்பது இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது, ஆனால் கோபத்தில் மற்றவர்களிடமிருந்து விலகுவது அதைக் கலக்கமடையச் செய்கிறது.

8. வெறுப்புடன் குகைகளில் தனியாக ஒளிந்து இருப்பதை விட, அன்புடன் ஆயிரவர் மத்தியில் இருப்பதே மேல்.

9. தன் ஆன்மாவில் வெறுப்பை வளர்க்கும்வன், பதரின் மத்தியில் நெருப்பை மறைத்து வைப்பவனைப் போன்றவன்.

10. உங்கள் உடலுக்கு அதிக உணவைக் கொடுக்காதீர்கள், அப்போதுதான் நீங்கள் தீய கனவுகளைக் காண மாட்டீர்கள், ஏனெனில் தண்ணீர் நெருப்பை அணைப்பது போல, பசி தீய கனவுகளை அணைக்கிறது.

11. சீற்றம் மிக்கவன் அச்சமுடையவன், ஆனால் சாந்தகுணம் கொண்டவனுக்கு அச்சமென்பதே இல்லை.

12. வலிய காற்று மேகங்களை விரட்டுவது போல, மனதில் உள்ள கோபமும் நல்ல உணர்வுகளை விரட்டிவிடும்.

13. தன் பகைவர்களுக்காக ஜெபிக்கும்வன் தீமையை நினைவாது, தன் நாவைக் காக்கும்வன் தன் அயலானை நிந்திக்கமாட்டான்.

14. உன் சகோதரன் உன்னைப் பாவப்படுத்தினால், அவனை உன் வீட்டிற்கு அழைத்துக்கொள்; அவனிடம் செல்லத் தயங்காதே; உன் உணவை அவனுடன் பகிர்ந்துகொள்; இப்படிச் செய்வதால், நீ உன் ஆன்மாவை (கலகத்திலிருந்து) விடுவிப்பாய், மேலும் ஜெபம் செய்யும்போது உனக்கு எந்த இடறலும் ஏற்படாது.

15. செல்வந்தன் ஞானத்தை அடையான், ஒட்டகமும் ஊசியின் காதில் நுழைய முடியாது, ஆனால் கடவுளுக்கு எதுவும் இயலாதது அல்ல.

16. பணத்தை நேசிப்பவன் ஞானத்தைக் காணான், அதைச் சேர்ப்பவன் (அறியாமை எனும்) இருளில் மூழ்குவான்.

17. கர்த்தர் தாழ்மையுள்ளவர்களின் கூடாரங்களில் வாசம்பண்ணுகிறார்; பெருமைக்காரர்களின் வீடுகளில் சபிக்கப்படுவது பெருகும்.

18. தேவனுடைய நியமத்தை மீறுவது அவரை அவமதிப்பதாகும்; அதைக் கடைப்பிடிப்பது அவருடைய சிருஷ்டிகரை மகிமைப்படுத்துகிறது.

19. நீதிமான்களின் ஆத்துமாக்கள் தேவதூதர்களால் வழிநடத்தப்படுகின்றன, ஆனால் துன்மார்க்கரின் ஆத்துமாக்கள் பிசாசுகளால் பற்றப்படுகின்றன.

20. பாவம் நுழையும் இடத்தில் அறியாமையும் நுழைகிறது; ஆனால் நீதிமான்களின் இருதயங்கள் அறிவால் நிரப்பப்படுகின்றன.

21. அறியாமையுடன் செல்வம் இருப்பதை விட, அறிவுடன் வறுமை இருப்பதே மேல்.

22. தலையின் மிகப்பெரிய அலங்காரம் கிரீடம்; இதயத்தின் மிகப்பெரிய அலங்காரம் தேவனுடைய அறிவே.

23. ஏழைகளுக்கு இரங்கும் ஒருவன் கோபத்தை வேரோடு களைகிறான், அவர்களுக்கு உணவளிப்பவன் ஆசீர்வாதங்களால் நிரப்பப்படுவான்.

24. ஞானம் சாந்தமான இருதயத்தில் வசிக்கிறது, ஆனால் சமநிலையின் இருக்கை ஒரு நற்குணமுள்ள ஆன்மாவாகும்.

25. அடிக்கடி ஜெபிப்பவன் சோதனையைத் தவிர்ப்பான், ஆனால் கவனக்குறைவானவனின் இதயம் எண்ணங்களால் கலக்கப்படும்.

26. திராட்சை ரசத்தில் உன் மனம் மகிழாதே, அது உன் மாம்சத்தைக் கவர்ந்துவிடாதபடிக்கு.

27. உங்கள் இச்சைக்கு அதிகமாக இடங்கொடுக்காதீர்கள், அப்போது துஷ்ட எண்ணங்கள் உங்களுக்குள் குறையும்.

28. 'இன்று பண்டிகை (ஈஸ்டர்), நான் திராட்சைப் பழம் குடிப்பேன்' என்றோ, 'நாளை பெந்தேகோஸ்தே, நாம் இறைச்சி உண்போம்' என்றோ சொல்லாதே. துறவிகளுக்கு, வயிற்றை நிரப்ப எந்தப் பண்டிகையும் இல்லை.

29. கிறிஸ்துவின் பாஸ்கா என்பது பாவத்திலிருந்து (அறம் மற்றும் மனந்திரும்புதலுக்கு) கடந்து செல்வதாகும், அதே சமயம் பெந்தேகொஸ்தே என்பது ஆன்மாவின் உயிர்த்தெழுதல் ஆகும்.

30. கர்த்தருடைய பண்டிகை என்பது தீமைகளை மறப்பதாகும்; ஆனால் தீமையை நினைப்பவன் அழுகையினால் வெல்லப்படுவான்.

31. தேவனுடைய பண்டிகை உண்மையான அறிவே; ஆனால் பொய்யையும் மாயையையும் கவனத்தில் கொள்பவர்கள் இழிவான மரணத்தை அடைவார்கள்.

32. ஆன்மா அசுத்தமாக இருக்கும்போது வயிறு நிரம்புவதை விட, தூய இதயத்துடன் நோன்பு இருப்பது சிறந்தது.

33. தன் இதயத்திலிருந்து தீய எண்ணங்களை வேரறுப்பவன், குழந்தைகளைப் பாறையின் மீது மோதி நொறுக்குபவனைப் போன்றவன்.

34. உறக்கத்தை விரும்பும் துறவி எல்லா விதமான தீமைகளிலும் வீழ்வான், ஆனால் விழிப்பை விரும்புகிறவன் பறவையைப் போல உயரே பறப்பான்.

35. உங்கள் விழிப்பு நேரங்களில், வீணான பேச்சுக்கு இடமளிக்காதீர்கள், ஆன்மீகர்களின் வார்த்தைகளையும் புறக்கணிக்காதீர்கள், ஏனெனில் தேவன் உங்கள் இருதயத்தைக் கவனித்து, உங்கள் பாவத்திலிருந்து உங்களை விடுவிக்க மாட்டார்.

36. நீண்ட உறக்கம் சோதனையைக் கொண்டுவருகிறது, ஆனால் விழிப்பு அவற்றை விரட்டுகிறது.

37. மிகுந்த உறக்கம் இதயத்தை மந்தமாக்கும், ஆனால் விழிப்புத்தனம் மனதை கூர்மையாக்கும்.

38. நெருப்பு மெழுகை உருக்குவது போல, நல்ல காவல் தீய எண்ணங்களை உருக்கிவிடும்

39. ஆயினும், பயனற்ற பேச்சுகளில் நேரத்தைச் செலவிடுவதை விட உறங்குவதே மேல்.

40. தேவதையின் கனவு இதயத்தை மகிழ்விக்கிறது, ஆனால் பிசாசின் கனவு அதைக் கலங்கப்படுத்துகிறது.

41. மனந்திரும்புதலும் தாழ்மையுணர்வும் ஆன்மாவைப் புதுப்பிக்கும், அதே சமயம் தானதர்மமும் சாந்த குணமும் அதை வலுப்படுத்தும்.

42. எப்போதும் உங்கள் பரலோகப் பிதாவை நினைத்துக்கொள்ளுங்கள், இறுதி நியாயத்தீர்ப்பை ஒருபோதும் மறக்காதீர்கள், அப்போது உங்கள் ஆன்மா பாவத்தில் விழாது.

43. விரக்தி என்ற ஆவி உங்களைத் தாக்கினால், உங்கள் அறையை விட்டு வெளியேறாதீர்கள், துக்க காலங்களில் விலகிச் செல்லாதீர்கள் (வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், அங்கிருந்து செல்லாதீர்கள்): ஏனெனில், தேய்ப்பதன் மூலம் வெள்ளி தூய்மைப்படுத்தப்படுவதைப் போல, நீங்கள் உறுதியாகவும் அசைக்க முடியாதவராகவும் நின்றால் உங்கள் இதயம் ஒளிமயமாக மாறும்.

44. மனச்சோர்வு என்ற ஆவி கண்ணீரைத் துடைத்துவிடுகிறது, ஆனால் துக்கம் என்ற ஆவி ஜெபத்தைக் குலைக்கிறது.

45. உங்கள் மடியில் தேளை வைத்துக்கொள்ளாதது போல, உங்கள் இதயத்தில் தீய எண்ணங்களை வளர்க்காதீர்கள்.

46. தங்கம் வெள்ளி ஆகியவை நெருப்பினால் சோதிக்கப்படுவதைப் போல, துறவியின் இதயமும் சோதனையால் சோதிக்கப்படுகிறது.

47. தான் விரும்பிய மகிமையை அடையாதவன் துயரப்படுகிறான், அதை அடையும் அவன் பெருமைப்படுகிறான்.

48. உங்கள் இதயத்தில் பெருமை நுழைய விடாதீர்கள், மேலும் கடவுளுக்கு முன்பாக, 'நான் இதைத் தானாகவே செய்ய முடியும்' என்று சொல்லாதீர்கள்—இல்லையெனில் கர்த்தர் உங்கள் ஆன்மாவைக் கைவிட்டு, தீய பேய்கள் அதை அடக்கிவிடும். அப்போது உங்கள் வான்மண்டல எதிரிகள் உங்களை மூழ்கடிப்பார்கள், மேலும் இரவின் திகில்கள் உங்களைப் பற்றிக்கொள்ளும்.

49. தூய ஆன்மா தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பாத்திரம்; ஆனால், அசுத்தமான ஆன்மா துக்கங்களால் நிரப்பப்படும்.

50. பால் இல்லாமல் குழந்தையைப் பால் குடிப்பதை நிறுத்த முடியாது, அதுபோலவே பற்று அற்ற தன்மை இல்லாமல் ஆன்மா மகிழ்ச்சியடைய முடியாது.

51. பற்று அற்ற தன்மை அன்பிற்கு முந்தையது, ஆனால் ஞானத்திற்கு அன்பு முந்தையது.

52. தேவ பயம் ஞானத்தைத் தருகிறது, ஆனால் கிறிஸ்துவின் மீதான விசுவாசம் தேவ பயத்தை அளிக்கிறது.

53. நெருப்பு அம்பானது ஆன்மாவைத் தீய்க்கிறது, ஆனால் நற்பண்புள்ள மனிதன் அதை அணைக்கிறான்.

54. துறவியே, உன் தந்தையின் வார்த்தைகளைக் கேள், அவனது அறிவுரையை வீணாக்காதே. இவ்வாறு நீ தீய எண்ணங்களைத் தவிர்ப்பாய், தீய அசுரர்கள் உன்னை வெல்ல மாட்டார்கள்.

55. (மடாலயத்தில்) ஒரு திறனற்ற நிர்வாகி சகோதரர்களின் ஆன்மாக்களைக் கலங்கப்படுத்துகிறான், மேலும் மடாலயத்தின் பொருட்களை வீணடிப்பவன் புனிதத்தளத்திற்கு இழைக்கும் குற்றத்தைச் செய்கிறான்.

56. தன் சகோதரனைப் பழிசொல்லுபவன் அழிந்து போவான், மேலும் தேவையிருப்போரை இகழ்கிறவன் ஒளியைக் காணான்.

57. 'இன்று நான் தங்கியிருந்து, நாளை (மடத்தை) விட்டுச் செல்வேன்' என்று சொல்லாதே, ஏனெனில் இதை நீ ஞானத்துடன் சிந்திக்கவில்லை.

58. அலைந்து திரியும் துறவி பொய்களைக் கற்பிக்கிறான், மேலும் (திரும்பி வந்ததும்) தன் மூத்தவரை ஏமாற்றுகிறான்.

59. நல்ல ஆடை அணிந்து, வயிறு நிரப்பிக் கொள்ளும் ஒருவன், வெட்கக்கேடான எண்ணங்களை வளர்க்கிறான்; அவன் புனிதர்களின் சபை நுழைய மாட்டான்.

60. நீங்கள் ஊருக்குள் செல்லும்போது,ப் பெண்களை அணுகாதீர்கள், அவர்களுடன் உரையாடாதீர்கள்; இல்லையெனில், கொக்கியை விழுங்கிய மீனைப் போல, உங்கள் ஆன்மா அவர்களைப் பின்தொடரும்.

61. பெருந்தன்மையுள்ள துறவி பற்று நீக்கம் பெறுவான்; ஆனால் தன் சகோதரர்களை வருத்துபவன் வெறுக்கப்படுவான்.

62. கர்த்தர் மனத்தாழ்மையுள்ள துறவியை நேசிக்கிறார், ஆனால் சண்டை போடும் ஒருவரைத் தம்மை விட்டுத் துரத்துகிறார்.

63. ஒரு சகோதரன் துக்கமாக இருந்தால், அவனை ஆற்றுப்படுத்துங்கள்; அவன் துயரத்தில் இருந்தால், அவனுடன் துயரப்படுங்கள்: அவ்வாறு செய்வதால், நீங்கள் அவனது இதயத்தை மகிழ்விப்பீர்கள், மேலும் பரலோகத்தில் உங்களுக்காக ஒரு பெரிய புதையலைச் சேகரிப்பீர்கள்.

64. உங்கள் மூப்பருக்கு எதிராகப் பேசப்படும் வார்த்தைகளுக்குச் செவிசாய்க்காதீர்கள், மேலும் அவரைக் கனப்படுத்தாத ஒருவரின் ஆவியை அவருக்கு எதிராகத் தூண்டாதீர்கள், இல்லையெனில் உங்கள் செயல்களால் ஆண்டவருக்குக் கோபம் வந்து, உங்களை ஜீவ புத்தகத்திலிருந்து அழித்துவிடுவார்.

65. சோம்பேறித் துறவிக்குப் பெரிய தீங்கு நேரிடும், அவன் தன் வழியில் நிலைத்திருந்தால், தன் துறவறையைக் கூடக் கைவிடுவான்.

66. இருநாவுடைய துறவி சகோதரருக்குள் பிணக்கு மூட்டுகிறான், ஆனால் உண்மையுள்ளவன் சமாதானத்தைக் கொண்டுவருகிறான்.

67. தன் பலத்தில் நம்பிக்கை வைப்பவன் விழுவான், ஆனால் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ளும்வன் உயர்த்தப்படுவான்.

68. வயிறு நிறைந்த திருப்தியில் அடிபணியாதீர்கள், இரவில் தூக்கம் உங்களை வென்றுவிடாது: இந்த வழியில் நீங்கள் விரைவில் தூய்மையடைவீர்கள், கர்த்தருடைய ஆவியும் உங்கள் மீது இறங்குவார்.

69. சங்கீதங்களைப் பாடுவது கோபத்தைத் தணிக்கிறது; தாராளம் பயத்தைப் போக்குகிறது.

70. விருந்துகளில் அடிக்கடி கலந்துகொள்பவர் தங்கள் ஒளி மங்குவதைக் காண்பார், மேலும் இருள் அவரது ஆன்மாவை மூடும்.

71. எடைபோட்டு ரொட்டி உண்ணுங்கள், அளந்து தண்ணீர் குடிங்கள், அப்பொழுது விபச்சாரத்தின் ஆவி உங்களை விட்டு ஓடிவிடும்.

72. உங்கள் சகோதரனுக்குக் கண்ணி வைக்காதீர்கள், அவன் கீழே விழுந்ததில் மகிழாதீர்கள், ஏனெனில் கர்த்தர் உங்கள் இதயத்தைக் காண்கிறார், உங்கள் மரண நாளில் இதற்காக உங்களைக் கணக்குக் கேட்பார்.

73. யார் சாதாரண மக்களைத் தவறான வழியில் செலுத்துகிறாரோ அவர் தண்டனைக்கு ஆளாவார், மேலும் அவர்களை அவமதிப்பவர் தன் சொந்தப் பெயரையே அவமதிக்கிறார்.

74. சமாதானத்தை நேசிப்பவன் அதன் தேன் கூட்டைச் சுவைப்பான், அதைப் பெருக்குபவன் தேனால் நிரப்பப்படுவான்.

75. தேவனைக் கனம்பண்ணு, அப்பொழுது நீர் அசரீரிகளை அறிவீர்; அவருக்கு ஊழியஞ்செய்யும், அப்பொழுது அவர் உமக்கு யுகங்களின் ஞானத்தைக் காண்பிப்பார்.

76. கிறிஸ்துவின் மாம்சம் என்பவை செயலூக்கமுள்ள நற்பண்புகளாகும்: அவற்றை உட்கொள்பவர் பற்று அற்றவராக மாறுவார்.

77. கிறிஸ்துவின் இரத்தம் என்பது செயல்களின் பகுத்தறிவு; அதைப் பருகுகிறவர் அதனால் அறிவொளி பெறுவார்.

78. கர்த்தரின் மார்பகம் தேவனுடைய அறிவாகும்: அதில் ஓய்வெடுப்பவன் ஒரு இறையியலாளனாவான்.

79. அறிவால் நிரப்பப்பட்டவரும் நன்மை செய்பவரும் ஒருவரையொருவர் சந்தித்தனர், அவர்களுக்கு நடுவே ஆண்டவர் இருக்கிறார்.

80. உங்கள் ஞானஸ்நான விசுவாசத்தை விட்டு விலகாதிருங்கள், ஆன்மீக முத்திரையை அழிக்காதிருங்கள், அப்போதுதான் ஆண்டவர் உங்கள் ஆன்மாவோடு நிலைத்திருந்து, தீய நாட்களில் உங்களைக் காப்பார்.

81. பிளவுபடுத்தும் மதவாதிகளின் வார்த்தைகள் மரணத்தின் முன்னோட்டங்கள்; அவற்றை ஏற்றுக்கொள்பவன் தன் ஆன்மாவை அழித்துக்கொள்வான்.

82. இப்போது, என் மகனே, என்னைக் கேள்: விசுவாசமற்றவர்களின் வாசல்களுக்குச் செல்லாதே, அவர்களுடைய பொறிகளில் காலடி வைக்காதே, ஒருவேளை நீ சிக்கிக்கொள்ளக்கூடாது.

83. பொய்யான அறிவிலிருந்து உன் ஆன்மாவைத் திருப்பிக்கொள்: வழிதவறியவர்களிடம் நான் அடிக்கடி பேசி, அவர்களின் இருண்ட வார்த்தைகளை ஆராய்ந்தேன், அதில் பாம்புகளின் விஷத்தைக் கண்டேன். அவர்களை ஏற்றுக்கொள்பவன் அழிந்து போவான், அவர்களை நேசிப்பவன் தீமையால் நிரப்பப்படுவான்.

84. நான் அவர்களுடைய முன்னோரின் ஞானத்தைக் கவனித்தேன், ஆனாலும் அவர்களுடைய வார்த்தைகளில் சத்தியத்தின் ஒளியை நான் காணவில்லை.

85. இறைவனின் வழிகள் இருளில் மூழ்கியுள்ளன, அவனது விதி மனதிற்கு எட்டாதது, ஆனால் நற்பண்புள்ள மனிதன் அவற்றை அறிந்துகொள்வான்.

10. கன்னிகைகளுக்கு அவருடைய அறிவுரைகள்

1. கர்த்தரை நேசிக்கவும், அவர் உங்களை நேசிப்பார்; அவருக்குச் சேவை செய்யுங்கள், அவர் உங்கள் இருதயத்தை ஒளிப்படுத்திடுவார்.

2. உங்கள் தாயை (ஆபஸ்) கர்த்தருடைய தாயாக கனியுங்கள், மேலும் உங்களுக்குப் பிறப்பைக் கொடுத்தவரின் நரைத்த கூந்தலை (ஆவிக்குரிய விதத்தில்) அவமதிக்காதிருங்கள்.

3. உங்கள் சகோதரிகளை உங்கள் தாயின் மகள்களாக நேசியுங்கள், மேலும் அமைதியின் பாதையிலிருந்து விலகாதீர்கள்.

4. உதிக்கும் சூரியன் உங்கள் கைகளில் ஒரு பிரார்த்தனைப் புத்தகத்தைக் காணட்டும், இரண்டாம் மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, உங்கள் கைகள் ஊசிவேலையில் ஈடுபட்டிருக்கட்டும்.

5. இடைவிடாமல் ஜெபியுங்கள், உங்களைப் புதிதாகப் பிறக்கச் செய்த கிறிஸ்துவை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

6. ஆண்களின் கூடுகளைத் தவிர்க்குங்கள், உங்கள் ஆன்மாவில் ஒரு சிலை நிலைத்து நின்று, உங்கள் ஜெபத்தின் போது உங்களுக்கு ஒரு இடறலாக மாறிவிடாதபடிக்கு.

7. கிறிஸ்துவே உங்கள் பிரியமானவர்; ஆகவே, எல்லா மனிதர்களையும் நிராகரிக்கவும், அப்பொழுது உங்கள் வாழ்வு கண்டனத்திற்கு இடமாகாது.

8. எரிச்சலையும் கோபத்தையும் அகற்றுங்கள், உங்கள் இதயத்தில் எந்தப் பழிவாங்கும் எண்ணமும் வேரூன்ற விடாதீர்கள்.

9. 'இன்று நான் விருந்துண்ணுவேன், நாளை நான் நோன்பிருப்பேன்' என்று சொல்லாதே, ஏனெனில் நாளை என்ன நடக்கும் என்று உனக்குத் தெரியாது.

10. இறைச்சி உண்பது நல்லதல்ல, திராட்சை அருந்துவதும் சரியல்ல; இவை இரண்டும் நோயுற்றவர்களுக்கு மட்டுமே அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளன.

11. அமைதியற்ற கன்னிகை இரட்சிக்கப்படமாட்டாள், இன்பத்தில் வாழ்பவள் தன் மணமகனைக் காணமாட்டாள்.

12. 'பணியாள் எனக்குத் துயரமளித்தாள்; நான் அவளுக்குப் பதிலுக்குத் தீங்கு செய்வேன்' என்று சொல்லாதே, ஏனெனில் தேவனுடைய குமாரத்திகளுக்குள் அடிமைத்தனம் இல்லை.

13. பயனற்ற பேச்சைக் காதுகொடுத்துக் கேட்காதே, முதியவயது முட்டிகளின் வம்புப் பேச்சிலிருந்து விலகி ஓடு.

14. குடிகாரர்களின் விருந்துகளைப் பார்க்காதே, உலகியல் திருமணங்களுக்குச் செல்லாதே: இவைகளைச் செய்யும் ஒவ்வொரு கன்னிகையும் கர்த்தருக்கு முன்பாகத் தீட்டுள்ளவள்.

15. தேவ வார்த்தையைப் பேச உன் வாயைத் திற, அதிகமாகப் பேசுவதைத் தடுத்துக்கொள்.

16. தேவனுக்கு முன்பாகத் தங்களைத் தாழ்த்திக்கொள்ளுங்கள், அவருடைய வலதுகரம் உங்களை உயர்த்தும்.

17. தேவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்கும் காதைத் திருப்பாதே, தேவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்கும் காதைத் திருப்பாதே, தேவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்கும் காதைத் திருப்பாதே, தேவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்கும் காதைத் திருப்பாதே, தேவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்கும் காதைத் திருப்பாதே, தேவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்கும் காதைத் திருப்பாதே, தேவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்கும் காதைத் திருப்பாதே, தேவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்கும் காதைத் திருப்பாதே, தேவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்கும் காதைத் திருப்பாதே, தேவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்கும் காதைத் திருப்பாதே, தேவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்கும் காதைத் திருப்பாதே, தேவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்கும் காதைத் திருப்பாதே, தேவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்கும் காதை

18. எல்லாவற்றையும் கர்த்தருக்காகச் செய், மனிதப் புகழைத் தேடாதே; ஏனெனில் மனிதப் புகழ் வயல் பூவைப் போன்றது, ஆனால் கர்த்தருடைய மகிமை என்றென்றும் நிலைத்திருக்கிறது.

19. கர்த்தர் சாந்தமான கன்னிகையை நேசிக்கிறார், ஆனால் சண்டை போடும் பெண் அவருக்கு அருவருப்பானவள்.

20. கீழ்ப்படிதலுள்ள கன்னிகை அன்பைப் பெறுவாள், ஆனால் கலகக்காரி முற்றிலும் முட்டாள்தனமானவள்.

21. முணுமுணுக்கும் கன்னிகையைக் கர்த்தர் அழிப்பார், ஆனால் நன்றியுள்ளவளை மரணத்திலிருந்து மீட்பார்.

22. சிரிப்பு ஒரு அவமானம், (கண்களின்) வெட்கமின்மை ஒரு பழிக்கூறு; எந்த முட்டாள்தனமான பெண்ணும் அவற்றில் விழுவாள்.

23. நல்ல ஆடை அணிந்து அலங்கரித்துக் கொள்ளும் பெண், தன் பார்வையின் நாணத்தைக்கூட இழந்துவிடுவாள்.

24. பொதுமக்களுடன் அதிக நெருக்கம் கொள்ளாதே, அவர்கள் உன் இதயத்தைத் திருப்பி, நீதிமான்களின் ஆலோசனையைப் பயனற்றதாக்கிவிடுவார்கள்.

25. இரவில் கண்ணீருடன் ஜெபிப்பீராக, நீர் ஜெபிப்பதை யாரும் அறியாதபடிக்கு; அப்பொழுது கிருபை பெறுவீர்.

26. இனிமையான உலாவும் மற்றவர்களின் வீடுகளுக்குச் செல்வதும் ஆன்மாவின் நிலையைக் குழப்பி, அதன் மன உறுதிப்பாட்டை அசைத்துவிடும்.

27. உண்மையுள்ள கன்னிகை பயந்தவளாக இருப்பதில்லை, ஆனால் நம்பிக்கையற்றவள் தன் நிழலைக் கூடப் பயப்படுகிறாள்.

28. பலவீனமான சகோதரியை இகழ்கிறவள் கிறிஸ்துவுக்குப் புறம்பே போவாள்.

29. 'இது என்னுடையது, அது உன்னுடையது' என்று சொல்லாதே, ஏனெனில் கிறிஸ்து இயேசுவில் எல்லாமே பொதுவானவை.

30. மற்றவர் எப்படி வாழ்கிறார் என்று துருவித் துருவிக் கேட்காதே, உன் சகோதரியின் வீழ்ச்சியில் மகிழாதே.

31. தேவையான கன்னிகைகளுக்கு சேவை செய்யுங்கள், உங்கள் உயர்ந்த நிலையின் காரணமாக உங்களை உயர்த்திக் கொள்ளாதீர்கள்.

32. தேவனுடைய சபையில், உங்கள் உதடுகளிலிருந்து எந்த வார்த்தையும் வெளிப்பட வேண்டாம், மேலும் யாரையும் இகழாதிருங்கள், ஏனெனில் கர்த்தர் உங்கள் இருதயத்தை அறிந்து உங்கள் எண்ணங்கள் அனைத்தையும் கவனிக்கிறார்.

33. ஒவ்வொரு தீய எண்ணத்தையும் உங்களை விட்டு விரட்டுங்கள், அப்பொழுது உங்கள் பகைவர்கள் உங்களை வெல்ல மாட்டார்கள்.

34. உங்கள் இதயத்தில் பாடுங்கள், சங்கீத வார்த்தைகளை உங்கள் நாவால் மட்டும் உச்சரிக்காதீர்கள்.

35. கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்பை அணைப்பது கடினம் போல, ஒரு கன்னிகையின் காயப்பட்ட ஆன்மாவையும் குணப்படுத்துவது அரிது.

36. உங்கள் ஆன்மாவைத் தீய எண்ணங்களுக்கு ஒப்புக்கொடுக்காதீர்கள், அவை உங்கள் இதயத்தை மாசுபடுத்தி, தூய ஜெபத்தை உங்களிடமிருந்து விரட்டிவிடும்.

37. துக்கம் பாரமானது, மனச்சோர்வு தாங்குவதற்குக் கடினமானது, ஆனால் கர்த்தரிடம் சிந்தப்படும் கண்ணீர் இவைகளை விட வலிமையானது.

38. பசியும் தாகமும் தீய விருப்பங்களை அடக்கும், ஆனால் நீதியான விழிப்புணர்வு மனதைத் தூய்மைப்படுத்தும்.

39. கோபமும் எரிச்சலும் அன்பை விரட்டுகின்றன, ஆனால் பழிவாங்கும் எண்ணம் ஒருவரின் திறமைகளுக்கு அவமானத்தைத் தருகிறது.

40. தன் சகோதரியை இரகசியமாகப் பழிசொல்லுகிறவள் மணமகன் அறைக்கு வெளியே இருப்பாள்; அவள் வாசலில் கூச்சலிடுவாள், ஆனால் யாரும் அவளைக் கவனிக்க மாட்டார்கள்.

41. இரக்கமற்ற கன்னிகையின் விளக்கு அணைந்துவிடும், தன் மணமகனின் வருகையை அவள் காண்பதில்லை.

42. கல்லின் மீது விழும் ஒரு கண்ணாடித் துண்டு சிதறுண்டு போகிறது; அவ்வாறே கணவனைப் பற்றிக்கொள்ளும் ஒரு கன்னிகை குற்றமற்றவளாக இருக்க மாட்டாள்.

43. வெகுஜனமான, கோபக்கார கன்னிகையை விட, சாந்தமான திருமணமான பெண் சிறந்தவள்.

44. தன் கணவனின் சொற்களால் சிரித்து மயங்குபவள், தன் கழுத்தில் எதிரிகள் கயிற்றை மாட்டிக்கொள்ள அனுமதித்தவளைப் போன்றவள்.

45. பொன்மேடையில் வைக்கப்பட்ட முத்து போன்றது கன்னித்தன்மை, அது மரியாதையால் சூழப்பட்டுள்ளது.

46. நரம்பிசையால் பாடப்படும் தீய பாடல்கள் ஆன்மாவைத் தளர்த்தி, அதன் உறுதியான மன உறுதியைக் குலைக்கின்றன; மற்ற எல்லாவற்றையும் விட இதைக் காப்பாற்று, இல்லையெனில் நீ குறைபாடு உடையவளாகக் காணப்படுவாய்.

47. ஏளனத்தில் இன்பம் காணாதே, புறஞ்சொல்லுக்காரிகளுடன் சேராதே, ஏனெனில் கர்த்தர் அவர்களைக் கைவிடுவார்.

48. உணவில் ஈடுபடும் சகோதரியைக் கண்டிக்காதே, உன் சொந்த உண்ணாநோன்பின் காரணமாகப் பெருமையும்கொள்ளாதே; ஏனெனில் கர்த்தர் உனக்கு என்ன திட்டமிட்டுள்ளார் என்பதும், உங்களில் யார் அவருடைய சந்நிதியில் நிற்பீர்கள் என்பதும் உனக்குத் தெரியாது.

49. தன் கண்கள் மங்கியும், தன் உடல் மெலிந்தும் வருந்துபவள், தானாக விரதம் இருப்பதில் மகிழ்ச்சியைக் காணமாட்டாள்.

50. விரதம் ஒரு கனத்த சுமை, தூய்மையைக் காப்பது கடினம், ஆனாலும் பரலோக மணமகனை விட இனிமையானது எதுவும் இல்லை.

51. தங்கள் போதனைகளால் கன்னியாஸ்திரீகளைக் கெடுத்து, அவர்களின் கன்னித்தன்மையைப் பயனற்றதாக்கும் மனிதர்களை நான் கண்டிருக்கிறேன்.

52. ஆனால், ஓ கன்னிகையே, தேவாலயத்தின் போதனையைக் கேள், வேறு யாரும் உன்னைத் தட்டிப் பேச விடாதே.

53. கடவுள் வானத்தையும் பூமியையும் படைத்து அவற்றுக்குப் பரிபாலனம் செய்கிறார்; பாவம் செய்ய முடியாத தேவதூதர் எவரும் இல்லை, இயல்பாகவே தீயவனாகிய பேயும் இல்லை: கடவுள் இரண்டையும் சுயவிருப்பத்துடன் படைத்தார்.

54. ஒரு மனிதன் அழியக்கூடிய உடலையும் பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மாவையும் கொண்டிருப்பது போல, நமது ஆண்டவரும் பாவமற்ற மனிதராக உண்மையாகப் பிறந்தார், உண்மையாக உண்டார், உண்மையாகச் சிலுவையில் அறையப்பட்டார்: அவர் மனிதர்களின் பார்வையில் ஒரு தோற்றமல்ல.

55. மரித்தோரின் உயிர்த்தெழுதல் உண்டு; இந்த உலகம் கடந்து போகும், நாம் ஆன்ம உடல்களைப் பெறுவோம். நீதிமான்கள் ஒளியைப் பெறுவார்கள், தீயோர்கள் இருளில் வசிப்பார்கள்.

56. கன்னிகையின் கண்கள் தேவனைக் காண்பன, அவளுடைய செவிகள் அவருடைய வார்த்தையைக் கேட்பன.

57. கன்னிகையின் தூய்மை கர்த்தருக்குப் பிரியமானது, மேலும் தூய கன்னிகை தன் மணவாளனின் கைகளிலிருந்து ஒரு கிரீடத்தைப் பெறுவாள்.

58. அவளுக்குத் திருமண ஆடை அளிக்கப்படும், அவள் பரலோகத்தில் தேவதூதர்களுடன் மகிழ்ச்சியடைவாள்.

59. அவளுடைய விளக்கு அணைந்து போகாமல் எரியும், அவளுடைய விளக்குக் கூடையிலுள்ள எண்ணெய் ஒருபோதும் வற்றிப் போகாதிருக்கும்; அவள் நித்திய செல்வங்களைப் பெற்று, தேவனுடைய ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிப்பாள்.

60. உங்களைப் பாதுகாக்கும் கிறிஸ்துவை நினைத்து, ஆராதனைக்குரிய ஒரே சாயலில் உள்ள திருக்கோவிலை மறந்துவிடாதீர்கள்.

11. பல்வேறு தீய எண்ணங்கள், அதிகாரம்[64]

1. சுறுசுறுப்பான வாழ்க்கையை எதிர்க்கும் அசுரர்களில், காமம் அல்லது அதீத பசியின் பேராவல்களுக்கு ஆளானவர்களும், நம்மில் பணப் பற்றை ஊட்டுபவர்களும், மனிதப் புகழைத் தேட நம்மைத் தூண்டுகிறவர்களுமே முதலில் ஆயுதம் ஏந்துகிறார்கள். அவர்கள் அனைவரும், அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து, தாங்கள் ஏற்கெனவே காயப்படுத்தியவர்களைத் தாக்குவதற்குத் தங்கள் முறையின்படி காத்திருக்கிறார்கள். ஏனெனில், ஒருவர் முதலில் , அதாவது பேராவலுக்கும், களிப்புண்ணுக்கும் இரையாகாமல் இருக்கப்பட்டால், விலைமாதுவின் பிடியில் சிக்க முடியாது; உணவுக்காகவோ, பணத்திற்காகவோ, புகழுக்காகவோ நின்று போராடாமல் இருந்தால், கோபத்தால் ஒருவரால் வெல்லப்பட முடியாது; மேலும், இவையனைத்திலும் ஏதேனும் ஒரு இழப்பைச் சந்திக்காத வரை ஒருவரால் துக்கத்தின் பேயிலிருந்து தப்ப முடியாது; அத்துடன், 'அனைத்துத் தீமைகளுக்கும் மூலமான பண ஆசை'யை (1 தீமோ. 6:10) வேரறுக்காத வரை, சாத்தானின் முதல் சந்ததியான பெருமையிலிருந்தும் ஒருவர் தப்பிக்க முடியாது. ஏனெனில், ஞானமுள்ள சாலமோனின் வார்த்தைகளின்படி, 'வறுமை ஒரு மனிதனைத் தாழ்த்துகிறது' (நீதிமொழிகள் 10:4), சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஒருவன் முதலில் இந்த அடிப்படைக் தீமைகளால் காயப்படுத்தப்படாவிட்டால், வேறு எந்தத் தீய சக்தியிடமும் அவன் பலியாவதில்லை. ஆகவே, பிசாசு ஏன் இந்த மூன்று எண்ணங்களையும் இரட்சகருக்கு முன்வைத்தான்: முதலாவது, கற்களை அப்பமாக மாற்றுமாறு கேட்டபோது; இரண்டாவது, அவர் விழுந்து தன்னை ஆராதித்தால், உலகம் முழுவதையும் தருவதாக உறுதியளித்தபோது; மூன்றாவது, அவர் ஒரு உயரமான இடத்திலிருந்து தன்னைக் கீழே தள்ளினாலும், தனக்கு எந்தத் தீங்கும் ஏற்படாமல் மகிமைப்படுத்தப்படுவார் என்று உறுதியளித்தபோது. (திருச்சபையின் கூரையிலிருந்து). ஆனால் கர்த்தர், இவை அனைத்தையும் மீறி, பிசாசுக்கு விலகிச் செல்ல கட்டளையிட்டார், இதன் மூலம் இந்த மூன்று எண்ணங்களையும் நாம் இகழ்ந்தாலன்றி பிசாசை விரட்ட முடியாது என்பதை நமக்குக் கற்பித்தார்.

2. எல்லா பிசாசு எண்ணங்களும் புலனுணர்வு விஷயங்களின் படங்களை ஆன்மாவிற்குள் கொண்டுவருகின்றன, மேலும் மனம், அவற்றின் முத்திரையை ஏற்றுக்கொண்டு, அவற்றைத் தனக்குள் புரட்டுகிறது. இதன் விளைவாக, எண்ணத்தின் உள்ளடக்கத்தின் மூலம் எந்தப் பிசாசு நம்மை நெருங்கிவிட்டது என்பதை நாம் அடையாளம் காணலாம்: உதாரணமாக, எனக்குத் தீங்கு செய்த அல்லது அவமதித்த ஒருவரின் முகம் என் எண்ணங்களில் தோன்றினால், பழிவாங்கும் பேயன் அருகில் வந்துவிட்டான் என்பதை இது வெளிப்படுத்துகிறது; மறுபுறம், பணம் அல்லது புகழ் பற்றிய எண்ணங்கள் எழுந்தால், அந்த விஷயத்தின் மூலம் நம்மைத் தொந்தரவு செய்வது யார் என்பதை நம்மால் தவறாமல் அடையாளம் காண முடியும்; அதேபோல், மற்ற எண்ணங்களைக் கொண்டும், அவற்றின் விஷயத்தின் மூலம், நமது முன் நின்று அவற்றைத் தூண்டுவது யார் என்பதை நாம் தீர்மானிக்க முடியும். இருப்பினும், இந்த விஷயங்களைப் பற்றிய அனைத்து நினைவுகளும் பேய்களிடமிருந்து வருகின்றன என்று நான் கூறவில்லை, ஏனெனில் ஒரு நபர் மனதைச் செயல்படுத்தும்போது, அது வழக்கமாக நடந்தவற்றின் படங்களை மீண்டும் உருவாக்குகிறது; ஆனால் ஒரே நேரத்தில் எரிச்சலையோ அல்லது ஆசையையோ தூண்டும் நினைவுகள்தான் பேய்களிடமிருந்து வருகின்றன, இது இயற்கைக்கு மாறானது. இந்த சக்திகள் சீர்குலைக்கப்படுவதால், மனம் மனவிகாரங்களிலும் சண்டைகளிலும் ஈடுபடுகிறது, மேலும் கடவுளைப் பற்றிய எண்ணங்களைத் தனக்குள் கொண்டிருக்க முடியாமல் போகிறது, அதன் சட்டமியற்றுபவரான கடவுளைப் பற்றி சிந்திக்க முடியவில்லை, ஏனெனில் இந்த ஒளி (அதாவது, இடையூறற்ற கடவுள் தியானம்) பிரார்த்தனை நேரத்தில் உலகியல் சார்ந்த எண்ணங்கள் அடக்கப்படும் என்ற நிபந்தனையின் பேரில் மட்டுமே ஆளுமை மிக்க மனதில் தோன்றுகிறது.

3. செயல்திறன் மிக்க வாழ்க்கை மீதான 63வது அதிகாரம், அனத்தோலியஸுக்கு உரைக்கப்பட்டது.

4. 'கனவு காட்சிகள்' பற்றி. தூக்கத்தால் ஏற்படும் நமது கற்பனைகளில், பேய்கள் நமது ஆழ்மனதில் படங்களை எவ்வாறு பதியவைத்து மீண்டும் உருவாக்குகின்றன என்பதை ஆராய்வது தகுதியானது. விழித்திருக்கும்போதும் கூட, கண் கொண்டு காணும்போதோ, காது கொண்டு கேட்கும்போதோ, அல்லது வேறு ஏதேனும் ஒரு புலன் மூலம் புறத்திலிருந்து எதையாவது உணர்ந்து அதை நினைவில் தக்கவைத்துக் கொள்ளும்போதோ, பொதுவாக மனதிற்கு இதே போன்ற ஒன்று நிகழ்கிறது; மேலும், நினைவாற்றல், உடல் மூலம் பெற்றதைச் செயல்படுத்தி, இந்த உருவங்களை ஆளும் மனதிற்குள் கொண்டுவருகிறது. எனவே, (கனவுகளில்) தீய சக்திகள் நினைவாற்றலைச் செயல்பாட்டுக்குக் கொண்டு வருவதன் மூலம் மனதில் படங்களை அறிமுகப்படுத்துகின்றன என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது, ஏனெனில் அந்த நேரத்தில் தூக்கத்தால் புலன்கள் செயலிழக்கச் செய்யப்படுகின்றன. ஆனால் மீண்டும் ஒரு கேள்வி எழுகிறது: அவை நினைவாற்றலை எப்படிச் செயல்பாட்டுக்குக் கொண்டு வருகின்றன? அது உணர்ச்சிகள் மூலமாகவா? ஆம், (நாங்கள் உணர்ச்சிப்பூர்வமான கனவுகளைக் கருத்தில் கொண்டால்), தூய்மையானவர்களும் உணர்ச்சியற்றவர்களும் இதுபோன்ற எதையும் அனுபவிப்பதில்லை என்பதிலிருந்து இது தெளிவாகிறது. ஆனால், நம்மிடமிருந்தோ அல்லது புனித சக்திகளிடமிருந்தோ எழும் ஒரு எளிய (உணர்ச்சியற்ற) நினைவு அலைவும் உள்ளது, அதன் மூலம் (நாம் புனிதர்களுடன்) உரையாடுவதாகவும் உணவருந்துவதாகவும் தோன்றுகிறது. இருப்பினும், ஆன்மா உடலின் மூலம் சில உருவங்களை உணர்வதைப் போலவே, நினைவும் உடலின்றி அவற்றை மீண்டும் உருவாக்குகிறது (அதாவது, உணர்ச்சியுடனோ அல்லது உணர்ச்சியின்றிவோ) என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். உடல் ஓய்ந்திருக்கும்போது, அதாவது தூக்கத்தின் போதும் இதே நிகழ்வு நிகழ்கிறது. ஏனெனில், தாகம் எடுத்திருக்கும்போதும் எடுக்காதபோதும் ஒருவர் தண்ணீரைப் பற்றி நினைக்கக்கூடும் என்பது போல, பேராசையுடனும் பேராசையின்றி இருந்தும் ஒருவர் தங்கத்தைப் பற்றி நினைக்கக்கூடும். மற்ற பொருட்களுக்கும் இதே விதி பொருந்தும். (விழிப்பு நிலையிலும் தூக்கத்திலும்). மேலும், மனம் சில கனவுகளைச் சந்திக்கும்போது (அல்லது உறங்கும்போது தனக்குள் உணரும்போது), இந்த வேறுபாட்டில் பேய்களின் பொல்லாட்சியை (அவர்கள் எல்லா விஷயங்களிலும் நமது அழிவை மனதில் கொண்டவர்கள்) அறிந்துகொள்ளுங்கள். கனவுகளை உருவாக்க பேய்கள் வெளிப்புற விஷயங்களைப் பயன்படுத்துகின்றன என்பதையும் அறிவது அவசியம், உதாரணமாக, ஒருவர் நீந்தும்போது அலைகளின் சத்தம்.

5. நமது எரிச்சல், அதன் இயல்பான குணத்திற்கு மாறாகத் தூண்டப்படும்போது, பேய்களின் தோற்றத்திற்குப் பெரிதும் பங்களிக்கிறது மற்றும் அவர்களின் அனைத்து தீய திட்டங்களுக்கும் மிகவும் பயனுள்ளதாக அமைகிறது. இதனால்தான், அவர்களில் ஒருவர்கூட அதை இரவும் பகலும் தூண்டத் தவறுவதில்லை. ஆனால் அது கனிவால் கட்டுப்படுத்தப்படுவதைக் காணும்போது, அவர்கள் சில நேர்மையான சாக்குப்போக்குகளின் கீழ் அதை முன்கூட்டியே தளர்த்த முயற்சிக்கிறார்கள், அதனால் அது ஒருமுறை இறுக்கமானதும், அவர்களின் மிருகத்தனமான எண்ணங்களைத் தூண்டுவதற்கு ஏற்றதாக மாறும். நியாயமான காரணங்களுக்காகவோ அல்லது அநியாயமான காரணங்களுக்காகவோ, அவளைத் தூண்ட அனுமதிக்கக் கூடாது. ஏனெனில், நம்மில் தீமையை ஊட்டும்வர்களின் கைகளில் ஒரு அபாயகரமான வாளைக் கொடுக்கக்கூடாது. எனக்குத் தெரிந்தவரை, பலர் மிகச் சாதாரணமான காரணங்களுக்காக, முறையற்ற அளவுக்குக் கோபமடைந்து அவ்வாறு செய்கிறார்கள். அப்படியென்றால், உணவு, பணம் மற்றும் புகழைத் துறந்துவிட்டதாகச் சொல்லிக்கொள்ளும் நீங்கள், ஏன் இவ்வளவு எளிதாகப் போராட்ட மனநிலைக்குச் செல்கிறீர்கள்? எதற்கும் சொந்தக்காரராக இருக்க மாட்டேன் என்று சபதம் செய்துவிட்டு, ஏன் நாயை வளர்க்கிறீர்கள்? அது குரைத்து மக்களைத் தாக்க முற்பட்டால், உங்கள் உள்ளத்தில் ஏதோ ஒன்றை நீங்கள் வளர்த்து, அதைப் பாதுகாக்க விரும்புகிறீர்கள் என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. அத்தகையவர் தூய செபத்திலிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கிறார் என்பதில் நான் உறுதியாக இருக்கிறேன், ஏனெனில் கோபம் அத்தகைய செபத்தை அழிப்பதாகும் என்பது அவருக்குத் தெரியும். மேலும், , அவர் புனிதர்களை எப்படி மறந்துவிட்டார் என்பதைக் கண்டு நான் வியப்படைகிறேன்: 'கோபத்தை விட்டுவிடுங்கள், சீற்றத்தை அகற்றிவிடுங்கள்' (சங். 36:8) என்று கூவும் தாவீதை, மற்றும் கட்டளையிடும் பிரசங்கி: 'உன் இருதயத்திலிருந்து எரிச்சலை அகற்றி, உன் மாம்சத்திலிருந்து வஞ்சனையைத் தள்ளிப்போடு' (பிரசங்கி 11:10), மேலும் நம்மிடம் 'கோபமின்றியும் தர்க்கமின்றியும் எல்லா நேரத்திலும் எல்லா இடத்திலும் பரிசுத்தமான கைகளை உயர்த்தும்படி' கட்டளையிடும் அப்போஸ்தலரையும் (1 தீமோத்தேயு 2:8) நினைக்கிறேன். பிரார்த்தனை நேரத்தில் நாய்களை வீட்டிலிருந்து வெளியேற்றுவது என்ற பழங்கால வழக்கம், இதைத்தான் நமக்குத் துல்லியமாகக் கற்பிக்கிறது, ஏனெனில், பிரார்த்தனை செய்பவர்களிடம் கோபம் இருக்கக்கூடாது என்பதை அது குறிக்கிறது. ஒரு பாகன் ஞானி, கடவுள்கள் பித்தையையோ அல்லது தொடை இறைச்சியையோ உண்ண மாட்டார்கள் என்று கூடக் கூறினார், இருப்பினும் அவர் என்ன சொல்கிறார் என்பதை அவரே புரிந்து கொள்ளவில்லை என்று நான் நினைக்கிறேன்: ஏனெனில், பித்தை கோபத்தின் சின்னமாகவும், தொடை இறைச்சியை மிருகத்தனமான காமத்தின் சின்னமாகவும் நான் நம்புகிறேன். உடை அல்லது உணவுப் பற்றி ஒருவர் கவலைப்படக் கூடாது என்ற கருத்தைப் பொறுத்தவரை, இரட்சகர் தாமே நற்செய்திகளில், 'உங்கள் உயிரைப் பற்றி, நீங்கள் என்ன சாப்பிடுவீர்கள் அல்லது குடிப்பீர்கள், அல்லது என்ன அணிவீர்கள் என்று கவலைப்படாதிருங்கள்' (மத். 6:25) என்று கூறி இதைத் தடைசெய்யும்போது, இதைப் பற்றி எழுதுவதே கூட தேவையற்றது என்று நான் நினைக்கிறேன். ஏனெனில், கர்த்தருடைய பரிபாலனத்தை நிராகரித்து, சிருஷ்டிகரை மறுக்கும் அவிசுவாசிகளான புறஜனங்களுக்கு இது பொருத்தமானது. ஆனால், ஒரு அஸ்ஸாரியத்திற்கு விற்கப்படும் இரண்டு குருவிகள் கூட பரிசுத்த தூதர்களின் பராமரிப்பில் உள்ளன என்று ஒருமுறைக்குமுழுதும் விசுவாசித்துவிட்ட கிறிஸ்தவர்களுக்கு இது முற்றிலும் அந்நியமானதாக இருக்க வேண்டும். இதற்கிடையில், அசுத்தமான எண்ணங்களைப் பின்தொடரும் பேய்களின் வழக்கம், மிகுந்த கவலை எண்ணங்களை ஊட்டி, இயேசுவை மனதில் 'வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும்' எண்ணங்களின் 'மக்கள்' என்பதிலிருந்து வழிமறிப்பதும், கவலை எண்ணங்களால் அடக்கப்பட்ட வார்த்தை 'வறண்டதாக' இருக்கச் செய்வதும் ஆகும் (மத். 13:22). அவற்றைத் தள்ளிவிட்டு, நாம் 'நமது கவலைகளைக் கர்த்தரிடம் போடுவேமாக' (சங். 54:23) மற்றும் 'நம்மிடம் உள்ளவற்றில் திருப்தியாயிருப்பேமாக' (எபி. 13:5), அதனால் சிக்கனமாய் வாழ்ந்து, அடக்கமான ஆடைகளை அணிந்து, நாடோறும் இந்த வீண் பெருமைகளின் மூலங்களைத் தள்ளிவிட முடியும். ஆகவே, எளிய ஆடைகளை அணிய வெட்கப்படுபவர், 'நீதியின் கிரீடத்தை'ப் பெறுவதற்கான உறுதியான நம்பிக்கையால் தூண்டப்பட்டு, 'குளிரையும் நிர்வாணத்தையும்' (2 கொரி. 11:27) சகித்த புனித பவுலை நோக்கட்டும். ஆனால் புனித பவுல் இந்த உலகத்தை ஒரு காட்சியாகவும் ஒரு பந்தயமாகவும் அழைத்ததால் (1 கொரி. 9:24), 'உயரிய அழைப்பின் கனத்தை அடையப் பாடுபடும்' (பிலி. 3:14) எண்ணங்களால் சுமக்கப்பட்ட ஒருவருக்கு இது சாத்தியமா என்று பார்ப்போம் தேவனுக்கென்று போராடுவதும், இக்காலத்தின் அதிகாரங்களுக்கும் ஆட்சியாளர்களுக்கும் இருளின் சக்திகளுக்கும் எதிராகப் போராடுவதும் (எபே. 6:12)? எப்படியாயினும், இந்த பரபரப்பான கதையிலிருந்து (அரணாவில் என்ன நடக்கிறது என்பதிலிருந்து) கற்றுக்கொண்ட நான் இதை உறுதியாகக் கூறவில்லை, ஏனென்றால், மனமானது அதன் புதையலுடன் பிரிக்க முடியாமல் நிலைத்திருக்கிறது என்ற கூற்று உண்மையானால், கவலை நிறைந்த எண்ணங்கள் மனதைச் சிக்க வைப்பது போலவே, இந்த (போர்வீரனை) அவனது ஆடைகள் நிச்சயமாகத் தடுத்து, அவனைச் சிக்க வைக்கும். ஏனெனில், 'உங்கள் புதையல் எங்கேயோ, அங்கே உங்கள் இருதயமும் இருக்கும்' என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது (மத்தேயு 6:21).

6. எண்ணங்களைப் பொறுத்தவரை, சில வெட்டப்படுகின்றன, மற்றவை வெட்டப்படுகின்றன; சில சமயங்களில் நல்லவை தீயவற்றால் வெட்டப்படுகின்றன, சில சமயங்களில் தீயவை நல்லவற்றால் வெட்டப்படுகின்றன. பரிசுத்த ஆவியானவர் முதலில் தோன்றும் எண்ணத்திற்கு (முன்வருகிற மற்றும் ஆதிக்கம் செலுத்தும் எண்ணத்திற்கு) செவிகொடுத்து, அதன் அடிப்படையில் நம்மை நியாயந்தீர்த்து அல்லது ஏற்றுக்கொள்கிறார். நான் என்ன சொல்ல வருகிறேன்? அது இப்படித்தான் இருக்கிறது! உதாரணமாக, எனக்கு ஒரு எண்ணம் இருக்கிறது, அது விருந்தோம்பல், அதை நான் கர்த்தருக்காகக் கொண்டிருக்கிறேன்; ஆனால் சோதனையாளர் வரும்போது, அவன் புகழுக்காக விருந்தோம்பல் செய்ய வேண்டும் என்ற ஆசையை எனக்குள் ஊட்டுவதால், அது அறுக்கப்படுகிறது. மேலும், மக்கள் பார்வையில் நல்லவர்களாகத் தோற்றமளிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் எனக்கு விருந்தோம்பல் எண்ணம் ஏற்படுகிறது; ஆனால், அதைவிடச் சிறந்த எண்ணம் ஒன்று எழும்போது, அந்தச் சிறந்த எண்ணம் நமது நற்பண்பைக் கர்த்தரிடம் அதிகமாகத் திருப்புவதாலும், இதை மக்கள் பொருட்டுச் செய்யாமல் இருக்க நம்மைக் கட்டாயப்படுத்துவதாலும், அந்த எண்ணம் மாற்றமடைகிறது. எனவே, நமது செயல்களிலேயே நாம் இறுதியில் நமது முதல் எண்ணங்களுக்கு உண்மையாக இருந்தால், இரண்டாவது எண்ணங்கள் ஒரு சோதனையாக மட்டுமே சேவை செய்தால், அந்த முதல் எண்ணங்களின் அடிப்படையிலேயே நாம் நமது வெகுமதியைப் பெறுவோம்; ஏனெனில் மனிதர்களாகவும், பேய்களுக்கு எதிரான போராட்டத்தில் ஈடுபட்டவர்களாகவும், நாம் எப்போதும் ஒரு நேர்மையான எண்ணத்தை மாசற்றதாக வைத்திருக்க வேண்டிய வலிமையைக் கொண்டிருக்கவில்லை, – அதேபோல், ஒரு நல்ல எண்ணத்தால் தீய எண்ணத்தை எதிர்க்க முயற்சி செய்யாமல், அது நம்மில் தங்கியிருக்க முடியாது; ஏனெனில், நம்மில் நற்பண்பின் விதைகள் உள்ளன (அவற்றை அடக்க முடியாது). இருப்பினும், இந்தப் போட்டியிடும் எண்ணங்களில் ஏதேனும் ஒன்று மேலோங்கினால், அது சோதிக்கப்படும் எண்ணத்தின் இடத்தைப் பிடித்துவிடுகிறது (அதாவது, அது முதல் எண்ணத்தை முழுமையாக மாற்றிவிடுகிறது), மேலும் அந்த நபர் இறுதியில் இந்த எண்ணத்தால் உந்தப்பட்டு செயல்படத் தொடங்குகிறார்.

7. நீண்டகாலக் கவனிப்பின் மூலம் நாம் அறிந்தபடி, தேவதையின் எண்ணங்கள், மனித எண்ணங்கள் மற்றும் அசுரர்களிடமிருந்து தோன்றும் எண்ணங்களுக்கு இடையிலான வேறுபாடு பின்வருமாறு: தேவதூத எண்ணங்கள், பொருட்களின் தன்மையைப் புரிந்துகொண்டு அவற்றின் ஆன்மீக முக்கியத்துவத்தை ஆராய முற்படுகின்றன, உதாரணமாக: தங்கம் ஏன் உருவாக்கப்பட்டது, மேலும் அது ஏன் பூமியின் தொலைதூரப் பகுதிகளில் மணலைப் போல சிதறடிக்கப்பட்டுள்ளது, அங்கு அது பெரும் முயற்சி மற்றும் உழைப்புடன் தேடப்படுகிறது? ஒருமுறை கண்டறியப்பட்டதும், அது நீரில் கழுவப்பட்டு நெருப்பில் சுடப்படுகிறது, அதன் மூலம் அது கைவினைஞர்களின் கைகளுக்குச் செல்கிறது, அவர்கள் அதைப் பயன்படுத்திப் பரிசுத்த கூடாரத்திற்காக ஒரு விளக்குத்தூண், ஒரு தூபக்கட்டு, 'கண்ணாடிகளும் கிண்ணங்களும்' (2 நாளா. 4:21) ஆகியவற்றை உருவாக்குகிறார்கள், அவற்றிலிருந்து இரட்சகரின் கிருபையினால், பாபிலோன் ராஜா இனி பானம் செய்வதில்லை (தானி. 5:3). இருப்பினும், கிளோபாஸ் இந்த மர்மங்களால் கனன்று கொண்டிருக்கும் இதயத்துடன் வருகிறார். பேயுலக மனம் இதைப் பற்றி ஒன்றும் அறியாது, அதை ஆராயவும் முடியாது; மாறாக, வெட்கமின்றி இவ்வுலகப் பொன்னைச் சேர்ப்பதற்கான ஆசையைத் தூண்டி, அதனால் விளையும் இன்பத்தையும் மகிமையையும் முன்னறிவிக்கிறது. இருப்பினும், மனித மனம் எதையும் அடைவதை நாடாமலும், தங்கம் எதைக் குறிக்கிறது என்பதைப் பற்றி அறியும் ஆர்வமும் இல்லாமலும், உணர்ச்சி அல்லது பேராசையின்றி தங்கத்தின் ஒரு எளிய ஒற்றைப் பிம்பத்தை எண்ணத்தில் அறிமுகப்படுத்துகிறது. யாராவது இரகசியமாக இந்த மாதிரியின்படி தங்கள் மனதைப் பயிற்சி செய்தால், மற்ற பொருட்களுக்கும் இதே போன்ற ஒரு பகுத்தறிவுப் போக்கைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

8. அலைந்து திரிபவர் என்று சரியாக அழைக்கப்படக்கூடிய ஒரு எண்ணம் உண்டு. அது சகோதரர்களுக்கு அதிகாலையில் பெரும்பாலும் தோன்றுகிறது, மேலும் மனதை ஒரு நகரத்திலிருந்து மற்றொரு நகரத்திற்கும், ஒரு ஊரிலிருந்து மற்றொரு ஊரிற்கும், ஒரு வீட்டிலிருந்து மற்றொரு வீட்டிற்கும் அழைத்துச் செல்கிறது; முதலில் அது எளிய உரையாடலில் ஈடுபடுகிறது, பின்னர், சில தெரிந்தவர்களுடன் நீண்ட உரையாடலில் ஈடுபட்டு, அது தனது சொந்த நிலையைக் கெடுத்துக்கொள்கிறது; அது சந்தித்தவர்களின் குணாதிசயத்திற்கு ஏற்ப, அது படிப்படியாக கடவுள் மற்றும் நன்மையின் உணர்விலிருந்து விலகி, அதன் அழைப்பையும் சபதத்தையும் மறந்துவிடுகிறது. ஆகவே, அந்த முனிவர் இந்த அரக்கனைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்; அவன் எங்கிருந்து வருகிறான், எங்கே தங்கியிருக்கிறான் என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். ஏனெனில், அவன் இவ்வளவு பெரிய வட்டமடிக்கும் பயணம் செய்வது தற்செயலாகவோ அல்லது நோக்கமின்றியோ அல்ல. ஆனால் அது துறவியின் மனநிலையைக் குழப்பும் நோக்கத்துடன் அவ்வாறு செய்கிறது, அதனால் இந்த அனைத்தாலும் தூண்டப்பட்டும், பல உரையாடல்களால் மயங்கிய மனமானது, உடனடியாக காமம், கோபம் அல்லது துயரத்தின் பேய்க்கு இரையாகிவிடும், அவை அவனது மனநிலையின் தெளிவை மிகவும் கடுமையாக சேதப்படுத்துகின்றன. ஆனால், இந்த அரக்கனின் தந்திரங்களை நாம் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள விரும்பினால், நாம் திடீரென்று அவனுக்கு முரணாகப் பேசக்கூடாது, மேலும் அவன் நமது மனதிற்குள் எப்படி உரையாடல்களை உருவாக்குகிறான் என்பதையும், எந்த வழிகளில் அவன் படிப்படியாக மனதை மரணத்தின் எல்லைக்குள் தள்ளுகிறான் என்பதையும் (ஆச்சாரியர்களுக்கு) உடனடியாக வெளிப்படுத்தவும் கூடாது; ஏனெனில், நாம் இவையனைத்தையும் அவன் எப்படிச் செய்கிறான் என்பதைப் பார்ப்பதை சகித்துக்கொள்ளாமல், அவன் உடனடியாக ஓடிவிடுவான், இவ்வாறு நாம் அறிய விரும்பியதைப் பற்றி எதையும் கற்றுக்கொள்ள முடியாது. ஆனால், இரண்டாவது அல்லது மூன்றாவது நாளில், அவனது நாடகத்தை இறுதிவரை தொடர அனுமதிப்பது நல்லது. அப்போது அவனது தந்திரமான சூழ்ச்சிகளைத் துல்லியமாக அறிந்துகொண்டு, ஒரு கண்டன வார்த்தையால் அவனை விரட்டி அடிக்க முடியும். ஆனால், சோதனையின் போது, மனம் கலங்கி, நமக்குள்ளே என்ன நடக்கிறது என்பதைத் தெளிவாகக் காணத் தவறக்கூடும் என்பதால், பிசாசு சென்றுவிட்ட பிறகு, இதுதான் செய்யப்பட வேண்டும்: அமர்ந்து, உங்களுக்கு என்ன நடந்தது, நீங்கள் எங்கிருந்து தொடங்கினீர்கள், எங்கு சென்றீர்கள், எந்த நேரத்தில் காமம், துக்கம் அல்லது கோபத்தின் உணர்வால் நீங்கள் ஆட்கொள்ளப்பட்டீர்கள், அதன்பிறகு மற்றவை எப்படி நடந்தன என்பதைப் பற்றி உங்களை நீங்களே சிந்தித்துப் பாருங்கள்: இவை அனைத்தையும் ஆராய்ந்து மனப்பாடம் செய்து கொள்ளுங்கள், அதனால் அது மீண்டும் வரும்போது, நீங்கள் அதை அம்பலப்படுத்த முடியும்; அது ஒளிந்துள்ள இடத்தையும் குறித்துக் கொள்ளுங்கள், அப்போது நீங்கள் அதன் தடங்களைப் பின்தொடராமல் இருப்பீர்கள். இதற்குப் பிறகு, நீங்கள் அதைக் கோபமூட்ட விரும்பினால், அது தோன்றிய உடனேயே அதை அம்பலப்படுத்துங்கள், மேலும் நீங்கள் முதலில் நுழைந்த இடத்திற்கு (உங்கள் மனதில், அந்த முதல் தூண்டல் தரும் அலைவலின் போது) பெயர் சொல்லுங்கள், பிறகு இரண்டாவதையும் மூன்றாவதையும் சொல்லுங்கள்; ஏனெனில் அது வெட்கப்படும் நிலையைத் தாங்க முடியாமல், மிகவும் எரிச்சலடைகிறது. இவ்வாறு அவனிடம் பேசுவது காலத்திற்கு ஏற்றது (மற்றும் பயனுள்ளது) என்பதற்கான சான்று, அவனது எண்ணங்கள் உங்களிடமிருந்து தப்பி ஓடுவதே ஆகும், ஏனெனில் இத்தகைய தெளிவான வெளிப்பாட்டின் முன் அவனால் தன் நிலையில் உறுதியாக நிற்க முடியாது. இந்த அரக்கனை வென்ற பிறகு, மிகக் கனமான தூக்கம், கடும் குளிருடன் இமைகள் மரத்துப்போதல், அதிகமாக வாய்திறத்தல் மற்றும் தோள்களில் பாரம் போன்றவை ஏற்படும்; இவை அனைத்தையும் பரிசுத்த ஆவியானவர் தீவிர ஜெபத்தின் மூலம் நீக்குகிறார்.

9. பேய்கள் மீதான வெறுப்பு நமது இரட்சிப்பில் பெரிதும் உதவுகிறது மற்றும் நற்பண்பைப் பயில மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கிறது; இருப்பினும், சில நல்ல குணங்களைப் போல அதை நம்மில் வளர்த்துக் கொள்ள நம்மால் முடிவதில்லை, ஏனெனில் இவ்வுலக இச்சையின் ஆவிகள் நம்மில் அதை அகற்றிவிட்டு, மீண்டும் ஆன்மாவைத் தங்களுக்குள் சகவாசத்திற்கும் நெருக்கத்திற்கும் அழைக்கின்றன. ஆனால், குணப்படுத்த கடினமான கால் அழுகல் நோயை விட மோசமான இந்த ஐக்கியத்தை, ஆன்மாக்களின் மருத்துவர் புறக்கணிப்பின் மூலம் குணப்படுத்துகிறார்; அதற்காக, இரவும் பகலும் அவர்கள் கரங்களில் நாம் ஒரு பயங்கரமானதை அனுபவிக்க அவர் அனுமதிக்கிறார். இதன் விளைவாக, ஆன்மா தங்களுக்கு இருந்த இயல்பான (சாதாரண) வெறுப்பிற்குத் திரும்புகிறது, மேலும் தாவீதின் வார்த்தைகளில் கர்த்தரிடம் பேசக் கற்றுக்கொள்கிறது: 'நான் அவர்களைப் பரிபூரண வெறுப்பினால் வெறுத்தேன்; அவர்கள் என் சத்துருக்கள்' (சங்கீதம் 138:22). ஏனெனில், செயலிலோ எண்ணத்திலோ பாவம் செய்யாதவர், தன் பகைவர்களை முழுமையான வெறுப்புடன் வெறுக்கிறார் – இது மிகப் பெரிய மற்றும் முதல் (ஆதாமில் இருந்தது போல) பற்று அற்ற தன்மையின் அடையாளமாகும்.

10. ஆன்மாவை உணர்வற்றதாக்கும் பிசாசு பற்றிப் பேசவே தேவையிருக்கிறதா? நானோ, அதைப் பற்றி எழுதக் கூட அஞ்சுகிறேன். ஏனெனில், அவன் அதைப் பற்றிக்கொண்டு, கடவுள் பயத்தையும் எல்லா மரியாதையையும் புறம் தள்ளும்போது, ஆன்மா தன் இயல்பை விட்டு விலகுகிறது, பாவத்தை பாவமாகவும், சட்டமீறலை சட்டமீறலாகவும் கருதுவதில்லை; பயங்கரமான நியாயத்தீர்ப்பையும் நித்திய வேதனையையும் வெறும் (வெற்று) வார்த்தைகளாக நினைவுகூர்கிறது; மேலும் அந்த நெருப்புக்குரிய, உண்மையாகவே பூகம்பம் போன்ற கிளர்ச்சியை ஏளனம் செய்கிறது—மேலும் அது கடவுளை அறிக்கையிட்டாலும், அவருடைய கட்டளைகளை அறிய விரும்புவதில்லை. அவள் பாவத்தின் பக்கம் திரும்பும்போது நீங்கள் உங்கள் மார்பை அடிக்கிறீர்கள், நீங்கள் அவள் மனம் திரிந்து பாவம் செய்யும்போது உங்கள் மார்பில் அடிக்கிறீர்கள், அவள் அதை உணர்வதே இல்லை; நீங்கள் அவளுடன் வேதவசனங்களிலிருந்து பேசுகிறீர்கள், ஆனால் அவள், பார்வையற்றவளைப் போலப் பார்ப்பதில்லை, செவிடையைப் போலக் கேட்பதில்லை; நீங்கள் அவளுக்கு மனிதர்களின் நிந்தனையை முன்வைக்கிறீர்கள், ஆனாலும் அவள் அதைப் பொருட்படுத்துவதில்லை, அவர்களுக்கு முன்பாக எந்த வெட்கத்தையும் உணர்வதில்லை, தன் கண்ணை மூடிக்கொண்டு கொட்டையை உடைத்து வெளியேறிய பன்றி போல அதைப் பற்றி அவள் அறிந்திருக்கிறாள். நாம் வீண் எண்ணங்களை நம்மில் நீண்ட காலம் வேரூன்ற அனுமதித்தால், இந்தத் தீய சக்தி அவற்றால் தூண்டப்படுகிறது; அதன் காரணமாக, 'அந்த நாட்கள் குறைக்கப்படாவிட்டால், எந்த மாம்சமும் இரட்சிக்கப்படமாட்டது' (மத்தேயு 24:20). இது சகோதரர்களை (அதாவது, கினோவைட்டுகள், கூட்டு வாழ்வில் வாழ்பவர்கள்) அரிதாகவே தாக்கும் தீய சக்திகளில் ஒன்றாகும். இதற்குக் காரணம் வெளிப்படையானது, ஏனெனில் மற்றவர்களின் துரதிர்ஷ்டங்களைக் காணும்போது—ஒருவர் நோயால் பீடிக்கப்பட்டாலும் சரி அல்லது திடீர் மரணத்தால் தாக்கப்பட்டாலும் சரி—அவன் உடனடியாகத் தப்பி ஓடிவிடுகிறான், ஏனெனில் அத்தகைய சமயங்களில் இரக்கத்தால் நிரம்பிய ஆன்மா, மனந்திரும்புதலால் வெல்லப்பட்டு, பேயால் அதன் மீது வீசப்பட்ட குருட்டுத்தனம் அதன் கண்களிலிருந்து நீங்கிவிடுகிறது. நம்மிடம் (தவற்சாட்சிகள்) பாலைவனம் இருப்பதாலும், நம்மிடையே நோயுற்றவர்கள் அரிதாக இருப்பதாலும், இது எங்களுக்குக் கிடைப்பதில்லை. இந்தக் குறிப்பிட்ட பிசாசை விரட்டுவதற்கான ஒரு வழியை வழங்கும் விதமாக, நற்செய்திகளில் ஆண்டவர், நோயுற்றவர்களைப் பார்வையிடவும், கடுங்கோபத்துடன் தண்டனை அனுபவிப்பவர்களையும் பார்வையிடும்படி நமக்குக் கட்டளையிட்டார், அவர் கூறுகையில்: 'நான் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தேன், நீங்கள் என்னைப் பார்வையிட்டீர்கள்; நான் சிறையில் இருந்தேன், நீங்கள் என்னிடம் வந்தீர்கள்' (மத். 25:36). எந்தவொரு துறவியாவது இந்த அரக்கனால் தாக்கப்பட்டும், காம எண்ணங்களைக் கொண்டிருக்காமல், மனச்சோர்வால் தனது இருப்பிடத்தை விட்டு வெளியேறாமல் இருந்தால், அது அவர் வானத்திலிருந்து தங்களுக்கு அருளப்பட்ட பொறுமையையும் தூய்மையையும் பெற்றிருக்கிறார் என்பதைக் குறிக்கிறது என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். அத்தகைய பற்று அற்ற தன்மைக்குத் தகுதியானவராகக் கருதப்பட்டவர் பேறு பெற்றவர்! கடவுளுக்கு அன்புடன் சேவை செய்து துறவறையை மேற்கொள்ள சபதம் செய்துவிட்டு, பொதுமக்களிடையே குடியேற விரும்புகிறவர்கள், இந்த அசுரனிடம் எச்சரிக்கையாக இருக்கட்டும். ஆனால், அவனைப் பற்றி மேலும் பேசவோ எழுதவோ எனக்கு மக்கள் முன்னிலையிலேயே வெட்கமாக இருக்கிறது.

11. துயரத்தின் ஆவி பற்றி. எல்லா அசுரங்களும் ஆன்மாவை இன்பத்தை நேசிக்கக் கற்பிக்கின்றன; துயரத்தின் அசுரன் மட்டும் இதைச் செய்வதில்லை, மாறாக, பாலைவனத்தில் நுழைபவர்களின் எண்ணங்களைக் குழப்புகிறது, எல்லா ஆன்மீக இன்பங்களையும் துண்டித்து, துயரத்தால் ஆன்மாவை உலர்த்துகிறது. ஏனெனில், 'துயரமுள்ள மனிதனின் எலும்புகள் உலர்ந்துபோகின்றன' (நீதிமொழிகள் 17:22). இருப்பினும், மிதமான முறையில் தாக்குவதன் மூலம், அவன் அந்தத் துறவியைத் தேவனுடைய வழிகளில் நன்கு தேர்ச்சி பெறச் செய்கிறான்: ஏனெனில், அவன் இந்த உலகின் எல்லா நன்மைகளையும் இகழவும், ஒவ்வொரு ஆறுதலிலிருந்தும் விலகவும் அவனைத் தூண்டுகிறான். ஆனால் அது நீண்ட காலமாகவும், மிகுந்த தீவிரத்துடனும் அவரை வாட்டி வதைக்கும்போது, அது அந்தத் துறவியைத் தனது சொந்த ஆன்மாவை அழித்துக்கொள்ளும்படி அல்லது அந்த இடத்திலிருந்து வெகுதூரம் தப்பிச் செல்லும்படி அறிவுறுத்தும் எண்ணங்களை எழுப்புகிறது; அத்தகைய எண்ணங்களைக் கொண்டிருந்ததால், யோபு ஒருமுறை அதனால் வாட்டி வதைக்கப்பட்டபோது துன்பப்பட்டார், ஏனெனில் அவர் கூறினார்: 'அது சாத்தியமானால், நானே என்னைக் கொன்றுவிடுவேன், அல்லது எனக்குப் பதிலாக அதைச் செய்யும்படி வேறொருவரைக் கெஞ்சுவேன்' (யோபு 30:24). இந்த ஆவியின் சின்னம் பாம்பு. அதன் விஷம் சிறிதளவில் கொடுக்கப்படும்போது, மற்ற விஷங்களைச் செயலிழக்கச் செய்கிறது, ஆனால் அதிகமாக எடுத்துக்கொள்ளும்போது, அதை உட்கொண்ட உயிரினத்தை அது கொன்றுவிடுகிறது. பவுல் கொரிந்திலிருந்த சட்டமில்லாத மனிதனை இந்தப் பேய்க்கு ஒப்புக்கொடுத்தார்; இந்தக் காரணத்திற்காக அவர் விரைவில் அவர்களுக்கு மீண்டும் எழுதினார், 'அவன் மிகுந்த துயரத்தால் அழிந்துபோகாதபடிக்கு அவனை உங்கள் அன்பில் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்' என்று (2 கொரி. 2:7–8). இவ்வாறு, மக்களை வாட்டும் இந்த ஆவியே உண்மையான மனந்திரும்புதலுக்கும் காரணமாகும். இதனால்தான் புனித யோவான் ஸ்நானகன், தான் கண்டித்தவர்களையும், தேவனுக்குள் தஞ்சம் புகுந்தவர்களையும் 'பாம்புகளின் சந்ததியே' என்று அழைத்தார்; அவர் இவ்வாறு கூறினார்: 'வரவிருக்கும் கோபத்திலிருந்து தப்பி ஓடுமாறு உங்களை எச்சரித்தது யார்? ஆகவே, மனந்திரும்புதலுக்கு ஏற்ற பலனைக் கொடுங்கள்; மேலும், "ஆபிரகாம் எங்கள் பிதாவாக இருக்கிறார்" என்று உங்களிடையே சொல்லத் தொடங்காதிருங்கள். ஏனெனில், இந்தக் கற்களிலிருந்து ஆபிரகாமுக்குப் பிள்ளைகளை எழுப்ப தேவன் சகலவற்றையும் செய்ய வல்லவர்' (மத். 3:7–9). மேலும், ஆபிரகாத்தின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி, தன் தேசத்தையும் தன் இனத்தையும் விட்டுவிட்ட எவரும் (ஆதி. 12:1), அதன் மூலம் இந்தப் பிசாசுக்கு மேலானவராக மாறுகிறார்.

12. கோபத்தைக் வென்றவர், அசுரர்களை வென்றுள்ளார்; ஆனால் கோபத்திற்கு அடிமையானவர், துறவற வாழ்க்கைக்கு அந்நியர், மேலும் நமது இரட்சகரின் வழிகளிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கிறார், ஏனெனில் கர்த்தர், சொல்லப்பட்டபடி, சாந்தகுணமுள்ளவர்களுக்குத் தம்முடைய வழிகளைக் கற்பிக்கிறார் (சங். 24:9). அதனால்தான் துறவிகளின் மனங்கள் மிகவும் பிடிபடாதவையாக இருக்கின்றன, ஏனெனில் அவர்கள் பணிவின் பள்ளத்தாக்குக்கு ஓடிவிடுகிறார்கள். ஏனெனில், பணிவைப் போல பேய்கள் அஞ்சும் நற்பண்பு வேறு எதுவும் இல்லை. 'பணிவுள்ளவர்' என்று அழைக்கப்பட்ட அந்த மாபெரும் மோசே, மற்ற எந்த மனிதரையும் விட அதை அதிகமாகக் கொண்டிருந்தார் (எண்ணாகமம் 12:3). மேலும் புனித தாவீது, 'ஆண்டவரே, தாவீதையும் அவனது எல்லா சாந்தத்தையும் நினைவுகூரும்' (சங்கீதம் 131:1) என்று கூறி, இது கடவுளின் நினைவுகூர்தலுக்குத் தகுதியானது என்று பேசினார். ஆனால் இரட்சகர் தாமே அவருடைய சாந்தத்தை அனுகரணம்பண்ணும்படி நமக்குக் கட்டளையிட்டார், 'என்னிடத்தில் கற்றுக்கொள்வீர்கள், நான் இருதயத்தில் சாந்தமும் தாழ்மையுமுள்ளவன், அப்பொழுது உங்கள் ஆத்துமாக்களுக்கு இளைப்பாறுதல் காண்பீர்கள்' என்று கூறி (மத். 11:29). ஆனால், யாராவது உணவு மற்றும் பானங்களைத் தவிர்த்து, தீய எண்ணங்கள் மூலம் தனக்குள் கோபத்தைத் தூண்டினால், அவன் கப்பலில் பேயை ஓட்டியாகக் கொண்டு கடலைக் கடப்பவனைப் போன்றவன். ஆகவே, நம்மால் இயன்றவரை, நமது இந்த நாயின் மீது ஒரு விழிப்பான கண்ணை வைத்திருக்க வேண்டும், மேலும் அது ஓநாய்களை மட்டுமே துன்புறுத்தும்படி மற்றும் ஆடுகளைக் கடிக்காமல் இருக்கும்படி அதைப் பழக்கப்படுத்த வேண்டும், எல்லா மனிதர்களிடமும் எல்லா விதமான சாந்தத்தையும் காட்டுகிறது (தீத்தோமி 3:2).

13. வீண் பெருமை பற்றி. எல்லா எண்ணங்களிலும், வீண் பெருமை என்ற எண்ணம் மட்டுமே பன்முகத்தன்மை கொண்டது; அது கிட்டத்தட்ட முழு பிரபஞ்சத்தையும் உள்ளடக்கி, ஒரு நகரத்திற்குத் துரோகம் செய்யும் தீய துரோகியைப் போல எல்லா பேய்களுக்கும் கதவுகளைத் திறக்கிறது. அது துறவியின் மனதைக் கொள்ளையடித்து, அதை எண்ணற்ற வார்த்தைகளாலும் பொருட்களாலும் நிரப்பி, அவனது ஜெபங்களை அழித்துவிடுகிறது; அந்த ஜெபங்கள் மூலம் அவன் தனது ஆன்மாவின் காயங்களைக் குணப்படுத்த முயல்கிறான். ஏற்கனவே தோற்கடிக்கப்பட்ட அனைத்துப் பேய்களாலும் இந்த எண்ணம் வளர்க்கப்படுகிறது; அதன் மூலம் அவர்கள் மீண்டும் ஆன்மாவிற்குள் நுழைந்து, 'கடைசியை முதலாவதாக' ஆக்குகிறார்கள் (லூக்கா 11:26). இந்த எண்ணத்திலிருந்தே பெருமையின் எண்ணம் முளைக்கிறது, அது 'ஒற்றுமையின் முத்திரையையும் நன்மையின் கிரீடத்தையும்' வானத்திலிருந்து பூமிக்குத் தள்ளியது (எசேக்கியேல் 28:12). ஆனால், அதில் ஆழமாகப் புதைந்து போகாமல், அதிலிருந்து விலகி நில்லுங்கள்; இல்லையெனில், நாம் நம்முடைய உயிரையும் இருப்பையும் இரக்கமற்றவனுக்குப் பலியிட்டுவிடுவோம் (நீதிமொழிகள் 5:9). தீவிரமான ஜெபம் இந்தத் தீயசக்தியை விரட்டுகிறது; மேலும், சாபத்திற்குரிய வீண் பெருமைக்கு வழிவகுக்கும் எந்தவொரு செயலிலிருந்தும் அல்லது வார்த்தையிலிருந்தும் விலகி நிற்பதும் அவ்வாறே செய்கிறது.

14. ஒரு முனிவரின் மனம் ஒரு அளவிற்கு பற்றின்மையை அடைந்ததும், அவர் பெருமையென்னும் குதிரையில் ஏறி, ஊர்கள் தோறும் தன் புகழிலும் பெருமையிலும் கட்டுப்பாடின்றி திளைத்து விரைந்து செல்கிறார். ஆனால், இறைவனின் திருவுளத்தால், வழிமாறாத தன்மையின் ஆவி அவனைச் சந்தித்து, அவனை ஒரு குதிரைக் கொட்டகையில் அடைத்து, இதனை அவனுக்குக் கற்பிக்கிறது: அவன் குணமடைவதற்கு முன்பு தன் படுக்கையை விட்டு எழாதிருக்கவும், மேலும், தங்கள் நோயின் எச்சங்களை இன்னும் தங்களுக்குள் கொண்டிருக்கும்போதே, பயணம் மேற்கொள்வதோ அல்லது குளியலறைகளுக்குச் செல்வதோ செய்து, அதன் மூலம் தங்கள் முந்தைய நோய்களுக்கு மீண்டும் ஆளாகும் பொறுமையற்ற நோயாளிகளைப் பின்பற்றாதிருக்கவும். ஆகவே, நமது அறையில் அமர்ந்திருக்கும்போதே, நமது மீது கூடுதல் கவனம் செலுத்துவோம். அறநெறியில் சிறந்து, தீமைக்கு எதிராக அசைக்க முடியாதவர்களாகவும்; அறிவில் புதுப்பிக்கப்பட்டு, பல்வேறு தியானங்களுக்குத் தகுதியானவர்களாகவும்; ஜெபத்தில் உயர்ந்து, நமது இரட்சகரின் ஒளியை இன்னும் தெளிவாகக் காண்போமாக.

15. எல்லாத் தீய ஆவிகளின் பொல்லாப்புகளையும் என்னால் விவரிக்க இயலவில்லை, மேலும் என் வாசகர்களில் மிகவும் எளியவர்களுக்காகக் கூட அஞ்சி, அவற்றின் எல்லாத் தீச்செயல்களையும் பட்டியலிட நான் வெட்கப்படுகிறேன். இருப்பினும், விபச்சார ஆவியின் தீய சூழ்ச்சிகளைக் கேளுங்கள். ஒருவன் காம விஷயங்களில் ஒருவித உணர்வற்ற நிலையை அடைந்து, அவனது அருவருப்பான எண்ணங்கள் சற்றே குளிர்ந்துபோகும்போது, அது (அவனது எண்ணங்களில்) ஆண்களையும் பெண்களையும் கொண்டுவந்து, அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் விளையாடுவது போலக் காட்டுகிறது; அதே சமயம், அந்தத் துறவியை அவர்களின் வெட்கக்கேடான செயல்களுக்கும் உடல் அசைவுகளுக்கும் பார்வையாளனாக ஆக்குகிறது. ஆனால் இந்தத் தூண்டுதல் மனதில் வேரூன்றும் வகையைச் சேர்ந்ததல்ல, ஏனெனில் கவனமான ஜெபம், மிகவும் கடுமையான உணவுக் கட்டுப்பாடு, விழிப்புடன் கூடிய ஆன்மீக தியானப் பயிற்சி ஆகியவை சேர்ந்து, அதை நீர் இல்லாத மேகத்தைப் போல விரட்டிவிடுகின்றன. ஆயினும், இந்த சூழ்ச்சி நிறைந்தவன் சதைப்பகுதியைக் கூடத் தொட்டு, அதில் ஒரு பகுத்தறிவற்ற சிதைவைத் தூண்டுகிறான், மேலும் ஆயிரம் பிற தந்திரங்களைக் கருதுகிறான், அவற்றைப் பகிரங்கமாகப் பேசவோ அல்லது எழுத்தில் பதியவோ தேவையில்லை. அத்தகைய எண்ணங்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் பிசாசுக்கு எதிரான கோபத்தின் எழுச்சி, அவற்றுக்கு எதிரான ஒரு சக்திவாய்ந்த மருந்தாகும்; ஏனெனில், அத்தகைய எண்ணங்களுக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக இந்தக் கோபம் எழும்போது, அவன் அதை மிகவும் பயப்படுகிறான், ஏனெனில் அது அவனது எல்லா தந்திரங்களையும் முறியடிக்கிறது. மேலும், 'கோபப்படுங்கள், ஆனாலும் பாவஞ்செய்யாதிருங்கள்' (சங்கீதம் 4:5) என்ற வார்த்தைகளின் பொருளும் இதுவே. இது சோதனையின் நேரங்களில் ஆன்மாவிற்குப் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு பயனுள்ள மருந்து. கோபத்தின் அசுரன் இந்த அசுரனைப் போலவே நடிக்கிறான்; அவன் (மனதின் தரிசனங்களில்) ஒரு துறவியின் பெற்றோர், நண்பர்கள் அல்லது உறவினர்களில் ஒருவரை, முக்கியமற்ற மனிதர்களின் கைகளில் அநியாயங்களுக்கு ஆளாகும் உருவமாகக் காட்டி, அவனது கோபத்தைத் தூண்டுகிறான். மேலும், (குற்றவாளிகளாகத்) தன் மனதில் தோன்றும் அவர்களுக்கு எதிராக ஏதாவது தீயதைப் பேசவோ அல்லது நடவடிக்கை எடுக்கவோ வேண்டும் என்று தூண்டுகிறான். இதைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருந்து, அத்தகைய கற்பனைகளை விரைவாக வேரறுக்க வேண்டும்; இல்லையெனில், அவை ஆழமாகப் பதிந்து, ஜெபத்தின் போது புகைந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு கனலாக மாறிவிடும். இத்தகைய சோதனைகள், எளிதில் கோபம்கொள்பவர்களையும், (பிறருக்கு எதிராக) செயல்பட எளிதில் தூண்டப்படுபவர்களையும், மேலும் தூய ஜெபத்திலிருந்தும் நமது இரட்சகராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் அறிவிலிருந்தும் வெகுதூரம் விலகி இருப்பவர்களையும் மிகுதியாகத் தாக்குகின்றன.

16. ஒரு நல்ல மேய்ப்பன் தன் ஆடுகளுக்கு எவ்வாறு நம்பி ஒப்படைக்கிறானோ, அவ்வாறே கர்த்தரும் இந்த யுகத்தின் எண்ணங்களை மனிதனுக்கு நம்பி ஒப்படைத்துள்ளார்; மேலும், அவனுக்கு உதவியாளர்களாக விருப்பத்தையும் கோபத்தையும் கொடுத்துள்ளார், அதனால் அவன் கோபத்தால் ஓநாய்களின் (துஷ்டசக்திகளின்) எண்ணங்களை விரட்டி அடிக்க முடியும், மற்றும் தன் உணர்ச்சியால் செம்மறியாடுகளை (நல்ல எண்ணங்களை) முழு மனதுடன் நேசித்து, அவற்றை மேய்க்க வேண்டும் என்றும், பலமுறை தன்னைக் கீழே தள்ளும் காற்று மற்றும் மழையால் தாக்கப்படும்போதும், அவற்றைத் தொடர்ந்து மேய்க்க வேண்டும் என்றும் நியமித்தார். மேலும், செம்மறியாடுகளை எப்படி மேய்ப்பது என்பது குறித்த சட்டத்தையும், 'ஓய்விற்கான ஓர் இடம் மற்றும் அமைதியான நீர்நிலைகளையும்' கொடுத்தார் (சங். 22:2), மற்றும் ஒரு சங்கீதப் புத்தகம் மற்றும் ஒரு நரம்பிசைக் கருவி, மற்றும் ஒரு தடி மற்றும் ஒரு கோல் ஆகியவற்றைக் கொடுத்தார் (மற்றும் ஆணையிட்டார்), இந்தக் கூட்டம் (மற்றும் மேய்ச்சல் நிலங்கள்) இருந்து அவர் தன்னைத்தானே உணவூட்டிக் கொள்ளவும், உடை அணிந்து கொள்ளவும், மற்றும் 'மலைகளிலிருந்து வைக்கோலை' சேகரிக்கவும் (நீதி. 27:25). 'ஆடுகளைப் பேணி, அவற்றின் பாலைக் குடிக்காதவன் யார்?' (1 கொரி. 9:7) என்று அவர் கூறுகிறார்? ஆகவே, ஒரு துறவி இந்த ஆட்டுக்குட்டிகளை இரவும் பகலும் கண்காணிக்க வேண்டும், ஏனெனில் ஆட்டுக்குட்டிகளில் ஒன்றுகூட காட்டு மிருகங்களால் கடத்தப்படாமலோ அல்லது கொள்ளையர்களின் கைகளில் சிக்காமலோ பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்; மேலும், பாலைவனத்தில் எங்காவது அப்படி ஏதேனும் நடந்தால், அவர் உடனடியாக சிங்கத்தின் அல்லது பெண் கரடியின் வாயிலிருந்து (பிடிபட்டதை) மீட்க வேண்டும் (1 சாமு. 17:34, 35). பசும்புலிகள் போன்ற எண்ணங்களும் உள்ளன: ஒரு சகோதரனைப் பற்றிய எண்ணங்கள், அவை வெறுப்புடன் நம்முள் குடியிருந்தால்; ஒரு பெண்ணைப் பற்றிய எண்ணங்கள், அவை வெட்கக்கேடான காமத்துடன் நம்முள் சுழன்றால்; வெள்ளி மற்றும் தங்கத்தைப் பற்றிய எண்ணங்கள், அவை பேராசையுடன் வேரூன்றினால்; புனிதப் பரிசுகளைப் பற்றிய எண்ணங்கள் கூட, அவை வீண் பெருமையுடன் மனதில் குடியிருந்தால். அதேபோல, மற்ற எண்ணங்களும் உணர்ச்சிகளால் தூண்டப்பட்டுச் செல்லும்போது, அவற்றையும் பற்றி இவ்வாறுதான் கூற வேண்டும். ஒருவன் (தனது மந்தையை) பகலில் காப்பது மட்டுமல்லாமல், இரவில் விழித்திருந்து காவல் காக்கவும் வேண்டும். ஏனெனில், சிலர் வெட்கக்கேடான மற்றும் வஞ்சகமான கற்பனைகளில் மூழ்கி, தங்களுக்குரியதை இழந்துவிடுகிறார்கள். புனித யாக்கோபு, 'காட்டு மிருகங்களால் கிழிக்கப்பட்ட ஆடுகளில் ஒன்றைக்கூட நான் உனக்குக் கொண்டுவரவில்லை; பகலில் திருடப்பட்ட ஆடுகளுக்கும் இரவில் திருடப்பட்ட ஆடுகளுக்கும் நானே ஈடுசெய்யிறேன். நான் பகலில் கடும் வெயிலிலும் இரவில் குளிரிலும் இருந்தேன், உறக்கம் என் கண்களை விட்டு ஓடிவிட்டது' (ஆதியாகமம் 31, 39–40). அதீத சோர்வினால் நாம் மனச்சோர்வடைந்தால், அறிவின் பாறையிடம் புகலடைந்து, நற்பண்புகளால் அறிவின் நரம்புகளை மீட்டி, சங்கீத நூலுடன் நமது உரையாடலைத் தொடங்குவோம். ஆகவே, நமது முன்னோரின் தேவன் புதரிலிருந்து நம்மை அழைத்து (புற. 3:1, 4), அற்புதங்களையும் அடையாளங்களையும் செய்யும் வல்லமையை நமக்கு அருளுவதற்காக, நாம் மீண்டும் சீனாய்ப் பர்வதத்திற்குக் கீழே ஆடுகளை மேய்ப்போம்.

17. பாவத்தால் மழுங்கடிக்கப்பட்ட பகுத்தறிவு இயல்பை, எல்லா யுகங்களின் (அதாவது, கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, எதிர்காலம்) தியானத்தின் மூலம் கிறிஸ்து (மனந்திரும்புதலுக்கு) எழுப்புகிறார், அதே சமயம் அவருடைய பிதா, கிறிஸ்துவின் மரணத்தை அனுபவிக்கும் (திருமுழுக்கு அல்லது மனந்திரும்புதல் மூலம் பாவத்திலிருந்து விலகும்) இந்த ஆன்மாவை உயிர்த்தெழச் செய்கிறார்— தன்னை அறிதலின் மூலம் உயிர்த்தெழுகிறது. அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், 'நாம் கிறிஸ்துவுடன் மரித்திருந்தால், நாம் அவருடன் உயிர்த்தெழுவோம் என்றும் விசுவாசிக்கிறோம்' (ரோமர் 6:8) என்று கூறியபோது குறிப்பாக இதைத்தான் குறிப்பிட்டார்.

18. மனம், பழைய மனிதனைத் தள்ளிவிட்டு, கிருபையின் மனிதனை அணிந்துகொள்ளும்போது, ஜெபத்தின் போது, அது தனது சொந்த இயல்பை, ஒரு நீலக்கல்லுப்போல அல்லது ஒரு பரலோக நிறம்போல காணும்; இதை வேதாகமம் சீனாய்ப் மலையில் மூப்பர்கள் கண்டது போல ('தேவனுடைய ஸ்தானம்' என்றும் அழைக்கிறது) (புற. 24:10).

19. அசுத்த ஆவிகளில், சில மனிதனை ஒரு மனிதனாகவும், மற்றவை ஒரு மௌன ஜீவியாகவும் தொந்தரவு செய்கின்றன. முந்தையவை வரும்போது, வீண் பெருமை, கர்வம், பொறாமை அல்லது கண்டனம் போன்ற எண்ணங்களை நம்மில் விதைக்கின்றன, இவை எந்த மௌன ஜீவனையும் பாதிப்பதில்லை, ஆனால் பிந்தையவை, அவை நெருங்கும்போது, அவற்றின் இயல்புக்கு மாறாக கோபத்தையோ காமத்தையோ தூண்டுகின்றன; ஏனெனில் இந்த உணர்ச்சிகள் நமக்கும் மௌன ஜீவன்களுக்கும் பொதுவானவை, மேலும் அவை நமது பகுத்தறிவு இயல்பின் கீழ் (அதாவது, அதற்குக் கீழே) நம்மிடத்தில் மறைந்திருக்கின்றன. ஆகவே, மனிதர்களாகிய நம்மில் தோன்றும் எண்ணங்களைக் குறிப்பிடுகையில், பரிசுத்த ஆவியானவர் ஏன், 'நான் சொன்னேன்: "நீங்கள் தேவர்கள், நீங்கள் அனைவரும் உன்னதமானவரின் புத்திரர்; ஆனாலும், மனுஷரைப்போல மரித்து, பிரபுக்களில் ஒருவரைப்போல விழுகிறீர்கள்"' (சங். 81:6, 7) என்று கூறுகிறார். ஆனால், ஒரு மௌனமான பிராணிக்குள் இருப்பது போல, ஒரு மனிதனுக்குள் இயங்கும் எண்ணங்களைக் கருத்தில் கொண்டு, என்ன சொல்ல இருக்கிறது? 'புரிந்துகொள்ளாத குதிரை அல்லது கழுதையைப் போல இராதீர்கள்; அவைகள் உங்களை அணுகாதபடிக்கு, அவைகள் வாயைக் கடிவாளத்தாலும் கடிநாவாலும் அடக்க வேண்டும்' (சங். 31:9).

20. ஒரு பகைவன் வந்து உங்களைத் தாக்கும்போது, எழுதப்பட்டிருப்பது போல, அவனது வாளை அவனது சொந்த இதயத்திற்கு எதிராகத் திருப்ப நீங்கள் விரும்பினால் (சங். 36:15), நாங்கள் சொல்வதைப் போலச் செய்யுங்கள். அவன் உங்களில் விதைத்த எண்ணத்தை உங்களுள் பகுப்பாய்வு செய்யுங்கள்: அது யார், அது எதனால் ஆனது, மேலும் அதில் உள்ள எது மனதைத் தாக்குகிறது என்பதைத் துல்லியமாக ஆராயுங்கள். நான் என்ன சொல்ல வருகிறேன்? விஷயம் இதுதான். பணத்தின் மீதான காதல் என்ற எண்ணம் அவர்களால் உங்களுக்கு அனுப்பப்பட்டதாகக் கொள்வோம். அதை, அதைப் பெற்ற மனதிற்குள், தங்கம் என்ற எண்ணத்திற்குள், தங்கம் என்ற பொருளுக்குள், மற்றும் பணத்தின் மீதான பேராவலுக்குள் பிரித்துப் பாருங்கள். இறுதியாக, கேளுங்கள்: இவற்றில் எந்தப் பகுதி பாவம்? அது மனமா? ஆனால் அது எப்படி இருக்க முடியும், ஏனெனில் அது கடவுளின் சாயல் அல்லவா? அல்லது அது தங்கம் என்ற எண்ணமா? ஆனால், மனதைக் கொண்டிருக்கும் யார் இதைச் சொல்ல முடியும்? அப்படியானால், பாவம் தங்கமே அல்லவா? ஆனால், அது ஏன் படைக்கப்பட்டது? ஆகவே, பாவத்தை நான்காவதற்கு (அதாவது, பணத்தின் மீதான ஆசைக்கு) உரித்தாக்குவதே மிஞ்சியுள்ளது, அது அதன் சாரத்தில் ஒரு சுதந்திரமான பொருளும் அல்ல, ஒரு பொருளின் கருத்தோ அல்ல, ஆனால் அது, சுயவிருப்பத்தால் பிறந்து, கடவுளின் படைப்புகளைத் தீய வழியில் பயன்படுத்த மனதைத் தூண்டும் ஒருவித மனித வெறுப்புணர்வு நிறைந்த இன்பம்—இந்த இன்பத்தை அடக்குமாறு கடவுளின் சட்டம் நமக்குக் கட்டளையிடுகிறது. இதை நீங்கள் ஆராய்ந்து பார்க்கும்போது, அந்த எண்ணம் அதன் உண்மையான இயல்புக்கு உடைக்கப்பட்டு மறைந்துவிடும், மேலும் அத்தகைய ஞானத்தால் தூண்டப்பட்ட துயரத்தால் உங்கள் மனம் உயர்த்தப்பட்டவுடன் அந்தப் பேயும் ஓடிவிடும். இருப்பினும், அவனது சொந்த வாளையே அவனுக்கு எதிராகத் திருப்ப நீங்கள் விரும்பவில்லை, மாறாக உங்கள் எறிதடியால் அவனை முதலில் வீழ்த்த விரும்பினால், உங்கள் மேய்ப்பரின் பையிலிருந்து ஒரு கல்லை எடுத்து, இந்தச் சிந்தனையில் ஈடுபடுங்கள்: தேவதூதர்களும் பேய்களும் எவ்வாறு நமது உலகத்திற்கு ஈர்க்கப்படுகிறார்கள், ஆனால் நாம் அவர்களுடைய உலகத்திற்கு ஈர்க்கப்படவில்லை? ஏனெனில், தேவதூதர்களைக் கடவுளுக்கு இன்னும் நெருக்கமாகக் கொண்டுவரவோ, அல்லது அசுரர்களை இன்னும் அசுத்தமாக்கவோ நமக்குத் தோன்றுவதில்லை. மேலும் (இதைப் பற்றியும் சிந்தியுங்கள்), 'விடியற்கால நட்சத்திரம் விடியற்காலையில் உதித்துப் பூமிக்கு விழும்' (ஏசாயா 14:12) என்பதும், 'கடல் கொதிக்கும் உலைக்களத்தைப் போலவும், தார்தாரஸின் பாதாளம் ஒரு கைதியைப் போலவும் இருக்கிறது; அது பாதாளத்தை வெண்கல உலைக்களத்தைப் போலத் தீக்கிரையாக்குகிறது' (யோபு 41: 22–23), தன் பொல்லாட்டினால் அனைத்தையும் கிளறி, அனைத்தையும் ஆள விரும்புகிறதே? இந்த விஷயங்களைப் பற்றிய தியானம் அசுரனை மிகவும் காயப்படுத்துகிறது மற்றும் அவனது முழுப் படையும் தப்பி ஓடச் செய்கிறது. ஆனால், ஓரளவு தூய்மைப்படுத்தப்பட்டவர்களாலும், நடந்தது ஏன் என்பது பற்றிய சில உள்ளுணர்வு கொண்டவர்களாலும் மட்டுமே இந்த வழியில் செயல்பட முடியும். ஆனால், அசுத்தமானவர்களால் அத்தகைய தியானத்தைத் தக்கவைக்க முடியாது; உண்மையில், மற்றவர்களால் மந்திரம் செய்யக் கற்றுக் கொடுக்கப்பட்டாலும், உள்மனப் போரின் போது, அவர்களுக்குள் தூசி ஒரு தூணாக எழுந்து, அவர்களின் விருப்பங்களின் காரணமாக எல்லாம் குழப்பத்தில் ஆழும்போது, அவர்கள் கேட்கப்பட மாட்டார்கள். ஏனெனில், நமது தாவீதை எதிர்த்து ஒரே ஒரு கோலியாத் முன்னேறி வருவதற்காக, அந்நியப் படையினர் அனைவரும் அசைவற்று நிற்பது முற்றிலும் அவசியமாகும். அதேபோல், மற்ற அசுத்தமான எண்ணங்களின் விஷயத்திலும், (முன்னர் குறிப்பிடப்பட்ட) எண்ணத்தின் பகுப்பாய்வு மற்றும் இந்த (இரண்டாவது) போர் வடிவம் ஆகிய இரண்டையும் நாம் பயன்படுத்துவோம்.

21. எந்தவொரு அசுத்தமான எண்ணங்களும் மிக விரைவாக விரட்டப்படும்போது, இது ஏன் நடந்தது என்பதற்கான காரணங்களை நாம் தேட வேண்டும். அது அத்தகைய விஷயங்களின் அரிமை காரணமாக இருந்தாலும்—அதாவது, எண்ணத்தின் பொருளை அடைவது கடினம் என்பதால்—அல்லது நம்மில் உள்ள இயல்பான பற்றற்ற தன்மை காரணமாக இருந்தாலும், எதிரால் நமக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்ய முடியவில்லை. உதாரணமாக, முனிவர்களில் ஒருவர், தான் முதன்மையான நகரத்தின் ஆன்மீக ஆட்சியைக் கையாளும் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டதாகக் கற்பனை செய்து, இந்த எண்ணத்தில் பகல் கனவுகளில் மூழ்கிவிடாமல் இருந்தால், இது முதல் காரணத்தினால்தான் (அதாவது, பொருள் எட்டாத் தன்மை) என்று தெளிவாகிறது; ஆனால் யாராவது ஒரு நகரத்தின் ஆட்சியாளராக ஆக வேண்டும் என்று கனவு கண்டால் (அதன் விளைவாக அந்த விஷயம் நடப்பதற்கு அதிக வாய்ப்புள்ளது), அவரும் அதே எண்ணத்தை (அவமதிப்புடன்) கருதினால், அந்தப் பேறு பெற்றவர் பற்றற்ற தன்மையுடன் நிறைந்துள்ளார். அதேபோல், மற்ற எண்ணங்களுக்கும் இந்த ஆய்வு முறையைப் பயன்படுத்தினால், (அந்த எண்ணங்கள் ஏன் இவ்வளவு விரைவாக ஓடிவிட்டன என்பது) தெளிவாகிவிடும். நமது உற்சாகத்தையும் முயற்சிகளையும் தூண்டுவதற்கு இதை நாம் அறிந்திருக்க வேண்டும், ஏனெனில் இதன் மூலம் நாம் யோர்தானைக் கடந்து 'தேங்காய் மரங்கள் நிறைந்த நகரத்திற்கு' (உபாகமம் 34:3) அருகில் இருக்கிறோமா, அல்லது நாம் இன்னும் பாலைவனத்தில் வசித்து அந்நியர்களால் தாக்கப்படுகிறோமா என்பதை அறிந்துகொள்வோம். பேராசையின் பேயானது, என் பார்வையில், அதன் வஞ்சனைகளில் மிகவும் திறமையானதும் புத்தாக்கமானதுமாகும். பல சமயங்களில், எல்லாவற்றையும் துறக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட பிறகு, அவன் ஒரு நிர்வாகியாகவும் ஏழைகளின் அன்பனாகவும் வேடம் பூணுகிறான்; அவன் இல்லாத பயணிகளைச் சூடாக வரவேற்கிறான், தேவையிலிருப்பவர்களுக்குத் தேவையானவற்றை அனுப்புகிறான், நகரத்தின் பாதாளச் சிறைகளுக்குச் செல்கிறான், விற்கப்படுபவர்களை மீட்கிறான், பணக்காரப் பெண்களுடன் நெருங்கிப் பழகி, அவர்கள் யார் மீது கருணை காட்ட வேண்டும் என்று அவர்களுக்குச் சொல்கிறான், ஆனால், செல்வம் நிறைந்த மற்றவர்களுக்கு, அவன் உலகைத் துறக்கும் மனப்பான்மையை ஊக்குவிக்கிறான்; இவ்வாறு, படிப்படியாக, ஆன்மாவை ஏமாற்றி, அதை பேராசையின் எண்ணங்களால் சுமக்கச் செய்து, வீண் பெருமையின் வலையில் சிக்க வைக்கிறான். அந்த முனிவரின் அத்தகைய செயல்களுக்காகப் பலரைக் கர்த்தரைத் துதிக்கச் செய்கிறார், அதே சமயம் சிலரைப் பூசாரித்துவத்தைப் பற்றித் தங்களுக்குள் மெதுவாகப் பேசவும் வைக்கிறார்; அவர் தற்போதைய பூசாரியின் மரணத்தை முன்னறிவித்து, அதைத் தடுக்க முனிவர் என்ன செய்தாலும், அவராலும் (தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதிலிருந்து) தப்பிக்க முடியாது என்றும் கூறுகிறார். இவ்வாறு, அத்தகைய எண்ணங்களில் சிக்கிய அந்தப் பரிதாபமான மனம், தன்னை ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்களுடன் சண்டையிடுகிறது; தன்னை ஏற்றுக்கொள்பவர்களுக்கு, அது ஆவலுடன் பரிசுகளை வழங்குகிறது மற்றும் நன்றியுணர்வுடன், அன்பாக அவர்களை வரவேற்கிறது; அதே சமயம், சில பிடிவாதக்கார (எதிர்ப்பாளர்களை) நீதிபதிகளிடம் ஒப்படைத்து, அவர்கள் நகரத்தை விட்டு வெளியேற்றப்பட வேண்டும் என்று கோருகிறது. இத்தகைய எண்ணங்கள் உள்ளத்தில் சுழலும் வேளையில், கர்வ என்னும் அசுரன் தோன்றுகிறான்; அறைக்குள் அடிக்கடி மின்னல் கீற்றுகளை வீசி, சிறகுகளுடைய பாம்புகளை அனுப்பி, இறுதித் தீய செயலாக, ஒருவரது மனதைக் கொள்ளையடிக்கிறான். ஆனால், அத்தகைய எண்ணங்கள் நீங்கும்படி வேண்டி, நன்றியுணர்வுடன் நமது அற்பமான சூழ்நிலைகளை ஏற்றுக்கொள்ள முயற்சிப்போம். 'ஏனெனில் நாம் இந்த உலகத்திற்கு ஒன்றும் கொண்டு வரவில்லை, அதிலிருந்து ஒன்றும் கொண்டு போக முடியாது என்பதும் தெளிவானது; ஆனால் நமக்கு உணவு, உடை ஆகியவை இருந்தால், அவற்றினால் நாம் திருப்தியடைவோம்' (1 தீமோ. 6:7–8), புனித பவுல் மேலும் கூறியதை நினைவுகூர்வோம்: 'பணத்தின் மீதான ஆசை எல்லாத் தீமைகளுக்கும் வேர்' (அதே 6:10).

22. எல்லா அசுத்தமான எண்ணங்களும் நமது உணர்ச்சிகளால் நம்மில் வேரூன்றுகின்றன, அவை மனதை முழுமையான அழிவிற்கும் நாசத்திற்கும் உள்ளாக்குகின்றன. ஏனெனில், பசி காரணமாகப் பசியடைந்தவனின் மனதில் ரொட்டி பற்றிய எண்ணமும், தாகம் காரணமாகத் தாகம் கொண்டவனின் மனதில் தண்ணீர் பற்றிய எண்ணமும் ஆழமாகப் பதிந்துவிடுவதைப் போலவே, ஏராளமான உணவு காரணமாக எழும் பணம் மற்றும் வெட்கக்கேடான எண்ணங்களும், அவற்றுடன் தொடர்புடைய உணர்ச்சிகள் காரணமாக நம்மில் ஆழமாகப் பதிந்துவிடுகின்றன. வீண் எண்ணங்களுக்கும், மற்ற எண்ணங்களுக்கும் இதே நிலைதான் பொருந்தும். ஆனால், இத்தகைய எண்ணங்களால் மூழ்கடிக்கப்பட்ட ஒரு மனம், தேவனுக்கு முன்பாக நின்று நீதியின் கிரீடத்தைக் கொள்ளுவது சாத்தியமற்றது. அந்த முத்தொழுகைப் பாவியான மனம் இந்த எண்ணங்களால் அழிந்தது; நற்செய்தி உவமைப்படி, தேவனுடைய அறிவின் விருந்தை மறுத்த மனமே அது (லூக்கா 14:18–20). அதேபோல், கைகால்களைக் கட்டப்பட்டு மிக இருண்ட இருளில் தள்ளப்பட்டவன், இந்த எண்ணங்களாலேயே பின்னப்பட்ட ஒரு ஆடையை அணிந்திருந்தான், அதை விருந்துக்கு அழைத்தவர் திருமண விருந்துக்குத் தகுதியற்றதாகக் கருதினார் (மத்தேயு 22:11–13). திருமண ஆடை என்பது உலக இச்சையைத் துறந்த பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மாவின் பற்று அற்ற நிலையாகும். காம இச்சைகள் பற்றிய எண்ணங்கள் நம்மில் நீண்ட காலம் தங்கியிருக்கும்போது, அவை ஏன் நமது அறிவைக் கெடுக்கின்றன என்பதற்கான காரணம், ஜெபம் பற்றிய அதிகாரங்களில் விவாதிக்கப்படுகிறது.

23. செயல்முறை சேவை வாழ்க்கைக்கு எதிரான பேய்களில், மூன்று முதன்மைப் பேய்கள் உள்ளன, அவர்களைத் தொடர்ந்து இந்த வெளிநாட்டுப் படையெடுப்பாளர்களின் முழுப் படையும் வருகிறது. இவை போரின் முன்னணியில் நின்று, அசுத்தமான எண்ணங்கள் மூலம் ஆன்மாவைப் பாவத்திற்குத் தூண்டுகின்றன: முதலாவதாக, அதிகப்படியான உண்ணும் ஆசையைக் கொண்டவர்கள்; இரண்டாவதாக, பணத்தின் மீதான பற்றை ஊட்டுபவர்கள்; மூன்றாவதாக, மனிதப் புகழைத் தேடுமாறு நம்மைத் தூண்டுகிறவர்கள். ஆகையால், நீங்கள் பரிசுத்த ஜெபத்தை விரும்பினால், கோபத்திலிருந்து உங்களைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள்; நீங்கள் கற்புநெறியை நேசித்தால், உங்கள் வயிற்றைக் கட்டுப்படுத்துங்கள், அதற்குப் போதுமான உணவை மறுத்து, தண்ணீரின் பற்றாக்குறையால் அதை வாட்டுங்கள். பிரார்த்தனையில் விழிப்புடன் இருங்கள், வெறுப்பை உங்களிலிருந்து வெகு தொலைவில் தள்ளுங்கள்; பரிசுத்த ஆவியானவரின் வார்த்தைகள் உங்களுக்கு ஒருபோதும் பற்றாமல் போகட்டும், மேலும் நீங்கள் நற்பண்புகளின் கைகளால் வேதவாசலின் கதவைத் தட்டுங்கள். அப்போது இதயத்தின் பற்றுறுதி உங்களுக்குள் ஒளிரும், மேலும் உங்கள் மனம் பிரார்த்தனையில் ஒரு நட்சத்திரம் போல ஒளிர்வதைக் காண்பீர்கள். சினாய் புனித நைலஸின் பகுதி 27-வது அதிகாரம் வரை நீண்டுள்ளது. அவற்றையும் நாம் சேர்ப்போம். முந்தைய 23 அதிகாரங்கள் அவரது 24 அதிகாரங்களைக் கொண்டுள்ளன.

24. அடிக்கடி மற்றும் கடுமையான போராட்டங்களுக்குப் பிறகு, பேராவியின் அசுரன் உங்களின் நிலைநிறுத்தப்பட்ட சுயக்கட்டுப்பாட்டைக் குலைக்க முடியாதபோது, அவன் உங்கள் மனதில் மிகக் கடுமையான துறவற வாழ்க்கைக்கான ஆசைகளை விதைக்கிறான்; இந்த நோக்கத்திற்காக, அவன் தானியேலின் கதையை நினைவுக்குக் கொண்டுவருகிறான்—அந்தச் சொற்பமான வாழ்க்கை மற்றும் விதைகள் (அதுவே அவனது ஒரே உணவாக இருந்தது) (தானி. 1:16), ஆரம்பம் முதலே இந்த வழியில் வாழ்ந்த வேறு சில துறவிகளைப் பற்றி அவனுக்கு நினைவூட்டுகிறது, மேலும் அவர்களைப் பின்பற்றும்படி அவனைக் கட்டாயப்படுத்துகிறது. அதனால், அவன் அளவுக்கு அதிகமான விரதத்தைக் கடைப்பிடித்து, தனது பலவீனமான உடல் அதற்குத் தகுதியற்றதாகிவிடும்போது, மிதமான விரதத்தைக் கூட அடையத் தவறிவிடுகிறான். அத்தகைய ஆலோசனைகளைக் கவனிக்காமல், தானாகவே ரொட்டி, எண்ணெய், தண்ணீர் ஆகியவற்றை இழந்துவிடாமல் இருப்பதே சரியானது என்று நான் நம்புகிறேன். ஏனெனில், இவற்றில் எதையும் வயிறார உண்ணாமல், ஒரு நாளைக்கு ஒரு முறை மட்டுமே உண்டால், அத்தகைய உணவு மிகவும் சிறந்தது என்பதை சகோதரர்கள் அனுபவத்திலிருந்து கற்றுக்கொண்டனர். மேலும், ரொட்டியையும் தண்ணீரையும் வயிறார உண்ணும் எவரேனும், உணர்ச்சியற்ற நிலையின் கிரீடத்தை அடைய முடிந்தால், அது அற்புதமாக இருக்கும். இருப்பினும், 'பற்றின்மை' என்று நான் குறிப்பிடுவது பாவச் செயல்களிலிருந்து விலகி இருப்பதை அல்ல—அதற்கு 'கட்டுப்பாடு' என்று பெயர்—மாறாக, இதயத்திலிருந்து உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களை வெட்டுவதைக் குறிப்பிடுகிறேன், இதை புனித பவுல் 'உள்ளான யூதனின் ஆன்மீக விருத்தசேதனம்' (ரோமர் 2:29) என்று அழைத்தார். இத்தகைய வார்த்தைகளைக் கேட்டு யாருடைய ஆவಿಯாவது தள்ளாடினால், பட்டினியையும் தாகத்தையும் சகித்துத் தனது பயணத்தை நிறைவு செய்த 'தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பாத்திரத்தை' (அப்போஸ்தலர் 9:15) அவர்கள் நினைவுகூரட்டும். இந்த அசுரனை விரக்தியின் ஆவியும் பின்பற்றியது; சத்தியத்தின் இந்த எதிரி, சகிப்புத்தன்மை கொண்ட ஆன்மாவில் ஆழ்ந்த பாலைவனத்திற்குள் பின்வாங்கும் எண்ணத்தை ஊட்டி, யோவான் ஸ்நானகரையும் துறவிகளின் முன்னோடியையும் பின்பற்றுமாறு அதைத் தூண்டுகிறது – அந்தோனி – அதனால், நீண்ட மற்றும் அமானுஷ்யமான தனிமையைத் தாங்க முடியாமல், அவர் தனது இடத்தை விட்டு வெட்கத்துடன் தப்பி ஓட வேண்டும்; மேலும் அந்த ஆவி, பின்னர் தற்பெருமையுடன், 'நான் அவருக்கு எதிராக நின்றேன்' (சங். 12:5) என்று சொல்லும்.

25. அத்தியாயம் 68-ஐப் போன்றது – எவாגריயஸ் முதல்வர்.

26. சிலர் நினைப்பது போல, பேய்களுக்கு நம் இதயங்கள் தெரியாது. ஏனெனில் இதயங்களை அறிபவர் ஒருவரே 'மனிதனின் மனதை அறிவார்' (யோபு 7:20) 'மேலும் அவர்களுடைய இதயங்களை மட்டுமே உருவாக்கியுள்ளார்' (சங்கீதம் 32:15). ஆனால் நாம் உச்சரிக்கும் வார்த்தைகளிலிருந்தோ அல்லது சில உடல் அசைவுகளிலிருந்தோ, இதயத்தில் நிகழும் பல அசைவுகளை அவர்கள் பகுத்தறிகிறார்கள். உதாரணமாக, உரையாடலின் போது நம்மைப் பற்றி அவதூறு பரப்பியவர்களை நாம் கண்டித்ததாகக் கொள்வோம். இந்த வார்த்தைகளிலிருந்து, நாம் அவர்கள் மீது தீய எண்ணங்களைக் கொண்டிருக்கிறோம் என்று பேய்கள் முடிவு செய்கின்றன, மேலும் இதுவே அவர்கள் மீது தீய எண்ணங்களை நம்மில் புகுத்துவதற்கான ஒரு சாக்குப்போக்காகப் பயன்படுகிறது ; நாம் இவற்றை ஏற்றுக்கொண்டவுடன், நாம் வெறுப்பு என்ற பேயின் அடிமைத்தனத்திற்குள் விழுகிறோம், மேலும் இந்தப் பேய் பின்னர் நம்மில் அவர்கள் மீதான பழிவாங்கும் எண்ணங்களை இடைவிடாமல் தூண்டுகிறது. ஆகவே, பரிசுத்த ஆவியானவர் நம்மைச் சரியாகக் கண்டிக்கிறார், 'நீ உட்கார்ந்திருந்து உன் சகோதரனைப் பழித்துப் பேசினாய், உன் தாயின் குமாரனுக்கு வலைவைத்தாய்' என்று கூறுகிறார் (சங்கீதம் 49:20); அதாவது, நீங்கள் பொல்லாத எண்ணங்களுக்குக் கதவைத் திறந்து, ஜெபத்தின் போது உங்கள் மனதைக் குழப்பியுள்ளீர்கள், உங்கள் எதிரியின் முகத்தைத் தொடர்ந்து நினைவுக்குக் கொண்டு வந்து, அவரை ஒரு கடவுளாகக் கருதுகிறீர்கள். ஏனெனில், ஜெபத்தின் போது மனம் எதன் மீது தொடர்ந்து கவனம் செலுத்துகிறதோ, அது ஒரு கடவுளாகச் சரியாக அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும். ஆகவே, நாம் அவதூறென்னும் நோயைத் தவிர்ப்போம்; எவரும் ஒருவரையும் பழிசொல்ல வேண்டாம், எந்த அண்டை வீட்டாரையும் நினைக்கும்போது நமது முகபாவனைகள் கோணலாக மாறவும் வேண்டாம். ஏனெனில், தீய பேய்கள் நமது ஒவ்வொரு அசைவையும் ஆர்வத்துடன் கவனிக்கின்றன, மேலும் நமக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தப்படக்கூடிய எதையும் ஆராயாமல் விடுவதில்லை – நாம் எழுந்தாலும், உட்கார்ந்தாலும், நின்றாலும், நடந்தாலும், பேசினாலும் அல்லது பார்த்தாலும் சரி – அவை எல்லாவற்றிலும் ஆர்வமாக இருக்கின்றன, 'பகல் முழுவதும் flattery-யால் நம்மிடமிருந்து கற்றுக்கொள்கின்றன' (சங். 37:13), அதனால் ஜெபத்தின் போது அவர்கள் பணிவான மனதை வெட்கப்படுத்தி, அதன் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஒளியை அணைக்க முடியும்.

12. துறவி எவாக்கிரியஸின் கூற்றுகள்[65]

1. அப்பா எவாகிரியஸ் கூறினார்: உலகியல் விஷயங்களைப் பற்றிய உரையாடலைத் தவிர்க்கவும், இல்லையெனில் உங்கள் மனம் கலக்கமடையவும், உங்கள் மௌன விரதம் முறியவும் கூடும்.

2. அவரும் கூறினார்: 'கவனச்சிதறல் இல்லாமல் ஜெபிப்பது மிகவும் முக்கியம், அதைவிட கவனச்சிதறல் இல்லாமல் (திருவசனங்களை) பாடுவது மிகவும் முக்கியம்.'

3. அவரும் கூறினார்: 'உங்கள் இறுதி இலக்கை எப்போதும் நினைவில் கொள்ளுங்கள்; நித்திய நியாயத்தீர்ப்பை மறந்துவிடாதீர்கள், அப்போது உங்கள் ஆன்மாவை ஒவ்வொரு பாவத்திலிருந்தும் பாதுகாப்பீர்கள்.'

4. அவர் மேலும் கூறினார்: 'சோதனைகள் இல்லாதிருந்தால், யாரும் இரட்சிக்கப்பட்டிருக்க மாட்டார்கள்.'

5. அப்பா எவாகிரியஸ் கூறினார்: 'விடுதலையின் ஆரம்பம் சுய-கண்டனம்.'

6. அவர் மேலும் கூறினார்: 'நீங்கள் மனச்சோர்விற்கு ஆளானால், ஜெபியுங்கள், ஆனால் பயத்துடனும் நடுக்கத்துடனும் ஜெபியுங்கள்; மனப்பூர்வமாகவும், தீவிரமாகவும், நிதானத்துடனும் ஜெபியுங்கள்.'

7. தனது துறவற வாழ்க்கையின் தொடக்கத்தில், அப்பா எவாகிரியஸ் ஒரு முதியவரிடம் சென்று அவரிடம், 'அப்பா! ஆன்மாவை இரட்சிக்கிற ஒரு வார்த்தையை எனக்குத் தாரும்' என்றார். அந்த முதியவர் அவரிடம், 'நீங்கள் இரட்சிக்கப்பட விரும்பினால், நீங்கள் யாரிடம் சென்றாலும், அவர் உங்களிடம், "[66] " என்று கேட்கும் வரை பேசாதீர்கள்' என்றார்.

8. ஒருமுறை, ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயத்தைப் பற்றி விவாதிக்க சிறை அறைகளில் ஒரு கூட்டம் நடைபெற்றது, அதில் அப்பா எவாגריயஸ் பேசிக்கொண்டிருந்தார். ஒரு மூப்பர் அவரிடம் கூறினார்: 'அப்பா, நீங்களே உங்கள் பக்கம் இருந்திருந்தால், நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே ஒரு ஆயராகி, பலருக்குத் தலைமை தாங்கியிருக்க முடியும் என்பது எங்களுக்குத் தெரியும்; ஆனாலும் இப்போது நீங்கள் ஒரு அந்நியரைப் போல இங்கே அமர்ந்திருக்கிறீர்கள்.' அப்பா எவாக்கிரியஸ், இதனால் மனம்தளர்ந்த போதிலும், திகைத்துப் போகவில்லை; தலையை அசைத்துக்கொண்டே, அவர் கூறினார்: 'ஆம், பிதாவே, ஆனால் "நான் ஒரு காரியத்தைச் சொன்னேன்; இரண்டாவதைச் சேர்க்க மாட்டேன்" (யோபு 39:35).'

9. எவாகிரியஸ், தனது *ஞானிகள்* நூலில் கூறுகிறார்: நீதியுள்ள கிரிகோரியிடமிருந்து நாங்கள் கற்றுக்கொண்டது என்னவென்றால், நான்கு முக்கிய நற்பண்புகள் உள்ளன: விவேகம் (பிரோனெசிஸ்), தைரியம், பிரம்மச்சரியம் மற்றும் நீதியுணர்வு. புத்திசாலித்தனத்தின் பணி, புத்திசாலித்தனமான புனித சக்திகளைத் தியானிப்பதாகும்; தைரியத்தின் பணி, சத்தியத்தில் உறுதியாக நிற்பதும், எதிர்ப்பு ஏற்பட்டாலும், பொய்யானவை பக்கம் திரும்பாமல் இருப்பதுமாகும்; முதல் விவசாயியிடமிருந்து விதைகளைப் பெற்றுக்கொண்டு, விதைப்பவனை (எதிரியை) விட்டு விலகுவது, அவருடைய பார்வையில், chastity [67] -இன் பண்பாகும். மேலும், நீதியின் கடமை என்பது ஒவ்வொருவருக்கும் தங்களுக்குரியதை வழங்குவதாகும்.

10. அதே நூலில் அவர் கூறுகிறார்: சத்தியத்தின் தூண், காபடோசியாவின் பேஸ்கி கூறுகிறார்: மனிதர்களிடமிருந்து பெறப்படும் அறிவு, தொடர்ச்சியான படிப்பு மற்றும் பயிற்சியின் மூலம் முழுமையடைகிறது, அதேசமயம் கிருபையிலிருந்து பெறப்படும் அறிவு, சத்தியம், சாந்தம் மற்றும் கருணை ஆகியவற்றின் மூலம் முழுமையடைகிறது: முந்தையது உணர்ச்சிவசப்படுபவர்களால் கூட பெறப்படலாம், அதேசமயம் பிந்தையது, பிரார்த்தனையின் போது தங்கள் மனதை ஒளிரச் செய்யும் ஒளியைக் காணும் பற்று அற்றவர்களால் மட்டுமே பெறப்பட முடியும்.

11. அவர் அங்கே மேலும் கூறினார்: டிமுயிட்டா திருச்சபையின் தூதனான செராப்பியன், ஆன்மீக அறிவில் திளைப்பதால் மனம் தூய்மையடைகிறது என்றும், அன்பு கோபத்தைக் குணப்படுத்துகிறது, மேலும் சுயக்கட்டுப்பாடு காமத்தையும் விருப்பத்தையும் அடக்குகிறது என்றும் கூறினார்.

12. மேலும், டிடிமஸ் கூறினார்: 'விதி மற்றும் நியாயத்தீர்ப்பு பற்றி உங்களுடன் நீங்களே தொடர்ந்து உரையாடுங்கள், மேலும் இந்த விஷயங்களை மனதில் கொள்ள முயற்சி செய்யுங்கள். பாவத்திலிருந்தும் அறியாமையிலிருந்தும் நம்மை நற்பண்பிற்கும் அறிவிற்கும் உயர்த்துவதில் விதி குறிப்பாகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது.'

தொகுதி II

முன்னுரை

இந்தத் தொகுதிக்கான கட்டுரைகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, கிரேக்க *டோப்ரோடோலுபியின்* வரிசையைப் பின்பற்றுவது அவசியமாக இருந்தது. அவ்வாறே செய்யப்பட்டுள்ளது. முன்னர் விடுபட்டிருந்த புனித கசியானிடமிருந்து, அவரது துறவற வாழ்க்கை விதிகள் தவிர்க்கப்பட்டு, குறிப்பாக அவரது துறவறப் போதனைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து, ஜெருசலேமின் போற்றத்தக்க ஹெசிக்கியஸ் மற்றும் சீனாயின் நைலஸ் ஆகியோரின் துறவற அறிவுரைகளை முன்வைக்கிறோம். ஆனால், கிரேக்க *டோப்ரோடோலுபிய*-யைப் பின்பற்றும் விஷயத்தில் நாம் இங்கே ஒரு இடைவெளி விட வேண்டும்; ஏனெனில், துறவற வாழ்க்கையின் முக்கியமாக அகப் பார்வையிலிருந்து அதன் முதன்மையான விளக்கவுரையாளர்களாக இருந்த பல புனிதத் துறவறத் தந்தையர்கள் அதில் விடுபட்டுள்ளனர்—அதாவது: புனித எஃப்ரேம் தி சிரியன், ஜான் கிளிமாகஸ், பார்சனூபியஸ் மற்றும் ஜான், அப்பா தோரோதியோஸ், மற்றும் சிரியாவைச் சேர்ந்த இசாக்கு. எங்கள் தொகுப்பிலிருந்து அவர்களின் போதனைகளை நீக்குவது ஒரு பெரிய அநீதியாகும். இந்தக் காரணத்திற்காக, அவற்றிலிருந்து மேற்கோள் காட்டுவது பொருத்தமானதாகக் கருதப்பட்டது. இந்தத் தந்தையர்களின் எழுத்துக்களை முழுமையாகச் சேர்ப்பது பொருத்தமற்றதாக இருக்கும், மேலும் ரஷ்ய மொழிக்கு ஏற்கனவே மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருப்பதால் இதற்கு அவசரத் தேவையும் இல்லை. அவை அனைத்தும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன; இருப்பினும், அனைவரிடமும் அவை கைவசம் இல்லை. இந்த இடைவெளியை நிரப்பவும், தாகம் கொண்ட ஆன்மாக்கள் அனைவருக்கும் இந்தத் தந்தையர்களின் புனித போதனைகளைக் கொண்டு சேர்க்கவும் என்ற எங்கள் விருப்பத்தில், ஆன்மீக வாழ்க்கைக்கு மிகவும் அத்தியாவசியமானவற்றை அவர்களிடமிருந்து நாங்கள் தேர்ந்தெடுத்துள்ளோம். ஏனெனில், இங்கு, அடிக்கடி, ஒரு தனி வார்த்தை கூட முழுத் தொகுதிகளுக்கு மாற்றாக நிற்கும் என்ற உறுதியுடன். இந்தச் சுருக்கங்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் புனித கசியன் ஒரு வழிகாட்டியாகச் செயல்பட்டார்; உணர்ச்சிகளிலிருந்து இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்துவதைத் துறவியத்தின் நோக்கமாகக் கொண்ட அவர், தனது துறவற உரைகள் அனைத்தையும் இந்த இலக்கை நோக்கியே செலுத்தினார். இதைக் கருத்தில் கொண்டே, அவரது எழுத்துக்களிலிருந்து இந்தச் சுருக்கங்கள் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன; இது சீனாயைச் சேர்ந்த புனித நீலோஸ் என்பவரிடமிருந்து எடுக்கப்பட்ட பகுதிகளின் அமைப்பையும் நிர்வகிக்கிறது; புனித எஃப்ரேம் என்பவரிடமிருந்து தேர்ந்தெடுப்பதற்கு வழிகாட்டியாக இருந்தது; மேலும் புனித பார்சனூபியஸ் மற்றும் புனித யோவான், புனித அப்பா டோரோதீயஸ் மற்றும் சிரியாவைச் சேர்ந்த புனித ஈசாக் ஆகியோரிடமிருந்து உள்ளடக்கங்களைச் சேர்ப்பதற்கு இது வழிநடத்தியது, இருப்பினும் பின்தொடர் மூவரின் பங்களிப்புகள் குறிப்பிட்ட தலைப்புகளால் குறிப்பிடப்படவில்லை. இவ்வாறு, நமது *டோப்ரோடோலியூபியின்* முழுமையான இரண்டாம் தொகுதி, இறைவனுக்குரிய தந்தையர்களின் போதனைகளின் தொகுப்பாக அமையும். இது முதன்மையாக, இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்துவதற்காகப் பேராவல்களுக்கு எதிரான போராட்டத்தைப் பற்றியது – இதுவே துறவறத்தின் இறுதி இலக்காகும்.

HTML பதிப்பிற்கான பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு (2005)

*டோப்ரோடோலியூபியின்* இரண்டாம் முதல் ஐந்தாம் தொகுதிகளின் முக்கிய உரை, நவீன ரஷ்ய எழுத்து மற்றும் உச்சரிப்பு முறைக்கு ஏற்ப திருத்தப்பட்டுள்ளது. புனித வேதாகமத்திலிருந்து மேற்கோள் காட்டப்பட்டவை மாற்றமின்றி அப்படியே விடப்பட்டுள்ளன. தேவைப்படும் இடங்களில், பழைய மற்றும் புதிய ஏற்பாடுகளின் புதிய ரஷ்யப் பதிப்பைக் கொண்டு அவற்றின் பொருள் தெளிவுபடுத்தப்படலாம். 'mir' (சமூகம், சில சமயங்களில் – படைக்கப்பட்ட பிரபஞ்சம் முழுமைக்கும்), 'mir' (அமைதி, நிதானம், இணக்கம்) மற்றும் 'μνρο' (புனிதமான அபிஷேகத்திற்கான நறுமணக் கலவை) ஆகிய வார்த்தைகளின் எழுத்துக்களில் உள்ள வேறுபாடும் மாற்றமின்றி விடப்பட்டுள்ளது.

புனித யோவான் காசியன், ரோமானியர்

அவரைப் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான குறிப்பு

புனித யோவான் காசியன் என்பவர் (சுமார் 350–360) மார்சேய் அருகே உள்ள கௌல் பிராந்தியத்தில், குலமும் செல்வமும் நிறைந்த பெற்றோருக்கு மகனாகப் பிறந்தார், மேலும் அவர் சிறந்த கல்விப் பயிற்சியைப் பெற்றார். இளம் வயதிலிருந்தே, அவர் கடவுளுக்குப் பிரியமான வாழ்க்கையை நேசித்தார், மேலும் அதில் பரிபூரணம் அடைவதற்கான தணியாத ஆர்வத்துடன், கிழக்கு நோக்கிப் புறப்பட்டார். அங்கு அவர் பெத்லகேம் மடாலயத்தில் நுழைந்து துறவறையை மேற்கொண்டார். அங்கு, எகிப்தியத் தந்தையர்களின் மகிமையான துறவு வாழ்க்கையைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்ட அவர், அவர்களைச் சென்று காணவும் அவர்களிடமிருந்து கற்கவும் விரும்பினார். இந்த நோக்கத்திற்காக, தனது நண்பர் ஹெர்மனுடன் ஒப்புக்கொண்டு, பெத்லகேமில் உள்ள மடாலயத்தில் இரண்டு ஆண்டுகள் தங்கிய பிறகு, கி.பி. 390-ஆம் ஆண்டு வாக்கில் அவர் எகிப்திற்குப் புறப்பட்டார். அவர்கள் அங்கு ஏழு முழு ஆண்டுகள் தனிமையில் ஸ்கீட்கள், செல்கள், மடாலயங்கள் மற்றும் துறவிகள் மத்தியில் வாழ்ந்தனர்; அவர்கள் எல்லாவற்றையும் கவனித்து, ஆய்வு செய்து, அவற்றை தாங்களே நடைமுறைப்படுத்தினர்; மேலும், அங்குள்ள துறவற வாழ்க்கையின் அனைத்து நுணுக்கங்களையும் அவர்கள் முழுமையாக அறிந்து கொண்டனர். அவர்கள் 397-ல் தங்கள் சொந்த மடாலயத்திற்குத் திரும்பினர்; ஆனால் அதே ஆண்டில் மீண்டும் அதே எகிப்திய பாலைவனப் பகுதிகளுக்குப் புறப்பட்டு, 400 வரை அங்கேயே தங்கியிருந்தனர். இந்த முறை எகிப்திலிருந்து புறப்பட்ட புனித கசியானும் அவரது நண்பரும் கான்ஸ்டான்டினோப்பிளுக்குப் புறப்பட்டனர், அங்கு அவர்கள் புனித கிரிசோஸ்டமால் அன்புடன் வரவேற்கப்பட்டனர். அவர் புனித கசியானை ஒரு டீக்கனாகவும், அவரது நண்பரை, இருவரில் மூத்தவர் என்பதால், ஒரு பாதிரியாராகவும் (400 ஆம் ஆண்டில்) நியமித்தார். புனித கிரிசோஸ்தோம் நாடு கடத்தப்பட்டபோது, அவரது விசுவாசமான சீடர்கள் (405-ல்) ரோம் நகருக்குச் சென்று போப் இன்னசென்ட் முன் அவரது வழக்கை வாதிட ஒரு தூதுக்குழுவை அனுப்பினர். அந்தத் தூதுக்குழுவில் புனித கசியானும் அவரது நண்பரும் இருந்தனர். ஆனால் இந்தத் தூது முயற்சி தோல்வியில் முடிந்தது. இதற்குப் பிறகு, புனித கசியன் கிழக்கிற்குத் திரும்பவில்லை, ஆனால் தனது சொந்த நாட்டிற்குச் சென்று, அங்கு எகிப்திய முன்மாதிரியைப் பின்பற்றி தனது கடுந்தவம் நிறைந்த வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்தார்; அவர் தனது வாழ்க்கையின் புனிதத்திற்காகவும், ஒரு ஆசிரியராக தனது ஞானத்திற்காகவும் புகழ் பெற்றார், மேலும் ஒரு குருவாகப் பணியமர்த்தப்பட்டார். சீடர்கள் ஒருவர் ஒருவராக அவரிடம் கூடிவரத் தொடங்கினர், விரைவில் அவர்களைக் கொண்டு ஒரு முழு மடாலயம் உருவானது. அவர்களின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி, வெகு தொலைவில் அல்லாமல் ஒரு கன்னியாஸ்திரி மடம் நிறுவப்பட்டது. இரு மடப்புகளிலும், கிழக்கத்திய, குறிப்பாக எகிப்திய மடப்புகளில் துறவிகள் வாழ்ந்து மோட்சம் கண்ட விதிகளின்படி ஒரு விதிமுறை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இந்த மடாலயங்கள் ஒரு புதிய உணர்விலும் புதிய விதிகளின்படியும் மறுசீரமைக்கப்பட்டதும், அங்கு உழைத்தவர்களின் வெளிப்படையான வெற்றியும், கால்லிசியப் பிராந்தியத்தில் உள்ள பல மதகுருமார்கள் மற்றும் மடாலயங்களின் தலைவர்களின் கவனத்தை ஈர்த்தது. தங்கள் சொந்த மடாலயங்களில் அத்தகைய நடைமுறைகளை நிறுவ விரும்பிய அவர்கள், துறவறையின் உண்மையான உணர்வைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் கிழக்கத்திய மடாலய விதிகளை எழுதுமாறு புனித கசியானிடம் கேட்டுக்கொண்டனர். அவர் இந்தக் கோரிக்கையை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொண்டு, 12 சட்டப் புத்தகங்களிலும் 24 சொற்பொழிவுகளிலும் அனைத்தையும் தொகுத்து வழங்கினார். புனித கசியான் 435-ல் காலமானார். அவருடைய திருவிழா நாள் பிப்ரவரி 29 அன்று கொண்டாடப்படுகிறது. புனித கசியானின் இந்தத் துறவு நூல்களிலிருந்து, முந்தைய *டோப்ரோடோலியுபி* எட்டு முக்கியப் பேராவல்களுக்கு எதிரான போராட்டத்தைப் பற்றிய எட்டு புத்தகங்களையும் (5–12), பகுத்தறிவு பற்றிய ஒரு (இரண்டாவது) சொற்பொழிவையும் சுருங்கிய வடிவில் சேர்த்தது. நாங்களும் இந்த உதாரணத்தைப் பின்பற்றுகிறோம். சேர்க்கப்பட வேண்டிய முக்கிய உரைகள், உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தைப் பற்றிய எட்டு புத்தகங்கள் ஆகும். அவை மிகவும் முழுமையான மொழிபெயர்ப்பில் சேர்க்கப்படும், மேலும் பொருத்தமான இடங்களில், உரைகள் மற்றும் சொற்பொழிவுகளிலிருந்து பத்திகள் சேர்க்கப்படும். இருப்பினும், ஆன்மீக வாழ்வில் உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தின் முக்கியத்துவத்தையும், துறவறப் பயணத்தில் அதன் இடத்தையும் காட்டும் உரையாடல்களிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட பல பகுப்புகளை இதற்கு முன்னால் வைப்பதும் அவசியமாகக் கருதப்பட்டுள்ளது; இவை இந்தப் போராட்டத்தின் அவசியத்தைத் தெளிவுபடுத்தி, உணர்ச்சிகள் மற்றும் அவற்றுக்கு எதிரான போராட்டத்தின் ஒரு பொதுவான रूपரேഖையை முன்வைக்கின்றன; மேலும், இவற்றுக்குப் பிறகு, எட்டு எண்ணங்களுக்கு எதிரான போராட்டத்தின் முந்தைய விவரத்திற்கு ஒரு துணைப்பகுதியாக, மற்ற இரண்டு போராட்டங்களை விவரிக்கும் கூடுதல் பகுப்புகளைச் சேர்க்க வேண்டும்—அவை, எண்ணங்களுக்கு எதிரான போராட்டம் மற்றும் துரதிர்ஷ்டங்கள் மற்றும் பேரழிவுகளிலிருந்து எழும் துக்கத்திற்கு எதிரான போராட்டம் ஆகும். மிக இறுதியில், ஒரு பிற்சேர்க்கையாக, பொதுவாக ஆன்மீக வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பேசும் அதே சமயம், ஆன்மீகப் போராட்டத்துடன் நெருங்கிய தொடர்புடைய பல தலைப்புகளில் தேவையான அறிவுரைகள் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன; அவை: ஆன்மீக வாழ்க்கையின் வளர்ச்சியில் கருவிகளாக அருள் மற்றும் சுயவிருப்பம்; அவை ஒன்றுகலக்கும் ஜெபம்; அதற்கான உந்துதல்களின்படி ஆன்மீக வாழ்க்கையில் உள்ள பரிபூரண நிலைகள்; மற்றும் மனந்திரும்புதல் முயற்சிகளின் முடிவு. – புனித கசியானின் எழுத்துக்களில் உள்ள அனைத்து பகுப்புகளையும் 'ஆன்மீகப் போராட்டத்தின் ஒரு கண்ணோட்டம்' என்று தலைப்பிடாமல் இந்தச் சேர்க்கைகள் ஏன் நம்மைத் தடுக்க வேண்டும்? எனவே, புனித கசியானின் பகுப்புகள் பின்வரும் தலைப்புகளின் கீழ் அமைக்கப்படும்:

1. துறவியத்தின் நோக்கமும் முடிவும்.

2. இந்த இலக்கைக் கருத்தில் கொண்டு, உலகைத் துறப்பது எந்த வடிவத்தை எடுக்க வேண்டும் என்பதையும் நாம் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

3. மாம்சத்திற்கும் ஆவிக்கும் இடையிலான போராட்டம்.

4. உணர்ச்சிகளின் பொதுவான रूपரേகை மற்றும் அவற்றுக்கு எதிரான போராட்டம்.

5. எட்டு பிரதான உணர்ச்சிகளை எதிர்த்துப் போராடுதல்: (அ) பேராசை, (ஆ) காம உணர்ச்சி, (இ) பேராவல் உணர்ச்சி, (ஈ) கோப உணர்ச்சி, (உ) துயர உணர்ச்சி, (ஊ) விரக்தி உணர்ச்சி, (எ) வீண் பெருமை உணர்ச்சி, (ஏ) ஆணவ உணர்ச்சி.

6. தீய எண்ணங்களுக்கு எதிராகவும், அதன் மூலம் தீய ஆவிகளுக்கு எதிராகவும் போராடுவது.

7. எல்லா வகையான துன்பங்களுக்கு எதிரான போராட்டம்.

8. ஆன்மீக வாழ்வின் ஆதாரங்களாக இறைக்கிருபை மற்றும் சுயவிருப்பம்.

9. ஜெபம் பற்றி.

10. ஆன்மீக வாழ்வில் வழிகாட்டுதல்.

11. ஆன்மீக வாழ்வில் அதற்கான உந்துதல்களின்படி முழுமையின் படித்தரங்கள் குறித்து.

12. பாவமன்னிப்புப் பணிகளின் முடிவைப் பற்றி.

ஆன்மீகப் போராட்டத்தின் ஒரு கண்ணோட்டம்

1. துறவியத்தின் நோக்கமும் முடிவும்

1. அனைத்து அறிவியல் மற்றும் கலைகள் தங்களுக்கென ஒரு நோக்கத்தையும் (ஸ்கோபோன்) ஒரு இலக்கையும் (டெலோஸ்) கொண்டுள்ளன – இவற்றை மனதில் கொண்டுதான், கலைகளை நேசிக்கும் ஒரு விடாமுயற்சியாளர் அனைத்து உழைப்பையும் செலவையும் மனமுவந்து சகித்துக்கொள்கிறார். எனவே, விவசாயி, சில சமயங்களில் வெப்பத்தையும், சில சமயங்களில் குளிரையும் சகித்துக்கொண்டு, சோர்வின்றி உழுதலும் மண்ணை இளக்குதலும் செய்கிறான்; அவனது 'நோக்கம்' – அதை அனைத்து வெளிப் பொருட்களிலிருந்தும் சுத்தம் செய்து – அதை மேலும் வளமானதாக மாற்றுவதே ஆகும்; ஏனெனில், அவ்வாறு செய்யாவிட்டால், தன்னைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளவும் தனது செல்வத்தை அதிகரிக்கவும் வேண்டிய தனது 'இலக்கை', அதாவது, செழிப்பான விளைச்சலை அடைய முடியாது என்று உறுதியாக நம்புகிறார். அவ்வாறே நமது துறவறத்திற்கும் அதன் சொந்த நோக்கமும் இலக்கும் உண்டு, அதன் பொருட்டு நாம் எல்லா உழைப்புகளையும் சோர்வின்றி மகிழ்ச்சியுடன் மேற்கொள்கிறோம், – அதன் பொருட்டு, நோன்பின் அற்பமான உணவு நம்மைச் சோர்வடையச் செய்வதில்லை, ஜெபமாலைகளின் சிரமம் நமக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது, சிந்தனையுடன் வேதாகமத்தைத் தொடர்ந்து படிப்பதில் ஒருபோதும் நிறைவு ஏற்படுவதில்லை, மேலும் முடிவில்லாத உழைப்பினாலும், எல்லாவற்றிலிருந்தும் அப்புறப்படுத்தப்பட்டு எல்லாவற்றையும் இழந்து வாழ்வதாலும், அல்லது இந்த எல்லையற்ற பாலைவனத்தின் பயங்கரங்களினாலும் நாம் திகைப்பதில்லை.

2. நமது துறவு வாழ்வின் இறுதி இலக்கு தேவனுடைய ராஜ்யம், அதன் குறிக்கோள் இருதயத் தூய்மை. அது இல்லாமல் அந்த இலக்கை அடைவது சாத்தியமற்றது. இந்த இலட்சியத்தில் நம் பார்வையை நிலைநிறுத்தி, ஒரு நேர்கோட்டில் செல்வது போல உறுதியாக நமது பாதையை வழிநடத்த வேண்டும்; நமது எண்ணங்கள் அதிலிருந்து சற்றேனும் விலகினால், உடனடியாக மீண்டும் அதை நோக்கித் திரும்பி, ஏதோ ஒரு அளவுகோலைப் பின்பற்றுவது போல அவற்றைச் சரிசெய்ய வேண்டும்.

3. கிறிஸ்துவின் நல்ல யோகத்தை ஏற்றுக்கொண்டவர்களிடம் புனித பவுல் இதைத்தான் போதிக்கிறார்: 'நீங்கள் பரிசுத்தத்தில் கனிகொடுக்கிறீர்கள், அதன் முடிவு நித்திய ஜீவன்' (ரோமர் 6:22). இதன் மூலம் அவர், உங்கள் குறிக்கோள் இதயத் தூய்மை, அதன் முடிவு நித்திய ஜீவன் என்று கூறுகிறார். ஆகவே, நம்மை இந்த இலட்சியத்தை—அதாவது இதயத் தூய்மையை—நோக்கி வழிநடத்தும் எதையும் நாம் நமது முழு வலிமையுடனும் பின்தொடர வேண்டும்; மேலும், அதிலிருந்து நம்மைத் திசைதிருப்பும் எதையும் தீங்கு விளைவிப்பதாகவும் தீயதாகவும் தவிர்க்க வேண்டும். ஏனெனில், இதனால்தான் நாம் எல்லாவற்றையும் மேற்கொண்டு செய்கிறோம்; இதனால்தான் நாம் நமது பெற்றோரை, நமது தாயகத்தை, நமது பதவிகளை, நமது செல்வத்தை, இவ்வுலகின் இன்பங்களையும் அதன் அனைத்து சுகபோகங்களையும் கைவிடுகிறோம்—வேறுவிதமாகக் கூறினால், இதயத்தின் நிலையான தூய்மையை நாம் பாதுகாப்பாகப் பேணுவதற்காக. ஆகையால், நாம் எப்போதும் இந்த இலக்கை மனதில் வைத்திருந்தால், நமது அனைத்து செயல்களும் எண்ணங்களும் அதன் சாதனையை நோக்கியே நேராகச் செல்லும். ஆனால் அது எப்போதும் நம் கண்முன்னே நிலைபெறாவிட்டால், நம்முடைய எல்லா உழைப்புகளும் முயற்சிகளும் இந்த ஒரு விஷயத்தை நோக்கிச் செல்லாமல், வீணாகச் செலவிடப்படும்.

4. ஆகையால், இந்தத் தூய்மைக்காக நாம் எல்லாவற்றையும் செய்ய வேண்டும், எல்லாவற்றையும் விரும்ப வேண்டும்; அதன் பொருட்டு நாம் பாலைவனத்திற்குச் செல்ல வேண்டும், அதன் பொருட்டு நாம் நோன்புகள், இரவுக் காவல்கள், உழைப்புகள், உடல் வறுமை, வாசிப்பு மற்றும் பிற நற்பண்புகளைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் – வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், நமது இதயங்களை எந்தவொரு அழிவுப் பேராவல்களிலிருந்தும் விடுவித்து, அவற்றை அப்படியே வைத்திருக்க வேண்டும். நாம் இந்த முதன்மையான நோக்கத்திற்காக, அதாவது இதயத் தூய்மைக்காக, நோன்புகள், இரவுக் காவல்கள், சந்நியாச வாழ்க்கை மற்றும் வேதப் படிப்பு ஆகியவற்றை மேற்கொள்ள வேண்டும்; இவற்றின் காரணமாக, இந்த முதன்மையான நற்பண்பிலிருந்து நம்மைத் திசை திருப்ப அனுமதிக்கக் கூடாது. ஏனெனில், இந்த முதன்மையான நற்பண்பு நம்மில் பாதுகாக்கப்பட்டு பாதிப்படையாமல் இருக்கும்போது, மேற்கூறிய துறவு நெறிகளில் எதனையேனும் ஒரு சூழ்நிலையில் கைவிட நாம் நிர்பந்திக்கப்பட்டாலும் எந்தத் தீங்கும் ஏற்படாது; ஆனால், இந்த ஒரு நற்பண்பை மீறிவிட்டு மற்ற அனைத்திலும் நாம் விடாமுயற்சியுடன் இருந்தால், அதில் எந்தப் பயனும் இல்லை; ஏனெனில், மற்ற அனைத்தும் அதற்காகவே செய்யப்பட வேண்டும். இந்தச் செயல்கள் தாமே முழுமையல்ல, அவை முழுமைக்குரிய வழிகளாகும். ஆகவே, 'உயரிய நன்மையாக' இவற்றில் மட்டுமே திருப்தி அடைந்து, இவற்றிற்காகவே தன் இதயத்தின் முயற்சியை நிறுத்தி, இவையே விரும்பத்தக்க இலக்கை அடைவதற்கான வழி என்று கருதுபவனின் உழைப்பு எவ்வளவு வீணானது!

2. இந்த இலக்கை மனதில் கொண்டு, நமது துறவு எந்த வடிவம் எடுக்க வேண்டும் என்பதையும் நாம் தீர்மானிக்க வேண்டும்

1. உலகைத் துறப்பதில் மூன்று வகைகள் உள்ளன: முதலாவது, உலகின் அனைத்து செல்வங்களையும் உடமைகளையும் நாம் பௌதீக ரீதியாகக் கைவிடுவது; இரண்டாவது, ஆன்மீக மற்றும் பௌதீக ரீதியான நமது முந்தைய பழக்கவழக்கங்கள், தீயொழுக்கங்கள் மற்றும் உணர்ச்சிகளைக் கைவிடுவது; மூன்றாவது, நிகழ்காலத்திலும் கண்ணுக்கும் புலப்படும் அனைத்திலிருந்தும் நம் மனதைத் திருப்பி, எதிர்காலத்தைப் பற்றி மட்டும் சிந்தித்து, கண்ணுக்குத் தெரியாததை ஏங்குவது. கர்த்தர் ஆபிரகாமுக்கு, 'உன் தேசத்தையும், உன் இனத்தையும், உன் தகப்பன் வீட்டையும் விட்டுப் புறப்பட்டுப் போ' என்று கூறி, இந்த மூன்று துறப்புகளையும் ஒன்றாகச் செய்ய கட்டளையிட்டார். (ஆதியாகமம் 12:1): 'உன் தேசத்திலிருந்து', அதாவது, உலகப் பணக்காரத்தனத்திலிருந்தும் பூமியின் உடைமைகளிலிருந்தும்; 'உன் சுற்றத்தாரிலிருந்து', அதாவது, பிறப்பின் தருணத்திலிருந்தே நம்மைப் பற்றிக்கொண்டு, இரத்த உறவினரைப் போல நமக்கு நெருக்கமாக இருக்கும் உன் முந்தைய வாழ்க்கை முறை, பழைய பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் தீயொழுக்கங்களிலிருந்து; 'உன் தகப்பன் வீட்டிலிருந்து', அதாவது, உலகின் ஒவ்வொரு நினைவிலிருந்தும், மற்றும் அதில் நம் கண்களுக்குத் தெரிபவை அனைத்திலிருந்தும். கிறிஸ்துவுடன் உலகின் கூறுகளுக்கு மரித்து, அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல், நாம் இனி காண்பவைகளை நோக்காமல், காணப்படாதவைகளை நோக்கும்போது இது நிகழ்கிறது; "ஏனெனில், காணப்படுபவை தற்காலிகமானவை, காணப்படாதவை நித்தியமானவை" (2 கொரி. 4:18) – மேலும், இந்தத் தற்காலிகமான மற்றும் காணக்கூடிய இல்லத்தை விட்டு நமது இதயங்களில் பிரிந்து, நாம் என்றென்றும் வாசிக்கவிருக்கும் அந்த இல்லத்தின் பக்கம் நமது கண்களையும் மனங்களையும் திருப்புகிறோம்; – ஏனெனில், "நாம் மாம்சத்தில் ஜீவித்தாலும், மாம்சத்தின்படிப் போர் செய்யோம்" என்று கர்த்தருக்குள் இருக்கிறோம் (2 கொரி. 10:3), ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளை நமது செயல்களாலும் நமது வாழ்வாலும் அறிவித்து: "நமது குடியுரிமை பரலோகத்திலிருக்கிறது" (பிலி. 3:20).

2. நமது முதல் துறையை முழு நம்பிக்கையின் தீவிரத்துடன் செய்து, இரண்டாவதை அதே ஆர்வத்துடனும் உத்வேகத்துடனும் செய்யாவிட்டால் அது நமக்குப் பெரிய பயனளிக்காது—இதை அடைவதில் வெற்றி பெற்றதன் மூலம், மூன்றாவதையும் நாம் அடைய முடியும், அதில், பழைய மனிதனுக்கு ஏற்ப நமது முன்னாள் தந்தையின் இல்லத்தை விட்டு, நமது மனதின் பார்வையை முற்றிலும் பரலோகத்தின் பால் திருப்புகிறோம். ஆகவே, நாம் உண்மையான பரிபூரணம் அடைய விரும்பினால், நாம் நம் பெற்றோர், நம் தாயகம், உலகப் பொருட்கள் மற்றும் இன்பங்களை உடல் ரீதியாக விட்டு வந்தது போலவே, இவையனைத்தையும் நம் இதயங்களிலும் விட்டுவிட்டு, நாம் இகழ்ச்சியுடன் நிராகரித்த அந்தப் பொருட்களை நோக்கி மீண்டும் ஒருபோதும் நம் விருப்பங்களைத் திருப்பாமல் இருக்க முயற்சி செய்ய வேண்டும்: எகிப்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட இஸ்ரவேலர், பரலோக மன்னாவைச் சுவைத்த பின்னரும், எகிப்தின் அசுத்தமான மற்றும் இழிவான உணவுகளை ஏங்கியது போல, 'பாத்திரங்களுக்கு அருகில் நாங்கள் அமர்ந்திருந்த எகிப்தில் எங்களுக்கு நன்றாக இருந்தது' என்று கூறினர் (புற. 16:3; எண். 11:5). மேலும், உலகைத் துறந்துவிட்டு, மீண்டும் தனது முந்தைய கவலைகளுக்குத் திரும்பி, தனது முந்தைய ஆசைகளால் கொண்டு செல்லப்படும் எவரும், செயலாலும் எண்ணங்களாலும் ( ) அவர்களைப் போலவே பேசுகிறார்: 'எகிப்தில் (உலகில்) எனக்கு நன்றாக இருந்தது' என்று. வெறும் உடலால் உலகை விட்டு விலகி, இந்த 'எகிப்திலிருந்து' வெறுமனே விலகிச் செல்வது மட்டுமே நமக்கு எந்தப் பயனும் அளிக்காது, உயர்வும் அதிக நன்மையும் கொண்ட இதயத்தின் துறவறையை நம்மால் அடைய முடியாவிட்டால். நாம் உடல் சார்ந்தது என்று அழைத்த அந்தத் துறவைப் பற்றி, திருத்தூதர் இவ்வாறு அறிவித்தார்: 'என் உடைமைகள் அனைத்தையும் நான் வழங்கி, என் உடலைத் தீயிட ஒப்படைத்தாலும், அன்பு இல்லையென்றால் அது எனக்குப் பயனளிக்காது' (1 கொரி. 13:3). அதாவது, எனக்காக எதையும் வைத்துக்கொள்ளாமல் எல்லாவற்றையும் நான் துறந்து, இந்த முழுமையான தியாகத்துடன் கிறிஸ்துவுக்காக என் உடலைக் கொடுப்பதற்காக வீரமரணத்தையும் என் சொந்த மாம்சத்தின் தகனத்தையும் சேர்த்தாலும்; ஆனாலும் நான் பொறுமையற்றவராகவும், கோபக்காரராகவும், பொறாமை கொண்டவராகவும் அல்லது பெருமை கொண்டவராகவும் இருந்தால், நான் மற்றவர்களின் குற்றங்களால் வெறுப்புற்றால், அல்லது எனது சொந்த நலன்களைத் தேடினால், நான் தீயவற்றில் மனதைச் செலுத்தினால், அல்லது எனக்குச் செய்யப்படும் அனைத்தையும் பொறுமையின்மையோடும் விருப்பமின்மையோடும் ஏற்றுக்கொண்டால்: அப்போது எனது துறவறமும், புறமனிதனின் அழிவும் எனக்கு எந்தப் பயனும் அளிக்காது, அதே சமயம் எனது அகமனிதன் அதே பழைய உணர்ச்சிகளால் சுமந்துகொண்டு இருக்கும்.

3. ஆகையால், நமது முழு வலிமையோடும், நமது அக ஆன்மாவும் தனது முந்தைய வாழ்வில் திரட்டிக்கொண்ட அனைத்து உணர்ச்சிகளின் செல்வங்களையும் உதறித் தள்ளிவிடுவதையும், கைவிடுவதையும் உறுதிசெய்ய நாம் விரைந்து செயல்பட வேண்டும்—உடலுடனும் ஆன்மாவோடும் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் அந்த உணர்ச்சிகள், உண்மையில் நமது சொந்தமானவை; நாம் இந்த உடலில் இருக்கும்போதே அவை துண்டிக்கப்பட்டு ஒதுக்கப்படாவிட்டால், மரணத்திற்குப் பிறகும் அவை நம்மைப் பின்தொடர்வதை நிறுத்தாது. ஏனெனில், இந்த யுகத்தில் பெறப்படும் நற்பண்புகள்—அல்லது அவற்றின் மூலமான அன்பு—இந்த வாழ்க்கை முடிந்த பிறகும் அதன் அன்பரை அழகாகவும் ஒளிமயமாகவும் மாற்றுவது போல; அவ்வாறே, தீவினைகளும் ஆன்மாவை அருவருப்பான வண்ணங்களால் மூடி, அவற்றால் களங்கப்பட்டு, அதை அந்த நித்திய வாசஸ்தலத்திற்கு அழைத்துச் செல்கின்றன. ஆத்துமாவின் அழகோ அல்லது அருவருப்பான தோற்றமோ, நற்பண்புகள் அல்லது தீயொழுக்கங்களின் தன்மையிலிருந்து எழுகிறது. அவற்றிலிருந்து ஒருவித நிறம் உருவாகி, அது ஆத்துமாவை இறைவாக்கினரின் வார்த்தையைக் கேட்கத் தகுதியான, பேரொளிமிகுந்த மற்றும் அழகானதாக மாற்றுகிறது: 'அரசன் உன் நன்மையை விரும்புவார்' (சங். 44:11), – அல்லது மிகவும் கறுத்த, அசிங்கமான மற்றும் அருவருப்பானதாகி, அதுவே அதன் சொந்த சீரழிவின் நாற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டு, 'என் முட்டாள்தனத்தின் காரணமாக என் காயங்கள் சீழ் பிடித்து நாறியிருக்கின்றன' (சங். 37:6) என்று சொல்லும். ஆகவே, அவை (நற்பண்புகளும் உணர்ச்சிகளும்) உண்மையில் நமது உண்மையான செல்வமாகும், அது ஆன்மாவிலிருந்து பிரிக்க முடியாதது, எந்த அரசனாலும் அதை நமக்குத் தர முடியாது, எந்த எதிராலும் அதை நம்மிடமிருந்து பறிக்க முடியாது. உண்மையில், அவை நமது உண்மையான செல்வமாகும், மரணமே கூட ஆன்மாவிலிருந்து அதைப் பறிக்க சக்தியற்றது. (விக்கிரகங்களின் தீய செல்வத்தை சிதறடிப்பது என்பது அவற்றை மரணத்திற்கு உள்ளாக்குவதாகும் – அவற்றுக்கு எதிராகப் போராடாமல் இதை அடைய முடியாது. இக்காரணத்தினால்தான், உலகைத் துறந்தவர்கள் தவிர்க்க முடியாமல் விக்கிரகங்களுக்கு எதிரான ஒரு போராட்டத்தை எதிர்கொள்கின்றனர், அதை அவர்கள் ஆரம்பத்திலிருந்தே மேற்கொள்ள வேண்டும். புனித கசியான் தனது 'உரையாடல்கள்' நூலில் இந்தப் போராட்டத்தைப் பற்றிப் பொதுவாக விவாதிக்கிறார் – 4வது, 'உடலின் மற்றும் ஆவியின் போராட்டத்தைப் பற்றி', மற்றும் 5வது, 'எட்டு முக்கியப் பேராசைகளைப் பற்றி' – அதே சமயம், 'ஆணைகள் புத்தகங்கள்' குறிப்பாக, எட்டு முக்கியப் பேராசைகளில் ஒவ்வொன்றிற்கு எதிரான போராட்டத்தின் விரிவான விளக்கத்தை அளிக்கின்றன. – இவையனைத்திலிருந்தும் மிக அத்தியாவசியமான கருத்துக்களை நாம் எடுத்துக்கொள்வோம்).

3. மாம்சத்திற்கும் ஆவிக்கும் இடையிலான போராட்டம்

1. நமது உறுப்புகளுக்குள் ஒரு போராட்டம் இருக்கிறது, அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளின்படி: 'மாம்சம் ஆவிக்கு விரோதமாகவும், ஆவி மாம்சத்திற்கு விரோதமாகவும் இச்சையூட்டுகின்றன; இவை ஒன்றுக்கொன்று விரோதமாயிருக்கிறபடியினாலே, நீங்கள் விரும்புகிறதைச் செய்ய உங்களுக்குச் சகதியாயிருக்கிறதில்லை' (கலாத்தியர் 5:17). கடவுளின் திருவுளப்படி, அது ஒருவிதத்தில் நமது இயல்பிலேயே வேரூன்றியுள்ளது. மேலும், அது விதிவிலக்கின்றி அனைவருக்கும் பொதுவானதாக இருந்தால், முதல் மனிதனின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு மனித இயல்பின் ஒரு இயல்பான பண்பைத் தவிர வேறு எதனாகவும் அதைக் கருத முடியுமா? இருப்பினும், அது கடவுளின் சித்தத்தின்படி, நமது நன்மைக்காகவே, தீங்கிற்காக அல்லாமல் நம்மில் உள்ளது என்பதை நாம் நம்ப வேண்டும், ஏனெனில் அது அனைவருக்கும் இயல்பானது. மிக உயர்ந்த பரிபூரணத்திற்கான ஆர்வத்தை நம்மில் தூண்டுவதற்காக அது நம்மில் விடப்பட்டுள்ளது.

2. இந்தப் பகுதியில் வரும் 'மாம்சம்' என்ற சொல், மனிதன் என்ற ஒரு உயிரினம் என்ற பொருளில் புரிந்துகொள்ளப்படக்கூடாது, மாறாக அது இவ்வுலகியல் விருப்பம் அல்லது தீய ஆசைகள் என்ற பொருளில் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்; அதேபோல், 'ஆவி' என்ற சொல் எந்தவொரு தனிப்பட்ட இருப்பையும் குறிக்கும் வகையில் புரிந்துகொள்ளப்படக்கூடாது, மாறாக அது ஆன்மாவின் நல்ல மற்றும் புனிதமான ஆசைகளைக் குறிக்கிறது. அப்போஸ்தலரே இந்த அர்த்தத்தை வரையறுத்து, 'ஆவியினாலே நடவுங்கள், மாம்சத்தின் இச்சையை நிறைவேற்றாதிருங்கள்; மாம்சம் ஆவிக்கு விரோதமாயிருக்கிறது' என்றும், அவ்வாறே (அதே நூல், வசனங்கள் 16–17) கூறினார். இந்த இரண்டு ஆசைகளும் ஒரே நபருக்குள் இருப்பதால், நமது உள்ளத்தில் ஓயாத உள்நாட்டுப் போர் மூள்கிறது. பாவத்தை நோக்கி முதன்மையாகச் சாய்ந்திருக்கும் மாம்சத்தின் இச்சையானது, இந்த நிகழ்கால வாழ்வின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதில் மட்டுமே இன்பத்தைக் காண்கிறது; இதற்கு மாறாக, ஆவியானது ஆன்மீக விஷயங்களுக்காகத் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணிக்க விரும்புகிறது, மாம்சத்தின் மிக அத்தியாவசியத் தேவைகளைக் கூட ஒதுக்கி வைத்து, இந்த மரிக்கக்கூடிய மாம்சத்திற்குச் சிறிதளவும் கவனம் செலுத்தாமல், அவற்றுக்கு மட்டுமே தன்னை அர்ப்பணிக்க விரும்புகிறது. மாம்சம் செழுமை மற்றும் எல்லா வகையான இன்பங்களிலும் மகிழ்ச்சி காண்கிறது; ஆவியானது இயற்கையான அவசியமான விஷயங்களில் கவனம் செலுத்துவதில் கூட இன்பம் காண்பதில்லை. முந்தையது உறக்கத்தால் நிறைந்து, உணவால் நிரம்ப விரும்புகிறது; பிந்தையவனுக்கு, இரவுக் காவல் மற்றும் நோன்புகள் மிகவும் ஊட்டமளிக்கின்றன, அவன் தன் வாழ்வுக்குத் தேவையான அளவு உறக்கத்தையோ உணவையோ கூட தனக்கு அனுமதிக்க விரும்பமாட்டான். முந்தையது எல்லா வகையான செல்வங்களிலும் செழித்து வாழ விரும்புகிறது; பிந்தையவன் தினசரி உணவிற்கு ஒரு சிறிய அளவு ரொட்டி இருந்தாலே திருப்தி அடைகிறான், அதையும் கூட ஒரு பொருட்டாகக் கருதாமல் இருக்கிறான். முந்தையவர் ஆடம்பரமாக வாழவும், தன்னைச் சுற்றி புகழ்ச்சி கூறுபவர்களின் கூட்டத்தை வைத்திருக்கவும் விரும்புகிறார்; பிந்தையவர் கடுமையான வாழ்க்கையிலும், அணுக முடியாத பாலைவனத்தின் பரந்த தன்மையிலும் அதிக மகிழ்ச்சியைக் காண்கிறார், மேலும் மனிதர்களின் நட்பில் எந்த இன்பத்தையும் காண்பதில்லை. முந்தையவர் மனித மரியாதைகளாலும் புகழ்ச்சியாலும் வசீகரிக்கப்படுகிறார்; பிந்தையவர் துன்புறுத்தல்களிலும் அவமானங்களிலும் மகிழ்ச்சியைக் காண்கிறார்.

3. நமது இச்சையானது சுய-அன்பாலும் உலக ஞானத்தாலும் வழிநடத்தப்படும்போது, அது இந்த இரண்டு நாட்டங்களுக்கும் இடையில், ஒவ்வொரு கண்டனத்திற்கும் தகுதியான ஒரு குறிப்பிட்ட நடுத்தர வழியை வகுக்கிறது; அது மாம்சத்தின் இச்சையிலிருந்து விலகி இருக்க முயல்கிறது, அதே நேரத்தில் ஆவியின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதில் தவிர்க்க முடியாத கஷ்டங்களை எதுவும் அனுபவிக்காமல் இருக்கவும் முயல்கிறது, – உடலை வருத்தமில்லாமல் உடல் தூய்மையை அடைய விரும்புகிறது, இரவுக் காவலின் பாடுபடாமல் இதயத் தூய்மையைப் பெற விரும்புகிறது, உடல் ஓய்ந்திருக்கும்போதே ஆன்மீகப் புண்ணியங்களில் பெருக விரும்புகிறது, கடுமையான நிந்தனைகள் இல்லாமல் பொறுமையின் கிருபையைப் பெற விரும்புகிறது, உலகப் புகழை இழக்காமல் கிறிஸ்துவின் தாழ்மையை வெளிப்படுத்த விரும்புகிறது, பக்தியின் எளிமையைப் பின்பற்றும் அதே வேளையில் இந்த யுகத்தின் ஆணவத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளுதல், மனிதப் புகழையும் நன்மையையும் தேடும்போது கிறிஸ்துவிற்கு சேவை செய்தல், எந்தவொரு அற்பமான அவமதிப்பையும் சந்திக்காமல் தீர்க்கமான உண்மையைப் பேசுதல், – சுருக்கமாக, நிகழ்காலத்தின் ஆசீர்வாதங்களை இழக்காமல் வருங்காலத்தின் ஆசீர்வாதங்களைப் பெறுதல். அத்தகைய விருப்பம் உண்மையான பரிபூரணத்திற்கு வழிவகுப்பதில்லை, மாறாக, ஒருவரை வெதுவெதுப்பான நிலையில் வைத்து, வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் கர்த்தர் நிந்தையுடன் பேசும் அவர்களைப் போல ஆக்கிவிடுகிறது: 'உங்கள் கிரியைகளை நான் அறிந்திருக்கிறேன்; நீங்கள் குளிரானவர்களும் அல்ல, சூடானவர்களும் அல்ல. நீங்கள் குளிரானவர்களாகவோ அல்லது சூடானவர்களாகவோ இருந்திருக்கக் கூடாதா என்று நான் விரும்புகிறேன். ஆகவே, நீங்கள் வெதுவெதுப்பாக இருப்பதால், என் வாயிலிருந்து உங்களை வாந்தி செய்யப் போகிறேன்' (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 3:15–16). ஆனால், கிருபை வரும்போது, அது ஆவியின் ஆற்றலைத் தூண்டி, பூமிக்கரிய அனைத்திலிருந்தும் அதைப் பிரிக்கின்ற உயர்ந்த பேரவாக்களை அதற்குள் மீண்டும் நிலைநிறுத்துகிறது. அவற்றின் செல்வாக்கின் கீழ், இச்சையானது இனி அவ்வாறு அலட்சியமாகவும் வெதுவெதுப்பாகவும் இருக்க முடியாது, ஆனால் சிறந்தவை மீது பேரார்வத்துடன் நிரம்புகிறது, மேலும் அதற்குக் கீழான அனைத்தையும் தியாகம் செய்கிறது. இருப்பினும், இதற்கிடையில், அதன் முந்தைய அலட்சிய நிலையை நோக்கிய ஒரு போக்கு அதற்குள் நீடிக்கிறது, மேலும் அது மீண்டும் அந்த நிலைக்குச் சரியத் தயாராக இருக்கிறது. இது நடப்பதைத் தடுக்க, உயர் இலட்சியங்களுக்கு எதிரான இயக்கங்கள் மாம்சத்திற்குள் நிலைத்திருக்கின்றன; உயர் ஆசீர்வாதங்களைச் சுவைத்த இச்செயல், அவற்றை அங்கீகரிக்க முடியாமல், அவற்றை உணர்ந்தவுடன், உடனடியாகத் தன் முழு உத்வேகத்துடனும் உயிர்பெற்று, தன் உயர் ஆசீர்வாதங்களை வீரத்துடன் பாதுகாக்கிறது. மேலும், இறைவனுக்கு எதிரான வெதுவெதுப்பான நிலையை ஆன்மா எட்டிவிட்டவுடன், மாம்சத்தின் போராட்டம் எழுந்து, அதை முழு ஆற்றலுடன் எழுப்பிவிடுகிறது. இதிலிருந்து, நம்மை அதிலிருந்து வெளியேற்றுவதற்காக நம்மில் எழும் போராட்டம் இல்லையென்றால், நாம் மேற்கூறிய இறைவனுக்கு எதிரான வெதுவெதுப்பான நிலையில் என்றென்றும் இருந்திருப்போம் என்பது தெளிவாகிறது. ஏனெனில் அந்த நிலையில், சுய இன்பத்திற்கு அடிபணிந்து, நமக்கு நாமே சில இன்பங்களை அனுமதிக்க விரும்பும்போது, மாம்சம் உடனடியாக எழுந்து, பாவ எண்ணங்கள் மற்றும் உணர்ச்சிகளின் குத்தல்களால் நம்மைக் காயப்படுத்தி, விரும்பத்தக்க, இதமான தூய்மையில் நிற்க நம்மைத் தடுக்கிறது, மேலும் நம்மை ஒரு குளிர்ச்சியான இன்பத்தை நோக்கி இழுக்கிறது – அது திருப்தியளிக்காத ஒன்றாகும், – நம்மை, ஒருவிதத்தில், முட்களால் நிறைந்த பாதைக்கு இழுப்பது போல. ஆனால் இது கடவுளுக்கான உறங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஆர்வத்தைத் தூண்டுகிறது; அது எழுந்து, ஊடுருவும் எதிரிகளை விரட்டுகிறது. நாளுக்கு நாள் நம்மில் செயல்படும் இந்தப் போராட்டம், நம்மை ஒரு நன்மை பயக்கும் உறுதிக்ளுக்கு இட்டுச் செல்கிறது, – சோம்பல் மற்றும் கவனக்குறைவான வாழ்க்கையை நிராகரித்து, அதிக உழைப்பு மற்றும் மன வருத்தத்தின் மூலம் இருதயத் தூய்மையை அடைதல், – கடுமையான நோன்பு, பசி, தாகம் மற்றும் உறக்கமின்மை மூலம் உடலின் தூய்மையைப் பாதுகாத்தல், – வாசிப்பு, சிந்தனை மற்றும் இடைவிடாத ஜெபம் மூலம் ஒரு நல்ல மனநிலையை அடைதல்.

4. இஸ்ரவேலுக்கு விரோதமான தேசங்களைக் குறித்த தேவனுடைய திட்டத்தில் இதே போன்ற ஒன்று மர்மமான முறையில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது, அதை நாம் நியாயாதிபதிகளின் புத்தகத்தில் இவ்வாறு வாசிக்கிறோம்: 'கர்த்தர் இந்தத் தேசங்களை இஸ்ரவேலர் மூலம் சோதிப்பதற்காக விட்டார்... அவர்களுக்குப் போர் நுட்பத்தைக் கற்பிக்கும்படிக்கு' (நியாயாதிபதிகள் 3:1–2). – கர்த்தர் அத்தகைய போரை ஏற்படுத்தியது இஸ்ரவேலுக்கு சமாதானம் விரும்பாததாலோ அல்லது அதன் நலனில் அக்கறை இல்லாததாலோ அல்ல, மாறாக அது அவர்களுக்கு எவ்வளவு பெரிய நன்மையைத் தரும் என்பதை அவர் கண்டதாலாகும். அந்த நாடுகளால் கிட்டத்தட்ட தொடர்ச்சியான தாக்குதல்களுக்கு உள்ளானதால், அவர்கள் கடவுளின் உதவிக்கான ஒரு நிலையான தேவையை உணராமல் இருக்க முடியவில்லை, எனவே அவர்கள் அவர் மீதும் ஜெபத்திலும் நிலையான, நம்பிக்கையான சார்புநிலையில் இருக்க வேண்டியிருந்தது. போர்க்காரியத்தை கைவிட முடியாததால், அவர்கள் கவனக்குறைவுக்கு ஆளாகவோ அல்லது சோம்பலால் தளர்ந்து போகவோ நேரம் இருக்கவில்லை. ஏனெனில், பலமுறை துரதிர்ஷ்டங்களால் தோற்கடிக்க முடியாதவர்களை பாதுகாப்பு மற்றும் மகிழ்ச்சி வீழ்த்திவிடுகின்றன.

5. மேலும், மாயையினால் இந்த மாம்ச இச்சையிலிருந்து தங்களை விடுவித்துக் கொண்டதால், உடல் இச்சையைக் கட்டுப்படுத்தும் முயற்சியோ அல்லது மனந்திரும்புதலோ தங்களுக்குத் தேவையில்லை என்று அவர்கள் நினைப்பதைத் தவிர, மாம்சத்தில் விருத்தசேதனம் செய்யப்பட்டவர்களின் ஆன்மா வேறு எதனால் உறங்குகிறது? அத்தகைய கவனக்குறைவால் மயக்கப்பட்டு, அவர்கள் உண்மையான பரிபூரணம் அடைவதிலோ, அல்லது ஆன்மாவின் உணர்ச்சிகளிலிருந்து இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்துவதிலோ அக்கறை கொள்வதில்லை. இத்தகைய நிலை, இறைவனுக்கு விரோதமான நிலைக்கு மேலே உயர்ந்தாலும், வெறும் ஆன்மீக நிலையாகவே இருக்கிறது; இருப்பினும், இறைவனாரின் வார்த்தைகளின்படி, அது நிராகரிக்கத் தகுந்தது எனக் கருதப்படுகிறது – ஏனெனில், குளிர்ச்சியிலிருந்து வெப்பத்திற்கு மாறிய அது, இந்த அருவருப்பான வெப்பத்தில் வந்து ஓய்ந்துவிட்டது.

6. இவ்வாறு, துறவின் ஆரம்பத்திலேயே, நாம் இவ்வுலகப் பழக்கவழக்கங்களிலிருந்து நம்மை விலக்கத் தொடங்கி, வெளிப்படையான இவ்வுலக இன்ப இழிவுகளிலிருந்து விலகி, நாம் உடனடியாக நமது உள்ளத்தில் ஆன்மீக நிலையை ஒன்றிணைக்க விரைந்து, நமது முழு சக்தியுடனும் முயல வேண்டும்; இல்லையெனில், வெறும் என்பதால், நாம் நமது வெளிப்புற இருப்பில் உலகைத் துறந்துவிட்டோம் என்றோ, அல்லது மாமிசக் கள்ளக்காதல் மூலம் நம்மை நாமே களங்கப்படுத்திக் கொள்வதை நிறுத்திவிட்டோம் என்றோ, நாம் ஏற்கனவே பரிபூரணம் அடைந்துவிட்டதாகக் கற்பனை செய்து, அதன் விளைவாக, உணர்ச்சிகளின் காரணங்களைப் போக்குவதில் கவனக்குறைவாகவும் அலட்சியமாகவும் ஆகிவிடக்கூடாது, மேலும், இவ்வாறு மாம்சத்திற்கும் ஆவிக்கும் இடையில் பாதியில் நின்று, ஆன்மீகப் பரிபூரண நிலையை அடையத் தவறிவிடுகிறோம்; இந்தப் பரிபூரணத்திற்கு, புறப்பூர்வமாக உலகின் வாழ்க்கை மற்றும் இன்பங்களிலிருந்து விலகி, மாம்சக் கட்டுப்பாடற்ற தன்மையையும் ஒழுக்கக்கேட்டையும் தவிர்ப்பது மட்டுமே போதுமானது என்று நம்புகிறோம். ஏனெனில், மிகவும் மோசமானதாகக் கருதப்படும் இந்த வெதுவெதுப்பான (பாதகமான) நிலையில் நாம் இருந்தால், கர்த்தர் கூறுவது போல: 'நீ வெதுவெதுப்பாக இருப்பதால்... உன்னை என் வாயிலிருந்து வாந்திபண்ணிப் போடுவேன்' (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 3:16) என்று, நாம் கர்த்தரின் வாயிலிருந்து வாந்தி செய்யப்படுவோம். கர்த்தரால் அன்பின் கருப்பையில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு, பின்னர் குளிர்ந்துபோனவர்களைப் பற்றி, அவர் ஒருவித அருவருப்புடன் வாந்தி செய்வார் என்று சரியாக அறிவித்துள்ளார். ஏனெனில், கிறிஸ்துவின் நுகத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, பரிபூரணத்திற்கான பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்காத, மற்றும் ஆரம்பகால ஆவிக்குரிய உற்சாகத்தின் நெருப்பைத் தணியவிட்ட ஒருவரை விட, ஒரு மாம்ச மனிதர்—அதாவது, ஒரு உலகியல் அல்லது புறச்சமயப் பண்பு கொண்ட நபர்—இரட்சிப்பை நோக்கி எளிதாகத் திரும்பி, ஆவிக்குரிய பரிபூரணத்தின் உயரங்களுக்கு ஏறுகிறார். ஏனெனில், இத்தகைய ஒருவன், இவ்வுலக இச்சையால் தாழ்மையடைந்து, மாம்சத்தின் அசுத்தத்தினால் தன்னை அசுத்தமானவன் என்று அறிந்து, மனந்திரும்பி, எல்லாத் தூய்மைக்கும் பரிபூரணத்திற்கும் மூலமாகியவரிடம் திரும்பும்போது, அவர்கள் ஒரு காலத்தில் இருந்திருந்த அந்த நம்பிக்கையின்மையின் மற்றும் அலட்சியத்தின் குளிர்ந்த நிலையை வெறுத்து, ஆர்வத்தால் எரிய, பரிபூரணத்தை மிக எளிதாக அடைவார்கள். மறுபுறம், யார் ஒருவர் குளிர்ச்சியுடனும், பணிவோ அல்லது உரிய உற்சாகமோ இல்லாமலும், கடவுளின் பணியைத் தொடங்குகிறாரோ, அவர் இந்தப் பேரழிவு தரும் தொற்றுநோயால் தாக்கப்பட்டவுடன், தன் விருப்பப்படி தன்னைச் செம்மைப்படுத்தவோ அல்லது மற்றவர்களின் ஆலோசனையை ஏற்கவோ இயலாதவராக இருப்பார். ஏனெனில், ஆண்டவரின் வார்த்தைகளின்படி, அவர் தன் இதயத்தில்: 'நான் செல்வந்தன், நான் செழித்துவிட்டேன், எனக்கு ஒன்றும் குறைவில்லை' என்று சொல்லிக்கொள்கிறார்; ஆனால் அவருக்குப் பின்வருவனவற்றைப் பொருத்துவது மிகவும் பொருத்தமாக இருக்கும்: 'நீங்கள் பரிதாபகரமானவர்கள், வறியவர்கள், ஆதரவற்றவர்கள், குருடர்கள், மற்றும் நிர்வாணமானவர்கள் என்பதை உணராமல் இருக்கிறீர்கள்' (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 3:17). இவ்வாறு, அவர் ஒரு உலகியல் மனிதனை விட மோசமானவராக ஆகிறார்; ஏனெனில், தான் எவ்வளவு ஏழையாகவும், குருடனாகவும், நிர்வாணமாகவும் இருக்கிறார் என்பதையும், தனக்கு எவ்வளவு திருத்தம் தேவைப்படுகிறது என்பதையும், மற்றவர்களிடமிருந்து அறிவுரையும் கண்டிப்பும் எவ்வளவு பெரிதும் தேவைப்படுகிறது என்பதையும் அவர் உணர்வதில்லை; இதனால்தான், வரவிருக்கும் யுகத்தில் அவர் தவிர்க்க முடியாமல் கடுமையான தீர்ப்புக்கும் தண்டனைக்கும் உட்படுவார் என்பதை உணராமல், இரட்சிப்பின் எந்த வார்த்தையையும் அவர் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.

4. உணர்ச்சிகள் மற்றும் அவற்றுக்கு எதிரான போராட்டத்தின் ஒரு பொதுவான रूपரേखा

1. எட்டு பிரதான உணர்ச்சிகள் உள்ளன: அறியாமை, காமம், பேராசை, கோபம், துக்கம், மனச்சோர்வு, வீண் பெருமை மற்றும் கர்வம்.

2. உணர்ச்சிகள் 'இரண்டு வகை': இயற்கையானவை, இயற்கையான தேவைகளிலிருந்து எழும், உதாரணமாக பேராவலும் விபச்சாரமும், மற்றும் செயற்கையானவை, இயற்கையில் வேரூன்றாதவை, உதாரணமாக பேராசை. இருப்பினும், அவற்றின் 'வெளிப்பாடுகள்' 'நான்கு வகை': சில உணர்ச்சிகள், அதீத பசி மற்றும் விபச்சாரம் போன்றவை, உடலிலும் உடலினூடாமே செயல்படுகின்றன; மற்றவை, வீண் பெருமை மற்றும் ஆணவம் போன்றவை, உடலின் ஈடுபாடின்றி வெளிப்படுகின்றன; மேலும், சில உணர்ச்சிகள் பேராசை மற்றும் கோபம் போன்றவை புறத்திலிருந்து தூண்டப்படுகின்றன, மற்றவை விரக்தி மற்றும் துக்கம் போன்றவை அகக் காரணங்களால் எழுகின்றன. உணர்ச்சிகளின் விளைவுகளின் இந்த வெளிப்பாட்டு முறை, அவற்றுக்கிடையே மேலும் இரண்டு வகைகளை அங்கீகரிக்கக் காரணமாகிறது – அவற்றை இறைச்சி சார்ந்த மற்றும் ஆன்மீக எனப் பிரிப்பது: இறைச்சி சார்ந்தவை உடலுக்குள் எழுகின்றன, உடலைப் போஷித்து மகிழ்விக்கின்றன; அதே சமயம் ஆன்மீகமானவை ஆன்மாவின் நாட்டங்களிலிருந்து எழுகின்றன, ஆன்மாவைப் போஷிக்கின்றன, இருப்பினும் அவை பெரும்பாலும் உடலுக்குக் கேடு விளைவிக்கும் விளைவைக் கொண்டிருக்கின்றன. பின்னது இதயத்தின் எளிய, அகக் குணப்படுத்துதலால் குணப்படுத்தப்படுகின்றன; மாம்ச இச்சைகள் இரட்டைக் குணப்படுத்தலால்—புற மற்றும் அக—குணப்படுத்தப்படுகின்றன.

3. கூறப்பட்டவற்றில் சிலவற்றை மேலும் விரிவான விவாதத்துடன் தெளிவுபடுத்துவோம். அதிகப்படியான உணவு மற்றும் விலைமாது உறவு போன்ற உணர்ச்சிகள், உடலில் வேரூன்றியிருப்பதால், அவற்றிலிருந்து எழும் ஆசைகளின் தூண்டுதலால் மட்டும், ஆன்மாவின் ஈடுபாடு இல்லாமலேயே சில சமயங்களில் தூண்டப்படுகின்றன; இருப்பினும், உடலுடன் அது கொண்டிருக்கும் தொடர்பின் காரணமாக, அவை ஆன்மாவையும் தங்களுக்குள் ஈர்க்கின்றன. அவற்றைக் கட்டுப்படுத்த, மன உறுதி கொண்டு அவற்றுக்கு எதிராகத் தன்னை ஆயுதமேந்துவது மட்டும் போதாது; நோன்பு, விழிப்பு, உழைப்பின் மூலம் ஏற்படும் சோர்வினால் உடலையும் அடக்க வேண்டும்; தற்காலிகத் தனிமை சில சமயங்களில் அவசியமாகிறது, மேலும் அடிக்கடி முழுமையான துறவியம் தேவைப்படுகிறது. ஏனெனில், ஆன்மாவையும் உடலையும் இரண்டையும் சீரழிவிலிருந்து தீய பழக்கங்கள் உருவாகின்றன என்பതു போலவே, இரண்டின் முயற்சியாலுமே அவற்றை வெல்ல முடியும். – வீண் பெருமையும் கர்வமும் உடலின் தலையீடு இல்லாமல் ஆன்மாவில் எழுகின்றன. ஏனெனில், புகழ் மற்றும் பெருமைக்கான ஒரு சாதாரண ஆசை மூலம், அது தன்னைச் சிக்கவைத்த ஆன்மாவை அழிவுக்கு இட்டுச் செல்லும்போது, வீண் பெருமைக்கு உடல் சார்ந்த எது தேவையாகும்? அல்லது, தீர்க்கதரிசி கூறுவது போல, லூசிபரின் ஆணவத்தில் என்ன உடல் செயல்பாடு நிகழ்ந்தது, அவர் அதைத் தனது ஆன்மாவிலும் எண்ணங்களிலும் மட்டுமே கருத்தரித்தபோது: 'உன் இருதயத்தில் நீ பேசினது: "நான் பரலோகத்திற்கு ஏறி... உன்னதமானவனைப் போல இருப்பேன்"' (ஏசாயா 14:13–14). அத்தகைய பெருமையில் அவருக்கு நிச்சயமாக எந்தத் தூண்டுதலும் இல்லை; அது முற்றிலும் அவருக்கே உரியதாக, அவருக்கே உள்ளே கருத்தரிக்கப்பட்டு முதிர்ந்தது.

4. இந்த எட்டு உணர்ச்சிகள் வெவ்வேறு தோற்றங்களையும் வெவ்வேறு விளைவுகளையும் கொண்டிருந்தாலும், முதல் ஆறான—அதாவது, பேராசை, வேசித்தனம், பேராவல், கோபம், துக்கம் மற்றும் விரக்தி—ஒரு குறிப்பிட்ட சிறப்புப் பிணைப்பால் இணைக்கப்பட்டுள்ளன, அதன் மூலம் ஒன்றின் மிகை மற்றொன்றைத் தூண்டுகிறது. ஏனெனில், அதிகப்படியான பசிய -இலிருந்து காமம் அவசியமாக எழுகிறது; காமத்திலிருந்து பேராசை; பேராசையிலிருந்து கோபம்; கோபத்திலிருந்து துக்கம்; மற்றும் துக்கத்திலிருந்து விரக்தி எழுகிறது. எனவே, முந்தையதிலிருந்து பிந்தையதற்குச் செல்லும் வகையில், அதே வரிசையில் அவற்றுடன் போராட வேண்டும்: விரக்தியை வெல்ல, முதலில் துக்கத்தை அடக்க வேண்டும்; துக்கத்தை விரட்ட, முதலில் கோபத்தை அடக்க வேண்டும்; கோபத்தை அடக்க, பேராசையை மிதிக்க வேண்டும்; பேராசையை வேரறுக்க, காமத்தைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்; காமத்தைக் கட்டுப்படுத்த, பேராவலுக்கான உணர்வை அடக்க வேண்டும். மீதமுள்ள இரண்டு உணர்ச்சிகளான தற்பெருமையும் கர்வமும் அதே வழியில் இணைக்கப்பட்டுள்ளன; அதாவது, முந்தையது தீவிரமடைவது பிந்தையதற்கு வழிவகுக்கிறது, மேலும் அதிகப்படியான தற்பெருமையிலிருந்து கர்வம் என்ற உணர்ச்சி பிறக்கிறது; அவற்றின் மீதான வெற்றி அதே வரிசையில் அடையப்படுகிறது; அதாவது, ஆணவத்தை ஒழிப்பதற்கு, தற்பெருமையை அடக்க வேண்டும். ஆனால் இந்த இரண்டு உணர்ச்சிகளும் மற்ற ஆறு உணர்ச்சிகளுடன் ஒரு உருவாக்கும் வகையில் இணைக்கப்படவில்லை; ஏனெனில் அவை அவற்றிலிருந்து பிறக்கவில்லை, மாறாக அவற்றின் ஒழிப்பிற்குப் பிறகு எழுகின்றன. மற்ற உணர்ச்சிகளை வென்ற பிறகு, குறிப்பாக மற்ற உணர்ச்சிகளை வென்ற பிறகு நாம் இந்த இரண்டு உணர்ச்சிகளிலும் விழுகிறோம். – இருப்பினும், இந்த எட்டு உணர்ச்சிகள் இப்போது காட்டப்பட்டுள்ளபடி ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையதாக இருந்தாலும், அவை நான்கு ஜோடிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன: காமம் அதிகப்படியான உணவால் ஏற்படும் பேராவலுடன் ஒரு சிறப்புப் பிணைப்பால் இணைக்கப்பட்டுள்ளது, கோபம் பேராசையுடன், விரக்தி துயரத்துடன், மற்றும் பெருமை வீண் பெருமையுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது.

5. ஒவ்வொரு உணர்ச்சியும் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட வடிவங்களில் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது.

6. இவ்வாறு, பேராவல் மூன்று வடிவங்களை எடுக்கிறது: ஒன்று, நியமிக்கப்பட்ட நேரத்திற்கு முன்பே உண்ணும் விருப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது; அல்லது, உணவின் தரத்தைப் பற்றி கவலைப்படாமல், வயிறு நிரம்பும் வரை அதிக அளவில் உண்ணத் தூண்டுகிறது; அல்லது, சுவையான உணவுகளைக் கேட்கிறது. இதிலிருந்து ஒழுங்கற்ற உணவுப் பழக்கம், நடையில் சாப்பிடுதல், அதிகப்படியான உணவுப் பழக்கம் மற்றும் புலனின்பப் பரவசம் ஆகியவை எழுகின்றன. இந்த மூன்றிலிருந்தும் ஆன்மாவில் பல்வேறு தீய துன்பங்கள் எழுகின்றன: முதலாவதிலிருந்து துறவற விதிமுறை மீதான வெறுப்பு எழுகிறது; இந்த வெறுப்பிலிருந்து, சகித்துக்கொள்ள முடியாத அளவிற்கு துறவற வாழ்க்கையில் அதிருப்தி வளர்கிறது, இது பொதுவாக விரைவில் மடாலயத்தை விட்டு வெளியேறுவதில் முடிகிறது; இரண்டாவது, மாம்சக் காமத்தையும் இச்சையையும் தூண்டுகிறது; மூன்றாவது, ஒருவரைப் பணத்தின் மீதுள்ள காதலில் மூழ்கடித்து, கிறிஸ்துவின் வறுமைக்கு இடமளிக்காது.

7. விபச்சாரம் மூன்று வகைப்படும்: முதலாவது, ஒரு ஆணும் பெண்ணும் உடலுறவு கொள்வதன் மூலம் செய்யப்படுகிறது; இரண்டாவது, ஒரு பெண்ணுடன் உடலுறவு கொள்ளாமல் செய்யப்படுகிறது, இதற்காகப் புராதன பிதா யூதாவின் மகனான ஓனான், கர்த்தரால் அழித்தொழிக்கப்பட்டான் (ஆதியாகமம் 38:9–10), மேலும் இது வேதவாக்கியத்தில் 'அசுத்தம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது; மூன்றாவது மனதிலும் இதயத்திலும் செய்யப்படுகிறது, இதைப் பற்றி ஆண்டவர் நற்செய்தியில் கூறுகிறார்: 'ஒரு பெண்ணை இச்சையுடன் பார்ப்பவன், தன் இதயத்தில் அவளுடன் விபச்சாரம் செய்துவிட்டான்' (மத். 5:28). பேறுபெற்ற அப்போஸ்தலர் இந்த மூன்று வகைகளையும் பின்வரும் வசனத்தில் சுட்டிக்காட்டுகிறார்: 'ஆகையால், உங்கள் பூமியிலுள்ள உறுப்புக்குரியவைகளை மரிப்பிடுங்கள்: வாலிபக் கெடுதி, அசுத்தம், காமவிருப்பு' மற்றும் பல (கொலோஸ்ஸெயர் 3:5).

8. பணப்பற்றுக்கு மூன்று வகைகள் உண்டு: முதலாவதில், உலகைத் துறந்த ஒருவரைத் தனது எல்லா உடைமைகளையும் விட்டுக்கொடுக்காமல் தடுக்கிறது; இரண்டாவதில், ஏற்கனவே எல்லாவற்றையும் ஏழைகளுக்குக் கொடுத்துவிட்ட ஒருவரை மீண்டும் அத்தகைய உடைமைகளைச் சேர்க்கும்படி நிர்ப்பந்திக்கிறது; மூன்றாவதில், முன்பு எதுவும் இல்லாதவரிடத்தில் கூட பொருட்களைச் சேர்க்கும் ஆசையைத் தூண்டுகிறது.

9. கோபத்திலும் மூன்று வகைகள் உள்ளன: முதலாவது உள்ளுக்குள் கனன்று கொண்டிருப்பது; இரண்டாவது, வார்த்தையிலும் செயலிலும் வெடித்து வெளிப்படுவது; மூன்றாவது, நீண்ட காலத்திற்குள் கனன்று, பகைமை என்று அழைக்கப்படுகிறது.

10. துக்கத்தில் இரண்டு வகைகள் உள்ளன: முதலாவது, கோபம் தணிந்த பின்னரோ, அல்லது ஏற்பட்ட இழப்புகள், சேதங்கள் மற்றும் நிறைவேறாத ஆசைகளினாலோ ஏற்படுகிறது; இரண்டாவது, ஒருவரின் சொந்த விதியுடனான பயங்கள் மற்றும் கவலைகளிலிருந்தோ, அல்லது அர்த்தமற்ற கவலைகளிலிருந்தோ எழுகிறது.

11. விரக்திக்கு இரண்டு வகைகள் உண்டு: ஒன்று ஒருவரைத் தூக்கத்தில் ஆழ்த்துகிறது, மற்றொன்று அவரை அவரது குகையிலிருந்து வெளியேற்றுகிறது.

12. வீண் பெருமை பல வடிவங்களை எடுத்தாலும், அது இரண்டு முக்கிய வகைகளைக் கொண்டுள்ளது: முதலாவதில், நாம் மாம்ச நன்மைகள் மற்றும் கண்ணுக்குத் தெரியும் விஷயங்களைப் பற்றிப் பெருமையடிக்கிறோம்; இரண்டாவதில், ஆன்மீக விஷயங்களிலிருந்து எழும் வீண் புகழின் ஆசையால் நாம் தூண்டப்படுகிறோம்.

13. பெருமையில் இரண்டு வகைகள் உள்ளன: முதலாவது மாம்ச சம்பந்தமானது, இரண்டாவது ஆன்மீகமானது, இது முதலாவதை விட மிகவும் அழிவுகரமானது. இது குறிப்பாக சில நற்பண்புகளில் சிறந்து விளங்கியவர்களைத் தூண்டுகிறது.

14. இந்த எட்டு உணர்ச்சிகள் முழு மனித இனத்தையும் தூண்டினாலும், அவை அனைவரையும் ஒரே மாதிரியாகத் தாக்குவதில்லை. ஏனெனில் ஒரு நபரில், காமத்தின் உணர்வு மேலோங்கி நிற்கிறது; மற்றொருவரில், கோபம் மேலோங்குகிறது; வேறொருவரில், வீண் பெருமை ஆட்சி செய்கிறது; மற்றும் இன்னொருவரில், கர்வம் ஆட்சி செய்கிறது: ஆக, எல்லா உணர்ச்சிகளும் அனைவரையும் தாக்கினாலும், நம்மில் ஒவ்வொருவரும் வெவ்வேறு விதத்திலும் வரிசையிலும் அவற்றுக்கு அடிபணிகிறோம்.

15. ஆகையால், நாம் இந்த உணர்ச்சிகளுக்கு எதிராகப் போர் தொடுக்க வேண்டும். ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கு எந்த உணர்ச்சி குறிப்பாகத் தீங்கு விளைவிப்பதை உணர்ந்து, தங்கள் போராட்டத்தை முக்கியமாக அதன் மீதே செலுத்த வேண்டும். அதைக் கண்காணித்து அடக்க every முயற்சியையும் கவனத்தையும் பயன்படுத்த வேண்டும். மேலும், தினசரி நோன்பின் ஈட்டிகளை அதன் மீதே ஏவ வேண்டும், இதயத்தின் பெருமூச்சுகளும் பெருமூச்சுகளும் போன்ற அம்புகளால் ஒவ்வொரு கணமும் அதன் மீது பாய்ந்து, தன்னை வாட்டி வதைக்கும் இந்தக் குழப்பம் முடிவுக்கு வருவதற்காக இறைவனிடம் பிரார்த்தனை செய்து கண்ணீரை வற்றாமல் வடிக்க வேண்டும். ஏனெனில், தனது சொந்த விடாமுயற்சி அல்லது உழைப்பின் மூலம் ஒரு பேரார்வத்தின் மீது வெற்றி பெற முடியாது என்று ஒருவர் உறுதியாக நம்பும் வரை, எந்தவொரு பேரார்வத்தின் மீதும் அவரால் வெற்றிபெற முடியாது; இருப்பினும், தன்னை அதிலிருந்து தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ள, அந்த நோக்கத்திற்காக இரவும் பகலும் ஒவ்வொரு உழைப்பையும் ஒவ்வொரு முயற்சியையும் அர்ப்பணிப்பது அவருக்கு அவசியமாகும்.

16. அத்தகைய ஒரு வீரன் தனது முதன்மையான உணர்ச்சியிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டதாக உணரும்போது, அவன் மீண்டும் ஒருமுறை தனது இதயத்தின் ஆழங்களை மிகுந்த கவனத்துடன் ஆராய வேண்டும். அப்போதுதான், மற்ற உணர்ச்சிகளுடன் ஒப்பிடும்போது தன்னுள் எது இன்னும் வலிமையானதாக இருக்கிறது என்பதைக் கண்டறிந்து, தனது அனைத்து ஆன்மீக ஆயுதங்களையும் குறிப்பாக அதன் மீதே செலுத்த முடியும். இவ்வாறு ஒவ்வொரு முறையும் தனக்குள் உள்ள முதன்மையான உணர்ச்சிகளை வெல்வதன் மூலம், மீதமுள்ள, சிறிய உணர்ச்சிகளை அவர் மிக விரைவாகவும் எளிதாகவும் அடக்க முடியும்.

17. நீங்கள் ஒன்று அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட உணர்ச்சிகளை வென்ற பிறகு, இந்த வெற்றியைப் பற்றிப் பெருமைப்படக்கூடாது. இல்லையெனில், கர்த்தர் உங்கள் இருதயத்தின் பெருமையைக் கண்டு, அதைக் காத்துப் பாதுகாப்பதை நிறுத்திவிடுவார் - மேலும், அவரால் கைவிடப்பட்ட நீங்கள், தேவனுடைய கிருபையினால் வென்ற அதே உணர்ச்சியால் மீண்டும் கலக்கமடையத் தொடங்குவீர்கள். மேலும், நபிகள், 'ஆண்டவரே, உம்மிடம் அறிக்கை செய்யும் ஆன்மாவை மிருகங்களின் கைகளில் ஒப்புக்கொடுக்காதேயும்' (சங். 73:19) என்று பிரார்த்தனை செய்திருக்க மாட்டார். ஏனெனில், தங்கள் இதயங்கள் மீண்டும் உயர்த்தப்பட்டவர்கள், தாங்கள் வென்றிருந்த அதே உணர்ச்சிகளாலேயே மீண்டும் வீழ்த்தப்படுகிறார்கள் என்பதையும், அதன் மூலம் அவர்கள் தாழ்மையாக்கப்படுகிறார்கள் என்பதையும் அவர் அறிந்திருக்கவில்லை என்றால், அவர் அவ்வாறு பிரார்த்தனை செய்திருக்க மாட்டார்.

5. எட்டு பிரதான உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான போராட்டம்

1. எட்டு முதன்மை உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தை விவரிக்கும்போது, அவற்றின் பண்புகளை நாம் எடுத்துரைப்போம், அவற்றின் காரணங்களைக் கண்டறிவோம், மேலும் அவற்றுக்கு ஏற்ற தீர்வுகளை முன்மொழிவோம்.

1. அதிகப்படியான உண்ணுதல் மீதான போராட்டம்

1. நாம் மேற்கொள்ள வேண்டிய முதல் போராட்டம், அதீத பசியின்மை அல்லது அதீத இன்பம் தேடும் உணர்ச்சிக்கு எதிரான போராட்டமாகும்.

2. உணவுத் தவிர்ப்பு அல்லது நோன்பைப் பொறுத்தவரை, அனைவருக்கும் பொருந்தக்கூடிய ஒரே விதிமுறையை வகுக்க முடியாது; ஏனெனில் எல்லா உடல்களுக்கும் ஒரே மாதிரியான வலிமை இருப்பதில்லை, மேலும் இந்த நற்பண்பு ஆன்மாவின் வலிமையால் மட்டும் கடைப்பிடிக்கப்படுவதில்லை, மாறாக உடலின் வலிமைக்கும் ஏற்றதாக இருக்க வேண்டும். எல்லோராலும் வாரக்கணக்கில் நோன்பு இருக்க முடியாது; சிலரால் மூன்று அல்லது இரண்டு நாட்களுக்கு மேல் உணவின்றி இருக்க முடியாது, மற்றவர்களுக்கு சூரிய அஸ்தமன வரை உணவின்றி இருப்பது கடினமாக இருக்கிறது. காய்கறிகள், மூலிகைகள் அல்லது உலர் ரொட்டியும் எல்லோருக்கும் ஊட்டமளிப்பதாக இருப்பதில்லை. மேலும், ஒருவருக்குக் கால் வயிறு நிரம்ப இரண்டு பவுண்டுகள் தேவைப்படலாம், மற்றொருவரோ ஒரு பவுண்டு அல்லது அரை பவுண்டு சாப்பிட்டாலே கனமாக உணர்வார். இருப்பினும், விரதம் கடைப்பிடிப்பவர்கள் அனைவருக்கும் ஒரே குறிக்கோள் இருக்க வேண்டும்: அளவுக்கு மீறிய உணவில் ஈடுபடாமல், தங்கள் திறனுக்கு ஏற்ப உண்ண வேண்டும். ஏனெனில், உணவின் தரம் மட்டுமல்ல, அதன் அளவும் கூட ஆன்மாவைத் தளர்த்தி, அதற்குள் தீங்கு விளைவிக்கும், பாவகரமான நெருப்பை மூட்டுகிறது.

3. வயிற்றை நிரப்பும் எந்தவகை சுவையான உணவுகளும், இறைச்சிப் பேராவையின் விதைகளைத் தூண்டுகின்றன. மேலும், உணவின் சுமையால் அழுத்தப்பட்ட மனம், பகுத்தறிவின் திமிலை நேர்மையாக வழிநடத்தப் போதுமான வலிமையற்றதாகிவிடுகிறது. மனதை மயக்குவது அதிகப்படியான மது அருந்துவது மட்டுமல்ல, எல்லா வகையான உணவுகளிலும் அதீதமாக ஈடுபடுவதும் கூட, அது பொதுவாக மனதை நிலையற்றதாகவும் தடுமாற்றத்துடனும் ஆக்கி, தூய்மையான மற்றும் குற்றமற்ற எண்ணங்களிலிருந்து அதைப் பறிக்கிறது. ஏனெனில் சோதோமில் வாழ்ந்த மக்களைப் பொறுத்தவரை, அவர்களின் சீரழிவுக்கும் அழிவுக்கும் காரணம் வெறும் குடிப்பழக்கம் மட்டுமல்ல, வயிற்றின் அதீத இச்சையும் கூடவேயாகும். இறைவாக்கினர் மூலம் கர்த்தர் எருசலேத்தை எப்படிக் கண்டிக்கிறார் என்று கேளுங்கள் (எசேக்கியேல் 16:49). உன் சகோதரியாகிய சோதோம், திருப்தியாகவும் வரம்பு மீறியும் புசிப்பதைத் தவிர வேறு எதில் பாவம் செய்தாள்? அப்பம் உண்ட திருப்தியால், அவர்கள் மாம்ச இச்சையின் அணைக்க முடியாத வெப்பத்தால் மூண்டெழுந்ததால், தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பின்படி, பரலோகத்திலிருந்து வரும் கந்தக அக்கினியால் அவர்கள் அழிந்தொழிந்தார்கள். இவ்விதமாக, திருப்திக்கான ஆசை காரணமாக, ரொட்டியை அளவுக்கு அதிகமாகச் சாப்பிட்டது மட்டுமே அவர்களை அழிவின் கொந்தளிப்பான ஆழத்திற்குள் தள்ளியதென்றால், உடல் ஆரோக்கியத்தின் உச்சத்தில் இருக்கும்போது, தங்கள் உடல் தேவைகளைப் பொறுத்து அல்லாமல், தங்கள் சுய இச்சையின் விருப்பப்படி, அதிக அளவில் இறைச்சி சாப்பிட்டு, ஒயின் அருந்துபவர்களைப் பற்றி என்ன கூற முடியும்?

4. தந்தைமார்கள் உணவில் விரதமிருக்கும் அளவை இவ்வாறு வரையறுத்தனர்: அதாவது, நமக்கு உண்ணும் விருப்பம் இருக்கும்போதே, உடலைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதற்காக அவசியம் உண்ண வேண்டிய உணவை நாம் உண்ணுவதை நிறுத்த வேண்டும். இதை வைத்துப் பார்க்கும்போது, உடல்ரீதியாக பலவீனமான ஒருவரால் கூட, சரீரத்தின் பலவீனம் தேவைப்படாதபோது, மன உறுதி மூலம் உணவின் மீதான தனது ஆசையை அடக்கினால், வலிமையான மற்றும் ஆரோக்கியமானவர்களுடன் சமமாக, மிதமான பழக்கத்தை முழுமையாகப் பயிற்சி செய்ய முடியும். ஏனெனில், திருத்தூதரும் கூறுகிறார்: 'மாம்சத்தின் இச்சையைத் திருப்திப்படுத்தாதிருங்கள்' (ரோமர் 13:14). அவர் உடலைப் பராமரிப்பதை முற்றிலுமாகத் தடை செய்யவில்லை, மாறாக காமத்தினாலேயே அவ்வாறு செய்வதைத் தடை செய்தார் – அவர் மாம்சத்தின் மீதான காமக் கவலையை நிராகரித்தார், ஆயினும் வாழ்க்கைக்கு அவசியமான நியாயமான கவனிப்பை விலக்கவில்லை; மாம்சத்திற்கு இணங்கி, நாம் அழிவுக்குரிய காமக்கிரியைகளில் வீழ்ந்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக முதலாவதை அவர் தடை செய்தார்; மேலும், அளவுக்கு மீறிய கடுமையால் உடல் பலவீனமடைந்து, நமது ஆன்மீகப் பணிகளையும் உழைப்புகளையும் செய்ய இயலாததாகிவிடக்கூடாது என்பதற்காக இரண்டாவதற்கு அனுமதித்தார்.

5. இவ்வாறு, விரதமிருக்கும் அளவை ஒவ்வொருவரின் மனசாட்சியின் தீர்ப்பின்படி தீர்மானிக்க வேண்டும். மாம்சத்தின் கிளர்ச்சிக்கு எதிரான போராட்டத்திற்குத் தேவையான விரதத்தின் அளவை ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குள் நிர்ணயித்துக்கொள்ள வேண்டும். – விதிகளால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட விரதங்களை நிச்சயமாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; ஆனால், அவற்றுக்குப் பிறகு, உணவை உட்கொள்வதில் விரதம் கடைப்பிடிக்கப்படாவிட்டால், அவற்றைக் கடைப்பிடிப்பது முழுமையான தூய்மைக்கு வழிவகுக்காது. நீண்ட கால விரதங்களின் போது உபவாசம் இருப்பது, அதன் பிறகு வயிறு நிரம்ப உண்டால், அந்த நேரத்தில் தற்காலிக பலவீனம் மற்றும் உடல் சோர்வு என்ற பலனை மட்டுமே தரும், ஒழுக்கத்தின் தூய்மையை அல்ல. ஏனெனில், ஆன்மாவின் தூய்மை வயிற்றுப் பசிக்கு இடும் விரதத்துடன் பிரிக்க முடியாதபடி இணைக்கப்பட்டுள்ளது. தொடர்ச்சியான மற்றும் சீரான அளவு விரதத்தைக் கடைப்பிடிப்பதில் திருப்தி அடையாதவர்கள், நீடித்த கற்புத் தூய்மையைப் பெற்றிருக்க மாட்டார்கள். கடுமையான விரதங்களைக் கடைப்பிடித்த பிறகு, உணவில் அதீதமாக ஈடுபட்டால், அவை எந்தப் பயனும் தராது, மேலும் அவற்றின் பலன் விரைவில் அதிகப்படியான பசியின் மீதான ஆர்வத்தால் மாற்றப்பட்டுவிடும். அவ்வப்போது நீண்ட மற்றும் மிகவும் கடுமையான விரதங்களைக் கடைப்பிடிப்பதை விட, ஒவ்வொரு நாளும் உணவை அறிவார்ந்த முறையில் மற்றும் மிதமாக உட்கொள்வது ஏன் சிறந்தது? உணவிலிருந்து மிகைப்படுத்தப்பட்ட விரதம் இருப்பது ஆன்மாவின் உறுதி மற்றும் திடத்தன்மையைக் குறைப்பது மட்டுமல்லாமல், உடலின் சோர்வு காரணமாக பிரார்த்தனைகளைச் செய்வதையும் உயிரற்றதாக்குகிறது.

6. ஆன்மாவின் மற்றும் உடலின் தூய்மையைப் பாதுகாக்க, உணவுக் கட்டுப்பாடு மட்டும் போதாது, அதனுடன் பிற ஆன்மீக நற்பண்புகளும் இணைந்திருக்க வேண்டும். எனவே, முதன்மையாக, கீழ்ப்படிதல், மன வருத்தம் மற்றும் உடல் சோர்வினைக் கொண்ட நற்பண்புகள் மூலம் ஒருவன் பணிவைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். பணம் மற்றும் செல்வத்தைத் தவிர்ப்பது மட்டுமல்லாமல், அவற்றுக்கான ஆசையையே வேரறுக்க வேண்டும். ஏனெனில், அவற்றை வைத்திருக்காமல் இருப்பது மட்டும் போதாது – இது பொதுவாகத் தேவையின் காரணமாக நிகழ்கிறது – தற்செயலாக அவை வழங்கப்பட்டாலும், அவற்றை விரும்புவதற்குத் தன்னை அனுமதிக்கக் கூடாது. நாம் கோபத்தின் சீற்றத்தை அடக்க வேண்டும், துக்கத்தின் பாரத்தை வெல்ல வேண்டும், வீண் புகழை இகழ வேண்டும், ஆணவத்தின் கர்வத்தை காலடியில் மிதிக்க வேண்டும், மேலும் கடவுளைத் தொடர்ந்து நினைப்பதன் மூலம் மனதின் நிலையற்ற மற்றும் அலைகின்ற எண்ணங்களைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். நமது இதயங்கள் அமைதியற்ற அலைந்து திரிதலிலிருந்து விலகி, கடவுளைத் தியானிப்பதில் மீண்டும் ஈடுபட வேண்டும். ஏனெனில், நமது மனதை இந்தத் தியானத்திலிருந்து திசை திருப்பும் சூழ்ச்சி செய்யும் எதிரி, இதயத்தின் இரகசிய மூலைகளுக்குள் நுழையும்போதே நாம் அவ்வாறு செய்ய வேண்டும்.

7. பேராவியின் உந்துதல்களைக் கட்டுப்படுத்தப் போதுமான வலிமை இல்லாதவன், காமத்தின் கிளர்ச்சிகள் எழும்போது அவற்றை ஒருபோதும் அடக்க முடியாது. இந்த நற்பண்பின் பரிபூரணத்தாலேயே ஒருவரின் அகத்தூய்மை அறியப்படுகிறது. ஏனெனில், ஒரு சிறு மோதலில் பலவீனமானவரால் தோற்கடிக்கப்பட்ட ஒருவரால், போர்க்களத்தில் வலிமையான எதிரிகளை எதிர்கொள்ள முடியும் என்று நீங்கள் ஒருபோதும் நம்ப மாட்டீர்கள்.

8. ஆகவே, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அதிகப்படியான உணவுப் பேராவலை நமது காலடியில் மிதிக்க வேண்டும் – மேலும் நமது மனதை வெறும் நோன்பின் மூலமாக மட்டுமல்ல, இரவுக் காவல், வாசிப்பு மற்றும் இதயத்தின் நிலையான மனந்திரும்புதல் மூலமாகவும் சுத்திகரிக்க வேண்டும். அவ்வாறு செய்யும்போது, நம்மைத் தூண்டிய அல்லது வென்ற அனைத்தையும் நினைவுகூர்ந்து, சில சமயங்களில் பாவங்களின் பெருக்கத்தைக் கண்டு திகிலுடன் முனகியபடியும், மற்ற சமயங்களில் பரிபூரணம் மற்றும் தூய்மைக்கான ஆர்வத்தால் எரிந்தபடியும் இருக்க வேண்டும். மேலும், அத்தகைய துறவு முயற்சிகளிலும் எண்ணங்களிலும் ஈடுபட்டு, மூழ்கியிருக்கும்போதே, அவர் தன்னை உணவால் போஷித்துக்கொள்ளும் செயலை, அனுமதிக்கப்பட்ட இன்பத்தின் ஒரு மூலமாகக் கருதாமல், மாறாக ஒரு தண்டனையாக விதிக்கப்பட்ட சுமையாகக் கருதுகிறார்; மேலும், ஆன்மாவுக்கு விரும்பத்தக்க ஒன்றாகக் கருதாமல், உடலுக்குத் தவிர்க்க முடியாமல் அவசியமான ஒன்றாகவே அதை அணுகுகிறார். நாம் தொடர்ந்து அத்தகைய ஆன்மீக விழிப்புணர்விலும் மனந்திரும்புதலிலும் நம்மை வைத்திருந்தால், உணவால் தூண்டப்பட்டு வெறிநிலையை அடையும் மாம்சத்தின் இச்சையை விரைவில் அடக்கி, அதன் அழிவுகரமான கொடுமையை மழுங்கடித்துவிடுவோம். ஆகவே, ஏராளமான கண்ணீராலும், இதயத்தின் இடைவிடாத அழுகையாலும், பாபிலோனின் ராஜாவால்—அதாவது, நம்மைப் பாவத்திற்குத் தூண்டி, நமது உணர்ச்சிகளைத் தூண்டிவிடும் சாத்தானால்—நம்முள் மூட்டப்பட்ட நமது உடலின் உலைக்களனை நாம் அணைக்க முடியும்; ஏனெனில் அப்போது, ஒரு உலைக்களனில் எண்ணெய் மற்றும் கற்பீடம் சேர்ப்பது போல, நாம் இன்னும் உக்கிரமாக எரியும் (காமக் களியாட்டத்தை நோக்கி); கடவுளின் அருளால், நமது இதயங்களில் உள்ள அவருடைய பனித்தெளிந்த ஆவியின் சுவாசத்தின் மூலம், நமது உள்ளில் உள்ள மாம்ச இச்சையின் தீப்பொறிகள் முற்றிலுமாக அணைக்கப்படும் வரை. இதோ நமது முதல் போராட்டம் – பரிபூரணத்திற்கான ஆசை மூலம் அதிகப்படியான உண்ணும் மற்றும் சுய இன்ப இச்சையை அடக்குவதே ஆகும்! இந்தக் காரணத்திற்காக, நற்பண்புகளைப் பற்றிச் சிந்திப்பதன் மூலம் அளவுக்கு அதிகமான உணவிற்கான ஆசையை அடக்குவது மட்டுமல்லாமல், நமது இயல்புக்குத் தேவையான உணவையும்—அது தூய்மைக்கு உகந்ததல்ல—மனதின் கவனமான மற்றும் சிந்தனையுடன் கூடிய அக்கறையுடன் மட்டுமே உட்கொள்ள வேண்டும். மேலும், உடலின் பலவீனம் அதன் அத்தியாவசியப் பராமரிப்பைக் கவனிக்க நம்மைக் கட்டாயப்படுத்தும் நேரங்களைத் தவிர, ஆன்மீக முயற்சிகளிலிருந்து நாம் ஒருபோதும் கவனம் சிதறாதவாறு நமது வாழ்க்கையின் போக்கை நாம் அமைத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஆனால், ஆன்மாவின் விருப்பங்களுக்கு அடிமையாகிவிடாமல், வாழ்க்கையின் அவசியங்களைப் பூர்த்தி செய்ய இந்தத் தேவையை ஏற்றுக்கொள்ள நேர்ந்தாலும், அது நமது மோட்சத்தை நோக்கிய முயற்சிகளிலிருந்து நம்மைத் திசை திருப்பும் ஒரு விஷயமாக இருப்பதால், அதை முடிந்தவரை விரைவாக ஒதுக்கிவிட வேண்டும். மேலும், நாம் உணவு உண்ணும்போதும், இந்த முயற்சிகளில் நாம் பின்தங்கிவிடக் கூடாது. ஏனெனில், ஆன்மா தெய்வீக தியானத்தில் தனது கவனத்தைச் செலுத்தி, அதே நேரத்தில் நற்பண்புகளின் அன்பிலும் அவசியமான பொருட்களின் அழகிலும் மேலும் அதிக மகிழ்ச்சியடையாவிட்டால், நமக்கு முன்னால் உள்ள உணவின் இன்பத்திலிருந்து நம்மால் எந்த வகையிலும் திசைதிருப்பப்பட முடியாது. உண்மையில், ஒருவர் தனது மனப் பார்வையை அழியாத, நித்தியமான ஆசீர்வாதங்களின் மீது தொடர்ந்து நிலைநிறுத்தி, உடலில் இருக்கும்போதே, வரவிருக்கும் வாழ்வின் பேரின்பத்தை இதயத்தால் சுவைத்துக்கொண்டிருக்கும்போது, இந்த தற்போதைய உலகின் அனைத்தும் நிலையற்றதாகவும், ஆகவும் இகழப்படத் தொடங்குகிறது.

9. அத்தகைய மனப்பான்மையின் மூலம், அதிகப்படியான உண்ணும் விருப்பத்தையும், அளவுக்கு மீறிய இன்பங்களையும் வென்று, இனி மாம்சத்திற்கு அடிமைகளாக இல்லாமல், மிக உயர்ந்த போராட்டங்களில் நுழையத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம்—அதாவது, பொதுவாக ஏற்கனவே வெற்றி பெற்றவர்களுடன் மட்டுமே தனிப்பட்ட போரில் ஈடுபடும் அசுத்தமான சக்திகளுடன் போரிடுவோம். ஆகவே, இவ்வுலக இச்சைகள் அடக்கப்படுவது எல்லாப் போர்களிலும் மிக உறுதியான அடியாக நிரூபிக்கப்படுகிறது. ஒருவர் தனது சொந்த மாம்சத்தைக் ஜெயிக்காவிட்டால், யாராலும் நியாயமாகப் போராட முடியாது; நியாயமாகப் போராடாதவருக்கு கிரீடம் சூட்டப்படாது.

10. சட்டபூர்வமான போர் விதிகளின்படி போரிடும் கிறிஸ்துவின் ஒரு உண்மையான வீரரைக் கேட்க நீங்கள் விரும்புகிறீர்களா? – கவனமாகக் கேளுங்கள். – 'நான் குறிக்கோள் இல்லாதவன் போல ஓடுவதில்லை; காற்றில் அடிக்கிறவன் போலச் சண்டை செய்வதில்லை; மாறாக, மற்றவர்களுக்குப் போதித்துவிட்டு, நானே தகுதியற்றவனாகிவிடாமல் இருக்க, என் உடலைக் கட்டுப்படுத்தி, அதற்குக் கீழ்ப்படியச் செய்கிறேன்' (1 கொரி. 9:26–27). தனக்குள்—அதாவது, தன் சொந்த மாம்சத்தில்—மிக உறுதியான அஸ்திவாரம் போல, போராட்டத்தின் முதன்மையான பணியை எவ்வாறு நிலைநிறுத்தியிருக்கிறார் என்பதையும், மாம்சத்தைக் கட்டுப்படுத்தி தன் சொந்த உடலை அடக்கும் ஒரே செயலில் போராட்டத்தின் முழு வெற்றியையும் மையப்படுத்தியிருக்கிறார் என்பதையும் நீங்கள் காண்கிறீர்களா? 'நான் குறிதவறாமல் ஓடுகிறேன்,' என்கிறார் அவர். பரலோக எருசலேமை நோக்கிப் பார்த்து, அதில் அசைக்க முடியாத ஒரு இலக்கைக் கொண்டிருக்கும் ஒருவன் குறிதவறி ஓடுவதில்லை; அந்த இலக்கை நோக்கியே அவன் தன் இதயத்தின் வேகமான பயணத்தை உறுதியாக வழிநடத்த வேண்டும். யார் பின்னிருப்பதை மறந்து, முன்னிருக்கிறதை நோக்கித் துரத்திக் கொண்டு, 'கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் தேவனுடைய மேன்மைக்குரிய அழைப்புக்காக' (பிலி. 3: 13–14), அதன் பக்கம் அவர் எப்போதும் தன் மனதின் பார்வையைத் திருப்புகிறார், மேலும் தன் இதயத்தின் முழுத் தயார்ப்புடனும், நம்பிக்கையுடன் கூவியழைத்து விரைந்து செல்கிறார்: 'நான் நற்சண்டை செய்தேன், ஓட்டத்தை முடித்தேன், விசுவாசத்தைக் காத்தேன்' (2 தீமோ. 4:7). மேலும், கிறிஸ்துவின் அபிஷேகத்தின் 'மணம்' என்பதில், தன் முழு மனசாட்சியின் தீவிர ஆர்வத்துடன், எவ்வளவு அயராது ஓடியிருந்தார் என்பதை அவர் அறிந்திருந்ததால், (திருப்பாட்டு 1:3), மேலும் மாம்சத்தைக் கட்டுப்படுத்தி ஆன்மீகப் போராட்டத்தில் வெற்றியை வெற்றிகரமாகப் பெற்றார்; ஆகையால், மறுக்கமுடியாத நம்பிக்கையுடன், அவர் அறிவிக்கிறார்: 'நீதியுள்ள நியாயாதிபதி ஆகிய கர்த்தர், அந்த நாளில் எனக்காக நீதியின் கிரீடத்தை வைப்பார்' (2 தீமோ. 4:8). அதனால், நாம் அதே முயற்சியில் அவரைப் பின்பற்றினால், நமக்கும் அது போன்ற ஒரு வெகுமதி நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்த, அவர் மேலும் கூறினார்: 'எனக்கு மாத்திரமல்ல, அவருடைய தோற்றத்தை விரும்பிய அனைவருக்கும்' , நியாயத்தீர்ப்பு நாளன்று நாமும் அவருடைய கிரீடத்தில் பங்கெடுப்போம் என்று அறிவிக்கிறார், ஏனெனில் கிறிஸ்துவின் வருகையை நேசிப்பதன் மூலம்—அது விரும்பாதவர்களுக்கும் அவர் தோன்றும் வருகை மட்டுமல்ல, மாறாக பரிசுத்த ஆன்மாக்களிடம் அவர் எப்போதும் இறங்கி வரும் வருகையை நேசிப்பதன் மூலம்—உடலை அடக்கி ஆளும் ஆன்மீகப் போராட்டத்தில் நாம் வெற்றி பெறுகிறோம். இந்தப் பிந்தைய வருகையைப் பற்றி, ஆண்டவர் நற்செய்தியில் கூறுகிறார்: 'நானும் பிதாவும் அவனிடத்திற்கு வந்து அவனுடன் நம் இருப்பிடத்தை அமைத்துக் கொள்வோம்' (யோவான் 14:23). மேலும்: 'இதோ, நான் வாசலருகே நின்று தட்டுகிறேன்; யாராவது என் குரலைக் கேட்டு கதவைத் திறந்தால், நான் அவனிடம் வந்து அவனுடன் உணவருந்துவேன், அவனும் என்னுடன் உணவருந்துவான்' (வெளிப்பாடு 3:20).

11. மேலும், திருத்தூதர் தான் நிறைவேற்றிய ஓட்டப்பந்தயச் செயலை, 'நான் குறிக்கோள் இல்லாமல் ஓடுவதில்லை' என்று கூறுவதன் மூலம் வெறுமனே விவரிக்கவில்லை: [இது குறிப்பாக, மணமகளுடன் சேர்ந்து, தன் முழு இதயத்துடனும் கிறிஸ்துவைப் பின்தொடர்ந்து பாடிய, அவரது மனத்தின் ஆர்வத்தையும் ஆவியின் தீவிரத்தையும் குறிக்கிறது: 'உமது நறுமணத்தைச் சுவாசித்து, உமது அடிச்சுவடுகளைப் பின்தொடர்கிறோம்' (பாடல்கள் 1:3); மேலும்: 'என் ஆத்துமா உம்மைப் பற்றிக்கொண்டது' (சங்கீதம் 62:9)]; ஆனால் அவர் மற்றொரு வகையான போராட்டத்தில் வெற்றி பெற்றதையும் சாட்சியளிக்கிறார், அவர் கூறும் போது: 'இவ்வாறு நான் வெறுமனே காற்றில் அடிக்கிறவனைப் போலல்லாமல் பாடுபடுகிறேன்; ஆனால் என் உடலை அடக்கி ஆளுகிறேன்': இது குறிப்பாக சுயக்கட்டுப்பாட்டின் கடின உழைப்பு, உடலைத் தணித்தல் மற்றும் மாம்சத்தின் சோர்வு ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. இங்கு அவர் தனது சொந்த மாம்சத்திற்கு எதிராக விழிப்புடன் போராடும் ஒரு மல்யுத்த வீரராக தன்னை முன்வைக்கிறார், அவர் அதை சுயக்கட்டுப்பாட்டின் அடிகளால் வீணாக அடிக்கவில்லை, மாறாக தனது உடலைக் கொல்வதன் மூலம் வெற்றியின் வெற்றியைப் பெறுவதில் வெற்றி பெற்றார் என்பதைக் குறிப்பிடுகிறார் – அதை சுயக்கட்டுப்பாட்டின் சாட்டையடிகளால் அடக்கி, நோன்பின் அடிகளால் வலுவிழக்கச் செய்த பிறகு, அவர் வெற்றி பெற்ற ஆவிக்கு அழியாததன் கிரீடத்தையும், அழியாமையின் உள்ளங்கையையும் வழங்கினார். போரின் சட்டபூர்வமான ஒழுங்கைக் காண்கிறீர்களா, ஆன்மீகப் போராட்டங்களின் விளைவை உணர்கிறீர்களா – புரட்சி செய்யும் மாம்சத்தைக் வென்று, அதைத் தன் பாதங்களுக்குக் கீழே தள்ளிய போர்வீரனான கிறிஸ்து, ஒரு மாபெரும் வெற்றியாளராக வெற்றி தேர்வில் ஏற்றிச் செல்லப்படுவதை?! – அவர் வீணாகப் புறப்படுவதில்லை, ஏனெனில் அவர் விரைவில் பரிசுத்த நகரமான, பரலோக எருசலேமில் பிரவேசிப்பார் என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறார். 'இவ்வாறு அவன் நோன்பில், அதாவது மாம்சத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதில், 'காற்றை அடிப்பவனைப் போலல்லாமல்' பாடுபடுகிறான்; அதாவது, விரதத்தின் அடிகளால் வீணாக அடிப்பவனைப் போலல்லாமல், ஏனெனில் அவற்றின் மூலம் அவன் வெற்றுக் காற்றை அடிக்கவில்லை, மாறாக தன் உடலைக் கட்டுப்படுத்துவதன் மூலம், அதற்குள் சுழலும் பொல்லாத ஆவிகளைத்தான் அடிக்கிறான். ஏனெனில், 'காற்றை அடிக்கிறவனைப் போலல்ல' என்று சொல்பவர், வெறுமையான அல்லது சூனியமான காற்று அடிக்கப்படுவதில்லை, மாறாக அதற்குள் வசிக்கும் சில உயிரினங்களும் அடிக்கப்படுகின்றன என்று குறிப்பிடுகிறார். ஏனெனில், அவர் இந்த வகையான போர்களில் (அதாவது, உடலுடன்) வெற்றி பெற்று, மீண்டும் பல வெற்றிப் பட்டம் அணிந்து தோன்றியதால், இயல்பாகவே மிக வலிமையான எதிரிகளால் தாக்கப்பட்டார்; மேலும், அவர்களில் முதலாவதான பொறாமை கொண்டவர்களையே வென்று, நம்பிக்கையுடன் அறிவிக்கத் தொடங்கினார்: 'ஏனெனில் நம் போராட்டம் மாம்சத்துக்கும் இரத்தத்துக்கும் விரோதமானதல்ல; அதிகாரங்களுக்கும் ஆட்சிகளுக்கும் இந்த இருண்ட உலகத்தின் பிரபஞ்சங்களுக்கும் பரலோகத்திலிருக்கிற பொல்லாத ஆவிகளின் சேனைகளுக்கும் விரோதமானதாகும்' (எபே. 6:12).

12. கிறிஸ்துவின் வீரர், அவர் சரீரத்தில் இருக்கும்போது, தனது போர்களில் வெற்றி மாலைகள் சூடுவதற்கான வாய்ப்புகள் ஒருபோதும் தவறுவதில்லை; ஆனால், தனது வெற்றிகளின் வெற்றிகளால் அவர் எவ்வளவு அதிகமாக உயர்த்தப்படுகிறாரோ, அவ்வளவு பயங்கரமான போர்களின் தொடர் அவருக்கு முன்னால் காத்திருக்கிறது. ஏனெனில், அவன் ஒருமுறை தன் மாம்சத்தைக் வென்று வெற்றி பெற்றவுடன், அவனது வெற்றிகளால் தூண்டப்பட்ட எத்தனை எதிரிகள், எத்தனை பகைவர் கூட்டங்கள் இந்த வெற்றி பெற்ற கிறிஸ்துவின் வீரருக்கு எதிராக எழுந்திருக்கின்றன! இதன் மூலம், கிறிஸ்துவின் வீரர் உலகின் அமைதியில் திளைத்து, தனது போராட்டத்தின் மகிமையான போர்களை மறந்துவிடாமல் இருப்பதற்கும், செயலற்ற தன்மை மற்றும் எதிரிகளிடமிருந்து வரும் தவறான பாதுகாப்பு உணர்வால் தன்னிறைவு கண்டு, மிக உயர்ந்த வெகுமதிகளுக்குத் தகுதியான வெற்றிக் கம்பீரத்தை வெளிப்படுத்தும் உற்சாகத்தையும் தைரியத்தையும் இழந்துவிடாமல் இருப்பதற்கும் ஆகும். ஆகவே, நாம் மிக உயர்ந்த வெற்றிகளை அடைய விரும்பினால், பலவீனப்படுவதன் மூலம் அல்ல, மாறாக வலிமையிலும் தைரியத்திலும் பெருகுவதன் மூலம் அடைய விரும்பினால், நாமும் போரின் சோதனைகளை அதே வரிசையில் அனுபவிக்க வேண்டும் – மேலும் முதலில், அப்போஸ்தலனுடன் நாம் கூறுவதற்குரியதை நிறைவேற்ற வேண்டும்: 'இப்படி நான் போராடுகிறேன், காற்றில் அடிக்கிறவனைப் போல அல்ல; ஆனால் நான் என் உடலை அடக்கி ஆளுகிறேன்' – பின்னர், இந்தப் போரில் நாம் வெற்றி பெற்றதும், மற்றொரு போரில் நுழைவோம், அதன் வெற்றியில் நாம் மீண்டும் அப்போஸ்தலருடன் பேசக்கூடும்: 'ஏனெனில், நமது போராட்டம் மாம்சத்துக்கும் இரத்தத்துக்கும் விரோதமானதல்ல, அதிகாரங்களுக்கும் ஆட்சிகளுக்கும் இந்த யுகத்தின் இருள் அதிகாரிகளுக்கும் பரலோகத்திலுள்ள பொல்லாத ஆவிக்குரிய சக்திகளுக்கும் விரோதமானதாகும்' . ஏனெனில், மாம்சத்தின் மீதான வெற்றியைத் தவிர, இவைகளுக்கு எதிராகப் போரிட நம்மால் ஒருபோதும் இயலாது – மேலும், மாம்சத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தில் நாம் தொடர்ந்து தோற்கடிக்கப்பட்டு, வயிற்றுக்கு எதிரான போட்டியில் வெல்லப்பட்டால், ஆவிகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தை அனுபவிக்க நாம் ஒருபோதும் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட மாட்டோம். மேலும், அப்போஸ்தலன் நம்மை நீதியாகக் கண்டிப்பார், 'மனிதருக்கு பொதுவானதைத் தவிர வேறு எந்தப் பரீட்சையும் உங்கள் மீது படியவில்லை' (1 கொரி. 10:13) என்று.

13. அகப் போராட்டங்களில் வெற்றிக் காண விரும்பும் ஒரு துறவி அவர் தனக்கு முன்கூட்டியே இந்த விதியை நிர்ணயித்துக்கொள்ள வேண்டும், மேலும், அனைவருக்கும் பொதுவாக உணவு உண்பதற்கு நியமிக்கப்பட்ட நேரத்திற்கு முன்பாகவும், உண்மையில் உணவு நேரங்களுக்கு வெளியேயும், எவ்வளவு சுவாரஸ்யமாகவும் இனிமையாகவும் அவை அவரைத் தூண்டினாலும், எந்த வகையான உணவு அல்லது பானத்தையும் உட்கொள்ள ஒருபோதும் தனக்கு அனுமதி அளிக்கக்கூடாது என்பதில் கவனமாக இருக்க வேண்டும். அதுபோலவே, உணவு உண்ட பிறகு கூட, அது எவ்வளவு அற்பமானதாக இருந்தாலும், அத்தகைய எதிலும் ஈடுபட அவர் தன்னை அனுமதிக்கக் கூடாது. அவ்வாறே, விதியால் பரிந்துரைக்கப்பட்டபடி, தூக்கத்தின் நேரங்களையும் கால அளவையும் அவர் கண்டிப்பாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். மேலும், காம உணர்வின் எழுச்சிகளை நாம் எந்தத் தீவிரத்துடன் அடக்க வேண்டுமோ, அதே தீவிரத்துடன் இவ்வகையான ஆசைகளையும் நாம் துண்டித்துவிட வேண்டும். ஏனெனில், வயிற்றின் அதீத ஆசைகளை அடக்க முடியாதவன், மாம்ச இச்சையின் தீவிரத்தை எப்படித் தணிக்க முடியும்? மேலும், வெளிப்படையான மற்றும் சிறிய உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியாதவன், எந்தச் சாட்சிகளும் இல்லாமல் எழும் இரகசியமான உணர்ச்சிகளை எப்படி வெல்ல முடியும்?

14. நாம் பயப்பட வேண்டியது வெளிப்புற எதிரியல்ல; நமது எதிரி நம்மில் உள்ளே இருக்கிறான். இதனால்தான் நமது உள்ளத்தில் ஒரு இடைவிடாத உள்நாட்டுப் போர் மூள்கிறது. நாம் அதில் வெற்றி பெற்றால், எல்லா வெளிப்புறப் போராட்டங்களும் அர்த்தமற்றவையாகிவிடும், மேலும் கிறிஸ்துவின் வீரருக்கு எல்லாப் பொருட்களும் சமாதானமடையும், மேலும் அனைத்தும் அவருக்குக் கீழ்ப்படிந்திருக்கும். நமது உள்ளத்தில் உள்ளது தோற்கடிக்கப்பட்டு, ஆவிக்குக் கீழ்ப்படிந்தவுடன், வெளிப்புறப் பகைவனைப் பற்றிப் பயப்பட நமக்கு எந்தக் காரணமும் இருக்காது. இதயத்தின் பரிபூரணத்திற்கும், உடலின் தூய்மைக்கும், கண்ணுக்குத் தெரியும் உணவைத் தவிர்ப்பது மட்டுமேயான நோன்பு போதுமானது என்று நாம் நம்பக்கூடாது. இல்லை, இதற்கு நாம் ஆன்மாவின் நோன்பையும் சேர்க்க வேண்டும். ஏனெனில் அதற்கும் அதன் சொந்த தீங்கு விளைவிக்கும் உணவுகள் உண்டு, அவற்றுக்குப் பழக்கப்படாமல் போனதால், அது உடலுக்குப் போதுமான ஊட்டச்சத்து இல்லாதபோதும் கூட, இன்ப இச்சையின் ஆழமான குழியில் விழுகிறது. – சுய-கண்டனம் அதன் உணவு, அதுவும் மிகவும் இனிமையானது. கோபமும் அதன் உணவுதான், அது அவ்வளவு லேசானதல்ல, சில சமயங்களில் தீங்கு விளைவிப்பதும், மரணத்தை ஏற்படுத்தக்கூடியதும் கூட. பொறாமை ஆன்மாவின் உணவு, அது அதன் உயிர் சக்தியை நச்சுத்தனமாகக் கெடுத்து, மற்றவர்களின் மகிழ்ச்சியான வெற்றிகளால் அந்தப் பரிதாபகரமான ஆன்மாவை இடைவிடாமல் துன்புறுத்துகிறது. அவளுடைய தற்பெருமை என்பது, சிறிது காலத்திற்கு இனிமையான சுவையால் அவளை மகிழ்விக்கும் உணவாகும், ஆனால் பின்னர் அவளை வெறுமையாக்கி, அனைத்திலிருந்தும் அம்மணமாக்கி, எல்லா நற்பண்புகளையும் அற்றவளாக ஆக்கிவிடுகிறது; இது அவளை வறண்டவளாகவும், ஆன்மீகப் பலனைத் தரும் திறனற்றவளாகவும் ஆக்குகிறது – இதன் விளைவாக, அது அவளுடைய அளவற்ற உழைப்புகளுக்கான வெகுமதியைப் பறிப்பது மட்டுமல்லாமல், கடுமையான தண்டனைகளையும் அவள் மீது கொண்டுவருகிறது. நிலைத்தன்மையற்ற இதயத்தின் ஒவ்வொரு விருப்பமும், அலைதலும், ஆன்மாவை அதன் சொந்த வகையான ஒரு மேய்ச்சல் நிலத்தில் மேய்ப்பது போன்றது; அது ஆன்மாவிற்கு தீய உணவை ஊட்டி, அதே சமயம் பரலோக உணவையும் திடமான உணவையும் அதிலிருந்து பறிக்கிறது. ஆகவே, நமது புனித உபவாசத்தில் நமது சக்திக்கு ஏற்றவாறு இவையனைத்திலிருந்தும் விலகி இருப்பதன் மூலம், உடல்ரீதியான உபவாசத்தைக் கடைப்பிடிப்பதை அர்த்தமுள்ளதாகவும் பலனளிப்பதாகவும் ஆக்குவோம். ஏனெனில், ஆன்மாவின் மனந்திரும்புதலுடன் இணைகையில், மாம்சத்தின் அடக்கமானது கடவுளுக்கு மிகவும் பிரியமான பலியை வழங்கும், மேலும் இதயத்தின் தூய்மையான மற்றும் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட மறைவிடங்களில் அவருடைய பரிசுத்தத்திற்குத் தகுதியான ஒரு வாசஸ்தலத்தை நிலைநிறுத்தும். ஆனால், உடல் ரீதியாக நோன்பு நோற்கும்போது, நாம் ஆன்மாவின் மிகவும் தீங்கு விளைவிக்கும் உணர்ச்சிகளில் சிக்கிக்கொண்டால், அப்போது மாம்சத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது நமக்கு எந்தப் பயனும் அளிக்காது, ஏனெனில் நமது மிகவும் விலைமதிப்பற்ற பாகத்தில்—அதாவது, பரிசுத்த ஆவியானவரின் வாசஸ்தலமாக மாறிய நமது இயல்பின் அந்தப் பகுதியில்—நாம் அசுத்தமாகவே இருப்போம். ஏனெனில், அழிந்துபோகும் மாம்சம் அல்ல, மாசற்ற இதயமே கடவுளுக்கு வாசஸ்தலமாகவும், பரிசுத்த ஆவியானவருக்கு ஆலயமாகவும் மாறுகிறது. ஆகையால், நமது வெளிப்புறம் நோன்பிருக்கும்போது, நமது அகத்தையும் தீங்கு விளைவிக்கும் சோதனைகளிலிருந்து காக்க வேண்டும். புனிதத் திருத்தூதர், 'விசுவாசத்தினாலே கிறிஸ்து உங்கள் இருதயங்களில் வாசம்பண்ணும்படிக்கு' (எபே. 3:16–17) என்று கூறுவதன் மூலம், நமது இருதயங்களை தூய்மையாகக் கடவுளுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும் என்று நம்மை ஊக்குவிக்கிறார்.

15. நாம் இறைச்சி ஆசை நெருப்பைத் தூண்டுவதை விட, அதைக் கட்டுப்படுத்தும் உணவைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும், மேலும் அது எளிதில் கிடைக்கக்கூடியதாகவும், சகோதரர்களின் பொதுவான பழக்கவழக்கங்களுக்கு ஏற்றதாகவும் இருக்க வேண்டும். பேராசை மூன்று வழிகளில் வெளிப்படுகிறது: ஒருவர் விதியால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட நேரத்திற்கு முன்பே உண்ணத் தூண்டப்படுகிறார்; இரண்டாவது, அதன் தன்மை எதுவாக இருந்தாலும், வயிற்றை உணவால் நிரப்புவதற்கும் மிகைப்படுத்திக் கொள்வதற்கும் ஒருவரைத் தூண்டுகிறது; மூன்றாவது, மிகவும் இனிமையான மற்றும் நேர்த்தியான உணவுகளால் மட்டுமே திருப்தி அடைகிறது. எனவே, ஒரு துறவி இதற்கு எதிராக ஒரு மூன்றுவகை விதியைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்: முதலாவதாக, உணவு அனுமதிக்கப்படும் நிர்ணயிக்கப்பட்ட நேரத்திற்காகக் காத்திருத்தல்; இரண்டாவதாக, அதிகப்படியான உணவில் ஈடுபடாமல் இருத்தல்; மூன்றாவதாக, சில எளிய மற்றும் மலிவான உணவில் திருப்தி அடைய வேண்டும். மேலும், இந்த விஷயத்தில் பொதுவான பழக்கவழக்கங்களுக்கும் நடைமுறைகளுக்கும் ஒவ்வாத எதுவும், வீண் பெருமை, ஆணவம் மற்றும் தற்பெருமையால் களங்கப்பட்டதாகக் கருதப்பட்டு, பிதாக்களின் மிகப் பழைமையான பாரம்பரியத்தால் அங்கீகரிக்கப்படவில்லை. அறிவும் பகுத்தறிவும் கொண்டவர்களாகத் திகழ்ந்தவர்களில் எவரும், அல்லது கடவுளின் அருளால் முன்மாதிரியாகக் கொள்ளப்பட வேண்டிய மிகப் பிரகாசமான கலங்கரைவிளக்கங்களாக அமைந்தவர்களில் எவரும், எளிமையானதாகவும் குறைந்த மதிப்புள்ளதாகவும் கருதப்படும் ரொட்டியை உண்பதைத் தவிர்த்ததாக நாங்கள் கண்டதில்லை. மாறாக, கீரைகள், காய்கறிகள் மற்றும் மரப் பழங்களை மட்டுமே உண்ணும்வர்களில், மிகவும் அனுபவம் வாய்ந்த மனிதர்களாகக் கருதப்படுவதோ, அல்லது பகுத்தறிவு மற்றும் அறிவின் வரத்தால் அலங்கரிக்கப்படுவதோ ஒருவரை நாங்கள் ஒருபோதும் கண்டதில்லை.

16. நோன்பை விட அன்பின் கிரியைகள் மேலானவை. இதை நாங்கள் எகிப்திய பிதாக்களிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டோம். ஏனெனில், நாங்கள் இந்த முனிவர்களின் விதிமுறைகளைக் கற்றுக்கொள்ள விரும்பிக் கொண்டு, சிரியாவிலிருந்து எகிப்துக்கு வந்தபோது, அங்கு நாங்கள் வியக்கத்தக்க அன்பான மற்றும் இதயப்பூர்வமான உபசரிப்புடன் வரவேற்கப்பட்டோம் – மேலும் நாங்கள் எங்கு சென்றாலும், பாலஸ்தீன மடாலயங்களில் நாங்கள் வழக்கமாகப் பார்த்தது போல, எங்கள் வசதிக்காக, விதிமுறைகள் பரிந்துரைத்த உணவு நேரங்களைக் கடைப்பிடிக்க அவர்கள் எங்கும் வற்புறுத்தவில்லை – ஆனால் புதன்கிழமைகள் மற்றும் வெள்ளிக்கிழமைகளைத் தவிர, எல்லா இடங்களிலும் அந்த நேரங்களுக்கு முன்பே சாப்பிட அவர்கள் எங்களுக்கு அனுமதித்தனர். நாங்கள் ஒரு முனிவரிடம், அவர்களிடையே தினசரி நோன்பு விதி ஏன் இவ்வளவு தளர்வாகக் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது என்று கேட்டபோது, அவர் பதிலளித்தார்: 'நோன்பு எப்போதும் என்னுடன் இருக்கிறது, ஆனால் என்னால் உங்களை என்னுடன் என்றென்றும் வைத்திருக்க முடியாது. மேலும், நோன்பு மிகவும் பயனுள்ளதாகவும் எப்போதும் அவசியமானதாகவும் இருந்தாலும், அது ஒரு தன்னிச்சையான தியாகம்; ஆனால் அன்பின் செயல்களை நிறைவேற்றுவது கட்டளைக்கான ஒரு அவசரத் தேவையாகும்.' ஆகவே, உங்களுள் கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டதால், நான் அவரை வளர்க்க வேண்டும். ஆனால், நான் உங்களைப் பிரியும்போது, அவருக்காகக் காட்டப்பட்ட தளர்விற்கு ஈடாக மிகக் கடுமையான நோன்பைக் கடைப்பிடித்து நான் ஈடுசெய்ய முடியும். ஏனெனில், 'மணமகன் அவர்களுடன் இருக்கும்போது திருமண விருந்தினர்களால் நோன்பு இருக்க முடியாது. ஆனால் மணமகன் அவர்களை விட்டு எடுத்துக்கொள்ளப்படும் நாட்கள் வரும், அப்பொழுது அவர்கள் நோன்பு இருப்பார்கள்' (லூக்கா 5:34–35).

17. புனிதத் தந்தையர்கள் கூறுவது போல், தீவிர நிலைகள் இருபுறமும் சமமாக தீங்கு விளைவிக்கின்றன – அதீத நோன்பும், அதீத இன்பஉணவும். அதிக பசியால் வெல்லப்படாத சிலர், அதிகப்படியான நோன்பினால் பலவீனப்படுத்தப்பட்டு, அதன் விளைவாக அதே அதிகப் பசி என்ற தீயுணர்ச்சிக்கு ஆளானார்கள் என்பதையும் நாம் அறிவோம்.

18. நியமிக்கப்பட்ட நேரத்திற்கு முன்பாகவோ அல்லது மாம்ச இச்சையின் காரணமாக அளவுக்கு மீறியோ உண்ணாமல் இருப்பதிலும், நமக்குப் பசியில்லாத போதும் கூட நியமிக்கப்பட்ட நேரத்தில் உண்பதிலும் நாம் கவனமாக இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், மாம்ச இச்சையின் மிகுந்த ஆசையும் உணவின் மீதான வெறுப்பும் நம் பகைவனால் தூண்டப்படுகின்றன. மேலும், அளவற்ற விரதம் இருப்பது அளவற்ற இன்பத்தில் ஈடுபடுவதை விட அதிக தீங்கு விளைவிக்கும்; ஏனெனில், பிந்தையதிலிருந்து மனந்திரும்பி, சரியான நடத்தைக்குத் திரும்ப முடியும், ஆனால் முந்தையதிலிருந்து அவ்வாறு செய்ய முடியாது.

19. நமது ஆரம்பகாலத் தந்தையர்கள், நியாயமான மிதத்தை கடைப்பிடித்து இந்த இரண்டு தீவிர நிலைகளுக்கு இடையில் எவ்வாறு செல்வது என்பது பற்றி அடிக்கடி விவாதித்தனர்; அவர்கள் மற்ற எல்லா வகையான உணவுகளையும் விட ரொட்டியை விரும்பினர், மேலும் அதன் நுகர்வுக்கு சுமார் ஒரு பவுண்டு எடையுள்ள இரண்டு சிறிய ரொட்டிகளை அளவாக நிர்ணயித்தனர்.

20. விரதத்தில் மிதமான தன்மைக்கான பொதுவான விதி என்னவென்றால், ஒவ்வொருவரும் தங்கள் பலம், உடல்நிலை மற்றும் வயதுக்கேற்ப, உடல் ஆரோக்கியத்தைப் பேணுவதற்குத் தேவையான அளவு உணவை மட்டுமே உண்ண வேண்டும், திருப்திக்கான ஆசை கேட்கும் அளவை அல்ல. ஒரு நிலையான அளவைக் கடைப்பிடிக்கத் தவறுபவர்—ஒரு நேரத்தில் அதிகமாக நோன்பு இருந்து, மற்றொரு நேரத்தில் அதிகமாகச் சாப்பிடுபவர்— அதன் மூலம் பிரார்த்தனை மற்றும் கற்பு ஆகிய இரண்டையும் பாதிக்கிறார்: பிரார்த்தனைக்கு, ஏனெனில் உணவு இல்லாமல் ஒருவர் பிரார்த்தனையில் விழிப்புடன் இருக்க முடியாது, ஆனால் பலவீனத்தால் தூக்கத்திற்கு ஆளாவார்; மேலும் கற்புக்கு, ஏனெனில் அதிகப்படியான உணவால் தூண்டப்படும் மாம்ச இச்சையின் நெருப்பு, கடுமையான நோன்பின் போதும் தொடர்ந்து எரியும்.

21. தந்தையர்களின்படி, மிதமான உணவு என்பது, ஒவ்வொரு நாளும் சாப்பிட்ட பிறகும் பசி உணர்வு தோன்றும் அளவுக்குப் போதுமான உணவை உட்கொள்வதாகும். அத்தகைய மிதமான உணவு, ஆன்மாவையும் உடலையும் சமநிலையில் பாதுகாக்கும், மேலும் உடலைப் பலவீனப்படுத்தும் அதீத நோன்பிலோ அல்லது ஆன்மாவை நசுக்கும் அளவுக்கு அதிகமாக உண்பதிலோ ஒரு நபர் வீழ்வதைத் தடுக்கும்.

22. அத்தகைய ஒருவரின் கருத்துடன், நோன்பு மற்றும் விரதம் குறித்த எங்கள் நூலை ஒரு நற்பயிற்சி தரும் முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதற்காக, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மகாரியஸிடமிருந்து மற்றொரு நலன் பயக்கும் அறிவுரையை நாங்கள் வழங்குகிறோம். ஒரு துறவி, தான் உடலில் நூறு ஆண்டுகள் வாழப் போவது போல, நோன்பின் நடைமுறையை மிகவும் புத்திசாலித்தனமாக நடத்த வேண்டும் என்றும்; மேலும், ஒவ்வொரு நாளும் இறந்துவிடுவதைப் போல, ஆன்மாவின் அசைவுகளை—அதாவது, தவறுகளை மன்னித்து, துக்கத்தை ஒதுக்கி, துயரங்கள் மற்றும் இழப்புகளுக்கு எந்த முக்கியத்துவமும் கொடுக்காமல்—கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்றும் அவர் கூறுகிறார். முதல் விஷயமான நோன்பைப் பொறுத்தவரை, ஆன்மாவுக்குப் பயனளிக்கும் ஒரு விவேகத்தை அவர் அறிவுறுத்துகிறார். அது, உடல் சோர்வு ஏற்பட்டாலும், கடுமையிலிருந்து மிதமிஞ்சலுக்கு விலகிச் செல்லாமல், துறவியை எப்போதும் விரதத்தில் நிலையான கடுமையின் பாதையில் நடக்கக் கட்டாயப்படுத்தும். மேலும் இரண்டாவதாக, அதாவது உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்துவது என்பது, இந்த உலகில் செழிப்பாகத் தோன்றுவதைப் புறக்கணிக்க மட்டுமல்லாமல், துரதிர்ஷ்டங்கள் மற்றும் துக்கங்களால் அசைக்கப்படாமல், அவற்றை அற்பமானவையாகப் புறக்கணிக்கவும் போதுமான வலிமையான ஒரு மீட்பளிக்கும் பெருந்தன்மை, அதே சமயம், ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் தாம் அழைக்கப்படுவோம் என்று எதிர்பார்க்கும் அந்த இடத்தில் தன் மனத்தின் பார்வையை எப்போதும் நிலைநிறுத்திக் கொண்டிருக்கும்.

2. விபச்சாரத்தின் ஆவிருதத்திற்கு எதிரான போராட்டம்

1. பிதாக்களின் பாரம்பரியத்தின்படி, நமது இரண்டாவது போராட்டம் காம உணர்வின் ஆவலுக்கு எதிராக உள்ளது – இது மற்ற எல்லாப் போராட்டங்களையும் விட நீண்ட மற்றும் நிலையானது, மேலும் இதை மிகச் சிலரே முழுமையாக வென்றுள்ளனர் – இது முதிர்ச்சியின் முதல் கட்டத்தில் தொடங்கும் ஒரு கடுமையான போர், மற்ற உணர்ச்சிகள் வெல்லப்படும் வரை இது நிற்காது. இங்குள்ள கிளர்ச்சி இருவகைப்பட்டிருப்பதாலும், அது இருவகை ஆயுதங்களைக் கொண்டு நடத்தப்படுவதாலும், அதுவும் அதேபோல இருவகை ஆயுதங்களைக் கையில் கொண்டு எதிர்க்கப்பட வேண்டும். கற்புப் பரிபூரணத்தை அடைய உடல் நோன்பு மட்டும் போதுமானதல்ல; அது, ஆன்மாவின் மனந்திரும்புதல் மற்றும் இந்த மிகவும் அசுத்தமான ஆவியை எதிர்த்துத் தொடரும் இடைவிடாத ஜெபத்தால் கடக்கப்பட வேண்டும்; பின்னர், வேதவசனங்களை இடைவிடாமல் படிப்பதுடன் அறிவார்ந்த முயற்சியையும், அத்துடன் இதயத்தை அலைந்து செல்லாமல் தடுத்து, மீண்டும் தன்னுள் நிலைநிறுத்தும் உடல் உழைப்பு மற்றும் கைவேலைகளையும் இணைக்க வேண்டும்; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஆழ்ந்த மற்றும் உண்மையான தாழ்மையுணர்வு தேவை, அது இல்லாமல் எந்தப் பேராவலையும் மீதான வெற்றி ஒருபோதும் அடைய முடியாது.

2. இந்த உணர்ச்சியின் மாற்றம் இதயத்தின் முழுமையான தூய்மையாக்கலைச் சார்ந்துள்ளது, அதிலிருந்துதான், கர்த்தருடைய வார்த்தையின்படி, இந்த நோயின் விஷம் பாய்கிறது. 'ஏனெனில் இதயத்திலிருந்து,' என்று அவர் கூறுகிறார், 'தீய எண்ணங்கள்... விபச்சாரம், வேசித்தனம்' மற்றும் பல (மத். 15:19). ஆகவே, சாலமன் கூறுவது போல, 'உன் இருதயத்தைக் கண்ணாயிரம் காத்துக்கொள்; ஜீவனத்து ஊற்றுகள் அதிலிருந்து ஊறுகின்றன' (நீதிமொழிகள் 4:23), என்று வாழ்க்கைக்கும் மரணத்திற்கும் மூலமானதை முதலில் ஒருவர் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்; ஏனெனில் மாம்சம் அதன் சித்தத்திற்கும் அதிகாரத்திற்கும் கீழ்ப்பட்டது. பசியை அடக்கி, மிதமான உணவை உண்ணும் சட்டத்தை நிச்சயமாக முழு கவனத்துடனும் பின்பற்ற வேண்டும். இல்லையெனில், ஏராளமான உணவால் திருப்தியடைந்த மாம்சம், ஆன்மாவின் கட்டளைகளுக்கு எதிராகக் கிளர்ந்தெழுந்து, அதன் மிகுதியால் அதன் ஆட்சியாளரான ஆவியைக் கீழே தள்ளிவிடும். ஆனால், நமது முயற்சியின் முழு சாரத்தையும் வெறும் உடலைக் களைப்படுத்துவதில் மட்டும் குறைத்து, அதே நேரத்தில் நமது ஆன்மாவை மற்ற விருப்பங்களிலிருந்து நோன்பிருக்கச் செய்யத் தவறி, அதை இறைவார்த்தைப் போதனைகளிலோ அல்லது பிற ஆன்மீகப் பயிற்சிகளிலோ ஈடுபடுத்தத் தவறினால்; அப்படியானால், நாம் உண்மையான தூய்மையின் உச்சியை அடையவே முடியாது; ஏனெனில் அந்த நிலையில், நம்மில் ஆளும் அது, நமது உடலைத் தீட்டுப்படுத்தும், அது தூய்மையாக இருந்தாலும் கூட. ஆகையால், ஆண்டவர் அறிவுறுத்துவதைப் போல, நாம் 'முதலில் கோப்பைகள் மற்றும் பாத்திரங்களின் உட்புறத்தைச் சுத்தம் செய்ய வேண்டும், அப்போதுதான் வெளிப்புறமும் சுத்தமாகும்' (மத்தேயு 23:26).

3. மற்ற உணர்ச்சிகள், மற்றவற்றுடன், மக்களுடனான தொடர்பு மற்றும் அவர்களுடனான தினசரி நடவடிக்கைகள் மற்றும் பணிகள் மூலம் பொதுவாகத் தூய்மைப்படுத்தப்படுகின்றன, மேலும் அவற்றுக்கு இணங்குவதால் ஏற்படும் மிகவும் விரும்பத்தகாத தன்மை மற்றும் மன உளைச்சலால் ஒரு வகையில் குணப்படுத்தப்படுகின்றன. இவ்வாறு, உதாரணமாக, கோப வெடிப்புகள், அவமதிப்புகள் மற்றும் பொறுமையின்மை ஆகியவை மனதிலிருந்து வரும் அறிவுரை மற்றும் விழிப்புணர்வுள்ள கவனம் ஆகியவற்றால் மட்டுமல்லாமல், சகோதரர்களைப் பார்வையிடுவதன் மூலமும், இந்த உணர்ச்சிகளை அடிக்கடி மனதில் கொண்டு வருவதன் மூலமும் குணப்படுத்தப்படுகின்றன. ஒருவர் இவ்வாறு தூண்டப்படும்போது அவை எளிதில் வெளிப்படுவதால், அவை அடிக்கடி வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன, எனவே விரைவாகக் குணப்படுத்தப்படுகின்றன. ஆனால், உடல் சோர்வடைந்து இதயம் நொறுங்கும் போது ஏற்படும் இந்தத் துன்பத்திற்கு, தனிமையும் மக்களிடமிருந்து விலகுவதும் தேவைப்படுகிறது. அதன் தீய, பரபரப்பான கிளர்ச்சியின் காரணிகளை நீக்குவதன் மூலம், ஒருவர் முழுமையான மீட்சியின் நிலையை விரைவாக அடைய முடியும். எந்த நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கும் தீங்கு விளைவிக்கும் உணவுகள் அவர்களின் பார்வைக்குக் கூட கொண்டுவரப்படக்கூடாது என்பது எவ்வளவு பயனுள்ளதோ, ஏனெனில் அவற்றைப் பார்ப்பது ஒரு கொடிய ஆசையைத் தூண்டக்கூடும்: அதுபோலவே மௌனமும் தனிமையும் இந்த குறிப்பிட்ட நோயை (காமம்) விரட்டுவதற்கு பெரிதும் பங்களிக்கின்றன, அதனால் பாதிக்கப்பட்ட ஆன்மா, பல்வேறு மக்கள் மற்றும் பொருட்களால் கவனச்சிதறல் அடையாமல், மிகவும் சுதந்திரமாக தூய்மையான அறிவுப்பூர்வமான தியானத்தை அடைய முடியும், மேலும் இதன் மூலம் காமத்தின் தொற்றுத்தன்மையுள்ள அசைவுகளை எளிதாக வேரறுக்க முடியும்.

4. continence என்பது ஒரு விஷயம், ஆனால் பரிசுத்தமான நிலை என்பது முற்றிலும் வேறொன்று, அது கற்புடை நேர்மை மற்றும் கன்னித்தன்மை அப்பாவித்தனத்தின் அமைதியான நிலையை அடைவதாகும். அத்தகைய நற்பண்பு, ஆன்மாவிலும் உடலிலும் கன்னிகையாக இருப்பவர்களுக்கு மட்டுமே உரித்தானது; உதாரணமாக, புதிய ஏற்பாட்டில் உள்ள இரு யோவான்களும் (முன்னோடி மற்றும் நற்செய்தியாளர்), பழைய ஏற்பாட்டில் உள்ள எலியா, எரேமியா மற்றும் தானியேல் ஆகியோர் இதற்கு எடுத்துக்காட்டுகள். நீண்ட கால தவம் மற்றும் இழந்ததை மீட்டெடுக்கும் தீவிரமான முயற்சியின் மூலம் வீழ்ந்த பிறகு, அவர்களைப் போன்ற ஆன்மா மற்றும் உடலின் தூய்மை மற்றும் நேர்மை நிலையை அடைந்து, இறைச்சியின் கிளர்ச்சிகளை வெட்கக்கேடான காமத்தின் தாக்குதலால் அல்லாமல், இயற்கையின் சாதாரண இயக்கங்கள் மூலமாகவே உணரும் அவர்களை, அவர்களுக்குச் சமமாகக் கௌரவிப்பது அநியாயமானதல்ல. ஆகவே, நாங்கள் கூறுகிறோம், மக்களிடையே அத்தகைய நிலையை அடைவது மிகவும் கடினம் – அது சாத்தியமற்றது என்று கூடச் சொல்லலாமா? – இருப்பினும், எங்கள் பகுத்தறிவிலிருந்து இதை அறிந்துகொள்ள யாரும் எதிர்பார்க்க வேண்டாம், மாறாக ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்த மனசாட்சியை ஆராய்ந்து இதைத் தாங்களாகவே கண்டறியட்டும். – கென்னாவின் (நரகத்தின்) அச்சத்தினாலோ அல்லது பரலோக ராஜ்யத்தின் (சொர்க்க ராஜ்யத்தின்) விருப்பத்தினாலோ, அரிதாகவோ அல்லது அன்றாடமாகவோ ஏற்படும் மாம்சத்தின் தாக்குதல்களை விரட்டி அடித்து அடக்கும் சுயக்கட்டுப்பாட்டைப் பலர் கடைப்பிடிக்கிறார்கள் என்பதில் எங்களுக்குச் சந்தேகமில்லை. அவர்களைப் பொறுத்தவரை, முதியோர் கருதுவது என்னவென்றால், உணர்ச்சிப்பூர்வமான கிளர்ச்சிகளால் அவர்கள் முற்றிலும் மூழ்கடிக்கப்படவோ அல்லது தோற்கடிக்கப்படவோ இல்லாவிட்டாலும், தாக்குதல்களிலிருந்து பாதுகாப்பாக இருக்கவோ அல்லது முற்றிலும் பாதிக்கப்படாமல் இருக்கவோ முடியாது. ஏனெனில், ஒரு போர்வீரனின் நிலையில் இருப்பவர், அடிக்கடி தனது எதிராளியை வென்று வெற்றி பெற்றாலும், தவிர்க்க முடியாமல் சில சமயங்களில் கவலையையும் காயங்களையும் தமக்குத்தாமே அனுபவிப்பார்.

5. நமது இதயங்களில், நற்செய்தியாளருடன் ஆன்மீகப் போராட்டத்தில் நாம் முறையாகப் போராட வேண்டுமானால் (2 தீமோ. 2:5), அப்படியானால்—நமது சொந்த வலிமையில் நம்பிக்கை வைக்காமல் (ஏனெனில் இதை நிறைவேற்ற மனித முயற்சிகள் போதுமானவை அல்ல), ஆனால் கர்த்தருடைய உதவியை நம்பி—இந்த மிகவும் அசுத்தமான ஆவியை வெல்வதற்கு நாம் முழு ஆர்வத்துடனும் புறப்படுவோம். ஏனெனில், இத்தகைய போராட்டத்தை வெற்றிகரமாக நடத்துவது தனது சக்திக்கு அப்பாற்பட்டது என்றும், கர்த்தருடைய உதவியாலும் பரிந்துரையாலும் வலுப்படுத்தப்படாவிட்டால், தனது சொந்த உழைப்பினாலும் முயற்சிகளாலும் தன்னால் ஒருபோதும் வெற்றிபெற முடியாது என்பதையும் ஆன்மா உணரும் வரை, இந்தப் பேராசை ஆன்மாவின் வெற்றியைக் கேள்விக்குள்ளாக்குவதை நிறுத்தாது.

6. உண்மையில், நற்பண்பில் ஒவ்வொரு வெற்றியும் இறைவனின் அருளின் செயல் என்றால், ஒவ்வொரு உணர்ச்சியையும் வெல்வது அவருடைய வெற்றி என்றால், குறிப்பாக இந்தச் செயல் (அதாவது, தூய்மையை அடைவதும், காம உணர்ச்சியை வெல்வது), இது ஒரு சிறப்பு அருளும் வரமாகும், இதை புனிதத் தந்தையர்களின் போதனைகளும், இந்தப் பாவ உணர்விலிருந்து தூய்மை பெற்ற அனுபவங்களும், அதை அடையத் தகுதியுடையவர்களாகக் கருதப்பட்டவர்களால் சாட்சியப்படுத்தப்பட்டபடி உறுதிப்படுத்துகின்றன. ஏனெனில், மாம்சத்திலிருந்து எந்தத் துன்பத்தையும் உணராமல் இருப்பது என்பது, ஒரு விதத்தில், உடலில் இருந்தபடியே மாம்சத்திலிருந்து வெளிவருவதற்குச் சமமானது; மாம்சத்தை அணிந்திருந்தும் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டவராக இருப்பது. ஆகவே, கர்த்தருடைய கிருபை, பரிசுத்தத்தின் வரத்தின் மூலம், அவர்களைப் பூமியின் சேற்றிலிருந்து உயர்த்தாவிட்டால், ஒருவரால் தங்கள் சொந்த இறக்கைகளால் அத்தகைய பரலோகப் பரிபூரண உயரத்திற்கு உயரப் பறக்க முடியாது. ஏனெனில், எந்த நற்பண்பும், இவ்வுலகப் பற்றுள்ள மனிதர்களை, பரலோகத் தூதர்களின் வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றும்படியாக, தூய்மையின் கிருபையை அடைவதைப் போல அவ்வளவு நெருக்கமாகக் கொண்டுவருவதில்லை; அதன் மூலம் அவர்கள், அப்போஸ்தலரின் கூற்றுப்படி, பூமியில் வாழ்ந்தபடியே, 'பரலோகத்தில் ஒரு வாசஸ்தலத்தைக்' கொண்டுள்ளனர். (பிலி. 3:20), மேலும் இங்கு, தங்கள் மரிக்கக்கூடிய சரீரத்தில், புனிதர்களுக்கு வரும் வாழ்வில் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்டதை, தங்கள் மரிக்கக்கூடிய உடல்களைக் களைந்துவிட்ட பிறகு, ஏற்கனவே கொண்டிருக்கிறார்கள்.

7. அப்போஸ்தலன் என்ன சொல்கிறார் என்பதைக் கேளுங்கள்: 'விளையாட்டு வீரர் எல்லாவற்றிலும் தன்னை அடக்கிக்கொள்கிறார்' (1 கொரி. 9:25). களத்தில் உள்ள விளையாட்டு வீரரை, நமது ஆவிக்குரிய போராட்டத்தில் நமக்கு ஒரு மாதிரியாக அவர் காட்டுகிறார். போட்டிகளில் வெற்றிபெற, அவன் தடைசெய்யப்பட்ட அனைத்து உணவுகளையும், குடிப்பழக்கத்தையும், போதையையும் தவிர்ப்பது மட்டுமல்லாமல், செயலற்ற தன்மை, சோம்பல் மற்றும் மந்தநிலையிலிருந்தும் விலகி, தனது பலத்தை வளர்க்கவும் திறமையைப் பெறவும், தொடர்ச்சியான பயிற்சி மற்றும் அர்ப்பணிப்புடன் முயற்சி செய்கிறான்; அவன் உலகியல் மற்றும் திருமண வாழ்க்கை விஷயங்களைப் பற்றிய எல்லா கவலைகளையும் துக்கங்களையும் ஒதுக்கி வைத்து, வெற்றிக் கிரீடத்தை எவ்வாறு பெறுவது மற்றும் வெற்றி பெறுவது என்பதில் மட்டுமே தன் மனதை ஈடுபடுத்திக் கொள்கிறான்; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவன் மாம்சத்தின் அசுத்தத்திலிருந்து தன்னைத் தூய்மையாக வைத்திருக்கக் கவலை கொள்கிறான், அதனால் அவன் உறக்கத்தில் கூட வெட்கக்கேடான கனவுகளால் வழிதவறி, நீண்ட உழைப்பாலும் கணிசமான கவலையாலும் பெற்ற பலத்தை இழந்துவிடாமல் இருக்கிறான். ஒரு ஆன்மீகத் துறவி செய்ய வேண்டிய அனைத்தையும் இங்கே நீங்கள் காண்கிறீர்கள்; உங்கள் ஆன்மீக முயற்சியில் வெற்றிபெற, நீங்களும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக தூய்மையையும் பிரம்மச்சரியத்தையும் பேண வேண்டும் என்பதையும் நீங்கள் காண்கிறீர்கள். ஏனெனில், அழிந்துபோகும் கிரீடங்களுக்காக உலகியல் சார்ந்த, வெளிப்புறப் போட்டிகளில் தூய்மை இவ்வளவு அத்தியாவசியமாக இருக்கும்போது, பரலோகக் கிரீடங்களுக்கான நமது ஆன்மீக, அகப் போராட்டத்தில் அது எவ்வளவு அதிகமாக அவசியமாக இருக்கும்? நாம் மாம்சப் பாவத்திலிருந்து அல்லது விருப்பமில்லாத அசுத்தத்திலிருந்து வெளிப்புறத் தூய்மையைப் பேணுவது மட்டுமல்லாமல், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக எண்ணம் மற்றும் உணர்வின் அகத் தூய்மையையும் பேண வேண்டும். நமது இதயத்தின் மிக உள்ளான மூலைகளை நம்மால் இயன்ற அனைத்து கவனத்துடனும் நாம் பாதுகாக்க வேண்டும். அரங்கில் போட்டியிடும் அவர்கள் மாம்சத்தில் மட்டுமே அடைய விரும்புவதை, நாம் நமது மனசாட்சியின் ஆழத்தில் கொண்டிருக்க வேண்டும், அங்கே நமது செயல்களின் நியாயாதிபதியான நமது ஆண்டவர், நமது விருப்பத்தின் ஒவ்வொரு அசைவையும் மிகச் சிறிய விவரம் வரை நோக்குகிறார். ஆகவே, நாம் வெளிப்படையாகச் செய்ய அஞ்சுவது, ஒரு அலட்சியமான எண்ணமாக நமது உள்ளத்தில் எழாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். மேலும், மற்றவர்கள் முன்னிலையில் வெளிப்படுத்த வெட்கப்படும் காரியம், நமது இதயத்தில் உள்ள இரகசிய ஒப்புதல் மூலம் நம்மை அசுத்தப்படுத்தாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில் இது மக்களிடமிருந்து மறைக்கப்பட்டிருக்கலாம், ஆனால் தேவதூதர்களிடமிருந்தோ அல்லது எல்லா வல்லமையுள்ள கடவுளிடமிருந்தோ மறைக்க முடியாது, அவரிடமிருந்து எந்த இரகசியங்களும் மறைக்கப்படுவதில்லை.

8. அடையப்பட்ட தூய்மையின் பரிபூரணத்திற்கான ஒரு அடையாளமாகவும் அளவுகோலாகவும் இதனைக் கருதலாம்: நாம் ஓய்வெடுக்கும்போதோ அல்லது ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிடும்போதோ, நமது உள்ளத்தில் எந்தவொரு கவர்ச்சியான பிம்பமும் எழாது; அல்லது, ஒன்று எழுந்தாலும், அது எந்தவொரு காம உணர்வுகளையும் தூண்டுவதற்குப் போதுமான வலிமையானதாக இருக்காது. ஏனெனில், அத்தகைய ஒரு உந்துதல், பாவத்தில் முழுமையான குற்றமாக இல்லாவிட்டாலும், ஆன்மா இன்னும் பரிபூரணம் அடையவில்லை என்பதற்கான ஒரு உறுதியான அறிகுறியாகச் செயல்படுகிறது, மேலும் கனவு போன்ற காட்சிகள் இந்த வகையான மீறலை உருவாக்க முடிந்தால், ஆசை இன்னும் முழுமையாக அழிக்கப்படவில்லை என்பதையும் இது காட்டுகிறது.

9. பகலின் கவனச்சிதறல்களுக்கு மத்தியில் முழுமையாகக் கவனமாகக் காக்கப்படாத ஒருவரின் எண்ணங்களின் தரம், இரவு ஓய்வின் போது வெளிப்படுகிறது; எனவே, மேற்கூறிய மீறல் நிகழும்போது, கனவைப் பொறுப்பாக்கக்கூடாது, மாறாக அதற்கு முந்தைய காலத்தில் விழிப்புணர்வைப் பேணத் தவறியதைப் பொறுப்பாக்க வேண்டும். மேலும், இரவு முதன்முதலில் உருவாக்காத, உள்ளுக்குள் பதுங்கியிருக்கும் ஒரு நோயின் வெளிப்பாட்டையே இதில் காண வேண்டும். (அது இதற்கு முன்பு இருந்ததே இல்லை என்பது போல), ஆனால் உடல் உறக்கத்தால் வலுப்பெற்றுக் கொண்டிருந்த வேளையில், இரவு முதன்முதலில் கொண்டுவராத, உள்ளுக்குள் மறைந்திருக்கும் ஒரு நோயின் வெளிப்பாடாக, அது பகலில் நாம் ஆரோக்கியமற்ற எண்ணங்களை உண்பதன் மூலம் மூட்டிய, உணர்ச்சியின் உள்வெப்பத்தை தோலின் மேற்பரப்பிற்குக் கொண்டு வந்தது. அதுபோலவே, உடல் நோய்கள் அவை வெளிப்படும் தருணத்தில் ஏற்படுவதில்லை, மாறாக, ஒருவர் கவனக்குறைவாக, ஆரோக்கியத்திற்கு தீங்கு விளைவிக்கும் அனைத்து வகையான உணவுகளையும் உட்கொள்வதன் மூலம், நோய் உண்டாக்கும் திரவங்களைத் தன்னுள் சேகரிக்கும், அதற்கு முந்தைய காலத்தில் அவை பெறப்படுகின்றன.

10. முழு மனித இனத்தின் படைப்பாளரும் உருவாக்குநருமான கடவுளே, தாம் படைத்தவற்றின் இயல்பை எல்லோரையும் விட நன்கு அறிந்து, இந்த உணர்ச்சிப் பித்து நோய்க்கான காரணங்கள் முக்கியமாக எழும் மூலத்திற்கே தீர்வைக் காட்டுகிறார், அவர் கூறுவதாவது: 'யாராவது ஒரு பெண்ணை இச்சையுடன் நோக்கினால், அவன் தன் இதயத்தில் அவளுடன் விபச்சாரம் செய்துவிட்டான்' (மத். 5:28). கண்களின் காமத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது, அவர் கண்களை அவ்வளவாகக் கண்டிக்காமல், அவை பார்க்கும் சேவையைத் தவறாகப் பயன்படுத்தும் அந்த உள்ளுணர்வையே கண்டிக்கிறார். காம அம்பால் நோய்வாய்ப்பட்டு காயப்பட்ட இந்த இதயம், ஆசையுடன் நோக்குகிறது – படைப்பாளரால் நன்மைக்காக வழங்கப்பட்ட பார்வை என்ற வரம், அதன் சொந்தப் பேராவலால் தீச்செயல்களின் சேவைக்குத் திருப்பப்படுகிறது, மேலும் அதில் மறைந்திருக்கும் காமம் என்ற நோய் பார்ப்பதன் மூலம் வெளிப்படுகிறது. இதனால்தான், பார்வை மூலம் தீய காயத்தை உண்டாக்கும் விருப்பத்தைக் கொண்டவனுக்கு இரட்சிக்கும் கட்டளை விதிக்கப்படுகிறது. ஏனெனில், 'உன் கண்களை எல்லா விடாமுயற்சியுடனும் காத்துக்கொள்' என்று கூறப்படவில்லை, மாறாக, 'உன் இதயத்தைக் கவனமாகக் காத்துக்கொள்' என்று கூறப்பட்டுள்ளது (நீதிமொழிகள் 4:23).

11. நமது இதயங்களின் தூய்மையைப் பாதுகாப்பதில் நமது முதல் மற்றும் மிக முக்கியமான படியாக இது இருக்கட்டும்: சாத்தானின் தீய எண்ணங்களின் நுட்பமான தந்திரங்கள் மூலம், எப்போதெல்லாம் நமது தாய், சகோதரிகள், உறவினர்கள் அல்லது புனிதமான பெண்கள் என எந்தவொரு பெண்ணைப் பற்றிய எண்ணமும் நமது மனதில் நுழைந்தாலும், அதை நமது எண்ணங்களிலிருந்து முடிந்தவரை விரைவாக விரட்ட விரைவோம்; ஏனெனில், நாம் அத்தகைய எண்ணங்களில் அதிக நேரம் தாமதித்தால், நமது எதிரியான வஞ்சகன், ஆன்மாவுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் எண்ணங்களை விதைப்பதற்காக, நமது மனதை இந்தப் பெண்களிடமிருந்து வேறு பெண்களுக்குத் தெரியாமலேயே திருப்பக்கூடும். 'உன் இருதயத்தைக் கண்ணாயிரம் காத்துக்கொள்' என்ற கட்டளையை நிறைவேற்ற முயலும்போது, கடவுளின் மூல ஆணைக்கு இணங்க, நாம் ஏன் பாம்பின் விஷத்தன்மை வாய்ந்த 'தலை'யை (ஆதியாகமம் 3), அதாவது, சாத்தான் நமது ஆன்மாவிற்குள் ஊடுருவ முயற்சிக்கும் தீய எண்ணங்களின் தொடக்கத்தை கவனமாக 'காக்க' வேண்டும்; நமது கவனக்குறைவால் அதன் தலை நமது இதயத்திற்குள் ஊடுருவினால், அதன் முழு உடலும் உள்ளே ஊர்ந்து நுழையாமல் இருப்பதற்காகவே—அதாவது, அசுத்தமான எண்ணங்களும், பாவ இன்பங்களில் ஈடுபடும் விருப்பமும் எழாமல் இருப்பதற்காகவே. ஏனெனில், ஒருமுறை எதிரி உள்ளே நுழைந்து, ஆன்மாவைக் கைப்பற்றிவிட்டால், அவன் தனது விஷத்தனமான சித்திரவதையால் அதை சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி கொன்றுவிடுவான். நமது தேசத்தில் எழும் 'பாவிகளை' - அதாவது, மாம்ச இச்சையை - அவற்றின் பிறப்பின் 'கருப்பையில்' நாம் 'வீழ்த்த வேண்டும்' (சங். 100:8), மேலும் பாபிலோனின் புத்திரர்களை அவர்கள் இன்னும் குழந்தைகளாக இருக்கும்போதே 'ஒரு பாறையின்மேல் நொறுக்க வேண்டும்' (– 136:9). ஏனெனில், அவை மென்மையாகவும் பலவீனமாகவும் இருக்கும்போதே நசுக்கப்படாவிட்டால், நமது இச்சையால் வளர்ந்த பிறகு, அவை பெரும் பலத்துடன் நம்மேல் எழும்பும், மேலும்—நம்மை அழித்துவிடும், அல்லது, தோற்கடிக்கப்பட்டாலும், நிச்சயமாகப் பெரும் பெருமூச்சுகளும் பாடுகளும் இல்லாமல் இருக்காது. ஏனெனில், 'ஒரு வலிமையானவன்'—அதாவது, நமது ஆவி—'தன்னை ஆயுதபாணியாக்கி, தன் வீட்டைக் காக்கும்போது', அதாவது, தேவ பயத்தின் மூலம் நமது இருதயங்களின் சமாதானத்தைப் பாதுகாக்கும்போது, அப்போது 'அவன் உடைமைகள் சமாதானமாயிருக்கும்' (லூக்கா 11:21), அதாவது, நீண்ட காலத்திற்குப் பெற்றுக்கொண்ட அவனது உழைப்பின் மற்றும் நற்பண்புகளின் பலன்கள். 'ஆனால் அவனைക്കാட்டிலும் வலிமையானவன் ஒருவன் வந்து அவனை ஜெயிக்கும்போது', அதாவது, அவன் ஊட்டும் எண்ணங்களுக்கு இணங்குவதன் மூலம் சாத்தான் வரும்போது, அப்போது 'அவன் நம்பியிருந்த அவனுடைய ஆயுதங்களையெல்லாம் அவன் எடுத்துக்கொள்வான்', அதாவது, வேதவசனங்களின் நினைவு, அல்லது தேவபயம், – 'அவன் கொள்ளையைப் பரப்பிவிடுவான்' (லூக்கா 11:22), அதாவது, அவனுக்கு எதிரான அனைத்து விதமான தீயொழுக்கங்களால் அவனது நற்பண்புத் திறன்கள் சிதறடிக்கப்படும்.

12. 'இதுவே கடவுளின் சித்தம் - உங்கள் பரிசுத்தமாக்கல்' (1 தெச. 4:3) என்கிறார் புனித பவுல். மேலும், பரிசுத்தத்துவம் என்று அவர் குறிப்பிடுவது உண்மையா, அன்பா, தாழ்மையா அல்லது பொறுமையா என்பது போன்ற எந்தச் சந்தேகத்திற்கும் அல்லது தெளிவற்ற நிலைக்கும் இடமளிக்காமல், பரிசுத்தத்துவம் என்பது இந்த எல்லா நற்பண்புகளின் மூலமும் அடையப்படுகிறது என்பதால், பரிசுத்தத்துவம் என்று அவர் உண்மையில் எதைக் குறிப்பிட்டார் என்பதை அவர் வெளிப்படையாகத் தொடர்ந்து கூறுகிறார்: 'ஏனெனில், உங்கள் பரிசுத்தமே கடவுளின் சித்தம். அதாவது, நீங்கள் வேசித்தனத்தை விட்டு விலகுவதும், உங்கள் ஒவ்வொருவரும் பரிசுத்தத்திலும் கனத்திலும் தன் உடலைக் கையாளத் தெரிந்துகொள்வதும், கடவுளை அறியாத புறஜனங்களைப்போல காமவிருப்பத்தில் அல்ல' (1 தெச. 4:3–5). அவர் கற்புநெறியை எவ்வளவு உயர்வாகப் புகழ்கிறார் என்று பாருங்கள்; அதை பாத்திரத்தின்—அதாவது நமது உடலின்—கௌரவம் என்றும் ஒரு பரிசுத்தாலயம் என்றும் அழைக்கிறார். அதன் விளைவாக, இதற்கு நேர்மாறாக, இச்சையான உணர்ச்சியில் யார் நிலைத்திருக்கிறாரோ அவர் அவமானமான மற்றும் அசுத்தமான நிலையில் இருக்கிறார், மேலும் பரிசுத்தத்திலிருந்து வெகு தொலைவில் வாழ்கிறார். – சற்று முன்னதாக, புனித பவுல் மீண்டும் கற்பை ' ' என்று அழைத்துச் சேர்க்கிறார்: 'ஏனெனில் கடவுள் நம்மை அசுத்தத்திற்காக அல்ல, பரிசுத்தத்திற்காக அழைத்தார். ஆகவே, இதை நிராகரிப்பவர் (இதை இகழ்பவர்) 'ஒரு மனிதனை நிராகரிக்கவில்லை, ஆனால் நம்மில் தம்முடைய பரிசுத்த ஆவியைக் கொடுத்த தேவனைத்தான் நிராகரிக்கிறார்' (அதே, 7–8 வசனங்கள்). யாராவது இதை—அதாவது நான் சொன்னதை—புறக்கணிக்கிறாரோ, அவர் ஒரு மனிதரை, அதாவது இதைக் கட்டளையிடும் என்னை அல்ல, மாறாக, என் மூலம் பேசும் தேவனை, அவருடைய பரிசுத்த ஆவியின் வசிப்பிடமாக நமது இதயங்களை நியமித்தவரை இகழ்கிறார் என்று அவர் கூறியதன் மூலம், அவர் தம்முடைய கட்டளைக்கு மீற முடியாத வலிமையையும் முக்கியத்துவத்தையும் அளித்தார். எளிமையான வார்த்தைகளில், அவர் இந்த நற்பண்பை எவ்வாறு புகழ்ந்துள்ளார் என்பதைக் காண்கிறீர்களா! முதலாவதாக, அவர் உண்மையில் இதற்குப் பரிசுத்தத்தை உரித்தாக்குகிறார்; இரண்டாவதாக, இதன் மூலம் நமது உடலின் பாத்திரம் எல்லா அசுத்தத்திலிருந்தும் விடுவிக்கப்படுகிறது என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார்; மூன்றாவதாக, வெட்கக்கேடான அசுத்தத்தை வெளியேற்றிய பிறகு, இந்தப் பாத்திரம் ஒரு பரிசுத்த ஆலயத்தைப் போலக் கௌரவமாகக் கருதப்படும்; இறுதியாக, இதன் மிகப்பெரிய நன்மை என்னவென்றால், இதன் மூலம் பரிசுத்த ஆவியானவர் நமது இதயங்களில் வாசம் செய்வார் என்பதே ஆகும்.

13. இதே திருத்தூதரிடமிருந்து இதற்கு ஒப்பான மற்றொரு சாட்சியத்தையும் நான் மேற்கோள் காட்டுவேன். – எபிரேயருக்கு எழுதியதில் அவர் கூறுகிறார்: 'அனைவருடனும் சமாதானமாகவும், பரிசுத்தமாகவும் இருக்கப் பிரயாசப்படுங்கள்; பரிசுத்தமில்லாமல் யாரும் கர்த்தரைக் காணமாட்டார்கள்' (எபி. 12:14). இங்கும், அவர் பொதுவாக ஆன்மாவின் மற்றும் உடலின் தூய்மை மற்றும் கற்பு என்று குறிப்பிடும் பரிசுத்தம் இல்லாமல், கடவுளைக் காண்பது முற்றிலும் சாத்தியமற்றது என்று தெளிவாக உறுதிப்படுத்துகிறார்.

14. கற்புடைமையின் பெருமையும் தெய்வீகத் தன்மையும் எவ்வளவு உயர்ந்ததாக இருக்கிறதோ, அவ்வளவு கடுமையான அவதூறுகளை எதிரி அதிலிருந்து கிளப்புகிறான். அதனால்தான், பாபிலோனின் ராஜா மாம்ச இச்சையின் தீக்கங்குகளால் எரியூட்டத் தவறாமல் முயற்சிக்கும் நமது மாம்சத்தின் உலைக்களனை, புனித ஆவியானவரின் பனித்துளியால் இடைவிடாத ஜெப பெருமூச்சுக்களுடன், உடல்ரீதியான விரதத்தைக் கடைப்பிடிப்பது மட்டுமல்லாமல், இருதயத்தின் மனந்திரும்புதலையும் மிகவும் கவனமாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். நமது இதயங்களில் இறங்கி வரும் பரிசுத்த ஆவியின் பனியினால், எங்கள் மாம்சத்தின் உலைக்களம்—பாபிலோனின் ராஜா மாம்ச இச்சையின் தீயால் அதைத் தூண்டி எரிய வைக்கத் தேடும்—தணிக்கப்பட்டு, குளிரூட்டப்பட முடியும் என்பதை நாம் எப்போதும் நினைவில் கொண்டால், இந்த மனநிலையை எல்லா நேரங்களிலும் நம்மால் தக்கவைத்துக் கொள்ள முடியும்.

15. கடவுள் இரவும் பகலும் கண்காணிப்பவராகவும், நமது இரகசியச் செயல்களை மட்டுமல்ல, நமது எண்ணங்கள் அனைத்தையும் அறிந்தவராகவும் இருக்கிறார் என்பதை நாம் எப்போதும் நினைவில் கொண்டால், அத்தகைய மனநிலையை நம்மால் தொடர்ந்து பேண முடியும். மேலும், நமது செயல்கள் மற்றும் நடப்புகளுக்கு மட்டுமல்ல, நமது இதயங்களுக்குள் தோன்றும் அனைத்திற்கும் நாம் அவருக்குப் பதில் சொல்ல வேண்டும் என்றும் நம்ப வேண்டும்.

16. நாம் உறங்கும்போதும் கூட, அசுத்தமான கனவுகள் நம்மை அசுத்தப்படுத்தாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்ய, நாம் எப்போதும் சீரான மிதமான உபவாசத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். ஏனெனில், உணவைத் தவிர்ப்பதில் நியாயமான கடுமையை மீறுபவர், பின்னர் இந்த விஷயத்திலும் தளர்வின் சரியான அளவைத் தவிர்க்காமல் மீறிவிடுவார். நமது ஊட்டச்சத்து அளவு மாறும்போது, நமது தூய்மையின் தரமும் தவிர்க்க முடியாமல் மாற வேண்டும். – ஆயினும் இதில் நாம் இதயத்தில் நிலையான பணிவையும் பொறுமையையும் பேண வேண்டும், அத்துடன் நாள் முழுவதும் கோபம் மற்றும் பிற உணர்ச்சிகளிலிருந்து நம்மை கவனமாகப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில், நமது உள்ளத்தில் கோபத்தின் நெருப்பு பற்றிக்கொண்டவுடன், காமத்தின் வெப்பம் எளிதில் பின்தொடரும். இருப்பினும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இரவில் தன்னைக் குறித்து விழிப்புடனும் கண்காணிப்புடனும் இருப்பது அவசியம். ஏனெனில், பகலில் தூய்மையும் சுயக்கட்டுப்பாடும் இரவுத் தூய்மைக்கு வழியமைப்பதைப் போலவே, இரவு நேர விழிப்புணர்வும் இதயத்திற்கும் ஒருவரின் சுயநினைவிற்கும், பகலில் உள்ள அசுத்தமான அனைத்தையும் எதிர்க்கும் வலிமையையும் மன உறுதியையும் வழங்குகிறது.

17. இயற்கையாகவே நமது மாம்சம் உணர்வது போலத் தோன்றும் காம எனும் தீயை முற்றிலுமாக அணைக்க முடியுமா? – முதலில், இவ்விஷயத்தில் பேதுரு என்ன சொல்கிறார் என்று பார்ப்போம். 'உங்கள் பூமிக்கரிய உறுப்புகளைச் சாகுங்கள்' என்று அவர் கூறுகிறார் (கொலோ 3:5). அப்படியானால், எந்த உறுப்புகளை மரிக்கச் செய்யும்படி அவர் நமக்குக் கட்டளையிடுகிறார்? – நிச்சயமாக கைகளையும் கால்களையும் அல்லது வேறு எந்த உறுப்புகளையும் வெட்டுவதற்கல்ல; மாறாக, அவர் வேறு இடத்தில் குறிப்பிடும் பாவமுள்ள உடலைக் கொல்வதற்குத்தான்: 'இறைச்சியின் பாவமுள்ள உடல் மரிக்கப்பண்ணுங்கள்' (ரோமர் 6:6), – மேலும் அது மற்ற எந்த உடலைப் போலவே, தனக்கென சொந்த உறுப்புகளைக் கொண்டுள்ளது. இவற்றையே நமது இறைவாக்கினர் கொல்லுமாறு நமக்குக் கட்டளையிடுகிறார். மேலும், 'பூமியில் உள்ள உங்கள் உறுப்புகளைக் கொல்லுங்கள்' என்று கூறியவுடன், அவை யாவை என்பதை அவர் உடனடியாகப் பட்டியலிடுகிறார். – 'விபச்சாரம், அசுத்தம், காமவிருப்பு, தீய இச்சைகள், மற்றும் பேராவல், இதுவே விக்கிரக ஆராதனை' என்று அவர் தொடர்கிறார். முதல் உறுப்பு 'விபச்சாரம்': இது சட்டவிரோதமான மாம்ச உறவின் பாவமாகும்; இரண்டாவது உறுப்பு 'அசுத்தம்', இது சில சமயங்களில் ஒரு பெண்ணுடன் எந்தவொரு உடல்ரீதியான தொடர்பு இல்லாமலேயே, உறக்கத்தின் போதும் அல்லது விழித்திருக்கும் போதும் ஏற்படுகிறது; மூன்றாவது அம்சம் 'உணர்ச்சி' ஆகும், இது ஆன்மாவின் ஆழங்களில் அமைந்து, உடலில் உள்ள இவ்வுலகியல் விருப்பத்தின் செல்வாக்கு இல்லாமலேயே தூண்டப்படலாம்; நான்காவது அம்சம் 'தீய விருப்பம்' ஆகும், இது மேலே குறிப்பிட்ட அசுத்தமான உணர்ச்சிக்கு மட்டுமல்ல, பொதுவாக அனைத்து தீய விருப்பங்களுக்கும் குறிக்கலாம், மேலும் இது சீர்கெட்ட மனச்செயலின் நோயைத் தவிர வேறில்லை; பாவ சுபாவத்தின் இறுதி அம்சமாக 'பேராசையை' அப்போஸ்தலர் அடையாளம் காட்டுகிறார். இது மற்றவர்களின் உடைமைகளை ஏங்குவதைத் தவிர்ப்பது மட்டுமல்லாமல், தனது சொந்த உடைமைகளையும் தாராளமாக இகழ வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது. அப்படியே, அப்போஸ்தலர் நடபடிகள் புத்தகத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள விசுவாசிகளின் முதல் சபை செய்தது போல (அப்போஸ்தலர் நடபடிகள் 4:32, 35). மேலே கூறப்பட்ட அனைத்திலிருந்தும், நான் பின்வரும் முடிவை எடுக்கிறேன்: கிறிஸ்துவுக்காகப் பலர் தங்கள் உடைமைகளைத் துறந்து, தங்கள் இதயங்களிலிருந்து பணத்தின் உடைமையையும் அதற்கான ஆசையையும் துண்டித்துக் கொண்டார்கள் என்றால், இச்சையான உணர்ச்சியை அதே வழியில் அணைக்க முடியும் என்பது தெளிவாகிறது. ஏனெனில், அப்போஸ்தலர் சாத்தியமற்றதை சாத்தியமானவற்றுடன் இணைத்திருக்க மாட்டார். ஆனால், இவை இரண்டும் சாத்தியமானவையே என்பதை உணர்ந்து, அவை இரண்டையும் கொல்லுமாறு அவர் கட்டளையிட்டார். – மேலும், நமது உறுப்புகளிலிருந்து காம இச்சையை ஒழித்துவிடும் சாத்தியக்கூறு குறித்து ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பவுல் மிகவும் நம்பிக்கையுடன் இருந்தார்; அவர் அதைக் கொல்லுமாறு கட்டளையிட்டது மட்டுமல்லாமல் , அதன் பெயரைக் கூட நம்மிடையே உச்சரிக்கக் கூடாது என்றும் தீர்மானித்தார், அவர் கூறுவது: 'ஆனால், விபச்சாரமும், அசுத்தமும், பேராவலும் உங்கள் மத்தியில் பெயராகிலும் சொல்லப்படக்கூடாது; அது பரிசுத்தவான்களுக்குத் தகுதியானது அல்ல. இழிவான பேச்சோ, முட்டாள்தனமான பேச்சோ, அநாகரிகமான நகைச்சுவையோ இருக்கக்கூடாது' (எபே. 5:3–4). ஆகவே, காமவெளிச்சம், பேராசை, வீண் பேச்சு, அற்பத்தனம் ஆகியவை வெட்டப்பட வேண்டும் என்று அப்போஸ்தலன் கட்டளையிட்டது போலவே, நமது உறுப்புகளிலிருந்தும் காமவெளியின் உணர்ச்சியை அகற்ற முடியும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

18. இருப்பினும், நாம் மிகக் கடுமையான விரதத்தை—அதாவது, பசி, தாகம், ஜாக்கிரதை, மற்றும் தொடர்ச்சியான உழைப்பு ஆகியவற்றைக் கடைப்பிடித்தாலும்—மேலும் ஆன்மாவை இரட்சிக்கின்ற புத்தகங்களைப் படிப்பதில் அசைக்க முடியாத ஆர்வத்துடன் நம்மை அர்ப்பணித்தாலும் கூட; இருப்பினும், கடவுளின் விசேஷக் கிருபை நமக்கு உதவாமல், இந்த முயற்சிகளால் மட்டும் நம்மால் அடங்காத கற்புநெறியின் தூய்மையை அடைய முடியாது. மேற்கூறிய துறவுப் பயிற்சிகளை ஒவ்வொருவரும் சோர்வின்றி மேற்கொள்ள வேண்டும் என்பதை அனைவரும் அறிந்து கொள்ளட்டும், அதுவும் அவர்கள் பொறுமையாகச் சகிக்கும் துயரத்தின் மூலம் மட்டுமே, அதன் மூலம் கடவுளின் கருணையைத் தனக்கு ஈர்த்து, மாம்சத்தின் போராட்டத்திலிருந்தும் ஆதிக்கம்கொள்ளும் உணர்ச்சிகளின் ஆட்சியிலிருந்தும் விடுவிக்கும் தெய்வீகப் பரிசுக்குத் தகுதியானவனாகக் கருதப்பட வேண்டும்; மேலும், இந்தச் செயல்கள் மூலம் தனது சொந்த முயற்சியால், தான் பெரிதும் விரும்பும் மற்றும் தேடும் அசைக்க முடியாத உடல் தூய்மையை அடைந்துவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையினால் அல்ல.

19. இந்தப் பொருட்களுக்கான ஆசைகள், அவற்றுக்குப் பதிலாக வேறு, மீட்பளிக்கும் ஆசைகள் மாற்றப்படாவிட்டால், அடக்கப்படவோ அல்லது நிராகரிக்கப்படவோ முடியாது. ஆகவே, நமது இதயங்களிலிருந்து மாம்ச இச்சையை வேரறுக்க நாம் விரும்பினால், நமது ஆன்மா அதன் பொருட்களை நோக்கி எப்போதும் பாய்ந்து செல்லும்போது, நிலையற்ற உலக இன்பங்களின் கவர்ச்சியில் கவனம் செலுத்த அவளுக்கு நாட்டமோ நேரமோ இல்லாமல் இருப்பதற்காக, நாம் விரைவாக அவற்றுக்குப் பதிலாக ஆன்மீக இச்சைகளை மாற்ற வேண்டும். மேலும், ஆன்மீக முயற்சிகளில் தினசரி பயிற்சியின் மூலம், நமது ஆன்மா எல்லாப் பொருட்களிலிருந்தும் விலகியிருக்கும் அத்தகைய நிலையில் நிலைநிறுத்தப்படும்போது, நாம் அனைவரும் அடிக்கடி திரும்பச் சொல்லும், ஆனால் அதன் சக்தி சில அனுபவம் வாய்ந்த ஆன்மாக்களுக்கு மட்டுமே தெரிந்திருக்கும், பின்வரும் வசனத்தின் சக்தியை அது அனுபவத்தின் மூலம் புரிந்துகொள்ளும்: 'கர்த்தரை நான் எப்பொழுதும் எனக்கு முன்பாக வைத்திருக்கிறேன்; அவர் என் வலதுபக்கத்தில் இருப்பதால், நான் அசைக்கப்பட மாட்டேன்' (சங். 15:8). நாம் பேசும் அந்த உடல் மற்றும் ஆன்மாவின் தூய்மையை அடைந்தவர் மட்டுமே, இந்த வசனத்தின் சக்தியையும் அர்த்தத்தையும் உண்மையாகப் புரிந்துகொள்கிறார். அவர் தனது பழைய வழிகளுக்குத் திரும்பிச் செல்லாமல் இருப்பதற்காக, ஒவ்வொரு கணமும் கர்த்தரால் பாதுகாக்கப்படுகிறார் என்பதையும், அவருடைய வலது கை—அதாவது, அவருடைய புனிதமான செயல்கள்—அவரால் தொடர்ந்து பாதுகாக்கப்படுகின்றன என்பதையும் உணர்கிறார். ஏனெனில், கர்த்தர் தம்முடைய பரிசுத்தவான்களுடன் எப்போதும் இருக்கிறார்; இடது பக்கத்தில் அல்ல – ஏனெனில் ஒரு பரிசுத்த மனிதரிடம் இடது பக்கத்தில், அதாவது தீயது எதுவும் இல்லை – ஆனால் வலது பக்கத்தில். பாவிகள் மற்றும் அசுத்தமானவர்களைப் பொறுத்தவரை, அவர் அவர்களுக்குக் கண்ணுக்குத் தெரியாதவராக இருக்கிறார், ஏனெனில் அவர்களுக்கு வலது பக்கம் எதுவும் இல்லை, அங்கு அவர் பொதுவாக இருக்கிறார்.

20. அசைக்க முடியாத தூய்மையை நோக்கி ஒருவர் ஏறக்கூடிய பல தூய்மைப் படிக்கட்டுகள் உள்ளன. அத்தகைய தூய்மையின் பரிபூரணப் படிக்கட்டை நான் ஆறு படிக்கட்டுகளாகப் பிரிக்கிறேன், ஆனால் அவை உண்மையில், நமது உடல்களின் தன்மையைப் போலவே, உணரப்படாமலேயே கடக்கப்படுகின்றன; நமது உடல்கள் ஒவ்வொரு நாளும் உணரப்படாமலேயே வளர்ந்து, நமது அறியாமலேயே அவற்றின் முழுமையான வடிவத்தை அடைகின்றன. – கற்பின் 'முதல்' படியானது, ஒரு துறவி விழித்திருக்கும்போது உடல் சார்ந்த காமத்தால் கலங்கப்படாதிருத்தல்; – 'இரண்டாவது' படியானது, மனம் காம எண்ணங்களில் தங்கியிருக்காதிருத்தல்; 'மூன்றாவது' படியானது, ஒரு பெண்ணைக் காணும்போது, அவனுக்குச் சிறிதளவும் ஆசை கலக்கமளிக்காதிருத்தல்; 'நான்காவது' என்பது, விழித்திருக்கும்போது, அவர் சிறிதளவு உடல் அசைவைக் கூட அனுமதிக்காதது; 'ஐந்தாவது' என்பது, பகுத்தறிதல் அல்லது வாசிப்பு மனிதப் பிறப்பைப் பற்றி நினைவுக்குக் கொண்டுவந்தாலும், உடல் செயலுக்கான மிக லேசான நாட்டம் கூட மனதைக் குழப்பாதது; 'ஆறாவது' – உறக்கத்தில் கூட, பெண்களின் மயக்கும் கனவுகளால் ஒருவர் தொந்தரவு செய்யப்படாதிருத்தல்.

21. காம எண்ணங்கள் மற்றும் அசைவுகளிலிருந்து விலகுவதன் ஆரம்பத்திலிருந்தே, முழுமையான கற்புத் தூய்மை என்பது மாம்சத்தின் கிளர்ச்சிகளை முழுமையாக அடக்குவதாலும், அவற்றிலிருந்து அமைதி பெறுவதாலும் வேறுபடுகிறது. முழுமையாகப் பக்குவப்பட்ட கற்பு, உடல் மற்றும் ஆன்மாவின் அசைக்க முடியாத மற்றும் அசைவுறாத தூய்மையை எப்போதும் பாதுகாக்கிறது, மேலும் அது பரிசுத்தத்தைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை. ஆவிக்குப் பின்சென்று இச்சையிடும் தன்மையை மாம்சம் கைவிட்டு, அதன் விருப்பங்களுடனும் நற்பண்புடனும் இணக்கமாகத் தொடங்கும்போது, மேலும் இரண்டும் அமைதியின் உறுதியான பிணைப்பால் ஒன்றிணைந்து, சங்கீதக்காரரின் வார்த்தைகளில், சகோதரர்களைப் போல ஒன்றாகக் குடியிருக்கும்போது (சங். 132:1) இது நிகழ்கிறது. – அப்போது கடவுள் அவர்களுடன் இருக்கிறார்; ஏனெனில் 'அவருடைய வாசஸ்தலம் சமாதானத்தில் உள்ளது' (திபா. 75:3) என்று கூறப்படுகிறது – அதாவது, சண்டையின் ஆரவாரம் மற்றும் இச்சைகள் மீதான போராட்டத்தில் அல்ல, மாறாக கற்புடைமையின் சமாதானத்திலும் இதயத்தின் நிலையான அமைதியிலும். ஏனெனில், எவரும் தங்கள் மாம்ச இச்சையை அடக்கி, இந்த அமைதியான இடத்தை அடையத் தகுதியுள்ளவராகக் கருதப்படும்போது, அவர்கள் ஒரே நேரத்தில் கடவுளின் வாசஸ்தலமாகவும் ஆகிவிடுகிறார்கள்.

3. பேராசையின் ஆவிருதத்திற்கு எதிரான போராட்டம்

1. நாம் எதிர்கொள்ளும் மூன்றாவது போராட்டம் பேராசையின் ஆவியின் எதிராக உள்ளது, – இது நமது இயல்புக்கு அந்நியமான மற்றும் பொருந்தாத ஒரு விருப்பம். இது ஒரு துறவியில், முறையாகத் தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளாத, பலவீனமான மனவிருப்பம் கொண்ட ஆன்மாவின் பலவீனத்திலிருந்தும், பெரும்பாலும் இவ்வுலகின் பற்றுகளைத் துறப்பதில் தெளிவற்ற தொடக்கத்திலிருந்தும் எழுகிறது; அதன் அடித்தளமாக இறை மீதான தீவிர அன்பு இருக்கவில்லை. பிற உணர்ச்சிகளின் இயக்கங்கள் மனித இயல்ப்பில் வேரூன்றப்பட்டு, சற்று எப்படியோ மாம்சத்தில் பதியவைக்கப்பட்டது போல, அவற்றின் மூலம் நம்மில் இருந்தே தோன்றுவதாகத் தெரிகிறது. நமது பிறப்பு முதல் அவை நம்மிடம் இருப்பதால், நன்மை தீமைகளை வேறுபடுத்தி அறியும் திறன் நம்மில் வெளிப்படுவதற்கு முன்பே அவற்றின் செயல்பாடு தொடங்குகிறது – மேலும் அவை நீண்ட மற்றும் கடினமான உழைப்பின் மூலமே வெல்லப்படுகின்றன. ஆனால் இந்தத் துன்பம் (பேராசை) மற்றவற்றை விடப் பிற்காலத்தில் வருகிறது, மேலும் அது ஆன்மாவிற்கு வெளியே இருந்து திணிக்கப்படுகிறது; இதனால்தான் அதை எளிதாகத் தடுக்கவும் விரட்டவும் முடியும். ஆனால், கவனக்குறைவால் அது புறக்கணிக்கப்பட்டு, ஒருமுறை இதயத்திற்குள் நுழைந்துவிட்டால், அது மற்ற எல்லாவற்றையும் விட மிகவும் அழிவைத் தருவதாகவும், வெளியேற்றுவதற்கு மிகவும் கடினமானதாகவும் ஆகிவிடுகிறது: ஏனெனில் அது எல்லாத் தீமைகளுக்கும் வேராக மாறுகிறது (1 தீமோ. 6:10), பல்வேறு விருப்பங்களுக்கான தூண்டுதலின் ஆதாரமாகச் செயல்படுகிறது.

2. இந்த ஆசை ஒரு துறவியின் பலவீனமான மற்றும் குளிர்ச்சியான ஆன்மாவில் மேலோங்கிவிட்டால், அது முதலில் அவரை ஒரு சிறிய அளவு செல்வத்தைச் சேர்க்கத் தூண்டுகிறது. உலகைத் துறக்கும்போது தனக்காகச் சிறிது பணத்தை ஒதுக்கிக்கொள்ள வேண்டும் அல்லது பின்னர் அதைச் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்பதற்கான சில காரணங்களை—நியாயமானதாகவும் சரியானதாகவும் தோன்றுபவற்றை—அது அவருக்குத் தெளிவாகச் சித்தரிக்கிறது. 'மடாலயத்தில் வழங்கப்படுபவை,' அது புலம்புகிறது, 'ஒரு ஆரோக்கியமான மற்றும் வலிமையான உடலுக்குப் போதுமானதாகவும், சகித்துக்கொள்ளக்கூடியதாகவும் இல்லை. நீங்கள் நோய்வாய்ப்பட்டால், அத்தகைய ஒரு சூழ்நிலைக்கு உதவ உங்களிடம் எதுவும் ஒதுக்கி வைக்கப்படவில்லை என்றால் என்ன செய்வீர்கள்? மடாலய உணவு வசதிகள் குறைவானவை, அதே சமயம் நோயுற்றவர்களைப் புறக்கணிப்பது கொடுமையானது. உங்கள் உடல் ஆரோக்கியத்தை மீட்டெடுக்கப் பயன்படுத்தக்கூடிய சொந்தமாக எதுவும் உங்களிடம் இல்லையென்றால், நீங்கள் ஒரு பரிதாபகரமான மரணத்தை அடைய நேரிடும். – மேலும், மடாலயம் வழங்கும் ஆடைகளும் போதுமானதாக இல்லை; உங்களுக்காகக் கூடுதலாக ஒரு செட் வாங்குவதற்கு ஏதேனும் பணத்தை நீங்கள் ஒதுக்கி வைக்கவில்லை என்றால் இது நிகழும். இறுதியாக, எல்லா நேரமும் ஒரே மடத்தில் வாழ்வது சாத்தியமில்லை; அப்படிப்பட்ட நிலையில், பயணச் செலவுகள் மற்றும் கடற்பயணத்திற்காக நீங்கள் பணம் ஒதுக்கவில்லை என்றால், நீங்கள் விரும்பும் போதெல்லாம் அங்கிருந்து வெளியேற முடியாது. இதனால், கடுமையான வறுமையால் கட்டுண்டு, நீங்கள் தொடர்ந்து ஒரு கூலியாளின் வாழ்க்கையை, எந்த வெற்றியும் இல்லாத ஒரு பரிதாபகரமான வாழ்வை வாழ நேரிடும். – ஒரு துறவி தன் மனதை இத்தகைய எண்ணங்களில் சிக்க வைத்துக் கொள்ளும்போது, அவன் ஒரு தனி நாணயத்தையாவது பெறுவதற்கான வழிகளைக் கண்டுபிடிக்கத் தொடங்குகிறான்; இந்த நோக்கத்திற்காக, அவன் தன் அப்பாவுக்குத் தெரியாமல், மிகுந்த கவனத்துடன் ஒரு தனிப்பட்ட வேலையைத் தேடிச் செய்கிறான். பின்னர் அதை இரகசியமாக விற்று, விரும்பிய நாணயத்தைப் பெற்றதும், அதை எங்கே வைப்பது அல்லது பாதுகாப்பிற்காக யாரிடம் ஒப்படைப்பது என்று அஞ்சி, அதைப் பற்றிப் பதட்டமாகவும் கவலையுடனும் இருக்கிறான்; இதற்கிடையில், இன்னும் தீவிரமான ஒரு கவலை அவரை ஏற்கெனவே அரித்துக்கொண்டிருக்கிறது: அந்த நாணயத்தை எப்படி இரட்டிப்பாக்குவது என்பதுதான் அது – மேலும், அதைக் கொண்டு என்ன வாங்குவது, இதைச் சாதிக்க என்ன தந்திரங்களைப் பயன்படுத்துவது என்பது பற்றி அவர் தீவிரமாகப் பெரிய திட்டங்களை வகுக்கிறார். மேலும், அவர் விரும்பியபடியே இதில் வெற்றி பெற்றபோது, அவருக்குள் தங்கத்தின் மீதான அடங்காத பேராசை ஒன்று எழுகிறது; அவர் பெறும் லாபம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, அந்த பேராசையும் மேலும் மேலும் மூர்க்கமாகத் தகிக்கிறது: ஏனெனில், அவரது செல்வம் பெருகப் பெருக, அதற்கான அவரது வெறித்தனமும் கூடிக் கொண்டே செல்கிறது. மேலும், இந்தத் தீயை மேலும் வளர்க்க மற்ற கவலைகள் நிறைந்த எண்ணங்கள் வருகின்றன: நீண்ட ஆயுள், முதுமை, மற்றும் பல்வேறு நீடித்த நோய்கள் போன்றவை முன்னிறுத்தப்படுகின்றன, இளமைப் பருவத்திலேயே ஒருவர் பெருந்தொகையைச் சேமித்து வைக்கவில்லை என்றால், முதுமையில் இவற்றைத் தாங்குவது சாத்தியமற்றது. – இவ்வாறு, பணப் பற்றின் என்ற இந்தப் பாம்பின் வலைகளால் கட்டப்பட்ட பரிதாபகரமான ஆன்மா, முறைகேடாகச் சேர்க்கப்பட்ட செல்வத்தை அநாகரிகமான கவலையுடன் பெருக்குவதற்கான ஆசையில், மேலும் மேலும் ஈர்க்கப்படுகிறது; அதன் மூலம், ஒரு சுடரைப் போல தன்னை மேலும் மேலும் கொடூரமாகப் பட்சிக்கும் ஒரு விஷத்தைத் தனக்குள் வளர்க்கிறது. பேராசை எண்ணங்களால் முற்றிலும் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவள், துறவறையின் கடினமான கட்டுப்பாட்டிலிருந்து கூடிய விரைவில் தப்பிக்க, பணம் பெறுவதற்கான வழிகளைத் தவிர வேறு எதிலும் தன் இதயத்தின் பார்வையைச் செலுத்துவதில்லை. பணம் கிடைப்பதற்கான ஏதேனும் ஒரு நம்பிக்கை அவளுக்குத் தோன்றியவுடன், அவள் எதற்கும் மதிப்பளிக்கிறதில்லை: அதற்காக, பொய் சொல்வதையோ, சத்தியத்தை மீறுவதையோ, திருடுவதையோ, அல்லது தன் நேர்மைக்குத் துரோகம் இழைப்பதையோ அவள் சற்றும் தயங்கமாட்டாள். சுருக்கமாகச் சொன்னால், மற்றவர்களுக்கு வயிறு எப்படியோ, அப்படித்தான் அவளுக்கு எல்லாவற்றிற்கும் கடவுள் தங்கமும் ஆதாயம் தரும் நம்பிக்கையும் ஆகும். அதனால்தான், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்போஸ்தலர், இந்த நோயின் தீய நஞ்சை முன்னறிந்து, அதை எல்லாத் தீமைகளுக்கும் வேர் என்று மட்டுமல்லாமல், விக்கிரக ஆராதனை என்றும் அழைத்தார், 'மேலும் பேராவல்' (அதைக் கொன்றுவிடுங்கள்), 'அது விக்கிரக ஆராதனை' (கொலோ. 3:5) என்று கூறினார்.

3. இந்தத் துன்பத்திற்கு மூன்று வடிவங்கள் உள்ளன, அவை அனைத்தும் பிதாக்களால் சமமான அருவருப்புடன் கண்டிக்கப்படுகின்றன: முதலாவது, அதன் அழிவுகரமான தன்மையை நாம் மேலே விவரித்த ஒன்று – இது, சில துரதிர்ஷ்டவசமான ஆன்மாக்களை ஏமாற்றி, அவர்கள் உலகில் வாழ்ந்தபோது தங்களிடம் இல்லாதவற்றையே சேர்க்கும்படி அவர்களைத் தூண்டுகிறது; இரண்டாவது, உலகைத் துறப்பதன் தொடக்கத்தில் தாங்கள் விட்டுச் சென்றவற்றை மீண்டும் விரும்பவும் திரும்பப் பெறவும் அவர்களைத் தூண்டுவது; மூன்றாவது, அனைத்து விஷயங்களையும் முழுமையற்ற முறையில் துறந்து, தவறான நோக்கத்துடன் தொடங்கப்படும் துறவற வாழ்க்கையின் ஆரம்பத்திலிருந்து எழுகிறது. இது, இந்த ஆன்மீகத் தட்பநிலையால் பாதிக்கப்படுபவர்கள், எதிர்காலத் தேவை குறித்த அச்சமூட்டும் எண்ணங்களாலும், நம்பிக்கையின்மையால் பலவீனப்படுத்தப்பட்டும், தங்கள் உலகப் பொருட்களை முழுமையாகக் கைவிடுவதைத் தடுக்கிறது: மேலும், உலகைத் துறக்கும்போது அவர்கள் கைவிட வேண்டிய பணத்தையும் பிற உடைமைகளையும் தக்கவைத்துக் கொள்வதன் மூலம், நற்செய்தி பரிபூரணத்தை அவர்கள் எப்போதும் அடைவதைத் தடுக்கிறது— மேலும், புனித வேதாகமத்தில் இந்த மூன்று வகையான வீழ்ச்சிகளும் கண்டிக்கப்பட்டதற்கான எடுத்துக்காட்டுகளையும், அவற்றுக்கான கடுமையான தண்டனைகளுடன் அவற்றைப் பதிவுசெய்திருப்பதையும் நாம் காண்கிறோம், அவை இல் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளன. இவ்வாறு, கெஹசி, தனக்கு முன்பு இல்லாததைப் பெற விரும்பியதால், தன் ஆசிரியரிடமிருந்து பரம்பரை வழி வந்ததைப் போலப் பெற வேண்டியிருந்த தீர்க்கதரிசனத்தின் கிருபையைப் பெறத் தவறியது மட்டுமல்லாமல், எலிசாவின் சாபத்தால் குஷ்டரோகத்தாலும் பீடிக்கப்பட்டான் (2 ராஜர்கள் 5:21, 27). மறுபுறம் யூதா, கிறிஸ்துவைப் பின்தொடரும்போது முன்பு நிராகரித்த பணத்தைத் திரும்பப் பெற விரும்பியதால், ஆண்டவரைக் காட்டிக்கொடுக்கும் பாவத்தில் விழுந்தது மட்டுமல்லாமல், ஒரு அப்போஸ்தலனாகத் தனது பதவியையும் இழந்தான். மேலும், அவனது வாழ்க்கை இயற்கையான முறையில் முடிவடையவும் அனுமதிக்கப்படவில்லை, மாறாக தற்கொலை செய்துகொண்டு அதை முடித்துக்கொண்டான் (மத். 27:5); ஆனானியாவும் சப்பீராவும் தங்கள் உடைமைகளில் ஒரு பகுதியை மறைத்து வைத்திருந்ததால், அப்போஸ்தலர்களால் மரணத்திற்குத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டனர் (அப்போஸ்தலர் 5:1–11).

4. உலகைத் துறந்து, பின்னர் அவநம்பிக்கையால் தோற்கடிக்கப்பட்டு, எல்லா உலகப் பொருட்களிலிருந்தும் வெறுமையாக இருப்பதைக் கண்டு அஞ்சுகிறவர்களைப் பற்றி, உபாகமத்தில் ஒரு மர்மமான கட்டளை கொடுக்கப்பட்டுள்ளது: 'பயந்த மற்றும் மனம் தளர்ந்த எந்த மனிதனும்' (போருக்குச் செல்ல வேண்டாம்) 'தனது வீட்டிற்குத் திரும்பிச் செல்லக்கடவன்; தன் சகோதரனுடைய இருதயத்தையும் தன் இருதயத்தைப் போல பயமுறுத்திவிடுவானே என்று' (உபாகமம் 20:8). இந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தை விடத் தெளிவானது வேறு என்ன இருக்க முடியும் என்று ஒருவர் கேட்கலாம்? தங்கள் வார்த்தைகளாலும், தவறான முன்மாதிரியாலும், தங்கள் ஆதாரமற்ற அச்சத்தால் மற்றவர்களை மனச்சோர்வடையச் செய்வதை விடவும், நற்செய்திப் பரிபூரணத்திலிருந்து அவர்களைத் திசை திருப்புவதை விடவும், அவர்கள் அத்தகைய அழைப்புக்கு ஆசைப்படாமலும், அதன் பெயரைத் தங்களுக்கு இட்டுக்கொள்ளாமலும் இருப்பதையே புனித வேதாகமம் தெளிவாக விரும்புகிறது அல்லவா? ஆகையால், அவர்கள் போர்க்களத்திலிருந்து விலகித் தங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்புமாறு கட்டளையிடப்படுகிறார்கள், ஏனெனில் பிளவுபட்ட இதயமுள்ள எவரும் கர்த்தருடைய யுத்தத்தில் போரிட முடியாது. ஏனெனில், 'இருமனமுடைய மனுஷன் தன் வழிகளிலெல்லாம் நிலையற்றவன்' (யாக்கோபு 1:8). மேலும், அந்த நற்செய்தி உவமையின் அர்த்தத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்கும்போது—அதில், இருபது ஆயிரம் வீரர்களுடன் தன்னை நோக்கிப் படையெடுத்து வரும் ஒரு மன்னனுக்கு எதிராக, பத்தாயிரம் வீரர்களுடன் புறப்பட்ட ஒரு மன்னன், எதிர்த்தரப்பினர் இன்னும் வெகு தொலைவில் இருக்கும்போதே போரில் வெற்றிபெற முடியும் என்று நம்பாமல், போரைத் தொடங்கக் கூட விரும்பாமல், சமாதானம் பேச அனுப்பியதாகக் கூறப்படுகிறது— மேலே குறிப்பிட்டவர்கள் உலகைத் துறக்கத் தொடங்காமல் இருப்பதே, ஒருமுறை அதைத் தொடங்கிவிட்டு, அதில் தீவிரமாகவும் முழுமையான கண்டிப்புடனும் நிலைத்திருக்கத் தவறி, அதன் மூலம் தங்களைப் பெரிய ஆபத்தில் ஆழ்த்திக் கொள்வதை விடச் சிறந்ததாகும் என்ற அதே முடிவுக்கு வருகிறோம். ஏனெனில், ஞானவர் கூறுவது போல, 'வாக்குறுதி அளிக்காமல் இருப்பது, வாக்குறுதி அளித்து அதை நிறைவேற்றாமல் இருப்பதை விடச் சிறந்ததாகும்' (பிரசங்கி 5:4). ஒருவர் பத்தாயிரத்துடனும் மற்றவர் இருபதாயிரத்துடனும் செல்கிறார் என்று இங்கு நன்றாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. ஏனெனில், நம்மைத் தாக்கும் விருப்பங்களின் எண்ணிக்கை, நமக்காகப் போராடும் நல்ல குணங்களின் எண்ணிக்கையை விட அதிகமாகும். ஆனால், 'தேவனுக்கும் செல்வத்திற்கும் சேவை செய்ய ஒருவருக்கும் கூட முடியாது' (மத்தேயு 6:24), மேலும்: 'கையால் கலப்பைத் தொட்டுப் பின்நோக்குகிறவன் தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்குப் பொருத்தமானவன் அல்ல' (லூக்கா 9:62).

5. அத்தகைய மக்கள் பொதுவாக புனித வேதாகமத்தின் அதிகாரத்தை மேற்கோள் காட்டி, தங்கள் தொடர்ச்சியான பேராசையை நியாயப்படுத்த முயல்கிறார்கள். அதைத் தவறாக விளக்கி, திருத்தூதரின் அர்த்தத்தையும், ஏன் இறைவனின் அர்த்தத்தையும் கூட தங்கள் விருப்பப்படி திரிப்பதற்கும் மாற்றுவதற்கும் அவர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள்; தங்கள் சொந்த வாழ்க்கையையோ அல்லது புரிதலையோ வேதத்தின் அர்த்தத்திற்கு ஏற்ப மாற்றத் தவறி, அதற்குப் பதிலாக தங்கள் சொந்த இச்சைக்கு ஏற்றவாறு வேதத்தை வளைக்கிறார்கள். இந்த சந்தர்ப்பத்திலும், வேதாகமம் தங்கள் பார்வைக்கு ஒப்புக்கொள்வதாகக் காட்ட விரும்பும் அவர்கள், 'அருளப்பட்டிருக்கிறது: "பெறுவதைவிடக் கொடுப்பது மேன்மை"' (அப்போஸ்தலர் 20:35) என்று கூறுகிறார்கள். இந்த வார்த்தைகளை மிகவும் திரிபுபடுத்தப்பட்ட முறையில் விளக்கி, கூறுவதாவது: 'நீ பூரணராயிருக்க விரும்பினால், போய், உனக்குள்ளவைகளை விற்று, ஏழைகளுக்குக் கொடு; அப்பொழுது பரலோகத்தில் உனக்குப் புதையல் உண்டாகும்; வந்து, என்னைப் பின்பற்று' (மத்தேயு 19:21). இத்தகைய நம்பத்தகுந்த காரணங்களுக்காக, அவர்கள் தங்கள் செல்வத்தை விட்டுவிடக் கூடாது என்றும், தங்கள் முந்தைய செல்வங்கள் மூலம் தாங்கள் பாதுகாப்பாக இருந்துகொண்டு, உபரியை மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ளும்போது, அதைத் துறந்தவர்களை விட தாங்கள் அதிக ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் என்று தங்களைப் பிரகடனப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்றும் அவர்கள் நினைக்கிறார்கள்; இருப்பினும், அவர்கள் திருத்தூதருடன் சேர்ந்து, கிறிஸ்துவுக்காக மகிமையான வறுமையைத் தழுவிக்கொள்ள வெட்கப்படுகிறார்கள், மேலும் தங்கள் சொந்தக் கைகளின் உழைப்பிலும், துறவறையின் அற்பமான உணவுப் பொருட்களிலும் திருப்தி அடைய விரும்பவில்லை. அவர்களுக்கு இரண்டு விருப்பங்களில் ஒன்று மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது: ஒன்று, தாங்கள் தங்களைத் தாங்களே ஏமாற்றிக் கொண்டதாகவும், தங்கள் முந்தைய செல்வத்துடன் மிகவும் பிணைந்திருப்பதால், உலகை ஒருபோதும் துறக்கவில்லை என்றும் ஒப்புக்கொள்வது; அல்லது, அவர்கள் தங்கள் துறவற அழைப்பைச் செயல்களாலும் உழைப்பாலும் சோதிக்க விரும்பினால், தாங்கள் துறந்தவற்றிலிருந்து தங்களுக்கு எதுவும் தக்காமல், அனைத்தையும் நிராகரித்து விரட்டியடிக்க வேண்டும், அதன் மூலம் அவர்கள் பசியாலும், தாகத்தாலும், குளிராலும், நிர்வாணத்தாலும் (2 கொரி. 11:27) அப்போஸ்தலருடன் பெருமையடையலாம்.

6. கெய்சரியாவின் பேராயர் புனித பசிலியருக்குச் சொந்தமான ஒரு கூற்று உண்டு, அதை அவர் கடுங்குளிரால் முடங்கியிருந்த ஒரு செனட்டரிடம் கூறினார் — அவர் உலகைத் துறந்ததாகக் கூறிக்கொண்ட போதிலும், தனது சொத்துக்களில் சிலவற்றைத் தக்கவைத்துக் கொண்டிருந்தார்; தனது சொந்தக் கைகளின் உழைப்பால் தன்னைத் தானே ஆதரிக்கவோ அல்லது எல்லாவற்றிலும் வறுமை, கடின உழைப்பு மற்றும் துறவறக் கீழ்ப்படிதல் மூலம் உண்மையான பணிவைக் கற்றுக்கொள்ளவோ விரும்பவில்லை. 'மேலும்,' என்று அவர் அவரிடம் கூறினார், 'நீங்கள் ஒரு செனட்டர் என்ற உங்கள் நிலையை இழந்துவிட்டீர்கள், ஒரு துறவியும் ஆகவில்லை.'

7. ஆகவே, நாம் சட்டப்பூர்வமாக ஆன்மீகப் போராட்டத்தில் ஈடுபட விரும்பினால், இந்த அழிவுகரமான எதிரியை நமது இதயங்களிலிருந்து விரட்டுவோம்—ஏனெனில், அவனைத் தோற்கடிப்பது ஒரு பெரிய சாதனையாக இல்லாவிட்டாலும், அவனால் தோற்கடிக்கப்படுவது மரியாதையற்றதும் அவமானகரமானதுமாகும். ஏனெனில், ஒரு வலிமையான எதிரியால் வீழ்த்தப்படுவது, தரையில் விழுவதால் வலியூட்டுவதாகவும், வெற்றியை இழப்பதால் வருந்தத்தக்கதாகவும் இருந்தாலும், அத்தகைய சூழ்நிலையில் எதிரியின் வலிமையை உணர்வதன் மூலம் தோற்கடிக்கப்பட்டவருக்கு ஓரளவு ஆறுதல் கிடைக்கிறது. இருப்பினும், எதிரி ஒரு பொருட்டாக இல்லாதபோதும், போராட்டத்தின் தன்மை கடினமாக இல்லாதபோதும் ஒருவர் இதை அனுபவிக்க நேர்ந்தால்; அப்போது, தரையில் வீழ்த்தப்படுவதை விட அவமானப்படுத்தும் வெட்கத்தால் மிகுந்த வலியும், தோல்வியை விட அவமானத்தால் மிகுந்த சேதமும் உண்டாகும்.

8. ஒரு துறவியின் மனசாட்சி மிகச் சிறிய நாணயத்தைக் கூட வைத்திருப்பதால் களங்கப்படாதபோது மட்டுமே, இந்த எதிரியை இறுதி வெற்றி மற்றும் முழுமையான வெற்றியை எதிர்பார்க்க முடியும். மிகச் சிறிய பணப் பரிசால் கூட ஈர்க்கப்பட்டு, பேராவியின் விதை ஒருமுறை தங்கள் இதயத்தில் வேரூன்றிய எவருக்கும், பெரிய பொருட்களுக்கான பேராவியின் நெருப்பால் உடனடியாகத் தகர்க்கப்படாமல் இருப்பது சாத்தியமற்றது. மேலும், கிறிஸ்துவின் வீரர், இந்த மிகவும் அருவருப்பான ஆவி அவருடைய இதயத்தில் அதன் காமத்தின் விதைகளை விதைக்காத வரையில் மட்டுமே, வெற்றியுடன் திகழ்வார், எல்லா ஆபத்துகளிலிருந்தும் பாதுகாப்பாக இருப்பார், மேலும் இந்தப் பேராவலின் தாக்குதலிலிருந்து பாதிக்கப்படாமல் இருப்பார். எல்லாவிதமான ஆசைகளிலும் முதன்மையாகப் பாம்பின் தலையைக் கவனிக்க வேண்டும் என்பது போலவே, குறிப்பாக இதில் அதன் தலை எந்த வகையிலும் உள்ளே ஊடுருவவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்த மிக நுணுக்கமான முன்னெச்சரிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும். ஏனெனில், அது உள்ளே நுழைய அனுமதிக்கப்பட்டால், அதன் சொந்தப் பொருளை உண்டு வலுவடைந்து, தானாகவே மிக அதிகமான நெருப்பை மூட்டிவிடும். ஆகவே, பணத்தைக் கொண்டிருப்பதில் ஒருவர் எச்சரிக்கையாக இருப்பது மட்டுமல்லாமல், அதற்கான ஆசையையே ஆன்மாவிலிருந்து முற்றிலுமாக அகற்ற வேண்டும்; இது பேராசையின் செயல்களைத் தவிர்ப்பதை விட, அதன் உணர்ச்சியை வேரறுப்பதாகும்: ஏனெனில், பணத்தைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்ற ஆசை நம்மில் நீடித்தால், பணமின்மை நமக்கு எந்தப் பயனையும் தராது.

9. பணமில்லாத ஒருவன்கூட பேராவியின் நோயிலிருந்து விடுபட முடியாது; மேலும், வறுமையின் நற்பண்பில் மகிழ்ச்சி காணாமல், வறுமையைத் தழுவிக்கொள்வதில் இன்பம் கண்டதாலும், மனமில்லாமல் (அதைச் செய்வதன்) கடுமையான அவசியத்தை ஏற்றுக்கொண்டதாலும் பேராவியின் உணர்வைக் கட்டுப்படுத்தத் தவறிய ஒருவனுக்காக, தனது உடைமைகள் அனைத்தையும் துறப்பதில் எந்தப் பயனும் இருக்காது. ஏனெனில், நற்செய்தி அறிவிப்பது போல, சிலர் உடலால் அசுத்தமாக இல்லாவிட்டாலும், இதயத்தால் அசுத்தமாக இருக்கிறார்கள் (மத்தேயு 5:28), அவ்வாறே, பணத்தின் பாரத்தால் எந்த வகையிலும் சுமக்கப்படாதவர்களும், பேராசை கொண்டவர்களுடன் சேர்ந்து, இதயத்திலும் மனதிலும் கண்டிக்கப்படலாம். அவர்களுக்குப் பணத்தைக் குவிக்கும் வாய்ப்பு மட்டுமே கிடைக்கவில்லை, ஆனால் தேவையின் மீது கடவுளின் பார்வையில் எப்போதும் அதிக முக்கியத்துவம் பெறும் மன உறுதி அவர்களுக்கு இருந்தது. ஆகவே, நமது உழைப்பின் பலன்கள் வீணாக இழக்கப்படாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்ய நாம் ஏன் எல்லா கவனமும் செலுத்த வேண்டும் என்றால்: எல்லாவற்றையும் இழந்து வறுமைக்கு ஆளாகி, அதன் விளைவுகளை அனுபவிப்பதே வருத்தத்திற்குரியது; மேலும், நமது விருப்பத்தின் வறண்ட, பாவமான ஆசைகள் காரணமாக இந்த உழைப்பின் பலன்களை இழப்பது அதைவிட வருத்தத்திற்குரியது.

10. இந்த ஆசை முழுமையாக வேரறுக்கப்படாவிட்டால், அதைத் தழுவிக்கொள்பவரின் அழிவிற்கு அது என்ன அழிவுகரமான பழங்களைத் தருகிறது என்பதையும், அது மற்ற ஆசைகளின் என்ன கிளைகளை உருவாக்குகிறது என்பதையும் நீங்கள் அறிய விரும்புகிறீர்களா? அப்போஸ்தலர்களில் ஒருவராக எண்ணப்பட்ட யூதாஸைப் பாருங்கள்! இந்தப் பாம்பின் கொடிய தலையை நசுக்க விரும்பாத அவனை, அதன் விஷத்தால் அது எப்படி அழித்தது? அதன் காம வலையில் சிக்க வைத்து, உலகின் மீட்பரையும் மனித இரட்சிப்பின் மூலரையும் முப்பது வெள்ளிக் காசுகளுக்கு விற்கக் கற்றுக் கொடுத்து, அவனை என்ன ஒரு கொடிய குற்றப் பாதாளத்தில் தள்ளியது? அவனுக்கு பேராசையின் நோய் பிடித்திருக்காவிட்டால், அவன் ஒருபோதும் இத்தகைய கடவுளற்ற துரோகச் செயலுக்குத் தூண்டப்பட்டிருக்க மாட்டான்; மேலும், அவனிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட கருவூலத்திலிருந்து திருடுவதற்கு முன்பே பழகியிருக்காவிட்டால், அவன் கர்த்தருடைய கொலைக்குத் தெய்வ நிந்தனையான தூண்டுதலைக் கொடுத்திருக்க மாட்டான்.

11. இந்தப் பேராவியின் கொடுங்கோன்மைக்கு மிகத் திகைப்பூட்டும் உதாரணம் இதுவே. நாம் முன்பே கூறியது போல், இது ஒருமுறை ஒருவரின் ஆன்மாவைப் பற்றிக்கொண்டால், நேர்மையின் எந்த விதியையும் கடைப்பிடிக்க அனுமதிப்பதில்லை, மேலும் எந்த அளவிலான லாபமும் அதை ஒருபோதும் திருப்திப்படுத்தாது. ஏனெனில், அதன் வெறியின் முடிவு செல்வந்தராக மாறுவதில் அல்ல, மாறாக அனைத்தையும் இழப்பதில்தான் உள்ளது. உதாரணமாக, இந்த யூதாஸை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்: ஏழைகளுக்கு விநியோகிப்பதற்காக ஒதுக்கப்பட்ட நிதிகளின் பொறுப்பு அவனிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தது—அதன் மூலம், அந்தப் பணத்தின் செழுமையால் தன் ஆசையை ஓரளவாவது அடக்கிக்கொள்ளலாம் என நினைத்த அவன், அதற்கு மாறாக, கட்டுக்கடங்காத ஒரு தீயவிருப்பத்தால் அவ்வளவு தூண்டப்பட்டான், அதனால் அவன் அந்த நிதியிலிருந்து இரகசியமாகக் கையாண்டது மட்டுமல்லாமல், ஆண்டவரையே காட்டிக்கொடுக்கவும் விரும்பினான். ஏனெனில், இந்தப் பேராசையின் வெறி எந்த அளவு செல்வத்தாலும் தணிக்கப்பட முடியாது.

12. இதனால்தான், புனித பேதுரு திருத்தூதர், பேரார்வத்துடன் எதனையும் உடையவனுக்குப் பணத்தின் மீதான காதலை முறையான எல்லைக்குள் வைத்திருக்க முடியாது என்பதையும், இந்தப் பேரார்வத்தின் முடிவு சிறியதோ பெரியதோ என்ற தொகையால் அல்ல, மாறாக எல்லாப் பொருட்களிலிருந்தும் தன்னை முழுமையாகப் பிரித்தெடுப்பதாலேயே தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்பதையும் அறிந்து, தங்கள் உடைமைகளிலிருந்து தங்களுக்கு என சிறிதளவைத் தக்கவைத்துக் கொண்டதற்காக அனனியா மற்றும் சப்பீராவை மரணத்தால் தண்டித்தார். கர்த்தருக்குத் துரோகம் செய்ததன் மூலம் யூதா தன்னைத்தானே அழிவைத் தேடிக்கொண்டது போலவே, பேராசையால் பிறந்த ஒரு பொய்யின் காரணமாக அவர்கள் அழிந்தனர். அவர்களுடைய குற்றத்திலும் தண்டனையிலும் எவ்வளவு ஒற்றுமை இருக்கிறது! அங்கே, பணத்தின் மீதான காதல் துரோகத்திற்கு வழிவகுத்தது; இங்கே, பொய்களுக்கு வழிவகுத்தது. அங்கே, சத்தியம் துரோகம் செய்யப்படுகிறது; இங்கே, பொய் சொல்லும் பாவம் செய்யப்படுகிறது. இரண்டு நிகழ்வுகளிலும் பாவத்தின் தன்மை வித்தியாசமாகத் தோன்றினாலும், அவை இரண்டும் ஒரே முடிவிலேயே சந்திக்கின்றன. முந்தையவர், வறுமையிலிருந்து தப்பிக்க விரும்பியதால், நிராகரிக்கப்பட்டதை மீண்டும் பெற பேராவல் கொண்டார்; பிந்தையவரோ, வறுமையடையாமல் இருக்க, தங்களுக்குச் சொந்தமானவற்றில் ஒரு பகுதியைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள முயன்றார், அதை அவர்கள் அப்போஸ்தலர்களுக்கு உண்மையுடன் ஒப்படைத்திருக்கவோ அல்லது சகோதரர்களிடையே முழுமையாகப் பிரித்துக் கொடுத்திருக்கவோ வேண்டும். அதனால்தான், இரண்டு சந்தர்ப்பங்களிலும், ஒரே மரணத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டது: ஏனெனில், இரண்டு பாவங்களும் ஒரே வேரிலிருந்து—அதாவது பணத்தின் மீதான காதல் ( )—முளைத்தன. – அப்படியானால் (இதை இன்னும் ஒரு படி மேலே கொண்டு சென்றால்), மற்றவர்களின் உடைமைகளை ஆசைப்படாமல், ஆனால் தங்களுடைய சொந்த உடைமைகளைத் தங்களுக்குள் வைத்திருக்க முயன்று, மேலும் பெற வேண்டும் என்ற ஆசை இல்லாமல், தங்களிடம் இருந்ததைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற ஆசை மட்டுமே கொண்டிருந்தவர்கள் மீது இவ்வளவு கடுமையான தீர்ப்பு விதிக்கப்பட்டது என்றால்; அப்படியானால், தாங்கள் ஒருபோதும் வைத்திருக்காத பணத்தைக் குவிக்க ஆசைப்பட்டு, மனிதர்களுக்கு முன்பாக ஏழையாகத் தோற்றமளித்தாலும், கடவுளுக்கு முன்பாக பேராசையின் செல்வந்தராக வெளிப்படுத்தப்படும் அவர்களைப் பற்றி என்ன சொல்ல முடியும்?

13. பேராசை கொண்டவர்கள், இந்த உலகின் அழிந்துபோகும் செல்வத்தைக் கண்டு பேராசை கொண்டு, தொற்றுநோயாலும் அசுத்தத்தாலும் பீடிக்கப்பட்ட கெசியஸைப் போலவே, ஆவிலும் ஆன்மாவிலும் குஷ்டரோகிகளாகக் கருதப்பட வேண்டும். இந்த அனுபவத்தின் மூலமாகவே, பணத்தின் மீதான காமம் என்ற பாவ உணவால் அசுத்தப்படுத்தப்பட்ட ஆன்மா, உணர்ச்சிகளின் ஆன்மீகத் தொற்றால் பாதிக்கப்பட்டு, நித்திய சாபத்தின் கீழ், கர்த்தருடைய பார்வையில் அசுத்தமாக நிற்கிறது என்பதை அவர் நமக்குத் தெளிவாக உணர்த்துகிறார்.

14. இப்போது, உங்கள் பரிபூரணத்தை நாடும் தேடலில், நீங்கள் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, கிறிஸ்துவின் வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிந்து அவரைப் பின்தொடர்ந்தால்: 'போய், உன் உடைமைகளை விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடு, பரலோகத்தில் உனக்குப் புதையல் உண்டாகும்; வா, என்னைப் பின்பற்று' (மத். 19:21), அப்படியானால், உழுதலுக்கு உங்களை அர்ப்பணித்த பிறகு, ஏன் திரும்பிப் பார்க்கிறீர்கள், அதன் மூலம் கர்த்தராகிய இறைவனின் வார்த்தைகளாலேயே பரலோக ராஜ்யத்திற்குத் தகுதியற்றவர் என்று அறிவிக்கப்படுகிறீர்கள் (லூக் 9:62)? சுவாரஸ்யத்தின் உச்சக்கட்டமான கூரையின் மீது அமர்த்தப்பட்ட நீங்கள், முன்பு இலகுவாகப் புறக்கணித்த எதையும் அங்கிருந்து எடுத்துக்கொள்வதற்காக மீண்டும் உங்கள் வீட்டிற்குள் ஏன் இறங்குகிறீர்கள் (லூக்கா 17:31)? நற்பண்புச் செயல்களின் வயலில் வைக்கப்பட்டிருந்தும், உலகை மறுதலித்தபோது உங்களை நீங்களே விடுவித்துக் கொண்ட உலகப் பொருட்களால் மீண்டும் ஏன் உங்களைச் சுமக்க முற்படுகிறீர்கள்? – அந்த நேரத்தில் வறுமையால் எச்சரிக்கப்பட்டு, நீங்கள் விட்டுச் செல்ல ஒன்றுமில்லாதிருந்தால், முன்பு உங்களிடம் இல்லாத ஒன்றை இப்போது நீங்கள் பெறுவது இன்னும் கூடத் தகாது. உலகை மறுதலிப்பதற்காக (வறுமையின் மூலம்) நீங்கள் இவ்வாறு ஆயத்தமாக்கப்பட்டது, உங்கள் மீது கடவுள் காட்டிய விசேஷ கிருபையினாலே ஆகும்—அதனால், உலகப் பொருட்களின் எந்தப் பிணைப்புகளாலும் தடையின்றி, நீங்கள் அவருக்கு இன்னும் அதிக விரைவுடன் விரைந்து செல்ல வேண்டும் என்பதற்காகவே. இருப்பினும், ஏழைகள் யாரும் (தங்களுக்கு விட்டுச் செல்ல ஒன்று இல்லை என்பதால்) இழிவாக உணர வேண்டாம்; ஏனெனில், விட்டுச் செல்ல ஒன்று இல்லாதவர் எவரும் இல்லை. உலகப் பொருட்களைச் சேர்ப்பதற்கான ஆசை என்ற வேரையே அறுத்தவர், எல்லா உலகப் பொருட்களையும் துறந்துவிட்டார்.

15. அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல, 'உணவும் உடையும் உள்ளவர்களாய், அவைகளிலே திருப்தியாயிருக்க வேண்டும்' (1 தீமோ. 6:8) என்றால், ஒரு மடாலயத்தில் வாழ்வதன் மூலமே, இந்தச் சொத்துரிமை அற்ற தன்மை என்ற நற்பண்பை முழுமையாகவும் களங்கமின்மையாகவும் நம்மால் பாதுகாக்க முடியும்.

16. ஆகையால், அனனியா மற்றும் சப்பீரா ஆகியோரின் கண்டனத்தை மனதில் கொண்டு, உலகைத் துறக்கத் தீர்மானித்த நாம், முற்றிலும் கைவிடுவதாக சத்தியம் செய்த எதையும் பற்றிக்கொண்டிருப்பதற்குப் பயப்பட வேண்டும். பேராவற்றின் பாவத்திற்காக குணப்படுத்த முடியாத குஷ்டரோகத்தால் தண்டிக்கப்பட்ட கெஹசி என்பவனின் உதாரணத்தையும் கருத்தில் கொண்டு, நம்மிடம் முன்பு இல்லாதவற்றைச் சேர்க்காமல் இருப்பதில் கவனமாக இருப்போம். யூதாவின் தீமை மற்றும் அவனது விதி ஆகிய இரண்டினாலும் சமமாக அஞ்சி, ஒருமுறை நிரந்தரமாகக் கைவிட்ட பணத்தை மீண்டும் சேர்ப்பதைத் தவிர்க்க நம்மால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்வோம். – எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நமது இயற்கையின் மரண தன்மையையும், நமது மரணத்தின் நேரத்தின் நிச்சயமற்ற தன்மையையும் சிந்தித்து, கர்த்தருடைய நாள் இரவில் ஒரு திருடனைப் போல வரும்போது, நமது மனசாட்சி ஒரு ஒவோலா அளவுக்குக் கூட பேராசையால் களங்கப்பட்டிருப்பதைக் காணாமல் பார்த்துக் கொள்வோம்; ஏனெனில், அது ஒன்று மட்டுமே, உலகைத் துறத்தலின் நமது எல்லாப் பலன்களையும் அழித்து, நற்செய்தியில் ஆண்டவர் செல்வருக்குச் சொன்னது நம்மை எதிர்த்தே திருப்பப்படும்: 'அறிவிலியே! இந்த இராத்திரியிலேயே உன் ஆன்மாவை நான் உன்னிடமிருந்து கேட்டுக்கொள்வேன்; அப்பொழுது நீ சேர்த்துவைத்தவை யாருக்குச் சொந்தமாகும்?' (லூக்கா 12:20) என்பதையே அது விளைவிக்கும். மேலும், நாளை பற்றி சிறிதும் சிந்திக்காமல், சம்யக் பிராயச்சித்தத்தின் விதிகளிலிருந்து எந்த வகையிலும் விலகிச் செல்ல நம்மை அனுமதிக்க வேண்டாம். இதை நம்மால் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நிறைவேற்ற முடியாது, மேலும் அடக்கத்தின் மூலம் அமைதியான வாழ்க்கை வாழவும் முடியாது, நமது உள்ளத்தில் பொறுமை என்ற நற்பண்பு உறுதியாக நிலைநிறுத்தப்படாவிட்டால், அதன் மூலம் வேறு எதுவும் இல்லை, அதுதான் பணிவு.

4. கோபத்தின் உணர்வுக்கு எதிரான போராட்டம்

1. இந்த நான்காவது போரில், நமது ஆன்மாவின் ஆழங்களிலிருந்து கோபத்தின் கொடிய விஷத்தை நாம் வேரறுக்க வேண்டும். அது நமது இதயங்களில் தங்கியிருக்கும் வரை, நமது மனக்கண்ணை தீய இருளால் குருடாக்கும் வரை, நம்மால் நன்மையையும் தீமையையும் சரியாகப் பகுத்தறியவோ, மதிப்புக்குரிய தியானத்தின் கூர்மையைப் பெறவோ முடியாது; மேலும், நம்மால் அறிவுரை வழங்கும் முதிர்ச்சியைப் பெறவோ, வாழ்வில் பங்கெடுக்கவோ, சத்தியத்தை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளவோ, உண்மையான ஆன்மீக ஒளியை உணரவோ கூட முடியாது; ஏனெனில், 'கோபத்தால் என் கண் கலங்குகிறது' (சங். 6:8) என்று கூறப்பட்டுள்ளது; அனைவரின் கருத்தின்படியும் நாம் ஞானவான்கள் என்று அறிவிக்கப்பட்டாலும், ஞானத்தில் பங்குகொள்ள முடியாது, ஏனெனில் 'முட்டாள்களின் நெஞ்சில் கோபம் தங்குகிறது' (பிரசங்கி 7:10); மனிதர்களின் பார்வையில் நாம் ஞானிகளாகக் கருதப்பட்டாலும், நித்திய ஜீவனை அடைய முடியாது, ஏனெனில் 'கோபம் ஞானிகளையும் அழிக்கிறது' (நீதிமொழிகள் 15:1); மேலும் நமது இதயத்தின் கட்டளைகளின்படி நீதியின் தராசை எப்போதும் நிலைநிறுத்த முடியாது, ஏனெனில் 'மனிதனின் கோபம் தேவனுடைய நீதியை நிறைவேற்றுவதில்லை' (யாக்கோபு 1:20); மேலும், நமது பிறப்பின் காரணமாக நாம் கண்ணியமானவர்களாகவும் கௌரவமானவர்களாகவும் கருதப்பட்டாலும், இந்தக் கால மக்களிடையே கூட பரவலாகக் காணப்படும் கண்ணியத்தை நம்மால் எந்த வகையிலும் கொண்டிருக்க முடியாது, ஏனெனில் 'கோபக்காரன் நல்ல குணமுள்ளவனாக இருப்பதில்லை' (நீதிமொழிகள் 11:25), மேலும் நாம் பரந்த அறிவைப் பெற்றவர்களாகத் தோன்றினாலும், ஆலோசனையின் ஞானத்தை நம்மால் எந்த வகையிலும் பெற முடியாது, ஏனெனில் 'கோபக்காரன் அவசரமாய் நடக்கிறான்; அவன் தன் போக்கிலே போகிறான்' (நீதிமொழிகள் 14:17); மற்றவர்கள் நமக்கு எந்தத் தொந்தரவும் ஏற்படுத்தாவிட்டாலும் கூட, நம்மால் கவலைகள் மற்றும் கலக்கங்களிலிருந்து அமைதியாக இருக்கவோ, பாவத்திலிருந்து விடுபடவோ முடியாது, ஏனெனில் 'கோபக்காரன்' (தானே) 'சண்டையை மூட்டுகிறான்; ஆனால் சீற்றமுள்ளவன்' (நாணமின்றி) 'பாவங்களை வெளிப்படுத்துகிறான்' (நீதிமொழிகள் 29:22).

2. சிலர், இந்த ஆத்துமாவின் தீங்கு விளைவிக்கும் நோயை நியாயப்படுத்தும் தங்கள் முயற்சிகளில், வேதவசனத்தை மிகவும் அநாகரிகமாக வியாக்கியானம் செய்து, அதன் (அநாகரிகத்தை) குறைத்து மதிப்பிட முயற்சிக்கின்றனர், இவ்வாறு கூறுகிறார்கள்: பாவம் செய்யும் நம் சகோதரர்கள் மீது நாம் கோபம்கொள்வது ஒரு பெரிய விஷயமல்ல, ஏனெனில், அவரை அறிய விரும்பாதவர்கள் மீதோ, அல்லது அவரை அறிந்தும் அவருக்குரிய மரியாதை கொடுக்காதவர்கள் மீதோ தேவன் தாமே கோபமும் சீற்றமும் கொள்ளுகிறார் – உதாரணமாக: 'கர்த்தருக்குத் தம்முடைய ஜனத்தின்மேல் கோபம் உண்டாயிற்று' (சங். 105:40), அல்லது மற்றொரு பகுதியில், தீர்க்கதரிசி, 'கர்த்தரே, உமது கோபத்திலே என்னைத் திடீரென்று தண்டிக்காமலும், உமது உக்கிரத்திலே என்னைத் தண்டிக்காமலும் இருப்பீராக' (சங். 6:2) என்று ஜெபிப்பது போல. – மேலும், அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் மக்கள் தங்கள் அழிவிற்கு இந்த உணர்ச்சிக்கு ஏற்ப செயல்படும் சுதந்திரத்தை வழங்கும் அதே வேளையில், அவர்கள் எல்லாவற்றையும் தூய்மையாக்கும் எல்லையற்ற கடவுளுக்கு, ஒரு அசுத்தமான மாம்ச உணர்ச்சியை மரியாதையற்ற முறையில் சுமத்துகிறார்கள் என்பதையும் அவர்கள் உணர்வதில்லை.

3. வேதவசனங்களில் உள்ள இவை மற்றும் இதேபோன்ற பகுதிகள், அவற்றின் சொந்த அர்த்தத்தில், ஒரு கரடுமுரடான, புலனுணர்வு சார்ந்த விதத்தில் புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டுமானால், கடவுள் தூங்குகிறார், விழித்தெழுகிறார், அமர்கிறார், நடக்கிறார், ஒருவரை நோக்கித் திரும்புகிறார், அவர்களை விட்டுத் திரும்புகிறார், நெருங்கி வருகிறார், விலகிச் செல்கிறார் – மேலும் உடல் பாகங்களான தலை, கண்கள், கைகள், கால்கள் மற்றும் அது போன்றவற்றைக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதும் அதன் விளைவாகப் பின்தொடரும். – வேதசாட்சியத்தின்படியே கண்ணுக்குப் புலப்படாதவரும், வர்ணிக்க முடியாதவரும், எங்கும் நிறைந்தவருமான அவருக்கு, இது மிகவும் புனிதவிரோதமாகிவிடும் என்பதால், மேற்கூறிய அனைத்தையும் doshārdhāraṇa (அருட்சொல்) எனும் முறையின்றி, சாதாரணமாகப் பொருள் கொள்ள முடியாது; அதேபோல, அவதூறு இன்றி, அவருக்குக் கோப வெடிப்புகளையும் சீற்றத்தையும் நாம் பொருத்த முடியாது. 'உறுப்புகள்' மற்றும் 'அசைவுகள்' என்ற சொற்கள் தெய்வீக குணங்களையும், நம்மிடம் அவர் காட்டும் திருவுளப் பணிகளையும் குறிக்கின்றன. இவற்றை நாம் இந்த உருவகப் பெயர்களின் கீழ் எளிதாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்: 'கண்கள்' என்பவை கடவுளின் सर्वவறிவு மற்றும் அனைத்தையும் காணும் தன்மையைக் குறிக்கின்றன; 'கைகள்' மற்றும் 'கால்கள்' என்பவை - அவருடைய படைப்பாற்றலையும் திருவுளப் பணிகளையும்; 'தசைகள்' என்பவை - அவருடைய சக்தியையும் சர்வவல்லமையையும்; மற்றும் பல. அதேபோல், கடவுளின் கோபம் அல்லது சீற்றத்தைப் பற்றி நாம் படிக்கும்போது, அதை மனித உணர்வில் அல்ல, மாறாக எல்லா கிளர்ச்சிகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட கடவுளுக்குப் பொருத்தமான முறையில் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும், – நாம் இதைத் துல்லியமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்: அவர் இந்த உலகில் அநியாயமாகச் செய்யப்படும் அனைத்திற்கும் நீதிபதியும் நீதியுள்ள பழிவாங்குபவரும் ஆவார்; மேலும், அத்தகைய கூற்றுகளைப் படிக்கும்போது தேவையின் நீதியான தண்டனையைப் பற்றி பயந்து, அவருடைய சித்தத்திற்கு மாறாக எதையும் செய்வதைத் தவிர்க்க நாம் மிகுந்த கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

4. ஆகையால், பரிபூரணத்திற்காகப் பாடுபட்டு, ஆன்மீகத் தவத்தில் சட்டப்பூர்வமாக உழைக்க விரும்பும் துறவி, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பாத்திரம் தனக்குக் கட்டளையிடுவதைக் கேட்டு, கோபம் மற்றும் சீற்றம் ஆகிய உணர்ச்சிகளின் ஒவ்வொரு அசைவிலிருந்தும் விடுபட்டிருக்கட்டும்: 'கசப்பு, சீற்றம், கோபம், கூச்சல் மற்றும் அவதூறு ஆகிய அனைத்தும், எல்லாத் தீய எண்ணங்களுடன் சேர்ந்து உங்களிடமிருந்து நீக்கப்படட்டும்' (எபே. 4:31)—'உங்கள் மத்தியிலிருந்து எல்லாக் கோபமும் நீக்கப்படட்டும்' என்று கூறியபோது, அவசியமானதாகவோ அல்லது பயனுள்ளதாகவோ இருந்திருக்கக்கூடும் என்ற எண்ணத்தில், எந்தவொரு கோப உணர்வையும் இந்தக் கட்டளையிலிருந்து அவர் விலக்கவில்லை. ஆகவே, ஒரு துறவி, பாவம் செய்யும் சகோதரனைக் குணப்படுத்த, தேவைப்பட்டால் அவசரப்படும்போது, மிகவும் லேசான நோயால்—ஒருவேளை காய்ச்சலால்—பாதிக்கப்பட்ட ஒருவனுக்கு மருந்து அளிக்க முயற்சிக்கும் அதே வேளையில், தனது கோபத்தில், தன்னைத்தானே பார்வையிழக்கும் மோசமான துன்பத்திற்குள் ஆழ்த்திக் கொள்ளாமல் அதைச் செய்ய வேண்டும். ஏனெனில், மற்றவரின் காயத்தை குணப்படுத்த விரும்புகிறவன், அவனே ஆரோக்கியமாகவும் எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபட்டவனாகவும் இருக்க வேண்டும்; இல்லையெனில், நற்செய்தியின் வார்த்தைகள் அவனுக்கு உரைக்கப்படும்: 'மருத்துவரே, உம்மை நீரே குணப்படுத்திக் கொள்ளும்' (லூக்கா 4:23), – அவ்வாறே: 'உங்கள் சகோதரனுடைய கண்ணில் இருக்கும் கூழாங்கட்டியைக் கண்டு, உங்கள் சொந்தக் கண்ணில் இருக்கும் மரக்கட்டையைக் கவனிக்காமல் இருக்கிறீர்களே ஏன்? அல்லது, உங்கள் கண்ணில் ஒரு மரக்கட்டை இருக்கும்போது, 'நான் உங்கள் கண்ணிலிருந்து கூழாங்கட்டியை எடுக்கிறேன்' என்று உங்கள் சகோதரனிடம் எப்படிச் சொல்ல முடியும்?' (மத்தேயு 7:3–4)!

5. கோபமென்னும் நெருப்பை மூட்டும் காரணம் எதுவாக இருந்தாலும், அது இதயத்தின் கண்களைக் குருடாக்குகிறது; மேலும், நமது அறிவுப் பார்வையின் கூர்மையின் மீது ஒரு திரையை வீசி, நீதியின் சூரியனைக் காண நம்மைத் தடுக்கிறது. கண்களின் மீது தங்கத் தாள், ஈயம் அல்லது வேறு எந்த உலோகத் தகடும் வைக்கப்பட்டாலும் அதில் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை; அந்த உலோகங்களின் மதிப்பு அவை ஏற்படுத்தும் குருட்டுத்தனத்திற்கு எந்த மாற்றத்தையும் கொண்டுவராது. – ஆயினும், உண்மையில், கோபத்திலிருந்து பெறக்கூடிய மிகவும் பயனுள்ள ஒரு நன்மை இருக்கிறது: நாம் கோபப்படும்போது, நமது இதயங்களின் காம உணர்வுகளின் எழுச்சிகளை வெறுத்து, நமது மார்பின் ஆழங்களில் ஏதோ ஒன்று எழுவதைக் கண்டு கோபமடையும்போது—நாம் செய்யக்கூடாத, அல்லது பேசக்கூடாத ஒன்றைப் பற்றி— நாம் மற்றவர்களுக்கு முன்னால் வெட்கப்படுகிறோம்; எங்கும் நிறைந்திருக்கும் தேவதூதர்களின் மற்றும் கடவுளின் பிரசன்னம் பற்றிய எண்ணத்தில் அச்சத்தால் நடுங்குகிறோம்; மேலும், நமது மனசாட்சியின் எந்த இரகசியங்களையும் மறைக்க முடியாத கடவுளின் சர்வத்தையும் காணும் கண்ணின் முன்னிலையிலும் நடுங்குகிறோம். அல்லது, இந்தக் கோபமே நம்மை ஆட்கொண்டு, நம் சகோதரனுக்கு எதிராக நம்மைத் தூண்டியது எப்படி என்று வியந்து, அதன் தீய தூண்டுதல்களைக் கோபத்துடன் வெளியேற்றி, அது நம் மார்பின் ஆழங்களில் ஒளிந்து நம்மைக் கெடுக்க விடாமல் தடுக்கும்போது. இவ்வாறு தீர்க்கதரிசி நமக்குக் கோபமாக இருக்கக் கற்றுத் தருகிறார்; அவர் இந்த உணர்ச்சியைத் தனது சொந்த உணர்வுகளிலிருந்து அவ்வளவு உறுதியாக வெளியேற்றினார், அதனால் கடவுளால் தம் கைகளில் ஒப்படைக்கப்பட்ட வெளிப்படையான எதிரிகளுக்கும் கூட அவர் பழிவாங்கத் தயாராக இல்லை. இவ்வாறு, தாவீது ராஜாவுக்குக் கற்களை எறிந்தபடியே, செமேயி அனைவர் முன்னிலையிலும் அவரை முகம் பார்த்துத் திட்டினபோது, சருயாவின் குமாரனாகிய அபீஷாய், அரசருக்கு ஏற்பட்ட இத்தகைய அவமானத்திற்குப் பதிலடி கொடுக்க அவரது தலையைக் எடுக்க விரும்பிய அபிஷாயிடம், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாவீது, அத்தகைய பரிந்துரைக்கு எதிராக இறைவனுக்குரிய கோபத்தால் உந்தப்பட்டு, தனது அசைக்க முடியாத சாந்தத்தை காத்து, பணிவு மற்றும் நிலையான பொறுமைக்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டாக, 'சரூயாவின் குமாரனே, உனக்குக்கும் எனக்கும் என்ன சம்பந்தம்? அவனைத் தனியாக விடுங்கள், அவன் சபிப்பதற்கு விடுங்கள், ஏனெனில் கர்த்தர் அவனைத் தாவீதைச் சபிக்கச் சொல்லியிருக்கிறார்; 'நீ ஏன் இதைச் செய்தாய்?' என்று கேட்கக்கூடியவர் யார்? என் சொந்த உடலிலிருந்து பிறந்த என் மகனே என் உயிரைத் தேடுகிறான்; அப்படியிருக்க, யெமினியின் குமாரன் அதைச் செய்வது எவ்வளவுமல்லவா? கர்த்தர் அவனை அப்படிச் செய்யச் சொல்லியிருப்பதால், அவன் என்னைச் சபிக்கட்டும். கர்த்தர் என் தாழ்மையை நோக்கி, அவருடைய சாபத்திற்குப் பதிலாக என் நற்பாக்கியத்தை இன்றே திரும்பச் செய்வாராக" (2 சாமு. 16:10–12).

6. ஆகவே, நாம் கோபம்கொள்ள அனுமதிக்கப்படுகிறோம், ஆனால் அது இரட்சிப்பிற்கு வழிவகுக்கும் விதத்தில் இருக்க வேண்டும்; அதாவது, நம்மோடும், நம்மில் எழும் தீய எண்ணங்களோடும் கோபம்கொள்ள வேண்டும் – அவற்றுடன் 'கோபம்கொண்டு', 'பாவஞ்செய்யாமல்', அதாவது, அவற்றை நமது அழிவிற்காகச் செயல்படுத்தாமல் இருக்க வேண்டும். பின்வரும் வசனம் இதே கருத்தை இன்னும் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறது: "உங்கள் இருதயங்களில் மனந்திரும்பி, உங்கள் படுக்கைகளில் அழுது புலம்புக" (சங். 4:5), அதாவது, திடீரெனத் தோன்றும் தூண்டுதல்களால் உங்கள் இதயங்களில் எழும் எண்ணங்களை, அமைதியான சிந்தனை மூலம் கோபத்தின் அனைத்து ஆர்ப்பாட்டங்களையும் கொந்தளிப்புகளையும் அடக்கி, ஒருவிதத்தில், அமைதியான படுக்கையில் படுத்த பிறகு, நீங்கள் அவற்றை இரட்சிக்கும் மனந்திரும்புதல் மூலம் திருத்தவும் பரிகரிக்கவும் வேண்டும். மேலும், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பவுல், இந்த வசனத்தில் உள்ள போதனையை அடிப்படையாகக் கொண்டு, 'கோபப்படுங்கள், ஆனாலும் பாவம் செய்யாதிருங்கள்' என்று கூறிய பிறகு, 'கோபமாக இருக்கும்போதே சூரியன் அஸ்தமிக்க விடாதீர்கள், சாத்தானுக்கு இடமளிக்கவும் வேண்டாம்' (எபே. 4:26–27) என்று மேலும் கூறினார். நாம் கோபமாக இருக்கும்போதே நீதியின் சூரியன் அஸ்தமிக்க அனுமதிப்பது தீங்கு விளைவிப்பதாக இருந்தால், மேலும், நாம் கோபப்படும்போது, உடனடியாக நமது இதயங்களில் சாத்தானுக்கு ஒரு இடத்தைக் கொடுத்தால், அப்படியானால், 'கோபப்படுங்கள், ஆனாலும் பாவம் செய்யாதீர்கள்' என்று கூறி, அவன் எப்படி முன்பே நமக்குக் கோபப்படக் கட்டளையிட்டிருக்க முடியும்? பின்வருவனவற்றை அவர் தெளிவாக வெளிப்படுத்தவில்லையா: உங்கள் சொந்தப் பேராசைகளிடமும், உங்கள் கோபத்திடமே கோபப்படுங்கள்; இல்லையெனில், உங்கள் இணக்கத்தின் மூலம், நீதியின் சூரியனான—கிறிஸ்து—உங்கள் கோபத்தால் இருண்டிருக்கும் மனதில் அஸ்தமிக்கத் தொடங்குவார், மேலும் அவர் விலகிச் செல்வதால் உங்கள் இதயங்களில் சாத்தானுக்கு இடமளிப்பீர்கள்.

7. ஒரு உருவகப் பொருளில், 'சூரியன்' என்பது மனதைக் குறிக்கலாம், அது நமது இதயத்தின் எல்லா எண்ணங்களையும் லட்சியங்களையும் ஒளிரச் செய்வதால் அது சரியாகவே சூரியன் என்று அழைக்கப்படுகிறது; மேலும், கோபத்திற்கு எதிரான தடை என்பது, இந்த ஒளிமயமானதை கோபத்தின் உணர்ச்சியால் அணைக்க வேண்டாம் என்ற கட்டளையாகக் காணப்படலாம்; அது அஸ்தமிக்கும்போது, அதன் மூலமாக இருக்கும் சாத்தானின் குழப்பமான இருள் நம்முடைய முழு இருதயத்தையும் ஆட்கொள்ளாமலும், நாம் கோபத்தின் இருளில் மூழ்கி, என்ன செய்வதென்று அறியாமல், ஒரு இருண்ட இரவில் இருப்பது போல இருக்காமலும் இருப்பதற்காகவே. மூப்பர்களின் போதனைகளில் நமக்குக் கையளிக்கப்பட்டபடி, அப்போஸ்தலர்களின் பகுதி இந்த அர்த்தத்தில்தான் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்; அவர்கள் ஒரு கணநேரத்திற்கும் நம் இதயங்களில் கோபம் ஊடுருவ அனுமதிக்க மாட்டார்கள், நற்செய்தியில் இதற்காக விதிக்கப்பட்ட தண்டனையான 'தனது சகோதரனிடம் கோபப்படும் எவரும் நியாயத்தீர்ப்புக்கு உட்பட்டவர்' (மத்தேயு 5:22) என்பதற்கு ஆளாகாமல் இருக்க எல்லாவிதமான கவனமும் எடுப்பார்கள். – மேலும், சூரியன் அஸ்தமിക്കുന്ന வரை கோபமாக இருப்பது அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தால், அந்தக் கோப உணர்வு, அத்தகைய அனுமதியைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, சூரியன் அஸ்தமிப்பதற்கு முன்பு, சட்டப்பூர்வமாக என்பது போல, எப்போதும் தனது பழிவாங்கலை நிறைவேற்ற விரைந்து செல்லும்.

8. அப்படியானால், சூரிய அஸ்தமனத்தின் போதும் கூட இரக்கமின்றி, தன்னுடன் சண்டையிட்டவர்களிடம் பல நாட்களுக்குக் கோபத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளும் அவர்களைப் பற்றி நாம் என்ன சொல்வது? தங்கள் கோபம் இல்லை என்று சில சமயங்களில் வார்த்தைகளால் அவர்கள் கூறலாம்; ஆனாலும், உதாரணமாக, அவர்களை முறையான மரியாதையுடன் அழைக்காதபோதோ அல்லது தங்கள் வழக்கமான அன்பോടെ பேசாதபோதோ, அவர்களின் செயல்கள் அடிக்கடி அவர்களின் ஆழ்ந்த வெறுப்பைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகின்றன. தங்கள் எரிச்சலுக்குப் பழிவாங்க முயற்சிக்காததால், இதில் தாங்கள் பாவம் செய்வதில்லை என்று அவர்கள் கற்பனை செய்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் அதைக் காட்டத் துணிவதில்லை, அல்லது காட்ட முடிவதில்லை; ஆனாலும் அது அவர்களின் இதயத்திற்குள் கொதிக்கிறது, அவர்கள் அதை மௌனமாகத் தாங்கிக்கொள்கிறார்கள், அதன் மூலம் கோபத்தின் விஷத்தைத் தங்களின் சொந்த அழிவுக்குத் திருப்புகிறார்கள்; அவர்கள் தங்கள் ஆன்மாவின் வலிமையால் வெறுப்பின் கசப்பை உடனடியாக விரட்டுவதில்லை, மாறாக பல நாட்களுக்கு அதை ஜீரணித்து, காலப்போக்கில் மட்டுமே அதை ஓரளவு அடக்க முடிகிறது.

9. கோபத்தால் உந்தப்பட்டு, தன்னால் முடிந்ததை மட்டுமே செய்பவன், தனது பழிவாங்கலிலும் வெறுப்பிலும் இனி திருப்தி அடையாதது போல இருக்கிறது! அமைதியை விரும்புவதால் அல்ல, பழிவாங்க முடியாத இயலாமையால் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்தும்வர்கள், தங்களால் முடிந்தவரை அதை வெளிப்படுத்தி, இறுதியில் தங்களையே அழித்துக் கொள்கிறார்கள். ஏனெனில், கோபப்படும் நபர்களிடம் தங்களது வழக்கமான அன்பான பேச்சைக் காட்டுவதைத் தவிர வேறு எந்த வழியும் இல்லாததால், அவர்கள் அதன் மூலம் தங்கள் கோபத்தை அவர்கள் மீது வெளிப்படுத்துகிறார்கள். வெளிப்படையான வெளிப்பாட்டைக் கட்டுப்படுத்துவதன் மூலம் கோபத்தைக் குறைப்பது மட்டும் போதுமானதாக இருந்தால், இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்தே அதை வெளியேற்ற வேண்டிய அவசியமில்லை என்பது போல—அதன் இருளால் மங்கப்பட்டு, நாம் சரியான தீர்ப்பையும் அறிவின் ஒளியையும் இழந்து, கோபத்தின் ஆவி நம்மில் வசிக்கையில் பரிசுத்த ஆவியானவருக்கு ஆலயமாக இருப்பதை நிறுத்திவிடுவோம். ஏனெனில், இதயத்தில் மறைத்து வைக்கப்பட்ட கோபம், உடனிருப்பவர்களை புண்படுத்தாவிட்டாலும், வெளிப்படையாகக் காட்டப்படும் கோபத்தைப் போலவே பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஒளிமயமான பிரகாசத்தை நிச்சயமாக விரட்டிவிடுகிறது.

10. நாம் வேறொருவர் மீது கோபமாக இருக்கிறோம் என்பதற்காக மட்டுமல்ல, மாறாக வேறொருவருக்கு எதிராக நமக்கு ஒரு புகார் உள்ளது என்பதை அறிந்திருந்தாலும்கூட, நமது ஆன்மீகப் பிரார்த்தனைகளின் பலியைச் செலுத்த அனுமதிக்காத கடவுள், நாம் ஒரு கண நேரமாவது கோபத்தை மனதில் வைத்துக் கொள்ள அனுமதிப்பார் என்று எப்படி ஒருவர் நினைக்க முடியும்? 'நீங்கள் உங்கள் காணிக்கையை பலிபீடத்திற்குக் கொண்டுவரும்போது, உங்கள் சகோதரனுக்கு உங்கள்மேல் கோபம் இருப்பதை நினைப்பீர்களானால், உங்கள் காணிக்கையை பலிபீடத்திற்கு முன்பாக விட்டுவிட்டு, முதலில் உங்கள் சகோதரனோடு சமாதானமாகப் போங்கள்; பிறகு வந்து உங்கள் காணிக்கையைச் செலுத்துங்கள்' (மத். 5:23–24)? – அப்படியானால், ஒரு சகோதரனுக்கு எதிராக வெறுப்பை வளர்த்துக் கொள்ள நமக்கு அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளது என்று எப்படி நாம் நினைக்க முடியும்—நான் சொல்கிறேன், பல நாட்களுக்கு மட்டுமல்ல, சூரிய அஸ்தமயம் வரை கூட— , அவருக்கு நம் மீது கோபம் இருக்கும்போது, நாம் கடவுளிடம் நமது ஜெபங்களைச் செலுத்த அனுமதிக்கப்படாத நிலையில், அப்போஸ்தலன் நம்மை நோக்கி, 'தடைபடாமல் ஜெபம்பண்ணுங்கள்' என்று கட்டளையிடுகிறார்? (1 தெச. 5:17), மற்றும்: 'ஆண்கள் எல்லா இடங்களிலும் கோபமோ தர்க்கமோ இல்லாமல் பரிசுத்தமான கைகளை உயர்த்தி ஜெபிக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்' (1 தீமோ. 2:8)? – ஆகவே, நாம் நமது இதயங்களில் அத்தகைய விஷத்தை வளர்த்துகொண்டால், வேறு வழியில்லை – ஒன்று, ஒருபோதும் ஜெபிக்காமல் இருப்பது, அதன் மூலம் இடைவிடாமலும் எல்லா இடங்களிலும் ஜெபிக்க வேண்டும் என்று கட்டளையிடும் திருத்தூதுவர் மற்றும் நற்செய்தி கட்டளையை மீறும் குற்றத்திற்கு ஆளாகுவது, – அல்லது, ஏதேனும் ஒரு வழியில் நம்மை நாமே ஏமாற்றிக்கொண்டு, இந்தத் தடையை மீறி நாம் துணிந்து ஜெபித்தால், அப்பொழுது நாம் கர்த்தருக்கு ஜெபம் செலுத்தவில்லை, மாறாக, அவருக்கு எதிரான கலக மனதுடன், பெருமையுடன் கீழ்ப்படியாமையை வெளிப்படுத்துகிறோம் என்பதை அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

11. ஆனால் நமது பலவீனங்களுக்குச் சற்றே இடமளிப்பதாகத் தோன்றும் பழைய ஏற்பாடு கூட, 'உன் சகோதரனை உன் இருதயத்தில் வெறுக்கக்கூடாது' என்று கூறி இதற்கு எதிராக எச்சரிக்கும்போது, நற்செய்தி மற்றும் திருத்தூதுவர் கட்டளைகள் பற்றி நாம் ஏன் மேலும் பேச வேண்டும்? (லேவியர் 19:17), மேலும்: 'தீயோரின் வழி மரணத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது' (நீதிமொழிகள் 12:28), மேலும்: 'உன் கரம் பழிவாங்கக் கூடாது, உன் தேசத்து மக்களின் புத்திரரின் மீது நீ வெறுப்பைத் தாங்கிக் கொள்ளவும் கூடாது' (லேவியர் 19:18)? – உங்கள் சகோதரர்கள் மீது தீய எண்ணம் செயலில் மட்டுமல்ல, இரகசிய எண்ணங்களிலும் கூட அகற்றப்பட வேண்டும் என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்கள்; ஏனெனில், இதயத்திலிருந்து வெறுப்பை வேரறுக்கவும், ஒரு குற்றத்திற்காகப் பழிவாங்குவதைத் தவிர்ப்பது மட்டுமல்லாமல், அதை முற்றிலுமாக மறந்துவிடவும் கட்டளை இடப்பட்டுள்ளது.

12. சில சமயங்களில், பெருமை அல்லது பொறுமையின்மையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, நமது ஒழுங்கற்ற மற்றும் குழப்பமான குணத்தைச் சீர்திருத்த வேண்டும் என்ற ஒரு குறிப்பிட்ட உள் உந்துதலை நாம் உணரும்போது, நம்மிடம் ஒரு பாலைவனம் இல்லை என்று நம்மிடமே புகார் செய்துகொள்கிறோம்—அதாவது, யாரும் தொந்தரவு செய்யாமல், அங்கே உடனடியாகப் பொறுமை என்ற நற்பண்பை நாம் பெற்றுவிடுவோம் என்ற நம்பிக்கையை இது குறிக்கிறது, இதன் மூலம், நமது கோப வெடிப்புகளைக் கட்டுப்படுத்துவதில் உள்ள நமது சொந்த கவனக்குறைவை வெளிப்படையாக நியாயப்படுத்துகிறோம்; மேலும், அந்தக் கோபம் எழுவதற்கான காரணத்தை நமது சொந்த பொறுமையின்மையிடம் காணாமல், நமது சகோதரர்கள் மீது பழியைச் சுமத்துகிறோம். ஆனால், இந்த விஷயத்தில் நமது குறைகளுக்கான பழியை இவ்வாறு மற்றவர்கள் மீது சுமத்தினால், நம்மால் பொறுமை மற்றும் பரிபூரணத்தின் சரியான அளவை ஒருபோதும் அடைய முடியாது. நமது இதயங்களைச் சீர்திருத்தி அமைதிப்படுத்தும் பணியை, நமக்கு எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லாத மற்றொருவரின் விருப்பத்தின் கைகளில் ஒப்படைக்காதீர்கள், மாறாக அதை நமது சொந்த விருப்பத்தின் நல்ல மனப்பான்மையிலேயே வைத்திருங்கள். நாம் கோபப்படாமல் இருப்பது என்பது மற்றொருவரின் பரிபூரணத்தைச் சார்ந்திருக்கக் கூடாது, மாறாக நமது சொந்த நற்பண்பைச் சார்ந்திருக்க வேண்டும்; அதுவும் மற்றவரின் பொறுமையின் மூலம் அல்ல, நமது பெருந்தன்மையின் மூலமே பெறப்பட வேண்டும்.

13. மேலும், ஒருவர் ஒவ்வொரு உணர்ச்சியிலிருந்தும் முழுமையாக்கப்பட்டு தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட பின்னரே, அல்லது சகோதரர்களுடன் வாழ்ந்த காலத்தில் அனைத்து உணர்ச்சிகளையும் முழுமையாக நீக்கிய பின்னரே பாலைவனத்தை நாட வேண்டும்; மேலும், அவர் அதைப் பயந்து ஓடுவதற்காக அல்ல, மாறாக தெய்வீக தியானத்தின் உச்சியை அடைய வேண்டும் என்ற விருப்பத்துடன் நுழைய வேண்டும், அந்த உச்சியை முழுமையானவர்கள்கூட பாலைவனத்தில் தவிர அடைய முடியாது. ஏனெனில், குணப்படுத்தப்படாமல் நாம் பாலைவனத்திற்கு எடுத்துச் செல்லும் எந்தப் பற்றுகளும், ஒழித்துக் கட்டப்பட்டதாக இல்லாமல், நமக்குள் மறைந்திருப்பதாக உணரப்படும். எப்படியெனில், இதயங்கள் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டவர்களுக்காக பாலைவனம் தூய்மையான தியானத்தை ஒதுக்கி வைப்பது போலவும், ஆன்மீக இரகசியங்களின் அறிவை மிகவும் உண்மையான தரிசனத்தில் வெளிப்படுத்துவது போலவும், அது தங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ளாதவர்களின் உணர்ச்சிகளை வழக்கமாகப் பாதுகாப்பது மட்டுமல்லாமல், அவற்றை மேலும் தீவிரமாக்குகிறது. அத்தகைய நிலையில், ஒருவன் யாரையும் சந்திக்காமலோ அல்லது அவர்களுடன் தொடர்பு கொள்ளாமலோ இருக்கும் வரை, தனக்குத்தானே பொறுமையானவராகவும் பணிவானவராகவும் தோன்றலாம்; ஆனால் ஏதேனும் ஒரு சூழ்நிலை அவரைச் செயல்படத் தூண்டியவுடன், அவர் உடனடியாகத் தனது முந்தைய குணத்திற்குத் திரும்பிவிடுகிறார்: அப்போது மறைந்திருந்த உணர்ச்சிகள் அவரிடமிருந்து பீறிட்டு, நீண்ட காலமாகச் செயலற்று இருந்ததால் கொழுத்தப்பட்ட கடிவாளம் இல்லாத குதிரைகளைப் போல, பெரும் ஆர்வத்துடனும் சீற்றத்துடனும் தங்கள் குதிரைக் கொட்டகையிலிருந்து பாய்ந்து, தங்கள் சவாரி செய்பவரை அழித்துவிடுகின்றன. ஏனெனில், முன்கூட்டியே தூய்மைப்படுத்தப்படாத உணர்ச்சிகள், மக்கள் மத்தியில் அவற்றை வெளிப்படுத்தவும் கட்டுப்படுத்தவும் கிடைக்கின்ற வாய்ப்புகள் துண்டிக்கப்படும்போது, நமது உள்ளத்தில் மேலும் வெறித்தனமாகின்றன. மேலும், அக்கறையற்ற கவனக்குறைவின் கவலையற்ற பாலைவனத்தில், நமது சகோதரர்களிடையே வாழ்ந்தபோது, நாம் கொண்டிருப்பதாகக் கற்பனை செய்துகொண்ட அந்தப் பொறுமையின் நிழலைக் கூட நாம் இழக்கிறோம்—அது குறைந்தபட்சம் அவர்களுடைய மரியாதைக்காகவும், அனைவர் முன்னிலும் கோழையாகத் தோன்றுவதற்கான வெட்க உணர்வாலும் வெளிப்படுத்தப்பட்டது.

14. இது, அனைத்து வகையான விஷப்பாம்புகளும் அல்லது மிருகங்களும் பாலைவனத்திலும், தங்கள் குகைகளிலும், பதுங்குகுழிகளிலும் மறைந்திருக்கும்போது எந்தத் தீங்கும் விளைவிப்பதில்லை என்பது போலவே ஆகும் – ஆனாலும், அந்தச் சூழ்நிலைகளில் அவர்கள் யாரையும் தீண்டாத காரணத்திற்காக மட்டும் அவர்கள் அபாயமற்றவர்கள் என்று அறிவிக்கப்படுவதில்லை: ஏனெனில் இது அவர்களின் நல்லியல்பு காரணமாக அல்ல, பாலைவனம் அவர்களை அவ்வாறு இருக்கக் கட்டாயப்படுத்துகிறது; ஆனாலும், தீங்கு விளைவிப்பதற்கான ஒரு வாய்ப்பைப் பிடித்தவுடன், அவர்கள் தங்களுக்குள் மறைத்து வைத்திருக்கும் விஷத்தையும் கொடூரத்தையும் உடனடியாக வெளிப்படுத்துகிறார்கள். – அவ்வாறே, முழுமை தேடுபவர்களுக்கு, மக்களுடன் தொடர்போ மோதலோ இல்லாதபோது அவர்கள் மீது கோபப்படாமல் இருப்பது மட்டும் போதாது. (அத்தகைய சமயங்களில் கோபம் உயிர்ப்புடன், காத்திருக்கும் நிலையில் இருக்கும், மேலும் அது சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் பாய்ந்துவிடும்). பாலைவனத்தில் வாழ்ந்தபோது, அதன் தடிமனோ அல்லது மெல்லிய தன்மையோ எனக்குப் பிடிக்காததால், சில சமயங்களில் என் எழுதுகின்ற மூங்கில் மீது கோபம் வந்ததும், அதை வெட்டிவிடுவேன் என்பது நினைவுக்கு வருகிறது; சில சமயங்களில், அதைக் கொண்டு வெட்டும்போது, அது கூர்மையிழந்து வேகமாக வெட்டாததால் ஒரு சிறிய கத்தி மீது கோபம் வரும்; சில சமயங்களில், நான் படிக்க அவசரமாக இருக்கும்போது, ஒரு கற்குவளைத்தூண்டியிலிருந்து நெருப்புப் பொறி வேகமாகத் துள்ளாததால், அந்தக் கற்குவளைத்தூண்டி மீது கோபம் வரும்; மேலும், சில சமயங்களில் அந்தக் கோபத்தின் எழுச்சி மிகவும் தீவிரமாக இருக்கும்போது, அந்த உயிர் இல்லாத பொருளுக்கு எதிராகவோ அல்லது உண்மையில் அந்தப் பிசாசுக்கு எதிராகவோ ஒரு சாபம் என் உதடுகளிலிருந்து தன்னிச்சையாக வெளிப்படும்; அதன் பிறகு என் கிளர்ச்சி தணியும், என் ஆன்மா ஆறுதல் அடையும். ஆகவே, பரிபூரணம் அடைவதற்கான தேடலில், கோபத்தைத் தூண்டக்கூடிய நபர்கள் இல்லாதது சிறிதளவு நன்மையையே தரும், ஏனெனில், முன்னதாகவே பொறுமை பெறாவிட்டால், கோபத்தின் உணர்ச்சி மௌனமான பொருட்கள் மற்றும் அற்பமான விஷயங்கள் மீதும் அதன் சக்தியைப் பிரயோகிக்கக்கூடும்; ஏனெனில், அது நமது இதயங்களில் இருக்கும்போது, அது அமைதியான மனநிலையை அடைவதிலிருந்தும் மற்ற உணர்ச்சிகளிலிருந்து நம்மை விடுவிப்பதிலிருந்தும் நம்மைத் தடுக்கிறது.

15. அப்படியானால், 'தூய உள்ளத்தினர் பேறு பெற்றோர்; ஏனெனில் அவர்கள் கடவுளைக் காண்பார்கள்' (மத்தேயு 5:8) என்று கூறப்பட்ட அந்த உன்னதமான தெய்வீக நன்மையை நாம் அடைய விரும்பினால், இந்த உணர்ச்சியை நமது செயல்களிலிருந்து அகற்றுவது மட்டுமல்லாமல், நமது ஆன்மாவின் ஆழத்திலிருந்தும் அதை வேரறுக்க வேண்டுமல்லவா? ஏனெனில், பேச்சில் கோபத்தின் சீற்றத்தை அடக்கி, செயலில் அதை வெளிப்படுத்தாமல் இருப்பது சிறிதளவு பயனையே தரும்; இதயத்தின் இரகசியங்கள் மறைக்கப்படாத கடவுள், அதை இதயத்தின் ஆழமான மூலைகளில் காணும்போது அது பயனற்றதாகிவிடும். நற்செய்தி, உணர்ச்சிகளின் பழங்களை அல்ல, அவற்றின் வேர்களை வெட்டிவிடுமாறு நமக்குக் கட்டளையிடுகிறது; ஏனெனில், வேர்கள் பிடுங்கப்பட்டவுடன், பழங்கள் நிச்சயமாக இனிப் பரவாது. – அப்போதுதான் ஆன்மா, கோபம் நமது செயல்களின் மேற்பரப்பில் இருந்து அகற்றப்படுவதோடு, நமது எண்ணங்களின் ஆழமான மூலைகளிலிருந்து வேரறுக்கப்படும்போதும், எல்லாப் பொறுமையோடும் பரிசுத்தத்தோடும் தொடர்ந்து நிலைத்திருக்க முடியும். ஆகையால், கோபமும் வெறுப்பும் இல்லாமல் செய்ய முடியாத கொலைப் பாவத்தில் நாம் விழாதபடி, அவற்றுக்கு ஒரு முடிவு கட்ட வேண்டும். 'காரணமில்லாமல் தன் சகோதரனில் கோபப்படும் எவனும் நியாயத்தீர்ப்புக்குரியவன்' (மத்தேயு 5:22); மேலும் – 'தன் சகோதரனைப் பகைக்கிறவன் கொலைபாதகன்' (1 யோவான் 3:15). ஏனெனில், அவன் தன் இதயத்தில் கோபப்படும் அந்த நபரின் அழிவை விரும்புகிறான்; அப்படியானால், மக்கள் அவரைத் தன் கையாலோ அல்லது வாளாலோ இரத்தம் சிந்தியவராகக் கருதவில்லை என்றாலும், கோபத்தின் உணர்ச்சி காரணமாக அவர் கர்த்தராலும் ஒரு கொலையாளி என அறிவிக்கப்படுகிறார்; ஏனெனில் கர்த்தர் ஒவ்வொரு நபருக்கும் செயலுக்காக மட்டுமல்ல, மனதின் நோக்கத்திற்காகவும் வெகுமதி அளிப்பார் அல்லது தண்டிப்பார், தீர்க்கதரிசியின் மூலம் அவரே கூறுவது போல: 'அவர்களுடைய கிரியைகளையும் அவர்களுடைய சிந்தனைகளையும் நான் அறிந்திருக்கிறேன், எல்லா ஜனங்களையும்... கூட்டமாய்க் கூட்டிவர நான் வருகிறேன்...' (ஏசா. 66:18). அப்போஸ்தலரும் கூறுகிறார்: 'மறைந்திருக்கிற தேவன் மனிதரை நியாயந்தீர்க்கும் நாளிலே, அவர்கள் தங்கள் இருதயத்திலே தங்களுக்குள் ஒருவரையொருவர் நியாயஞ்சொல்லுகிறார்கள்' (ரோமர் 2:15–16).

16. ஆகையால், சட்டபூர்வமாகப் பாடுபடும் கிறிஸ்துவின் சீடர், தன்னுள் இருக்கும் கோப உணர்வை வேரோடு களைந்திட வேண்டும். இந்தத் துன்பத்தின் முழுமையான குணமடைவிற்கு, பின்வரும் தீர்வு தேவைப்படுகிறது: முதலாவதாக, நீதியான அல்லது அநீதியான காரணங்களுக்காக இருந்தாலும், எந்தவொரு சாக்குப்போக்கின் கீழும் கோபம்கொள்வது பொருத்தமற்றது என்று நம்புவது – ஏனெனில் நமது இதயத்தின் உட்புற ஒளி, கோபத்தின் இருளால் மறைக்கப்படும்போது, நமது பகுத்தறிவின் ஒளியையும், விவேகத்தின் மற்றும் தகுதியின் நிலைத்தன்மையையும், அத்துடன் சத்தியத்தின் அளவுகோலையும் உடனடியாக இழந்துவிடுவோம் என்பதை அறிந்து, பின்னர், கோபத்தின் உணர்வு நம்மில் வேரூன்றினால், அதன் விளைவாக நமது ஆன்மாவின் தூய்மை தவிர்க்க முடியாமல் மங்கிவிடும், மேலும் அது பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஆலயமாகத் தொடர்ந்து செயல்பட முடியாது என்ற நம்பிக்கையை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்; இறுதியாக, நாம் கோப நிலையில் இருக்கும்போது, கடவுளிடம் ஜெபிக்கவோ அல்லது எங்கள் வேண்டுதல்களை முன்வைக்கவோ முற்றிலும் இயலாதவர்களாக இருப்போம் என்ற உண்மையைப் பற்றி சிந்திக்க வேண்டும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மனித வாழ்வின் எல்லைகளின் நிச்சயமற்ற தன்மையை மனதில் கொண்டு, நாம் எந்த நேரத்திலும் இந்த உடலை விட்டுப் பிரியக்கூடும் என்பதையும், ஒரு சிறு கோபச் செயலுக்காகவும் வெறுப்புணர்வுக்காகவும் பிரபஞ்சத்தின் நியாயாதிபதி நம்மை நித்திய வேதனையால் அச்சுறுத்தும்போது, அங்கே கற்பு நெறியைக் கடைப்பிடிப்பதோ, எல்லா உடைமைகளையும் துறப்பதோ, செல்வத்தை இகழ்வதோ, நோன்பு மற்றும் ஜாக்கிரதைகளின் முயற்சிகளோ நமக்குச் சிறிதும் உதவாது என்பதையும் நாம் எப்போதும் மனதில் கொள்ள வேண்டும்.

5. துயரத்தின் ஆவியுடனான போராட்டம்

1. ஐந்தாவது போரில், நம் இதயத்தைக் கைப்பற்ற வாய்ப்பு கிடைத்தால், தெய்வீக தியானத்தின் பார்வையைத் துண்டிக்கும், மேலும் புனிதமான அமைதியின் உச்சிகளிலிருந்து ஆன்மாவை முழுமையாகக் கீழே தள்ளி, அதை முற்றிலும் பலவீனப்படுத்தி ஒடுக்குகின்ற, நம்மை முழுமையாகப் பற்றிக்கொள்ளும் துயரத்தின் கூர்களை நாம் தடுக்க வேண்டும்: அது, அதன் வழக்கமான மனப்பூர்வமான ஆர்வத்துடன் பிரார்த்தனை செய்வதைத் தடுக்கிறது; மேலும், அந்த ஆன்மீக ஆயுதம் மற்றும் மருந்தான திருவசனங்களைப் படிப்பதில் தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொள்ளவும் அனுமதிப்பதில்லை; சகோதரர்களுடன் சமாதானமாகவும் நிம்மதியாகவும் வாழவும் விடுவதில்லை, – மேலும், கீழ்ப்படிதலின் அனைத்துக் கடமைகளிலும் அவளைப் பொறுமையற்றவளாகவும் முணுமுணுப்பவளாகவும் ஆக்குகிறது; அவளிடமிருந்து எல்லா நல்ல பகுத்தறிவையும் பறித்து, அவளுடைய இதயத்தை அலைக்கழித்து, அவளை ஒருவிதத்தில் பைத்தியக்காரியாகவும் போதையில் இருப்பவளாகவும் ஆக்கி, அழிவுகரமான விரக்தியால் அவளை நசுக்கி மூழ்கடிக்கிறது.

2. நாம் ஆவிக்குரிய போராட்டத்தில் சட்டப்பூர்வமாக உழைக்க விரும்பினால், ஏன் இந்தத் துன்பத்தை அதே அளவு கவனத்துடன் கையாள வேண்டும்? ஏனெனில், 'உடையிலுள்ள புழுக்கள், மரத்திலுள்ள புழுக்கள் போல, துயரம் ஒரு மனுஷனுடைய இருதயத்தைக் கெடுப்பது' (நீதிமொழிகள் 25:21) – இவ்வாறு தெய்வீக ஆவியானது, இந்தத் தீங்கு விளைவிக்கும் மற்றும் மிகவும் அழிவுகரமான உணர்ச்சியின் சக்தியைத் தெளிவாகவும் சந்தேகத்திற்கிடமின்றி வெளிப்படுத்தியுள்ளது. பூச்சிகளால் அரிக்கப்பட்ட ஒரு ஆடை இனி எந்த மதிப்பும் இல்லாதது போலவும், மரியாதைக்குரிய பயன்பாட்டிற்குத் தகுதியற்றது போலவும் இருப்பது போல – மேலும் புழுக்களால் துளையிடப்பட்ட ஒரு மரம், எவ்வளவு சிறிய கட்டிடமாக இருந்தாலும், அதன் கட்டுமானத்திற்கோ அல்லது அலங்காரத்திற்கோ ஒதுக்கப்படத் தகுதியற்றது போலவும், ஆனால் நெருப்பிற்கே விதிக்கப்பட்டுள்ளது போலவும்: அதுபோலவே, மிகவும் நெருக்கடியான துயரத்தின் வேதனைகளால் உண்ணப்பட்ட ஆன்மாவும், பரிசுத்த ஆவியானவர் வானத்திலிருந்து முதலில் ஆரோனின் தாடியின் மீது இறங்கி, பின்னர் அதன் ஓரத்தின் மீது அமரும் அந்த உயர்-குருவின் ஆடையு க்கு இனி பொருத்தமானதாக இல்லை. இது புனித தாவீதின் தீர்க்கதரிசனத்தில் பின்வரும் வார்த்தைகளில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது: 'தலையின்மேல் இறங்கி, ஆரோனின் தாடியின்மேல் இறங்கி, அவன் ஆடையின் ஓரத்தின்மேல் இறங்கிய மிரா' (132:2), – அல்லது மிக ஞானமுள்ள கட்டிடக்கலைஞரான பவுல், அவர் கூறியபோது அடிக்கற்களைப் போட்ட அந்த ஆவிக்குரிய ஆலயத்தின் கட்டுமானத்திற்கும் அலங்காரத்திற்கும் அல்ல: "நீங்கள் தேவனுடைய ஆலயமாயிருக்கிறீர்களே, தேவனுடைய ஆவியானவர் உங்களில் வாசமாயிருக்கிறாரே" (1 கொரி. 3:16), அதற்காகவே சில வகை மரங்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன, மணமகள் திருப்பாடலில் விவரிக்கிறது போல: "எங்கள் வீட்டிற்கு கேதுரு மரங்கள் விரிக்கப்படட்டும், எங்கள் சிட்ரஸ் மரப்பலகைகள் இருக்கட்டும்" (திருப்பாடல் 1:16). ஆகவே, இதே வகையான மரங்களே தேவாலயத்திற்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றன—மணமுள்ள மற்றும் அழுகல்-எதிர்ப்புத் திறன் கொண்டவை, அவை அழிவதற்கும் புழுக்களின் கடித்தலுக்கும் உட்படாதவை.

3. சில சமயங்களில், ஒருவரின் காரியங்களோ அல்லது உடைமைகளோ அவற்றின் தன்மைக்கேற்ப திருப்தியைத் தரும் என்ற மனதில் முன்கூட்டியே கொண்டிருந்த நம்பிக்கையை இழக்கும்போது, இந்தத் துன்பம் முந்தைய ஆத்திரம், அல்லது கோபம், அல்லது காமம், அல்லது பேராசையிலிருந்து எழுகிறது; மற்ற சமயங்களில் இருப்பினும், எந்த வெளிப்படையான காரணமும் இல்லாமல், அது நம்மை இந்தப் பாதாளத்திற்குள் தள்ளியிருக்கலாம், தந்திரக்கார எதிரியின் செல்வாக்கின் கீழ், அவ்வளவு துயரம் திடீரென நம்மைப் பற்றிக்கொள்கிறது, அதனால் நமது அன்புக்குரியவர்கள் மற்றும் மிகவும் அவசியமானவர்களைக் கூட நமது வழக்கமான அன்பான வரவேற்புடன் வரவேற்க முடியாமல் போகிறோம்; மேலும் அவர்கள் பொருத்தமான உரையாடலில் என்ன சொன்னாலும், அது பொருத்தமற்றதாகவும் தேவையற்றதாகவும் எங்களால் கருதப்படுகிறது; மேலும், நமது இதயத்தின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் கசப்பான துயரம் நிறைந்திருப்பதால், அவர்களுக்கு இனிமையான பதிலைத் தருவதில்லை.

4. நமது உள்ளத்தில் உள்ள துயர வேதனைகள் எப்போதும் மற்றவர்களின் தவறால் தூண்டப்படுவதில்லை, மாறாக நமது சொந்தத் தவறாலேயே தூண்டப்படுகின்றன என்பதை இது மிகத் தெளிவாக நிரூபிக்கிறது; ஏனெனில், நமது அனைத்துத் துயரங்களுக்கும் காரணங்களான, அதாவது ஆசைகளின் விதைகளை, நம்மிடமே நாம் கொண்டிருக்கிறோம். அந்த விதைகள், தீயின் மழை நமது ஆன்மாவில் நீர் பாய்ச்சியவுடன், உடனடியாகத் தம்முடைய தளிர்களாகவும் பழங்களாகவும் முளைத்துவிடுகின்றன. மற்றவர்களின் தவறான உதாரணம் அவர்களை பாவத்திற்குத் தூண்டினாலும், ஒருவரின் இதயத்தில் அந்தப் பாவத்தின் மூலப்பொருளே இல்லாவிட்டால், அவர் ஒருபோதும் பாவம் செய்யக் கட்டாயப்படுத்தப்படுவதில்லை. உதாரணமாக, ஒருவன் ஒரு அழகான பெண்ணைப் பார்த்து, அவளுடைய அழகால் திடீரென்று காம உணர்ச்சிக்கு ஆளானான் (முன்பு அதுபற்றி அறியாமல் இருந்தவன்) என்று யாரும் நம்ப மாட்டார்கள்; மாறாக, அந்த நேரத்தில் அவன் அவளைக் கண்டு காமம் கொண்டிருந்தால், அது அவளைக் கண்டது அவனுக்குள் மறைந்திருந்த ஒரு நோயை வெளிப்படுத்தியதால்தான் என்று கருத வேண்டும். இதனால்தான் நாம் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நமது கண்களைக் காமத்திலிருந்து தூய்மைப்படுத்துவதற்கும், நமது உணர்வுகளையும் மனப்பான்மைகளையும் திருத்துவதற்கும் நமது முழு கவனத்தையும் செலுத்த வேண்டும்.

5. மற்றொரு வகை துக்கமும் உள்ளது – அது மிகவும் சீரழிந்தது – அது ஒரு பாவியின் உள்ளத்தில் தன் வாழ்க்கையைச் சீர்திருத்தவும், உணர்ச்சிகளிலிருந்து தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தவும் கொள்ளும் எண்ணத்தை ஏற்படுத்தாமல், மிகவும் அழிவுகரமான விரக்தியை ஏற்படுத்துகிறது. சகோதரனைக் கொன்ற பிறகு கேனை மனந்திரும்ப விடாமல் தடுத்ததும், இதே துயரம்தான். மேலும், இஸ்ಕರிய யூதாவுக்கு, அவன் துரோகம் செய்த பிறகு, பாவமன்னிப்புக்கான வழியைத் தேட அனுமதிக்காமல், அவனுக்குள் அது விதைத்த நம்பிக்கையீனத்தின் மூலம், அவனைத் தூக்கித் தொங்கிக்கொள்ளும்படி செய்தது.

6. நமது பாவங்களுக்காக மனந்திரும்புதலினாலும், பரிபூரணத்திற்கான தீவிர விருப்பத்தினாலும், அல்லது எதிர்கால ஆனந்தத்தைப் பற்றிய சிந்தனையினாலும் தூண்டப்பட்டு, நாம் அதை ஏற்றுக்கொள்ளும்போது மட்டுமே, துயரத்தை நமக்குப் பயனுள்ளதாகக் கருத வேண்டும். இதைப் பற்றி, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பவுலும் கூறுகிறார்: 'தேவபக்திக்குரிய துயரம், இரட்சிப்பிற்கு வழிவகுக்கும் மனந்திரும்புதலைக் கொண்டுவருகிறது, மேலும் எந்த வருத்தத்தையும் ஏற்படுத்தாது; ஆனால் உலகீய துயரம் மரணத்தைக் கொண்டுவருகிறது' (2 கொரி. 7:10).

7. ஆனால், இரட்சிப்பிற்கு வழிவகுக்கும் மனந்திரும்புதலைக் கொண்டுவரும் துயரம் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி விசுவாசமுள்ளதாகவும், கீழ்ப்படிதலுள்ளதாகவும், கிருபையுள்ளதாகவும், தாழ்மையானதாகவும், சாந்தமானதாகவும், இனிமையானதாகவும் மற்றும் பொறுமையானதாகவும் இருக்கிறது; ஏனெனில், கடவுள் மீதான அன்பிலிருந்து பிறந்து, மாம்சத்தின் தவம் மற்றும் ஆவியின் மனநொறுங்குதலின் மூலம் அயராது பரிபூரணத்தை நாடும் அதே வேளையில், வெற்றிக்கான நம்பிக்கையால் தொடர்ந்து ஆறுதலளிக்கப்பட்டு உயிரூட்டப்படுகிறது, ஆகவே அது நட்பு மற்றும் நல்ல குணத்தின் எல்லா இனிமையையும் தக்க வைத்துக் கொள்கிறது, மேலும் அதே திருத்தூதர் பட்டியலிடுகின்ற பரிசுத்த ஆவியானவரின் எல்லாப் பலன்களையும் தன்னுள் கொண்டிருக்கிறது: 'ஆவியானவரின் பலன் அன்பும், மகிழ்ச்சியும், சமாதானமும், நீடிய பொறுமையும், கனிவும், நன்மையும், விசுவாசமும், சாந்தமும், அடக்கமுமுள்ளதே' (கலா. 5:22). ஆனால் இவ்வுலகின் துக்கம் என்பது மிகவும் முணுமுணுப்பதாகவும், பொறுமையற்றதாகவும், கடுமையாகவும், அருவருப்பான பிடிவாதம், பயனற்ற புலம்பல் மற்றும் அழிவுகரமான விரக்தி ஆகியவற்றால் நிரம்பியதாகவும் இருக்கிறது; அது, தன்னைப் பற்றிக்கொள்ளும் எவரையும் அவரது ஒவ்வொரு முயற்சியிலிருந்தும் மற்றும் நலனுள்ள சுயபரிசோதனையிலிருந்தும் திசை திருப்பி, குழப்புகிறது; மேலும், ஜெபத்தின் கிரியையை அடக்குவது மட்டுமல்லாமல், மேலே குறிப்பிடப்பட்ட அனைத்து ஆவிக்குரிய கனிகளையும் அழித்துவிடுகிறது, அவை பொதுவாக அந்த 'தேவன் பிரகாரமான துயரத்தால்' உண்டாக்கப்படுகின்றன.

8. ஏனெனில், இரட்சிக்கும் மனந்திரும்புதல் மூலமாகவோ, பரிபூரணத்திற்கான ஆர்வம் மூலமாகவோ, அல்லது எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களுக்கான விருப்பம் மூலமாகவோ ஏற்படாத, மற்ற எல்லா விதமான துக்கங்களும்—உலகியல் சார்ந்ததாகவும், மரணத்தைக் கொண்டுவருவதாகவும் இருப்பதால்—விபச்சாரத்தின் ஆவியைப் போலவும், பணத்தின் மீதான ஆசையைப் போலவும், கோபத்தைப் போலவும் நிராகரிக்கப்பட்டு, முற்றிலுமாக வெளியேற்றப்பட வேண்டும்.

9. நமது ஆன்மாவைத் தொடர்ந்து ஆன்மீகப் போதனைகளால் வளர்த்து, அதை நம்பிக்கையாலும் எதிர்கால ஆனந்தத்தைப் பற்றிய தியானத்தாலும் புத்துயிர் அளித்து வலுப்படுத்தினால், இந்த மிகவும் தீங்கு விளைவிக்கும் உணர்ச்சியை நமது உள்ளிலிருந்து அகற்ற முடியும். இந்த வழியில் நாம் எல்லா வகையான துக்கங்களையும் வெல்ல முடியும்: அதாவது, பழிவாங்கும் உணர்ச்சி, முந்தைய கோபம் ஆகியவற்றிலிருந்து எழும் துக்கங்கள்; இலாப இழப்பு அல்லது நஷ்டம் ஏற்படுவதால் எழும் துக்கங்கள்; நமக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிகளால் எழும் துக்கங்கள்; மற்றும் பகுத்தறிவற்ற மன வேதனையால் எழும் துக்கங்கள் ஆகியவற்றை வெல்ல முடியும். மேலும் நம்மை மரணத் திகிலில் ஆழ்த்துகின்ற சோகங்களையும் நாம் கடந்து செல்ல முடியும்: ஏனெனில், நித்தியமான எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களைத் தியானிப்பதன் மூலம் தொடர்ந்து ஆறுதல் பெற்று, அத்தகைய மனநிலையில் உறுதியாக நிற்பதால், துரதிர்ஷ்ட காலங்களில் நாம் மனந்தளர்ந்து போவதில்லை, மகிழ்ச்சி காலங்களில் தலைக்கனம் கொள்வதும் இல்லை; இரண்டையும் அற்பமானதாகவும் நிலையற்றதாகவும் கருதுவோம். (துயர உணர்வைத் தணிக்க, பேரிடர்கள் மற்றும் துயரங்களுக்கு எதிரான போராட்டத்தைப் பற்றிய புனித கசியானின் மேற்கோள்களின் 7வது பகுதியையும் படிக்கவும்).

6. விரக்தியின் ஆவியுடனான போராட்டம்

1. நாம் எதிர்கொள்ளும் ஆறாவது போராட்டம், கிரேக்கர்கள் αχηδια என்று அழைக்கும், நாம் விரக்தி, சலிப்பு அல்லது மன வேதனை என்று அழைக்கக்கூடிய உணர்ச்சிக்கு எதிராக உள்ளது. இது துக்கத்திற்கு ஒப்பானது, பாலைவனங்களில் அலைந்து திரியும் துறவிகளால் மிகவும் தீவிரமாக அனுபவிக்கப்படுகிறது, மேலும் தனிமையில் வாழ்பவர்களுக்கு இது ஒரு விரோதமான எதிரியாகும்; இது ஒவ்வொரு துறவியையும், குறிப்பாக ஆறாவது மணி நேரத்தின் அருகில், தொந்தரவு செய்கிறது, (நமது கணக்கீட்டின்படி இது நண்பகல் 12 மணி), குறிப்பிட்ட நேரங்களில் நோயுற்ற ஆன்மாவை அதன் முற்றிலும் சீர்குலைக்கும் விளைவுகளுடன் தாக்கும் ஒருவித காய்ச்சலைப் போன்றது. சில பெரியவர்கள் (எவாக்கிரியஸ், தொகுதி I, ப. 631) இதை 'நண்பகல் பேய்' என்று அழைக்கின்றனர், இது சங்கீதம் 90-ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

2. ஒரு துறவியின் பரிதாபகரமான ஆன்மாவை விரக்தி தாக்கும்போது, அது அந்த இடத்தின் மீதான அச்சத்தையும், குகையின் மீதான வெறுப்பையும், அவனுடன் அல்லது அவனிடமிருந்து சிறிது தொலைவில் வசிக்கும் சகோதரர்கள் மீதான அவமதிப்பையும் உருவாக்குகிறது; அவர்களை அலட்சியமானவர்களாகவும் முற்றிலும் ஆவிக்குரிய தன்மையற்றவர்களாகவும் அவன் கருதுகிறான். அதே நேரத்தில், அது அவனை முற்றிலும் சோம்பேறியாக மாற்றி, அவன் தன் இருப்பிடத்தில் வழக்கமாக மேற்கொள்ளும் எந்தவொரு பணியிலிருந்தும் அவனைத் தடுக்கிறது. அது அவனது அறைக்குள் அமரும் விருப்பத்தை அவனிடமிருந்து பறிக்கிறது, அவன் படிப்பதைத் தடுக்கிறது, மேலும் இங்கு இவ்வளவு காலம் வாழ்ந்தும் எந்த முன்னேற்றமும் அடையவில்லை, ஆன்மீகப் பலனையும் பெறவில்லை என்று பெருமூச்சுவிடவும் புலம்பவும் அவனைத் தூண்டுகிறது; அவன் இந்த இடத்தில் வீணாக இருப்பதையும், மற்றவர்களுக்கு வழிகாட்டி பலருக்கும் பயனளித்திருக்க முடியும் என்ற உண்மையையும் அவன் உணரும்படி அது செய்கிறது, இங்கு அவர் யாரையும் வளர்க்கவில்லை, தனது வழிகாட்டுதல் மற்றும் போதனைகள் மூலம் யாரையும் ஆன்மீக ரீதியாக உயிர்ப்பிக்கவும் இல்லை. பின்னர், தொலைதூர மடாலயங்களின் நற்பண்புகளை அது அவருக்குப் புகழ்கிறது, அந்த இடங்கள் ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கு மிகவும் உகந்தவை என்றும், மோட்சத்திற்குப் பங்களிப்பதற்கு அதிக வாய்ப்புள்ளவை என்றும் விவரிக்கிறது, மேலும் அங்குள்ள சகோதரர்களுடனான சகவாசத்தை மகிழ்ச்சியானது மற்றும் ஆன்மீகப் போஷாக்கு நிறைந்தது என்றும் சித்தரிக்கிறது; இதற்கு மாறாக, அது அவனது தற்போதைய நிலையைச் சகித்துக்கொள்ள முடியாததாகச் சித்தரிக்கிறது; இங்கு வசிக்கும் சகோதரர்களிடமிருந்து எந்த ஆன்மீக வளர்ச்சியையும் பெற முடியாது என்றும், உடலின் வாழ்வாதாரத்திற்குத் தேவையான அனைத்தையும் பெரும் உழைப்பின் மூலமே பெற முடிகிறது என்றும் அது அவனுக்கு நினைவூட்டுகிறது. இறுதியாக, இந்த இடத்தில் தங்கியிருக்கும்போது, தான் இருக்கும் குகையை விட்டு வெளியேறி—அங்கு மேலும் தாமதித்தால், தான் அழிந்துவிடுவான்—எவ்வளவு விரைவில் முடியுமோ அவ்வளவு விரைவில் இங்கிருந்து வேறு இடத்திற்குச் சென்றாலன்றி, அவன் இரட்சிக்கப்பட முடியாது என்ற உறுதியான நம்பிக்கையை அது அந்தத் துறவிக்குள் பதிய வைக்கிறது. இதற்குப் பிறகு, ஐந்தாவது மற்றும் ஆறாவது மணி நேரத்திற்கு இடையில், அது அவனது உடலை மிகுந்த சோர்விற்கு உள்ளாக்கி, அத்தகைய பசியைத் தூண்டுகிறது. அதனால், அவன் ஒரு நீண்ட பயணத்தாலும் கடினமான உழைப்பினாலும் சோர்வடைந்து களைத்துப் போனது போலவோ, அல்லது தன்னைத் தாங்கிக்கொள்ள உணவு எதுவும் இல்லாமல் இரண்டு அல்லது மூன்று நாட்கள் உபவாசம் இருந்ததைப் போலவோ உணர்கிறான். எனவே, அவன் கவலையுடன் இருபுறமும் பார்க்கிறான், தன் சகோதரர்களில் யாரும் தன்னிடம் வராததைக் கண்டு பெருமூச்சு விடுகிறான், அடிக்கடி தன் அறையை விட்டு வெளியேறி மீண்டும் உள்ளே வருகிறான், மேலும் சூரியன் அஸ்தமிக்க அவசரமில்லாதது போல அதைப் பார்க்கிறான். அத்தகைய அறிவற்ற மனக் குழப்பத்தில், இருளில் மூழ்கியது போல, அவன் எந்தவொரு ஆன்மீக முயற்சியையும் செய்ய இயலாதவனாகிறான், மேலும் ஒரு சகோதரனைப் பார்ப்பதைத் தவிர அல்லது உறங்குவதன் மூலம் தன்னைத் தானே தேற்றிக் கொள்வதைத் தவிர, அத்தகைய துன்பத்திற்கு வேறு எந்த நிவாரணமும் இல்லை என்று நினைக்கத் தொடங்குகிறான். அச்சமயம் தான், இந்த அழிவுகரமான ஆவி தான் துன்புறுத்தும் நபருக்கு, சகோதரர்களுக்குத் தேவையான வாழ்த்துகளைத் தெரிவிக்க வேண்டும், அல்லது அருகிலோ அல்லது தொலைவிலோ உள்ள நோயுற்றவர்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்று பரிந்துரைக்கத் தொடங்குகிறது; மேலும், இங்குள்ள குறிப்பிட்ட ஆண் அல்லது பெண் உறவினர்களைத் தேடிச் செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணத்தையும் ஒரு கடமையாக அவனுக்குள் அது பதிய வைக்கிறது, மற்றும் அவர்களை அடிக்கடி சந்திக்க வேண்டும் – கடவுளுக்குத் தன்னை அர்ப்பணித்து, ஆனால் தனது உறவினர்களிடமிருந்து எந்த ஆதரவையும் பெறாத ஒரு குறிப்பிட்ட பக்திமிக்க பெண்ணை அடிக்கடி சந்தித்து, அவளுக்குத் தேவையான அனைத்தையும் வழங்குவது ஒரு பெரிய பக்திச் செயலாக இருக்கும், ஏனெனில் அவளுடைய சொந்த உறவினர்கள் அவளைப் புறக்கணிக்கிறார்கள், – மேலும், தன் அறையில் பயனற்று, எந்த முன்னேற்றமும் இன்றி சும்மா உட்கார்ந்திருப்பதை விட, அத்தகைய பக்திச் செயல்களில் ஒருவர் அதிகமாக உழைக்க வேண்டும் என்பதையும் இது பதிய வைக்கிறது.

3. இவ்வாறு பகைவர்களின் சூழ்ச்சிகளால் சூழப்பட்ட அந்தப் பரிதாபகரமான ஆன்மா, மிகவும் கலக்கமடைந்து, விரக்தியால் மனமுடைந்த அந்தத் துறவி, அல்லது படுக்கையில் விழுந்துவிட முயற்சிக்கிறான், அல்லது தனது அறையின் தனிமையை விட்டு வெளியேறி, சக துறவியைச் சந்தித்து அத்தகைய கொடிய துன்பத்திலிருந்து விடுதலை பெற முயற்சிக்கிறான். ஆனால், அவர் இப்போது குணமாகப் பயன்படுத்தும் இந்த மருந்தையே, பகைவன் விரைவில் அவருக்கு இன்னும் பெரிய துன்பத்தை உண்டாக்கும் ஒரு கருவியாக மாற்றிவிடுவான். ஏனெனில், போராட்டம் தொடங்கியவுடன் தன்னை உடனடியாகப் புறக்கணிப்பவர்களையும், தங்கள் இரட்சிப்பை வெற்றியிலோ எதிர்ப்பிலோ அல்லாமல், தப்பி ஓடுவதில் தேடுபவர்களையும், அனுபவத்தின் மூலம் அறிந்துகொண்ட பகைவன், அவர்களை மேலும் அடிக்கடி மற்றும் கடுமையாகத் தாக்குவான்; இறுதியில், தனது சிற்றறையை விட்டுப் படிப்படியாக விலகி, தனது அழைப்பின் முதன்மை நோக்கமான, தெய்வீகமான, எல்லாவற்றையும் விஞ்சும் பரிசுத்தத்தைத் தொடர்வதை மறக்கத் தொடங்குகிறான்—இந்தப் பரிசுத்தத்தை சிற்றறையில் தொடர்ந்து, மௌனமாகத் தங்கியிருப்பதன் மூலமும், இடைவிடாத தெய்வீகப் போதனை மூலமும் தவிர வேறு எங்கும் அடைய முடியாது. இவ்வாறு, கிறிஸ்துவின் சிப்பாயன் இறுதியில் தன் இராணுவத்திலிருந்து தப்பி ஓடி, உலகப் பணிகளில் சிக்கிக்கொண்டு, தான் சேவை செய்வதாக உறுதியளித்த தளபதிக்கு (2 தீமோ. 2:4) இனிமேல் பிரியமானவனாக இருப்பதில்லை.

4. ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாவீது இந்தத் துன்பத்தின் தீய விளைவுகள் அனைத்தையும் பின்வரும் வசனத்தில் மிக அழகாக வெளிப்படுத்தினார்: 'என் ஆத்துமா சோர்வால் நித்திரை செய்கிறது' (சங். 118:28). உண்மையில், அத்தகைய சமயங்களில் உடலல்ல, ஆன்மாதான் நித்திரை செய்கிறது. ஏனெனில், இந்த அழிவுகரமான விருப்பத்தின் அம்பால் காயப்பட்ட ஆன்மா, நற்பண்புக்கான ஒவ்வொரு முயற்சியிலிருந்தும் மற்றும் அதன் ஆன்மீக உணர்வுகளுக்குரிய விழிப்புணர்விலிருந்தும் உண்மையாகவே உறங்கிவிடுகிறது.

5. ஆகையால், கிறிஸ்துவின் உண்மையான சிப்பாயாகியவன், பரிபூரணத்திற்கான போராட்டத்தில் சட்டபூர்வமாகப் போராட விரும்புகையில், தனது ஆன்மாவின் ஆழங்களிலிருந்து இந்தத் துன்பத்தை விரட்டவும், இந்த மிகவும் பொருத்தமற்ற மனச்சோர்வு என்ற ஆவலுக்கு எதிராகத் துணிச்சலாகத் தன்னை ஆயுதபாணியாக்கிக் கொள்ளவும் பாடுபட வேண்டும்—அப்படியானால், அவன் உறக்கத்தின் அம்பால் தாக்கப்பட்டு விழாமலும், பக்தி என்ற போலிப் பெயரில் தனது தவச்சாலையின் தனிமையிலிருந்து தப்பி ஓடாமலும் இருப்பான்.

6. ஏனெனில், அவன் எந்தப் பக்கமிருந்து ஒருவரை வெல்லத் தொடங்கினாலும், அவன் சோம்பேறியாகவும் கவனக்குறைவாகவும் இருப்பவனைப் போல, எந்த முன்னேற்றமும் இன்றி சத்திரத்திலேயே இருக்கும்படி விட்டுவிடுவான், அல்லது, அவனை அங்கிருந்து வெளியேற்றிய பிறகு, ஒவ்வொரு முயற்சியிலும் அவனை சோம்பேறியாகவும் மந்தமாகவும் ஆக்கி, சகோதரர்களின் சத்திரங்களையும் மடாலயங்களையும் அவன் தொடர்ந்து சுற்றித் திரியும்படி கட்டாயப்படுத்துவான், மேலும், தன் அடுத்த வேளை உணவை எங்கே, எந்தப் பொய்யான சாக்குப்போக்கின் கீழ் கண்டுபிடிப்பது என்பதைத் தவிர வேறு எதையும் நினைக்காமல் இருப்பான். ஏனெனில், ஒரு சோம்பேறியின் மனம் உணவு மற்றும் வயிற்றைத் தவிர வேறு எதையும் நினைப்பதில்லை; இறுதியில், அதே அலட்சியத்தில் உறைந்துபோயிருக்கும் ஆண் அல்லது பெண் வடிவிலான தன்னைப்போன்ற ஒருவரை எங்காவது சந்திக்கும் வரை, அவன் அவர்களின் விவகாரங்களிலும் தேவைகளிலும் சிக்கிக்கொள்கிறான். தனது ஆன்மாவுக்கு மிகவும் அழிவைத் தரும் இத்தகைய செயல்களில் படிப்படியாகச் சிக்கிக்கொண்டு—ஒரு பாம்பின் சுருள்களுக்குள் சிக்கிக்கொண்டது போல—அவன் மீண்டும் அவற்றிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்டு, தனது முந்தைய அழைப்பின் புறக்கணிக்கப்பட்ட கடமைகளுக்குத் திரும்ப முடியாது.

7. ஆகவே, விரக்தியின் உணர்வு நம்மில் ஏற்படுத்தும் முக்கிய விஷயம் என்னவென்றால், அது நம்மை சோம்பேறியாக ஆக்கி, நமது கடமைகளிலிருந்து விலக்கி, சோம்பலைக் கற்றுக்கொடுக்கிறது. எனவே, அதை எதிர்கொள்வதற்கான முக்கிய வழி: அதற்கு இணங்காதீர்கள்; உங்கள் வேலையைத் தொடர்ந்து செய்யுங்கள். இந்த விஷயத்தில், மனச்சோர்வுக்கான ஒரு தீர்வாக, உழைப்பைப் பற்றி புனித பவுல் தெசலோனிக்கேயருக்கு எழுதியதை நாம் எடுத்துக்கொள்ளலாம்: 'சகோதரரே, நீங்கள் அமைதியாக இருக்கவும், உங்கள் சொந்தக் காரியங்களைக் கவனிக்கவும், உங்கள் கைவேலையைச் செய்யவும் உங்களை வற்புறுத்துகிறேன்' (1 தெச. 4:10–11). – அவர் கூறுகிறார்: 'விடாமுயற்சியுடன் அமைதியாக இருக்க உங்களை வற்புறுத்துகிறேன்' – அதாவது, உங்கள் அறைகளில் அமைதியாகத் தங்கியிருங்கள், அப்போதுதான் இங்குமங்கும் சுற்றித் திரியும் ஒருவனுக்குத் தவிர்க்க முடியாத பல்வேறு வதந்திகளுக்கு மத்தியில் உங்கள் அக அமைதியை இழக்காமல் இருப்பீர்கள், மேலும் அப்போது நீங்கள் மற்றவர்களுக்கும் அதே தொந்தரவை ஏற்படுத்தத் தொடங்காமல் இருப்பீர்கள்; 'உங்கள் சொந்த விவகாரங்களில் கவனமாக இருங்கள்' – அதாவது, ஆர்வத்தால் தூண்டப்பட்டு, உலகியல் விஷயங்களைப் பற்றி அறியவோ அல்லது பல்வேறு சகோதரர்களின் நடத்தைகளில் தலையிடவோ வேண்டாம் – அதனால், உங்கள் சொந்த சுய முன்னேற்றத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படாமலும், நற்பண்புகளைத் தீவிரமாகப் பின்தொடராமலும், உங்கள் சகோதரர்களைக் கண்டனம் செய்வதிலும் அவதூறு பேசுவதிலும் உங்கள் நேரத்தை வீணடிக்கும் பழக்கத்திற்கு ஆளாகிவிடாமல் இருப்பதற்காக; 'உங்கள் சொந்தக் கைகளால் உழைக்கவும்' – அதாவது, உங்கள் அறையில் அமர்ந்திருக்கும்போது, உடல் உழைப்பில் ஈடுபடுங்கள். இந்த வழியில், அவர் முன்பு எச்சரித்த அந்த விஷயத்திற்கான சாத்தியத்தையே துண்டித்தார். தன் வேலையில் அமர்ந்திருப்பதை விரும்புபவனுக்கு, மற்றவர்களின் விவகாரங்களில் அலையவும், தலையிடவும், அவர்களைப் பற்றி வதந்தி பேசவும் நேரம் இருக்காது. அதே தெசலோனிக்கேயருக்கு எழுதிய தனது இரண்டாம் நிருபத்தில், அவர் இதை மேலும் சேர்க்கிறார்: 'கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தில், நாங்கள் உங்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறோம், எங்களிடமிருந்து பெற்ற பாரம்பரியத்திற்கு ஏற்ப நடவாமல், ஒழுங்கற்ற விதத்தில் நடக்கும் எந்தச் சகோதரனிடமிருந்தும் விலகி இருங்கள்' (2 தெச. 3:6). இங்கே அவர் மன்றாடுவதில்லை, மாறாக கட்டளையிடுகிறார்; வெறும் வார்த்தைகளால் அல்ல, நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தில் கட்டளையிடுகிறார், இது ஒரு அவசரமான கட்டளை என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறார். அவருடைய உரையின் மீதமுள்ள பகுதிகளிலிருந்து இது வேலை சம்பந்தப்பட்ட கட்டளை என்பதும், இதைத் தவிர்ப்பவர்களை கிறிஸ்தவ சமுதாயத்திற்குள் சகித்துக்கொள்ளக் கூடாது என்பதும் தெளிவாகிறது. – ஆகவே, வேலை செய்ய மனமில்லாதவர்களிடமிருந்து விலகி, அவர்களை வெட்டிவிடுமாறு அவர் நமக்குக் கட்டளையிடுகிறார்; அவர்கள் அழிவுகரமான சோம்பலால் சீரழிந்த உறுப்புகளைப் போல இருக்கிறார்கள், அதனால் செயலற்றதன் நோயானது, ஒரு கொடிய தொற்றுநோயைப் போல, உடலின் ஆரோக்கியமான உறுப்புகளுக்குப் பரவாமல் இருக்க வேண்டும். இதுவே விடாமுயற்சிக்கு ஒரு சக்திவாய்ந்த ஊக்கமாக இருந்தது, ஆனால் அவர் தன்னை ஒரு முன்மாதிரியாகக் காட்டி அதை மேலும் வலுப்படுத்துகிறார் (அதே, வசனம் 7). 'நாங்கள்,' என்கிறார் அவர், 'உங்கள் மத்தியில் வாழ்ந்திருந்தும், யாருடைய ரொட்டியையும் இலவசமாகச் சாப்பிடவில்லை' (வசனம் 8), 'சுவாரஸ்யத்தை அறிவிப்பவர்கள் அதைக் கொண்டே ஜீவன்தரிக்க வேண்டும்' என்று கர்த்தர் கட்டளையிட்டிருந்தாலும் (1 கொரி. 9:14). ஆகவே, நற்செய்தியைப் பிரசங்கித்து, அவ்வளவு உயர்ந்த ஆன்மீகப் பணியைச் செய்த அவர் கூட இலவசமாக உணவை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றால், வார்த்தையைப் பிரசங்கம் செய்யும் பொறுப்பு எங்களுக்கு ஒப்படைக்கப்படாதது மட்டுமல்லாமல், எங்கள் சொந்த ஆத்துமாவின் பராமரிப்பைத் தவிர வேறு எந்த அக்கறையும் கொள்ளும்படி எங்களுக்குக் கட்டளையிடப்படாத நிலையில், எங்கள் சோம்பலை நியாயப்படுத்த நாங்கள் என்ன சொல்ல முடியும்? தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பாத்திரமே, நற்செய்தியைப் பிரசங்கிக்கும் கவலைகளால் சுமக்கப்பட்டிருந்தும், தனது சொந்த உழைப்பின் பலனாக இல்லாதவரை உணவை உண்ண தன்னை அனுமதிக்காதபோது, நாம் சோம்பேறித்தனமாக, வெறுங்கையுடன் இலவசமாக ரொட்டியை உண்ண எப்படித் துணிகிறோம்? – இருப்பினும், அவருடைய சொந்த உதாரணம் ஒரு விதிவிலக்கு என்றும், அனைவரும் பின்பற்ற வேண்டிய ஒரு மாதிரியாக அது முன்வைக்கப்படவில்லை என்றும் தோன்றாமல் இருக்க, அப்போஸ்தலனாகிய , இந்த வழியில் செயல்பட்டது அவராக மட்டும் இல்லை என்றும், அவருடன் இருந்த மற்றவர்களும்—அதாவது, அவருடன் இதை எழுதும் சீலா மற்றும் தீமோத்தேயும்—அவர்கள் அனைவரும் உடல் உழைப்பில் ஈடுபட்டனர் என்றும் தெளிவுபடுத்துகிறார். – அவர்கள் அனைவரும் நமக்கும் உழைக்கக் கடமைப்பட்டிருக்கும் ஒரு முன்மாதிரியை அமைக்க வேண்டும் என்ற நோக்கமின்றி, மௌனமாக உழைத்தார்கள் என்று யாரும் கற்பனை செய்து, அவருடைய முன்மாதிரியைப் பின்பற்றுவதிலிருந்து விலகிவிடத் தூண்டப்படக்கூடாது என்பதற்காக, அவர்கள் உழைக்காமல் இருக்க சுதந்திரம் பெற்றிருந்தபோதிலும், 'உங்களுக்கு நாங்கள் முன்மாதிரியாக இருப்பதற்காகவும், நீங்களும் எங்கள் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றுவதற்காகவும்' அவர்கள் உழைத்தார்கள் என்று அவர் கூறுகிறார். (2 தெச. 3:9)—இதன் மூலம், உங்கள் காதுகளுக்கு அடிக்கடி வழங்கப்பட்ட வார்த்தைப் போதனைகளை நீங்கள் மறந்துவிட்டாலும், உங்கள் கண்களுக்கு முன்னால் காட்டப்பட்ட எங்கள் முன்மாதிரிகளைக் குறைந்தபட்சம் உங்கள் நினைவில் வைத்திருக்கலாம். இறுதியாக, இத்தனை அறிவுரைகளுக்குப் பிறகு, அப்போஸ்தலன் அவர்களை இனி ஒரு ஆசிரியரின் அல்லது மருத்துவரின் ஆலோசனையுடன் அல்ல, மாறாக அப்போஸ்தல ஊழியத்தின் அதிகாரத்துடன், 'யாராவது வேலை செய்ய விரும்பவில்லை என்றால், அவர் சாப்பிட வேண்டாம்' (– 10) என்று கூறுகிறார்! இது, திருத்தூதரின் நியாயாसनத்திலிருந்து உரைக்கப்பட்ட, இந்தக் கட்டளையைப் புறக்கணிப்பார்கள் என்று கருதப்படும் அல்லது எதிர்பார்க்கப்படும்வர்கள் மீதான ஒரு தீர்ப்பாகும்.

8. மேலும் எபேசியருக்கு எழுதிய தனது நிருபத்தில், அப்போஸ்தலன் இந்த உழைப்பைப் பற்றி அறிவுரை கூறுகையில், 'கள்ளன் இனித் திருடாமல், அவன் உழைத்து, தன் கைகளால் நன்மை செய்யட்டும், அப்போதுதான் அவனுக்குத் தேவையുള്ളவர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள ஏதுவாக இருக்கும்' (எபே. 4:28) என்றார். – அப்போஸ்தலர் நடபடிகள் நூலிலும், அவர் இதைக் கற்பித்தது மட்டுமல்லாமல், அவரே இவ்வாறு செயல்பட்டதையும் நாம் காண்கிறோம். ஏனெனில், அவர் கொரிந்துக்கு வந்தபோது, வேறு எங்கும் தங்க விரும்பாமல், அகிலா மற்றும் பிரிஸ்கில்லாவோடு தங்க விரும்பினார், ஏனெனில் அவர்கள் தாம் வழக்கமாக ஈடுபட்டிருந்த அதே தொழிலில் நிபுணர்களாக இருந்தனர் – அவர்களுடன் இணைந்து பணியாற்றும் தெளிவான நோக்கத்துடன் (அப்போஸ்தலர் 18:1–3). – பின்னர், யெருசலேமுக்குப் பயணம் செய்தபோது, அவர் மிலேத்துசில் தங்கியிருந்தார்; அங்கிருந்து எபேசுக் திருச்சபையின் மூப்பர்களை வரவழைத்து, அவர் இல்லாத நேரத்தில் தேவனுடைய திருச்சபையை எப்படி ஆள வேண்டும் என்று அவர்களுக்கு அறிவுறுத்தும்போது, அவர் பணத்தையோ அல்லது அவர்களை விட்டு ஆடைகளைப் பெற்றதில்லை; தன் கைகளே தன் தேவைகளையும் தன் உடன்பயணித்தவர்களுடைய தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்தன – மேலும், இவ்வாறு உழைப்பதன் மூலம், கர்த்தராகிய இயேசுவின் 'பெறுவதை விட கொடுப்பது அதிக பாக்கியம்' என்ற கட்டளையை மனதில் கொண்டு, தேவையானவர்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்பதைக் காட்டவே இதைச் செய்தார் (அப்போஸ்தலர் 20: 33–35). இவ்வாறு, விடாமுயற்சிக்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டாக, மற்ற வழிகளில் கைக்கு வரும் பொருட்களை விட, கடின உழைப்பின் மூலம் சம்பாதித்தவற்றிலிருந்து தேவைப்படுபவர்களுக்கு உதவுவதே சிறந்தது என்று அவர் ஒரே நேரத்தில் போதிக்கிறார். ஒரு துறவி இவ்வாறு செயல்பட்டால், அவர் இருவகைப் புண்ணியங்களால் அலங்கரிக்கப்படுகிறார்: எல்லாப் பொருட்களையும் துறப்பதன் மூலம், அவர் கிறிஸ்துவின் முழுமையான வறுமையை அடைகிறார்; மேலும், தனது உழைப்பு மற்றும் மனப்பான்மையின் மூலம், அவர் செல்வந்தரின் தாராள மனப்பான்மையை வெளிப்படுத்துகிறார், தனது நீதியான உழைப்புகளின் மூலம் கடவுளைக் கனப்படுத்தி, தனது நீதியின் பழங்களிலிருந்து அவருக்கு ஒரு பலியை அர்ப்பணிக்கிறார்.

9. எகிப்திய தந்தையர்கள் துறவிகள் சோம்பேறியாக இருப்பதை எந்த வகையிலும் அனுமதிப்பதில்லை, குறிப்பாக இளம் துறவிகளை அனுமதிப்பதில்லை; அவர்கள் உழைப்பதில் காட்டும் விடாமுயற்சியின் மூலம் இதயத்தின் நிலையை மற்றும் பொறுமை, பணிவு ஆகியவற்றில் ஏற்படும் முன்னேற்றத்தின் அளவை அளவிடுகிறார்கள். தங்கள் சொந்தப் பிழைப்புக்காக அவர்கள் எதையும் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை மட்டுமல்லாமல், தங்கள் உழைப்பின் பலனால் வரும் பழங்களிலிருந்து வருகை தரும் சகோதரர்களுக்கும் வழிப்போக்கர்களுக்கும் உணவளிக்கிறார்கள், மேலும் வறட்சியாலும் பஞ்சத்தாலும் பாதிக்கப்பட்ட லிபியாவின் பிராந்தியங்களுக்கு உணவுப் பொருட்களை அனுப்புகிறார்கள், மேலும், தங்கள் கைகளின் கனியின் பலனாகச் செய்யப்படும் இத்தகைய காணிக்கைகளால், கர்த்தருக்குப் பிரியமான பலியைச் சமர்ப்பிக்கிறோம் என்று நம்பி, அசுத்தமான பாதாளச் சிறைகளில் வாடி வதங்கும் மக்களுக்கு நகரங்களுக்குப் பெரிய அளவில் எல்லா வகையான உணவுகளையும் விநியோகிக்கின்றனர். – இந்த விஷயத்தில், எகிப்தின் பழங்காலத் தந்தையர்கள் பின்வரும் கூற்றை உருவாக்கினர்: உழைக்கும் துறவி ஒரு தனி அசுரனால் சோதிக்கப்படுகிறான், ஆனால் சோம்பேறித்தனமானவன் எண்ணற்ற அசுரர்களால் தாக்கப்படுகிறான்.

10. நான் பாலைவனத்தில் வாழத் தொடங்கியபோது, நேற்று நான் முழுமையாக மனச்சோர்வு என்ற துன்பத்தால் தாக்கப்பட்டதாகவும், அப்பா பவுலிடம் செல்வதைத் தவிர அதிலிருந்து விடுபட வேறு வழி காணவில்லை என்றும் அப்பா மோசேவிடம் (லிபியாவைச் சேர்ந்தவர்; அவருடைய முதல் மற்றும் இரண்டாம் உரைகளைப் பார்க்கவும்) கூறினேன்: 'இல்லை,' என்று அவர் என்னிடம் கூறினார், 'நீங்கள் அதிலிருந்து உங்களை விடுவித்துக் கொள்ளவில்லை, மாறாக அதற்கு அர்ப்பணிப்புடனும் கீழ்ப்படிதலுடனும் இருந்ததைக் காட்டிக் கொண்டீர்கள். ஏனெனில், முதல் மோதலிலிருந்தே நீ எப்படித் தோற்கடிக்கப்பட்டு உடனடியாகப் போர்க்களத்தை விட்டு ஓடிவிட்டாய் என்பதைக் கண்டதால், இனி அது ஒரு கோழை மற்றும் ஓடிப்போனவனைப் போல உன்னை இன்னும் மூர்க்கமாகத் தாக்கும்—வேறு சமயங்களில், உன் குகையை விட்டு வெளியேறினாலோ அல்லது உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தாலோ அதன் மூர்க்கமான தாக்குதல்களைத் தடுத்து இந்த எதிரியுடன் போரிடத் தீர்மானிக்காத வரையில் இது தொடரும். ஆனால் அதைப் பொறுமையாலும் எதிர்ப்பாலும் வெல்ல வேண்டும். இவ்வாறு அனுபவம் காட்டுகிறது, மனச்சோர்வின் தாக்குதலிலிருந்து தப்பி ஓடக்கூடாது, அதை எதிர்த்துப் போராடுவதிலிருந்து விலகிச் செல்லக்கூடாது, மாறாக அதைத் துணிச்சலுடன் எதிர்த்து நின்று வெல்ல வேண்டும்.

7. வீண் பெருமை உணர்விற்கு எதிரான போராட்டம்

1. நாம் எதிர்கொள்ள வேண்டிய ஏழாவது போர், வீண் பெருமை என்ற உணர்வுக்கு எதிராகத்தான் – அது பலபக்கங்களையும், நிலையற்ற தன்மையையும், நுட்பத்தையும் கொண்ட ஒரு உணர்வு. அதனால், கூர்மையான பார்வை கொண்டவர்கள்கூட அதைத் தடுக்கவோ, பகுத்தறியவோ, அடையாளம் காணவோ மிகவும் சிரமப்படுகிறார்கள். மற்ற விருப்பு வெறுப்புகள் எளிமையானதாகவும் ஒருமுகமானதாகவும் இருக்கின்றன, ஆனால் இது பன்முகத்தன்மை வாய்ந்தது மற்றும் மாறுபட்டது; இது வீரரைப் போர் செய்து கொண்டிருக்கும்போதும், அவர் ஏற்கனவே வெற்றியடைந்துவிட்டபோதும், எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் தாக்குகிறது. ஏனெனில் அது கிறிஸ்துவின் வீரரை அவரது ஆடை, தோற்றம், நடை, குரல், உழைப்பு, ஜாக்கிரதை, நோன்புகள், ஜெபம், தனிமை, வாசிப்பு, அறிவு, மௌனம், கீழ்ப்படிதல், பணிவு மற்றும் நல்ல குணம் ஆகியவற்றின் மூலம் காயப்படுத்த முயல்கிறது, – மேலும், பேரலைகளால் மறைக்கப்பட்ட, மிகவும் அபாயகரமான, நீருக்கடியில் உள்ள பாறை போல , அவர்கள் அறியாமல் இருக்கும்போது,ச் சாதகமான காற்றில் பயணம் செய்பவர்களுக்கு திடீரென ஒரு பேரழிவுகரமான கப்பல் விபத்தை ஏற்படுத்தும்.

2. ஆகையால், 'தங்கள் வலது கைகளிலும் இடது கைகளிலும் நீதியின் ஆயுதங்களை' ஏந்திக்கொண்டு ராஜரீகப் பாதையில் நடக்க விரும்பும் எவரும், அப்போஸ்தலீக போதனையின்படி, 'கௌரவத்திலும் அவமதிப்பிலும், நிந்தனையிலும் புகழ்ச்சியிலும்' கடந்து செல்ல வேண்டும் (2 கொரி. 6: 7–8), மற்றும் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன், இறைவனின் ஆவியானவரின் அறிவாலும் மூச்சுக்காற்றாலும் வழிநடத்தப்பட்டு, தீயுணர்வுகளின் சீறும் அலைகளுக்கு மத்தியில், நற்பண்பின் பாதையில் தங்கள் பயணத்தைச் செலுத்த வேண்டும். ஏனெனில் நாம் வலதுபுறமாகவோ அல்லது இடதுபுறமாகவோ சற்றே விலகினாலும், உடனடியாக மரணத்தை விளைவிக்கும் நீருக்கடியிலுள்ள பாறைகளில் மோதி நொறுக்கப்படுவோம் என்பதை அறிந்திருக்க வேண்டும். அதனால்தான் ஞானமுள்ள சாலொமோனிடமிருந்து நாம் இந்த அறிவுரையைக் கேட்கிறோம்: 'வலதுபுறமாகவோ இடதுபுறமாகவோ விலகாதே' (நீதிமொழிகள் 4:27), – அதாவது, உங்கள் நற்பண்புகளுக்காக உங்களை நீங்களே பாராட்டிக் கொள்ளாதீர்கள், உங்கள் ஆன்மீக சாதனைகளுக்காக உங்களை உயர்த்திக் கொள்ளாதீர்கள்; மேலும், விருப்பங்களின் கோணலான பாதைக்குள் செல்லும்போது, அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல், உங்கள் சொந்த அவமானத்தில் இருந்து அவற்றிடமிருந்து மகிமையைத் தேடாதீர்கள் (பிலி. 3:19). – கம்பீரமான மற்றும் பிரகாசமான ஆடைகளின் நேர்த்தியான தோற்றத்தின் மூலம் வீண் பெருமையை ஊட்ட முடியாதவர்களின் மீது, சாத்தான் தள்ளாடும், ஒழுங்கற்ற மற்றும் பிச்சைக்காரத்தனமான ஆடைகள் மூலம் அதை விதைக்க முயற்சிக்கிறான்; மரியாதையின் மூலம் இந்த உணர்ச்சிக்குள் தள்ள முடியாதவர்களை, அவன் அவமானத்தின் மூலம் அதற்குத் தூண்டுகிறான்; யாரைக் கொண்டு தனது கல்வியையும் சொல்லாற்றலையும் பற்றிப் பெருமையடிக்க முடியவில்லையோ, அந்த நபரை அவர் மௌனமான ஆணவத்தின் மூலம் அதைத் தூண்டுகிறார். யாராவது பகிரங்கமாக நோன்பு நோற்றால், அவர் வீண் புகழ்ச்சியால் கலக்கப்படுகிறார்; ஆனால் யாராவது அத்தகைய புகழ்ச்சி மீதான அவமதிப்பால் தனது நோன்பை மறைத்தால், அவர் சுய-உயர்த்தல் என்ற தாக்குதலுக்கு ஆளாகிறார். வீண் பெருமை என்ற நோயால் களங்கப்படாமல் இருக்க, சிலர் தங்கள் சகோதரர்களின் பார்வையில் நீண்ட ஜெபங்களைச் செய்வதைத் தவிர்க்கின்றனர்; இருப்பினும், யாரும் அறியாமல் இரகசியமாக அவற்றைச் செய்யத் தொடங்கியதும், தங்களுக்குள்ளேயே தற்பெருமை பேசாமல் இருக்க முடியவில்லை. நமது பெரியார்கள் இந்தத் துன்பத்தின் தன்மையை வெங்காயம் மற்றும் பூண்டுடன் ஒப்பிட்டு அழகாக விளக்குகிறார்கள்; அவற்றின் ஒரு அடுக்கு அகற்றப்பட்டவுடன், அதே போன்ற மற்றொரு அடுக்கு அவற்றுக்கு அடியில் காணப்படுகிறது; மேலும், எத்தனை முறை அடுக்குகளை உரிக்கப்பட்டாலும், அவை எப்போதும் மூடப்பட்டே காணப்படுகின்றன.

3. புகழிலிருந்து தப்பித்து, மனிதர்களுடன் எந்தத் தொடர்பையும் தவிர்த்து, பாலைவனத்தில் புகலிடம் தேடும்வர்களைக் கூட இது துரத்துவதை நிறுத்துவதில்லை; ஒருவர் உலகத்திலிருந்து எவ்வளவு தூரம் தப்பிக்கிறாரோ, அவ்வளவு மூர்க்கமாக இது அவரைத் தாக்குகிறது. சமயப் பொதுவாழ்வில் வாழ்பவர்களைப் பொறுத்தவரை, ஒருவரை, வேலையில் மற்றவர்களை விடப் பொறுமையாக இருக்கிறார் என்ற உண்மையாலும்; மற்றொருவரை, கீழ்ப்படிவதில் மற்றவர்களை விட அதிக ஆர்வம் காட்டுகிறார் என்ற உண்மையாலும்; மேலும் மற்றொருவரை, பணிவில் மற்ற அனைவரையும் விட உயர்ந்தவர் என்ற உண்மையாலும் பெருமைக்குள்ளாக்க அது முயற்சிக்கிறது. ஒருவர் தனது அறிவின் வீழ்ச்சி காரணமாகவும், மற்றொருவர் நீண்ட நேரம் படிப்பதாலும், இன்னொருவர் தனது நீண்ட ஜாக்கிரதை நேரங்கள் காரணமாகவும் சோதிக்கப்படுகிறார். மேலும், ஒவ்வொன்றிற்கும், இந்தத் துன்பம் அவர்களின் நற்பண்புகளிலிருந்தே காயப்படுத்த முயல்கிறது; வாழ்க்கையின் பழங்கள் பெறப்படும் அதே விஷயங்களிலேயே அவர்களின் அழிவிற்கான இடறல் கற்களை அமைக்கிறது. அதுபோலவே, பக்தி மற்றும் பரிபூரணத்தின் பாதையில் நடக்க விரும்புகிறவர்களுக்கும், புனித தாவீதின் வார்த்தைகளின்படி, பொய்யான எதிரிகள் தாம் நடக்கும் அதே பாதையில் வஞ்சக வலிகளை மறைக்கத் தவறுவதில்லை: 'நான் நடந்த இந்தப் பாதையில், அவர்கள் எனக்காக ஒரு வலையை மறைத்துள்ளனர்' (சங். 141:3) – அதனால், உயர்ந்த அழைப்பின் கனத்திற்காகப் பாடுபடும் நற்செயல் பாதையில் நடக்கும் நாம், நமது சொந்த வெற்றிகளால் தலைநிமிர்ந்து, இடறிவிழவும்; மேலும், வீண் பெருமையின் வலையில் சிக்கி, நமது ஆன்மாவின் பாதங்கள் கட்டப்பட்ட நிலையில் கீழே விழவும் கூடும். இவ்வாறு நிகழ்கிறது, பகைவனின் தாக்குதலால் நாம் தோற்கடிக்கப்படாமல் இருக்கும்போதே, அவனை வென்ற நமது வெற்றியின் உச்சமே நம்மைத் தோற்கடிக்கிறது.

4. மற்ற எல்லா உணர்ச்சிகளும், வெல்லப்படும்போது, மங்கிவிடுகின்றன, மேலும் அவை தோற்கடிக்கப்படும்போது, ஒவ்வொரு நாளும் பலவீனமடைகின்றன; அவ்வாறே, இடம் அல்லது காலத்தின் செல்வாக்கின் கீழ், அவை வலுவிழந்து அடங்குகின்றன; அல்லது எல்லா வகையிலும், அவற்றுக்கு எதிரான நற்பண்புகளுடனான அவற்றின் மோதலின் காரணமாக, அவற்றைக் காவல் காப்பதும் தவிர்ப்பதும் எளிதாகிறது. ஆனால் இது, வீழ்த்தப்படும்போது, இன்னும் அதிக மூர்க்கத்துடன் சண்டையிட எழுந்து நிற்கிறது; மேலும் அது தனது கடைசி மூச்சை விட்டதாகக் கருதப்படும்போது, அதன் சொந்த மரணத்தின் மூலமே அது இன்னும் உயிரோட்டமாகவும், ஆரோக்கியமாகவும், சக்திவாய்ந்ததாகவும் மாறுகிறது. மற்ற ஆசைகள், போரில் தங்களை வென்றவர்களை மட்டுமே கொடுமைப்படுத்துகின்றன; ஆனால் இது, தன்னை வென்றவர்களையும் இன்னும் மூர்க்கமாக அழுத்துகிறது, மேலும் இது எவ்வளவு கடுமையாகத் தாக்கப்படுகிறதோ, அவ்வளவு அதிகமாகத் தன்னை மீதான தனது சொந்த வெற்றியின் போது அடையும் பெருமையின் எண்ணத்துடன் அது எதிர்த்தாக்குதல் நடத்துகிறது. குறிப்பாக, இங்குதான் எதிரியின் நுட்பமான வஞ்சகம் வெளிப்படுகிறது: எதிரியால் தனது சொந்த ஆயுதங்களால் தோற்கடிக்க முடியாத கிறிஸ்துவின் வீரர், அவனது தந்திரங்களால், தனது சொந்த அம்புகளாலேயே வீழ்த்தப்படுகிறார்.

5. நாம் கூறியது போல், மற்ற உணர்ச்சிகள் ஒரு மாறுபட்ட சூழலின் செல்வாக்கால் அமைதிப்படுத்தப்படுகின்றன; பாவத்தின் பொருள், அல்லது அதற்கான வாய்ப்பு, அல்லது சந்தர்ப்பம் நீக்கப்படும்போது அவை தணிக்கப்பட்டு, வற்றிவிடுகின்றன; ஆனால் இது தப்பிக்க அங்கு தப்பிச் செல்பவர்களுடன் பாலைவனத்திற்குள் கூட ஊடுருவுகிறது, மேலும் அது எந்தச் சூழலையும் அஞ்சுவதில்லை; பொருள் பார்வையிலிருந்து நீக்கப்பட்டாலும் அது பலவீனமடைவதில்லை; ஏனெனில் அது தாக்கும் நபரின் நற்பண்புகளில் உள்ள வெற்றிகளிலிருந்து தவிர வேறு எங்கும் தனது பலத்தை ஈர்ப்பதில்லை. – நாம் முன்பு கூறியது போல், மற்ற உணர்ச்சிகள் காலப்போக்கில் சில சமயங்களில் மென்மையடைந்து மங்கிவிடுகின்றன; ஆனால் இந்த உணர்ச்சிக்கு, காலப்போக்கு தீங்கு விளைவிப்பதில்லை மட்டுமல்லாமல், அதன் வீண் பெருமைக்கு மேலும் எரிபொருளைச் சேகரிக்கிறது.

6. இறுதியாக, மற்ற உணர்ச்சிகள், அவற்றுக்கு எதிரான நற்பண்புகளுடன் முரண்பட்டு, பட்டப்பகலில் வெளிப்படையாகப் போரிடுவதால், அவற்றை வெல்வதும், அவற்றிலிருந்து தற்காத்துக் கொள்வதும் எளிதானவை; ஆனால் இதுவோ, குணநலங்களுக்கு இடையில் நுழைந்து, நமது அணியில் கலந்து, இரவின் இருளில் போரிடுவது போலப் போராடுகிறது, மேலும் அதன் தாக்குதலை நாம் எதிர்பார்க்கவோ அஞ்சவோ இல்லாததால், நம்மை இன்னும் கொடூரமாக ஏமாற்றுகிறது.

7. யூதாவின் ராஜாவாகிய எசேக்கியா, எல்லா காரியங்களிலும் பரிபூரண நீதியுள்ள மனிதர், பெருமையின் ஒரே அம்பினால் வீழ்த்தப்பட்டார் என்று வாசிக்கிறோம்; மேலும் ஒரே ஜெபத்தால் 1,85,000 அஸ்ஸீரிய சிப்பாய்களின் அழிவை உறுதி செய்திருக்கக்கூடிய அவர், வீண் புகழின் காதலால் தோற்கடிக்கப்பட்டார், – யாருக்கு வாழ்க்கையின் வரம்பையும் மரண நாளையும் கடவுளின் ஆணைப்படி தீர்மானித்திருந்தாரோ, அவர் தனது சொந்த ஜெபத்தின் மூலம் மேலும் 15 ஆண்டுகள் ஆயுட்கால நீட்டிப்பைப் பெற்றார், இது சூரியன் பத்து பாகை பின்வாங்கியதன் மூலம் உறுதிசெய்யப்பட்டது; அவர், தனது நற்பண்புக்கு அத்தகைய சாட்சியத்தையும் தனக்குக் கடவுளின் அனுகூலம் காட்டும் அத்தகைய அறிகுறியையும் பெற்ற பிறகு, ஒரே ஒரு பெருமை மற்றும் தன்னை உயர்த்திக் கொள்ளும் செயலால் அனைத்தையும் இழந்தார், தனக்குத்தானே அல்லாமல், தன் மக்கள் அனைவரையும் தேவனுடைய கோபத்திற்கு ஆளாக்கினார்—அந்தக் கோபம் எவ்வளவு பெரியது என்றால், அவர் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டு தன் மக்கள் அனைவரோடும் சேர்ந்து தேவனை வேண்டத் தொடங்கியபோது, அந்தக் கோபம் தன் நாட்களில் வராமல் இருக்க வேண்டும் என்று மட்டுமே ஜெபிக்க முடிந்தது (2 ராஜாக்கள் 20; 2 நாளாகமம் 32). அப்படிப்பட்ட பேரழிவு தரும் மற்றும் மிகவும் பாவமான உணர்ச்சிதான் பெருமை!

8. மேற்கூறிய ராஜாவின் கொள்ளுப்பாட்டனாரும், பரிசுத்த வேதாகமத்தின் சாட்சியத்தில் புகழப்பட்டவருமான உசியா, மக்கள் நன்மைக்காகப் பல நற்பண்புகளையும், பல புகழத்தக்க செயல்களையும், நிறுவனங்களையும் செய்த பிறகு, வீண் பெருமையால் தலைநிமிர்ந்து, அவருக்குப் பிரியமில்லாத ஒரு செயலால் 'தனது தேவனாகிய கர்த்தருக்குக் கோபமூட்டினார்', அவர் உடனடியாகத் தனது மகிமையின் உச்சிகளிலிருந்து வீழ்ச்சியடைந்து, குஷ்டரோகத்தால் தாக்கப்பட்டார் (2 நாளா. 26). இது ஒரு கொடிய வீழ்ச்சிக்கு மற்றொரு உதாரணமாகும்! இதன் மூலம், நடுவில் ஒருவர் வீண் பெருக்கத்திற்கும் கர்வத்திற்கும் எதிராகத் தன்னைக் காத்துக் கொள்ளத் தவறும்போது, மகிழ்ச்சியான வெற்றிகள் கூட எவ்வளவு தீங்கு விளைவிக்கும் என்பதையும், அத்தகைய சமயங்களில் தங்களைக் கவனிக்காதவர்கள் அல்லது தங்களைக் காத்துக் கொள்ளாதவர்கள், எவ்வாறு தங்கள் சொந்த வெற்றிகளாலேயே பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதையும் நீங்கள் காணலாம். சோதனைகளால் தாழ்மையாக்கப்படாதவர்கள், அவற்றை வென்ற பிறகு இன்னும் கடுமையாகத் தாக்கப்படுகிறார்கள், மேலும், போரில் மரண அபாயத்திலிருந்து தப்பியவர்கள், தங்கள் வெற்றிகளாலேயே வீழ்கிறார்கள்.

9. 'நாம் தற்பெருமை கொள்ள வேண்டாம்' என்று அப்போஸ்தலன் ஏன் அறிவுறுத்துகிறார் (கலா. 5:26)? மேலும் கர்த்தர் பரிசேயரைக் கண்டித்து, 'நீங்கள் ஒருவரையொருவர் மகிமைப்படுத்திக் கொள்ளும்போது, ஒரே தேவனிடத்திலிருந்து வரும் மகிமையைத் தேடாதிருக்கிறீர்களே, எப்படி விசுவாசிக்க முடியும்?' என்று கூறுகிறார் (யோவான் 5:44). இத்தகையவர்களையே ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாவீது ஒரு எச்சரிக்கையுடன் கூறுகிறார்: 'மனிதர்களைத் திருப்திப்படுத்த முயல்பவர்களின் எலும்புகளைக் கடவுள் சிதறடிக்கட்டும்' (சங். 52:6).

10. புதியவர்களும், நற்பண்பு மற்றும் ஆன்மீக அறிவில் இன்னும் சிறிதளவே முன்னேறியவர்களும் கொள்ளும் வீண் பெருமை, அவர்களைப் பொதுவாகத் தங்கள் குரலின் இனிமை—அதாவது, மற்றவர்களை விட இனிமையாகப் பாடுவதாக—அல்லது தங்கள் உடல் கட்டுமஸ்தாக இருப்பது அல்லது அழகாகத் தோற்றமளிப்பது, அல்லது தங்களுக்குப் பணக்கார மற்றும் கௌரவமான பெற்றோர் இருப்பது, அல்லது அவர்கள் இராணுவ சேவையையும் கௌரவங்களையும் நிராகரித்தது போன்றவற்றைப் பற்றிப் பெருமையடிக்கத் தூண்டுகிறது. மற்றவர்களுக்கு, தாங்கள் இவ்வுலகில் இருந்திருந்தால், அந்தப் பதவிகளையும் செல்வத்தையும் எளிதில் பெற்றிருக்கலாம் என்று அது உணர்த்துகிறது, அவற்றை அவர்களால் ஒருபோதும் அடைந்திருக்க முடியாது என்றாலும் – இதனால், வீணான நம்பிக்கைகளுக்காக அவற்றைத் தியாகம் செய்வதன் மூலம் அவர்களின் பெருமையை அதிகரித்து, தங்களுக்கு ஒருபோதும் இல்லாதவற்றைக் கைவிட்டதில் அவர்கள் பெருமைப்படச் செய்கிறது.

11. மற்றவர்களிடம், அது குருத்துவம் அல்லது திருத்தொண்டர் நிலைக்கான ஆசைகளைத் தூண்டுகிறது. அவர்கள் தங்கள் கடமைகளை மிகவும் புனிதத்துடனும் கடுமையுடனும் செய்து, மற்ற குருக்களுக்கு ஒரு புனிதத்துவ முன்மாதிரியாகத் திகழ்வார்கள் என்ற சித்திரத்தை அவர்களின் மனதில் வரைகிறது; மேலும், அவர்கள் தங்கள் நடத்தை மற்றும் பிரசங்கங்கள் மூலம் பலருக்குப் பயனளிப்பார்கள் என்றும் காட்டுகிறது. சில சமயங்களில், பாலைவனத்தில் வசிப்பவர்களையோ அல்லது ஒரு அறையில் தனித்து வாழ்பவர்களையோ கூட, தாங்கள் பல்வேறு மக்களின் மற்றும் மடாலயங்களின் வீடுகளுக்குச் செல்வதாகவும், தங்கள் கற்பனையான நம்பிக்கைகளின் சக்தியின் மூலம் பலரை நீதியான வாழ்க்கையின் பாதைக்கு வழிநடத்துவதாகவும் மனதில் கனவு காண வைக்கிறது. அதனால் இந்தப் பரிதாபகரமான ஆன்மா, ஒரு ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் உளறுவது போல, அத்தகைய வீண் பெருமையால் இங்கும் அங்கும் இழுக்கப்பட்டு, அத்தகைய எண்ணங்களின் இனிமையில் மயங்கி, அத்தகைய கனவுகளால் நிரம்பியவளாக இருக்கிறாள், பெரும்பாலும், அது விழித்திருக்கும்போதே கனவு காண்பது போல, தன் எண்ணங்களின் அலைந்து திரிதலில், உண்மையில் நடப்பது போல, இனிமையாகவும் முழுமையாகவும் மூழ்கி இருப்பதால், தன் சொந்தச் செயல்களையோ அல்லது சகோதரர்களின் இருப்பையோ, அவர்கள் உண்மையில் அதன் கண்முன்னே இருந்தாலும், கவனிக்க முடிவதில்லை.

12. நான் ஸ்கெட்டே பாலைவனத்தில் வசித்தபோது, ஒரு மூத்தவர் ஒரு சகோதரரின் குடிலுக்கு அவரைப் பார்க்க வந்தபோது, அவர் உள்ளே பேசுவதைக் கேட்டு நின்றார். வேலை செய்யும்போது அங்கே வழக்கமாக இருப்பது போல, அவர் புனித வேதாகமத்திலிருந்து எதை வாசிக்கிறார் அல்லது மனப்பாடமாக எதைச் சொல்கிறார் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள அவர் விரும்பினார். மேலும் நெருங்கிச் சென்ற அந்தப் பக்திமான், அந்த சகோதரர் தேவாலயத்தில் இருப்பது போல, சபையோருக்குப் பிரசங்கம் செய்து கொண்டிருப்பதைக் கேட்டார்: இதன் பொருள், வீண் பெருமையின் ஆவலால் மயக்கப்பட்டு, அவர் தன்னை ஒரு பாதிரியார் என்று கற்பனை செய்து, நீண்ட காலமாகத் தன் கனவாக இருந்த பணியைச் செய்து கொண்டிருந்தார் என்பதாகும். சற்று நேரம் காத்திருந்த பிறகு, அந்த சகோதரர் தனது பிரசங்கத்தை முடித்துவிட்டார் என்றும், தனது பாத்திரத்தை மாற்றி, இப்போது ஒரு திருத்தொண்டரின் பணியில் இருப்பது போல, 'முதற்சடங்கு கற்றோர் வெளியே செல்லுங்கள்' என்று அறிவிக்கத் தொடங்கினார் என்றும் அந்த மூப்பர் கேட்டார். மூப்பர் கதவைத் தட்டினார். அந்த சகோதரர் வெளியே வந்து, தனது வழக்கமான பணிவுடன் அவரை வரவேற்று, உள்ளே அழைத்துச் சென்றார். அவர் எவ்வளவு நேரம் அங்கே இருந்தார் என்று கேட்டு, நீண்ட நேரம் வெளியே நிற்க வேண்டியிருந்ததா என்றும், அதன் விளைவாக அவருக்கு ஏதேனும் அசௌகரியம் ஏற்பட்டதா என்றும் அக்கறை போல நடித்தார் – உண்மையில், தனது கற்பனைகளுக்காகவும், அதன் விளைவாக அவர் செய்த செயல்களுக்காகவும் அவரது மனசாட்சி அவரைக் குத்திக் கொண்டிருந்தது என்றாலும். மூத்தவர் அன்புடன் பதிலளித்தார்: 'நீங்கள், "விசுவாசப் போதனை பெற்றவர்கள் வெளியே செல்லலாம்" என்று அறிவித்த அதே நேரத்தில் தான் நான் வந்து சேர்ந்தேன்.'

13. ஏழை ஆன்மாவை வாட்டி வதைக்கும் உணர்ச்சிகள் நம்மைத் தாக்கும் வலிமையையும் முறையையும் பற்றிய முழுமையான சித்திரத்தை நமது கண்முன்னே கொண்டிருப்பதற்காக, இதனை இங்கே சேர்ப்பது பொருத்தமாக இருக்கும் எனக் கருதினேன். இதன் மூலம், நாம் நம்மைப் பற்றி மேலும் கவனமாக இருக்கவும், அதன் விளைவாக, எதிரியின் பொறிகளையும் வலையையும் சிறப்பாகத் தவிர்க்கவும் முடியும். எகிப்திய தந்தையர்கள் இப்படித்தான் செயல்படுகிறார்கள். தயக்கமின்றி, அவர்கள் அத்தகைய அனைத்து விஷயங்களையும் வெளிப்படுத்துகிறார்கள், மேலும் மற்றவர்கள் மற்றும் தங்களைப் பற்றிய அவர்களின் விவரிப்புகளின் மூலம் – தாமும் விவரிக்கிறதை இன்னும் அனுபவிப்பதைப் போல – – இந்த இளம் துறவிகள் ஏற்கெனவே அனுபவிக்கும் மற்றும் அவர்கள் இன்னும் அனுபவிக்கவிருக்கும் அனைத்துப் பேராவல்களின் போராட்டங்களையும், புதிய துறவிகளுக்கு வெளிப்படுத்தி அம்பலப்படுத்துகிறார்கள்; இதன் மூலம், அனைத்துப் பேராவல்களின் வஞ்சகங்களைப் பற்றிய இந்த விளக்கத்தின் மூலம், உற்சாகம் கொந்தளிக்கும் புதிய துறவிகள், தங்கள் தற்போதைய போராட்டங்களின் இரகசியங்களை அறிந்துகொள்ளவும், அவற்றை ஒரு கண்ணாடியில் பார்ப்பது போலக் கண்டு, அவர்களை வாட்டும் உணர்ச்சிகளின் காரணங்களையும், அவற்றுக்கான தீர்வுகளையும் புரிந்துகொள்ள முடியும்; மேலும் எதிர்காலப் போராட்டங்கள் எழுகின்ற முன்பே, அவற்றிலிருந்து எவ்வாறு தற்காத்துக்கொள்வது, தாக்குபவர்களுக்கு எதிராக எப்படி நிற்பது, அவர்களுடன் எப்படிப் போராடுவது என்பனவற்றை முன்கூட்டியே அறிந்துகொள்ள முடியும். மிகவும் திறமையான மருத்துவர்கள் நிகழ்கால நோய்களைக் குணப்படுத்துவது மட்டுமல்லாமல், தங்கள் கூர்மையான அனுபவத்தின் மூலம் எதிர்கால நோய்களை முன்கூட்டியே தடுத்து, எச்சரிக்கை ஆலோசனைகள் அல்லது குணப்படுத்தும் மருந்துகள் மூலம் அவற்றைத் தடுப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருப்பது போல: அதுபோலவே, ஆன்மாவின் உண்மையான மருத்துவர்கள், தங்களின் ஆன்மீகப் போதனைகள் மூலம்—அது ஒருவித எதிர்விஷமாகச் செயல்படுகிறது—மற்றபடி எழக்கூடிய இதய நோய்களை முன்கூட்டியே அழித்து, அவை இளம் துறவிகளின் ஆன்மாவில் வேரூன்றுவதைத் தடுக்கின்றனர்; அதே சமயம், உணர்ச்சிகளின் தாக்குதல்களுக்கான காரணங்களையும் அவற்றுக்கான தீர்வுகளையும் அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்துகின்றனர்.

14. சட்டபூர்வமாக உண்மையான ஆன்மீகப் போராட்டத்தில் ஈடுபட விரும்பும் கிறிஸ்துவின் ஒரு சிப்பாயாகியவன், இந்தப் பலமுகமும் பல்வேறு தன்மையுமுள்ள மிருகத்தை வெல்வதற்கு எல்லா வழிகளிலும் பாடுபட வேண்டும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தாவீதின் அந்த வார்த்தையை மனதில் கொண்டு, அழிவுக்குரிய தீயொழுக்கத்துடன் நம்மேல் பாயத் தயாராக எல்லா இடங்களிலும் பதுங்கியிருக்கும் இந்தப் பலமுக மிருகத்தை நாம் சந்திப்பதைத் தவிர்க்கலாம்: 'மனுஷரைக் குறித்துப் பிரியமாயிருக்கிறவர்களின் எலும்புகளைக் கர்த்தர் சிதறப்பண்ணினார்' (சங். 52:6), மேலும் வெறுமையான மகிமையைப் பெறும் வீணான நோக்கத்துடன் எதையும் செய்யவோ அல்லது மேற்கொள்ளவோ நாம் நம்மை அனுமதிக்கக் கூடாது. மேலும், நல்ல நோக்கங்களுடன் செய்யப்பட்டவை, அதே நல்ல விழிப்புணர்வுடன் பேணப்பட்டுப் பாதுகாக்கப்பட நாம் பாடுபட வேண்டும். அப்போதுதான் வீண் பெருமையின் நோய் பின்னர் நுழைந்து, நமது எல்லா உழைப்புகளின் பலன்களையும் அழித்துவிடாது. அதுபோலவே, சகோதரர்களுக்கிடையே வழக்கமில்லாததும், அனைவராலும் அனுசரிக்கப்படாததுமான எதுவும் ஒரு தற்பெருமைச் செயலாக முழு கவனத்துடனும் நிராகரிக்கப்பட வேண்டும்; மேலும், மற்றவர்களிடையே நம்மைத் தனித்துக் காட்டுவதோ, அல்லது நாம் மட்டுமே அதைச் செய்வதால் மனிதர்களின் பார்வையில் நமக்கு மகிமையைக் கொண்டுவருவதோ எதுவாக இருந்தாலும் அதை நாம் எந்த விலையிலும் தவிர்க்க வேண்டும். இத்தகைய சுய-பெருமித வெளிப்பாடுகளின் மூலமாகவே, வீண் பெருமையின் கொடிய தொற்று நம்மைப் பற்றிக்கொண்டது என்பது மிகவும் தெளிவாகிறது: இருப்பினும், வெற்று நோக்கத்துடன் நாம் மேற்கொள்ளும் நமது உழைப்புகளின் பலனை நாம் முழுமையாக இழப்பது மட்டுமல்லாமல், ஒரு பெரிய குற்றத்திற்கும் ஆளாகி, புனிதவிரோதக் குற்றவாளிகளாக நித்திய வேதனையை அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கும் என்பதை நாம் நினைவில் கொண்டால், இத்தகைய தற்பெருமை வெளிப்பாடுகளை நம்மால் தவிர்க்க முடியும்; ஏனெனில், நாம் அவருக்குச் செய்ய வேண்டிய வேலையை மனிதர்களுக்காகச் செய்ய, தேவனுக்குக் கோபமூட்டும் வகையில் தேர்ந்தெடுத்துள்ளோம்; அதன் மூலம், தேவன் என்பதை விட மனிதர்களையும், தேவனுடைய மகிமையை விட உலகின் மகிமையையும் மேன்மைப்படுத்தியுள்ளோம் – இதனை இதயங்களை ஆராய்ந்தறியும் தேவன் நம்மைத் தீர்ப்பளிக்கும்போது அறிந்துகொள்ளலாம்.

8. பெருமைக்கு எதிரான போராட்டம்

1. எட்டாவது மற்றும் இறுதிப் போர் நமக்கு முன்னால் உள்ளது: அது பெருமையின் ஆவிருதிக்கு எதிரான போர். உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தின் வரிசையில் இந்த உணர்ச்சி கடைசியாக வைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அதன் தோற்றம் மற்றும் காலத்தைப் பொறுத்தவரை, இதுவே முதலானது. இது மிகவும் கொடூரமான மற்றும் அடக்க முடியாத மிருகம், இது மிகவும் பரிபூரணர்களையே குறிப்பாகத் தாக்கி, அவர்கள் அறியாண்மையின் உச்சியை எட்டிவிட்டபோது, அவர்களைக் கொடூரமாகப் பட்சித்துவிடுகிறது.

2. பெருமைக்கு இரண்டு வகைகள் உள்ளன: முதலாவது, நாம் கூறியது போல், உயர் ஆன்மீக வாழ்க்கை வாழும் மனிதர்களைப் பாதிக்கிறது; மற்றொன்று தொடக்க நிலையில் உள்ளவர்களையும் மாம்சத்திற்குரியவர்களையும் பற்றிக்கொள்கிறது. மேலும், இந்த இரண்டு வகை பெருமைகளும் கடவுளுக்கும் மனிதர்களுக்கும் முன்பாக ஏற்படும் தீய சுய-உயர்த்தல் உணர்வால் தூண்டப்பட்டாலும், முதலாவது நேரடியாக கடவுளைப் பற்றியது, இரண்டாவது குறிப்பாக மனிதர்களைப் பற்றியது. தேவன் சித்தமென்றால், இந்தப் புத்தகத்தின் இறுதி அத்தியாயங்களில் பிந்தையதன் தோற்றங்களையும் அதற்கான தீர்வுகளையும் நாம் ஆராய்வோம்; ஆனால் தற்போதைக்கு, முன்னையதைப் பற்றிச் சுருக்கமாகச் சிந்திக்க விரும்புகிறோம், இதன் மூலமாகவே, மேலே நாம் கூறியது போல், பரிபூரணமடைந்தவர்கள் முக்கியமாகச் சோதிக்கப்படுகிறார்கள்.

3. இந்தத் தீய ஆணவத்தைப் போல மற்ற எந்தத் தீச்செயலும் எல்லா நற்பண்புகளையும் முற்றிலுமாக அழிக்கவில்லை; ஒரு நபரின் எல்லா நீதியையும் பரிசுத்தத்தையும் பறிக்கவில்லை: இது, பரவும் ஒரு நோயைப் போல, ஒரு உறுப்பு அல்லது பாகத்தை மட்டும் பலவீனப்படுத்துவதில் திருப்தி அடையாமல், முழு உடலையும் ஒரு கொடிய நோயால் பாதிக்கிறது , மேலும் ஏற்கனவே நற்பண்புகளின் உச்சியில் நிற்கும்வர்களையும் கூட, ஒரு மிகுந்த வேதனையான வீழ்ச்சியின் மூலம் கீழே இழுத்து அழிக்க முயல்கிறது. மற்ற எல்லாப் பேராவல்களும் தங்களின் சொந்த எல்லைகளிலும் சொந்த நோக்கத்திலும் திருப்தி அடைகின்றன, மேலும் அவை மற்ற நற்பண்புகளையும் சீர்குலைத்தாலும், அவை முக்கியமாக ஒரு குறிப்பிட்ட நற்பண்புக்கு எதிராகவே செலுத்தப்படுகின்றன, அதைத்தான் அவை முதன்மையாக முற்றுகையிட்டுத் தாக்குகின்றன. இவ்வாறு, பேராசை—அதாவது, அதிகமாக உண்ணும் அல்லது இனிப்புப் பண்டங்களின் மீதான ஆசை—கடுமையான விரதத்தைக் கெடுக்கிறது; காமம் தூய்மையைக் களங்கப்படுத்துகிறது; மேலும் கோபம் பொறுமையை விரட்டுகிறது. இவ்வாறு, ஒரு குறிப்பிட்ட உணர்ச்சிக்கு அடிமையான ஒருவன் மற்ற நற்பண்புகளிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டவனாக இருப்பதில்லை; இருப்பினும், அந்த ஒரு நற்பண்பு, தனக்கு எதிராகத் தீவிரமாகப் போர் தொடுத்த எதிரான உணர்ச்சிக்கு இறையாகி அழிக்கப்படும்போது, மற்ற நற்பண்புகள் குறைந்தபட்சம் ஓரளவிற்காவது தக்கவைக்கப்படலாம்: ஆனால் இது, ஒரு பரிதாபமான ஆன்மாவைப் பற்றிக்கொண்டவுடன், மிகவும் கொடூரமான ஒரு கொடுங்கோலனைப் போல, நற்பண்புகளின் மிக உயர்ந்த கோட்டையான (அடக்கம்) ஒன்றைக் கைப்பற்றி, அதன் முழு நகரத்தையும் அதன் அடித்தளங்கள் வரை முற்றிலுமாக அழித்து நாசமாக்குகிறது. ஒரு காலத்தில் உயர்ந்திருந்த புனிதத்தின் சுவர்களைத் தரைமட்டமாக்கி, அவற்றை அறமற்றதன் மண்ணுடன் கலந்த பிறகு, அது அடிபணிய வைத்த ஆன்மாவில் சுதந்திரத்தின் எந்த அடையாளத்தையும் மீதமிருக்க அனுமதிப்பதில்லை. அது பிடிக்கும் ஆன்மா எவ்வளவு செழுமையாக இருக்கிறதோ, அவ்வளவு கனமான அடிமைத்தனத்தின் நுகத்தை அதன் மீது சுமத்துகிறது, அதன் அனைத்து நற்பண்புகளையும் மிகவும் கொடூரமான கொள்ளையால் பறித்துவிடுகிறது.

4. இந்த மிகவும் கொடூரமான கொடுங்கோலனின் சக்தியின் அளவை நீங்கள் இன்னும் துல்லியமாக அறிய விரும்பினால், தனது பகட்டான ஒளி மற்றும் அழகின் மிகை காரணமாக லூசிஃபர் எனப் பெயரிடப்பட்ட ஒரு தேவதை, இந்தப் பேராவலால் தவிர வேறு எந்தக் காரணமும் இன்றி சொர்க்கத்திலிருந்து தள்ளுண்டது என்பதை நினைவு கூர்வோம், மேலும், பெருமையென்னும் அம்பால் துளைக்கப்பட்டு, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தேவதைகளின் அந்த மிக உயர்ந்த பதவியிலிருந்து நரகத்திற்கு வீழ்ந்தான் என்பதையும் நினைவு கூர்வோம். ஆகவே, அத்தகைய குறிப்பிடத்தக்க நன்மைகள் பெற்ற, அவுதாரிகமான ஒரு சக்தி, பெருமையின் ஒரே ஒரு பேரெழுச்சியால் சொர்க்கத்திலிருந்து பூமிக்கு வீழ்த்தப்பட முடிந்ததென்றால், அந்த அழிவுகரமான வீழ்ச்சியின் பிரம்மாண்டம், மானுட உடலை அணிந்திருக்கும் நாம் எவ்வளவு விழிப்புடன் அதைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. – இந்த உணர்வின் மிகவும் தீங்கு விளைவிக்கும் தொற்றிலிருந்து நாம் எவ்வாறு தப்பிப்பது என்பது பற்றி, மேற்கூறிய வீழ்ச்சியின் தோற்றத்தையும் காரணங்களையும் கண்டறிவதன் மூலம் நாம் கற்றுக்கொள்ளலாம். ஏனெனில், அவற்றின் தோற்றங்களும் காரணங்களும் கவனமான விசாரணை மூலம் முதலில் ஆராயப்படாவிட்டால், எந்தவொரு பலவீனத்தையும் குணப்படுத்துவதோ, அல்லது எந்தவொரு நோய்க்கும் மருந்துகளைப் பரிந்துரைப்பதோ சாத்தியமற்றது. – இந்த (முதன்மைத் தூதர்), தெய்வீக ஒளியால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, படைப்பாளியின் தாராளத்தினால் மற்ற உயர் சக்திகளை விட பிரகாசமாக ஒளிர்ந்தார். படைப்பாளியின் அருளால் தமக்கு அணிவிக்கப்பட்ட இந்த ஞானத்தின் பிரம்மாண்டமும், இந்த நற்பண்பின் அழகும், கடவுளின் தாராளமான பரிசின் மூலம் அல்லாமல், தனது சொந்த இயற்கையான சக்திகள் மூலம் தன்னிடம் இருந்ததாக நம்பத் தொடங்கினார். மேலும், இந்தக் காரணத்திற்காக மேன்மை பெற்ற அவர், கடவுளைப் போல தன்னிடம் எதுவும் குறைவில்லை என்றும், அத்தகைய தூய்மையுடன் இருக்க தெய்வீக உதவியின் தேவை தனக்கு இல்லை என்றும் கருதி, தன்னை கடவுளுக்கு சமமாகக் கருதினார். இவ்வாறு, குணநலனில் முழுமையான பரிபூரணத்திற்கும், பேரின்பத்தின் தொடர்ச்சிக்கும் தேவையான அனைத்தையும் தாராளமாக வழங்குவது தனது சொந்த சுயாதீனத்தின் சக்தி மட்டுமே என்று நம்பி, அவர் முற்றிலும் அதன் மீதே சார்ந்திருந்தார். இந்த ஒரே எண்ணமே அவரது அழிவுகரமான வீழ்ச்சிக்கு முதன்மைக் காரணமாக அமைந்தது. தனக்குத் தேவை இல்லை என்று கருதிய கடவுளால் கைவிடப்பட்டும், அதன் விளைவாக உடனடியாக நிலையற்றவராகவும் பலவீனமானவராகவும் ஆனதும், அவர் தனது சொந்த இயல்பின் பலவீனத்தை உணர்ந்து, கடவுளின் கிருபையால் அனுபவித்த பேரின்பத்தை இழந்தார். இவ்வாறு, அவர் 'பெருமைப் பேச்சுகளை' 'அன்பு செய்ததால்', அதில் தலைக்கனம் கொண்டு, 'நான் பரலோகத்திற்கு ஏறிச் செல்வேன்' என்று கூறினார் (ஏசா. 14:13), 'மேலும் ஒரு வஞ்சக நாக்கு', அதைக் கொண்டு தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக்கொண்டு, 'நான் உன்னதமானவர் போல இருப்பேன்' என்று சொன்னான்; அதுபோலவே அவன் பின்னர் ஆதாமையும் ஏவாளையும் ஏமாற்றி, அவர்களுக்கு 'நீங்கள் தெய்வங்களைப் போல இருப்பீர்கள்' என்று கூறினான்: இதோ அவனுக்கான தண்டனை: 'இதனால் தேவன் உங்களை முற்றிலும் அழித்து, வேரறுத்து, உங்கள் குடியிருப்பிலிருந்து உங்களைப் பரியோசிப்பார். நீதிமான்கள் இதைக் கண்டு பயப்படுவார்கள்; அவர்கள் அவரைப் பார்த்து நகைத்து, "தேவனைத் தன் உதவிக்குரியவராகக் கொள்ளாமல், தன் செல்வத்தின் மிகுதியையும் தன் வீண் பெருமையின் வலிமையையும் நம்பியிருந்த மனுஷன் இவன்" என்று சொல்வார்கள்' (திபா 51: 6–9). இறுதி வார்த்தைகள் ('இதோ அந்த மனிதன்') கடவுளின் பாதுகாப்பு மற்றும் உதவி இல்லாமல் மிக உயர்ந்த நன்மையை அடைய நம்புபவர்களுக்கு மிகவும் சரியாகப் பொருந்தும்.

5. இதுவே முதல் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாகவும், முதன்மைப் பாவத்திற்கு மூலமாகவும் இருந்தது—அது, முதலில் பாதிக்கப்பட்ட ஒருவரின் மூலம் முதல் மனிதருக்குள் நுழைந்து, எண்ணற்ற பாவங்களின் பெருக்கத்திற்கு வழிவகுத்தது. மேலும் அவனான முதல் மனிதன், தன் சுயாதீனத்தின் சக்தியினாலும் தன் சொந்த முயற்சிகளினாலும் கடவுளின் மகிமையை அடைய முடியும் என்று நம்பி, படைப்பாளரின் நன்மையினால் பெற்றிருந்ததையும் இழந்தான்.

6. இவ்வாறு, புனித வேதாகமத்தின் உதாரணங்களும் சாட்சிகளும் மிகத் தெளிவாக எடுத்துக்காட்டுகின்றன, பெருமையின் உணர்ச்சி, ஆன்மீகப் போர்களின் வரிசையில் கடைசி இடத்தில் இருந்தாலும், அதன் தோற்றத்தில் முதலாவதாகவும், எல்லாப் பாவங்களுக்கும் மீறல்களுக்கும் மூலமாகவும் இருக்கிறது. மற்ற விருப்பு வெறுப்புகளைப் போலல்லாமல், இது தனக்கு எதிரான குணமான தாழ்மையையே அழிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், எல்லா நற்பண்புகளையும் அழிப்பதாகும்; மேலும் இது சாதாரண அல்லது அற்பமான நிலையில் உள்ளவர்களை மட்டுமல்ல, குறிப்பாக அதிகாரத்தின் உச்சியில் இருப்பவர்களையே சோதிக்கிறது. ஏனெனில், தீர்க்கதரிசி இந்த ஆவியைப் பற்றி இவ்வாறு கூறுகிறார்: 'அதன் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உணவு' (ஹாப். 1:16). ஆகையால், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாவீது, தனது இருதயத்தின் ஆழங்களை மிகவும் கவனமாகக் காத்திருந்தபோதிலும், தனது மனச்சாட்சியின் இரகசியங்கள் மறைக்கப்படாதவரிடமிருந்து விலகி, -இன் மீது தனது இருதயத்தைத் திருப்பினார்; அவர் தைரியமாகப் பிரகடனம் செய்தார்: 'கர்த்தாவே, என் இருதயம் பெருமையடையவில்லை, என் கண்கள் ஆணவமாய் பார்க்கவில்லை; நான் பெரிய காரியங்களிலும், எனக்கு மேன்மையானவர்களின் காரியங்களிலும் நடவாதிருந்தேன்' (சங். 130:1), – மேலும்: 'என் வீட்டிலே ஆணவம் இராமல் போகட்டும்' (சங். 100:7); ஆயினும், இந்த உணர்வின் அசைவுகளிலிருந்து பரிபூரணர்கள்கூட தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்வது எவ்வளவு கடினம் என்பதை அறிந்து, அவர் இந்த விஷயத்தில் தனது சொந்த முயற்சிகளை மட்டுமே நம்பாமல், இந்த எதிரியின் அம்பால் காயமடைவதைத் தவிர்க்க இறைவன் உதவி செய்ய வேண்டும் என்று ஜெபத்தில் தேடினார், 'பெருமையின் கால் என்மேல் படாதிருக்கட்டும்' என்று கூறினார். (சங். 35:12), (அதாவது, 'கர்த்தாவே, பெருமையால் தூண்டப்பட்டு நான் ஒரு அடி கூட எடுத்து வைக்க விடாதேயும்'), – பெருமையுள்ளவர்களைப் பற்றி, 'தேவன் பெருமையுள்ளவர்களுக்கு எதிராய நிற்கிறார்' என்று கூறப்பட்டிருப்பதற்கு இரையாகிவிடுவோமோ என்று அஞ்சி நடுங்கியபடியால்: (யாக்கோபு 4:6), – மேலும்: 'பெருமைக்காரன் ஒருவனும் தேவனுடைய பார்வைக்குப் பரிசுத்தமானவன் அல்ல' (நீதிமொழிகள் 16:5).

7. அஹங்காரம் எவ்வளவு பெரிய தீங்கு என்றால், அதற்கு எதிரான தேவதூதர்களும் மற்ற சக்திகளும் அதை எதிர்க்கப் போதுமானதாக இல்லாதபோது, தேவன் தாமே அதற்கு எதிராக எழும்புகிறார்! மற்ற விருப்பங்களின் வலையில் சிக்குபவர்களைப் பற்றி, தேவன் அவர்களுக்கு எதிராக இருக்கிறார் என்று அப்போஸ்தலர் கூறவில்லை என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும்; அதாவது, அவர் 'தேவன் பண்டாரர்களையும், வேசித்தனக்காரர்களையும், கோபக்காரர்களையும், அல்லது பேராசைக்காரர்களையும் எதிர்க்கிறார்' என்று கூறவில்லை, ஆனால் பெருமைக்காரர்களை மட்டுமே கூறினார். ஏனெனில், அந்தப் பேராசைகள் அவற்றைச் செய்யும் தனிநபரை மட்டுமே பாதிக்கின்றன, அல்லது அவற்றின் கூட்டாளிகளான மற்றவர்களை எதிர்த்துத் திரும்புவதாகத் தோன்றுகின்றன; ஆனால் தற்பெருமை என்பது குறிப்பாகக் கடவுளுக்கு எதிராகத் திரும்புகிறது, ஆகையால், அதுவே கடவுளைத் தன் எதிரியாகக் கொண்டிருப்பதற்கு மிகவும் தகுதியானது.

8. நாம் வெற்றிகொள்கிறோம் என்று உணரும் ஒவ்வொரு நற்பண்பு விஷயத்திலும், அப்போஸ்தலனுடன் சேர்ந்து: 'நான் அல்ல, என்னுடன் இருக்கும் தேவனுடைய கிருபை' என்றும் – மற்றும்: 'தேவனுடைய கிருபையினால் நான் நான் இருக்கிறபடி இருக்கிறேன்' (1 கொரி. 15:10) என்றும் கூறினால், இந்த மிகவும் அருவருப்பான ஆவியின் பொறிகளிலிருந்து நாம் தப்பிக்க முடியும். – மேலும்: 'தனது சித்தத்தின்படி நம்முள் விரும்பவும் கிரியை செய்யவும் தேவன் தாமே செயல்படுகிறார்' (பிலிப்பியர் 2:13), – நமது இரட்சகரே கூறுவது போல: 'என்னில் நிலைத்திருக்கும் ஒவ்வொருவனும், நானும் அவனில் நிலைத்திருக்கும்போது, அவன் மிகுந்த கனிகளைக் கொடுப்பான்; என்னை விட்டுப் பிரிந்து உங்களால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது' (யோவான் 15:5), – சங்கீதக்காரரும் எதிரொலிக்கிறார்: 'கர்த்தர் இல்லத்தைக் கட்டாவிட்டால், அதைக் கட்டுகிறவர்கள் வீணாக உழைக்கிறார்கள்; கர்த்தர் நகரத்தைக் காக்காவிட்டால், காவலர் வீணாக விழித்திருக்கிறார்' (சங். 126:1). மேலும், ஆவனுக்கு எதிராகப் போரிடும் மாம்சத்தை அணிந்த ஒருவனுக்கு, தெய்வீகக் கருணையின் சிறப்புப் புகலிடமின்றி பரிபூரணத் தூய்மையையும் குற்றமின்மையையும் அடையவும், அதன் மூலம் அவன் மிகவும் வலிமையாக விரும்புகிறதையும், தீவிரமாகப் பாடுபடுகிறதையும் பெறத் தகுதியுள்ளவனாகக் கருதப்படவும், விரும்புகிறவர்களுடைய மற்றும் பாடுபடுகிறவர்களுடைய சித்தமே போதுமானதல்ல. ஏனெனில் 'எல்லா நற்கொடைகளும் எல்லா பரிபூரண வரங்களும் மேலிருந்து, ஒளியின் பிதாவிலிருந்து இறங்கி வருகின்றன' (யாக்கோபு 1:17). 'நீங்கள் பெறாததை உங்களிடம் என்ன இருக்கிறது? நீங்கள் அதைப் பெற்றிருந்தால், அதை நீங்கள் பெறாதது போல ஏன் பெருமையடிக்கிறீர்கள்?' (1 கொரிந்தியர் 4:7).

9. மனித முயற்சியைக் குறைத்து மதிப்பிடுவதற்காகவோ அல்லது கவனமான மற்றும் கடினமான உழைப்பிலிருந்து யாரையும் தடுப்பதற்காகவோ நான் இதைச் சொல்லவில்லை. மாறாக, நான் உறுதியாக வலியுறுத்துகிறேன்—என் சொந்தக் கருத்தில் அல்ல, மூப்பர்களின் கருத்தில்—முழுமையடைவை அவர்களைத் தவிர அடைய முடியாது என்றும், கடவுளின் கிருபையைத் தவிர, அவர்களைக் கொண்டே மட்டுமே ஒருவரால் சரியான நிலைக்குக் கொண்டுவர முடியும் என்றும். தேவனுடைய உதவி இல்லாமல் மனித முயற்சிகளால் மட்டும் அதை அடைய முடியாது என்று நாம் சொல்வது போலவே, நெற்றி வியர்வை சிந்தி உழைப்பவர்களுக்கு மட்டுமே தேவனுடைய கிருபை வழங்கப்படுகிறது என்றும், அல்லது, அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், விரும்புகிறவர்களுக்கும் பாடுபடுகிறவர்களுக்கும் மட்டுமே அது வழங்கப்படுகிறது என்றும் நாம் உறுதிப்படுத்துகிறோம். மேலும், சங்கீதம் 88-ல் தேவனுக்காகப் பாடப்பட்டிருப்பதையும் கருத்தில் கொண்டு: 'வல்லவனுக்கு நான் என் உதவியை அருளினேன்; மனுஷருக்குள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவனை நான் உயர்த்தினேன்' (வசனம் 20). கர்த்தருடைய வார்த்தையின்படி, கேட்பவர்களுக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது, தட்டுபவர்களுக்குத் திறக்கப்படுகிறது, தேடுகிறவர்களுக்குக் காணப்படுகிறது என்று நாம் கூறினாலும், தேவன் நாம் கேட்பதைக் கொடுக்கவும், நாம் தட்டுவதைத் திறக்கவும், நாம் தேடுவதைக் காண நம்மைத் தகுதிப்படுத்தவும் இல்லாவிட்டால், கேட்பதும், தேடுவதும், தட்டுவதும் மட்டுமே இதற்குப் போதுமானவை அல்ல. நாம் நமது நல்லெண்ணத்தை அவரிடம் சமர்ப்பித்து, அவருக்கு அவ்வாறு செய்ய ஒரு வாய்ப்பை அளித்தவுடன், இவை அனைத்தையும் நமக்கு வழங்க அவர் தயாராக இருக்கிறார்; ஏனெனில், நமது முழுமையையும் இரட்சணியத்தையும் நாம் விரும்புவதை விட அவர் மிகவும் அதிகமாக விரும்புகிறார் மற்றும் எதிர்பார்க்கிறார். மேலும், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாவீது, தனது சொந்த முயற்சிகளால் மட்டுமே தனது முயற்சிகளிலும் உழைப்புகளிலும் வெற்றி பெறுவது சாத்தியமற்றது என்பதை மிகவும் ஆழமாக உணர்ந்திருந்தார். அதனால், கர்த்தரே அவருடைய கிரியைகளைச் செம்மைப்படுத்த வேண்டும் என்று அவர் இருமுறை ஜெபித்தார், இவ்வாறு கூறுகிறார்: 'எங்கள் கைகளின் கிரியைகளை எங்களுக்காகச் செம்மைப்படுத்துங்கள், எங்கள் கைகளின் கிரியைகளைச் செம்மைப்படுத்துங்கள்' (திபா. 89: 17), – மேலும் மீண்டும்: 'கடவுளே, உம்முடைய கரங்கள் எங்களுக்குச் செய்ததை உறுதிப்படுத்துவீர்' (திபா. 67: 29).

10. ஆகையால், நாம் பெருமையால் வீணடிக்காமல், இவ்விதமாக பரிபூரணத்தை அடைய உபவாசங்கள், ஜாக்கிரதைகள், ஜெபங்கள், மற்றும் இருதயத்தின் சரீரத்தின் அடக்கத்தீட்சை ஆகியவற்றில் நம்மை அர்ப்பணித்து முயற்சி செய்ய வேண்டும். நமது சொந்த முயற்சிகளாலும் உழைப்புகளாலும் நாம் பரிபூரணத்தை அடைய முடியாது என்பது மட்டுமல்லாமல், அதை அடைய நாம் பயிற்சி செய்யும் அதே விஷயங்களான—அதாவது, நமது ஆன்மீகப் போராட்டங்கள் மற்றும் பல்வேறு ஆன்மீகப் பணிகள்—இவற்றைக் கூட கடவுளின் அருளின் உதவியின்றி நம்மால் நாம் செய்ய வேண்டிய விதத்தில் செய்ய முடியாது என்பதை நாம் நம்ப வேண்டும்.

11. தேவன் நம்மை பகுத்தறிவுள்ளவர்களாகப் படைத்ததற்கும், நமக்கு சுயவிருப்பத்தை அருளியதற்கும், திருமுழுக்கின் அருளை வழங்கியதற்கும், சட்டத்தின் வழிகாட்டுதலை அளித்ததற்கும் மட்டுமல்லாமல், அவருடைய அன்றாடப் பரிபாலனத்தின் மூலம் நம்மைத் தாங்கி நிற்கிறார் என்பதற்கும் நாம் எப்போதும் அவருக்கு நன்றி செலுத்த வேண்டும், அதாவது: அவர் நம்மை எதிரியின் பொறிகளிலிருந்து விடுவிக்கிறார், இறைச்சி இச்சையை வெல்ல நமக்கு உதவுகிறார், நாம் அறியாமலேயே நம்மை ஆபத்துகளிலிருந்து காக்கிறார், பாவத்தில் விழாமல் நம்மைப் பாதுகாக்கிறார், நமக்கு உதவி, , அவருடைய சட்டத்தின் தேவைகள் குறித்த அறிவிலும் புரிதலிலும் நம்மை ஒளிரச் செய்கிறார், நமது கவனக்குறைவு மற்றும் மீறல்களுக்காக நம்மில் இரகசியமாக மனந்திரும்புதலை ஏற்படுத்துகிறார், நம்மை இரட்சிப்பின் நோக்கில் திருத்துகிறார், நமக்கு விசேஷ கிருபையை அளிக்கிறார், மேலும் சில சமயங்களில் நமது விருப்பத்திற்கு எதிராகக் கூட நம்மை இரட்சிப்பின் பக்கம் ஈர்க்கிறார். – இறுதியாக, விருப்பங்களின் பக்கம் அதிகம் சாய்ந்திருக்கும் நமது சுதந்திரமான விருப்பத்தை, மிகச் சிறந்த மற்றும் ஆன்மாவுக்கு மிகவும் நன்மை பயக்கும் செயலை நோக்கி வழிநடத்துகிறார், மேலும் அதன் மீது அவர் செலுத்தும் கிருபையின் மூலம் அதை நற்பண்பின் பாதைக்குத் திருப்புகிறார்.

12. கடவுளுக்கு முன்பான பணிவு என்பது உண்மையில் இதுவே; இதுவே மிகவும் பழமையான தந்தையர்களின் விசுவாசம், இது இன்றுவரை களங்கமின்றி நிலைத்திருக்கிறது, மேலும் அவர்களது வாரிசுகளால் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது. அவர்களால் வெளிப்படுத்தப்பட்ட திருத்தூது அதிகாரங்கள்—நம்முடைய மத்தியில் மட்டுமல்ல, நம்பிக்கையற்றவர்கள் மற்றும் மனவலிமையற்றவர்கள் மத்தியிலும் கூட—அவர்களது இந்த விசுவாசத்திற்கு மறுக்கமுடியாத சாட்சியத்தை அளிக்கின்றன.

13. யூதாவின் ராஜாவாகிய யோவாஸ், ஆரம்பத்தில் புகழ்ச்சிக்குரிய வாழ்க்கையை நடத்தினார்; ஆனால் பின்னர், பெருமை கொண்டதால், மரியாதையற்ற மற்றும் அசுத்தமான விருப்பங்களுக்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்டார், அல்லது, அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல்: 'பயிற்சியற்ற மனம், வெட்கக்கேடானதைத் திட்டமிடுகிறது' (ரோமர் 1:26, 28). தேவனுடைய நீதியின் நியதி இதுவேயாகும்: மனந்திரும்பாத எவரும், இருதயத்தின் ஆணவமுள்ள பெருமையால் வீங்கினால், அவர்கள் மிகவும் அருவருப்பான மாம்சத்தின் அவமானத்திற்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்படுகிறார்கள், இதன் மூலம், இந்த வழியில் தாழ்மையாக்கப்பட்ட பிறகு, அவன் இப்போது இவ்வளவு களங்கப்பட்டிருப்பதற்குக் காரணம், அவன் முன்பு பெருமை மிகுந்த கர்வத்திலிருந்து எழும் ஆழ்ந்த மற்றும் மிகவும் கொடிய அசுத்தத்தை ஒப்புக்கொள்ள மறுத்ததே என்பதை உணர்ந்து, இதை உணர்ந்த பிறகு, அவன் அந்த இரண்டு உணர்ச்சிகளிலிருந்தும் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்த தூண்டப்பட வேண்டும் என்பதற்காகவே.

14. ஆகையால், உண்மையான தாழ்மையின் மூலமாகத் தவிர வேறு யாராலும் முழுமையின் மற்றும் தூய்மையின் இறுதி எல்லையை அடைய முடியாது என்பது தெளிவாகிறது. இந்தத் தாழ்மை சகோதரர்களுக்கு முன்பாகத் தோன்றும்போதே, அதன் மறைவான அறைகூட்டல்களில் கடவுளுக்கு முன்பாகவும் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. ஏனெனில், ஒவ்வொரு கணமும் தன்னுடன் இருக்கும் அவருடைய பாதுகாப்பு மற்றும் உதவி இல்லாமல், அவர் விரும்பும் மற்றும் தன் முழு வலிமையோடும் முயலும் அந்தப் பரிபூரணத்தை, அவருடைய பாதுகாப்பு மற்றும் உதவி இல்லாமல் ஒருபோதும் அடைய முடியாது என்ற நம்பிக்கையில், அது தன் இதயத்தின் ஆழமான அறைகளில் கடவுளுக்கு முன்பாகவும் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது, மேலும் தன் சகோதரர்களுக்கு முன்பாகத் திறந்த மனதுடன் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.

15. இதுவரை, எங்கள் வரையறுக்கப்பட்ட திறன்கள் அனுமதித்த அளவிற்கு, கடவுளின் உதவியுடன், ஆன்மீகப் பெருமை பற்றி நாங்கள் போதுமான அளவு பேசியுள்ளோம், அதன் மூலம், கூறப்பட்டபடி, பரிபூரணர்கள் சோதிக்கப்படுகிறார்கள். இந்த வகையான பெருமை சிலருக்கே அறியப்பட்டதும், சிலரே அனுபவிப்பதும் ஆகும், ஏனெனில் அத்தகைய சோதனைகளை அடைவதற்காக, இதயத்தின் முழுமையான தூய்மையைப் பெற பலர் முயற்சிப்பதில்லை. இது பொதுவாக மற்ற அனைத்துப் பற்றுகளையும் வென்று, ஏற்கனவே நற்பண்பின் உச்சியை நெருங்கிவிட்டவர்களை மட்டுமே தாக்குகிறது. நமது மிகவும் தந்திரமான எதிரி, அவர்களை மாம்சப் பாவத்திற்குள் ஈர்த்து வெல்ல முடியாமல், இப்போது அவர்களை ஒரு ஆன்மீக வீழ்ச்சியின் மூலம் இடறி விழச் செய்து கீழே கொண்டுவர முயற்சிக்கிறான்; அதன் மூலம், அவர்கள் பெரும் பாடுபட்டு முன்னர் அடைந்த அனைத்துப் பலன்களையும் அவர்களிடமிருந்து பறிக்கத் திட்டமிடுகிறான். இன்னும் மாம்ச இச்சையால் சிக்கிக்கொண்டிருக்கும் நம்மைப் பொறுத்தவரை, அவர் இந்த வழியில் நம்மைத் தூண்டுவதற்குத் துணியமாட்டார், மாறாக, முரட்டுத்தனமான, சொல்லப்போனால், மாம்சப் பெருமையின் மூலம் நம்மை இடறச் செய்கிறார். ஆகவே, இது குறித்து—இதில் நாமும், நம்மைப் போன்றவர்களும், குறிப்பாக இளம் அல்லது புதிய துறவிகளின் ஆன்மாக்களும் விழ அதிக ஆபத்தில் இருக்கிறோம்—நாம் உறுதியளித்தபடி, சில வார்த்தைகள் கூறுவது அவசியம் என்று கருதுகிறேன்.

16. இவ்வுலக இச்சைப் பெருமை, நாம் கூறியது போல், உலகைத் துறப்பதில் முறையான தொடக்கத்தை எடுக்கத் தவறி, தேவையான ஆர்வம் இல்லாமல், துறவியின் ஆன்மாவில் நீடித்தால், அது அவரைத் தனது முந்தைய உலகப் பெருமையிலிருந்து கிறிஸ்துவின் உண்மையான தாழ்மையுணர்ச்சிக்கு இறங்குவதைத் தடுக்கிறது; அது முதலில் அவரைக் கீழ்ப்படியாதவராகவும் பிடிவாதக்காரராகவும் ஆக்குகிறது; அப்படியானால், அது அவர் கனிவாகவும் பணிவாகவும் இருப்பதைத் தடுக்கிறது, அத்துடன் தன் சகோதரர்கள் அனைவருடனும் சமமாக நடந்துகொள்வதையும், மற்றவர்களைப் போலவே தனித்துத் தெரியாமல் வாழ்வதையும் தடுக்கிறது; குறிப்பாக, கடவுளின் மற்றும் நமது இரட்சகரின் கட்டளைக்கு இணங்க, எல்லா உலகப் பொருட்களிலிருந்தும் தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள அது அவரை அனுமதிக்காது; ஆயினும், உலகைத் துறப்பது என்பது எல்லாப் பொருட்களையும் சிலுவையில் அறைவதன் வெளிப்பாடாக இருந்தாலும், இந்த உலகின் எல்லா விவகாரங்களுக்கும் ஆன்மீக ரீதியாகத் தன்னை மரித்தவனாக அங்கீகரிப்பதிலும், ஒவ்வொரு நாளும் உடல் ரீதியாகவும் மரிக்க வேண்டும் என்று நம்புவதிலும் தவிர வேறு எந்த அடித்தளத்திலும் அதை உண்மையாகத் தொடங்கவோ அல்லது கட்டமைக்கவோ முடியாது, – மாறாக, அது நீண்ட ஆயுளை எதிர்பார்க்கும்படி அவரைத் தூண்டுகிறது, பல்வேறு நீடித்த நோய்களின் சாத்தியக்கூறுகளை முன்வைக்கிறது, அவரிடம் சொந்த வளங்கள் எதுவும் இல்லாமல், மற்றவர்களின் வளங்களைச் சார்ந்து வாழத் தொடங்கினால், அவமானம் மற்றும் சங்கடத்தால் அவரைக் கலக்கமடையச் செய்கிறது, மேலும், மற்றவர்களின் வழிகளைக் காட்டிலும், தனது சொந்த வழிகளில் உணவு மற்றும் உடைகளைப் பெறுவது மிகவும் சிறந்தது என்ற கருத்தை அவரிடம் பதிய வைக்கிறது, நினைவுகூர்ந்து, இதற்குச் சான்றாக, பின்வரும் கூற்று: 'பெறுவதைவிடக் கொடுப்பது அதிக ஆசீர்வாதமானത്' (அப்போஸ்தலர் 20:35), – இதன் உண்மையான பொருளை, மனம் மழுங்கிப் போன இவர்களால் ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

17. இவ்வாறு உலகைத் துறப்பதில் ஒரு மோசமான தொடக்கத்தைச் செய்துள்ள ஒரு துறவி, கிறிஸ்துவின் உண்மையான மற்றும் எளிய தாழ்மையுணர்வை ஒருபோதும் தழுவிக்கொள்ள முடியாது. அவன் தன் உயர்ந்த பிறப்பைப் பற்றிப் பெருமையடித்துக் கொள்வதையும், தன் முன்னாள் உலக வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பெருமைப்படுவதையும்—அதை அவன் உடலால் மட்டுமே கைவிட்டிருக்கிறானே தவிர, இதயத்தால் அல்ல—அல்லது தன் அழிவிற்காகத் தனக்காக வைத்திருக்கும் பணத்தைப் பற்றிப் பெருமைப்படுவதையும் ஒருபோதும் நிறுத்த மாட்டான்; ஏனெனில், அதன் காரணமாக, அவன் இனி துறவற ஒழுக்கத்தின் நுகத்தை சமநோக்குடன் தாங்கவும் முடியாது, எந்தவொரு மூத்தவரின் அறிவுரைகளுக்கும் கீழ்ப்படியவும் முடியாது. கர்வத்தால் வெல்லப்பட்ட எவரும், பணிவு அல்லது கீழ்ப்படிதலின் எந்த விதிகளையும் கடைப்பிடிப்பதை அவமானமாகக் கருதுகிறார்; உண்மையில், அவர் ஆன்மீக வாழ்வின் பரிபூரணம் குறித்த பொதுவான போதனையைக் கேட்கக் கூடத் தயங்குகிறார், மேலும் சில சமயங்களில் அதற்கு முழுமையான வெறுப்பை வளர்த்துக் கொள்கிறார், குறிப்பாக, அவரது மனசாட்சி அவரைக் கண்டிக்கும்போது, அந்தப் போதனை வேண்டுமென்றே தனக்கு எதிராக வழிநடத்தப்படுகிறது என்று அவர் சந்தேகிக்கும்போது இது நிகழ்கிறது. பின்னர், அவனது இதயம் மேலும் கசப்புணர்வடைந்து, கோபத்தால் கனன்று எரியும். அதன்பிறகு, அவன் உரத்த குரலில் பேசுகிறான், கரடுமுரடான மொழியைப் பயன்படுத்துகிறான், எதிர்ப்பு மற்றும் கசப்பான பதிலை அளிக்கிறான், ஒரு பெருமையான மற்றும் அமைதியற்ற நடையைக் கையாளுகிறான், மேலும் அடக்க முடியாத அளவுக்குப் பேச்சுக்கാരனாகிறான். இவ்வாறு, ஆன்மீக உரையாடல் அவனுக்கு எந்தப் பயனையும் கொண்டுவராமல் இருப்பது மட்டுமல்லாமல், அதற்கு மாறாக தீங்கு விளைவிப்பதாகவும், அவனுக்கு மிகப்பெரிய பாவத்திற்குக் காரணமாகவும் அமைகிறது.

18. உலகைத் துறந்த பிறகு சிறிது காலத்திற்குக் காட்டிய பணிவைக் கைவிட்டு, பிசாசு போன்ற பெருமையால் தலைநிமிரத் தொடங்கியதற்காக அப்பா அவரைக் கண்டித்தபோது, இளம் துறவிகளில் ஒருவர், 'நான் என்றென்றும் கீழ்ப்படிதலாக மட்டுமே இருக்க, சிறிது காலத்திற்கு மட்டும் என்னை நான் பணிவோடு வைத்திருந்தேனா?' என்று மிகுந்த ஆணவத்துடன் பதிலளித்ததாக நான் கேள்விப்பட்டேன். – இந்த முற்றிலும் கட்டுப்பாடற்ற மற்றும் குற்றகரமான பதிலால், அந்த முனிவர் திகைப்பினால் வாயடைத்துப் போனார்; அவர் பேச்சு தடுமாறியது. ஏனெனில், அவர் மனிதனிடமிருந்து அல்ல, மாறாக பழங்கால லூசிபரிடமிருந்தே அத்தகைய வார்த்தைகளைக் கேட்டது போல இருந்தது. மேலும், அத்தகைய திமிர்பிடித்த செயலுக்கு எதிராக அவனது உதடுகளால் ஒரு சிறு சத்தத்தைக் கூட உதிர்க்க முடியாமல், தன் இதயத்திலிருந்து பெருமூச்சுகளையும் முனகல்களையும் மட்டுமே வெளிப்படுத்தினான்; நம்முடைய இரட்சகரைப் பற்றிச் சொல்லப்பட்ட வார்த்தைகளை மனதில் அமைதியாகத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டான்: 'ஆண்டவராகிய இயேசு, தேவனுடைய சாயலில் இருந்தும்… தாழ்மையடைந்து கீழ்ப்படிதலுள்ளவராகத் தம்மைத் தாழ்த்திக்கொண்டார்'—ஒரு காலத்திற்கு அல்ல (கர்வத்தின் பிசாசினால் பிடிக்கப்பட்ட இந்த மனிதன் கூறுவது போல), ஆனால் 'மரணபரியந்தம்' (பிலிப்பியர் 2:6, 8).

19. இந்த மாம்சத்தின் பெருமை பின்வரும் வழிகளில் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது: பேச்சில் அது கீச்சிடும் குரலாகவும், மௌனத்தில் – எரிச்சல்; மகிழ்ச்சியில், உரத்த, ஆரவாரம் நிறைந்த சிரிப்பு; துயரத்தில் – அர்த்தமற்ற சோகநிலை; பதிலில், கூர்மை; பேச்சில், வீண்வார்த்தைகள், இதய ஈடுபாடு இல்லாமல் வார்த்தைகள் தற்செயலாகப் பொங்கி வெளிவருதல். அது பொறுமையை அறியாது, அன்பிற்கு அந்நியமானது, அவமதிப்புகளை இழைப்பதில் துணிந்தது, அவற்றைத் தாங்குவதில் மனம் தளர்ந்தது, அதன் சொந்த விருப்பமும் விருப்பமும் முன்னதாக இல்லாவிட்டால் கீழ்ப்படிவதில் மெதுவானது, அவள் அறிவுரைக்கு இணங்காதவள், தனது சொந்த விருப்பங்களைக் கைவிட இயலாதவள், மற்றவர்களுக்குக் கீழ்ப்படிவதில் மிகவும் பிடிவாதமானவள்; அவள் எப்போதும் தன் வழியிலேயே செல்ல முயற்சிக்கிறாள், மற்றவர்களுக்கு இணங்க ஒருபோதும் தயாராக இல்லை; இதனால், நற்போதனைகளை ஏற்க இயலாதவளாகி, பெரியோரின் தீர்ப்பை விடத் தனது சொந்தக் கருத்தையே அதிகம் நம்புகிறாள்.

20. இத்தகைய வீழ்ச்சிக் கட்டங்கள் மூலம், ஒருமுறை பெருமையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவன், ஆழத்திற்குச் சென்ற பிறகு, சமூக வாழ்க்கையின் கடுமையான ஒழுக்கத்திலிருந்து திகிலுடன் விலகி நிற்கிறான், மேலும், – தான் பரிபூரணத்தின் பாதையில் சிறிதளவு முன்னேற்றம் அடைந்தால், அது சகோதரர்களுடனான தனது ஐக்கியமே தன்னைத் தடுக்கிறது என்றும், பொறுமையும் தாழ்மையையும் பெறுவதில் சிறிதளவு முன்னேற்றம் அடையவில்லை என்றால், அது மற்றவர்களின் பங்கில் உள்ள தடைகள் காரணமாக அவர்களின் தவறு என்றும் நம்புகிறான், – பலரை ஒரு கடுமையான வாழ்க்கை முறைக்கு ஈர்க்கும் நோக்கில், தனிமைக் குடிலில் வாழ வேண்டும் என்ற ஆசை அல்லது ஒரு தனிப்பட்ட மடாலயத்தை நிறுவும் முயற்சியையும் மேற்கொள்கிறார், மேலும் தனது போதனைகளையும் வழிகாட்டுதல்களையும் பின்பற்ற வேண்டியவர்களை விரைந்து ஒன்றுகூட்டுகிறார், இவ்வாறு தன்னைத் தகுதியற்ற சீடரிலிருந்து மிகவும் தகுதியற்ற ஆசிரியராக மாற்றிக்கொள்கிறார்.

21. ஆகையால், நமது கட்டிடம் உச்சியை அடைந்து கடவுளுக்குப் பிரியமானதாக இருக்க நாம் விரும்பினால், அதன் அடித்தளத்தை நமது சொந்த சுயநல விருப்பத்தின்படி அல்ல, மாறாக நற்செய்தியின் துல்லியமான போதனையின்படி போட முயற்சிப்போம். அந்தப் போதனையின்படி, அத்தகைய அடித்தளம் சாந்தம் மற்றும் மனத் தூய்மையிலிருந்து பிறக்கும் கடவுள் அச்சம் மற்றும் தாழ்மையன்றி வேறொன்றுமில்லை. இருப்பினும், நமது நல்ல கீழ்ப்படிதலில், அசைக்க முடியாத பொறுமையில், அல்லது பரிபூரண அன்பில் நிலைபெற முடியாத அனைத்தையும் தியாகம் செய்யாமல் பணிவு அடைய முடியாது; இவையின்றே, கர்த்தர் தீர்க்கதரிசியின் மூலம் அறிவிப்பது போல, நமது இதயம் பரிசுத்த ஆவியானவரின் வாசஸ்தலமாக ஒருபோதும் இருக்க முடியாது: 'நான் எவர்மேல் நோக்குவேன்? கனிவும் மன அமைதியும் உடையவர் மேலும், என் வார்த்தைகளைக் கேட்டு நடுங்குபவர் மேலும் அல்லவா?' (சங். 66:2).

22. ஆகவே, சட்டப்பூர்வமாக ஆன்மீகப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டு, கர்த்தராலும் கிரீடம் சூட்டப்பட விரும்பும் கிறிஸ்துவின் வீரர், இந்த மிகவும் கொடிய மிருகத்தை—அனைத்து நற்பண்புகளையும் விழுங்கும் மிருகத்தை—ஒழிப்பதற்கு எல்லா வகையிலும் ஏன் பாடுபட வேண்டும்? ஏனெனில், அது தன் இதயத்தில் இருக்கும் வரை, அவர் எல்லா உணர்ச்சிகளிலிருந்தும் தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள முடியாமல் போவது மட்டுமல்லாமல், ஆனால், அவர் எந்த நற்பண்பைப் பெற்றாலும், அதுவும் அதன் விஷத்தால் அழிந்துவிடும். ஏனெனில், நமது இதயத்தில் உண்மையான தாழ்மையின் அஸ்திவாரம் முதலில் இடப்படாவிட்டால், நமது ஆன்மாவில் நற்பண்புகளின் கட்டிடம் எந்த வகையிலும் எழுப்பப்பட முடியாது; மேலும், மிகவும் உறுதியாக நிலைநிறுத்தப்பட்ட இந்தத் தாழ்மை மட்டுமே, பரிபூரணம் மற்றும் அன்பின் கட்டிடத்தை அதன் உச்சத்திற்கு உயர்த்தி வலிமையாகத் தாங்கக்கூடியது. இந்த நோக்கத்திற்காக, நாம் முதலில், நமது சகோதர சகோதரிகளிடம் உண்மையான நன்னம்பிக்கையுடன் உண்மையான பணிவை வெளிப்படுத்த வேண்டும், அவர்களை எந்த வகையிலும் வருத்தப்படுத்தவோ அல்லது புண்படுத்தவோ அனுமதிக்காமல் – கிறிஸ்துவின் மீதான அன்புக்காக, எல்லாப் பொருட்களையும் உண்மையாகத் துறப்பது, அதாவது உலகப் பொருட்கள் அனைத்தையும் முழுமையாகக் கைவிடுவது, நம்மில் ஆழமாக வேரூன்றாவிட்டால் இது நம்மால் சாத்தியமற்றது; இரண்டாவதாக, நாம் எளிய இதயத்துடனும் எந்தப் போலித்தனமும் இன்றி, கீழ்ப்படிதல் மற்றும் அடிபணியலின் நுகத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும், அதனால், அப்பாவினுடைய ' ' என்ற கட்டளை தவிர, நம்முள் வேறு எந்த விருப்பமும் இருக்கக்கூடாது; இந்த நிலை, தன்னை இந்த உலகத்திற்கு மரித்தவராகக் கருதுவது மட்டுமல்லாமல், தன்னை முட்டாளாகவும் அறிவற்றவராகவும் கருதி, எந்தத் தயக்கமும் இன்றி மூப்பர்கள் கட்டளையிடுவதை எல்லாம் செய்கிற ஒருவரால் தவிர வேறு யாராலும் கவனிக்கப்பட முடியாத ஒன்றாகும், மேலும் இவை அனைத்தும் பரிசுத்தமானவை என்றும் கடவுளால் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டவை என்றும் நம்புகிறார்.

23. நாம் அத்தகைய மனப்பான்மையைக் கொண்டிருக்கும்போது, சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அதைத் தொடர்ந்து, நம்மை எல்லாவற்றிற்கும் தாழ்ந்தவர்களாகக் கருதி, நமக்கு ஏற்படும் எதுவாக இருந்தாலும், அது எவ்வளவு ஆதாரமற்றதாக, புண்படுத்தும் விதமாக அல்லது தீங்கு விளைவிப்பதாக இருந்தாலும், அதை மிகுந்த பொறுமையுடன் சகித்துக்கொள்ளும், அசைக்க முடியாத மற்றும் மாறாத ஒரு தாழ்மையின் நிலை ஏற்படும். – அது நமது ஆன்மீகத் தந்தையர்களால் (ஒரு கீழ்ப்படிதலின் செயலாகவோ அல்லது ஒரு சோதனையாகவோ) நம்மீது சுமத்தப்பட்டது போல. மேலும், அதே நேரத்தில், நமது இறைவனின் மற்றும் அனைத்துப் புனிதர்களின் துன்பங்களை நாம் தொடர்ந்து மனதில் நினைத்து உணர்ந்தால், அத்தகைய அனைத்தையும் நாம் எளிதாகச் சகித்துக்கொள்வது மட்டுமல்லாமல், அவற்றைச் சிறியதாகவும் அற்பமானதாகவும் கருதுவோம்; ஏனெனில், அவர்களின் மாபெரும் செயல்களுக்கும் பலனளிக்கும் வாழ்க்கைக்கும் நாம் எவ்வளவு குறைவாக இருக்கிறோமோ, அந்த விகிதாச்சாரத்தில் நாம் சகிக்கும் அவதூறுகள் நமக்கு மிகவும் இலகுவானதாகத் தோன்றும். அதே நேரத்தில், நாமும் விரைவில் இந்த உலகத்தை விட்டுப் பிரியப்போகிறோம் என்றும், நமது வாழ்வின் முடிவில், உடனடியாக அவர்களின் பேரின்பத்திலும் மகிமையிலும் பங்காளர்களாகப் போகிறோம் என்றும் நாம் சிந்தித்தால், அதைப் பொறுத்துக்கொள்ளும் உத்வேகம் இன்னும் வலிமையடையும். இத்தகைய சிந்தனை ஆணவத்திற்கு மட்டுமல்ல, எல்லாப் பாவ உணர்வுகளுக்கும் அழிவை உண்டாக்குகிறது. இதற்குப் பிறகு, கடவுளுக்கு முன்பான அத்தகைய தாழ்மையுணர்வை நாம் உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்: அவருடைய உதவி மற்றும் அருள் இல்லாமல், நமது சொந்த விருப்பப்படி, நற்பண்பின் முழுமைக்குரிய எதையும் நம்மால் செய்ய முடியாது என்று நாம் உறுதியாக நம்பினால், இது சாத்தியமாகும்; மேலும், நாம் புரிந்துகொள்ள முடிந்தவை கூட அவருடைய பரிசೇ என்று நாம் மனப்பூர்வமாக நம்பினால் அதுவும் சாத்தியமாகும்.

6. எண்ணங்களுக்கு எதிராகவும், அவைகள் மூலம் தீய ஆவிகளுக்கு எதிராகவும் போராட்டம்

1. கேள்வி. நமது எல்லா முயற்சிகளுக்கும் மத்தியிலும், நமது கவனத்தைத் தக்கவைப்பதில் எந்த வெற்றியையும் நாம் காணவில்லை. மனதை அலைந்து செல்வதிலிருந்து தடுப்பது சாத்தியமற்றது. ஒரு குறிப்பிட்ட தியானத்தின் பக்கம் இதயம் தீவிரமாக ஈர்க்கப்படுவதாக உணரும்போதும் கூட, மனம், உணர்ச்சியற்று அதிலிருந்து விலகி, மிகுந்த வேகத்துடன் மீண்டும் தனது வழக்கமான அலைந்து திரிதல்களுக்குள் மூழ்கிவிடுகிறது. இவ்வாறு, ஒவ்வொரு நாளும் எண்ணற்ற முறை, அதுவே தனது சொந்த கற்பனைப் பறவைகளால் இங்கும் அங்கும் சிறைபிடிக்கப்படுகிறது. இதன் விளைவாக, இந்த பலவீனத்திற்கான விரும்பிய தீர்வை ஒருபோதும் அடைவதில் ஒருவர் விரக்தியால் கூட ஆட்கொள்ளப்படுகிறார், மேலும் ஆன்மா எல்லாவற்றையும் மீறி, ஒவ்வொரு கணமும் வேகமான பறத்தல்களில் அலைந்து செல்லத் தொடங்குவதைக் காணும்போது, இந்த விஷயத்தில் ஒருவரின் கவனத்தைச் செலுத்துவது ஒரு வீணான உழைப்பு என்று தோன்றுகிறது. கடவுள் பயத்தின் மூலம் அதை ஆன்மீக தியானத்தை நோக்கி ஈர்க்கிறீர்கள், ஆனால் அது அதில் நிலைபெறுவதற்கு முன்பே, ஒரு நொடியில் மீண்டும் பார்வையிலிருந்து மறைந்துவிடுகிறது. பின்னர், அது தப்பிக்கும் நோக்கத்தைக் கொண்டிருப்பதை முன்கூட்டியே அறிந்தது போல, நீங்கள் அதை ஆரம்பத்திலேயே பிடித்து, அது விலகத் தொடங்கிய தியானத்திற்கு மீண்டும் இழுக்கிறீர்கள், இதயத்தின் மிகத் தீவிரமான கவனத்தால் அதைக் கட்டிவிட வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் – இருப்பினும், நீங்கள் இந்த வழியில் அதன் மீது உழைத்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, அது ஒரு மீனவனுடைய கைகளிலிருந்து நண்டைப் போல வேகமாக அகப்பட்டுவிடுகிறது. இவ்வாறு ஒவ்வொரு நாளும் தன் எண்ணங்களைக் கட்டுக்குள் வைத்திருக்க முழுத் தீவிரத்துடன் பாடுபட்டு, அதில் எந்த வெற்றியும் காணாதபோது, அத்தகைய மனத்தின் அலைதல்கள் நம்மிடமிருந்து எழுவதில்லை, மாறாக அவை நிச்சயமாக நமது இயல்பேயாகும் என்ற முடிவுக்கு ஒருவர் தன்னிச்சையாக வருகிறார் (– தொகுக்கப்பட்ட படைப்புகள் 7, 3).

2. ஒரு விஷயத்தைச் சரியாக விசாரிக்காமல் அவசரமாக முடிவெடுப்பது புத்திசாலித்தனமற்றது. ஒருவரால் ஒரு விஷயத்தில் வெற்றிபெற முடியவில்லை என்பதற்காக, வெறுமனே தனது சொந்த இயலாமை அல்லது திறமையின்மை காரணமாக, அத்தகைய வெற்றி யாருக்கும் சாத்தியமற்றது என்று கருதுவது நியாயமற்றது. ஒருவர் நீந்தத் தெரியாமல், தன் சொந்த முயற்சியால் தண்ணீரில் மிதக்க முடியாமல், தன் உடல் அதன் எடை காரணமாக மிதக்க முடியாது என்பதாலும், எல்லோருடைய உடலும் தன்னுடையது போலவே இருக்கும் என்பதாலும், யாருடைய உடலும் மிதக்க முடியாது, எனவே யாராலும் நீந்த முடியாது என்று முடிவெடுப்பதைப் போன்றது இது – நீந்துவது என்பது இயலாதது என்பதே உடல்களின் இயல்பான தன்மை. அத்தகைய முடிவானது அவருக்கு எவ்வளவு சரியாகத் தோன்றினாலும், அவருடைய அனுபவம் அதை உறுதிப்படுத்துவதில்லை. அதுவே உங்கள் தீர்ப்பும் கூட. நமது மனம், அதன் இயல்பாகவே, சும்மா இருக்க முடியாது; அப்படியானால், அதன் இயக்கங்களைப் பயிற்சி செய்வதற்கும், தன்னைத் தொடர்ந்து ஈடுபடுத்திக் கொள்வதற்கும் முன்கூட்டியே கவனமாகத் தயாரிக்கப்பட்ட விஷயங்களைத் தனக்குள் கொண்டிருக்கவில்லை என்றால், அது ஏன்—தனது சொந்த சுறுசுறுப்பின் காரணமாக—இங்கும் அங்கும் பாய்ந்து, எல்லா இடங்களிலும் அலைந்து திரிய வேண்டும் என்பது தவிர்க்க முடியாததாகிறது, நீண்ட காலப் பயிற்சி மற்றும் தொடர்ச்சியான பழக்கவழக்கத்தின் மூலம்—நீங்கள் வீண் உழைப்பு என்று அழைப்பது—அது அனுபவத்திலிருந்து கற்றுக்கொள்ளும் வரை எந்தப் பொருட்களை அவர் தனது நினைவில் சேமித்து வைக்க வேண்டும், அவற்றைச் சுற்றி அவர் தனது அயராத பயணங்களில் சுழல வேண்டும், மேலும் இந்த உழைப்பில் இடைவிடாத அர்ப்பணிப்பின் மூலம், முன்பு அவரைத் திசை திருப்பிய எதிரியின் எதிர் கருத்துக்களைத் தள்ளுபடி செய்யும் வலிமையைப் பெற்று, அதன் மூலம் அவர் விரும்பும் (மன அமைதி மற்றும் அக அமைதியின்) நிலையில் அசைக்க முடியாமல் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதையும் அது கற்றுக்கொள்கிறது. எனவே, மனதின் இலக்கற்ற அலைந்து திரிதலின் நிலையற்ற தன்மையை மனித இயல்புக்கும், அதன் படைப்பாளரான கடவுளுக்கும் நாம் பொருத்தக்கூடாது. ஏனெனில், வேதவசனங்கள் கூறுவது உண்மையே: 'தேவன் மனிதனை நேர்மையுள்ளவனாகப் படைத்தான், ஆனால் இவர்கள்' (மக்கள்) எனவே, மனதின் இலக்கற்ற அலைவிற்குரிய நிலையற்ற தன்மையை மனித இயல்புக்கோ அல்லது அதன் படைப்பாளியான கடவுளுக்கோ நாம் சுமத்தக்கூடாது. ஏனெனில், வேதவசனம் கூறுகிறது: 'தேவன் மனுஷனை நேர்மையுள்ளவனாக உண்டாக்கினான், ஆனால் இவர்கள்' (மக்கள்) 'பலவித சிந்தனைகளைத் தேடிக்கொண்டார்கள் ' (பிரசங்கி 7:30). ஆகவே, நமது எண்ணங்களின் தரம் நம்மையே சார்ந்துள்ளது. மேலும் சங்கீதக்காரன் கூறுகிறான்: 'உம்மிடம் புகலடைந்த மனுஷன் பாக்கியவான்; அவன் தன் ஆசைகளைத் தன் இருதயத்தில் நிலைநிறுத்துகிறான்' (சங். 83:6). பாருங்கள், நம் இதயங்களில் 'ஏற்றங்களை'—அதாவது, கடவுளை நோக்கி உயரும் எண்ணங்களை—அல்லது 'இறக்கங்களை'—அதாவது, பூமியியல் மற்றும் மாம்சத்திற்குரிய காரியங்களை நோக்கி கீழ்நோக்கிச் செல்லும் எண்ணங்களை—நிலைநிறுத்துவது நமது ஆற்றலுக்குள்ளேயே உள்ளது. எண்ணங்கள் நமது அதிகாரத்திற்குள் இல்லை என்றால், 'உங்கள் இருதயங்களில் பொல்லாத எண்ணங்களை ஏன் கொண்டிருக்கிறீர்கள்?' (மத். 9:4) என்று கர்த்தர் பரிசேயர்களைக் கண்டிக்காமல் இருந்திருப்பாரா? மேலும், தீர்க்கதரிசிகள் மூலம்: 'உங்கள் தீய எண்ணங்களை என் கண்முன் இருந்து நீக்குங்கள்' (ஏசாயா 1:16), என்றும்: 'உங்கள் பொல்லாத எண்ணங்கள் உள்மனதில் எவ்வளவு காலம் தங்கியிருக்கும்?' (எரேமியா 4:14) என்றும் அவர் கட்டளையிட்டிருக்க மாட்டார். ( – பிரசங்கம் 7, 4).

3. பல வீணான எண்ணங்கள் நமது விருப்பத்திற்கு எதிராக நம்மைத் தொந்தரவு செய்வதும், நமது அறியாமலேயே நம்மை ஏமாற்றுவதும் உண்மையே; அவை நம்மில் நுட்பமாகவும் வஞ்சகமாகவும் நுழைவதால், அவற்றின் வருகையைத் தடுக்க நம்மால் முடிவதில்லை, அவற்றை உணர்வதும் மிகவும் கடினமாக இருக்கிறது; ஆயினும், கடவுளின் உதவியுடன், இந்த நோக்கத்திற்காகத் தங்கள் விடாமுயற்சியையும் முயற்சியையும் செலுத்தும் எவராலும் அவற்றை ஏற்றுக்கொள்வதோ அல்லது நிராகரிப்பதோ சாத்தியமாகும். அவை எழுவது நம்மிடம் இல்லை என்பது போலவே, அவற்றை நிராகரிப்பதோ அல்லது ஏற்றுக்கொள்வதோ நமது விருப்பத்திற்குட்பட்டது. மேலும், எண்ணங்கள் எழுவதிலேயே, எல்லாவற்றையும் எண்ணங்களின் ஊடுருவலுக்கோ, அல்லது அவற்றை உள்ளே செலுத்த முற்படும் ஆவிகளுக்கோ காரணமாகக் கருதக்கூடாது: மாறாக, நமது எண்ணங்களின் தன்மையைச் சீர்திருத்துவதும், மாம்சத்திற்குரிய மற்றும் உலகியல் சார்ந்த எண்ணங்களுக்குப் பதிலாக, ஆன்மீக மற்றும் பரிசுத்தமான எண்ணங்கள் நமது இதயங்களில் எழும்புவதை உறுதி செய்வதும் நமது கடமையாகும்; அது எப்போதும் இல்லாவிட்டாலும், பெரும்பாலும் அவ்வாறு நிகழ வேண்டும். ஒருவர் புனித வேதாகமங்களை ஞானத்துடனும் விடாமுயற்சியுடனும் படிக்கும்போதும், சங்கீதங்களையும் பாடல்களையும் பயிலும்போதும், நோன்பிலும் விழிப்பு நிலையிலும் நிலைத்திருக்கும்போதும், பரலோக ராஜ்யத்தையும் நெருப்பு நரகத்தையும் நினைத்து, கடவுளின் எல்லா கிரியைகளையும் இடைவிடாமல் நினைக்கும்போதும், தீய எண்ணங்கள் குறையும், அவை அரிதாகவே தோன்றும். மறுபுறம், ஒரு நபர் உலகக் கவலைகளிலும் மாம்ச இச்சையிலும் மூழ்கி, வீண் மற்றும் பயனற்ற பேச்சுகளில் ஈடுபடும்போது, தீய எண்ணங்கள் நம்மில் பெருகுகின்றன (– சேகரிப்பு 1, 16–17).

4. நமது மனத்தின் செயல்பாடுகளை, நீரின் வேகமான ஓட்டத்தால் விரைவாகச் சுழலும் ஒரு ஆட்டுக்கல்லுடன் நன்கு ஒப்பிடலாம். நீரால் இயக்கப்படும்போது அது சுழல்வதை நிறுத்த முடியாது; ஆயினும், கோதுமை, ரவை அல்லது பதரை அரைப்பதா என்பதை ஆட்டுக்காரர் தான் முடிவு செய்கிறார். அதுபோலவே, இந்த நிகழ்கால வாழ்வில், நம் மனமானது—எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் அதன் மீது பாயும் எண்ண அலைகளின் விளைவாக—தொடர்ந்து இயக்கத்தில் இருப்பதால், எண்ணங்களின் கொந்தளிப்பிலிருந்து விடுபட முடியாது; ஆனால் இவற்றில் எதை ஏற்றுக்கொள்வது அல்லது மனதில் கொள்ளுவது என்பது நமது விருப்பத்தையும் விவேகத்தையும் சார்ந்துள்ளது. முன்பே கூறப்பட்டது போல, நாம் தொடர்ந்து புனித வேதாகமத்தை ஆராய்ந்து, நமது நினைவாற்றலை ஆன்மீக விஷயங்களால் நிரப்பி, பரிபூரணத்திற்கான விருப்பத்தையும் எதிர்கால ஆனந்தத்திற்கான நம்பிக்கையையும் வளர்த்தெடுத்தால், அதிலிருந்து ஆன்மீக எண்ணங்கள் எழும், மேலும் நாம் ஆழமாக ஆராய்ந்த விஷயங்களில் நமது மனம் தொடர்ந்து தியானத்தில் ஈடுபடுத்தப்படும். இருப்பினும், கவனக்குறைவு மற்றும் புறக்கணிப்பின் காரணமாக, நாம் உணர்ச்சிகளின் பொருட்களிலும் பயனற்ற உரையாடல்களிலும் நம்மை ஈடுபடுத்திக் கொண்டால், அல்லது உலகியல் சார்ந்த கவலைகளுக்கும் வீண் சிந்தனைகளுக்கும் நம்மை ஒப்படைத்துக் கொண்டால்; அப்படியானால், அவற்றின் இயல்பினாலேயே, எண்ணங்கள் களை போலப் பின்பு முளைத்து, நமது இதயங்களுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் உழைப்பைக் கொடுக்கும். இது நமது ஆண்டவராகிய இரட்சகரின் வார்த்தையின்படி: 'உங்கள் புதையல் எங்கே இருக்கிறதோ'—அதாவது, உங்கள் செயல்களும் உங்கள் கவனமும்—அங்கே 'உங்கள் இருதயமும் இருக்கும்' (மத்தேயு 6:21). (கொலோ. 1:18).

5. நமது எண்ணங்களுக்கு மூன்று மூலங்கள் உள்ளன என்பதை நாம் அறிந்து கொள்ள வேண்டும்: கடவுளிடமிருந்து, சாத்தானிடமிருந்து, மற்றும் நம்மிடமிருந்து. கடவுளிடமிருந்து – அவர் பரிசுத்த ஆவியானவரின் அறிவொளியால் நம்மைத் தேடிவரும்போது, அது நம்மில் மிக உயர்ந்த சாதனைக்கான ஆர்வத்தை எழுப்பலாம், அல்லது நமது தோல்வி மற்றும் சோம்பல், கவனக்குறைவில் ஈடுபடுவதால் ஏற்படும் மன வருத்தத்தை ஏற்படுத்தலாம்; அல்லது அவர் நமக்கு வானியல் இரகசியங்களை வெளிப்படுத்தி, நமது நோக்கங்களை சிறந்த செயல்களின் பக்கம் திருப்பும்போது. இவ்வாறு கர்த்தர் ஆர்டாக்ஸர்சஸைப் பதிவேடுகளைக் கேட்கத் தூண்டினார்; மேலும் அவற்றில் மர்தக்காயின் நற்செயல்களைப் பற்றி அறிந்தபோது, அவர் யூத மக்களைப் படுகொலை செய்யும் தனது முந்தைய கொடூரமான ஆணையை உடனடியாக ரத்து செய்தார் (எஸ்தர், அதிகாரம் 6). அப்படியே திருத்தூதர்களுக்கும் வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்டது: 'பேசுவது நீங்கள் அல்ல, உங்கள் பிதாவின் ஆவியே உங்களால் பேசும்' (மத். 10:20). – சாத்தான் நம்மைத் தவறான வழியில் வழிநடத்த முயற்சிக்கும்போது எண்ணங்கள் அவனிடமிருந்து உருவாகின்றன; அவன் அவற்றின் மூலம் உணர்ச்சிப்பூர்வமான மகிழ்ச்சியைத் தூண்டுகிறான், அல்லது தந்திரமான வஞ்சகத்தால் தீமையை நன்மை என்ற போர்வையில் காட்டுகிறான், நம்முன் தன்னை 'ஒளிமிகு தூதனாக உருமாற்றிக்கொள்கிறான்' (2 கொரி. 11:14). இவ்வாறு அவர் 'கர்த்தரைக் காட்டிக்கொடுக்க யூதா இஸ்காரியோத்தின் இருதயத்தில் அதைப் போட்டார்' (யோவான் 13:2), மற்றும் 'புனித ஆவியானவரிடம் பொய் சொல்ல' அனனியாவின் இருதயத்திலும் போட்டார் (அப்போஸ்தலர் 5:3). – நாம் இயல்பாகப் பார்த்த, கேட்ட அல்லது செய்தவற்றை நினைவுகூரும்போது எண்ணங்கள் நம்மிலிருந்து எழுகின்றன (– Sob. 1:19).

6. எண்ணங்களின் இந்த முப்பகுதி காரணமாகிய காரணத்தை நாம் எப்போதும் மனதில் கொள்ள வேண்டும், அப்போதுதான் நமது இதயங்களில் எழும் எண்ணங்களை அவற்றின் அடிப்படையில் நாம் தீர்ப்பிடாமல், அவற்றை அதற்கேற்ப நடத்த முடியும். இந்த விஷயத்தில், திறமையான நாணயப் பரிமாற்றக்காரர்களை நாம் பின்பற்ற வேண்டும் – ஒரு நாணயம் தங்கத்தால் ஆனதா என்பதையும், அது தூய தங்கமா அல்லது அதன் பளபளப்பில் தங்கத்தைப் போன்ற தோற்றமளிக்கும் செம்பா என்பதையும் துல்லியமாக வேறுபடுத்தி அறியக்கூடியவர்கள்; அதில் அரசரின் உருவம் உள்ளதா, அப்படியானால், அது சட்டப்பூர்வமாகச் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறதா என்பதையும்; மேலும் அந்த நாணயத்தில் சட்டப்பூர்வமான எடையும் உள்ளதா என்பதையும் அறியக்கூடியவர்கள். இவை அனைத்தையும் நமது எண்ணங்களுக்கு ஆன்மீக ரீதியாகப் பயன்படுத்த வேண்டும். முதலாவதாக, நமது இதயங்களில் நுழைந்துள்ளவை உண்மையிலேயே -ஆனதா அல்லது இல்லையா என்பதை நாம் ஆராய வேண்டும். உதாரணமாக, ஒரு குறிப்பிட்ட போதனை முன்வைக்கப்பட்டால், அது பரிசுத்த ஆவியின் தெய்வீக அக்கினியால் சுத்திகரிக்கப்பட்டதா, அல்லது அது யூத மூடநம்பிக்கையைச் சேர்ந்ததா, அல்லது அது உலகின் ஆணவமிக்க தத்துவத்திலிருந்து உருவாகி பக்தி வேஷம் பூண்டிருக்கிறதா என்பதை நாம் பரிசீலிக்க வேண்டும். இவ்வாறு செய்வதன் மூலம், 'எல்லா ஆவிகளுக்கும் நம்பிக்கை கொடுக்காதீர்கள், ஆனால் அவை தேவனுடையவைதானா என்று ஆராய்ந்து பாருங்கள்' (1 யோவான் 4:1) என்ற அப்போஸ்தலரின் அறிவுறுத்தலை நாம் நிறைவேற்றுவோம்; மேலும், சத்தியத்திலிருந்து விலகிச் செல்வதிலிருந்து பாதுகாப்பாக இருப்போம். ஆனால் இந்த எச்சரிக்கையைக் கவனிக்கத் தவறியவர்கள், விசுவாசத்திலிருந்து ஒரு பேரழிவுகரமான வீழ்ச்சிக்கு உள்ளாக்கப்பட்டனர். மிருதுவான பேச்சு கொண்ட வஞ்சகர்கள், தங்கத்தின் பளபளப்பைப் போல, புனித விசுவாசத்துடன் ஒத்த சில பக்திவழிப்பட்ட உணர்வுகள் மற்றும் வாதங்களுடன் அவர்களைத் தங்கள்பால் முதலில் ஈர்த்தனர்; பின்னர் அவர்களுக்கு விசுவாசத்திற்கு முரணான போதனைகளைக் கற்பித்தனர், ஆரம்பத்தில் தோன்றிய மரியாதையான தோற்றத்தால் ஏமாற்றப்பட்டு, அவற்றை ஆராய்ந்து பார்க்க அவர்கள் நினைக்கவில்லை; இவ்வாறு, பொய்யான செப்பு நாணயத்தை தங்கமென்று கருதி, அவர்கள் மதப்பிழைகளில் வீழ்ந்தனர். – இரண்டாவதாக, இறைவார்த்தைகளின் உண்மையான புரிதலின் தூய தங்கமாக வேடம் பூண்டு, இந்த விலைமதிப்பற்ற உலோகத்தின் தோற்றத்தால் நம்மை ஏமாற்ற முயற்சிக்கும் திருவசனத்தின் ஒரு பொய்யான விளக்கத்தை நாம் கேட்கிறோமா என்பதை உறுதிப்படுத்த நாம் மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும் – அதன் மூலம், அதனுடன் பொய்யாகக் கலக்கப்பட்ட செப்புக் கலவையுடன் அதை நாம் ஏற்றுக்கொள்ளாதபடிக்கு. இவ்வாறு சாத்தான் இரட்சகராகிய கிறிஸ்துவைத் தீயுறவாக்க முயன்றான். அப்படியே நம் ஆண்டவருக்குச் செய்தது போலவே, நம்மையும் வெற்றிகரமாகத் தீயுறவாக்குகிறான். – மூன்றாவதாக, – நாம் எல்லா வகையிலும் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும், ஏனெனில் எதிரி, புத்திசாலித்தனமான தவறான விளக்கத்தின் மூலம் புனித வேதாகமத்தின் அருமையான வார்த்தைகளைத் திரித்து, அவற்றை தவறாகப் பயன்படுத்துமாறு நம்மை நம்பவைப்பதில் வெற்றிபெறக்கூடும். மேலும், அவை மூப்பர்களிடமிருந்து வந்தவை என்பது போன்ற தோற்றத்தை அளித்து, இதை மரபு என்ற பெயரில் வஞ்சகமாக மறைத்துவிடுவான்; இது, ஒரு போலி நாணயத்தின் மீது ஒருவர் சட்டவிரோதமாக அரச முத்திரையைப் பொறிப்பதைப் போன்றது. அதிகப்படியான மற்றும் தாங்க முடியாத உழைப்பு, அதிகப்படியான ஜாக்கிரதைகள், ஒழுங்கற்ற ஜெபங்கள், மற்றும் பொருத்தமற்ற வாசிப்பு ஆகியவற்றில் நம்மை ஈடுபடுத்தி, நல்லது செய்வதாக உறுதியளித்து, ஆன்மாவை அழிக்கும் முடிவுக்கு நம்மை இட்டுச் செல்லும்போது அவர் இதில் வெற்றி பெறுகிறார்; அல்லது நமது தனிமையிலிருந்து நம்மை வெளியேற்றி, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மௌனத்தை நம்மை இழக்கச் செய்வதற்காக, தேவையற்ற வருகைகளை மேற்கொள்ளும்படி அவர் அறிவுறுத்தும்போது; அல்லது பக்திமிக்க, உதவி இல்லாத பெண்களின் பராமரிப்பை ஏற்றுக்கொள்ளும் எண்ணத்தை அவர் ஊட்டும்போது, அது ஒருவரை அழிவுகரமான கவலைகளில் சிக்க வைக்கிறது; அல்லது பலரை நல்வழிப்படுத்துவதாகக் கூறி, புனிதமான சபையை விரும்பும்படி அவர் தூண்டும்போது, அது நமது எளிய அழைப்பிலிருந்து ஒருவரைத் திசை திருப்புகிறது. கருணை, பக்தி மற்றும் உச்சகட்ட வெற்றி என்ற முகமூடியில் மறைந்திருக்கும் இத்தகைய அனைத்து ஆலோசனைகளும் அனுபவமற்றவர்களை ஏமாற்றுகின்றன. வெளிப்படையாக, அவை உண்மையான ராஜாவின் நாணயங்களைப் போலத் தோன்றுகின்றன; ஆனால் அவை உண்மையான ஆன்மீக நாணயச் சக்கரவர்த்திகளால் - அனுபவம் வாய்ந்த ஆர்த்தடாக்ஸ் தந்தையர்களால் - அச்சிடப்படவில்லை, மாறாக தீங்கு மற்றும் அழிவிற்காக பேய்களின் தந்திரத்தால் உருவாக்கப்பட்டவை. பழமொழி நூல் ஆசிரியரின் கூற்று அவர்களுக்கு முற்றிலும் பொருந்தும்: 'மனுஷருக்குச் செம்மையானதாகத் தோன்றும் ஒரு வழி உண்டு, ஆனால் அதன் முடிவு நரகவாசல்களுக்கு இட்டுச் செல்கிறது' (நீதிமொழிகள் 16:25). – அனுபவம் வாய்ந்த நாணய நிபுணரின், எடை பரிசோதனை தொடர்பான இறுதி (நான்காவது) கவனிப்பு, ஒரு எண்ணம் எதையாவது செய்ய நம்மைத் தூண்டும் போதெல்லாம், அதை நமது மனசாட்சியின் தராசில் வைத்து, அது உண்மையான எடையைக் கொண்டிருக்கிறதா – அது தேவ பயத்தால் கனமாக இருக்கிறதா, அதன் பொருள் மற்றும் முக்கியத்துவத்தின் அடிப்படையில் தேவைப்படும் அனைத்தையும் அது கொண்டிருக்கிறதா, வெளிப்படுத்துதலும் புதுமையும் அதை இலேசானதாகத் தோன்றச் செய்கின்றனவா, பிற்காலத்தில் வீண் பெருமை அதன் எடையைக் குறைத்துவிடுமோ, மேலும் மனிதப் புகழ் அதை அரித்துவிடுமோ என்பனவற்றை ஆராய்வோம். இவை அனைத்தையும் ஆராய்ந்து, திருத்தூதர்கள் மற்றும் தீர்க்கதரிசிகளின் சாட்சியங்களின்படி தீர்மானித்த பிறகு, நாம் அதை அவர்களுடன் ஒத்துப்போவதாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும், அல்லது, அவர்களுக்கு முரணானதாகவும் நமக்கு தீங்கு விளைவிப்பதாகவும் கருதி, மிகக் கடுமையாக அதை நிராகரிக்க வேண்டும் (– சேகரிப்பு 1, 20, 21).

7. ஆகவே, நாம் நமது இதயத்தின் எல்லா மறைவிடங்களையும் இடைவிடாமல் ஆராய வேண்டும், மேலும் நுழைபவர்களின் தடயங்களை கூர்மையான விழிப்புணர்வுடன் கவனிக்க வேண்டும், ஏனெனில் ஏதேனும் ஒரு மன விலங்கு, அல்லது ஒரு சிங்கம் அல்லது ஒரு டிராகன் கூட, அங்கே ஊர்ந்து நுழைந்து, அங்குத் தனது அழிவுகரமான அடையாளங்களை இரகசியமாகப் பொறித்து, நாம் நமது எண்ணங்களில் கவனக்குறைவாக இருக்கும்போது மற்றவர்கள் நமது இதயத்தின் ஆழங்களுக்குள் நுழைவதற்கும் வழிவகுக்கக்கூடும். இவ்விதமாக, நமது இதயங்களின் மண்ணை, நற்செய்தி என்ற கலப்பையால், அதாவது, கர்த்தருடைய சிலுவையை இடைவிடாமல் நினைப்பதன் மூலம், மணிநேரத்திற்கு மணிநேரம், நிமிடத்திற்கு நிமிடம் உழுது, தீய மிருகங்களின் குகைகளையும், விஷப்பாம்புகளின் குட்டங்களையும் எளிதாக அழித்து, அவற்றை நம்மிலிருந்து வெளியேற்ற முடியும் (– சேகரிப்பு 1, 22).

8. நற்செய்தியில் வரும் சென்டுரியானின் உருவத்தில், கச்சிதமான மனதின் (தனது சொந்த எண்ணங்களைக் கட்டுப்படுத்தும்) சித்திரம் அழகாக உருவகப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அவரைப் பற்றிய விவரிப்பில், தார்மீக வலிமை – ஒவ்வொரு தற்காலிக எண்ணத்தாலும் அடித்துச் செல்லப்படாமல், ஒருவரது சொந்த தீர்ப்பின்படி நல்ல எண்ணங்களை ஏற்றுக்கொள்வதற்கும், அதற்கு முரணானவற்றை எந்த சிரமமும் இல்லாமல் ஒதுக்கித் தள்ளுவதற்கும் உதவுகிறது – உருவகமாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டால், அவருடைய பின்வரும் வார்த்தைகளில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது: 'நானும் அதிகாரத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்த ஒரு மனுஷன்; எனக்குக் கீழே சிப்பாய்களும் இருக்கிறார்கள். நான் ஒருவனைப் பார்த்து, "போ" என்றால், அவன் போகிறான்; இன்னொருவனைப் பார்த்து, "வா" என்றால், அவன் வருகிறான்; என் ஊழியக்காரனைப் பார்த்து, "இதைச் செய்" என்றால், அவன் செய்கிறான்' (மத்தேயு 8:9). நாமும் ஒழுங்கற்ற உள்ளார்ந்த கிளர்ச்சிகள் மற்றும் உணர்ச்சிகளுக்கு எதிராக வீரசாகசம் செய்து, அவற்றை நமது அதிகாரத்திற்கும் பகுத்தறிவிற்கும் கீழ் கொண்டுவரும் வலிமையைப் பெற்றால், நமது மாம்சத்தில் போர் தொடுக்கும் விருப்பங்களை அடக்கி, நமது எண்ணங்களின் ஒழுங்கற்ற திரளை மனதின் அதிகாரத்தின் கீழ்ப்படுத்தினால், மேலும், கர்த்தருடைய சிலுவையின் இரட்சிக்கிற கொடியுடன், மிகவும் பொல்லாத எதிரியின் படைகளின் திரளை நமது இதயங்களின் எல்லைகளிலிருந்து ஓட்டி, அவ் -ன் வெற்றிகளுக்காக, அதன் ஆன்மீக அர்த்தத்தில் நாம் ஒரு நூற்றுவர் தலைவரின் பதவிக்கு உயர்த்தப்படுவோம். இவ்விதமாக, அத்தகைய கண்ணியத்தின் உயரங்களுக்கு உயர்ந்த பிறகு, நாமும் அவனைப் போலவே அதே ஆணையிடும் அதிகாரத்தையும் சக்தியையும் கொண்டிருப்போம். அதன் மூலம், நாம் விரும்பாத எண்ணங்களால் இனிமேலும் நாம் அடித்துச் செல்லப்பட மாட்டோம், ஆனால் ஆன்மீக இன்பத்தைக் காணும் எண்ணங்களில், நாம் நிலைத்திருக்கவும் அவற்றை பற்றிக்கொள்ளவும் முடியும், தீய சோதனைகளை ஆணையிட்டு அடக்கி ஆள்வோம்: 'நீங்கள் விலகிச் செல்லுங்கள்!' – அவை விலகிச் செல்லும்; அதே சமயம் நல்ல எண்ணங்களை வரவேற்று: 'வாருங்கள்,' என்று அவை வரும்; மேலும் நமது ஊழியக்காரனான—சதையை நோக்கி—நாம் கற்பு மற்றும் சுயக்கட்டுப்பாட்டிற்குத் தேவையானதை ஆணையிடுவோம், அது எந்த எதிர்ப்பும் இன்றி இதைச் செயல்படுத்தும், ஆவிக்கு முரணான காமங்களை இனிமேலும் தூண்டாமல், அதற்கு முழு அடிபணியலையும் காட்டும் (—Sob. 7:5).

9. ஆனால் இது எப்படி சாத்தியமாகும்? நாம் கடவுளுடன் மிகவும் உண்மையாக ஒன்றிணைந்திருக்கும்போது, அவர் நம்மில் செயல்படுவதால் இது தானாகவே நிகழும். அப்போஸ்தலர் இதை உறுதிப்படுத்துகிறார், அவர் கூறுகையில்: 'நமது போர்க்கருவிகள் மாம்சத்திற்குரியவை அல்ல, ஆனால் கோட்டைகளை இடித்துவீழ்த்துவதற்கு கடவுளால் வல்லமையுள்ளவை; கடவுளின் அறிவுக்கு விரோதமாகத் தன்னை உயர்த்திக்கொள்ளும் ஒவ்வொரு வாதத்தையும் ஒவ்வொரு உயர்ந்த பொருளையும் இடித்துவீழ்த்துகின்றன' (2 கொரி. 10:4). நமது எண்ணங்களை வெல்வதற்காக நாம் எதைச் செய்தாலும், கடவுளே நமது ஐக்கியத்தின் மூலம் செயல்படும் வரை அது பயனற்றதாகவே இருக்கும். அப்போது நமது பலவீனமான வழிமுறைகள் வலிமையானதாகவும், அனைத்தையும் வெல்லக்கூடியதாகவும் மாறும்—அவை எதிரியின் கோட்டைகளை இடித்துத் தள்ளும், மேலும் எல்லா வகையான எண்ணங்களையும் வீழ்த்தி விரட்டி அடிக்கும். மேலும் தீர்க்கதரிசன வார்த்தை நம்மில் நிறைவேறும்: 'பலவீனன் நான் என்று பலவீனன் சொல்லக்கடவன்', 'மென்மையுள்ளவன் திடனென்று சொல்லக்கடவன்' (யோனா 3:10–11)—மேலும் புனித பவுல் தன்னைப் பற்றிச் சொல்வதாவது: 'நான் பலவீனனாக இருக்கையில், அப்பொழுதுதான் நான் பலவானாக இருக்கிறேன்' (2 கொரி. 12:10). ஏனெனில் அப்போது 'தேவனுடைய பெலன்' 'நமது பலவீனத்தில்' பரிபூரணமாக்கப்படும் (– 9). ஆகவே, ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் கூறுவது நிறைவேறும் வரை, நமது இருதயத்தின் முழு விருப்பத்துடனும் கர்த்தருடன் ஐக்கியம் சேரப் பிரயாசப்படுவோம். தாவீது அனுபவித்தார்: 'என் ஆத்துமா உம்மைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறது; உமது வலது கை என்னைத் தாங்குகிறது' (சங். 62:9), – மேலும் நம்மில் ஒவ்வொருவரும் அவருடன் சேர்ந்து, 'தேவனைப் பற்றிக்கொண்டிருப்பது எனக்கு நன்மையாயிருக்கும்' (சங். 72:28) என்று பாடத் தொடங்குவோம். நிச்சயமாக, இதற்குத் தொடர்ச்சியான முயற்சியும் உழைப்பும் தேவை; ஆனால் இது இல்லாமல், எந்த முயற்சியிலும் வெற்றி இருக்க முடியாது. மிக முக்கியமான ஒரு விஷயத்தில், இதை ஒருவர் எதிர்பார்க்கவே முடியாது. உழைப்பின்றி எந்த நன்மையும் முழுமையடையாது – இதயத்தின் உச்சகட்ட முயற்சி இல்லாமல் மன அமைதியை யாராலும் அடைய முடியாது. இறைவனின் வார்த்தைகள் இங்கே நேரடியாகப் பொருந்தும்: 'தேவனுடைய ராஜ்யம் வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்துக் கொள்ளப்படுகிறது, முயற்சி செய்பவர்களே அதைப் பிடித்துக் கொள்கிறார்கள்' (மத். 11:12). நமது ஆவி 'கிறிஸ்துவின் நிறைவான அளவை' (எபே. 4:13) அடையவும், 'கர்த்தருடைய ஆவியாயிருக்க' (1 கொரி. 6:17)வும், அது எப்போதும் மிகுந்த தீவிரத்துடனும், இடைவிடாத ஆர்வத்துடனும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும். இதை அடைந்த பிறகு, அது அப்போஸ்தலருடன் சேர்ந்து இவ்வாறு ஆழ்ந்த உணர்வுடன் ஆர்ப்பரிக்க முடியும்: 'எனக்குப் பெலன் தரும் அவருக்குள் எல்லாவற்றையும் செய்ய எனக்குக் கூடும்' (பிலி. 4:13). ( – தி கலெக்ட்ஸ், புத்தகம் 7, அத்தியாயங்கள் 5 மற்றும் 6-இலிருந்து ஒரு சுருக்கம்).

10. நமது கவனம் அனைத்தும் ஏன் எப்போதும் அந்த ஒரே விஷயத்தின் பக்கம்—அதாவது, நமது எண்ணங்கள் அலைந்து திரிவதிலிருந்தும் சுழல்வதிலிருந்தும் விரைவாக கடவுளை நினைக்கும் நினைவுக்குள் அவற்றைத் திரும்பக் கொண்டுவருவதன் பக்கம்—திசைத்திருக்க வேண்டும்? ஒரு கோபுரத்தின் வளைவை அதன் உச்சியில் சரியாக எழுப்பி இணைக்க விரும்புகிறவர், மையத்திலிருந்து ஒரு கயிற்றால் கட்டிடத்தைச் சுற்றி ஒரு வட்டத்தைத் தொடர்ந்து வரைய, அதன் வளைவு முழுவதும் ஒரே சீரான திசையைப் பெறுவதைப் போல; அதுபோலவே நமது ஆன்மாவும்: நமது உள்ளத்தில் கடவுளின் அன்பான நினைவை ஒரு அசைக்க முடியாத மையமாக நிலைநிறுத்திய பிறகு, மேற்கூறிய நேர்மைக்கான வழிகாட்டியைப் பயன்படுத்தாமல், ஒருவரால் சரியான வட்ட வடிவத்தை தவறாமல் பராமரிக்க முடியாது, மேலும் அதிலிருந்து எவ்வளவு விலகிவிட்டார்கள் என்பதை ஒரு பார்வையில் அவர்களால் தீர்மானிக்கவும் முடியாது: அதுபோலவே நமது ஆன்மாவும்: கடவுளின் அன்பான நினைவை நமது உள்ளத்தில் அசைக்க முடியாத மையமாக நிலைநிறுத்தி, பின்னர், அதிலிருந்து புறப்பட்டு, அதை வழிகாட்டியாகக் கொண்டு, அதன் செயல்கள் மற்றும் முயற்சிகள் அனைத்தையும் ஒவ்வொரு கணமும் ஆராய்ந்து, எண்ணங்கள் மற்றும் முயற்சிகளின் தரத்தை நிர்ணயிக்க அதை ஒரு சோதனையாகப் பயன்படுத்தி—சிலவற்றை ஏற்றுக்கொண்டு மற்றவற்றை நிராகரிக்க—மேலும், செய்யப்படும் அனைத்தையும் வழிநடத்த, அதை ஒரு நம்பகமான திசைகாட்டியாகப் பயன்படுத்தினால்; அப்படியானால், பவுல் (1 கொரி. 3:10) கட்டியெழுப்பிய அந்த ஆன்மீகக் கட்டிடத்தை, அவன் கட்ட வேண்டிய விதத்தில் ஒருபோதும் கட்டமாட்டான்; மேலும், தன் இதயத்தில் கர்த்தருக்காக ஆயத்தம்பண்ண விரும்பிய ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாவீது, 'கர்த்தருடைய வீட்டின் சௌந்தரியமே' என்று கூக்குரலிட்ட அந்த வீட்டின் அழகையும் அதற்குப் புகுத்தமாட்டான்: 'கர்த்தரே, உமது ஆலயத்தின் மகிமையையும் உமது மகிமை வாசம்பண்ணும் இடத்தையும் நான் நேசிக்கிறேன்' (சங். 25:8), ஆனால் அறிவற்ற முறையில் தன் இதயத்தில் கவர்ச்சியற்ற, பரிசுத்த ஆவிக்குத் தகுதியற்ற மற்றும் எப்போதும் இடிந்து விழும் விளிம்பில் இருக்கும் ஒரு இல்லத்தை எழுப்புவார், அது எதிர்பார்க்கப்பட்டவரிடமிருந்து மகிமையைப் பெறாமல், அத்தகைய இருப்பிடத்திற்குள் நுழைய அனுமதிக்கப்படாத வருகையாளருக்குத் தகுதியற்றதாகக் கருதப்படுவதற்காகவே (அதாவது புனித ஆவியானவர்), ஆனால் அவனது சொந்த கட்டமைப்பின் இடிபாடுகளுக்குக் கீழ் பரிதாபமாக நசுக்கப்படுவதே நேரிடும் (– உரைகள் 24:6).

11. நமது எண்ணங்கள் மூலமாகவே இருண்ட சக்திகள் நம் மீது செயல்படுகின்றன, மேலும் நமக்குத் தீங்கு விரும்பும் இந்த எதிரிகளால் நாம் தொடர்ந்து அதிக எண்ணிக்கையில் சூழப்படாமல் இருந்தால், நிச்சயமாக அவர்களைச் சமாளிப்பது நமக்கு எளிதாக இருக்கும் – ஆனால் இதைக் கண்டு அஞ்சத் தேவையில்லை. இந்த எதிரிகள் உண்மையில் நம்மைத் தொடர்ந்து அவதூறு செய்கிறார்கள், ஆனால் அவர்கள் நம்முள் தீமையை விதைத்து அதைத் தூண்டுகிறார்கள்; அதைச் செய்ய அவர்கள் நம்மைக் கட்டாயப்படுத்தவில்லை. தீய எண்ணங்களை விதைப்பது மட்டுமல்லாமல், நம்மை வலுக்கட்டாயமாகத் தங்கள் பக்கம் இழுக்கும் சக்தியும் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருந்தால், அவர்கள் நம் இதயங்களில் எந்தப் பாவ ஆசைக்குத் தீ மூட்ட விரும்பினாலும், அதன் காரணமாக ஒரு நபராலும் பாவம் செய்வதைத் தவிர்க்க முடியாது. ஆனால், அவர்கள் நம்மைத் தூண்ட அனுமதிக்கப்படுவதைப் போலவே, அத்தகைய தூண்டுதல்களை எதிர்க்கும் வலிமையும் ( ), அவற்றுக்கு இணங்கும் சுதந்திரமும் நமக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளன என்பதை நாம் காண்கிறோம். ஆகவே, பயப்பட வேண்டியது என்ன? – இருப்பினும், யாராவது அவர்களின் வன்முறை மற்றும் தாக்குதல்களைப் பற்றி பயந்தால், அத்தகைய நபருக்கு நாங்கள், அதற்கு மாறாக, கடவுளின் பாதுகாப்பையும் கடவுளின் உதவியையும் வழங்குகிறோம், அது அவர்களுடையதை விட சக்திவாய்ந்தது, இது கூறப்பட்டபடி: 'உங்களில் இருக்கும் ஒருவர் உலகத்தில் இருக்கும் அவரை விட மேன்மையானவர்' (1 யோவான் 4:4), – பகைவர் தரப்பு நம்மை எதிர்த்து எழும் சக்தியை விட, அசாதாரணமான மிகுந்த சக்தியுடன் நமக்காகப் பரிந்து பேசுகிறவர் யார்? ஏனெனில், கடவுள் நல்ல செயல்களைத் தூண்டுவது மட்டுமல்லாமல், அவற்றைப் பாதுகாத்து, அவற்றை நிறைவுக்கும் கொண்டு வருகிறார்; அதனால் சில சமயங்களில், நமது விருப்பமோ அல்லது நமது அறிவோ இல்லாமல், அவர் நம்மை மீட்பின் பக்கம் ஈர்க்கிறார். ஆகவே, தாங்களாகவே தங்கள் சுயவிருப்பத்தால் அவனுக்கு இணங்கத் தேர்ந்தெடுக்கும்வர்களைத் தவிர, வேறு யாரும் சாத்தானால் ஏமாற்றப்பட முடியாது என்பது உறுதியானது. பிரசங்கி இந்த வார்த்தைகளில் தெளிவாகக் கூறியது போல: 'தீமை செய்பவர்களுக்கு உடனடியாகத் தண்டனை கிடைப்பதில்லை; அதனால் மனிதர்களின் இருதயங்கள் தீமை செய்வதிலேயே நிலைத்திருக்கின்றன' (பிரசங்கி 8:11). எனவே, தீய எண்ணங்கள் நம்மைத் தாக்கும்போது, அவற்றை உடனடியாக முரண்பாடு கூறி எதிர்க்காதபடியால் தான் ஒவ்வொருவரும் பாவம் செய்கிறார்கள் என்பது தெளிவாகிறது. ஏனெனில், 'பிசாசை எதிர்த்து நில்லுங்கள், அவன் உங்களை விட்டு ஓடிப்போய்விடுவான்' (யாக்கோபு 4:7) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. ( – உரைகள் 7, 8).

12. இந்தத் தீய ஆவிகள் ஆன்மாவோடு எப்படி ஐக்கியம் கொள்கின்றன—அது தெரியாமலேயே அதோடு எப்படிப் பேசுகின்றன, தங்களுக்கு வேண்டியதை அதில் எப்படிப் பதிய வைக்கின்றன, அதன் எண்ணங்களையும் அசைவுகளையும் எப்படிப் பார்க்கின்றன, மற்றும் அவற்றை அதன் தீமைக்கு எப்படிப் பயன்படுத்துகின்றன என்று சிலர் வியக்கலாம். – ஆனால் இதில் ஒன்றும் விந்தையானது இல்லை. ஒரு ஆவி மற்றொரு ஆவிக்குள் ஐக்கியமாகி, அது விரும்புவதை அதற்குப் பரிந்துரைத்து, இரகசியமாக அதைப் பாதிக்க முடியும். ஏனெனில் மனிதர்களுக்கு இடையே இருப்பது போலவே, அவற்றுக்கும் இடையே இயற்கையாகவே ஒருவித ஒற்றுமையும் உறவும் உள்ளது. ஆனால், அவை ஒன்றோடொன்று நுழைந்து ஒன்றையொன்று ஆட்கொள்வது என்பது முற்றிலும் சாத்தியமற்றது. இது உண்மையில் இறைவனுக்கு மட்டுமே உரியது (– Op. 7, 9, 10).

13. மேலே கூறப்பட்டவை, அசுத்த ஆவிகளால் பிடிக்கப்பட்டவர்கள், தாங்கள் விரும்பாத காரியங்களைச் சொல்லவும் செய்யவும், தங்களுக்குப் புரியாத வார்த்தைகளை உச்சரிக்கவும் கட்டாயப்படுத்தப்படும் நிகழ்வுகளால் எந்த வகையிலும் முரண்படவில்லை. இத்தகைய சந்தர்ப்பங்களில் அனைவரும் ஒரே மாதிரியாக ஆவிகளால் பாதிக்கப்படுவதில்லை என்பது நன்கு அறியப்பட்டதே. சிலர் அவற்றால் முழுமையாக ஆட்கொள்ளப்பட்டு, தாங்கள் என்ன செய்கிறோம் அல்லது பேசுகிறோம் என்பதைப் பற்றி முற்றிலும் அறிந்திருக்க மாட்டார்கள், அதேசமயம் மற்றவர்கள் அதை அறிந்திருப்பார்கள் மற்றும் பின்னர் அதை நினைவு கூர்வார்கள். இவை இரண்டும் ஒரு அசுத்த ஆவியின் செல்வாக்கால் ஏற்படுகின்றன – இருப்பினும், அது ஆன்மாவின் சாரத்தையே ஊடுருவி, அதனுடன் ஒன்றிணைந்து, தன்னை அதில் ஆக்கிக்கொண்டு, பாதிக்கப்பட்ட நபரின் உதடுகளிலிருந்து வார்த்தைகளையும் பேச்சையும் உச்சரிப்பது போன்ற ஒரு வழியில் அல்ல. அவற்றால் இதைச் செய்ய எந்த வகையிலும் முடியாது. நடப்பது என்னவென்றால், அசுத்த ஆவியானது, ஆன்மா செயல்படும் அந்த உறுப்புகளில் குடியேறி, அவற்றின் மீது தாங்க முடியாத சுமையை ஏற்றி, ஆன்மாவின் பகுத்தறிவுத் திறன்களை ஒரு பயங்கரமான இருளில் மூழ்கடித்து, அவற்றின் செயல்பாட்டை (இந்தச் செயல்பாட்டின் உறுப்புகளை இவ்வாறு அடக்குவதன் மூலம்) அடக்குகிறது. நாம் காணக்கூடியபடி, இது சில சமயங்களில் மதுபானம், காய்ச்சல், அதிகப்படியான குளிர் மற்றும் வெளிப்புற காரணங்களால் ஏற்படும் பிற நோய்களின் விளைவாகவும் ஏற்படுகிறது. சாத்தான் அவனது சரீரத்தின் மீது அதிகாரம் பெற்ற பிறகு, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட யோபுவின் மீதும் அதையே செய்யத் திட்டமிடக்கூடாதென்று, கர்த்தர் ஒரு சிறப்பு ஆணை மூலம் அவனைத் தடுத்து, 'இதோ, நான் அவனை உன் கைகளில் ஒப்புக்கொடுக்கிறேன்; அவன் ஜீவனையும் காப்பாற்று' என்றார் (யோபு 2:6), அதாவது, ஆன்மாவின் இருப்பிடத்தைக் குழப்பி, அவனது பகுத்தறிவை ஆக்கிரமித்து, புரிந்துகொள்ளும் திறனைச் சேதப்படுத்தி அவனைப் பைத்தியமாக்காதே, இதன் மூலம் அவன் (யோபு) உன்னை எதிர்க்க வேண்டும் (– Sob. 7:12).

14. இருப்பினும், ஆன்மாவுடன் ஒன்றிணைந்து, உடலைப் போலவே அதன் இருப்பிற்கான ஒரு கொள்கலனாக மாற்றும் வகையில், இந்த கரடுமுரடான மற்றும் திடமான பொருளுடன்—அதாவது, மாம்சத்துடன்—ஆவி இவ்வாறு தடையின்றி கலப்பது மிகவும் வசதியாக இருக்கலாம் என்றாலும், அதிலிருந்து இது பின்வருமாறு பின்தொடரவில்லை: ஆன்மாவும் அதேபோல ஒரு ஆவி என்பதால், அதுவும் உடலைப் போலவே அதன் இருப்பிற்கான ஒரு கொள்கலனாக மாற முடியும். இது ஒவ்வொரு பகுத்தறிவுள்ள உயிரையும் உள்ளடக்குவது மட்டுமல்லாமல், அதை ஊடுருவும் ஒரே மூவொருமைக்கு மட்டுமே சாத்தியமாகும். ஒரே கடவுள் எல்லா இடங்களிலும் எல்லாவற்றிலும் முழுமையாக இருக்கிறார், அதனால் அவர் நமது எண்ணங்கள் அனைத்தையும், நமது உள் அசைவுகள் அனைத்தையும், நமது ஆன்மாக்களின் இரகசியங்கள் அனைத்தையும் காண்கிறார். 'அவருக்கு மறைந்திருக்கிற எந்தப் படைப்பும் இல்லை; ஆனால் எல்லாமே அவருடைய கண்களுக்கு முன்பாகத் திறந்தும் வெளிப்பட்டும் இருக்கின்றன' (எபி. 4:13), – மேலும் 'அவர் நீதியினால் இருதயங்களையும் உள்ளங்களையும் சோதிக்கிறார்' (சங். 7:10). (– சேகரிப்பு 7:13).

15. ஆனால் அசுத்த ஆவிகள் நமது எண்ணங்களை எப்படி அறிந்துகொள்கின்றன? – அவை ஆன்மாவில் நேரடியாக அவற்றைப் படிக்கவில்லை, மாறாக வெளிப்புற, புலப்படும் அறிகுறிகளில், அதாவது நமது வார்த்தைகள் மற்றும் செயல்களில் அவை வெளிப்படுவதிலிருந்து அவற்றை அறிந்துகொள்கின்றன. ஆனால் ஆன்மாவிற்குள் இருந்து இன்னும் வெளிப்படாத எண்ணங்களுக்குள் அவற்றால் எந்த வகையிலும் ஊடுருவ முடியாது. அவர்கள் தூண்டும் எண்ணங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றனவா, எப்படி ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன என்பதையும் கூட, அவர்கள் ஆன்மாவிலிருந்தோ, அதன் விளைவாக இரகசியமாக அதற்குள் நிகழும் ஆழ்ந்த உள்ளுணர்வுகளிலிருந்தோ அறிந்துகொள்வதில்லை, மாறாக ஆன்மாவிற்கு வெளியே அவற்றின் வெளிப்பாடுகளிலிருந்து அறிந்துகொள்கிறார்கள். இவ்வாறு, உதாரணமாக, பேராவல் என்ற எண்ணத்தை ஊட்டிய பிறகு, ஒரு துறவி ஜன்னல் வழியாகவும் சூரியனையும் பார்க்கத் தொடங்குவதையும், அல்லது நேரம் என்னவென்று விசாரிப்பதையும் அவர்கள் கண்டால், அவனுக்குள் ஒரு பேராவல் கொண்ட ஆசை ஊட்டப்பட்டுள்ளது என்று அவர்கள் இதிலிருந்து அனுமானிக்கிறார்கள். மேலும், புத்திசாலிகள் கூட ஒருவரின் அகநிலையை அவர்களின் கண்கள், முகம் மற்றும் பிற வெளிப்புற அடையாளங்களிலிருந்து கண்டறிய முடியும் என்பதை நாம் காணும்போது, வான் சக்திகள் இதை மற்றும் இதேபோன்ற விஷயங்களை அறிந்துகொள்வது ஆச்சரியமல்ல. நிச்சயமாக, ஆவிகளைப் போலவே, சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி மனிதர்களை விட மிகவும் நுட்பமானவர்களாகவும், கூர்நோக்குடையவர்களாகவும் இருப்பவர்கள், இதை இன்னும் துல்லியமாகக் கண்டறிய முடியும் (– தொகுக்கப்பட்ட படைப்புகள் 7, 15).

16. எல்லாப் பேய்களும் மனிதர்களில் எல்லாப் பேரார்வங்களையும் தூண்டுவதில்லை, மாறாக, குறிப்பிட்ட ஆவிகள் ஒவ்வொரு குறிப்பிட்ட பேரார்வத்திற்கும் நியமிக்கப்பட்டுள்ளன என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்; ஏனெனில், அவற்றுள் சில அசுத்தமான மற்றும் வெட்கக்கேடான காமங்களில் மகிழ்ச்சி காண்கின்றன, மற்றவை இறை நிந்தனையை விரும்புகின்றன, மற்றவை கோபத்தையும் சீற்றத்தையும், மற்றவை துக்கத்திலும், மற்றவை வீண் பெருமையிலும் கர்வத்திலும் மகிழ்ச்சி காண்கின்றன – மேலும் ஒவ்வொன்றும் தானே குறிப்பாக மகிழ்ச்சி காணும் உணர்ச்சியை மனித இதயங்களில் விதைக்கின்றன; ஆனால் அவை அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் தங்கள் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுவதில்லை, மாறாக சோதிக்கப்படும் நபரின் காலம், இடம் மற்றும் மனநிலை ஆகியவற்றைப் பொறுத்து, ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தூண்டுகின்றன (– Collect. 7, 17).

17. அவை அனைத்தும் சம அளவிற்கு தீமையானவை அல்லது சம அளவிற்கு சக்திவாய்ந்தவை அல்ல என்பதும் புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டும். மிகவும் பலவீனமான ஆவிகள், பயிற்சியாளர்களையும் பலவீனர்களையும் தாக்கத் தொடங்குகின்றன; அவர்கள் வெல்லப்பட்டவுடன், மிகவும் வலிமையானவை அனுப்பப்படுகின்றன – இந்த வழியில், கிறிஸ்துவின் வீரர், தனது சொந்த முன்னேற்றத்திற்கும் தனது ஆன்மீக வலிமையின் வளர்ச்சிக்கும் ஏற்ப, படிப்படியாக மேலும் மேலும் வலுவான போர்களைத் தாங்கிக்கொள்ள வேண்டும். மேலும், நமது போராட்டத்தில், மிகவும் கருணைமிக்க பரிந்துரையாளரும் உதவியாளருமான கிறிஸ்து எப்போதும் எங்களுடன் இருந்தார் என்ற உண்மை இல்லாதிருந்தால், புனிதர்களில் எவரும் இத்தகைய எண்ணற்ற எதிரிகளின் தீய எண்ணங்களை எந்த வகையிலும் தாங்கியிருக்கவோ, அல்லது அவர்களின் அவதூறுகள் மற்றும் கடுங்கோபத்திற்கு எதிராக உறுதியாக நின்றிருக்கவோ முடியாது. போராட்டக்காரர்களின் பலத்தைச் சமன் செய்யாதவர், எதிரிகளின் ஒழுங்கற்ற தாக்குதல்களைத் தடுக்கவோ அல்லது கட்டுப்படுத்தவோாதவர், மேலும் 'எங்களால் தாங்கக்கூடியதற்கு மேல் சோதிக்கப்பட நாங்கள் அனுமதிக்காதவர்' (1 கொரி. 10:13). ( – சேகரிப்பு 7, 20).

18. ஒவ்வொரு மனிதரையும் தீங்கு செய்ய பேய்களுக்கு அதிகாரம் இல்லை என்பது, தேவனுடைய சித்தத்திற்கு மேலாக சோதனையிட எதிரி துணியாத ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட யோபுவின் உதாரணத்தால் மிகத் தெளிவாக நிரூபிக்கப்படுகிறது; நற்செய்திப் பகுதிಗಳಲ್ಲಿப் பதிவுசெய்யப்பட்ட தீய ஆவிகளின் அறிக்கையாலும் இது உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது: 'எங்களை விரட்டினால், பன்றிக் கூட்டத்திற்குள் எங்களை அனுப்புங்கள்' (மத். 8:31). ஆகவே, கடவுளின் சாயலில் படைக்கப்பட்ட எந்த மனிதனுள்ளும் அவர்களால் தன்னிச்சையாக நுழைய முடியாது என்று நம்புவதற்கு இது ஒரு முக்கியக் காரணமாகும், ஏனெனில் கடவுளின் அனுமதியின்றி, அசுத்தமான மற்றும் பேச முடியாத விலங்குகளுக்குள் கூட அவர்களால் நுழைய சக்தி இல்லை. உண்மையில், தங்கள் விருப்பப்படி எந்தவொரு நபரையும் சோதித்து, கசப்படையச் செய்யும் சக்தி அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தால், இளம் துறவிகளைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம், கறைபடியாத குணமுள்ள மனிதர்கள்கூட, அத்தகைய தீய எதிரிகளின் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டு, பாலைவனத்தில் வாழ முடிந்திருக்காது (– சேகரிப்புகள் 7:22).

19. அசுத்த ஆவிகள் முதலில் ஒருவரின் மனதிலும் எண்ணங்களிலும் ஆதிக்கம் செலுத்தாமல், அவரைப் பிடித்திருக்கும் உடல்களில் நுழைவதில்லை என்பதும் அறியப்படுகிறது. முதலில் அவர்களைக் கடவுள் பயம், கடவுளை நினைத்தல் மற்றும் ஆன்மீகப் போதனை ஆகியவற்றிலிருந்து அப்புறப்படுத்தி, பின்னர் அவர்கள் தைரியமாகத் தாக்குகிறார்கள், ஏனெனில் அவர்கள் பாதுகாப்பற்றவர்களாகவும், கடவுளின் உதவி மற்றும் பாதுகாப்பிலிருந்து அந்நியப்பட்டவர்களாகவும், அதனால் எளிதில் வெல்லப்படக்கூடியவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்; இறுதியாக, தங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட ஒரு பிரதேசத்தில் போல, அவர்கள் தங்களுக்குள் தங்கள் இருப்பிடத்தை அமைத்துக் கொள்கிறார்கள். – இருப்பினும், அவர்களால் மிகவும் கொடூரமாகவும், அளவுக்கு அதிகமாகவும் துன்புறுத்தப்படுபவர்கள், உடலில் அவர்களால் ஆட்கொள்ளப்படாமல், ஆன்மாவில் மிகவும் அழிவுகரமாக ஆட்கொள்ளப்பட்டவர்கள் என்பதும் உண்மையே – அதாவது, தங்கள் உணர்ச்சிகளாலும் காம விருப்பங்களாலும் சிக்கிக்கொண்டவர்கள்; ஏனெனில், அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளின்படி, 'எவனை எந்த ஆவி ஜெயிக்கிறதோ, அவன் அதற்கு அடிமையாயிருக்கிறான்' (2 பேதுரு 2:19), (– சேகரிப்பு 7, 24, 25).

20. ஒவ்வொரு நம்மோடும் இரண்டு தூதர்கள் எப்போதும் இருக்கிறார்கள் என்று திருமறை சாட்சியளிக்கிறது – ஒருவர் நல்லவர், மற்றொருவர் தீயவர். நல்லவர்களைப் பற்றி, இரட்சகர் கூறுகிறார்: 'இச்சிறியவர்களில் ஒருவரைப் புறக்கணிக்காதபடி ஜாக்கிரதையாக இருங்கள்; ஏனெனில், பரலோகத்தில் உள்ள அவர்களுடைய தூதர்கள் என் பரலோகப் பிதாவின் முகத்தைக் காண்கிறார்கள்' (மத். 18:10), – மற்றும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாவீது: 'கர்த்தருடைய தூதர் தம்மைப் பயந்தவர்களிடத்தில் பாசறை போட்டிட்டு அவர்களை விடுவிக்கிறார்' (சங். 33:8); அவர்களுடைய இருப்பிற்கு மேலும் சான்றுகள் அப்போஸ்தலர் நடபடிகள் புத்தகத்தில் காணப்படுகின்றன, அங்கே பேதுருவைப் பற்றி: 'அவருக்கு ஒரு தூதர் உண்டு' (– 12:15) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. *தி ஷெப்பர்ட்* (The Shepherd) என்ற நூலில் இந்த இரண்டு தூதர்களையும் பற்றி விரிவாக விவாதிக்கப்பட்டுள்ளது. – ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவரிடம் அணுக அனுமதி கோரியவரையும் நாம் கருத்தில் கொண்டால், எப்பொழுதும் அவரைப் பற்றித் தவறாகப் பேசினாலும், அவரைப் பாவத்திற்குள் ஈர்க்க முடியாதவராக இருந்தவர், யோபு விஷயத்தில் அது அந்த ஒருவரே என்பதை நாம் தெளிவாகக் காணலாம்; இதனால்தான் அவர் அந்த ஒருவரின் மீது அதிகாரத்தைக் கேட்டார் – 'அதுவரை' யோபு, எப்போதும் அவனைப் பழிசுமத்தியது அவனே என்பதை நாம் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்வோம், ஆனாலும் அவனைப் பாவம் செய்ய ஒருபோதும் தூண்ட முடியவில்லை; இதனால்தான் அவன் கர்த்தரிடம் அவனுக்கு மேலான அதிகாரத்தைக் கேட்டான் – அதுவரை தன்னை யோபுவின் நற்பண்பால் அல்ல, மாறாக எப்போதும் தம்முடைய பாதுகாப்பால் தன்னைக் காத்திருந்த கர்த்தருடைய பரிந்துரையால்தான் வெல்லப்பட்டிருந்ததாக ஒப்புக்கொண்டான். யூதாவைப் பற்றியும் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: 'பிசாசு அவன் வலது கையில் நிற்கட்டும்' (சங். 108:6). (– சேகரிப்பு 8, 17).

7. துரதிர்ஷ்டங்கள் மற்றும் பேரழிவுகளிலிருந்து எழும் அனைத்து வகையான துன்பங்களுக்கு எதிரான போராட்டம்

1. பாலஸ்தீனத்தில், எருசலேமும் சாகடக் கடலும் இடையே உள்ள பாலைவனங்களில், அநாகரிகர்கள் திடீரெனத் துறவிகளைத் தாக்கி, அவர்களில் பலரைக் கடுமையாகத் தாக்கினர். இறைவன் தன் ஊழியர்களுக்கு எதிராக இத்தகைய கொடூரம் நிகழ அனுமதித்தது எப்படி? – இந்தக் கேள்வி, புனிதர்களின் நற்பண்புகளும் செயல்களும் இந்தக் குறுகிய, அநித்தியமான வாழ்க்கையில் வெகுமதி அளிக்கப்படுகின்றன என்று நினைக்கும், குறைந்த நம்பிக்கையும் அறிவும் கொண்டவர்களின் மனதை வழக்கமாகக் குழப்புகிறது. ஆனால் நாம், 'கிறிஸ்துவுடைய இந்த நிகழ்கால வாழ்வில் மட்டுமே நமது நம்பிக்கையை வைக்காதவர்களாக' இருப்பதால், அப்போஸ்தலரின் கூற்றுப்படி, 'மனிதர்களில் எல்லாரிலும் பரிதாபகரமானவர்களாக ஆகிவிடாமல் இருக்க' முடியும் (1 கொரி. 15:19), அத்தகைய கருத்துக்களால் வழிதவறக்கூடாது; ஏனெனில், அத்தகைய நிகழ்வுகளின் உண்மையான தன்மையை அறியாமல், நாம் -இல், நமக்கு ஏற்படும் சோதனைகளைக் கண்டு திகிலும் குழப்பமும் கொள்ளக்கூடும், அதன் மூலம் நீதியின் பாதையிலிருந்து (சங். 72:2) வழிதவறிவிடக்கூடும். – அல்லது, இன்னும் அச்சுறுத்தும் வகையில் கூறுவதானால், மனித விவகாரங்களில் கடவுள் அநீதியையும் அலட்சியத்தையும் காட்டுகிறார் என்று கருதாமல் இருப்பதற்காக, ஏதோ ஒரு விதத்தில், அவர் பரிசுத்தவான்களையும் நீதிமான்களையும் சோதனையிலிருந்து விடுவிப்பதில்லை, மேலும் இந்த வாழ்வில் நல்லோருக்கு நன்மையையும், தீயோருக்குத் தீமையையும் திருப்பிக் கொடுப்பதில்லை – ஆகவே, செப்பனியா தீர்க்கதரிசி கர்த்தருடைய பெயரால் அச்சுறுத்தும் அவர்களுடன் சேர்ந்து நாமும் கண்டனத்திற்கு உள்ளாகாமல் இருப்பதற்காக, இவ்வாறு செய்ய வேண்டும்: '"கர்த்தர் நன்மையும் செய்யார், தீமையும் செய்யார்" என்று தங்கள் இருதயத்தில் சொல்லிக்கொள்ளும் அவர்களுக்கு நான் பழிவாங்குவேன்' (செப். 1:12), மேலும், இத்தகைய புகார்களுடன் கடவுளுக்கு எதிராகத் தூஷணம் சொல்லும் அவர்களைப் போன்ற அதே கதியை அவர்கள் அடைய மாட்டார்கள்: 'தீமை செய்வதெல்லாம் கர்த்தருக்கு முன்பாக நலமாயிருக்கிறது, அவர் அவர்களைக் கண்டு மகிழ்கிறார்; நீதியுள்ள தேவன் எங்கே?' (மலா. 2:17)? இதற்குப் பிறகு, தீர்க்கதரிசியால் சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு விவரிக்கப்பட்ட இறை நிந்தனையையும் சேர்க்கவும்: 'நாம் தேவனை ஆராதித்தது வீணோ? மேலும், நாம் அவருடைய கற்பனைகளைக் காத்து, சர்வவல்லமையுள்ள கர்த்தருடைய சந்நிதியில் ஜெபத்துடன் நடந்ததும் வீணோ? 'இப்போது நாங்கள் அந்நியரை ஆசீர்வதிக்கிறோம், மேலும் அக்கிரமத்தைச் செய்கிற அனைவரும் செழித்து வாழ்கிறார்கள்; அவர்கள் தேவனைத் தள்ளிவிட்டு இன்னும் இரட்சிக்கப்படுகிறார்கள்' (மலா. 3:14-15). – ஆகவே, இந்த மிகவும் அருவருப்பான மாயையின் வேராகவும் காரணமாகவும் இருக்கும் அறியாமையை நாம் தவிர்ப்பதற்கு, முதலில் உண்மையான நன்மை எது, தீமை எது என்பதை உறுதியாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும். பின்னர், இந்த விஷயத்தில் கூட்டத்தின் பொய்யான கருத்தில் அல்லாமல், வேதாகமத்தின் உண்மையான வரையறையில் உறுதியாக நின்று, விசுவாசமற்றவர்களின் மாயைகளால் நாம் எந்த வகையிலும் வழிதவற மாட்டோம்.

2. உலகில் இருப்பதும் நடப்பதும் அனைத்தும் மூன்று வகைப்படும், அவை: நன்மை, தீமை மற்றும் நடுநிலை. ஆகவே, நன்மை யாது, தீமை யாது, நடுநிலை யாது என்பதை நாம் உண்மையில் பகுத்தறிய வேண்டும், அப்போதுதான் நமது விசுவாசம், ஆரோக்கியமான அறிவால் பாதுகாக்கப்பட்டு, எல்லாச் சோதனைகளிலும் அசைக்கப்படாததாக நிலைத்திருக்கும். மனித விவகாரங்களில், ஒரு ஆன்மீகப் புண்ணியத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் ஒரு அத்தியாவசிய நன்மையாகக் கருதப்படக்கூடாது; அந்தப் புண்ணியம், நம்மை இறைவனிடம் வழிநடத்தும் உண்மையான விசுவாசத்தின் மூலம், இந்த மாறாத நன்மையில் இடைவிடாமல் பற்றிக்கொள்ள நம்மைத் தூண்டுகிறது. இதற்கு மாறாக, பாவத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் தீமையாகக் கருதப்படக்கூடாது; அது, நன்மை நிறைந்த இறைவனிடமிருந்து நம்மைப் பிரித்து, தீமை நிறைந்த பிசாசுடன் நம்மைக் கட்டுகிறது. நடுவில் இருப்பது என்பது, அதனால் பயனடையும் நபரின் குணம் மற்றும் மனப்பான்மையைப் பொறுத்து, ஒரு பக்கத்திற்கோ அல்லது மறு பக்கத்திற்கோ சேர்க்கப்படக்கூடிய ஒன்றாகும், அவை: செல்வம், அதிகாரம், கௌரவம், உடல் வலிமை, ஆரோக்கியம், அழகு, உயிர் அல்லது மரணம், வறுமை, மாம்சத்தின் பலவீனம், அவதூறு மற்றும் இது போன்ற பிற விஷயங்கள், இவற்றைப் பயன்படுத்துபவரின் குணம் மற்றும் மனப்பான்மையைப் பொறுத்து, நன்மைக்காகவோ அல்லது தீமைக்காகவோ பயன்படுத்தப்படலாம். ஏனெனில், அப்போஸ்தலரின் கூற்றுப்படி, செல்வம் கூட பெரும்பாலும் நன்மைக்காகப் பயன்படக்கூடும், அவர் 'இப்போதைய காலத்தில் செல்வந்தர்களாக இருப்பவர்கள் நற்செயல்களில் செல்வந்தர்களாகவும், தாராள மனமுடையவர்களாகவும், பகிர்ந்துகொடுக்கத் தயாராகவும் இருக்க வேண்டும் என்றும், தமக்காக எதிர்காலத்திற்கு ஒரு நல்ல அடித்தளத்தைச் சேகரித்து, நித்திய ஜீவனைப் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்றும் கட்டளையிடுகிறார்' (1 தீமோ. 6: 17–19): ஆயினும், கஞ்சர்கள் செய்வது போல, வெறுமனே சேமித்து வைப்பதற்காகவும், பூமியில் புதைப்பதற்காகவும், அல்லது தேவைப்படுபவர்களின் நன்மைக்காகப் பயன்படுத்துவதற்குப் பதிலாக ஆடம்பரத்திற்கும் இன்பங்களுக்கும் வீணடிக்கும்போது, அது தீயவையாக மாறுகிறது. மேலும், அதிகாரம் மற்றும் மரியாதை, உடல் வலிமை மற்றும் ஆரோக்கியம் ஆகியவை நடுநிலையானவை, மேலும் இரு தரப்பினருக்கும் பொருத்தமானவை என்ற உண்மையை, பழைய ஏற்பாட்டில் உள்ள பல புனிதர்கள் இந்த எல்லா விஷயங்களையும் கொண்டிருந்தபோதிலும், தேவனுக்கு மிகவும் பிரியமானவர்களாக இருந்தார்கள்; இதற்கு மாறாக, இந்த ஆசீர்வாதங்களைத் தவறாகப் பயன்படுத்தி, அவற்றைத் தங்கள் தீய நாட்டங்களின் சேவைக்குத் திருப்பியவர்கள், அநியாயமாகத் தண்டிக்கப்பட்டார்கள் அல்லது கொல்லப்பட்டார்கள், இதை ராஜாக்கள் புத்தகங்கள் அடிக்கடி விவரிக்கின்றன. அதுபோலவே, மிதமான தன்மையுள்ள மற்ற விஷயங்களைப் பொறுத்தவரை, அவை குணநலன்களில் மட்டுமேயான உண்மையான நன்மையல்ல, மாறாக அவை இடைப்பட்ட ஒன்றாகும் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்; ஏனெனில், நீதியுள்ளவர்கள் அவற்றை நீதியான மற்றும் அவசியமான செயல்களில் பயன்படுத்தி, நித்திய ஜீவனுக்காக நன்மையின் பலன்களை ஒரு புதையலாகச் சேமித்துக்கொள்ள உதவுகையில், அவை பயனுள்ளதாகவும் நன்மை பயப்பதாகவும் இருக்கின்றன; மாறாக, அவற்றைத் தவறாகப் பயன்படுத்துபவர்களுக்கு, அவை பயனுள்ளவையாகவோ அல்லது நன்மை பயப்பவையாகவோ இருப்பதில்லை, மாறாக அவற்றைப் பாவத்திற்கும் மரணத்திற்கும் மட்டுமே இட்டுச் செல்கின்றன.

3. பொருட்களுக்கும் செயல்களுக்கும் இடையிலான இந்த வேறுபாட்டை மனதில் உறுதியாகக் கொண்டு, கடவுளுக்குப் பயப்படுதலிலிருந்தும் கடவுள் மீதான அன்பிலிருந்தும் எழும் நற்குணத்தைத் தவிர வேறு உண்மையான நன்மை இல்லை என்பதையும், பாவத்தையும் கடவுளிடமிருந்து பிரிவதையும் தவிர வேறு உண்மையான தீமை இல்லை என்பதையும் அறிந்து, இப்போது மிகுந்த கவனத்துடன் ஆராய்வோம், கடவுள், தாமே அல்லது மற்றொருவர் மூலம், தம்முடைய பரிசுத்தவான்களில் எவரேனும் அத்தகைய தீமையை ஏற்படுத்தியதாக ஒருபோதும் நடந்திருக்கிறதா? நீங்கள் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி எங்கும் அத்தகைய ஒரு நிகழ்வையும் காண்பதில்லை. ஏனெனில், ஒருவரே அத்தகைய தீமையை விரும்பாமல் அதை எதிர்க்கும்போது, மற்றொருவரால் அவரைப் பாவத்திற்குள் வழிநடத்த முடிந்ததில்லை; மேலும், யாராவது பாவத்திற்குள் வழிநடத்தப்பட்டிருந்தால், அது இதயத்தின் நிதானமின்மை மற்றும் சீர்கெட்ட விருப்பத்தின் காரணமாக, அந்தப் பாவத்தைத் தானே தனக்குள் கருத்தரித்த ஒருவராக மட்டுமே இருந்திருப்பார். ஆகவே, நீதிமானாகிய யோபுவை இந்தத் தீயவழியில்—அதாவது பாவத்தில்—இழுக்கச் சாத்தான் முயன்றபோது, அவன் தன் பொறாமையின் எல்லா தந்திரங்களையும் அவன்மேல் பயன்படுத்தினான்—அவனது செல்வம் அனைத்தையும் பறித்து, அவனது பிள்ளைகளைக் கொன்று, யோபுவின் உடலைத் தலை முதல் கால் வரை தாங்க முடியாத வலியை உண்டாக்கும் காயங்களால் மூடினான்—ஆயினும், அவனை எந்த வகையிலும் பாவத்தால் களங்கப்படுத்த அவனால் முடியவில்லை; ஏனெனில், 'இந்தச் சோதனைகள் அனைத்திலும்' யோபு அசைக்கப்படாமல் இருந்தார், மேலும் 'தேவனை முட்டாளாகக் கருதவில்லை' (யோபு 1:22)—அவர் இறை நிந்தனைக்கு ஆளாகவில்லை.

4. அப்படியானால், கடவுளே தம்மைப் பற்றி, 'நான்... சமாதானத்தை உண்டாக்குகிறவனும், தீங்குகளைச் செய்கிறவனும் ஆவேன்' (ஏசாயா 45:7) என்று கூறுவதும், தீர்க்கதரிசி, 'கர்த்தர் உண்டாக்காத தீங்கு ஒரு நகரத்தில் உண்டானதோ?' (ஆமோஸ் 3:6) என்று சாட்சி கூறுவதும் எப்படி? – புனித வேதாகமத்தில், 'தீமை' என்ற சொல் சில சமயங்களில் துரதிர்ஷ்டவசமான நிகழ்வுகளைக் குறிக்கிறது, அவை இயல்பிலேயே தீமையானவை என்பதால் அல்ல, மாறாக அவற்றின் சொந்த நன்மைக்காக அனுப்பப்பட்டவர்களால் அவை தீமையாகக் கருதப்படுவதால் ஆகும் . ஏனெனில், கடவுளின் வார்த்தை, மக்களுடன் பேசும்போது, அவசியமாக மனித வார்த்தைகளிலும் மனித உணர்வுகளுடனும் பேசுகிறது. அதனால், அபாயகரமான புண்களால் அவதிப்படுபவர்களுக்கு ஒரு மருத்துவர் நன்மையுடன் செய்யும் வெட்டுவதும் சுட்டுக் காயப்படுத்துவதும் உயிர்காக்கும் செயல் என்றாலும், அதை அனுபவிக்க வேண்டியவர்களுக்கு அது ஒரு தீமையாகக் கருதப்படுகிறது; அவ்வாறே, குதிரையின் குறுக்குக் கொம்புகளும், பாவிக்கான திருத்தமும் மகிழ்ச்சியூட்டுவதில்லை; மேலும், அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல, 'கல்வியின் பயன் அக்காலத்தில் இனிமையானதாகத் தோன்றாமல், வேதனையானதாகவே தோன்றும்; ஆனால், அதற்குப் பிறகு, அதனால் பயிற்சி பெற்றவர்களுக்கு அது நீதியின் அமைதியான கனியைத் தருகிறது' – மேலும்: 'கர்த்தர் தாம் அன்புகூரும்வர்களை கடினமாகப் பழக்குகிறார்; தாம் ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒவ்வொரு குமாரனையும் தண்டிக்கிறார். தன் குமாரனைக் கடினமாகப் பழக்காத தகப்பன் யார்?' (எபி. 12:6, 7, 11)? – இவ்வாறு, 'தீமை' என்ற சொல் சில சமயங்களில் துரதிர்ஷ்டவசமான நிகழ்வுகளைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்படுகிறது, பின்வரும் கூற்றில் உள்ளதைப் போல: 'தேவன் அவர்கள்மேல் செய்வதாகச் சொன்ன தீமைப்பற்றி மனங்கொண்டு, அதைச் செய்யாதிருந்தார்' (யோனா 3:10). மேலும்: 'ஏனெனில், கர்த்தராகிய நீர் கிருபையுள்ளவரும், இரக்கமுள்ளவரும், தாமதமாய் கோபமுள்ளவரும், நித்தியகிருபையில் செல்வந்தரும், மனுஷர்மேல் கொண்டுவர எண்ணிய தீமையைப் பற்றி மனந்திரும்புகிறவரும் ஆவீர்' (யோனா 4:2), அதாவது, நமது பாவங்களின் காரணமாக நாம் மீது கொண்டுவர நீங்கள் கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட கடுமையான துன்பங்களையும் பேரழிவுகளையும் குறித்தது. இவை சிலருக்கு எவ்வளவு பயனுள்ளவை என்பதை அறிந்து, மற்றொரு தீர்க்கதரிசி, அவர்கள் மீது பகைமையின் காரணமாக அல்ல, மாறாக அவர்களின் இரட்சிப்பின் பேரவாவால், இவ்வாறு ஜெபிக்கிறார்: 'கர்த்தாவே, அவர்கள் மீது தீங்கு வரச்செய்யும்; பூமியின் பெருமைசாலிகள் மீது தீங்கு வரச்செய்யும்' (ஏசாயா 26:15). கர்த்தராகிய தேவன் தாமே கூறுகிறார்: 'இதோ, நான் உன்மேல் தீமையை வரவழைப்பேன்' (எரேமியா 11:11), அதாவது, துயரங்களையும் அழிவையும், அதன் மூலம், இப்பொழுது இரட்சிப்பின் பொருட்டு தண்டிக்கப்பட்டு, உங்கள் மகிழ்ச்சியான நாட்களில் மறந்துவிட்ட என்னை நோக்கித் திரும்பி, அவசரமாக எனக்கு முன்பாக வருமாறு நீங்கள் இறுதியில் கட்டாயப்படுத்தப்படுவீர்கள். அவை பலரின் நன்மைக்காகப் பயன்பட்டு, அவர்களை நித்திய மகிழ்ச்சியை அடைவதற்கு வழிநடத்தும் போது, அவற்றை நாம் ஏன் ஒரு உள்ளார்ந்த தீமையாக அங்கீகரிக்க முடியாது? ஆகையால்—நாம் தற்போதைய கேள்விக்குத் திரும்புவோம்—பொதுவாகத் தீமை என்று கருதப்படும் எதுவும், அது பகைவர்களால் நமக்குத் திணிக்கப்பட்டாலும் சரி அல்லது வேறு விதத்தில் நம்மை வருத்தப்படுத்தினாலும் சரி, அவற்றை நாம் தீமையாகக் கருதக்கூடாது, மாறாக ஒரு இடைப்பட்ட ஒன்றாகக் கருத வேண்டும். அப்படியானால், அதைச் சீற்றத்தில் செய்தவர் கருதுவது போல் அது இருக்காது, மாறாக அதைச் சகித்துக்கொள்பவர் உணர்வதே அதுவாக இருக்கும். அப்படியானால், ஒரு புனிதர் கொல்லப்படும்போது, அவருக்குத் தீங்கு செய்யப்பட்டதாக ஏன் நினைக்கக்கூடாது, மாறாக அது ஒரு இடைப்பட்ட விஷயம் என்று நினைக்க வேண்டும்? ஏனெனில், பாவியைப் பொறுத்தவரை அது தீங்காக இருந்தாலும், நீதிமானைப் பொறுத்தவரை அது ஆறுதலுக்கும் தீங்குகளிலிருந்து விடுதலையுக்கும் ஒரு மூலமாகும். 'நீதியானவனின் மரணம் ஓய்வாகும்; அவனது வழி மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது' (யோபு 3:23). நீதியுள்ளவன் அத்தகைய மரணத்தால் எந்த இழப்பையும் சந்திப்பதில்லை – ஏனெனில் அவனுக்குப் புதிதாகவோ அல்லது முன்னெப்போதும் இல்லாததாகவோ எதுவும் நேர்ந்ததில்லை, – ஆனால் இயற்கையின் அவசியத்தால் அவருக்கு ஏற்படவிருந்ததை, அவர் பகைவரின் பொறாமையின் மூலம் ஏற்றுக்கொண்டார், அது நித்திய ஜீவனுக்குப் பயனளிக்காமல் இல்லை; மேலும், நமது தற்போதைய இருப்பின் தவிர்க்க முடியாத சட்டத்தின்படி அவர் செலுத்த வேண்டியிருந்த மனித மரணத்தின் கடனை, அவருக்குக் காத்திருக்கும் பெரிய வெகுமதியின் அடையாளமாக, துன்பத்தின் செழுமையான பலனால் செலுத்தினார்.

5. இருப்பினும், இது தீயவர்களைக் குற்றமற்றவர்களாக்கிவிடாது. ஒரு தீயவனின் தீச்செயல் ஒரு நீதியானவனுக்கு எந்தப் பெரிய தீங்கையும் விளைவிக்க முடியவில்லை என்பதற்காக மட்டும், அந்தத் தீயவன் தண்டனையிலிருந்து தப்பித்துவிட மாட்டான். ஏனெனில், பொறுமை என்பது நீதியானவர்களின் நற்பண்பாகும். மரணத்தையோ அல்லது துன்பத்தையோ ஏற்படுத்தியவன் அல்ல, மாறாக அவற்றைப் பொறுமையுடன் சகித்தவனே வெகுமதியைப் பெறத் தகுதியானவன். ஏனெனில், முந்தையவர் தனது கொடூரமான கொடுமைக்காக நீதியான தண்டனையைச் சகித்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். அதே சமயம், பிந்தையவர் எந்த குறிப்பிடத்தக்க தீங்கும் அடையாமல் இருந்தபோதிலும், பரிசைப் பெறுவார்; ஏனெனில், தனது ஆன்மாவின் வலிமையால் சோதனைகளையும் துன்பங்களையும் பொறுமையுடன் சகித்துக்கொண்டு, தீய நோக்கத்துடன் தனக்கு இழைக்கப்பட்ட அனைத்தையும், வரவிருக்கும் வாழ்வில் தனது பேரின்பத்தை அதிகரிக்கும் விதமாக, தனது நன்மைக்காக மாற்றிவிட்டார்.

6. இவ்வாறு, யோபுவின் சகிப்புத்தன்மை, தனது சோதனைகள் மூலம் அவனை மேலும் மகிமையானவனாக ஆக்கிய சாத்தானுக்கு ஒரு நல்ல பலனை அளிக்கவில்லை, மாறாக அவற்றைத் துணிச்சலாகச் சகித்த யோபுவுக்கே அது பலனளித்தது; மேலும், யூதாவின் துரோகம் மனித இனத்தை இரட்சிக்கப் பயன்பட்டது என்ற அடிப்படையில் அவனுக்கு நித்திய வேதனையிலிருந்து விடுதலை வழங்கப்படாது. ஏனெனில், ஒருவர் ஒரு செயலின் விளைவைப் பார்க்காமல், அதைச் செய்பவரின் மனப்பான்மையைப் பார்க்க வேண்டும். ஆகவே, ஒருவரின் இதயத்தின் பலவீனம் மற்றும் கோழைத்தனம் மூலம் அவரே தனக்குத் தானே தீங்கை வரவழைத்துக் கொள்ளாவிட்டால், மற்றொருவரால் யாருக்கும் எந்தத் தீங்கும் விளைவிக்க முடியாது என்ற உறுதியான நம்பிக்கையை நாம் ஏன் விடாமுயற்சியுடன் நிலைநிறுத்த வேண்டும்? ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்போஸ்தலரே கூட ஒரே வசனத்தில் இதே கொள்கையை உறுதிப்படுத்துகிறார்: 'தேவனை நேசிக்கிறவர்களுக்குச் சகலமுமே நன்மைக்கேதுவாகச் சேருகிறது என்று அறிந்திருக்கிறோம்' (ரோமர் 8:28). ஏனெனில், 'அனைத்தும் நன்மைக்கே கூடிச் செயல்படுகின்றன' என்று கூறுவதன் மூலம், அவர் மகிழ்ச்சியாகக் கருதப்படுபவை மட்டுமல்ல, துரதிர்ஷ்டமாகக் கருதப்படுபவற்றையும் கூட, அனைத்தையும் ஒன்றாக உள்ளடக்கினார்; அப்போஸ்தலரே வேறு இடத்தில் தம்மைப் பற்றி, அவர் இரண்டின் வழியாகவும் கடந்து சென்றதாகக் கூறுவது போல: 'நீதியின் ஆயுதங்கள் வலதிலும் இடதிலும்—அதாவது மகிமையும் அவமதிப்பும், இழிவுரையும் புகழ்ச்சியும்: வஞ்சிக்கிறவர்களாய் இருந்தும்கூட உண்மையுள்ளவர்களாய், துயரப்படுகிறவர்களாய் இருந்தும்கூட எப்போதும் சந்தோஷப்படுகிறவர்களாய், ஏழைகளாய் இருந்தும்கூட அநேகரைச் செல்வந்தராக்குகிறவர்களாய்' என்பன போன்றவை (2 கொரி. 6:7–10). ஆகவே, மகிழ்ச்சியாகக் கருதப்படுவது—அதை அப்போஸ்தலர் 'மகிமை மற்றும் புகழ்ச்சி' என்ற வார்த்தைகளால் விவரித்து வலது கையில் சேர்ப்பதாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது துரதிர்ஷ்டமாகக் கருதப்படுவது—அதை அவர் 'அவமானம் மற்றும் நிந்தனை' என்ற வார்த்தைகளால் வெளிப்படுத்தியதாக இருந்தாலும் சரி, அனைத்தும்: 'அவமானம் மற்றும் நிந்தனை' ஆகியவை இடது பக்கத்தைக் குறிக்கின்றன – இவை அனைத்தும் ஒரு பரிபூரண மனிதனின் கைகளில், 'நீதியின் ஆயுதங்களாக' மாறுகின்றன: அவர் தனக்கு இழைக்கப்பட்ட (கடுமையான) தாக்குதல்களை பரந்த மனப்பான்மையுடன் தாங்கிக்கொண்டு, அதன் மூலம், அதாவது, அவர் தாக்கப்பட்ட அதே விஷயங்களையே ஆயுதங்களாகப் பயன்படுத்திப் போராடுகிறார், மேலும், அதை ஒரு வில், வாள் மற்றும் தன்னைத் தாக்குபவர்களுக்கு எதிராக மிக வலிமையான கவசமாக ஆயுதமாகக் கொண்டு, அவர் தனது பொறுமையையும் தைரியத்தையும் கச்சிதமாக வெளிப்படுத்துகிறார்; தன்னை மரணத்திற்குத் தள்ளும் அதே பகைவனின் அம்புகளாலேயே தனது உறுதியின் மாபெரும் வெற்றியைக் கொண்டாடுகிறார்; இவ்வாறு, நல்வாய்ப்பால் தலைநிமிராமலும், துரதிர்ஷ்டத்தால் மனமுடைந்து போகாமலும், நேரான மற்றும் அரச வழியில் பயணிக்கும்போது, அத்தகைய அமைதியான மனநிலையிலிருந்து, மகிழ்ச்சியின் வருகையால் வலதுபுறமாகத் தள்ளப்படுவதோ, அல்லது துரதிர்ஷ்டத்தின் தாக்குதலாலும் துயரத்தின் பெருக்கத்தாலும் இடதுபுறமாகக் கீழே தள்ளப்படுவதோ இல்லை. – 'கர்த்தரே, உமது நியமத்தை நேசிப்பவர்களுக்கு சமாதானம் உண்டு, அவர்களுக்கு இடறல் இல்லை,' என்று புனித தாவீது சாட்சியளிக்கிறார் (சங். 118:165); ஆனால், தங்கள் இயல்பு மற்றும் வேறுபாடுகளுக்கு ஏற்ப ஒவ்வொரு அதிர்ஷ்டத் திருப்பத்திற்கும் மாறும் அவர்களைப் பற்றி, 'முட்டாளன் சந்திரனைப் போல மாறுகிறான்' என்று கூறப்படுகிறது. (சிராக்கு 27:11). அதுபோலவே, பரிபூரணர்கள் மற்றும் ஞானிகளைப் பற்றி, 'தேவனை நேசிப்பவர்களுக்கு, எல்லாமே நன்மைக்கே சேர்கின்றன' என்று கூறப்படுகிறது; அதே சமயம், பலவீனர்கள் மற்றும் முட்டாள்களைப் பற்றி, 'முட்டாளனுக்கு எல்லாம் விரோதமாயிருக்கிறது' (நீதிமொழிகள் 14:7) என்று அறிவிக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் அவன் மகிழ்ச்சியைத் தன் நன்மைக்காகப் பயன்படுத்துவதில்லை, மேலும் துரதிர்ஷ்டத்தால் அவனுக்குத் திருத்தமும் ஏற்படுவதில்லை. துன்பங்களைத் தைரியமாகச் சகிப்பதற்குத் தேவைப்படும் அதே தார்மீக வலிமை, மகிழ்ச்சியில் சரியான மிதத்தை பேணுவதற்கும் தேவைப்படுகிறது; மேலும், இந்தச் சூழ்நிலைகளில் ஒன்றால் பாதை விலகும் எவரும், அவற்றில் எதையும் தாங்குவதற்குப் போதுமான வலிமையானவர் அல்ல என்பது சந்தேகத்திற்கு அப்பாற்பட்டது. இருப்பினும், துரதிர்ஷ்டத்தை விட மகிழ்ச்சி ஒரு மனிதனுக்கு அதிக தீங்கைச் செய்கிறது. ஏனெனில், துன்பம் சில சமயங்களில், ஒருவரின் விருப்பத்திற்கு எதிராக, ஒருவரைத் தடுத்து அடக்கி, பணிவூட்டுகிறது; மேலும், அது அவர்களை நலமளிக்கும் மனந்திரும்புதலுக்கு வழிநடத்தி, அவர்களைக் குறைவாகப் பாவம் செய்யத் தூண்டுகிறது அல்லது முற்றிலும் திருந்தும்படி கட்டாயப்படுத்துகிறது. ஆனால், மகிழ்ச்சி என்பது, தீங்கானாலும் இனிமையான flattery-யால் ஆன்மாவை வீங்கச் செய்து, அதிர்ஷ்ட வெற்றிகளால் தங்களைப் பாதுகாப்பாகக் கருதுபவர்களை, பயங்கரமான அழிவில், புழுதியாக மாற்றுகிறது.

7. அத்தகைய பரிபூரண மனிதர்கள் உவமையாக 'இருகையாள்கள்' என்று புனித வேதாகமத்தில் அழைக்கப்படுகிறார்கள். நியாயத்தீர்ப்பாளர்கள் புத்தகத்தில் பதிவுசெய்யப்பட்ட எஹூதைப் போல, அவர் தனது இரு கைகளையும் தனது வலது கையாகப் பயன்படுத்தினார் (3:15). நாமும் நமது நல்வாழ்வையும் (வலக்கரமாகக் கருதப்படுவது) துரதிர்ஷ்டத்தையும் (இடக்கரமாக அழைக்கப்படுவது) நல்ல மற்றும் நீதியான பயன்பாட்டின் மூலம் சரியான பக்கத்திற்குத் திருப்பினால், நம்மீது வரும் எதுவும், அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளில், நமக்கு 'நீதியின் படைக்கலன்களாக' மாறும், அதனால் நம்மால் அத்தகைய ஆன்மீகப் பரிபூரணத்தை அடைய முடியும். நமது அக ஆழ்வில், நாம் இரண்டு பக்கங்களையும், ஒருவிதமாகச் சொன்னால், இரண்டு கைகளையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்கிறோம். மேலும், 'வலக்கை' என்று நாம் அழைக்கும் ஒன்றையும், 'இடக்கை' என்று நாம் அழைக்கும் ஒன்றையும் எந்த ஒரு புனிதரும் கொண்டிருக்கத் தவறமாட்டார்; ஆனால், அவர் தனது நற்பண்பின் முழுமையை, இரண்டையும் வலக்கையாக மாற்றி அவற்றை நல்ல முறையில் பயன்படுத்துவதில் வெளிப்படுத்துகிறார். நாம் எதைப் பற்றிப் பேசுகிறோம் என்பதை இன்னும் தெளிவாக விளக்க, நான் கூறுகிறேன்: ஒரு புனிதர் ஆன்மீக முன்னேற்றத்தைக் காண்பிக்கும்போது, அதாவது, ஆவியால் கனன்று, தனது எல்லா விருப்பங்கள் மற்றும் ஆசைகளின் மீதும் மேலாதிக்கம் செலுத்தும்போது; ஒவ்வொரு பிசாசுத்தனமான தாக்குதலிலிருந்தும் விடுபட்டு, எந்த உழைப்போ அல்லது சிரமமோ இல்லாமல் மாம்சத்தின் இச்சையைத் துண்டித்துப் பிரிக்கும்போது; பூமிக்கு மேலே உயர்ந்தெழுந்து, மேலும், இவ்வுலகில் உள்ள அனைத்தையும் நிலையற்ற புகை மற்றும் வெற்று நிழலாகக் கருதி, எந்த நேரத்திலும் மறைந்துவிடும் ஒன்றாக அதை இகழ்கிறார்; மனத்தின் பரவசத்தில், அவர் எதிர்காலத்தை வெறுமனே ஆவலுடன் விரும்புவது மட்டுமல்லாமல், அதை மிகத் தெளிவாகக் காண்கிறார்; அவர் ஆன்மீகத் தியானங்களால் மிகவும் திறம்படப் போஷிக்கப்படுகிறார்; அவருக்குத் திறக்கப்பட்ட ஒரு கதவின் வழியாகப் பார்ப்பது போல, அவர் தெளிவாகக் காண்கிறார், அப்போது அவர் ஒரு புனிதரின் கணவராகிறார். அவன் பரலோக இரகசியங்களைக் காண்கிறான்; அவன் தூய்மையோடும் பேரார்வத்துடனும் கர்த்தருக்கு ஜெபிக்கும்போது; அவன் ஆவியானவரின் அக்கினியால் எரியும்போது, தன் ஆன்மாவின் முழு ஏக்கத்தால் கண்ணுக்குத் தெரியாத மற்றும் நித்தியமானவை நோக்கி முழுமையாக ஈர்க்கப்பட்டு, தான் இனி மாம்சத்தில் இல்லை என்று நினைக்கும்போது; அவனுக்கும் இந்த நிலை உண்டு, – அவர் சோதனையின் புயல்களால் சூழப்படும்போது, மாம்ச இச்சைகள் மீதான காமத்தின் அலைகளால் எரியூட்டப்படும்போது, எரிச்சலூட்டும் கிளர்ச்சியின் நெருப்பால் வெறித்தனமான கோபத்திற்குத் தூண்டப்படும்போது, சுய-உயர்த்தலால் பெருமைக்கோ அல்லது வீண் பெருமைக்கோ தள்ளப்படும்போது, 'மரணத்திற்கு வழிவகுக்கும் துயரத்தால்' நசுக்கப்படும்போது (2 கொரி. 7:10), வஞ்சகமான மனச்சோர்வின் தாக்குதல்களால் அவர் முற்றிலும் மனமுடைந்து போகும்போது, மேலும், எல்லா ஆவிக்குரிய உற்சாகமும் நீங்கி, அவர் அலட்சியத்தாலும் விளக்கமுடியாத ஒரு சோகத்தாலும் மரத்துப்போகும்போது, அப்பொழுது, அக உற்சாகத்தை மூட்டும் நல்ல எண்ணங்கள் மட்டுமல்ல, சங்கீதங்கள், ஜெபம், மேலும், வாசிப்பும், மடப்பகுதியில் தனித்திருப்பதும் அவருக்கு மிகவும் சலிப்பூட்டுகின்றன, மேலும் நற்பண்பின் கருவிகள் அனைத்தும் ஒருவித தாங்க முடியாத வெறுப்பையும் தயக்கத்தையும் சந்திக்கின்றன – ஒரு துறவி இந்த வழியில் பாதிக்கப்படும்போது இவையனைத்தும், இடது பக்கம் அவரை அழுத்துகிறது என்பதைக் குறிக்கின்றன. இவ்வாறு, நாம் கூறியது போல் வலது பக்கத்திற்குச் சொந்தமான விஷயத்தில், எழும் வீண் பெருமையால் யாரும் வீங்கிக் கொள்ளாமல், இடது பக்கத்திற்குச் சொந்தமான விஷயத்தில், வீரசாகசம் செய்து போரிடும்போதும், விரக்தியில் விழாமல் இருப்பவர்; அவன் தனது இரு கைகளையும் தனது வலது கையாகப் பயன்படுத்துவான், மேலும் இரு முயற்சிகளிலும் வெற்றி பெற்ற பிறகு, தனது இடது மற்றும் வலது நிலைகள் இரண்டிலிருந்தும் வெற்றியின் உள்ளங்கையைப் பெறுவான். அத்தகைய வெற்றிக் கரத்தை, நாம் வாசிப்பதைப் போல, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட யோபுவும் பெற்றார். அவர் ஏழு மகன்களின் செல்வந்தரும் கௌரவமுள்ள தந்தையுமாக இருந்தபோதும், அவர்களைத் தமக்காக அல்லாமல், அவர்களுடைய பரிசுத்தத்திற்காகப் பலியிட விரும்பியதால், தம்முடைய வலது கையால் செய்த நற்செயல்களுக்காக முடிசூட்டப்பட்டார். மாறாக, கடவுளுக்குப் பிரியமானவராகவும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவராகவும் இருந்தார்; அவருடைய வீட்டின் வாசல் வந்த அனைவருக்கும் திறந்திருந்தபோது; அவர் ஊனமுற்றவர்களுக்குத் தாங்கலாகவும், குருடர்களுக்கு வழிகாட்டியாகவும் இருந்தார்; பலவீனர்களின் தோள்களை அவருடைய ஆட்டு மந்தையின் உரோமங்கள் கதகதப்பாக்கியபோது; அவர் அனாதைகளுக்குத் தந்தையாகவும், விதவைகளுக்குக் கணவராகவும் இருந்தபோது; அவர் தனது எதிரியின் வீழ்ச்சியில் தன் இதயத்தில் கூட மகிழ்ச்சியடையாதபோது. அந்த யோபுவே, அசைக்க முடியாத உறுதியுடன் செயல்பட்டு, அபரிமிதமான உயர் மன உறுதியுடன் பேரழிவுகளை வென்றார்: ஒரே கணத்தில் தனது ஏழு மகன்களை இழந்தபோது, ஒரு தந்தையாகக் கசப்பான துக்கத்தால் அழிந்து போகாமல், மாறாக, கடவுளின் ஊழியராக, தனது சிருஷ்டிகரின் சித்தத்தில் சமாதானத்தைக் கண்டார்; செல்வந்தராக இருந்து ஏழையராகவும், செழிப்பிலிருந்து நிர்வாணமாகவும் மாறியபோது, ஆரோக்கியமான மனிதராக இருந்து குஷ்டரோகிக்கும், கௌரவமான மற்றும் மகிமையான மனிதராக இருந்து அவமதிக்கப்பட்டு இகழப்பட்டவருமாக மாறியபோதும், அவர் தனது மன உறுதிக்கு எந்தக் களங்கமும் வரவிடாமல் காத்தார்; இறுதியில், தனது எல்லா உடைமைகளையும் செல்வங்களையும் இழந்து, ஒரு மலக்கிடங்கில் வசிப்பவரானபோது, மேலும், தன் உடலைச் சித்திரவதை செய்யும், எல்லாவற்றையும் விட கொடூரமான ஒருவன், கசிந்த சீழை ஒரு மட்பாண்டத் துண்டால் வழித்து எடுப்பதும், தன் உடலின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் இருந்த காயங்களுக்குள் ஆழமாக விரல்களைச் செருகி, உள்ளிருந்து புழுக்களை வெளியே எடுப்பதும் போல இருந்தது. இவை அனைத்தின் மத்தியிலும், அவன் சிறிதளவும் கடவுளுக்கு எதிராகத் தூஷணம் பேசவில்லை, தன் படைப்பாளிக்கு எதிராக எந்த வகையிலும் முணுமுணுக்கவும் இல்லை; உண்மையில், என்ன? – மிகக் கடுமையான சோதனைகளின் அத்தகைய சுமையைப் பற்றி சிறிதும் அஞ்சாமல், பிசாசின் கொள்ளையிலிருந்து தப்பிக்கக்கூடிய ஒரே பொருளாக இருந்த, தன் உடலை மூடியிருந்த ஆடையையும் கூட கிழித்துத் தள்ளிவிட்டார்—இதன் மூலம், இந்த மிகவும் கொடூரமான கொள்ளையன் தன்னைத் தாக்கியதற்கு மேலும், தன் விருப்பப்பூர்வமான நிர்வாணத்தையும் சேர்த்தார். அதுபோலவே, அவரது முந்தைய மகிமையின் அடையாளங்களில் தீண்டப்படாமல் இருந்த ஒரே பகுதியான அவரது தலையின் முடியை, அவர் வெட்டித் தனது சித்திரவதை செய்பவனிடம் எறிந்தார்; மேலும், தனது பேராசை கொண்ட எதிரி தனக்கு விட்டு வைத்திருந்ததை இவ்வாறு துண்டித்த பிறகு, அவர் மீது பெற்ற வெற்றியில் தனது மகிழ்ச்சியை ஒரு தெய்வீகக் குரலில் அறிவித்தார்: ''நன்மைகள் கர்த்தருடைய கரத்திலிருந்து எங்களுக்குக் கிடைத்திருந்தால், தீமைகளை நாங்கள் ஏன் சகித்துக்கொள்ளக் கூடாது? நான் என் தாயின் கர்ப்பத்திலிருந்து நிர்வாணமாக வந்தேன், நிர்வாணமாகவே அங்கே திரும்புவேன்: கர்த்தர் கொடுத்தார், கர்த்தரே எடுத்துக்கொண்டார்; கர்த்தருக்குப் பிரியமானபடிதான் இது நிகழ்ந்தது: கர்த்தருடைய நாமம் ஸ்தோத்திரத்திற்குரியது' (யோபு 2:10; 1:21). – யோசேப்பை நான் 'இருகரத்திறமை கொண்டவர்' என்றும் சரியாக அழைப்பேன், ஏனெனில் செழிப்பான காலங்களில் அவர் தம் தந்தைக்கு பிரியமானவராகவும், சகோதரர்களிடம் மரியாதையுடன் நடந்துகொள்பவராகவும், தேவனுக்குப் பிரியமானவராகவும் இருந்தார்; துன்ப காலங்களில், அவர் கற்புடையவராகவும், தனது எஜமானிடம் விசுவாசமாகவும், சிறையில் இருந்தபோது மிகவும் சாந்தமாகவும், தனக்குச் செய்யப்பட்ட தீமைகளுக்குப் பழிவாங்க நினைக்காமலும், தனது எதிரிகள், பொறாமைப்பட்டவர்கள், மேலும் தன்னைக் கொல்ல முயன்றவர்களிடம் கூட கருணை கொண்டவராகவும் இருந்தார்; தனது சகோதரர்களிடம், அவர் மென்மையாக அன்பு காட்டுவது மட்டுமல்லாமல், தாராளமாகவும் இருந்தார். இவர்களும் இவர்களைப் போன்றவர்களும் 'இருதிறத்தாராக'ச் சரியாக அழைக்கப்படுகிறார்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் இரு கைகளையும் தங்கள் வலது கையாய்க் பயன்படுத்துகிறார்கள், மேலும், திருத்தூதரால் பட்டியலிடப்பட்ட சோதனைகள் வழியாகச் சென்று, அவரைப் போலக் கூறலாம்: 'நீதியின் ஆயுதங்களை, வலது கையாலும் இடது கையாலும், கனவாலும் அவமானத்தாலும், தேவையாலும் புகழ்ச்சியாலும்' மற்றும் பல. – நாமும் இருகரத்தினராக இருப்போம், அதனால் இவ்வுலக ஆசீர்வாதங்களின் செழுமையும் பற்றாக்குறையும் நம்மை அசைக்காது; செழுமை நம்மை அழிவுகரமான காம இன்பங்களுக்குள் ஈர்க்கவும், பற்றாக்குறை நம்மை விரக்தியிலும் முணுமுணுப்பிலும் மூழ்கடிக்கவும் கூடாது. ஆனால், இரு நிலைகளிலும் நாம் கடவுளுக்குச் சமமாக நன்றி செலுத்தும்போது, நாம் இன்பம் மற்றும் துன்பம் இரண்டிலிருந்தும் சமமான பயனைப் பெறுவோம்; நாம் இரு கைகளையும் கொண்ட உண்மையான மனிதனைப் போல, தேசங்களின் போதகரைப் போல இருக்கும்போது, அவர் தன்னைப் பற்றி, 'நான் எந்தச் சூழ்நிலையில் இருந்தாலும் திருப்தியாக இருப்பதைக் கற்றுக்கொண்டேன்' என்று சாட்சி கொடுத்தார். நான் தாழ்வதை அறிவேன், செழுமையை அறிவேன். எந்தச் சூழ்நிலையிலும், வயிறு நிரம்பியிருந்தாலும் அல்லது பசியுடன் இருந்தாலும், செழுமையிலும் பற்றாக்குறையிலும் திருப்தியாக இருப்பதன் இரகசியத்தை நான் கற்றுக்கொண்டேன். எனக்குப் பெலன் தரும் அவராலே எல்லாவற்றையும் செய்ய என்னால் முடியும்' (பிலிப்பியர் 4:11–13).

8. நாம் கூறியது போல், சோதனை இரண்டு வகைப்படும் – அதாவது, இன்பத்தின் மூலமாகவும் துன்பத்தின் மூலமாகவும்; இருப்பினும், மக்கள் சோதனைக்குள்ளாவதற்குக் காரணம் மூவகைப்படும்: பெரும்பாலும் சோதிப்பதற்காகவும், சில சமயங்களில் திருத்துவதற்காகவும், அடிக்கடி பாவங்களுக்கான தண்டனையாகவும் ஆகும். இவ்வாறு, நாம் வாசிப்பதைப் போல, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஆபிரகாமும் பல புனிதர்களும், யோபுவைப் போலவே, சோதனையின் பொருட்டு எண்ணற்ற துன்பங்களைப் பொறுத்துக்கொண்டனர்; அதே காரணத்திற்காக, யூத மக்கள் வனாந்தரத்தில் சோதனைகளுக்கு உட்படுத்தப்பட்டனர், மோசே உபாகமத்தில் கூறுவது போல: 'மேலும், உன் தேவனாகிய கர்த்தர் உன்னை சோதித்து, உன்னை வருத்தப்படுத்தும்படி, இக்கடைசி நாற்பது வருஷங்கள் நீ வனாந்தரத்திலே நடந்திருக்கிற உன் சஞ்சாரத்தையெல்லாம் நினைத்துப்பார்; உன் இருதயத்தில் அவருடைய கற்பனைகளைக் காப்பாயோ இல்லையோ என்று அவர் அறியவேண்டுமென்று' (உபாகமம் 8:2) – மேலும் சங்கீதத்தில் நினைவு கூரப்பட்டபடி: 'மரிபா நீரூற்றுகளிலே உங்களைச் சோதித்தேன்' (சங். 80:8). யோபு அனுபவித்த அனைத்திற்கும் சரியாக இந்தக் காரணத்தினால்தான் அவர் உட்படுத்தப்பட்டார் என்பதை, 'நீதியுள்ளவராகக் காணப்படுவதைத் தவிர வேறு எந்த நோக்கத்திற்காகவும் நான் உங்களைப் படைத்ததாக நினைத்தீர்களா?' (யோபு 40:3) என்று கூறும் கடவுளே நேரடியாகச் சாட்சி கூறுகிறார். திருத்தத்திற்காக இது நிகழ்கிறது, கர்த்தர் தம்முடைய நீதியுள்ளவர்களை சில சிறிய மற்றும் அற்பமான பாவங்களுக்காகவோ, அல்லது தங்கள் சொந்த நீதியின் மீதான பெருமைக்காகவோ, பல்வேறு சோதனைகளுக்குள்ளாக்கும்போது, நிகழ்காலத்தில் அவர்களை ஒவ்வொரு சிந்தனையின் அசுத்தத்திலிருந்தும் தூய்மைப்படுத்தி, அவர்களுடைய உள்ளார்ந்த இருப்பில் மறைந்திருக்கும் ஒவ்வொரு அசுத்தத்தையும் அவர் எரித்துவிட்ட பிறகு, அசுத்தத்தை (ஏசா. 1:25), அதனால் அவர்கள் எதிர்காலத் தீர்ப்புக்கு முன்பாகத் தூய்மையான பொன்னாக முன்வைக்கப்படலாம்; தீர்ப்பின் நெருப்பால் சோதிக்கப்பட்ட பிறகு, தண்டனைத் தீயால் தூய்மைப்படுத்த வேண்டிய எதுவும் அவர்களுக்குள் எஞ்சியிருக்காது. இந்த அர்த்தத்தில் இது கூறப்படுகிறது: 'நீதியுள்ளவர்களின் பாடுகள் அநேகமாயிருக்கும்' (சங். 33:20); மேலும்: 'என் மகனே, கர்த்தருடைய திருத்தத்தை அசட்டை செய்யாதே, அவர் உன்னைக் கண்டிக்கையில் மனங்கசந்து போகாதே. கர்த்தர் தாம் அன்புகூர்ந்தவனைத் திருத்துகிறார், தாம் ஏற்றுக்கொண்ட குமாரன் ஒவ்வொருவனையும் தண்டிக்கிறார். நீங்கள் திருத்தத்தை ஏற்றுக்கொண்டால், தேவன் உங்களைத் தன் குமாரராக நடத்துகிறார்; ஏனெனில், பிதா திருத்தாத குமாரன் எவன் உண்டே? ஆனால் நீங்கள் தண்டனைக்குட்படாதவர்களாக இருந்தால்—அதில் அனைவரும் பங்குகொண்டிருக்கிறார்கள்—அப்படியானால் நீங்கள் விபச்சாரிகள், குமாரர்கள் அல்ல" (எபி. 12:5–9); மேலும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்தில்: "நான் நேசிப்பவர்களைக் கண்டித்து, கடுமையாகத் தண்டிப்பேன், ஆதலால், மனந்திரும்பி, மனந்திரும்புதலுக்குரிய காரியங்களைச் செய்யுங்கள்" (வெளி. 3:19). இத்தகைய மக்களுக்கு, எருசலேமின் உருவகத்தின் கீழ், தீர்க்கதரிசி எரேமியா கடவுளின் சார்பாகப் பேசுகிறார்: 'நான் உங்களைச் சிதறடித்த எல்லா நாடுகளையும் நான் அழித்துவிடுவேன், ஆனால் உங்களை நான் அழித்துவிட மாட்டேன், மாறாக நியாயத்தீர்ப்பில் உங்களைத் தண்டிப்பேன்' (எரே. 30:11). இந்த மீட்பளிக்கும் திருத்தத்திற்காகவே புனித தாவீது, 'கர்த்தாவே, என்னைச் சோதித்து, என்னைப் பரீட்சித்தருளும்; என் இருதயத்தையும் என் உள்ளத்தையும் ஆராய்ந்தருளும்' (திபா. 25:2) என்று ஜெபிக்கிறார். அவ்வாறே, இறைவாக்கினர் எரேமியா, அத்தகைய சோதனையின் மீட்பளிக்கும் தன்மையை உணர்ந்து, கூக்குரலிட்டார்: 'கர்த்தாவே, எங்களைத் தண்டியும், ஆனாலும் நியாயத்திலே தண்டியும், உமது கடுங்கோபத்திலே அல்ல' (எரே. 10:24). இதேபோல் ஏசாயா: 'கர்த்தாவே, நீர் என்மேல் கோபமாயிருந்தீர், உமது உக்கிரத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு, எனக்கு இரக்கம் செய்தீர் என்பதால், நான் உம்மை ஆசீர்வதிப்பேன்' (ஏசா. 12:1). பாவங்களின் காரணமாகச் சோதனையின் அடியங்களும் அனுப்பி வைக்கப்படுகின்றன. இவ்வாறு கர்த்தர் இஸ்ரவேல் மக்களின் மீது அத்தகைய அடியங்களை அனுப்புவதாக அச்சுறுத்துகிறார்: 'பூமியில் ஊரும் உயிரினங்களின் சீற்றத்துடன், மிருகங்களின் பற்களை உங்கள்மேல் அனுப்புவேன்' (உபாகமம் 32:24); மேலும் சங்கீதங்களில் அவர்களைப் பற்றி: 'பாவியின் காயங்கள் அநேகம்' (சங். 31:10) என்று கூறப்பட்டுள்ளது; அப்படியே நற்செய்தியிலும்: 'நீங்கள் முன்பாக நலமாக இருந்தீர்கள்; இனி பாவம் செய்யாதீர்கள், ஏனெனில் உங்களுக்கு இதைவிட மோசமான காரியம் சம்பவிக்கக்கூடாது' (யோவான் 5:14) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. வேதாகமத்திலிருந்து நாம் அறிவது போல, சிலருக்கு சில துன்பங்கள் அனுப்பப்படுவதற்கு ஒரு நான்காவது காரணமும் உண்டு—அது, அவைகள் மூலம் தேவனுடைய மகிமையும் கிரியைகளும் வெளிப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதே. இவ்வாறு, நற்செய்தியில் பிறவியால் குருடனாக இருந்த மனிதனைப் பற்றி கூறப்பட்டுள்ளது: 'இவனோ அவனுடைய பெற்றோரோ பாவம் செய்யவில்லை, ஆனால் தேவனுடைய கிரியைகள் இவன் மூலமாய்த் தோன்றும்படி இது நடந்தது' (யோவான் 9:3), மேலும் லázar-ன் வியாதி சம்பந்தமாக: 'இந்த வியாதி மரணத்திற்கு அல்ல, தேவனுடைய மகிமைக்காகவே நடந்தது, இதினால் தேவனுடைய குமாரன் மகிமைப்பட வேண்டும்பொருட்டு' (யோவான் 11:4). மிகவும் உயர் நிலையான தீமையைக் கடந்துவிட்ட சில தனிநபர்களுக்கு ஏற்படும் கடவுளின் தண்டனைகளின் பிற வடிவங்களும் உள்ளன, அவற்றுக்கு, நாம் வாசிப்பது போல, தாத்தான், அபிராம் மற்றும் கோராக் தண்டிக்கப்பட்டனர், மேலும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அப்போஸ்தலர் கூறும் இவர்களும் அடங்குவர்: 'இக்காரணத்தினாலே தேவன் அவர்களைச் செய்யக்கூடாததைச் செய்யும்படி, சீர்கெட்ட மனதுக்கு ஒப்புக்கொடுத்தார்' (ரோமர் 1:26, 28)—இவை எல்லாத் தண்டனைகளிலும் மிகக் கடுமையானதாகக் கருதப்பட வேண்டும். அவர்களைப் பற்றித்தான் சங்கீதக்காரர் கூறுகிறார்: 'அவர்கள் மனிதரின் உழைப்புகளில் சேர்க்கப்படவில்லை, மனிதகுலத்தின் துன்பங்களிலும் பங்குபெறவில்லை' (சங். 72:5); ஏனெனில், "வழிதவறி, காமக்குழியில் மூழ்கி, எல்லாவிதமான அசுத்தங்களையும் செய்து" வாழும் அவர்கள், கர்த்தரின் தலையீட்டால் இரட்சிக்கப்படுவதற்கோ அல்லது தற்கால தண்டனைகள் மூலம் குணமடைவதற்கோ தகுதியற்றவர்கள். (எபே. 4:19), – மேலும், இடைவிடாத பாவத்தில் நீண்டகாலம் நிலைத்திருப்பதால் அவர்களுடைய இருதயங்கள் கடினமடைந்து, இந்த யுகத்தில் உள்ள வாழ்க்கையின் மிகச் சுருக்கமான காலத்திற்குள், அவர்கள் எல்லா அளவு தூய்மைப்படுத்தல் மற்றும் தண்டனைகளையும் விஞ்சிவிடுகிறார்கள். ஆமோஸ் தீர்க்கதரிசியின் மூலம் தேவனுடைய வார்த்தை அத்தகையவர்களைக் கண்டிக்கிறது: 'தேவன் சோதோமையும் கோமோராவையும் பாழாக்கினது போல நீங்களும் பாழாக்கப்பட்டீர்கள்; நெருப்பிலிருந்து பற்றப்பட்ட கட்டை போல நீங்கள் இருந்தும், நீங்கள் எனக்குத் திரும்பவில்லை என்கிறார் கர்த்தர்' (ஆமோஸ் 4:11), மற்றும் எரேமியா தீர்க்கதரிசியின் மூலம்: 'நான் என் ஜனத்தை வெட்டி அழித்தேன், ஆனாலும் அவர்கள் தங்கள் வழிகளிலிருந்து திரும்பவில்லை' (எரே. 15:7), – மற்றும் வேறு இடத்தில்: "நீங்கள் அவர்களை அடித்தபோதும், அவர்கள் நோய்வாய்ப்படவில்லை; நீங்கள் அவர்களை நசுக்கியபோதும், அவர்கள் தண்டனையை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை; உங்கள் முகங்களை கல்லையும் விட கடினமாக்கிக்கொண்டீர்கள், நீங்கள் திரும்பி வரவும் இல்லை" (– 5:3). இறுதியாக, மிகவும் திறமையான மருத்துவர் போல, கர்த்தர் எல்லா இரட்சிப்புக் குறிப்புகளையும் பயன்படுத்தி முடித்து, அவர்களுடைய காயங்களுக்குப் பயன்படுத்தக்கூடிய வேறு எந்த இரட்சிப்பு வழியும் இல்லை என்பதைக் கண்டு, அவர்களுடைய அக்கிரமங்களின் பெருமையால் ஒருவிதத்தில் வெல்லப்பட்டு, அவர்கள் மீதான தம்முடைய இரக்கமுள்ள தண்டனையிலிருந்து விலகும்படி கட்டாயப்படுத்தப்பட்டு, அவர்களை நோக்கிப் பிரகடனப்படுத்துகிறார்: 'என் பொறாமை உங்களை விட்டு நீக்கப்படும், நான் சமாதானம் அடைவேன்; மேலும் நான் அதைப் பற்றிக் கவலைப்பட மாட்டேன்' (எசே. 16:42). அடிக்கடி பாவம் செய்து இன்னும் கடினப்படுத்தப்படாத இதயங்களைக் கொண்ட மற்றவர்களைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் இன்னும் அத்தகைய கொடூரமான மற்றும் பேரழிவு தரும் தண்டனையைப் பெறத் தகுதி பெறவில்லை, ஆனால் தங்கள் இரட்சிப்பிற்காக ஒரு திருத்தத் தண்டனையை ஏற்றுக்கொள்ளும் திறன் கொண்டவர்கள், அவர்களைப் பற்றி இவ்வாறு கூறப்படுகிறது: 'அவர்களுடைய உபத்திரவத்தின் சத்தத்தைக் கேட்கப்பண்ணி நான் அவர்களைத் தண்டிப்பேன்' (அவர்களுக்கு அச்சுறுத்தலாக இருக்கும் துக்கத்தின் சத்தத்தைக் கேட்கப்பண்ணி அவர்களை உணர வைப்பேன்) (ஓசியா 7:12).

9. பொறுமையையும் சமநிலையையும் ஒருவர் எவ்வாறு பெறுவது மற்றும் பேணுவது? – இதயத்தின் பணிவு இல்லாமல் உண்மையான பொறுமையையும் சமநிலையையும் பெறவோ பேணவோ முடியாது. இந்த மூலத்திலிருந்து பொறுமை எழும்போது, துன்பத்தால் ஏற்படும் சோகத்தைத் தவிர்ப்பதற்காக ஒரு அறையில் தனிமைப்படுத்திக் கொள்ளவோ அல்லது பாலைவனத்தில் புகலிடம் தேடவோ தேவையில்லை. நமது தாய் மற்றும் பாதுகாவலரான பணிவு என்ற நற்பண்பு, ஆன்மாவின் ஆழங்களில் உறுதியாக வேரூன்றியவுடன், அதற்கு இனி வெளிப்புற உதவிகள் தேவையில்லை. ஏனெனில், நாம் எந்தவொரு ஆதாரமற்ற குற்றச்சாட்டினாலும் கலக்கமடைந்தால், பணிவின் அடித்தளங்கள் நம்மில் உறுதியாக நிறுவப்படவில்லை என்பது தெளிவாகிறது, மேலும் நமது அகக் கட்டிடம் ஒரு புயலின் மிகச் சிறிய காற்றடிப்பிற்குக் கூட ஒரு பேரழிவுகரமான கலக்கத்திற்கு உள்ளாகிறது. உள்ளார்ந்த அமைதி பகைவர்களின் அம்புகளால் அசைக்கப்படாமல் பாதுகாக்கப்படும்போது, பொறுமை பாராட்டத்தக்கதாகவும் போற்றத்தக்கதாகவும் இருப்பதில்லை; ஆனால், சோதனைகளின் புயல் அதன் மீது சீறும் போது அது அசைக்கப்படாமல் நிலைத்திருக்கும்போது, அது கம்பீரமாகவும் மகிமையாகவும் இருக்கிறது. மேலும் அது எவ்வளவு நசுக்கப்பட்டு அசைக்கப்படுகிறதோ, அவ்வளவு அதிகமாக அது வலுப்பெறுகிறது; மேலும் அது தோற்றத்தில் எவ்வளவு மழுங்கடிக்கப்படுகிறதோ, அவ்வளவு அது செம்மைப்படுத்தப்படுகிறது. ஏனெனில், பொறுமை என்பது துன்பங்களைத் தாங்குவதிலிருந்து அதன் பெயரைப் பெறுகிறது என்பது அனைவரும் அறிந்ததே, ஆகையால், தனக்கு ஏற்படும் அனைத்தையும் துயரமின்றி தாங்குகிறவரையன்றி வேறு யாரையும் பொறுமையானவர் என்று அழைக்க முடியாது. இந்தக் காரணத்தினால்தான் சாலமன் அவரை மிகவும் சரியாகப் புகழ்கிறார்: 'சகிக்கிறவன் வலிமையுள்ளவனைக் காட்டிலும் மேன்மையுள்ளவன், தன் கோபத்தை அடக்கிக்கொள்ளுகிறவன் பனித்துண்டை எடுக்கிறவனைக் காட்டிலும் மேன்மையுள்ளவன்' (நீதிமொழிகள் 16:32). மேலும்: 'சகிக்கிறவன் அறிவொழுக்கமுள்ளவன், ஆனால் மனம் தளர்ந்தவன் முட்டாள்தனமானவன்' (நீதிமொழிகள் 14:29). ஆகவே, ஒருவன் அவதூறுக்கு ஆளாகி, கோபத்தின் நெருப்பால் எரிக்கப்படும்போது, அவன் மீது சுமத்தப்பட்ட அவமதிப்பு , அவனது பாவத்திற்குக் காரணமாகக் கருதப்படக்கூடாது, மாறாக, அவனுக்குள் மறைந்திருக்கும் (கோப) நோயை வெளிப்படுத்த அது ஒரு சாக்குப்போக்காக மட்டுமே கருதப்பட வேண்டும். இரட்சகரின் பாறை மீதும் மணல் மீதும் கட்டப்பட்ட இரண்டு வீடுகளைப் பற்றிய உவமையின்படி—இரண்டும் சீறும் நீர்களாலும் புயல் காற்றாலும் சம பலத்துடன் தாக்கப்பட்டன, ஆனாலும் விளைவுகள் வேறுபட்டன; ஏனெனில் இந்த நிகழ்வில், பாறை மீது கட்டப்பட்ட வீடு அத்தகைய சக்திவாய்ந்த தாக்குதலால் எந்தப் பாதிப்பும் அடையவில்லை, ஆனால் இடம்பெயரும் மணலில் கட்டப்பட்ட வீடோ உடனடியாக அழிக்கப்பட்டது – அது அழிக்கப்பட்டது, வெளிப்படையாக, அதன் மீது மோதிய அலைகளால் அல்ல, மாறாக அது முட்டாள்தனமாக மணலில் கட்டப்பட்டிருந்ததால் தான். அதுபோலவே, ஒரு புனிதர், பாவியைப் போலவே பலவீனமான சோதனைகளால் சோதிக்கப்படுவதனால் அல்ல, மாறாக, பாவி சிறிய சோதனைகளால் கூட வீழ்ந்துவிடும்போது, அவர் பெரிய சோதனைகளால் கூட வெல்லப்படாததாலேயே பாவியிலிருந்து வேறுபடுகிறார். மேலும், நாம் கூறியது போல், எந்தவொரு நேர்மையான நபரும் சோதிக்கப்படாமல் வெற்றி பெற்றால், அவருடைய தைரியம் பாராட்டத்தக்கதாக இருக்காது; உண்மையில், எதிரியிடமிருந்து தாக்குதல் இல்லையென்றால், வெற்றிக்கு இடமே இருக்காது. ஏனெனில், 'சோதனையைப் பொறுமையுடன் சகிக்கும் மனிதன் பாக்கியவானாகிறான்; ஏனெனில், அவன் சோதிக்கப்பட்ட பிறகு, தம்மை நேசிப்பவர்களுக்கு தேவன் வாக்களித்த ஜீவ கிரீடத்தைப் பெறுவான்' (யாக்கோபு 1:12). மேலும், அப்போஸ்தலனாகிய பவுலைப் பொறுத்தவரை, 'தேவனுடைய பெலன்' சமாதானத்திலும் ஆறுதலத்திலும் இல்லை, ஆனால் 'பலவீனத்திலே பரிபூரணமாயிருக்கிறது' (2 கொரி. 12:9). ஏனெனில் கர்த்தர் ஏரேமியாவுக்கு இவ்வாறு சொன்னார்: 'இதோ, இன்று நான் உன்னை யூதா தேசத்து ராஜாக்கள் அனைத்திற்கும், அதன் பிரபுக்கள், அதன் ஆசாரியர்கள், தேசத்து மக்களுக்கும் எதிராக ஒரு கோட்டைப் பட்டணமாகவும், ஒரு இரும்புத் தூணாகவும், ஒரு வெண்கலச் சுவராகவும் ஆக்கியிருக்கிறேன்; அவர்கள் உனக்கு எதிராகப் போர் தொடுப்பார்கள், ஆனாலும் அவர்கள் உன்னை வெல்லமாட்டார்கள், ஏனெனில் நான் உன்னுடன் இருக்கிறேன்' (எரே. 1:18–19). (– சேகரிப்பு 18:13).

10. அத்தகைய பொறுமைக்கு குறைந்தது இரண்டு உதாரணங்களை நான் உங்களுக்கு முன்வைக்க விரும்புகிறேன் – அவற்றில் ஒன்று, பொறுமை என்ற நற்பண்பில் தன்னை முழுமையாக்கிக்கொள்ள விரும்பிய ஒரு பக்திவழிப்பட்ட பெண்ணால் வெளிப்படுத்தப்பட்டது; அவள் சோதனைகளைத் தவிர்க்காமல், துன்பத்திற்கான காரணங்களைத் தேடினாள்; மேலும் அவள் எத்தனை முறை அவமதிக்கப்பட்டாலும், சோதனைகளின் கீழ் தள்ளாಡவில்லை. இந்தப் பெண் அலெக்சாண்ட்ரியாவில் வாழ்ந்தார்; அவர் ஒரு குலமகளிர் வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர், மேலும் தனது பெற்றோர் விட்டுச் சென்ற வீட்டில், அவர் கடவுளுக்குப் பக்திமுடன் சேவை செய்தார். ஒருமுறை, மறைந்த பேராயர் அதாநசியஸ் என்பவரிடம் சென்ற அவர், திருச்சபையின் தொண்டு உதவியில் வாழும் விதவைகளில் ஒருவரைத் தனது பராமரிப்புக்கும் ஆதரவுக்கும் ஒப்படைக்குமாறு அவரிடம் கேட்டார். 'நான் ஆறுதல் அளிக்கக்கூடிய சகோதரிகளில் ஒருவரை எனக்குத் தாருங்கள்,' என்று அவர் கூறினார். முதன்மை ஆயர், அந்தப் பெண்ணின் நல்ல நோக்கங்களையும், தொண்டுப் பணிகளுக்கான அவரது ஆர்வத்தையும் பாராட்டி, அனைவரிலும் ஒழுக்க நேர்மையில் மற்றவர்களை மிஞ்சக்கூடிய ஒரு விதவையை அவர்களில் இருந்து தேர்ந்தெடுக்குமாறு உத்தரவிட்டார், கௌரவம் மற்றும் நற்பண்பில் மற்றவர்களை மிஞ்சக்கூடிய ஒரு விதவை அவர்களில் இருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டும் என்றும், அதனால், அந்தப் பெருந்தன்மையை வெளிப்படுத்தும் ஆவல், அதனால் பயனடையப் போகிறவரின் தகுதியின்மையால் மங்காமல் இருப்பதற்காகவும், மேலும், அதைக் காட்டுபவர், பயனடைபவரின் தீய நடத்தையால் புண்பட்டால், அவருடைய விசுவாசத்திற்கு எந்தத் தீங்கும் ஏற்படாமல் இருப்பதற்காகவும் (இதைச் செய்தார்). இவ்வாறு, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அந்தப் பெண்ணை ஏற்றுக்கொண்டு, அவரைத் தன் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்து, எல்லா வகையிலும் அவருக்குச் சேவை செய்யத் தொடங்கினார். ஆனால், அவளுடைய அடக்கத்தையும் சாந்தத்தையும் கண்டு, அவளுடைய அறச்செயலுக்கு நன்றியுடன் ஒவ்வொரு கணமும் அவளிடமிருந்து மரியாதையைப் பெற்றதால், அவள் சில நாட்களுக்குப் பிறகு மேற்கூறிய தலைமைக் குருவிடம் திரும்பிச் சென்று, 'நான் ஆறுதல் அளிக்கவும், முழுக் கீழ்ப்படிதலுடன் சேவை செய்யவும் ஒருவரை எனக்குக் கொடுக்குமாறு நீங்கள் கட்டளையிட வேண்டும் என்று கேட்டேன்.' முதலில், அவர் அத்தகைய கோரிக்கையின் காரணத்தையும், இந்தப் பெண் என்ன விரும்பினாள் என்பதையும் புரிந்து கொள்ளவில்லை; மேலும், விதவைகள் மீது மேற்பார்வையாளர் காட்டிய அலட்சியத்தால் அவளுடைய வேண்டுகோள் புறக்கணிக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்று நினைத்து, அவர் சில உள் மன அமைதியின்மையுடன், அத்தகைய தாமதத்திற்கான காரணங்களைக் கேட்டார். விதவைகள் அனைவரிலும் மிகவும் நற்பண்புள்ள ஒருத்தி அவளுக்கு அனுப்பப்பட்டதாக அவரிடம் கூறப்பட்டது. அப்போது, அந்த ஞானமுள்ள மனைவி எதைத் தேடுகிறாள் என்பதை உணர்ந்து, விதவைகளிலேயே மிகவும் அடங்காதவளையும், கோபம், சண்டை, வன்முறை, பேச்சுத்திறன் மற்றும் இலட்சியமின்மையில் மற்ற அனைவரையும் மிஞ்சக்கூடியவளையும் அவளுக்குக் கொடுக்குமாறு கட்டளையிட்டார். அவர்கள் அவ்வாறான ஒரு பெண்ணைக் கண்டுபிடித்து அழைத்து வந்தபோது, அவள் அவளைத் தன் வீட்டிற்கு அழைத்துக்கொண்டு, அதே அல்லது அதைவிட அதிகமான ஆர்வத்துடன், முதல் பெண்ணுக்குச் சேவை செய்தது போலவே இவருக்கும் சேவை செய்யத் தொடங்கினாள்; இருப்பினும், அத்தகைய சேவைகளுக்கு நன்றியுணர்வாக, அவளிடமிருந்து அவமதிப்புகளையும், அவதூறுகளையும், தகாத வார்த்தைகளையும், கண்டனங்களையும் மட்டுமே பெற்றாள்; அதே சமயம், மற்றவள், தன்னை மன அமைதிக்காகக் கேட்கவில்லை என்று கடுமையான வசவுகளுடன் முணுமுணுத்தாள், ஆனால் துன்புறுத்துவதற்காகவே, மேலும் அவளை ஒரு கடினமான வாழ்க்கையிலிருந்து அமைதியான வாழ்க்கைக்கு மாற்றுவதற்குப் பதிலாக, அமைதியான வாழ்க்கையிலிருந்து ஒரு கடினமான வாழ்க்கைக்கு மாற்றிவிட்டதாகக் கூறினாள். இத்தகைய அவதூறுகளில் அந்தப் பெண்ணின் துணிவு சில சமயங்களில் எவ்வளவு தூரம் சென்றதென்றால், அவளால் தன் கைகளைக் கூட அடக்க முடியவில்லை. அதே சமயம், பாதிக்கப்பட்ட பெண்மணி அதற்குப் பதிலாகத் தனது பணிவான சேவையை இரட்டிப்பாக்கினார்; எதிர்ப்பின் மூலம் அல்ல, மாறாக அவளுக்கு இன்னும் பணிவான அடிபணியುವதன் மூலமும், அன்பான பணிவுடனே அவளுடைய சீற்றத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதையும் கற்றுக்கொண்டு, தனது கோபத்தை வெல்லப் பழகினார். இத்தகைய சோதனைகள் மூலம் பொறுமையில் முழுமையாக நிலைபெற்று, விரும்பத்தக்க இந்த நற்பண்பில் பரிபூரணம் அடைந்த பிறகு, மேற்கூறிய புனிதரிடம், அவர் தனது ஞானமான தேர்விற்காகவும், தனது சொந்த நன்மை பயக்கும் போதனைக்காகவும், இறுதியாக, முற்றிலும் தனது விருப்பத்திற்கு ஏற்ப, மிகவும் தகுதியான அத்தகைய ஒரு ஆசிரியரை அவளுக்கு நியமித்ததற்காகவும் நன்றி தெரிவிக்கச் சென்றாள்; அந்த ஆசிரியரின் இடைவிடாத அவமதிப்புகளால் அவள் தினமும் பொறுமையில் வலுப்பெற்று, இந்த நற்பண்பின் உச்சியை அடையும் வரை முன்னேறினாள். இறுதியாக, இறைவா, என் ஆறுதலுக்காக, நான் விரும்பியவரையே எனக்கு வழங்கியுள்ளீர்; மேலும் அந்த முதல் ஆசிரியர், என்னிடம் காட்டிய மரியாதையான நடத்தையால், நான் அவளுக்கு ஆறுதல் கூறியதை விட, அவளே எனக்கு அதிக ஆறுதலும் தேற்றலும் அளித்தாள். – பெண் இனத்தைப் பற்றி இவ்வளவு சொல்வதே போதுமானது, அதனால் இது போன்ற ஒரு விஷயத்தின் நினைவு நம்மைக் கட்டி எழுப்புவதோடு மட்டுமல்லாமல், நம்மை வெட்கப்படுத்தவும் கூடும்; ஏனெனில், நாம் ஒரு அறையில் நம்மை ஒதுக்கிக் கொள்ளாவிட்டால், நமது பொறுமையைக் காக்க முடியாது (– Collect. 18. 14).

11. இப்போது, புகழ்பெற்ற ஸ்கெட்டே பாலைவனத்தில் முழுமையான தனிமையில் வாழ்ந்த அப்பா பஃபனுதியின் பொறுமைக்கு மற்றொரு உதாரணத்தை நாம் கருதுவோம், அங்கு அவர் இப்போது ஒரு முதியவராகப் பணியாற்றுகிறார். இளம் துறவியாக இருந்தபோதே, அவர் அருள் நிறைந்த புனிதத்தால் ஒளிர்ந்தார், அதனால் அக்காலத்தின் பெரியோர் அவரது முன்னேற்றத்தைக் கண்டு வியந்தனர்; மேலும், அனைவரிலும் இளையவராக இருந்தபோதிலும், அவர்கள் அவரை மூப்பர்களுடன் சமமாகக் கருதி, தங்கள் சபையில் சேர்க்க முடிவு செய்தனர். இது தெரிந்தபோது, யோசேப்பின் மீது ஒரு காலத்தில் அவரது சகோதரர்களின் இதயங்களில் எழுந்த பொறாமை, இப்போது தனது நச்சுத்தனமான நெருப்பால், ஸ்கெட்டே சகோதரர்களில் ஒருவரை அவனுக்கு எதிராகத் தூண்டியது; இந்த மனிதன் அவனது அழகை ஒரு அவமானக் கறையால் களங்கப்படுத்த தீய எண்ணத்துடன் முயன்றான். இந்த நோக்கத்திற்காக, பஃபனுடியஸ் ஞாயிற்றுக்கிழமை தேவாலயத்திற்குச் சென்றதும், அவன் அவனது அறைக்குள் நழுவிச் சென்று, அங்கு வழக்கமாகப் பனை ஓலைகளால் பின்னப்பட்ட கூடை வேலைப்பாடுகளுக்குள் தனது புத்தகத்தை மறைத்து வைத்துவிட்டு, தனது சூழ்ச்சியில் மகிழ்ந்து தானும் தேவாலயத்திற்குச் சென்றான்; ஞாயிறு ஆராதனையின் முடிவில், சகோதரர்கள் அனைவர் முன்னிலையிலும், அப்போது பிரசிட்ரியாக இருந்த புனித இசிதோரிடம், தனது குடிலிலிருந்து ஒரு புத்தகம் திருடப்பட்டதாக அவர் புகார் அளித்தார். இந்தப் புகார் அனைவரையும், குறிப்பாகப் பெரியவரையும் மிகவும் குழப்பமடையச் செய்தது; அந்த இடத்தில் இதற்கு முன் காணாத ஒரு புதிய மற்றும் கேள்விப்படாத குற்றத்தால் அவர்கள் திகைத்துப் போனதால், என்ன நினைப்பதென்றோ என்ன செய்வதென்றோ அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. அப்போது இதைப் புகாரளித்தவர், சகோதரர்கள் அனைவரையும் தேவாலயத்தில் தடுத்து வைத்து, அவர்களில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சிலரை அனைத்துக் குடில்களையும் தேட அனுப்ப வேண்டும் என்று கோரினார். பாதிரியாரால் இந்தப் பணிக்கு நியமிக்கப்பட்ட மூன்று மூப்பர்களும், மற்ற எல்லா அறைகளையும் சோதனையிட்டுவிட்டு, பஃப்னுடியஸின் அறைக்கு வந்தபோது, அவதூறு செய்பவர் அதை மறைத்து வைத்தது போலவே, பனை ஓலைகளுக்கு மத்தியில் ஒரு புத்தகத்தை மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்ததைக் கண்டனர்; அதை எடுத்துக்கொண்டு, அவர்கள் அதை நேராக திருச்சபைக்குக் கொண்டு வந்து அனைவர் முன்னாலும் வைத்தனர். பஃப்னுடியஸ், இந்தப் பாவத்தில் எந்தப் பங்கும் இல்லாத தனது நிரபராதித்தன்மையில் முழுமையாக உறுதியாக இருந்தபோதிலும், திருட்டுக் குற்றவாளி போல, முதியோரின் தீர்ப்புக்குத் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தார்; இழப்பீடாக விதிக்கப்படும் எதையும் ஏற்கத் தனது தயாராக இருப்பதை அறிவித்து, தனது மனந்திரும்புதலுக்காக ஓர் இடம் வழங்கப்படக் கோரினார். தனக்குத்தானே வாதிட அவர் எதுவும் சொல்லவில்லை; அடக்கமான நாணத்தால், திருட்டுக் கறைகளை வார்த்தைகளால் கழுவ முயன்று, கைப்பற்றப்பட்டதைத் தவிர வேறு எதையும் யாரும் சந்தேகிக்காத நிலையில், பொய் சொன்னதற்காக மேலும் கண்டனத்தைப் பெற நேரிடுமோ என்று அவர் அஞ்சினார். நடவடிக்கைகள் முடிந்து, தீர்ப்பு எழுதப்பட்டதும், அவர் சபையை விட்டு வெளியேறினார். அது மனமுடைந்து அல்ல, மாறாகத் தன்னை இறைவனின் தீர்ப்புக்கு ஒப்புக்கொடுத்து, தண்டனை செய்யத் தொடங்கினார். அவர் தனது பிரார்த்தனைகளைக் கண்ணீரால் தீவிரப்படுத்தி, நோன்பை மும்மடங்காக்கி, மிகுந்த மனத்தாழ்மையுடன் மற்றவர்களுக்கு முன்பாகத் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டார். ஏறக்குறைய இரண்டு வாரங்கள், அவர் இவ்வாறு உடல் மற்றும் ஆன்மாவின் ஒவ்வொரு வகையான தண்டனைக்கும் தன்னை உட்படுத்திக்கொண்ட பிறகு, பின்னர், ஒரு சனிக்கிழமை அல்லது ஞாயிற்றுக்கிழமை அதிகாலையில், திருவருட்சாதனத்தைப் பெற அல்ல, மாறாக அதன் கதவுகளுக்கு முன்பாகப் பணிந்து மன்னிப்புக் கேட்க வந்தார்;—அப்போது, மறைக்கப்பட்ட அனைத்திற்கும் சாட்சியாகவும் அறிபவராகவும் இருக்கும் கடவுள், அவர் தொடர்ந்து தன்னை வருத்திக்கொள்வதையும் மற்றவர்களால் அவமதிக்கப்படுவதையும் காணச் சகிக்காமல், அந்தத் தீமைக் கண்டுபிடித்தவனும், மற்றவர்களின் உடைமைகளைத் திருடும் நேர்மையற்ற திருடனும், மற்றொருவரின் மானத்தைச் சிதைக்கும் சூழ்ச்சி நிறைந்த அவதூற்றுநனுமான அந்தப் பிசாசு, எந்தச் சாட்சிகளும் இல்லாமல் என்ன செய்தான் என்பதை வெளிப்படுத்தும்படி செய்தார். ஏனெனில், மிகவும் கொடிய பேயால் பிடிக்கப்பட்ட அவன், தன் இரகசியத் திட்டத்தின் நுணுக்கங்கள் அனைத்தையும் தானே வெளிப்படுத்தினான்; இவ்வாறு, குற்றத்திற்கும் சூழ்ச்சிகளுக்கும் தூண்டியவன், அதே முறையில், அவற்றின் துரோகத்தை வெளிப்படுத்துபவனாக மாறினான். அதன்பிறகு, இந்த அசுத்த ஆவியானது, துரதிர்ஷ்டவசமான இந்த சகோதரனைக் கடுமையாகவும் நீண்ட காலமும் வாட்டியது. இதனால், அங்கே இருந்த மற்ற புனிதர்களின்—பேய் மீது அதிகாரம் செலுத்தும் தெய்வீக வரத்தைப் பெற்றிருந்தவர்களின்—பிரார்த்தனைகளால் கூட அவரால் அதிலிருந்து விடுவிக்கப்பட முடியவில்லை. மேலும், இசிதோர் என்ற முனிவரின் சிறப்பு அருளும் இந்த மிகவும் கொடூரமான சித்திரவாதியை விரட்டத் தவறியது. ஆண்டவரின் தாராளத்தினால், பிடித்தவர்களிடம் அத்தகைய அதிகாரம் அவருக்கு வழங்கப்பட்டிருந்தபோதிலும், குணமடைந்தவர்கள் ஒருமுறை கூட அவரது வாசற்படியைக் கடந்து வரவில்லை. இதற்குக் காரணம், கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இந்த மகிமையை பஃப்னுடியுஸுக்காகக் காத்திருந்ததால், அவர் யாருக்கு எதிராக சதி செய்தாரோ, அந்த ஒருவரின் ஜெபங்களால் மட்டுமே அவர் குணமடையவும், தன் பாவத்திற்கு மன்னிப்பையும், தற்போதைய தண்டனையிலிருந்து விடுதலையையும் பெறவும், மேலும் பொறாமை கொண்ட ஒரு எதிரியைப் போல, தான் மங்கச் செய்ய விரும்பியவரின் மகிமையைப் பிரகடனப்படுத்தவும் இது நிகழ்ந்தது ( – சேகரிப்பு. 18:15).

12. இந்தக் கதையை நான் கூறுவதற்கு இரண்டு காரணங்கள் உண்டு: முதலாவதாக, இந்த மனிதனின் அசைக்க முடியாத உறுதியைச் சிந்திப்பதன் மூலம், நாம் எதிரியின் அவதூறுகளுக்கு ஆளாவது குறையக் குறைய, மேலும் அமைதியையும் பொறுமையையும் வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக; இரண்டாவதாக, நமது பொறுமையின் பாதுகாப்பையும் நமது முழு நம்பிக்கையையும் நமது அக ஆற்றலில் அல்லாமல் அதில் வைத்தால், சோதனைகளின் புயலிலிருந்தும் சாத்தானின் தாக்குதல்களிலிருந்தும் நாம் பாதுகாப்பாக இருக்க முடியாது என்ற உறுதியான நம்பிக்கையை நாம் அதிலிருந்து பெறுவதற்காகவும். ஆனால் ஒரு சிறையின் எல்லைகளுக்குள், அல்லது பாலைவனத் தனிமையில், அல்லது புனிதர்களின் சகவாசத்தில், அல்லது உண்மையில் நம்மைத் தவிர வேறு எதனிடத்திலாவது நம்முடைய நம்பிக்கையையும், இந்த விஷயத்தில் நம்முடைய எல்லா நம்பிக்கையையும், எல்லா நம்பிக்கையையும் நாம் வைத்தால், சோதனைகளின் புயலிலிருந்தும் சாத்தானின் தாக்குதல்களிலிருந்தும் நாம் பாதுகாப்பாக இருக்க முடியாது என்ற உறுதியான நம்பிக்கையை நாம் பெறுவதற்காக;இரண்டாவதாக, நம்முடைய பொறுமையின் பாதுகாப்புக்காக நம்முடைய எல்லா நம்பிக்கையையும், இந்த விஷயத்தில் நம்முடைய எல்லா நம்பிக்கையையும், நம்முடைய உள்மனதின் வலிமையில் அல்ல, ஒரு சிறையின் எல்லைகளுக்குள், அல்லது பாலைவனத் தனிமையில், அல்லது புனிதர்களின் சகவாசத்தில், அல்லது உண்மையில் நம்மைத் தவிர வேறு எதனிடத்திலாவது நாம் வைத்தால், சோதனைகளின் புயலிலிருந்தும் சாத்தானின் தாக்குதல்களிலிருந்தும் நாம் பாதுகாப்பாக இருக்க முடியாது என்ற உறுதியான நம்பிக்கையை நாம் பெறுவதற்காக;இரண்டாவதாக, நம்முடைய பொறுமையின் பாதுகாப்புக்காக நம்முடைய எல்லா நம்பிக்கையையும், இந்த விஷயத்தில் நம்முடைய எல்லா நம்பிக்கையையும், நம்முடைய உள்மனதின் வலிமையில் அல்ல, ஒரு சிறையின் எல்லைகளுக்குள், அல்லது பாலைவனத் தனிமையில், அல்லது புனிதர்களின் சகவாசத்தில், அல்லது உண்மையில் நம்மைத் தவிர வேறு எதனிடத்திலாவது நாம் வைத்தால், சோதனைகளின் புயலிலிருந்தும் சாத்தானின் தாக்குதல்களிலிருந்தும் நாம் பாதுகாப்பாக இருக்க முடியாது என்ற உறுதியான நம்பிக்கையை நாம் பெறுவதற்காக; தனது பரிந்துரையின் சக்தியால் நமது ஆவியைப் பலப்படுத்தாவிட்டால், நாம் வீணாக நம்பிக்கை கொள்வோம்—அது நம்மோடு வாழ்பவர்களின் உதவியுடன் வானத்தின் எதிரியின் அவதூறுகளை வெல்வதாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது பௌதீக தூரத்தால் (அதாவது, பாலைவனத்திற்குப் பின்வாங்குவதன் மூலம்) அவற்றைத் தடுப்பதாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது சுவர்களாலும் கூரையாலும் நம்மை அடைத்துக்கொள்வதன் மூலம் (அதாவது, ஒரு அறையில் நம்மை அடைத்துக்கொள்வதன் மூலம்) அவற்றைத் தள்ளி வைப்பதாக இருந்தாலும் சரி. ஏனெனில், புனித பஃப்னுதியுஸ் இவை அனைத்தையும் கொண்டிருந்தார் , ஆனாலும் சோதனையாளர் அவரைத் தாக்குவதற்கு ஒரு வழியைக் கண்டார் – சுவர்களின் கோட்டையோ, பாலைவனத்தின் தனிமையோ, அல்லது அந்த சமூகத்தில் இருந்த பல புனிதர்களின் பரிந்துரையோ, இந்த மிகவும் பொல்லாத ஆவியை அவரிலிருந்து தடுக்க முடியவில்லை. ஆனால், இந்தப் புனிதமான கடவுளின் ஊழியர் தனது இதயத்தின் நம்பிக்கையை வெளிப்புறமான எதிலும் வைக்காமல், எல்லா இரகசியங்களையும் ஆளும் நீதிபதியிடமே வைத்திருந்ததால், அத்தகைய தாக்குதலின் தந்திரங்களால் அவரால் எந்த வகையிலும் அசைக்கப்பட முடியவில்லை. அதேபோல், பொறாமை காரணமாக அத்தகைய குற்றத்தைச் செய்தவனும் பாலைவனத்தின் ஆசீர்வாதங்கள், ஒரு தொலைதூர இருப்பிடத்தின் பாதுகாப்பு, மற்றும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்பா மற்றும் பிரசிட்ரேட்டரான இசிதோர் மற்றும் பிற புனிதர்களின் சகவாசத்தால் பயனடையவில்லையா? ஆயினும், சாத்தானின் புயல் அவனை மணல் மீது கட்டப்பட்டவனைப் போலக் கண்டபோது, அது அவனது வாசஸ்தலத்திற்கு (அவனது அக அமைப்பிற்கு) ஒரு பெரும் அடியைக் கொடுத்தது மட்டுமல்லாமல், அதை முற்றிலுமாக அழித்துவிட்டது. ஆகவே, நமது அசைக்க முடியாத அக அமைதியின் அடித்தளங்களை நம்மில்லாமல் வெளியில் தேடுவதையும், நமது சொந்தப் பொறுமையின் பலவீனத்திற்கு மற்றவர்களின் பொறுமையால் உதவ முடியும் என்று எதிர்பார்ப்பதையும் நாம் நிறுத்திக்கொள்வோம். ஏனெனில், 'தேவனுடைய ராஜ்யம் நமக்குள்ளே இருக்கிறது' என்பது போலவே, 'ஒருவனுக்கு எதிரிகள் அவனுடைய சொந்தக் குடும்பத்தினரே' (மத். 10:36) என்றும் கூறப்படுகிறது. மேலும், என் உணர்ச்சிகளை விட வேறு எதுவும் எனக்கு எதிராக அதிகமாக நிற்கவில்லை; அவை என் நெருங்கிய குடும்ப உறுப்பினர்களாக இருக்கின்றன. ஆகவே, நமது குடும்ப எதிரிகள் நம்மைக் காயப்படுத்தாமல் இருக்க, நம்மீது அதிகக் கவனம் செலுத்துவோம். ஏனெனில், நம்முடைய சொந்தக் குடும்பத்திற்குள் இருப்பவர்கள் நம்முடன் எழாதபோது, தேவனுடைய ராஜ்யம் கலக்கமற்ற மன அமைதியுடன் நம்முள் நிலைத்திருக்கிறது. மேலும், நம்மில் நடப்பவற்றின் காரணங்களை நாம் கவனமாக ஆராய்ந்தால், என் சொந்த இருதயத்தின் அமைதியின்மையால் நான் எனக்கே எதிராக எழாவிட்டால், மிகவும் தீய எண்ணம் கொண்டவர் கூட என்னைக் காயப்படுத்த முடியாது என்பதைக் காண்போம். ஏனெனில் நான் எப்போதாவது காயப்பட்டால், அதற்கான காரணம் வெளிப்புறத் தாக்குதலில் இல்லை, மாறாக என் சொந்தப் பொறுமையின்மையில்தான் உள்ளது. இது, ஆரோக்கியமானவர்களுக்கு திட உணவு நன்மை பயப்பதும், நோயுற்றவர்களுக்கு தீங்கு விளைவிப்பதும் போலாகும். ஒருவரின் பலவீனம் அதற்கு அவரைக் காயப்படுத்தும் சக்தியைக் கொடுக்காவிட்டால், அது அவரைக் காயப்படுத்த முடியாது (– Sob. 18, 16).

8. தெய்வீகக் கிருபை மற்றும் சுயவிருப்பம்

1. நாம் நமது சொந்த முயற்சிகளாலும் செயல்களாலும் எந்த வகையிலும் பரிபூரணம் அடைய முடியாது என்பதை எப்போதும் உறுதியாக நம்ப வேண்டும், நாம் ஒவ்வொரு நற்பண்பையும் மிகுந்த விடாமுயற்சியுடன் கடைப்பிடித்தாலும் கூட. மனித முயற்சிகள் மட்டுமே, ஆண்டவரே நமக்குத் துணை நின்று, நமது இதயங்களை நமக்கு நன்மையானவை நோக்கி வழிநடத்தாத வரை, நம்மைப் புனிதத்தின் மற்றும் பேரின்பத்தின் உச்சிகளுக்கு உயர்த்தும் அளவுக்கு மதிப்பையும் சக்தியையும் கொண்டிருக்க முடியாது. எனவே, ஒவ்வொரு கணமும் நாம் தாவீதுடன் கடவுளிடம் கதற வேண்டும்: 'என் கால்கள் வழுக்காதபடி உமது வழிகளில் என் அடிச்சுவடுகளை நிலைநிறுத்துங்கள்' (சங். 16:5),—இப்படி மனித ஆன்மாவின் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஆளுநர், நமது இச்சையை நற்பண்பு நோக்கித் திருப்ப வேண்டும், ஏனெனில் அது நன்மையானது என்னும் அறியாமையாலோ அல்லது உணர்ச்சிகளின் மாயையாலோ தீயொழுக்கத்தின் பால் அதிகமாகச் சாய்ந்துள்ளது. இது ஒரு சங்கீதத்தின் ஒரே ஒரு வசனத்தில் தீர்க்கதரிசியால் மிகவும் தெளிவாக வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது: 'நான் வழிதவறிய ஆட்டுக்குட்டியைப் போலிருந்தேன்; ஆனாலும் கர்த்தர் என்னை ஏற்றுக்கொண்டார்' (சங். 117:13). வசனத்தின் முதல் பாதி நமது மன உறுதி இல்லாத தன்மையைக் குறிக்கிறது; இரண்டாம் பாதி, நாம் தள்ளாடத் தொடங்கும் போதெல்லாம், தம் கரங்களை நமக்காக நீட்டி, நம்மைத் தாங்கி, பலப்படுத்தும் இறைவனின் உதவி எப்போதும் நமக்குத் தயாராக இருப்பதைக் குறிக்கிறது, இல்லையெனில், நமது சொந்த மன உறுதியால் மட்டும் நாம் ஒரு முழுமையான வீழ்ச்சிக்கு ஆளாகிவிடுவோம். – இவ்வாறு, எந்த நீதியுள்ள நபரும் நீதியை அடைவதற்குத் தங்களுக்குள் போதுமான பலத்தைக் கொண்டிருக்கவில்லை; அவர்கள் இடைவிடாமல் தள்ளாடுகிறார்கள், எந்த நேரத்திலும் விழத் தயாராக இருக்கிறார்கள். எனவே, அவர்களின் விருப்பத்தின் பலவீனத்தால் விழுந்து, தங்கள் வீழ்ச்சியில் முற்றிலுமாக அழிந்து போகாமல் இருப்பதற்காக, கர்த்தருடைய கரம் அவர்களைத் தாங்கிப் பிடிக்கிறது (பிரசங்கங்கள் 3:12). மேலும், கர்த்தராகிய இயேசு சுவிசேஷத்தில் தெளிவாகப் போதிக்கும்போது, 'ஒரு கிளை திராட்சைத் தண்டில் நிலைத்திருக்காவிட்டால், அது தன்னிச்சையாகப் பழம் கொடுக்க முடியாதது போல, நீங்களும் என்னுள் நிலைத்திருக்காவிட்டால், என்னால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது; என்னுடைய அன்பில் நிலைத்திருங்கள்' என்று கூறுகிறார். அப்படியிருக்க, கடவுளின் தொடர்ச்சியான உதவி தங்களுக்குத் தேவையில்லை என்று நினைக்கும் அளவுக்கு, யார் அவ்வளவு துணிச்சலும் குருடத்தனமும் கொண்டவர்களாக இருப்பார்கள்? (யோவான் 15:4–5)? ஆகவே, கர்த்தரின் வார்த்தைகள், அவருடைய உதவி இல்லாமல் யாராலும் ஆன்மீகப் பலனைத் தர முடியாது என்று சாட்சியளிக்கும்போது (– சேகரிப்பு 3, 16), எந்தவொரு நற்செயலையும் கடவுளின் கிருபையும் உதவியும் காரணமாகக் கருதாமல், ஒருவரின் சொந்த முயற்சிக்குக் காரணம் கூறுவது எவ்வளவு புத்திசூனியமானது, உண்மையில் தெய்வ நிந்தனையானது!

2. ஒரு நல்ல குணத்தின் ஆரம்பம் கடவுளின் ஒரு சிறப்புத் தூண்டுதலால் நம்மில் நடப்பிக்கப்படுவதைப் போலவே, நற்பண்புகளைச் செயல்படுத்துவதும் அவரால் வழங்கப்படுகிறது என்று நாங்கள் நம்புகிறோம்; நமது பங்கு, கடவுளின் தூண்டுதலுக்கு அதிக அல்லது குறைந்த தயார்மையுடன் அடிபணியவும், அவரது உதவியை ஏற்றுக்கொள்ளவும் செய்வதே ஆகும். நாம் கவனக்குறைவாக இருக்கிறோமா, அல்லது அவருடைய கிருபையான அன்பு வழியாக நமக்கு வழங்கப்படும் தேவனுடைய கட்டளைகளுக்கும் பரிபாலனத்திற்கும் இணங்கி, பக்தி விசுவாசத்துடன் கீழ்ப்படிந்து உழைக்கிறோமா என்பதைப் பொறுத்து, நாம் ஒரு வெகுமதியைப் பெறவோ அல்லது ஒரு நியாயமான தண்டனையைப் பெறவோ தகுதியானவர்கள். யெரிச்சோனில் உள்ள குருடர்கள் குணமடைந்ததில் இது தெளிவாக விளக்கப்பட்டது. கர்த்தர் அவர்கள் அருகே சென்றது தெய்வீகப் பிரபஞ்ச ஏற்பாடும் இரக்கமும் ஆகும். ஆனால், அவர்கள், 'கர்த்தராகிய தாவீதின் குமாரனே, எங்கள்மேல் இரக்கம் கூர்ந்தருளும்' என்று கூப்பிட்டது (மத். 20:31), அவர்களின் விசுவாசம் மற்றும் நம்பிக்கையின் வெளிப்பாடாக இருந்தது; இருப்பினும், அவர்களின் பார்வை மீண்டும் கிடைத்தது தேவனுடைய இரக்கத்தினாலேயே (– சேகரிப்பு 3, 19).

3. ஒரு விவசாயி, நிலத்தை உழுதாலும், உரிய நேரத்தில் மழை பெய்யாமல் மற்றும் வானிலை சாதகமாக இல்லாவிட்டால், செழிப்பான விளைச்சலை எதிர்பார்க்க முடியாது . ஆகவே, தங்கள் நிலத்தை உழுத பின்னும் உரிய நேரத்தில் மழை பெய்யாமல், காலநிலை சாதகமாக இல்லாததால் விளைச்சலை எதிர்பார்க்க முடியாதது போலவே, கடவுளின் கருணை இல்லாதபோது, கடினமாக உழைப்பவர்களின் தொடர்ச்சியான விடாமுயற்சியும் எந்தப் பயனையும் தராது. அதுபோலவே, தேவனுக்குக் கீழ்ப்படிந்து வாழும் விஷயத்தில், நமது சொந்த முயற்சிகள் அவசியமானவை, ஆனால் தேவனுடைய கிருபை நமக்குச் சாதகமாக இல்லாவிட்டால், நாம் எதிலும் வெற்றிபெற முடியாது. ஆகவே, தேவன் நற்செயல்களுக்கு மட்டுமல்ல, நற்சங்கீதங்களுக்கும் முதன்மையான ஆதாரம் என்பதை அறிக்கையிடுங்கள்: அவர் தமது பரிசுத்த சித்தத்தால் நம்மைத் தூண்டுகிறார், மேலும் நாம் நேர்மையாக விரும்புவதை நிறைவேற்ற நமக்கு வலிமையையும் சரியான வாய்ப்பையும் தருகிறார்; 'ஏனெனில், ஒவ்வொரு நற்சாதனமும், ஒவ்வொரு பரிபூரணமான கொடையும் மேலிருந்து வருகிறது, ஒளியின் பிதாவிலிருந்து இறங்குகிறது' (யாக்கோபு 1:17). ( – தொகுப்பு 13, 3).

4. கடவுளின் திருவுளம், தாம் படைத்த மனிதன் அழிந்துவிடாமல், என்றென்றும் வாழ்வதே ஆகும். நமது இதயங்களில் நன்மையின் பால் ஒரு சிறு சாயல் இருப்பதையும் கடவுள் உணர்ந்தால், தம் இரக்கத்தால் அதை அணைய அவர் அனுமதிக்க மாட்டார்; மாறாக, அனைவரும் மீட்கப்பட்டு உண்மையின் அறிவை அடைய வேண்டும் என்று விரும்பும் அவர், அது ஒரு பெருந்தீயாக மாறுவதற்குத் தம் ஆற்றலனைத்தையும் பயன்படுத்துகிறார். கடவுளின் அருள் அனைவருக்கும் அருகில் உள்ளது; அது விதிவிலக்கின்றி அனைவரையும் இரட்சிப்பிற்கும் சத்திய அறிவிற்கும் அழைக்கிறது, ஏனெனில் அவர் கூறுகிறார்: 'பாடுபட்டுப் பாரம் சுமந்துள்ளவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் என்னிடத்தில் வாருங்கள், நான் உங்களுக்கு இளைப்பாறுதல் தருவேன்' (மத்தேயு 11:28). (– உரைகள் 13, 7).

5. இந்த இரட்சிப்பு நமது சுயவிருப்பத்திற்கும் எவ்வாறு தொடர்புடையது என்பதை மனித மனம் புரிந்துகொள்வது கடினம், ஏனெனில் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: 'நீங்கள் விரும்பினால், எனக்குக் கீழ்ப்படிந்தால், தேசத்தின் நன்மையைப் புசிப்பீர்கள்' (ஏசா. 1:19), ஆனாலும் இது 'இச்சையினாலேயல்ல, ஓடுகிறவனினாலேயல்ல, அநுக்கிரகஞ்செய்யும் தேவனாலே' (ரோமர் 9:16) ஆகும் – தேவன் ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் கிரியையின்படி வெகுமதி அளிக்கவிருக்கிறார், ஆனாலும் அவரே 'தனது சித்தத்தின்படியே இச்சிக்கிறவரும் கிரியை செய்கிறவரும்' ஆவார் (பிலி. 2:13)—இதனால்தான் 'உங்களுக்குள் ஒரு புதிய இருதயத்தையும் ஒரு புதிய ஆவியை உருவாக்கிக்கொள்ளுங்கள்' என்று நமக்குக் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது (எசே. 18:31), அதே சமயம் 'நான் உங்களுக்கு ஒரு புதிய இருதயத்தைக் கொடுப்பேன், உங்களுக்குள் ஒரு புதிய ஆவியை வைப்பேன்' என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது (எசே. 11:19). நமது இரட்சிப்பின் கிரியையில் தேவனுடைய கிருபையும் நமது சுயவிருப்பமும் இரண்டையும் உள்ளடக்கியுள்ளது என்பதையும், ஒரு நபர் சில சமயங்களில் நற்பண்பை விரும்பினாலும், அந்த விருப்பங்களை நிறைவேற்ற எப்போதும் தேவனுடைய உதவி தேவைப்படுகிறது என்பதையும் நாம் நினைவில் கொண்டால், இந்த சந்தேகங்களைத் தீர்ப்பது கடினமாக இருக்காது; நோயுற்ற ஒருவர் குணமாக வேண்டும் என்று விரும்புவது மட்டும் போதுமானதல்ல; மாறாக, வாழ்வளிப்பவரான கடவுளே ஆரோக்கியத்தை மீட்கும் வலிமையை வழங்க வேண்டும். கருணைமிக்க படைப்பாளரால் வழங்கப்பட்ட இயற்கையான திறமையிலிருந்து எழும் நல்ல விருப்பங்கள் கூட கடவுளின் உதவியுடன் மட்டுமே நிறைவேற்றப்பட முடியும் என்பதை முழுமையாக உணர, திருத்தூதரின் வார்த்தைகளை நினைவு கூர்ந்தாலே போதும்: 'நன்மை செய்ய எனக்கு விருப்பமிருக்கிறது; ஆனால் அதைச் செய்து முடிக்க எனக்கு சக்தியில்லை' (ரோமர் 7:18). (– சேகரிப்பு 13, 9).

6. பலர் கேட்கிறார்கள்: கிருபை நம்மில் எப்போது செயல்படுகிறது—நம்மில் ஒரு நல்ல விருப்பம் வெளிப்படும்போதுதானா, அல்லது கடவுளின் கிருபை நம்மிடம் வரும்போது ஒரு நல்ல விருப்பம் நம்மில் வெளிப்படுகிறதா? அனுபவம் இரண்டையும் உறுதிப்படுத்துகிறது: சவுலும், வரி வசூலிப்பாளனான மத்தேயுவும் தங்கள் சொந்த விருப்பப்படி இவற்றை விரும்பவில்லை, மாறாக ஒரு அழைப்பிற்கு பதிலளிக்கும் விதமாக அவற்றை விரும்பினர்; ஆனால் சகேயுவும் சிலுவையில் இருந்த கள்ளனும் தங்கள் சொந்த விருப்பத்தின் பேரிலேயே கிருபையின் கிரியைக்கு முந்துகின்றனர். இவ்வாறு புரிந்துகொள்ள வேண்டும்: நாம் நன்மையின் பால் சாய்வதைக் காணும்போது, கடவுள் நமது ஆயத்தத்தை வழிநடத்தி வலுப்படுத்துகிறார்; ஆனால் நாம் நன்மையை விரும்பவில்லை என்றாலோ, அல்லது அதன் மீது ஆர்வம் இழந்துவிட்டாலோ, அவர் நமக்கு இரட்சிக்கும் உத்வேகங்களை அளிக்கிறார், அதன் மூலம் ஒரு நல்ல குணம் உருவாக்கப்படுகிறது அல்லது புதுப்பிக்கப்படுகிறது (– சேகரிப்பு 13, 11).

7. மனித இயல்பு தீமையை மட்டுமே செய்யக்கூடியது என்று யாரும் நினைக்கக்கூடாது. படைப்பாளி நமது ஆன்மாக்களில் அனைத்து நற்பண்புகளின் விதைகளையும் விதைத்துள்ளார், ஆனால் அவை வளர தெய்வீக அருள் தேவைப்படுகிறது; இருப்பினும், இந்த அருட்செல்வாக்கங்களை ஏற்றுக்கொள்வதற்கோ அல்லது நிராகரிப்பதற்கோ மனிதன் எப்போதும் தன் சுதந்திர இச்சையைத் தக்க வைத்துக் கொள்கிறான். நமது இரட்சிப்பின் ஏற்பாடு முற்றிலும் நம்மீது சார்ந்திருக்கவில்லை என்றால், அப்போஸ்தலன் 'உங்கள் இரட்சிப்பை பயபக்தியுடனும் நடுக்கத்துடனும் நிறைவேற்றுங்கள்' என்று சொல்லியிருக்க மாட்டார்; ஆனால் எல்லாம் முற்றிலும் நம்மீது சார்ந்திருந்தால், அவர் 'ஏனெனில் தேவன் தம்முடைய சித்தத்தின்படி விரும்பவும் கிரியை செய்யவும் உங்களில் செயல்படுகிறார்' (பிலிப்பியர் 2. 12–13). கடவுளின் அருள் நமக்கு முந்தையதாகவும் இருக்கிறது, ஏனெனில் தீர்க்கதரிசி கூறுகிறார்: 'என் கடவுளே, அவருடைய இரக்கம் எனக்கு முன்பாகச் செல்லும்' (திபா. 58: 11), மேலும் அது நமது விருப்பத்தைப் பின்தொடர்கிறது, இதனால்தான் கூறப்படுகிறது: 'காலைப் பொழுதில் என் ஜெபம் உமக்கு முன்பாகச் செல்லும்' (திபா. 87: 14). (– செபங்கள் 13, 12).

8. கடவுளின் அருள் எப்போதும் நன்மையின் பால் நம் விருப்பத்தை வழிநடத்துகிறது, ஆயினும் அது நம்மிடமிருந்து அதற்கேற்ற முயற்சிகளைக் கோரும் அல்லது எதிர்பார்க்கும் விதத்தில் அவ்வாறு செய்கிறது. கவனக்குறைவானவர்கள் மீது அதன் வரங்களைப் பொழியாமல் இருக்க, நம்மை நமது குளிர்ந்த அலட்சியத்திலிருந்து எழுப்புவதற்கான சந்தர்ப்பங்களை அது தேடுகிறது; அதன் வரங்கள் தாராளமாகப் பொழியப்படுவது நியாயமற்றது என்று தோன்றாமல் இருக்க, நம் விருப்பத்திற்கும் உழைப்பிற்கும் பதிலளிக்கும் விதமாக அவற்றை அது வழங்குகிறது. ஆயினும்கூட, கிருபை எப்போதும் ஒரு பரிசாகவே கொடுக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் அது நமது அற்பமான முயற்சிகளை எல்லையற்ற தாராளத்துடன் வெகுமதி அளிக்கிறது. ஆகவே, மனித முயற்சிகள் எவ்வளவு பெரியதாக இருந்தாலும், அவை கிருபையை தடையின்றி வழங்கப்படும் ஒரு பரிசாக மாற்ற முடியாது. புறஜாதிகளுக்குரிய அப்போஸ்தலனாகிய அவர், தான் 'அப்போஸ்தலர்கள் அனைவரையும் விட அதிகமாக உழைத்தேன்' என்று சொன்னபோதிலும்; இருப்பினும், இந்த உழைப்புகள் தனக்குச் சொந்தமானவை அல்ல, மாறாக 'தன்னுடன் இருக்கும் தேவனுடைய கிருபைக்குச்' சொந்தமானவை என்று அவர் மேலும் கூறுகிறார் (1 கொரி. 15:10). இவ்வாறு, 'நான் உழைத்தேன்' என்ற வார்த்தைகளால், அவர் தனது சொந்த விருப்பத்தின் முயற்சிகளை வெளிப்படுத்துகிறார்; 'நான் அல்ல, தேவனுடைய கிருபை' என்ற வார்த்தைகளால் – தெய்வீக உதவியைக் குறிப்பிடுகிறார்; மேலும் 'என்னுடன்' என்ற சொற்றொடரால் – அவர் சோம்பேறியாகவும் கவனக்குறைவாகவும் இருந்தபோது அல்ல, மாறாக உழைத்துக்கொண்டிருந்தபோது கிருபை அவருக்கு உதவியது என்பதைக் காட்டுகிறார் (– Sob., 13, 13).

9. கடவுள் நமது இரட்சிப்பைப் பலவிதமான மற்றும் ஆழ்ந்தறிய முடியாத வழிகளில் ஏற்பாடு செய்கிறார்: இரட்சிப்பை விரும்புகிறவர்களிலும் தேடுகிறவர்களிலும், அவர் அந்த விருப்பத்தை வலுப்படுத்துகிறார்; அதைக் கொண்டிராதவர்களிடம், அதைத் தூண்டுகிறார்; நமது இரட்சிப்புக்கான விருப்பங்கள் நிறைவேறுவதற்கு அவர் உதவுகிறார் – மேலும் பரிசுத்த விருப்பங்களை ஊட்டுகிறார், அல்லது அவற்றை உறுதிப்படுத்துகிறார். இதனால்தான், நமது ஜெபங்களில், நாம் அவரை நமது பாதுகாவலர், இரட்சகர் மற்றும் உதவியாளர் என்று அழைக்கிறோம். மிகவும் மென்மையான தந்தையாகவும், இரக்கமுள்ள மருத்துவராகவும், அவர் நம்மில் அனைவரிடமும் எல்லாவற்றையும் நிறைவேற்றுகிறார்: சிலரிடம் அவர் இரட்சிப்பின் தொடக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறார் மற்றும் தமக்காக ஆர்வத்தை மூட்டுகிறார், மற்றவர்களிடம், அவர் செயல்களை முழுமையாக்கி, நற்பண்புகளை பரிபூரணமாக்குகிறார்; சிலரை நெருங்கும் வீழ்ச்சியிலிருந்து அவர் காக்கிறார், அதே சமயம் மற்றவர்களுக்கு இரட்சிப்பிற்கான வாய்ப்புகளையும் சாதகமான சூழ்நிலைகளையும் வழங்குகிறார்; விரும்பியும் பாடுபட்டும் முயற்சி செய்பவர்களுக்கு அவர் உதவுகிறார், அதே சமயம் விரும்பாத மற்றும் எதிர்க்கும் மற்றவர்களை சாதகமான மனநிலையை நோக்கி ஈர்க்கிறார்: எல்லா இடங்களிலும் அவர் எல்லாவற்றையும் நிகழ்த்துகிறார் – தூண்டி, உதவி செய்து, உறுதிப்படுத்துகிறார் – ஆனாலும், அவரே வழங்கிய சுதந்திரத்திற்கு இடையூறு செய்யாமல் (– Sob., 13, 18).

9. ஜெபம் பற்றி

1. ஆன்மாவின் அமைதியிலும் இதயத்தின் தூய்மையிலும் வேரூன்றிய, இடைவிடாத பிரார்த்தனையைத் தனது முதன்மை இலக்காகவும் முழுமையின் உச்சியாகவும் ஒருவன் அமைத்துக் கொள்ள வேண்டும்; அதை அடைவதற்காக நாம் உடல் உழைப்பைத் தாங்கிக்கொண்டு, இதயத்தில் மனந்திரும்புதலைப் பேணுகிறோம். இந்தச் செயல்கள் அனைத்திற்கும் பிரார்த்தனைக்கும் இடையிலான தொடர்பு பிரிக்க முடியாததும் பரஸ்பரமானதுமாகும். ஏனெனில், இந்த நற்பண்புகளைப் பயிற்சி செய்வது பிரார்த்தனையில் முழுமைக்கு வழிவகுப்பது போலவே, பிரார்த்தனை அனைத்தையும் நிறைவு செய்து கிரீடம் சூட்டாத வரையில், அவை உறுதியாகவும் நிலையாகவும் இருக்க முடியாது. நாம் குறிப்பிடும் இடைவிடாத, தூய்மையான மற்றும் அசைக்க முடியாத பிரார்த்தனையை அவை இல்லாமல் அடையவோ அல்லது பரிபூரணமாக்கவோ முடியாது என்பது போலவே, கடவுளின்படி வாழ்க்கையை ஒழுங்கமைப்பதில் முன்னணியில் செல்லும் இந்த நற்பண்புகளும், இடைவிடாத பிரார்த்தனை இல்லாமல் பரிபூரணமாக வெளிப்பட முடியாது. ஆகையால், எல்லா நற்பண்புகளின் கட்டடத்திற்கு மணிமுடியாக விளங்கும் ஜெபத்தின் சக்தியைப் பற்றிய விவாதத்திற்கு நேரடியாகச் செல்ல எங்களால் இயலவில்லை; அதை அடைவதை நோக்கமாகக் கொண்டு, முதலில், முறையான வரிசையில், அகற்றப்பட வேண்டிய அல்லது தயாரிக்கப்பட வேண்டிய அனைத்தையும் நாங்கள் அடையாளம் கண்டு ஆராய்ந்தாலன்றி – அல்லது நற்செய்தியின் உவமையின் (லூக்கா 14: 28–30), இந்த மிக உயர்ந்த ஆன்மீகத் தூணின் கட்டுமானத்திற்குத் தேவையான அனைத்தையும் முதலில் கணக்கிட்டுச் சேகரிக்காமல் இருந்திருந்தால், பிரார்த்தனையின் சக்தியைப் பற்றிய நேரடியான விவாதத்திற்கு எங்களால் செல்ல முடியாது. இருப்பினும், அது தயாரிக்கப்பட்டாலும், அது அதன் நோக்கத்தை சரியாக நிறைவேற்றாது, மேலும் முழுமையின் இறுதி உச்சிகளை அதன் மீது சரியாக அமைக்க அனுமதிக்காது; முதலில், தீயொழுக்கங்களின் அனைத்து அசுத்தங்களையும் அகற்றி, உணர்ச்சிகளின் குப்பைகளையும் அழித்து, நமது இதயத்தின் உயிருள்ள மற்றும் உறுதியான நிலத்தின் மீது, நற்செய்தியில் உள்ள பாறையின் மீது அமைப்பது போல, எளிமை மற்றும் பணிவின் மிகவும் உறுதியான அடித்தளத்தை அமைக்க வேண்டும் (லூக்கா 6: 48), மிகவும் உறுதியான எளிய மற்றும் பணிவான அடித்தளம் அமைக்கப்படுகிறது, அதன் மீது ஆன்மீகப் புண்ணியங்களைக் கட்டியெழுப்புவதன் மூலம் இந்தத் தூண் எழுப்பப்பட்டு, அதன் சொந்த வலிமையில் நம்பிக்கை கொண்டு, அசைக்க முடியாமல் நின்று, வானத்தின் உச்சிக்கே தன் தலையை உயர்த்துகிறது. ஆனால் அது அத்தகைய அடித்தளத்தில் நிலைநிறுத்தப்பட்டால், உணர்ச்சிகளின் பெருமழை பொழிந்தாலும்; பின்தொடரும் துன்புறுத்தல் நதிகள் அதை மதயானைகளைப் போலத் தாக்கினாலும்; விரோத ஆவிகளின் கடுங்காற்று அதன் எதிராகப் புயல் வேகத்தில் வீசினாலும்—அது அழிக்கப்படமாட்டது மட்டுமல்லாமல், அவற்றின் தாக்கத்தை உணரவும் மாட்டாது.

2. ஆகையால், ஜெபம் உரிய உத்வேகத்துடனும் தூய்மையுடனும் செலுத்தப்படுவதற்காக, பின்வருவன அனைத்தும் எல்லா வகையிலும் கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும்: முதலாவதாக, உலகியல் விஷயங்கள் மீதான அனைத்து அக்கறையும் முற்றிலுமாகத் துண்டிக்கப்பட வேண்டும்; இரண்டாவதாக – ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயம் அல்லது சூழ்நிலையில் மனம் ஈடுபடுவதைத் தவிர்ப்பது மட்டுமல்லாமல், அத்தகைய விஷயங்களின் நினைவு கூட எந்த வகையிலும் அனுமதிக்கப்படக்கூடாது; அதேபோல், கவனச்சிதறல், வீண் பேச்சு, அதிகப் பேச்சு மற்றும் கேலி ஆகியவை நிறுத்தப்பட வேண்டும், மேலும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, கோபம் அல்லது துக்கத்தால் ஏற்படும் கலக்கத்தை முழுமையாக அடக்க வேண்டும், அதே நேரத்தில் இறைச்சி ஆசை மற்றும் செல்வத்திற்கான பேராவலின் தீய எழுச்சிகளை வேரறுக்க வேண்டும். மனிதக் கண்களுக்குத் தெரியக்கூடிய இவை போன்ற தீய பழக்கங்கள் முழுமையாக விரட்டப்பட்டு அகற்றப்பட்டவுடன், மேலும் முழுமைக்கும் இந்த ஆரம்பகட்டத் தூய்மைப்படுத்தல், தூய்மை மற்றும் குற்றமற்ற தன்மையில் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்து, நிறைவுற்றவுடன், ஒருவர் முதலில், வானுக்கே எட்டும் ஒரு தூணைத் தாங்கும் அளவுக்குப் போதுமான வலிமையான, ஆழ்ந்த பணிவின் உறுதியான அடித்தளத்தை அமைக்க வேண்டும்; பின்னர், இந்த அடித்தளத்தின் மீது, ஆன்மீகப் புண்ணியங்களின் கட்டிடம் எழுப்பப்பட வேண்டும், மேலும் ஆன்மா எல்லாவிதமான பறப்பிலிருந்தும் நிலையற்ற அலைதலத்திலிருந்தும் காக்கப்பட வேண்டும், இதன் மூலம் இந்த வழியில் ஆன்மீகப் பார்வை, படிப்படியாக, கடவுளைத் தியானிக்கும் நோக்கி உயரத் தொடங்கலாம். ஏனெனில், பிரார்த்தனை நேரத்திற்கு முன்பு நமது ஆன்மா எதை எடுத்துக்கொண்டதோ, அது பிரார்த்தனை செய்யும் போது நினைவின் கையால் அங்கே கொண்டு வரப்பட்டு, அவசியமாக மனதில் தோன்றுகிறது. ஆகவே, ஜெபத்தின் போது நாம் எந்த நிலையில் இருக்க விரும்புகிறோமோ, அதற்காக ஜெப நேரத்திற்கு முன்பே நம்மை நாம் ஆயத்தப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்; மேலும், ஜெபிக்கும்போது நமது உள்ளத்தில் நெரிசலிட நாம் விரும்பாத எதையும், நமது இதயத்தின் ஆழமான மூலைகளிலிருந்து முன்கூட்டியே விரட்டிவிட விரைவோம், இதன் மூலம் 'தடைபடாமல் ஜெபம்பண்ணுங்கள்' என்ற திருத்தூதரின் கட்டளையை நாம் நிறைவேற்ற முடியும். (1 தெச. 5:17).

3. நமது மனம், எந்த வெளிப்புற திரவத்தாலும் ஈரப்படுத்தப்படாத, மிகவும் இலகுவான ஒரு இறகு அல்லது ஒரு மென்மயிருக்கு உவமையாகக் கூறப்படுகிறது, அது தனது இலகுவான தன்மையால், மிகச் சிறிய காற்றின் சுவாசத்தாலேயே பொதுவாக உயரமான இடங்களுக்கு எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது; ஆனால், ஏதேனும் ஈரப்பதத்தால் பாரமாகும்போது, காற்றில் உயர்வதற்குப் பதிலாக, அது உறிஞ்சிய ஈரப்பதத்தின் பாரத்தால் தரையில் விழுந்து பூமியில் ஒட்டிக்கொள்கிறது. நமது மனமும் அவ்வாறே: அதைத் தாக்கும் உணர்ச்சிகளாலும் உலகப் பராமரிப்புகளாலும் அது சுமக்கப்படாமல், தீய காமத்தின் ஈரப்பதத்தால் சீர்கெடாமலும் இருந்தால்; அப்போது, அதன் இயற்கையான தூய்மையின் காரணமாக இலகுவாக இருப்பதால், ஆன்மீக சிந்தனையின் மிகச் சிறிய மூச்சில் அது உயரே பறந்து, தாழ்வான மற்றும் உலகியல் சார்ந்தவற்றைப் பின்னுக்குத் தள்ளி, பரலோகமான மற்றும் கண்ணுக்குத் தெரியாதவற்றிடம் கொண்டு செல்லப்படுகிறது. அதனால்தான் இறைவனின் கட்டளைகள் நம்மை அறிவுறுத்துகின்றன: 'உங்கள் உள்ளங்கள் அதிகப் போஜனம், குடியிருப்பு மற்றும் இவ்வுலகத்தின் கவலைகளால் பாரமாகிவிடாதபடி எச்சரிக்கையாக இருங்கள்' (லூக்கா 21:34). ஆகவே, நமது செபங்கள் வானத்தை மட்டுமல்ல, வானங்களுக்கு அப்பாலும் ஊடுருவிச் செல்ல வேண்டும் எனில், நமது மனங்களை அவற்றின் இயல்பான இலகுவான நிலைக்கு உயர்த்த முயல்வோம். அவற்றை எல்லா உலகியல் தீமைகளிலிருந்தும், உலகியல் உணர்ச்சிகளின் ஒவ்வொரு தடத்திலிருந்தும் தூய்மைப்படுத்துவோம். அப்போது, எந்தவொரு அந்நிய சுமையாலும் அழுத்தப்படாமல், நமது செபம் இலகுவாகக் கடவுளிடம் உயர்ந்து செல்லும்.

4. நம் மனதை அழுத்தும் காரணங்களைக் கர்த்தர் சுட்டிக்காட்டியதைக் கவனியுங்கள். அவர் விபச்சாரம், பரத்தைமை, கொலை, தெய்வ நிந்தனை அல்லது திருட்டு ஆகியவற்றைச் சுட்டிக்காட்டவில்லை—இவை அனைத்தும் கண்டனத்திற்குரிய மரணப் பாவங்களாக அங்கீகரிக்கப்பட்டவை—ஆனால் அதிகப்படியான உண்ணுதலைச் சுட்டிக்காட்டினார், குடிப்பழக்கம், மற்றும் இந்த உலகின் கவலைகள் மற்றும் அக்கறைகள்—இவை இந்த உலகில் யாராலும் தவிர்க்கப்படாதவை மற்றும் அவமானகரமானவையாகக் கருதப்படாதவை மட்டுமல்ல, சொல்லப்போனால், உலகைத் துறந்தவர்களில் சிலரே கூட, அவற்றில் தங்களுக்கென தீங்கோ அல்லது துரதிர்ஷ்டமோ இல்லை என்று கருதி, அதே இன்பங்களில் ஈடுபடுகிறார்கள். இருப்பினும், ஆன்மாவை அழுத்தி, கடவுளிடமிருந்து பிரித்து, பூமிக்கு இழுக்கும் இந்த மூன்று தீமைகளையும், அவை உண்மையான பொருளில் புரிந்துகொள்ளப்பட்டால் தவிர்ப்பது எளிது, குறிப்பாக உலகத் தொடர்புகளிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கும் நமக்கு, மேலும் இந்தத் தெரிந்திருக்கும் கவலைகள், குடிப்பழக்கம் மற்றும் பேராவலில் ஈடுபடுவதற்கு நமக்கு எந்த வாய்ப்பும் இல்லை. ஆனால், தவிர்ப்பதற்கு மிகவும் கடினமான மற்றொரு வகையான ஆன்மீகப் பேராவலும் மயக்கமும் உள்ளது. மேலும், எல்லா உலகப் பொருட்களையும் நாம் முழுமையாகத் துறந்து, மது மற்றும் எல்லாவிதமான பேராவல்களையும் தவிர்த்து, பாலைவனத் தனிமையில் வசிக்கும்போதும் கூட, நம்மைச் சூழ்ந்துகொள்ளும் மற்றொரு வகையான உலகக் கவலையும் இந்த யுகத்தின் துக்கமும் உள்ளது. நான் குறிப்பிடுவது மாம்சத்தின் இன்பங்கள், பற்றுகள் மற்றும் உணர்ச்சிகளைத்தான்; இவற்றிலிருந்து நம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ளாவிட்டால், மதுவின் போதையோ அல்லது மிகுந்த உணவோ இல்லாமலேயே, நமது இதயங்கள் இன்னும் அதிக தீங்கு விளைவிக்கும் ஒரு போதையாலும் பேராவலாலும் அழுத்தப்படும். மேலும், எல்லா உணர்ச்சிகளின் கட்டுகளையும் உதறி, ஆழ்ந்த அமைதியைக் கண்டறிந்து, அதன் முழு ஏக்கத்துடனும் கடவுளைப் பரம நன்மையாக மிகவும் உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளும் இதயமுடையவன் மட்டுமே, 'தடையின்றி ஜெபியுங்கள்' என்ற திருத்தூதரின் கட்டளையை முழுமையாக நிறைவேற்ற முடியும்.

5. இதயத்தின் ஆழ்ந்த மனந்திரும்புதல், ஆன்மாவின் தூய்மை மற்றும் பரிசுத்த ஆவியிடமிருந்து வரும் ஞானம் ஆகியவை இல்லாமல் எல்லா விதமான ஜெபங்களையும் உள்ளடக்குவது சாத்தியமற்றது என்று நான் நம்புகிறேன். ஒரே ஆன்மாவிலோ அல்லது உண்மையில் எல்லா ஆன்மாக்களிலோ எழக்கூடிய பல்வேறு நிலைகள் மற்றும் மனப்பான்மைகளுக்கு ஏற்ப, ஜெபத்திலும் அத்தனை வடிவங்கள் உள்ளன. மனம் தூய்மையில் முன்னேறும்போது, அது தற்செயலாகவோ அல்லது அதன் சொந்த உள்ளார்ந்த இயக்கங்களின் விளைவாகவோ வழிநடத்தப்படும் நிலையின் தன்மையைப் பொறுத்து, அது புதுப்பிக்கப்பட்டு உயர்கிறது, மேலும் ஒவ்வொரு அத்தகைய தருணத்திலும் அது உருமாற்றமடைகிறது; எனவேதான், யாராலும் எப்போதும் ஒரே மாதிரியான பிரார்த்தனையைச் செலுத்த முடியாது என்பது தெளிவாகிறது. அனைவரும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்போது வித்தியாசமாகவும், துக்கம் அல்லது துரதிர்ஷ்டத்தால் சுமக்கப்படும்போது வித்தியாசமாகவும்; ஆன்மீக முன்னேற்றத்தில் செழித்து வளரும்போது வித்தியாசமாகவும்; எதிரியின் பல தாக்குதல்களால் ஒடுக்கப்படும்போது வித்தியாசமாகவும் பிரார்த்தனை செய்கிறார்கள்; பாவங்களுக்கு மன்னிப்புக் கோரும்போது வித்தியாசமாகவும்; கிருபை பெருகுவதற்கோ, ஏதேனும் ஒரு நற்பண்பைப் பெறுவதற்கோ, அல்லது ஏதேனும் ஒரு தீயுணர்வை அணைப்பதற்கோ ஜெபிக்கும்போது வித்தியாசமாகவும்; gehenna மற்றும் இறுதி நியாயத்தீர்ப்பு பற்றிய எண்ணத்தில் பயத்தால் பீடிக்கப்படும்போது வித்தியாசமாகவும்; மற்ற நேரங்களில், எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களுக்கான நம்பிக்கை மற்றும் விருப்பத்தால் தூண்டப்படும்போது; மற்ற நேரங்களில், தேவை மற்றும் ஆபத்தில் இருக்கும்போது; மற்ற நேரங்களில், பாதுகாப்பு மற்றும் அமைதியை அனுபவிக்கும்போது; மற்ற நேரங்களில், வானத்தின் இரகசியங்களின் வெளிப்பாடுகளால் அறிவூட்டப்படும்போது; மற்ற நேரங்களில், நற்பண்புகளில் தனது முன்னேற்றமின்மையாலும் மற்றும் தனது உணர்வுகளின் வறட்சியாலும் வருந்தும்போது.

6. அவற்றின் பொருளைப் பொறுத்து, திருத்தூதர் நான்கு வகையான ஜெபங்களை வேறுபடுத்துகிறார், அவர் கூறுகிறார்: 'முதலாவதாக, மன்றாடுகிறேன், விண்ணப்பங்கள், ஜெபங்கள், பரிந்துரைகள் மற்றும் நன்றியுரைகள் செய்யப்படட்டும்' (1 தீமோ. 2:1). – 'வேண்டுகோள்' – δεησις – என்பது பாவங்களைப் பற்றிய மன்றாட்டம் அல்லது வேண்டுகோள் ஆகும், இதில் ஒரு நபர், தாங்கள் செய்த தற்போதைய அல்லது கடந்த கால பாவங்களுக்காக மனந்திரும்புதலின் நிலைக்கு வந்து, அவற்றுக்காக மன்னிப்புக் கேட்கிறார்; – 'வேண்டுகோள்' – προσευχή – என்பது, நாம் ஜெபிக்கும்போது, கடவுளிடம் ஏதாவது ஒன்றை அர்ப்பணிக்கவோ அல்லது உறுதியளிக்கவோ (அதாவது: 'கர்த்தரே, நீர் இரக்கம் காட்டுவதானால், நான் இன்னது செய்வேன்') செய்யும்போது நிகழ்கிறது; 'மத்தியஸ்தம்' – εντεξις – என்பது, ஆவியின் உத்வேகத்தில், நாம் மற்றவர்களுக்காகவும், நாம் நேசிப்பவர்களுக்காகவும், அல்லது முழு உலகின் அமைதிக்காகவும் ஜெபிக்கும்போது நிகழ்கிறது; 'நன்றி' – ευχαρισία – என்பது, மனம் கடவுளுக்கு நன்றியையும் (புகழ்ச்சியையும்) செலுத்தும்போது நிகழ்கிறது; அது, அவருடைய கடந்த கால ஆசீர்வாதங்களை நினைவுகூர்வதாலோ, அவருடைய நிகழ்கால ஆசீர்வாதங்களை உணர்வதாலோ, அல்லது அவரை நேசிப்பவர்களுக்காக கடவுள் எதிர்காலத்தில் தயாரித்துள்ள ஆசீர்வாதங்களை முன்னறிவதாலோ ஆகும்.

7. இந்த நான்கு விதமான ஜெபங்களைத் தொடர்ந்து, மிகவும் உயர்ந்த ஜெப நிலை ஒன்று வருகிறது. இது ஒரே கடவுளைத் தியானிப்பதிலும், அவர் மீதான தீவிர அன்பிலும் அடங்கியுள்ளது. மேலும், இந்த அன்பால் அரவணைக்கப்பட்டு ஊடுருவி, நமது மனம் கடவுளுடன் மிக நெருக்கமாகவும் தனிப்பட்ட நேர்மையுடனும் உரையாடுகிறது. கர்த்தருடைய ஜெபம்—'எங்கள் பிதாவே' என்று தொடங்கும் (மத்தேயு 6:9–13)—இந்த நிலையை ஆர்வத்துடன் நாட நம்மைத் தூண்டுகிறது. நாம் கூறுகிறோம்: 'எங்கள் பிதாவே!' என்று. அவ்வாறு, பிரபஞ்சத்தின் ஆட்சியாளரான கடவுளை எங்கள் பிதாவாக ஒப்புக்கொள்வதன் மூலம், நாம் அடிமைத்தன நிலையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, கடவுளால் அவருடைய பிள்ளைகளாகத் தத்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதையும் ஒப்புக்கொள்கிறோம். – மேலும், பிறகு 'பரலோகத்தில் உறைபவரே' என்று சேர்ப்பதன் மூலம், நிலையற்றதாகவும் நம் பிதாவிலிருந்து நம்மை வெகுதூரம் விலக்குவதாகவும் இருக்கும் இந்த நிகழ்காலப் பூமியின் வாழ்வோடு கொண்டிருக்கும் பற்றுகளிலிருந்து முழு வெறுப்புடன் விலகி, அதற்கு மாறாக, அந்த ராஜ்யத்தை நோக்கி மிகுந்த ஆவலுடன் பாடுபடுவதற்கான நமது ஆயத்தத்தை வெளிப்படுத்துகிறோம், எங்கள் பிதா வசிக்கின்ற இடத்திற்கு, மேலும், இந்த உயர்ந்த தத்தெடுப்புக்குத் தகுதியற்றவர்களாக்கி, முறைகேடான பிள்ளைகளாகிய நம்மை, எங்கள் பிதாவின் உரிமைச்செல்வத்திலிருந்து அந்நியப்படுத்தி, தேவனுடைய நீதியான நியாயத்தீர்ப்பின் முழு கடுமைக்கும் உள்ளாக்கும் எதையும் நமக்கு நாமே அனுமதிக்காமல் இருப்பதற்கு. கடவுளின் புத்திரர்களாக இத்தகைய உயர் பதவியை அடைந்த நாம், கடவுள் மீது அத்தகைய புத்திர பாசத்துடன் தகிக்க வேண்டும், அதன் மூலம் நமது சொந்த நலன்களை இனி தேடாமல், நமது பிதாவின் மகிமையை - அவருடைய மகிமையை - முழு மனதுடன் விரும்ப வேண்டும், அவரை நோக்கி இவ்வாறு கூறி: 'உமது நாமம் பரிசுத்தமாக்கப்படட்டும்', இதன் மூலம் நமது முழு விருப்பமும் நமது மகிழ்ச்சியும் நமது பிதாவின் மகிமையில்தான் இருக்கிறது என்று சாட்சியங்கூறுகிறோம் – நமது பிதாவின் மிகவும் மகிமையான நாமம் மகிமைப்படுத்தப்படவும், மரியாதையுடன் கௌரவிக்கப்படவும், ஆராதிக்கப்படவும் வேண்டும் என்பதே அது. தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட மனதின் இரண்டாவது விண்ணப்பம், 'உமது ராஜ்யம் வருக' என்பதாகும் அவருடைய பிதாவின் ராஜ்யம்—அதாவது, சாத்தானை நம் மீதான அவனுடைய அதிகாரத்திலிருந்து அப்புறப்படுத்தி, நமது இதயங்களிலிருந்து விருப்பங்களை வெளியேற்றிய பிறகு, நற்பண்புகளின் நறுமணத்தின் மூலம் தேவன் நம்மில் ஆளத் தொடங்கும் போது, பரிசுத்தவான்களுக்கு மத்தியில் கிறிஸ்து ஆட்சி செய்யும் ராஜ்யம்—அல்லது, நியமிக்கப்பட்ட நேரத்தில் பரிபூரணமான அனைவருக்கும் மற்றும் தேவனுடைய பிள்ளைகளுக்கும் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட ராஜ்யம், அப்போது கிறிஸ்து அவர்களை நோக்கி: 'என் பிதாவால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களே, வந்து உலகத்தின் ஆரம்பம் முதல் உங்களுக்குத் தயாரிக்கப்பட்ட இராச்சியத்தை உங்களின் உரிமைச்சொத்தாகப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்' (மத்தேயு 25:34). மூன்றாவது வேண்டுதல், புத்திரர்களுக்கு உரியது: 'பூமியிலே வானத்திலே நடந்ததுபோல உமது சித்தம் நடக்கட்டும்' – இதன் பொருள்: மக்கள் தேவதையைப் போல இருக்கட்டும் – வானத்தில் அவர்கள் தேவனுடைய சித்தத்தை நிறைவேற்றுவது போல, பூமியில் வாழும் அனைவரும் தங்கள் சித்தத்தைச் செய்யாமல், அவருடைய சித்தத்தைச் செய்யட்டும்; அதன் பொருள்: நமது வாழ்வில் உள்ள அனைத்தும் உமது சித்தத்தின்படி இருக்கட்டும் என்பதும் ஆகும்; மகிழ்ச்சியையும் துரதிர்ஷ்டத்தையும் உட்பட அனைத்தையும் நமது நன்மைக்காக நீர் ஏற்பாடு செய்கிறீர் என்றும், நமது இரட்சிப்பில் நம்மையும் விட அதிக அக்கறை கொண்டவர் என்றும் நம்பி, நமது வாழ்வின் பொறுப்பை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறோம். மேலும்: 'இன்று எங்கள் அன்றாட உணவை எங்களுக்குத் தாரும்.' 'அன்றாட' – என்பது எல்லா இருப்புகளுக்கும் மேலான, எல்லா இருப்புகளிலும் மிக உயர்ந்த ஒன்றாகும் – (அது 'சொர்க்கத்திலிருந்து இறங்கி வந்த அப்பம்' என்பதைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை). 'இன்று' என்று கூறும்போது, நேற்றைய அதன் பங்கெடுத்தல் போதுமானதல்ல என்பதைக் காட்டுகிறது; ஏனெனில், இந்த அப்பத்தைப் பெற்று உண்ணுவதன் மூலம் நமது உள்மனிதனின் இதயத்தை வலுப்படுத்த வேண்டியதன் அவசியம் எல்லா நேரங்களிலும் உள்ளது என்பதை உணர்த்த, அது இப்போது நமக்கு வழங்கப்பட வேண்டும். இந்தப் பிரார்த்தனையை நாம் ஒவ்வொரு நாளும் செய்வதற்கு இது இன்றியமையாதது. 'எங்கள் கடன்களை எங்களுக்குக் ক্ষமிக்கவும், நாங்களும் எங்கள் கடனாளிகளைக் क्षமிப்பது போல.' இரக்கமுள்ள கர்த்தர், நாம் நமது சகோதரர்களுக்கு மன்னிப்பின் முன்மாதிரியைக் காட்டும் பட்சத்தில், நமது பாவங்களை மன்னிப்பதாக நமக்கு வாக்குறுதி அளிக்கிறார்: 'எங்களைக் क्षமிக்கவும், நாங்களும் क्षமிப்பது போல'. இந்தப் பிரார்த்தனையின் நம்பிக்கையில், தங்களுக்குக் கடன்பட்டவர்களைத் தாங்களே மன்னித்தவர்கள் மட்டுமே தைரியமாக மன்னிப்புக் கேட்க முடியும் என்பது தெளிவாகிறது. ஆனால், தனக்கு எதிராகப் பாவம் செய்த ஒரு சகோதரனை முழு மனதுடன் மன்னிக்காத எவரும், இந்தப் பிரார்த்தனையின் மூலம், இரக்கத்திற்காக அல்ல, கண்டனத்திற்காகவே கேட்பார்கள். ஏனெனில், அவருடைய இந்தப் பிரார்த்தனை கேட்கப்பட்டால், அவருடைய முன்மாதிரியின்படி, இடைவிடாத கோபமும் தண்டனையின் தவிர்க்க முடியாத தீர்ப்பும் தவிர வேறு என்னதான் நிகழக்கூடும்? 'கருணை செய்யாத யாருக்குமே கருணை இல்லாத நியாயத்தீர்ப்புக் காட்டப்படும்' (யாக்கோபு 2:13). 'எங்களைச் சோதனையில் சிக்க வைக்காதேயும்'. அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளை நினைவுகூர்ந்து யாக்கோபு: 'சோதனையைப் பொறுமையுடன் சகிக்கும் மனிதன் பாக்கியவானாகிறான்' (யாக்கோபு 1:12); – இந்த ஜெப வார்த்தைகளை நாம், 'எங்களை ஒருபோதும் சோதிக்க அனுமதிக்காதீர்கள்' என்று புரிந்துகொள்ளக்கூடாது, மாறாக, 'சோதனையின் மூலம் நாங்கள் தோற்கடிக்கப்பட அனுமதிக்காதீர்கள்' என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அயோபு சோதிக்கப்பட்டார், ஆனால் சோதனையில் வழிநடத்தப்படவில்லை; ஏனெனில், கடவுளின் உதவியுடன், 'அவர் கடவுளுக்கு முட்டாள்தனத்தைச் சுமத்தவில்லை' (யோபு 1:22), மேலும் சோதனையாளர் அவரை வழிநடத்த முயன்ற இறை நிந்தனையான முணுமுணுப்புகளால் அவர் தன் உதடுகளைக் களங்கப்படுத்தவில்லை. ஆபிரகாம் சோதிக்கப்பட்டார், யோசேப்பு சோதிக்கப்பட்டார், ஆனால் அவர்களில் யாரும் சோதனையில் வழிநடத்தப்படவில்லை; ஏனெனில், அவர்கள் இருவரும் சோதனையாளனின் சித்தத்தை நிறைவேற்றவில்லை. 'தீங்கு செய்பவனிடமிருந்து எங்களை விடுவிப்பீராக' – அதாவது, எங்கள் சக்திக்கு மீறிய வகையில் சாத்தான் எங்களைச் சோதிக்க அனுமதிக்காதீர்கள், ஆனால் 'அந்தச் சோதனையுடன், அதைத் தாங்கிக்கொள்ளும்படி எங்களுக்கு வழி அருளுங்கள்' (1 கொரி. 10:13).

8. இறைவனால் உச்சரிக்கப்பட்ட இந்த முன்மொழியப்பட்ட ஜெபம், ஜெபத்தின் முழுமையான பரிபூரணத்தை உள்ளடக்கியிருந்தாலும்; ஆயினும், கர்த்தர் தம்முடைய விசுவாசிகளை மேலே குறிப்பிட்டது போன்ற ஒரு உயர் நிலைக்கு, அதாவது அந்த தீவிர ஜெபத்திற்கு, இன்னும் முன்னேற்றுகிறார். அது மிகச் சிலராலேயே அறியப்பட்ட அல்லது அனுபவிக்கப்பட்ட, மேலும், நான் கூறுவேன், சொல்லுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு ஜெபம். அது எல்லா மனித புரிதல்களையும் கடந்து, அது குரலின் ஓசை, நாவின் அசைவு அல்லது எந்த வார்த்தைகளின் உச்சரிப்பின் மூலமாகவும் குறிக்கப்படவில்லை; மேலும் அந்த தெய்வீக ஒளியின் பாய்ச்சலால் ஒளிரூட்டப்பட்ட மனம், பலவீனமான மனித பேச்சின் மூலம் அதை வெளிப்படுத்தவில்லை, மாறாக, தனது உணர்வுகளைச் சேகரித்து, தன்னை விட்டு கட்டுக்கடங்காமல், மிகவும் செழுமையான ஒரு மூலத்திலிருந்து பாய்வது போல, , மேலும், சொல்லொணா வகையில் நேரடியாகக் கர்த்தரிடம் ஊற்றெடுக்கிறது, அச்சிறு கணத்தில், உணர்வு பெற்ற பின்னரும், வார்த்தைகளால் உச்சரிக்கவோ அல்லது எண்ணத்தில் கண்டறியவோ முடியாத ஒன்றை வெளிப்படுத்துகிறது.

9. இந்த வகையான ஜெப நிலையானது கடவுளிடமிருந்து வரும் ஒரு வரம்; இருப்பினும், பொதுவாக, அருள் நிறைந்த ஜெப மனப்பான்மையானது ஒரு மென்மை உணர்வால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது, அதன் இருப்பு மனதை தூய மற்றும் தீவிரமான ஜெபத்திற்குத் தூண்டுகிறது. அனுபவம் காட்டியபடி, இந்த மென்மை பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் எழுகிறது. சில சமயங்களில், சங்கீதங்களைப் பாடும்போது, ஒரு குறிப்பிட்ட வசனத்தின் வார்த்தைகள் தீவிரமான ஜெபத்திற்கு வாய்ப்பளித்தன; மற்ற நேரங்களில், ஒரு சகோதரரின் இனிமையான குரல், ஆழ்ந்த வேண்டுகோளுக்கு உந்தப்பட்டவர்களின் ஆன்மாக்களைத் தூண்டியது. சில சமயங்களில் தெளிவான மற்றும் பக்தி நிறைந்த பாடல், அங்கே கூடியிருந்தவர்களிடத்தில் பெரும் ஆர்வத்தைத் தூண்டியது என்பதையும் நாம் அறிவோம்; மேலும், அறம் மற்றும் ஆன்மீக உரையாடலில் ஈடுபட்ட ஒரு மனிதரின் அறிவுரை, மண்டியிட்டிருந்தவர்களிடத்தில் செபங்கள் பெருகுவதற்கான விருப்பத்தைத் தூண்டியது என்பதும் அடிக்கடி நிகழ்ந்துள்ளது. ஒரு சகோதரரின் அல்லது பிரியமான ஒருவரின் மரணத்தால் நாங்கள் மென்மையுடன் உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசுவதுண்டு. அவ்வாறே, எங்கள் சொந்த குளிர்ச்சியையும் சோம்பலையும் நினைவு கூர்வது சில சமயங்களில் எங்களுக்குள் இரட்சிக்கும் ஆன்மீகத் தீவிரத்தைத் தூண்டும். உண்மையில், தேவனுடைய கிருபை எங்கள் ஆன்மாக்களை உணர்வற்ற நிலையிலிருந்தும் தூக்கத்திலிருந்தும் எழுப்பும் சந்தர்ப்பங்கள் எண்ணற்றவை.

10. மென்மை வெவ்வேறு சூழ்நிலைகளில் எழுவது போலவே, அது பல்வேறு வழிகளிலும் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது: சில சமயங்களில் அது சொல்லொணா ஆன்மீக மகிழ்ச்சியாகத் தன்னை வெளிப்படுத்துகிறது; சில சமயங்களில் அது ஆன்மாவின் எல்லா சக்திகளையும் இயக்கங்களையும் ஆழ்ந்த மௌனத்தில் ஆழ்த்துகிறது; சில சமயங்களில் அது அதிகமாகவோ அல்லது குறைவாகவோ கண்ணீரை வரவழைக்கிறது. கண்ணீர், அல்லது ஒருவித கண்ணீர் நிறைந்த மனநிலை, அதன் பொதுவான வெளிப்பாடாகும். இந்தக் கண்ணீர், தன் பாவங்களை உணர்ந்து மனது குத்தப்பட்டதாலும், நித்திய ஆசீர்வாதங்களைப் பற்றிய தியானம் மற்றும் நித்திய மகிமையின் பேரார்வத்தாலும், அல்லது தன் மீதான கடவுளின் மாபெரும் ஆசீர்வாதங்களை உணர்ந்து, அதனுடன் தன் தகுதியின்மையும் தகுதியற்ற தன்மையும் உணர்வதாலும், அல்லது இந்தப் பூமியில் நமது பரிதாபகரமான பயணத்தைப் பற்றிய உணர்வாலும் எழலாம்.

11. ஒரு பிரார்த்தனை கேட்கப்பட்டது என்பதற்கான அடையாளம் என்ன? – ஜெபிக்கும்போது, எந்த சந்தேகமும் நம்மைத் தொந்தரவு செய்யாதபோதும், நமது விண்ணப்பத்தின் மீதான நம்பிக்கையை எதுவும் விரக்தியால் மங்கச் செய்யாதபோதும், நமது பிரார்த்தனை வழிந்தோடும் அதே வேளையில், நாம் கேட்டதைப் பெற்றுவிட்டோம் என்று உணர்ந்தால், நமது பிரார்த்தனைகள் உண்மையில் கேட்கப்பட்டன என்பதில் நாம் சந்தேகப்பட வேண்டாம். ஏனெனில், ஜெபிக்கும் ஒருவர், கடவுள் தம்மைக் கவனித்து, தம்முடைய விண்ணப்பத்தை நிறைவேற்ற முடியும் என்று நம்பும் வரையில்தான், கேட்கப்பட்டதைப் பெறவும், செவிமடுக்கப்படவும் தகுதியானவராகக் கருதப்படுவார். ஏனெனில், நமது ஆண்டவரின் வார்த்தை மாற்ற முடியாதது: 'ஜெபத்தில் நீங்கள் கேட்கும் எதையும், நீங்கள் பெற்றுக்கொண்டீர்கள் என்று நம்புங்கள், அது உங்களுக்குச் சொந்தமாகும்' (மாற்கு 11:24). இந்த விஷயத்தில், ஒரு பிரார்த்தனைக்கு பதிலளிக்கப்படுவதற்கு பங்களிக்கும் பல காரணங்களை தேவ வார்த்தை சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஆகவே, இரண்டு பேர் ஜெபிக்க ஒப்புக்கொள்ளும்போது (மத். 18:19), – அல்லது ஒருவரின் விசுவாசம் கடுகு விதை அளவு சிறியதாக இருந்தாலும், விசுவாசத்துடன் ஜெபிக்கும்போது (மத். 17:20), – அல்லது ஒருவர் விடாமுயற்சியுடன் ஜெபிக்கும்போது (லூக்கா 11:8), – அல்லது தர்மம் ஜெபத்துடன் இணைந்திருக்கும்போது (சிராக்கு 29:15), – மற்றும் பிற இரக்கச் செயல்கள் (சங்கீதம் 58:6–9). தனது ஜெபம் கேட்கப்படும் என்ற அருளைப் பெறுவதற்கு எத்தனை வழிகள் உள்ளன என்பதைக் காணுங்கள்; ஆகையால், தங்களுக்கு இரட்சிக்கப்படும் ஆசீர்வாதங்களைத் தேடும்போது யாரும் நம்பிக்கையிழக்க வேண்டாம். ஒருவேளை, ஒரு ஜெபம் கேட்கப்படுவதற்குக் காரணமாக அமையும் பல விஷயங்கள் உங்களிடம் இல்லாமல் இருக்கலாம்; ஆனால், அதை விரும்பும் எவராலும் இயலக்கூடிய ஜெபத்தில் நீங்கள் உறுதியாக இருக்க முடியும் என்பது நிச்சயம். இதற்காகவே, கேட்கப்படும் அனைத்தையும் அருளுவேன் என்று கர்த்தர் வாக்குறுதியளித்துள்ளார். ஆகவே, நம்பிக்கையின்மையால் தடுமாறாமல், ஜெபத்தில் உறுதியாக இருப்போம், நாம் கேட்பதைப் பெறுவோம். இவ்வாறு கர்த்தர் வாக்குறுதியளித்தார்: 'கேளுங்கள், உங்களுக்குக் கொடுக்கப்படும்; தேடுங்கள், நீங்கள் கண்டடைவீர்கள்; தட்டுங்கள், உங்களுக்குத் திறக்கப்படும்' (லூக்கா 11:9–10). ஆனால், ஜெபிக்கும் ஒவ்வொருவரும், தாங்கள் கேட்கப்படும்போது நிச்சயமாகக் கேட்கப்பட மாட்டோம் என்று சந்தேகித்தால், தங்கள் ஜெபம் நிச்சயமாகக் கேட்கப்படாது என்பதை அறிந்திருக்க வேண்டும்.

12. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஜெபத்தைப் பொறுத்தவரை, நமது உள்ளறைக்குள் நுழைந்து கதவை மூடிக்கொண்டு நமது பரலோகப் பிதாவிற்கு ஜெபிக்கும் நற்செய்தி கட்டளையை நாம் நிறைவேற்ற வேண்டும். இது உண்மையாகவும், அதைவிட அதிகமாக ஆன்மீக ரீதியாகவும் செய்யப்பட வேண்டும். நமது இதயங்களை எல்லா எண்ணங்களிலிருந்தும் கவலைகளிலிருந்தும் முழுமையாகத் திருப்பிக்கொண்டு, ஒரு குறிப்பிட்ட இரகசிய வழியிலும் துணிச்சலுடனும் நமது ஜெபங்களைக் கர்த்தருக்குச் சமர்ப்பிக்கும்போது, நாம் நமது உள்ளான அறையில் ஜெபிக்கிறோம். நமது உதடுகளை மூடிக்கொண்டு, நமது வார்த்தைகளை அல்ல, நமது இதயங்களையே சோதிக்கும் அவருக்கு மௌனமாக ஜெபிக்கும்போது, நாம் கதவை மூடிக்கொண்டு ஜெபிக்கிறோம். நமது இதயத்துடனும் கவனமுள்ள மனதுடனும், தேவன் ஒருவனுக்கே நமது விண்ணப்பங்களைச் சமர்ப்பிக்கும்போது, நாம் இரகசியமான இடத்தில் ஜெபிக்கிறோம்; இதன் மூலம், நாம் எதற்காக ஜெபிக்கிறோம் என்பதை மிகவும் விரோதமான சக்திகளாலும் அறிய முடியாது. ஆழ்ந்த மௌனத்தில் ஜெபிப்பது ஏன் அவசியம்? நமது முணுமுணுப்புகளாலோ அல்லது ஆரவாரங்களாலோ நமது சக ஆராதனையாளர்களின் ஜெபங்களில் இருந்து அவர்களைத் திசைதிருப்பவோ அல்லது அவர்களின் பக்தி உணர்வுகளைக் குழப்பவோ மட்டுமல்ல, நமது ஜெபத்தின் நோக்கம், குறிப்பாக நாம் ஜெபித்துக் கொண்டிருக்கும்போது நம்மைப் பற்றிப் புறஞ்சொல்லும் நமது எதிரிகளுக்கே தெரியாமல் மறைந்திருக்கும் பொருட்டும் இது அவசியம்.

13. கர்த்தர் தம்முடைய பிதாவிடம் ஜெபித்ததின்படி, 'நீர் என்னை அன்புகூர்ந்த அன்பு அவர்கள் உள்ளத்தில் இருக்கும்படி' (யோவான் 17:26) அது நம்மில் நிறைவேறும்போது, நமது ஜெபம் அதன் சரியான பரிபூரணத்தை அடையும்; மேலும்: 'பிதாவே, நீர் என்னுள்ளும் நான் உம்முள்ளும் இருக்கிறபடி, அவர்களும் நம்மில் ஒன்றாயிருக்கக்கடவர்' (அதே, வசனம் 21). நமது அன்பு, நமது ஆசை, நமது ஆர்வம், நமது முயற்சி, நமது எண்ணங்கள் அனைத்தும், நாம் காணும் அனைத்தும், நாம் பேசும் அனைத்தும், நாம் நம்புவதும் அனைத்தும் கடவுளே – மேலும் பிதாவுக்கும் குமாரனுக்கும் இடையேயும், குமாரனுக்கும் பிதாவுக்கும் இடையேயும் இருக்கும் அந்த ஐக்கியம் நமது இருதயங்களிலும் சித்தங்களிலும் ஊற்றப்படும்போது – அப்பொழுது அவர் நம்மை உண்மையான தூய்மையோடும், பிரிக்க முடியாத அன்போடும் நேசிப்பது போல, நாமும் தூய்மையானதும் பிரிக்க முடியாததுமான அன்பினால் அவருடன் ஐக்கியப்படுத்தப்பட முடியும். இதை அடையும் ஒருவர், இடைவிடாத ஜெபம் அவரது இதயத்தில் எரியாமல் இருக்க முடியாத ஒரு நிலைக்குள் நுழைகிறார்; அப்போது அவரது வாழ்வின் ஒவ்வொரு அசைவும், அவரது இதயத்தின் ஒவ்வொரு நாட்டமும், ஒன்றாகவும், அறுதியற்றதாகவும் இருக்கும் ஒரு ஜெபமாக, நித்திய ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வாழ்வின் முன்னோட்டமாகவும் வாக்குறுதியாகவும் இருக்கும்.

14. ஜெபத்தில் மிக உயர்ந்த பரிபூரணத்தை அடைய, ஒருவர் கடவுளின் இடைவிடாத நினைவில் நிலைபெற வேண்டும் – இதற்கு ஒரு சுருக்கமான, அடிக்கடி கூறப்படும் ஜெபம் ஒரு வழியாகச் செயல்படுகிறது (Conversations, 9, 36). கடவுளைத் தொடர்ந்து நினைவில் கொள்ள முயற்சிப்பவர், பின்வரும் ஜெபத்தை இடைவிடாமல் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லும் பழக்கத்தைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று நமது முன்னோர்கள் கண்டறிந்துள்ளனர்: 'கடவுளே, என் அழுகுரலைக் கேளும்; ஆண்டவரே, எனக்கு உதவ விரைந்து வரும்' (திவியாபிரகாசம் 69:2). – இந்த வசனம் முழு வேதாகமத்திலிருந்தும் ஒரு நல்ல காரணத்திற்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளது: இது ஜெபத்தில் தேவைப்படும் அனைத்து மனப்பான்மைகளையும் வெளிப்படுத்துகிறது மற்றும் ஜெபிப்பவரின் அனைத்துத் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்கிறது. அதில் ஒருவரின் இயலாமையைப் பற்றிய தாழ்மையான ஒப்புதல் வாக்குமூலம், கடவுளே எப்போதும் உதவத் தயாராக இருக்கும் ஒரே உதவி செய்பவர் என்ற ஒப்புதல், மேலும் அவர் இந்தப் பிரார்த்தனையைச் செய்பவருக்கு உதவிக் கரம்கொடுத்து, ஒவ்வொரு துன்பத்திலிருந்தும் அவரை விடுவிப்பார் என்ற நம்பிக்கை மற்றும் நம்பிக்கையும் அடங்கியுள்ளன. யார் இந்த வார்த்தைகளால் இடைவிடாமல் கடவுளை அழைக்கிறாரோ, அவர் கடவுள் தன்னுடன் இருப்பதை அறிவார், உணர்வார்; மேலும், பிள்ளைப் பாசத்தால் நிறைந்த இதயத்துடன் ஒரு தந்தையை அணுகுவது போல, அவரை அணுகுவார் – அதன் மூலம், கடவுளின் பாதுகாப்பையும், புகலிடத்தையும், அரணையும் தமக்குக் கவர்ந்து கொள்கிறார். இவ்வாறு, இந்தச் சுருக்கமான பிரார்த்தனை, அசுரர்களின் தாக்குதல்களுக்கு எதிராக ஒரு தகர்க்க முடியாத சுவராகவும், எண்ணங்களின் ஆரவாரத்தை நீக்குபவராகவும், தீய எண்ணங்களை மறுப்பவராகவும், உணர்ச்சிப்பூர்வமான உந்துதல்களை அடக்குபவராகவும், இதயத்தில் உள்ள அனைத்து நல்ல நாட்டங்களையும் வளர்ப்பவராகவும் மாறுகிறது. பிதாக்களும் நமக்குக் கட்டளையிட்டுள்ளனர்: பேராவலின் உணர்ச்சி அதன் பல்வேறு வெளிப்பாடுகளில் உங்களைத் துன்புறுத்தினால், கூப்பிடுங்கள்: 'ஓ கடவுளே, என் உதவிக்கான அழுகுரலைக் கேளும்; ஓ ஆண்டவரே, என் உதவிக்கு விரைந்து வரும்'; – அல்லது மாம்சத்தைக் கட்டுப்படுத்த கடுமையான நோன்பு தேவை என்று நீங்கள் உணர்ந்தால், மேலும் உங்களைக் கட்டுப்படுத்த முடியும் என்ற நம்பிக்கை இல்லையென்றால், 'ஓ தேவனே, என் உதவிக்கான அழுகுரலைக் கேளும்' என்று ஜெபியுங்கள், அதுபோல. விரக்தியின் ஆவி உங்களை வாட்டி வதைத்து, துக்கம் உங்களை ஆட்கொண்டு, ஒவ்வொரு சரியான பணியிலிருந்தும் உங்களைத் தடுத்தால், 'ஓ தேவனே, என் உதவிக்கான அழுகுரலைக் கேளும்' என்று கூறுங்கள்; – அல்லது ஒருவித ஆன்மீக மகிழ்ச்சி உங்கள் ஆன்மாவில் குடிகொண்டு, அதைப் பாதுகாத்து உயர்த்த விரும்பினால், அதே வார்த்தைகளைச் சொல்லுங்கள்: 'ஓ கடவுளே, என் அழுகுரலைக் கேளும்'. மாம்சத்தின் இன்பம் அதன் கவர்ச்சியான இனிமையுடன் எழும்பொழுது – இந்த நெருப்பு கற்பு எனும் நறுமண மலரை எரித்துவிடும் என்று நீங்கள் அஞ்சினால் – கூச்சலிடவும்: 'ஓ இறைவா, என் உதவிக்கான அழுகுரலைக் கேள்' என்று தொடங்கி; அல்லது உங்கள் உடலில் அமைதியும் குளிர்ச்சியும் நுழைந்து, இந்த நல்ல நிலை தொடர வேண்டும் என்றோ, அல்லது உங்களில் என்றென்றும் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்றோ நீங்கள் விரும்பினால், மிகுந்த பேரார்வத்துடன்: 'ஓ இறைவா, என் உதவிக்கான அழுகுரலைக் கேள்' என்று தொடங்கி மீண்டும் கூறுங்கள். ஆகவே, ஒவ்வொரு ஆன்மீகத் தேவையிலும், இந்த ஒரு பிரார்த்தனையைத் திரும்பச் சொல்லுங்கள்; அது தீமைகள் அனைத்திலிருந்தும் உங்களுக்கு விடுதலையையும், உங்களுக்குள் இருக்கும் நன்மைகள் அனைத்திற்கும் ஒரு பாதுகாப்புக் கவசமாகவும் அமையும். ஆகவே, இது உங்கள் இதயத்தில் இடைவிடாமல் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கட்டும்; ஒவ்வொரு பணியிலும் சேவையிலும், வழியிலும் உணவிலும், உறங்கச் செல்லும்போதும் விழித்திருக்கும்போதும், இதை இடைவிடாமல் கூறி, அதிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளுங்கள். இதன் தொடர்ச்சியான பயிற்சியின் மூலம், உறக்கத்தில் கூட இதை ஓதப் பழகும் வரை இது தொடரட்டும்.

15. இதன் பலனாக, முதலாவதாக, உங்கள் சொந்த எண்ணங்களின் செல்வம் அனைத்தையும் நீங்கள் ஒதுக்கித் தள்ளி, இந்த மந்திரத்தின் ஒற்றுமையால் உறுதியாகப் பற்றப்பட்டு, ஒருவராகிய உதவியாளரின் மீது உங்கள் மனதை எண்ணத்தில் ஒருமுகப்படுத்தப் பழகுவீர்கள். அவர் உங்களுடன் எப்போதும் இருப்பவராகவும், அனைத்தையும் காண்பவராகவும், அனைத்தையும் உள்ளடக்கியவராகவும் காண்பீர்கள். அங்கிருந்து, கடவுளுடனான மிகத் தெளிவான ஐக்கியத்திற்கு உயர்ந்து, நீங்கள் மேலும் மேன்மையான இரகசியங்களால் நிரப்பப்படத் தொடங்குவீர்கள்; கடவுளிலேயே மூழ்கி, அவரில் மட்டுமே நிலைத்து, அவரில் மட்டுமே திருப்தியைக் காண்பீர்கள். இவ்வாறு, இறுதியில், மேலே குறிப்பிடப்பட்ட அந்தத் தூய பிரார்த்தனையை நீங்கள் அடையும்போது, அது உங்கள் எண்ணங்களில் எந்த உருவத்தையும் அனுமதிப்பதில்லை, குரலின் ஒலி அல்லது வார்த்தைகளின் உச்சரிப்பால் வெளிப்படுத்தப்படுவதும் இல்லை, மாறாக அடக்க முடியாத தீவிரத்துடன் இதயத்திலிருந்து பீறிட்டு வெளிப்படுகிறது, கடவுள் மீதான மனதின் சொல்லொணா பரவசமூட்டும், நெருப்பு போன்ற தவிப்பு, மேலும் சொல்லொணா பெருமூச்சுகளாலும் முனகல்களாலும் அவருடைய சந்நிதியில் பொங்கி வெளிப்படுகிறது.

10. ஆன்மீக வாழ்வில் வழிகாட்டுதல் – மிகவும் அனுபவம் வாய்ந்தவரிடமிருந்து அறிவுரை மற்றும் உரை

1. ஒருமுறை, பெரிய புனித அந்தோனியாரைச் சுற்றி மூப்பர்கள் கூடி, மாலை முதல் விடியற்காலை வரை பல்வேறு ஆன்மீக விஷயங்களைப் பற்றி விவாதித்தனர் – குறிப்பாக, மற்ற எல்லாப் புண்ணியங்களையும் விட மேலாக, எந்தப் புண்ணியம் நம்மைச் சாத்தானின் வஞ்சக வலையில் வீழ்வதிலிருந்து பாதுகாத்து, நம்மை நேரடியாகப் பரிபூரணத்தின் பாதையில் வழிநடத்திச் செல்லும் என்பது பற்றி விவாதித்தனர். பல்வேறு கருத்துக்கள் முன்வைக்கப்பட்டன: சிலர் நோன்பு மற்றும் இரவு விழிப்புணர்வை முன்வைத்தனர்; மற்றவர்கள், பற்றுறுதியின்மை மற்றும் எல்லாப் பொருட்களிடமும் இகழ்ச்சி கொள்வதை; மற்றவர்கள், துறவறம் அல்லது பாலைவனத்தில் ஒதுங்குவதை; மற்றும் மற்றவர்கள், சக மனிதன் மீதான அன்பை முன்வைத்தனர். அனைவரும் இவ்வாறு பேசிய பிறகு, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அந்தோனி பேசத் தொடங்கினார். 'நீங்கள் சொன்ன அனைத்தும், கடவுளைத் தேடி அவரிடம் வர விரும்புகிறவர்களுக்கு இரட்சிப்பைத் தருவதும் அவசியமானதுமாகும். ஆனால், இந்தப் புண்ணியங்களில் சிறந்து விளங்கியவர்களின் வீழ்ச்சியின் அனுபவங்கள், அவற்றில் எதற்கும் முன்னுரிமை அளிக்க நம்மை அனுமதிக்கவில்லை. ஏனெனில், கடுமையான நோன்புகளாலும் விழிப்புப் பிரார்த்தனைகளாலும் தங்களைத் தனித்துக் காட்டிக்கொண்டவர்களும், தொடர்ந்து பாலைவனத் தனிமையில் வாழ்ந்தவர்களும், உலகப் பொருட்களிடமிருந்து மிக உயர்ந்த அளவிற்கு விலகலை அடைந்தவர்களும், தர்மம் தாராளமாகச் செய்தவர்களும் கூட—அனைவரும் எதிரியின் வலையில் சிக்கி வீழ்ந்தனர். இதற்குக் காரணம், விவேகமின்மையே என்று நான் நம்புகிறேன். ஏனெனில், விவேகம் ஒருவனை ஆபத்தான தீவிரங்களைத் தவிர்த்து, அரச வழியில் நடக்கக் கற்பிக்கிறது: உதாரணமாக, நோன்பைப் பொறுத்தவரை, அது உடலை அளவுக்கு அதிகமாகச் சோர்வடையச் செய்வதையும், அதை அளவுக்கு அதிகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்வதையும் அனுமதிக்காது. நற்செய்தியில், அது ஆன்மாவின் கண்ணுக்கும் விளக்கிற்கும் ஒப்பிடப்படுகிறது: 'உடலின் விளக்கு கண்' என்கிறார் ஆண்டவர், 'ஆகவே உன் கண் தூய்மையாக இருந்தால், உன் உடல் முழுவதும் ஒளியினால் நிறைந்திருக்கும்; ஆனால் உன் கண் தீயதாக இருந்தால், உன் உடல் முழுவதும் இருளால் நிறைந்திருக்கும்' (மத். 6:22–23). ஒளி அனைத்தையும் பிரகாசமாக்குவதும், கண் அனைத்தையும் பார்ப்பது போலவே, அதுவும் ஒரு நபரின் எண்ணங்கள் மற்றும் செயல்கள் அனைத்தையும் மீளாய்வு செய்து ஆராய்வதன் மூலம், என்ன செய்ய வேண்டும், எதிலிருந்து விலகி இருக்க வேண்டும் என்பதைத் தெளிவுபடுத்தி நிர்ணயிக்கிறது. ஆனால் ஒருவனுக்கு அத்தகைய பகுத்தறிவு இல்லாதபோது, அவனது செயல்களும் எண்ணங்களும் கடுமையாக ஆராயப்படாமல், அவற்றுக்குத் தோன்றியபடியே பாய்கின்றன; மேலும், இங்கே பகைவன் உண்மையான நன்மையைப் போலத் தோன்றுவதைப் பதிலாக வைத்து, அதை ஒரு குழியையோ அல்லது பொறியையோ மறைக்கப் பயன்படுத்தி, அவர்களை அதில் தள்ளி அழிக்கிறான்."

2. புனித அந்தோனியாரின் முடிவு எண்ணற்ற உதாரணங்களால் மெய்ப்பிக்கப்படுகிறது. மூத்த அயர்னின் பரிதாபகரமான வீழ்ச்சியை நினைவு கூர்வோம். அவர் மிகவும் கடுமையான நோன்பிற்கும் ஆழ்ந்த தனிமைக்கும் தன்னை அர்ப்பணித்திருந்தார். அவற்றை எந்த வகையிலும் மீறாதபடி, எதிரியின் தூண்டுதலால், சனிக்கிழமைகள் மற்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் துறவிகள் வழக்கமாகக் கூடும் கூட்டங்களுக்குச் செல்வதை நிறுத்திக்கொண்டார். அங்கு, பரஸ்பர விவாதங்கள் மூலம், துறவற வாழ்க்கையின் பல்வேறு பாதைகளும் சந்திப்புகளும் தெளிவுபடுத்தப்பட்டன. பகைவனின் நல்ல ஆலோசனையைப் போலத் தோன்றிய இதற்கு ஏமாந்து, அவர் ஒரு மிகப் பெரிய மாயையில் அவனிடம் தோற்றுப்போனார் – அவன் அந்த உருவத்தில் தோன்றியபோது, அவரை ஒரு தேவதூதர் என்று கருதி, அவனது வார்த்தைக்கு இணங்கி, ஒரு வற்றிப்போன கிணற்றில் தன்னைத் தள்ளிக்கொள்ள ஒப்புக்கொண்டார் – அவர் உடைந்துபோய் மூன்றாம் நாளில் இறந்துவிட்டார். – இதோ மற்றொரு உதாரணம்: இரண்டு சகோதரர்கள், ஆழ்ந்த பாலைவனத்திற்குள் செல்லத் தீர்மானித்து, இறைவனே வழங்கும் உணவைத் தவிர வேறு எதையும் ஏற்க மாட்டோம் என்று சபதம் செய்தனர். பாலைவனத்தில் அலைந்து கொண்டிருந்தபோது, அவர்களால் அசையக் கூட முடியாத அளவுக்கு மிகவும் சோர்வடைந்தனர், அப்போது மசிக்ஸ் என்ற ஒரு காட்டுமிராண்டித்தனமான மற்றும் கொடூரமான மக்கள் அவர்களைத் தாக்கினர்; ஆனால் அவர்களை அந்தக் கொடுமையான நிலையில் கண்ட மஸிக்ஸ் மக்கள், அவர்கள் மீது இரக்கப்பட்டு அவர்களுக்கு ரொட்டியை வழங்கினர். அவர்களில் ஒருவன் சுதாரித்துக்கொண்டு, அந்த ரொட்டி மனிதர்களிடமிருந்து வந்திருந்தாலும், அதைக் கர்த்தரே அனுப்பியதாகக் கருதி அதை ஏற்றுக்கொள்ள ஒப்புக்கொண்டான்; அவன் தனது பலத்தை மீட்டு உயிர் பிழைத்தான். மற்றொருவன், இருப்பினும், தனது முடிவில் பிடிவாதமாக இருந்தான் – பசியால் இறந்தான். இதோ மற்றொரு உதாரணம்: ஒரு குறிப்பிட்ட கடுமையான தவறாசிரியரும் முனிவரும் தன்னை வானியல் சக்திகளுடன் ஐக்கியப்படுவதற்குத் தகுதியானவராகக் கருதினார் – எதிரி இதை விரைவாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டது; அது ஒரு தேவதையாக அவருக்குத் தோன்றத் தொடங்கி, மனிதர்களின் செயல்கள் மற்றும் எண்ணங்களைப் பற்றிய வெளிப்பாடுகளைக் கொடுத்து, விளக்கு இல்லாமல் குகையில் ஒளியை உண்டாக்கியது. இவ்வாறு அவனது முழு நம்பிக்கையைப் பெற்ற பிறகு, எதிரி இறுதியாக அவனது மகனை ஆபிரகாமின் முறையில் கடவுளுக்குப் பலியிடுமாறு அவனுக்குக் கட்டளையிட்டான். மகன் அந்த அசாதாரணமான ஏற்பாடுகளைக் கண்டு, தான் தப்பி ஓட வேண்டும் என்பதை உணராதிருந்தால், இது நிச்சயமாக நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கும். – மேலும்: மெசபடோமியாவில், எதிரி ஒரு துறவியையும் முனிவரையும் கனவுகளில் கேள்விக்கிடமற்ற நம்பிக்கை கொள்ள வழிநடத்தினார், அவருக்கு ஒரு தரிசனத்தில் இரண்டு மக்களைக் காட்டினார்: திருத்தூதர்கள் மற்றும் வீரமரணர்கள் உடன் கிறிஸ்தவ மக்கள், இருள், அவமானம், துக்கம் மற்றும் அழுகையில்; மற்றும் மோசே உடன் யூத மக்கள், முன்னோடிகளும் தீர்க்கதரிசிகளும், ஒளிமயமான பிரகாசத்திலும், மகிமையிலும் மகிழ்ச்சியிலும் காண்பிக்கப்பட்டனர் – மேலும் யூத மதத்திற்கு மாறி, சுன்னத் செய்து கொள்ளும்படி அவரைத் தூண்டினார். – பகுத்தறிவின்மை என்பது வீழ்ச்சிக்கும் அழிவிற்கும் திறந்த கதவு என்பதை நமக்கு உணர்த்த, இந்த உதாரணங்கள் போதுமானவை.

3. விவேகம் என்பது கடவுளிடமிருந்து வரும் ஒரு வரம், ஆயினும்கூட அதை வளர்த்துப் பேண வேண்டும். எப்படி? மிகவும் அனுபவம் வாய்ந்த தந்தையர்களின் தீர்ப்புக்கு எல்லாவற்றையும் ஒப்படைப்பதன் மூலம். இதுவே விவேகத்தின் மிக அறிவார்ந்த பள்ளி, இதில் அதற்கான குறிப்பிட்ட திறமை இல்லாதவர்கள்கூட எது பொருத்தமானது என்பதைப் பற்றி நன்கு பகுத்தறியக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். இவ்வாறு, விவேகம் எவ்வாறு பெறப்படுகிறது என்ற கேள்விக்கு விடை காணப்படுகிறது. உண்மையான பகுத்தறிவு, உண்மையான பணிவின் மூலம் பெறப்படுகிறது. அதன் முதல் அடையாளம் என்னவென்றால், நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பதை மட்டுமல்ல, நாம் என்ன நினைக்கிறோம் என்பதையும் பெரியோருக்கு வெளிப்படுத்துவதாகும்; எந்த விஷயத்திலும் நமது சொந்த எண்ணங்களை நம்பாமல், எல்லா விஷயங்களிலும் பெரியோரின் அறிவுரைகளைப் பின்பற்றி, அவர்கள் நல்லது அல்லது கெட்டது என்று அங்கீகரிப்பதை மட்டுமே நல்லது அல்லது கெட்டது என்று கருதுவதாகும். அத்தகைய நடத்தை ஒருவரை சரியான பாதையில் பாதுகாப்பாக இருக்க உதவுகிறது மற்றும் அலகையின் பொறிகள் அனைத்திலிருந்தும் பாதுகாக்கிறது. தனது சொந்த தீர்ப்பின்படி அல்லாமல், வெற்றி பெற்றவர்களின் அறிவுரையின்படி தனது வாழ்க்கையை ஒழுங்குபடுத்துபவர், அலகையின் சோதனையின் பலியாகுவது சாத்தியமற்றது. எனவே, தனது எண்ணங்களைத் தந்தையர்களின் தீர்ப்புக்கு உட்படுத்துவது, ஒருவரின் சொந்த பகுத்தறிவை மாற்றி, அதைக் கற்பிக்கிறது. பகைவன் ஒளியை வெறுக்கிறான்; அதனால்தான், தீய எண்ணங்கள் வெளிச்சத்திற்கு வந்தவுடன், அவை விரட்டப்பட்டு அழிக்கப்படுகின்றன. இருண்ட குகையிலிருந்து வெளிச்சத்திற்கு இழுக்கப்பட்ட பாம்பு தப்பித்து ஒளிய மறைக்க முயற்சிப்பது போலவே, திறந்த மனதுடன் பாவ அறிக்கை மற்றும் மனந்திரும்புதல் மூலம் வெளிப்படுத்தப்படும் தீய எண்ணங்களும் ஒரு நபரிடமிருந்து தப்பிக்க முயற்சிக்கின்றன. இது பல, பல உதாரணங்கள் மற்றும் அனுபவங்களால் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.

4. அப்பா செராப்பியன் தன்னைப் பற்றி இவ்வாறு கூறுகிறார்: நான் ஒரு புதியவனாக இருந்தபோது, அப்பாவிடம் இருந்து இரகசியமாக ஒரு துண்டு உலர்ந்த ரொட்டியை எடுத்துச் சாப்பிடுவேன். நான் இதை மிக நீண்ட காலமாகச் செய்தேன், மேலும் அந்தப் பற்று என்னை மிகவும் ஆட்கொண்டதால் என்னால் அதை வெல்ல முடியவில்லை. என் மனசாட்சி என்னைக் கண்டித்தது; ஆனாலும் இதை அப்பாவிடம் சொல்ல எனக்கு வெட்கமாக இருந்தது. – ஆனால், கருணைமிக்க கடவுளின் திருவுளப்படியால், சில சகோதரர்கள் தற்செயலாக அந்த முனிவரைப் பார்க்க வந்தனர், மேலும் அவர்கள் தங்கள் எண்ணங்களை அவரிடம் வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினர் மற்றும் அவரிடமிருந்து அவற்றுக்குரிய அனுமதியைக் கேட்டனர். மூத்தவர் அவர்களுக்குத் தேவைக்கேற்ப பதிலளித்தார், அதன் போது உணவில் விரதம் இருப்பதைப் பற்றிப் பேச வேண்டியிருந்தது. பின்னர் அவர் மேலும் கூறினார்: 'ஒருவர் தனது ஆன்மீகத் தந்தையரிடமிருந்து தனது எண்ணங்களை மறைப்பதைப் போல வேறு எதுவும் துறவிகளுக்கு அதிக தீங்கு விளைவிப்பதில்லை, மேலும் பேய்களை அவ்வளவு மகிழ்விப்பதும் இல்லை.' இந்த வார்த்தைகள் என் இதயத்தில் ஆழமாகப் பதிந்தன; கடவுள் என் பாவங்களை அந்த முனிவரிடம் வெளிப்படுத்திவிட்டார் என்று எனக்குத் தோன்றியது, மேலும், மனமுடைந்து நான் அழத் தொடங்கினேன் – அப்போது நான் வழக்கமாகத் திருடி வைத்திருந்த என் மார்பில் இருந்த ஒரு துண்டு ரொட்டியை எடுத்து, தரையில் விழுந்து, என் கடந்த காலத் தவறுகளை மன்னிக்குமாறு மற்றும் எதிர்காலத்தில் இது போன்றவற்றிலிருந்து நான் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்று ஜெபிக்கக் கேட்டு அவரிடம் மன்றாடினேன். அப்போது அந்த முனிவர் கூறினார்: 'உங்கள் பாவ அறிக்கை உங்களை உங்கள் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவித்துவிட்டது; உங்கள் பாவங்களை வெளிப்படுத்துவதன் மூலம், நீங்கள் மௌனமாக இருந்தபோது உங்களை வாட்டி வதைத்த பிசாசை வீழ்த்திவிட்டீர்கள். இதுவரை நீங்கள் அவரை எதிர்க்காமலும், அவரை அம்பலப்படுத்தாமலும் அவரை உங்கள் மீது ஆதிக்கம் செலுத்த அனுமதித்திருந்தீர்கள், ஆனால் இப்போது அவர் உங்கள் இதயத்திலிருந்து விரட்டப்பட்டு, அம்பலப்படுத்தப்பட்டதால், இனி அவருக்குள் அவருக்கு இடமிருக்காது.' மூத்தவர் பேசுவதை இன்னும் முடிக்கவில்லை, அப்போது என் உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து ஒரு எரியும் சுடர் வெளிவந்து, அந்த அறை முழுவதும் ஒரு துர்நாற்றத்தால் நிரம்பியது, அதனால் அங்கு இருந்தவர்கள் கந்தகம் எரிகிறது என்று நினைத்தார்கள். மூப்பர் மேலும் கூறினார்: 'இதோ, கர்த்தர் என் வார்த்தைகளின் உண்மையையும், உன் விடுதலையையும் தெளிவாக உறுதிப்படுத்தியுள்ளார்.' இவ்வாறு, அறிக்கையிடும் செயலின் மூலம், அதிகப்படியான உண்ணும் விருப்பம் என்னிலிருந்து நீங்கியது, அன்று முதல் அந்த முந்தைய விருப்பம் என் மனதில் தோன்றவே இல்லை.

5. சாமுவேலில் நாம் என்ன காண்கிறோம்? – அவர், குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே தேவனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டு, அவருடன் உரையாடும் பாக்கியம் பெற்றிருந்தும், தன் சொந்த எண்ணங்களை நம்பாமல், தேவன் இருமுறை அழைத்தபோது, மூப்பனான எலியாவிடம் விரைந்து சென்று, தேவன் கூப்பிட்டால் எப்படி பதிலளிக்க வேண்டும் என்பது குறித்து அவரிடமிருந்து அறிவுறுத்தலைப் பெற்றார். இவ்வாறு, தன்னுடன் உரையாடத் தகுதியானவராக அவர் கருதிய ஒருவரின் விஷயத்தில் கூட, கடவுளே மூப்பரின் அறிவுரை மூலம் அவரை வழிநடத்தி, அதன் மூலம் அவரைத் தாழ்மையுடன் வழிநடத்தத் தேர்ந்தெடுத்தார். – புனித பவுலிடம் நாம் இதே விஷயத்தைக் காணவில்லையா? ஆண்டவரே அவரை அழைத்தார்; ஆனால் உடனடியாக அவரை அனனியாவிடம் அனுப்பினார், அதனால் அவர் அவரிடமிருந்து சத்தியத்தின் வழியைக் கற்றுக்கொள்ள முடியும். – மேலும் புனித பவுலரே, நற்செய்தியைப் போதித்த பல முயற்சிகளுக்குப் பிறகு, 'நான் வீணாக ஓடாதபடிக்கு' (கலா. 2:2) என்ற நோக்கத்தில், தனது செய்தியை உறுதிப்படுத்த எருசலேமுக்குச் சென்றார் – அவர் பரிசுத்த ஆவியானவரின் அருளால் தெளிவாக வழிநடத்தப்பட்ட போதிலும். ஆகவே, இறைவாக்கினர் மூலம் அவர் கூறுவது போல: 'உன் பிதாவைக் கேள், அவன் உனக்கு அறிவிப்பான்; உன் மூப்பர்களைக் கேள், அவர்கள் உனக்கு அறிவிப்பார்கள்' (உபாகமம் 32:7) என்பதற்கு இணங்க, ஆன்மீகத் தந்தையர்களால் வழிநடத்தப்படுபவர்களைத் தவிர வேறு யாருக்கும் இறைவன் பரிபூரணத்தை அடையும் பாதையை வெளிப்படுத்தவில்லை என்பது தெளிவாகிறது.

11. ஆன்மீக வாழ்வில் பரிபூரணத்தின் படிக்கட்டுகள், அதற்கான உந்துதல்களின்படி

1. மூன்று உந்துதல்கள் மக்களைத் தங்கள் உணர்ச்சிகளை அடக்கத் தூண்டுகின்றன, அவை: எதிர்காலத்தில் கென்னாவின் (நரகத்தின்) வேதனைகளுக்கான பயம், அல்லது நிகழ்காலத்தில் சட்டங்களின் கடுமையின் பயம்; பரலோக ராஜ்யத்தை அடைவதற்கான நம்பிக்கை மற்றும் விருப்பம்; இறுதியாக, நற்பண்பு அல்லது கருணை மீதான அன்பு. அந்த அச்சம், தீமையின் அசுத்தத்தை வெறுக்கச் செய்கிறது என்பது நீதிமொழிகளில் கூறப்பட்டுள்ளது: 'கர்த்தரின் பயம் அநீதியை வெறுக்கிறது' (8:13). அந்த நம்பிக்கை, உணர்ச்சிகளால் அடித்துச் செல்லப்படுவதிலிருந்து ஒருவரைத் தடுக்கிறது என்பது இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: 'அவனை நம்புகிற யாவரும் வெட்கமடையார்' (சங். 33:23). அன்பைப் பொறுத்தவரை, அது பாவத்தில் வீழ்ச்சியடைவதைக் கூட அஞ்சுவதில்லை என்று கூறப்படுகிறது: 'அன்பு ஒருபோதும் தோல்வியடைவதில்லை' (1 கொரி. 13:8). எனவே, அப்போஸ்தலர் இந்த மூன்று நற்பண்புகளையும் பெறுவதில் இரட்சிப்பின் முழு விஷயத்தையும் சுருக்கமாகக் கூறினார்: 'இப்போது விசுவாசம், நம்பிக்கை, அன்பு ஆகிய மூன்றுமே நிலைத்திருக்கின்றன' (1 கொரி. 13:13). விசுவாசம், எதிர்கால நியாயத்தீர்ப்பு மற்றும் வேதனைகள் பற்றிய பயத்தை ஊட்டுவதன் மூலம், உணர்ச்சிகளின் அசுத்தத்திலிருந்து நம்மைத் திருப்புகிறது; நம்பிக்கை, பரலோகப் பலன்களுக்கான எதிர்பார்ப்பின் மூலம் நிகழ்காலத்திலிருந்து நமது மனதை விலக்குவதன் மூலம், எல்லா மாம்ச இன்பங்களையும் இகழும்படி நம்மைத் தூண்டுகிறது; அன்பு, அதன் நெருப்பினால் நம்மில் கிறிஸ்துவின் மீதும் ஆன்மீகப் புண்ணியங்களில் முன்னேறுவதன் மீதும் ஒரு அன்பைத் தூண்டி, அவற்றுக்கு முரணான அனைத்திலிருந்தும் முழு வெறுப்புடன் விலகும்படி நம்மைத் தூண்டுகிறது. இந்த மூன்று புண்ணியங்களும் ஒரே இலக்கிற்கு நம்மை வழிநடத்தினாலும், அதாவது, விலக்கப்பட்ட அனைத்திலிருந்தும் விலகி இருக்குமாறு நம்மைத் தூண்டினாலும்; ஆயினும், அவை அவற்றின் சிறப்பு நிலைகளில் ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றுக்கு மிகவும் வேறுபடுகின்றன. முதல் இரண்டும், முன்னேற்றத்திற்காகப் பாடுபடும்போதும், அவற்றை முழு இதயத்துடன் நேசிக்கத் தொடங்காத மக்களின் பண்புகளாகும்; ஆனால் மூன்றாவது, பிரத்தியேகமாகக் கடவுளுக்கும், தங்களுள் கடவுளின் உருவத்தையும் ஒப்புருவத்தையும் மீட்டெடுத்த மக்களுக்கும் உரியது. ஏனெனில், கடவுள் மட்டுமே நல்ல அனைத்தையும், பயத்தினாலோ அல்லது வெகுமதிக்கான ஆசை கொண்டும் அல்லாமல், தூய அன்பினால் படைக்கிறார். "'கர்த்தர் தமக்குரியவைகளைத் தமக்காகவே செய்தார்' என்று சாலொமோன் கூறுகிறார் (நீதிமொழிகள் 16:4), அதாவது, தம்முடைய நன்மையினால் தகுதியுள்ளவர்கள் மற்றும் தகுதியற்றவர்கள் இருவர் மீதும் எல்லா வகையான ஆசீர்வாதங்களையும் தாராளமாகப் பொழிகிறார்; ஏனெனில், நித்திய பரிபூரணராகவும், தம்முடைய இயல்பாகவே மாறாத நன்மையுடையவராகவும் இருப்பதால், அவர் குற்றங்களால் வருந்தவோ அல்லது மனிதர்களின் சட்டமில்லாத தன்மையால் தூண்டப்படவோ மாட்டார்.

2. ஆகையால், பரிபூரணத்தை நாடும் எவரும், 'அடிமைப் பயம்' என்று சரியாக அழைக்கப்படும் பயத்தின் முதல் நிலையிலிருந்து படிப்படியாக நம்பிக்கையின் பாதைக்கு உயர வேண்டும். இங்கு, ஒரு நபர் ஒரு அடிமைக்கு ஒப்பிடப்படாமல், ஒரு கூலி வேலைக்காரனுக்கு ஒப்பிடப்படுகிறான்; ஏனெனில் அவன் எதிர்காலப் பலனை எதிர்பார்த்துச் செயல்படுகிறான். தனது பாவங்களுக்கு மன்னிப்பு கிடைக்கும் என்பதில் நம்பிக்கையுடன் இருப்பதால், அவற்றுக்கான தண்டனையை அவன் இனி அஞ்சுவதில்லை; மேலும், தனது நற்செயல்களை அறிந்து, அவற்றுக்கு நல்ல பலனைப் பெறுவான் என்று நம்புகிறான்; ஆயினும்கூட, தன் தந்தையின் எல்லையற்ற கருணை மீது முழு நம்பிக்கை கொண்டு, தந்தைக்குச் சொந்தமான அனைத்தையும் தயக்கமின்றி தனக்குரியதாகக் கருதும் ஒரு மகனுக்குரிய நிலையை அவன் இன்னும் அடையவில்லை.

3. ஆகையால், நாம் நமது முன்னேற்றத்தை விரைவுபடுத்த வேண்டும், இதன் மூலம் 'ஒருபோதும் தேய்ந்துபோகாத அன்பு' மூலம், பிதாவின் உடைமைகள் அனைத்தையும் தங்களுக்குரியதாகக் கருதும் புதல்வர்களின் மூன்றாவது தரத்திற்கு உயர்ந்து, பரலோகப் பிதாவின் சாயலையும் உருவத்தையும் ஏற்கத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படலாம், மேலும், அவருடைய உண்மையான குமாரனின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி, கூப்பிட்டு அழலாம்: 'பிதாவுக்குரியதெல்லாம் எனக்குரியது' (யோவான் 16:15): இதுவே பாக்கியவானான பவுலும் நம்மைப் பற்றி சாட்சி கூறுவதும் ஆகும், அவர் கூறுகிறார்: 'நீங்கள் என்னவாக இருக்கிறீர்களோ—பவுலாக இருந்தாலும், அப்லோஸாக இருந்தாலும், கெபாஸாக இருந்தாலும், இவ்வுலகமாக இருந்தாலும், ஜீவனாக இருந்தாலும், மரணமாக இருந்தாலும், நிகழ்காலமாக இருந்தாலும், எதிர்காலமாக இருந்தாலும்—நீங்கள் என்னவாக இருக்கிறீர்களோ அதுவெல்லாம்' (1 கொரி. 3:21–22). மீட்பரின் கட்டளையோ, அத்தகைய தெய்வத்தன்மையை நோக்கி நம்மை அழைக்கிறது: 'ஆகையால், உங்கள் பரலோகப் பிதா பரிபூரணராயிருக்கிறதுபோல, நீங்களும் பரிபூரணராயிருங்கள்' என்று அவர் கூறுகிறார் (மத். 5:48). இன்னும் அடிமைகள் மற்றும் கூலி ஊழியர்கள் நிலையில் இருப்பவர்களுக்கு, நன்மை நோக்கிய சாயல் சில சமயங்களில் தடைபடுகிறது; அதாவது, ஆன்மா அதன் உணர்வுகளின் குளிர்ச்சியின் காரணமாகவோ, அல்லது உலக இன்பங்கள் மற்றும் மகிழ்ச்சிகளால் திசைதிருப்பப்படுவதாலோ, கென்னாவின் பயத்தினாலோ அல்லது எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களுக்கான விருப்பத்தினாலோ அசைக்கப்படுவதை நிறுத்தும்போது இது நிகழ்கிறது. ஆகவே, கடவுள் மீதான அன்பின் இயல்பினாலேயே அவரை நேசிப்பதைத் தவிர வேறு எந்த விதத்திலும் நாம் உண்மையான பரிபூரணம் அடைய முடியாது; ஏனெனில், அவரும் நமது இரட்சிப்புக்காகவே முதலில் நம்மை நேசித்தார். இந்த நோக்கத்திற்காக, பயத்திலிருந்து நம்பிக்கையிற்கும், நம்பிக்கையிலிருந்து கடவுள் மீதான அன்பு அல்லது நற்பண்புகள் மீதான அன்பு நிலைக்கும் ஆன்மாவின் முழுமையான பேரார்வத்துடன் உயர நாம் தீவிர ஆர்வத்துடன் பாடுபட வேண்டும். இதன் மூலம், நன்மையின் மீதான அத்தகைய பக்தியை ஏற்றுக்கொண்டு, மனித இயல்பு அனுமதிக்கும் வரையில் அதில் உறுதியாக நிலைத்திருக்க முடியும்.

4. நரகத்தின் பயத்தினாலோ அல்லது எதிர்காலப் பலனின் நம்பிக்கையினாலோ தன் உள்ளத்தில் உள்ள ஆசைகளின் நெருப்பை அணைப்பவருக்கும், தெய்வீக அன்பின் உணர்வால் உந்தப்பட்டு, தீயொழுக்கத்திலிருந்தும் அசுத்தத்திலிருந்தும் அருவருப்புடன் விலகி, தூய்மையின் மீதான அன்பாலும் பக்தியாலும் தூய்மை என்ற நற்பண்பைத் தன் இதயத்தில் போற்றி, தண்டனையின் பயமின்றி எல்லாவற்றையும் செய்பவருக்கும் இடையே பெரும் வேறுபாடு உள்ளது, ஆனால் நற்பண்பின் மீதான அன்பினால், எதிர்காலத்தில் உறுதியளிக்கப்பட்ட வெகுமதியை எதிர்பார்க்காமல், நிகழ்கால நன்மையின் உணர்வுப்பூர்வமான அனுபவத்திலேயே திருப்தி காண்பவர். அத்தகைய நிலையில், ஒருவருக்கு அவரது செயல்களுக்குச் சாட்சி கூற யாரும் இல்லையென்றாலும், அவர் பாவத்திற்குள் தன்னை வழிநடத்த அனுமதிக்க மாட்டார், பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்டுத் தனது எண்ணங்களில் இரகசியமாகத் தன்னை அசுத்தப்படுத்திக் கொள்ளவும் மாட்டார்; ஏனெனில், அவர் தனது இதயத்தில் நற்குணத்திற்கான உண்மையான அன்பை வளர்த்துக் கொண்டிருப்பதால், அதற்கு முரணான எதையும் நிராகரிப்பது மட்டுமல்லாமல், அதிலிருந்து அருவருப்புடன் விலகிச் செல்வார். ஆனால், உணர்ச்சிகளின் கவர்ச்சியில் அடித்துச் செல்லப்படுவதிலிருந்து அச்சத்தால் தடுக்கப்படும் எவரும், அச்சத்தால் விதிக்கப்பட்ட தடையானது நீக்கப்பட்டவுடன், தாங்கள் விரும்புவனவற்றிடம் மீண்டும் திரும்புவார்கள், ஆகையால் அவர்கள் தங்கள் நற்பண்பில் எப்போதும் நிலையாக இருக்க மாட்டார்கள், மேலும் உணர்ச்சிகளின் போராட்டத்திலிருந்து அமைதியையும் ஒருபோதும் காண மாட்டார்கள்; ஏனெனில், தூய்மை நிலைநாட்டப்படுவதால் வரும் உறுதியான மற்றும் உடைக்க முடியாத அக அமைதியை அவர்களால் எந்த வகையிலும் அடைய முடியாது. போரிலிருந்து ஓய்வு இல்லாத இடத்தில், ஒருவர் அவ்வப்போது காயங்கள் ஏற்படுவதைத் தவிர்க்க முடியாது. ஏனெனில், ஒருவர் போர் கலையில் எவ்வளவு திறமையானவராக இருந்தாலும், எவ்வளவு வீரத்துடன் போரிட்டாலும், தன் எதிரிகளுக்கு அடிக்கடி மரண காயங்களை ஏற்படுத்தினாலும் கூட, எதிரியின் வாள் எப்போதாவது ஒருவரைத் தாக்காமல் இருப்பது சாத்தியமற்றது. மாறாக, உணர்ச்சிகளின் ஒவ்வொரு கிளர்ச்சியையும் அடக்கி, ஏற்கனவே பாதுகாப்பான அமைதியை அனுபவித்து, தன்னை அறநெறிக்கே அர்ப்பணித்துள்ள எவரும்; அந்த நபர் இந்த நல்ல மனநிலையைத் தொடர்ந்து பேணுவார், அதனால் அவர் முற்றிலும் சூழப்பட்டும் அதற்கு முற்றிலும் அர்ப்பணிக்கப்பட்டும் இருப்பார், ஏனெனில் தூய்மையை இழப்பதை விட அழிவுமிக்கது வேறு எதுவும் இல்லை என்பதை அவர் உறுதியாக அறிந்திருக்கிறார். அங்குள்ளவர்கள் மீதான மரியாதை அவரது நேர்மைக்கு எதையும் சேர்ப்பதில்லை, தனிமையும் அதைச் சற்றும் குறைப்பதில்லை; மாறாக, தனது செயல்களுக்கு மட்டுமல்ல, தனது எண்ணங்களுக்கும் நீதியான தீர்ப்பளிக்கும் தனது மனசாட்சியை எப்போதும், எல்லா இடங்களிலும் தன்னுடன் கொண்டு, தவிர்க்கவோ, ஏமாற்றவோ, மறைக்கவோ முடியாத ஒருவரை திருப்திப்படுத்துவதற்கே அவர் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக முயல்கிறார் என்பதில் அவர் உறுதியாக இருக்கிறார்.

5. யார், தங்கள் சொந்த தீவிர உழைப்பை விட கடவுளின் உதவியை நம்பி, இந்த முழுமை நிலையை அடைய தகுதியானவராகக் கருதப்படுகிறாரோ, அவர் அச்சமே உந்து சக்தியாக இருக்கும் அடிமைத்தன நிலையில் இருந்து, மேலும், கூலிக்காரனின் நிலையிலிருந்து, அதாவது செயலாற்றுபவரின் அக நன்மையல்ல, பரிசின் எதிர்பார்ப்புதான் உந்து சக்தியாக இருக்கும் நிலையிலிருந்து, குமாரத்துவ நிலைக்கு உயர்த்தப்படுவார்; அங்கே பயத்திற்கோ அல்லது பரிசுக்கான விருப்பத்திற்கோ இடமில்லை, மாறாக 'ஒருபோதும் தேய்ந்து போகாத அன்பு' இடைவிடாமல் செயல்படுகிறது. அத்தகைய அன்பின் மூலம், தன்னுள் கடவுளின் உருவத்தையும் ஒப்புருவத்தையும் மீட்டெடுக்கும் எவரும், தன் இதயத்தின் இயல்பான நன்மையின் நாட்டத்தினாலேயே நன்மையில் மகிழ்ச்சி காண்பார்; மேலும், கடவுளுக்கே உரியவையாக ஒருவகையில் விளங்கும் பொறுமையையும் சாந்தத்தையும் பெற்ற பிறகு, அவர் பாவிகளின் எந்தத் தீச்செயல்களாலும் கோபமடைய மாட்டார், மாறாக, அவர்களின் பலவீனங்களில் அனுதாபப்பட்டு, இரக்கம் கொண்டு, அவர்களுக்காக மன்னிப்புக் கேட்கிறார்; இறைவனின் இரக்கம் தன்னைக் காட்டுவதற்கு முன்பு, தானும் இதேபோன்ற உணர்ச்சிகளால் வெல்லப்பட்டிருந்ததை நினைவுகூர்கிறார், மேலும் மாம்சத்தின் கட்டுகளிலிருந்து விடுவித்தது தனது சொந்த முயற்சிகளால் அல்ல, மாறாக இறைவனின் கிருபை தன்னை அதிலிருந்து விடுவித்தது என்றும் நினைவுகூர்கிறார்; – பாவிகளை நோக்கி வெகுஜனமல்ல, இரக்கமே காட்டப்பட வேண்டும் என்பதை அவர் உணர வேண்டும் என்பதற்காக, அதே சமயம் அவர் இருதயம் தேவனோடு சமாதானமாயிருக்கும்போது: 'என் கட்டுகளை நீ அவிழ்த்தாய்': 'உனக்கு நான் ஸ்தோத்திரபலியை செலுத்துவேன்' (சங். 115:7), – மேலும்: 'கர்த்தர் எனக்கு உதவி செய்யாதிருந்தால், என் உயிர் சீக்கிரமாகப் பாதாளத்திற்குப் போயிருக்கும்' (சங். 93:17); ஆகவே, அத்தகைய தாழ்மையான மனநிலையிலிருக்கும்போது, நற்செய்தியின் பரிபூரணத்திற்கான பின்வரும் கட்டளையை அவர் நிறைவேற்றக்கூடும்: ' 'உங்கள் எதிரிகளை நேசியுங்கள், உங்களைப் பகைக்கிறவர்களுக்கு நன்மை செய்யுங்கள், உங்களைத் துன்புறுத்தி விரட்டுகிறவர்களுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள்' (மத்தேயு 5:44); இவ்விதமாக, அவர் இந்தக் கட்டளைக்குரிய வெகுமதியைப் பெறத் தகுதியுள்ளவராகக் கருதப்பட்டார், இதன் மூலம் நாம் கடவுளின் சாயலையும் ஒப்புரவையும் தாங்குவது மட்டுமல்லாமல், கடவுளின் புத்திரர்கள் என்றும் அழைக்கப்படுகிறோம்: 'நீங்கள் உங்கள் பரலோகப் பிதாவின் புத்திரராகும்படி' என்று அங்கே கூறப்பட்டுள்ளது, 'ஏனெனில் அவர் தம்முடைய சூரியனைத் தீயவர் மேலும் நன்மையுள்ளவர் மேலும் உதிக்கச் செய்கிறார், நீதிமான்கள் மேலும் அநீதியானவர்கள் மேலும் மழை பெய்யச் செய்கிறார்' (வசனம் 45). தானும் அத்தகைய அன்பை அடைந்துள்ளதை உணர்ந்து, பேறுகள் பெற்ற யோவான் கூறுகிறார்: 'நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் நாம் தைரியமாயிருக்கக்கடவோம்; அவர் எப்படிப்பட்டவரோ, அப்படியே நாமும் இந்த உலகத்தில் இருக்கிறோம்' (1 யோவான் 4:17). ஏனெனில், இயல்பாகவே பலவீனமானவனும் மென்மையானவனுமான மனிதன், கடவுளைப் பின்பற்றி, நல்லவர்களுக்கும் தீயவர்களுக்கும், நீதிமான்களுக்கும் அநீதியாளர்களுக்கும் தனது இதயத்தின் கருணைமிக்க அன்பை விரிவுபடுத்தினால் தவிர, வேறு எப்படி 'அவர் இருப்பது போல இருக்க முடியும்'? – அதனால் அவன் நன்மையின் மீதான பக்தியினால் நன்மை செய்ய வேண்டும், தன்னை உண்மையாகவே கடவுளின் மகனாக ஏற்றுக்கொண்ட ஒருவனாகத் தன்னில் வெளிப்படுத்த வேண்டும், அவரைப் பற்றி அதே ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட திருத்தூதர் அறிவிக்கிறார்: 'கடவுளிடமிருந்து பிறந்த எவரும் பாவம் செய்வதில்லை, ஏனெனில் அவருடைய வித்து அவனுக்குள் நிலைத்திருக்கிறது; அவன் பாவம் செய்ய முடியாது, ஏனெனில் அவன் கடவுளிடமிருந்து பிறந்தவன்' (1 யோவான் 3:9), மேலும்: 'தேவனால் பிறந்தது ஒருவரும் பாவஞ்செய்யார் என்று அறிந்திருக்கிறோம்; தேவனால் பிறந்தவன் தன்னைக் காத்துக்கொள்ளுகிறான், அந்தத் துன்மார்க்கன் அவனைத் தொடவும் கூடாது' (1 யோவான் 5:18). – (இருப்பினும், இது எல்லா வகையான பாவங்களையும் குறிக்கவில்லை, மாறாக மரணப் பாவங்களை மட்டுமே குறிக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். – உண்மையில், வார்த்தையில், எண்ணத்தில், விருப்பத்தில், அறியாமையால், மறதியால், சில அதீதங்களால் அல்லது எதிர்பாராத சூழ்நிலையால் ஏற்படும் அந்தச் சிறு மீறல்களில், மிகவும் பரிசுத்தமான ஆன்மாக்கள் கூட விழாமல் இருப்பது சாத்தியமற்றது – இவை மரணப் பாவம் எனப்படும் பாவத்திலிருந்து வேறுபட்டதாக இருந்தாலும், சில அளவு குற்றத்திற்கும் கண்டனத்திற்கும் இன்றி இருக்க முடியாது). ஆகவே, நாம் கூறியது போல், நன்மையை நேசித்து, கடவுளைப் பின்பற்றுபவராக மாறி, ஆண்டவரின் இரக்கத்தையும் நீண்டகாலப் பொறுமையையும் தமக்கு அணிந்துகொள்ளும் எவரும் (கொலோ. 3:12), தம்மைத் துன்புறுத்துவோருக்காகக் கூட ஜெபிப்பார்கள், தம்முடைய ஆண்டவரைப் போலக் கூப்பிட்டு: 'பிதாவே, இவர்களைக் குறித்து மன்னியும், ஏனெனில் அவர்கள் என்ன செய்கிறார்களென்று அறியாதிருக்கிறார்கள்' (லூக்கா 23:34). இருப்பினும், தீய உணர்ச்சிகளிலிருந்து இன்னும் தூய்மைப்படுத்தப்படாத ஒரு ஆன்மாவின் தெளிவான அடையாளம் என்னவென்றால், ஒருவர் மற்றவர்களின் மீறுதல்களைக் குறித்து எந்த இரக்கமும் காட்டாமல், அவர்கள் மீது கடுமையான தீர்ப்பை வழங்குவதாகும்.

12. மனந்திரும்புதலின் முயற்சிகள் முடிந்ததும்

1. முழுமையான மனந்திரும்புதல் என்பது, நாம் மனந்திரும்பும் மற்றும் நம் மனசாட்சி நம்மைக் குற்றம் சாட்டும் பாவங்களை இனி செய்யாமல் இருப்பதில் அடங்கியுள்ளது; அவற்றுக்கு நாம் பரிகாரம் செய்துவிட்டோம் என்பதற்கும், அவை மன்னிக்கப்பட்டுவிட்டன என்பதற்கும் சான்றாக, அவற்றுக்கான மிகச் சிறிய அனுதாபத்தைக்கூட நம் இதயங்களிலிருந்து விரட்டுவதாகும். ஒவ்வொருவரும் அறிந்துகொள்ளட்டும், அவர் இன்னும் தனது முந்தைய பாவங்களிலிருந்து விடுவிக்கப்படவில்லை, அவற்றுக்குப் பரிகாரம் செய்யத் தேவையான உழைப்புகளையும் பெருமூச்சுகளையும் மேற்கொள்ளும்போது, அவனது மனக்கண் முன், அவனே செய்த பாவச் செயல்களோ அல்லது அது போன்றவற்றோ தோன்றுகின்றன; இதன் காரணமாக, கண்ணுக்குப் புலப்படாத பொருட்களால் தூண்டப்படுவது பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம், அவற்றை நினைவு கூர்வதாலேயே ஆன்மாவின் அக அமைதி சிதைந்துவிடுகிறது. ஆகவே, அத்தகைய திருப்தியை நோக்கி விழிப்புடன் உழைப்பவன், தனது இதயம் அவற்றின் சோதனைகளால் சற்றும் அசைக்கப்படாமல், வெறும் கற்பனையால் மட்டுமல்லாமல் உணரும்போது மட்டுமே, தனது பாவங்களிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டதாகவும், முன்பு செய்த அனைத்திற்கும் மன்னிக்கப்பட்டதாகவும் தன்னைக் கருதிக் கொள்ளட்டும். ஏனெனில், மனந்திரும்புதல் மற்றும் மன்னிப்பின் நீதிபதி நமது மனசாட்சியின் உள்ளே அமர்ந்திருக்கிறார்; நியாயத்தீர்ப்பு நாள் வருவதற்கு முன்பு, நாம் இன்னும் இந்த உடலில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும்போதே, அவர் நமது குற்றத்திற்கு மன்னிப்பு வழங்கி, மன்னிப்பின் அறிவிப்பின் மூலம் பாவநிவாரணம் நிறைவேறியதாக அறிவிக்கிறார். மேலும் நாம் கூறியதை இன்னும் தெளிவாக வெளிப்படுத்த, நான் கூறுகிறேன்: நமது இதயங்களிலிருந்து இன்ப இச்சைகள் மற்றும் உணர்ச்சிப்பூர்வமான விருப்பங்கள் ஆகிய இரண்டும் விரட்டப்பட்டவுடன், நமது கடந்த கால பாவங்களின் அனைத்து அசுத்தங்களும் மன்னிக்கப்பட்டுவிட்டன என்று நாம் இறுதியாக நம்ப வேண்டும்.

2. கேள்வி: ஆனால், பாவியானவனின் கண்ணோட்டத்தில், 'நான் என் அக்கிரமத்தை அறிந்தேன், என் பாவத்தை மறைக்கவில்லை; நான் என் அக்கிரமத்தை கர்த்தருக்கு அறிக்கையிடுவேன்', அதனால் பின்வருவன உண்மையாகவும் நீதியாகவும் நமக்குப் பொருந்தும்: 'என் இருதயத்தின் அக்கிரமத்தை நீர் மன்னித்தீர்' (சங். 31:5)? அல்லது, புனித தாவீது செய்தது போல, ஜெபத்தில் நமக்கு நாமே சிரம்பணிந்து, நமது பாவங்களுக்கு மன்னிப்பைப் பெற்றுத் தரும் அளவுக்கு சக்திவாய்ந்த, மனந்திரும்புதலின் கண்ணீரை நமது உள்ளத்தில் எப்படித் தூண்ட முடியும்: 'ஒவ்வொரு இரவும் என் படுக்கையை நான் கழுவுகிறேன்; என் கண்ணீரால் என் படுக்கையை நனைக்கிறேன்' (சங். 6:7), நாம் நமது பாவங்களின் ஒவ்வொரு நினைவையும் நமது இதயங்களிலிருந்து நீக்கிவிட்டால், அதற்கு மாறாக, கர்த்தராகிய இறைவனின் வார்த்தையாலேயே அவற்றை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளும்படி நமக்குக் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளதேனெனில்: 'நானே, நானே, உன் மீறுதல்களையும் உன் பாவங்களையும் அழிப்பவன்; அவற்றை நான் நினைவுகூரேன்; நீயோ நினைவுகூரு' (ஏசா. 43:25)? ஏன், ஊசிவேலை செய்யும் போதும் மட்டுமல்ல, ஜெபிக்கும் போதும் கூட, என் கடந்த காலப் பாவங்களின் நினைவை வேண்டுமென்றே என் மனதில் கொண்டுவர முயற்சி செய்கிறேன், அதனால், உண்மையான தாழ்மையுடனும் இதயத்தின் மனந்திரும்புதலுடனும் என்னை மேலும் திறம்பட ஆயத்தப்படுத்திக்கொண்டு, தீர்க்கதரிசியின் வார்த்தைகளைக் கொண்டு: 'என் தாழ்மையையும் என் உழைப்பையும் நோக்கி, என் பாவங்கள் அனைத்தையும் மன்னியும்' என்று சொல்லும் துணிச்சலைப் பெறுவேன். (சங். 24:18).

3. பதில்: இங்கு கூறப்பட்டவை மனந்திரும்புதலின் உச்சநிலையையும், மனசாட்சியும் நீதியும் திருப்தியடையும் அடையாளத்தையும் குறிக்கின்றன. பாவங்களை நினைவுகூர்வதைப் பொறுத்தவரை, இது நிச்சயமாக மிகவும் பயனுள்ளதும் அவசியமானதுமாகும்; ஆனால், இன்னும் மனந்திரும்புதலின் முயற்சியை மேற்கொண்டு, தங்கள் மார்பைத் தட்டி, இடைவிடாமல் கூப்பிடுவோருக்கு மட்டுமே இது பயனுள்ளது: 'என் அக்கிரமத்தை நான் அறிந்திருக்கிறேன், என் பாவம் எப்போதும் எனக்கு முன்பாக இருக்கிறது' (சங். 50:5), – மேலும்: 'என் அக்கிரமத்தை நான் அறிக்கை செய்து, என் பாவத்தைப் பற்றி நான் கவலைப்படுவேன்' (சங். 37:19). ஆகவே, நாம் மனந்திரும்புதலைப் பயிற்சி செய்யும்போது, கடந்த கால பாவச் செயல்களின் நினைவு இன்னும் நம்மைக் காயப்படுத்தினால், நமது குற்ற உணர்விலிருந்து பிறக்கும் கண்ணீரின் மழை, எரியும் மனச்சாட்சியின் நெருப்பை அணைக்க வேண்டும் என்பது அவசியம். ஆனால், இதயத்தின் ஆழ்ந்த தாழ்மையுணர்வின் மற்றும் ஆவியின் மனநொறுங்குதலின் செயல்பாட்டின் மூலம், சோர்வற்ற பாவமன்னிப்பு முயற்சிகள் மற்றும் பெருமூச்சுகளால், இந்தப் பாவங்களின் நினைவு உறங்கச் செய்யப்பட்டு, இரக்கமுள்ள கடவுளின் கிருபையால் ஆன்மாவின் ஆழங்களிலிருந்து மனசாட்சியின் குத்து நீக்கப்படும்போது, அவர் பாவநிவாரணத்தின் முடிவை அடைந்துவிட்டார், தகுதியுடன் முழுமையான மன்னிப்பைப் பெற்றுள்ளார், மேலும் தனது எல்லாப் பாவங்களின் அசுத்தத்திலிருந்தும் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டுள்ளார் என்பது தெளிவாகும். இருப்பினும், அத்தகைய மறதி கடந்த பாவங்களுக்கும் உணர்ச்சிப்பூர்வமான நாட்டங்களுக்கும் பரிகாரம் செய்வதன் மூலமும், இதயத்தின் முழுமையான மற்றும் முழுமையான தூய்மையாக்கத்தின் மூலமும் மட்டுமே அடையப்படுகிறது; மேலும், கவனக்குறைவு அல்லது ஆணவத்தின் காரணமாகத் தங்கள் உணர்ச்சிகளின் தூய்மையைப் புறக்கணிப்பவர்களில் எவரும், தாழ்மையின்றி அதை அடைய முடியாது; ஆனால், கசப்பான அழுகை மற்றும் இடைவிடாத பெருமூச்சுகளால் கடந்த கால அசுத்தங்களின் எல்லா மாசுகளையும் கழுவி, மேலும், தனது முயற்சிகளால், தனது ஆன்மாவின் முழு வலிமையோடும் கடவுளிடம் கூப்பிடக்கூடியவன் மட்டுமே: 'என் அக்கிரமத்தை அறிந்தேன், என் பாவத்தை மறைக்கவில்லை' (சங். 31:5), – மற்றும்: 'என் கண்ணீர் இரவும் பகலும் என் உணவாக இருந்தது' (சங். 41:4), – அதன் விளைவாக, அவர்கள் கர்த்தருடைய சொந்த உதடுகளிலிருந்து நீதியுடன் கேட்கும்படி: 'நான் உன் மீறுகளை ஒரு மேகம்போலவும், உன் பாவங்களைச் சூரிய அஸ்தமனம்போலவும் அழித்துவிட்டேன்' (ஏசா. 44:22).

4. நீங்கள் முன்பு, கடந்த காலப் பாவங்களின் நினைவுகளை வேண்டுமென்றே மனதில் கொண்டுவருவதாகக் கூறினீர்கள். இப்படிச் செய்யக்கூடாது; அத்தகைய நினைவு ஒருவரின் விருப்பத்திற்கு எதிராகத் தலையெடுத்தாலும், அது உடனடியாக விரட்டப்பட வேண்டும், ஏனெனில் அது தூய தியானத்திலிருந்து மனதைத் திசை திருப்புகிறது, குறிப்பாகத் தனிமையில் வசிப்பவரை இந்த உலகின் அசுத்தங்களில் சிக்க வைத்து, உணர்ச்சிகளின் துர்நாற்றத்தால் மூச்சுத் திணறச் செய்கிறது. ஏனெனில், இந்த உலகின் பிரபுவின் செல்வாக்கின் கீழ், அறியாமையாலோ அல்லது காமத்தாலோ நீங்கள் முன்பு செய்த காரியத்தின் நினைவை மீண்டும் தூண்டும்போது, அந்த இடத்திலிருந்து, – நீங்கள் அத்தகைய எண்ணங்களைக் கொண்டிருக்கும்போது, அந்தப் பொருட்களிலிருந்து எந்த இன்பமும் உங்களுக்குள் ஊடுருவி வருவதில்லை என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன் – அப்படியென்றால், சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, முந்தைய சீரழிவுடனான இந்த வெறும் மனத் தொடர்பு, மனத்தின் காற்றை ஒரு அருவருப்பான துர்நாற்றத்தால் களங்கப்படுத்தி, ஆன்மீக நறுமணத்தையும், அல்லது நற்பண்புகளின் மணம் தரும் இனிமையையும் விரட்டிவிடும். ஏனெனில், கடந்த காலத்தின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான செயல்களின் நினைவு ஒருவரின் இதயத்தில் கிளர்ந்தெழும்போது, அனைவர் பார்வையிலும் தழுவுதல்களுடனோ அல்லது வார்த்தைகளாலோ தன்னை நெருங்கும் வெட்கமற்ற, திமிர்பிடித்த பெண்ணிடமிருந்து ஒரு கண்ணியமான மனிதன் தப்பிப்பதைப் போல, அவனും அதிலிருந்து விலகி நிற்க வேண்டும். ஏனெனில், அவன் உடனடியாக அவளுடைய தொடுதலைத் தடுத்து நிறுத்தாமல், அவளுடன் ஒரு தவறான உரையாடலில் சிறிதளவு தாமதம் செய்தாலும், அவன் வெட்கக்கேடான இன்பத்திற்கு ஒப்புக்கொள்ள மறுத்தாலும், அவமானத்திற்குரிய மற்றும் கண்டிக்கத்தக்க ஒன்றை அனுமதித்தவனாக, அவ்வழியே செல்லும் அனைவரின் கண்டனத்திலிருந்தும் அவன் ஒருபோதும் தப்பிக்க முடியாது. அதுபோலவே, ஒரு தொற்றுநோயைப் போன்ற நினைவால் நாம் அத்தகைய எண்ணங்களுக்குள் இழுக்கப்பட்டால், நாம் ஒரு கணம் கூட அவற்றில் தாமதிக்கக் கூடாது, மாறாக அவற்றைக் கற்பனை செய்வதிலிருந்து உடனடியாக விலகிவிட வேண்டும்—அப்பொழுது, கடந்து செல்லும் தேவதூதர்கள், நாம் அத்தகைய அசுத்தமான மற்றும் வெட்கக்கேடான எண்ணங்களில் சிக்கியிருப்பதைக் கண்டு, நம்மைப் பற்றி இவ்வாறு கூறுவதிலிருந்து தடுக்கப்படாமல் இருப்பதற்காக: 'கர்த்தருடைய ஆசீர்வாதம் உங்கள்மேல் இருப்பதாக; நாங்கள் கர்த்தருடைய நாமத்தில் உங்களை ஆசீர்வதித்தோம்' (சங். 128:8). ஆனால், சில அனுபவமற்றவர்கள், மனந்திரும்புதலுடன் தங்கள் சொந்தக் குறைகளையும் அல்லது மற்றவர்களின் குறைகளையும் ஆராயும்போது, உணராமலேயே காமம் என்ற நுட்பமான அம்பால் துளைக்கப்பட்டு அதற்கு இணங்கிவிடுகிறார்கள் – இவ்வாறு பக்தி வேஷத்தில் தொடங்கியது, தங்களுக்கு ஒரு அவமானகரமான மற்றும் அழிவுகரமான விளைவில் முடிகிறது. "மனுஷனுக்குச் செம்மையானதாகத் தோன்றும் ஒரு வழி உண்டு, ஆனால் அதன் முடிவு நரகவாசல்களுக்கு இட்டுச் செல்கிறது" (நீதிமொழிகள் 16:25).

பூஜனீயர் இசிசியஸ்,
ஜெருசலேமின் குரு

அவரைப் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான குறிப்பு

ஜெருசலேத்தைச் சேர்ந்த இறைவனடியார் இசிசியஸ், தனது இளமைக் காலத்தில் புனித கிரிகோரி தெயாலஜியனின் மாணவராகவும் சீடராகவும் இருந்தார். தனது பெரிய குருவின் மரணத்திற்குப் பிறகு, அவர் பாலஸ்தீனப் பாலைவனங்களில் ஒன்றில் துறவற வாழ்க்கையை நடத்தினார், அங்கு அவர் கிறிஸ்தவத்தின் சாரத்தைத் தொடர்ந்து ஆராய்ந்தார்—சில சமயங்களில் புத்தகங்கள் மூலமாகவும், சில சமயங்களில் பாலஸ்தீனத்துத் துறவிகளாகிய தனது சமகாலத்தாரிடம் வாய்மொழி உரையாடல்கள் மூலமாகவும், சில சமயங்களில் தனது சொந்த வாழ்க்கை அனுபவங்கள் மற்றும் ஆராய்ச்சி மூலமாகவும். கி.பி. 412-ல், ஜெருசலேமின் பேராயர் இந்த அறிஞரான துறவியை ஒரு குருவாகப் பதவி உயர்த்தினார், அன்று முதல், குரு என்ற பதவியைப் பிரசங்கி என்ற பதவியுடன் இணைத்து, அவர் திருச்சபையின் வரலாற்றில் அதன் மிகவும் புகழ்பெற்ற ஆசிரியர்களில் ஒருவராகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளார். 'மகான் யூதிமியஸ்,' என்று அவருடைய சீடரான ஸ்கைத்தோபோலிஸைச் சேர்ந்த புனித கிரிகோரியர் (புனித யூதிமியஸின் வாழ்க்கை வரலாற்றில்) எழுதுகிறார், ஜெருசலேமின் பேராயர் புனித ஜுவெனல், தேவாலயத்தின் அர்ப்பணிப்புக்காக 429-ல் தனது மடத்திற்கு வந்தபோது, திருச்சபையின் அறிஞரான இசிசியஸ் என்ற பாதிரியாரையும் தன்னுடன் அழைத்து வந்தார் என்ற உண்மையால் அவர் பெரிதும் ஆறுதல் பெற்றார்." தியோஃபேன்ஸ், தனது காலவரிசை நூலில், அவரது மரணத்தை இளைய தியோடோசியஸின் ஆட்சியின் 26வது ஆண்டில், அதாவது 432–433-ல், நிகழ்த்தியதாகக் குறிப்பிடுகிறார். பேரரசர் பேசிலின் நாட்காட்டியில், அவரது நினைவு நாள் மார்ச் 28 எனப் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது. இங்கு, கிழக்கு முழுவதும் போலவே, அவர் இப்போது சீஸ் சனிக்கிழமையன்று அனைத்து புனிதத் தந்தையருடன் நினைவுகூரப்படுகிறார். இந்த நாளுக்கான புனித தெயோடர் ஸ்டுடைட்டின் திருப்பல்லாண்டில், ஒன்பதாவது வசனத்தில், அவர் மாபெரும் ஆசிரியர்களான: பெருந்திரு பாசில், இறையியல் மேதை கிரிகோரி, ஜான் கிரைசோஸ்டம், பெருந்திரு அதானாசியார், ஜெருசலேம் மற்றும் அலெக்சாந்திரியா ஆகிய இரு சிரில்கள், புனித எபிஃபானியஸ், நைசியாவின் கிரிகோரி – மற்றும் கிரிகோரி தெயாலஜனுக்குப் பிறகு, இயல்பாகவே 'மற்றொரு இறையியல் அறிஞர்' என்று குறிப்பிடப்படுகிறார். தனது அறிவார்ந்த படைப்புகளின் காரணமாக, போற்றத்தக்க இசிகியஸ், புனித கிரிகோரி தெயாலஜனின் தகுதியான சீடராக இருந்தார். பேரரசர் பேசிலின் மெனலோஜியான், புனித இசிசியுவை ஒரு பிரசங்கி மற்றும் திருவசன விரிவுரையாளராக அங்கீகரித்து, இவ்வாறு கூறுகிறது: 'அவர் திருவசனம் முழுவதையும் தெளிவுபட விளக்கி, பொது நன்மைக்காக அதை முன்வைத்தார்; இதனால்தான் அவர் அனைவராலும் மிகவும் புகழ்பெற்றவராகவும் அற்புதமானவராகவும் இருந்தார்.' அவரது பல படைப்புகளில், கிரேக்க டோப்ரோடோலுபியின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி, நிதானம், கவனம் மற்றும் இதயத்தைக் காப்பதைப் பயிற்சி செய்ய விரும்புவோருக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக இருப்பதால், 203 அத்தியாயங்களாகப் பிரிக்கப்பட்ட தியோடிலஸுக்கான ஒரு பிரசங்கத்தை இந்தத் தொகுப்பில் நாங்கள் சேர்த்துள்ளோம். ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஃபோதியஸ், தனது ஃபிலோக்காலியாவில், 198வது வாசிப்பில், இந்த உரையை, 'பரலோக ராஜ்யத்தின் உரிமைக்காகத் துறவற வாழ்க்கை வாழ்பவர்களுக்கு வேறு எந்த எழுத்தையும் விட மிகவும் பொருத்தமானது. "இது, ஆழ்ந்த படிப்பில் ஈடுபடாமல், தங்கள் முழு உழைப்பையும் அக்கறையையும் செயல்பாட்டு வாழ்க்கையின் முயற்சிகளில் அர்ப்பணிக்கும் மக்களுக்குத் தேவைப்படும் வகையில், தெளிவாகவும் எல்லா வகையிலும் அமைக்கப்பட்டுள்ளது" என்று அவர் கூறுகிறார். [மொழிபெயர்ப்பில், தெயோடோகோஸின் கிரேக்க உரை சில இடங்களில் மிஞ்ஜின் *பட்ரோலஜியா கிரேக்கா*, தொகுதி 93-இலிருந்து சேர்க்கப்பட்டுள்ளது].

தியோடூலஸுக்கு: நிதானம் மற்றும் ஜெபம் குறித்த ஆன்மாவைக் காக்கும் மற்றும் மீட்பளிக்கும் ஒரு சொற்பொழிவு [68]

1. நிதானம் என்பது ஒரு ஆன்மீகக் கலையாகும், அதை நீண்ட காலமாகவும், தொடர்ச்சியான ஆர்வத்துடனும், கடவுளின் உதவியுடன் கடைப்பிடித்தால், ஒருவரை உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்கள், வார்த்தைகள் மற்றும் தீய செயல்களிலிருந்து முழுமையாக விடுவிக்கிறது; இவ்வாறு கடைப்பிடிப்பவர்களுக்கு, நமக்கு சாத்தியமான வரையில், புரிந்துகொள்ள முடியாத கடவுளைப் பற்றிய உண்மையான அறிவையும், மறைக்கப்பட்ட தெய்வீக இரகசியங்களைப் பற்றிய ஆழ்ந்த புரிதலையும் இது வழங்குகிறது; மேலும் இது பழைய மற்றும் புதிய ஏற்பாடுகளின் ஒவ்வொரு கட்டளைக்கும் மூலமாகவும், வரவிருக்கும் காலத்தின் ஒவ்வொரு ஆசீர்வாதத்தையும் வழங்குவதாகவும் இருக்கிறது. – உண்மையில், அது இதயத் தூய்மையே ஆகும், அதன் மகத்துவம் மற்றும் உயர்ந்த குணங்கள் காரணமாக—அல்லது, இன்னும் உண்மையாகச் சொல்வதானால், நமது கவனக்குறைவு மற்றும் புறக்கணிப்பு காரணமாக—இப்போது துறவிகளிடையே மிகவும் அரிதாகிவிட்டது; ஆயினும் கிறிஸ்து அதை ஆசீர்வதித்து, 'தூய்மையான இருதயமுள்ளவர்கள் பேறு பெற்றவர்கள், ஏனெனில் அவர்கள் தேவனைக் காண்பார்கள்' (மத்தேயு 5:8) என்று கூறுகிறார். அவ்வாறாக இருப்பதால், அது பெரும் விலைக்குக் பெறப்படுகிறது. ஒருவரில் நிதானம் தொடர்ந்து நிலைத்திருந்தால், அது அவர்களுக்கு நீதியுள்ள மற்றும் தேவனுக்குப் பிரியமான வாழ்க்கைக்கு ஒரு வழிகாட்டியாகிறது. இது தியானத்திற்கான ஒரு படிக்கட்டாகவும் உள்ளது; இது முத்திறப்பட்ட ஆன்மாவின் (அதாவது, பகுத்தறிவு, கோபம் மற்றும் விருப்பம் ஆகிய மூன்று திறன்களும்) இயக்கங்களைச் சரியாக நிர்வகிக்கவும், நமது புலன்களை உறுதியாக வைத்திருக்கவும் நமக்குக் கற்பிக்கிறது – மேலும் இதைக் கொண்டிருப்பவரிடம் நான்கு முக்கியப் புண்ணியங்களை (அதாவது, ஞானம், தைரியம், அடக்கம் மற்றும் நீதியுணர்வு) தினசரிப் புதுப்பிக்கிறது.

2. மாபெரும் சட்டமளித்த மோசே, இன்னும் மேலாக பரிசுத்த ஆவியானவர், இந்த நற்பண்பு எவ்வளவு கறைபடியாதது, தூய்மையானது, அனைத்தையும் உள்ளடக்கியது மற்றும் மேன்மை வாய்ந்தது என்பதைக் காட்டி, நாம் அதை எப்படித் தொடங்க வேண்டும் மற்றும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று போதித்து, கூறுகிறார்: 'உன் இருதயத்தில் அக்கிரமத்தின் இரகசிய வார்த்தை இல்லாமல் கவனமாக இரு' (உபாகமம் 15:9), கடவுளுக்கு அருவருப்பான பாவமான ஒரு பொருளின் எந்தவொரு மனக் கருத்தையும் 'ரகசிய வார்த்தை' என்று அழைக்கிறார்: இதைப் புனிதத் தந்தையர்கள் சாத்தான் இதயத்தில் கொண்டுவரும் ஒரு தூண்டுதல் என்றும் அழைக்கின்றனர், அது மனதில் தோன்றிய உடனேயே, நமது எண்ணங்களால் உடனடியாகப் பின்தொடரப்பட்டு, அதனுடன் உணர்ச்சிப்பூர்வமாக வாதிடப்படுகிறது.

3. நிதானமே எல்லா நற்பண்புகளுக்கும் கடவுளின் கட்டளைகளுக்கும் இட்டுச்செல்லும் பாதையாகும்; இதனை இதயத்தின் மௌனம் என்றும் அழைப்பர், மேலும் இது பகல் கனவுகளிலிருந்து முழுமையான சுதந்திரத்துடன் பாதுகாக்கப்படும் மனதைப் பேணுவதற்குச் சமமானதாகும்.

4. பிறவியிலேயே குருடனாகப் பிறந்தவனால் சூரிய ஒளியைக் காண முடியாதது போல, நிதானத்துடன் வாழாதவனும் மேலிருந்து தாராளமாகப் பாயும் கிருபையின் ஒளியை உணரத் தவறுகிறான்; மேலும், கடவுளுக்கு அருவருப்பான பாவமான செயல்கள், வார்த்தைகள் மற்றும் எண்ணங்களிலிருந்து அத்தகைய நபர் விடுவிக்கப்பட மாட்டார். தங்கள் இறுதிப் பயணத்தில், அத்தகையவர்கள் அவர்களுக்காகக் காத்திருக்கும் தார்தாரஸின் பிரபுக்களிடமிருந்து தப்பிக்க மாட்டார்கள்.

5. கவனம் என்பது ஒவ்வொரு எண்ணத்திலிருந்தும் விடுபட்ட இதயத்தின் இடைவிடாத நிசப்தமாகும், அதில் அது, கிறிஸ்து இயேசு மூலம், தேவனுடைய குமாரனையும் தேவன் தாமே அணைத்துக்கொண்டு, எப்போதும், இடைவிடாமல், நித்தியமாக அவனில் மட்டுமே சுவாசிக்கிறது; ' ' என்று அவரை அழைக்கிறது; அவருடைய எதிரிகளுக்கு எதிராக அவருடன் வீராந்தமாக ஆயுதம் ஏந்துகிறது; மேலும், பாவங்களை மன்னிக்கும் வல்லமை கொண்ட அவரிடம் தன் மீறுதல்களை அறிக்கையிடுகிறது. இத்தகைய ஆன்மா, இந்தப் பிரார்த்தனையின் மூலம், இருதயத்தின் இரகசியங்களை அறிந்த கிறிஸ்துவை அடிக்கடி தழுவுகிறது; அதே சமயம், தந்திரக்காரப் பகைவன் எப்படியாவது தீமைக்கு எளிதான நுழைவாயிலைக் கண்டுபிடித்து, அதன் மிகச் சிறந்த நற்செயல்களை அழித்துவிடாதபடி, அதன் இனிமையையும் அகப் போராட்டத்தையும் எல்லா மக்களிடமிருந்தும் மறைக்க எல்லா வகையிலும் முயற்சி செய்கிறது.

6. மனதின் எண்ணத்தின் உறுதியான நிலைப்பு மற்றும் அது இதயத்தின் வாசலில் நிற்கும் தன்மையே நிதானம்; வெளிப்புற எண்ணங்கள் எவ்வாறு நெருங்கி வருகின்றன—அதாவது திருடர்களாகிய அவை எவ்வாறு திருடுகின்றன—என்பதை அது காண்கிறது; மேலும், இந்த அழிப்பாளர்கள் என்ன பேசுகிறார்கள், என்ன செய்கிறார்கள் என்பதையும், பேய்கள் என்ன சித்திரங்களை வரைந்து நிலைநிறுத்துகின்றன என்பதையும் கேட்கிறது; அவை இவற்றின் மூலம் மனதை கற்பனை உலகிற்குள் ஈர்த்து, அதை வஞ்சிக்க முயற்சிக்கின்றன. நாம் அத்தகைய ஒரு செயல்முறையைத் தாங்கிக்கொள்ளத் தயாராக இருந்தால், நாம் விரும்பினால், அது அனுபவத்தின் மூலம் ஆன்மீகப் போர் கலையை மிகவும் முழுமையாகவும் தெளிவாகவும் நிரூபித்து, அதில் நமக்கு நடைமுறை அனுபவத்தை வழங்கும்.

7. ஒரு ஆழ்ந்த பயம்—ஒருபுறம், கடவுளின் கைவிடுதலையும், மறுபுறம், புறக்கணிக்கப்படும் வெளிப்புறத் தூண்டுதல்களையும்—தீய எண்ணங்கள் மற்றும் செயல்களின் மூலத்தைக் தடுக்கப் போராடும் ஒரு நபரின் மனதில், வழக்கமாக அடிக்கடி விழிப்புணர்வைத் தூண்டுகிறது. நமது வாழ்க்கையைச் சீர்திருத்துவதற்காகவே சோதனைகள் ஏற்படுகின்றன, எதிர்பாராத சோதனைகள் கடவுளால் அனுப்பப்படுகின்றன; குறிப்பாக ஒருவர் இந்த நன்மையிலிருந்து (விழிப்புணர்வு மற்றும் நிதானம்) ஓய்வின் இனிமையைச் சுவைத்து, தன்னிறைவுடனே இருந்துவிடும்போது இது நிகழ்கிறது. இந்த அடிக்கடி வரும் விழிப்புணர்விலிருந்து ஒரு பழக்கம் உருவாகிறது; இதில் இருந்து – ஒருவித இயல்பான எச்சரிக்கைத் தொடர்ச்சி; மேலும் இதிலிருந்து, அதன் இயல்பாகவே, படிப்படியாகப் போரின் பார்வை எழுகிறது, அதைத் தொடர்ந்து இயேசுவின் இடைவிடாத ஜெபம், பகல் கனவுகளிலிருந்து விடுபட்ட மனத்தின் இனிமையான அமைதி, மற்றும் இயேசுவுடனான ஐக்கியத்தால் எழும் ஒரு அற்புதமான நிலை ஆகியவை உருவாகின்றன.

8. தன் எதிரிகளுக்கு எதிராகக் கிறிஸ்துவை அழைத்து, அவரிடம் புகலிடம் தேடும் மனமானது, எண்ணற்ற நாய்களால் சூழப்பட்டு, ஒரு வகை வேலியினுள் தஞ்சம் புகுந்து, அவற்றுக்கு எதிராக வீரமாக நிற்கும் ஒரு மிருகத்தைப் போன்றது. தொலைவிலிருந்து, கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளின் கற்பனையான உருவங்களை மனதில் கொண்டு, சமாதானம் செய்யும் இயேசுவிடம் அவர்களுக்கு எதிராக இடைவிடாமல் ஜெபித்து, அதன் மூலம் அவர்களைத் தாக்க முடியாதவராக இருக்கிறார்.

9. உங்களுக்குத் தெரிந்தும், 'நாளைக் காலையில் கர்த்தருக்கு முன்பாகத் தோன்றுவதற்கு' உங்களுக்கு அருளப்பட்டிருந்தாலும்—வெறுமனே காணப்படுவதற்கு மட்டுமல்ல, காண்பதற்கும் கூட (சங். 5:4)—அப்பொழுது நான் எதைப் பற்றிப் பேசுகிறேன் என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்வீர்கள். இல்லையென்றால், விழித்திருங்கள், அப்பொழுது அதைப் பெறுவீர்கள்.

10. கடல்களின் கலவை நீரின் பெருப்பம்; மற்றும் விழிப்பின் கலவையும் அஸ்திவாரம் என்னும்ത്, ஆன்மாவின் விழிப்புணர்வும் ஆழ்ந்த அமைதியும், அத்துடன் அற்புதமான மற்றும் சொல்லொணா தியானங்களின் ஆழமும், பகுத்தறிவுள்ள தாழ்மையுமே ஆகும், நீதியும் அன்பும்—(தானாகவே) இயேசு கிறிஸ்துவிற்கு உச்சகட்ட விழிப்புணர்வும் பிரார்த்தனையும் ஆகும், சிந்தனையின்றி, பெருமூச்சுகளுடன், இடைவிடாத, கடினமான, ஆனாலும் மனச்சோர்வோ அல்லது சோர்வோ இல்லாமல் (லூக்கா 18:1).

11. 'என்னிடத்தில், 'கர்த்தாவே, கர்த்தாவே' என்று சொல்லுகிற யாவரும் வான இராச்சியத்தில் பிரவேசிப்பதில்லை; என் பிதாவின் சித்தத்தைச் செய்கிறவனே பிரவேசிப்பான்' என்று கர்த்தர் கூறுகிறார் (மத்தேயு 7:21). மேலும், அவருடைய பிதாவின் சித்தம் என்னவென்றால்: 'கர்த்தரை நேசிப்பவர்களே, தீமையை வெறுப்பீர்களாக' (சங். 96:10). ஆகையால், நாம் இயேசு கிறிஸ்துவிடம் ஜெபிக்கும்போது, தீய எண்ணங்களை வெறுப்போம் – அப்பொழுது தேவ சித்தம் நிறைவேறும்.

12. நமது ஆண்டவரும் கடவுளுமானவர், மனிதராக அவதரித்து, ஒவ்வொரு நற்பண்பிற்கும் ஒரு மாதிரியை மனித இனத்திற்கு உதாரணமாகவும், பழைய வீழ்ச்சியிலிருந்து எழுவதற்கான அழைப்பாகவும் முன்வைத்தார்; மேலும், சதைப்பூண்டு தனது முழு நற்பண்புள்ள வாழ்க்கையை தெளிவாக விளக்கினார். அவர் காட்டிய பல நல்ல உதாரணங்களில், அவருடைய ஞானஸ்நானத்திற்குப் பிறகு, அவர் வனாந்தரத்திற்குச் சென்றார். அங்கே, நோன்பிருந்தபோது, தன்னை ஒரு சாதாரண மனிதனைப் போல அணுகிய சாத்தானுடன் ஒரு ஆன்மீகப் போரில் ஈடுபட்டார்; மேலும், அவர் தேவனுக்கும் தெய்வங்களுக்கുമான தேவன் என்பதால் அவைகள் அவருக்குத் தேவைப்படவில்லை என்றாலும், அவற்றை—அதாவது, பணிவு, நோன்பு, ஜெபம் மற்றும் வெகுளி—ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தி, தீய ஆவிகளுடன் எவ்வாறு பொருத்தமாகப் போராட வேண்டும் என்பதை, தகுதியற்ற சேவையாளர்களாகிய எங்களுக்குக் கற்பித்தார்.

13. என் பார்வையில், உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களிலிருந்து மனதை படிப்படியாகத் தூய்மைப்படுத்தக்கூடிய சுயக்கட்டுப்பாட்டின் பல்வேறு முறைகள் (தொழில்நுட்பங்கள்) குறித்து, அவற்றை எளிமையான மற்றும் அலங்காரமற்ற மொழியில் உங்களுக்கு விளக்க நான் தயங்க மாட்டேன். ஏனெனில், வெளிப்புறப் போர்களின் விவரங்களில் அடிக்கடி நடப்பது போல, இந்த உரையில் கூட, எளிமையான மக்களுக்கு மிகவும் பயனுள்ளவற்றை வார்த்தைகளின் மிகுதியால் மறைப்பது புத்திசாலித்தனம் என்று நான் கருதவில்லை... அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளில், 'ஆனால் என் மகனே திமோத்தேயுவே,' நீ 'வாசிக்க' வேண்டியவற்றில் 'கூர்ந்து கவனமாக இரு' (1 திமோ. 4:13) என்று நான் உனக்குச் சொல்வேன்.

14. ஆகையால், நிதானத்திற்கான ஒரு வழிமுறை (தொழில்நுட்பம்) உள்ளது: தன் பகல் கனவுகள் அல்லது கற்பனை மீது இடைவிடாமல் கண்காணிப்பது; ஏனெனில், பகல் கனவுகள் இல்லாமல், சாத்தான் எண்ணங்களை உருவாக்கி, மனதை ஏமாற்றுவதற்காக அவற்றை முன்வைக்க முடியாது.

15. மற்றொன்று: எல்லா நேரங்களிலும் தன் இதயத்தை ஆழ்ந்த மௌனத்தில் வைத்திருப்பது, ஒவ்வொரு எண்ணத்தின் முன்பும் அசைவற்றிருப்பது, மற்றும் ஜெபிப்பது.

16. மேலும் மற்றொன்று: – கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவைத் துணிவுடன் இடைவிடாமல் உதவிக்காக அழைப்பது.

17. மற்றொரு வழி, தன் ஆன்மாவில் மரணத்தை எப்போதும் நினைவில் கொள்வதாகும்.

18. என் அன்பானவர்களே, இந்தப் பயிற்சிகள் அனைத்தும் தீய எண்ணங்கள் நுழைவதைத் தடுக்கும் வாயிற்காப்பாளர்களைப் போன்றவை; வானத்தை மட்டுமே நோக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் (எப்போதும் மனதை வானியல் விஷயங்களைப் பற்றி சிந்திப்பதில் ஈடுபடுத்துதல்), பூமிக்கும் (மற்றும் பூமிக்குரிய அனைத்திற்கும்) முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல் இருப்பது—இதுவும் மற்றவற்றைப் போலவே ஆன்மீக நிதானத்திற்கான ஒரு பயனுள்ள வழியாகும்—இதை நான் வேறொரு இடத்தில், வார்த்தையை அருளும் கடவுளின் உதவியுடன், மேலும் விரிவாகக் கூறுவேன்.

19. நாம் விருப்பங்களின் காரணங்களை (அவற்றைத் தூண்டும் தூண்டுதல்களை) அகற்றிவிட்டு, இந்த வாழ்க்கை முறையில் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும்போது, இந்த வேலையைச் செய்துகொண்டே, குறுகிய காலத்திற்கு மட்டுமே ஆன்மீகப் பயிற்சிகளில் ஈடுபட்டால்; அதனால், மனத்தின் முழுமையான இருளடைதல் மற்றும் பௌதிக உலகில் ஆழ்ந்து மூழ்குவதைத் தவிர வேறு எந்தப் பலனையும் அடையாமல், நாம் எளிதில் மீண்டும் இறைச்சல் இச்சைகள் பால் திரும்புவோம்.

20. உள்ளுக்குள் பாடுபடுபவன், ஒவ்வொரு கணமும், பின்வரும் நான்கு விஷயங்களைப் பழக்கப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்: பணிவு, மிகுந்த விழிப்புணர்வு, எண்ணங்களுக்கு எதிர்ப்பு, மற்றும் ஜெபம். நம്രತೆ – அதாவது, தனது எதிரிகளாகிய – பெருமைமிக்க அசுரர்களுக்கு எதிராகப் போரிடும்போது, கிறிஸ்துவின் உதவி எப்போதும் தன் இதயத்தில் கைக்கு எட்டும் தூரத்தில் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக: ஏனெனில் கர்த்தர் பெருமையுள்ளவர்களை வெறுக்கிறார். விழிப்புணர்வு – நல்லதாகத் தோன்றினாலும் கூட, எந்தவொரு எண்ணத்திலிருந்தும் தன் இதயத்தை எப்போதும் விடுவித்து வைத்திருக்க வேண்டும் என்பதற்காக. எதிர்ப்பைக் காட்டுதல் – யார் வந்திருக்கிறார் என்பதை உணர்ந்தவுடன், அவர் உடனடியாகத் தீயவனுக்குக் கோபத்துடன் எதிர்ப்பைக் காட்ட வேண்டும், ஏனெனில்: 'என் வார்த்தையை நிந்திக்கிறவர்களுக்கு நான் பதிலளிக்கிறேன்' (சங். 118:42) – 'என் ஆன்மா தேவனுக்குக் கீழ்ப்படியாதிருக்கலாமோ?' (சங். 61:2) என்று கூறப்பட்டிருக்கிறது. ஜெபம்—எதிர்ப்பிற்குப் பிறகு, அவர் உடனடியாகத் தனது இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து சொல்லொணாத் பெருமூச்சுடன் கிறிஸ்துவை நோக்கிப் புலம்புவதற்காக. பின்னர் அந்தத் துறவி, இயேசுவின் நாமத்தினால் தனது எதிரி எவ்வாறு ஆராதிக்கப்படுகிறார் என்பதையும், காற்றினால் தூசி போல எவ்வாறு சிதறடிக்கப்பட்டு விரட்டப்படுகிறார் என்பதையும், அல்லது தனது வஞ்சனைகளுடன் புகை போல எவ்வாறு மறைந்து போகிறார் என்பதையும் காண்பார்.

21. எண்ணங்களிலிருந்து தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட ஜெபத்தைக் கொண்டிராதவனுக்குப் போருக்கான ஆயுதம் எதுவும் இல்லை—ஆத்துமாவின் ஆழமான பகுதிகளில் தொடர்ந்து செயல்படும் ஜெபம், கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் அழைப்பினால், இரகசியமாகப் போர் தொடுக்கும் எதிரி (கண்ணுக்குத் தெரியாதபடி) சாட்டையால் அடிக்கப்பட்டு, சுட்டெரிக்கப்பட வேண்டும்.

22. உள்ளே நுழைபவர்களை அடையாளம் காண்பதற்காக, நீங்கள் மனதின் கூர்மையான மற்றும் தீவிரமான பார்வையுடன் உள்நோக்க வேண்டும்; அடையாளம் கண்டவுடன், எதிர்வினையாற்றலால் பாம்பின் தலையை உடனடியாக நசுக்க வேண்டும், அதே நேரத்தில் பெருமூச்சுடன் கிறிஸ்துவை நோக்கி அழ வேண்டும். அப்போதுதான் நீங்கள் கண்ணுக்குத் தெரியாத தெய்வீக பரிந்துரையை அனுபவிப்பீர்கள். அப்போது நீங்கள் இருதயத்தின் நீதியையும் தெளிவாகக் காண்பீர்கள் (அது நீதியாக நடக்கிறதா, அல்லது இருதயத்தின் நீதியான செயல் என்ன என்பதையும்).

23. கையில் கண்ணாடியைப் பிடித்துக்கொண்டு, மற்றவர்களுடன் நிற்கும்போது, அதில் தன் முகத்தைப் பார்க்கும் ஒருவன், தன் முகத்தை அது உள்ளபடியே காண்கிறான்; மேலும் மற்றவர்களும் அதே கண்ணாடியில் பார்ப்பதைக் காண்கிறான். அதுபோலவே, முழு கவனத்துடன் தன் இதயத்திற்குள் நோக்குபவன், அதில் தன் நிலையைக் காண்கிறான், மேலும் மனதின் எத்தியோப்பியர்களின் இருண்ட முகங்களையும் காண்கிறான்.

24. மனம் தனது சொந்த சக்தியால் மட்டும் பிசாசுத்தனமான மாயையை வெல்ல முடியாது: அவ்வாறு செய்ய முடியும் என்று அது ஒருபோதும் கருதிக் கொள்ளக்கூடாது. ஏனெனில், நமது எதிரிகள் வஞ்சகர்களாக இருப்பதால், வீண் பெருமையின் மூலம் மற்றொரு திசையிலிருந்து போராளியை வீழ்த்தத் திட்டமிட்டு, தோல்வியைப் பாசாங்கு செய்கிறார்கள்; ஆனால் இயேசுவின் பெயர் உச்சரிக்கப்படும்போது, அவர்கள் உங்களை எதிர்த்துச் சதி செய்ய ஒரு கண நேர இடைவெளியைக் கூட சகித்துக்கொள்ள மாட்டார்கள்.

25. பண்டைய இஸ்ரவேலர் செய்தது போல, உங்களைப் பற்றி மிக உயர்வாக நினைக்காதபடி (அல்லது உங்கள் சொந்தப் போராட்ட முறைகளை வகுக்காதபடி) கவனமாக இருங்கள்: இல்லையெனில் நீங்களும் உங்கள் மன எதிரிகளின் கைகளில் ஒப்படைக்கப்படுவீர்கள். ஏனெனில், அனைவருக்கும் இறைவனானவரால் எகிப்தியர்களிடமிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட அந்த மக்கள், பின்னர் தங்களுக்காக ஒரு உதவியாளரை—அதாவது ஒரு வார்ப்பட விக்கிரகத்தை—வகுத்துக் கொண்டார்கள்.

26. 'உருக்கிய சிலை' என்பது நமது பலவீனமான மனதைக் குறிக்கிறது, அது பொல்லாத ஆவிகளுக்கு எதிராக இயேசு கிறிஸ்துவைத் துதிக்கும்போது, அவற்றை எளிதாக விரட்டுகிறது, மேலும், திறமையான கலையால், எதிரியின் கண்ணுக்குத் தெரியாத, போர்க்குணமிக்க படைகளைத் தப்பி ஓடச் செய்கிறது; ஆனால் அது திடீரெனத் தன்னையே சார்ந்திருக்கத் துணிந்தவுடன், விரைவுச் சிறகுகள் கொண்டது என்று சொல்லப்படும் உயிரினத்தைப் போலக் கீழே விழுந்து நொறுங்கிவிடுகிறது. கர்த்தரை நம்புகிறவர் இதைத்தான் அறிக்கையிடுகிறார்: "'கர்த்தர்,' அவர் கூறுகிறார், 'என் உதவியாளரும் என் ரட்சகரும்; அவர் மீது என் இருதயம் நம்புகிறது, அவர் எனக்கு உதவி செய்வார், என் மாம்சம் செழிக்கும்' (சங். 27:7); மேலும் 'கர்த்தரைத் தவிர, துரோகிகளுக்கு எதிராக எனக்கு யார் எழுவார்? அல்லது அக்கிரமங்களைச் செய்கிறவர்களுக்கு எதிராக எனக்கு யார் துணை நிற்பார்?' (சங். 93:16) – எண்ணற்ற எண்ணங்களா? ஆனால், கடவுளை நம்பாமல் தன்னை நம்புகிறவன் ஒரு பயங்கரமான வீழ்ச்சியைச் சந்திப்பான். புறாக்கூட்டங்கள் உயரமாகப் பறந்து, சுழன்று கீழே விழுகின்றன. அவை சரியான நேரத்தில் திரும்பத் தவறினால், தரையில் மோதி நொறுங்கிச் செத்துவிடுகின்றன.

27. என் அன்பானவர்களே, நீங்கள் போராட வேண்டிய விதத்தில் போராட விரும்பினால், இதனை இதயத்தின் மௌனத்தின் வடிவம் மற்றும் முறைக்கு ஒரு முன்மாதிரியான வழிகாட்டியாகக் கொள்ளுங்கள்: அந்தச் சிறிய உயிரினமான சிலந்தி. அது சிறிய ஈக்களைப் பிடித்துக் கொல்கிறது, அதுபோலவே நீங்களும், (தனது வலைக் குகையில் அமர்ந்திருப்பது போல) உங்கள் ஆன்மாவில் முயற்சியுடன் மௌனத்தைக் கடைப்பிடித்து, எல்லா நேரங்களிலும் பாபிலோனின் குழந்தைகளை வீழ்த்துவதை ஒருபோதும் நிறுத்தாதீர்கள் – அதற்காகவே தாவீதின் மூலம் பரிசுத்த ஆவியானவர் உங்களை ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் என்று அழைப்பார் (சங். 136:9).

28. விண்மீன்களுக்கு மத்தியில் செங்கடலைக் காண்பது எவ்வளவு இயலாததோ, மேலும் பூமியில் நடக்கும் மனிதன் இந்த உலகின் காற்றைச் சுவாசிக்காமல் இருப்பது எவ்வளவு இயலாததோ, அவ்வாறே இயேசு கிறிஸ்துவின் பெயரை அடிக்கடி பிரார்த்திக்காமல், உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களிலிருந்து நமது இதயங்களைத் தூய்மைப்படுத்தவும், அவற்றிலிருந்து நமது மன எதிரிகளை விரட்டவும் நம்மால் இயலாது.

29. பணிவான சிந்தனை, மரண நினைவு, சுயக்கட்டுப்பாடு, (தீய) எண்ணங்களை எதிர்த்தல் மற்றும் இயேசு கிறிஸ்துவைத் துதித்தல் ஆகியவற்றுடன் நீங்கள் எப்போதும் உங்கள் இதயத்தில் நிலைத்திருந்து, இந்தக் கருவிகளைக் கொண்டு ஒவ்வொரு நாளும் மனப் பாதையில்—நெருக்கமான, ஆனாலும் மகிழ்ச்சியளிக்கும் மற்றும் இனிமையான—விழிப்புணர்வுடன் பயணித்தால்; அப்போது நீங்கள் புனிதர்களின் புனித தியானங்களில் பிரவேசிப்பீர்கள், மேலும் கிறிஸ்துவிடம் இருந்து வரும் ஆழ்ந்த மர்மங்களின் அறிவால் நீங்கள் ஒளிமயமாக்கப்படுவீர்கள், 'அவரிடத்தில் ஞானத்தின் மற்றும் அறிவின் எல்லா புதையல்களும் மறைந்திருக்கின்றன' (கொலோ. 2:3) என்றும், 'தேவத்துவத்தின் முழுமையெல்லாம் சரீரப்பூர்வமாக அவரிடத்தில் வாசிக்கிறது' (வச. 9) என்றும் கூறப்பட்டபடி. ஏனெனில் இயேசுவில், பரிசுத்த ஆவியானவர் உங்கள் ஆன்மாவிற்குள் இறங்கியுள்ளார் என்பதை நீங்கள் உணர்வீர்கள், மேலும் மனித மனம் அவரால் அறிவொளி பெற்றபோது, அது 'முகத்திரையற்ற முகத்தோடு தேவனுடைய மகிமையை நோக்குகிறது' (2 கொரி. 3:18). 'ஆவியானவர் இல்லாமல்,' என்கிறார் திருத்தூதர், 'ஒருவரும் "கர்த்தராகிய இயேசு" என்று சொல்ல முடியாது' (1 கொரி. 12:3), அவர் தம்மைத் தேடும்வர்களை (உண்மையாக தன்னுள்) இரகசியமாக உறுதிப்படுத்துகிறார்.

30. போதனை விரும்புகிறவர்கள் இதையும் அறிந்திருக்க வேண்டும்: ஆன்மீகப் போராட்டத்திலிருந்து கிடைக்கும் பெரும் நன்மை, அதன் மூலம் பெறப்படும் ஞானம், மற்றும் கடவுளிடம் செல்லும் உயர்வு ஆகியவற்றால் நமக்குப் பொறாமைப்படும் தீய பேய்கள், இந்த மனப் போராட்டத்தை நம்மிடமிருந்து மறைத்து, அதை அடக்கிவிடுகின்றன, (அதே சமயம், நாம் (அவர்களின் தாக்குதல்களின் அபாயங்களை மறந்து) கவனக்குறைவாக இருக்கும்போது, அவர்கள் திடீரென்று நமது மனதை (கற்பனை உலகிற்குள்) இழுத்துச் சென்று, மீண்டும் நமது இதயங்கள் மீது கவனக்குறைவாகவும் அலட்சியமாகவும் இருக்கச் செய்ய வேண்டும் என்பதையும் நோக்கமாகக் கொண்டு) ஏனெனில், ஆன்மாவிற்குள் அதனால் என்ன செல்வங்கள் சேகரிக்கப்படுகின்றன என்பதை அறிந்து, நமது இதயங்கள் தங்களுக்குள் முழுமையாகக் கவனம் செலுத்துவதைத் தடுப்பதே, ஒரே குறிக்கோள் மற்றும் ஒரே முயற்சியில் அவர்கள் தொடர்ந்து ஈடுபட்டுள்ளனர். – ஆனால், அதுவே (போரில் ஏற்படும் மௌனத்தின் போது) நாம் நமது இறைவனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவை நினைத்து, ஆன்மீக தியானத்தில் மூழ்குவோம் – அப்பொழுது மீண்டும் போர் நமது மனதைப் பிடித்துக் கொள்ளும். சொல்லப்போனால், இறைவனின் சொந்த ஆலோசனையின்படியும், மிகுந்த பணிவுடனும் நாம் அனைத்தையும் செய்வோம்.

31. சமூகத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும்போது, நம் சொந்த விருப்பத்தின் பேரிலும், மனமுவந்து, அனைத்து தனிப்பட்ட விருப்பங்களையும் அபேதுக்கு முன் ஒதுக்கி வைக்க வேண்டும், மேலும், இவ்வாறு, கடவுளின் உதவியுடன், ஒருவிதத்தில், தன்னை ஒப்படைத்தவராகவும், விருப்பமற்றவராகவும் ஆக வேண்டும். இதில், எரிச்சலால் தூண்டப்படுவதைத் தவிர்க்கவும், நியாயமற்ற மற்றும் இயற்கைக்கு மாறான கோப வெடிப்புகளைத் தடுக்கவும் நம்மால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்ய வேண்டும், இல்லையெனில், ஆன்மீகப் போராட்டத்தின் வேளையில், நாம் தைரியம் இல்லாதவர்களாக இருப்போம். ஏனெனில், நமது விருப்பத்தை நாமே மனமுவந்து அடக்கவில்லை என்றால், அது பொதுவாக நமது அனுமதியின்றி அதை வலுக்கட்டாயமாக அடக்க முயற்சிப்பவர்களுக்கு எதிராகத் தூண்டப்படுகிறது; மேலும், இதனால் தூண்டப்பட்ட கோபம், தீய எண்ணத்துடன் குரைத்து, பெரும் சிரமத்துடன் பெறப்பட்ட போரின் புரிதலையும் (அதை நடத்துவதில் உள்ள திறமையையும்) அழித்துவிடுகிறது. கோபம் பொதுவாக அழிவுகரமானது. அது தீய எண்ணங்களுக்கு எதிராகத் திருப்பப்பட்டால், அவற்றை நொறுக்கி அழிக்கிறது; ஆனால் அது மக்களுக்கு எதிராகப் பொங்கி எழுந்தால், அவர்கள் மீதான நமது நல்ல எண்ணங்களை நமக்குள் அழித்துவிடுகிறது. இவ்வாறு, கோபம் தீய எண்ணங்களுக்கும், சில சமயங்களில் நேர்மையான எண்ணங்களுக்கும் கூட, எல்லா வகையான எண்ணங்களுக்கும் அழிவைத் தருகிறது என்பது தெளிவாகிறது. அது கவசம் மற்றும் வில்லைப் போல கடவுளால் நமக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது, மேலும் அது அதன் நோக்கத்திலிருந்து விலகாத பட்சத்தில் அப்படியே நிலைத்திருக்கும். ஆனால் அது அந்த நோக்கத்திற்கு எதிராகச் செயல்படத் தொடங்கும் போது, அது ஒரு அழிப்பாளனாக மாறுகிறது. சில சமயங்களில் துணிச்சலாக ஓநாய்களைத் தாக்கும் ஒரு நாய்கூட, ஆடுகளைக் கடித்துக் குதறக்கூடும் என்பதை நான் கண்டிருக்கிறேன்.

32. ஆகவே, ஒருவன் ஆணவத்திலிருந்து (பிறருடன் பழகும்போது அடக்கமின்றிச் செயல்படுதல்) நாகத்தின் விஷத்திலிருந்து தப்பிப்பது போலவும், அடிக்கடி பேசுவதைப் பாம்புகளையும் நாகத்தின் குஞ்சுகளையும் போலவும் தவிர்க்க வேண்டும்; ஏனெனில் அவை மிக விரைவாக உள் போராட்டத்தை முழுமையாக மறக்கச் செய்து, இதயத் தூய்மையால் கிடைக்கும் உயர்த்தும் உயரங்களிலிருந்து ஆன்மாவைக் கீழே கொண்டு வருகின்றன. சாபத்திற்குரிய அத்தகைய மறதி, நெருப்பைத் தண்ணீர் எதிர்ப்பது போல கவனத்தை எதிர்க்கிறது, மேலும் அது ஒரு நிலையான மற்றும் அச்சுறுத்தும் எதிரியாகும். மறதியிலிருந்து சோம்பலுக்கு விழுகிறோம்; சோம்பலிலிருந்து (ஆன்மீக வாழ்வின் விதிகளைப்) புறக்கணிப்பிற்கும், மனச்சோர்வுக்கும், கட்டுக்கடங்காத காமங்களுக்கும் செல்கிறோம்; இவ்வாறு நாயானது தன் வாந்தியையே திரும்பச் சாப்பிடுவதைப் போல நாமும் மீண்டும் பின்னோக்கிச் செல்கிறோம் (2 பேதுரு 2:22). ஆகவே, நாம் கட்டுப்பாடற்ற தன்மையிலிருந்து ஒரு கொடிய விஷத்திலிருந்து தப்பிப்பது போலத் தப்புவோம்; மேலும், மறதி என்ற தீய நோயை மனத்தின் மிகக் கடுமையான விழிப்புணர்வாலும், நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் இடைவிடாத ஜெபத்தாலும் குணப்படுத்துவோம்: ஏனெனில், அவர் இல்லாமல் நம்மால் 'ஒன்றும் செய்ய முடியாது' (யோவான் 15:5).

33. பாம்புடன் நண்பராக இருப்பதும், அதைத் தன் உள்மனதில் தரித்துக்கொள்வதும் வழக்கமல்ல, உண்மையில் சாத்தியமுமல்ல; அதே நேரத்தில் பரலோகப் புண்ணியத்திற்காகப் பாடுபடும்போது, கடுமையாகத் தேவையானவற்றை மட்டும் வழங்குவதைத் தவிர, உடலை எல்லா விதத்திலும் செல்லம் கொடுத்து வளர்ப்பதும், அதை நேசிப்பதும், அதை மகிழ்விப்பதும் சாத்தியமில்லை. ஏனெனில், அந்த ஒன்று (பாம்பு), அதன் இயல்பினாலேயே, தன்னை ஏற்றுக்கொண்டவனைக் காயப்படுத்தாமல் இருக்க முடியாது; அதே சமயம், இது (உடல்), தன்னை இன்பப்படுத்தும் ஒருவனைக் காம இன்பத்தின் அசைவுகளால் களங்கப்படுத்தாமல் இருக்க முடியாது. உடல் எந்த விதத்திலும் பாவம் செய்யும்போது, அது இரத்தம் சிந்தும் வரை இரக்கமின்றி கசையடி கொடுக்கப்பட வேண்டும், ஒயின் குடித்துவிட்டுத் தப்பி ஓடிய அடிமையைப் போல, அதன்மேல் அதைத் தண்டிப்பதற்குத் தயாராக இருக்கும் ஒரு எஜமானன் (புத்தி) இருக்கிறான் என்பதை அது அறிந்துகொள்வதற்காகவும், ஒரு மதுபானக் கூடத்தில் மதுவைப் போலக் காமக் களிப்பில் அது மூழ்காமல் இருப்பதற்காகவும், இல்லையெனில் இந்த இரவு நேர அடிமை—இந்த அழிந்துபோகும் தூசி—அழிவற்றதான அதன் சொந்த எஜமானியை (ஆத்துமாவை) அறியாமல் இருந்துவிடக்கூடாது என்பதற்காகவும் இது செய்யப்படுகிறது. இறுதிவரை உங்கள் மாம்சத்தை நம்பாதிருங்கள். அப்போஸ்தலர் கூறுகிறார், மாம்சத்தின் இச்சைகள் தேவனுக்கு விரோதமானவை; அவை தேவனுடைய நியமத்திற்குக் கீழ்ப்படிவதில்லை (ரோமர் 8:7), – மேலும்: மாம்ச ம் ஆவிக்கு விரோதமாகப் போர் செய்கிறது (கலாத்தியர் 5:17), – மேலும் மீண்டும்: மாம்சத்தில் இருப்பவர்கள் தேவனுக்குப் பிரியமாயிருக்க மாட்டார்கள். ஆனால் நீங்கள் மாம்சத்தில் இல்லை, ஆவியிலே இருக்கிறீர்கள்' (ரோமர் 8:8–9).

34. 'விவேகத்தின்' பணி, நமது உணர்ச்சிவசப்பட்ட இயல்பை, அகப் போராட்டங்களின் சவால்களையும் சுயக்கட்டுப்பாட்டையும் நோக்கித் தொடர்ந்து வழிநடத்துவதாகும்; 'புத்திசாலித்தனத்தின்' பணி, நமது மன ஆற்றல்களைக் கடுமையான மற்றும் இடைவிடாத நிதானத்தையும் ஆன்மீகத் தியானத்தையும் நோக்கி வழிநடத்துவதாகும்; 'நீதியின்' பணி, நமது இச்சா சக்தியை நற்பண்பு மற்றும் கடவுளின் பக்கம் திருப்புவதாகும்; 'தைரியத்தின்' பணி, ஐந்து புலன்களையும் ஆட்சி செய்து அவற்றை அடக்குவதாகும், அதனால் அவை நமது அகத்தையும் இதயத்தையும், அல்லது நமது புறத்தையும் உடலையும் களங்கப்படுத்தாதபடிக்கு.

35. 'அவருடைய ஒளிமயமானது இஸ்ரவேலின்மேல் இருக்கிறது' – முடிந்தவரை தேவனுடைய சொந்த மகிமையின் அழகைக் காணும் மனதின்மேல், 'அவருடைய வல்லமையோ மேகங்களில் இருக்கிறது' (சங். 67:35)—விடியற்காலையில் பிதாவின் வலதுபக்கத்தில் அமர்ந்திருக்கும் அவர் மீது தங்கள் பார்வையை நிலைநிறுத்தும், ஒளியைக் காணும் ஆன்மாக்கள் மீது; சூரியன் தூய மேகங்களின் மீது தன் கதிர்களைப் பிரகாசிப்பதைப் போல, அவர்களை மிகவும் அழகானவர்களாக வெளிப்படுத்தும் அவர், அவர்களைப் பிரகாசிப்பிக்கிறார்.

36. 'பாவஞ்செய்கிறவன் அநேகருடைய நன்மையை அழிப்பான்,' என்கிறது தெய்வீக வேதம் (பிரசங்கி 9:18); மேலும், பாவம் செய்வதன் மூலம் மனம், முந்தைய அதிகாரத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கிற அதை—இந்த பரலோக பானங்களையும் உணவுகளையும்—அழித்துவிடுகிறது.

37. நாம் சம்சோனை விட வலிமையானவர்கள் அல்லர், சாலொமோனை விட ஞானிகள் அல்லர், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாவீதை விட விவேகிகள் அல்லர், மேலும் முதன்மையான அப்போஸ்தலனாகிய பேதுருவை விட அதிகமாகக் கடவுளை நேசிப்பவர்களும் அல்லர். ஆகையால், நமது நம்பிக்கையை நம்மீது வைக்க வேண்டாம்; ஏனெனில், தன்னை நம்புகிறவன் ஒரு பயங்கரமான வீழ்ச்சியை அடைவான் என்று வேதம் கூறுகிறது.

38. கிறிஸ்துவிடம் பணிவையும், தாவீதிடம் சாந்தத்தையும், பவுலிடம் நமது அவ்வப்போது வீழ்ச்சிகளுக்காக எப்படி அழுவது என்பதையும் கற்றுக்கொள்வோம், ஆனால் சம்சோன், யூதா மற்றும் மிகவும் ஞானமுள்ள சாலொமோனைப் போல நம்பிக்கையிழக்க வேண்டாம்.

39. "அலகை, கர்ச்சிக்கும் சிங்கம் போல, எவனை விழுங்கலாம் என்று தேடிச் சுற்றித்திரிகிறது" (1 பேதுரு 5:8). நமது இதயத்தின் விழிப்புணர்வையும், நிதானத்தையும், (எண்ணங்களின்) பகுத்தறிவையும், நமது தேவனாகிய கிறிஸ்து இயேசுவிடம் ஜெபிப்பதையும் ஒருபோதும் கைவிடாமல் இருக்கட்டும். ஏனெனில், உங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் இயேசுவிலிருந்து வரும் உதவியை விட சிறந்த உதவியை நீங்கள் காண்பதில்லை: ஏனெனில், தேவன் ஒருவராக, அவர் மட்டுமே பிசாசுகளின் பொறிகளையும், தந்திரங்களையும், வஞ்சகத்தையும் அறிந்திருக்கிறார்.

40. ஆகையால், ஆன்மா தைரியமாகக் கிறிஸ்துவின் மீது நம்பிக்கை வைத்து அவரை அழைக்கட்டும்; அது தன் எதிரிகளை ஒருபோதும் பயப்படக்கூடாது: ஏனெனில் அது தனியாகப் போராடவில்லை, ஆனால் எல்லாவற்றையும் படைத்த, அச்சமூட்டும் ராஜா கிறிஸ்து இயேசுவுடன், அசரீரிகளும் சரீரமுடையவர்களும், காணப்படுகிறவர்களும் காணப்படாதவர்களும் ஆகிய அனைவருடனும் சேர்ந்து போராடுகிறது.

41. எப்படி பூமி மீது மழை எவ்வளவு அதிகமாகப் பெய்யுமோ, அவ்வளவு அதிகமாக அது அதை மென்மையாக்குகிறதோ; அப்படியே, நம்மால் தயக்கமின்றி அறிவிக்கப்படும் கிறிஸ்துவின் புனிதப் பெயரும், நாம் அவரை எவ்வளவு அடிக்கடி அழைக்கிறோமோ, அவ்வளவு அதிகமாக அது நமது இதயங்களின் மண்ணை மென்மையாக்கி, அதை மகிழ்ச்சியாலும் பேரின்பத்தாலும் நிரப்புகிறது.

42. மேலும், உடல் மற்றும் மனதின் இருவழிகளிலும் பாரமாகவும் பூமிக்குத் தாழ்ந்தும் இருக்கும் நாம், நம்முடைய எதிரிகளை—அதாவது, உடல் இல்லாத மற்றும் கண்ணுக்குத் தெரியாத, தீய எண்ணத்தில் பொல்லாத மற்றும் வஞ்சகமான, வேகமான மற்றும் இலகுவானவர்களை—வெற்றி கொள்ள முடியும் என்பதை அனுபவமில்லாதவர்களும் அறிந்து கொள்வது நல்லது. ஆதாம் காலத்திலிருந்து இன்றுவரை நடத்தப்படும் போரில் கடினப்படுத்தப்பட்ட அவர்களைத் தோற்கடிக்க, மனத்தின் இடைவிடாத விழிப்புணர்வு மற்றும் நமது கடவுளும் படைப்பாளியுமான இயேசு கிறிஸ்துவைத் துதிப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. அனுபவமற்றவர்களுக்கு, இயேசு கிறிஸ்துவின் பிரார்த்தனை, நன்மையைச் சோதிப்பதற்கும் அறிவதற்கும் ஒரு உத்வேகமாகவும் வழிகாட்டியாகவும் அமையும்; ஆனால், அனுபவம் வாய்ந்தவர்களுக்கு, நன்மையில் மிகச் சிறந்த ஆசிரியர் செயல், செயல்கள் மூலம் சோதித்தல், மற்றும் நன்மையைச் சுவைத்தல் ஆகியவையாகும்.

43. ஒரு சிறிய, வஞ்சனையற்ற குழந்தை, மற்றொருவர் ஏதேனும் ஒரு தந்திரத்தைக் காணும்போது, அதில் ஆறுதல் கண்டு, அதன் அப்பாவித்தனத்தில், இந்த அற்புதக்காரரைப் பின்தொடர்வது போல: அவ்வாறே நமது ஆன்மாவும், எளிமையானதாகவும் நல்லதாகவும் இருப்பதால்—ஏனெனில் அது அதன் நல்ல இறைவனால் அவ்வாறே படைக்கப்பட்டது— – பிசாசின் கற்பனையான யோசனைகளில் மகிழ்ச்சி அடைந்து, அவற்றால் மயக்கப்பட்டு, தன் குஞ்சுகளுக்கு வலையமைப்பவனைப் பார்த்து ஒரு புறா செல்வது போல, அந்த சூழ்ச்சி கொண்டவனிடம் ஒரு நல்ல மனிதனிடம் செல்வது போல ஓடுகிறது, மேலும் அதன் எண்ணங்களை பிசாசின் கற்பனையான யோசனைகளுடன் கலக்கிறது. இது ஒரு அழகான பெண்ணின் உருவமாகவோ, அல்லது கிறிஸ்துவின் கட்டளைகளால் முற்றிலும் தடைசெய்யப்பட்ட வேறு எதனாலோ இருந்தால், அப்போது அவள் தனக்கு முன்பாகத் தோன்றிய அந்த அழகால் தூண்டப்பட்டதை நிறைவேற்றுவதற்கு ஒரு வழியைக் கண்டுபிடிக்கிறாள்; பின்னர், அந்த எண்ணத்துடன் ஒரு முடிவுக்கு வந்த பிறகு, அவள் தன் மனதில் கற்பனை செய்த சட்டமில்லாத செயலைத் தன் உடலின் மூலம் செயல்படுத்தி, தனக்குத்தானே கண்டனத்தை வரவழைத்துக் கொள்கிறாள்.

44. தீயவனின் தந்திரம் இதுவே, இத்தகைய அம்புகளால் அவன் ஒவ்வொருவரையும் பொறியில் விழச் செய்கிறான். ஆகவே, ஆன்மீகப் போரில் மனம் பெரும் அனுபவத்தைப் பெறுவதற்கு முன்பு, அத்தகைய எண்ணங்கள் நம் இதயங்களுக்குள் நுழைய அனுமதிப்பது பாதுகாப்பானது அல்ல – குறிப்பாக ஆரம்பத்தில், நமது ஆன்மா இன்னும் பேயுலகத் தூண்டுதல்களுடன் அனுதாபம் கொண்டு, அவற்றில் இன்பம் கண்டு, அவற்றின் பின்னால் மனமுவந்து செல்லும் போது; ஆனால், அவை அடையாளம் காணப்பட்டவுடன், அவை கண்டறியப்பட்டு வேரூன்றும் அதே கணத்தில் உடனடியாக வெட்டித் துண்டிக்கப்பட வேண்டும். இருப்பினும், மனம் நீண்ட காலமாக இந்த அற்புதமான முயற்சியில் ஈடுபட்டு, இந்தச் செயலைக் கற்றுக்கொண்டவுடன், அது தனக்குள் உள்ள அனைத்தையும் பகுத்தறிந்து, அத்தகைய போரை நடத்துவதில் திறமையைப் பெறும். அதன் மூலம், அது எண்ணங்களை உறுதியாக அறிந்துகொள்ளும், மேலும் தீர்க்கதரிசி கூறுவது போல், எளிதாக 'சிறு நரிகளைப் பிடிக்க' முடியும் (திருப்பாடல் 2:15): அப்போது, ஒருவரால் அவற்றைத் திறமையாக உள்ளே அனுமதித்து, கிறிஸ்துவின் உதவியுடன் அவற்றுக்கு எதிராகப் போராடி, அவற்றை அம்பலப்படுத்தி, வெளியேற்ற முடியும்.

45. நெருப்பும் நீரும் ஒரே நேரத்தில் ஒரே வழியில் செல்வது எப்படி முடியாதோ, அப்படித்தான் தீயவனின் வஞ்சகமான தூண்டுதலால் இதயத்தின் கதவை முதலில் தட்டாமல் பாவம் இதயத்திற்குள் நுழைவதும் சாத்தியமற்றது.

46. முதலாவது தூண்டுதல்; இரண்டாவது கலத்தல், அதாவது நமது எண்ணங்களும் தீய பேய்களின் எண்ணங்களும் கலக்கும்போது; மூன்றாவது கூட்டுச்சதி, அதாவது இருவகை எண்ணங்களும் தீமைக்காகச் சதி செய்து, அது எப்படிச் செய்யப்பட வேண்டும் என்பதைத் தங்களுக்குள் தீர்மானிக்கும்போது; நான்காவது, இன்ப இச்சையால் செய்யப்படும் செயல் அல்லது பாவம். ஆகவே, மனம் விழிப்புடன் இருந்து, தன்னைக் கவனித்துக் கொண்டு, கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் கண்டிப்பினாலும் அழைத்தாலும், அந்த எண்ணம் தோன்றும் அதே கணத்தில் அதை விரட்டிவிட்டால், வழக்கமாக அதைத் தொடரும் எதுவும் நிகழாது. ஏனெனில், தீயவன் ஒரு உடலற்ற ஆவியாக இருப்பதால், கற்பனைகள் மற்றும் எண்ணங்கள் மூலமாக மட்டுமே ஆன்மாக்களை வஞ்சிக்க முடியும். (இந்தச் செயல்களைப் பற்றி) தாவீது சோதனையைப் பற்றிப் பேசுகிறார்: 'பகலில் பூமியின் துன்மார்க்கரை யெல்லாம் சங்காரம்பண்ணினேன்' (சங். 100:8); ஆனால் மாபெரும் மோசே உறவைப் பற்றிப் பேசுகிறார்: 'அவர்களுடன் சேரவேண்டாம்' (விடுத. 23:32).

47. மனம் மனத்துடன் கண்ணுக்குத் தெரியாத போராட்டத்தில் ஈடுபடுகிறது—நமது சொந்த மனத்திற்கு எதிராகப் பேயுலக மனமானது. ஆகையால், ஒவ்வொரு கணமும் நாம் நமது ஆன்மாவின் ஆழத்திலிருந்து கிறிஸ்துவிடம் கூப்பிட வேண்டும், அவர் பேயுலக மனத்தை விரட்டி, மனிதகுலத்தின் காதலராக, நமக்கு வெற்றியின் கொள்ளைப் பொருட்களை அருளுவதற்காக.

48. உள் அமைதியின் உருவம் என்பது, கையில் கண்ணாடியைப் பிடித்துக்கொண்டு அதில் உற்று நோக்குபவரைப் போல உங்களுக்கு இருக்கட்டும்; அப்பொழுது (அதாவது, நீங்கள் அவரைப் பின்பற்றத் தொடங்கும் போது) தீமையும் நன்மையும் உங்கள் இதயத்தில் எவ்வாறு பொறிக்கப்பட்டுள்ளன என்பதை நீங்கள் காண்பீர்கள்.

49. எந்த நேரத்திலும் உங்கள் இதயத்தில் தகுதியற்ற அல்லது நல்லதாகத் தோன்றும் எந்த எண்ணத்தையும் வளர்க்காதபடி கவனமாக இருங்கள், இதன் மூலம் நீங்கள் அந்நியர்களாகிய எகிப்தின் முதற்பிறப்புப் புத்திரர்களை (அதாவது, உணர்ச்சிகளை) எளிதில் அடையாளம் காண முடியும்.

50. நிதானத்தின் நற்பண்பு எவ்வளவு நன்மையானது, இனிமையானது, ஒளிமயமானது, மധுரமானது, அனைத்திற்கும் பயனளிப்பது, தெளிவான பார்வை (மகிழ்ச்சியான) மற்றும் அழகானது! நம் கடவுளாகிய கிறிஸ்துவாகிய உம்மால் வழிநடத்தப்பட்டு, பெரும் பணிவுடன் மனித மனத்தால் விடாமுயற்சியுடன் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது! ஏனெனில் அது தனது கிளைகளைக் கடல் மற்றும் தியானத்தின் ஆழம் வரை நீட்டிக்கொள்கிறது, மேலும் அதன் தளிர்களை இனிமையான தெய்வீக இரகசியங்களின் நதிகள் வரை (சங். 79: 12), அது தீய எண்ணங்களின் வஞ்சக இனிமையாலும், மாம்சத்தின் வெறித்தனமான பகுத்தறிவாலும் நீண்ட காலமாக தீயினால் கருகிய மனதை வளர்க்கிறது (நீர்ப்பாசனம் செய்கிறது, புத்துயிர் அளிக்கிறது), அதில் மரணம் உள்ளது.

51. நிதானம் என்பது யாக்கோபின் ஏணியைப் போன்றது, அதன் உச்சியில் கடவுள் அமர்ந்திருக்க, தேவதூதர்கள் அதன் மீது நடக்கின்றனர். அது நம்மில் உள்ள ஒவ்வொரு தீமையையும் கிழித்தெறிகிறது; பேச்சுத்திறன், அவதூறு, புறஞ்சொல் மற்றும் இச்சையின் உணர்ச்சிப் பேராவல்களின் முழுப் பட்டியலையும் துண்டிக்கிறது; அதன் சொந்த இனிமையிலிருந்து ஒரு கண நேரப் பிரிவையும் அது சகிப்பதில்லை.

52. என் சகோதரரே, இதையே நாம் நம்முடைய முழு இருதயத்தோடும் பின்தொடர வேண்டும். ஆனால், கிறிஸ்து இயேசுவில் தூய்மையான மனதுடன், அவருடைய தரிசனங்களில் உயரே பறந்து, நமது பாவங்களையும் நமது முந்தைய வாழ்க்கையையும் நமது கண்களுக்கு முன்பாக வைத்துக்கொள்வோம். அப்பொழுது, நமது பாவங்களின் நினைவால் நசுக்கப்பட்டு, தாழ்மையடைந்து, ஆன்மீகப் போரில் நமது தேவனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் இடைவிடாத உதவியைப் பெறுவோம். ஏனெனில், பெருமை, வீண் பெருமை அல்லது சுய-அன்பு காரணமாக, இயேசுவின் உதவியிலிருந்து நாம் பறிக்கப்படும் அதே வேளையில், இதயத் தூய்மையிலிருந்தும் நாம் பறிக்கப்படுகிறோம்; அதன் மூலமே கடவுள் தம்மை மனிதனுக்கு வெளிப்படுத்துகிறார். ஏனெனில், வாக்குறுதியளித்தபடி (மத்தேயு 5:8), முந்தையது பிந்தையதற்குக் காரணமாகிறது (இதயத் தூய்மை கடவுளைக் காண வழிவகுக்கிறது).

53. தனது அகப்பணியைப் புறக்கணிக்காத ஒரு மனம், தொடர்ச்சியான சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் சுயக்காவலிலிருந்து எழும் பிற ஆசீர்வாதங்களுடன், புறத்திலிருந்து வரும் பாவக்கவர்ச்சிகளில் ஐந்து உடற்புலன்களும் உடந்தையாகாத நிலையை அடைகிறது. தனது நற்பண்பான நிதானத்தில் முழு கவனத்துடன் இருந்து, எப்போதும் நல்ல எண்ணங்களில் மகிழ விரும்பும் அவன், ஐந்து புலன்களும் அவற்றின் பௌதீக மற்றும் வீணான எண்ணங்கள் மூலம் மனதிற்குள் நுழைந்து தன்னை ஏமாற்ற அனுமதிக்கிறான் இல்லை; ஆனால், அவை மூலம் என்ன ஏமாற்றுத்தனங்கள் எழுகின்றன என்பதை அறிந்து, பெரும் முயற்சியுடன் அவற்றை உள்ளிருந்தே அடக்குகிறான்.

54. மனதில் கவனமாக இரு, அப்போதுதான் ஆசைகளால் நீ அடிபட மாட்டாய். ஆனால், நீ இதிலிருந்து விலகினால், உன்னை வந்தடையும் எதையும் பொறுத்துக்கொள்.

55. பசியிழந்து உணவை வெறுப்பவர்களுக்குக் கசப்பான மூலிகை மருந்து எவ்வாறு நன்மை பயக்கிறதோ, அவ்வாறே தீயோர்கள் துரதிர்ஷ்டங்களைச் சகிப்பது நன்மை பயக்கும்.

56. நீங்கள் தீமையை அனுபவிக்க விரும்பவில்லை என்றால், தீமையைச் செய்யவும் விரும்பாதீர்கள், ஏனெனில் பிந்தையது தவிர்க்க முடியாமல் முந்தையதைப் பின்தொடர்கிறது. ஒருவன் என்ன விதைக்கிறானோ அதை அவன் அறுவடை செய்வான். இவ்வாறு, நாம் மனமுவந்து தீமையை விதைத்து, நம் விருப்பத்திற்கு எதிராக (துக்கத்தை) அறுவடை செய்யும்போது, இதில் உள்ள கடவுளின் நீதியைக் கண்டு நாம் வியக்க வேண்டும்.

57. பின்வரும் மூன்று ஆசைகளால் மனம் குருடாக்கப்படுகிறது: பண ஆசை, வீண் பெருமை மற்றும் இன்ப ஆசை.

58. நமது இயல்பின் துணையான அறிவும் நம்பிக்கையும், இந்த உணர்ச்சிகளைத் தவிர வேறு எதனாலும் மழுங்கடிக்கப்படவில்லை.

59. கோபம் மற்றும் சீற்றம், சண்டை மற்றும் படுகொலை, மற்றும் பிற உணர்ச்சிகளின் முழுப் பட்டியலும் மக்களிடையே அவற்றின் மூலம் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டன.

60. சத்தியத்தை அறியாதவன் உண்மையாக விசுவாசிக்க முடியாது; ஏனெனில் அறிவு இயல்பாகவே விசுவாசத்திற்கு முந்தியுள்ளது. வேதவசனத்தில் கூறப்பட்டவை நாம் அறிவதற்காக மட்டுமல்ல, நாம் அதை நடைமுறைப்படுத்துவதற்காகவும் கூறப்பட்டுள்ளன.

61. ஆகவே, நாம் அதை நடைமுறைப்படுத்தத் தொடங்குவோம். இவ்வாறு, படிப்படியாக முன்னேறும்போது, இறை நம்பிக்கை, உறுதியான விசுவாசம், உள்ளார்ந்த அறிவு, சோதனைகளிலிருந்து விடுதலை, கிருபையான வரங்கள், மனப்பூர்வமான அறிக்கை, மற்றும் மிகுந்த கண்ணீர் ஆகியவை ஜெபத்தின் மூலம் விசுவாசிகளுக்கு அருளப்படுவதைக் காண்போம்; மேலும், இவை மட்டுமல்ல, துன்பங்களின் போது பொறுமை, தன் அண்டை வீட்டாரை மனப்பூர்வமாக மன்னித்தல், ஆவிக்குரிய சட்டத்தைப் புரிந்துகொள்ளுதல், தேவனுடைய நீதியை அடைதல், பரிசுத்த ஆவியானவரின் உத்வேகம், ஆவிக்குரிய புதையல்கள் வழங்கப்படுதல், மற்றும் இங்கும் வருங்காலத்திலும் விசுவாசிகளுக்கு தேவன் வாக்குறுதியளித்த அனைத்தும். சுருக்கமாக, ஆழ்ந்த தாழ்மையுடனும், கவனச்சிதறல் இல்லாத ஜாபத்திலும் இருதயத்தில் வாசம்பண்ணும் ஒருவரின் விசுவாசம் மற்றும் தேவனுடைய கிருபையைத் தவிர வேறு எந்த வழியிலும் ஆத்துமா தேவனுடைய சாயலில் இருப்பது சாத்தியமில்லை.

62. அனுபவத்திலிருந்து நாம் உண்மையில் ஒரு பெரிய ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்றுள்ளோம்—அதாவது, ஒருவர் தனது இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்த விரும்பினால், மனதின் எதிரிகளுக்கெதிராகக் கர்த்தராகிய இயேசுவை இடைவிடாமல் அழைக்க வேண்டும் என்பதே அது. மேலும், நான் அனுபவத்திலிருந்து கூறியது வேதசாட்ச്യங்களுடன் எவ்வாறு ஒத்துப்போகிறது என்பதைப் பாருங்கள்: 'இஸ்ரவேலே, கர்த்தராகிய உன் தேவனைத் துதிக்கத் தரித்திரன் ஆகும்' என்று கூறுகிறது (ஆமோஸ் 4:12). அப்போஸ்தலரும் கூறுகிறார்: 'தடையின்றி ஜெபம்பண்ணுங்கள்' (1 தெசலோனிக்கேயர் 5:17). மேலும் கர்த்தர் நமக்கு அறிவிக்கிறார்: 'என்னில்லாமல் உங்களால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது. என்னுள் நிலைத்திருக்கிறவனும், நானும் அவனுக்குள் நிலைத்திருக்கிறேனோ, அவன் மிகுந்த கனிகளைக் கொடுப்பான். ஆனால், யாராவது என்னில் நிலைத்திருக்காவிட்டால், அவன் ஒரு கிளை போல வெட்டி எறியப்பட்டு வாடிவிடுவான்' (யோவான் 15:5–6). ஜெபம் ஒரு பெரிய ஆசீர்வாதம், அது அனைத்து ஆசீர்வாதங்களையும் தன்னகத்தே கொண்டது, ஏனெனில் அது இருதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது, அதில் விசுவாசிகள் தேவனைத் தரிசிக்கிறார்கள்.

63. பணிவின் புதையல் கடவுளுக்கு மேன்மையுடையதும் அவருக்குப் பிரியமானதுமாக இருப்பதாலும், நம்மில் உள்ள எல்லாத் தீமைகளையும் கடவுளுக்கு வெறுப்பான அனைத்தையும் அழிக்கும் சக்தியைக் கொண்டிருப்பதாலும், அது எளிதில் பெறப்படுவதில்லை. மற்றொரு நபரிடம் பல நற்பண்புகளின் சில தனிப்பட்ட செயல்களை நீங்கள் காணலாம், ஆனால், அவரிடம் பணிவின் நறுமணத்தைத் தேடினால், அதை நீங்கள் அரிதாகவே காண்பீர்கள். எனவே, இந்தப் புதையலைப் பெறுவதற்கு அதிக விடாமுயற்சியும் முயற்சியும் தேவை. வேதவாக்கியம் சாத்தானை 'அசுத்தமானவன்' என்றும் அழைக்கிறது, ஏனெனில், ஆரம்பத்திலிருந்தே, அவன் இந்த அருமையான தாழ்மையின் புதையலை நிராகரித்து, பெருமையை நேசித்தான். இந்தக் காரணத்திற்காகவே, வேதவாக்கியம் முழுவதும் அவன் 'அசுத்த ஆவி' என்று அழைக்கப்படுகிறான். முழுமையாகப் பொருள் இல்லாத, உடலற்ற மற்றும் பாகங்கள் இல்லாத ஒரு உயிரினம் எந்த உடல் அசுத்தத்தைச் செய்ய முடியும், அதன் காரணமாக அது அசுத்தம் என்று அழைக்கப்பட முடியும்? தெளிவாக, அது கர்வத்தின் காரணமாகவே அசுத்தம் என்று அழைக்கப்படுகிறது, மேலும் ஒரு தூய்மையான மற்றும் ஒளிமயமான தேவதூதனாக இருந்த அவன் இழிவானவன் என்று முத்திரையிடப்பட்டுள்ளான். 'கர்வமுள்ள ஒவ்வொருவனும் தேவனுக்கு முன்பாக அசுத்தன்' (நீதிமொழிகள் 16:5). வேதவசனத்தின்படி, முதல் பாவம் 'பெருமை' ஆகும் (சிராக்கு 10:15). பார்வோன், 'நான் உன் தேவன் என்று அறியேன், இஸ்ரவேலரையும் போகவிடுவேன் என்று சொல்வதில்லை' (யாத். 5:2) என்று சொன்னபோது, அவன் பெருமையுள்ளவனாகப் பேசினான்.

64. நமது இரட்சிப்பைப் புறக்கணிக்காத வரையில், மனத்தின் பல செயல்கள் நமக்குப் பணிவின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வரத்தை வென்று தரும்; உதாரணமாக: வார்த்தை, செயல் மற்றும் எண்ணத்தில் செய்த பாவங்களை நினைவு கூர்வது—மற்றும் பல விஷயங்கள்—மனதளவில் மீளாய்வு செய்யப்படும்போது, அவை பணிவிற்கு வழிவகுக்கின்றன. ஒருவர் தனது அண்டை வீட்டாரின் நற்பண்புகளைத் தொடர்ந்து சிந்தித்து, அவர்களின் பிற இயற்கையான தகுதிகளைப் புகழ்ந்து, தனது தகுதிகளை அவர்களுடையவற்றுடன் ஒப்பிடும்போது, அது உண்மையான பணிவுக்கும் வழிவகுக்கிறது. தனது மனதில் தனது சொந்த இழிநிலையையும், மற்றவர்களின் பரிபூரணத்திலிருந்து தான் எவ்வளவு குறைவாக இருக்கிறான் என்பதையும் இவ்வாறு தெளிவாகக் காணும்போது, ஒரு மனிதன் இயல்பாகவே தன்னைத் தூசியாகவும் சாம்பலாகவும், ஒரு மனிதனாகக் கூட இல்லாமல், வெறும் நாயாகவும் கருதத் தொடங்குவான்; ஏனெனில், அவன் பூமியில் உள்ள அனைத்து பகுத்தறிவுள்ள உயிரினங்களையும் எல்லா வகையிலும் விடப் பின்தங்கி, அவற்றுக்கெல்லாம் மிகவும் மெலிதாகவும் இழிவாகவும் இருக்கிறான்.

65. திருச்சபையின் தூணாகிய கிறிஸ்துவின் வாயான, நமது பெரிய தந்தையார் பேசிலின் வார்த்தைகள்: 'பாவத்தைத் தவிர்ப்பதற்கும், அடுத்த நாளில் அதே பாவத்தில் மீண்டும் விழாமல் இருப்பதற்கும் ஒரு பெரிய உதவி என்னவென்றால்: நாள் முடிவில், நம்மையும் நமது உடைமைகள் அனைத்தையும் நமது மனச்சாட்சியின் தீர்ப்புக்கு உட்படுத்துவதாகும், இதன் மூலம் நாம் எங்கே தவறு செய்தோம், எங்கே சரியாக நடந்து கொண்டோம் என்பதைக் காண முடியும். தானும் தன் பிள்ளைகளைப் பொறுத்தவரையிலும் யோபு செய்தது இதுவே." இத்தகைய அன்றாடத் தன்னாய்வு, நமக்கு ஒவ்வொரு மணி நேரமும் என்ன நிகழ்கிறது என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது (அல்லது ஒவ்வொரு மணி நேரத்திலும் நாம் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதைக் காண்பதற்காக, ஒவ்வொரு மணி நேரமும் நம்மை நாமே ஆராய்ந்து பார்க்கக் கற்றுக்கொடுக்கிறது).

66. தெய்வீக விஷயங்களில் ஞானமுள்ளவர்களில் ஒருவரான மற்றொரு man,[69] கூறினார்: 'பழம் தருவதன் ஆரம்பம் பூவே; மேலும், செயல்பாட்டு வாழ்க்கையின் ஆரம்பம் சுயக்கட்டுப்பாடே.' ஆகவே, நற்செயல்கள் தந்தையர்கள் போதிப்பது போல, அளவோடு மற்றும் சமநிலையுடன் சுயக்கட்டுப்பாட்டைக் கடைப்பிடித்து, நமது மனதைக் கட்டுக்குள் வைத்திருக்கும் முழு பன்னிரண்டு மணி நேர நாளையும் கழிக்கலாம். இவ்வாறு செயல்படுவதன் மூலம், கடவுளின் உதவியுடனும் ஒரு குறிப்பிட்ட சுய-ஒழுக்கத்தின் மூலமும், நமது உள்ளத்தில் உள்ள தீமையை அணைக்கவும் குறைக்கவும் நம்மால் முடியும். ஏனெனில், சுய-ஒழுக்கத்தின் மூலமே நற்பண்புள்ள வாழ்க்கை அடையப்படுகிறது, அதற்காக விண்ணுலக இராச்சியம் வழங்கப்படும்.

67. பற்று அற்ற தன்மையும் பணிவமும் அறிவிற்கான வழியாகும், அவை இல்லாமல் யாரும் ஆண்டவரைக் காணார்.

68. தன் அகத்தில் இடைவிடாமல் நிலைத்து, தன் எண்ணங்களை எப்போதும் அங்கே திருப்புவோன், மனக்கட்டுப்பாட்டைக் கடைப்பிடிக்கிறான்; அது மட்டுமல்லாமல், அவன் தெய்வீகத்தைப் பற்றி தியானிக்கிறான், சிந்திக்கிறான், மேலும் ஜெபிக்கிறான். அப்போஸ்தலன் குறிப்பிடுவது இதுவே: 'ஆவியினால் நடவுங்கள், அப்பொழுது நீங்கள் மாம்சத்தின் இச்சையை நிறைவேற்றாமல் இருப்பீர்கள்' (கலா. 5:16).

69. ஆன்மீகப் பாதையில் எப்படி நடக்க வேண்டும் என்று அறியாதவன், உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களுக்குக் கவனம் கொடுப்பதில்லை (அதாவது, அவற்றைத் தன்னிலிருந்து விரட்டுவதில்லை), ஆனால் உடல் சார்ந்த விஷயங்களில் மட்டுமே தொடர்ந்து மூழ்கியிருக்கிறான்: அல்லது பேராவல் மற்றும் களியாட்டத்தில் ஈடுபடுகிறான், அல்லது துயரமடைந்து, கோபம்கொண்டு, வெறுப்புணர்வு கொள்கிறான், அதன் மூலம் மனதை மங்கச் செய்கிறான்; அல்லது, அதீத தவச்செயல்களை மேற்கொள்வதன் மூலம், இதயத்தைச் சீர்குலைக்கிறான்.

70. உலக வாழ்க்கையை—அதாவது, தன் மனைவி, உடைமைகள் போன்றவற்றை—நீதியிட்டவன், புற மனிதனை மட்டுமே துறவியாக்கியிருக்கிறான், ஆனால் அக மனிதனை அல்ல. ஆனால், இவையனைத்தைப் பற்றிய உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களைத் துறப்பவர், அகமனிதனான மனத்தையும் ஒரு துறவியாக ஆக்குகிறார். மேலும், அத்தகையவரே ஒரு உண்மையான துறவி. ஒருவர் விரும்பினால், புறமனிதனைத் துறவியாக ஆக்குவது எளிது, ஆனால் அகமனிதனைத் துறவியாக ஆக்குவது ஒரு சிறிய உழைப்பு அல்ல.

71. இந்த வரிசையில், உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டு, தொடர்ந்து தூய்மையான மற்றும் அருவமான பிரார்த்தனை வழங்கப்பட்டவர் யார் – இதுவே அக மனிதனின் தனித்துவமான அம்சமாகும்?

72. நமது ஆன்மாக்களில் பல ஆசைகள் மறைந்திருக்கின்றன; ஆனால் அவற்றின் காரணங்கள் (பொருட்கள், சந்தர்ப்பங்கள்) நமது கண்களுக்கு முன் வரும்போது மட்டுமே அவை தங்களை வெளிப்படுத்திக் கொள்கின்றன.

73. உடற்பயிற்சியில் உங்களை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொள்ளாதீர்கள்; ஆனால், உடலுக்குச் சமாளிக்கக்கூடிய ஒரு பணியை நிர்ணயித்து, உங்கள் முழு மனதையும் உள்மனிதனிடம் திருப்புங்கள்: 'உடற்பயிற்சி சிறிதளவு பயனுள்ளது, ஆனால் தேவபக்தி எல்லா வகையிலும் பயனுள்ளது' (1 தீமோ. 4:8).

74. விருப்பு வெறுப்புகள் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது—அவற்றின் காரணங்கள் (பொருட்கள், சந்தர்ப்பங்கள்) நீக்கப்பட்டதாலோ அல்லது தீயசக்திகள் தந்திரமாக விலகிச் சென்றதாலோ—அஹங்காரம் எழுகிறது.

75. பணிவும் துறவு நெறியிலான தியாகமும் (துறவு சார்ந்த உடல் துறப்புகள்) ஒருவரை எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுவிக்கின்றன—முந்தையது ஆன்மாவின் உணர்ச்சிகளைத் துண்டித்து, பிந்தையது உடலின் உணர்ச்சிகளைத் துண்டித்து. ஆகவே ஆண்டவர் கூறுகிறார்: 'தூய்மையான இருதயமுடையோர் பேறு பெற்றோர்; ஏனெனில் அவர்கள் தேவனைத் தரிசிப்பார்கள்' (மத்தேயு 5:8) – அன்பினாலும் தன்னடக்கத்தினாலும் தங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ளும்போது, அவர்கள் அவனைத் தரிசிப்பார்கள், அவனுக்குள் இருக்கும் புதையல்களையும் தரிசிப்பார்கள் – மேலும் அவர்கள் தங்கள் தூய்மையை அதிகரிக்க அதிகரிக்க, இது இன்னும் அதிகமாக நிகழும்.

76. ஒவ்வொரு நற்பண்பையும் தியானிப்பதற்கான மேன்மையான பார்வைக் கோணம் (கண்காணிப்பு நிலையம், காவல் கோபுரம்) மனதைப் பாதுகாப்பதாகும், அதுவே பழைய காலத்தில் தாவீதின் காவலர் இதய விருத்தசேதனத்தைக் குறிப்பிட்டது போல (2 சாமு. 18:24).

77. புலன்களுக்குத் தீங்கு விளைவிப்பதைப் பார்ப்பதால் நமக்குத் தீங்கு ஏற்படுவது போலவே, மனதின் விஷயத்திலும் அதுவே நிகழும்.

78. ஒரு செடியின் மையத்தைப் பாதிப்பதால் அந்தச் செடி முழுவதும் வாடிவிடும் என்பது போல, இது மனித இதயத்திற்கும் பொருந்தும் என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஒவ்வொரு கணமும் ஒருவர் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும், ஏனெனில் வேட்டையாடுபவர்கள் ஒருபோதும் உறங்குவதில்லை.

79. ஒவ்வொரு கட்டளைக்கும் கட்டுப்பட வேண்டும் என்றும், குமாரத்தன்மை என்பது அவருடைய சொந்த இரத்தத்தினாலேயே மனிதகுலத்திற்கு ஈட்டப்பட்ட ஒரு பரிசு என்றும் காட்ட விரும்புகிற தேவன், கூறுகிறார்: 'உங்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டவை யாவற்றையும் நீங்கள் செய்தபோது, நாங்கள் செய்ய வேண்டியதைச் செய்தோம் என்றெண்ணி, நாங்கள் தகுதியற்ற ஊழியக்காரர்கள் என்று சொல்லுங்கள்' (லூக்கா 17:10). ஆகையால், பரலோக ராஜ்யம் என்பது செயல்களுக்கான வெகுமதி அல்ல, மாறாக அது கர்த்தரிடமிருந்து அவருடைய உண்மையுள்ள ஊழியக்காரர்களுக்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட ஒரு கிருபையான பரிசாகும். ஒரு ஊழியக்காரன் வெகுமதியாக சுதந்திரத்தைக் கோருவதில்லை; ஆனால் (அதைப் பெற்றால்) கடனாளியைப் போல நன்றி செலுத்துகிறான், (அதைப் பெறாவிட்டால்) ஒரு கிருபையாக அதை எதிர்பார்க்கிறான்.

80. வேதவசனத்தின்படி, கிறிஸ்து நமது பாவங்களுக்காக மரித்தார், மேலும் அவருக்கு நன்றாக ஊழியம் செய்யும் ஊழியர்களுக்கு சுதந்திரத்தை அளிக்கிறார்; ஏனெனில் அவர் கூறுகிறார்: 'அருமை, நல்ல விசுவாசமுள்ள ஊழியக்காரனே; நீ சில காரியங்களில் விசுவாசமாயிருந்தாய், நான் உன்னைப் பல காரியங்களுக்கு வைப்பேன்; உன் ஆண்டவருடைய மகிழ்ச்சியிலே பிரவேசி' (மத். 25:21). ஆனால், விசுவாசமுள்ள ஊழியக்காரன் என்பவன் (ஒரு ஊழியக்காரனின் கடமை பற்றிய) வெறும் அறிவை மட்டும் நம்பியிருப்பவன் அல்ல, மாறாக கட்டளை கொடுத்த கிறிஸ்துவிற்குக் கீழ்ப்படிந்து விசுவாசத்தை வெளிப்படுத்துபவன்.

81. தன் எஜமானைக் கனம்பண்ணுகிறவன் தனக்குக் கட்டளையிடப்பட்டதைச் செய்கிறான்; ஆனால் அவன் எந்த விதத்திலும் பாவம் செய்தால், அல்லது கீழ்ப்படியாவிட்டால், அதன் நியாயமான விளைவாகத் தனக்கு நேரிடுவதைச் சகித்துக்கொள்கிறான். (ஆணைகளை நிறைவேற்றுவதில்) ஆர்வமுள்ளவனாகவும் விடாமுயற்சியுள்ளவனாகவும் இரு; ஏனெனில் வெறும் அறிவு மட்டுமே ஒரு மனிதனைப் பெருமையுள்ளவனாக ஆக்குகிறது.

82. எதிர்பாராதவிதமாக நம்மை வந்தடையும் சோதனைகள், தெய்வீக ஏற்பாட்டின் மூலம், விடாமுயற்சியுடன் இருக்குமாறு நமக்குக் கற்பிக்கின்றன.

83. ஒரு நட்சத்திரம் தன்னைச் சுற்றியுள்ள ஒளியால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது; ஆனால், பக்தியுள்ளவர்களுக்கும் கடவுளுக்குப் பயப்படுபவர்களுக்கும் அடையாளம் வறுமையும் தாழ்மையுமே ஆகும். ஏனெனில், கிறிஸ்துவின் சீடர்களின் வேறுபடுத்தும் மற்றும் சுட்டிக்காட்டும் அடையாளமாக தாழ்மையான ஞானமும் சாந்தமான நடத்தையும் என்பதைத் தவிர வேறு எதுவும் கருதப்படவில்லை. நான்கு நற்செய்திகளும் இதை வெகுதூரம் பரப்புரைக்கின்றன. இவ்வழியில், அதாவது பணிவற்ற நிலையில் வாழாதவன், சிலுவைக்கும் மரணத்திற்கும் தம்மைத் தாழ்த்திக்கொண்டவரிலும், (நற்செய்திகளில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளபடி, தம்முடைய செயல்களாலும் வாழ்க்கையாலும்) நம்மைக் கட்டுப்படுத்தும் கட்டளைகளை நமக்குக் காட்டியவரிலும், தெய்வீக கட்டளைகளின் செயல்திறன் மிக்க நற்செய்தி சட்டமியற்றுபவரிலும் பங்கிலிருந்து அந்நியப்படுத்தப்படுகிறான்.

84. 'தாகமாயிருக்கிறவர்களே, யாவரும் ஜலத்திற்கு வாருங்கள்' என்கிறார் தீர்க்கதரிசி (ஏசாயா 55:1); தேவன்மேல் தாகமாயிருக்கிறவர்களே, மனதின் பரிசுத்தத்திலும் இருதயத்தின் பரிசுத்தத்திலும் நடவுங்கள். இருப்பினும், உயரே பறப்பவர், தன் வறுமையின் மண்ணுலகின்பாலும் தன் பார்வையைத் திருப்ப வேண்டும். தாழ்மையுள்ளவர்களை விட உயர்ந்தவர் யாரும் இல்லை. ஒளி இல்லாத இடத்தில் எல்லாம் இருளாகவும் மந்தமாகவும் இருப்பது போல, தாழ்மை இல்லாதபோதும், கடவுளின்படி நாம் மேற்கொள்ளும் அனைத்து உழைப்புகளும் வீணாகவும் பலனளிக்காததாகவும் இருக்கும்.

85. 'காரியத்தின் முடிவானது, இவை யாவையும் கேள்: தேவனைப் பயந்திரு; அவருடைய கற்பனைகளைக் கைக்கொள்' (பிரசங்கி 12:13), எண்ணத்திலும் செயலிலும். நீங்கள் மனதளவில் அவற்றைக் கடைப்பிடிக்க உங்களைத் தூண்டிக்கொண்டால், அவற்றுக்காக உடல் ரீதியாக உழைக்க வேண்டிய தேவை உங்களுக்கு அரிதாகவே ஏற்படும். தாவீது கூறுகிறார்: 'உமது சித்தத்தைச் செய்ய நான் விரும்பினேன், உமது நியமம் என் இருதயத்திற்குள் இருக்கிறது' (சங். 39:9).

86. ஒருவன் தேவனுடைய சித்தத்தையும் அவருடைய நியாயத்தீர்ப்பையும் தன் இருதயத்திற்குள், அதாவது தன் ஆழ்மனதிற்குள் உருவாக்கிக் கொள்ளாவிட்டால், அவன் அவற்றை வெளிப்படியாகவும் சௌகரியமாக நிறைவேற்ற முடியாது. யார் விவேகமற்றவராகவும், அலட்சியமாகவும் இருக்கிறாரோ, அவர் தேவனுக்கு, 'உமது வழிகளைக் காண விரும்பவில்லை' (யோபு 21:14) என்று கூறுவது போலாகும். இது நிச்சயமாக தெய்வீக அறிவொளியின் பற்றாக்குறையால் ஏற்படுகிறது. அந்த அறிவொளியைப் பெறுபவர், சத்தியத்தின் மீது நம்பிக்கை கொண்டு அதைத் தன் இதயத்தில் மட்டும் வைத்திருப்பதில்லை, மாறாக தேவ சித்தத்தின்படி வாழும் வலிமையையும் பெறுகிறார்.

87. உப்பு எப்படி ரொட்டி மற்றும் எல்லா வகையான உணவுகளின் சுவையை அதிகரித்து, இறைச்சியைக் கெட்டுப்போகாமல் பாதுகாத்து, நீண்ட காலத்திற்கு அப்படியே வைத்திருக்கிறதோ; அப்படியே நீங்களும் ஆன்மீக இனிமையின் ஞானமுள்ள பாதுகாப்பையும் இதயத்தின் அற்புதமான செயல்பாடுகளையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஏனெனில் அது உள்ளுறைவனையும் புறவுறைவனையும் தெய்வீகமாக இனிமையாக்கி, தீய எண்ணங்களின் துர்நாற்றத்தை விரட்டி, நன்மையில் நம்மை நிலைத்திருக்கச் செய்கிறது.

88. பற்றுகளிலிருந்து பல எண்ணங்கள் தோன்றுகின்றன, அவற்றிலிருந்து மாம்சத்தின் தீச்செயல்கள் உருவாகின்றன. இயேசுவுடன் முந்தையதை உடனடியாக அணைப்பவன், பிந்தையதையும் தவிர்ப்பான். மேலும், அவர் இனிமையான தெய்வீக அறிவால் வளம் பெறுவார்; அதில் அவர் கடவுளை எங்கும் எப்போதும் நிறைந்திருப்பவராகக் காண்பார்; மேலும், மனதென்னும் கண்ணாடியை அவருக்கு முன்னே பிடித்துக் கொண்டு, புலனுணர்வுக் கதிரவனுக்கு முன்னே பிடிக்கப்பட்ட தெளிவான கண்ணாடி போல, அவரால் ஒளி பெறுவார். அப்போது, இறுதியாக, மனமானது, அதன் விருப்பங்களின் இறுதி எல்லையை அடைந்து, மற்ற எல்லா சுய-சிந்தனைகளிலிருந்தும் ஓய்வெடுக்கும்.

89. ஒவ்வொரு எண்ணமும் ஒரு புலனுணர்வுப் பொருளின் கற்பனை வழியாக இதயத்தில் நுழைவதால் (புலனுணர்வு அறிவுப்பூர்வமானதைத் தடுக்கிறது), கடவுளின் தெய்வீக ஒளி, மனம் அனைத்திலிருந்தும் வெறுமையாக்கப்பட்டு, முற்றிலும் உருவமற்றதாக (எந்தவொரு பிம்பத்தையோ வடிவத்தையோ காட்டாமல்) மாறும்போது மட்டுமே அதை ஒளிரச் செய்யத் தொடங்குகிறது. ஏனெனில், எல்லா எண்ணங்களிலிருந்தும் வெறுமையாக்கப்பட்ட ஒரு தூய மனதில் அந்த ஒளி தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது.

90. உங்கள் மனதில் நீங்கள் எவ்வளவு விழிப்புடன் கவனம் செலுத்துகிறீர்களோ, அவ்வளவு தீவிரமாக இயேசுவிடம் ஜெபிப்பீர்கள்; மறுபுறம், உங்கள் மனதை நீங்கள் எவ்வளவு அலட்சியமாகக் கவனிக்கிறீர்களோ, அவ்வளவு அதிகமாக நீங்கள் இயேசுவிலிருந்து விலகிச் செல்வீர்கள். முந்தையது மனத்தின் சூழலைப் பெரிதும் ஒளிரச் செய்வது போல, பிந்தையது—விழிப்புணர்விலிருந்து விலகி இயேசுவின் இனிமையான அழைப்பைப் புறக்கணிப்பதால்—அதை வழக்கமாக முழுமையாக இருள் சூழ்ந்துவிடுகிறது. இந்த விஷயம் நாம் கூறியது போல இருப்பது இயற்கையானது – அது வேறுவிதமாக இருக்க முடியாது. இதை நீங்கள் நடைமுறைப்படுத்தும்போது அனுபவத்திலிருந்து கற்றுக்கொள்வீர்கள். ஏனெனில், நற்பண்பு, குறிப்பாக இத்தகைய ஒளி தரும், இனிமையான பயிற்சி, பொதுவாக அனுபவத்தின் மூலமாக மட்டுமே கற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது.

91. இயேசுவின் இடைவிடாத அழைப்பு, இனிமை மற்றும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த ஒருவித இதமான விருப்பத்துடன், முழுமையான கவனத்தின் மூலம் இதயத்தின் சூழலை ஒரு மகிழ்ச்சியான அமைதியால் நிரப்புகிறது. மேலும், இதயம் முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்தப்படுவதற்குக் காரணம் கடவுளின் குமாரனாகிய இயேசு கிறிஸ்து, அவரே கடவுள், மேலும் நன்மையான அனைத்திற்கும் ஆதாரமும் படைப்பாளியும் ஆவார். ஏனெனில் அவரே தாமே கூறுகிறார்: 'நான் தேவன், உலகத்தைக் படைக்கிறேன்' (ஏசாயா 45:7).

92. இயேசுவால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டு ஆறுதல் பெற்ற ஆன்மா, தன்னை ஆசீர்வதித்தவருக்கு அறிக்கையிடல், நன்றி செலுத்துதல் மற்றும் தன்னை அமைதிப்படுத்தியவரை மகிழ்ச்சியுடன் அழைத்தல் ஆகியவற்றின் மூலம் ஒருவித மகிழ்ச்சியுடனும் அன்புடனும் பதிலளிக்கிறது; ஏனெனில், தீய ஆவிகளின் மாயையை அவர் எவ்வாறு நீக்குகிறார் என்பதை அது தன் மனக்கண்ணில் காண்கிறது.

93. 'என் விழிப்புள்ள கண்ணோ,' என்கிறார் தாவீது, 'என் "கற்பனையான" எதிரிகளைப் பார்க்கும், என் செவியோ, எனக்கு எதிராக வஞ்சகமாக எழுந்திருப்பவர்களைக் கேட்கும்' (சங். 91:12-13). மேலும், 'பாவிகளின் பலனை' தேவன் எனக்குள் செய்வதை நான் கண்டேன் (சங். 90:8). ஆனால், இதயத்தில் கற்பனைகள் இல்லாதபோது, மனம் அதன் இயல்பான நிலையில் நின்று, ஆன்மீகமானதோ அல்லது கடவுள் அன்பானதோ, ஒவ்வொரு இனிமையான தியானத்திற்கும் அசைக்கப்படத் தயாராக இருக்கிறது.

94. ஆக, நான் கூறியது போல, விழிப்புணர்வும் இயேசு பிரார்த்தனையும் ஒன்றுக்கொன்று சார்ந்தவை – உச்சகட்ட கவனமானது இடைவிடாத பிரார்த்தனையின் ஒரு பகுதியாகும், அதே சமயம் பிரார்த்தனையானது, மனதின் உச்சகட்ட விழிப்புணர்வு மற்றும் கவனத்தின் ஒரு பகுதியாகும்.

95. உடல் ஆன்மா இரண்டிற்கும் ஒரு நல்ல ஆசிரியன் மரணத்தின் மறக்க முடியாத நினைவும், நிகழ்காலத்திற்கும் மரண நேரத்திற்கும் இடையில் உள்ள அனைத்தையும் ஒதுக்கி, அதை எப்போதும் தன் கண்முன்னே வைத்துக்கொள்வதும் ஆகும்—மேலும், உடலை விட்டுப் பிரியும்போது நாம் படுக்கவிருக்கும் அந்த மரணப் படுக்கையையும், அதுபோலவே மற்றவற்றையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

96. சகோதரர்களே, எல்லா நேரங்களிலும் பாதிப்படையாமல் இருக்க விரும்புகிறவன் உறக்கத்திற்கு இடங்கொடுக்கக் கூடாது. ஆனால், இரண்டு விளைவுகளில் ஒன்று தவிர்க்க முடியாதது – ஒன்று, தன் நற்பண்புகளை இழந்து வீழ்ந்து அழிந்து போவது, அல்லது ஆயுதம் ஏந்திய மனதுடன் எப்போதும் விழிப்புடன் நிற்பது: ஏனெனில், பகைவனும் தன் சேனைகளுடன் எப்போதும் தயாராக, பதுங்கியிருந்து காத்திருக்கிறான்.

97. நமது மனதில் ஒரு தெய்வீக நிலை பிறக்கிறது, அது நமது இறைவனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவை இடைவிடாமல் நினைவுகூர்வதாலும் அழைப்பதாலும் ஏற்படுகிறது; ஆனால் நாம் அவருக்குள் மனதில் தொடர்ந்து ஜெபிப்பதையும், இடைவிடாத விழிப்புணர்வையும், ஒரு வாயிற்காப்பாளரின் கடமையையும் (அதாவது, நமது சொந்தமானவர்களை உள்ளே அனுமதித்து, அந்நியர்களைத் திருப்பியனுப்புவது) புறக்கணிக்கக் கூடாது; ஆனால் உண்மையாக, நாம் எப்போதும் நம்முடைய ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவைத் தியானிக்கும் அதே செயலில் ஈடுபட்டிருப்போம், ஒரு தீவிரமான இதயத்துடன் அவரை நோக்கிப் பிரார்த்தனை செய்து, அவர் நம்முடைய பரிசுத்த நாமத்தில் பங்குகொள்ள (சுவைக்க) நமக்கு அருள வேண்டும் என்று வேண்டுவோம் (அது நம் இதயங்களில் வேரூன்றும் பொருட்டு). ஏனெனில், அடிக்கடி திரும்பச் செய்வதுதான் நற்பண்பிற்கும் தீயபண்பிற்கும் தாயாகிய பழக்கத்திற்கு வழிவகுக்கிறது; பழக்கம் பின்னர் இயற்கையைப் போல மேலோங்கி நிற்கிறது. அத்தகைய நிலையை அடைந்தவுடன், புதர்களில் முயலைத் தேடும் வேட்டை நாயைப் போல, மனமே எதிரிகளைத் தேடுகிறது; ஆனால் அந்த நாய் விழுங்க முயல்கிறது, ஆனால் மனமோ தாக்கி வீழ்த்து விரட்ட முயல்கிறது.

98. ஆகையால், தீய எண்ணங்கள் நம்மில் பெருகும் போதெல்லாம், நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் ஜெபத்தை அவற்றுக்கு மத்தியில் புகுத்துவோம்; அப்பொழுது, அனுபவம் நமக்குக் கற்றுக் கொடுத்தபடி, அவை காற்றில் உள்ள புகையைப் போலக் கலைவதை நாம் உடனடியாகக் காண்போம். இதற்குப் பிறகு, மனம் (கவலை எண்ணங்களிலிருந்து விடுபட்டு) தனியாக இருக்கும்போது, நமது இடைவிடாத விழிப்புணர்வையும் வேண்டலையும் மீண்டும் தொடங்குவோம். இத்தகைய சோதனையை நாம் எதிர்கொள்ளும் போதெல்லாம் இவ்வாறு செயல்படுவோம்.

99. நிர்வாணமாகப் போருக்குச் செல்வதும், ஆடை அணிந்தபடி ஒரு பெரிய கடலைக் கடப்பதும், சுவாசிக்காமல் வாழ்வதும் எவ்வளவு இயலாதோ, அவ்வளவு இயலாது, பணிவும் கிறிஸ்துவை நோக்கிய இடைவிடாத ஜெபமும் இல்லாமல், ஆன்மீகமானவும் மறைவானதுமான போரைக் கற்றுக்கொள்வதும், அதைத் திறமையாகத் தொடர்வதும் அடக்குவதும்.

100. இத்தகைய விஷயங்களில் மிகவும் அனுபவம் வாய்ந்தவரான தாவீது பெருமான், ஆண்டவரிடம் கூறுகிறார்: 'உம்மால் என் பலத்தை நான் காத்துக்கொள்ளுவேன்' (சங். 58:10) – (அதாவது, உதவிக்காக உங்களிடம் திரும்பி). அதுபோலவே, அனைத்து நற்பண்புகளும் தோன்றும் இதயத்தின் ஆதிக்கத்தையும் மன அமைதியையும் பாதுகாப்பது, நமக்குத் தம்முடைய கட்டளைகளைக் கொடுத்த கர்த்தருடைய உதவியால் நம்மில் சாதிக்கப்படுகிறது. மேலும், நாம் அவரை இடைவிடாமல் அழைக்கும்போது, அவர், எல்லாவற்றையும் விட அதிகமாக இதயத்தின் அமைதியை அழிக்கின்ற, மனதை மந்தமாக்கும் அந்த ஆரோக்கியமற்ற மறதியை நம்மிடமிருந்து விரட்டுகிறார்; அது தண்ணீர் நெருப்பை அணைப்பது போலாகும். ஆகவே, ஓ துறவியே, உன்னைத் தன் மரணத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் சோம்பலால் வரும் தூக்கத்திற்கு அடிபணியாதே; ஆனால் இயேசுவின் நாமத்தில், உன் எதிரிகளைத் துரத்திவிடு, மேலும் ஒரு ஞானி கூறியது போல், இந்த மிகவும் இனிமையான பெயர் உன் சுவாசத்துடன் ஒட்டிக்கொள்ளட்டும்: அப்போதுதான் நீ மௌனத்தின் நன்மையை அறிவாய்.

101. தகுதியற்றவர்களாகிய நாம், நம்முடைய கடவுளும் ராஜாவுமான கிறிஸ்துவின் தெய்வீகமும் மிகவும் பரிசுத்தமுமான மர்மங்களில், பயபக்தியுடனும் நடுக்கத்துடனும் பங்குகொள்ளத் தகுதியுடையவர்களாகக் கருதப்படும்போது, அப்போது நாம் மிகத் தெளிவாக நிதானத்தையும், விழிப்புள்ள மனத்தையும், கடுமையான கவனத்தையும் வெளிப்படுத்துவோம், இதன் மூலம் இந்த தெய்வீக நெருப்பு—அதாவது, எங்கள் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் திருஉடல், எங்கள் பாவங்களையும், சிறு மற்றும் பெரிய அசுத்தங்களையும் அழித்துவிடும். ஏனெனில், அது எங்களை உள்ளே நுழையும்போது, எங்கள் இதயங்களிலிருந்து பொறாமை என்ற தீய ஆவிகளை உடனடியாக விரட்டி, எங்கள் கடந்த காலப் பாவங்களை மன்னிக்கிறது; அப்போது எங்கள் மனம் தீய எண்ணங்களின் அமைதியற்ற கலக்கத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறது. இதற்குப் பிறகு, நமது இதயத்தின் வாசலில் நின்று, நமது மனதை கவனமாகக் காப்பாற்றினால், மீண்டும் நாம் புனித மர்மங்களில் பங்கெடுப்பதற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படும்போது, தெய்வீக உடல் நமது மனதை மேலும் மேலும் ஒளிமயமாக்கி, ஒரு நட்சத்திரத்தைப் போலப் பிரகாசிக்கச் செய்யும்.

102. மறதி, நெருப்பைத் தண்ணீர் அணைப்பது போல, பொதுவாக மனத்தின் விழிப்புணர்வை அணைத்துவிடுகிறது. ஆனால் இயேசுவின் இடைவிடாத ஜெபம், அசைக்க முடியாத விழிப்புணர்வுடன் இணைந்து, இறுதியில் அதை இதயத்திலிருந்து விரட்டுகிறது. ஒரு சிறிய விளக்குக்கு மெழுகுவர்த்தியின் ஒளி தேவைப்படுவதைப் போல, பிரார்த்தனைக்கும் விழிப்புணர்வு தேவைப்படுகிறது (அல்லது ஒருவேளை, ஒரு அமைதியான காற்றில் உள்ள விளக்கைப் போல, அது ஒரு மெழுகுவர்த்தியைப் போல எரிய வேண்டும் என்பதற்காக).

103. பொக்கிஷமான ஒன்றைப் பாதுகாக்க ஒருவர் மிகுந்த அக்கறையுடன் இருக்க வேண்டும்; உண்மையாக, நமது புலன் மற்றும் மனத் தீமைகள் அனைத்திலிருந்தும் நம்மைப் பாதுகாக்கும் ஒன்றே நமக்குப் பொக்கிஷமானது. இயேசு கிறிஸ்துவைத் துதிப்பதன் மூலம் மனதைப் பாதுகாப்பது இதுவே—அதாவது, எப்போதும் இதயத்தின் ஆழத்தை ஆராய்ந்து, எண்ணங்களில் இடைவிடாமல் மௌனமாக இருப்பது—நியாயமானதாகத் தோன்றும் எண்ணங்களிலிருந்தும் கூட, நான் சொல்லலாம்—மேலும், திருடர்கள் அவற்றுக்கு அடியில் ஒளிந்துகொள்ளாதபடி, எல்லாவிதமான எண்ணங்களிலிருந்தும் வெறுமையாக இருக்க முயற்சிப்பது. ஆனால், இதயத்தில் பொறுமையுடன் நிலைத்திருக்கும்போது நாம் துன்பப்பட்டாலும், ஆறுதல் எப்படியாயினும் அருகில் உள்ளது.

104. இருண்ட மற்றும் வஞ்சகமான ஆவிகளின் தரிசனங்களையும், உருவங்களையும், கற்பனைகளையும் ஏற்றுக்கொள்ள அனுமதிக்கப்படாத, தொடர்ந்து பாதுகாக்கப்படும் இதயம், பொதுவாக ஒளி போன்ற எண்ணங்களுக்கு வழிவகுக்கிறது. ஏனெனில், ஒரு கரியானது ஒரு சுடரை எழுப்புவது போல, புனித ஞானஸ்நானத்தின் மூலம் நமது இதயங்களில் வசிக்கும் கடவுளும், நமது இதயங்களின் காற்று பொல்லாத காற்றுகளிலிருந்து தூய்மையானதாகவும், மனதின் விழிப்புணர்வால் பாதுகாக்கப்பட்டதாகவும் இருப்பதைக் கண்டால், மெழுகுதிரியின் சுடரைப் போல நமது சிந்தனை சக்தியைத் தூண்டிவிடுவார்.

105. மழை பெய்வதற்கு முன்பு வானில் மின்னல் கீற்றுகள் கீச்சிட்பது போல, இயேசு கிறிஸ்துவின் பெயரை நாம் எப்போதும் நமது இதயவெளியில் சுழன்று கொண்டிருக்கச் செய்ய வேண்டும். உள்மனப் போராட்டத்தில் ' ' என்ற ஆன்மீக அனுபவம் பெற்றவர்கள் இதை நன்கு அறிவார்கள். நாம் இந்த மனப் போரைப் பின்வரும் வரிசையில் நடத்த வேண்டும்: முதல் பணி கவனமாக இருப்பது; பின்னர், ஒரு எதிரி எண்ணம் நெருங்கி வருவதை நாம் கவனிக்கும்போது, கோபத்துடன், இதயத்திலிருந்து வரும் சாப வார்த்தைகளை அதன் மீது வீச வேண்டும்; மூன்றாவதாக, இயேசு கிறிஸ்துவின் அழைப்பை நோக்கி நமது இதயங்களைத் திருப்பி, அதன் எதிராக ஜெபிப்போம், இதன் மூலம் இந்தத் தீய பேயுரு உடனடியாக மறைந்துவிடும்; இல்லையெனில், ஒரு திறமையான மந்திரவாதியால் ஏமாற்றப்பட்ட குழந்தையைப் போல, மனம் இந்த கற்பனையின் பின்னால் செல்லக்கூடும்.

106. தாவீதைப் போல, 'கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே!' என்று கூவியழைத்து, நம்மை வருத்திக்கொள்வோம். – நம் தொண்டைகள் மௌனமாக (குரலிழந்து) போகட்டும்; ஆனால், நமது பகுத்தறியும் கண்கள், 'நமது தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில்' நம்பிக்கையுடன் மேலே நோக்குவதை ஒருபோதும் நிறுத்தாதிருக்கட்டும் (சங். 68:4).

107. நாம் எப்போதும் ஜெபிக்கவும் மனந்தளராமல் இருக்கவும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று கர்த்தர் சொன்ன அநியாய நியாயாதிபதியின் உவமையை எப்போதும் மனதில் கொண்டு, (அதன்படி செயல்பட்டு), – நாம் நன்மையும் நீதிமானாக்கப்படுவதையும் பெறுவோம்.

108. சூரியனை உற்று நோக்குபவரின் கண் கருவிழி பிரகாசமாக ஒளிராமல் இருப்பது எவ்வாறு இயலாதோ, அவ்வாறே, இதயத்தின் வளிமண்டலத்தைத் தொடர்ந்து ஊடுருவுபவர் ஒளிர்வதைத் தவிர்ப்பது இயலாது.

109. இந்த நிகழ்கால வாழ்வை உணவு மற்றும் பானம் இல்லாமல் வாழ்வது எவ்வளவு சாத்தியமற்றதோ, அவ்வாறே, மனத்தின் பாதுகாப்பும் இதயத்தின் தூய்மையும்—அதுதான் நிதானம் என்று அழைக்கப்படுகிறது—இல்லாமல், வேதனையின் பயத்தினால் செயலில் பாவம் செய்வதிலிருந்து தன்னைத் தடுத்துக் கொண்டாலும் கூட, ஆன்மா இறைவனுக்குப் பிரியமான மற்றும் ஆன்மீகமான எதையும் அடையவோ அல்லது மனப் பாவத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படவோ முடியாது.

110. இருப்பினும், ஒருவித சுயக்கட்டுப்பாட்டின் மூலம் செயலில் பாவத்தைத் தடுத்துக் கொள்ளும்வர்கள்கூட, கடவுள், தேவதூதர்கள் மற்றும் மனிதர்களுக்கு முன்பாக ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள்: ஏனெனில், 'தங்களைத் தாங்களே கட்டுப்பாட்டுடன் நடத்திக் கொள்பவர்கள்' 'பரலோக ராஜ்யத்திற்குள் வலுக்கட்டாயமாக நுழைபவர்கள்' ஆவர் (மத்தேயு 11:12).

111. மனதின் மௌனப் பழங்களின் அற்புதம் இதுவே: பாவங்கள், ஆரம்பத்தில் எண்ணங்களாக மட்டுமே மனதைத் தட்டுகின்றன—அவை மனதால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டால், பின்னர் அவை கடுமையான, இவ்வுலகியல் பாவங்களாக மாறக்கூடும்— எங்கள் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் வழிகாட்டுதலாலும் பரிந்துரையாலும், நிதானம் என்ற நற்பண்பினால் அவை அனைத்தும் எங்கள் உள்மனிதனில் மனரீதியாக வெட்டப்படுகின்றன; அவை உள்ளே நுழைந்து தீச்செயல்களில் தங்களை வெளிப்படுத்திக் கொள்ள அனுமதிக்கப்படுவதில்லை.

112. பழைய ஏற்பாடு வெளிப்புற, இவ்வுலகியல் மற்றும் உடல் சார்ந்த செயல்களின் மாதிரியாகவும், புதிய ஏற்பாடு எனப்படும் புனித நற்செய்தி கவனத்தின் அல்லது இருதயத் தூய்மையின் மாதிரியாகவும் இருக்கிறது. மேலும் பழைய ஏற்பாடு பரிபூரணத்திற்கு வழிவகுக்காதது போல, தேவனைத் திருப்திப்படுத்தும் கிரியையில் உள்ளான மனிதனை திருப்திப்படுத்தவோ அல்லது உறுதிப்படுத்தவோ இல்லை: 'ஏனெனில், நியாயப்பிரமாணம் ஒன்றையும் நிறைவேற்றவில்லை' என்று அப்போஸ்தலன் கூறுகிறார். (எபி. 7:19), ஆனால் அது கடுமையான பாவங்களைத் தடுத்ததுடன் சரி—(இதயத்தின் தூய்மையைப் பாதுகாப்பதற்காக தீய எண்ணங்களையும் ஆசைகளையும் இதயத்திலிருந்து வெட்டுவது, இது உதாரணமாக, ஒருவரின் கண்ணையோ பல்லையோ தோண்டி எடுப்பதற்கு எதிரான தடையுத்தரவை விட உயர்ந்த நற்செய்தி உபதேசமாகும்): அதுபோலவே, உடல் சார்ந்த நீதியையும், உடல் சார்ந்த துறவு முறைகளையும்—அதாவது நோன்பு, விரதம், வெறும் தரையில் படுத்து உறங்குதல், நின்று கொண்டிருத்தல், இரவு கண்விழித்திருத்தல் போன்றவற்றை—ஒருவர் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இவை பொதுவாக உடலுக்காக மேற்கொள்ளப்படுகின்றன, மேலும் உடலின் காம உணர்வுகளைப் பாவ உணர்வுகளிலிருந்து அமைதிப்படுத்த உதவுகின்றன. இவை அனைத்தும், பழைய ஏற்பாட்டில் கூறப்பட்டபடி (சட்டம் நல்லது) நிச்சயமாக நல்லது; ஏனெனில், அது நமது புறமனிதனுக்குப் போதிக்கவும், உணர்ச்சிப்பூர்வமான செயல்களிலிருந்து நம்மைப் பாதுகாக்கவும் உதவுகிறது. ஆனால் இந்தத் துறவு நெறிகள் மனப் பாவங்களுக்குப் பாதுகாவலர்களாக இருப்பதில்லை, அவற்றைத் தடுப்பதும் இல்லை; அதாவது, பொறாமை, கோபம் போன்றவற்றிலிருந்து நம்மை விடுவிக்கும் அளவுக்கு அவை சக்திவாய்ந்தவை அல்ல.

113. ஆனால் இருதயத் தூய்மை—அதாவது, புதினறிவினை அதன் நோக்கமாகக் கொண்ட மனதைக் காப்பதும் பேணுவதும், நாம் அதை நாம் செய்ய வேண்டியவாறு கடைப்பிடித்தால்— அது இதயத்திலிருந்து எல்லாப் பற்றுகளையும் ஒவ்வொரு தீமையையும் வெட்டி அகற்றி, அதற்குப் பதிலாக அதில் மகிழ்ச்சி, நம்பிக்கை, மனந்திரும்புதல், அழுகை, கண்ணீர், சுய அறிதல், தன் பாவங்களை அறிதல், மரண நினைவு, உண்மையான பணிவு, கடவுள் மற்றும் மக்கள் மீதான எல்லையற்ற அன்பு, மற்றும் இதயத்தின் தெய்வீகப் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றைப் பொழிகிறது.

114. பூமியில் நடப்பவன் காற்றைப் பிளக்காமல் இருப்பது எவ்வளவு இயலாதோ, அவ்வளவு இயலாது மனித இதயம் பேய்களால் இடைவிடாமல் தாக்கப்படாமலும், அல்லது அவற்றின் மறைவான செல்வாட்டிற்கு ஆளாகாமலும் இருப்பது, ஒருவர் மிகக் கடுமையான உடல் துறவைக் கடைப்பிடித்தாலும் கூட.

115. கர்த்தருக்கு முன்பாக ஒரு துறவியாகத் தோன்றுவதற்கு மட்டுமல்லாமல்—நல்லவராகவும், சாந்தகுணமுள்ளவராகவும், எப்போதும் தேவனுடன் ஐக்கியப்பட்டவராகவும்—உண்மையாகவே அவ்வாறு இருக்க நீங்கள் விரும்பினால்; அப்படியானால், கவனத்துடன் இருப்பது என்ற நற்பண்பை கடைப்பிடிக்க உன் முழு முயற்சியுடன் பாடுபடு. அது மனதைக் காத்துப் பேணுவதிலும், இதயத்தில் ஒரு இனிமையான அமைதியையும், பகல் கனவுகளிலிருந்து விடுபட்ட ஆன்மாவின் பேரின்ப நிலையையும் நிலைநிறுத்துவதிலும் அடங்கியுள்ளது: இந்தப் பண்பை பலரிடம் உன்னால் காண முடியாது.

116. கவனத்தின் நற்பண்பு மன ஞானம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. – மேலும் அதை இயேசு ஜெபத்தின் மூலம், பணிவுடனும் விடாமுயற்சியுடனும், புலன்களின் மற்றும் மனதின் மௌனத்துடன், உணவு மற்றும் பானத்தில் மிதமாகவும், பாவமான அனைத்திலிருந்தும் விலகியிருப்பதன் மூலமும், நுட்பமான பகுத்தறிவுடன் மனதின் பாதையின் வழியாக திறமையாகப் பயிற்சி செய்யுங்கள், மேலும், கடவுளின் உதவியுடன், நீங்கள் எதிர்பார்க்காததை அது உங்களுக்கு வெளிப்படுத்தும்— —அது உங்களுக்கு அறிவை வழங்கும், உங்களுக்குப் பிரகாசமளிக்கும், உங்களுக்கு ஞானத்தைத் தரும், மேலும் நீங்கள் முன்பு உங்கள் மனதில் கருதக்கூட முடியாததை, நீங்கள் விருப்பங்களின் இருளிலும், இருண்ட செயல்களிலும் நடந்து, மறதி மற்றும் குழப்பமான எண்ணங்களின் ஆழத்தில் மூழ்கியிருந்தபோது, அது உங்களுக்குக் கற்பிக்கும்.

117. பள்ளத்தாக்குகள் எவ்வாறு ஏராளமான கோதுமையை விளைவிக்கின்றனவோ, அவ்வாறே இது உங்கள் இதயத்தில் எல்லா வகையான நன்மைகளையும் ஏராளமாக விளைவிக்கும் – அல்லது, நாம் ஒன்றும் செய்ய முடியாத எங்கள் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே இதை உங்களுக்கு வழங்குவார். மேலும் ஆரம்பத்தில் அது உங்களுக்கு ஒரு ஏணியாகத் தோன்றும்; பின்னர் நீங்கள் படிக்கும் ஒரு புத்தகமாகவும் தோன்றும்; இறுதியாக, நீங்கள் மேலும் மேலும் முன்னேறும்போது, அது பரலோக எருசலேமாகிய ஒரு நகரமாக உங்களுக்குத் தோன்றும், மேலும் ஆராதனைக்குரியவரான, இஸ்ரவேலின் கிறிஸ்து, சக்திகளின் ராஜா, அவருடைய நித்திய பிதாவோடும் பரிசுத்த ஆவியோடும் கூடாக, உங்கள் மனதில் உண்மையாகவே தரிசனம்பண்ணுவீர்கள்.

118. அசுரர்கள் எப்போதும் வஞ்சகமான கற்பனைகள் மூலம் நம்மைப் பாவத்திற்குள் வழிநடத்துகிறார்கள். இவ்வாறு, செல்வம் மற்றும் பேராசையின் கற்பனைகள் மூலம், அவர்கள் அனைவருக்கும் ஆண்டவராகவும் கடவுளாகவும் இருப்பவரைக் காட்டிக்கொடுக்க, தீய யூதாஸைத் தூண்டினர். உடலியல் ஆறுதல்—அதுவே அற்பமானது—மற்றும் கௌரவம், செல்வம் மற்றும் மகிமை ஆகியவற்றைப் பற்றிய பொய்யான கனவுகள் மூலம், அவர்கள் அவனைக் கடவுளைக் கொலை செய்யத் தூண்டினர், பின்னர் கழுத்தை நெரித்து தற்கொலைக்குத் தள்ளினர், அவனுக்கு நித்திய மரணத்தை உறுதி செய்தனர்—இது அவர்கள் அவனது கனவுகளிலோ அல்லது தங்கள் வஞ்சனைகளிலோ அவனுக்குக் காட்டியதற்கு நேர்மாறானது, இவ்வாறு அந்தத் துரோகிகள் அவனுக்குப் பழிவாங்கினர்.

119. ஆகவே, நமது இரட்சிக்கையின் எதிரிகள், பொய்யான கனவுகள் மற்றும் வெற்று வாக்குறுதிகள் மூலம் நம்மை அழிவுக்குள் எவ்வாறு வழிநடத்துகிறார்கள் என்பதைக் கவனியுங்கள். மேலும் சாத்தான் தானும் கடவுளுக்குச் சமமாக இருப்பதாகக் கனவு கண்டு, அதே வழியில் வானளாவிய உயரங்களிலிருந்து மின்னல் போல வீழ்ந்தான். இவ்வாறு அவன் பின்னர் ஆதாமை ஒரு குறிப்பிட்ட தெய்வீக குணத்தின் (அனைத்தையும் அறிந்திருத்தல்) கனவை அவனுக்குள் ஊட்டி கடவுளிடமிருந்து அந்நியப்படுத்தினான்; அதே வழியில் இந்த வஞ்சகனும் துரோகியுமான எதிரி, பாவம் செய்வோர் அனைவரையும் வழக்கமாக வஞ்சிக்கிறான்.

120. மறதியால் கவனச்சிதறலுக்கு ஆளாகி, இயேசுவின் கவனத்திலிருந்தும் ஜெபத்திலிருந்தும் நீண்ட காலத்திற்கு விலகிச் செல்லும்போது, நமது இதயங்கள் தீய எண்ணங்கள் என்ற விஷத்தின் கசப்பால் நிரம்புகின்றன. ஆனால், தெய்வீகத்தின் மீதான அன்பினால், அசைக்க முடியாத ஆர்வத்துடன், மேலே விவரிக்கப்பட்டவை (அதாவது, கவனம் மற்றும் பிரார்த்தனை) நமது உள் ஆலயத்தில் (நமது உள் பட்டறையில், இதயத்தில்) கவனமாகப் பயிற்சி செய்யத் தொடங்கும் போது, அது மீண்டும் ஒருமுறை ஒருவித தெய்வீக மகிழ்ச்சியால் ஆனந்தமடைந்த உணர்வின் இனிமையால் நிரம்புகிறது. அப்போதுதான், வேறு எந்தக் காரணத்திற்காகவும் அல்ல, அதன் விளைவாக நமது ஆன்மாவில் நாம் உணரும் இனிமையான இனிமை மற்றும் ஆறுதலுக்காக, இதயத்தின் மௌனத்தில் எப்போதும் நடக்க உறுதியாகத் தீர்மானிக்கிறோம்.

121. அனைத்து அறிவியல்களுக்கும் மேலான அறிவியல், அனைத்து கலைகளுக்கும் மேலான கலை, தீய எண்ணங்களைக் கையாளும் திறனே. அவற்றுக்கு எதிரான மிகச் சிறந்த மருந்தும் கலையும், இறைவனின் உதவியுடன் அவற்றின் அறிகுறிகள் தோன்றுவதைக் கவனிப்பதும், நமது உடல் கண்களைப் பாதுகாப்பது போல, எப்போதும் நமது எண்ணங்களைத் தூய்மையாக வைத்திருப்பதும், தற்செயலாக அவற்றுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கக்கூடிய எதையும் கூர்மையாகக் கவனிப்பதும், ஒரு புழுதி துகள் கூட அவற்றை அடைய விடாமல் இருப்பதற்கு எல்லா வழிகளிலும் முயற்சிப்பதும் ஆகும்.

122. பனி நெருப்பை உண்டாக்காதது போல, அதுபோல தண்ணீர் நெருப்பைப் பிறக்கச் செய்யாது, முட்புதர் அத்திப்பழங்களைத் தராது: அவ்வாறே ஒவ்வொரு நபரின் இதயமும், அவர்கள் தங்கள் அகத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, நிதானத்துடன் இயேசுப் பிரார்த்தனையை இணைத்து, பணிவையும் அக அமைதியையும் பெற்று, முன்னோக்கி விரைந்து செல்லும் ஒரு மாமியின் முழு ஆர்வத்துடனும் முயலாத வரையில், தீய எண்ணங்கள், வார்த்தைகள் மற்றும் செயல்களிலிருந்து விடுவிக்கப்படாது. தன்னைக் கவனிக்காத ஆன்மா, ஒரு மலட்டுக் கழுதையைப் போல, நன்மையானதும் பரிபூரணமானதும் ஆன எண்ணங்கள் அற்றதாகும்; ஏனெனில், அதிலும் ஆன்மீக ஞானத்தின் அறிதல் இல்லை. உண்மையாகவே, இயேசுவின் பெயரைத் துதிப்பதும், உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களைத் தவிர்ப்பதும் ஆன்மாவுக்கு அமைதியைக் கொண்டுவரும் ஒரு இனிமையான பணியாகும்.

123. ஆன்மா உடலுடன் ஒரு தீய உடன்படிக்கையில் நுழையும்போது, அவை இணைந்து வீண் பெருமையின் நகரத்தையும், கர்வத்தின் தூணையும் கட்டி, அதில் வசிக்க அசுத்தமான எண்ணங்களுக்கு வழிவகுக்கின்றன. ஆனால் கர்த்தர், கெஹென்னாவின் பயத்தின் மூலம், அவர்களின் ஒற்றுமையைக் குலைத்து அவர்களைப் பிரிக்கிறார், மேலும் ஆன்மாவாகிய விலைமாதுவை, புத்திமாகச் செயல்படவும், உடலாகிய (பணியாளனாகிய) அந்நியமான மற்றும் முரணான வார்த்தைகளைப் பேசவும் கட்டாயப்படுத்துகிறார். இந்தப் பயத்திலிருந்து அவர்களுக்குள் பிரிவினை எழுகிறது: 'ஏனெனில் மாம்சத்திற்குரிய மனம் தேவனுக்கு விரோதமாயிருக்கிறது; அது தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்திற்குக் கீழ்ப்படியாமலிருக்கிறது' (ரோமர் 8:7).

124. நமது அன்றாடச் செயல்களை ஒவ்வொரு மணி நேரமும் ஆராய்ந்து, அவற்றை கவனமாகச் சிந்திக்க வேண்டும். மேலும், நமது உள்ளில் உள்ள தீமையை, கிறிஸ்துவின் உதவியுடன், நம்மால் முடிந்தால், வெல்ல விரும்பினால், மாலையில் மனந்திரும்புதல் மூலம் அவற்றின் சுமையை இலகுவாக்க வேண்டும். நமது அனைத்து புலன் சார்ந்த மற்றும் கண்ணுக்குத் தெரியும் செயல்களையும் கடவுளுக்கு இணங்கவும், கடவுளின் சந்நிதியிலும், கடவுளுக்காக மட்டுமே செய்கிறோமா என்றும் நாம் ஆராய வேண்டும். அப்போதுதான், முட்டாள்தனமாக, இந்தச் செயல்பாட்டின் போது எந்தவொரு ஆரோக்கியமற்ற உணர்வுகளாலும் நாம் வெல்லப்படாமல் இருப்போம்.

125. கடவுளின் உதவியுடன், நமது சுயக்கட்டுப்பாட்டின் மூலம் ஒவ்வொரு நாளும் நாம் எதையாவது அடைந்தால், நாம் மற்றவர்களுடன் பகுத்தறிவற்ற தொடர்புகளில் ஈடுபடக்கூடாது, இல்லையெனில் எந்தவொரு கவர்ச்சிகரமான உரையாடல்களாலும் நமக்கு தீங்கு ஏற்படக்கூடும்; மாறாக, மிகவும் அழகானதும் மிகவும் இனிமையானதுமான இந்த நற்பண்புக்காக (விவேகம்), வீண் என்று கருதப்படுபவற்றை எல்லாம் நாம் இகழ வேண்டும்.

126. ஆன்மாவின் மூன்று ஆற்றல்களையும், அவற்றின் இயல்புக்கும், அவற்றின் படைப்பாளரான கடவுளின் நோக்கத்திற்கும் இணங்க, நாம் சரியான வழியில் வழிநடத்த வேண்டும். அதாவது: கோபமூட்டும் ஆற்றல், நமது புற ஆத்துமாவிற்கும், சர்ப்பமான சாத்தானுக்கும் எதிராக வழிநடத்தப்பட வேண்டும். 'கோபப்படுங்கள், ஆனால் பாவஞ்செய்யாதிருங்கள்' என்று கூறப்பட்டுள்ளது (சங். 4:5). இதன் பொருள், பாவத்தின் மீதும், அதாவது நம்மை நாமே மற்றும் சாத்தானின் மீதும் கோபப்பட வேண்டும், அதனால் கடவுளுக்கு எதிராகப் பாவம் செய்யாமல் இருப்பதற்காக. நாம் விருப்ப சக்தியை கடவுள் மற்றும் நற்பண்பு நோக்கி செலுத்த வேண்டும், அதே நேரத்தில் மனதை இரண்டின் மீதும் மேலாதிக்கமாக ஆக்க வேண்டும், அப்போதுதான் ஞானம் மற்றும் விவேகத்துடன் அது அவற்றை ஒழுங்குபடுத்தவும், அறிவுறுத்தவும், தண்டிக்கவும் மற்றும் ஆளவும் முடியும், ஒரு மன்னன் தனது குடிமக்களை ஆள்வது போல. அப்பொழுது, நம்மில் இருக்கும் தேவனுக்குரிய மனம் அவற்றை ஆளும் (அதாவது, அவற்றுக்குக் கீழ்ப்படிவதற்குப் பதிலாக அவற்றின் மீது ஆட்சி செலுத்தும்போது). உணர்ச்சிகள் மனதிற்கு எதிராகக் கிளர்ந்தெழுந்தாலும், மனம் அவற்றுக்கு மேலாக ஆள வேண்டும் என்று கட்டளையிடுவதை நாம் ஒருபோதும் நிறுத்தக்கூடாது. ஏனெனில் ஆண்டவரின் சகோதரர் கூறுகிறார்: 'தனது சொற்களில் தடுமாறாதவன், தன் சரீரம் முழுவதையும் அடக்கக்கூடிய பரிபூரண மனிதன்' (யாக்கோபு 3:2). உண்மையாகவே, ஒவ்வொரு மீறலும் பாவமும் இந்த மூன்று சக்திகளால் செய்யப்படுகின்றன, மேலும் ஒவ்வொரு நன்மையும் நீதியும் இதே மூன்று சக்திகளால் நிறைவேற்றப்படுகின்றன.

127. ஒரு துறவி உலகியல் விஷயங்களைப் பற்றி மற்றவர்களிடம் பேசும்போதோ, அல்லது அவற்றைத் தன் மனதில் சிந்திக்கும்போதோ, அல்லது அவனது உடல் மற்றும் மனம் எதற்கும் இவ்வுலகியல் விஷயங்களில் வீணாக ஈடுபட்டிருக்கும்போதோ, அல்லது பொதுவாக வீண் பெருமையிலும் (மற்றும் இலட்சியமற்ற தன்மையிலும்) ஈடுபடும்போதோ, மனம் மங்கி வறண்டுவிடுகிறது. ஏனெனில், அத்தகைய சமயத்தில், உடனடியாகப் பிறகு, அவர் தனது தீவிர உணர்வையும், (அடக்கத்தையும், கடவுளுக்கு முன்பான துணிச்சலையும், அறிவையும்) இழக்கிறார் (அவர் கடவுளையும் கடவுளின் வழிகளையும் மறந்துவிடுகிறார்): நாம் நமது மனதோடு எவ்வளவு தூரம் கவனம் செலுத்துகிறோமோ, அவ்வளவு தூரம் நாம் அறிவொளி பெறுகிறோம், நாம் கவனம் செலுத்தாத அளவிற்கு, நாம் மங்குகிறோம்.

128. மன அமைதிக்கும் நிதானத்திற்காகவும் தினமும் பாடுபட்டு, அதை ஆர்வமாகத் தேடும் எவரும், தனது உழைப்பு வீணாகாமல் இருப்பதற்காக, இவ்வுலக இன்பங்கள் அனைத்தையும் எளிதில் இகழ்வார். ஆனால், (புலன்களில் ஈடுபடுவதில் தவறில்லை என்ற) ஏதேனும் ஒரு பொய்க் காரணத்தால் அவன் தன் மனச்சாட்சியை ஏமாற்றினால், அவன் மறதியின் கசப்பான உறக்கத்தில் விழுவான்; அந்தத் தெய்வீக தாவீது, அதிலே விழாதபடி ஜெபிக்கிறார் (சங். 12:4 – 'மரண நித்திரை உறங்கிப் போகாதபடி'). மேலும், அப்போஸ்தலர் கூறுகிறார்: 'நீதியானதைச் செய்யத் தெரிந்துகொண்டு அதைச் செய்யாதவன் பாவம் செய்கிறான்' (யாக்கோபு 4:17).

129. நமது உற்சாகம் குன்றுவதை உணர்ந்தவுடன், நாம் ஆர்வத்துடன் மூட்டப்பட்டு, அன்பான விடாமுயற்சியுடன் மனதின் வழக்கமான செயல்பாட்டை (விழிப்புணர்வும் பிரார்த்தனையும்) மீட்டெடுத்தால், மனம் சோம்பலில் இருந்து அதன் சரியான நிலைக்கும் நிதானத்திற்கும் திரும்புகிறது.

130. ஒரு ஆலைக் கழுதை தனக்குக் கட்டப்பட்ட சக்கரத்தை மிதித்துக் கொண்டிருக்கும்போது முன்னோக்கி நகர முடியாது (அது மிதித்தாலும், சக்கரம் நிற்கும் வரை அதே இடத்தில் நிற்கிறது): மேலும் மனம் தனது உள் (அங்கு எண்ணங்களின் சுழற்சியை நிறுத்துவதன் மூலம்). ஏனெனில், அத்தகைய மனம் அதன் அகக்கண்களால் எப்போதும் குருடானது, நன்மையையும் ஒளிமயமான இயேசுவையும் காண இயலாதது.

131. ஒரு நல்ல வலுவான குதிரை, அதன் மேல் அமர்ந்தவரை ஏற்றிக்கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் பாய்கிறது; அவ்வாறே, எல்லா எண்ணங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, 'விடியற்காலையில் அவனுக்கு முன்பாகத் தோன்றும்'போது மனமும் கர்த்தருடைய ஒளியில் மகிழும் (ஏசா. 5:4). தன்னைத் தானே தீவிர உணர்ச்சிக்கு எழுப்பிக்கொண்டு, அது மனதின் செயல்பாட்டு ஞானத்தின் 'வலிமையிலிருந்து' தியானத்தின் அற்புதமான 'சக்திக்கும்', சொல்லொணா மர்மங்கள் மற்றும் நற்பண்புகளுக்கும் முன்னேறும்; இறுதியாக, அவன் தன் இதயத்தில் உயர்ந்த தெய்வீக எண்ணங்களின் அளவற்ற ஆழத்தை உணரும்போது, 'தேவதையரின் தேவன்' அவன் இதயத்தால் அடக்கக்கூடிய அளவிற்கு அவனுக்குத் தோன்றுவார் (சங். 83:8). இதனால் உந்தப்பட்ட மனம், தன்னை நோக்கி மிகுந்த ஆவலுடன் செலுத்தப்படும் அறிவார்ந்த பார்வையைக் காப்பாற்றுவதற்காகவே, இக்காரணத்திற்காகவே, தன்னைக் காணக்கூடியவரும், அனைத்தையும் காண்பவருமான கடவுளை அன்புடன் மகிமைப்படுத்துகிறது.

132. ஞானமுடன் காக்கப்படும் இருதயத்தின் மௌனம், உயர்ந்த ஆழங்களைக் காணும்; மேலும் மௌனமான மனச்செவி அற்புதமான காரியங்களைக் கேட்கும்.

133. ஒரு பயணி, நீண்ட, கரடுமுரடான மற்றும் கடினமான பயணத்தைத் தொடங்கி, திரும்பி வரும் பயணத்தில் வழியை மறந்துவிடக் கூடாது என்று பயந்து, வீட்டிற்குப் பாதுகாப்பாகத் திரும்ப உதவும் அடையாளக் கற்களைப் போல, சாலையோரத்தில் குறியீடுகளை வைக்கிறான்: மேலும், நிதானத்தின் பாதையில் நடப்பவன், தனக்கும் அதே அபாயம் (அதாவது வழியைத் தவறவிடுதல் அல்லது பின்னோக்கித் திரும்புதல்) நேரிடலாம் என அஞ்சி, (பிதாமகர்களிடமிருந்து கேட்ட) வார்த்தைகளை (மைல்கற்களாக) அமைக்கட்டும்.

134. ஆனால் ஒரு பயணிக்காக, அவர் புறப்பட்ட இடத்திற்குத் திரும்புவது ஒரு மகிழ்ச்சிக்கான காரணமாகும்; ஆனால் தியான நிலையில் உள்ளவர்களுக்கு, பின்னோக்கித் திரும்புவது பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மாவின் அழிவையும், கடவுளுக்குப் பிரியமான செயல்கள், வார்த்தைகள் மற்றும் எண்ணங்களிலிருந்து விலகிச் செல்வதற்கான அறிகுறியையும் குறிக்கிறது. மேலும், ஆன்மாவின் மரண நித்திரையின் போது, முட்களைப் போன்ற எண்ணங்கள் அவனை (அவனது நித்திரையிலிருந்து) எழுப்பும்; தனது சொந்த கவனக்குறைவின் காரணமாக அவன் ஆழ்ந்த இருளிலும் மந்தநிலையிலும் வீழ்ந்ததை அவை அவனுக்கு நினைவூட்டும்.

135. துயரத்திலும், விரக்தியிலும், நம்பிக்கையின்மையிலும் (– தப்பிக்க வழியில்லாத நம்பிக்கையற்ற உச்சகட்ட நிலைகளில்) விழுந்த நாம், தாவீது செய்தது போல நாமும் செய்ய வேண்டும் – நம் இதயங்களையும் 'நம்முடைய விண்ணப்பத்தையும்' தேவனுக்கு முன்பாக 'ஊற்றி', நம் 'துயரத்தை' அது உள்ளபடியே 'வெளிப்படுத்த' வேண்டும் கர்த்தரிடம் (சங். 141:3) முறையிட வேண்டும். ஏனெனில், நம்மைப் பற்றிய எல்லா காரியங்களையும் ஏற்பாடு செய்யவும், நமது துன்பத்தை, அது நமது நன்மைக்காக இருந்தால், இலேசானதாக (தாங்குவதற்கும் வெல்வதற்கும் எளிதானதாக) மாற்றவும், அழிவு மற்றும் பேரழிவு தரும் துக்கத்திலிருந்து நம்மை விடுவிக்கவும் போதுமான வல்லமையுள்ளவரும் ஞானமுள்ளவருமான தேவனிடம் நாம் அறிக்கை செய்கிறோம்.

136. இயல்பாக எழாத மக்கள் மீதான கோபம்; தேவனுக்கு முரணான துக்கம்; மற்றும் மனச்சோர்வு—இவை அனைத்தும் நல்ல மற்றும் பகுத்தறிவுள்ள எண்ணங்களுக்கு சமமாக அழிவைத் தருகின்றன; ஆனால், நமது அறிக்கையின் பொருட்டு அவற்றை நீக்கி, கர்த்தர் மகிழ்ச்சியை ஊட்டுகிறார்.

137. நமது விருப்பத்திற்கு எதிராக நமது இதயங்களில் ஊடுருவி தங்கியிருக்கும் எண்ணங்கள், இதயத்தின் ஆழ்ந்த தியானத்தின் ஆழத்திலிருந்து நிதானத்துடன் செய்யப்படும் இயேசு பிரார்த்தனையால் பொதுவாக விரட்டப்படுகின்றன.

138. சொல்லப்படாத எண்ணங்களின் பெருங்கூட்டத்தின் மத்தியில், நாம் நம்மை நேர்மையாகவும் பாரபட்சமின்றி கண்டிக்கும்போது - அல்லது (நம்முள் ஒரு பகுதியான) ஒரு மனிதனிடம் சொல்வது போல எல்லாவற்றையும் இறைவனிடம் ஒப்படைக்கும்போது - நமது துயரத்தில் ஆறுதலையும் மகிழ்ச்சியையும் காண்போம். எல்லா வகையிலும், இந்த இரண்டு முறைகள் மூலமாக, நம்மைத் துன்புறுத்தும் அனைத்திலிருந்தும் நாம் அமைதியைக் காண்போம்.

139. தந்தையர்கள், சட்டத்தைக் கொடுத்த மோசேயை மனதின் ஒரு உருவகமாக அங்கீகரிக்கின்றனர்—எரியும் புதரில் கடவுளைக் காண்பவர், தனிப்பட்ட முறையில் மகிமைப்படுத்தப்படுபவர், மற்றும் தேவர்களின் கடவுளால் பார்வோனுக்கு ஒரு கடவுளாக நியமிக்கப்படுபவர்; பின்னர் அவர் எகிப்தைத் தீங்குநோய்களால் தாக்கி, இஸ்ரவேலை அதிலிருந்து வெளியேற்றி, சட்டத்தைக் கொடுக்கிறார். இவை அனைத்தும், உருவகமாகவும் ஆன்மீக அர்த்தத்திலும் எடுத்துக்கொள்ளப்படும்போது, மனதின் செயல்களையும் நற்பண்புகளையும் சித்தரிக்கின்றன.

140. சட்டத்தை அருளியவரின் சகோதரரான ஆரோன், வெளிப்புற மனிதனின் உருவமாகப் பணியாற்றுகிறார். ஆகவே, நாம் (புறமனிதனான) அவன் மீது கோபத்துடன் குற்றம் சாட்டும் போது, ஆரோன் பாவம் செய்தபோது மோசே அவனிடம் பேசியது போல, அவனிடமும் பேசுவோம்: 'இஸ்ரவேல் (கடவுளைக் காணும் மனம்) உன்னை எந்த உரிமையின் பேரில் நீதிமான் என்று தீர்ப்பிட்டது, நீ உயிரோடிருக்கும் தேவன், சர்வவல்லமையுள்ள கர்த்தரிடமிருந்து அவனை ஒரு மதத்திலிருந்து விலகியவனாக மாற்ற அவசரப்பட்டாய் (உங்கள் சொந்த எண்ணங்களால் நீங்கள் அவரைத் தேவனைக் குறித்த நிதானமான தியானத்திலிருந்து திசை திருப்பினீர்கள்) (புற. 32:21)?

141. பல சிறந்த உதாரணங்களில், கர்த்தர், லாசரனை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பும் வேலையைத் தொடங்கும் போது (அவர், 'இளைஞனே, வெளியே வா' என்று கூறி), மேலும், ஆன்மா ஒரு பெண்ணைப் போல தளர்வான உணர்ச்சிவசத்தில் ஈடுபடும்போதும், பொதுவாக, தன்னைத்தானே கண்டிக்கும் ஒரு குணத்தை தனக்குள் நிறுவ முயற்சிக்கும்போதும், அதை ஒரு கடுமையான தடையின் மூலம் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்பதையும் அவர் வெளிப்படுத்தினார்; அந்தக் குணம்—அதாவது, சுய-கண்டனம்—ஆன்மாவை சுய-இன்பம், வீண் பெருமை மற்றும் கர்வத்திலிருந்து விடுவிக்கும் திறன் கொண்டது.

142. ஒரு பெரிய கப்பல் இல்லாமல் கடலின் ஆழங்களைக் கடக்க முடியாதது போல, இயேசு கிறிஸ்துவின் பெயரைத் துதிக்காமல் தீய எண்ணங்களை விரட்டவும் முடியாது.

143. கண்டனம் பொதுவாக அத்தகைய எண்ணங்களின் மேலதிக முன்னேற்றத்தைத் தடுக்கிறது, ஆனால் இயேசு கிறிஸ்துவின் பெயரைத் துதிப்பது அவற்றை இதயத்திலிருந்து வெளியேற்றுகிறது. நம்மைக் காயப்படுத்திய ஒரு நபர், ஒரு பெண்ணின் அழகு, அல்லது வெள்ளி மற்றும் தங்கம் போன்ற ஏதேனும் ஒரு புலன் சார்ந்த பொருளைக் காணும்போது ஆன்மாவில் ஒரு எண்ணம் எழும்போதே—அல்லது இந்த விஷயங்கள் அனைத்தும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நம் மனதில் கடந்து செல்லும்போது—நமது இதயத்தை அத்தகைய பகல் கனவுகளுக்குள் வழிநடத்திய ஆவிகள் கோபம், காமம் மற்றும் பணப் பற்று என்பவை என்பதை உடனடியாகத் தெளிவாக உணர முடிகிறது. நமது மனம், மாயைகளுக்கு எதிராகத் தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதிலும், தீயவர்களின் கவர்ச்சிகரமான பகல் கனவுகளையும் தந்திரங்களையும் பட்டப்பகல் போல் தெளிவாகப் பார்ப்பதிலும் அனுபவம் வாய்ந்ததாகவும், பயிற்சி பெற்றதாகவும், திறமை வாய்ந்ததாகவும் இருந்தால், உடனடியாக, எதிர்ப்பின் மூலமாகவும், கண்டிப்பின் மூலமாகவும், இயேசு கிறிஸ்துவிடம் ஜெபிப்பதன் மூலமாகவும், அது சாத்தானின் நெருப்பு அம்புகளை எளிதில் அணைத்துவிடுகிறது, உணர்ச்சிப்பூர்வமான பகல் கனவுகள் நமது எண்ணங்களைத் தன்பின்னால் இழுத்துச் செல்வதையும், இந்த எண்ணங்கள் தீயுணர்வின் மாயையுடன் இணக்கமாகி, அதனுடன் இனிமையாக உரையாடி, வீணான சிந்தனைகளில் ஈடுபடுவதையும், அல்லது அதனுடன் கூடிப் பழகுவதையும் தடுக்கிறது – அதன் பிறகு, இரவு பகலைத் தொடர்வது போல, தவிர்க்க முடியாமல் தீச்செயல்கள் நிகழ்கின்றன.

144. இருப்பினும், நமது மனம் எச்சரிக்கையான நிதானத்தின் கலையில் அனுபவமற்றதாக இருந்தால், அது தனக்குத் தோன்றும் எந்தவொரு காட்சியையும், அது எதுவாக இருந்தாலும், உடனடியாக உணர்ச்சிப்பூர்வமாகப் பற்றிக்கொள்கிறது, மேலும் அதனுடன் உரையாடத் தொடங்குகிறது; அபத்தமான கேள்விகளைப் பெற்று, அதேபோன்ற அபத்தமான பதில்களைக் கொடுக்கிறது. அப்போது நமது எண்ணங்கள் அசுரக் கற்பனைகளுடன் கலக்கின்றன, அதன் விளைவாக அவை மேலும் கட்டுக்கடங்காமல் பெருகுகின்றன, மேலும், வஞ்சிக்கப்பட்டு வலையில் சிக்கும் மனதிற்கு அவை மிகவும் இனிமையானதாகவும், அழகானதாகவும், கவர்ச்சிகரமானதாகவும் தோன்றுகின்றன. நமது மனம், மென்மையான ஆட்டுக்குட்டிகள் மேய்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு சமவெளியில் ஒரு நாய் தோன்றுவதைப் போன்ற ஒரு நிலையை அனுபவிக்கிறது; அந்த நாய் தோன்றியவுடன், அந்த ஆட்டுக்குட்டிகள் தங்கள் தாயைப் போல அடிக்கடி அதன் அருகே ஓடிச் செல்லும், அருகில் செல்வதால் எந்தப் பயனும் அடையாமல், அதன் அழுக்கு மற்றும் துர்நாற்றத்தை மட்டும் எடுத்துக்கொள்கின்றன. அதேபோல், நமது எண்ணங்கள், அனுபவமின்மையால், மனதில் உள்ள அனைத்து பேயுலக கற்பனைகளையும் நோக்கி விரைந்து, நான் கூறியது போல, அவற்றுடன் கலக்கின்றன; இதனால், அவை இரண்டும் தங்களுக்குள் ஒரு மன்றத்தை நடத்துவது போல ஒருவர் கருதக்கூடும், – பேயுலகின் வசியத்தின் கீழ் தங்களுக்கு மிகவும் கவர்ச்சிகரமாகவும் இனிமையாகவும் தோன்றியதை, உடலின் மூலம் நிறைவேற்றுவதற்கான ஒரு திட்டத்தை வகுக்கின்றன. இவ்வாறு, ஆன்மாவின் வீழ்ச்சி இறுதியில் உள்ளுக்குள்ளேயே நிகழ்த்தப்படுகிறது; அதன் பிறகு, ஏதோ ஒரு தேவையால் ஏற்பட்டது போல, இதயத்திற்குள் பக்குவமடைந்த அது வெளிப்புறமாக வெளிப்படுகிறது.

145. நமது மனம் என்பது இலகுவானதும் நல்ல குணம் கொண்டதுமாகும்; அது பகல் கனவுகளுக்கு எளிதில் ஆளாவதும், பாவ எண்ணங்களுக்கு அடக்க முடியாதபடி ஆட்படுவதும் ஆகும். ஆனால், அதுவே உணர்ச்சிகளுக்கு ஆணையாக இருந்து, தன்னைத் தொடர்ந்து கட்டுப்படுத்தி அடக்கி வைக்கும் ஒரு எண்ணத்தைத் தனக்குள் கொண்டிருக்காவிட்டால் இந்த நிலை ஏற்படும்.

146. தியானமும் அறிவும் பொதுவாக ஒரு கடுமையான வாழ்க்கையின் வழிகாட்டிகளாகவும் தூண்டுபவர்களாகவும் இருக்கின்றன; ஏனெனில், அவற்றால் மயங்கிய இதயம், உலக இன்பங்களையும் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு புலனின்பத்தையும் முக்கியமற்றவையாகப் புறக்கணிக்கத் தொடங்குகிறது.

147. இதற்கு மாறாக, கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் வாழ்ந்திருக்கும் விழிப்புணர்வின் வாழ்க்கை, தியானம் மற்றும் பகுத்தறிதலின் தந்தையாகவும், தெய்வீக விருப்பங்கள் மற்றும் ஞானமான எண்ணங்களின் ஆதாரமாகவும் மாறுகிறது. இது, தெய்வீகத் தீர்க்கதரிசியான ஏசாயா கூறுவது போல, தனது துணைவியான தாழ்மையுடன் இணைந்திருக்கும்: 'கர்த்தருக்குக் காத்திருக்கிறவர்கள் புது பெலனைப் பெறுவார்கள்; அவர்கள் கழுகு இறக்கைகள் போல் பறந்து ஏறுவார்கள்' (ஏசா. 40:31).

148. ஒவ்வொரு எண்ணத்திலிருந்தும் ஆன்மாவை மௌனமாக வைத்திருப்பது மிகவும் கடுமையானது மற்றும் சுமையானது என்று மக்களுக்குத் தோன்றுகிறது. மேலும் உண்மையில் இது கடினமானதும் வேதனையானதுமாகும்: ஏனெனில், ஆன்மீகப் போராட்டத்தின் இரகசியங்களில் அறிமுகமில்லாதவர்களுக்கே, அசரீரியானதை உடல் இல்லத்திற்குள் அடக்கிப் பிடிப்பது வேதனையாகக் கடினமானது மட்டுமல்ல, அகத்தேயான, அசரீரியான போராட்டத்தில் சோதிக்கப்பட்டவர்களுக்கும் அது அவ்வாறே. ஆனால், இடைவிடாத ஜெபத்தின் மூலம் கர்த்தராகிய இயேசுவைத் தங்கள் இதயத்திற்குள் வைத்திருக்கும் எவரும், தீர்க்கதரிசியின்படி, 'அவரைப் பின்பற்றுவதில் சோர்ந்து போவதில்லை, அல்லது மனித வாழ்வை விரும்புவதில்லை' (எரே. 17:16), இயேசுவின் அழகு, மகிழ்ச்சி மற்றும் இனிமைக்காக; மேலும் தன்னைச் சுற்றித் திரியும் அசுத்தமான பேய்களான தன் எதிரிகளைக் கண்டு அவன் வெட்கப்பட மாட்டான்—மாறாக, இதயத்தின் 'வாயில்களில் அவர்களுக்கு எதிராகக் கூக்குரலிடுவான்' (சங். 126:5), மேலும் இயேசுவுடன் அவர்களைத் துரத்திவிடுவான்.

149. மரணத்திற்குப் பிறகு, பரலோக வாசல்களின் திசையில் வானத்திற்கு உயர்ந்த ஆன்மா, கிறிஸ்து தன்னுடன் இருப்பதால், அங்கே அதன் எதிரிகளைக் கண்டு வெட்கப்படாது; ஆனால் இப்போது போலவே, அப்போதும் அது 'வாசல்களில்' அவர்களை நோக்கித் துணிச்சலாகக் கூப்பிடும். இறுதிவரை, அது தேவனுடைய குமாரனாகிய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவை நோக்கி இரவும் பகலும் கூப்பிடுவதை நிறுத்தாமல் இருக்கட்டும்; அநியாயமான நியாயாதிபதியின் உவமையில் அவர் சொன்ன, 'நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், அவர் சீக்கிரமாய் நியாயம் தீர்ப்பார்' என்ற அவருடைய தவறாத தெய்வீக வாக்குறுதியின்படி, அவர் அதன் நியாயத்தை விரைவில் நிலைநாட்டுவார். (லூக்கா 18:8)—இந்த வாழ்க்கையிலும், அவள் தன் உடலை விட்டுப் பிரிந்த பிறகும்.

150. நீங்கள் மனமென்னும் கடலைக் கடந்து செல்லும்போது, இயேசுவில் தைரியமாயிருங்கள்; ஏனெனில் அவரே உங்களுள் - உங்கள் இருதயத்தில் - இருக்கிறார், உங்களை இரகசியமாய் அழைத்து: 'யாக்கோபே, பயப்படாதே; இஸ்ரவேலின் சிறியவனே, தைரியமாயிரு; நான் உன் தேவன்; உன் வலதுகையை நான் பிடித்துக்கொள்வேன்' (ஏசா. 41:13-14). 'தேவன் நமக்கு உகந்தவராயிருந்தால்,' 'நமக்கு விரோதமானவன்' யார் (ரோமர் 8:31)? தேவன் நமக்கு உகந்தவர்; அவர் இருதயத்தில் சுத்தமுள்ளவர்களை ஆசீர்வதித்தவர், மேலும் மிகவும் இனிமையான இயேசு, ஒரே ஒரு பரிசுத்தர், பரிசுத்த இருதயங்களில் தெய்வீகமாக வாசம்பண்ணவும், அவற்றுக்குள் நிலைத்திருக்கவும் நியமித்தவர். ஆகவே, தெய்வீக பவுலின் வார்த்தைகளின்படி, தேவபக்தியில் நம்முடைய மனதைப் பயிற்றுவிப்பதை நாம் கைவிடாதிருப்போமாக (1 தீமோ. 4:7).

151. தாவீது கூறுவது போல, அவர் சமாதானத்தின் மிகுதியிலே களிகூர்வார் (சங். 36: 11), எந்த மனிதனிடமும் பாகுபாடு காட்டாதவன், தன் இதயத்தில் எந்த அநியாயத்தையும் தீர்ப்பிடாதவன்; அதாவது, வஞ்சக ஆவிகளின் உருவங்களை ஏற்றுக்கொள்ளாதவன், இந்த உருவங்கள் மூலம் பாவத்தைத் திட்டமிடாதவன், ஆனால், தன் இதயத்தின் பூமியில் கடுமையாகத் தீர்ப்பிட்டு, கடுமையான தீர்ப்பை வழங்கி, பாவத்திற்குரிய தண்டனையைக் கொடுப்பவன். மहानும் ஞானமுள்ள பிதாக்களும், தம்முடைய சில எழுத்துக்களில், பேய்களை அவற்றின் பகுத்தறிவின் காரணமாக 'மக்கள்' என்று குறிப்பிடுகின்றனர். அப்படியே நற்செய்தியிலும் ஆண்டவர் கூறுகிறார்: 'மனிதனின் எதிரியே இதைச் செய்தான்' (மத். 13:28), அதாவது, அவன் கோதுமைக்கு மத்தியில் களைகளை விதைத்துள்ளான் (அதாவது சாத்தான்; ஏனெனில் அவர் பின்னர் கூறினார்: 'விதைப்பவன் சாத்தான்'). இந்தத் தீயசக்திகளை நாம் உடனடியாக எதிர்க்காததால், நமது எண்ணங்களால் நாம் வெல்லப்படுகிறோம்.

152. மன விழிப்புணர்வில் வசிக்கத் தொடங்கி, நாம் நிதானத்தையும் பணிவையும் இணைத்து, ஜெபத்தையும் எதிர்ப்பையும் இணைத்தால், அப்போது நாம் இயேசு கிறிஸ்துவின் ஆராதிக்கப்படும் புனிதப் பெயரைச் சுமந்து, ஒளிவிளக்குடன் மனதின் பாதையில் நன்கு நடப்போம், – பாவத்திலிருந்து நம்மை அப்புறப்படுத்தி, தூய்மைப்படுத்தி, நமது இருதய இல்லத்தை அலங்கரித்து, ஒழுங்குபடுத்தும். ஆனால், நமது சொந்த நிதானத்திலும் அல்லது விழிப்புணர்விலும் மட்டுமே நமது நம்பிக்கையை வைத்தால், விரைவில், நமது எதிரிகளால் தாக்கப்பட்டவுடன், தாழ்ந்து வீழ்வோம். அப்போது, மிகவும் தந்திரமான மற்றும் தீய எண்ணம் கொண்ட எதிரிகள் நம்மை எல்லா விதத்திலும் வெல்லத் தொடங்குவார்கள், அதே சமயம் நாம் தீய விருப்பங்களில், வலைகளில் சிக்குவது போல, மேலும் மேலும் சிக்கிக்கொள்வோம் – அல்லது இயேசு கிறிஸ்துவின் பெயர் என்ற வெற்றி வாள் நம்மிடம் இல்லாததால், அவர்கள் கரங்களில் முழுமையான படுகொலைக்கு உள்ளாவோம். ஏனெனில், எல்லா உருவகங்களிலிருந்தும் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட இதயத்தில் இந்தப் புனித வாள் தொடர்ந்து ஏந்தப்படும்போது மட்டுமே, அவற்றைத் திருப்பவும், வெட்டவும், எரிக்கவும், வைக்கோலை நெருப்பு அழிப்பது போல அழித்துவிடவும் அதுவால் முடியும்.

153. ஆன்மாவுக்குப் பயனுள்ளதும் பலனளிப்பதும் ஆன இடைவிடாத விழிப்புணர்வின் பணி, மனதில் எழும் கற்பனையான எண்ணங்களை உடனடியாகப் பகுத்தறிவதாகும். கண்டிப்பின் பணி, ஏதேனும் ஒரு புலனறிவுப் பொருளின் தோற்றத்தின் மூலம் நமது மனவெளியில் நுழைய முயற்சிக்கும் எண்ணத்தை அம்பலப்படுத்தி வெட்கப்படுத்தும் ஆகும். எதிரிகளின் ஒவ்வொரு திட்டத்தையும், ஒவ்வொரு வார்த்தையையும், ஒவ்வொரு கனவையும், ஒவ்வொரு விக்கிரகத்தையும், ஒவ்வொரு தீமைக்கும் தூணாக இருப்பதையும் உடனடியாக அணைத்து விரட்டுவது இறைவனின் அழைப்பு. மேலும், எங்கள் பெரிய தேவனாகிய இயேசுவின் கரத்தில், எங்கள் மனங்களிலேயே, அவர்கள் முழுமையாகத் தோற்கடிக்கப்படுவதையும், தாழ்மையான, ஏழை மற்றும் பயனற்ற எங்கள் சார்பாக அவர் பழிவாங்குவதையும் நாங்களே காண்கிறோம்.

154. நமது எண்ணங்கள் என்பவை, புலனறிவுக்குரிய மற்றும் உலகியல் சார்ந்த பொருட்களின் கற்பனைப் பிம்பங்களைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை என்பதைப் பலர் உணர்வதில்லை. ஆனால் நாம் சிறிது நேரம் ஜெபத்தில் எச்சரிக்கையுடன் இருக்கும்போது, ஜெபம் நமது மனதை தீய எண்ணங்களின் ஒவ்வொரு பௌதீக உருவத்திலிருந்தும் விடுவித்து, எதிரிகளின் வார்த்தைகளை வேறுபடுத்திப் பார்க்க உதவுகிறது (இது ஒருவேளை பொதுவாக எண்ணங்களின் தன்மை—அவை என்ன—அல்லது இந்த எண்ணங்களை அவர்கள் ஊட்டும்போது எதிரிகளின் திட்டங்கள் மற்றும் சதித்திட்டங்களைக் குறிக்கலாம்), மேலும் ஜெபம் மற்றும் எச்சரிக்கையின் நன்மையை அனுபவிக்க உதவுகிறது. ஆனாலும், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட சங்கீதக்காரர் தாவீது கூறுவது போல, 'உன் கண்களால் நீ காண்கிறாய், மனதாலும் "கண்கொள்கிறாய்" மற்றும் அறிந்துகொள்கிறாய்' (சங். 90:8) என்பன மனதின் பாவிகளின் பலனைக் குறிக்கும்.

155. நம்மால் முடிந்தால், மரணத்தை இடைவிடாமல் நினைப்போம்: ஏனெனில், இந்த நினைவிலிருந்து நம்முள் எல்லா கவலைகளையும் வீண் பெருமைகளையும் ஒழித்தல், மனதைப் பாதுகாத்தல் மற்றும் இடைவிடாத ஜெபம், உடலிலிருந்து விலகியிருத்தல் மற்றும் பாவத்தை வெறுத்தல் ஆகியவை முளைக்கின்றன; மேலும், உண்மையைச் சொல்வதானால், கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு நற்பண்பும், உயிரோட்டமாகவும் செயல்திறனுடனும், அதிலிருந்துதான் பாய்கிறது. ஆகவே, முடிந்தவரை, நமது சுவாசத்தைப் போலவே இடைவிடாமல் இதைப் பழகுதுவோம்.

156. இதயம், கனவுகளிலிருந்து தன்னை முழுமையாகப் பிரித்துக் கொண்டவுடன், அமைதியான கடலில் மீன்கள் விளையாடுவதையும், டால்பின்கள் துள்ளுவதையும் போல, தன்னுள் இறைவழிபாடும் மர்மமான எண்ணங்களையும் உருவாக்கத் தொடங்கும். ஒரு மெல்லிய காற்று கடலை அலைக்கிறதென்றால், இதயத்தின் ஆழத்தை பரிசுத்த ஆவியானவர் அலைக்கிறார். 'நீங்கள் பிள்ளைகளாக இருப்பதால்,' என்கிறார் அப்போஸ்தலன், 'தேவன் உங்கள் இருதயங்களில் தம்முடைய குமாரனின் ஆவியை அனுப்பினார், அது "அப்பா, பிதாவே!" என்று கூப்பிடுகிறது' (கலா. 4:6)!

157. ஒவ்வொரு துறவியும், தன் மனம் தெளிவடைவதற்கு முன்பு, ஆன்மீகப் பயிற்சியை மேற்கொள்வது குறித்து சந்தேகம் கொள்வான், தடுமாறுவான்—அதற்குக் காரணம், அவன் அதன் அழகை இன்னும் உணராததாலோ, அல்லது அதை உணர்ந்திருந்தும், ஆர்வமின்மையால் அதில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொள்ள சக்தியற்றவனாக இருப்பதாலோ ஆகும். ஆனால் மனத்தைக் காக்கும் பயிற்சியில், அதாவது மன ஞானம் அல்லது மனத்தின் செயல் ஞானம் எனப்படும் பயிற்சியில் அவர் ஈடுபட்டவுடன் இந்தத் தயக்கம் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி மறைந்துவிடும். ஏனெனில் அப்போது அவர் வழியைக் காண்பார், 'நான் வழியும், உயிர்த்தெழுதலும், வாழ்வும்' என்று கூறியவர் (யோவான் 14:6).

158. மீண்டும் ஒருமுறை, எண்ணங்களின் ஆழக்கடல் மற்றும் பாபிலோனிய குழந்தைகளின் திரளைக் கண்டு அவன் தடுமாறுவான்; ஆனால், நாம் தொடர்ந்து நமது மனதை அவனில் நிலைநிறுத்தி, பாபிலோனிய குழந்தைகளைத் தள்ளிவிட்டு, இந்தப் பாறையின் மீது மோதினால் (சங். 136:9), கிறிஸ்து இந்தத் தடுமாற்றத்தையும் நீக்குகிறார், – அவ்வாறு, அவர்களுக்கு விரோதமான அவருடைய சித்தம் (அவர்களுக்கு விரோதமான அவருடைய கோபம்) நிறைவேறியது, என்று சொல்லப்பட்டது போல. ஏனெனில், ஞானமுள்ளவர் கூறுவது போல, 'வஞ்சகமான வார்த்தை புறப்படாதபடிக்கு அந்த நியமத்தை காக்க வேண்டும்' (பிரசங்கி 8:5). மேலும் கர்த்தர் கூறுகிறார்: 'நான் இல்லாமல் உங்களால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது' (யோவான் 15:5).

159. விரதத்தைக் கடைப்பிடிப்பவரே உண்மையான துறவி, மேலும் இதயத்தில் கடவுளைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லாதவரே உண்மையான சந்நியாசி.

160. மனித வாழ்வு ஆண்டுகள், மாதங்கள், வாரங்கள், நாட்கள் மற்றும் இரவுகள், மணிநேரங்கள் மற்றும் நிமிடங்களின் தொடர்ச்சியின் வழியாக முன்னோக்கி நீண்டு செல்கிறது. அவற்றுடன் சேர்ந்து, நாமும் நமது நற்செயல்களை இறுதிவரை முன்னோக்கி நீட்ட வேண்டும்—அதாவது, continence, பிரார்த்தனை, மற்றும் இதயத்தின் இனிமை, அதே நேரத்தில் இடைவிடாத மௌனத்தைக் கடைப்பிடித்து.

161. மரணத்தின் நேரமும் இறுதியில் நம்மை வந்தடையும்—அது நிச்சயம் வரும், அதைத் தவிர்க்கவும் முடியாது; மேலும்—ஓ, அந்த நேரத்தில் இந்த உலகின் இறைவன் வந்து, நமது பாவங்களை மிகவும் சிறியதாகவும் அற்பமானதாகவும் கருதி, நம்மை நியாயமாகத் தண்டிக்க முடியாதபடி செய்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! – இல்லையெனில், அப்போது நாம் அழுவோம், ஆனால் அது மிகவும் தாமதமாகிவிடும். ஏனெனில், ஆண்டவர் கூறுவது போல், 'தன் எஜமானின் சித்தத்தை அறிந்தும் அதைச் செய்யாத ஊழியக்காரன் பல அடிகளால் அடிக்கப்படுவான்' (லூக்கா 12:47).

162. தங்கள் இருதயத்தைக் கெடுத்துக்கொண்டவர்களுக்கு ஐயோ! ஆண்டவர் வரும்போது அவர்கள் என்ன செய்வார்கள் (சிராக்கு 2:14)? – ஆகவே, சகோதரரே, நாம் இருதயத்தின் பணிக்கு அதிக ஆர்வத்துடன் நம்மை அர்ப்பணிப்போம்.

163. எளிமையான மற்றும் உணர்ச்சியற்ற எண்ணங்களைத் தொடர்ந்து உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்கள் வருகின்றன, இதை நாம் நீண்ட அனுபவத்திலிருந்தும் அவதானிப்பிலிருந்தும் கற்றுக்கொண்டோம்; மேலும், முந்தையவை பிந்தையவற்றுக்கு ஒரு நுழைவாயிலாகச் செயல்படுகின்றன, உணர்ச்சியற்றவை உணர்ச்சிப்பூர்வமானவற்றுக்கு வழிவகுக்கின்றன.

164. உண்மையாகவே, ஒரு மனிதன் தன் சொந்த விருப்பத்தால் தன்னை இரண்டாகப் பிளக்க வேண்டும்; அவன் மிகவும் ஞானமுள்ள எண்ணங்களால் தன்னைத் தானே கிழிக்க வேண்டும்; உண்மையாகவே, அவன் தனக்குத்தானே சமரசமற்ற எதிரியாக மாற வேண்டும். தன்னைக் கடுமையாக அவமதித்துத் தீங்கு செய்த ஒருவனை நோக்கி ஒருவருக்கு எந்த மனப்பான்மை இருக்கிறதோ, அதைவிடக் கடுமையான அல்லது அதைவிட மோசமான மனப்பான்மையை நாம் நம்மை நோக்கிக் கொண்டிருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், நாம் மிகப் பெரியதும் முதன்மையானதுமான கட்டளை, அதாவது ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாழ்மை எனப்படும் கிறிஸ்துவின் வாசஸ்தலமாகவும், கடவுளின் அவதார வாழ்வாகவும் விளங்கும் அதை நிறைவேற்ற விரும்பினால் இது அவசியம். ஆகவே, அப்போஸ்தலர் கூறுகிறார்: 'இச்சாவிலிருந்து என்னை விடுவிப்பவர் யார்?' (ரோமர் 7:24)? 'ஏனெனில், மாம்சமானது தேவனுடைய நியமத்திற்கு விரோதமாயிருக்கிறது' (ரோமர் 8:7). மேலும், உடலைத் தேவனுடைய சித்தத்திற்குக் கீழ்ப்படுத்துவது நம் மீதுள்ள கடமைகளில் ஒன்றாகும் என்பதை விளக்கி, அவர் கூறினார்: 'ஏனெனில் நாம் நம்மைத் தீர்த்துக் கொண்டால், நாம் தண்டிக்கப்பட மாட்டோம். ஆனால் நாம் தீர்க்கப்படுகையில், கர்த்தராலே தண்டிக்கப்படுகிறோம்' (1 கொரி. 11:31–32).

165. கனி கொடுப்பதன் ஆரம்பம் பூப்படுத்துதல்; மேலும், ஒரு நிதானமான மனதின் ஆரம்பம் உணவு மற்றும் பானத்தில் விரதம் இருத்தல், எல்லா எண்ணங்களையும் நிராகரித்து வெட்டுதல், மற்றும் இதயத்தின் மௌனம் ஆகும்.

166. கிறிஸ்து இயேசுவை அறிந்து, நாம் திடமாக நிலைநிறுத்தப்பட்ட நிதானத்தில் வாழத் தொடங்கும் போது, முதலில் நமக்கு மனதில் தோன்றுவது—மனதின் கையால் பிடிக்கப்பட்ட ஒரு விளக்கு போல, சிந்தனைப் பாதைகளில் நம்மை வழிநடத்துவது; பின்னர், இதயத்தின் வானத்தில் சுழலும் முழு நிலவு போல; இறுதியாக, சூரியனைப் போல, – இயேசு, சூரியனைப் போல நீதியால் ஒளிர்கிறார், அதாவது தம்மையும்தம்முடைய அனைத்தையும் ஒளிரச் செய்யும் தியான ஒளிவீச்சுகளையும் வெளிப்படுத்துகிறார்.

167. இடைவிடாத ஆர்வத்துடன், 'உங்கள் இருதயங்களை விருத்தசேதனம் செய்துகொள்ளுங்கள்' (உபாகமம் 10:16) என்று கூறும் அவருடைய கட்டளைப்பிரமாணத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் மனதிற்கு, அவர் இதைத்தான் மர்மமான முறையில் வெளிப்படுத்துகிறார். – ஆம், முன்பே கூறப்பட்டபடி, கவனமான சுயபரிசோதனை மனிதனுக்கு இந்த அற்புதமான உண்மைகளைக் கற்பிக்கிறது. தெய்வீகம் பாகுபாடு காட்டுவதில்லை. ஆண்டவர் ஏன் கூறுகிறார்: 'என்னைக் கேளுங்கள், அறிந்துகொள்ளுங்கள்; ஏனெனில், உள்ளவனக்கு இன்னும் கொடுக்கப்படும், அவன் மிகுதியாக உடையவனாக இருப்பான்; இல்லாதவனிடத்திருந்தோ, அவனுடையதும் எடுத்துக்கொள்ளப்படும்' (மத். 13: 12–13); மேலும்: 'தேவனை நேசிக்கிறவர்களுக்கு சகலமுமே நன்மைக்கேதுவாகச் சேருகிறது' (ரோமர் 8:28). இந்த நற்பண்புகள் (விவேகம் மற்றும் ஜெபம்) அவர்களை இதற்கு மேலும் விரைவாக இட்டுச் செல்லவில்லையா?

168. தண்ணீர் இல்லாமல் ஒரு கப்பல் முன்னோக்கிச் செல்ல முடியாது; அதுபோலவே, பணிவு மற்றும் இயேசு கிறிஸ்துவிற்குச் செய்யும் ஜெபத்துடன் கூடிய நிதானமின்றி மனதைப் பாதுகாப்பதும் சிறிதளவும் வெற்றிபெறாது.

169. ஒரு வீட்டின் அடித்தளம் கற்கள்; ஆனால் இந்த நற்பண்பிற்கு (மனதைப் பாதுகாப்பதற்கு), அடித்தளமும் கூரையும் நம் இறைவனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் புனிதமான மற்றும் ஆராதிக்கப்படும் பெயராகும். ஒரு முட்டாளான படகு ஓட்டுநர், பணியாளர்களைப் புறக்கணித்து, துடுப்புகளைக் கடலில் வீசிவிட்டு, தானாகவே உறங்கிவிட்டால், புயலின் போது விரைவாகவும் எளிதாகவும் கப்பல் விபத்தில் சிக்குவார்; ஆனால், சோதனைகளின் தொடக்கத்தில், ஒரு ஆன்மா விழிப்புடன் இருக்கத் தவறி, இயேசு கிறிஸ்துவின் பெயரை அழைக்கத் தவறினால், அது பேய்களால் இன்னும் விரைவாக மூழ்கடிக்கப்படும்.

170. வேதவசனத்தின் மூலம் எங்களுக்குத் தெரிந்ததை நாங்கள் கடத்துகிறோம், மேலும் பாதையில் பயணிக்கும்போது நாங்கள் கண்டவைகளை, நீங்கள் சொல்லப்படுவதை ஏற்றுக்கொள்ள விரும்பினால், ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கும் அவர்களுக்குச் சாட்சியமளிக்கிறோம். ஏனெனில் ஆண்டவரே இவ்வாறு கூறினார்: 'என்னில் நிலைத்திராதவன், கிளை வெட்டி எறியப்பட்டு வாடிப்போகிறான்; அவர்கள் அதைச் சேகரித்து நெருப்பில் போடுகிறார்கள், அது எரிந்து போகிறது. ஆனால் என்னில் நிலைத்திருக்கிறவனும், நானும் அவனில் நிலைத்திருக்கிறேனோ, அவன் மிகுந்த கனிகளைத் தருகிறான்' (யோவான் 15:5–6). ஒளி இல்லாமல் சூரியன் ஒளிர முடியாது என்பது எவ்வளவு சாத்தியமற்றதோ, அவ்வளவு சாத்தியமற்றது இயேசுவின் நாமத்தில் ஜெபம் இல்லாமல், தீய எண்ணங்களின் அசுத்தத்திலிருந்து இதயம் தூய்மைப்படுத்தப்படுவது. நான் (அனுபவத்திலிருந்து) காண்பது போல இது உண்மையானால், நாம் சுவாசிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் இந்தப் பெயரை அழைப்போம். ஏனெனில் அது ஒளி, ஆனால் அவை (அசுத்தமான எண்ணங்கள்) இருள்; மேலும் நாம் அழைக்கும் அவர் (இயேசு) கடவுளும் ஆண்டவருமாக இருக்கிறார், ஆனால் அவை பேய்களின் ஊழியர்களாக இருக்கின்றன.

171. மனதைப் பாதுகாப்பதற்காக ஒளி சுமப்பவள், மின்னல் சுமப்பவள், ஒளி வீசப்பவள் மற்றும் நெருப்பு சுமப்பவள் என்று அழைப்பது பொருத்தமானது மற்றும் உகந்தது. ஏனெனில், உண்மையாகவே, ஒருவர் எத்தனை பெரிய உடல் நற்பண்புகளைக் கொண்டிருந்தாலும், அது அவற்றை விட மேலானது. இதனால்தான், அதிலிருந்து பிறக்கும் ஒளிமயமான ஒளிகளுக்காக, இந்த நற்பண்பு மிகவும் மதிப்புமிக்க பெயர்களால் அழைக்கப்பட வேண்டும். அதை நேசிக்கத் தொடங்கியவர்கள், இயேசு கிறிஸ்துவின் வல்லமையால், சீர்கெட்ட, இழிவான, அறியாமையான, முட்டாள்தனமான மற்றும் அநியாயமான பாவிகளாக இருந்து, நீதியுள்ள, அறநெறியுடைய, தூய்மையான, பரிசுத்தமான மற்றும் ஞானமுள்ள மக்களாக மாற்றப்படுகிறார்கள்; அது மட்டுமல்லாமல், அவர்கள் மர்மங்களைத் தியானிக்கவும் மற்றும் இறையியல் சிந்தனையில் ஈடுபடவும் தொடங்குகிறார்கள். சிந்தனையாளர்களாக மாறிய அவர்கள், அந்த மிகவும் தூய்மையான, எல்லையற்ற ஒளிக்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறார்கள்; சொல்லொணாத் தொடுகைகளால் அவரைத் தொடுகிறார்கள்; அவர்கள் அவருடன் வாழ்கிறார்கள், செயல்படுகிறார்கள், ஏனெனில் அவர்கள் 'கர்த்தர் நல்லவர் என்று சுவைத்துப் பார்த்திருக்கிறார்கள்'; ஆகவே, இந்த முதல் தூதர்களிடம் தெய்வீக தாவீதின் வார்த்தைகள் தெளிவாக நிறைவேறுகின்றன: 'ஆனால் நீதிமான்கள் உமது நாமத்தை அறிக்கையிடுவார்கள், நேர்மையானவர்கள் உமது சந்நிதியில் குடியிருப்பார்கள்' (சங். 139:14). உண்மையாகவும், அவர்கள் மட்டுமே கடவுளை உண்மையாக அழைக்கிறார்கள், அவருக்கு அறிக்கையிடுகிறார்கள், மேலும் அவருடன் பேசுவதிலும், அவரை நேசிப்பதிலும் எப்போதும் மகிழ்ச்சி காண்கிறார்கள்.

172. புறத்தினால் அகத்திற்கு ஐயோ! ஏனெனில், அகமனிதன் புற உணர்வுகளால் பெரிதும் துன்புறுகிறான். ஆனால், எதையேனும் துன்பப்பட்டவுடன், அவன் இந்தப் புற உணர்வுகளுக்கு எதிராக சாட்டையைச் செலுத்த வேண்டும். எழுத்தின்படி தேவையானதைச் செய்தவன், ஆவியின்படி தேவையானதை ஏற்கெனவே புரிந்துகொண்டான்.

173. நமது உள்ளான மனிதன் விழிப்புடன் இருந்தால், அப்போஸ்தலர்களின்படி, அவன் புறமான மனிதனையும் பாதுகாக்கப் போதுமான வலிமையானவன். அவர்களுடைய சொந்த வார்த்தைகளின்படி, நாமும் தீய பேய்களும் இருவரும் ஒன்றாகப் பாவங்களைச் செய்கிறோம்: அவை தங்கள் விருப்பப்படி தங்கள் எண்ணங்களில் அல்லது கற்பனையான காட்சிகளில் பாவங்களை மனதிற்கு முன்பாகக் காட்டுகின்றன, அதேசமயம் நாம் நமது எண்ணங்கள் மூலம் உள்ளேயும், நமது செயல்கள் மூலம் புறேயும் பாவம் செய்கிறோம். வலிமையான உடல்கள் இல்லாத அசுரர்கள், எண்ணங்கள், திட்டங்கள் மற்றும் வஞ்சனைகள் மூலம் தமக்கும் நமக்கும் துன்பத்தை ஏற்படுத்துகிறார்கள். ஆனால், இந்த மிகவும் சீரழிந்த உயிரினங்களுக்கு ஒரு வலிமையான உடல் இருந்திருந்தால், அவர்கள் தங்கள் செயல்கள் மூலமாகவும் இடைவிடாமல் பாவம் செய்திருப்பார்கள், எப்போதும் தங்கள் உள்ளத்தில் தீய விருப்பத்தை வளர்த்துக் கொண்டு, தீச்செயல்களைச் செய்யத் தயாராக இருப்பார்கள்.

174. ஆனால் கர்த்தரிடம் மனப்பூர்வமாக ஜெபிப்பது, அவற்றை நொறுக்கி, அவற்றின் சோதனைகளைத் தூசியாக்கிவிடுகிறது. ஏனெனில், நாம் இடைவிடாமலும் சோம்பலின்றி அழைக்கும் இயேசு, கடவுளும் கடவுளின் குமாரனுமாகிய அவர், பாவத்தை நம்மில் ஊட்டத் தொடங்குவதற்கு – அதாவது 'சோதனை' என்று அழைக்கப்படுபவதற்கு – ஒருபோதும் இடமளிக்கமாட்டார். மேலும், சிந்தனை என்ற கண்ணாடியில் மனத்திற்கு எந்த உருவமும் காட்டப்படுவதற்கோ, அல்லது இதயத்திடம் எந்த வார்த்தைகளும் பேசப்படுவதற்கோ அவர் அனுமதிப்பதில்லை. ஆனால் எந்த உருவமும் இதயத்திற்குள் வலுக்கட்டாயமாக நுழைய முடியாவிட்டால், நாம் கூறியது போல், அது எண்ணங்கள் கூட இல்லாத வெறுமையாகிவிடும்; ஏனெனில் பேய்கள் பொதுவாக எண்ணங்கள் மூலம் ஆன்மாவோடு இரகசியமாக உரையாடி, அதற்குத் தீமையைக் கற்பிக்கின்றன.

175. இவ்வாறு, இடைவிடாத ஜெபத்தின் மூலம், நமது மனத்தின் வான்வெளி, பொறாமை ஆவிகளின் இருண்ட மேகங்கள் மற்றும் காற்றுகளிலிருந்து தூய்மைப்படுத்தப்படுகிறது. ஆகவே, இதயத்தின் காற்று தூய்மையாகும்போது, நாம் வீண் பெருமை, தற்பெருமை மற்றும் தற்புகழ்ச்சி ஆகியவற்றால் வீங்காமல், எட்ட முடியாததை நாடாமல், அதன் மூலம் இயேசுவின் உதவியிலிருந்து பறிக்கப்படாமல் இருக்கும் பட்சத்தில், இயேசுவின் தெய்வீக ஒளி அதற்குள் பிரகாசிப்பதற்கு எதுவும் தடையாக நிற்காது. ஏனெனில், கிறிஸ்து தன்னடக்கத்தின் நேர்த்தி மாதிரியாக இருப்பதால், இத்தகைய அனைத்தையும் வெறுக்கிறார்.

176. ஆகவே, நாம் ஜெபத்தையும் தாழ்மையையும் பற்றிக்கொள்வோம்—கட்டுப்பாட்டுடன் சேர்ந்து, சுடர்விடும் வாள் போல, ஆன்மீக வீரர்களுக்கு பேய்களுக்கு எதிராக ஆயுதம் தரும் இந்த இரண்டு ஆயுதங்களையும். நாம் நம்முடைய வாழ்க்கையை இந்த வழியில் நடத்தினால், ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு மணி நேரமும் நம் இதயங்களுக்குள் ஒரு மர்மமான மகிழ்ச்சியான விருந்தை நாம் கொண்டிருக்கலாம்.

177. எட்டு முதன்மைப் பாவ எண்ணங்கள் உள்ளன, அவை அத்தகைய எண்ணங்களின் முழுப் பரப்பையும் உள்ளடக்கியவை, மேலும் அவை அனைத்தும் அவற்றிலிருந்துதான் தோன்றுகின்றன. அவை அனைத்தும் இதயத்தின் வாயில்களை நெருங்கி, மனம் அதைக் காவல் செய்யாமல் இருப்பதைக் கண்டு, ஒவ்வொன்றும் தத்தமது நேரத்தில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக உள்ளே நுழைகின்றன. இந்த எட்டு எண்ணங்களில் ஏதேனும் ஒன்று இதயத்திற்கு எழுந்து நுழையும்போது, அது தன்னுடன் அசுத்தமான எண்ணங்களின் ஒரு பெரிய கூட்டத்தையே கொண்டு வருகிறது, மேலும் மனதையும் இதயத்தையும் மறைத்து, உடலைத் தூண்டி, அவமானகரமான செயல்களைச் செய்யும்படி இழுக்கிறது.

178. ஆனால், யார் பாம்பின் தலையை (இணைப்புப் பகுதி) எச்சரிக்கையாகக் காத்து, கோபமான கண்டனத்துடன், சீற்றமான வார்த்தைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து, ஒரு குண்டுவைத்து எதிரியின் முகத்தில் அடிக்கிறாரோ, அவர் அதன் மூலம் சண்டையை முடிவுக்குக் கொண்டுவருகிறார். ஏனெனில், தலையை வெட்டியதன் மூலம், அவர் தீய எண்ணங்களையும் மிகத் தீய செயல்களையும் தவிர்த்துவிடுகிறார். இதற்குப் பிறகு, அவனது மனம் கலக்கமின்றி இருக்கும்: ஏனெனில், தேவன் அவனது எண்ணங்கள் மீதான அவனது விழிப்புணர்வை ஏற்றுக்கொண்டு, பதிலுக்கு, தனது எதிரிகளை எவ்வாறு வெல்வது என்பதையும், உள்ளான மனிதனை மாசுபடுத்தும் எண்ணங்களிலிருந்து இதயத்தை எவ்வாறு தூய்மைப்படுத்துவது என்பதையும் அறிந்துகொள்ளும் அறிவை அவனுக்கு வழங்குகிறார், அதைப் பற்றி கர்த்தராகிய இயேசு கூறுவது: 'ஏனெனில், இருதயத்திலிருந்து துர்க்கிரியைகள், விபச்சாரம், காமக் குழப்பங்கள்… இவைதான் ஒரு மனுஷனை அசுத்தமாக்குகின்றன' (மத்தேயு 15:19–20).

179. இவ்வாறு, ஆன்மா அதன் நன்மை, அழகு மற்றும் நீதியால் கர்த்தருக்கு ஒப்பாக வரக்கூடும், தொடக்கத்தில் கடவுளால் நல்லதாகவும் நீதியுள்ளதாகவும் உருவாக்கப்பட்டது போலவே, கடவுளின் மாபெரும் ஊழியக்காரரான அந்தோனியார் கூறுவது போல: 'ஆன்மாவிலுள்ள மனம் இயற்கையாக இருக்க வேண்டிய நிலையில் இருக்கும்போது, அப்போது முழு ஆன்மாவும் நற்பண்பாகிறது'. அவர் மீண்டும் கூறினார்: 'ஆத்துமா நீதியுள்ளதாக இருப்பது என்பது, அது சிருஷ்டிக்கப்பட்டபோது இருந்த அதன் இயற்கையான நிலையில் அதன் மனதைக் கொண்டிருப்பது போலவே ஆகும்.' மேலும் சற்று முன்னே அவர் மீண்டும் கூறுகிறார்: 'நாம் மனதைத் தூய்மைப்படுத்துவோம்; ஏனெனில், அது முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, அதன் இயல்பான நிலைக்குத் திரும்பும்போது, அது பகுத்தறிவு பெற்று, பேய்களைக் கடந்து பார்க்க முடியும், ஏனெனில் தரிசனம் வழங்கும் ஆண்டவர் அதற்குள் இருக்கிறார் என்று நான் நம்புகிறேன்.' இதுவே மாபெரும் அதாநசியஸ், அந்தோனியின் வாழ்க்கை வரலாற்றில் விவரிப்பது போல, புகழ்பெற்ற அந்தோனியார் கூறியதாகும்.

180. ஒவ்வொரு எண்ணமும் மனதில் ஏதேனும் ஒரு புலன் சார்ந்த பொருளின் பிம்பத்தை உருவாக்குகிறது: ஏனெனில் அசீரியன் (பகைவன்), அவனே ஒரு ஆன்மீக சக்தியாக இருப்பதால், நமக்கு நன்கு தெரிந்த, புலன் சார்ந்த ஒன்றைப் பயன்படுத்தி மட்டுமே நம்மை ஏமாற்ற முடியும்.

181. பறவைகளைப் பின்தொடர்வதோ, அல்லது அவற்றைப் போலப் பறப்பதோ நம்மால் இயலாது, ஏனெனில் அது நமது இயல்புக்கு மாறானது; அதுபோலவே, விழிப்புள்ள ஜெபம் மற்றும் இடைவிடாத பிரார்த்தனை இல்லாமல், உருவமற்ற பிசாசு எண்ணங்களிலிருந்து நம்மை விடுவித்துக் கொண்டு, மனதின் விழிப்புள்ள பார்வையை இறைவனை நோக்கித் திருப்புவதும் நம்மால் இயலாது. உங்களிடம் இது இல்லையென்றால், நீங்கள் பூமியில் இருக்கிறீர்கள், மேலும் பூமிக்கான காரியங்களைப் பின்தொடர்வீர்கள்.

182. உங்கள் எண்ணங்களை நீங்கள் உண்மையாகவே வெட்கப்படுத்த விரும்பினால், முயற்சியின்றி மௌனமாகவும் உங்கள் இதயத்தைத் தெளிவாகவும் வைத்திருக்க வேண்டும்; இயேசு ஜெபம் உங்கள் சுவாசத்துடன் ஒட்டிக்கொள்ளட்டும் – சில நாட்களில் இதை நீங்கள் நடைமுறையில் காண்பீர்கள்.

183. காற்றில் கடிதங்களை எழுதக்கூடாதது போல, அவை நீண்ட காலம் பாதுகாக்கப்படுவதற்காக, ஒரு கடினமான பரப்பில் ஒரு உளியால் பொறிக்கப்பட வேண்டும்: அதுபோலவே நாமும் இயேசு ஜெபத்தை நமது கடின உழைப்பால் வரும் நிதானத்துடன் இணைக்க வேண்டும், அப்போதுதான் நிதானம் என்ற அழகான நற்பண்பு, அவருடன் சேர்ந்து, எப்போதும் நமது உள்ளத்தில் முழுமையாக நிலைத்திருக்கும், மேலும் அவராலே நமது உள்ளத்தில் என்றென்றும் நமது பிரிக்க முடியாத ஒரு பகுதியாகப் பாதுகாக்கப்படும்.

184. 'உங்கள் காரியங்களைக் கர்த்தரிடம் ஒப்புவிப்பீர்களாக, அப்பொழுது நீங்கள் கிருபை பெறுவீர்கள்' என்று சொல்லப்பட்டபடி செய்யுங்கள். அப்பொழுது தீர்க்கதரிசியின் வார்த்தைகள் உங்களுக்கும் சேர்த்து எங்கள் மேலும் பொருந்தாமல் இருக்கும்: 'கர்த்தரே, நீர் அவர்களுடைய உதடுகளுக்கு அருகில் இருக்கிறீர், ஆனால் அவர்களுடைய இருதயங்களுக்குத் தூரமாயிருக்கிறீர்' (எரேமியா 12:2). தூரத்திலுள்ளவற்றைத் தன்னுள் ஒன்று சேர்த்த (அதாவது, தெய்வீகத்தையும் மனிதத்தன்மையையும்) இயேசு கிறிஸ்துவைத் தவிர, வேறு யாராலும் உங்கள் இதயத்தின் உணர்ச்சிகளை உண்மையாக அமைதிப்படுத்த முடியாது.

185. தனது சொந்த எண்ணங்களுடனான உள் மன உரையாடல்களும், வெளிப்புற உரையாடல்களும், அர்த்தமற்ற பேச்சுகளும் ஆன்மாவின் மீது நிழலைப் போடுகின்றன. ஆகவே, தங்கள் மனதிலிருந்து தீங்கு விளைவிப்பன அனைத்தையும் விரட்டப் போராடுபவர்கள், கருணை காட்டாமல், இந்த வீண் பேச்சு விரும்புகிறவர்கள் இருவரையும்—சிந்தனைகளாக இருந்தாலும் அல்லது மனிதர்களாக இருந்தாலும்—விரட்ட வேண்டும். அதற்கான மிக உயர்ந்த மற்றும் கடவுள் அருளிய காரணம்: – அதனால் மனம் மங்கும்போது, நிதானத்தில் பலவீனமடையாமல் இருப்பதற்காக: ஏனெனில் (அத்தகைய உரையாடல்களிலிருந்து எழும்) மறதியால் மங்கியபோது, நாம் நமது அறிவை இழந்துவிடுகிறோம் (முழு மனமே இல்லாதது போல ஆகிவிடுகிறோம்).

186. முழு விடாமுயற்சியுடன் இருதயத்தின் தூய்மையைப் பாதுகாப்பவர், இந்த விஷயத்தில் அதன் சட்டமளிப்பவராகிய கிறிஸ்துவைத் தனது வழிகாட்டியாகக் கொண்டிருப்பார்; அவரே தனது திருவுளத்தை அவருக்கு இரகசியமாக வெளிப்படுத்துவார். 'கர்த்தராகிய தேவன் என்னைப் பற்றி என்ன சொல்லுகிறார் என்று நான் கேட்பேன்' (திபா. 84:9) என்று தாவீது இதைச் சுட்டிக்காட்டி கூறுகிறார். மனதின் உள் உரையாடலையும், எண்ணங்களின் போர் மற்றும் அதில் கடவுளின் பாதுகாப்புத் தலையீட்டையும் சித்தரித்து, அவர் கூறினார்: 'மேலும் ஒரு மனிதன் சொல்வான்: "நீதியுள்ளவர்களுக்கு ஏதேனும் பலன் உண்டோ?"' (சங். 57:12)? பின்னர், இரு தரப்பினரிடமிருந்தும் கவனமாகப் பரிசீலித்த பிறகு எடுக்கப்பட்ட முடிவை வெளிப்படுத்தி, அவர் கூறுகிறார்: 'ஏனெனில் தேவன் அவர்களுக்கு நியாயந்தீர்ப்பவர்' – நம் இதயங்களுக்குள் இருக்கும் 'பூமியில்' உள்ள தீய பேய்களுக்கு (அப்படியே). மேலும் மற்றொரு பகுதியில் அவர் கூறுகிறார்: 'ஒரு மனுஷன் சமீபம்பண்ணுவான், இருதயம் ஆழமாயிருக்கும், தேவன் உயர்த்தப்படுவார்'; பின்னர் 'அவர்களுடைய புண்கள்' 'குழந்தைகளின் அம்புகளாக' எண்ணப்படும் (சங். 63:7–8).

187. நாம் எப்போதும் 'இதயத்தால் ஞானம் கற்பிக்கப்பட்டவர்களாக' (சங். 89:12) நம்மை நடத்திக்கொள்ளுவோம், தந்தையின் வல்லமையையும் கடவுளின் ஞானத்தையும், இயேசு கிறிஸ்துவையும் இடைவிடாமல் சுவாசிக்கிறோம். இருப்பினும், ஏதேனும் ஒரு தற்செயல் நிகழ்வால் நாம் இந்த ஞானமான செயலைக் கைவிட்டு, அதன் நோக்கத்தை மறந்துவிட்டால், அடுத்த நாள் காலை நாம் மீண்டும் நம் மனதைத் திடப்படுத்திக்கொண்டு, நமது பணியை மிகுந்த உறுதியுடன் தொடங்குவோம். ஏனெனில், 'நன்மை செய்ய அழைக்கப்பட்ட' நமக்கு, அவ்வாறு செய்யாவிட்டால் எந்தக் காரணமும் ஏற்கப்படாது என்பதை அறிந்திருப்போம்.

188. சமீபத்தில் உட்கொண்ட தீங்கான உணவு உடலில் வேதனையான துன்பத்தை ஏற்படுத்தும்போது, அதைச் சுவைத்தவர், அந்தத் தீங்கை உணர்ந்தவுடன், அதை விரைந்து வெளியேற்றி, அதனால் பாதிப்படையாமல் இருப்பது போல: அப்படியே மனமும், தான் உள்வாங்கிய தீய எண்ணங்களை உள்வாங்கி, அவற்றின் ஆன்மாவைப் புழுக்கிடும் கசப்பை உணரும்போது, இதய ஆழத்திலிருந்து உச்சரிக்கப்படும் இயேசு பிரார்த்தனை மூலம் அவற்றை வெளியேற்றவும், தன்னிலிருந்து வெகுதூரம் தள்ளவும் அவசரப்படுகிறது, அதன் மூலம் அவற்றிடமிருந்து வரும் எல்லா தீங்குகளையும் தவிர்க்கிறது. கடவுளின் அருளால், மற்றவர்களின் போதனைகளும் ஒருவரின் சொந்த அனுபவமும் நல்லறிவுள்ளவர்களை இந்த விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ள உதவியது போலவே இதுவும் நிகழ்கிறது.

189. நிதானத்தை உங்கள் சுவாசத்துடனும் இயேசுவின் பெயருடனும், அல்லது மரண சிந்தனை மற்றும் தாழ்மையுடனும் இணைத்துக் கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில் இரண்டும் பெரும் பயனைத் தருகின்றன.

190. ஆண்டவர் கூறினார்: 'என்னிடத்தில் கற்றுக்கொள்ளுங்கள், ஏனெனில் நான் இதயத்தில் சாந்தமும் தாழ்மையுமுள்ளவன்' (மத்தேயு 11:29).

191. ஆண்டவர் மேலும் கூறினார்: 'தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, இந்தச் சிறு குழந்தையைப் போல இருப்பவன் வானகம் என்னும் ராஜ்யத்தில் மிகப் பெரியவன்' (மத். 18:4); 'ஆனால் தன்னை உயர்த்திக்கொள்ளும் எவரும் தாழ்த்தப்படுவார்' (லூக் 18:14). – 'என்னிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளுங்கள்,' என்கிறார் அவர். நாம் என்ன கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று காண்கிறீர்களா? பணிவு. அவருடைய கட்டளை நித்திய ஜீவன்; இந்தக் கட்டளை பணிவு. ஆகையால், பணிவில்லாதவன் ஜீவனிலிருந்து விலகிவிட்டான், மேலும் நிச்சயமாக அதற்கு நேர்மாறான நிலையில் தன்னைக் காண்பான்.

192. ஒவ்வொரு நன்மையும் ஆன்மாவாலும் உடலாலும் செய்யப்படுகின்றன என்றால், ஆன்மாவும் உடலும்—அவை வழியாகவே, நான் கூறியது போல், ஒவ்வொரு நன்மையும் நிறைவேற்றப்படுகின்றன—கடவுளின் படைப்பாக இருந்தால்; நமக்கென இல்லாத ஆன்மா மற்றும் உடலின் அலங்காரங்களைப் பற்றி நாம் தற்பெருமை பேசிப் பெருமைப்படும்போது, நாம் மிகுந்த முட்டாள்தனமாக நடந்துகொள்ளவில்லையா? மேலும், பெருமையை ஒரு மூங்கில் போலச் சார்ந்து, எல்லையற்ற மகிமை கொண்ட கடவுளுக்கு எதிராக நம்மை நிலைநிறுத்துவதால், நமது தலைமேல் அவருடைய மிகக் கொடிய வெறுப்பை நமது கடுமையான சட்டவிரோதத்தனம் மற்றும் முட்டாள்தனத்தால் வரவழைத்துக் கொள்கிறோம்; ஏனெனில், 'பெருமைக்காரருக்குக் கர்த்தர் எதிராய நிற்கிறார்' (யாக்கோபு 4:6). கர்த்தரைத் தாழ்மையுடன் அனுகிரகிப்பதற்குப் பதிலாக, நமது வீண் மற்றும் பெருமையான தந்திரவாதத்தால், கர்த்தருடைய கடுமையான எதிரியான பெருமையான சாத்தானுடன் உறவு கொள்கிறோம். இதனால்தான் அப்போஸ்தலர் கூறுகிறார்: 'நீ பெற்றிராததை உனக்கு என்ன இருக்கிறது?' (1 கொரிந்தியர் 4:7)? நீங்கள் உங்களை நீங்களே படைத்துக் கொண்டீர்களா? அப்படியானால், நீங்கள் தேவனிடமிருந்து உடலையும் ஆத்துமாவையும் பெற்றிருந்தால்—அவைகளிலிருந்து, அவைகள் மூலமாகவும், அவைகளின் வழியாகவும் ஒவ்வொரு நற்பண்பும் இருக்கிறது—அப்படியிருக்க, 'நீங்கள் அதைப் பெறாதிருந்தும் எதைப் பற்றிப் பெருமைப்படுகிறீர்கள்?' (அப்படியே) என்று கேட்கப்படுகிறதே? ஏனெனில், கர்த்தர் இவை அனைத்தையும் உங்கள்மேல் வார்த்திருக்கிறார்.

193. இதயத்தின் தூய்மை, அதன் மூலம் பணிவும் மேலிருந்து வரும் ஒவ்வொரு ஆசீர்வாதமும் நம்மில் நிலைத்திருக்கின்றன; அது தீய எண்ணங்கள் ஆன்மாவிற்குள் நுழைய அனுமதிக்கப்படக்கூடாது என்பதை உறுதி செய்வதைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை.

194. மனத்தைக் காப்பது, கடவுளின் உதவியுடன் மற்றும் ஒரே கடவுளுக்காகச் செய்யப்படுகிறது. இது ஆன்மாவில் நிலைபெற்றவுடன், கடவுளுக்கு இணங்கச் செயல்களைச் செய்வதற்கான ஞானத்தை மனத்திற்கு வழங்குகிறது. மேலும், இது பெறுபவருக்கு, புறச் செயல்களையும் வார்த்தைகளையும் குறைபாடற்ற தீர்ப்புடன் கடவுளுக்கு இணங்க ஒழுங்கமைப்பதற்கான ஒரு பெரும் திறனை வழங்குகிறது.

195. பழைய ஏற்பாட்டில் உள்ள தனித்துவமான தலைமைக் குருவின் ஆபரணம் (தூய்மையான தங்கத்தாலான மார்புக்கவசம், அதில் 'கர்த்தருக்குப் பரிசுத்தமானது' என்ற வார்த்தைகள் பொறிக்கப்பட்டிருந்தன, புற. 28:36) இதயத் தூய்மையின் முன்னடையாளமாக இருந்தது, இது நமது சொந்த இதயத்தின் கவசத்தைக் கவனித்து, அது பாவத்தால் கறை படிந்துள்ளதா என்று பார்க்க நம்மைத் தூண்டுகிறது, அப்படியானால், அதைக் கண்ணீர், மனந்திரும்புதல் மற்றும் ஜெபத்தால் விரைந்து தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். நமது மனம் ஒரு இலகுவான (தப்பிக்கும்) விஷயம், அதை பாவ எண்ணங்களிலிருந்து விலக்கி வைப்பது கடினம்; இருப்பினும், அது தீய மற்றும் நற்செயல் எண்ணங்களை சமமாக எளிதில் பின்தொடர்கிறது என்று கூறலாம்.

196. காற்று நம் உடல்களிலும், சுடர் ஒரு மெழுகுவர்த்தியிலும் ஒட்டிக்கொள்வது போல, இயேசுப் பிரார்த்தனையின் மீது தன் எண்ணங்களை இவ்வளவு உறுதியாக நிலைநிறுத்தி, தன் இதயத்தில் இடைவிடாமல் அவரை நோக்கிப் புலம்புகிறவன் உண்மையாகவே பாக்கியவான். சூரியன் பூமியின் மீது செல்லும்போது, பகலை உண்டாக்குகிறது; அவ்வாறே, மனதில் இடைவிடாமல் ஒளிரும் கர்த்தராகிய இயேசுவின் பரிசுத்தமான மற்றும் ஆராதிக்கத் தகுந்த நாமம், எண்ணற்ற சூரியனைப் போன்ற எண்ணங்களுக்கு வழிவகுக்கிறது.

197. மேகங்கள் கலைந்தால், வான் தெளிவாகத் தோன்றுகிறது; மேலும் நீதியின் சூரியனான இயேசு கிறிஸ்துவால், உணர்ச்சிப்பூர்வமான கற்பனைகள் நீக்கப்படும்போது, ஒளி மற்றும் நட்சத்திரங்களைப் போன்ற எண்ணங்கள் பொதுவாக இதயத்தில் பிறக்கின்றன, ஏனெனில் இயேசு இதயத்தின் வானத்தை ஒளிரச் செய்துள்ளார். ஏனெனில் ஞானமுள்ளவர் கூறுகிறார்: 'கர்த்தரிடத்தில் நம்பிக்கை கொள்ளும் புத்திமான் உண்மையை அறிந்துகொள்வான்; விசுவாசிகள் அவருடைய அன்பில் நிலைத்திருப்பார்கள்' (ஞானம் 3:9).

198. புனிதர்களில் ஒருவர் கூறினார்: 'நீங்கள் பகை உணர்வை வளர்க்க விரும்பினால், அதைப் பேய்களுக்கு எதிராக வளர்க்குங்கள்; மேலும் நீங்கள் விரோதமாக இருக்க விரும்பினால், எல்லா நேரங்களிலும் மாம்சத்துடன் விரோதமாக இருங்கள். மாம்சம் ஒரு துரோக நண்பன், அது திருப்தியடையும்போது, அது கடுமையான போரைத் தொடுப்பான்.' மேலும்: 'மாம்சத்துடன் விரோதமாக இருங்கள், வயிற்றுக்கு எதிராகப் போர் தொடுங்கள்.'

199. முந்தைய அத்தியாயங்களில், முதல் மற்றும் இரண்டாம் நூறு அடங்கியவற்றில், மனதின் புனித மௌனத்தின் உழைப்புகளை விவரித்துள்ளோம்; அதில் நமது சொந்த ஆராய்ச்சியின் பலனை மட்டுமல்லாமல், மனதின் தூய்மை குறித்து இறைபக்தி கொண்ட பிதாக்களின் தெய்வீக வார்த்தைகள் நமக்குக் கற்பிப்பதையும் முன்வைத்துள்ளோம். இப்போது, மனதைக் காப்பதன் நன்மையை மேலும் சற்று விளக்கிய பிறகு, நமது உரையை முடித்துக்கொள்வோம்.

200. ஆகவே, வாருங்கள், 'நன்மையின் நாட்களைக் காண்பது' (சங். 33:12) என்பதை ஆவியில் விரும்பும் நீங்கள் யார் ஆனாலும், மனதின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பாதுகாப்பை அடைய என்னைப் பின்தொடருங்கள் – ஆண்டவரைப் பற்றியும், அசரீர சக்திகளின் காணக்கூடிய செயல்களையும் வாசஸ்தலத்தையும் நான் உங்களுக்குக் கற்பிப்பேன். தேவதூதர்கள் படைப்பாளரின் புகழ்பாடுவதில் ஒருபோதும் சோர்வதில்லை; அவர்களுக்கு நிகராகத் தூய்மையில் விளங்கும் மனமும் ஒருபோதும் திருப்தியடையாது. மேலும், அசரீரிகள் (சொர்க்கத்தில் உள்ள தேவதூதர்கள்) உணவில் கவனம் செலுத்துவதில்லை போலவே, சரீரமுடையவர்களும் ஆன அசரீரிகளும் (பூமியில் நிதான மனதுடைய மனிதர்கள்) மனதின் அமைதியின் சொர்க்கத்திற்கு உயரும்போது, உணவில் கவனம் செலுத்துவதில்லை.

201. பரலோக சக்திகள் செல்வம் மற்றும் உடைமைகளில் கவனம் செலுத்துவதில்லை போலவே, ஆன்மாவின் கண்ணைத் தூய்மைப்படுத்தி, நற்பண்பு (தீவிர மனநிலை) என்ற பழக்கத்தை வளர்த்துக் கொண்டவர்களும் தீய ஆவிகளின் தீய எண்ணங்களில் கவனம் செலுத்துவதில்லை. மேலும், எப்படி அவர்கள் கடவுளில் பரிபூரணத்தில் வெற்றியின் செல்வத்தால் வேறுபடுத்தப்படுகிறார்களோ, அப்படியே இவர்களும் கடவுளுக்கான தங்கள் ஏக்கத்தாலும் அன்பாலும், தெய்வீகத்தை நோக்கிய தங்கள் முயற்சியாலும் உயர்வினாலும் வேறுபடுத்தப்படுகிறார்கள். மேலும் அவர்கள், பரவசத்திற்கு இட்டுச்செல்லும் தெய்வீக அன்பைச் சுவைப்பதற்கான அடங்காத ஏக்கத்துடன், (ஆன்மீக பரிபூரணத்தின் மலை) ஏற்றத்தில் முன்னேறி, செராபிம்களுக்கு ஒப்பான நிலையை அடையும் வரை ஓய மாட்டார்கள், – மேலும், நம்முடைய ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் தேவதையாக மாறும் வரை, அவர்கள் மனத் தெளிவிலும் தீவிரமான ஏற்றத்திலும் ஓய்வடைவதில்லை.

202. ஆதி மற்றும் பாசிலிஸ்கின் விஷத்தை விட கொடிய விஷம் வேறு இல்லை; மேலும் சுய-அன்பின் தீமையை விட பெரிய தீமை வேறு இல்லை. சுய-அன்பின் சந்ததியினர்—இந்தப் பறக்கும் பாம்புகள்—இவை: இதயத்தில் சுய-புகழ்ச்சி, சுய-இன்பம், பேராசை, விபச்சாரம், வீண் பெருமை, பொறாமை, மற்றும் எல்லாத் தீமைகளின் உச்சக்கட்டமான கர்வம். இது மனிதர்களை மட்டுமல்ல, தேவதூதர்களையும் வானத்திலிருந்து கீழே தள்ளி, ஒளிக்குப் பதிலாக அவர்களை இருளில் மூழ்கடிக்கிறது.

203. அமைதியின் பெயர் கொண்ட என் பெயரான தியோடிலஸ், அதாவது ஹெசிக்கியஸ், உனக்கு இதை எழுதியிருக்கிறேன், ஆனாலும் உண்மையில் நான் ஒரு அமைதியான மனிதன் அல்ல. ஒருவேளை நமது தலைப்புக்குரிய அனைத்தையும் நான் எழுதவில்லை, ஆனால் எல்லா வகையிலும், பிதா, குமாரன் மற்றும் பரிசுத்த ஆவியானவரில், எல்லா பகுத்தறிவுள்ள இயற்கையாலும் புகழப்பட்டு மகிமைப்படுத்தப்பட்ட, கடவுள் அருளியதை: தேவதூதர்கள் மற்றும் மனிதர்கள், மற்றும் சொல்லொணாத் திருத்தூணியால் படைக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு உயிரினத்தாலும் புகழப்பட்டு மகிமைப்படுத்தப்படுகிறார், அவருடைய மகிமையான ராஜ்யத்தைப் பெற நாமும் கடவுளின் பரிசுத்த அன்னை மற்றும் நமது போற்றத்தக்க பிதாக்களின் பிரார்த்தனைகள் மூலம் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படலாம். புரிந்துகொள்ள முடியாத கடவுளுக்கு நித்திய மகிமை உண்டாவதாக. ஆமென்.

சீனாயின் வணக்கத்திற்குரிய நீலோஸ்

அவரைப் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான குறிப்பு

பூஜனீய நைலஸ் ஒரு செல்வந்த மற்றும் குலீனக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். புனித கிரிசோஸ்டம் அன்டியோக்காவில் பிரசங்கித்துக் கொண்டிருந்தபோதே, அவர் அநேகமாக அவரது சீடராகவும் செவிசாய்ப்பவராகவும் இருந்தார். அவரது குலீனப் பிறப்பும் தனிப்பட்ட நற்பண்புகளும் அவரைத் தலைநகரத்தின் முன்சீபப் பதவிக்கு உயர்த்தின. ஆனால், அவரது ஆன்மாவின் இலட்சியங்கள் தலைநகரத்தின் கடமைகளுடனும் வாழ்க்கை முறையுடனும் முரண்பட்டன. எனவே, ஏற்கனவே இரண்டு பிள்ளைகள் இருந்த தனது மனைவியின் ஒப்புதலுடன், அவர் தனது மாமியார் சென்ற வழியைப் பின்பற்றி, தனிமையில் மோட்சத்தைத் தேட உலகைத் துறந்தார். தனது மகன் தியோடிலஸை அழைத்துக்கொண்டு, அவர் சினாய் மலையில் குடியேறினார்; அதே நேரத்தில், அவரது மனைவியும் மகளும் எகிப்தில் உள்ள ஒரு மடாலயத்தில் தஞ்சம் புகுந்தனர். சினாய் பாலைவனத்தில், வணக்கத்திற்குரிய நீல்ஸ் கடுமையான தவம் நிறைந்த வாழ்க்கையை வாழ்ந்தார்: அவரும் அவரது மகனும் தங்கள் சொந்தக் கைகளால் தமக்கென ஒரு குகையைத் தோண்டி, அங்கு வாழ்ந்தபோது, ரொட்டி கூட உண்ணாமல், காட்டுப் புல் மற்றும் கசப்பான தாவரங்களை உண்டு வாழ்ந்தனர். இருப்பினும், அவர்கள் தங்கள் நேரத்தை முழுவதும் பிரார்த்தனை, வேதப் படிப்பு, கடவுளைத் தியானித்தல் மற்றும் உழைப்பில் செலவிட்டனர். அவர் உலகைத் துறந்திருந்தாலும், வணக்கத்திற்குரிய நீல்ஸ் மக்களுடன் பழகுவதை நிறுத்தவில்லை. எல்லாப் பகுதிகளிலிருந்தும்— —மற்றும் அனைத்து வகையான மக்களும் தங்கள் ஆன்மீகத் தேவைகளுடன் அவரிடம் வந்தனர், மேலும் தேவையான வழிகாட்டுதல் மற்றும் ஆன்மீக வளர்ச்சியின்றி யாரும் விடப்படவில்லை. அரசன் கூட அவரிடம் ஜெபம் கேட்டு கடிதம் எழுதினான், மேலும் புனித கிரிசோஸ்டோம் மீதான அவனது அநீதியைக் கண்டித்து அரசனுக்கு அவர் கடிதம் எழுதினார். அந்த அருட்தந்தையின் மற்ற எழுத்துக்கள் முக்கியமாக அறநெறி மற்றும் துறவறம் சார்ந்தவையாக இருந்தன. அவர் எழுதிய அனைத்திலிருந்தும், அவரது அறிவு எவ்வளவு பரந்ததாகவும் ஆழமாகவும் இருந்தது என்பதும், இந்த முயற்சியில் அவரது உழைப்பு எவ்வளவு அயராததாக இருந்தது என்பதும் தெளிவாகிறது. கடவுள் மீதான அவரது அன்பைச் சோதிக்க ஒரு குறிப்பிட்ட சோதனை வந்தது. அரேபியாவிலிருந்து வந்த கொடிய காட்டுமிராண்டிகள் சினாய் மலை மற்றும் சுற்றியுள்ள பகுதிகளுக்குள் படையெடுத்து, எல்லாவற்றையும் கொள்ளையடித்து, பலரைக் கொன்று, மற்றவர்களைக் கைதிகளாகப் பிடித்தனர். அவர்களில், போற்றத்தக்க நீலோவின் மகனான தியோடிலுஸும் ஒருவர். இந்த துரதிர்ஷ்டம் அந்தப் புனிதரிடம் பெரும் பாரமாக இருந்தது – அவருக்கு அமைதியே கிடைக்கவில்லை. குறிப்பாக, அந்தப் பொதுவான பேரழிவிற்குப் பிறகு இரண்டாவது அல்லது மூன்றாவது நாளில், அந்தக் கொடியவர்கள் அவருடைய மகனைப் புதன் கிரகத்திற்குப் பலியாகக் கொடுக்கத் திட்டமிட்டிருந்தனர் என்ற செய்தி அவருக்குக் கிடைத்தது. இருப்பினும், இந்தத் திட்டம் உண்மையில் செயல்படுத்தப்பட்டதா என்பது உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை. ஆனால், கடவுள் அவரது தந்தையின் இதயம் நீண்ட காலம் வேதனைப்படுவதை அனுமதிக்கவில்லை. அந்தப் பலி நடக்கவில்லை என்றும், கைதிகள் கிறிஸ்தவ நாடுகளுக்கு விற்கப்பட்டுவிட்டனர் என்றும் அவர் விரைவில் அறிந்துகொண்டார். பின்னர் அவர் எலூசா நகரில் காணப்பட்டார்; அந்நகரத்தின் ஆயர் அவரை மற்றவர்களுடன் சேர்த்து மூர்க்கர்களிடமிருந்து வாங்கியிருந்தார், மேலும் ஏற்கெனவே அவரை திருச்சபைக்குச் சேவை செய்யத் தயார்படுத்திக் கொண்டிருந்தார். அவரை அழைத்துச் செல்ல வந்திருந்த அவரது தந்தையும் அந்தப் பணிக்காக வலியுறுத்தப்பட்டார். துறவற வாழ்க்கை மீதான அவர்களின் அன்பு இதை ஒப்புக்கொள்ள அவர்களைத் தடுத்தது; மேலும், ஆயர் அவர்களைக் குருமார்களாகப் பணியமர்த்தி, அவர்கள் விரும்பிய சீனாய் மலைக்குப் புறப்பட ஆசீர்வதித்தார், அங்கு அவர்கள் தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் தங்கியிருந்தனர். புனித நீல்ஸ் 390 ஆம் ஆண்டில் இவ்வுலக வாழ்வை நீத்தார்; அவர் சீனாய் பாலைவனத்தில் 60 ஆண்டுகள் வாழ்ந்து, சுமார் 450 ஆம் ஆண்டு காலமானார். அவரது திருவிழா நாட்கள் நவம்பர் 12 மற்றும் ஜனவரி 13 ஆகும். இளைய ஜஸ்டின் ஆட்சிக் காலத்தில், அவரது புனித अवशेषங்கள் கான்ஸ்டான்டினோபிளுக்கு மாற்றப்பட்டு, புனித அப்போஸ்தலர்களின் தேவாலயத்தில் வைக்கப்பட்டன. புனித நீலஸின் எழுத்துக்களில் இருந்து, 'பிரார்த்தனை மீதான உரை' மற்றும் 'தவறான உரை' ஆகியவை கிரேக்க *டோப்ரோடோலியூபியி*-க்குள் எடுக்கப்பட்டன, அங்கிருந்து ஸ்லாவோனிக் பதிப்பிற்குள் சென்றன. நாங்களும் எங்கள் சொந்த *டோப்ரோடோலியூபியி*-யில் 'பிரார்த்தனை மீதான உரையை' சேர்த்துள்ளோம்; இருப்பினும், துறவற நூலுக்குப் பதிலாக, நாங்கள் 'ஏமாற்றுவதற்கான எட்டு ஆவிகள் பற்றிய' நூலையும், 'சுருக்கமான கூற்றுகளின் இரண்டு தொகுப்புகளையும்' மற்றும் அறிவுரைகளையும் சேர்க்க விரும்புகிறோம்; அவற்றில் ஒன்று 'அத்தியாயங்கள் அல்லது அறிவுரைகள்' என்றும், மற்றொன்று: 'அழிவுக்குரியவற்றிலிருந்து ஒருவரை விலக்கி, அழிவற்றவற்றில் இணைக்கும் எண்ணங்கள்' என்றும் தலைப்பிடப்பட்டுள்ளது. – ஆனால், பிரார்த்தனை மற்றும் உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தைப் பற்றிய மிகவும் பயனுள்ள பல ஆலோசனைகளும் அறிவுரைகளும் அந்தப் புனிதத் தந்தையாரால் அவரது மற்ற எழுத்துக்களில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளதால், அங்கே பொதுவான ஒழுக்கநெறி மற்றும் குறிப்பாக எல்லாப் பொருட்களிலிருந்தும் விலகிய ஒரு வாழ்க்கை முறை ஆகிய இரண்டிலும் அறிவுறுத்தும் எண்ணங்கள் ஏராளமாகக் காணப்படுகின்றன: ஆகவே, நன்மையை நேசிக்கும் எங்கள் வாசகர்களை இந்தப் புதையல்களிலிருந்து பறிப்பது அநீதியானது என்று கருதி, மரியாதைக்குரிய தந்தையின் மேற்கூறிய எழுத்துக்களிலிருந்து அவற்றை எடுத்து, ஜெபத்திற்குச் சொந்தமானவற்றை ஜெபம் என்ற தலைப்பின் கீழும், உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான போராட்டத்திற்குச் சொந்தமானவற்றை எட்டு உணர்ச்சிகள் ஒவ்வொன்றின் கீழும், பொதுவான அறிவுறுத்தலுக்குச் சொந்தமானவற்றை, – 'சொல் தொகுப்பு' என்பதன் கீழ். இதில் நாங்கள் பழங்காலத்தாரின் வழியைப் பின்பற்றுகிறோம். ஏனெனில், மிஞ்ஞேயின் *பட்ரோலஜியா கிரேக்கா*, தொகுதி 79-ல், புனித நீலஸின் அனைத்து எழுத்துக்களும் அடங்கியுள்ளன. அதில், 'நிலையற்றவற்றிலிருந்து விலக்கி அழியாதவற்றில் இணைக்கும் எண்ணங்கள்' என்பதற்குப் பிறகு – பக்கங்கள். 1249–50-ல், அந்த எண்ணங்கள் அச்சிடப்பட்ட கையெழுத்துப் பிரதியில், 'பெறாமை' பற்றிய நூலிலிருந்தும், நகர வாழ்க்கையை விட தனித்து வாழும் வாழ்க்கையின் 'மேன்மை' பற்றிய நூலிலிருந்தும் பகுதி பகுதியாக எடுக்கப்பட்ட மேலும் பதினான்கு எண்ணங்கள் பின்தொடர்வதாகக் குறிப்பிடுகிறது. இந்தக் கடன் வாங்கிய பகுதிகள் அச்சிடப்படவில்லை; ஆனால் இதனால் இந்த எடுத்துக்காட்டு எதையும் இழக்கவில்லை. ரஷ்ய மொழிபெயர்ப்பில் உள்ள அருட்தந்தையின் படைப்புகளின் பதிப்பின்படி, தொகுதி மற்றும் பக்க எண்ணைக் குறிப்பிட்டு, இந்தக் கடன் வாங்கிய பகுதிகளின் மேற்கோள்களைக் கட்டுரைகளின் முடிவில் நாங்கள் குறிப்பிடுவோம். மேற்கோள்கள் இல்லாத கட்டுரைகள் மேலே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள அதே பக்கத்தில் உள்ளன.

தவ வாழ்க்கை அறிவுரைகள்
சினாய் புனித நீலோஸ் அவர்களின்

1. ஜெபத்தைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை

முன்னுரை

அசுத்தமான விருப்பங்களின் கொடிய காய்ச்சலில் நான் கிடந்தபோது, உங்கள் கடவுள் அன்புள்ள எழுத்தின் தீண்டலால் என்னை உரிய நேரத்தில் எழுப்பினீர்கள், மேலும் மிகவும் அவமானகரமான நோய்களால் பாதிக்கப்பட்ட என் மனதிற்கு, மாபெரும் வழிகாட்டியையும் போதகரையும் பேரின்பத்துடன் பின்பற்றி ஆறுதல் அளித்தீர்கள். இது ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை. அருள்பெற்ற யாக்கோபுக்கு இருந்தது போலவே, மகிமையான மற்றும் குறிப்பிடத்தக்கவற்றைத் தேடுவது எப்போதும் உங்கள் விதி. ஏனெனில், ராхеலுக்காகக் கடினமாக உழைத்து லேயாவைப் பெற்றது போல, அவளுக்காக ஏழு ஆண்டுகள் உழைப்பை நிறைவேற்றியவர் (ஆதியாகமம் 29:20–28) போலவே நீங்களும் உங்கள் பிரியமானவரைத் தேடுகிறீர்கள். மேலும், இரவு முழுவதும் உழைத்தும் நான் ஒன்றும் பிடிக்கவில்லை என்பதை நான் மறுக்கவில்லை; ஆனால், உமது வார்த்தையின்படி வலைகளைப் போட்டபோது, நான் ஏராளமான மீன்களை இழுத்தேன்—பெரிய மீன்கள் அல்ல என்று நான் நினைக்கிறேன், ஆனால் நூற்று ஐம்பத்து மூன்று (யோவான் 21:11). மேலும், இவற்றை நான் அன்பின் கூடையில் உங்களுக்கு அனுப்புகிறேன்; அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், (பிரார்த்தனை பற்றிய) அதே எண்ணிக்கையிலான அதிகாரங்களைத் தொகுத்து, உங்கள் கட்டளையை நிறைவேற்றுகிறேன் . பிரார்த்தனை பற்றிய அத்தியாயங்களைத் தவிர (வேறு எதையும்) நீங்கள் விரும்பாத உங்கள் அற்புதமான தேர்வைக் கண்டு நான் வியப்படைகிறேன், மிகவும் மகிழ்ச்சியும் அடைகிறேன்; மேலும், அவை காகிதத்தில் எழுதப்பட வேண்டும் என்று மட்டும் நீங்கள் விரும்பாமல், அன்பு மற்றும் கருணை மூலம் மனதில் பதியவைக்கப்பட வேண்டும் என்றும் விரும்பினீர்கள். ஞானியான சிராக் (42:25) கூறியது போல், 'எல்லாம் ஒன்றே, ஒன்றோ மற்றொன்றிற்கு எதிராக' என்பதால், அவற்றை எழுத்துப்பூர்வமாக மட்டும் ஏற்றுக்கொள்ளாமல், ஆன்மீக ரீதியாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். 'திருப்தியாக இருப்பதையும், பற்றாக்குறையுடன் இருப்பதையும் அறிந்த' ஒருவராக (பிலிப்பியர் 4:12), அத்தியாயங்களின் குறைந்த எண்ணிக்கையைப் பற்றிப் புகார் செய்யாதீர்கள். உண்மையில், கர்த்தர் விதவையின் இரண்டு சல்லிக்காய்களை நிராகரிக்காமல், மற்ற பலரின் செல்வந்த தர்மங்களை விடச் சிறந்த முறையில் ஏற்றுக்கொண்டதை நினைத்து, புகார் செய்யாதீர்கள். ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, உங்கள் உண்மையுள்ள சகோதரர்களிடம் நன்மனதையும் அன்பையும் நிலைநிறுத்தி, பலவீனருக்காக ஜெபியுங்கள், அவர்கள் ஆரோக்கியம் பெற்று, தங்கள் படுக்கைகளைத் தூக்கிக்கொண்டு, கிறிஸ்துவின் கிருபையினால் நடக்கத் தொடங்கும்படி. ஆமென்.

153 ஜெபம் பற்றிய அதிகாரங்கள்

1. யாராவது நறுமணப் புகை தயாரிக்க விரும்பினால், அவர்கள் சட்டத்தின்படி, 'தூயப் பசும்புல், கசகசா, ஓனிகா மற்றும் ஸ்டாக்டே' ஆகியவற்றை சம பாகங்களில் கலக்க வேண்டும் (புர. 30:34). இது நற்பண்புகளின் நால்வர் குழுவான [70] ஆகும். இவை அனைத்தும் ஆன்மாவில் பரிபூரணமாகவும் சம பலத்துடனும் இருக்கும்போது, மனம் (துரோகத்தால், நிச்சயமாக, உள்ளே இருக்கும் ஏதோ ஒரு துரோகியால்) காட்டிக்கொடுக்கப்படாது.

2. குணங்களின் பரிபூரணத்தால் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட ஆன்மா,[71] மனதை அசைக்க முடியாத நிலைக்குக் கொண்டுவந்து, (பிரார்த்தனையில்) தேவைப்படும் மனநிலையை ஏற்றுக்கொள்ளும் திறனை அதற்கு வழங்குகிறது.

3. பிரார்த்தனை என்பது மனத்திற்கும் கடவுளுக்கும் இடையிலான ஒரு உரையாடல். அப்படியானால், பின்னோக்கிப் பார்க்காமல் (அல்லது ஒரு பக்கமாகவோ அல்லது மறுபக்கமாகவோ) தனது இறைவனிடம் ஏறிச் சென்று, எந்தவொரு இடைத்தரகரின் உதவியின்றி அவருடன் உரையாட, மனத்திற்கு எந்த மனநிலை தேவைப்படுகிறது?[72]

4. பூமியில் எரிந்து கொண்டிருந்த புதரை அணுக விரும்பிய மோசே, தன் காலணிகளைக் கழற்றும் வரை அதைச் செய்யத் தடுக்கப்பட்டார் (புற. 3. 5), அப்படியானால், எல்லா உணர்வுகளையும் எண்ணங்களையும் கடந்திருப்பவரைக் காணவும், அவருடன் உரையாடவும் நீங்கள் விரும்பும்போது, ஒவ்வொரு உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணத்தையும் ஒதுக்கித் தள்ளத் தவறுவது எப்படி?

5. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, கண்ணீருக்காக ஜெபியுங்கள், அதனால் அழுவதன் மூலம் உங்கள் ஆன்மாவிலுள்ள கொடூரத்தை (கிரேக்கம்: 'காட்டுமிராண்டித்தனம்') மென்மையாக்கி, கர்த்தருக்கு முன்பாக உங்கள் 'அநியாயத்தை' (சங். 31:5) அறிக்கையிட்டு, அவரிடமிருந்து உங்கள் பாவங்களுக்கான மன்னிப்பைப் பெறுவீர்கள்.

6. ஒவ்வொரு விண்ணப்பத்தையும் பெறுவதற்கான ஒரு வழியாகக் கண்ணீரைப் பயன்படுத்துங்கள்; ஏனெனில் நீங்கள் கண்ணீருடன் ஜெபிக்கும்போது கர்த்தர் உங்களைக் கண்டு மிகவும் மகிழ்கிறார்.

7. உங்கள் ஜெபத்தின் போது, நீங்கள் பெருக்கெடுத்துக் கண்ணீர் வடிக்கையில், பலரை விட நீங்கள் உயர்ந்தவர் என்பது போல, எந்த விதத்திலும் இதில் பெருமை கொள்ளாதீர்கள். உங்கள் ஜெபம் உன்னதத்திலிருந்து உதவி பெற்றதால்தான், உங்கள் பாவங்களை மனப்பூர்வமாக அறிக்கையிட்டு, உங்கள் கண்ணீரால் ஆண்டவரைத் திருப்திப்படுத்த முடிகிறது.

8. ஆகையால், உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான ஒரு வழியை, ஒரு உணர்ச்சியாகவே மாற்றாதீர்கள், இல்லையெனில் உங்களுக்கு இந்தக் கிருபையை (அதாவது கண்ணீர்) அருளியவரை மேலும் தூண்டிவிடக்கூடும். பலர், தங்கள் பாவங்களுக்காகக் கண்ணீர் வடிக்கையில், அந்தக் கண்ணீரின் நோக்கத்தை மறந்து, உணர்ச்சிக்கு ஆளாகி, (சரியான பாதையிலிருந்து விலகி அல்லது தங்கள் மனதை இழந்து) வழி தவறிவிட்டார்கள்.

9. உலகியல் கவலைகளின் இடையூறுகளையும், எல்லா வகையான எண்ணங்களையும் ஒதுக்கி, பொறுமையுடன் உறுதியாக நின்று, மனப்பூர்வமாக ஜெபியுங்கள்; ஏனெனில் அவை உங்கள் ஜெபப் பக்தியைக் குலைக்க முற்பட்டு, உங்களைக் குழப்பித் துன்புறுத்துகின்றன.

10. ஒருவர் தாம் செய்ய வேண்டிய விதத்தில் ஜெபிப்பதற்கான ஆர்வமும் தீவிரமும் கொண்டிருப்பதை பிசாசுகள் காணும்போது, (ஜெபிக்கும்போது) ஏதோ ஒன்று அவசியம் என்பது போன்ற எண்ணங்களை அவர்கள் உள்ளத்தில் விதைக்கின்றன (பின்வாங்குகிறார்கள்), ஆனால் சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அவர்கள் அதை மீண்டும் நினைவுக்குக் கொண்டு வந்து, அதைப் பற்றி சிந்திக்க மனதைத் தூண்டுகிறார்கள் (அது ஒரு கேள்வியாக இருந்தால், அதைத் தீர்க்க; அது ஒரு விஷயமாக இருந்தால், அதைப் பெற); மேலும், தான் தேடுவதைக் காணாமல், அவன் கலக்கமடைந்து துயரப்படுகிறான். பின்னர், அவர் (இந்த ஜெப ஆர்வலர்) ஜெபிப்பதற்காக நிற்கும்போது, அவர் முன்பு என்ன சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தார் மற்றும் எதைத் தேடிக்கொண்டிருந்தார் என்பதை அவர்கள் அவருக்கு நினைவூட்டுகிறார்கள், அதனால், முன்பு தீர்க்கப்படாத அந்த விஷயத்தின் மீது மீண்டும் தன் மனதைத் திருப்பிய அவர், தன் ஜெபத்தை பலனற்றதாக்குகிறார்.

11. ஜெபம் செய்யும் போது உங்கள் மனதை செவிடாகவும் ஊமையாகவும் மாற்ற முயலுங்கள்; அப்போது உங்களால் கடமைப்படி ஜெபிக்க முடியும்.

12. உங்களுக்குத் தீய தூண்டுதல் நேரிடும்போதும், அல்லது ஒருவரின் முரண்பாட்டினால் நீங்கள் தூண்டப்படும்போதும்—உங்களை முரண்படுத்தியவர் மீது கோபம் கொள்ளும்படி நீங்கள் உந்தப்பட்டாலோ, அல்லது ஏதேனும் தகாத வார்த்தையை உச்சரித்துவிடுவதாலோ; அப்போது உங்கள் ஜெபத்தையும், அதைச் செய்யும்போது (தேவன் முன்னிலையில் உங்கள் மனச்சாட்சியில்) உங்கள் மீது நிகழும் தீர்ப்பையும் நினைத்துப் பாருங்கள் – உடனடியாக உங்கள் உள்ளில் ஏற்படும் கட்டுக்கடங்காத கிளர்ச்சி அடங்கிவிடும்.

13. உங்களைத் தீங்கு செய்த சகோதரனுக்கு எதிராக நீங்கள் பழிவாங்கச் செய்யும் எதுவாக இருந்தாலும், அது அனைத்தும் ஜெபத்தின் போது உங்களுக்கு ஒரு இடறலாக அமையும் (உங்களைத் தொந்தரவு செய்யும்).

14. ஜெபம் என்பது சாந்தம் மற்றும் கோபமின்மையின் (மரத்தின்) ஒரு கிளை.

15. ஜெபம் என்பது மகிழ்ச்சியின் வெளிப்பாடு (தோற்றம்) ஆகும்.

16. ஜெபம் துக்கம் மற்றும் மனச்சோர்வுக்கான ஒரு மருந்து.

17. 'போய், உன் உடைமைகளை விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடு' (மத்தேயு 19:21), மேலும், உங்கள் சிலுவையை எடுத்துக்கொண்டு, உங்களை நீங்களே மறுதலித்துக்கொள்ளுங்கள் (– 16:24), அப்போதுதான் நீங்கள் கவனச்சிதறல் இல்லாமல் ஜெபிக்க முடியும்.

18. நீங்கள் துதிப் பிரார்த்தனை செய்ய விரும்பினால், ஜெபிக்கும்போது உங்களை அடக்கிக் கொள்ளுங்கள், மேலும் மிகுந்த கசப்பைத் தாங்கிக்கொண்டு, ஜெபத்திற்காகப் பொறுமையாக இருங்கள்.

19. நீங்கள் எந்தத் துன்பத்தை அனுபவிக்க நேர்ந்தாலும், பொறுமையாக இருங்கள்; அப்போதுதான் பிரார்த்தனை நேரத்தில் அதன் பலனை அறுவடை செய்வீர்கள்.

20. நீங்கள் முறையாக ஜெபிக்க விரும்பினால், உங்கள் ஆன்மா சோகமாக இருக்க விடாதீர்கள் (அல்லது உங்கள் இதயத்தில் கசப்பை வளர்க்காதீர்கள்); இல்லையெனில், உங்கள் முயற்சிகள் (அல்லது ஜெபத்திலுள்ள உங்கள் உழைப்பு) வீணாகிவிடும்.

21. 'உங்கள் காணிக்கையை அங்கே பலிபீடத்திற்கு முன்பாக விட்டுவிட்டு, முதலில் உங்கள் சகோதரனுடன் சமாதானம் செய்யப் போங்கள்' (மத்தேயு 5:24) – பின்னர், நீங்கள் திரும்பும்போது, கவனச்சிதறல் இல்லாமல் ஜெபிப்பீர்கள்; ஏனெனில், பகை மனமானது ஜெபிப்பவரின் மனதில் நிழலைப் போடுகிறது, மேலும் அவரது ஜெபங்களை இருளில் மூழ்கடிக்கிறது.

22. தங்களுக்குள் துக்கங்களையும் (சோகங்களையும்) தீய எண்ணங்களையும் கொண்டிருந்து, அந்த நிலையில் பிரார்த்தனை செய்பவர்கள், துளையுள்ள தொட்டியில் தண்ணீர் இறைத்து ஊற்றுபவர்களைப் போன்றவர்கள்.

23. நீங்கள் பொறுமையுடன் இருந்தால், எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் ஜெபிப்பீர்கள்.

24. நீங்கள் முறையாக ஜெபிக்கும்போது, சில விஷயங்கள் உங்கள் மனதில் தோன்றலாம், அவற்றுக்காக உங்கள் அண்டை வீட்டார் மீது கோபப்படுவது நியாயமாகத் தோன்றலாம். (கவனமாக இருங்கள்). – உண்மையாக நீதி நேசிக்கும் ஒரு அண்டை வீட்டார் மீது கோபம் இருப்பதில்லை. மேலும், நீங்கள் அதைத் தேடினால், கோபமின்றி கூட விஷயங்களை நன்றாகத் தீர்க்க முடியும் என்பதைக் காண்பீர்கள். ஆகையால், கோபத்திற்கு அடிபணியாமல் இருக்க உங்களால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்யுங்கள்.

25. மற்றவனைக் குணப்படுத்த முயலும்போது, நீங்களே குணமடையாமல் இருந்துவிடாதபடிக்கும், உங்கள் ஜெபம் தடைபடாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

26. மற்றவர்களுக்கு இரக்கம் காட்டி, அவர்கள் மீது கோபம் கொள்ளாமல் இருப்பதன் மூலம், உங்களுக்கும் இரக்கம் கிடைக்கும், உங்கள் சுயமதிப்பீட்டில் ஞானமுள்ளவராக நிரூபிக்கப்படுவீர்கள், மேலும் உண்மையாக ஜெபிப்பவர்களில் ஒருவராகக் கருதப்படுவீர்கள்.

27. கோபத்திற்கு எதிராக உங்களை ஆயுதபாணியாக்கிக் கொள்வதன் மூலம், நீங்கள் காமத்தின் தோற்றத்தை ஒருபோதும் அனுபவிக்க மாட்டீர்கள்; ஏனெனில் அது கோபத்தை வளர்க்கிறது, மேலும் இது மனக்கண்ணைக் குழப்புகிறது மற்றும் பிரார்த்தனைக்கான மனப்பான்மையைக் கெடுக்கிறது.

28. ஜெபிக்கும்போது, வெறும் வெளிப்புற அசைவுகள் மற்றும் தோற்றங்களுக்குள் உங்களைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளாதீர்கள், மாறாக உங்கள் மனதை மிகுந்த மரியாதையுடன் ஜெபத்தின் உணர்விற்கு உயர்த்துங்கள்.

29. சில சமயங்களில், நீங்கள் ஜெபிக்கத் தொடங்கியவுடனேயே, உடனடியாக நன்றாக ஜெபிப்பீர்கள்; சில சமயங்களில், அதிக முயற்சி செய்த பிறகும், இந்த விரும்பிய இலக்கை நீங்கள் அடைய மாட்டீர்கள்; (இது உங்களுக்கு அனுமதிக்கப்படுகிறது, அதனால்) நீங்கள் இன்னும் தீவிரமாக (ஜெபத்தை) தேடலாம், அதைப் பெற்ற பிறகு, முற்றிலும் சரியான, திருடப்படாத ஒரு ஜெபத்தைக் கொண்டிருக்கலாம்.

30. தூதர் நம்மிடம் நெருங்கும்போது, நம்மைத் துன்புறுத்துபவர்கள் (பேய்கள்) அனைவரும் உடனடியாக விலகிச் செல்கிறார்கள்: அப்போது மனம் பெரும் மகிழ்ச்சியால் நிரம்பி, ஆழ்ந்து ஜெபிக்கிறது. மேலும் சில சமயங்களில், வழக்கமான போராட்டத்தின் தாக்குதலின் போது, மனம் போராடி, (கடவுள் சார்ந்த சிந்தனை மற்றும் ஆன்மீக நல்வாழ்வுக்கு) உயர்வதிலிருந்து தடுக்கப்படுகிறது. ஏனெனில் அது முன்பு பல்வேறு உணர்ச்சிகளால் களங்கப்பட்டுள்ளது (அவற்றால் கொண்டு செல்லப்பட்டு அவற்றைச் சுவைத்துள்ளது). இருப்பினும், அது இன்னும் தீவிரமாகத் தேடினால், அது கண்டடைகும், மேலும் அது முயற்சி செய்வதில் சோர்வடையாவிட்டால், அதற்குத் திறக்கப்படும்.

31. 'உங்கள் இச்சையின்படியே ஆகட்டும்' என்று வேண்டாதீர்கள்; ஏனெனில் அவை எப்போதும் தேவனுடைய சித்தத்துடன் ஒத்துப்போவதில்லை. மாறாக, உங்களுக்குக் கற்பிக்கப்பட்டபடி, 'உமது சித்தம் என்னில் நிறைவேறட்டும்' என்று ஜெபியுங்கள் (மத்தேயு 6:10). மேலும் ஒவ்வொரு விஷயத்திலும், இதே முறையில் அவனைக் கேளுங்கள்: ஏனெனில் அவன் எப்போதும் உங்கள் ஆத்துமாவுக்கு நன்மையானதையும் பயனுள்ளதையும் விரும்புகிறான், ஆனால் நீங்கள் எப்போதும் அதைத் தேடுவதில்லை.

32. பலமுறை, நான் ஜெபிக்கும்போது, எனக்கு நல்லதாகத் தோன்றியதைக் கேட்டு, என் வேண்டுகோளில் பிடிவாதமாக இருந்திருக்கிறேன்; என் நலனுக்கு எது பயனுள்ளதென்று அவருக்குத் தெரிந்திருக்க, அதை அவர் சிறப்பாக ஏற்பாடு செய்வதை நம்பாமல், முட்டாள்தனமாகக் கடவுளின் சித்தத்திற்கு அழுத்தம் கொடுத்திருக்கிறேன். ஆனால் நான் கேட்டது எனக்குக் கிடைத்த பிறகும், நான் கடவுளின் சித்தத்தின்படி அது சிறப்பாக இருக்கக் கேட்காததால், நான் கேட்டது எனக்குக் கிடைத்த பிறகும், நான் மிகுந்த துன்பத்தில் ஆழ்ந்திருப்பேன்; ஏனெனில் அந்த விஷயம் நான் நினைத்தபடி நடக்காது.

33. கடவுளைத் தவிர நன்மை எது? ஆகவே, நம்மைப் பற்றிய அனைத்தையும் நாம் அவரிடம் ஒப்படைப்போம், அப்பொழுது நாம் நலமாக இருப்போம்; ஏனெனில், நன்மையான வரங்களைக் கொடுப்பவர் நிச்சயமாக நல்லவராகவே இருக்கிறார்.

34. நீங்கள் கடவுளிடம் கேட்பதை உடனடியாகப் பெறாவிட்டால் வருந்தாதீர்கள். நீண்ட நேரம் பொறுமையுடன் ஜெபத்தில் நிற்கச் செய்வதன் மூலம், அவர் உங்கள் மீது ஒரு பெரிய ஆசீர்வாதத்தை வழங்க விரும்புகிறார். ஏனெனில், கடவுளுடன் பேசுவதையும், அவருடனான ஐக்கியத்தால் அரவணைக்கப்படுவதையும் விடப் பெரியது என்ன இருக்க முடியும்?

35. கவனச்சிதறல் இல்லாத பிரார்த்தனை மனதின் மிக உயர்ந்த செயலாகும்.

36. ஜெபம் என்பது மனதின் கடவுளிடம் ஏற்றம் செல்வதாகும்.

37. நீங்கள் உண்மையான ஜெபத்திற்காக ஏங்கினால், எல்லாவற்றையும் துறந்து, எல்லாவற்றையும் சுதந்தரிக்கப் பெறுங்கள்.

38. முதலாவதாக, உங்கள் இச்சைகள் நீங்கவும்; இரண்டாவதாக, அறியாமை மற்றும் மறதியிலிருந்து விடுவிக்கப்படவும்; மூன்றாவதாக, ஒவ்வொரு சோதனையிலிருந்தும் மற்றும் இறை மறுப்பிலிருந்தும் விடுவிக்கப்படவும் ஜெபியுங்கள்.

39. உங்கள் ஜெபத்திலே நீதியையும் ராஜ்யத்தையும், அதாவது புண்ணியத்தையும் அறிவையும் தேடுங்கள்; அப்பொழுது மற்றவை யெல்லாம் உங்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் (மத்தேயு 6:33).

40. தேவதூதர்களின் ஒழுங்கைப் பின்பற்றி, தன்னுடைய பரிசுத்தத்திற்காக மட்டுமல்ல, ஒவ்வொரு நபரின் பரிசுத்தத்திற்காகவும் ஜெபிப்பது நீதியானது.

41. உங்கள் ஜெபத்தில் நீங்கள் உண்மையாகவே தேவனுக்கு முன்பாக நிற்கிறீர்களா, அல்லது மனிதரின் புகழ்ச்சி மீதான விருப்பத்தால் நீங்கள் வெல்லப்பட்டு, அதைப் பெறுவதற்கு முயற்சி செய்து, உங்கள் ஜெபத்தை நீட்டித்து (இந்த ஆரோக்கியமற்ற விருப்பத்தை ஒரு நம்பத்தகுந்த பாசாங்கால்) மறைக்கிறீர்களா என்று சிந்தியுங்கள்.

42. நீங்கள் சகோதரர்களுடன் ஜெபித்தாலும் அல்லது தனியாக ஜெபித்தாலும், ஒரு சம்பிரதாயத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக மட்டுமல்லாமல், உணர்வுப்பூர்வமாக ஜெபிப்பதற்குப் பாடுபடுங்கள்.

43. (இவ்வகையில் உணர்வுடன் செய்யப்படும்) பிரார்த்தனையின் ஒரு சிறப்பியல்பு என்னவென்றால், அது மரியாதையில் ஆழ்ந்து மூழ்கியிருப்பது, மென்மையுடனும் துக்கமிக்க இதயத்துடனும், மௌனமான பெருமூச்சுகளுடன் ஒருவரின் பாவங்களை அறிக்கையிடுவதாகும்.

44. ஜெபம் செய்யும் போது உங்கள் மனம் அலைந்தால், நீங்கள் ஒரு துறவியைப் போல ஜெபிக்கவில்லை, மாறாக வெளிப்புறக் கூடாரத்தை அலங்கரிக்கும் ஒரு பொதுவானவராகவே இருக்கிறீர்கள்.

45. நீங்கள் ஜெபிக்கும்போது, உங்கள் நினைவாற்றலை உங்கள் முழு வலிமையுடனும் காப்பாற்றுங்கள், அது உங்கள் மீது அதன் சொந்த எண்ணங்களைத் திணிக்காமல் இருப்பதற்காக; ஆனால் எல்லா வகையிலும், நீங்கள் யாருக்கு முன்னால், எந்த நோக்கத்திற்காக நிற்கிறீர்கள் என்ற விழிப்புணர்வுடன், உங்களைக் கடவுளின் முன் ஒரு கவனமுள்ள பிரசன்னத்திற்கு உயர்த்திக் கொள்ளுங்கள். ஏனெனில், ஜெபம் செய்யும் போது, மனம் பொதுவாக நினைவுகளால் பெரிதும் சிதறுண்டு போகிறது (அது பொருட்களையும், மக்களையும், நிகழ்வுகளையும் நினைவுக்குக் கொண்டு வந்து, அதன் மூலம் மனத்தின் கவனத்தை ஜெபத்திலிருந்து திசை திருப்புகிறது).

46. ஜெபத்தின் போது, உங்கள் நினைவாற்றல் கடந்த கால நிகழ்வுகளையும், அல்லது புதிய கவலைகளையும், அல்லது உங்களுக்குத் துரோகம் இழைத்த ஒரு நபரையும் நினைவுக்குக் கொண்டுவருகிறது.

47. ஜெபிக்கும் ஒரு நபரைப் பார்த்து பிசாசு மிகவும் பொறாமைப்படுகிறது, மேலும் அவர்களின் நோக்கத்தைத் தடுப்பதற்காக எல்லா விதமான தந்திரங்களையும் பயன்படுத்துகிறது; ஆகவே அவன், நினைவின் மூலம் பல்வேறு பொருட்களைப் பற்றிய எண்ணங்களை இடைவிடாமல் கிளர்ந்தெழச் செய்கிறான், மேலும் மாம்சத்தின் மூலம் எல்லா உணர்ச்சிகளையும் தூண்டுகிறான், இதன் மூலம் பிரார்த்தனையின் அழகான ஓட்டத்தையும் (அதாவது, பிரார்த்தனையின் முயற்சி) கடவுளிடம் உயர்வதையும் (கவனத்தின் உயர்வு) எந்த வகையிலாவது தடுக்கிறான்.

48. எல்லா தந்திரங்களையும் பயன்படுத்திய பிறகும், விடாமுயற்சியுடன் (பிரார்த்தனை செய்யும்) ஒருவரின் பிரார்த்தனையைத் தடுக்க முடியாதபோது, அந்த மிகவும் தந்திரசாலியான பிசாசு தனது (தாக்குதல்களை) பெரிதும் குறைப்பதில்லை, மாறாக, அந்த நபர் தனது பிரார்த்தனையை முடித்தவுடன், அவனிடம் பழிவாங்குகிறது. ஏனெனில், ஒன்று கோபத்தால் அவனைத் தூண்டி, ஜெபத்தின் மூலம் அடையப்படும் அந்த அழகான மனநிலையை அவன் அழித்துவிடுகிறான்; அல்லது, வார்த்தையற்ற இன்பத்தை (புலனின்பத்தை அனுபவிக்கும் உந்துதல்) எழுப்புவதன் மூலம், மனதை ஏளனம் செய்கிறான்.

49. நீர் செய்ய வேண்டியவாறு ஜெபித்த பிறகு, எதிர்பாராததை எதிர்பார்த்திருங்கள் – மேலும், உங்கள் பலனைக் காத்து உறுதியாக நில்லுங்கள். ஆரம்பத்திலிருந்தே நீங்கள் செய்யவிருந்ததே இதுதான் – அதாவது, 'பரிபாலனம் செய்து காப்பது' (ஆதியாகமம் 2:15). உங்கள் கடமையைச் செய்த பிறகு (நீங்கள் செய்ய வேண்டிய ஜெபத்தை ஜெபித்த பிறகு), உழைப்பின் மூலம் நீங்கள் பெற்றதை ஏன் பாதுகாக்காமல் விடுகிறீர்கள்? இல்லையெனில், உங்கள் ஜெபத்தால் உங்களுக்கு எந்தப் பயனும் ஏற்படாது.

50. நம்மைக்கும் அசுத்த ஆவிகளுக்கும் இடையே நடக்கும் போர் அனைத்தும் ஆவிக்குரிய ஜெபத்தைத் தவிர வேறு எந்தக் காரணத்திற்காகவும் நடப்பதில்லை, ஏனெனில் அது அவற்றுக்கு முற்றிலும் எதிரானது மற்றும் அவற்றால் சகித்துக்கொள்ள முடியாதது, ஆனால் நமக்கு அது இரட்சிப்பளிப்பதாகவும் பயனுள்ளதாகவும் இருக்கிறது.

51. பேய்கள் தங்கள் செல்வாக்கின் மூலம், நம்மில் அதிகப்படியான உணவு, விபச்சாரம், பேராசை, கோபம், பகைமை மற்றும் பிற உணர்ச்சிகளைத் தூண்ட ஏன் முயல்கின்றன? அதனால், அவற்றால் மந்தமாக்கப்பட்ட மனம், தகுந்தவாறு ஜெபிக்க இயலாதபடி போகும்; ஏனெனில், நமது பகுத்தறிவற்ற இயல்பின் உணர்ச்சிகள், ஒருமுறை அவை செயல்படத் தொடங்கிவிட்டால், மனம் பகுத்தறிவுடன் செயல்படுவதை அனுமதிப்பதில்லை.

52. நாம் இயல்பாகவே நற்பண்புகளைக் கடைப்பிடிக்கிறோம்; இயற்கையை, அதை உருவாக்கிய வார்த்தைக்காக (கர்த்தருக்காக) நாம் கீழ்ப்படிகிறோம். இருப்பினும், இந்த வார்த்தை, நாம் ஜெப நிலையில் இருக்கும்போது, பொதுவாக நமக்கு வெளிப்படுகிறது (நமது உணர்வில் தெளிவாகப் பதியவைக்கப்படுகிறது).

53. பிரார்த்தனை நிலை என்பது, உச்சகட்ட அன்பின் மூலம் ஞானத்தையும் ஆன்மீக மனதையும் உயரங்களுக்கு உயர்த்தும் ஒரு உணர்ச்சியற்ற தன்மையாகும்.

54. உண்மையாகப் பிரார்த்தனை செய்ய விரும்புகிறவன் கோபத்தையும் காமத்தையும் வெறுமனே அடக்கி மட்டுமல்லாமல், ஒவ்வொரு உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணத்திலிருந்தும் விடுபட்டிருக்க வேண்டும்.

55. கடவுளை நேசிப்பவர் எப்போதும் ஒரு தந்தையுடன் பேசுவது போல அவருடன் பேசுகிறார், ஒவ்வொரு உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணத்திலிருந்தும் விலகி.

56. பற்றற்ற நிலையை அடைந்த அனைவரும் உண்மையாக ஜெபிப்பவர்கள் அல்லர்; ஏனெனில் அத்தகையவர் இன்னும் எளிய எண்ணங்களில் (பொருட்களைப் பற்றிய, எந்த உணர்ச்சிப்பூர்வமான அலைவரிசைகளும் இல்லாத) ஈடுபட்டிருக்கலாம் மற்றும் அவற்றின் கதைகளால் (ஒருவேளை அவற்றின் படங்கள் மற்றும் அவற்றின் பல்வேறு சேர்க்கைகள் மூலம்) கவனச்சிதறலுக்கு உள்ளாகலாம் – இதனால் கடவுளிடமிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கலாம். (உணர்ச்சிப் பரவசங்கள் இல்லை, ஆனால் மனம் பகல் கனவு காண்கிறது).

57. ஆனால் மனம் பொருட்களைப் பற்றிய எளிய எண்ணங்களில் தங்கியிருக்காத போதும், அது ஏற்கனவே பிரார்த்தனை நிலையை அடைந்துவிட்டது என்று அர்த்தமல்ல: ஏனெனில் அது இந்தப் பொருட்களைப் பற்றிய (தத்துவ) தியானத்தில் ஈடுபட்டு, அவற்றின் காரண காரிய உறவுகளை ஆராய்வதில் மும்முரமாக இருக்கலாம். இவை அனைத்தும் அருவமான கருத்துக்களாக இருந்தாலும், அவை பொருட்களைப் பற்றிய ஊகங்களாக இருப்பதால், அவை மனதில் தங்கள் பிம்பங்களைப் பதியவைத்து – அதை கடவுளிடமிருந்து வெகு தொலைவிற்கு இட்டுச் செல்கின்றன. (உணர்ச்சிகள் அசைவில் இல்லை, ஆனால் மனம் செபிப்பதற்குப் பதிலாக தத்துவம் பேசுகிறது: இது அறிஞர்களின் நிலை).

58. மனம் பௌதீக இயற்கையைப் பற்றிய ஊகங்களுக்கு அப்பாற்பட்டாலும், அது ஏற்கெனவே கடவுளின் நேரடித் தரிசனத்தைப் பெற்றுவிட்டது என்று அர்த்தமல்ல: ஏனெனில், அது அறிவுள்ள உயிரின்களின் (தேவதை உலகத்தைச் சேர்ந்த) அறிவில் ஈடுபட்டு, அவற்றால் நிரம்பியிருக்கலாம் (அவற்றைப் பற்றிய பல்வேறு எண்ணங்கள் மற்றும் கருத்துக்களால் நிறைந்திருக்கலாம்).

59. நீங்கள் முறையாக ஜெபிக்க விரும்பினால், ஜெபிப்பவருக்கு ஜெபத்தை அருளும் கடவுள் உங்களுக்குத் தேவை. 'உமது நாமம் பரிசுத்தமாக்கப்படட்டும், உமது ராஜ்யம் வரட்டும்' (மத்தேயு 6:9–10) என்று ஜெபத்தில் அவரை அழைக்கவும்; அதாவது, பரிசுத்த ஆவியானவரையும் உமது ஒரே குமாரனையும். ஏனெனில், பிதா 'ஆவியிலும் சத்தியத்திலும் ஆராதிக்கப்பட வேண்டும்' என்று கர்த்தராகிய இயேசு பிரபு தாமே போதித்தார் (யோவான் 4:24).

60. ஆவியிலும் சத்தியத்திலும் ஜெபிப்பவன், படைப்பாளியின் மகிமைக்காகத் தனது எண்ணங்களைப் படைக்கப்பட்ட பொருட்களிலிருந்து எடுக்காமல், அவருடைய புகழ்களைப் பாடுவதற்கான ஞானத்தை அவரிடமிருந்து மட்டுமே பெறுகிறான்.

61. நீங்கள் ஒரு இறையியலாளராக இருந்தால், நீங்கள் உண்மையாக ஜெபிப்பீர்கள்; நீங்கள் உண்மையாக ஜெபித்தால், நீங்கள் ஒரு இறையியலாளர்.

62. கடவுள் மீதான ஏக்கத்தால் கனன்று, உங்கள் மனம் படிப்படியாக மாம்சத்திலிருந்து விலகி, புலன் அனுபவங்கள் அல்லது நினைவிலிருந்து எழும் எல்லா எண்ணங்களிலிருந்தும் விலகி, அதே நேரத்தில் பக்தியுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் நிரம்பியிருக்கும்போது; அது ஜெபத்தின் எல்லையோரத்திற்கு நெருங்கிவிட்டது என்று முடிவு செய்யுங்கள்.

63. பரிசுத்த ஆவியானவர், நமது பலவீனத்தை நோக்கித் தாழ்ந்து, நாம் இன்னும் தூய்மையடையாத போதும் நம்மிடம் வருகிறார்; மேலும் அவர் நமது மனம் தம்மை நோக்கி உண்மையாக ஜெபிப்பதைக் கண்டால், அவர் அதன் மீது இறங்கி, அதைச் சுற்றியுள்ள எண்ணங்கள் மற்றும் உருவங்களின் முழுக் கூட்டத்தையும் அகற்றி (அவற்றை மறைத்து), அதன் மூலம் அதை ஆவிக்குரிய ஜெபத்திற்கான ஏக்கத்திற்குத் தயார்படுத்துகிறார்.

64. மற்ற ஆவிகள்—நல்ல மற்றும் தீய—உடலின் மீது செயல்படுவதன் மூலம் எண்ணங்கள், கருத்துக்கள் மற்றும் கற்பனைகளை மனதில் அறிமுகப்படுத்துகின்றன; ஆனால் ஆண்டவர் எதிர்மாறாகச் செயல்படுகிறார்: மனதைத் தெளிவுபடுத்துவதன் மூலம், அவருக்குப் பிடித்தமான அனைத்தின் அறிவையும் அதில் அவர் பதிய வைக்கிறார்—மேலும் மனதின் மூலம் உடலின் கட்டுக்கடங்காத தன்மையை அடக்குகிறார்.

65. உண்மையான ஜெபத்தை நேசிக்கும் அதே சமயம், கோபமடைவோ அல்லது பகைமை பாராட்டுவோவன் எல்லா நிந்தனைகளுக்கும் தகுதியானவன்: ஏனெனில் அவன், தெளிவாகப் பார்க்க விரும்பியும், அதே நேரத்தில் தன் கண்களைத் தூசியால் மூடிக்கொள்ளும் ஒருவனைப் போன்றவன்.

66. நீங்கள் முறையாகப் பிரார்த்தனை செய்ய விரும்பினால், பிரார்த்தனைக்கு முரணான (எதிரான) எதையும் செய்யாதீர்கள், அப்போதுதான் கடவுள் நெருங்கி வந்து உங்கள் மீது இறங்குவார்.

67. நீங்கள் ஜெபிக்கும்போது, தெய்வீகத்திற்கு எந்த வடிவத்தையும் கற்பிக்காதீர்கள், உங்கள் மனதை எந்த உருவமாகவும் மாற்றவோ (அல்லது தன்னை எந்த வடிவிலும் கற்பனை செய்துகொள்ளவோ, அல்லது எந்த உருவமும் உங்கள் மனதில் பதியவோ) அனுமதிக்காதீர்கள்; ஆனால், அருவமானதை அருவமானதாலேயே அணுகுங்கள் – அப்போது நீங்கள் அதனுடன் ஒன்றிணைவீர்கள்.

68. பகைவனின் பொறிகளில் எச்சரிக்கையாக இருங்கள்: ஏனெனில், நீங்கள் தூய்மையுடனும் அமைதியுடனும் பிரார்த்தனை செய்து கொண்டிருக்கும்போது, சில அந்நியமான மற்றும் தொடர்பில்லாத உருவம் திடீரென்று உங்களுக்குத் தோன்றக்கூடும். இது எதிரிகளின் செயலாகும். இது, தெய்வம் உங்களுக்கு இங்கே தோன்றியது என்ற எண்ணத்தை உள்மனதில் பதியவைத்து, உங்களை தற்பெருமைக்கு இட்டுச்செல்லும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும், இந்த திடீர் தோற்றத்தைப் போலவே, தெய்வத்திற்கும் அளவு (இடம் பிடித்திருத்தல், நீளம், மற்றும் பாகங்கள் கொண்டிருத்தல்) உண்டு என்று நீங்கள் நினைக்க வேண்டும் என்பதற்காகவும் இது செய்யப்படுகிறது. ஆனால், உண்மையில் தெய்வத்திற்கு அளவோ வடிவமோ இல்லை.

69. பொறாமை கொண்ட அசுரன் நினைவைத் தூண்டத் தவறும்போது, அது இரத்தம் மற்றும் உயிர் திரவங்களின் மீது செயல்பட்டு, அவற்றின் மூலம் மனதில் ஒரு அந்நியப் பொருளின் கற்பனையை உருவாக்கி, அதை உருவங்களால் நிரப்புகிறது; மேலும், அத்தகைய எண்ணங்களில் நிலைத்திருப்பதற்குப் பழகிப்போன மனம், அவற்றால் எளிதில் அடித்துச் செல்லப்படுகிறது; மேலும், அது ஒரு அருவமான மற்றும் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஞான உலகிற்கு ஏறிச் செல்வதாக நினைத்து, ஒளியைப் பதிலாகப் புகையை ஏற்றுக்கொண்டு ஏமாற்றமடைகிறது.

70. ஜெபத்தின் போது உங்கள் மனதை அலைந்து செல்லும் எண்ணங்களிலிருந்து காத்து, அமைதியான மனநிலையில் இருக்க முயற்சி செய்து, உங்களைக் கண்காணியுங்கள்—அப்பொழுது 'அறியாமை உடையவர்களுக்கு இரக்கமுள்ளவர்' (எபி. 5:2) உங்களிடம் வந்து, ஜெபம் என்ற மகிமையான வரத்தை உங்களுக்கு வழங்குவார்.

71. உலகியல் காரியங்களில் சிக்கி, ஓய்வற்ற கவலைகளால் கலக்கமடைந்துள்ள நிலையில் உங்களால் தூய்மையாக ஜெபிப்பது சாத்தியமற்றது: ஏனெனில் ஜெபம் என்பது (அனைத்து வெளிப்புற) எண்ணங்களையும் ஒதுக்கி வைப்பதாகும்.

72. கட்டுப்பட்டவர் தப்ப முடியாது—அதுபோல, எந்தவொரு உணர்ச்சியாலும் அடிமையாக்கப்பட்ட மனம் ஆன்மீக ஜெபத்தின் இடத்தை உணர முடியாது; மேலும், அது உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களால் அலைக்கழிக்கப்பட்டு, தள்ளாடுகிறது, மேலும் அதற்கு ஒரு உறுதியான நிலை இல்லை.

73. இறுதியாக மனம் தூய்மையாகவும் உணர்ச்சியின்றியும் பிரார்த்தனை செய்யத் தொடங்கும் போது, அசுரர்கள் இடதுபுறத்திலிருந்து அல்ல, வலதுபுறத்திலிருந்து దాని மீது தாக்குகிறார்கள்: அவர்கள் கடவுளின் மகிமையைப் போன்ற ஒரு காட்சியை, அல்லது புலன்களுக்கு இனிமையான ஒரு உருவகப் பிம்பத்தை முன்வைக்கிறார்கள், அதனால் அவன் ஏற்கெனவே பிரார்த்தனையின் இலக்கை முழுமையாக அடைந்துவிட்டது போல் அவனுக்குத் தோன்றுகிறது. இந்த விஷயத்தில் நன்கு தேர்ந்த ஒருவரான (எவாஜிரிయஸ்) கூறியது போல, இது வீண் பெருமை என்ற உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணத்திலிருந்தும், மூளையின் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியில் ஒரு பிசாசு தொடுவதிலிருந்தும், மற்றும் அங்குள்ள நரம்புகளில் ஏற்படும் ஒரு சீர்குலைவிலிருந்து (அல்லது வீக்கத்திலிருந்து) எழுகிறது.

74. அசுரன், விரும்பியபடி அந்தப் பகுதியைத் தொடுவதன் மூலம், மனதைச் சுற்றியுள்ள ஒளியை மாற்றுகிறான் என்று நான் நம்புகிறேன்; இதிலிருந்து, வீண் பெருமை, மனதைத் தூண்டி, அது இறைவனுடைய மற்றும் அத்தியாவசியமான அறிவைத் தன்னிச்சையாகத் தன்னகத்தே கொண்டிருப்பதாக ஒரு எண்ணத்தை எழுப்புகிறது. அவர் அசுத்தமான இவ்வுலக இச்சையால் கலக்கப்படாமல், ஜெபத்தில் தூய்மையாக நிற்கும் காரணத்தால், இங்கு ஏதேனும் விரோதமான சக்தி வேலை செய்கிறது என்று அவர் நினைப்பதில்லை, – மேலும் இது உண்மையில் ஒரு தெய்வீக வெளிப்பாடு என்றே அவர் நம்புகிறார், ஆனால் இது நாம் கூறியது போல, மிகுந்த தந்திரத்தைப் பயன்படுத்தி, மூளை வழியாக மனதோடு தொடர்புடைய ஒளியை மாற்றி, மனதைத் தானே வடிவமைக்கும் (அதற்குத் தனக்கென ஒரு வடிவத்தைக் கொடுப்பதன் மூலமாகவோ, அல்லது இதுவோ அதுவோ என்று கற்பனை செய்ய வைப்பதன் மூலமாகவோ) ஒரு பிசாசிலிருந்து எழுந்ததாகும்.

75. தேவதூதர், அவர் தோன்றியவுடன், ஒரு வார்த்தையில் நம்மில் உள்ள எதிரியின் செயலை முடிவுக்குக் கொண்டு வருகிறார், மேலும் மனத்தின் ஒளி வஞ்சகம் இல்லாமல் செயல்பட வழிவகுக்கிறார்.

76. வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் தூதனைப் பற்றிச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறதே—அவர் 'புனிதர்களின் ஜெபங்களுடன் செலுத்த' நறுமணப் புகையைக் கொண்டுவருகிறார் (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 8:3)—அது, தூதன் மூலம் செயல்பட்டு உண்மையாக ஜெபிக்கும் திறனை அளிக்கிற இந்தக் கிருபையைத்தான் குறிக்கிறது என்று நான் நம்புகிறேன்; இறுதியாக மனம் குழப்பமான எண்ணங்கள், மனச்சோர்வு அல்லது தைரியக்குறைவு இல்லாமல் ஜபத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதற்காக.

77. அங்கு கூறப்பட்டபடி, நறுமணப் பாத்திரங்கள் 'புனிதர்களின் ஜெபங்கள்' ஆகும், அவை 'இருபத்து நான்கு மூப்பர்களால்' (வெளிப்படுத்தினது 5:8) சமர்ப்பிக்கப்பட்டன. பாத்திரம் என்பது கடவுளுடனான ஐக்கியம் அல்லது அவருக்குள் உள்ள பரிபூரணமான, ஆன்மீக அன்பைக் குறிக்கிறது, அதில் ஜெபம் ஆவியிலும் உண்மையிலும் சமர்ப்பிக்கப்படுகிறது.

78. உங்கள் ஜெபத்தின் போது உங்கள் பாவங்களுக்காக அழ வேண்டிய அவசியம் உங்களுக்குத் தோன்றவில்லை என்பதை நீங்கள் உணரும்போது, நீங்கள் எவ்வளவு தூரம் கடவுளிடமிருந்து விலகிச் சென்றுவிட்டீர்கள் என்பதைக் கருதுங்கள், நீங்கள் எப்போதும் அவரில் நிலைத்திருக்க வேண்டியிருந்தாலும் – அப்போது நீங்கள் மிகவும் உக்கிரமான கண்ணீரை வடிக்கொள்வீர்கள்.

79. உண்மையாகவே, இது அவ்வாறுதான்: உங்கள் சொந்த மதிப்பை (உங்கள் வறுமை மற்றும் முக்கியத்துவமின்மையை) உணர்ந்து, இசையாளைப் போல 'அசுத்தமானவர், அசுத்தமான உதடுகளை உடையவர்' என்றும், அத்தகைய மக்களிடையே, அதாவது, (கடவுளுக்கு) எதிரிகளாகிய அசுத்தமான சக்திகள் அல்லது எண்ணங்களுக்கு மத்தியில் வாழ்கிறவர் என்றும் தம்மைப் பற்றிப் புலம்பிக்கொண்டு, இனிமையுடன் அழுவீர்கள், படைகளின் தலைவராகிய கர்த்தருக்கு முன்பாக நிற்கவும் துணிகிறாய் (ஏசா. 6:5).

80. நீங்கள் உண்மையிலேயே ஜெபித்தால், பல காரியங்களில் முழுமையான உறுதியைப் பெறுவீர்கள், மேலும் தேவதூதர்கள், தானியேலுடன் இருந்ததைப் போலவே, உங்களைச் சுற்றி ஒன்றுகூடி, காரியங்கள் ஏன் நடக்கின்றன என்பதற்கான காரணங்களின் அறிவால் உங்களுக்கு ஒளி ஊட்டுவார்கள்.

81. தேவதூதர்கள் நம்மை ஜெபத்திற்குத் தூண்டுகிறார்கள் என்றும், நம்மோடு ஜெபத்தில் நின்று, நமக்காகக் கூடி மகிழ்ந்து ஜெபிக்கிறார்கள் என்றும் அறிந்துகொள்ளுங்கள். ஆகவே, நாம் கவனக்குறைவாக இருந்து தீய எண்ணங்களைக் கொண்டிருந்தால், நாம் அவர்களுடைய கோபத்தை மிகவும் தூண்டுகிறோம்; ஏனெனில் அவர்கள் நமது சார்பாக மிகவும் கடினமாக உழைக்கும்போது, நாம் நமக்காகக் கடவுளிடம் மன்றாட விரும்புவதில்லை, மாறாக, கடவுளுக்குச் சேவை செய்வதைப் புறக்கணித்து, அவர்களுடைய கடவுளையும் ஆண்டவரையும் கைவிட்டு, (நமது எண்ணங்களில்) அசுத்தமான பேய்களுடன் உரையாடுகிறோம்.

82. அமைதியாகவும் நிதானமாகவும் ஜெபியுங்கள்; அறிவോടെ மகிழ்ச்சியாகப் பாடுங்கள் – அப்போது நீங்கள் உயரங்களுக்கு உயரும் ஒரு பருந்திக் குஞ்சு போல இருப்பீர்கள்.

83. சங்கீதங்களைப் பாடுவது உணர்ச்சிகளைத் தூங்கச் செய்கிறது மற்றும் உடல் அடக்கமின்மையின் உந்துதல்களை அடக்குகிறது; அதே சமயம், ஜெபம் மனதை அதற்குரிய அறிவுசார்ந்த செயல்பாட்டிற்கு இசைக்க வைக்கிறது.

84. ஜெபம் என்பது மனதின் மாண்புக்குப் பொருத்தமான ஒரு செயல், அல்லது, அதன் உண்மையான பயன்பாடாகும்.

85. சங்கீதங்களைப் பாடுவது பன்முக ஞானத்தின் வெளிப்பாடாகும்; மேலும் ஜெபம் ஆன்மீக அறிவிற்கான முன்னுரையாகும்.

86. தியானம் என்பது ஒரு மிகச் சிறந்த செயலாகும்; அது தெய்வீக அறிவைத் தியானிக்க மனதின் அறிவார்ந்த சக்தியைத் தூண்டுவதன் மூலம் பிரார்த்தனைக்கு உதவுகிறது.

87. நீங்கள் இன்னும் ஜெபம் அல்லது சங்கீதம் பாடும் வரத்தைப் பெறவில்லை என்றால், விடாமுயற்சியுடன் கேளுங்கள், அது உங்களுக்குக் கொடுக்கப்படும்.

88. 'மேலும், எப்போதும் ஜெபித்து, மனந்தளரக்கூடாது என்று இயேசு அவர்களுக்கு ஒரு உவமை சொன்னார்' (லூக்கா 18:1). ஆகையால், நீங்கள் அதை இன்னும் பெறாதபடியினாலே துயரப்படவோ அல்லது மனந்தளரவோ வேண்டாம்; ஏனெனில், நீங்கள் அதை உரிய காலத்தில் பெறுவீர்கள். கர்த்தர் இந்த உவமைக்கு மேலும் இவ்வாறு சேர்த்தார்: 'நான் தேவனுக்குப் பயப்படாமலும், மனுஷருக்கு வெட்கப்படாமலும் இருந்தாலும், இந்த விதவை என்னைத் தொந்தரவு செய்வதால், நான் அவளுக்காகப் பழிவாங்குவேன்' (– 5). அதுபோலவே, 'தேவன் இரவும் பகலும் தம்மை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறவர்களுக்கு விரைவில் நியாயம் செய்வார்' (– 7). ஆகையால், விடாமுயற்சியுடன் பொறுமையாய் ஜெபத்தில் நிலைத்திருந்து, மனமகிழ்ச்சியாய் இருங்கள்.

89. உங்களைப் பற்றிய விஷயங்கள் நீங்கள் நினைப்பது போல் (சிறந்ததாக) இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பாதீர்கள், மாறாக கடவுளுக்குப் பிடித்தபடி இருக்கட்டும்; அப்போது உங்கள் ஜெபத்தில் நீங்கள் அமைதியாகவும் நன்றியுடனும் இருப்பீர்கள்.

90. நீங்கள் ஏற்கனவே கடவுளுடன் இருப்பது போல் தோன்றினாலும், காமம் என்ற பேயைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள்; ஏனெனில் அது மிகவும் வஞ்சகமானதும் தந்திரமானதுமாக இருக்கிறது, மேலும் உங்கள் தெளிந்த மனதின் உறுதியை வென்று, அது கடவுளுக்கு முன்பாக மரியாதையுடனும் பயத்துடனும் நிற்கும்போதும் கூட, அதைக் கடவுளிடமிருந்து திசை திருப்புவதற்கு எல்லா வழிகளிலும் முயற்சிக்கிறது.

91. நீங்கள் ஜெபத்தில் ஆர்வமாக இருந்தால், பிசாசின் சோதனைகளுக்கு உங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளுங்கள், அவற்றின் வாதைகளைப் பொறுமையுடன் சகித்துக் கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில், அவை காட்டு மிருகங்களைப் போல உங்கள் மீது பாய்ந்து, உங்கள் முழு உடலையும் துண்டித்துவிடும்.

92. ஒரு அனுபவமிக்க மல்யுத்த வீரரைப் போலத் தயாராக இருங்கள் – திடீரென ஏதேனும் ஒரு தோற்றம் தெரிந்தாலும் தடுமாறாதீர்கள்; உங்கள் மீது வாள் ஏந்தப்பட்டாலும், அல்லது உங்கள் முகத்தில் ஒரு சுடர் காட்டப்பட்டாலும் கலங்காதீர்கள்; உங்கள் முன் ஏதேனும் ஒரு அருவருப்பான மற்றும் துரோகமான பேய்த் தோற்றம் தோன்றினாலும் மனந்தளர்ந்துவிடாதீர்கள் (அச்சமடையாதீர்கள்); ஆனால் உறுதியாக நில், உண்மையான விசுவாசத்தை அறிக்கையிட்டு, உன் எதிரிகளைத் துணிவுடன் நோக்கு.

93. துன்பத்தைச் சகிப்பவன் மகிழ்ச்சிக்குத் தகுதியுள்ளவன் எனக் கருதப்படுவான்; மேலும், கஷ்டத்தைச் சகிப்பவனுக்கு இன்பத்தில் பங்கு கிடைக்காமல் போகாது.

94. சூழ்ச்சி செய்யும் பேய்கள் எந்தத் தரிசனத்தின் மூலமாகவும் உங்களை ஏமாற்றிவிடாமல் கவனமாக இருங்கள். (அப்படி ஏதேனும் நடந்தால்,) அமைதியாக இருந்து, ஜெபத்திற்குத் திரும்பி, அது கடவுளிடமிருந்து (உங்கள் நன்மைக்காக) வந்திருந்தால், அவரே உங்களுக்கு அறிவூட்ட வேண்டும் என்றும், இல்லையென்றால், அந்த ஏமாற்றுக்காரனை உங்களிடமிருந்து விரைவாக விரட்ட வேண்டும் என்றும் கடவுளிடம் கேளுங்கள். மேலும் மனதைத் திடப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்; நீங்கள் உரக்க வேண்டிக்கொண்டு கடவுளிடம் திரும்பும்போது இந்த நாய்கள் தங்கள் இடத்தில் நிற்காது, ஆனால் கடவுளின் வல்லமையால் உடனடியாக, கண்ணுக்குத் தெரியாதபடி மற்றும் உணர முடியாதபடி தாக்கப்பட்டு, உங்களிடமிருந்து வெகுதூரம் தப்பி ஓடிவிடும்.

95. பேய்களின் பின்வரும் தந்திரத்தையும் நீங்கள் அறிந்திருக்க வேண்டும். சில சமயங்களில் அவை தங்களைத் தாங்களே குழுக்களாகப் பிரித்துக் கொள்கின்றன. சில, உங்களைத் தீய வழியில் செலுத்த வருகின்றன. நீங்கள் உதவி தேடும்போது, மற்றவை தேவதூதர்களின் வடிவில் நுழைந்து, முந்தையவர்களை விரட்டி விடுகின்றன. இதன் மூலம், அவை உண்மையான தேவதூதர்கள் என்று நீங்கள் ஏமாற்றப்பட்டு, நீங்களும் அத்தகையவற்றுக்குத் தகுதியானவர் என்ற கர்வத்திற்குள் விழுகிறீர்கள்.

96. முடிந்தவரை பணிவாகவும் தைரியமாகவும் இருக்க முயற்சி செய்யுங்கள் – அப்பொழுது அசுரர்களின் விரோதமான தாக்குதல் உங்கள் ஆன்மாவைத் தொடாது, அவர்களின் பிளாவும் உங்கள் உடலுக்கு அருகில் வராது. 'கர்த்தர் தம்முடைய தூதனை உன்னைக் காக்க உன் விஷயமாக அனுப்புவார்' (சங். 90:10–11); மேலும் அவர்கள் ஒவ்வொரு விரோதமான செயலையும் உன்னை விட்டுக் கண்ணுக்குத் தெரியாதபடி தடுப்பார்கள்.

97. தனது ஜெபத்தைத் தூய்மையாகக் காக்கப் பிரயாசப்படும் ஒருவன், பேய்களின் இரைச்சலையும், கூச்சலையும், அலறல்களையும், சாபங்களையும் கேட்பானாகிலும், அவன் தன் எண்ணங்களில் வழிதவறாமலும், அவற்றுக்கு அடிபணியாமலும், தேவனுக்கு இவ்வாறு சொல்வான்: 'தீமையைக் கண்டு நான் பயப்படேன், ஏனெனில் நீர் என்னுடனே இருக்கிறீர்' (சங். 22:4), மற்றும் அதுபோன்றவற்றையும்.

98. அத்தகைய சோதனைகளின் போது, இடைவிடாத, சுருக்கமான ஆனால் தீவிரமான ஜெபத்தைக் கடைப்பிடியுங்கள்.

99. பேய்கள் திடீரென்று காற்றில் தோன்றி உங்களைத் திகைக்கச் செய்வதாகவும், உங்கள் புத்தியைப் பறிப்பதாகவும் கூறி உங்களுக்கு அச்சுறுத்தல் விடுத்தால், அவர்களைப் பயப்படாதீர்கள், அத்தகைய அச்சுறுத்தல்களுக்குச் சற்றும் கவனம் செலுத்தாதீர்கள். அவர்கள் உங்களைப் பயமுறுத்த மட்டுமே முயற்சிக்கிறார்கள்; நீங்கள் அவர்களை ஏதேனும் ஒன்றாகக் கருதுகிறீர்களா, அல்லது அவர்களை முற்றிலும் இகழ்ந்துவிட்டீர்களா என்பதைச் சோதிக்கிறார்கள்.

100. சர்வவல்லமையுள்ள தேவனாகிய சிருஷ்டிகருக்கும் போஷகருக்கும் முன்பாக ஜெபத்தில் நிற்கும்போது, அசைக்கப்படாத உமது தேவனுக்குரிய பயத்தைத் தள்ளிவிட்டு, ஈக்கள் மற்றும் கொசுக்களை ஏன் பயப்படுகிறீர்? அல்லது நபி கூறுவதை நீங்கள் கேட்கவில்லையா: 'உன் தேவனாகிய கர்த்தருக்குப் பயப்படுவாய்' (உபாகமம் 10:20), மேலும்: 'எல்லாரும் அவருக்குப் பயப்படுகிறார்கள், அவருடைய மகிமையைக் கண்டு நடுங்குகிறார்கள்' – இப்படியே (2 நாளாகமம் 36, மனாசேவின் ஜெபம்).

101. உடல்க்கு உணவாக உணவு இருப்பது போலவும், ஆன்மாவுக்கு நற்பண்பு இருப்பது போலவும், ஆன்மீக ஜெபம் மனதிற்கு உணவாகும்.

102. பரிசுத்தமான ஜெப ஆலயத்தில் பரிசேயனைப் போலல்லாமல், வரி வசூலிப்பவனைப் போல ஜெபியுங்கள், அப்பொழுதுதான் நீங்களும் கர்த்தராலே நீதிமான்களாகப் பெறுவீர்கள்.

103. உங்கள் ஜெபத்தில் யாரையும் எதிர்த்து ஜெபிக்காதபடி பாடுபடுங்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் கட்டிக்கொண்டிருப்பதை அழித்து, உங்கள் ஜெபத்தை (தேவனுடைய பார்வையில்) அருவருப்பானதாக்கிவிடுவீர்கள்.

104. 'பத்து வராகன்' கடன்பட்டவர் உங்களைப் போதிக்கட்டும், உங்கள் கடனாளியை நீங்கள் மன்னிக்காவிட்டால், நீங்களும் மன்னிக்கப்பட மாட்டீர்கள்; ஏனெனில், 'அவர் அவனை சித்திரவதை செய்பவனிடத்தில் ஒப்புக்கொடுத்தார்' என்று கூறப்பட்டுள்ளது (மத்தேயு 18:34).

105. நீங்கள் (கடவுளுக்கு முன்பாக) ஜெபிக்க நிற்கும்போது, உங்கள் உடல் தேவைகளை ஒதுக்கி வையுங்கள்; இல்லையெனில், ஒரு பேன், கொசு அல்லது ஈயின் கடி, ஜெபம் வழங்கும் மிகப்பெரிய ஆசீர்வாதத்தை உங்களிடமிருந்து பறித்துவிடும்.

106. ஒரு குறிப்பிட்ட புனிதர் பிரார்த்தனை செய்ய எழுந்தபோது, தீயவன் அவரை மிகவும் கடுமையாக எதிர்த்தார் என்றும், அவர் தனது கைகளை உயர்த்தியவுடன், அந்தத் தீயவன் ஒரு சிங்கமாக உருமாறி, தனது முன் பாதங்களை உயர்த்தி , அந்தத் துறவியின் விலாக்களில் தனது நகங்களைப் பதித்து, புனிதர் தனது கைகளைக் கீழே இறக்கும் வரை விடாப்பிடியாக இருந்தார் என்றும் எங்கள் கவனத்திற்கு வந்துள்ளது. ஆனால், அவர் தனது வழக்கமான பிரார்த்தனைகளை முடிக்கும் வரை அவற்றை ஒருபோதும் கீழே இறக்கமாட்டார்.

107. நமக்குத் தெரிந்தபடி, ஜான் தி லிட்டில்—அல்லது, மிகப்பெரிய துறவி—அவரும் அவ்வாறே இருந்தார். ஒரு அசுரன் ஒரு பாம்பின் வடிவில் அவரைச் சுற்றிப் பின்னிக்கொண்டு, அவரது சதையைக் கடித்து, அதை அவரது முகத்தில் துப்பிக்கொண்டிருந்தபோதும், அவர் கடவுளுடன் நிலையான ஆன்மீக ஐக்கியத்தில் இருந்தார்.

108. தாவேனிசி துறவிகளின் வாழ்க்கை வரலாற்றை நீங்கள் நிச்சயமாகப் படித்திருப்பீர்கள், அதில் அப்பா தியோடர் சகோதரர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, இரண்டு பாம்புகள் அவரது கால்களுக்கு ஊர்ந்து வந்தன; இருப்பினும், சிறிதும் கலக்கமடையாமல், அவர் தனது கால்களை வளைத்து ஒரு வளைவைப் போல உயர்த்தி, பாம்புகளைத் தனது கால்களுக்குக் கீழே செல்ல அனுமதித்து, தனது சொற்பொழிவை இறுதிவரை தொடர்ந்தார் என்று கூறப்படுகிறது; பின்னர், அந்தச் சம்பவத்தை விவரித்துவிட்டு, அப்போதுதான் அவர் அவற்றை சகோதரர்களுக்குக் காட்டினார்.

109. ஜெபித்துக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு ஈசிட்னா ஊர்ந்து வந்து அவரது காலைத் தொட்ட மற்றொரு ஆன்மீக சகோதரரைப் பற்றியும் நாம் படித்திருக்கிறோம்; இருப்பினும், அவர் தனது வழக்கமான ஜெபத்தை முடிக்கும் வரை தனது கைகளைக் கீழே இறக்கவில்லை. மேலும், தன்னை விட கடவுளை அதிகமாக நேசித்த அந்த மனிதருக்கு எந்தத் தீங்கும் ஏற்படவில்லை.

110. ஜெபிக்கும்போது கவனத்தை சிதறடிப்பதில்லாத ஒன்றில் உங்கள் கண்களை நிலைநிறுத்துங்கள், மேலும், மாம்சத்திலிருந்தும் ஆவியிலிருந்தும் உங்களைப் பிரித்து, மனதின் மூலம் வாழுங்கள்.

111. பாலைவனத்தில் மௌனமாக வாழ்ந்த, ஜெபத்தில் உறுதியுடன் இருந்த மற்றொரு புனிதரிடம், பேய்கள் தோன்றி, இரண்டு வாரங்களுக்கு, அவர் ஒரு பந்து போல இருப்பது போல் அவருடன் விளையாடின; அவரைக் காற்றில் தூக்கி, ஒரு பாயின் மீது பிடித்தன; ஆனாலும், அவரது தீவிர ஜெபத்திலிருந்து அவரது மனதை அவர்களால் சிறிதளவும் திசை திருப்ப முடியவில்லை.

112. மற்றொரு கடவுள் அன்புள்ள துறவி பாலைவனத்தில் நடந்து கொண்டே மனத் துஆ செய்து கொண்டிருந்தபோது, இரண்டு தேவதூதர்கள் தோன்றி, அவரைத் தங்கள் நடுவில் வைத்துக் கொண்டு அவருடன் நடந்து சென்றனர். ஆனால், சிறந்ததை இழந்துவிடக் கூடாதென்று, அவர் ஒரு கணப்பொழுதும் அவர்களைப் பற்றிக் கவனம் செலுத்தவில்லை; ஏனெனில், 'தேவதூதர்களோ, அதிகாரங்களோ, வல்லமைகளோ, பரலோகத்திலிருக்கிற பிதாவின் முகத்தைக் காண்பதற்கு' (மத். 18:10) ஏங்கும் ஒரு மதகுருவாக, அவர் அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளை நினைவுகூர்ந்தார்.

113. ஜெபத்தின் மூலம், ஒரு துறவி ஒரு தேவதையைப் போல ஆகி, 'பரலோகத்தில் இருக்கும் பிதாவின் முகத்தைக் காண' ஏங்குகிறான் (மத். 18:10).

114. நீங்கள் ஜெபிக்கும்போது எந்த முகத்தையோ அல்லது உருவத்தையோ பார்க்க விரும்பவோ அல்லது தேடவோ கூடாது.

115. தேவதூதர்களையோ, அல்லது அதிகாரங்களையோ, அல்லது கிறிஸ்துவையோ உங்கள் பௌதீக ইন্ப்ரியங்களுடன் காண விரும்பாதீர்கள், ஏனெனில் ஓநாயை மேய்ப்பனாகக் கருதி எதிரிகளாகிய பேய்களை ஆராதிப்பதால் உங்கள் மனதை இழந்துவிடுவீர்கள்.

116. மனத்தின் மாயையின் ஆரம்பம் வீண் பெருமை; இதனால் உந்தப்பட்டு, மனம் தெய்வத்தை ஏதேனும் ஒரு வடிவம் அல்லது உருவத்தில் சித்தரிக்க முயற்சிக்கிறது.

117. நான் புதியவர்களுக்குச் சொன்னதை மீண்டும் கூறுகிறேன்: ஜெபிக்கும்போது முழுமையான மௌனத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் மனம் பாக்கியம் பெற்றது.

118. கவனச்சிதறலின்றி பிரார்த்தனை செய்து, கடவுள் மீதான பேரார்வத்தை பெறும் மனம் பேறு பெற்றது.

119. ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது, ஜெபிக்கும்போது பௌதிகப் பொருட்களிலிருந்து விலகி, பேராசையற்ற மனமே.

120. பிரார்த்தனை செய்யும்போது, எல்லா விஷயங்களிலும் முழுமையான பற்றற்ற தன்மையைக் கொண்ட மனது பாக்கியம் பெற்றது.

121. கடவுளுக்குப் பிறகு ஒவ்வொருவரையும் ஒரு தெய்வமாகக் கருதும் துறவி பாக்கியவான்.

122. அனைவரின் மோட்சத்தையும் செழிப்பையும் தனது சொந்தமாகக் கருதும் துறவி பாக்கியவானாகிறார்.

123. தன்னை அனைவரின் அசுத்தமாகக் கருதும் துறவி பாக்கியவானாகிறான்.

124. ஒரு துறவி என்பவர், அனைவரிடமிருந்தும் தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக் கொள்ளும் அதே சமயம், அனைவரோடும் ஒன்றாக இருப்பவர்.

125. ஒரு துறவி என்பவர், தன்னை அனைவருடனும் இருப்பதாகக் கருதி, அனைவரிலும் தன்னைக் காண்பவர்.

126. எப்போதும் தனது முதல் எண்ணங்களை இறைவனுக்கு அர்ப்பணிப்பவரே ஜெபிப்பவர்.

127. உண்மையாக ஜெபிக்க விரும்பும் ஒரு துறவி, எல்லாப் பொய்களையும் எல்லா ஆணையையும் தவிர்க்க வேண்டும்; இல்லையெனில், நீர் வீணாக உங்களுடையதல்லாத ஒரு வேஷத்தை எடுத்துக்கொள்ள நேரிடும்.

128. நீங்கள் ஆவியிலே ஜெபிக்க விரும்பினால், மாம்சத்திலிருந்து எதையும் எடுத்துக்கொள்ளாதீர்கள் – அப்பொழுது ஜெபத்தின்போது இருளின் மேகம் உங்கள்முன் பரவாது.

129. உங்கள் உடல் சார்ந்த தேவைகளை இறைவனிடம் ஒப்படையுங்கள் – அவ்வாறு செய்யும்போது, உங்கள் ஆன்மீகத் தேவைகளையும் அவனிடம் ஒப்படைக்கிறீர்கள் என்பது தெளிவாகும்.

130. நீங்கள் வாக்குறுதிகளைப் பெறுவதற்குத் தகுதியானவராகக் கருதப்பட்டால், நீங்கள் ஆட்சி செய்வீர்கள். ஆகவே, இதைக் கருத்தில் கொண்டு, உங்கள் தற்போதைய வறுமையை மகிழ்ச்சியுடன் சகித்துக்கொள்ள வேண்டுமல்லவா?

131. வறுமையிலிருந்தும் வாழ்க்கையின் துயரங்களிலிருந்தும் விலகாதீர்கள் – இவை ஒளிமயமான பிரார்த்தனையின் கருவிகளாக (சிறகுகளாக) இருக்கின்றன.

132. உடல் நற்பண்புகள் உங்களுக்கு ஆன்மீக நற்பண்புகளின் பிணையாகவும், ஆன்மீக நற்பண்புகள் ஆன்மீகத்தின் பிணையாகவும், இவை அருவமான மற்றும் அத்தியாவசிய அறிவின் பிணையாகவும் இருக்கட்டும்.

133. ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணத்திற்கு எதிராகப் பிரார்த்தனை செய்யும்போது, அது விரைவாகவும் எளிதாகவும் அடங்குவதை நீங்கள் கவனித்தால், நீங்கள் ஒரு பொறியில் சிக்கி, ஏமாற்றப்பட்டு, உங்களுக்கே துரோகி ஆகிவிடாமல் இருப்பதற்காக, அதன் காரணத்தை ஆராய்ந்து பாருங்கள்.

134. சில சமயங்களில், அசுரர்கள் உள்மனதில் சில எண்ணங்களை விதைத்துவிட்டு, அவற்றுக்கு எதிராகப் பிரார்த்தனை செய்யவும் அவற்றை எதிர்க்கவும் உங்களைத் தூண்டிவிட்டு, உடனடியாக ஓடிவிடுகிறார்கள்; இதனால், நீங்கள் ஏற்கனவே உங்கள் எண்ணங்களை வென்று அசுரர்களுக்குப் பயமுறுத்தத் தொடங்கிவிட்டதாகக் கற்பனை செய்து, மாயையில் சிக்குவீர்கள்.

135. உங்களை வாட்டி வதைக்கும் எந்தவொரு காம உணர்விற்கோ அல்லது பிசாசுக்கோ எதிராக நீங்கள் ஜெபிக்கும்போது, சங்கீதக்காரரின் வார்த்தைகளை நினைவுகூருங்கள்: 'நான் என் எதிரிகளைப் பின்தொடர்ந்து அவர்களைப் பிடிப்பேன்; அவர்கள் அழிந்து போகும் வரை நான் பின்வாங்க மாட்டேன்: நான் அவர்களைத் தாக்கி வீழ்த்துவேன், அவர்கள் நிற்க முடியாது; அவர்கள் என் காலடியில் விழுவார்கள்', என்பன போன்றவை (சங். 17, 38–39). ஆனால் இதை சரியான நேரத்தில் கூறுங்கள், உங்கள் எதிரிகளை எதிராகத் தாழ்மையுடன் உங்களை ஆயுதமேந்துங்கள்.

136. இரத்தம் சிந்தும் வரை போராடாமல், தகுதியைப் பெற முடியும் என்று நினைக்காதீர்கள். தெய்வீகத் திருத்தூதரின்படி, குறைபாடற்றவர்களாக இருக்க, பாவத்திற்கு எதிராக மரணபரியந்தம் போராட வேண்டும் (எபி. 12:4).

137. சில சமயங்களில், ஒருவருக்கு நன்மை செய்த பிறகு, (பகைவனின் சூழ்ச்சிகளால்) மற்றொருவரிடமிருந்து தீங்கு ஏற்படுகிறது. இதனால், அவதூறுகளை எதிர்கொள்ளும்போது, நீங்கள் பொருத்தமற்ற ஒன்றைச் சொல்லவோ செய்யவோ நேரிடுகிறது, மேலும் இந்த வழியில் நீங்கள் சேர்த்துவைத்த நன்மையை வீணடித்துவிடுகிறீர்கள். இதுவே சூழ்ச்சி செய்யும் பேய்களின் நோக்கமாகும். எனவே, நீங்கள் விவேகத்துடன் உங்களைக் கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும்.

138. பேய்களின் தாக்குதல்களுக்கு நீங்கள் உள்ளாக்கப்படும்போது, அவர்களின் பிடிக்கு உட்படாமல் இருப்பதற்கு எல்லா கவனமும் தேவை.

139. இரவில், தீய பேய்கள் அவனைக் கலக்கமடையச் செய்ய அவனையே குறிவைக்கின்றன; ஆனால் பகலில், அவனைச் சுற்றி நடக்கும் விரும்பத்தகாத நிகழ்வுகள், அவதூறுகள் மற்றும் அவர்களால் ஏற்படும் துரதிர்ஷ்டங்கள் மூலம் மக்கள் மூலம் அவ்வாறு செய்கின்றன.

140. இந்த கரடுமுரடான மக்களைப் பொறுத்துக்கொள்வதை மறுக்காதீர்கள். அவர்கள் உங்களை அடிக்கட்டும், காலால் மிதிக்கட்டும், இழுக்கட்டும், தடவட்டும்; ஏனெனில், இதன் மூலம் உங்கள் ஆடை பிரகாசமாகிறது.

141. உங்கள் ஆசைகளை நீங்கள் முழுமையாகத் துறக்கும் வரையிலும், உங்கள் மனம் நன்மையையும் உண்மையையும் எதிர்க்கும் வரையிலும், உங்கள் இதயத்திற்குள் நறுமணப் புகையைக் (அதாவது, தூய்மையான மற்றும் தீவிரமான பிரார்த்தனையை) நீங்கள் காண மாட்டீர்கள்.

142. நீங்கள் (செய்ய வேண்டியது போல) ஜெபிக்க விரும்புகிறீர்களா? இந்த உலகத்திலிருந்து விலகி, உங்கள் வாசஸ்தலத்தை எப்போதும் பரலோகத்தில் நிலைநிறுத்துங்கள்—வெறும் வார்த்தைகளால் மட்டுமல்ல, தேவதூதர்களின் கிரியைகள் மூலமாகவும் மிக உன்னதமான ஞானத்தின் மூலமாகவும்.

143. துன்பத்தில் (கடுமையான சோதனைகளை எதிர்கொள்ளும்போது, வீழ்ச்சியடையும் ஆபத்தில் இருக்கும்போது) மட்டும் நீதியாளரை—அவர் எவ்வளவு பயங்கரமானவர் மற்றும் அசைக்க முடியாதவர் என்பதை—நினைவுகூர்ந்தால், அப்போது நீ 'கர்த்தருக்குப் பயபக்தியுடன் சேவை செய்யவும், நடுங்கிக் கொண்டு அவருக்கு முன்பாகக் களிகூரவும்' (சங். 2:11) இன்னும் கற்றுக்கொள்ளவில்லை. ஆவிக்குரிய மகிழ்ச்சியும் ஆறுதலும் உள்ள காலங்களில், அவரைப் பயபக்தியுடன் சேவிப்பது இன்னும் பொருத்தமானது என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

144. பரிபூரண மனந்திரும்புதலை அடைவதற்கு முன்பு, தன் பாவங்களைத் துயரத்துடன் நினைப்பதையும், நித்திய அக்கினியில் அவற்றுக்கான நீதியான தண்டனையை நினைப்பதையும் ஒருபோதும் நிறுத்தாத மனிதன் புத்திசாலி.

145. பாவத்திலும், தேவனுடைய கோபத்தைத் தூண்டும் செயலிலும் நிலைத்திருந்து, இறைவார்த்தைகளை அறிவதற்கும் ஆவிக்குரிய ஜெபத்திற்கும் வெட்கமின்றி துணிந்து செல்லும் ஒருவன், தலைவிரித்து ஜெபிப்பது பாதுகாப்பற்றது என்ற திருத்தூதரின் தடையை ஏற்றுக்கொள்ளட்டும். அப்பொஸ்தலரின் வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தினால், அத்தகைய ஆன்மா, தன்னுடன் இருப்பவர்களுக்காக, 'தன் தலையின் மேல் ஒரு தேவதூதனை நிற்கும்படி' (1 கொரி. 11:10) அடக்கமும், ஒரு தாழ்மையானவருக்குப் பொருத்தமான பணிவும் ஆக்கிக்கொள்ள வேண்டும்.

146. கண் குறைபாடு உள்ளவர் நடுப்பகலின் மிகுந்த ஒளியில் சூரியனை நீண்ட நேரமாகவும் கவனமாகவும் பார்த்தால் அது எந்தப் பயனும் தராதது போலவே, உணர்ச்சிவசப்பட்ட மற்றும் அசுத்தமான மனதுக்கு, ஆன்மாவிலும் உண்மையிலும் ஒரு பயங்கரமான மற்றும் அமானுஷ்யமான பிரார்த்தனையை கற்பனை செய்வது எந்தப் பயனும் தராது; மாறாக, தெய்வீகம் அவருக்கு எதிராகக் கோபத்தை எழுப்பும்.

147. தன்னிடம் எதற்கும் குறைவில்லாதவரும், பாரபட்சம் காட்டாதவருமான அவர், தன்னிடம் கோபமுள்ள அண்டை வீட்டாரிடம் சமாதானம் செய்துகொள்ளும் வரை, பலிபீடத்திற்கு காணிக்கையுடன் வரும் ஒருவரை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றால் (மத். 5:23), அப்படியானால், மனமென்னும் பலிபீடத்தில் கடவுளுக்குப் பிரியமான தூபியைப் படைக்க என்ன தன்னுணர்வும், என்ன விவேகமும் தேவைப்படுகிறது என்பதைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

148. வார்த்தைகளின் பிரியராகவோ அல்லது மகிமையின் பிரியராகவோ இருக்காதீர்கள்; இல்லையெனில், 'அவர்கள் உங்களைப் பழிவாங்குவார்கள்' என்பது தெளிவாகத் தெரியும் (சங். 128:3). மேலும், நீங்கள் ஜெபம் செய்யும் போது, அவர்கள் உங்களைத் திசை திருப்பி, கவனம் சிதறிய எண்ணங்களுக்குள் ஈர்க்கப்படுவதால், அவர்களுக்குப் பரிகசிக்கப்படும் பொருளாக மாறுவீர்கள்.

149. ஜெபத்தைத் தேடும் கவனமானது ஜெபத்தைக் கண்டடைகின்றது. கவனத்திற்குப் பின்னால் ஜெபத்தை விடச் சிறந்த எதுவும் இல்லை, மேலும் ஜெபத்தைத்தான் ஒருவர் மிகுந்த அக்கறையுடன் வளர்க்க வேண்டும்.

150. மற்ற எல்லாப் புலன்களையும் விடப் பார்வை மேலானது போல, எல்லா நற்பண்புகளையும் விட ஜெபம் மிகவும் தெய்வீகமானது.

151. ஜெபத்தின் பலன் எண்ணிக்கையில் மட்டுமல்ல, தரத்திலும் உள்ளது. 'ஜெபம்பண்ணும்படி தேவாலயத்திற்குப் போனவர்களால்' (லூக்கா 18:10) இது காட்டப்படுகிறது, மேலும், 'நீங்கள் ஜெபம்பண்ணும்போது, அநாவசியமாகப் பேசாதிருங்கள்' (மத்தேயு 6:7) போன்ற வார்த்தைகளாலும் இது தெரிகிறது.

152. பிரார்த்தனைக்கு ஏற்ற உடற்கோலத்தில் மட்டும் நீங்கள் கவனம் செலுத்தும்போதும், உங்கள் மனம் பரிசுத்த கூடாரத்தின் வெளிப்புற அழகில் மட்டுமே ஈடுபடும்போதும் (பிரார்த்தனையின் மற்ற வெளிப்புற அம்சங்களைப் பற்றி... அத்தியாயம் 44-ஐப் பார்க்கவும்), நீங்கள் இன்னும் பிரார்த்தனை செய்யும் இடத்தைக் காணவில்லை என்றும், அதற்குரிய ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பாதை இன்னும் உங்களிலிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ளது என்றும் அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

153. ஜெபத்தில் நிற்கும்போது, நீங்கள் மற்ற எல்லா இன்பங்களுக்கும் மேலாக உயர்த்தப்பட்டால், அப்போதுதான் நீங்கள் உண்மையாகவே ஜெபத்தைக் கண்டறிந்துள்ளீர்கள் என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள்.[73]

154. ஜெபமும் வாசிப்பும் அற்புதமானவை; அவை எண்ணங்களின் வீணான அலைதலுக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைப்பன, தேவையற்ற இடங்களில் அலைகின்ற மனதைத் தடுத்து, சற்றும் கவனம் சிதறாமல் இந்த அற்புதமான தேடலில் மனதைப் பயனுள்ள முறையில் குவிக்கச் செய்பவை (1, 16).

155. ஜெபம் நம்மைக் கடவுளுடன் உரையாடத் தூண்டுகிறது, மேலும் இதில் நீண்டகாலப் பயிற்சியின் மூலம், அது நம்மை அவருடன் ஐக்கியப்படுத்துகிறது; தாழ்ந்த நிலையில் உள்ள மக்களைக்கூடத் தனது அன்பில் ஏற்றுக்கொண்டு, அவர்களுக்குள் குடியிருக்கும் அன்பு அவர்களுக்குத் துணிச்சலை அளிக்கும் வரை அவர்களுடனான நட்பான நெருக்கத்திற்கு வெட்கப்படாதவருடன் ஐக்கியப்படுத்துகிறது (1, 17).

156. ஜெபம் மனதை இவ்வுலக இன்பம் சார்ந்த அனைத்து எண்ணங்களிலிருந்தும் பிரித்து, எல்லாப் பொருட்களுக்கும் மேலாக இருக்கும் கடவுளிடமே அதை உயர்த்துகிறது; இதன் மூலம் நாம் அவருடன் உரையாடவும், நாம் விரும்பும் எதையும் தைரியமாக அவரிடம் கேட்கவும் முடிகிறது; இதன் மூலம், ஒருவர் ஏற்கனவே கடவுளுடன் ஐக்கியத்தில் இருந்து, மீண்டும் அந்த ஐக்கியத்திற்காகத் தயாராகி வருகிறார் என்ற நிலையில், தூய்மையான வாழ்க்கையை வாழ வழிவகுக்கிறது (1:19).

157. பவுல் 'ஜெபத்திலே நிலைத்திருங்கள்' (ரோமர் 12:12) என்று நமக்குக் கற்பிக்கிறார், அதன் மூலம் தொடர்ச்சியான பயிற்சியின் மூலம் நம்மில் ஜெபப் பழக்கத்தை வளர்க்கிறார் (கொலோ. 4:2; எபே. 6:18). ஆராதனைக் கூடாரத்திற்கு வெகுதூரம் வசிப்பதாகக் கூறி எந்தவொரு சோம்பேறியும் தப்பித்துக்கொள்ளாதபடி, 'எல்லா இடங்களிலும் ஜெபம்பண்ணுங்கள்' என்றும் அவர் நம்மைக் கட்டளையிடுகிறார் (1 தீமோ. 2:8). எந்த இடமும் ஜெபத்திற்குப் பொருத்தமானது. தூய்மையான இருதயத்துடனும் நீதியான கிரியைகளுடனும் தம்மை நோக்கி அழைக்கும்வர்களைக் கடவுள் ஏற்றுக்கொள்கிறார், மேலும், அவர்கள் தம்மை அழைக்கும் இடம், நமது பார்வையில் மற்ற இடங்களிலிருந்து வேறுபடவில்லை என்றாலும், அவர்களின் மனப்பான்மையை நோக்கி, அவர்களின் விண்ணப்பங்களைக் கேட்கிறார் (1:20).

158. சில சமயங்களில், ஒரு ஜாக்கிரதைப் பிரார்த்தனையின் போது, சங்கீதங்களை விரைவாக வாசிக்க வேண்டும், மற்ற சமயங்களில் அவற்றை பாடுவதற்கு முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும். நமது எதிரிகளின் தந்திரங்களுக்கு எதிராக, நமது அணுகுமுறையை நாம் மாற்றி மாற்றிப் பின்பற்ற வேண்டும்; அவர்கள் சில சமயங்களில், ஆன்மா விரக்தியால் பீடிக்கப்படுவதால், வாசகத்தை அவசரமாகப் படிக்க வேண்டும் என்ற ஆசையைத் தூண்டுகிறார்கள், மற்ற சமயங்களில் எங்களைத் தகுதியான, இனிமையான மந்திர உச்சரிப்புக்குத் தூண்டுகிறார்கள் (1, 234).

159. ஒரு பகைவனின் எண்ணம் உங்கள் இதயத்தைத் தாக்கும்போது, ஜெபத்தின் மூலம் இதுவோ அதுவோ தேட வேண்டாம், மாறாக பகைவனுக்கு எதிராகக் கண்ணீரின் வாளை மழுங்கடிக்கவும். அத்தகைய வலிமையான கவசத்தால் பகைவனை எதிர்கொள்வதன் மூலம், அவன் நம்மிடமிருந்து மிக விரைவாகப் பின்வாங்கும்படி நாம் கட்டாயப்படுத்த முடியும்.

160. கைவேலையைச் செய்வதில் மகிழ்ச்சி காணுங்கள்: ஆனால், இறைவனைத் தியானிப்பதில் அதைவிட அதிக மகிழ்ச்சி காணுங்கள்; ஏனெனில், முந்தையது எப்போதும் பலனளிப்பதில்லை, ஆனால் பிந்தையது அதன் உழைப்பின் பலனை இடைவிடாமல் அளிக்கிறது. உங்கள் பிரார்த்தனைக் கடமையை முழுமையாக நிறைவேற்றும் வரை உங்கள் பிரார்த்தனையை நிறுத்தாதீர்கள், மேலும் வேலை செய்ய வேண்டிய நேரம் என்று நினைப்பதைப் பொருட்படுத்தாதீர்கள்; அவ்வாறே, நீங்கள் வேலையில் இருக்கும்போது, உங்கள் பணியில் அதிகமாக ஈடுபடாதீர்கள், இல்லையெனில், உங்கள் அவசரத்தில், உங்கள் இதயத்தைத் தொந்தரவு செய்து அதை பிரார்த்தனைக்குத் தகுதியற்றதாக ஆக்கிவிடுவீர்கள்.

161. கடவுள் என்ற எண்ணம் திருடப்பட்டு, அவருடைய நினைவிலிருந்து விலகி, புற இंद्रியங்கள் மூலமாகக் கூட பாவங்களில் அலட்சியமாக ஈடுபடும் ஒரு மனதிலிருந்து, செவியோ நாவோ இனி அத்தகைய மனதின் பாதுகாவலனாக இருக்க இயலாது; ஏனெனில், சுயக்கட்டுப்பாட்டின் துறவுப் பணியில் உள்ள பக்தி அதன் உள்ளிலிருந்து நீங்கிவிட்டது (1, 244).

162. நாம் தூய செபத்தைச் செலுத்த முயன்று, அதைச் செலுத்த இயலாதிருக்கலாம்; ஆனால், நாம் நம்மைக் கட்டாயப்படுத்தாத போதும், ஆன்மா தூய செபத்தில் நிலைத்திருக்கவும் செய்யும். முந்தையது நமது பலவீனத்திலிருந்து எழுகிறது, பிந்தையது மேலிருந்து வரும் கிருபையிலிருந்து வருகிறது, அது இதன் மூலம் ஆன்மாவின் தூய்மையை நாட நம்மை அழைக்கிறது, மேலும் நாம் தூய்மையாக ஜெபித்தால், அதற்கான பெருமையை நமக்கு நாமே எடுத்துக்கொள்ளாமல், மாறாக அதை வழங்கியவரின் வரமாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று இரண்டின் வழியாகவும் நமக்குக் கற்பிக்கிறது. 'ஏனெனில் நாம் எப்படி ஜெபிக்க வேண்டும் என்று அறியோம்' (ரோமர் 8:26). நமது ஜெபத்தைத் தூய்மையாக்க நாம் பாடுபட்டு, ஆனால் முடியாமல், மாறாக மனம் குழம்பும்போது; அப்போது, கன்னங்களில் கண்ணீர் வழிய, போராட்டத்தின் இரவு நீங்கவும், நமது ஆன்மாவில் ஒளி பிரகாசிக்கவும் கடவுளிடம் மன்றாடுவோம் (1, 264).

163. இறைச்சி இச்சையின் நினைவு கலக்கமளிக்கிறது; ஏனெனில் அது கடவுளுடன் பேசுவதைத் தடுப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், ஜெபிப்பதாகத் தோன்றும் மனதை அருவருப்பான உருவங்களின் கற்பனைகளால் களங்கப்படுத்துகிறது. தொடர்ச்சியாக ஜபத்தில் நிலைத்திருப்பதும், கடவுளுடன் உரையாடுவதில் மனதைப் பழக்குவதும் நல்லது. ஆனால், நம்மிடம் இது இப்படி நடக்கிறதா? – அடிக்கடி, ஜெப வார்த்தைகளிலிருந்து கவனம் சிதறி, நம்மைத் தவறான வழியில் இட்டுச் செல்லும் எண்ணங்களைப் பின்தொடர்கிறோம்; அவற்றை நிராகரிக்காமலும், அவற்றால் கலக்கமடையாமலும் இருக்கிறோம் – இது, தகாதவற்றைப் பரிந்துரைப்பவர்களுக்கு மனத்தின் விருப்பம் எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பதற்கான அறிகுறியாக இருக்கும். வெளிப்படையாக நாம் ஜெபிப்பதாகத் தோன்றினாலும் – ஏனெனில், மண்டியிட்டிருப்பதால், நம்மைப் பார்ப்பவர்களுக்கு நாம் ஜெபிப்பதாகத் தெரிகிறது – நம் மனதில் நாம் இனிமையான ஒன்றைக் கற்பனை செய்கிறோம், நண்பர்களுடன் இனிமையாக உரையாடுகிறோம், கோபத்தில் நம் எதிரிகளைப் பற்றித் தவறாகப் பேசுகிறோம், விருந்தினர்களுடன் விருந்துண்ணுகிறோம், உறவினர்களுக்கு வீடுகள் கட்டுகிறோம், மரங்களை நடுகிறோம், பயணம் செய்வது, வாணிகத்தில் ஈடுபடுவது, புனிதப் பணியில் வலுக்கட்டாயமாக ஈடுபடுத்தப்படுவது, எங்களுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட திருச்சபைகளின் காரியங்களை மிகுந்த விவேகத்துடன் நிர்வகிப்பது, மேலும் இவை அனைத்தையும் விட முக்கியமாக இவையனைத்தையும் எங்கள் மனதில் ஆராய்ந்து, எங்கள் உணர்ச்சிகள் எங்கள் இதயங்களை ஒரு பக்கம் ஈர்க்கும் விதமாக, எங்கள் எண்ணங்கள் எதைப் பரிந்துரைத்தாலும் அதற்கு இணங்குவது (– 2, 129–130).

164. ஜெபத்திற்கு, மனம் எல்லா எண்ணங்களிலிருந்தும் தூய்மையாக இருக்க வேண்டும், மேலும் அது மரியாதைக்குரியதாக இருந்தாலும், ஜெபமில்லாத எதையும் தனக்குள் அனுமதிக்கக்கூடாது; மாறாக, கடவுளால் உத்வேகம் பெற்றவராக, எல்லாப் பொருட்களிலிருந்தும் தன்னை விலக்கிக்கொண்டு, அவருடன் மட்டுமே தனது உரையாடலை நடத்த வேண்டும் (2, 131).

165. தங்கள் நேரத்தை உடல் உழைப்பிற்கும் பிரார்த்தனைக்கும் இடையில் பிரித்துக் கொள்பவர், உழைப்பின் மூலம் உடலை அடக்கி, அதன் ஒழுங்கற்ற தேவைகளைக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவருகிறார்; உடலுடன் சேர்ந்து உழைக்கும் ஆன்மா, இறுதியில் ஓய்வை விரும்புவதால், அது பிரார்த்தனையை ஒரு எளிதான பணியாகக் கருதி, ஆர்வத்துடனும் தீவிரத்துடனும் அதற்கு ஈர்க்கப்படுகிறது. ஏனெனில், ஒரு செயலில் இருந்து மற்றொன்றுக்கு மாறுவதிலும், செயல்களின் மாற்றத்திலும் அவள் ஆறுதல் காண்கிறாள்; ஆனால், ஒரே வேலையை நீண்ட நேரம் செய்தால் அவள் சோர்வடைகிறாள்; ஒருமுகத்தன்மையால் அவள் சோர்வடைகிறாள், ஆனால் பலதரப்பட்ட செயல்களில் மகிழ்ச்சி அடைகிறாள்; ஒரு வேலையை ஒதுக்குவதன் மூலம், அவள் தன் சோர்வை முழுவதுமாகப் போக்கிவிடுவது போலத் தோன்றுகிறது; இதனால்தான், அவள் அடுத்த வேலையை புத்துணர்ச்சியுடன் அணுகுகிறாள், அதுவரை வேலை செய்யத் தொடங்கவே இல்லை என்பது போல.[74] – (2, 231. 232).

166. வேலை செய்ய விரும்பாத எவரும், செயலற்றதன் மூலம் தங்கள் உணர்ச்சிகளை வளர்க்கிறார்கள், மேலும் தங்களுக்குப் பிடித்தமான பொருட்களை நோக்கித் திரும்பும் தங்கள் விருப்பங்களுக்கு முழு சுதந்திரம் அளிக்கிறார்கள் – இந்த உண்மை செபத்தின் போது மிகவும் தெளிவாகத் தெரிகிறது; ஏனெனில் அப்போது மனத்தின் கவனம், இதயத்தை ஆட்கொள்ளும் எதிலும் முழுமையாக ஈர்க்கப்பட்டு, கடவுளுடன் உரையாடி தனக்கு நன்மை பயக்கும் காரியங்களைக் கேட்டுப் பெறுவதற்குப் பதிலாக, தூண்டப்பட்ட உணர்வின் உந்துதல்களில் சிந்தனையைச் செலுத்துவதைத் தவிர வேறு எதையும் செய்வதில்லை. இதை அறிந்த திருத்தந்தை பவுல், சோம்பலை ஆர்வத்துடன் கண்டித்து, தனது திருத்தூது அதிகாரத்தின் மூலம் அனைவரையும் வேலை செய்யக் கட்டாயப்படுத்துகிறார் (2 தெச. 3:6–12). வேலை என்பது மனதிற்கு ஒரு நங்கூரம் போன்றது, அது அதற்கு ஒரு பாதுகாப்பான திசையைக் கொடுக்கிறது. எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் புயல்கள் நெருங்கட்டும், காற்றின் சீற்றங்கள் கப்பல் விபத்துக்கு அச்சுறுத்தட்டும்; எண்ணம் ஒரு நங்கூரத்தைப் போல வேலையில் நிலைத்து நிற்கிறது; எழும் எண்ணங்களால் அது சற்றே அசைக்கப்பட்டாலும், ஆபத்தில் அடித்துச் செல்லப்படுவதில்லை, ஏனெனில் அதைப் பிடித்து வைத்திருக்கும் பிணைப்புகள் அதைத் தள்ளும் காற்றினிலும் வலிமையானவை (2, 232, 234).

167. இடைவிடாமல் ஜெபிக்க வேண்டும் என்ற சாக்குப்போக்கில் உடல் உழைப்பில் ஈடுபட மறுப்பவர்கள், உண்மையில், சிறிதும் ஜெபிப்பதில்லை. சோம்பல் ஆன்மாவைக் கவலைகளிலிருந்து விடுவிக்கும் என்று நினைப்பதன் மூலம், அவர்கள் அதைத் தப்பிக்க முடியாத எண்ணங்களின் ஒரு புதையலில் சிக்க வைக்கிறார்கள், அதன் மூலம் அதை ஜெபிப்பதற்கு இயலாததாக்குகிறார்கள். வேலையில் ஈடுபட்ட உடல் மனதைக் கட்டுப்பாட்டில் வைக்கிறது; கண்களைப் போலவே மனமும் செய்யப்படும் செயலைக் கவனிக்க வேண்டும், மேலும் பிழையின்றி செயல்பட உடலுக்கு உதவ வேண்டும். ஆனால் ஓய்வில் இருக்கும் உடல், மனதிற்குத் தடையின்றி அலைந்து செல்ல அனுமதிக்கிறது; ஏனெனில் ஓய்வின் போது உணர்ச்சிகள் தூண்டப்படுகின்றன, மேலும் ஒவ்வொரு காம நினைவின் போதும் அவை மனதைக் கடத்திச் சென்று ஒரு கைதியாக அதன் மீது ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன (2, 234. 5).

168. பரிபூரணர்களின் ஒரு உன்னத ஜெபம் உண்டு—அது மனதின் ஒருவித பரவசம், புலன்களிலிருந்து அதன் முழுமையான விலகல். அப்போது, ஆவியின் வார்த்தையற்ற பெருமூச்சுகளின் மூலம் அது கடவுளுக்கு அருகில் இழுக்கப்படுகிறது; அவர், எழுதப்பட்ட புத்தகத்தைப் போலத் திறந்திருக்கும் இதயத்தின் மனப்பான்மையையும், வார்த்தையற்ற உருவங்களில் தனது விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தும் விதத்தையும் காண்கிறார். இவ்வாறு பவுல் மூன்றாம் வானத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டார், மேலும் 'அவர் உடலுக்குள் இருந்தாரா அல்லது உடலுக்கு வெளியே இருந்தாரா' என்று அவருக்குத் தெரியவில்லை (2 கொரி. 12:2) (2, 235).

169. முதல் வகையின் (கீழே) பிறகு, இரண்டாவது வகையான ஜெபம் உள்ளது, அதில் வார்த்தைகள் பேசப்படுகின்றன, மேலும் அந்த ஜெபம் யாரிடம் சமர்ப்பிக்கப்படுகிறது என்பதை அறிந்து, மனம் அவற்றை பக்தியுடன் பின்தொடர்கிறது.

170. இருப்பினும், (தவறான) எண்ணங்களால் குறுக்கிடப்பட்டு, உடல் சார்ந்த கவலைகளுடன் கலந்த ஒரு பிரார்த்தனை, பிரார்த்தனை செய்பவனுக்குப் பொருத்தமான நிலையிலிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ளது. அத்தகைய நபர் தன்னையே கேட்கமாட்டார், அவரது எண்ணங்கள் இங்கும் அங்கும் அலைந்து திரியும், மேலும் அவர் என்ன வார்த்தைகளை உச்சரிக்கிறார் என்பதையும் நினைவில் கொள்ளமாட்டார். ஆனால் ஜெபிப்பவர் இப்படிப்பட்டவராக இருந்தால், கவனச்சிதறல் காரணமாக அவரே கவனிக்காத ஒன்றை தெய்வீக காது கவனிக்கുമா? 'என் ஜெபத்தைக் கேளும்; என் விண்ணப்பத்திற்குச் செவிகொடும்' (சங். 16:1), மற்றும் 'உமது செவிகள் என் விண்ணப்பத்தின் சத்தத்திற்குக் கவனமாயிருகக்கட்டும்' என்ற வார்த்தைகளைச் சொன்னவர்களின் வார்த்தைகளின்படி (சங். 129:2), அவர்களின் முழு மனமும் கவனமாக அங்கே செலுத்தப்பட்டது, மேலும் அது கவனக்குறைவானவர்களின் கட்டுப்பாடற்ற எண்ணங்களில் பொதுவாக நடப்பது போல அலைந்து செல்லவில்லை (2, 236).

2. எட்டு தீய ஆவிகள் குறித்து

1. பேராவல் பற்றி

1. செழுமையின் ஆரம்பம் மலர்ச்சி, மற்றும் சுறுசுறுப்பான வாழ்க்கையின் ஆரம்பம் சுயக்கட்டுப்பாடு.

2. தன் பசியை அடக்குபவன் தன் உணர்ச்சிகளைக் குறைக்கிறான், ஆனால் பேராவலால் வெல்லப்பட்டவன் தன் காம விருப்பங்களைப் பெருக்குகிறான்.

3. நாவிற்கு மூலமானது அமிலிக், உணர்ச்சிகளுக்கு மூலமானது பேராசை.

4. நெருப்புக்கு எரிபொருள் விறகு, வயிற்றுக்கு உணவு.

5. விறகுப் பண்டம் பெருகினால் பெரும் நெருப்பு எரியும், உணவின் பண்டம் பெருகினால் காமம் வளரும்.

6. எரிபொருள் தீர்ந்தால் சுடர் அணைந்துவிடும், அதேபோல் உணவுப் பற்றாக்குறை காமத்தை வற்றச் செய்யும்.

7. உணவு மீதான ஆசை கீழ்ப்படியாமையைத் தோற்றுவித்தது, அதன் இனிப்பான சுவையோ நம்மைப் பேரின்பத் தோட்டத்திலிருந்து வெளியேற்றியது.

8. சுவையான உணவு தொண்டையை மகிழ்விக்கிறது, ஆனால் அது எப்போதும் வளரும் காமக் கிருமியையும் வளர்க்கிறது.

9. வெறும் வயிறு ஜெபத்தில் விழிப்புடன் இருக்கத் தயார்படுத்துகிறது, ஆனால் நிறைந்த வயிறு ஆழ்ந்த உறக்கத்தை வரவழைக்கிறது.

10. நோன்பு இருப்பதால் நிதானமும் சிந்தனையும் வருகின்றன, ஆனால் செழுமையான வாழ்க்கையும் திருப்தியும் மனதை ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் ஆழ்த்துகின்றன.

11. நோன்பு நோற்பவரின் பிரார்த்தனை, உயரே பறக்கும் ஒரு பருந்திக் குஞ்சு போன்றது, ஆனால் வயிறார உண்டவரின் பிரார்த்தனை, நிறைவால் அழுத்தப்பட்டு தரையில் விழுவது போன்றது.

12. நோன்பிருக்கும் ஒருவரின் மனம் தெளிவான வானத்தில் உள்ள ஒரு பிரகாசமான நட்சத்திரம் போன்றது, ஆனால் வயிறார உண்டவரின் மனம் பிறை இல்லாத இரவின் வானம் போல இருண்டதாக இருக்கிறது.

13. பனி சூரியக் கதிர்களை மறைக்கிறது, ஆனால் உண்ணப்பட்ட உணவின் அடர்த்தியான நீராவி மனதை மங்கச் செய்கிறது.

14. கறை படிந்த கண்ணாடி, அதில் பிரதிபலிக்கும் உருவத்தின் தெளிவான அம்சங்களைக் காட்டத் தவறுகிறது; மேலும், அதிகப்படியான உணவால் மங்கிய மன சக்தி, கடவுளின் அறிவை ஏற்க முடியாது.

15. நீண்ட காலம் உழுதறியாத நிலம் முட்களை விளைவிக்கிறது; அவ்வாறே, அதிகமாக உண்ணும் ஒருவனின் மனம் வெட்கக்கேடான எண்ணங்களைப் பெருக்குகிறது.

16. எவ்வாறு மலத்தில் நறுமணத்தைக் காண முடியாதோ, அவ்வாறே அதிகப் பசியாளனிடம் தியானத்தின் நறுமணம் இல்லை.

17. பேராவலன் கண் விருந்துகளைத் தேடுகிறது, ஆனால் அடக்கமுள்ளவன் கண் ஞானிகளின் கூடுகளைத் தேடுகிறது.

18. பருந்தியின் ஆன்மா வீரர்களின் நினைவு நாள்களை எண்ணுகிறது, ஆனால் அடக்கமுள்ளவனின் ஆன்மா அவர்களின் வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றுகிறது.

19. ஒரு பயந்த வீரன் போரை அறிவிக்கும் எக்காளத்தின் ஒலியில் நடுங்குகிறான், ஆனால் ஒரு பருந்தன் நோன்பின் தொடக்க அறிவிப்பில் நடுங்குகிறான்.

20. ஒரு பேராசை மிக்க துறவி தன் வயிற்றின் அடிமை, அதன் சாட்டையடியின் கீழ் தன் தினசரி காணிக்கை செலுத்துகிறான்.

21. விரைந்து செல்லும் பயணி விரைவில் நகரத்தை அடைகிறான், மேலும் துறவி மன அமைதியை அடைகிறான்.

22. மெதுவாகப் பயணம் செய்பவன் (எந்த மக்கள் வாழும் இடத்தையும் அடையத் தவறி) திறந்த வெளியில் இரவைக் கழிக்கிறான்; மேலும் பேராசை கொண்ட துறவி பற்று அற்ற நிலையை ஒருபோதும் அடைய மாட்டான்.

23. தூபத்தின் புகை காற்றை மணம் வீசச் செய்கிறது – மேலும் தன்னை அடக்கியவரின் ஜெபம் கடவுளுக்கு இனிய நறுமணமாகும்.

24. வயிற்றை நிரப்பும் காமத்திற்கு நீங்கள் அடிபணியினால், உங்கள் பேராவலைத் திருப்திப்படுத்த எதுவும் போதாது; ஏனெனில் பேராவல் என்பது எரிபொருளை உட்கொண்டு எரியும் நெருப்பு, அது எப்போதும் மேலும் கோருகிறது.

25. ஒரு பாத்திரத்தில் ஊற்றப்படும் எதையும் போதுமான அளவு நிரப்பினால் பாத்திரம் நிறைந்துவிடும், ஆனால் வயிறு நிரம்பிய போதும், 'போதுமானത്' என்று சொல்லாது.

26. கைகளை உயர்த்துவது அமலேக்கியரைத் தோற்கடித்தது, மேலும் பரலோக நோக்கிய செயல்கள் மாம்ச இச்சையை வெல்கின்றன.

27. உங்கள் உள்ளத்தில் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும் அனைத்தையும் அழித்துவிடுங்கள், மேலும் உங்கள் மாம்ச உறுப்புகளை முழுமையாக மரணத்திற்குள்ளாக்குங்கள்.

28. கொல்லப்பட்ட எதிரி உனக்குப் பயத்தை ஏற்படுத்துவதில்லை, அதுபோலவே மரித்த உடல் உன் ஆன்மாவைக் கலக்காது.

29. ஒரு பிணத்திற்கு நெருப்பினால் வலி தெரிவதில்லை, அதுபோல தூய்மையானவனுக்கு மரித்த காமத்தால் இன்பம் தெரிவதில்லை.

30. நீங்கள் ஒரு எகிப்தியனைக் கொன்றால், அவனை மணலில் புதைத்திடுங்கள் – அதாவது, நீங்கள் காம இச்சையை வென்றால், உடலைத் திருப்திப்படுத்தாதீர்கள் (அல்லது அதை வறண்ட உணவில் வைத்திருங்கள்); ஏனெனில், பூமியில் மறைக்கப்பட்டது நீர் பாய்ச்சும்போது வெளிவருவது போல, உடலுக்குள் மறைந்திருக்கும் காம இச்சையும் திருப்திப்படுத்தப்படும்போது மலர்கிறது.

31. அணைந்து போன நெருப்பில் புதிய உலர்ந்த கிளைகளைச் சேர்த்தால் அது மீண்டும் பிரகாசமாக எரியும்; அதுபோல, ஒருமுறை அணைக்கப்பட்ட காம விருப்பம், வயிற்றை உணவால் திருப்திப்படுத்துவதால் மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கப்படுகிறது.

32. உடல் சோர்வு பற்றிப் புகார் செய்யத் தொடங்கும் போது அதன் மீது இரக்கப்படாதீர்கள், மேலும் அது விரும்பும் உணவால் அதன் மனதிற்கு நிறைவு தராதீர்கள்; ஏனெனில் அது மீண்டும் வலிமையைப் பெற்றால், அது உங்கள் எதிராக எழுந்து, உங்கள் ஆன்மாவைக் கைப்பற்றி, விபச்சார இச்சையின் அடிமைத்தனத்திற்கு உங்களை ஒப்படைக்கும் வரை உங்களுடன் சமரசமற்ற போரை நடத்தும்.

33. மிதமாக உணவூட்டப்பட்ட உடல், அதன் சவாரி செய்பவரை ஒருபோதும் கீழே தள்ளாத நன்கு பயிற்சி பெற்ற குதிரையைப் போன்றது. குதிரை கடிவாளத்தால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு, அதன் ஓட்டுநரின் கைக்கு அடிபணிந்து கீழ்ப்படிவதைப் போலவே, மிதமான உணவும் விழிப்புணர்வும் பழக்கப்படுத்தப்பட்ட உடலும், அதன் மீது அமர்ந்திருக்கும் எண்ணத்தின் பிடியிலிருந்து விடுபடுவதில்லை; மேலும், அது ஒரு காம உணர்வால் தூண்டப்படும்போது செய்வது போலக் கனைப்பதும் இல்லை.

* * *

34. அளவுக்கு அதிகமாக உணவு உண்பது எண்ணங்களை வளர்க்கிறது, மேலும் குடிகாரன் தன் உறக்கத்தை கனவுகளால் நிரப்புகிறான் (1. 248).

35. உணவு தொண்டையைக் கடந்தவுடன் இன்பத்தின் மகிழ்ச்சி இறந்துவிடுகிறது, ஆனால் இந்தச் சவப்பெட்டியில் விருப்பம் உயிர் பெறுகிறது.

36. தன் நிலத்தை உழுதலுக்கான உழைப்பு ஓய்வில் முடிகிறது; ஆனால் பல்வேறு வகையான இன்பங்கள் எரிச்சலில் முடிகின்றன (இங்கு காம இன்பமாக இருந்தாலும், அங்கு தண்டனையாக இருந்தாலும்).

37. தன் முயற்சிகளால், உடலின் மலர்ச்சியை வாடச் செய்பவன், தன் உடலிலேயே தன் மரணத்தைப் பற்றி அன்றாடம் சிந்திக்கிறான் (ஏனெனில் உடலின் சோர்வு அவனை இடைவிடாமல் மரணத்தைப் பற்றி சிந்திக்கத் தூண்டுகிறது) (1. 249).

38. இதயத்தின் விவேகம், உடல்நிலைக்கு ஏற்ப சுயக்கட்டுப்பாட்டு முயற்சியைச் சரிசெய்யட்டும்; அப்போதுதான் உடல் பலவீனப்படும்போது, அவனே துன்பப்படாமல் இருக்க முடியும்.

39. உடல் அதன் இயற்கையான தேவைகளின் வரையறுக்கப்பட்ட திருப்தியில் திருப்தி அடையட்டும்.

40. உங்கள் உடல் துறவு ஒழுக்க இலக்குகளை நோக்கிச் செலுத்தப்படட்டும், அதனால் நீங்கள் (பாவங்களுக்காக) உங்கள் இதயத்தில் துயரப்படவும், உங்கள் ஆன்மாவில் புலம்பவும் கற்றுக்கொள்வீர்கள்.

41. இன்ப இச்சையின் தாய் அளவுக்கு மீறிய உண்ணல்: ஏனெனில் அது இன்ப இச்சைக்கும் மற்ற பல விருப்பங்களுக்கும் வழிவகுக்கிறது. அதிலிருந்து, ஒரு வேரிலிருந்து போல, மற்ற உணர்ச்சிகள் முளைக்கின்றன; விரைவில், தங்களைப் பெற்ற மரத்திற்குச் சமமான மரங்களாகி, வானத்தைத் தொடும் தீயொழுக்கங்களாகக் கிளை பரப்புகின்றன. இவ்வாறு, பேராசை, கோபம் மற்றும் துக்கம் ஆகியவை அதிகப்படியான உண்ணலின் பிள்ளைகள் மற்றும் வளர்ச்சியாகும். முதலாவதாகவும் மிக முக்கியமாகவும், பேராசை கொண்டவனுக்குத் தன் என்றும் அணையாத ஆசையைத் திருப்திப்படுத்தப் பணம் தேவைப்படுகிறது, ஆனாலும் அது ஒருபோதும் திருப்தியடையாது; பின்னர், பணம் சம்பாதிப்பதற்குத் தடையாக நிற்பவர்களிடம் அவன் கோபப்பட வேண்டும்; மேலும், கோபத்தால் செயல்பட முடியாதபோது, வருத்தம் நிச்சயமாகத் தொடர்கிறது (2, 73).

42. பேராசை என்பது காம உணர்வோடு மிகவும் நெருங்கிய தொடர்புடையது. மேலும், இயற்கையே, இந்த உணர்ச்சிகளின் உறவை வெளிப்படுத்த விரும்பிக், கருவூலத்தை வயிற்றுக்குக் கீழே அமைத்து, இந்த நெருங்கிய தொடர்பை அதன் அருகாமையால் குறிப்பிடுகிறது. ஏனெனில், இந்தப் பேரார்வம் (காமம்) பலவீனமடையும்போது, அது மேலே உள்ள பகுதியான வயிற்றின் வலிமைக் குறைவாலேயே நிகழ்கிறது; மேலும் அது தீவிரமடைந்து செயல்படத் தொடங்கும் போது, அதன் வலிமையை அங்கிருந்தே ஈர்க்கிறது. ஆனால், பேராசை என்பது இந்த உணர்ச்சியை வளர்ப்பதும் தக்கவைப்பதும் மட்டுமல்ல; அது ஒரு நபரில் உள்ள நல்ல அனைத்தையும் அழிக்கிறது. அது மேலோங்கும்போதே, சுயக்கட்டுப்பாடு, தூய்மை, தைரியம், பொறுமை மற்றும் பிற அனைத்து நற்பண்புகளும் வழியில் கைவிடப்படுகின்றன (2, 76).

43. ஒருவரின் தேவைகளின் எல்லைக்குள் இருப்பதும், அவற்றை மீறாமல் இருக்க தன் முழு வலிமையுடன் முயற்சிப்பதும் சிறந்தது. காமம் யாரையாவது இந்த உலகின் இன்பங்கள் பக்கம் சிறிதளவாவது ஈர்த்தால், (அந்த திசையில்) அவர்களின் முன்னோக்கிய உந்துதலைத் தடுக்க எந்த வார்த்தைகளும் போதுமான சக்தி கொண்டிருக்காது. ஏனெனில், ஒருவரின் தேவைகளுக்கு அப்பால் உள்ளவற்றுக்கு எல்லையே இல்லை; ஆனால் அடங்காத கவலைகளும் முடிவற்ற, கட்டுக்கடங்காத அமைதியின்மையுமே (அவற்றைத் திருப்திப்படுத்தத் தேவைப்படும்) உழைப்பை அளவற்ற முறையில் பெருக்குகின்றன, மேலும் காமத்தை வளர்க்கின்றன, அது ஒரு சுடருக்கு விறகு சேர்ப்பது போல (2, 88).

2. விபச்சாரம் குறித்து

1. விரதம் தூய்மையைப் பிறப்பிக்கிறது; ஆனால் பேராசை, இழிவான காமத்தின் தாய்.

2. எண்ணெய் விளக்கின் சுடரை வளர்க்கிறது; ஆனால் பெண்களுடன் பழகுவது காம இச்சையின் நெருப்பை மூட்டுகிறது.

3. சுமை இல்லாத கப்பல் அலைகளால் முன்னும் பின்னுமாகத் தள்ளப்படுவதைப் போலவே, கட்டுப்பாடற்ற மனமும் வழிதவறிய எண்ணங்களால் அலைக்கழிக்கப்படுகிறது.

4. காமம், சுய இன்பத்தைத் தனக்குரியதாக எடுத்துக்கொண்டு, மனதின் எதிரிகளுடன் சேர்ந்து, அதன் பகைவர்களுடன் இணைந்து இறுதிவரை அதனுடன் போரிடுகிறது.

5. மௌனத்தை நேசிப்பவனை இந்தப் பகைவனின் அம்புகளால் எளிதில் துளைக்க முடியாது; ஆனால் கூட்டத்துடன் கலப்பவன் அவனிடமிருந்து இடைவிடாத காயங்களைப் பெறுகிறான்.

6. ஒரு பெண்ணின் பார்வை ஒரு நச்சு அம்பு; அது ஆன்மாவைக் காயப்படுத்தி அதில் நச்சை ஊற்றுகிறது; மேலும் இந்தக் காயம் புழுங்கப் புழுங்க, அது ஏற்படுத்தும் சேதமும் அதிகமாகிறது.

7. இந்த அம்புகளிலிருந்து தன்னைக் காத்துக்கொள்பவன், கூட்ட நெரிசல் மிகுந்த இடங்களுக்குச் செல்வதில்லை, பண்டிகைகளின்போதும் இலக்கின்றி அலைவதில்லை. ஏனெனில், பண்டிகைகளைக் கௌரவிக்க வேண்டும் என்று நினைத்து, தன் எதிரிகளுடைய எளிதான வேட்டையாக மாறுவதை விட, அமைதியாக வீட்டில் இருந்து ஜெபத்தில் ஈடுபடுவது சிறந்ததாகும்.

8. நீங்கள் தூய்மையுடன் இருக்க விரும்பினால், பெண்களுடன் பழகுவதைத் தவிர்க்கவும், மேலும் அவர்கள் உங்களுக்குத் தைரியமாகப் பேசும் சுதந்திரத்தை ஒருபோதும் அனுமதிக்காதீர்கள்; ஏனெனில், ஆரம்பத்தில் அவர்கள் உண்மையான நாணத்தை உடையவர்களாக இருப்பார்கள் அல்லது பாசாங்கு செய்வார்கள், ஆனால் பின்னர் அவர்கள் எதையும் செய்யத் தைரியமുള്ളவர்களாக மாறிவிடுவார்கள். – மேலும் இது உங்களுக்கு மரணத்திற்கு இட்டுச்செல்லும் ஒரு பொறியாகவும், உங்களை அழிவுக்கு இழுக்கும் ஒரு சூழ்ச்சிக்குரிய வலையாகவும் ஆகிறது. அவர்களின் அடக்கமான வார்த்தைகளால் உங்களை ஏமாற்ற வேண்டாம்; ஏனெனில், அவர்களிடமும் ஒரு மிருகத்தின் தீய விஷம் (ஆழத்திலிருந்து வரும் ஒரு மிருகம்) மறைந்திருக்கிறது.

9. நீங்களே இளமையாக இருக்கும்போது, ஒரு இளம் பெண்ணை அணுகுவதை விட, எரியும் நெருப்பை அணுகுவது மேல்: ஏனெனில், நெருப்பை அணுகும்போது அதன் வலியை உணர்ந்து, நீங்கள் உடனடியாகத் தள்ளிவிடுவீர்கள்; ஆனால், ஒரு பெண்ணின் வார்த்தைகளால் மயங்கி, நீங்கள் உடனடியாகப் பிரிய மாட்டீர்கள்.

10. நீரண்டையில் வளரும் புல் வாடிவிடும், பெண்களின் சபையில் காம இச்சையும் எழும்.

11. வயிறு நிரம்பி, தூய்மையாக இருப்பேன் என்று சத்தியம் செய்வது, வைக்கோல் நெருப்பின் செயலைத் தடுத்துவிடும் என்று கூறுபவனைப் போன்றது. பரவும் நெருப்பின் சீற்றத்தை வைக்கோலால் தடுப்பது எவ்வளவு இயலாதோ, அவ்வளவு இயலாது திருப்தியின் மூலம் காமத்தின் எரியும் ஆசையைத் தடுத்து நிறுத்த முடியும்.

12. ஒரு தூண் அதன் அஸ்திவாரத்தின் மீது நிற்கிறது – மேலும் காமப் பேரார்வம் திருப்தியின் மீது நிற்கிறது.

13. அலைகளால் அள்ளுண்டு செல்லும் கப்பல் துறைமுகத்தை நோக்கி விரைகிறது, ஆனால் தூய ஆன்மா வனாந்தரத்தை நாடுகிறது. கப்பல் கடலின் அபாயகரமான அலைகளிலிருந்து தப்பி ஓடுகிறது, ஆனால் ஆன்மா அழிவைக் கொண்டுவரும் பெண்களின் முகங்களிலிருந்து தப்பி ஓடுகிறது.

14. நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட பெண்ணின் தோற்றம் அலைகளை விட அதிக அழிவைத் தருகிறது. வாழ்க்கையின் மீதான அன்புக்காக ஒருவர் அலைகளிலிருந்து நீந்திக் கரை ஏறலாம்; ஆனால், பெண்ணின் கவர்ச்சியான தோற்றம், வாழ்க்கையையே புறக்கணிக்க வைக்கிறது.

15. பாலைவனப் புதர் நெருப்புச் சுடர்களிலிருந்து பாதுகாப்பாக உள்ளது – மேலும் பெண்மையிலிருந்து விலகிய தூய மனிதன், இழிவான காமத்தின் தீப்பொறிகளிலிருந்து பாதுகாப்பாக இருக்கிறான்: ஏனெனில் நெருப்பின் நினைவு மனதை எரிக்காதது போல, காமத்திற்கும் எரிபொருள் இல்லாதபோது சக்தி இல்லை.

16. உன் எதிராளிக்கு இரக்கம் காட்டினால், உனக்கு ஒரு பகைவன் உண்டாகும்; இந்த உணர்ச்சியை நீ விட்டுவிட்டால், அது உனக்கு எதிராக எழும்பும்.

17. அடக்கமற்றவர்களுக்கு ஒரு பெண்ணைக் காண்பது இழிவான காமத்தைத் தூண்டுகிறது, ஆனால் கற்புடையவர்களைக் கடவுளைப் போற்றுவதற்குத் தூண்டுகிறது.

18. பெண்களுடன் பழகும்போது காம உணர்வு அடங்கியிருந்தால், அது காட்டும் உணர்ச்சியற்ற தன்மையை நம்பாதே. ஏனெனில், ஒரு நாய் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டிருக்கும்போது வாலசைக்கும், ஆனால் கூட்டத்தை விட்டு விலகியவுடன் அதன் இயல்பான மூர்க்கத்தை உடனடியாக வெளிப்படுத்தும்.

19. ஒரு பெண்ணின் நினைவு உணர்வற்றதாக மாறும்போது, நீங்கள் தூய்மையின் எல்லையை அடைந்துவிட்டீர்கள் என்று முடிவு செய்யுங்கள். ஆனால், நீங்கள் மனதில் உருவாக்கும் அவளுடைய பிம்பம் உங்கள் ஆன்மாவை ஆட்கொள்ளும்போது, நீங்கள் இன்னும் இந்த நன்னெறியிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கிறீர்கள் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். இருப்பினும், முதல் சந்தர்ப்பத்திலும்கூட, அத்தகைய எண்ணங்களில் ஆழ்ந்து சிந்திக்காதீர்கள், அல்லது ஒரு பெண்ணின் பிம்பத்துடன் மனதிற்குள் நீண்ட நேரம் உரையாடாதீர்கள்; ஏனெனில் இந்த ஆசை மீண்டும் மீண்டும் வர விரும்புகிறது, மேலும் அது ஏற்படுத்தும் ஆபத்து எப்போதும் நிலவிக்கொண்டே இருக்கிறது.

20. அளவான உருக்குதல் வெள்ளியைத் தூய்மைப்படுத்துவதைப் போல, அளவுக்கு மீறிய உருக்குதல் அதை இழக்கச் செய்வது போல, தூய்மையின் பழக்கமும் ஒரு பெண்ணின் நீடித்த மனப் பிம்பத்தைக் கெடுத்துவிடுகிறது.

21. மனதில் தோன்றிய பிம்பத்தை நீண்ட நேரம் எண்ணிக்கொண்டிருக்காதீர்கள், அது உங்களுக்குக் காமத் தீயை மூட்டி, உங்கள் ஆன்மாவின் களஞ்சியத்தைத் தீக்கிரையாக்கிவிடும்.

22. வைக்கோலில் நீண்ட நேரம் விடப்பட்ட தீப்பொறி ஒரு சுடரை உருவாக்குவது போல, ஒரு பெண்ணை நீண்ட நேரம் நினைப்பது காமத்தைத் தூண்டுகிறது.

* * *

23. ஆவனுக்கு விரோதமாகப் பேராவல் கொள்ளும் மாம்சத்தை, தவக்கட்டுப்பாட்டு முயற்சிகளால் நீங்கள் அடக்கினால், உங்கள் உட்கூடத்தில் 'உங்கள் மனதின் நியாயப்பிரமாணத்திற்கு விரோதமாகப் போர்செய்கிற'தற்கு எதிராகப் போரில் வென்றவராக, இந்த யுகத்திற்குப் பிறகும் ஆசீர்வாதங்களில் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட மகிமையை நீங்கள் பெறுவீர்கள், மற்றும் உங்களை 'உங்கள் அவயவங்களில் இருக்கும் பாவத்தின் நியாயப்பிரமாணத்திற்கு' அடிமையாக்குகிறது (ரோமர் 7:23) (1, 230).

24. சில வகை விபச்சாரங்கள் ஒன்றாக இணைந்திருக்கின்றன என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்—உடல்வழி விபச்சாரம் மற்றும் ஆன்மவழி விபச்சாரம். ஒரு விபச்சார எண்ணம் உங்கள் ஆత్மாவோடு ஒன்றிணையும்போது, உங்கள் ஆன்மா அதற்குள் இருக்கும் வசியம் செய்யும் முத்திரையுடன் இணைகிறது (1, 247–8).

25. பேய் தன்னை அவனுடன் ஐக்கியப்படுத்திக்கொள்ள ஆன்மாவை வசியம் செய்ய ஒரு பெண்ணின் வடிவத்தை எடுக்கிறது. ஒரு அசரீர அரக்கன், காம எண்ணங்கள் மூலம் ஆன்மாவை விபச்சாரத்திற்குள் வழிநடத்துவதற்காக ஒரு பெண்ணின் உருவத்தை எடுக்கிறான். ஆகையால், சாரமற்ற ஒரு மாயையால் நீங்கள் அடித்துச் செல்லப்படாதபடி கவனமாக இருங்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் மாம்சத்தில் அதுபோன்ற ஒரு செயலைச் செய்துவிடுவீர்கள். சிலுவையால் உள் விபச்சாரத்தை விலக்காத அனைவரும் விபச்சாரத்தின் ஆவியால் வஞ்சிக்கப்படுகிறார்கள்.

26. உங்கள் எண்ணங்களைக் குறைவான உணவால் தண்டியுங்கள், அப்போது அவை விபச்சாரத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்காமல், பசி பற்றிச் சிந்திக்கும்.

27. உங்கள் கண்ணீரை ஜெபத் தூண்டுதலுடன் இணைத்துக் கொள்ளுங்கள், இதன் மூலம் இந்த உண்மையான போரில் நீங்கள் உதவி பெறலாம்.

28. காமத்திற்கு எதிரான போரின் போது, விருந்துகளுக்கான அழைப்புகளை மறுத்துவிடுங்கள்.

29. களியாட்டத்தின் அசுரன், தீவிர தவம் செய்யும் வீரரை விரைவாகத் தாக்கி, திடீரென அவரைக் காமப் புயல் அம்புகளால் தாக்குகிறான்; ஏனெனில், அந்தத் துறவியின் முயற்சிகளிலிருந்து வெளிப்படும் ஒளிமயமான நெருப்பின் எரியும் வெப்பத்தை அவனால் நீண்ட காலம் தாங்க முடியாது; மேலும், காமத்தின் கவர்ச்சிகரமான இனிமையால் சுயக்கட்டுப்பாட்டின் கடுமையில் பலவீனமடைந்த ஒருவரிடம், அந்தப் பேயானது படிப்படியாக அவனது இதயத்துடன் உரையாட நுழைகிறது, அதனால், தீய விருப்பங்களால் தூண்டப்பட்டு, அது அவற்றுடன் உரையாடுவதற்குத் தன்னை ஒப்படைத்து, அவற்றால் வசீகரிக்கப்பட்டு, இந்தப் பாவத்தின் மீதான தனது வெறுப்பை முற்றிலுமாகத் தள்ளிவிடுகிறது (1, 252–3).

30. மனம் காம இன்பங்களின் பழக்கத்தில் சிக்கிக்கொள்ளும்போது அது எல்லாவற்றையும் விட மிகவும் ஆபத்தானது, மேலும் இந்த (உணர்ச்சிவசப்பட்ட) களை வேரிலிருந்து அகற்றுவதற்கு பெரும் முயற்சி தேவைப்படுகிறது.

31. உங்கள் எண்ணங்களைக் காம இன்பங்களுடன் உரையாடுவதற்குப் பழக்கப்படுத்தாதீர்கள், ஏனெனில் உணர்ச்சிமிக்க எண்ணங்கள் மற்றும் அசைவுகளின் பெருங்கூட்டத்தின் மத்தியில், ஒரு நெருப்பு மூட்டப்படுகிறது (திபா. 105:18). உங்களைத் தூண்டி, மாம்சத்தின் நெருப்பை அடக்குவது கடினம் என்றும், உங்கள் இயற்கையான நாட்டங்களுக்கு இனி உங்களால் எதிர்க்க முடியாது என்றும் அவர்கள் உங்களை நினைக்க வைப்பார்கள் – மேலும், இன்றைய தேவைக்காக நீங்கள் பாவம் செய்தாலும், நாளை கட்டளைக்கு இணங்க நீங்கள் மனந்திரும்பிவிடுவீர்கள் என்றும் கருதுவார்கள். ஏனெனில் (கிறிஸ்தவ) சட்டம் இரக்கமுள்ளது – அது மனந்திரும்புகிறவர்களின் பாவங்களை எளிதில் மன்னிக்கிறது. அதே நேரத்தில், சிலர் விரதம் அனுசரித்த பிறகு பாவத்தில் விழுந்து மீண்டும் மனந்திரும்பியதை ஒரு உதாரணமாகக் காட்டி, தங்கள் வஞ்சகமான ஆலோசனைக்கு நம்பகத்தன்மையைச் சேர்ப்பார்கள்; இதன் மூலம், மனந்திரும்புதல் மூலம் எளிதாகத் திரும்பிவிடலாம் என்ற இந்த நம்பிக்கையால் எதிர்க்கும் உறுதியை உடைத்து, அவர்கள் கற்பு என்னும் கோவிலை விலைமாதுகளின் குகையாக மாற்றக்கூடும் (1, 253–4).

32. பார், அடக்கமுள்ளவனே, மனந்திரும்புதல் என்ற போலித்தனத்தின் கீழ் அறியப்படாத நம்பிக்கைகளால் ஏமாற்றப்படாதே. ஏனெனில், பலர் வீழ்ந்தவுடன், உடனடியாக மரணத்தால் பறித்துக்கொள்ளப்படுகிறார்கள், மற்றவர்களோ தங்கள் வீழ்ச்சியிலிருந்து எழ முடியாமல், காம இன்பங்களின் பழக்கத்தால் ஒரு சட்டத்தைப் போலக் கட்டப்பட்டிருந்தனர். ஓ மனிதனே, நீ வாழ்வாயோ அல்லது மனந்திரும்பிடுவாயோ என்று எப்படி அறிவாய், உன் வாழ்வின் ஆண்டுகளுக்கு ஒரு எல்லையை நிர்ணயிக்க வேண்டும்? – இதில் வீழ்வதன் மூலம், நீ உன் மாம்சத்திற்கு இணங்குகிறாய், ஆனால் நீ மாறாக மரணத்தின் நினைவுக்கு உன்னை அர்ப்பணிக்க வேண்டும், அதனால் உன் இதயத்தில் அந்த பயங்கரமான நியாயத்தீர்ப்பை மேலும் தெளிவாகக் கற்பனை செய்ய முடியும், அதன் மூலம் உன் கொதிக்கும் மாம்சத்தின் சூழ்ச்சிகளை அணைக்க முடியும்.

33. படைப்பாளி நமக்கும் விலங்குகளுக்கும் ஒரே இயற்கையான வாழ்க்கை முறையை நிர்ணயித்துள்ளார்; 'பண்ணைகளில் உள்ள ஒவ்வொரு செடியையும் உனக்கும், விலங்குகளுக்கும் உணவாகக் கொடுக்கிறேன்' என்று கடவுள் மனிதனிடம் கூறுகிறார் (ஆதி. 1:29–30). ஆகவே, பேசாத உயிரினங்களைப் போலவே அதே உணவைப் பெற்று, அதை நமது சொந்த புத்திசாலித்தனத்தால் மேலும் ஆடம்பரமானதாக மாற்றிய நாம், மிருகங்கள் இயற்கையின் எல்லைகளுக்குள் இருந்து, கடவுளின் கட்டளையை மீறாமல் இருக்கும் பட்சத்தில், பேசாத உயிரினங்களை விட நாம் குறைந்த பகுத்தறிவு கொண்டவர்களாகக் கருதப்படுவது நியாயமல்லவா? ஆனால் நாம்—அறிவுப் பொருந்திய மனிதர்களாகிய நாம்—அந்தப் பழங்காலச் சட்டத்திலிருந்து முற்றிலும் விலகிச் சென்றுவிட்டோம்? பேசாத உயிரினங்களுக்கு என்ன சுவையான உணவு இருக்கிறது? ஆயிரம் கலைகளைக் கொண்ட என்ன பேக்கர்களும் சமையல்காரர்களும் அவற்றின் சிறிய வயிறுகளுக்காக சுவைமிகுந்த உணவுகளைத் தயாரிக்கிறார்கள்? புல் தின்று, தங்களுக்குக் கிடைப்பதில் திருப்தி அடைந்து, தண்ணீர் அருந்தி—அதுவும் அரிதாகவே—வாழும் அந்தப் பழங்கால சிக்கனத்தை அவர்கள் விரும்பவில்லையா? அதனால்தான் அவர்கள் இன்ப இச்சையில் குறைவாக ஈடுபடுகிறார்கள், எந்தவொரு கொழுப்பு நிறைந்த உணவாலும் தங்கள் விருப்பங்களைத் தூண்டிக் கொள்வதில்லை, மேலும் எப்போதும் ஆண் மற்றும் பெண் பாலினங்களுக்கு இடையே வேறுபடுத்துவதில்லை. ஏனெனில், இந்த ஆசை அவர்களுக்கு ஆண்டில் ஒரு காலத்தில் மட்டுமே அனுமதிக்கப்படுகிறது; அப்போதுதான், இனத்தைப் பெருக்கும் ஒரு வழியாக, இயற்கைச் சட்டம் தங்களுக்கு ஒப்பான சந்ததியை உருவாக்க அவர்கள் இணை சேர வேண்டும் என்று ஆணையிடுகிறது. ஆனால், மற்ற நேரங்களில், அவர்கள் ஒருவரையொருவர் இவ்வளவு தூரம் தவிர்க்கிறார்கள், அதனால் இந்த ஆசையை அவர்கள் முற்றிலுமாக மறந்துவிடுகிறார்கள். ஆனால் மனிதர்களிடத்தில், ஆடம்பர விருந்துகள் பாலியல் இன்பத்தில் தணியாத பேராவலை விதைத்துள்ளன, இது வெறித்தனமான ஆசைகளைத் தூண்டி, அந்த உணர்ச்சி எப்போதுமே தணிய அனுமதிக்காது (2, 90).

3. பணத்தின் மீதான காதல்

1. பேராசை எல்லாத் தீமைகளுக்கும் வேராகும்; வாடிய கிளைகளைப் போல, அது மற்ற எல்லாப் பேரார்வங்களையும் வளர்க்கிறது, மேலும் அதிலிருந்து செழித்தெழுந்ததை வாடிப்போகாமல் தடுக்கிறது.

2. உணர்ச்சிகளை ஒழித்துவிட விரும்புகிறவன், முதலில் அவற்றின் மூலத்தை வேரோடு பிடுங்க வேண்டும்; ஆனால் பணப் பேராசை இருக்கும் வரை, கிளைகளை வெட்டுவதால் எந்தப் பயனும் இல்லை; ஏனெனில், அவை வெட்டப்பட்டாலும், விரைவில் மீண்டும் வளர்ந்துவிடும்.

3. செல்வத்தின் மீது பேராசை கொண்ட ஒரு துறவி, புயலால் எழும் அலைகளால் எளிதில் மூழ்கிவிடும், அதிக சுமை ஏற்றப்பட்ட கப்பலைப் போன்றவன்.

4. பேராசையற்ற ஒரு துறவி, இலகுவான பயணியாக, அவர் செல்லும் இடமெல்லாம் தங்குமிடத்தைக் கண்டடைகிறார்.

5. பேராசையற்ற ஒரு துறவி, உயரே பறக்கும் பருந்து போன்றவன்; உணவுத் தேவையால் மட்டுமே கீழே இறங்குகிறான்.

6. அத்தகையவர் எல்லாப் பேராசைகளுக்கும் அப்பாற்பட்டவர்; உலகியல் சார்ந்த அனைத்தையும் ஏளனம் செய்கிறார். மேலும், உயரே பறந்து, உலகியல் சார்ந்த அனைத்திலிருந்தும் விலகி, தெய்வீகத்துடன் வசிக்கிறார்; ஏனெனில், அவரது சிறகுகள் கவலைகளால் பாரமில்லாமல் இலேசாக உள்ளன.

7. துக்கம் வரும்போது, அவன் துயரமின்றி தன் இருப்பிடத்தை விட்டுச் செல்கிறான்; மரணம் வரும்போது, அவன் மனநிறைவுடன் இவ்விடத்தை விட்டுப் பிரிகிறான், ஏனெனில் அவன் தன் ஆன்மாவை எந்தப் பூவுலகப் பிணைப்புகளாலும் கட்டுப்படுத்தவில்லை.

8. ஆனால் பேராசை கொண்ட மனிதன் கவலைகளில் சிக்கிக்கொண்டு, ஒரு நாயைப் போலச் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டுள்ளான்; நகரும்படி கட்டாயப்படுத்தப்பட்டால், அவன் தனது உடைமைகளின் துயரமான நினைவுகளை ஒரு கனமான மற்றும் பயனற்ற சுமையாகத் தன்னுடன் எடுத்துச் செல்கிறான்.

9. மரணம் வரும்போது, அவன் வருத்தத்துடன் நிகழ்காலத்தை விட்டுச் செல்கிறான்; அவன் தனது ஆன்மாவை விட்டுக்கொடுக்கிறான், ஆனாலும் அவனது கண்கள் அவன் வைத்திருப்பவற்றிலிருந்து ஒருபோதும் விலகுவதில்லை – மேலும் அவன் தப்பி ஓடும் அடிமையைப் போல வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் செல்லப்படுகிறான்; அவன் தனது உடலிலிருந்து பிரிக்கப்படுகிறான், ஆனால் தனது சொத்துக்களிலிருந்து அல்ல, ஏனெனில் அவனை இழுத்துச் செல்பவர்களை விட அவனது பேராவலே அவனை மேலும் வலுமையாகப் பிணைக்கிறது.

10. கடல் பல நதிகள் வந்தாலும் நிரம்புவதில்லை, அதுபோல பேராசை கொண்டவனின் பேராசை அவன் ஏற்கெனவே குவித்துள்ள செல்வத்தால் திருப்தியடைவதில்லை; அதை இரட்டிப்பாக்கிக் கொண்டதும், இரட்டிப்பாக்கப்பட்ட தொகையை மீண்டும் இரட்டிப்பாக்க அவன் விரும்புகிறான்; இந்த வீண் உழைப்பை மரணம் முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் வரை அவன் அதை இரட்டிப்பாக்குவதை ஒருபோதும் நிறுத்துவதில்லை.

11. ஒரு விவேகமுள்ள துறவி உடலின் தேவைகளை மட்டுமே கருதுகிறார் – மேலும் தனது வெறுமையான வயிற்றை ரொட்டியும் நீரும் தவிர வேறெதனாலும் நிரப்புவதில்லை.

12. அவன் தன் வயிற்றுக்காகப் பணக்காரர்களிடம் வாலாட மாட்டான், மேலும் தன் சுதந்திர மனதைப் பல எஜமானர்களுக்கு அடிமையாக்கிக் கொள்ள மாட்டான்; ஏனெனில், உடலின் இயற்கையான தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய அவனது கைகள் மட்டுமே போதுமானவை.

13. பேராசையில்லாத துறவி, எளிதில் பிடிபடாத மல்யுத்த வீரரும், விரைந்து ஓடும் ஓட்டப்பந்தய வீரரும் ஆவார்; அவர் 'உயர்ந்த அழைப்பின் பரிசை' (பிலிப்பியர் 3:14) விரைவாக அடைகிறார்.

14. பொருள் தேடும் துறவி தனது பல வருமானங்களில் மகிழ்கிறான், ஆனால் பொருள் தேடாத துறவி வெற்றியின் கிரீடங்களில் மகிழ்கிறான்.

15. ஆதாயத்தில் ஆசை கொண்ட துறவி கடினமாக உழைக்கிறார், ஆனால் உலகப் பற்றற்ற துறவி தனது நேரத்தை ஜெபத்திலும் வாசிப்பதிலும் செலவிடுகிறார்.

16. பணத்தை நேசிக்கும் துறவி தனது கருவூலங்களை வெள்ளியால் நிரப்புகிறான், ஆனால் பேராசையில்லாதவன் பரலோகத்தில் புதையலைச் சேகரிக்கிறான்.

17. சிலையை வனைத்து அதை 'ரகசியமாக' வைப்பவன் சபிக்கப்பட்டவன் (உபாகமம் 27:15). ஆனால், பணத்தின் மீதான காமத்தை மனதில் கொண்டவனுக்கும் இதே விதி பொருந்தும். முந்தையவன் பயனற்ற ஒரு பொய்த் தெய்வத்தை ஆராதிக்கிறான், பிந்தையவன் செல்வத்தின் கனவை ஒரு சிலையைப் போலத் தன் இதயத்தில் இரகசியமாகத் தக்கவைத்துக் கொள்கிறான்.

* * *

18. பேராசையில்லாதவர் கவலையற்ற வாழ்க்கையை வாழ்கின்றனர், ஆனால் பேராசை கொண்டவர்களுக்கு, செல்வத்தைத் தேடும் முயற்சி ஒரு நிலையான துன்பமாக இருக்கிறது (1, 237).

19. நீங்கள் பௌதீகப் பொருட்களின் கவலைகளுக்கு உங்கள் இதயத்தைக் கொடுக்காதபோது, எண்ணங்களின் பெருங்கூட்டத்தைச் சிறைபிடிப்பீர்கள். நீங்கள் சொத்துக்களைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்ற ஆசையைத் துறக்கும்போது, உங்கள் சிலுவையை எந்தத் தொந்தரவும் இன்றிச் சுமப்பீர்கள்.

20. பொருள் ஆதாயம் குறித்த எண்ணம் உங்களுக்காக முதுமையையும் நோயையும் முன்னறிவிக்கிறது, அதனால் நீங்கள் கடவுள் மீதான உங்கள் நம்பிக்கையைச் சொத்துக்கள் மீதான நம்பிக்கையுடன் பகிர்ந்து கொள்ளலாம்.

21. உலகைத் துறந்து தவம் எனும் வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்தவன், விசுவாசத்தால் சூழப்பட்டு, அன்பால் வலுப்படுத்தப்பட்டு, நம்பிக்கையால் நிலைநிறுத்தப்படட்டும். விசுவாசம் என்பது ஒன்றுமில்லாமல் விடப்படுவது அல்ல, மாறாக, மிகச் சரியானதைப் பெற்றிருப்பதில் உள்ள அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை ஆகும்; அது பொறுமையான நம்பிக்கையாலும் வாழும் அன்பாலும் நிலைத்திருக்கிறது.

22. நீங்கள் எல்லாப் பொருட்களையும் துறந்துவிட்டபோது, உங்கள் வறுமைக்காக உங்களைக் கண்டிக்கும் இருண்ட எண்ணங்களுக்குச் செவிசாய்க்காதீர்கள்; அவை உங்கள் தற்போதைய சூழ்நிலைகளான—எல்லாவற்றிலும் பற்றாக்குறை, வறுமை மற்றும் அவமானம்—உங்களை முன்வைத்து, அத்தகைய தீய எண்ணத்தின் மூலம், அவ்வளவு மகிமையான நற்பண்பைக் குறித்து வருந்தும்படி உங்களைத் தூண்டுகின்றன. ஆனால், அத்தகைய துறவியத்தின் ஞானத்தைப் பற்றி நீங்கள் சிந்தித்தால், நீங்கள் நிந்திக்கப்படும் அதே விஷயங்களுக்காகவே உங்களுக்கு ஒரு கிரீடம் பின்னப்படும் என்பதை விரைவில் காண்பீர்கள்.

23. உலகியல் காரியங்களை ஒதுக்கி, ஆன்மீக ஆசீர்வாதங்களை நோக்கித் திரும்புவோம். ஆண்மையான சிந்தனை முறையை சிறிதளவும் ஏற்றுக்கொள்ளாமல், குழந்தைத்தனமான விளையாட்டுகளில் எவ்வளவு காலம் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கப் போகிறோம்? குழந்தைப் பருவத்தில், பகடை, பந்துகள் போன்றவை பொழுதுபோக்காகப் பயன்படுகின்றன – மேலும் குழந்தைகள் முதிர்ச்சியை அடையும் வரை அத்தகைய விஷயங்களை விரும்புகிறார்கள். ஆனால் ஒருவன் பருவ வயதை அடைந்தவுடன், இவை அனைத்தையும் ஒதுக்கிவிட்டு, முக்கியமான விஷயங்களில் தன்னை முழு மனதுடன் அர்ப்பணிக்கிறான். இருப்பினும் நாம் அனைவரும் குழந்தைப் பருவத்திலேயே தங்கி, குழந்தைப் பருவத்திற்கு உரியவற்றைக் கண்டு வியந்து, ஆண்களுக்குப் பொருத்தமான சிறந்த விஷயங்களில் நம்மை ஈடுபடுத்திக் கொள்ள விரும்புவதில்லை. பக்குவப்பட்ட மனிதன் சாம்பல் மேட்டில் அமர்ந்து மண்ணில் குழந்தைத்தனமான விளையாட்டுகளை வரைவது பார்ப்பதற்கு எவ்வளவு வெட்கக்கேடோ, அவ்வாறே, நித்திய ஆசீர்வாதங்களின் இன்பத்தை இலக்காகக் கொண்டவர்கள், உலகியல் விஷயங்களின் மண்ணில் புரள்வதும், அத்தகைய செயல்களின் பொருத்தமற்ற தன்மையால் தங்கள் உறுதிமொழியின் கண்ணியத்திற்கு அவமானம் விளைவிப்பதும் வெட்கக்கேடானது, அல்லது அதைவிடவும் வெட்கக்கேடானது. இதற்குக் காரணம், கண்ணுக்குத் தெரியும் பொருட்களை விட முக்கியமான வேறு எதையும் நம்மால் கற்பனை செய்ய முடியாததுதான்; நிகழ்கால ஆசீர்வாதங்களின் அற்பத்தன்மையையும், மறுமையில் உள்ளவற்றின் மேன்மையையும் நாம் உணர்வதில்லை; மேலும், இங்கு கௌரவத்திற்குரியதாகக் கருதப்படும் ஒன்றின் பிரகாசத்தால் குருடர்களாகி, நமது முழு விருப்பத்துடனும் அதைப் பற்றிக்கொள்கிறோம் (2, 81).

24. ஆகவே, நாம் நிகழ்கால இன்பங்களைத் துறக்கத் தொடங்குவோம்; சொத்து, பணம், மற்றும் நம்மை உள்ளிழுத்து நமது எண்ணங்களை மூழ்கடிக்கும் அனைத்தையும் புறக்கணிப்போம். ஒரு புயலில் இருப்பது போல, சுமையைக் கீழே தூக்கி எறிவோம், அப்போதுதான் கப்பலின் திசைகாட்டி—அதாவது மனம்—பயணிகள்—நமது எண்ணங்கள்—காப்பாற்றப்படும். புயலின் போது கடலில் பயணம் செய்பவர்கள் தங்கள் சரக்குகளைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், தங்கள் சொந்தக் கைகளாலேயே விலைமதிப்பற்ற பொருட்களைக் கூட கடலில் வீசி, உயிர்க்கு மேலாக உடைமைகளைக் கருதாதபோது, நாம் ஏன் ஒரு சிறந்த வாழ்க்கைக்காக, ஆன்மாவைப் பாதாளத்திற்குள் இழுக்கும் ஒன்றைப் புறக்கணிக்கக் கூடாது? கடவுள் மீதான நமது அச்சம், அவர்களுடைய கடல் மீதான அச்சத்தைப் போல ஏன் வலுவாக இல்லை? அவர்கள், இந்தத் தற்கால வாழ்வின் மீதுள்ள அன்புக்காக, தாங்கள் சுமந்து செல்வதை இழப்பதைப் பெரிதாக மதிப்பதில்லை; ஆனால் நாம், நித்திய வாழ்வை விரும்புகிறோம் என்று கூறிக்கொண்டே, அற்பமான காரியங்களைக் கூட புறக்கணிப்பதில்லை. மாறாக, ஒரு பயனற்ற சுமையுடன் அழிவதையே தேர்ந்தெடுக்கிறோம், அதை விட்டுக்கொடுத்து மீட்படைவதற்குப் பதிலாக. – ஆகவே, நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன், நாம் அனைத்தையும் துறந்துவிடுவோம். மல்யுத்த வீரர்கள் ஆடை அணிந்து களத்திற்குள் நுழைவதில்லை; மல்யுத்தத்தின் விதிகள் அவர்களை அரங்கில் நிர்வாணமாகப் போட்டியிடக் கட்டாயப்படுத்துகின்றன. வெப்பமாக இருந்தாலும் சரி, குளிராக இருந்தாலும் சரி, அவர்கள் தங்கள் ஆடைகளை அரங்கிற்கு வெளியே விட்டுவிட்டு, அவ்வாறே நுழைகிறார்கள். அவர்களில் யாராவது ஒருவர் ஆடை களைவதை மறுத்தால், அவர் மல்யுத்தம் செய்வதையும் மறுக்க வேண்டும். ஆனால் நாம், பாடுபடுவதாக உறுதிமொழி எடுத்துக்கொண்டு, நமது ஆடைகளை (உடைமைகளை) களைவதில்லை மட்டுமல்லாமல், ஆயிரம் சுமைகளைச் சுமந்துகொண்டு களத்தில் இறங்குகிறோம், அதன் மூலம் நமது எதிரிகள் நம்மைப் பிடிப்பதற்கு எல்லா வாய்ப்புகளையும் வழங்குகிறோம் (2, 82–83).

25. தீய எண்ணங்களின் ஆவிகளுடன் ஒருவரால் எப்படிப் போராட முடியும், அதன் மூலம் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் அடியானது வசதியாகப் பொழியப்படும்போது? பணமழை பொழியும்போது பேராசையின் ஆவியுடன் எப்படிப் போராட முடியும்? ஆயிரம் கவலைகளால் சுமக்கப்படும்போது, எல்லாப் பராமரிப்புகளிலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட்ட பேயுகளை ஒருவரால் எப்படி முந்தி ஓட முடியும்? தெய்வீக வேதம் கூறுகிறது: 'அன்று ஆடையற்றவன் ஓடிப்போவான்' (ஆமோஸ் 2:16). உலகியல் கவலைகளின் எண்ணற்ற கிழிந்த துணிகளால் ஆடையணியப்படாதவனே நிர்வாணமானவன் – பணம் மற்றும் உடைமைகள் பற்றிய சிக்கலான எண்ணங்கள் அவனது வேகத்திற்குத் தடையாக இல்லாதவனே நிர்வாணமானவன்: ஏனெனில், தீய எண்ணம் கொண்டவர்கள் நிர்வாணமான மனிதனைப் பிடிப்பது கடினம், உண்மையில் முடியாதது (2, 83. 84).

26. ஒருவர் நிர்வாணமாகப் போராட வேண்டும், நிர்வாணமாக மட்டுமல்ல, தைலமிட்டுக் கொண்டும் இருக்க வேண்டும். நிர்வாணமாக இருப்பது எதிராளி பிடிப்பதற்கு எதுவும் இல்லை என்பதை உறுதி செய்கிறது, அதே சமயம், தைலமிட்டுக் கொண்டு இருப்பது, ஒருவர் பிடிக்கப்பட்டாலும், பிடித்தவரின் பிடியிலிருந்து நழுவ உதவுகிறது. இதனால்தான் எதிரிகள் ஒருவரையொருவர் மண்ணால் மூட முயற்சிக்கின்றனர்; அதாவது, எண்ணெயின் வழுவழுப்பைத் தூசியால் கரடுமுரடாகச் செய்து, பிடித்தவுடன் தங்கள் எதிரியைப் பிடித்துக் கொள்வதை எளிதாக்கிக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் அங்கு தூசி என்பது நமது போராட்டத்தில் உள்ள உலகியல் விஷயங்களைக் குறிக்கிறது, மேலும் எண்ணெய் என்பது இங்குள்ள கவலைகளிலிருந்து விடுதலையைக் குறிக்கிறது (2, 85).

27. கவலைகளிலிருந்து விடுபட்டிருப்பது பரிபூரண ஆன்மாவின் பண்பாகும், அதே சமயம் கவலைகளால் அழுத்தப்படுவது தெய்வபக்தி இல்லாத ஆன்மாவின் பண்பாகும். பரிபூரண ஆன்மா 'முள்ளுகளுக்கு மத்தியில் உள்ள அல்லி மலர் போன்றது' என்று கூறப்படுகிறது (திருப்பாடல் 2:2), மேலும் இது பல காரியங்களில் மும்முரமாக இருக்கும் நடுவில், கவலைகளிலிருந்து விடுபட்டு வாழும் ஒரு ஆன்மாவைக் குறிக்கிறது. நற்செய்தியிலும், அல்லி மலர் கவலைகளற்ற ஆன்மாவிற்கு அடையாளமாகக் காட்டப்படுகிறது; ஏனெனில், 'அது உழைப்பதோ திரி சுற்றுவதோ இல்லை', ஆயினும் சாலொமோனை விட மேலான மகிமையுடன் ஆட்காணிக்கப்படுகிறது (மத்தேயு 6:28) என்று கூறப்படுகிறது. உடலைப் பற்றிய பல கவலைகளைக் கொண்டவர்களுக்கு, 'தீயவனின் வாழ்நாள் முழுவதும் கவலையிலேயே கழிகிறது' (யோபு 15:20) என்று கூறப்படுகிறது. உண்மையில், உடல் விஷயங்களுக்கான கவலையை ஒருவரது முழு வாழ்நாளுக்கும் நீட்டிப்பதும், எதிர்காலத்தைப் பற்றி சிறிதும் கவலைப்படாததும் (2:86) தீய செயலாகும்.

28. தேவை என்பதே பெறுவதற்கான அளவுகோலாக இருக்க வேண்டும். இந்த அளவை மீறுவது மிகை, அது உதவுவதற்குப் பதிலாகத் தடையாகிறது. உடலுக்குப் பொருத்தமான ஆடை அவசியமாகவும் அலங்காரமாகவும் இருப்பது போல, எல்லாப் பக்கங்களிலும் தளர்வாகத் தொங்கும், கால்களைச் சிக்க வைத்து தரையில் இழுத்துச் செல்லும் ஆடை, பார்ப்பதற்கு அழகற்றதாக இருந்தாலும், எல்லா வேலைகளுக்கும் ஒரு தடையாகிறது: அதுபோலவே, உடல் சார்ந்த தேவைகளை விட அதிகமாக உள்ள செல்வமும் அறத்திற்கு ஒரு தடையாகச் செயல்படுகிறது, மேலும் பொருட்களின் தன்மையை ஆராயக்கூடியவர்களால் அது கடுமையாகக் கண்டிக்கப்படுகிறது (2, 87).

29. பேராசையின்மை என்று நாம் குறிப்பிடுவது, தேவை காரணமாக ஏற்படும் விருப்பமற்ற வறுமையை அல்ல; அது மனதை நசுக்குவதோடு, விருப்பத்திற்கு மாறாக ஏற்படுவதால் தாங்க முடியாததாகவும் கருதப்படுகிறது; மாறாக, எண்ணக் கட்டுப்பாட்டின் மூலம் பெறப்படும், சிறியதிலேயே திருப்தி கொள்ளும் தன்னிச்சையான உறுதியைக் குறிக்கிறது, இருப்பினும், அது முயற்சி தேவைப்படும் ஒன்று, மேலும் பயிற்சி ஒரு பழக்கமாக மாறும் வரை, நீண்ட காலமாக கடினமாகவும் தாங்க முடியாததாகவும் தோன்றியதை சகித்துக்கொள்ளும் நிலைக்கு அது கொண்டு வரும். உடல் அழகு மட்டுமல்ல, செல்வத்தின் செழுமையும் அதே அளவு வலிமையாக ஆசையைத் தூண்டுகிறது – மேலும் இந்த இரண்டிலும், அவற்றின் கவர்ச்சிக்கு அடிபணியாமல் இருக்க ஒரு துணிச்சலான ஆன்மா தேவைப்படுகிறது.

30. உண்மையாகவே, இந்த களத்தில் வெற்றி பெறுபவர்கள் பெரியவர்கள் மற்றும் துணிச்சல் மிக்கவர்கள் என்று அழைக்கப்பட வேண்டும், அதே நேரத்தில் எண்ணங்கள் போராடி மோதுகையில், பலரின் கருத்துடன் ஒருவர் உடன்பட வேண்டும் என்று நிரூபிக்க முயற்சித்து, தர்க்கரீதியான வாதங்களை உடல் அசைவுகளைப் போலப் பயன்படுத்தி,அவர்களின் வசீகரத்திற்கு அடிபணியாமல் இருக்க ஒரு துணிச்சலான மன உறுதி தேவைப்படுகிறது. மேலும், தோற்றத்தில் நல்லதாகத் தெரிவதை உண்மையிலேயே நல்லது என அறிந்து, அனைவராலும் மதிப்புக்குரியதாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதை நிராகரிக்காமல், படைப்பாளியே பயன்படுத்தக் கொடுத்ததைப் பெற்றுக்கொள்ளாமல் விலகாமல், ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கத்திற்காக, வீணாக அல்லாமல், உருவாக்கப்பட்ட ஒன்றைப் பெறுவதை வீணாகக் கண்டிக்காமல் இருப்பது. இந்தத் துறவிகள் உண்மையிலேயே பாராட்டத் தகுந்தவர்கள், ஏனெனில் அவர்கள் தங்கள் எதிராளிகளுக்கு இடமளிக்கவில்லை, தங்கள் பாதையிலிருந்து விலகவில்லை, தங்கள் பகைவர்களின் கைகளில் சிக்கவில்லை. நல்லறிவின் அடிப்படையில் தங்களை உறுதியாக நிலைநிறுத்திக் கொண்ட அவர்கள், உலகப் பொருட்களின் கவர்ச்சிக்கு ஆளாகவில்லை; குழப்பமான வாழ்க்கையை விட எளிமையான வாழ்க்கையை விரும்பினர், மேலும் தங்கள் தேவைகளில் மிதமாக நடந்து அமைதியை அடைந்தனர் (2, 99–101).

31. பண்டைய புனிதர்கள் தங்கள் உடைமை அற்ற உணர்வை அத்தகைய அளவிற்கு எடுத்துச் சென்றனர், அவர்கள் வீடற்ற, புகலிடமற்ற வாழ்க்கையை வாழ்ந்தனர், இயற்கை வழங்கிய எந்த உணவையும் உண்டனர், மேலும் தங்களால் முடிந்த இடத்திலும் விதத்திலும் உறங்குவதற்கான இடத்தைக் கண்டறிந்தனர். அவர்களுக்குத் தலைக்கு மேல் கூரையோ, படுக்கையோ, மேசையோ இல்லை; ஆட்டுத் தோல்களே அவர்களின் ஆடையாகப் பயன்பட்டன. 'வானத்துப் பறவைகளைப் பாருங்கள்... வயலில் பூத்த அல்லி மலர்களைக் கவனியுங்கள்...' என்ற இறைவனின் அறிவுரையை அவர்கள் மிகத் துல்லியமாகப் பின்பற்றினர். (மத். 6:26–28). உடலின் தேவைகளுக்கு அவசியமானவை, இவற்றைக் கொடுக்கும் கடவுளை மகிழ்வித்து, முதன்மையாக தேவனுடைய ராஜ்யத்தை அடைவதில் கவனம் செலுத்தும்போது, தானாகவே பின்பற்றி வரும் என்று அவர்கள் மனப்பூர்வமாக நம்பினர் (2, 102–3).

32. இருப்பினும், எல்லா வகையிலும் முழுமையான திருப்தியால் சூழப்பட்ட நமது சொந்த வாழ்க்கையை, உடல் அல்லது உடல் சார்ந்த விஷயங்களின் எண்ணங்களால் கலக்கமடையாமல், மாறாக இறைவனைப் பற்றிய தூய ஏக்கத்தால் மட்டுமே கலக்கமடைந்த அந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஆன்மாக்களின் வாழ்க்கையுடன் எப்படி ஒப்பிட முடியும்? அந்த ஏக்கம், பூமியில் சிறப்பானதாகக் கருதப்படுபவற்றை மறந்து, அவர்களை இடைவிடாமல் மிக உயர்ந்த நிலைக்கு உயர்த்தியது. இவ்வுலகில் இயற்கை பூமிக்கு இறுக்கமாகப் பிணைத்திருந்த உடலைத் தவிர அவர்களுக்கு வேறு எதுவும் சொந்தமாக இருக்கவில்லை; ஆயினும், வானுலக ஆசீர்வாதங்களைத் தியானித்து, தங்கள் மனம் வசித்த இடத்திற்கு அதையும் தங்களுக்குடன் எடுத்துச் செல்ல அவர்கள் விரும்பியிருப்பார்கள். மேலும், இயற்கை அவர்களை உடல் தேவைகளின் திருப்திக்காக மீண்டும் கொண்டுவராதிருந்தால், அவர்கள் அங்கே அந்த இன்பத்திலிருந்து ஒருபோதும் பிரிக்கப்பட்டிருக்க மாட்டார்கள்; ஆன்மாவை உடலுடன் பிணைத்து, உடலைப் பராமரிக்கவும் செய்தவரின் மீதான மரியாதையால் அது அவர்களைக் கட்டாயப்படுத்தியது, ஆனாலும் அதிலிருந்து விலகுவது மிகுந்த நன்மை என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தனர் (2, 104).

33. உடலின் தேவை விரைவாகப் பாய்ந்து செல்கிறது; அது கடந்த காலத்தில் நிகழ்காலத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை, நிகழ்காலத்தில் எதிர்காலத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை; அது நிகழ்காலத்தை மட்டுமே குணப்படுத்துகிறது. ஆனால், நற்பண்பின் முயற்சி என்பது வற்றாத பலனைத் தரும் ஒரு விதை; – அது செய்யப்படும்போதே, அது மகிழ்ச்சியின் எதிர்பார்ப்பால் மனசாட்சியைப் பரவசப்படுத்துகிறது, மேலும் இந்த உலகத்தை விட்டுப் பிரியும்போது, அது அற்புதமாகவும் நித்திய ஆனந்தத்திற்கு வழிவகுப்பதாகவும் நிரூபிக்கப்படுகிறது (2, 105).

34. இராச்சியத்திற்கு இட்டுச்செல்லும் பாதை பல சிரமங்களால் நிறைந்து, குறுகலாகவும், எல்லாப் பக்கங்களிலும் செங்குத்தான பள்ளங்களால் சூழப்பட்டதாகவும் இருப்பதால், குவியல்களாகப் பணத்தையும் பிற உடைமைகளையும் சுமந்துகொண்டு, முன்னேறிச் செல்வதை இயலாததாக்கும் வகையில் இந்தப் பாதையில் நடக்க முயற்சிப்பதில் என்ன பயன்? பொருளீட்டுப் பற்றிய கவலைகள், கவனத்தைத் திசை திருப்பி, ஒருவரைக் கீழே வலுமையாக இழுப்பதால், ஒரு வீழ்ச்சி மேலும் சாத்தியமாகிறது, குறிப்பாக நிகழ்வுகளின் போக்கு கூர்மையான மற்றும் நிதானமான கவனத்தை கோரும் இடங்களில். மேலும் அத்தகைய கவனத்துடன் இருந்தாலும், சீற்ற நீரோட்டங்களுக்கு மத்தியில் உள்ள குறுகிய பாதையில் உள்ள சிரமங்கள் காரணமாக, பயணம் தடுமாற்றங்கள் இல்லாமல் செல்வது அரிது; ஆனால் உலகப் பொருட்களின் தேவையற்ற சுமையைச் சுமந்து கொண்டவர்களுக்கு, வீழ்ச்சி தவிர்க்க முடியாதது. உண்மையில், செல்வத்தைச் சேர்ப்பது என்பதே ஒரு வீழ்ச்சி (2, 111).

35. பௌதிகப் பொருட்களை நோக்கிய நமது அணுகுமுறை மூன்று வகைப்படும்: பொருள் சேர்க்காதிருத்தல்—அதன் உயர் மற்றும் நடுநிலை வடிவங்களில்—மற்றும் பொருள்மயமாகி, அளவுக்கு அதிகமாகப் பொருள் சேர்க்கும் வாழ்க்கை. அவற்றின் தோற்றம் பின்வருமாறு. சொர்க்கத்தில், முதல் மனிதனுக்கு இது கட்டளையிடப்பட்டது: 'புலத்துப் பயிரைப் பறித்திடு' (ஆதியாகமம் 1:29). அதைக் கட்டளையிட்டவரின் மாண்பு, மனிதனுக்காகக் கருதப்பட்ட வாழ்க்கைக்கு அத்தகைய உணவின் முழுமையான பொருத்தத்தை உறுதி செய்கிறது. இருப்பினும், இந்தப் பொருத்தத்தை விளக்கும் விதமாக, கடவுளின் சாயலில் படைக்கப்பட்டவர்களிடம் விரும்பப்படும் தூய்மையைப் பேணுவதில் இது வேறு எதையும் விட மிகவும் உகந்தது என்பதை நாம் சேர்க்கலாம். இதன் மூலம், சிந்தனை சக்தி எப்போதும் சுமையற்றதாகவும், மனத்தின் நிதானம் கலங்கமற்றதாகவும் இருக்கும். இவ்வாறு, உடல் வாழ்வின் தேவைகள் தாமே வழங்கப்பட்டபோது, மனம் தனது நேரத்தை முழுவதுமாக உடல் உழைப்புகளிலிருந்து விடுவித்துக்கொண்டு சும்மா இருக்கவில்லை, மாறாக, அது இடைவிடாமல் ஆன்மீக தியானத்தின் பால் ஈர்க்கப்பட்டு, அது மனம் அமிழ்ந்திடாத மகிழ்ச்சியால் நிரம்பியது. தேவன் அவனுக்குள் இந்த மனப்பான்மையை வளர்த்தார்; அவருடைய சொந்த நன்முனைப்பினால் தினமும் அவனிடம் உரையாடுவதற்காக வந்தார். – இதுவே மனிதனுக்குரிய வாழ்க்கையின் நெறியாகும்! – அதன் இயல்பே மாற்றப்படவோ அல்லது ஒழித்துவிடப்படவோ முடியாது; ஆனால் அதன் வெளிப்படும் நடத்தையில் ஒரு வேறுபட்ட முறை சாத்தியமாகும் – இதைப் பிற்காலப் படுகுழி அவசியமாக்கியது. ஆணை மீறிப் பரதீசத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டவனுக்காக, தேவன் அவனது வீழ்ச்சியுற்ற நிலைக்கு ஏற்றவாறு ஒரு வேறுபட்ட வாழ்க்கை முறையை ஏற்படுத்தினார்; ஓய்வைச் சரியாகப் பயன்படுத்தாத அவனுக்கு, உழைப்பின் மூலமாக உணவைப் பெற கட்டளையிட்டார்; ஏனெனில், (சொர்க்கத்தில்) அவருக்கு உடல் உழைப்பின் தேவை இல்லாதபோதும், ஓய்வு நேரங்களில் அவரால் கடவுளின் சேவையிலும் அவருடன் ஐக்கியமாகவும் தொடர்ந்து இருக்க முடியவில்லை. உணவிற்காக, அவன் நெற்றி வியர்வை சிந்தி ஈட்டிய ரொட்டி கொடுக்கப்பட்டது, மேலும் ஆடைக்காக தோல் ஆடைகள் கொடுக்கப்பட்டன – இதன் மூலம் பேராசையையும் வீம்பையும் கட்டுப்படுத்தினார். ஏதேன் தோட்டத்தின் அசலான பேராசையின்மையத்திற்குப் பதிலாக, இந்த அடக்கமான ஈட்டல் முறை வந்தது, இது மேலும், சம்பந்தப்பட்ட உழைப்பையும் மீறி, அவனை மட்டுமே சார்ந்திருக்காமல், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக கடவுளின் ஆசீர்வாதத்தைச் சார்ந்திருந்தது. செயலில், இது மூன்று வாழ்க்கை முறைகளுக்கு வழிவகுத்தது: சிலர், தங்கள் நெற்றி வியர்வை சிந்தி உழைத்து, தங்கள் நம்பிக்கையை கடவுளிடம் வைத்து, எளிமையான சொத்துக்களைப் பெறுவதில் திருப்தி அடைந்தனர்; மற்றவர்கள், கடவுள் மீதான தங்கள் நம்பிக்கையில் ஆழமாக மூழ்கி, அனைத்து சொத்துக்களையும் முற்றிலுமாகத் துறந்து (சொத்து சேர்க்காத சொர்க்க நிலையை மீட்டெடுக்க ஆர்வமாக), கடவுளால் தரிக்கப்பட்டனர்; மூன்றாவது குழு, எல்லா வகையான உழைப்பிலும் தங்களை மூழ்கடித்துக் கொண்டு, தேவையானதைப் பெறுவதற்கான தங்கள் நம்பிக்கையை அதில் வைத்தது, அதே நேரத்தில் தங்கள் வாழ்வின் பாதுகாப்பை செல்வக் குவிப்பின் மீது அடித்தளமாகக் கொண்டது. கடவுள் மறக்கப்பட்டார்: செல்வத்தின் மீதான அன்பு அவர்களுக்கு ஒரு கடவுளாக மாறியது. இவையே உடைமைகள் மீதான நமது அணுகுமுறையின் மேற்கூறிய மூன்று வகைகளாகும் (2, 116–123 – சுருக்கப்பட்டது).

36. இங்கு விவரிக்கப்பட்டுள்ள இரண்டாவது வகை, ஒரு பகுத்தறிவுள்ள உயிரினத்திற்கு (முதன்மையாக) பொருத்தமான நடத்தையைக் குறிக்கிறது, அதாவது: தனது நேரத்தை இறைவனின் சேவையில் கழித்தல், மற்றும் இறைவனின் திருவுளப் பெட்டகத்திலிருந்து தகுதியானதைப் பெறுதல்; தனது நம்பிக்கையை இறைவனின் திருவுளத்தில் வைத்து, இப்பூமியை ஒரு வரமாகக் கருதுதல்; படைப்பாளருக்கு உண்மையுடன் சேவை செய்து, தன்னார்வத் தருதல்கள் மூலம் படைப்பினங்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்தல்; இங்கு ஒரு அந்நியராக இருந்து, பரலோகத்தில் ஆயத்தமாக்கப்பட்டதைத் தனது உண்மையான இல்லமாகக் கருதுதல். படைப்பாளர் தொடக்கத்திலிருந்தே இந்த வாழ்க்கையை நிர்ணயித்தார் – மேலும் எல்லாப் புனிதர்களும் அவருக்குக் கீழ்ப்படிந்து இந்த வாழ்க்கையை வாழ்ந்தனர் (உதாரணங்கள்: எலியா, எலிசா, தீர்க்கதரிசிகளின் புத்திரர், யோவான் ஸ்நானகன், திருத்தூதர்கள்) (2, 124–129).

37. இதுவே புனிதர்களால் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட 'உயரிய' பொருள் அற்ற தன்மையின் வடிவமாகும். இருப்பினும், அதைத் தொடர்ந்து வரும் 'நடுத்தர' வடிவிலான பொருள் அற்ற தன்மையும் பெரும் பயனுடையது, ஏனெனில் அது காலத்திற்கும் தேவைக்கும் பொருத்தமானது. அது முதன்மைக்குப் போட்டியிடவோ அல்லது மேலான வாழ்க்கை முறையுடன் சமமாக இருப்பதாகப் பெருமையடிக்கவோ முடியாவிட்டாலும், அது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி கௌரவத்தில் இரண்டாம் இடத்தைப் பிடிக்கிறது. முதல் புனிதர்கள் (முழுமையான பற்றற்ற தன்மையுடன்) ஆன்மாவிற்காகவும் அதைப் படைத்த கடவுளுக்காகவும் மட்டுமே வாழ்ந்தனர்; உடலுக்கு எந்த முக்கியத்துவமும் அளிக்கவில்லை. ஆயினும், அதைப் பராமரிக்காமல் இருந்தபோதிலும், அவர்களுக்குத் தேவையான அனைத்தும் கிடைத்தன—அவை கிடங்குகளில் முன்கூட்டியே சேகரிக்கப்பட்டவை அல்ல, மாறாக ஒரு கருவூலத்திலிருந்து வருவது போல, கடவுளின் கருணையால் தக்க நேரத்தில் பெறப்பட்டன. அவர்களுக்குப் பின் வந்த புனிதர்கள் (உலகப் பொருட்களிலிருந்து மிதமான விலகலுடன்), உடலின் அவசியமான சௌகரியத்தைப் பராமரித்து, புறக்கணிக்கப்பட்டால் நம்முடன் அதை இணைத்தவரின் திருவுளத்திற்கு எதிராக நமது விலங்கு இயல்பு அழிந்துவிடாமல் பார்த்துக் கொண்ட அதே வேளையில், உடலுக்குச் சேவை செய்ய முற்றிலும் அவசியமான அளவிற்கு மட்டுமே தங்கள் கைகளை வேலையில் ஈடுபடுத்தினர்; ஆனால் அவர்கள் தங்கள் நேரத்தின் பெரும்பகுதியை ஆன்மாவிற்குக் கவலை கொள்வதிலும், ஜெபம், கடவுளைத் தியானித்தல் மற்றும் பொருத்தமான முயற்சிகளிலும், நற்செயல்களில் சிறந்து விளங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டு செலவிட்டனர் (2, 137).

38. பிந்தையவர்கள், முற்றிலும் மாம்சமாகி, ஒரு பூமியான விக்கிரமாய்க்கு முழுமையாகத் தங்களை அர்ப்பணித்துக் கொண்டனர். அவர்கள் தங்கள் உடல் வாழ்வுக்குத் தேவையானவை மட்டுமல்ல, தங்கள் செழுமையால் தாங்களும் சற்றும் குறைந்தவர்கள் அல்ல என்பதைக் காட்டுவதற்கும் விரும்பினர், இதன் மூலமாவது பொதுக் கண்ணில் படுவதற்காக. இவ்வாறு, அவர்கள் தங்கள் முட்டாள்தனத்தை பொதுவில் வெட்கத்திற்குரியதாக வெளிப்படையாகக் காட்டிக்கொண்டனர்; கண்டிக்கத்தக்க ஒன்றைப் புகழ்ச்சிக்கு ஆதாரமாக எடுத்துக்கொண்டு, அதன் மூலம் கவனத்தை ஈர்த்துப் பாராட்டுகளைப் பெறலாம் என்று நினைத்தனர்—அதற்காக அவர்கள் இகழ்ச்சியையும் ஏளனத்தையும் பெறுவதற்குத் தகுதியானவர்கள். ஏனெனில், ஒருவரின் தகுதிக்குரிய நடத்தை பாராட்டுக்கு வலுவான அடித்தளத்தை வழங்குவது போலவே, ஒருவரின் தகுதிக்குப் பொருந்தாத நடத்தை—அது மற்ற வழிகளில் மோசமாக இல்லாவிட்டாலும்—அது பொருந்தாத இடத்தில் மிகவும் கண்டிக்கத்தக்கது (2, 138).

39. அப்படியானால், தங்களுக்கு இருபுறமும் அண்டை வீட்டாராக இருப்பவர்களில், 'நடுத்தர நிலையில் இருப்பவர்கள்' யாருடன் நெருக்கமாக இருக்கிறார்கள்? – நிச்சயமாக, தங்கள் நடத்தையில் தாங்கள் நெருக்கமாக இருக்கும் நபர்களுடனும், அவர்களின் வாழ்க்கை முறையுடன் நெருக்கமாக இருக்க முயற்சி செய்து, அவர்களுடன் உறவைப் பிரகடனப்படுத்திக் கொள்பவர்களுடனும் தான். ஏனெனில், அவர்கள் இரு குழுக்களுக்கும் இடையில் ஒரு நடு நிலையை வகிப்பதால், அவர்கள் இனி இரண்டில் எதற்கும் சமமாகச் சாய்ந்து நிற்பதில்லை; மேலும், தங்களுக்கு முந்தையவர்களை விடப் பின்தங்கி நின்றாலும், அவர்கள் நேரடியாக அவர்களின் தடத்தைப் பின்தொடர்ந்து, இளமைத் துடிப்புடன் அவர்களின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றுகிறார்கள், மேலும் தங்களுக்குப் பின் வருபவர்களிடமிருந்து ஓட்டப்பந்தய வீரர்கள் படிப்படியாக மிதமான வேகத்தில் நடப்பவர்களிடமிருந்தோ அல்லது அசையாமல் நிற்பவர்களிடமிருந்தோ விலகிச் செல்வதைப் போலவே விலகி இருக்கிறார்கள். முந்தையவர்களுக்கும் பிந்தையவர்களுக்கும் இடையில் எந்த ஒற்றுமையும் இல்லை. உலகப் பொருட்களைப் பெருமளவில் கொண்டிருப்பவர்களுக்கும், உலகப் பற்றற்றவர்களுக்கும் இடையில் என்ன ஐக்கியம் இருக்க முடியும்? மாம்சத்தில் ஞானமுடையவர்களுக்கும், ஆவியானதில் ஞானமுடையவர்களுக்கும் இடையில் என்ன இணக்கம் இருக்கிறது? உலகியல் காரியங்களில் சிக்கிக்கொண்டவர்களுக்கும், கவலையின்றி கடவுளுக்குச் சேவை செய்பவர்களுக்கும் இடையே என்ன பொதுவான அம்சம் இருக்கிறது? சிலர், திருத்தூதர்களைப் பின்பற்றி, தாங்கள் பெற்ற அனைத்தையும் கைவிடுகிறார்கள்; மற்றவர்கள் தங்களிடம் இல்லாததைப் பெறுகிறார்கள். சிலர் மௌனமாக இருந்து, உள்ளுக்குள் ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்காக தங்களை அர்ப்பணிக்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் பணம் மற்றும் உடைமைகளுக்காகப் போராடி, எல்லா வகையான போராட்டங்களிலும் ஈடுபடுகிறார்கள். சிலர் பரலோக ஆசீர்வாதங்களுக்காகத் துன்மார்க்க ஆவிக்குரியவற்றுடன் போராடுகிறார்கள்; மற்றவர்கள் பூலோக ஆசீர்வாதங்களுக்காகத் தங்கள் சொந்த இனத்தையே தாக்குகிறார்கள். சிலரிடம் பவுல் கூறுகிறார்: 'நீங்கள் உலகத்தில் ஒளிமயமானவர்களாய் பிரகாசிக்க' (பிலி. 2:15), நிச்சயமாக, வாழ்வின் மகிமையுடன் பிரகாசித்து, அவர்களைக் காண்பவர்களுக்கு ஆரோக்கியமான போட்டிக்கான ஒரு முன்மாதிரியாக மாறுகிறார்கள்; மற்றவர்களிடம் இது கூறப்படுகிறது: 'உங்கள் நிமித்தமாக என் நாமம் நிந்திக்கப்படுகிறது' (ரோமர் 2:24), அதாவது, உங்கள் அழைப்புக்கு முரணாகச் செயல்பட்டு, உங்கள் கிரியைகளுக்கு முரணான வெளித்தோற்றத்தைக் கொண்டிருக்கும் உங்கள் நிமித்தமாக (2:139–40).

40. உலக வாழ்க்கையைத் துறந்ததாகக் கூறி, உண்மையில் அதன் இன்பங்களில் ஈடுபட்டுள்ள ஒருவரால் எந்த வார்த்தை இகழப்படவில்லை? உலகத்தை இகழ்ந்ததாகப் பெருமையடித்துக் கொண்டு, உலக காரியங்களில் பைத்தியக்காரத்தனமாக ஈடுபட்டுள்ளவர் யார்? பூமிக்கான காரியங்களில் கவனம் செலுத்த மாட்டேன் என்று வாக்களித்து, தனது செயல்களால் அந்த வாக்குறுதியின் பொய்யை நிரூபிப்பவர் யார்? வீண் பெருமைக்கு விடைகொடுத்துவிட்டதாகக் கூறுகிறானா, ஆனாலும் அதிலிருந்து பிரிய முடியவில்லையா? – நீங்கள் எகிப்திலிருந்து வெளியே வந்துவிட்டீர்கள் – அப்படியானால், இன்னும் சோம்பலுடன் உங்களுக்கு என்ன சம்பந்தம்? நீங்கள் பாலைவனத்தின் வழியாக வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட தேசத்தை நோக்கி விரைந்து செல்கிறீர்கள்; அப்படியிருக்க, ஏன் வீண் முயற்சிகளில் ஈடுபட்டுத் தாமதிக்கிறீர்கள், இந்த நீண்ட பயணத்தில் ஒரு மந்தமான பயணியாக ஆகிறீர்கள்? உங்கள் முன் உள்ள பாதை இவ்வளவு கவனத்தைத் தேவைப்படுத்துகிறதா, நீங்கள் சந்திப்புச் சாலையில் அலைந்து, உங்கள் ஓய்வை அடையத் தவறும் அபாயத்தை எதிர்கொள்கிறீர்கள்? நீங்கள் கலப்பையின் கைப்பிடியைப் பற்றியுள்ளீர்கள்; அப்படியானால், ஏன் திரும்பிப் பார்க்கிறீர்கள், உங்களைப் பரலோக ராஜ்யத்திற்குத் தகுதியற்றவராக ஆக்கிக்கொள்கிறீர்கள்? பெந்தேகோஸ்தேவின் உத்வேகத்தை நீங்கள் விட்டுவிட்டீர்கள்; அப்படியிருக்க, அங்கே என்ன நடக்கிறது என்று பார்க்க ஏங்கிக்கொண்டு ஏன் திரும்பிப் பார்க்கிறீர்கள்? உங்கள் சிலுவையை எடுத்துக்கொண்டீர்களா? அப்படியானால், எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டுக் கிறிஸ்துவைப் பின்தொடருங்கள், ஏனெனில் நீங்கள் ஐக்கியமாக்கப்பட்ட கிறிஸ்து, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அன்பு செய்யப்பட விரும்புகிறார் (2, 141–2).

41. உடலுக்குச் சிறிதளவு ஆறுதல் போதும் – அது ஆறுதல் பெறுவதை உறுதிசெய்யுங்கள்; ஏனெனில், நீங்கள் சிறிது காலத்திற்கு உடலுடன் பிணைக்கப்பட்டுள்ளீர்கள், அது நற்பண்பைப் பயிலும் உங்கள் கூட்டாளியாகவும், ஆன்மாவின் முன்னேற்றத்திற்குத் தடையாகாத வகையிலும் இருக்க வேண்டும். ஆனால் எருதுகளிலேயே மும்முரமாக இருப்பவன், தன் செம்மறியாட்டு மந்திகளை தினமும் எண்ணி, இடைவிடாமல் தன் திராட்சைத் தோட்டங்கள், சோலைகள், வயல்கள் மற்றும் பழத்தோட்டங்களைப் பராமரிப்பவன், இந்த உழைப்புகளுக்கு ஒரு நாளின் நேரமே போதாதவனுக்கு—கடவுளை நினைவுகூர எங்கே, எப்போது நேரம் கிடைக்கும்? சங்கீதங்களைப் பாட எப்போது நேரம் கிடைக்கும்? எப்போது அவன் ஜெபிப்பான்? கடவுள் சார்ந்த தியானம் செய்வதற்கு அவர் என்ன நேரத்தை ஒதுக்க முடியும்? மேலும், தனது பல கடமைகளுக்கு மத்தியில் அவ்வப்போது அதற்கான வாய்ப்பைக் கண்டாலும், அவரை மிகவும் ஈடுபடுத்தும் விஷயங்களிலிருந்து அவரது எண்ணங்கள் விலகாதபோது, அவர் எப்படி இறைவனுக்கு ஒரு தூய பிரார்த்தனையைச் செலுத்த முடியும்? நேற்றும் இன்றும் ஏற்பட்ட நல்ல அல்லது கெட்ட மாற்றங்களைப் பகுத்தறியும் பொருட்டு, தனது உணர்ச்சிகளின் போக்குகளை அவர் எவ்வாறு கவனத்தில் கொள்வார்? எண்ணற்ற வழிகளில் ஒன்றையொன்று தொடர்ந்து மாற்றி, கவனத்தைச் செலுத்துவதையே கடினமாக்கும் சிக்கலான எண்ண வலைகளை அவர் எவ்வாறு அவிழ்ப்பார்? அல்லது, உங்கள் அன்றாட வேலைகள் பகலில் உங்களை நசுக்கி, இரவில் அவற்றைப் பற்றிய உங்கள் கவலை ஓய்வொன்றை வேதனைக்காலமாக மாற்றுவதை நீங்கள் கவனிக்கவில்லையா? ஏனெனில் அப்போது நினைவு—எல்லை மீறியவர் யார், பயிர்களைச் சேதப்படுத்தியவர் யார், நீர்ப்பாசனத்திற்கான நீர் வழிகளைத் துண்டித்தவர் யார், மேய்ச்சல் நிலத்தில் விஷம் கலந்தவர் யார், வேறு ஏதேனும் குற்றத்தைச் செய்து கொண்டிருக்கும் அல்லது செய்தவர் யார், மேலும் ஒவ்வொருவரும் எவ்வாறு பிடிவாதமாக வாதிடுகின்றனர் என்பதை நினைவுக்குக் கொண்டு வந்து— – இவ்வாறு ஆன்மாவின் எரிச்சலூட்டும் தன்மையை வெறிக்குத் தள்ளுகிறது, பழிவாங்கத் தூண்டுகிறது, உறங்கவோ ஓய்வெடுக்கவோ நேரம் விடாமல், பெரும் அமைதியையும் நீண்ட கால வேலையில்லாத நேரத்தையும் தேவைப்படுத்தும் பிரார்த்தனைக்கு இன்னும் குறைவாகவே நேரம் ஒதுக்குகிறது, இது ஓரளவிற்கு அனைத்து கவலைகளிலிருந்தும் விடுதலையை வழங்குகிறது (2, 142–144).

4. கோபம் குறித்து

1. கோபம் என்பது ஒரு வெறித்தனமான உணர்ச்சி; அது ஞானிகளைக் கூட எளிதில் சீற்றத்திற்குத் தூண்டுகிறது, ஆன்மாவைக் கொடூரமாக்குகிறது, மேலும் (நட்பு) உரையாடலைத் தவிர்க்கும்படி ஒருவரைக் கட்டாயப்படுத்துகிறது.

2. ஒரு வலுவான காற்று தூணை அசைக்காது, அதுபோல கோபத்திலிருந்து விடுபட்ட ஆன்மாவை எரிச்சலால் அசைக்க முடியாது.

3. காற்றின் விசையால் நீர் கலக்கப்படுகிறது, மேலும் எரிச்சலூட்டும் நபர் பொறுப்பற்ற எண்ணங்களால் கலக்கப்படுகிறார்.

4. கோபமுள்ள துறவி ஒருவனது வனாந்தரத்தில் உள்ள காட்டுப்பன்றி போன்றவன்; அவன் ஒருவரைக் கண்டு பற்களைக் கடிக்கிறான்.

5. அடர்த்தியான பனி காற்றை மறைப்பது போல, சீற்றம் எளிதில் கோபப்படுபவரின் மனதை மறைக்கிறது.

6. கடந்து செல்லும் மேகம் சூரியனை மறைக்கிறது, மேலும் மனமில்லா வெறுப்பின் எண்ணம் மனதை மறைக்கிறது.

7. விலங்குகளின் கூண்டில் உள்ள சிங்கம் கதவுப் பூட்டுகளை இடைவிடாமல் ஆட்டுகிறது, அதே சமயம் எரிச்சலூட்டும் துறவி தனது குகையில் கோப எண்ணங்களை அசைபோடுகிறான்.

8. அமைதியான கடல் ஒரு இனிமையான காட்சி, ஆனால் அது மன அமைதியான நிலையை விட இனிமையானது அல்ல.

9. அமைதியான கடலில் டால்பின்கள் விளையாடுகின்றன, மேலும் அமைதியான மனநிலையில் தெய்வீக எண்ணங்கள் எழுகின்றன.

10. நீண்டகாலம் சகிப்புத்தன்மையுடன் வாழும் துறவி ஒரு அமைதியான நீரூற்று போல, அனைவருக்கும் இனிமையான பானத்தை வழங்குகிறார்; ஆனால் கோபக்காரனின் மனம் எப்போதும் கொந்தளிப்பாக இருப்பதால், தாகம் தீர்க்கும் நீரை வழங்குவதில்லை; ஒருவேளை வழங்கினாலும், அது கலங்கலாகவும், குடிக்கத் தகுதியற்றதாகவும் இருக்கும்.

11. கோபக்காரனின் கண்கள் மங்கலாகவும் சிவப்பாகவும் இருக்கும், அவை இதயத்தின் குழப்பத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன; ஆனால் நீண்டகாலம் சகிப்புத்தன்மை கொண்டவரின் முகம் அமைதியாக இருக்கும், அவர்களின் கண்கள் கருணையாக இருக்கும் மற்றும் நேராகப் பார்க்கும்.

12. ஒரு மனிதனின் சாந்தம் தேவனால் நினைவுகூரப்படுகிறது (சங். 131:1), மேலும் கோபமற்ற ஆன்மா பரிசுத்த ஆவியானவருக்கு ஆலயமாகிறது.

13. கிறிஸ்து நீடிய சகிப்புத்தன்மையுள்ள ஆவியில் தம் தலையை வணங்குகிறார், மேலும் ஒரு சாந்தமான மனம் பரிசுத்தத் திருத்துவத்தின் வாசஸ்தலமாகிறது.

14. பழிவாங்கும் உள்ளத்தில் நரிகள் குடியிருக்கும், தொல்லைப்பட்ட இதயத்தில் காட்டு மிருகங்கள் புகலிடம் கொள்ளும்.

15. நேர்மையான மனிதன் வெட்கக்கேடான புகலிடத்தை வெறுக்கிறான், கடவுள் பழிவாங்கும் இதயத்தை வெறுக்கிறார்.

16. விழும் கல் நீரைக் கிளர்த்துகிறது, கடுமையான வார்த்தை ஒரு மனிதனின் இதயத்தைக் கிளர்த்துகிறது.

17. உன் ஆவியிலிருந்து கோப எண்ணங்களைத் தள்ளிவிடு, உன் இதயத்தில் எரிச்சல் வேரூன்ற விடாதே – அப்பொழுது ஜெபிக்கும்போது நீ கலக்கமடைய மாட்டாய்.

18. புகைந்து கொண்ட வைக்கோலின் புகை கண்களைத் துன்புறுத்துவதைப் போலவே, பழிவாங்கும் மனம் ஜெபத்தின் போது மனதைத் துன்புறுத்துகிறது.

19. கோபக்காரரின் எண்ணங்கள் பாம்பின் குஞ்சுகள்; அவை தங்களைப் பெற்றெடுத்த இதயத்தையே அழித்துவிடுகின்றன.

20. எரிச்சல் குணம் கொண்டவர்களின் ஜெபம் அருவருப்பான புகையைப் போன்றது; கோபக்காரர்களின் கீர்த்தனை இனிமையற்ற ஒலியைப் போன்றது.

21. பழிவாங்க நினைப்பவனின் காணிக்கை புழுத்த பலி; அவன் பரிசுத்த பீடங்களை அணுகாதிருக்கட்டும்.

22. எரிச்சலூட்டும் நபர் துன்பமான கனவுகளைக் காண்கிறார், மேலும் கோபக்காரர் காட்டு மிருகங்களின் தாக்குதல்களைக் கனவு காண்கிறார்.

23. நீண்டகாலம் சகிப்புத்தன்மை கொண்டவன் ஒரு தரிசனத்தில் பரிசுத்த தூதர்களின் சபைகளைக் காண்கிறான், மேலும் பகை பாராட்டாதவன் இரவில் இரகசியங்களின் விளக்கத்தைப் பெற்று, ஆன்மீக உரையாடலைப் பயிற்சி செய்கிறான்.

* * *

24. நாம் அவமானத்தின் வெப்பத்தாலேயே எரியவில்லை என்பதை அசுரர்கள் காணும்போது, அவர்கள் மௌனமாகத் தாக்குகிறார்கள், நமது உள்ளில் ஆளும் கொள்கையான (மனதை) கிளர்ந்தெழச் செய்ய முயல்கிறார்கள், அதனால் நாம் நேருக்கு நேர் சந்தித்தபோது அமைதி காத்தவர்களுக்கே எதிராக, அவர்கள் இல்லாத நேரத்தில் நாம் கிளர்ச்சி செய்ய வேண்டும் (1, 229).

25. ஒரு சகோதரருடன் ஏற்பட்ட மனக்கசப்பு காரணமாக ஏற்படும் விவாதம் அல்லது சண்டை அமைதியாக முடிந்தால், உங்களையே குற்றவாளியாகக் கருதுங்கள், அதனால் உங்கள் இதயத்தின் அமைதியில் எண்ணங்களின் போராட்டம் ஏற்படாமல் இருக்கலாம், அவற்றில் சில, அவமதிப்பின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தி, அதைப் பற்றிச் சிந்திக்கக் கூடத் தவறியதற்காக உங்களைக் கண்டிப்பார்கள், அதே சமயம் மற்றவர்கள், அதன் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தி, அது அதே போன்ற ஒரு அவமதிப்பால் திருப்பித் தரப்படாததற்காக வருத்தத்தை ஏற்படுத்துவார்கள்.

26. சமூகத்தில் உள்ள சகோதரர்களில் ஒருவருக்குக் கடுமையான எரிச்சல் ஆழமான துயரத்தை ஏற்படுத்தும்போது, அத்தகைய எண்ணங்கள் தனிமையில் வாழ்பவர்களைப் புகழத் தொடங்குகின்றன, அதனால், அவர்கள் சகோதரர்களிடமிருந்து நல்லுணர்வுள்ள பொறுமையைப் பறித்ததைப் போலவே, அவர்களை அன்பின் பாதையிலிருந்தும் அகற்ற முடியும்.

27. யார் கோபத்தை நல்லெண்ணப் பொறுமையாலும், துக்கத்தை அன்பாலும் தடுக்கிறாரோ, அவர் இரண்டு குணங்களால் இரண்டு தீய, சீற்றம் கொண்ட மிருகங்களைத் தடுக்கிறார்.

28. மண்டியிட்டு, துயரத்தை ஏற்படுத்தியவரிடம் கோபத்தைக் கைவிடுமாறு மன்றாடுபவன், அதன் மூலம் இருவரிடமிருந்தும் எரிச்சலை ஒரே நேரத்தில் நீக்குகிறான்.

29. கோபக்காரர்களைச் சமாதானப்படுத்தும் எவரும், கோபத்தின் ஆன்மாவையே வெல்கிறார்.

30. சமாதானத்திற்காகக் கோபக்காரனைப் பொறுத்துக்கொள்பவன் உண்மையிலேயே சமாதானத்தின் குமாரன் (1, 230).

31. சாந்தமாகவும், போரிடத் தயாராகவும் உங்களைப் பழக்கப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்: மக்களிடம் சாந்தமாகவும், ஆனால் நமது எதிரியை எதிர்த்துப் போராடத் தயாராகவும் இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், அங்குதான் கோபத்தின் இயல்பான பயன்பாடு உள்ளது, அதாவது (பழமையான) பாம்பை விரோதத்துடன் எதிர்ப்பது (1, 235).

32. சாந்தகுணம் கொண்டவர்களின் சாந்தகுணம் இதுவே: அன்பினால் தன் சகோதரனிடம் தாராளமாக இருப்பதும், (கோபமுள்ள) அவனுக்கு எதிராகத் திரும்பும் எண்ணத்திற்கு எதிராகப் போர் தொடுப்பதும் ஆகும்.

33. சாந்தகுணம் கொண்டவர் சண்டையிடவும் தயாராக இருக்கட்டும்; சாந்தகுணத்தை தீய எண்ணங்கள் மீது காட்டாமல், தன் இயல்பால் அண்டை வீட்டார் மீது சண்டையை விரிவாக்காமலும் இருக்கட்டும்.

34. கோபத்தின் இயல்பான பயன்பாட்டை இயற்கைக்கு மாறான ஒன்றாக மாற்றாதீர்கள்; அதாவது, பாம்பைப் பின்பற்றி உங்கள் சகோதரனிடம் கோபப்படாதீர்கள், மேலும் இந்தப் பாம்புடன் சேர்ந்துகொண்டு தீய எண்ணங்களுடன் தொடர்பு கொள்ளாதீர்கள் (1, 236).

35. சாந்தகுணம் கொண்டவர், புண்படுத்தும் ஒன்றைச் சகிக்கும்போதும், அன்பைக் கைவிடுவதில்லை; மாறாக, அதற்காகவே 'எல்லாவற்றையும் சகித்து, எல்லாவற்றையும் நம்பி, எல்லாவற்றையும் நம்பிக்கையுடன் எதிர்பார்த்து, எல்லாவற்றையும் சகிக்கிறார்' (1 கொரி. 13:4, 7).

36. அன்பின் செயல் நீடிய சகிப்புத்தன்மையுடையதாக இருக்க வேண்டும் என்றால், சகோதரனுக்கு எதிராக கோபத்துடன் போர் தொடுப்பത് அன்பின் செயல் அல்ல.

37. கோபம் துக்கத்தையும் பகைமையையும் தூண்டுகிறது, ஆனால் அன்பு மூன்றையும் விரட்டுகிறது.

38. அன்பில் உங்களுக்கு ஒரு உறுதியான அடித்தளம் இருந்தால், உங்களை புண்படுத்துவதை விட அதற்கு அதிக கவனம் செலுத்துங்கள்.

39. அன்பென்னும் நற்பண்பைப் பெற்றவன், தீயோருக்கு உரிய உணர்ச்சிகளை அடக்குகிறான்.

40. பரிசுத்தத் திருத்தூதுத்தன்மையிலிருந்து வரும் இந்த மூன்று நற்பண்புகளை—விசுவாசம், நம்பிக்கை, அன்பு ஆகியவற்றை—யார் கொண்டிருக்கிறாரோ, அவர் நற்பண்புகளின் கோபுரங்களால், மதில்களால் சூழப்பட்ட, மூன்று சுவர்களைக் கொண்ட ஒரு கோட்டையாக இருப்பார்.

41. மற்றவர்களின் அவதூறால் காயப்படுபவர், அதன் மூலமாகச் சாத்தானைக் கருதாமல் இருப்பது, எதிரியைத் தனக்கு எதிராக அம்புகளைத் தயாரிக்க மேலும் ஊக்குவிக்கிறது – ஏனெனில், அத்தகைய அவதூறால் காயப்பட்டு அவருடைய ஆன்மா வீழ்ந்துவிடுகிறது (1, 251).

42. மிகக் கடுமையான அவதூற்றையோ அல்லது ஒரு கடுமையான குற்றத்தையோ பொறுத்துக்கொள்ளும்போது, வெறுப்பை வளர்க்காமல், அவர்களை ஆசீர்வதியுங்கள் (1, 252).

43. பேய்களுக்கு எதிராகப் பகை பாராட்டுபவன் மனிதர்களுக்கு எதிராகப் பகை பாராட்டுவதில்லை; ஆனால் தன் சகோதரனுக்கு எதிராகப் பகை பாராட்டுபவன் பேய்களுடன் சமாதானமாக இருக்கிறான்.

44. கோபமும் வெறுப்பும் இதயத்தில் ஒரு நெருப்பாகும், ஆனால் பகை வளர்க்காதவர்களின் ஆன்மாக்கள் ஆன்மீகப் பனியால் நீர் பாய்ச்சப்படுகின்றன.

45. எரியும் கரியாங்கள் தீப்பொறிகளை உதிர்ப்பது போல, பழிவாங்கும் ஆன்மாக்களும் தீய எண்ணங்களை உமிழ்கின்றன.

46. தேளின் கொட்டு மிகுந்த வேதனையை உண்டாக்குவது போல, பழிவாங்கும் குணம் கொண்ட ஆன்மா மிகக் கசப்பான விஷத்தைத் தன்னுள் கொண்டிருக்கிறது.

47. தாவீது நிந்திக்கப்பட்டபோது, அவர் பதிலாக ஒன்றும் சொல்லாமல், அபிஷாயின் பழிவாங்கும் உணர்வையும் தடுத்தார் (2 சாமு. 16:10). நீங்களும் நிந்திக்கப்படும்போது, நிந்தனையை நிந்தனையால் திருப்பிக் கொடுப்பது மட்டுமல்லாமல், உங்களுக்காகப் பழிவாங்க முற்படுபவர்களையும் தடுக்க வேண்டும் (1, 228).

48. நிந்தனையைப் பொறுமையுடன் சகித்து, உங்கள் உதடுகளால் கோபத்திற்கு வழிமூடிக் கொள்ளுங்கள்: இதில் தான் உங்கள் வெற்றி அடங்கியுள்ளது.

49. உங்களை அச்சுறுத்துபவர்களுக்குப் பதிலே சொல்லாதீர்கள், உங்கள் மௌனத்தால் நெருப்பை ஊதும் வாய்களை மூடலாம்.

50. உங்கள் சொந்த நாக்கை அடக்குவதன் மூலம், உங்கள் மிரட்டல்களுக்கும் நிந்தனையாளர்களுக்கும் மிகக் கூர்மையான வலியை நீங்கள் உண்டாக்குவீர்கள்.

51. மௌனமாக இருப்பதன் மூலம், நீங்கள் அவதூறுகளால் அழிந்து போவதில்லை; ஆனால், உங்கள் மௌனத்தைக் கண்டு, உங்கள் பெருந்தன்மையுடன் அவனது திமிர் பொறுத்துக்கொள்வதைக் காணும்போது, உங்களைத் திட்டுபவன் ஆழ்ந்து காயப்படுவான்.

5. துயரத்தைப் பற்றி

1. துயரமுள்ள துறவிக்கு ஆன்மீக இன்பம் என்பது அறியப்படாதது; ஆனால், துயரம் என்பது ஆன்மாவின் விரக்தி, அது கோப எண்ணங்களிலிருந்து எழுகிறது; ஏனெனில், கோபம் பழிவாங்கத் தூண்டுகிறது; பழிவாங்கத் தவறுவது துயரத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

2. துக்கம் ஒரு சிங்கத்தின் வாயம், அது துக்கமடைந்தவர்களை எளிதில் விழுங்கிவிடும்.

3. துக்கம் இதயத்தில் உள்ள ஒரு புழு – அது அதைப் பெற்ற தாயை அழித்துவிடும்.

4. ஒரு தாய் தன் குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கும்போது துன்புறுகிறாள், ஆனால் அவள் பிரசவத்தை முடித்தவுடன், அவள் தனது துன்பத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறாள்; ஆனால் துக்கம் பிரசவத்தின் போதும் பெரும் வலியை ஏற்படுத்துகிறது, மேலும் பிரசவத்திற்குப் பிறகும் அது அவளைக் குறைவற்ற வலியால் துன்புறுத்துகிறது.

5. ஒரு துக்கமுள்ள துறவிக்கு ஆன்மீக ஆனந்தம் என்பது தெரியாது, கடுமையான காய்ச்சலால் பாதிக்கப்பட்டவனுக்கு தேனின் சுவை தெரியாதது போல.

6. துயரமுள்ள துறவி தனது மனதை தியானத்தில் செலுத்த முடியாது, மேலும் அவன் ஒருபோதும் தூய பிரார்த்தனையைச் செலுத்த மாட்டான்; ஏனெனில் துயரம் எல்லா நன்மைகளுக்கும் ஒரு தடையாகும்.

7. காலிலுள்ள விலங்குகள் விரைவான முன்னேற்றத்தைத் தடுக்கின்றன, அதே சமயம் துக்கம் தியானத்திற்கு ஒரு தடையாக இருக்கிறது.

8. பகைவர்களால் பிடிக்கப்பட்டவர் சங்கிலிகளால் கட்டப்பட்டிருப்பார், ஆனால் ஆசைகளின் கைதியானவர் துயரத்தால் கட்டப்பட்டிருக்கிறார்.

9. வேறு பேரார்வங்கள் இல்லாதபோது துக்கத்திற்கு சக்தி இல்லை, கட்டிப் பிணைப்பதற்கு எதுவும் இல்லாதபோது விலங்குகள் பிணைப்பதில்லை போல.

10. துயரத்தால் கட்டுண்டவன் விருப்பு வெறுப்புகளால் வெல்லப்படுகிறான், மேலும் தனது தோல்வியின் அடையாளமாகத் தனது கட்டுகளைச் சுமக்கிறான்; ஏனெனில், சுய இன்ப விருப்பத்தின் நிறைவேற்றப்படாத தன்மையிலிருந்து துயரம் எழுகிறது, மேலும் அத்தகைய விருப்பம் ஒவ்வொரு விருப்பு வெறுப்புடனும் இணைக்கப்பட்டுள்ளது.

11. தன் ஆசைகளை வென்றவன், தன் உணர்ச்சிகளையும் வென்றுவிட்டான்; தன் உணர்ச்சிகளை வென்றவன், துயரத்தால் தோற்கடிக்கப்பட மாட்டான்.

12. அடக்கமுள்ளவர் உணவு இழப்பால் துயரப்படார்; கற்புள்ளவர் வெட்கக்கேடான இன்பக் கேளிக்கைகளைத் தவிர்த்ததால் துயரப்படார்; சினமற்றவர் பழிவாங்கத் தவறியதால் துயரப்படார்; பணிவானவர் மனித மரியாதையை இழப்பதால் துயரப்படார்; பேராசையற்றவர் தோல்வியால் துயரப்படார். அவர்கள் தங்களுக்குள் அத்தகைய ஆசைகள் அனைத்தையும் முற்றிலுமாக அணைத்துவிட்டார்கள் – அதனால்தான் அவர்கள் துயரத்தை உணர்வதில்லை; ஏனெனில், பற்று அற்றவர்களைத் துயரம் துளைப்பதில்லை, கவசம் அணிந்தவனை அம்பு துளைக்காதது போல.

13. ஒரு கவசம் வீரனுக்கும், ஒரு சுவர் நகரத்திற்கும் பாதுகாப்பு அளிக்கின்றன; ஆனால் ஆசை நீக்கம் ஒரு துறவிக்கு கவசம் அல்லது சுவர் இரண்டையும் விட மேலான பாதுகாப்பை அளிக்கிறது. ஏனெனில், கவசம் விரைவாகப் பறக்கும் அம்பினால் அடிக்கடி துளைக்கப்படுகிறது, மேலும் சுவர் பல வீரர்களால் உடைக்கப்படுகிறது, ஆனால் ஆசை நீக்கத்தை துக்கம் வென்றுவிடாது.

14. தன் உணர்ச்சிகளை வென்றவன் துக்கத்தையும் வென்றுவிடுகிறான்; ஆனால் உணர்ச்சியின் இனிமையில் தோற்கடிக்கப்பட்டவன் அதன் பிணைகளிலிருந்து தப்பிக்க மாட்டான்.

15. அடிக்கடி துயரமடைந்து, ஆனாலும் பற்று அற்றவன் என்று கூறுபவன், நோய்வாய்ப்பட்டு நலமாக இருப்பதாக நடிக்கும் ஒருவனைப் போன்றவன்; ஏனெனில், எப்படி ஒரு நோயாளி அவன் முகத்தின் நிறத்தால் அறியப்படுகிறானோ, அப்படித்தான் துயரம் பற்றுள்ள மனிதனை வெளிப்படுத்தி விடுகிறது.

16. உலகத்தை நேசிப்பவனுக்குப் பல துயரங்கள் உண்டு, ஆனால் உலகில் உள்ள அனைத்தையும் இகழ்பவன் எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறான்.

17. பேராசை கொண்டவன், இழப்பைச் சந்தித்தால் கடுமையாக வருந்துகிறான், ஆனால் செல்வத்தைத் துறந்தவன் கவலையற்றவனாக இருக்கிறான்.

18. புகழ் விரும்புகிறவன் அவமானம் அடைந்தால் துயரப்படுகிறான், ஆனால் பணிவானவன் அதைத் துணையாக ஏற்றுக்கொள்கிறான்.

19. உருக்கும் உலை சுத்திகரிக்கப்படாத வெள்ளியைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது; தேவனுக்கென்ற துயரம் பாவத்தில் மூழ்கிய இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது.

20. அடிக்கடி உருக்கினால் ஈயத்தின் அளவு குறையும், அதுபோல உலகியல் துக்கம் மனதைப் பலவீனப்படுத்துகிறது.

21. இருள் கண்களின் ஒளியைக் குறைக்கிறது, துக்கம் மனதின் சிந்திக்கும் திறனை மந்தமாக்குகிறது.

22. சூரிய ஒளி நீரின் ஆழத்திற்குள் ஊடுருவ முடிவதில்லை, அதுபோலவே மனதின் பிரகாசமான தியானமும் துக்கத்தில் மூழ்கிய இதயத்தை ஒளிரச் செய்வதில்லை.

23. ஒவ்வொருவரும் சூரிய உதயத்தைக் கண்டு மகிழ்கிறார்கள், ஆனாலும் அதுகூட துயரத்தில் உள்ள ஆன்மாவுக்கு ஆறுதல் அளிக்காது.

24. மஞ்சள் காமாலை சுவை உணர்வைத் தடுக்கிறது, துக்கம் ஆன்மாவின் உணர்வைப் பறிக்கிறது.

25. உலக இன்பங்களைப் புறக்கணிப்பவர்கள் சோக எண்ணங்களால் துன்புற மாட்டார்கள்.

* * *

26. உனக்குள் இருக்கும் மூவொருமையை (அதாவது, ஆவி, ஆத்துமா, சரீரம்) சமாதானத்தின் பிணைப்பின் மூலம் நீ ஒன்று சேர்க்கும்போது, தெய்வீகத் திருத்தூதரின் கட்டளைக்கு இணங்க உனக்குள் நீ ஒன்று சேர்ந்த பிறகு, நீ கேட்பாய்: 'சமாதானஞ்செய்யும் மனுஷர் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் தேவனுடைய புத்திரர் என்று அழைக்கப்படுவார்கள்' (மத்தேயு 5:9) (1, 230).

27. இந்த அமைதியின் பிணைப்பு மகத்தானது, ஏனெனில் அதனுடன் மகிழ்ச்சி வருகிறது, அது மனக்கண்ணை மிக உயர்ந்த நன்மைகளைத் தியானிப்பதற்குப் பிரகாசப்படுத்துகிறது.

28. கடினமான சூழ்நிலைகளில் சமாதானம் செய்யும் மகிழ்ச்சியை நாம் பெற்றால், நம்மை வந்தடையும் துக்கங்களை நன்றியுடன் எளிதாகத் தடுத்து, துயரத்தின் கர்ஜனை செய்யும் அசுரன் நம்முள் நுழைவதைத் தடுக்க முடியும்; ஏனெனில், ஆன்மாவை விழுங்க முற்பட்டு, அது துக்க காலங்களில் மிகவும் கடுமையாகத் தாக்குகிறது, நம்பிக்கையற்ற தன்மையின் ஆவியின் வருகைக்கு வழிசெய்து, அவ்விருளும் சேர்ந்து ஆன்மாவின் மீது ஆழமான நிழலைப் பரப்பி அதன் முயற்சிகளை அழிப்பதற்காக.

29. அமைதியின் மகிழ்ச்சி நமது இதயங்களில் எழுதப்பட்ட நமது சட்டமாக இருக்கட்டும்: அது துக்கத்தை விரட்டுகிறது, கோபத்தை அணைக்கிறது, வெறுப்பைத் தடுக்கிறது, பழிவாங்கும் உணர்வை அழிக்கிறது, மனச்சோர்வையும் விரட்டுகிறது, மேலும் துக்கத்தை மகிழ்ச்சியாக மாற்றுகிறது (1, 231).

30. அமைதியான நிதானத்தில் பாதுகாக்கப்பட்டு, இந்த மகிழ்ச்சி குணங்களின் கடலாகும், அது ஒரு சிலுவையைப் போல, எதிர்க்கும் சாத்தானின் கூட்டங்களை மூழ்கடிக்கிறது.

31. இதற்கு மாறான ஒரு மகிழ்ச்சியும் இருக்கிறது என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்—அது ஒரு வஞ்சகமான மகிழ்ச்சி—அதன் நிழலால் ஏமாற்றப்பட்டு, ஒன்றை மற்றொன்று எனக் கருதிவிடாதீர்கள்; ஏனெனில், பேய்கள் ஆன்மீக வரங்களையே போலி செய்கின்றன, அதனால், ஒரு மாயையால் மனதைத் தவறாக வழிநடத்தி, அதைப் பைத்தியக்காரத்தனத்திற்குள் தள்ளுகின்றன. ஆன்மீக மகிழ்ச்சி எந்த வெளிப்புற காரணமும் இல்லாமல் எழுகிறது, அது கடவுளுக்காகக் கொள்ளும் துக்கத்தில் அதன் மிக உயர்ந்த மூலத்தைக் காண்கிறது.

32. கடவுளுக்காகக் கொள்ளும் துக்கம் கண்ணீரால் ஆன்மாவைப் புதுப்பிக்கிறது, நெருங்கும் மரணத்தையும் நியாயத்தீர்ப்பையும் பற்றிய ஒரு விழிப்புணர்வுள்ள அக்கறையைத் தூண்டுகிறது, மேலும் படிப்படியாக அவற்றை ஏக்கத்துடன் எதிர்பார்க்கக் கற்றுக்கொடுக்கிறது (1, 232).

33. நிறைவேறாத ஆசைகள் துயரத்தை உண்டாக்குகின்றன; ஆனால், ஜெபங்களும் நன்றியுணர்வும் அவை வாடிப்போகச் செய்கின்றன.

34. ஒரு சமரசப்படுத்தும் துக்கம் கோபமாக இருக்கும் இருவருக்கிடையில் அமைகிறது. முதலில் உணர்வு பெற்றவர் தனது உணர்ச்சியைக் கடந்து, மற்றவரிடம் மன்னிப்புக் கரம் நீட்டினால், அவர் கசப்பான துக்கத்தை நீக்குவார்.

35. துக்கம் ஆன்மாவிற்கும் உடலுக்கும் ஒரு நோயாகும்; அது ஆன்மாவைப் பிடித்து வைக்கிறது, அதே சமயம் உடலை வாடிப்போகச் செய்துவிட்டுச் செல்கிறது.

36. விரும்பத்தகாதவற்றிலிருந்து (துரதிர்ஷ்டங்கள், துக்கம், துயரம்) துக்கம் ஏற்படுகிறது; துக்கத்திலிருந்து, ஒரு மந்தமான மனநிலை உருவாகிறது (ஒருவர் 'மனநிலை சரியில்லை' என்று சொல்வது போல); இந்த இரண்டிலிருந்தும் அர்த்தமற்ற சண்டை மனப்பான்மை (எல்லாவற்றையும் பற்றி முணுமுணுப்பது) பிறக்கிறது.

37. துயரத்தையும் மனச்சோர்வையும் நீங்கள் வெல்ல விரும்பினால், கருணை நிறைந்த அன்பைத் தழுவி, மென்மையான மகிழ்ச்சியை ஆடையாக அணிந்துகொள்ளுங்கள்.

38. துன்ப காலங்களில் குறிப்பாக நன்றியுடன் இருங்கள்: ஏனெனில் அவைகள் மூலம் பரிந்துரையின் அருள் மேலும் தெளிவாக உணரப்படுகிறது. இவ்வாறு, நன்றியுணர்வின் மூலம் உங்களுக்கு ஏற்படும் துன்பங்களிலிருந்து சோகத்தை விரட்டியடித்து, நீங்கள் துணிச்சலான சமநிலையின் ஒளிமிகு அழகை மங்கச் செய்ய மாட்டீர்கள்.

6. மனச்சோர்வு பற்றி

1. மனச்சோர்வு என்பது ஆன்மாவின் சோர்வே; மேலும் தன் இயல்புக்குரியதைப் பெறாமல் சோர்வு நிலையில் இருக்கும் ஆன்மா, உறுதியாக நின்று சோதனைகளை எதிர்க்க முடியாது.

2. ஆரோக்கியமான உடலுக்கு உணவு எவ்வாறு அவசியமோ, அவ்வாறே துணிச்சல் மிக்க ஆன்மாவுக்குச் சோதனை அவசியம்.

3. வடக்கத்திய காற்று வளரும் செடிகளை வளர்க்கிறது, மேலும் சோதனைகள் ஆன்மாவின் பொறுமையை வலுப்படுத்துகின்றன.

4. நீர் இல்லாத மேகம் காற்றால் கொண்டு செல்லப்படுகிறது, மேலும் பொறுமை இல்லாத மனம் விரக்தியின் ஆவியால் கொண்டு செல்லப்படுகிறது.

5. வயலில் விளைச்சல் பெருக வசந்த காலப் பனி உதவுவது போல, கடவுளின் வார்த்தை ஆன்மாவின் மனநிலையை உயர்த்துகிறது.

6. விரக்தி என்ற ஆவி துறவியை அவனது குகையிலிருந்து ஓட்டுகிறது; ஆனால், பொறுமை உள்ளவன் எப்போதும் மௌனமாக நிலைத்திருக்கிறான்.

7. மனச்சோர்வுள்ளவன் நோயுற்றவர்களைப் பார்ப்பதை வெளியே செல்வதற்கான ஒரு சாக்குப்போக்காகப் பயன்படுத்துகிறான், ஆனால் உண்மையில் அதைச் செய்வதில் அவனுக்கென ஒரு சொந்த நோக்கம் உள்ளது.

8. விரக்தியில் இருக்கும் ஒரு துறவி சேவை செய்ய ஆவலாக இருக்கிறான், மேலும் அதன் மூலம் தனது சொந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதை ஒரு கட்டளையாகக் கருதுகிறான்.

9. ஒரு மெல்லிய காற்று ஒரு பலவீனமான செடியை வளைக்கிறது, மேலும் அலைந்து திரியும் எண்ணம் மனச்சோர்வுற்றவனை எளிதில் கொண்டு செல்கிறது.

10. நன்கு வேரூன்றிய மரம் காற்றின் விசையால் வளைவதில்லை, மேலும் உறுதியாக நிலைநிறுத்தப்பட்ட ஆன்மாக்களை மனச்சோர்வு பாதிப்பதில்லை.

11. அலைந்து திரியும் துறவி ஒரு வாடிய பாலைவனம் போன்றவன்; அவன் சிறிது காலம் தன் குகையில் தங்கியிருந்து, பின்னர் மனமில்லாமல் மீண்டும் எங்கோ புறப்பட்டுச் செல்கிறான்.

12. இடத்திலிருந்து இடத்திற்கு நகர்த்தப்படும் ஒரு செடி பலன் தராது, அவ்வாறே அலைந்து திரியும் துறவி நற்பலனைத் தராது.

13. நோய்வாய்ப்பட்டவன் ஒரு வேளை உணவோடு திருப்தி அடையான், அதுபோல மனமுடைந்த துறவி ஒரு வேளை வேலையோடு திருப்தி அடையான்.

14. காமமுள்ளவன் ஒரு மனைவியால் திருப்தியடையான், மேலும் மனச்சோர்வடைந்த துறவி ஒரு குடிலால் திருப்தியடையான்.

15. மனச்சோர்வடைந்தவனின் கண்கள் எப்போதும் கதவையே நோக்கியிருக்கும், அவனது எண்ணங்கள் வருகை தருபவர்களையே பற்றியிருக்கும்; கதவு சத்தமிட, அவன் துள்ளிக் குதித்து எழும்புவான்; ஒரு குரல் கேட்க, அவன் ஜன்னல் வழியாக எட்டிப் பார்க்கிறான், அதனால் சலிப்பு ஏற்படும் வரை அதிலிருந்து நகர்வதில்லை.

16. ஆர்வமற்றவன், ஒரு புத்தகத்தைப் படிக்கும்போது, அடிக்கடி கொட்டாவி விடுகிறான், தூக்கத்தில் ஆடுகிறான்; அவன் தன் முகத்தைத் தேய்க்கிறான், கைகளை உயர்த்தி உடலை நீட்டிக்கொள்கிறான், புத்தகத்திலிருந்து பார்வையைத் திருப்பி சுவற்றை உற்றுப் பார்க்கிறான்; மீண்டும் புத்தகத்திற்குத் திரும்பி, சிறிது படித்து, பக்கங்களைப் புரட்டுகிறான், ஒரு வார்த்தையின் முடிவைப் பார்க்கும் ஆர்வத்தில், பக்கங்களை எண்ணுகிறார், முழுத் தாள்களின் எண்ணிக்கையைக் கணக்கிடுகிறார், கையெழுத்து மற்றும் அலங்காரங்களை விமர்சிக்கிறார் – இறுதியாக, புத்தகத்தை மடித்து, அதைத் தலைக்கு அடியில் வைத்துக்கொண்டு, அதிக ஆழமற்ற தூக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிடுகிறார், ஏனெனில் பசி ஏற்கனவே அவரது ஆன்மாவை வாட்டி வதைக்கத் தொடங்கி, தன்னைப் பற்றியும் சிந்திக்க அவரை நிர்பந்திக்கிறது.

17. மனச்சோர்வடைந்த துறவி ஜெபத்தைப் பொறுத்தவரை சோம்பேறியாக இருக்கிறார், மேலும் அவர் தனது ஜெபங்களை ஒருபோதும் உச்சரிக்க மாட்டார்.

18. நோய்வாய்ப்பட்ட ஒருவரால் கனமான சுமையைச் சுமக்க முடியாதது போல, மனச்சோர்வுற்றவர்களால் கடவுளின் பணியை விடாமுயற்சியுடன் செய்ய முடிவதில்லை; ஏனெனில், முந்தையவரின் உடல் வலிமை சீர்குலைந்துள்ளது, பிந்தையவரின் ஆன்மீக வலிமை தோல்வியடைந்துள்ளது.

19. மனச்சோர்வுக்கான மருந்து பொறுமை. அதுபோலவே, கடவுளுக்குப் பயந்து, ஆர்வம் இல்லாவிட்டாலும் முழு சுய ஒழுக்கத்துடன் தன் கடமையைச் செய்வதும் ஒரு மருந்து.

20. ஒவ்வொரு செயலிலும், உனக்கு ஒரு எல்லையை நிர்ணயித்துக்கொள், அதை முடிக்கும் வரை அதைக் கைவிடாதே; அவ்வாறே, புத்திசாலித்தனமாகவும் மனப்பூர்வமாகவும் ஜெபி – விரக்தியின் உணர்வு உன்னை விட்டு ஓடிவிடும்.

* * *

21. உங்கள் எல்லா உழைப்புகளிலும் துணிச்சலான பொறுமை உங்களுக்கு வழிகாட்டட்டும்; ஏனெனில், நம்பிக்கையின்மை எல்லா தீய எண்ணங்களுடனும் அணிந்துகொண்டு உங்களுக்கு எதிராக நிற்கிறது, உங்கள் உழைப்புகளைக் கண்காணித்து, அவை அனைத்தையும் சோதிக்கிறது – அவற்றில் ஏதேனும் ஒன்று பொறுமையால் பலப்படுத்தப்படவில்லை என்பதைக் கண்டால், அது அதைத் தாங்க முடியாதபடி கனமாக ஆக்குகிறது (1, 233).

22. தெய்வீக ஆராதனையின் போது, விரக்தியின் ஆவி உங்களைத் தாக்கும்போது, அது கீர்த்தனை பாடுவது ஒரு சுமை என்று ஆன்மாவுக்கு முணுமுணுக்கிறது, உங்கள் உற்சாகத்திற்கு எதிராக சோம்பலை ஒரு எதிரியாக நிறுத்துகிறது – மேலும், ' ' (உடம்பு) உங்களைக் கீர்த்தனை பாடுவதை விரைவுபடுத்துமாறு தூண்டுகிறது, ஏனெனில் அது ஏதோ ஒரு காரணத்தால் மிகவும் சோர்வாக இருப்பதாகக் கருதுகிறது.

23. நாம் இரவு ஜாக்கிரதையில் இருக்கும்போது, மனச்சோர்வின் காரணமாக ஆராதனையின் போது அமர்ந்துவிட வேண்டாம்; ஏனெனில் அப்போது பிசாசுகள் வந்து, எண்ணங்களின் பதரைச் சேகரித்து, அவற்றை உடனடியாக இதயத்தில் விதைக்கும்.

24. ஆராதனைக்கு முன்பு விழித்தவுடன், நமது இதயங்களைப் பிரகாசமான எண்ணங்களால் நிரப்புவோம், அவற்றின் மீது நமது மனதைச் செலுத்தி, பின்னர் உயிரோட்டமான ஆவியோடு திருப்பாட்டுப் பாடும்போது நிற்கலாம் (1, 234).

25. மற்றவர்களுக்குச் சுமையாகாமல் இருக்க நமது வெளிப்புற ஆள் தன் கைகளால் உழைப்பது போல, நமது அகமும் (தனது சொந்தப் பணியில்) உழைக்கட்டும், அப்போதுதான் மனம் எண்ணங்களால் சுமக்கப்படாமல் இருக்கும்; ஏனெனில், கடவுளுக்கு உகந்த எண்ணங்களிலிருந்து மனம் சோர்வடையும்போது, எண்ணங்கள் தங்களது சொந்த உழைப்பை ஆன்மாவில் சுமத்துகின்றன (1. 235).

26. சக மனிதன் மீதான அன்பினால் கைவேலையை வளர்த்துக் கொள்ளுங்கள், ஞானத்தின் மீதான அன்பினால் மன ஒழுக்கத்தையும் வளர்த்துக் கொள்ளுங்கள். ஏனெனில், கைவேலை அந்நியர்களுக்குத் தேவையானதை வழங்கவும், சோம்பலை வென்று அதை முழுமையாக விரட்டவும் உதவும். அதே சமயம், மன ஒழுக்கம் தியானத்திற்கு வழிகாட்டியாகவும், எண்ணங்களிலிருந்து மனதை முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்தவும் உதவும்.

27. நாம் ஓரிடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்கு அலைந்து திரிய வேண்டாம், மாறாக நமது பணிகளில் மௌனமாக உழைக்க வேண்டும்: ஏனெனில் சோம்பலிலிருந்து (மற்றும் சோம்பலிலிருந்து) எண்ணங்கள் நம் மீது ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன (1, 238).

28. எண்ணங்கள், தங்கள் தூண்டுதல்களால் முன்னர் நாம் விரும்பும்படி செய்த ஒரு இடத்திற்குச் செல்ல நம்மைக் கட்டாயப்படுத்தும்போது, பின்னர் நாம் அதைப் பச்சாத்தாபம் கொள்ளும்படி கட்டாயப்படுத்துகின்றன; இதன் மூலம் நம்மை எல்லா விஷயங்களிலும் நிலையற்றவர்களாகவும் பலனற்றவர்களாகவும் ஆக்குகின்றன.

29. இடம் மாறுவது என்பது, அமைதியான வாழ்க்கைக்காக அல்லாமல், ஆன்மீக வாழ்க்கை முறைக்காகவே இருக்க வேண்டும் (1, 239).

30. பொறுமை, நல்லுணர்வு மற்றும் அன்பு ஆகியவை துன்ப காலங்களிலும் பலனளிப்பவையாகும்; ஆனால் விரக்தி, சோம்பல் மற்றும் சுயபற்று ஆகியவை சுகபோக வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சியைக் காண்கின்றன.

7. வீண் பெருமை குறித்து

1. வீண் பெருமை என்பது ஒரு பகுத்தறிவற்ற உணர்ச்சி, அது ஒவ்வொரு நற்செயலுடனும் எளிதில் கலந்துவிடுகிறது.

2. தண்ணீரில் வரையப்பட்ட கோடு மறைந்துவிடும் (மறைந்து கண்ணுக்குத் தெரியாமல் போய்விடும்); அவ்வாறே வீணான ஆன்மாவிற்குள் செய்யப்படும் நற்செயலும் மறைந்துவிடும்.

3. மார்பில் மறைந்திருக்கும் வெள்ளைக் கை – மற்றும் மறைமுகமான செயல் ஒளியை விட பிரகாசமாக ஒளிரும்.

4. ஐவி ஒரு மரத்தைச் சுற்றிப் படர்கிறது, அது உச்சியை அடைந்ததும், வேரையே வாடிப்போகச் செய்கிறது; மேலும் வீண் பெருமை, நற்பண்புகளில் தன்னை ஒட்டிக்கொண்டு, அவற்றின் முழு முக்கியத்துவத்தையும் பறிக்கும் வரை அவற்றைப் பற்றிக்கொண்டே இருக்கிறது.

5. தரையில் விழுந்த அல்லது அதன் மீது படுத்திருக்கும் திராட்சைக் கொத்து எளிதில் அழுகிவிடும்; அவ்வாறே, வீண் பெருமையுடன் ஒட்டிக்கொள்ளும்போது நன்மையும் அழிந்துவிடும்.

6. ஒரு வீணான துறவி – ஊதியம் பெறாத தொழிலாளி – உழைக்கிறான், ஆனால் எந்தப் பலனையும் பெறவில்லை.

7. துளை விழுந்த மூட்டைக்குள் போடப்பட்டதைத் தன்னால் தக்கவைக்க முடியாது, அதுபோலவே வீண் பெருமை நற்பண்புகளின் பலனை அழித்துவிடுகிறது.

8. வீண் பெருமையாளரின் அடக்கம் உலைக்களனின் புகையைப் போன்றது; இரண்டும் காற்றில் கரைந்து மறைந்துவிடும்.

9. காற்று மனிதனின் காலடிகளை அழித்துவிடுகிறது, மேலும் வீண் பெருமை பிச்சையை ஒன்றுமில்லாமல் ஆக்கிவிடுகிறது.

10. நீங்கள் ஒரு கல்லை எவ்வளவு உயரமாக எறிந்தாலும் அது வானத்தை அடையாது – ஒரு چاپलूஸின் பிரார்த்தனையும் வானத்திற்கு ஏறாது.

11. வீண் பெருமை ஒரு மறைந்த பாறை; அதை நீங்கள் தாக்கினால், உங்கள் சரக்கை இழப்பீர்கள்.

12. ஒரு புத்திசாலி மனிதன் தன் செல்வத்தை மறைக்கிறான், ஆனால் ஒரு நல்ல துறவி தன் நற்பண்புகளின் பலனை மறைக்கிறான்.

13. வீண் பெருமை கூரைகளின் மீது நின்று ஜெபிக்கத் தூண்டுகிறது; ஆனால் வீண் பெருமைக்கு எதிராகப் போராடுபவன் தன் அறையில் ஜெபிக்கிறான்.

14. ஒரு பொறுப்பற்ற மனிதன் தன் செல்வத்தை வெளிப்படையாகப் பிரகடனப்படுத்தி, பலரைத் தன்னிடம் பகை பாராட்டத் தூண்டுகிறான்; ஆனால் நீயோ, கொள்ளையர்கள் நிறைந்த சாலையில் பயணம் செய்யும்போது, அமைதியின் நகரத்தை அடையும் வரை உன்னிடம் உள்ளதை மறைத்துக்கொண்டு, அங்கு பாதுகாப்பாக இருந்து உன் உடைமைகளை அனுபவிக்கத் தொடங்குகிறாய்.

15. வீணர்களின் நற்பண்பு என்பது விரக்தியில் செலுத்தப்படும் ஒரு பலியாகும், அது தேவனுடைய பலிபீடத்தின் மீது கொண்டுவரப்படக்கூடாது (லேவியராகமம் 22:22).

16. மனச்சோர்வு ஆன்மாவின் வலிமையைப் பலவீனப்படுத்துகிறது, ஆனால் நோயுற்றவரின் வீண் பெருமை அவர்களை ஆரோக்கியமாக்குகிறது, மேலும் செய்யப்படுபவற்றிற்குப் பல சாட்சிகள் இருக்கும்போது ஒரு முதியவரை இளையவரை விட வலிமையாக்குகிறது: அப்போது நோன்பு, ஜாக்கிரதைகள் மற்றும் ஜெபம் எளிதாக்கப்படுகின்றன; ஏனெனில் பலரின் புகழ்ச்சி ஆர்வத்தைத் தூண்டுகிறது.

17. மனிதப் புகழுக்காக உங்கள் உழைப்பைக் கைவிடாதீர்கள், பயனற்ற புகழ்ச்சிக்கு எதிர்காலப் புகழைப் பண்டமாற்று செய்யாதீர்கள்; ஏனெனில் மனிதப் புகழ் புழுதியாக மாறுகிறது, அதன் கீர்த்தி பூமியில் மங்கிவிடுகிறது, ஆனால் நற்பண்பின் மகிமை என்றென்றும் நிலைத்திருக்கிறது.

* * *

18. உண்மையான நற்பண்பு மனிதப் புகழை நாடாது, மரியாதையில் மகிழ்ச்சியும் அடையாது – அது தீமைகளின் தாய் (1, 226).

19. மனிதர்களை மகிழ்விக்கும் விருப்பமே கௌரவத்தின் தொடக்கம், அதன் முடிவு பெருமை.

20. பெருமைகளைத் தேடும்வன் தன்னை உயர்த்திக் கொள்கிறான், ஆகையால் அவனால் இழிவைத் தாங்க முடியாது.

21. நற்பண்பில் உழைப்பது உங்களுக்குக் கௌரவமாகட்டும், பெரிதும் விரும்பப்படும் புகழ் ஒரு அவமானமாகட்டும் (1, 227).

22. மாம்சத்திடமிருந்து மகிமையைத் தேடாதீர்கள் – மாம்சத்தின் இச்சையைத் துறக்கத் தீர்மானித்தவர்களே – ஆனால் சிறந்ததைத் தேடுங்கள், அதுவே உங்கள் மகிமையாகும்.

23. கனவீனத்தை விரும்புகிறவன், புகழில் தன்னை விஞ்சுகிறவர்களைப் பொறாமைப்படுகிறான், மேலும் இந்தப் பொறாமையில் வெறுப்பையும் சேர்க்கிறான்.

24. கௌரவத்திற்கான வலியூட்டிய ஆசையால் வெல்லப்பட்டு, தன்னை விட வேறு யாராவது உயர்வாகக் கருதப்படுவதை அவனால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது, ஆனால் அவன் யாருக்கும் கீழானவனாகத் தோன்றாமல் இருக்க, தனக்குத்தானே முதன்மையை உரிமை கோருகிறான்.

25. தன்னை விஞ்சியவர்கள், அவர் இல்லாத நேரத்திலும் கௌரவிக்கப்படுவதை அவரால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது – மேலும் அவர் பொதுவாக அவர்களின் உழைப்பின் மகிமையை அற்பமானதாகக் கருதி நிராகரிக்கிறார்.

26. புகழை நாடுபவனுக்கு, நிந்தனையே மிகக் கொடிய காயமாகும் – மேலும் தன்னை நிந்தனை செய்பவர் மீது வெறுப்பை வளர்த்துக் கொள்வதை அவனால் தவிர்க்க முடியாது.

27. புகழ் தேடுபவன் ஒரு கொடூரமான எஜமானியின் அடிமை, மேலும் அவன் பல கொடுங்கோலர்களான - ஆணவம், பொறாமை, குரோதம் மற்றும் எல்லா வகையான ஆவிகளிடமும் விற்கப்படுகிறான்; ஆனால், யார் பெருந்தன்மையுடன் ஆசை என்ற ஆவியை அடக்குகிறாரோ, அவர் ஒரு முழுப் பேய்க் கூட்டத்தையே விரட்டி விடுகிறார்.

28. யார் ஒருவன், தாழ்மையின் மூலம், தன்னை யாவருக்கும் ஊழியக்காரனாக ஆக்கிக்கொள்கிறானோ, அவன் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டு ஊழியக்காரனுடைய ரூபத்தை எடுத்துக்கொண்டவருக்கே (பிலிப்பியர் 2:7) ஒப்பாவான்.

29. உங்களை ஒரு சிறிய அளவுகோலால் அளவிட்டால், நீங்கள் மற்றவர்களுடன் உங்களை ஒப்பிட்டுப் பார்க்க மாட்டீர்கள்.

30. கண்ணீரின் மூலம் தங்கள் ஆன்மாவின் பலவீனத்தை வெளிப்படுத்துபவர், தங்கள் சொந்த உழைப்பைப் பற்றி பெரிதாக நினைக்க மாட்டார் (1, 228).

31. அசுத்த ஆவிகள் அடிக்கடி பணிவானவர்களை அவமானத்திற்கும் துன்புறுத்தலுக்கும் உள்ளாக்குகின்றன, அதனால் அவர்கள் தகுதியற்ற இகழ்ச்சியைத் தாங்க முடியாமல் தங்கள் பணிவைக் கைவிட நேரிடும்; ஆனால், பணிவுடன் அவமானத்தைத் துணிச்சலாகச் சகித்துக்கொள்பவன், அதன் மூலம் ஞானத்தின் உச்சிகளுக்கு இன்னும் உயர்த்தப்படுகிறான்.

32. மனிதப் புகழுக்கான எண்ணத்தைக்கூட உங்கள் உள்ளத்திலிருந்து விரட்டுங்கள், அதன் மூலம் தற்பெருமைக்கான சுயநல எண்ணத்தை அது எழும் முன்பே நீங்கள் தடுக்கலாம்.

33. உங்கள் உணர்ச்சிகளின் காரணங்களுக்கு எதிராகப் போராடி அவற்றை வென்றபோது, ஒரு வஞ்சக எண்ணம் உங்களை உயர்த்த அனுமதிக்காதீர்கள், அதை நம்பி நீங்கள் மாயையில் விழாமல் இருப்பதற்காக; மாறாக, நீங்கள் உழைத்ததில் உள்ள குறைகளைக் காண முயலுங்கள், அப்போதுதான் உங்கள் வெற்றி உள் எதிரிகளால் களங்கப்படாது (1, 230).

34. மற்றவர்கள், தங்கள் வெற்றிக்காகப் பாராட்டப்பட்டு, காலப்போக்கில் திருப்தியடைந்துவிட்டனர்; அதன் விளைவாக, பாராட்டு மங்கிப்போனது, மேலும் அவர்களின் உழைப்புகளும் வீணாயின.

35. மற்றவர்கள், தங்கள் சொந்தச் செயல்களின் பெருமையால் கடினப்பட்டு, தங்களைப் பெரியவர்களாகக் கற்பனை செய்யத் தொடங்கினர்; இதற்கிடையில், அவர்களின் மனசாட்சி மேலும் மேலும் உணர்ச்சியற்றதாகியது, வீண் பெருமையின் நோய் தீவிரமடைந்தது, மேலும் அவர்களின் எண்ணங்கள், ஆன்மாவின் பார்வையை அதன் காயங்களிலிருந்து திசை திருப்பி, புகழ்ச்சி என்ற போர்வையில் அவர்களின் எல்லா உழைப்புகளையும் கொள்ளையடித்தன (1240).

36. நீங்கள் உங்கள் பாவங்களுக்காக உண்மையான மனந்திரும்புதலைச் செய்யும்போது, பேய்கள் உங்கள் மனந்திரும்புதல் செயல்களைப் பெரிதுபடுத்தியவாறு, உங்கள் பாவங்களைக் குறைத்து மதிப்பிடுகின்றன; மேலும், அடிக்கடி அவை அவற்றை மறதியில் மறைத்துவிடுகின்றன, அல்லது அவை மன்னிக்கப்பட்டுவிட்டன என்று உங்களை நம்ப வைக்கின்றன, இதன் மூலம் உங்கள் முயற்சிகளைப் பலவீனப்படுத்தி, உங்கள் தவறுகளைக் கடுமையாகப் புலம்புவது உங்களுக்குத் தேவையற்றதாகிவிடும்.

37. (பழங்கால) பாம்பின் கூர்மையான ஆயுதம் வீண் பெருமை, அது நமது எல்லா உழைப்புகளின் பலன்களையும் அழித்துவிடுகிறது. ஆனால், யார் ரகசிய நற்செயல்களின் மூலம் ஒரு முன்கூட்டிய எதிர் நடவடிக்கை எடுக்கிறாரோ, அவர் சாத்தானின் தலையையே வெட்டுவதற்கு நெருக்கத்தில் இருக்கிறார் (1, 241).

38. உங்கள் தவ வாழ்க்கையின் நறுமணத்தை மௌனத்தின் முத்திரையின் கீழ் மறைத்து வையுங்கள், இல்லையெனில் அது உங்கள் நாவால் வெளிப்படுத்தப்பட்டு, புகழால் கொள்ளையடிக்கப்படக்கூடும்.

39. நீங்கள் தீவிரமாகத் துறவறையைப் பின்பற்றும்போது உங்கள் நாக்கை மௌனமாக வைத்திருங்கள் (அதாவது, உங்கள் நாக்கிற்குப் பதிலாக உங்கள் செயல்கள் பேசட்டும்); ஏனெனில், அவ்வாறு செய்தால், மௌனமாக இருந்தாலும் கூட, உங்கள் வாழ்க்கைக்கு நம்பகமான சாட்சிகளாக உங்கள் சக துறவிகள் இருப்பார்கள்—உங்கள் செயல்களே அந்தச் சாட்சிகள். எந்தவொரு உறுதியான செயல்களும் சாட்சி சொல்லும் ஒருவருக்கு, தன் நாக்காலேயே தன்னைப் பற்றிச் சாட்சியமளிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

40. மற்றவர்கள், தங்கள் உழைப்பின் சுமையைக் களைந்துவிட்டு, தங்கள் சோம்பலை கடந்த காலச் செயல்களால் மறைக்க முற்படுகிறார்கள்; இப்போது இல்லாத செயல்களை, தெளிவற்ற மற்றும் நம்பும்படி இல்லாத விதத்தில், வெளிப்படையான சாட்சிகளாக முன்வைக்கிறார்கள்.

41. நீங்கள் உங்கள் பாவங்களை மக்களிடமிருந்து மறைப்பது போலவே, உங்கள் முயற்சிகளையும் அவர்களிடமிருந்து மறைக்க வேண்டும். நீங்கள் நிந்தனைக்கும் அவமானத்திற்கும் உள்ளாக நேரிடும் என்பதால், உங்கள் வெட்கக்கேடான செயல்களை வெளிப்படுத்த வெட்கப்படுகிறீர்கள் – இது உண்மையில் உங்கள் ஆன்மாவுக்கு நன்மை பயக்கும். உங்கள் முயற்சிகளை வெளிப்படுத்துவதில் எச்சரிக்கையாக இருங்கள், இல்லையெனில் சுய-அன்பின் பாவம் உங்கள் ஆன்மாவை அழித்துவிடும். உங்கள் வெட்கக்கேடான குறைகளைக் கடவுளுக்கு மட்டும் வெளிப்படுத்தினால், அவற்றுக்கு எதிரான உங்கள் போராட்டங்களை மக்களுக்கு வெளிப்படுத்தாதீர்கள், இல்லையெனில் அவர்கள் அதை வெற்றியின் உச்சகட்ட மகிமையாகக் கருதிவிடுவார்கள்.

42. சிலர், தங்கள் தீய நடத்தைக்காக மக்களிடையே பெயர்போனவர்களாகி, தங்கள் பாவக் குறைகளைத் தவறான தவம் மூலம் பிராயச்சித்தம் செய்வதற்காக அல்லாமல், தங்களைப் பற்றிய இகழ்ச்சியான வதந்திகளை அடக்குவதற்காகவே நற்பண்பு வாழ்க்கையை மேற்கொள்கிறார்கள். ஆனால், யாராவது புகழுக்காக மட்டுமே பக்திச் செயல்களில் ஈடுபட்டால், அவன் கடவுளுக்கு அல்ல, மக்களுக்குத்தான் சேவை செய்கிறான் (1. 245. 6).

43. தவ வாழ்க்கையில் தங்கள் முகமலர்ச்சியின்மையால் தனித்துத் தெரிபவர்கள், மனிதப் புகழ்ச்சி வருவதற்கு முன்பே அதிலிருந்து விலகிவிட வேண்டும்—அதாவது, மக்களைச் சந்திப்பதற்கு முன்பே, பகைவன் புகழ்ச்சியின் மீதான காதல் என்ற எண்ணத்தை உள்ளே செலுத்தும்போது (1. 249).

44. நீங்கள் திராட்சை ரசம், எண்ணெய் மற்றும் பிற அதீதங்களைத் தவிர்த்து நீண்ட காலம் கழித்திருக்கும்போது, புகழுக்கான எண்ணங்கள், நேரத்தைக் கணக்கிட்டு, உடலுக்காக உங்கள் முயற்சிகளைக் குறைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று உங்களுக்கு ஆலோசனை கூறத் தொடங்கும். இந்த தீய சதி செய்பவர்களுக்குப் பதிலாக, அவர்களின் திட்டத்தைத் தடுக்க உதவும் எதையும் பேசுங்கள். இவ்வாறு, பேய்களுக்கு எதிரான போராட்டத்தில் தனது உழைப்புகளுக்காக தனது அக எண்ணங்களால் பாராட்டப்பட்ட சகோதரர்களில் ஒருவர், சங்கீதத்தின் வார்த்தைகளை உரைத்தார்: 'நான் செய்த நன்மையைப் பார்த்து, எனக்குப் புகழ்ச்சி கூறி என்னை வெட்கப்படுத்தியவர்கள், பின்வாங்கட்டும்' (சங். 69:4).

45. நேர்த்தியான ஆடைகளால் உங்களை அலங்கரிக்காதீர்கள், இல்லையெனில் வீண் பெருமை என்ற பேயால் நீங்கள் இன்னும் தெளிவாக ஆட்கொள்ளப்படுவீர்கள்; ஏனெனில் நீங்கள் நற்பண்பு ஆடைகளை அணிந்திருக்கிறீர்கள் என்பதை ஆடைகளின் அழகு காட்டுவதில்லை, மாறாக தங்க ஆபரணங்களைப் போன்ற தவறுபாடுகள் உங்கள் ஆன்மாவின் ஆடையின் அழகிற்குச் சாட்சியாய் நிற்கின்றன (1, 256).

46. செயல் வாழ்க்கை மற்றும் தியான வாழ்க்கை ஆகிய இரண்டையும் அனுபவித்து, எண்ணங்களை வேறுபடுத்தி அறிவதில் அனுபவமற்றவர்களுக்குப் போதிப்பவர், அத்தகைய அறிவைப் பற்றி எந்தப் பெருமையும், புகழுக்காக அதை வெளிப்படுத்தும் எந்த விருப்பமும் உள்ளே நுழையாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

47. உடற்கூறு செயல்களைச் செய்வதில் தன்னை மிகவும் இரக்கமின்றி வருத்தும் ஒருவன், புகழுக்காகத் தன்னைத் தீர்த்துக் கொள்ளக்கூடாது, மேலும் கீர்த்தியால் தன்னை உயர்த்திக் கொள்ளவும் விடக்கூடாது. இல்லையெனில், அசுரர்கள், இந்த முயற்சிகளாலும் கீர்த்தியாலும் அவனது ஆன்மாவைப் பெரிதுபடுத்தி, மேலும் தன்னை நோக்கிய அவனது இரக்கமின்மையை அதிகரிக்கத் தூண்டுவதன் மூலம், அவன் இன்னும் பெரிய செயல்களைச் செய்து, தன்னை இன்னும் மேன்மையாக உயர்த்திக் கொள்ளும்படி அவனைத் தூண்டுவார்கள். இந்த நோக்கத்திற்காக, அவை அவனது எண்ணங்கள் மூலம் அவனுடன் பின்வரும் உள் உரையாடலை நிகழ்த்துகின்றன: 'இன்னாரும் தனக்காகப் பரிதாபமின்றி உழைத்து, அதன் மூலம் தனக்கு ஒரு பெரிய புகழைச் சம்பாதித்துக் கொண்டார்; அதனால், அவர் இறந்த பிறகும் மக்கள் அவரைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள்; அப்படியே நீங்களும் தவம் எனும் உச்சியை அடைய வேண்டும், அப்போதுதான் நீங்களும் புகழ் பெற முடியும், உங்கள் பெயரும் உங்கள் மரணத்திற்குப் பிறகும் பெரிதும் போற்றப்படும் (1, 268).

48. தங்கள் கனவுகளில், அவர்கள் மற்றொருவரை ஆசிரியர் இருக்கையில் அமர்த்தி, அவர் பேசுவது போலவும், துறவு முயற்சிகள் மூலம் புகழ் பெற்றும் பரந்த அறிவைக் கொண்டவர்களுக்கெல்லாம் மேலாக பொதுக் கருத்து அவருக்கு முன்னுரிமை அளிப்பது போலவும் சித்தரிக்கின்றனர். இதன் மூலம், அவர்கள் அவனுக்குப் போட்டி உணர்வை மட்டுமல்ல, மாறாகச் சிறப்புகள் கொண்டாடப்பட்ட, செயல்கள் பாராட்டத்தக்க, மற்றும் பரந்த அறிவு வியப்பூட்டும் அனைவரையும் நோக்கிய பொறாமையையும் தூண்டுகிறார்கள் (1, 269).

49. சில சமயங்களில், அவர்கள் மாயையின் சூழ்ச்சியால், ஒரு துறவியின் மனதைத் தூங்க வைத்து, உள்ளிலிருந்து அசுத்தமான எண்ணங்களை இழுத்துவிடுகிறார்கள். இதன் மூலம், அந்தத் துறவி, தனது கடுமையான வாழ்க்கையின் மூலம் காம உணர்வை முழுமையாக வென்றுவிட்டதாகவும், தனது இதயம் தூய்மையடைந்து புனிதர்களின் புனிதத்திற்கு நெருங்கிவிட்டதாகவும், மேலும் அவர் புனிதத்தின் உச்சிக்கே ஏறிவிட்டதாகவும் நினைக்க வேண்டும் என்பதே அவர்களின் தந்திரமான நோக்கம். அவர்கள் அத்தகைய ஒருவரைத் தன் சொந்தச் செயல்களைப் பற்றித் தானே தற்பெருமை பேசும்படி அடிக்கடி நிர்ப்பந்திக்கிறார்கள்: 'நான் இதையும் அதையும் செய்தேன்; நான் இப்படி இப்படிப்பட்ட வழிகளில் பாடுபட்டு என்னை வருத்திக்கொண்டேன்' என்று—இருப்பினும், 'நானல்ல, எனக்குள் இருக்கும் கிருபை' என்று சேர்க்க அவர்களை அனுமதிப்பதில்லை. அவர்கள் அவரைப் பெருமையடிக்கக் கட்டாயப்படுத்தும் அதே விஷயங்களில், கடவுளைத் தனது உதவியாளராக ஒப்புக்கொள்ளவும் அவர்கள் அவரை அனுமதிப்பதில்லை. இதனால், தனது முயற்சிகளால் அனைத்தையும் சாதித்த அவர், எல்லாப் புகழையும் தனக்குத்தானே உரித்தாக்கிக் கொள்கிறார் – கடவுளுக்கு மகிமை செலுத்தத் தவறுவதன் மூலம், தன்னைத் தன்னிறைவானவராக முட்டாள்தனமாக உயர்த்திக் கொண்டு, நிந்தனையின் ஆழத்திற்குள் மூழ்கிவிடுகிறார்.

50. அத்தகைய புகழ் தேடும் எண்ணங்கள் இதயத்தில் கேட்கப்பட்டு, அது அவற்றை எதிர்க்காதபோது, அந்தத் துறவி (குறிப்பாக சந்நியாசி) மனக் கெட்டுப்போகலில் இருந்து வெகு தொலைவில் இல்லை; அப்போது மனம், உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் பேய்த்தனமான கனவுகள் மூலமாகவோ, விழிப்புப் பிரார்த்தனைகளின் போது தோன்றும் தோற்றங்கள் மூலமாகவோ, அல்லது சில ஒளிமயமான வடிவங்களில் பேய்கள் தோன்றுவதன் மூலமாகவோ குழப்பத்தில் சிக்கும் அபாயத்தில் உள்ளது. ஏனெனில் சாத்தான், நம்மை ஏமாற்றுவதற்காக, சில சமயங்களில் தன்னை ஒளியின் தூதனாக மாற்றிக்கொள்கிறான்; அவனுக்கு வணங்கினால், அவன் உனக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட வரத்தை வழங்குவான், அல்லது புதிய எலியாவுக்கு ஏற்பட்டது போல, நெருப்பு தேரில் உன்னை சொர்க்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்வான் என்று வாக்குறுதி அளிப்பான். இதை உண்மையென ஏற்றுக்கொண்டவர்கள், சத்தியத்திலிருந்து விலகி, பைத்தியம் பிடித்து அழிந்தனர் என்பதும் நிகழ்ந்துள்ளது. இதைத் தவிர்க்க, துறவு முயற்சிகள் ஏன் அன்புடன் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன என்பதை நினைவில் கொண்டு, உங்கள் இதயத்தைக் கவனமாகப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள். வெளிப்புறச் செயல்களில் ஈடுபடும்போது, (அர்த்தமற்ற) சுய-பெருமையால் நீங்கள் உள்ளுக்குள் தந்திரமாகப் பொறிக்குள்ளாகாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள் (1, 270).

51. நற்செயல்களைச் செய்பவர்களுக்கு, இறைவன் அறிவுறுத்துகிறார்: 'நீங்கள் ஜெபிக்கும்போது, உங்கள் உள்ளறைக்குச் சென்று, கதவை மூடிக்கொண்டு, மறைவில் இருக்கும் உங்கள் பிதாவிற்கு ஜெபியுங்கள்' (மத்தேயு 6:6), மேலும்: 'நீங்கள் தர்மம் செய்யும்போது, உங்கள் முன்னால் எக்காளம் ஊதாதீர்கள்' (– 2), என்று கூறி, எந்த நற்செயலையும் வெளிவேஷத்திற்காகச் செய்யாமல் இருக்க நம்மைக் கட்டளையிடுகிறார், அது ஒரு தீய செயல் போலாகும். மேலும் தீர்க்கதரிசி, 'தனது பலனைச் சேகரிப்பவன் அதைத் துளை விழுந்த பையில் சேகரிக்கிறான்' என்று கூறி (ஹேக்காயி 1:6), ஒவ்வொரு உழைப்பும் (ஆன்மீகப் போராட்டத்தின் மற்றும் நற்செயல்களின்) வீண் பெருமையின் தீய நோக்கத்தால் அழிக்கப்படுகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது – இது, பணிவான ஞானத்தால் பாதுகாக்கப்படாத இதயத்தின் வழியாக, துளையுள்ள பை வழியாகச் செல்வது போலாகும். இரக்கமுள்ள ஞானமுள்ள இதயம் உண்மையிலேயே ஒரு கருவூலம் மற்றும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் உறுதியாகப் பாதுகாக்கப்பட்ட ஒரு கோட்டை, 'அங்கே புழுக்களும் துருவும் அழிப்பதில்லை, திருடர்கள் உடைத்து உள்ளே நுழைந்து திருடுவதும் இல்லை' (மத்தேயு 6:20). 'புழு' என்பது, மனிதர்களுக்குள் எழும், அவர்களுக்குள் உள்ள நன்மையை அழிக்கின்ற தற்பெருமையைக் குறிக்கிறது; 'கள்ளர்கள்' என்பது, புறத்திலிருந்து வரும் புகழைக் குறிக்கிறது, அது முட்டாள்தனமான பெருமையைத் தூண்டி, நற்செயல்களில் நீண்ட உழைப்பின் மூலம் சேகரிக்கப்பட்ட ஆன்மீகப் புதையல்களை அவசரமாகக் கொள்ளையடிக்கிறது. ஏனெனில், ஒரு புழு தன்னை உருவாக்கிய பொருளை எப்படி அரித்துவிடுகிறதோ, திருடர்கள் ஒரு சுவரை உடைத்து, பெரும்பாடுபட்டு சேர்த்த பொருட்களை எப்படி எடுத்துச் செல்கிறார்களோ (பொருள் சார்ந்தவை): அதுபோலவே, நற்செயல்களால் கர்வத்தைத் தூண்டும் ஒரு எண்ணம், அந்தச் செயல்களின் மதிப்பையே அழித்துவிடுகிறது; மேலும், பலவீனமான மனங்களைக் கெடுத்து, மனிதப் புகழ்ச்சி, (ஊடுருவி) சட்டப்பூர்வமான வழிகளில் (வாசல்களின் வழியாக) வெளியே இருந்து கொண்டுவரப்பட்ட நல்லவற்றையும், பின்னர் காதுகளின் வழியாக அவர்களால் வெளியேற்றப்பட்டவற்றையும் அங்கே எதுவும் நல்லதாக விட்டுச் செல்வதில்லை. ஆனால், யாரும் இந்த உணர்ச்சி தங்களை அவ்வளவு தூரம் ஆட்கொள்ள அனுமதிக்க வேண்டாம், அதனால், வீண் பெருமையின் இனிமையான பேச்சால் மயங்கி, கடின உழைப்பின் மூலம் பெறப்பட்ட அனைத்தையும் முழுமையாக இழக்க நேரிடலாம்; ஆனால் ஒவ்வொருவரும் விழிப்புடனும் எச்சரிக்கையுடனும் இருக்கட்டும், புறம் பேசுவோர் தீங்கு விளைவிக்க முன்பே, அவர்கள் இழிவுபடுத்தும் அதே நேரத்தில், சூரியன் உதிக்க முன்பே அவர்களைத் தாக்கி அழிக்கட்டும் – அந்த எண்ணம் செயலாக மாறும் முன் (2, 106–7).

8. பெருமை குறித்து

1. ஆணவம் என்பது சீற்றமடைந்த இரத்தத்தால் நிரம்பிய ஆன்மாவின் ஒரு கட்டியாகும்; அது முதிர்ந்தால், வெடித்து பெரும் துயரத்தை ஏற்படுத்தும்.

2. மின்னலின் ஒளி இடி முழக்கத்திற்கு முன்னோட்டமாக அமைவது போல, பெருமை வீண் பெருமை வருவதற்கு முன்னோட்டமாக அமைகிறது.

3. பெருமைப் படுபவர்களை உயரத்திற்கு உயர்த்தி, அங்கிருந்து அவர்களைப் பாதாளத்திற்குள் வீழ்த்துகிறது.

4. கடவுளிடமிருந்து விலகி, தங்கள் நற்செயல்களைத் தங்கள் சொந்த வலிமையின் பலனாகக் கருதுபவர்களைப் பெருமை வாட்டுகிறது.

5. சிலந்தி வலையில் காலடி வைத்தவன் அதில் சிக்கி இழுத்துச் செல்லப்படுவதைப் போல, தன் சொந்த பலத்தை நம்பியவனும் விழுகிறான்.

6. பழங்களின் மிகுதியானது ஒரு மரத்தின் கிளைகளைத் தரையோடு வளைக்கிறது, மேலும் நற்பண்புகளின் பெருமளவானது ஒரு மனிதனின் ஞானத்தைத் தாழ்மையாக்குகிறது.

7. அழுகிய பழம் விவசாயிக்குப் பயனற்றது, மேலும் பெருமைக்காரனின் நற்பண்பு கடவுளுக்குப் பயனற்றது.

8. பழச்சுமையால் தாழ்ந்துள்ள கிளையை ஒரு தாங்கி தாங்குவது போல, கடவுளுக்குப் பயப்படுபவர் ஒரு புண்ணிய ஆன்மாவைத் தாங்குகிறார்.

9. பழத்தின் பாரத்தால் கிளை முறிந்து விழுவது போல, பெருமை நல்லொழுக்கமுள்ள ஆன்மாவைக் கீழே தள்ளுகிறது.

10. உங்கள் ஆன்மாவைப் பெருமைக்கு ஒப்புக்கொடுக்காதீர்கள், அப்போதுதான் நீங்கள் பயங்கரமான காட்சிகளைக் காண்பதில்லை; ஏனெனில், பெருமையுள்ளவர்களின் ஆன்மா கடவுளால் கைவிடப்பட்டு, பேய்களுக்கு மகிழ்ச்சியூட்டும் ஆதாரமாக மாறுகிறது.

11. இரவில் பெருமை கொண்டவன் தாக்கும் விலங்குகளின் கூட்டத்தை கற்பனை செய்கிறான், மேலும் பகலில் பயங்கரமான எண்ணங்களால் கலக்கமடைகிறான்; உறங்கும்போது, அவன் அடிக்கடி திடுக்கிட்டு விழித்தெழுகிறான், மேலும் விழித்திருக்கும்போது, ஒரு பறவையின் நிழலைக் கூட அஞ்சுகிறான்.

12. ஒரு இலையின் சலசலப்பு பெருமை கொண்ட மனிதனைப் பயங்கரத்தால் நிரப்புகிறது, மேலும் நீரின் முணுமுணுப்பு அவனது ஆன்மாவைத் தாக்குகிறது.

13. இவ்வாறு, தேவனுக்கு எதிராகத் தன்னை நிலைநிறுத்தி, அவருடைய உதவியை நிராகரித்தவன், இப்போது அற்பமான தோற்றங்களால் திகைக்கிறான்.

14. பெருமை தூதர் பிரதானனை வானத்திலிருந்து தள்ளி, மின்னல் கீற்றாய் பூமிக்கு விழச் செய்தது. ஆனால் ஒரு மனிதனின் பணிவு அவனை வானத்திற்கு உயர்த்தி, தேவதூதர்களுடன் சேர்ந்து மகிழத் தயார்படுத்துகிறது.

15. மனிதனே, நீ ஏன் இவ்வளவு உயரமாகப் பறந்து, மேகங்களுக்கு மேலே எழும்புகிறாய்? நீ வெறும் தூசியும் சாம்பலும்தானே?

16. உன் இயல்பைக் கவனி: நீ மண்ணும் சாம்பலும்தான், விரைவில் தூளாய் உருகப் போகிறாய்; இப்போது நீ உயர்த்தப்பட்டிருக்கிறாய், ஆனால் சற்று நேரத்தில் ஒரு புழுவாக மாறுவாய். விரைவில் அழுகிப்போகும் ஒரு உடலுக்காக ஏன் உன் இதயத்தை நிலைநிறுத்துகிறாய்?

17. தேவன் ஒருவனைத் தாங்கும்போது அவன் பெரியவனாகிறான்; தேவன் அவனைக் கைவிட்டவுடனே, அவன் தன் இயல்பின் பலவீனத்தை உணர்ந்துகொள்கிறான்.

18. கடவுளிடமிருந்து நீங்கள் பெறாத நல்லது எதுவும் உங்களிடம் இல்லை. அப்படியானால், மற்றவருக்குச் சொந்தமானதை உங்களுடையது போல ஏன் பெருமையடித்துக் கொள்கிறீர்கள்? கடவுளின் கிருபையால் கொடுக்கப்பட்டதை உங்களுடைய சாதனை போல ஏன் பெருமையடித்துக் கொள்கிறீர்கள்?

19. கொடுப்பவரை அறிந்து மிகவும் பெருமையடையாதிரு; நீ கடவுளின் படைப்பு; உன் படைப்பாளியிடமிருந்து விலகாதிரு.

20. கடவுள் உங்களுக்கு உதவுகிறார்; உங்கள் நன்மையாளரை மறுக்காதீர்கள்; நீங்கள் நற்செயல் வாழ்க்கையின் உச்சியை அடைந்துள்ளீர்கள், ஆனால் உங்களை வழிநடத்தியது கடவுளே; நீங்கள் நற்பண்புகளில் சிறந்துள்ளீர்கள், ஆனால் உங்களில் செயல்பட்டது கடவுளே; உங்களை உயர்த்தியவரை அறிந்துகொள்ளுங்கள், அப்போதுதான் நீங்கள் அந்த உயரங்களில் உறுதியாக நிலைத்திருக்க முடியும்.

21. உன்னைப் போன்றே உன் சக மனிதனையும் அறிந்துகொள், ஆணவத்தால் அவனுடனான உன் உறவை மறுக்காதே.

22. அவர் தாழ்த்தப்பட்டார், நீங்களோ உயர்த்தப்பட்டிருக்கிறீர்கள்; ஆயினும் ஒரே படைப்பாளி உங்களிருவரையும் உருவாக்கினார்.

23. பணிவானவர்களை இகழாதே; அவன் உன்னை விட உறுதியாக நிற்கிறான், பூமியில் நடக்கிறான், எளிதில் விழமாட்டான்; ஆனால் ஆணவமுள்ளவன், விழுந்தால் நசுக்கப்படுவான்.

24. பெருமை கொண்ட துறவி என்பது வேரற்ற மரம், அது காற்றின் வலுவைத் தாங்க முடியாது; ஆனால் ஆரவாரம் இல்லாத ஞானம் ஒரு கோட்டை, அதன் உள்ளே ஒருவர் பாதுகாப்பாக வசிக்கிறார்.

25. ஒரு புல்லிதழ் காற்றின் வீச்சினால் உயரத் தூக்கப்படுகிறது, ஆனால் பெருமையாளர்கள் தங்கள் முட்டாள்தனமான மாயையினால் உயர்த்தப்படுகிறார்கள்.

26. வெடித்த குமிழி ஒன்றுமில்லாமல் போகிறது – அவ்வாறே பெருமையர்களின் நினைவும் அழிந்துவிடும்.

27. பணிவானவர்களின் வார்த்தைகள் ஆன்மாவுக்கு இதமளிக்கும் மருந்தாக இருக்கின்றன, ஆனால் பெருமையுள்ளவர்களின் வார்த்தைகள் தற்பெருமை நிறைந்தவையாக இருக்கின்றன.

28. தாழ்மையுள்ளவர்களின் ஜெபம் தேவனை நெகிழச் செய்கிறது, ஆனால் பெருமையுள்ளவர்களின் வேண்டுகோள் அவருக்குக் கோபமூட்டுகிறது.

29. பணிவு என்பது இல்லத்திற்கு ஒரு கிரீடம், அது உள்ளே நுழைபவர்களைப் பாதுகாப்பாக வைத்திருக்கிறது.

30. நீங்கள் நற்பண்புகளின் உச்சிக்கு ஏறும்போது, உங்களுக்குப் பாதுகாப்பு மிகவும் அவசியம்: ஏனெனில், தரையில் நிற்கும் ஒருவர் விழுந்தால், அவர் விரைவில் மீண்டும் எழுந்துவிடுவார், ஆனால் உயரத்திலிருந்து விழும் ஒருவர் இறக்கும் அபாயத்தில் இருக்கிறார்.

31. பொன்மேடையில் பதிக்கப்பட்ட மாணிக்கம் அழகு பெறும்; அதுபோல, ஒரு மனிதனின் பணிவு பல நற்பண்புகளால் ஒளிர்கிறது.

* * *

32. நீங்கள் மனந்திரும்பினாலும், உங்கள் வீழ்ச்சியை மறந்துவிடாதீர்கள்; ஆனால் உங்கள் பணிவின் பொருட்டு, உங்கள் பாவத்தை அழுகையுடன் நினைவில் கொள்ளுங்கள், அதனால், உங்களை நீங்களே தாழ்த்திக்கொண்டு, உங்கள் பெருமை அவசியத்திற்கு ஏற்ப வெட்டப்படும் (1, 240).

33. வீழ்ந்தவர்களை, நீ ஒரு நீதிபதி என்பது போல, உன்னை உயர்த்தும் பெருமையுடன் பார்க்காதே; மாறாக, உன் சொந்தச் செயல்களின் ஆய்வாளராகவும் மதிப்பீட்டாளராகவும், ஒரு தெளிந்த மனதுடன் உன்னைக் கவனி (1, 245).

34. நீங்கள் கீழே விழும்போது பெருமூச்சு விடுங்கள்; நீங்கள் வெற்றிபெறும்போது ஆணவம் கொள்ளாதீர்கள். நீங்கள் குற்றமற்றவர் என்று தற்பெருமை பேசாதீர்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் பகட்டிற்குப் பதிலாக அவமானத்தை ஆடையாக அணிந்துகொள்வீர்கள்.

35. பணிவு என்ற தலைப்பில் உரையாற்றிய மிகுந்த புலமைமிக்கவர்களில் ஒருவர் பின்வருமாறு கூறினார்: 'கடுமையான மனப்பித்து நிலையில் இருந்த ஒருவனால் கன்னத்தில் அறைபட்டார் ஒரு மிகுந்த புலமைமிக்க தந்தை; அந்தத் தந்தை உடனடியாகத் திரும்பி, அடியை ஏற்கத் தயாராகத் தனது மறு கன்னத்தைக் காட்டினார். அப்போது, மின்னலால் தாக்கப்பட்டது போல அடக்கத்தால் தாக்கப்பட்ட அந்தப் பேயானது, அலறித்துடித்து இறைவனின் படைப்பிலிருந்து உடனடியாக நீங்கிச் சென்றது' (1, 259–60).

36. பூமியின் ஆழங்களுக்குள் இறங்குபவர்கள் அங்கிருந்து தங்கத்தை வெட்டுவது போல, தங்கம் போன்ற பணிவுக்குள் இறங்குபவர்கள் அதிலிருந்து நற்பண்புகளைப் பெறுகிறார்கள் (1, 266).

37. புனித பவுல் நமக்குக் கட்டளையிடுகிறார், 'பின்புறமுள்ளவைகளை மறந்து, முன்வைக்கப்பட்டவைகளை நோக்கி' (பிலிப்பியர் 3:13). இத்தகைய மனப்பான்மை கொண்டவர்கள், தாங்கள் சாதித்தவற்றால் உயர்த்தப்படுவதை விட, தேவைப்படுவதோடு ஒப்பிடும்போது தங்களுக்கு இல்லாதவற்றால் தாழ்வு மனப்பான்மைக்கு உள்ளாகிறார்கள்; முடிக்கப்படாதவற்றை முடிக்க கவனம் செலுத்தி, ஏற்கெனவே முடிக்கப்பட்டவற்றின் பக்கம் தங்கள் கவனத்தைத் திருப்புவதில்லை; ஏனெனில், நிறைவேற்றப்பட்டவை அற்பமானவர்களை பொறுப்பற்ற நிலைக்குத் தூக்கும் அளவிற்குப் பெருமை கொள்ளச் செய்கின்றன; அதே சமயம், செய்யப்பட வேண்டியவை, அவை நிறைவேற்றப்படுமா என்ற நிச்சயமற்ற தன்மையால் மனதைத் தாழ்மையடையச் செய்வதோடு, அவை நிறைவேற்றப்படுவதற்கு முன்பே துக்கத்தையும் உண்டாக்குகின்றன. ஆகவே, குணநலனின் உச்சிக்கு உயர்ந்தவர்களைப் பெருமையின் தீய தூண்டுதலிலிருந்து காக்கும் இறைவன் கூறுகிறார்: 'உங்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட அனைத்தையும் நீங்கள் செய்தபோது, நாங்கள் தகுதியற்ற ஊழியர்கள்; எங்கள் கடமையை மட்டுமே செய்தோம் என்று சொல்லுங்கள்' (லூக்கா 17:10). நமது கடமை நிறைவேற்றப்பட்டதில் நாம் மகிழ்வதை அவர் தடுக்காவிட்டாலும், நம்மைப் பற்றி நாம் உயர்வாக நினைக்க அவர் அனுமதிக்கவில்லை. ஏனெனில், அது ஒரு கடனைத் திருப்பிச் செலுத்தியது போன்றது, தன்னிச்சையாக வழங்கப்பட்ட பரிசு போன்றது அல்ல என்று அவர் கூறுகிறார் (2, 112–13).

38. கர்வம் மனதை ஆணவத்தின் அளவிற்கு வீங்கச் செய்கிறது; ஒவ்வொரு மனிதனையும் இகழ்ந்து, தன் சக மனிதனை ஒரு அற்பப் பொருளாகப் பார்த்து அவமதிக்கக் கற்றுக்கொடுக்கிறது; அது உயர்ந்த எண்ணங்கள் மூலம் ஒருவரைப் பைத்தியக்காரத்தனத்திற்குத் தள்ளுகிறது, கடவுளுக்குச் சமமாக இருப்பதைக் கனவு காணத் தூண்டுகிறது, சர்வ-நன்மையுள்ள கடவுளின் திருவுளத்தையும் அக்கறையையும் ( ) அங்கீகரிக்காது, மேலும், தன் செயல்களுக்கான வெகுமதியாக, ஒருவர் அனுபவிக்கும் அனைத்து அருட்கொடைகளையும் தனது செயல்களுக்கான தகுதியான பலனாகப் பெறுகிறார்; ஒருவர் செய்யும் செயல்களிலும் தனது வெற்றிகளிலும் இறைவனின் உதவியை அது அங்கீகரிக்க மறுக்கிறது; ஒவ்வொரு நற்செயலுக்கும் தன்னையே போதுமானதாகக் கருதுகிறது; தனது தற்பெருமையில், தன்னிடம் எல்லாவற்றிற்கும் வலிமை இருப்பதாக நினைக்கிறது, ஆனால் அது முற்றிலும் சக்தியற்றது. அவள், தன்மைப் பற்றிய வீண் கருத்தால் வீங்கப்பட்ட ஒரு நீர்க்குமிழி; அதன் மீது ஒரு மூச்சுக் காற்று பட்டால்கூட, அது ஒன்றுமில்லாமல் போய்விடும் (2, 184).

3. அறிவுரைப் பகுதிகள்

1. தேவபயபக்தியும் தேவபிரியமும் உடையவர்களாயிருங்கள், உங்கள் மனச்சாட்சியின் தெளிவான கட்டளைகளின்படி எல்லோரையும் நடத்துங்கள்.

2. நீங்கள் ஒவ்வொரு நாளும் செய்யும் அனைத்துச் செயல்களிலும் கடவுளே உங்கள் முன் நிற்கிறார் என்று நம்புங்கள்.

3. புகழ்ச்சியைத் தவிர்த்திடு, ஆனால் கண்டனங்களில் வெட்கப்பட்டு அவற்றை உன் இதயத்தில் ஏற்றுக்கொள்.

4. நற்பண்பைப் பழகுங்கால் மகிழுங்கள், ஆனால் தற்பெருமை கொள்ளாதீர்கள், இல்லையெனில் துறைமுகத்திலேயே கப்பல் விபத்தில் சிக்குவீர்கள்.

5. நீங்கள் சட்டத்தைக் கடைப்பிடிப்பதில் எவ்வளவு அதிகமாக வெற்றி பெறுகிறீர்களோ, அவ்வளவு அதிகமாக நீங்கள் பரிபூரணத்திலிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கிறீர்கள் என்பதை உணர வேண்டும்.

6. ஒவ்வொரு செயலையும் தொடங்குவதற்கு முன் அதன் விளைவைக் கருத்தில் கொள்ளுங்கள்.

7. இரவும் பகலும், உங்கள் இறுதி நாளைப் பற்றிச் சிந்தியுங்கள், அப்போதுதான் இந்த நிகழ்கால வாழ்வின் மீதான அன்பு உங்களைப் பூமிக்குக் கட்டுப்படுத்தாது.

8. நல்லொழுக்கமுள்ளவர்கள் இகழும் அவர்களுடன் சேர வேண்டாம்.

9. நீங்கள் செயல்பட்டாலும், பேசினாலும் அல்லது சிந்தித்தாலும், யாருக்கும் தீங்கு விளைவிக்காமல் இருக்க முயற்சி செய்யுங்கள்.

10. வாழ்க்கையின் மலர்களில் மகிழாதீர்கள்; அவை புல்லின் பூக்கள் போன்றவை; நீங்கள் அவற்றைத் தொட்டவுடன், அவை வாடிவிடும்.

11. துன்ப காலங்களில் நன்றி செலுத்துங்கள், உங்கள் பாவங்களின் சுமை இலகுவாக்கப்படும்.

12. சோதனைகளில் உறுதியாக இருங்கள்; ஏனெனில் அவை, பெரியவர்கள் உட்படப் பலரை, நிலைத்தன்மையும் சுயக்கட்டுப்பாடும் இல்லாதவர்களாக வெளிப்படுத்தியுள்ளன.

13. கடவுளின் நீண்டகாலப் பொறுமையை விமர்சிக்காதீர்கள்; ஏனெனில் அது ஒரு உலகளாவிய மருந்து.

14. (மனித) வாழ்வின் ஒழுங்கின்மையை வெறுத்திடுங்கள், ஆனால் அதற்காக கடவுளைக் குறை கூறாதீர்கள்.

15. நாம் நம்மைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருப்போமாக, – அப்போது நாம் மற்றவர்களைக் கண்டிக்க மாட்டோம்; ஏனெனில், நாம் மற்றவர்களைக் கண்டிப்பதற்குரியவை நம்மில் ஏராளமாக உள்ளன.

16. உங்கள் உதடுகளில் எப்போதும் ஒரு ஜெபப் பாடல் இருக்கட்டும்; ஏனெனில் தேவனுடைய நாமத்தை உச்சரிப்பது மட்டுமே பேய்களை ஓட்டிவிடும்.

17. நமது ஜெபம் நிதானத்துடன் செய்யப்படட்டும், இல்லையெனில் நாம் கடவுளுக்குப் பிடிக்காததை அவரிடமிருந்து கேட்போம்.

18. எப்போதும் கடவுளை நினை – அப்போது உன் மனம் சொர்க்கத்தைப் போலாகும்.

19. உங்கள் கண்களைக் கட்டுப்பாட்டில் வையுங்கள்; ஏனெனில் நீங்கள் அவற்றைக் கவனிக்காவிட்டால், அவை இங்கும் அங்கும் அலைந்து திரியும்.

20. உங்கள் நாவைக் காத்துக்கொள்ளுங்கள்; சொல்லாமல் விட்டால்தான் நல்லது என்பதையும் அது அடிக்கடி வெளிப்படுத்திவிடும்.

21. சட்டம் குறித்த போதனையால் உங்கள் மனதை வளருங்கள்; ஏனெனில் அதில் தொடர்ச்சியான போதனை தீய எண்ணங்களை வேரறுக்கிறது.

22. உங்கள் நற்பண்புகளை மறைத்து வையுங்கள், ஆனால் உங்கள் வாழ்க்கை முறைக்கு பல சாட்சிகளைக் கொண்டிருக்க முயற்சி செய்யுங்கள்.

23. மாம்சத்தின் இச்சையை வெறுப்பீராக; ஏனெனில் அது உடலையும் ஆவியையும் அசுத்தப்படுத்துகிறது.

24. மாம்சத்திற்குத் தேவையானதை மட்டுமே கொடு, காமத்தின்படி அது விரும்புவதைக் கொடுக்காதே.

25. வாழ்வின் இன்பங்களில் மகிழாதிருங்கள்; ஏனெனில் இது ஒருவரை இந்த நிகழ்கால வாழ்வோடு பிணைக்கிறது, மேலும் இவை இரண்டும் கடவுளுக்கு எதிரான பகைக்கு வழிவகுக்கின்றன.

26. இந்த உலகின் இன்பங்களிலிருந்து விலகி இருங்கள்; ஏனெனில் அவை, வாழ்வின் பாதையில் பயணம் செய்பவர்களை வழுக்கி விழச் செய்கின்றன.

27. உங்களிடம் செல்வம் இருந்தால், அதைச் செலவு செய்யுங்கள்; அது இல்லையென்றால், அதைச் சேர்க்காதீர்கள்.

28. நோன்பை ஒரு ஆயுதமாகவும், ஜெபத்தை ஒரு மதிலாகவும், கண்ணீரை ஒரு குளியலாகவும் கருதுங்கள்.

29. நீங்கள் செய்த பாவங்கள் அனைத்தையும் புலம்பலுடன் நினைத்துக்கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில் இது ஆன்மாவில் நிலையான மனந்திரும்புதலை உண்டாக்கும்.

30. ஏழைகளுக்கு ஆறுதல் கூறுங்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் நியாயதிபதியை நம்மீது இரக்கமுள்ளவராக மாற்றுகிறார்கள்.

31. புனிதர்களின் தேவைகளில் பங்குகொள்ளுங்கள்; ஏனெனில், அவர்கள் மூலம் கடவுளுடன் ஐக்கியம் ஏற்படுகிறது.

32. தேவாலயத்திற்குள் நுழையும்போது, நீங்கள் பரலோகத்திற்குள் நுழைவது போல நுழையுங்கள்; அங்கே இருக்கும்போது, உலகியல் சார்ந்த எதையும் பேசவோ அல்லது சிந்திக்கவோ வேண்டாம்.

33. வாழ்க்கையின் அத்தியாவசியத் தேவைகளுக்குப் போதுமானவை இருப்பதை அவசியமாகக் கருதுங்கள்; ஆனால் இந்த விஷயங்களின் கவலையை இறைவனிடம் விட்டுவிடுங்கள்.

34. நற்செயல்களால் உடலைச் சோர்வடையச் செய்யுங்கள், ஆனால் அதன் சுமையால் அது முற்றிலும் சரிந்துவிடாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

35. மதுவை முடிந்தவரை குறைவாகக் குடி; அதன் பயன்பாடு எவ்வளவு கட்டுப்படுத்தப்படுகிறதோ, அவ்வளவு அது அதைக் குடிப்பவர்களுக்கு நன்மை பயக்கும்.

36. உங்கள் கோபத்தைக் கட்டுக்குள் வையுங்கள்; ஏனெனில் அது எல்லையையும் மீறிச் செல்லும்போது, அது பைத்தியத்தின் தந்தையாகிவிடுகிறது.

37. நோய் காலங்களில், மருத்துவர்கள் மற்றும் மருந்துகளை நாடுவதை விட முதலில் பிரார்த்தனையை நாடுங்கள்.

38. அனைத்துப் பாதிரியார்களையும் மரியாதையுடன் நடத்துங்கள், ஆனால் நல்லவர்களைத் தேடிப் பிடியுங்கள்.

39. தேவாலயங்களை நேசியுங்கள், ஆனால் நீங்களும் தேவனுடைய ஆலயத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறுங்கள்.

40. அடிக்கடி தேவாலயத்திற்குச் செல்லுங்கள்; ஏனெனில் அது நம்மை வெளிப்புறப் புயல்களிலிருந்தும் குழப்பங்களிலிருந்தும் காப்பாற்றுகிறது.

41. பூமியில் உள்ள அனைத்தும் தற்காலிகமானவை; எனவே, அத்தகையவை உங்களிடமிருந்து எடுக்கப்பட்டால் வருந்தாதீர்கள்.

42. காம எண்ணம் உங்களைத் தாக்கும்போது, மற்றவர்களால் பார்க்கப்படும் அவமானம் மற்றும் கடவுளுக்கு ஏற்படும் கோபத்தைக் கொண்டு அதை எதிர்கொள்ளுங்கள்.

43. உங்கள் காதுகளையும் கண்களையும் காத்துக்கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில், எதிரியின் அம்புகள் அனைத்தும் அவைகள் வழியாகவே உள்ளே நுழைகின்றன.

44. நீங்கள் ஜெபிக்கும்போது, உங்கள் எண்ணங்களைக் கடவுளிடம் உயர்த்துங்கள்; அவை அலைந்து சென்று கீழே இறங்கினால், மீண்டும் அவற்றை உயர்த்துவீராக.

45. மனம் எண்ணங்களை எழுப்புவதை ஒருபோதும் நிறுத்துவதில்லை; ஆனால் தீய எண்ணங்களை விரட்டி, நல்ல எண்ணங்களை வளர்ப்பீராக.

46. தாழ்மையிலே மகிழ்ச்சியடைவீர்; ஏனெனில் அது அடையும் உயரம் பெரியது, அது ஒருபோதும் விழாது.

47. மாம்சத்தின் இச்சைகள் அடக்கப்பட வேண்டிய அளவு முயற்சி செய்யுங்கள்; நீங்கள் சோர்ந்துவிட்டால், உங்கள் உடலுக்கு ஓய்வளியுங்கள், அதுவும் இன்பத்திற்காக அல்ல, உங்கள் ஆரோக்கியத்திற்காக.

48. தீய எண்ணங்களை நல்ல எண்ணங்கள் கொண்டு விரட்டுங்கள்.

49. பரலோக ஆசீர்வாதங்களின் மகிமையைத் தியானியுங்கள், அப்பொழுது பூமி அல்லது பூமியின் இன்பங்கள் மீது எந்தப் பற்றும் உங்களைப் பற்றாது.

50. தீய எண்ணங்கள் சாத்தானின் விதைப்பு என்று நம்புங்கள்; அவ்வாறு அவை நின்றுவிடும், மேலும் விதைப்பவன் வெட்கமடைவான்.

51. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக கேட்பதிலிருந்து உங்களைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில் அது ஆன்மாவைச் சிதறடித்து கவனக்குறைவாக்குகிறது, மேலும் கவனக்குறைவான ஆன்மா சட்டத்தின் கடிவாளத்தை எளிதில் உதறித் தள்ளுகிறது.

52. ஆன்மா, வேலைக்கும் பிரார்த்தனைக்கும் இடையில் பிரிக்கப்பட வேண்டும் (அதாவது, ஒரு சமயம் வேலையில் ஈடுபட்டு, மற்றொரு சமயம் பிரார்த்தனையில் ஈடுபட வேண்டும்); அப்போதுதான் பிசாசு நம்மிடம் நுழைவதற்குச் சில வழிகளையே காண்பான்.

53. நீங்கள் ஒரு வேலையைச் செய்யும்போது, உங்கள் மனம் ஜெபிப்பதோடு, உங்கள் நாக்கு பாடிக்கொண்டிருக்கட்டும்; ஏனெனில், நாம் எப்போதும் தம்மை நினைவில் கொள்ள வேண்டும் என்று கடவுள் விரும்புகிறார்.

54. நீங்கள் மேற்கொள்ளும் ஒவ்வொரு செயலையும் பிரார்த்தனையால் ஆசீர்வதியுங்கள், குறிப்பாக உங்கள் எண்ணங்கள் தடுமாறுவதை நீங்கள் உணரும் செயல்களில்.

55. உங்கள் கைகளின் வேலை உலகியல் சார்ந்ததாக இல்லாமல் தெய்வீகமாக இருக்க விரும்பினால், அதிலிருந்து நீங்கள் பெறுவதைத் தேவைப்படுபவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

56. புனிதர்களின் வருகையில் மகிழுங்கள், ஏனெனில் அவர்கள் மூலம் கடவுள் வெளிப்படுகிறார்.

57. உண்மையான புனிதர்களை அவர்களின் செயல்களால் அறிந்துகொள்; ஏனெனில் ஒவ்வொரு மரமும் அதன் கனியால் அறியப்படும்.

58. நீங்கள் புனிதர்களைக் காணும்போது, எப்போதும் ஏதாவது கற்றுக்கொள்ள முயற்சி செய்யுங்கள்; அவர்களின் பார்வையையும் நடத்தையையும் கவனியுங்கள், ஏனெனில் அவை இரண்டும் மிகவும் பயனுள்ளவை.

59. உங்கள் இதயத்தில் ஒரு சாந்தமான ஆவியை, உங்கள் உடலில் தூய்மையை நிலைநிறுத்தப் பாடுபடுங்கள்; ஏனெனில் இவை இரண்டும் உங்களைக் கடவுளின் ஆலயமாக்குகின்றன.

60. இவ்வாறு உங்கள் ஆலயத்தைக் காத்திடுங்கள், உங்களைப் படைத்தவரும், உங்களை நியாயந்தீர்ப்பவருமான அவருடைய ஆலயமாகவும், அவருடைய சாயலாகிய நீங்கள் தூய்மையாக இருப்பதற்காக எல்லா காரியங்களையும் நியமிப்பவராகவும் காத்திடுங்கள்.

61. உலகியல் மக்களுடனான உரையாடல்கள் ஒருவரின் எண்ணங்களைக் கடவுளிடமிருந்து திசை திருப்புகின்றன; எனவே, நீங்கள் அவர்களிடம் பேசுவதைத் தவிர்ப்பது மட்டுமல்லாமல், அவர்களுடன் பேசும் மற்றவர்களையும் அவ்வாறு செய்யாமல் தடுக்க வேண்டும்.

62. நீங்கள் நிந்திக்கப்படும்போது, நீங்கள் நிந்திக்கப்படத் தகுதியான எதையாவது செய்தீர்களா என்று ஆராயுங்கள்; அப்படிச் செய்யவில்லை என்றால், இந்த நிந்தனையை விரைவில் மறைந்துவிடும் புகையாகக் கருதுங்கள்.

63. மனந்திரும்புதலில்லாத இதயத்தால், உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுபடுவது சாத்தியமில்லை; மேலும், மூன்று வகையான விரதங்கள் மூலமாக இதயம் மனந்திரும்புதலுக்குக் கொண்டுவரப்படுகிறது: அதாவது, தூக்கம், உணவு மற்றும் உடல் ஓய்வு ஆகியவற்றிலிருந்து விலகுவது.

64. உங்களுக்கு எந்த வகையிலாவது தீங்கு விளைந்தால், பொறுமையை மேற்கொள்ளுங்கள் – அதன் விளைவு தீங்கு செய்தவர்களுக்குத் திரும்பும்.

65. நீங்கள் செல்வத்தையோ, புகழையோ, அல்லது உலகியல் அதிகாரத்தையோ காணும்போது, அவற்றின் நிலையற்ற தன்மையைப் பற்றி சிந்தியுங்கள் – அப்போதுதான் நீங்கள் பொறியில் இருந்து தப்பிக்க முடியும்.

66. துன்பங்களைத் தாங்குங்கள்; ஏனெனில், முட்களுக்கு மத்தியில் உள்ள ரோஜாக்களைப் போல, அவற்றுக்குள் நற்பண்புகள் பிறந்து முதிர்ச்சியடைகின்றன.

67. நற்குணத்திற்கு இணையாக எதையும் மதிக்காதே, ஏனெனில் அது கடவுளின் உருவம்; ஆகையால், அவர் மாறாதது போலவே அதுவும் மாறாதது.

68. செழிப்பாக வாழும் பாவியைக் கண்டு அழும்; ஏனெனில், நீதியுள்ள நியாயாதிபதியின் வாள் அவன் மீது தொங்குகிறது.

69. சோம்பலை எல்லாத் தீமைகளுக்கும் வேராகக் கருதுங்கள்; ஏனெனில் அது உங்களிடம் உள்ள நல்லவற்றைக் கொள்ளையடிக்கிறது, மேலும் உங்களிடம் இல்லாதவற்றைப் பெறுவதைத் தடுக்கிறது.

70. தீயவன் தன் செயல்களைப் பற்றி வெட்கப்படாதபோது, துன்பம் மேலும் மோசமடைகிறது – மேலும் வீழ்ச்சி விரக்திக்கு இட்டுச் செல்கிறது.

71. நீங்கள் எப்போது சோர்வடைந்தாலும், விசுவாசிகளுக்குக் காத்திருக்கும் ஆசீர்வாதங்களைப் பற்றி சிந்தியுங்கள் – மற்றும் ஆன்மீகப் பலனான (மகிழ்ச்சி) விரைவில் உங்களுக்குக் கிடைக்கும்.

72. விசுவாசிகள் அனைவர் முன்பும் தாழ்மையுடன் இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், சிலர் முன்பே மட்டும் தாழ்மையுடன் இருப்பது போலித் தாழ்மையுடையதாகும்.

73. உங்கள் அண்டை வீட்டார் மீதான அன்பை விட வேறு எதையும் மேலானதாகக் கருதாதீர்கள், அதற்காகக் கடவுள் மீதான அன்பு புறக்கணிக்கப்படும் சந்தர்ப்பங்களைத் தவிர.

74. யாரிடமும் பற்றுகொள்ளாதீர்கள் அல்லது கடவுளின் சட்டத்திற்கு முரணாகப் பாகுபாடு காட்டாதீர்கள்; ஏனெனில், கடவுளை விட வேறு யாரையாவது மேன்மைப்படுத்தும் ஒருவர், கடவுளை அந்த நபரை விடத் தகுதியற்றவர் என்று ஆக்குகிறார்.

75. தீயவர்களை ஆதரிக்காதீர்கள், அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் நீங்கள் அவர்களின் தீச்செயல்களுக்கு ஊக்கமளிக்கிறீர்கள், மேலும் அவர்களின் செயல்களுடன் சேர்வதன் மூலம் உங்களை நீங்களே அசுத்தப்படுத்திக் கொள்கிறீர்கள்.

76. பாவியைக் கண்டி, ஆனால் வீழ்ந்தவனைத் தண்டிக்காதே; ஏனெனில், பிந்தையது ஒரு அவதூற்றுபவனின் செயல், முந்தையது திருத்த விரும்புவோரின் செயல்.

77. புனிதர்களின் செயல்களைக் கேட்பதற்கும் பேசுவதற்கும் எப்போதும் முயலுங்கள்; ஏனெனில் இது ஆன்மாவை ஆரோக்கியமான பின்பற்றலுக்குத் தூண்டுகிறது.

78. ஒவ்வொரு நமது இதயம் ஒரு இல்ல திருச்சபையாக இருந்தால், அங்கேதான் நாம் நமது திருச்சபை வழிபாடுகளையும் நிறைவேற்ற வேண்டும்.

79. திருச்சபையில் ஆராதனை நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தால், அதில் கலந்துகொள்ளுங்கள்; இல்லையென்றால், (பாடிய பிறகு) திருத்தூதரின் நற்செய்தியை வாசித்துவிட்டு உங்கள் வேலைகளைக் கவனியுங்கள்.

80. புனிதர்களின் மூலம் நற்பண்புகளின் மகிமையை அறிந்துகொள்ளுங்கள்; ஏனெனில், அவர்களின் மகிமை மரணத்திற்குப் பிறகும் அழியாததாக நிலைத்திருக்கிறது.

81. தீமை என்பது நம்மை எதிர்த்து நிற்கும் சாத்தானின் மின்னல் வாள் என்பதை நீங்கள் உணரும்போது, அதை வெறுக்கத் தொடங்குவீர்கள்.

82. வீழ்ந்த ஒருவனுக்கு அறிவுரை கூறும்போது, உங்கள் வார்த்தைகளை இரக்கத்துடன் கலந்து கூறுங்கள்; அப்போது அவனது செவிகள் மென்மையடையும், அவனது இதயம் ஒளி பெறும்.

83. புனிதர்களுடன் பேசும்போது, ஆன்மீக விஷயங்களைக் குறித்து விசாரியுங்கள்; ஆனால் புனிதர்கள் இல்லாதபோது, அத்தகைய விஷயங்களைப் பேசாதீர்கள்.

84. நல்ல செயல்களைச் செய்ய எப்போதும் விரைந்து செல்லுங்கள், இல்லையெனில் அவற்றைப் புறக்கணிப்பதால், நீங்கள் இங்கிருந்து பாதி-கூடியடைந்தவராகப் பிரிந்து செல்ல நேரிடும்.

85. 'பரிசைப் பெறும் பொருட்டு ஓடுங்கள்' (1 கொரி. 9:24), அதாவது, இடைவிடாமல்; ஏனெனில், நாம் வாழ்க்கை என்ற களத்தை விட்டுச் செல்லும் வரை நற்பண்பைப் பின்தொடர வேண்டும்.

86. கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதில் சோம்பேறியாக இருக்காதீர்கள்; ஏனெனில் அத்தகையோர் வீணாக உழைக்கிறார்கள்.

87. உங்களுக்குப் பொறுமை தேவைப்படுவதற்கு முன்பே அதைப் பழகுங்கள்; அதனால், தேவை ஏற்படும்போது, அதன் முழுக் கவசமும் தயாராகக் காணப்படும்.

88. தீய எண்ணங்களுக்கு எதிராகப் போராடுங்கள், மேலும் அவை குறித்து நியாயப்பிரமாணம் கட்டளையிப்பது போலப் பேசுங்கள் (அதாவது, அவற்றுக்கு எதிராக தேவ வார்த்தையினால்).

89. மிகுந்த விடாமுயற்சியுடன், இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து உங்கள் கண்களைத் திருப்பிக் கொள்ளுங்கள், ஏனெனில் அதிலிருந்து எழும் தீயப் புகை ஆன்மாவைக் கிளர்ந்தெழச் செய்கிறது.

90. ஏதேனும் ஒரு தீய பழக்கம் உங்களைப் பற்றிக்கொண்டிருந்தால், அதைச் சிறிது சிறிதாக வெட்டி விடுங்கள் – அதிக முயற்சி இல்லாமலேயே உங்கள் ஆன்மாவிலிருந்து இந்த முள்ளைப் பிடுங்கி விடுவீர்கள்.

91. தூய கடவுளைத் தூய்மையாக நேசியுங்கள்; மேலும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலான அவருக்குக் கீழ்ப்பட்டவையாக எல்லாப் பொருட்களையும் கருதுங்கள்.

92. நீங்கள் தேவனுடைய ஆலயமாக இருக்க விரும்பினால், தேவன்மேல் இடைவிடாத ஜெபத்தை ஒரு தொடர்ச்சியான பலியாக அர்ப்பணியுங்கள்.

93. கவனக்குறைவாக வாழும் ஒருவரை ஆலோசகராகக் கொள்ளாதீர்கள்; ஏனெனில், தீமையை நேசிப்பதால், அவர் நன்மையை நேசிக்காததால் அதைப் பற்றி ஆலோசனை கூற முடியாது.

94. அழிந்துபோகும் அனைத்தையும் விலகி, ஒவ்வொரு நாளும் மர்ம இராப்போசனத்தில் பங்குகொள்; ஏனெனில், இவ்விதமாக கிறிஸ்துவின் உடல் நம்முடையதாகிறது.

95. தேவன் உங்களை எந்த விதத்திலும் தண்டிக்கையில் முணுமுணுக்காதிருங்கள்; ஏனெனில் அவர் ஒரு தந்தையாகத் தண்டிக்கிறார், ஒரு நன்மையாளராக அவருக்கு நன்றி செலுத்தத் தகுதியானவர்.

96. நீங்கள் அவமானத்திற்கு உள்ளாகும்போது, மகிழ்ச்சியடையுங்கள்; ஏனெனில் அது அநியாயமானதாக இருந்தால், அதற்கான உங்கள் வெகுமதி பெரியதாக இருக்கும், மேலும் அது நியாயமானதாக இருந்தால், அதைத் தூய்மையாகக் கடப்பதன் மூலம், நீங்கள் தண்டனை என்ற சாட்டையடியிலிருந்து தப்பிக்க முடியும்.

97. வாழ்வின் துன்பங்களையும் இன்பங்களையும் நிழல்களையும் சக்கரத்தையும் போலக் கருதுங்கள், ஏனெனில் அவை நிழலைப் போலக் क्षणிகமானவை, சக்கரத்தைப் போலச் சுழலும்.

98. கடவுளிடம் எப்போதும் செழித்து வாழ முயலுங்கள்; ஏனெனில், சிறிதளவால் சிறிதளவு சேர்ப்பவன், குறுகிய காலத்திலேயே அனைவரும் விரும்பும் நல்ல செல்வத்தைச் சேர்ப்பான்.

99. நீங்கள் வேதனையான சித்திரவதையைத் தவிர்க்க விரும்பினால், எவரையும் பழி சொல்லாதீர்கள்; ஏனெனில் இது தெய்வத்திற்கு வருத்தத்தை அளிக்கிறது.

100. உங்கள் இல்லத்திலிருந்து ஒவ்வொரு தண்டனைச் சாபத்தையும் தடுக்க விரும்பினால், சக மனிதனான—உங்கள் சக உயிரினத்தைப் பற்றித் தீயதாகப் பேசாதீர்கள்; ஏனெனில், அவனைப் படைத்த இறைவன், இதனால் நியாயமாக வருந்துகிறார்.

101. நீங்கள் எல்லாப் பாவங்களையும் விஞ்ச விரும்பினால், மற்றவர்களின் விவகாரங்களில் துருவித் துருவிக் கேட்காதீர்கள்; ஏனெனில், நீங்கள் மற்றவரைக் குற்றம் சாட்டும் அதே விஷயங்கள் உங்களிலும் அதிகமாக உள்ளன.

102. மனிதனே, செல்வந்தனாக இருந்தாலும் தற்பெருமையைத் தவிர்த்திடு, இல்லையெனில் கடவுளை உன் எதிரியாக ஆக்கிக்கொள்வாய்.

103. நீங்கள் பெரியவராக இருந்தாலும், பணிவை நேசியுங்கள், அதனால் நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் நீங்கள் உயர்த்தப்படுவீர்கள்.

104. மற்றவர்களைப் பரிகசிக்காதீர்கள், உங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் நீங்கள் ஒருபோதும் ஏளனத்தைச் சகித்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.

105. நீங்கள் திருச்சபையில் இருக்கும்போது, உங்கள் மனம் அலைபாய விடாதீர்கள்; ஏனெனில் ராஜாவின் முன்னால் நிற்கிறவர்கள் சிரிப்பதோ அல்லது தங்கள் கவனம் சிதற அனுமதிப்பதோ இல்லை.

106. இந்த வார்த்தைகளை உறுதியாக மனதில் பதிய வைத்துக் கொள்ளுங்கள் – இது உங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் உங்களுக்கு மரியாதையைத் தரும்.

107. நற்பண்பு வாழ்க்கை வாழப் பாடுபடுங்கள், அப்போதுதான் பாவம் செய்பவர்களைத் திருத்துவதற்கு உங்களுக்குத் தைரியம் கிடைக்கும்.

108. உன் திமிரைக் கட்டுப்படுத்து; யாரையும் குறை சொல்லாதே – இல்லையெனில், நீ பெருமையடைந்தவன் என்று தீர்ப்பளிக்கப்படுவாய்.

109. மற்றவரின் வீழ்ச்சியைப் பரிகசிக்காதீர்கள், நீங்கள் பரிகசிக்க விரும்பாதவர்களால் நீங்கள் பரிகசிக்கப்பட நேரிடும்.

110. இந்த அறிவுரைகளைக் கடைப்பிடியுங்கள், அவை உங்களுக்கு மகிமையின் கிரீடத்தைக் கொண்டுவரும்.

111. இந்தக் கட்டளைகளைச் செயல்படுத்துபவராக இருங்கள், அவை உங்களை மனிதர்களின் பார்வையில் கண்ணியமிக்கவராகவும், கடவுளுக்குப் பிரியமானவராகவும் ஆக்கும்; ஏனெனில், இதில் கடவுள் மகிழ்ச்சி அடைகிறார், மேலும் அவருக்குச் செய்யப்படும் உண்மையான சேவை அத்தகைய சாதனைகளால் வெகுமதி அளிக்கப்படுகிறது.

112. நற்செயல்களில் எப்போதும் சிறந்து விளங்க முயலுங்கள்.[75]

113. மேலும், ஒரு வீரன் நீண்டகாலப் பயிற்சி பெற்று, உழைப்பிலும் போரிலும் சோதிக்கப்பட்டு, தனது அனுபவத்தின் மூலம் எதிரிகளை வெல்ல முடியும் என்பதை நிரூபிக்கும் வரை, அவன் புகழப்படுவதில்லை.

114. அதைவிட மேலாக, உண்மையான பரலோக ராஜாவின் சந்நிதியில், பரிசுத்த கட்டளைகளைக் கற்கும் பயிற்சியில் தங்களை முதலில் ஈடுபடுத்திக் கொள்ளாமல், மேலும் இந்த வழியில் கிருபையின் பரலோக ஆயுதத்தை எடுத்துக்கொண்டு துன்மார்க்க ஆவிக்கு எதிரான போராட்டத்தில் நுழையாமல், பரிசுத்த ஆவியானவரின் பரலோகப் பரிசுகளைப் பெற யாரும் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவதில்லை.

115. ஆன்மீக முயற்சியில் ஒருவர் எந்த அளவிற்கு வெற்றி பெறுகிறாரோ, அந்த அளவிற்கு அவர் ஆவியின் இரகசியங்களின் உயரத்திற்கும், ஞானத்தின் மறைக்கப்பட்ட புதையல்களுக்கும் உயர்கிறார்.

116. மேலும், ஒருவர் கிருபையால் எவ்வளவு செல்வந்தராகிறாரோ, அவ்வளவு தூரம் கர்த்தரின் உதவியுடன், தீயவற்றின் திட்டங்களை அறிந்துகொள்வதில் வெற்றி பெறுகிறார். அவருக்கு என்றென்றும் மகிமையும் வல்லமையும் உண்டாவதாக! ஆமென். (கிரேக்க பேராயர் பதிப்பில், இந்த அறிவுறுத்தல் அத்தியாயங்களின் முதல் அத்தியாயங்கள் பின்வருமாறு – அவற்றுக்குப் பிறகு: 'தேவனைப் பயப்படு...' மற்றும் பல வருகின்றன.)

117. இரட்சிக்கப்படுவதற்குத் தொடக்கமே தன்னைத் தானே கண்டனம் செய்துகொள்வது.

118. ஒரு வார்த்தை பேசுவதை விட, எதையாவது எறிவது நல்லது.

119. நீங்கள் எப்படி நடத்தப்பட விரும்புகிறீர்களோ, அப்படியே மற்றவர்களையும் நடத்துங்கள்.

120. உங்கள் வார்த்தைகளை விட உங்கள் செயல்கள் மூலம் உண்மையைக் காட்டுங்கள்.

121. பலருக்கு இரக்கம் காட்டுபவன் புனிதன் அல்ல, மாறாக யாரையும் புண்படுத்தாதவனே புனிதன்.

122. குற்ற உணர்வற்ற மனதுடன் இலைகளின் மீது தரையில் உறங்குவது, குற்ற உணர்வுடன் தங்கப் படுக்கையில் உறங்குவதை விடச் சிறந்தது.

123. ஆன்மாவைப் போஷించும் நண்பனே இனிமையான நண்பன்.

124. வார்த்தைகளால் கடவுளைப் புகழ்ந்து, உங்கள் செயல்கள் மூலம் அவரை ஆராதித்து, எண்ணத்திலும் இதயத்திலும் அவரை வணங்குங்கள்.

125. ஞானம், நல்ல வாழ்க்கை மற்றும் (மன) உயர்வு ஆகியவற்றாலேயே ஒரு மதகுரு உருவாகிறார்.

126. ஒருவன் செய்யக்கூடிய மிக மோசமான செயல், வெட்கக்கேடான அனைத்தின் முன்பும் மண்டியிடுவது.

127. வார்த்தைகள் மூலம் நன்மையைக் கற்றுக்கொள், செயல்கள் மூலம் அதைப் போதிக்கவும்.

128. நன்மையை ஒரு நல்ல விடயமாக மட்டும் கருதாதீர்கள், மாறாக அது உங்களுக்குரியதாக உடையுங்கள்.

129. சட்டத்தை மதி, சட்டத்தின்படி வாழ்வாய்.

130. உலகியல் பொருட்கள் அனைத்தும் அந்நியமானவனுக்குப் பரதேசம்.

131. செல்வந்தர்களைப் புகழாதீர்கள், ஆனால் அவர்களைத் தூண்டவும் செய்யாதீர்கள்.

132. திராட்சை அருந்தி உடல் வலிமை பெறுகிறது, ஆனால் தேவனுடைய வார்த்தை ஆத்துமாவைப் பெலப்படுத்துகிறது.

133. நலமளிக்கும் உணவை உண்ணுங்கள், இனிப்பானதை அல்ல.

134. நீர் கூட்டத்தைத் திருப்திப்படுத்த முயன்றால், நீரும் கூட்டத்தைப் போலாகிவிடுவீர்.

135. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, உங்கள் மாம்சத்தைக் கட்டுப்படுத்துங்கள்.

136. உழைப்பாளருக்கு ஓய்வு நேரமில்லை.

137. தேவதூஷணஞ்செய்வது மன்னிக்கப்படாத பாவமாகும்.

138. செவிகளிலிருந்தும் நாவிலிருந்தும் பெரிய தொல்லை வருகிறது.

4. ஒருவரை நிலையற்றவற்றிலிருந்து விலக்கி, அழிவற்றவற்றுடன் இணைக்கும் எண்ணங்கள்

1. அறநெறி என்பது உலகிலிருந்து தப்பி ஓடுவதே – ஒரு நல்ல மற்றும் குறுகிய பாதை.

2. அழிவற்றதை விரும்புகிறவன், அழியக்கூடிய அனைத்தையும் ஒன்றுமில்லை என்று கருத வேண்டும்.

3. நீர் உண்மையான வாழ்வை விரும்பினால், எப்போதும் மனித மரணத்தை எதிர்பார்த்திரு.

4. இந்த நிகழ்கால வாழ்க்கையை வெறுக்கத் தொடங்குங்கள், அதன் சக்கரம் எவ்வளவு சீரற்ற முறையில் சுழல்கிறது என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்கள்.

5. அனுபவிப்பதில் தற்காலிகமானதும், வைத்திருப்பதில் இழக்கப்படுவதுமான ஆசீர்வாதங்களை ஆசைப்படாதே.

6. எல்லா விஷயங்களிலும் செழித்து வாழ்பவர்களைப் பார்த்து சிரிப்பீராக, எல்லா விஷயங்களிலும் துன்பப்படுபவர்கள் மீது இரக்கமுள்ளவராக இருப்பீராக; ஏனெனில், முந்தையது வெகுமதிக்கு இட்டுச் செல்கிறது, பிந்தையது ஞானத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது.

7. நாம் அறிந்தபடி, வீரமார்த்திரர்கள் வெளிப்படுத்திய பொறுமைக்காகப் பாடுபடுங்கள்; ஏனெனில், நம்மையும் மனசாட்சியின் வீரமார்த்திரத்திற்காக (மனசாட்சியின் கோரிக்கைகளில் உறுதியாக நிற்பதற்கு) அழைப்பு விடுக்கப்பட்டுள்ளது.

8. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஆன்மாவிற்கு முதலிடம் கொடு, அப்போது நற்பண்பின் பாதை சிரமமின்றி பாயும்; ஏனெனில் எல்லாப் பொருட்களும் அழிவன, ஆனால் ஆன்மா அழியாதது, மேலும் அழியாததற்கு அழிவனவற்றை விட முன்னுரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும்.

9. துன்பங்களுக்குத் தயாராக இருங்கள், அவற்றிலிருந்து நீங்கள் பெரும் பயனடைவீர்கள்.

10. கடவுளிடம் இனிமையானவற்றைக் கேட்காதீர்கள், பயனுள்ளவற்றை மட்டுமே கேளுங்கள்; ஏனெனில், நீங்கள் முந்தையதை எவ்வளவு கேட்டாலும், கடவுள் அதை வழங்க மாட்டார்; ஒருவேளை நீங்கள் அதை எப்படியாவது பெற்றாலும், அது விரைவில் மறைந்துவிடும்.

11. வறுமையை இகழாதே; ஏனெனில் அது சட்டத்தின் களத்தில் போரிடும் வீரனை எதனாலும் கவனம் சிதறாமல் செய்கிறது.

12. செல்வத்தால் வசீகரிக்கப்படாதீர்கள்; ஏனெனில் அது கொண்டுவரும் கவலைகள் பெரும்பாலும் ஒருவரை அவருடைய விருப்பத்திற்கு எதிராக கடவுளிடமிருந்து விலக்கிவிடுகின்றன.

13. முடிவு நெருங்கிவிட்டது; சோம்பேறியே, சாட்டையடிகளுக்கு உன்னைத் தயார்படுத்திக்கொள்.

14. அறுவடைக்கு இன்னும் காலம் இல்லை; ஆகவே, ஆன்மாவின் வயலை அதன் முட்களிலிருந்து நாம் சுத்தம் செய்வோம்.

15. நியாயாதிபதியிடத்தில் ஒன்றும் மறைந்திருக்கவில்லை; நாம் பாவம் செய்யும்போது நம்மை மறைத்துக்கொள்ள முயற்சிப்பது வீண்.

16. மனிதர்களைக் காட்டிலும், நம்மிடையே பலராக இருக்கும் தூதர்களுக்கு முன்பாக அதிகமாக வெட்கப்படுங்கள், மேலும் ஒவ்வொரு வெட்கக்கேடான செயலிலிருந்தும் விலகி நில்லுங்கள்.

17. நியாயாதிபதியின் தராசுகளைக் கவனமாகச் சிந்தியுங்கள் – அதன் உண்மையான எடையைத் தாங்க முடியாத அனைத்தையும் உங்கள் வாழ்க்கையிலிருந்து நீங்கள் வெளியேற்றுவீர்கள் (அந்தத் தராசுகளில் – அல்லது அந்நியப் பொருட்கள் கலந்ததால் போலியாக நிரூபிக்கப்படும், உதாரணமாக, ஒரு தங்க நாணயம், மற்ற தனிமங்கள் கலந்ததால் அதன் தராசு எடையைப் பூர்த்தி செய்யத் தவறுவது போல).

18. சோம்பலையும் செயலற்ற தன்மையையும் உனக்கு நீயே ஏற்படுத்திக்கொள்ளும் ஒரு இழப்பாகக் கருது, மேலும் நம்மிடமிருந்து எதிர்பார்க்கப்படும் எதையும் செய்ய விரைந்து செயல்படு.

19. இந்த வாழ்க்கையின் நிலையற்ற தன்மையை எப்போதும் சிந்தியுங்கள், அப்போது அதில் எதுவும் உங்களைத் திசை திருப்ப முடியாது.

20. உலகியல் இன்பங்கள்—அவை தற்காலிகமானவை—உங்களை மகிழ்விக்க விடாதீர்கள்; ஏனெனில் அவை ஆன்மாவை மீன்போல் ஈர்த்துப் பிடிக்கும் ஒரு கொக்கி.

21. சோதனைகளுக்கு எதிராகத் தேவையான தைரியத்தைக் காட்டி உறுதியாக நில்.

22. கண்ணீர் வடிக்கின்ற ஒரு ஏழையை ஒருபோதும் இகழாதீர்கள், இல்லையெனில் உங்கள் பிரார்த்தனையின் கண்ணீரும் இகழப்படும்.

23. ஞானம் என்பது ஒரு மனிதன் பெறக்கூடிய மிகச் சிறந்த செல்வம்; இருப்பினும், அது தனித்துவம் வாய்ந்தது என்பதால், அதைப் பெற்ற ஒருவருடன் மட்டுமே தங்க விரும்புகிறது.

24. நற்பண்பு என்பது கடவுளின் ஆடை; அதை நெய்தால், எல்லா உயிரினங்களுக்கும் ஆடை அணிவிப்பவனை நீங்களும் ஆடையணிவிப்பீர்கள்.

25. உலகியல் பொருட்களைக் கள்வர்கள் திருடுகிறார்கள்; கள்வர்களின் கைகளுக்கு எட்டாத பரலோகப் பொருட்களைத் தேடுங்கள்.

26. இன்பங்களை ஒருவன் துறக்க வேண்டும்; ஏனெனில் அவை ஒருவனைச் செயல்களுக்குள் ஈர்க்கின்றன, அந்தச் செயல்கள், ஒருவன் தெளிந்த பின், புலம்பல்களுக்கு வழிவகுக்கின்றன.

27. இறைச்சி சார்ந்த எண்ணங்களை எல்லா வகையிலும் வெறுக்க வேண்டும், ஏனெனில் அவை உடலைக் கெடுத்து, ஆன்மாவை அசுத்தப்படுத்துகின்றன.

28. பூமியில் உள்ள ஆசீர்வாதங்கள் கூட உழைப்பின்றி கிடைப்பதில்லை; அப்படியிருக்க, உழைப்பின் காரணமாக நாம் ஏன் பரலோக ஆசீர்வாதங்களிலிருந்து விலகிச் செல்கிறோம்?

29. உழைப்பை உணராமல் நன்மையைச் செய்ய விரும்புகிறீர்களா? இந்த உழைப்பு தற்காலிகமானது என்றும், அதற்கான பலன் நித்தியமானது என்றும் மனதில் கொள்ளுங்கள்.

30. வீணான (பயனற்ற) இன்பங்களுக்காக ஏங்கும் அனைவரும், அவை தரும் இன்பத்தின் குறுகிய காலத்தையும், அதைத் தொடரும் தண்டனையின் நீண்ட காலத்தையும் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

31. எல்லாப் பொருட்களையும் அழியக்கூடியவையாகக் கருதுங்கள் – குணம் மட்டுமே அழியாதது.

32. ஒருவரை மிருகத்தைப் போல ஆக்கும் அனைத்தையும் இகழ்ந்து, உங்களை தெய்வீகமாக்கும் ஒரே ஒரு செயலைச் செய்யுங்கள்.

33. நற்பண்புக்காகப் பாடுபடுங்கள்; ஏனெனில் ஞானத்தின் மூலம் அது ஆதாமை ஒரு கடவுளாக வெளிப்படுத்துகிறது.

34. உங்கள் பசியை அடக்குகிறீர்களா? அப்படியானால், உங்கள் நாவையும் அடக்குங்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் ஒரு விஷயத்திற்கு அடிமையாகவும் மற்றொன்றில் பயனற்ற சுதந்திரமானவராகவும் ஆகிவிடுவீர்கள்.

35. தேவனை நேசிக்கவும், அவர் மீதுள்ள பற்று விட உங்கள் சொந்த ஜனங்கள் மீதான பற்று அதிகமாக இருக்க வேண்டாம். இல்லையெனில், அவருடைய வார்த்தையின்படி, நீங்கள் விரும்பாத போதிலும், அவருக்குத் தகுதியற்றவராக நிரூபிக்கப்படுவீர்கள்.

36. துயரங்களைப் பொறுமையுடன் சகித்துக்கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில், நற்சண்டை செய்யும் வீரர்களுக்கு அவற்றில்தான் கிரீடம் உள்ளது.

37. தீமையைப் பொறுமையுடன் சகிப்பவன் பாக்கியவானாகிறான், ஆனால் அதைச் செய்பவன் இகழ்ச்சியானவன்; ஏனெனில் அதைப் பொறுமையுடன் சகிப்பவன் கிறிஸ்துவின் வாரிசுடைத்தவன், ஆனால் அதைச் செய்பவன் சாத்தானின் இணை-வாரிசுடைத்தவன்.

38. நோன்பின் உணவு நல்லது; ஏனெனில் அதில் இச்சையின் புளி இல்லை.

39. ஜெபத்தின் பீடம் பரிசுத்தமானது; ஏனெனில் அது பரிசுத்தமானவற்றில் பரிசுத்தமானதை நம்மிடம் நெருங்கச் செய்கிறது.

40. நீதியை மட்டும் நற்பண்பின் தனிச்சொத்து எனக் கருதாதே, ஏனெனில் அது இல்லாமல் ஒவ்வொரு செயலும் தீட்டுபட்டுவிடும்.

41. நீங்கள் ஏழைகளிடையே விதைத்தால், உங்கள் சொந்த விளைச்சலை விதைக்கிறீர்கள்; ஏனெனில், மற்றவர்களுக்குச் சொந்தமானவை களைகளை விடக் கசப்பானவை.

42. இரக்கமுள்ளவன் அநியாயக்காரனாக இருந்தால் குருடன்; ஏனெனில் அவன் அறுவடை செய்ய முடியாத ஒரு வயலை உழுதலால்.

43. எப்போதும் மரணத்தை எதிர்பார்த்திரு, ஆனால் அதைப் பற்றி அஞ்சாதே (அல்லது நீ அதைப் பற்றி அஞ்சாத நிலைக்கு உன்னைக் கொண்டுவசுவாய்); ஏனெனில் இவை இரண்டும் ஞானத்தின் உண்மையான அடையாளங்கள்.

44. நற்பண்பு போல நடி, ஏமாற்றுவதற்காக அல்ல, உன்னைக் காண்பவர்களுக்குப் பயனளிப்பதற்காக.

45. நல்லதைச் செய்யாதவர்களையும் கூடப் பாராட்ட வேண்டும், அப்போதுதான் அவர்கள் தங்கள் சொற்களையே கண்டு வெட்கப்பட்டு, நல்லதைச் செய்யத் தொடங்குவார்கள்.

46. நீங்கள் உண்மையாகவே பரலோகத்தை விரும்பினால், பூமி உங்களுக்கு ஒரு பொருட்டல்ல; ஏனெனில் அது நீங்கள் பரலோகம் நோக்கி உயரப் பறப்பதைத் தடுக்கிறது.

47. செல்வத்தின் மீதுள்ள காதல் காரணமாகப் பணக்காரராக ஆக முயலாதீர்கள்; ஏனெனில், நீதிமான்கள் 'தங்களிடம் உள்ளவற்றிலிருந்து' (லூக்கா 11:41 – தங்களிடம் உள்ளவற்றிலிருந்து) தானம் கொடுக்க வேண்டும் என்று கடவுள் விதித்துள்ளார்.

48. ஒரு கப் குளிர்ந்த நீர் இரக்கமுள்ளவர்களை நீதிப்படுத்தினால், ஏழைகளுக்கு எல்லாவற்றையும் வாரி வழங்குகிறவனுக்கு என்ன பலன் காத்திருக்கிறது?

49. தூய்மையும் இரக்கமும் நற்பண்புகளின் தாய்மார்கள்; ஆகையால், இவ்விரண்டும் இல்லாமல், ஒருவரால் கிறிஸ்துவுக்கு சேவை செய்யவோ (அல்லது கிறிஸ்துவுக்காகப் போராடவோ) முடியாது.

50. இரக்கத்தைக் கவனிக்கத் தவறாதீர்கள்; ஏனெனில் அது நல்ல ஆண்டவரை வானத்திலிருந்து கீழே கொண்டு வந்தது.

51. தூய்மையைப் புறக்கணிக்காதீர்கள்; ஏனெனில், அதன் மூலமாக மிகப் பரிசுத்த கன்னிகை, அவதாரத்தின் பாத்திரமாகி, நமக்காக அவதரித்த கடவுளை மனிதகுலத்திற்கு வழங்கினார்.

52. 'நான் என் எதிரியிடம் பழிவாங்குவேன்' என்று சொல்லாதீர்கள்; ஏனெனில், பரலோகத்தில் நமக்கு ஒரு நீதியுள்ள நியாயாதிபதி (மற்றும் பழிவாங்குபவர்) இருக்கிறார்.

53. இன்பமாக வாழவும், செல்வந்தராக இருக்கவும், மரியாதைக்குரியவராக இருக்கவும் விரும்பாதிருங்கள்; இவை இந்த வாழ்வின் நிலையற்றவை, நாம் அழிந்து போவதற்காகப் படைக்கப்படவில்லை.

54. இறந்தவர்களுக்காக அழாதீர்கள்—இது ஒரு பொதுவான பாதை; அதன் முடிவை (குற்றமின்றி) அடையும் அவர் பேறு பெற்றவர்.

55. பாவியைக் கண்டு அழாதே, ஏழையைக் கண்டு அழாதே; ஏனெனில், முந்தையவன் தனக்கு ஒரு கிரீடத்தைத் தயாரிக்கிறான், பிந்தையவன் தண்டனையைத் தயாரிக்கிறான்.

56. வாழ்க்கைச் சக்கரம் தறிகெட்டுச் சுழல்வதைக் கண்டு சிரி; ஆனால், அதன் மீது உறங்கிவிடுபவர்களை அது தள்ளும் பாதாளப் பள்ளத்திடம் எச்சரிக்கையாக இரு.

57. கடவுளுடன் அதிகமாகப் பேசுங்கள், மக்களுடன் குறைவாகப் பேசுங்கள்; ஆனால் சட்டத்தைக் கற்பதன் மூலம், நீங்கள் இரண்டையும் திருத்திக்கொள்வீர்கள்.

58. ஆன்மாவுக்குப் பயனளிக்கும் குளியல் என்பது ஜெபத்தின் போது சிந்தும் கண்ணீர்; ஆனால் ஜெபத்திற்குப் பிறகு, எதற்காக அழுதீர்கள் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

59. இந்த உலகின் வல்லமையுள்ளவர்களைப் புகழாதீர்கள்; ஏனெனில் 'வல்லமையுள்ளவர்கள் கடுமையாகத் தண்டிக்கப்படுவார்கள்' (ஞானம் 6:6); இதனால்தான் அவர்களை மிகவும் கடுமையான ஒரு நீதிபதி தீர்ப்பிடுவார்.

60. ஆதாமுக்கு (அதாவது, வீழ்ந்த மனிதனுக்கு) உழைப்பது விதி (தனது உடலால், விருப்பத்திற்கு எதிராகவும், ஊதியமின்றி); ஆனால், சட்டத்திற்கு இணங்க உழைப்பதன் மூலம், நாம் நமது ஊதியத்தை ஈட்டுகிறோம்.

61. ஈவாவின் சந்ததியினர் துன்பப்பட வேண்டும்; ஆனால் நாம் நமது துன்பங்களை நன்றியுடன் சகிக்கும்போது, அந்த சாபம் நமக்கு ஆசீர்வாதமாக மாறுகிறது.

62. உங்கள் செயல்களில் உங்கள் மனசாட்சி ஒரு வழிகாட்டும் ஒளியாக இருக்கட்டும்; ஏனெனில் எது நன்மை, எது தீமை என்பதை அது காட்டுகிறது.

63. நாம் நம்மைத் தண்டிப்போம், அப்பொழுது நியாயதிபதி திருப்தியடைவார்; ஏனெனில், அவர் நல்லவர் என்பதால், பாவி தன் சுமையைக் களைந்ததைக் காணும்போது அவர் மகிழ்ச்சியடைகிறார்.

64. நாம் எதையேனும் அசுத்தமானதைச் செய்திருந்தால், மனந்திரும்புதல் மூலம் அதைக் கழுவிக் கொள்ளுவோம்; ஏனெனில் நம்மில் உள்ள தேவனுடைய சாயலைத் தூய்மையாகக் காட்ட வேண்டும்.

65. ஆன்மாவின் புண்கள் வெளிப்படுவதற்கு முன்பே அவற்றைக் குணப்படுத்துவோம், அதன் மூலம் அத்தகைய குணப்படுத்துதலால் தண்டனைக் கோலங்களைத் தவிர்க்கலாம்.

66. கட்டப்பட்ட ஒருவனுக்கு நடப்பது எவ்வளவு கடினமோ, அவ்வாறே உலகியல் விஷயங்களில் சிக்கிய ஒருவனால் தூய்மையுடன் நற்பண்பின் பாதையில் நடக்க முடியாது.

67. நாம் பாவத்தை வெறுக்க வேண்டும்; ஏனெனில் அவ்வாறு செய்யும்போது, யாராவது அதில் வீழ்ந்தாலும், அதன் பொறிகளிலிருந்து எளிதில் தப்பித்துவிடுவார்கள்.

68. பாவத்தை வெறுക്കാதவர், பாவம் செய்யாவிட்டாலும், பாவிகளுடன் எண்ணப்படுகிறார்.

69. பாவம் செய்யும் அண்டை வீட்டாரைப் பற்றிப் புலம்புங்கள், அப்போதுதான் உங்களுக்காகவும் புலம்ப முடியும்; ஏனெனில் நாம் அனைவரும் பாவம் செய்த குற்றவாளிகள்.

70. வழி தவறிய ஒரு நண்பனுக்கு நியாயதிபதியை நினைவூட்டுங்கள் – அதன் மூலம் உங்கள் சொந்த பாவக் காயத்தையும் நீங்கள் ஆற்றுவிப்பீர்கள்; ஏனெனில் அத்தகைய அறிவுரை ஒரு உலகளாவிய மருந்தாகும்.

71. நீங்கள் எதையாவது சொல்லவோ செய்யவோ நினைக்கும்போது, உங்களிடம் விரைவில் கேட்கப்படும் பதிலையும் மனதில் கொள்ளுங்கள்; அதன் பயத்தால் நீங்கள் உங்களைத் தடுத்துக் கொள்வீர்கள்.

72. பாவத்திற்கான தண்டனையையும், அது கொண்டுவரும் அவமானத்தின் நினைவில் உங்களைக் கட்டுகின்ற சங்கிலிகளையும் அஞ்சுக; ஏனெனில் இரண்டின் சுமையும் அளவற்றது.

73. அழகு மற்றும் எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களின் பெருக்கம் ஆகிய இரண்டும் எல்லையற்றவை, ஆனால் நிகழ்காலப் பொருட்கள் ஒரு நிழல், புகை அல்லது நீர்க்குமிழி போன்றவை.

74. தீமையை விதைக்காதீர்கள், ஏனெனில் அறுவடை சமீபமாயிருக்கிறது – முட்களை விதைப்பவரை நெருப்பு காத்திருக்கிறது.

75. பாசாங்குக்காரர்கள், பேராசை கொண்டவர்கள், மற்றும் இன்பத்தைத் தேடுபவர்கள் இந்த உலகின் ரோஜாக்கள்; ஆனால் சிறிது காலம் பொறுங்கள், (ரோஜாக்களுக்குப் பதிலாக) மிதிக்கப்பட்ட புல்லನ್ನು நீங்கள் காண்பீர்கள்.

76. ஒவ்வொரு தீய செயலும் சாத்தானுக்கு எதிராக நமக்கு ஒரு ஆயுதத்தை அளிக்கிறது; ஆனால், அதை ஆயுதமாக ஏந்திய அவன், தன்னை ஆயுதமேந்தச் செய்தவர்களுக்குக் கொடூரமாக நடந்துகொள்கிறான்.

77. உங்கள் எதிரியைத் தோற்கடிக்க விரும்புகிறீர்களா? பாவத்தை வெட்டுங்கள், பின்னர் நீங்கள் அவரைப் பிடிக்கப்பட்ட குருவி போலக் கேலி செய்யலாம்.

78. தீயோருக்குக் கேடு; ஏனெனில் அனைவரும் அறிவொளி பெற்றிருக்கும்போது, அவன் இருளில் மூழ்கியிருப்பான்.

79. கடவுளை நிந்திக்கிறவனுக்கு ஐயோ! ஏனெனில், நியாயாதிபதிக்கு முன்பாக அவனுடைய நாக்கு கட்டப்பட்டிருக்கும், மேலும் அவனுடைய சொந்தப் பாதுகாப்பிற்காக ஒரு வார்த்தை கூட அவனால் சொல்ல முடியாது.

80. சட்டமில்லாத மனிதனுக்கு ஐயோ! ஏனெனில் அவன் கடுமையான நியாயாதிபதியின் மற்றும் நீதியுள்ள சட்டமளிப்பவரின் முன் செல்வான்.

81. ஐயோ, பேராசைக்காரனே! செல்வம் அவனை விட்டு ஓடிவிடும், நெருப்பு அவனை ஏற்றுக்கொள்ளும்.

82. சோம்பேறிக்கு ஐயோ! அவன் வீணடித்த நேரத்தை எண்ணிப் புலம்புவான்.

83. பெருமையுள்ளவனுக்கு ஐயோ! அவன் சவப்பெட்டியில் கிடக்கும்போது, அவன் யார் என்பதை உணர்வான்.

84. திருமண ஆடையை அசுத்தப்படுத்திய வேசிக்கு ஐயோ! அவன் ராஜாவின் திருமண மண்டபத்திலிருந்து அவமானத்துடன் வெளியேற்றப்படுவான்.

85. சண்டை போடுபவனுக்கும், அவனருகே உள்ள குடிகாரனுக்கும் ஐயோ! அவர்கள் கொலைகாரர்களாகக் கருதப்பட்டு, விபச்சாரிகளாகத் தண்டிக்கப்படுவார்கள்.

86. இந்தச் சுருக்கமான காலத்தில் இன்பங்களில் மூழ்கிக் கிடப்பவர்களுக்கு ஐயோ! அவர்கள் அறுப்புக்குத் தீர்மானிக்கப்பட்ட கன்றுக்குட்டியைப் போல தங்களைத் திடமாக்கிக் கொள்கிறார்கள்.

87. குறுகிய பாதையில் நடப்பவன் பாக்கியவானாகிறான்; ஏனெனில் அவன் கிரீடம் சூடி பரலோகத்தில் பிரவேசிப்பான்.

88. இன்பங்களை மிதித்து நடப்பவன் பாக்கியவானாகிறான்; ஏனெனில், அசுரர்கள் அவனுக்கு முன்பாக நடுங்குகிறார்கள்.

89. தூய்மையான இதயமும், நேர்மையான குணமும் கொண்டவன் பாக்கியவானாகிறான்; ஏனெனில் அவன் உலகத்தைக் கண்பார்வை செய்வான், உலகத்துடன் சேர்ந்து தீர்ப்பளிக்கப்படமாட்டான்.

90. ஜெபம், வாசிப்பு மற்றும் நற்செயல்களில் இடைவிடாமல் ஈடுபடுபவன் பேறு பெற்றவன்; அத்தகையவன் மரணத்தில் உறங்கி விழமாட்டான்.

91. கண்ணியமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து, பணிவான ஞானத்தைக் கொண்டவன் பாக்கியவானாகிறான்; ஏனெனில் அவன் கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றி, கிறிஸ்துவுடன் அமர்வான்.

92. நിയமம் யாருடைய உதடுகளிலிருந்து ஒருபோதும் நீங்காததோ, அவர் பேறு பெற்றவர்; ஏனெனில் தேவன் அத்தகையவரின் குடியிருப்பிலிருந்து ஒருபோதும் நீங்குவதில்லை.

93. பலருக்கு நன்மை செய்பவன் பாக்கியவானாகிறான்; ஏனெனில் நியாயத்தீர்ப்பின்போது அவன் பல பாதுகாவலர்களைக் காண்பான்.

94. யாருடைய நற்பண்பு பாசாங்கு இல்லாததோ, அவன் பாக்கியவான்; ஏனெனில், நியாயாதிபதியின் கோரல் தவறாமல் அனைத்தையும் சிதறடிக்கும்.

95. நெருப்பு தோன்றுவதற்கு முன்பே, எல்லாப் பொருட்களும் சோதிக்கப்படவிருக்கும் தனது செயல்களை அழகுபடுத்துபவன் பேறு பெற்றவன்.

96. வரும் வாழ்வை நோக்கி விரைந்து செல்பவன் பாக்கியவானாகிறான்; ஏனெனில் நிகழ்கால வாழ்வு அழிவின் நாற்றத்தை வீசுகிறது, மேலும் அது மரணத்தை நோக்கி ஈர்க்கப்படுகிறது.

97. தான் சேர்த்த தீமைகளைப் பிறருக்கு வழங்கி, தூய நீதிபதி முன் தூய்மையாக நிற்கிறவன் பேறு பெற்றவன்.

98. ஆனால், விஷயத்தின் சாராம்சம் இதுவே: ஓ ஆன்மாவே, கவனக்குறைவாக இருக்காதே! ஏனெனில், இன்னும் சிறிது நேரத்தில், நமது கடவுளாகிய கிறிஸ்துவின் பயங்கரமான நியாய பீடத்தின் தராசின் முன் நீ நிற்கப் போகிறாய்.

5. முந்தையவற்றிற்கு ஒப்பான எண்ணங்களும் அறிவுரைகளும், புனித நீலஸின் பிற எழுத்துக்களிலிருந்து எடுக்கப்பட்டன.

1. அறத்தின் தைரியம் அமைதியான காலங்களில் பாராட்டத்தக்கது, ஆனால் அதன் வீரம் போராட்ட காலங்களில் இன்னும் பாராட்டத்தக்கது.

2. நற்பண்பு, அது செய்வதில்தான் வெளிப்படுவதில்லை, அதற்கு எதிரான சோதனைகளிலும் அது வெளிப்படுகிறது.

3. பல போர்களில் துன்பங்களைப் பொறுத்து வென்றவனே உணர்ச்சியற்றவன்; ஆனால் போர் இல்லாமல் நற்பண்பை அடைந்துவிட்டதாகக் கூறுபவன் இன்னும் உணர்ச்சிவசப்படுபவனே.

4. போராட்டத்தை அறியாத இதயம், நற்பண்பை வெளிப்படுத்தும் வாய்ப்பை இழக்கிறது; ஏனெனில், நற்பண்பு என்பது போர்க்களத்தில் செய்யப்படும் வீரச் செயல்களிலிருந்து அதன் பெயரைப் பெறுகிறது.

5. எண்ணங்களிலிருந்து வரும் இன்பத்தை உறுதியாக அகற்றி, நமது கோபம் முழுவதையும் அவற்றுக்கு எதிராகத் திருப்புவோம். இல்லையெனில், அந்த எண்ணங்களை இன்பத்துடன் ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம், அவற்றின் பொருட்களிடமும் நாம் அனுதாபம் கொள்ள நேரிடும்.

6. மௌனமாக இல்லாத ஒரு நபரின் ஆன்மா, புலனறிவுத் தோற்றங்களுக்கு எதிராகப் போராடுகிறது; ஆனால், தனது புலன்களைக் காக்கும் மௌனத்தின் அன்பர், தனது எண்ணங்களுக்கு எதிராகப் போராடுகிறார்.

7. அருளால் துறவு முயற்சிகளுக்கான வலிமையைப் பெற்றவர்கள், அந்த வலிமையைத் தங்களுக்கு இயல்பாகவே சொந்தமானதாகக் கருதும் எண்ணத்திலிருந்து தங்களைக் காத்துக் கொள்ள வேண்டும். நம்மில் உள்ள நன்மையின் மூலமெல்லாம், கட்டளைகள் குறித்த வார்த்தையைக் கொடுத்தவரே ஆவார்; அதுபோலவே, தீமையின் மூலமெல்லாம் வஞ்சகமான மாயையின் தூண்டுகிறதே. ஆகையால், நீங்கள் செய்யும் நன்மையெல்லாம், நன்மையின் மூலத்திற்கு நன்றி செலுத்துங்கள்; ஆனால், உங்களைத் தூண்டும் தீமை எதுவாயினும், அதன் மூலத்தை எல்லாத் தீமைகளின் தொடக்கத்திற்கும் காரணமாகக் கருதுங்கள்.

8. ஒவ்வொரு உழைப்பின் (கஷ்டம், துக்கம்) முடிவிலும், எல்லா நன்மைகளையும் தரும் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துங்கள், அப்போதுதான் அத்தகைய உண்மையான நன்றி செலுத்துதலால் எதிரியின் பொறாமை வெட்கப்படும். தன் செயலுடன் நன்றியுணர்வை இணைப்பவன், பாவத்திற்கு எதிராகப் பலத்த கோட்டைகள் கொண்ட இரட்டைச் சுவரைக் கட்டியெழுப்பி, அழிவில்லாத இதயப் புதையலைப் பெற்றிருப்பான்.

9. செயல் வாழ்க்கையையும் தியான வாழ்க்கையையும் இணைத்த மனிதன் போற்றத்தக்கவன், அதனால் ஆன்மாவின் வயல், இரு மூலங்களாலும் நீர்ப்பாய்ச்சப்பட்டு, நற்பண்புகளை மிகுதியாக விளைவிக்கும். ஏனெனில், தியானம் அறிவை மிகவும் பரிபூரணமான காரியங்களைத் தியானிக்கத் தூண்டுகிறது, அதே சமயம் செயல் 'பூமியில் உள்ள உறுப்புகளான: விபச்சாரம், அசுத்தம், காமவிருப்பு, தீய இச்சையை' (கொலோ. 3:5) கொல்கிறது. ஆகவே, செயல் மற்றும் தியானம் ஆகியவற்றின் முழுக் கவசத்தால் தன்னைக் கட்டிக்கொண்டவர், பிசாசுகளின் தந்திரத்தை எதிர்கொள்ள நன்கு ஆயத்தமானவர்.

10. பேய்கள் எண்ணங்கள் மூலம் ஆன்மாவிற்கு எதிராகப் போர் தொடுக்கின்றன, ஆனால் அவற்றுக்கு எதிராக மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும் பொறுமை, அவற்றுக்கு எதிராக நிற்கிறது; மேலும் இந்தப் போரின் வலிமையான தளபதியைக் காணும்போது, அவை அச்சத்துடன் போர்க்களத்தில் நுழைகின்றன.

11. நீங்கள் பேய்களின் கூட்டத்திற்கு எதிராக வெற்றிகரமாகப் போரிட விரும்பினால், உங்கள் ஆன்மாவின் வாயில்களை (உங்கள் புலன்களை) தனிமையான மௌனத்தால் காத்திடுங்கள், மேலும் தந்தையர்களின் வார்த்தைகளுக்குச் செவிசாயுங்கள். இதன் மூலம், எண்ணங்களின் முட்களைத் தெளிவாக அடையாளம் காணக் கற்றுக்கொண்டு, அவற்றை கோபத்தாலும் நிராகரிப்பினாலும் எரித்துவிட முடியும்.

12. பெரியோரின் அறிவுரைகளைக் கேட்கும்போது, அவர்களின் செயல்களுக்கு நீதிபதியாக நடந்துகொள்ளாதீர்கள், மாறாக அவர்களின் சொற்களைப் புரிந்துகொண்டு ஆராய்பவராக நடந்துகொள்ளுங்கள்.

13. ஆலோசனை கேட்பவரின் கவனத்தை ஆலோசகரின் செயல்களின் பக்கம் திசை திருப்புவது எதிரிகளின் வழக்கமாகும், இதன் மூலம் உங்களை அவருக்கான ஒரு கடுமையான மற்றும் விமர்சனப் பார்வை கொண்ட நீதிபதியாக ஆக்கி, அவரது பயனுள்ள ஆலோசனையிலிருந்து உங்களைப் பிரிக்க முடியும்.

14. உங்களுக்கு அறிவுரை கூறப்படும்போது, நீங்களே அறிவார்ந்தவராக இருந்தாலும் அதை நிராகரிக்காதீர்கள்.

15. தந்தையின் கட்டளையைச் செவிமடுக்காதவன், சட்டத்தின் கட்டளையையும் அவமதிக்கிறான்.

16. உங்கள் முன்னோர்களின் சாதனைகளை உங்கள் சொந்த இன்பத்திற்காக மட்டும் பேசாதீர்கள், ஆனால் அவற்றை நிறைவேற்றுவதில் நீங்கள் மிகவும் விடாமுயற்சியுடன் இருக்க வேண்டும் என்று உங்களிடமிருந்து கோருங்கள்.

17. எந்த எண்ணம் எந்தச் செயலுக்கு எதிராக நிற்கிறது என்பதை விவேகத்துடன் பகுத்தறியப் பிரயத்தனப்படும் ஒருவன், பகைவனின் மாயைக்கு எதிரான போராட்டத்தில் திறமை வாய்ந்தவனாக இருப்பான்.

18. உங்கள் ஆன்மீகப் பணிகள் அனைத்திலும் குறைவாக இருக்கும் ஆன்மீக முயற்சிக்குப் பதிலாக, ஒரு எண்ணம் நுழைந்து அதைத் தன்வசப்படுத்திக் கொண்டு, பொதுவாக அதற்கு எதிரானதாக இருக்கிறது என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்.

19. துறவு முயற்சிகளில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது, உங்கள் இதயத்தைக் கவனத்துடன் காக்க நினைவில் கொள்ளுங்கள்; இல்லையெனில், சிறந்தவற்றிற்கான அக்கறையைப் புறக்கணிப்பது, அதைத் திருடி, எண்ணங்களின் சிறைக்கு ஒப்படைத்துவிடும். இந்தப் பிடிமானத்தைக் கவனிக்காமல் இருப்பது பொறாமையுடன் (எதிரியுடன்) கூட்டுச் சதி செய்கிறது, அதனால், அது (பொறாமை – எதிரி) மனதைத் திருடிவிடும் உடனேயே, அது (பொறாமை – எதிரி) இன்னும் வேகமாக உள்ளே நுழைந்து, தனக்குப் பிடித்தபடி கொள்ளையடிக்கிறது.

20. ஒருவன் மற்றொருவன் பழிசொல்லும்போது அதைக் கேட்பதில் இன்பம் காண்பானாகில், அவ்விருவரும் ஒருவரையொருவர் உதவும் இரு ஆவிகளின் கருவிகளாகச் செயல்படுகிறார்கள்: ஏனெனில், பொல்லாத செவிமடுக்கம் பொல்லாத பேச்சைத் தூண்டுகிறது, பொல்லாத பேச்சு பொல்லாத செவிமடுக்கத்தைத் தூண்டுகிறது; மேலும், இவை இரண்டும் இதயத்தின் அழிவுக்குக் காரணமாக, ஒன்றையொன்று கண்டு இன்பம் காண்கின்றன.

21. அவதூறின்பால் செவி மடுக்காதீர்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் இரு வழிகளில் பாவம் செய்வீர்கள்: ஒரு தீய உணர்ச்சிக்கு உங்களைப் பழக்கப்படுத்துவதன் மூலமும், மற்றவர்களை அவதூறிலிருந்து தடுக்கத் தவறுவதன் மூலமும்.

22. ஏளனத்தில் மகிழ்ச்சி காண்பவன், ஒரு கொள்ளைக்காரனைப் போல (தனது மக்களில்) சிறந்தவர்களின் ஆன்மாக்களைக் கொள்ளையடிக்கிறான்; அவதூறின் மூலம் பலவீனமான மனமுடையவர்களைத் தகர்க்கிறான்.

23. தன் அண்டை வீட்டாரைப் பழிச்சொல்லும் நாவிலிருந்து விலகுகிறவன், தன் சொந்த நாவிலிருந்து பழிச்சொல்லை விரட்டிவிடுவான்.

24. அவதூறாளியின் சொல்லை இன்பமாகக் கேட்பவன், தன் காதுகள் வழியாக (ஆழ்கடல்) மிருகத்தின் விஷத்தை உள்ளிழுக்கிறான்.

25. உன் காது இந்தக் கசப்பான விஷத்தைச் சுவைக்காதிருக்கட்டும், இல்லையெனில், நீயும் இதே மருந்தை மற்றொருவனுக்குப் பரிமாறுவான்.

26. வீணான வதந்திகளால் உங்கள் செவிப்பறையை மங்கச் செய்யாதீர்கள், இல்லையெனில், இந்த உணர்ச்சிக்கு உங்களை விற்றுக்கொண்ட பிறகு, நீங்கள் பல உணர்ச்சிகளின் அடிமையாகிவிடுவீர்கள்; ஏனெனில், ஒருமுறை ஒரே ஒரு உணர்ச்சி உங்களுக்குள் இடம்பிடித்துவிட்டால், அது மற்ற உணர்ச்சிகளையும் அதே கூட்டுக்குள் (அல்லது கொட்டகைக்குள்) வழிநடத்திவிடும்; மேலும், எந்தவொரு ஆசைடனும் கைகோர்த்து, தவத்தின் முயற்சிகளை முற்றிலுமாகத் தள்ளிவிடும்போது, ஒரு திறமையான மனமும் பல ஆசைகளுக்கு அடிமையாகிவிடுகிறது.

27. உங்களிடம் பொறாமைப்படத் தகுதியான எதுவும் இருந்தால், அதை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகப் பொறாமைப் படுபவர்களிடமிருந்து மறைத்து வையுங்கள்.

28. உங்கள் நண்பர், உங்கள் செயல்களின் நல்ல பெயரைத் தனக்கு ஏற்பட்ட அவமானமாகக் கருதி, பொறாமையால் குத்தப்பட்டு, ஏதேனும் ஒரு குற்றச்சாட்டின் மூலம் அதன் மீது நிழல் படிவிக்‍கக் கூட நினைக்கும்போது, கவலை என்ற கசப்பான விஷம் உங்கள் ஆன்மாவில் ஊடுருவி நீங்களும் குத்தப்படாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். சாத்தானின் நோக்கம், உங்களைத் துயரத்தால் அழித்துக்கொண்டே, தன் சொந்தப் பொறாமையின் தீயை மேலும் மூட்டுவதே ஆகும்.

29. ஆனால் நாம் அதற்குப் பதிலாக நம்மைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, அத்தகையவர்களை 'மேலும்' (ரோமர் 12:10) கனப்படுத்த வேண்டும்; பொறாமையால் கசப்புற்ற அவர்களின் ஆவியை ஒரு வேளை உணவின் மூலமாகக் கூட ஆற்ற முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

30. ஒருவர், முதிர்ந்த வயதின் காரணமாக, ஒரு குறிப்பிட்ட சகிப்புத்தன்மை கொண்ட முதிய துறவியைப் பாலைவனத்தை விட்டு வெளியேறும்படி சமாதானம் செய்ய முயன்றார். ஆனால் அந்த முதியவர் அவரிடம், 'இதைச் செய்யும்படி என்னைக் கட்டாயப்படுத்தாதீர்கள்; ஏனெனில், ஒரு பாவியாகிய என்னுடைய நாடு கடத்தல் காலம் இன்னும் முடியவில்லை' என்றார்.

31. நான் அவரிடம் எனக்கு அறிவுறுத்தும்படி ஒரு வார்த்தை கூறுமாறு கேட்டபோது, அவர் பதிலளித்தார்: 'முதலாவதாகவும், முக்கியமாகவும், கவனத்துடன் கடவுளுக்குப் பயப்படுதலை உங்கள் இதயத்தில் வேரூன்ற முயலுங்கள் – அப்போதுதான் ஒரு மனிதனுக்கு ஞானத்தைக் கற்பிக்கும் தேவையான வார்த்தையை நீங்கள் எப்போதும் உள்மனதில் காண்பீர்கள்.'

32. இதே முனிவரிடம், கடவுளுக்குப் பயப்படுதலைப் பெறுவது பற்றி கேட்டபோது, அவர் இவ்வாறு கூறினார்: 'யார் ஒருவர் மரணத்தின் நினைவைக் கவனமாக மனதில் வைத்திருக்கிறாரோ, அவர் அதன் மூலம் நியாயத்தீர்ப்பின் பயத்திற்கு வழிநடத்தப்படுகிறார்.'

33. அச்சத்தால் தூண்டப்பட்டு, தெய்வீக வேதங்கள் உங்கள் அன்றாடத் துணையாக இருக்கட்டும்; அவற்றுடன் உரையாடுவதன் மூலம், அந்நிய எண்ணங்களின் ஊடுருவல்களை நீங்கள் விரட்டிவிடுவீர்கள்.

34. தெய்வீக வேதங்களின் போதனை மூலம், யார் தங்கள் இதயத்தில் ஆன்மீக அறிவின் புதையலைச் சேகரிக்கிறார்களோ, அவர்கள் அத்தகைய எண்ணங்களை அதிலிருந்து எளிதில் விரட்டிவிடுவார்கள்.

35. இரவு நேர ஜாக்கிரதைகளில், புனித வேதாகமங்களைக் கேட்கும்போது, உறக்கத்தால் நமது செவிப்பறையை மந்தமாக்கிக் கொள்ளவோ, எண்ணங்களால் நமது ஆன்மாக்கள் சிறைபிடிக்கப்படவோ அனுமதிக்க வேண்டாம்; மாறாக, வேதாகமங்களின் கூர்முனையால் நமது இதயங்களைத் துளைத்து, மனந்திரும்புதலுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டு, இரட்சிப்பின் ஆர்வத்தால் நிரப்பப்பட்டு, எதிர்க்கும் சோம்பலுக்கு ஒரு முடிவுகட்ட வேண்டும்.

36. கடவுள் மீது அன்பு கொண்டு எரியும் ஒருவன், பரலோகத்தை நினைப்பதன் மூலம், மனிதர்களை மகிழ்விக்கும் எல்லா விருப்பங்களையும் தன் எண்ணங்களிலிருந்து அகற்றிவிடுகிறான்.

37. உங்கள் செயல்களின் சாட்சியான உங்கள் மனசாட்சியை, வீழ்ச்சியைப் புறக்கணித்து அதைப் பாராட்டிப் பேசும் ஒரு எண்ணத்திற்கு ஒப்புக்கொடுக்காதீர்கள்.

38. அதன் இச்சையை அடக்கும் தவ வாழ்க்கை எனும் மருந்தை உங்கள் மாம்சத்திற்குப் பயன்படுத்தாவிட்டால், உடலின் இச்சையை நீங்கள் அணைக்க மாட்டீர்கள். அன்பின் கனிகளால் உங்கள் இதயத்தை முதலில் நிரப்பிக் கொள்ளாவிட்டால், ஆன்மாவின் இச்சையையும் நீங்கள் அணைக்க மாட்டீர்கள்.

39. உடலின் இச்சைகள் மாம்சத்தின் இயற்கையான தேவைகளிலிருந்து தோன்றுகின்றன – அவற்றை எதிர்கொள்ள விரதம் தேவைப்படுகிறது; ஆனால் ஆன்மாவின் இச்சைகள் ஆன்மாவின் தேவைகளிலிருந்து எழுகின்றன – அவற்றை எதிர்கொள்ள ஜெபம் தேவைப்படுகிறது.

40. அன்பு என்பது பற்று அற்ற நிலையின் நிறைவு—பற்றுகளைப் போக்குதல்: அது நீண்டகாலப் பொறுமையைக் கொண்டுவருகிறது, கொதிக்கும் கோபத்தைத் தணிக்கிறது, பணிவை ஊட்டுகிறது, மற்றும் பெருமையை அடக்குகிறது.

41. அன்பில், கடவுளைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை; ஏனெனில் கடவுளே அன்பு.

42. நித்திய தண்டனையின் பயத்திற்குப் பதிலாக, தேவ பயத்தால் உங்களை ஆட்கொள்ளுங்கள் – அதனால் கென்னாவின் அக்கினியின் பயம், தேவனைத் திருப்திப்படுத்தும் கிரியைக்காக, அணைக்க முடியாத ஒரு தீவிர ஆர்வத்தை உங்கள் உள்ளத்தில் மூட்டட்டும். மேலும், உங்கள் எண்ணங்களின் தீமைக்கு எதிராக ஞானத்தை நீங்கள் எளிதாகப் பெறவும் அது உதவும்; ஏனெனில் பயமே ஞானத்தின் ஆரம்பம்.

43. அனுபவத்தின் மூலம் மனதின் வஞ்சனைகளை விளக்குபவரை, அனைவரும் புரிந்துகொள்ள மாட்டார்கள்; அனுபவம் பெற்றவர்கள் மட்டுமே புரிந்துகொள்வார்கள். ஏனெனில், இந்த அறிவிற்கான பாதை அனைவருக்கும் அனுபவம் மட்டுமே.

44. அனுபவ அறிவின் பள்ளி என்பது ஒரு செயல்பாட்டு வாழ்க்கை; அதை மிகுந்த விடாமுயற்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம், நாம் நம்மை அறிந்துகொள்கிறோம், நமது எண்ணங்களைப் பகுத்தறியக் கற்றுக்கொள்கிறோம், மேலும் கடவுளை அறிந்துகொள்கிறோம்.

45. உங்கள் செயல்களே உங்கள் எண்ணங்களை அமைதிப்படுத்தும் பலமாக இருக்கட்டும்; ஏனெனில், வெறுமனே கற்றுக்கொண்ட அல்லது சொல்லாற்றல் மிக்க அறிவை விட, செயல்பாட்டு ஞானமே மிகவும் மேலானது, அது மிகவும் கடினமானது போலவே; செயலில், வார்த்தைகள் மின்னல் போலப் பிரகாசிக்கின்றன, ஆனால் செயல்கள் இல்லாதபோது, வார்த்தைகள் செயல்களின் சக்தியால் பிரகாசிப்பதில்லை.

46. எண்ணங்கள், ஆன்மாவின் கண்ணைத் துளைத்து நம்மைக் குருடாக்குகின்றன, அதனால் மிகச் சிறந்த கட்டளைகள் கூட மிக மோசமான முறையில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

47. தங்கள் துறவறையைத் தலைவருக்குக் கீழ்ப்படிதலில் காட்டித் தங்களை வேறுபடுத்திக் கொள்ளும் (சகோதரர்களுக்கு) எதிராகப் பேய்கள் சீறுகின்றன, மேலும் அவர்கள் கீழ்ப்படிதலை உலகைக் கவலையற்ற முறையில் துறத்தலுடன் இணைத்திருப்பதால், அவர்களைக் கண்டு பற்களைக் கடிக்கின்றன.

48. தங்கள் தந்தைக்குக் கீழ்ப்படிபவர்களுக்காக, பேய்கள் எல்லாவிதமான சாக்குப்போக்குகளையும் தேடி, அவருக்குத் துன்பத்தை ஏற்படுத்துகின்றன; மேலும் இந்தச் சூழ்நிலையில் கோபம் எழும்பொழுது, அவை அவருக்கு எதிராக வெறுப்பைத் தூண்டுகின்றன, பின்னர், படிப்படியாக, அவர் நியாயமற்ற முறையில் தண்டிக்கிறார் மற்றும் பாகுபாட்டுடன் நடந்துகொள்கிறார் என்ற சாக்குப்போக்கின் பேரில், அவருக்கு எதிராக ஒடுக்குமுறையையும் வெறுப்பையும் ஊட்டுகின்றன; பேய்கள் இதைச் செய்வதற்குக் காரணம், ஆன்மாவைப் பல்வேறு வழிகளில் அசைத்து, அதைத் தந்தையின் அரவணைப்பிலிருந்து பறிப்பதற்காகவே.

49. சில சமயங்களில் பேய்கள் ஒருவரின் எண்ணங்களில் தவ வாழ்க்கை முயற்சிகளைப் பெரிதுபடுத்திப் பேசுகின்றன, மற்ற சமயங்களில் அவை எந்தப் பயனும் இல்லாதவை என்று அவற்றைக் குறைத்து மதிப்பிடுகின்றன; இதன் மூலம் சிலரிடம் ஆணவத்தையும் மற்றவரிடம் நம்பிக்கையீனத்தையும் விதைக்கின்றன. தாழ்வு மனப்பான்மைக்கு இட்டுச் செல்ல முடியாதவர்களின் முயற்சிகளை அவர்கள் உயர்த்துகிறார்கள், பெருமைக்கு இட்டுச் செல்வதற்காக; மேலும், பெருமைக்கு அடிபணிய மறுப்பவர்களுக்கு, அவர்களின் முயற்சிகள் பயனற்றவை என்று வலியுறுத்துகிறார்கள், அதன் மூலம் அவர்களைத் தாழ்வு மனப்பான்மைக்கு இட்டுச் சென்று, அவர்களைத் திகிலில் ஆழ்த்துவதற்காக.

50. நமது எண்ணங்கள் நமது தவ வாழ்க்கையைப் போற்றும்போது, அவற்றை இகழ்ச்சியுடன் தள்ளிவிட்டு, நமது ஆன்மாவைத் தாழ்த்திக்கொள்வோம்; மேலும், அவை இந்த முயற்சிகள் பயனற்றவை என்று இகழும்போது, நமது முழு வலிமையோடும் கிறிஸ்துவின் கருணையை உயர்த்துவோம்.

51. உங்கள் உடலை எவ்வளவு அடக்குகிறீர்களோ, அவ்வளவு உங்கள் மனசாட்சியை ஆராய்ந்து பாருங்கள். உங்கள் எண்ணங்களின் இரகசியத் திருட்டுகளை வேறுபடுத்தி அறிந்து, உங்களை நீங்களே அறிந்து கொள்ளுங்கள். அதன் இரகசியக் கொள்ளைக்கு உணர்ச்சியற்று இருந்து, நற்பண்புகள் வாழ்க்கையின் கடுமை மூலமாக மட்டுமே அறுவடை செய்யப்படுகின்றன என்ற கருத்தால் நாம் வழிதவறிவிடாமல் இருப்பதற்காக.

52. பயன்பாட்டிற்குக் கொண்டுவரப்படாத தங்கம், உருக்கக் கூடத்தில் வைக்கும்போது எவ்வாறு தூய்மையடைகிறதோ, அவ்வாறே ஒரு புதிய துறவியும், மடாலயத்திற்குள் தனது குணத்தைச் செம்மைப்படுத்திக்கொண்டு, பொறுமையின் சோதனைகள் மூலம் அறிவொளி பெறுகிறான். தனது சக மடாலயத்தினர் மூலம் அவர் கீழ்ப்படிதலைக் கற்கிறார், மேலும் தனது மேலதிகாரி (மடாலயத் தலைவர் அல்லது மூத்தவர்) வழங்கும் தண்டனைகள் மூலம், ஆழமான சகிப்புத்தன்மையை வளர்த்துக் கொள்ளத் தயாராகிறார். மேலும், அவர் அவமானங்களை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்று, அவமானத்தில் பணிவை நேசிக்கக் கற்றுக்கொண்டால், இந்த உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான அனைத்தையும் கடந்து, அருளால் அவருக்கு வழங்கப்பட்ட வலிமைக்கேற்ப, அவர் குணங்களில் மேலும் மேலும் பிரகாசிக்கத் தொடங்குவார்.

53. உணர்ச்சிகளின் காரணங்களைத் துண்டித்த பிறகு, சிந்தனையில் ஈடுபடும்போது மனம் ஓய்வைக் காணும்; ஆனால் உணர்ச்சிகள் துண்டிக்கப்படும் வரை, அது தனது எதிரிகளுடன் போரிட நிலையற்ற அடிகளுடன் புறப்பட்டு, சிரமத்தையும் ஆபத்தையும் அனுபவிக்கிறது.

54. சமுதாயத்தில் வாழ்ந்து, தனது நற்பண்புகளைப் பரிபூரணமாக்கிய பின், சரியான நேரத்தில் துறவறையை மேற்கொண்டால், அந்த வாழ்க்கையை மூத்தோர் பெரிதும் பாராட்டுகின்றனர். மேலும், அத்தகையவர் முதலில் தனிமையில் வெற்றிகரமாக வாழ முடியுமா என்று தங்களைச் சோதித்துக் கொள்ளட்டும்; பலவீனத்தின் காரணமாக இது தங்களுக்கு இயலாததாக இருந்தால், தங்கள் எண்ணங்களின் வஞ்சகங்களை எதிர்க்கும் பலம் இல்லாமல், தங்கள் அறிவை இழந்துவிடாமல் இருக்க, அவர்கள் சமூக வாழ்விற்குத் திரும்பிச் செல்லட்டும்.

55. அழுவும் விதவை தன் புதல்வர்களிடம் ஆறுதல் காண்பது போல, வீழ்ந்த ஆன்மாவின் ஆறுதலும் துறவுப் பயிற்சிகளில் காணப்படுகிறது; அவை நம்பிக்கையற்ற எண்ணங்களைப் போக்கி, உண்மையான மனந்திரும்புதலை ஆழப்படுத்தி, கிறிஸ்துவின் கருணையை அறிவித்து, செய்யப்பட்ட பாவங்களுக்குப் பரிகாரம் செய்கின்றன.

56. ஒரு குட்டி நாய் ஒரு குழந்தையிடமிருந்து ரொட்டியைப் பறிக்க முயற்சிப்பதைப் போல, ஒரு சூழ்ச்சி நிறைந்த எண்ணம் இதயத்திலிருந்து மனதைப் பறிக்க முயல்கிறது. ஆகவே, குழந்தைகளைப் போல, எதிரி சக்திகளின் சூழ்ச்சிகளுக்கு நாம் குருடராக இருக்க வேண்டாம், இல்லையெனில் நமது ஆன்மாவை அவர்களின் கொள்ளைக்கு ஒப்படைத்துவிடுவோம்.

57. ஒளிரும் நட்சத்திரங்களின் திரள் வானத்தை ஒளிரச் செய்வது போல, தெய்வீக வார்த்தைகளின் உண்மை, உள்ளுக்குள் கொண்டுவரப்பட்ட ஒரு விளக்கு போல, ஒரு நபரை ஒளிரச் செய்கிறது. ஆகையால், நாம் அனைவரும் ஒரே உண்மையின் உருவத்தைத் தரிப்போம், ஏனெனில் 'கர்த்தர் ஒரே மனமுள்ளவர்களை ஒரே வீட்டில் குடியிருக்கச் செய்கிறார்' (சங். 67:7).

58. சூரியன் தனது ஒளிமிகு கதிர்களால் முழுப் பூமியையும் நோக்குவதைப் போல, அன்பும் தனது ஒளிமிகு செயல்களால் ஒவ்வொரு ஆன்மாவையும் வாழ்த்துகிறது. நாம் அதைப் பெற்றால், நமது இச்சைகள் அணைக்கப்பட்டு, வானம் வரை பிரகாசிப்போம். நீங்கள் புனித அன்பை அடைந்தவுடன் எந்த வேலையையும் செய்து முடிப்பீர்கள்; ஆனால் அது இல்லாதபோது, எதிலும் வெற்றி இல்லை – அப்போது கோபம் கொந்தளிக்கிறது, பழக்கவழக்கங்கள் கரடுமுரடாகின்றன, மேலும் ஞானத்தின் பெயரால் மேற்கொள்ளப்படும் முயற்சிகளில் வீண் பெருமை கலக்கிறது.

59. முதலில் ஒருவர் தனது உணர்ச்சிகளுக்கு எதிராகப் போராட வேண்டும், மேலும் பெரும் சுயக்கட்டுப்பாட்டுடன், அந்தப் போராட்டத்தின் போது நடந்தவற்றை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்; பின்னர், தனது சொந்த அனுபவத்திலிருந்து, மற்றவர்களுக்குப் போராட்டத்தின் விதிகளைக் கற்பித்து, போரை நடத்துவதற்கான முறைகளை முன்கூட்டியே விளக்குவதன் மூலம் அவர்களுக்கு வெற்றியை எளிதாக்க வேண்டும். பிறர், ஒருவேளை நீண்டகால கடுமையான வாழ்க்கை மூலம், தங்கள் உணர்ச்சிகளை வென்றுள்ளனர், ஆயினும் அவர்கள் வெற்றிப் பாதையை அறியவில்லை, ஏனெனில், இரவு நேரப் போரில் போல, அவர்கள் முழு நிகழ்வின் போக்கையும் பின்பற்றவில்லை, மேலும் அவர்களின் மனம் எதிரியின் தீய நோக்கங்களைக் கண்டறியவில்லை.

60. அமைதியைச் சுவைத்து, ஏதேனும் ஒரு அளவிற்கு தியானம் செய்யத் தொடங்கிய எவரும், தங்கள் மனதை உடலுக்கான கவலைகளால் கட்டுப்படுத்தி, அதை ஆன்மீக அறிவிலிருந்து திசை திருப்பி, பூமியியல் விஷயங்களில் ஈடுபடுத்த ஒப்புக்கொள்ள மாட்டார்கள்; ஏனெனில், பெரும்பாலும் அது உயரங்களில் பறந்து கொண்டிருக்கும்.

61. உணர்ச்சிகள் அடக்கப்பட்டு, எதிரிகள் எந்தப் பக்கத்திலிருந்தும் தொந்தரவு செய்யாதபோது, தற்காப்பு ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை; அப்போது ஒருவர் மற்றவர்களின் ஆன்மாக்களை வளர்ப்பதற்குச் செல்லலாம். ஆனால், ஆசைகள் இன்னும் மேலோங்கி நிற்கும் போதும், மாம்சத்தின் வஞ்சகங்களுக்கு எதிரான போராட்டம் தொடரும் போதும், ஒருவர் தனது ஆயுதங்களைக் கீழே வைக்கக் கூடாது; மாறாக, தந்திரமான எதிரிகள் நமது ஓய்வைத் தாக்குவதற்கான வாய்ப்பாக மாற்றி, இரத்தம் சிந்தாமல் நம்மைப் பிடித்துவிடாதபடி, அவற்றை எப்போதும் கையில் வைத்திருக்க வேண்டும்.

62. இஸ்ரவேலர் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட நிலத்திற்குள் நுழைந்து, அங்கே வசிக்கும் மக்களை வெளியேற்றும்போது, புனித மோசே அவர்களுக்கு இந்தப் பாடத்தைக் கற்பிக்கிறார்: 'அவர்கள் வெளியேற்றப்பட்ட பிறகு அவர்களைப் பின்தொடர நீங்கள் சோதிக்கப்படாதபடி உங்களைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள்' (உபாகமம் 12:30). – தங்கள் உணர்ச்சிகளைத் துண்டித்தும், தங்கள் சொந்த இதயங்களில் கவனம் செலுத்தாதவர்களுக்கே இந்தப் பாடம் மிகவும் பொருந்தும். ஏனெனில், அத்தகைய சமயங்களில், நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு நடந்தவற்றின் பிம்பங்கள் அவற்றுக்குள் கன்றுகள் போல முளைக்கத் தொடங்குகின்றன; மேலும், அவற்றை உள்ளே நுழையத் தடுக்காமல், அடிக்கடி ஆதிக்க மனப்பான்மைக்கு ஆளாகும் சுதந்திரத்தை யார் அனுமதிக்கிறார்களோ, அவர்கள், வென்ற பிறகு, மீண்டும் தங்கள் உள்ளத்தில் உணர்ச்சிகளுக்கு ஒரு புகலிடத்தைத் திறந்து, வாழ்க்கையைச் சச்சரவுகளால் பாதுகாப்பற்றதாக்குகிறார்கள். ஏனெனில், உணர்ச்சிகள் அடக்கப்பட்டு, காளைகளைப் போல வைக்கோல் உண்ணப் பழக்கப்படுத்தப்பட்டிருந்தாலும், அவற்றை அடக்கியவரின் கவனக்குறைவால், அவை மீண்டும் காட்டுமிராண்டித்தனமாக மாறி, மிருகத்தனமான கொடூரத்தில் விழ வாய்ப்புள்ளது.

63. 'மறைவான இடத்தில் விக்கிரகத்தை வைக்கும்வன் சபிக்கப்பட்டவன்' (உபாகமம் 27:15). ஒரு பொருளை நிலத்தடியில் நிரந்தரமாக மறைப்பதற்கும், ஒரு இரகசிய இடத்தில் வைப்பதற்கும் ஒரே மாதிரியானவை அல்ல. நிலத்தடியில் மறைக்கப்பட்டு, புலன்களுக்கு இனி உணரப்படாதது, காலப்போக்கில் நினைவிலிருந்து அழிந்துவிடுகிறது; ஆனால் ஒரு இரகசிய இடத்தில் வைக்கப்பட்டது, வெளிநபர்களுக்கு மறைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அதை வைத்தவருக்கு அடிக்கடி தெரியும், அதனால் அது தன்னைப் பற்றிய நினைவைப் புதுப்பிக்கிறது. மனதில் தோன்றி, வெளியேற்றப்படாமல் இரகசியமாக வளர்க்கப்படும் ஒவ்வொரு வெட்கக்கேடான எண்ணமும், ஒரு இரகசிய இடத்தில் வைக்கப்பட்ட விக்கிரகத்தைப் போன்றது. இதைச் செய்பவர் சட்டத்தால் விதிக்கப்பட்ட தண்டனைக்கு ஆளாவார்; ஏனெனில், ஒரு வெட்கக்கேடான எண்ணத்தை வளர்ப்பது என்பது ஒரு விக்கிரகத்தை வழிபாடு செய்வதற்குச் சமம்.

64. மனதைக் கெடுக்கும் உருவங்களை இதயத்திற்குள் நுழைய அனுமதிக்கக் கூடாது; ஏனெனில், இதயம் அசுத்தமான எண்ணங்களின் இருளில் மூழ்கினால், அது ஒருவிதத்தில், அதன் விருப்பத்திற்கு எதிராக வலுக்கட்டாயமாக ஒரு காமச் செயலுக்குள் இழுக்கப்படுகிறது.

65. புனித ஆவியானது, எந்த வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றும் ஒவ்வொருவரும் அத்தகைய முன்மாதிரிகளால் உண்மைக்கு வழிநடத்தப்பட வேண்டும் என்பதற்காக, புனிதர்களின் வாழ்க்கையைப் பதிவு செய்துள்ளது.

66. சமீபத்தில் உலகின் குழப்பங்களிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டவர்கள் மௌனமாக இருக்க (மடாலயத்தின் அல்லது தங்கள் வீட்டின் சுவர்களுக்குள்) அறிவுறுத்தப்பட வேண்டும். மேலும், அடிக்கடி வெளியே செல்வதன் மூலம் புலன் அனுபவங்கள் மூலம் இதயத்தின் காயங்களை மீண்டும் திறக்கவோ, அல்லது பழைய பாவங்களுக்கு அருகில் புதிய விக்கிரகங்களைக் கொண்டுவரவோ கூடாது. புதிதாக உலகைத் துறந்தவர்களுக்கு இந்த மௌனம் கடினமானது; ஏனெனில், இடைவிடாமல் தொடர்ச்சியாக வந்த பல பணிகளால் முன்னர் அவ்வாறு செய்ய அவகாசம் இல்லாத நிலையில், நினைவாற்றல் தன்னுள் சேமித்து வைத்திருந்த அனைத்து அசுத்தங்களையும் கிளறிவிடுகிறது. ஆனால் இது ஆரம்பத்தில் மட்டுமே; காலப்போக்கில், பொறுமை என்ற ஆயுதம் ஏந்திய மௌனம், அசுத்தமான எண்ணங்களின் குழப்பத்திலிருந்து மனதை முழுமையாக விடுவிக்கும்.

67. பாவத்திலிருந்து புதிதாக விலகிய ஒருவரின் மனம், நீண்டகால நோய்க்குப் பிறகு தனது பலத்தை மீண்டும் பெறத் தொடங்கும் உடலைப் போன்றது; அது இன்னும் முழுமையாகக் குணமடையாததால், ஒரு சிறிய தூண்டுதல் கூட நோயை மீண்டும் வரச் செய்யக்கூடும். அதன் பலம் இன்னும் பலவீனமாகவே உள்ளது; அதனால்தான், மக்கள் கூட்டத்தில் தன்னை இழந்து உணர்ச்சி பெருக்கெடுக்க வழிவகுத்தால், மீண்டும் உணர்ச்சி எழாமல் ஒருவர் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும். தவம் செய்து வலிமையுடனும் முதிர்ச்சியுடனும் வளர்ந்தவர்கள், இங்கு சென்று போரிடலாம்; ஆனால், இன்னும் போராடத் தகுதியற்றவர்கள், மௌனமாகவும் வீட்டிலேயே தங்கியும், தங்களுக்கு ஒரு பாதுகாப்பான புகலிடத்தைக் கண்டறிய வேண்டும்.

68. உண்மையான அக அமைதி நிலவும்போது, உணர்ச்சிப் பரவசங்கள் மட்டுமல்ல, அவற்றின் நினைவுகளும் மங்கிவிடும்; அப்போது ஆன்மா, தன்னுள் அமைதியாக வசித்து, முன்பு தன்னில் பதியவைக்கப்பட்டு உள்ளுக்குள் பதுங்கியிருக்கும் பிம்பங்களைப் பிரித்தறிந்து, ஒவ்வொன்றோடும் போராடி, அவற்றை இதயத்திலிருந்து கிழித்தெறியும் திறன் பெறுகிறது. ஆனால், ஒரு பின் ஒருவராகப் படிமங்கள் வரும்போது, முந்தைய பதிவுகளை அழிக்க முடிவதில்லை; ஏனெனில், மனம் புதிய படிமங்களால் நிரம்பியிருக்கும், அவை தங்கள் இடைவிடாத கவர்ச்சியின் மூலம் ஆன்மாவின் பார்வையை மறைக்கின்றன. ஆற்றின் அடியை உலரக் காண விரும்புவோர், தாங்கள் தேடும் பொருள் இருப்பதாகக் கருதும் அதே இடத்தில் நீரை அள்ளுவதால் எந்தப் பயனும் அடைய மாட்டார்கள்; ஏனெனில், காலி செய்யப்பட்ட இடம் உடனடியாகப் பாயும் நீரால் நிரப்பப்பட்டுவிடும்; மேலும், நீரோட்டம் மேலிருந்து தடுக்கப்படும்போது, மீதமுள்ள நீர் தானாகவே வற்றிவிடுவதால், ஆற்றின் படுகை எளிதில் வெளிப்படுகிறது, இது விரும்பிய ஆய்வுக்கு நிலத்தை உலரச் செய்கிறது: அதனால், புலன்கள் இனி எந்த வெளிப்புறத் தூண்டுதல்களையும் வழங்காதபோது, உணர்ச்சிகளின் பதியப்பட்ட பிம்பங்களை நீக்கிவிடுவது எளிது; ஆனால், ஒரு பெருவெள்ளத்தைப் போல, அவை புதிய மற்றும் புதிதான பதிவுகளை வழங்கும்போது, உணர்ச்சிகரமான பிம்பங்கள் மற்றும் உந்துதல்களிலிருந்து ஆன்மாவை முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்துவது கடினம் மட்டுமல்ல, முற்றிலும் சாத்தியமற்றது.

69. தீர்க்கதரிசி கட்டளையிடுகிறார்: 'பபிலோனின் விதைகளை அழித்துவிடுங்கள்' (எரே. 50:16). நமக்கு, அறிவுறுத்தல் என்னவென்றால், இந்தப் படிமங்கள் இன்னும் புலன்களின் கருப்பையில் இருக்கும்போதே அவற்றை வேரோடு பிடுங்கிவிட வேண்டும். அப்போதுதான், அவை இதய மண்ணில் விழுந்து முளைக்காமலும், அவற்றுடன் அடிக்கடி உரையாடும் மழையால் நீர் பாய்ச்சப்பட்டு தீய பழங்களைக் கொடுக்காமலும் இருக்கும். இன்னொரு தீர்க்கதரிசி, உணர்ச்சிகள் பக்குவமடையும் வரை காத்திருக்காமல், அவை மார்பகத்தில் பாலூட்டும் குழந்தைகளைப் போல இருக்கும்போதே அவற்றை அழிப்பவர்களைப் புகழ்கிறார்: 'உங்கள் குழந்தைகளைப் பிடித்துப் பாறையின் மீது மோதி உடைப்பவர் பாக்கியவானாகிறார்' (சங். 136:9). யோபுவின் வார்த்தைகளும் இதேபோன்ற ஒரு கருத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன: 'தேளங்களுக்கு உணவு இல்லாததால் அவை அழிந்தன' (4:11). உணர்ச்சியின் சூழ்ச்சித் தன்மையைச் சித்தரிக்க விரும்பிய மாபெரும் யோபு, அதற்கு 'தேனீயப் புலி' என்று ஒரு சிக்கலான பெயரை உருவாக்கினார் என்பது தெளிவாகிறது; இது மிக வலிமையான சிங்கம் மற்றும் அனைத்து உயிரினங்களிலும் மிகச் சிறியதான தேனீ ஆகியவற்றின் பெயர்களை இணைக்கிறது; ஏனெனில், உணர்ச்சிகளின் தாக்குதல், எறும்புகளைப் போலத் தெரியாமல் ஊர்ந்து நுழையும் நுட்பமான எண்ணங்களில் தொடங்குகிறது, ஆனால் பின்னர் அது வளர்ந்து, அத்தகைய தாக்குதல்களுக்கு உள்ளானவர்களுக்கு ஒரு சிங்கத்தின் தாக்குதலைப் போலவே ஆபத்தானதாகிறது. அப்படியென்றால், ஏன் ஒரு துறவி தனது உணர்ச்சிகளை அவற்றின் அற்பமான தன்மையை ஒரு தூண்டிலாகப் பயன்படுத்தி, அவை எறும்புகளைப் போல சிறியதாக இருக்கும்போதே வெல்ல வேண்டும்? ஏனெனில், அவை ஒரு சிங்கத்தின் வலிமையைப் பெற்றுவிடுமானால், அவை வெல்ல முடியாதவையாகி பெரும் துன்பத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. இங்கு, அவற்றுக்கு எந்த வகையிலும் தீனி போடக்கூடாது; ஏனெனில், பலமுறை முன்பே கூறப்பட்டபடி, அவற்றின் உணவானது, புலன்கள் வழியாக நுழையும் காமக்கிரகங்களின் உருவங்களாகும். அவை காமக்கிரகங்களைப் போஷித்து, ஒவ்வொன்றும் தனது சிலையை ஆன்மாவிற்கு எதிராக ஆயுதமேந்தச் செய்கின்றன.

70. மேலும், ஆலயத்தில், சட்டம் கொடுத்தவர் 'கட்டப்பட்ட ஜன்னல்களை' (எசே. 41:16) அமைத்தார் – அதன் மூலம், தங்கள் இதயங்களை ஒரு ஆலயத்தைப் போல தூய்மையாக வைத்திருக்கத் தீர்மானிப்பவர்கள், அங்குள்ள கம்பி வேலிக் ஜன்னல்கள் அசுத்தமான எதுவும் உள்ளே நுழையாமல் தடுப்பதைப் போல, அவர்கள் தங்கள் புலன்களை வரவிருக்கும் நியாயத்தீர்ப்பின் பயத்தால் கவசமிட வேண்டும்; இது புதிதாக எழும் மற்றும் ஊடுருவும் அசுத்தமான கற்பனைகளின் நுழைவைத் தடுக்கும் ஒரு கம்பி வேலியைப் போல இருக்க வேண்டும்.

71. 71. எரிச்சலூட்டும் (வெறிமய) காட்சிகளுக்கு எதிராகப் போராடும்போது, வருங்காலத் தண்டனைகளின் அச்சத்தின் மூலம், கடலில் வீசப்படும் ஒரு கப்பல் போலத் தீவிரமான போராட்டத்திற்குத் தங்களைத் தள்ளிக்கொள்ளும் எவரும்; தாக்குதல்களை உணராமலேயே, தங்களைத் தாக்குபவர்களை எளிதில் வென்றுவிடுவார்கள், அதனால் அவர்கள் கூறுவார்கள்: 'அவர்கள் என்னை அடித்தார்கள், ஆனாலும் எனக்குக் காயம் ஏற்படவில்லை; அவர்கள் என்னை நிந்தித்தார்கள், ஆனாலும் நான் அதைக் கவனிக்கவில்லை' (நீதிமொழிகள் 23:35), அதாவது, என்னை நிந்திக்க எண்ணி அவர்கள் என்னை அடித்தார்கள், ஆனாலும் நான் அடியை உணரவே இல்லை, ஏனெனில் 'அவர்களுடைய அம்புகள் குழந்தைகளின் புண்களைப் போன்றிருந்தன' (சங்கீதம் 63:8); அவர்களுடைய ஏளனப் பேச்சுகளுக்கு நான் செவிசாய்க்கவில்லை, அவர்கள் இருப்பதை நான் அறிந்திருந்தேன் என்பதற்கான மிகச் சிறிய அறிகுறியைக் கூட நான் காட்டவில்லை.

72. தங்கள் தீர்மானத்தில் உறுதியாக நிற்காமல், மீண்டும் பழைய எண்ணங்களுக்கு அடிபணிந்து, தாங்கள் கைவிட்டவற்றிற்கு அடிக்கடி திரும்புகிறவர்களுக்கு, உலகியல் காரியங்களைத் துறப்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை. இத்தகையோருக்கு எச்சரிக்கையாக, லோத்தின் மனைவி, திரும்பிப் பார்த்ததால் உப்புத் தூணாக மாற்றப்பட்டதைப் போல, அவர்களும் அதனுடன் கொண்டிருக்கும் பற்றை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். நாம் விலகிவிட்ட ஒன்றின் மீதான அடிக்கடி ஏற்படும் நாட்டங்கள், இன்னும் வேரூன்றாத ஒரு நல்ல பழக்கத்திலிருந்து நம்மை சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி பின்னோக்கி இழுக்கும்; மேலும், முன்னேறிச் செல்லும் நமது உந்துதலைப் பலவீனப்படுத்தி, நம்மை முழுவதுமாகத் தங்கள்பால் ஈர்த்து, நமது முந்தைய தீய வழிகளுக்குத் திரும்பும்படி நம்மைக் கட்டாயப்படுத்தும். அதனால் பழைய, தீய பழக்கம் மேலும் வலுப்பெறும், மேலும் அது முன்பு தொடங்கப்பட்ட நல்லொழுக்கப் பயிற்சிக்குத் திரும்புவதை அரிதாகவே அனுமதிக்கும். ஏனெனில் பழக்கம் பயிற்சிக்கு வழிவகுக்கிறது, பயிற்சி இரண்டாவது இயல்பாக மாறுகிறது; இருப்பினும், ஒருவரின் இயல்பை மாற்றுவதும் திருப்புவதும் கடினம். தன் பழக்கவழக்கங்களைப் பின்பற்றும் ஆன்மாவைக் கவனியுங்கள், அது தன் சிலைகளின் மீது ஆணியால் அடிக்கப்பட்டது போல அமர்ந்திருக்கிறது: 'உனக்கு முன்பாக நான் எழ முடியாது, ஏனெனில் நான் இயல்பாகவே ஒரு பெண்' என்று அது கூறுகிறது ( , ஆதியாகமம் 31:35). மேலும், இந்த உலகியல் காரியங்களில் நீண்ட காலமாக ஓய்வடைந்த ஆன்மாவானது, அவற்றை சிலைகளைப் போலப் பற்றிக்கொண்டு, அவற்றுடன் மிகவும் பிணைக்கப்பட்டு, அவற்றிலிருந்து பிரிய முடியாமலும் பிரிய விரும்பாமலும் இருக்கிறது.

73. தீயோருடனான தொடர்பு ஒரு தொற்று நோயை விட மிகவும் சீரழிக்கும் என்பதை அறிந்து, தேவனுடைய பரிசுத்தவான்கள் நகரங்களிலிருந்து தப்பி ஓடினார்கள். எலியா, யூதாவை விட்டுவிட்டு, காட்டு மிருகங்கள் நிறைந்த பாழடைந்த மலையான கர்மெல் மலையில் வசித்தார். அவருடைய சீடரான எலிஷா, பாலைவனத்தின் மீதான தனது அன்பில் இந்த ஆசிரியரின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றினார். மேலும், உடல் வாழ்வின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வது எவ்வளவு எளிது என்பதை வெளிப்படுத்த, யோவான் யோர்தான் பாலைவனத்தில் வசித்து, வெட்டுக்கிளிகள் மற்றும் காட்டுத் தேனை உண்டார். ஒருவேளை மோசேவும், இஸ்ரவேலர் ஒரு நாள் மட்டுமே மன்னாவைச் சேகரிக்க வேண்டும் என்று சட்டமளித்ததன் மூலம், இதேபோன்ற ஒன்றை முன்னறிவித்திருக்கலாம்; இது, ஒருவரின் உடல் வாழ்வாதாரத்திற்கான கவலை ஒரு நாளுக்குள் மட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதைக் கற்பிப்பதற்காகச் செய்யப்பட்டது. உண்மையில், 'யாரைக் குறித்து உலகம் தகுதியற்றதாக இருந்தது' என்ற அனைத்துப் புனிதர்களும், மக்கள் வசிக்கும் உலகத்தைக் கைவிட்டு, 'பாலைவனங்களில் அலைந்தனர்' (எபி. 11:37–38). அவர்கள் மனிதகுலத்தின் கவர்ச்சிகரமான தீயொழுக்கங்களிலிருந்து தப்பி ஓடினார்கள். ஏனெனில், அவர்களின் பேரார்வத்தின் வலிமை, ஒரு பெருவெள்ளத்தைப் போல, அழிவைத் தரும் உலகியல் வாழ்க்கையின் பொதுவான ஓட்டத்தில் அவர்களை இழுத்துச் செல்லாமல் இருப்பதற்காகவே இது செய்யப்பட்டது.

74. நாம் கடவுளின் சாயலில் படைக்கப்பட்டிருக்கிறோம், அதனால் நாம் அவருடைய குணங்களை நமது உள்ளத்தில் பாதுகாக்க வேண்டும், மேலும் ஒரு முன்மாதிரியான வாழ்க்கையை வாழ்வதன் மூலம், நம்மைப் பார்க்கிறவர்களுக்கு கடவுளின் சாயலின் தெளிவான அடையாளங்களைக் காட்ட வேண்டும். 'நான்,' என்கிறார் கடவுள், 'தாராளமும் இரக்கமும் உடையவன், கோபத்திற்குத் தாமதிப்பவன், நிலைத்த அன்பில் செழிப்பானவன்' (சங். 102: 8; யோனா 2: 13), மேலும் நான் நீதியை நிலைநிறுத்துகிறேன். இவை தெய்வீக முகத்தின் அம்சங்கள். இவற்றின் மூலம், கடவுளின் சாயலைப் பெற்று, தெய்வீகத்திற்கு உறவினராக மாறிய ஆன்மா அடையாளம் காணப்படுகிறார். கடவுள் மீதான அன்பால் தூண்டப்பட்டு, தெய்வீக பரிபூரணத்தை அடைய முயன்று, தாம் இணைக்கப்பட்டுள்ள உடலின் பிணைப்புகளால் கட்டுண்டு, அது சுய-தூய்மைக்கான தனது தேடலில் தொடர் உழைப்புகளை மேற்கொள்கிறது, இறுதியில் தெய்வீக இயல்பை வேறுபடுத்திக் காட்டும் கருணை, நீண்டகாலப் பொறுமை, அன்பு மற்றும் மனிதகுலத்தின் மீதான அன்பு ஆகியவற்றைப் பெறுவதில் வெற்றி பெறுகிறது. பின்னர் அவள் 'தேவதூதர்களை விடச் சற்றே தாழ்ந்தவளாகிறாள்' (சங். 8:6).[76]

75. உலகியல் கலக்கங்களிலிருந்து தப்பி ஓடுபவர், வாழ்க்கையின் வீண் பெருமைகளால் தங்களைத் தொந்தரவு செய்ய அனுமதிக்காதவர், மற்றும் அற்பமான மற்றும் பொறுப்பற்ற நபர்களின் சபையைத் தவிர்ப்பவர், தங்கள் பெரும்பாலான நேரத்தை வீட்டில் மௌன ஜெபத்திலும் தேவ வார்த்தையை ஆராய்வதிலும் செலவிடுகிறார்கள்; மேலும், அரிதாக வீட்டை விட்டு வெளியேறும்போது, கண்ணியமாகவும், சாந்தமாகவும், எரிச்சலடையாதவராகவும், இரக்கமுள்ளவராகவும், சகோதரத்துவத்துடனும் காணப்படுகிறார்கள்; இப்படிப்பட்ட ஒருவரை, தேவனுடைய உண்மையான ஆர்வமுள்ள ஊழியக்காரன் என்றும், தேவனுடைய நன்மையின் தெய்வீகக் கதிர்களால் ஒளிரச் செய்யப்பட்டு, மிகவும் அழகான மலர்களைப் போன்ற நற்பண்புகள் மூலம் தெளிவாகத் தேவனுக்கு ஒப்பான தன்மையை வெளிப்படுத்தும் தேவனுடைய உண்மையான சாயலும் உருவமும் என்று யார்தான் அழைக்க மாட்டார்கள்?

76. இவை கடவுளின் – மற்றும் கடவுளைப் போல ஆவல் கொண்ட ஒரு நபரின் – வேறுபடுத்தும் அம்சங்கள்: மென்மை, தீங்கற்ற தன்மை, கோபமின்மை, பொறாமை இல்லாமை, தாராளம், இரக்கம், மன்னிப்பு, நன்மையின் மீதான அன்பு, கருணை, மரியாதை, மற்றவர்களின் நலனில் அக்கறை, பழகுவதில் இனிமை, உதவிகரமான தன்மை, சுய அன்பு இல்லாமை, – சுருக்கமாக, கடவுள் தம்முடைய நன்மையின் மிகுதியை வெளிப்படுத்தும் அனைத்திலும், 'தீயவர் மேலும் நன்மையார் மேலும் தன் சூரியனை உதிக்கச் செய்து, நீதிமான்கள் மேலும் அநீதியானவர்கள் மேலும் மழை பெய்யச் செய்கிற' (மத்தேயு 5:45) அவர், கடவுளைப் பின்பற்ற முயற்சிப்பவர் இவ்வியல்புகளால் அறியப்படுகிறார்.

77. இந்த அறிவுரை மட்டும் பக்திமிக்கவர்கள் குற்றமற்ற வாழ்க்கையை எப்படி வாழ்வது என்பதைக் கற்றுக்கொள்வதற்குப் போதுமானதாக இருக்கும்; ஆனால், சிலரை இதற்கு வழிநடத்துவது எவ்வளவு கடினம் என்பதை அறிந்து, புனித பவுல், பல அறிவுரைகள் மூலம், உலகப் பற்றற்ற வீண் விஷயங்களிலிருந்து நமது மனதைத் திருப்பி, பல்வேறு புகழ்ச்சி வார்த்தைகளால் நமது ஆர்வத்தைத் தூண்டி, திறமையாக முயற்சி செய்கிறார். ஒரு இடத்தில் அவர் கூறுகிறார்: 'நீங்கள் தேவனுடைய ஆலயமாயிருக்கிறீர்கள்' (1 கொரி. 3:16); மற்றொரு இடத்தில்: 'ஒளியின் பிள்ளைகளாய் நடவுங்கள்' (எபே. 5:8); இன்னொரு இடத்தில்: 'கிறிஸ்துவின் நற்செய்திக்குத் தகுதியாய் நடவுங்கள்' (பிலி. 1:27); மேலும்: 'உங்கள் உடல்கள் கிறிஸ்துவின் அங்கங்கள்' (1 கொரி. 6:15); ஒரு இடத்தில் அவர் நம்மை 'பரிசுத்தரும் குற்றமற்றவர்களும்' (எபே. 1:4) என்று அழைக்கிறார், மற்றொரு இடத்தில் – 'குற்றமற்றவர்களும், தூய்மையானவர்களும், களங்கமற்ற தேவனுடைய பிள்ளைகளாக' (பிலி. 2:15). இவை இன்னும் நம்மில் முழுமையாக இல்லாவிட்டாலும், அவை ஏற்கெனவே நம்மில் இருப்பது போல அவர் பேசுகிறார்—நாம் அவ்வாறு இல்லையென்று நிரூபித்தால், அந்தப் புகழ்ச்சி நிந்தனையாகவும் ஏளனமாகவும் மாறிவிடுமோ என்று அஞ்சி, நாம் அவ்வாறு ஆவதற்கும் நிலைத்திருப்பதற்கும் முழு ஆர்வத்துடன் பாடுபடுவதே இதன் நோக்கமாகும். புனிதத் திருத்தூதர் ஏன் இந்தப் புகழ்ச்சிகளுக்குள் மட்டும் தம்மை மட்டுப்படுத்திக் கொள்ளாமல், நாம் 'கிறிஸ்துவின் முழுமையான வளர்ச்சியின் அளவை' (எபே. 4:13) அடையக்கூடிய பல்வேறு வழிகளையும் முறைகளையும் எடுத்துரைக்கிறார்?

78. முதலாவதாகவும் மிக முக்கியமாகவும், நாம் இவ்வுலகத்திற்குச் செத்து உலகத்திற்குச் சிலுவையில் அறையப்பட வேண்டும் என்று அவர் கோருகிறார், அதனால் நாம் இந்த உலகின் இன்பங்களையோ அல்லது துன்பங்களையோ சிறிதளவும் உணராமல் இருப்பதற்காக. 'நீங்கள் மரித்துவிட்டீர்கள், உங்கள் ஜீவன் கிறிஸ்துவுடனே தேவனுக்குள் மறைந்திருக்கிறது' (கொலோ. 3:3) என்று அவர் கூறுகிறார். கிறிஸ்துவுடன் ஐக்கியப்பட்டவர்கள் எப்படி வாழ்கிறார்கள் என்பதைக் காட்ட விரும்புகிறார்—'மேலானவைகளைத் தேடி', 'மேலானவைகளைக் குறித்து சிந்தித்து' வாழ்கிறார்கள்—'உலகத்தின் ஆரம்பப் பொருட்களுக்கு' மரித்து, இனி அவற்றுக்கு இணங்க வாழாமல் இருக்கிறார்கள். மேலும் அவர் கூறுகிறார்: 'மரணத்திலிருந்து எழுப்பப்பட்டவர்களாக உங்கள் உடல்களைக் கடவுளுக்கு அர்ப்பணியுங்கள்' (ரோமர் 6:13). ஒருபுறம், ஆவியின் -க்கு எதிராக இச்சையோடு செயல்படும் மாம்சத்தின் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுவதற்கு நாம் சரியாக மரிக்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்புகிறார்; மறுபுறம், கடவுளின் திருப்திக்காக நற்பண்புச் செயல்கள் செய்யப்படும் ஒன்றின் மூலம் நாம் வாழ வேண்டும் என்று நமக்குக் கட்டளையிடுகிறார். அதனால்தான், "பூமியிலுள்ள தங்கள் அங்கங்களை மரிப்பித்த" (ரோமர் 12:1; கொலோ. 3:5) மற்றும் 'வாழ்க்கையின் புதுமையில்' நடப்பவர்கள் (ரோமர் 6:4), அவர்கள் தங்கள் மாம்சக் குணுகளை மரிப்பித்து, தீமைக்கு இழுக்கப்படாமலும், நற்செயல்களைச் செய்வதில் சோம்பலாயிருக்காமலும் இருக்கிறார்கள்; ஏனெனில், ஒரு வாழும் பலியாக இருப்பதால், அவர்கள் இதற்கான வலிமையை இழக்கவில்லை, மாறாக, பூத்துக் குலுங்கும் இளஞ்செடியைப் போல, மாம்சத்தின் நீண்டகால விரோதத் திட்டங்களுக்கு எதிராக அதைப் பயன்படுத்துகிறார்கள்; இந்த முட்டாள்தனமான விருப்பங்களால் இனி அவர்கள் வழிதவறவில்லை, ஏனெனில் அவர்கள் மாம்சத்தின் வாழ்க்கையிலிருந்து முற்றிலும் ஆவிக்குரிய வாழ்க்கைக்கு மாறிவிட்டார்கள், மேலும் மாம்சத்தின்படி அல்ல, ஆவியினாலே வாழ்கிறார்கள்.

79. இன்னும் மாம்சத்தில் ஆடை அணிந்திருந்தும், அதன் ஒழுங்கற்ற கோரிக்கைகளால் கலக்கமடையாமல் இருப்பவர்களுக்கு, திருத்தூதர் கூறுகிறார்: 'நீங்கள் மாம்சத்தில் இல்லை, ஆவியில் இருக்கிறீர்கள்' (ரோமர் 8:9). ஏனெனில், பாவம் இனி அவர்களுடைய மரணத்திற்குரிய சரீரத்தில் ஆட்சி செய்யவில்லை; மனதின் நியாயப்பிரமாணத்திற்கு விரோதமாக, அவர்களுடைய உறுப்புகளில் இருக்கும் ஒரு நியாயப்பிரமாணத்திற்கு அவர்களை அடிமைப்படுத்தி, அவர்களுடைய சொந்த இச்சைக்குக் கீழ்ப்படிவதற்கு வலுக்கட்டாயமாகத் தள்ளவும் இல்லை; ஆனால், கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் இருக்கும் ஜீவனுடைய ஆவியானவரின் நியாயப்பிரமாணம் ஆட்சி செய்தது, அவர்களைக் கிறிஸ்துவின் கட்டளைகளுக்கு முழுமையான கீழ்ப்படிதலுக்குக் கொண்டுவந்தது. இந்த ஏற்பாட்டில், அவர்கள் தங்கள் உள்மனிதனுக்குச் சிறந்தவற்றில் வெறுமனே மகிழ்ந்துவிடுவதில்லை, மாறாக, நற்பண்புக்காக, முன்னர் அதைத் திருப்திப்படுத்த அனுமதிக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு முந்தைய கீழ்ப்படியாமையையும், அதற்கு முரணான முயற்சிகளால் உடலில் பழிவாங்கத் தயாராக, அவனைப் பரிபூரணப்படுத்துகிறார்கள். – இந்த 'தண்டனை' என்ன, அது எப்படி நிறைவேற்றப்படுகிறது என்பது பற்றி, அப்போஸ்தலர் பின்வருமாறு போதிக்கிறார்: 'முன்பு நீங்கள் உங்கள் உறுப்புகளைத் தீட்டிற்கும் சட்டமில்லாததற்கும் அடிமைகளாக ஒப்புக்கொடுத்து, அதுவே சட்டமில்லாததற்கு வழிவகுத்ததுபோல, இப்பொழுது உங்கள் உறுப்புகளை நீதியின் அடிமைகளாக ஒப்புக்கொடுங்கள், அதுவே பரிசுத்தத்திற்கு வழிவகுக்கும்' (ரோமர் 6:19). பழக்கத்தால் வெல்லப்பட்டு, ஒரு கெட்ட பழக்கத்தை நல்ல பழக்கமாக மாற்றக் கட்டாயப்படுத்தப்படுபவர்கள், இந்த உழைப்பு எவ்வளவு பெரியது என்பதை அறிவார்கள். உழைப்பு பெரியது, ஆனால் தங்களைத் தாங்களே பாராமல் உழைப்பவர்கள், தேவனுடைய கிருபையினால் இதில் வெற்றியடைகிறார்கள். பல பின்னடைவுகளையும், முன்னேறிச் செல்ல பல முயற்சிகளையும் கடந்த பிறகு, அவர்கள் இறுதியாக அடிமைத்தனத்தில் சிக்கியிருந்த தீய நாட்டங்களிலிருந்து முழுமையாக விலகி, தங்கள் முழு மனப்பான்மையையும் மோசமானதிலிருந்து சிறந்ததாக மாற்றிக்கொள்கிறார்கள்—அதன் மூலம் தங்கள் எல்லா உறுப்புகளையும் விரோதமான உணர்ச்சிகளுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தி, அவற்றை அநீதியின் கருவிகளிலிருந்து நீதியின் கருவிகளாக மாற்றுகிறார்கள்.

80. மனத்தின் அசைவுகளை உன்னிப்பாகக் கவனியுங்கள்; அது எப்படிப் பொருட்களின் நினைவுகளைக் கொண்டுவருகிறது என்பதையும், அந்தப் பொருட்களின் பிம்பங்களை அது பாரபட்சத்துடன் அல்லது பாரபட்சமின்றி ஏற்றுக்கொள்கிறது என்பதையும் கவனியுங்கள். பலர் தங்கள் செயல்களை விட எண்ணங்களில் தங்கள் உணர்ச்சிகளுக்கு அதிகம் அடிபணிகிறார்கள்; அவற்றுக்கு மௌனமாக ஒப்புக்கொண்டு, அவற்றில் இன்பம் காண்கிறார்கள். உள்ளுக்குள் அவர்கள் வீழ்ந்துவிட்டார்கள், ஆனாலும் அவர்களைப் பின்தொடரும் கண்ணுக்குத் தெரியும் தவறுகள் எதுவும் இல்லை. மேலும், சிலர் வெளிப்படையாக முற்றிலும் குற்றமற்றவர்களாகத் தோன்றுகிறார்கள் – இருப்பினும், உள்ளே மறைந்திருக்கும் அசிங்கத்தை அவர்களே அறிந்திருக்கிறார்கள், மேலும் அவர்கள் வெட்கப்படுகிறார்கள், ஏனெனில் கண்ணுக்குத் தெரியாதது கண்ணுக்குத் தெரிவதன் நேர்மாறானது; உண்மை அவர்களின் மரியாதைக்குரிய வெளித்தோற்றத்தை மறுத்து, அவர்களின் மனசாட்சி நியாயமான அவமானத்தை உணரச் செய்கிறது. அத்தகைய நபரின் ஆன்மா தவறான எண்ணங்களைக் கொண்டிருந்து, வெட்கக்கேடான உணர்வுகளால் நிரம்பியிருக்கும்போது, அவர் ஒரு சவப்பெட்டியில் இருந்து எவ்வாறு வேறுபடுகிறார்? அவன் ஒரு சவப்பெட்டியை விட மோசமானவன் அல்லவா? சவப்பெட்டிகள் தங்கள் துர்நாற்றத்தை நீண்ட காலம் தக்கவைத்துக் கொள்வதில்லை, உடலில் ஈரப்பதம் இருக்கும் வரை துர்நாற்றம் நீடிக்கிறது, ஆனால் உடலின் திரவங்கள் வற்றிவிடும்போது, துர்நாற்றம் நின்றுவிடுகிறது; ஆனால், வெட்கக்கேடான எண்ணங்களால் நிரம்பிய இதயம், எப்போதும் அருவருப்பைத் தூண்டுகிறது, அது அழுகும் உடலை விட மோசமான நாற்றத்தை உடையது – மேலும் அது அதன் சொந்த அவமானத்தில் மட்டுமே இன்பம் காண்கிறது.

81. இன்பமும் துன்பமும் விருப்பத்தைப் பின்தொடர்வதைப் போல (முந்தையது அதன் நிறைவின் போதும், பிந்தையது அதன் நிறைவின்மையின் போதும்), விருப்பம் உணர்வால் தூண்டப்படுகிறதோ (புறப்பொருட்களிலிருந்து வரும் ஒரு பதிவால், அல்லது அவற்றைப் பற்றிய எண்ணங்களால்); அதுபோல, பிந்தையதை (அச்சம், எண்ணம்) எழ அனுமதிக்காதவன், முந்தையதற்கு (ஆசை மற்றும் இன்பம் அல்லது துன்பம்) இடமளிக்கிறான்: வாயிலில் சிக்கிய பாம்பின் தலையை நசுக்குபவர், அதன் தலையைத் தொடர்ந்து மீதமுள்ள உடலை வாசலுக்கு வெளியே விட்டுச் செல்வது போல, தலையானது முன்னோக்கித் தள்ளப்பட்டு ஒரு தெளிவான வழியைக் கண்டறிந்திருந்தால், சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அந்த உடல் முழுவதும் சுதந்திரமாக வாயிலின் வழியாக ஊர்ந்து சென்றிருக்கும். இதுவே சுயநினைவு அல்லது நிதானத்தின் விதி.

82. யாராவது ஒரு தீய செயலை விரும்பினால், அவர் தனது விருப்பத்தை நிறைவேற்றினாலும் சரி, இல்லாவிட்டாலும் சரி, இரண்டுமே அவருக்கு சமமாக தீங்கு விளைவிக்கும் – அதாவது, முதலாவதில் மகிழ்ச்சியும், இரண்டாவதில் துக்கமும். ஏனெனில் இந்தத் துக்கம், புனித பவுலின் வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், 'இரட்சிப்பிற்கு வழிவகுக்கும் மனந்திரும்புதலைக் கொண்டுவரும்' 'தேவன் ஏற்படுத்துகிற துக்கம்' அல்ல (2 கொரி. 7:10); மேலும் இந்த மகிழ்ச்சி, தெளிவான மனச்சாட்சியுடன் மகிழ்பவர்கள் அனுபவிக்கும் இறைவனுடைய மகிழ்ச்சியும் அல்ல (பிலி. 4:4). இந்த மகிழ்ச்சி, ஆன்மாவின் ஒருவித மாயையால், ஒரு பேயால் ஊட்டப்பட்டது; ஏனெனில் அது உண்மையான நன்மையின் அனுபவத்தைச் சார்ந்திருக்காமல், அதன் மாயையால் மயக்கப்படுவதைச் சார்ந்துள்ளது.

83. நற்பண்பு, தனக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட மனதை சாத்தியமான வெற்றியை நோக்கி வழிநடத்தும் முறையின் தனித்துவமான அம்சங்கள் இவை. நற்பண்பு மிக விலகி இருப்பது போல் தோன்றாமல், வெற்றியானது வெகு தொலைவில் இல்லை என்று காட்டப்படுகிறது; ஆனாலும் அது ஓய்ந்து நிற்கவில்லை, அதனால் அதைத் துரத்திக் கொண்டிருப்பவர்களால் அதை அடைய முடியும்; மேலும் இது, அவர்கள் மரணம் வரை தங்கள் உற்சாகத்தைக் கைவிடாமல், தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் தங்கள் விடாமுயற்சியை வலுப்படுத்தி, அதை எல்லா காரியங்களுக்கும் விரிவுபடுத்த வேண்டும் என்பதற்காகவே.

84. ஒரு முழு வாழ்நாட்கூட நற்பண்பை வளர்க்கப் போதுமானதாக இல்லாவிட்டாலும், அதை நாடுபவர்களுக்கு அவர்களின் உடல் சார்ந்த நாட்டங்களின் காரணமாகப் பெரும் சுயக்கட்டுப்பாடு தேவைப்பட்டாலும்; அப்படியானால், நமது எண்ணங்களின் கவனச்சிதறல் மற்றும் நிலையற்ற தன்மையின் மத்தியில், இத்தகைய நீண்ட மற்றும் கடினமான பயணத்தை நாம் எப்படி வெற்றிகரமாக நிறைவு செய்வது, மேலும் நமது எதிரிகளின் தந்திரங்களிலிருந்து நம்மை எப்படிப் பாதுகாத்துக் கொள்வது—அவர்கள் எண்ணற்றவர்கள் மற்றும் கண்ணுக்குத் தெரியாதவர்கள், மேலும் நமது ஆசைகளையும் உணர்ச்சிகளையும் நமக்கு எதிராக ஆயுதங்களாகப் பயன்படுத்தி, கடவுளின் நன்மையே அவர்களுக்கு எதிராக நம்மைப் பாதுகாக்க ஆயுதமளித்த அதே விஷயங்களாலேயே நம்மைக் கீழே தள்ளுகிறார்கள்? ஆகவே, நாம் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும், மேலும் நமது எதிரிகள் நம்மீது பயன்படுத்தும் விஷயங்களால் வழிதவறக்கூடாது. நமது முயற்சியில் நமது வெற்றிக்குப் பங்களிக்காத எதுவும் நமது எதிரிகளின் நலன்களுக்குச் சேவை செய்கிறது என்பது தெளிவாகிறது.

85. தங்கள் எண்ணங்களைச் செம்மையாக வழிநடத்த விரும்புவோர் எந்த எண்ணங்களால் வழிநடத்தப்பட வேண்டும்? – கவனமாகக் கேளுங்கள். – தாவீது ஒரு இடத்தில் கூறினார்: 'என் இருதயத்தின் போதனை என் புத்தி' (சங். 48:4); வேறு இடத்தில்: 'நான் எப்பொழுதும் உமது கற்பனைகளிலிருந்து கற்றுக்கொள்வேன்' (சங். 118:16); மேலும்: 'நான் உமது கிரியைகள் அனைத்திலிருந்தும் கற்றுக்கொள்வேன், உமது செயல்களைக் குறித்துத் தியானிப்பேன்' (76:13). – இதைச் செய்யுங்கள், – உங்கள் எப்போதும் ஓய்வில்லாத மனம் தகுதியற்ற விஷயங்களில் அலைந்து செல்ல நேரமில்லாமல், ஆராயும்போது மகிழ்ச்சியையும் பெரும் பயனையும் தரும் விஷயத்தில் தொடர்ந்து ஈடுபட்டு, காட்சியால் புலன்களையும் தியானத்தால் ஆன்மாவையும் மகிழ்விக்கும்.

6. துறவிகளுக்கு ஒரு அறிவுரை

1. உணவில் அளவற்றது நோன்பைப் பாழாக்குகிறது, ஆனால் பிரார்த்தனையுடன் கூடிய சுயக்கட்டுப்பாடு காம விருப்பங்களை விரட்டுகிறது.

2. பணத்தின் மீதான காதல் – உருவ வழிபாட்டின் தாய் – திருப்தியை நசுக்குகிறது, அதே சமயம் உடலின் தேவைகள் குறித்த கவலை கடவுள் மீதான நம்பிக்கையைத் துண்டிக்கிறது.

3. அலைகிற மனம் தேவனுடைய வார்த்தையை வாசிப்பதற்கும் விழிப்புடன் ஜெபிப்பதற்கும் தடையாக இருக்கிறது.

4. ஒரு கோப வெடிப்பு நன்மகிழ்ச்சியையும் சங்கீதங்களைப் பாடுவதையும் அடக்கிவிடுகிறது.

5. மனச்சோர்வு பொறுமையாலும் கண்ணீராலும் விரட்டப்படுகிறது, அதே சமயம் இவ்வுலக துக்கம் இன்ப இச்சையின் மீதான வெறுப்பால் மௌனிக்கப்படுகிறது.

6. பணிவாலும், தன்னைப் பெரியவராகக் கருதுவதையும் மற்றவர்களை விட மேன்மை கொண்டிருப்பதையும் விரும்பாத தன்மையாலும் விருந்தோம்பல் வளர்க்கப்படுகிறது. ஆனால், கர்வம்—அந்தப் பழங்காலத் தீமை, கர்த்தருக்கு முன்பாக அருவருப்பானது, தேவன் எதிர்க்கும் அது—வரம்பற்ற பணிவினாலேயே அடக்கப்படுகிறது, அது அறிவிக்கிறது: 'நான் புழுதியும் சாம்பலும்தான்' (ஆதியாகமம் 18:27), மேலும்: 'கர்த்தர் வீட்டைக் கட்டாவிட்டால், அதைக் கட்டுகிறவர்கள் வீணாக உழைக்கிறார்கள்; அதைக் காவல்காக்கிறவர்கள் வீணாக விழித்திருக்கிறார்கள்' (சங்கீதம் 126:1).

7. அசைவற்ற நீரைத் தெளிவுபடுத்த முடியாதது போல, ஒரு துறவி மௌனம் இல்லாமல் தனது அக இயல்பை அறிவது சாத்தியமற்றது.

8. ஒரு வீரன் போரில் ஈடுபடாமல் வெற்றியாளரின் மாலையைப் பெறுவது சாத்தியமற்றது போல, பக்திச் செயல்கள் இல்லாமல் ஒரு கிறிஸ்தவராக இருப்பது சாத்தியமற்றது.

9. ஒரு தராசின் தட்டுகள் கனமான சுமையால் தாழ்ந்து நிற்க முடியாதது போல, மாம்சத்தின் பகுத்தறிவு மேலோங்கும்போது தேவனுடைய கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவது சாத்தியமற்றது.

10. ஒரு கைவினைத் தொழிலை கவனமாகப் பயிற்சி செய்யாமல் கற்றுக்கொள்வது சாத்தியமற்றது போல, நேர்மையான இதயத்துடன் கடவுளிடம் நெருங்காமல் ஜெபத்தை அடைவது சாத்தியமற்றது.

11. தூய ஜெபத்தை அடையாதவனுக்குப் போருக்கான ஆயுதம் இல்லை.

12. நல்ல ஆடைகளை அணிந்திருந்தும், தேவனுடைய நற்பண்புகள் இல்லாதவன், பேய்களின் இருப்பிடமாக இருக்கிறான்.

13. ஒரு மன்னன் ஒரு ஏழையின் வீட்டில் வசிக்க மாட்டான் என்பதைப் போல, கிறிஸ்துவும் பாவத்தால் அசுத்தமான ஆன்மாவில் வசிக்க மாட்டார்.

14. புறக்கணிக்கப்பட்ட வயல் ஒன்று விடாமுயற்சியான உழைப்பின் மூலம் பயிரிடுவதைப் போல, பாவத்தில் கட்டுக்கடங்காமல் சென்ற ஒரு ஆன்மா, கடவுளின் சட்டத்தின்படி வாழத் தொடங்கும் போது பழக்கப்படுத்தப்படுகிறது.

15. கடலின் ஆழத்தில் உள்ள ஒரு கல் அலைகளின் கைக்கு எட்டாதது போல, நற்பண்புகளில் சிறந்து, அவற்றில் மூழ்கியிருக்கும் ஒருவனும் சாத்தானால் அசைக்கப்பட மாட்டான்.

16. ஒரு திறமையான மருத்துவர் உடனடியாகக் கையில் உள்ள நோய்க்கு ஒரு மருந்தைக் கண்டறிவது போல, (மனதிலும் இதயத்திலும்) பொக்கிஷமாகச் சேமிக்கப்பட்ட கடவுளின் அறிவு, அதன் உரிமையாளருக்குத் தன்னை (விழுதல்களிலிருந்து) எவ்வாறு பாதுகாப்பது என்பதையும், சிறந்ததை அடைய எவ்வாறு பாடுபடுவது என்பதையும் கற்பிக்கிறது.

17. ஓர் ஓடை தன் பாதையைத் தானே செதுக்குவது போல, பாவமும் ஒருமுறை ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டால், அது தானாகவே அதை ஏற்றுக்கொண்டவனை அழிவுக்கு இட்டுச் செல்கிறது.

18. ஒரு பொறியில் சிக்கிய மான் எளிதில் தப்பிக்க முடியாதது போல, தன் உலகில் மூழ்கி இருக்கும் பேராவலை வளர்ப்பவன் பாவத்திலிருந்து தப்பிக்க மாட்டான்; ஏனெனில், பேராவல்கள் சூழ்ச்சிமிக்கவை மற்றும் கவர்ச்சியானவை, அவை உடைப்பதற்குக் கடினமான கட்டுகளாகும்.

19. நல்ல பழங்களைக் கொடுக்காத ஒரு திராட்சைக் கொடியானது வீணாக இடத்தை அடைக்காதபடி வெட்டித் தள்ளப்படுவது போல, பரிசுத்த ஆவியானவரின் கனிகளைக் கொடுக்காத எவரும் கர்த்தரிடமிருந்து வெட்டித் தள்ளப்படுவார்.

20. அம்பால் தாக்கப்பட்ட மனிதன் பாதிப்படையாமல் இருப்பது எவ்வளவு சாத்தியமற்றதோ, அவ்வாறே தீய எண்ணத்தை மனதில் கொண்ட ஒரு துறவி அதனால் காயப்படாமல் இருப்பதும் சாத்தியமற்றது.

21. சரியான வழியை இழந்த ஒருவன் எங்கு செல்வது என்று தெரியாமல் ஒரு அந்நிய தேசத்தில் அலைவது போல, ஒரே சாராம்சமுள்ள திருத்தூணையில் நம்பிக்கை இல்லாத ஒருவனும் அலைகிறான்.

22. எப்படி ஒரு மனிதன் பல பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தாலும், சாரத்தில் ஒன்றாக இருக்கிறானோ, அப்படியே பரிசுத்தத் திருத்தூணமும் பெயர்களாலும் நபர்களாலும் பிரிக்கப்பட்டிருந்தாலும், சாரத்தில் ஒன்றாகவே இருக்கிறது. நீங்கள் இறக்கைகளால் அவரை நோக்கி உயரே பறந்தாலும், கடவுளின் சாரத்தை உங்களால் ஆராய முடியாது. கடவுள் ஆராய முடியாதவர், ஏனெனில் அவர் நம் படைப்பாளர்.

23. எப்படி ஒரு பாண்டம் உருவாக்கப்படும்போது, அதை உருவாக்குபவரின் இயல்பை அது அறியாதிருக்கிறதோ, அப்படியே ஒரு மனிதரும் கடவுளின் இயல்பை அறிய முடியாது.

24. திருத்தூது பற்றி கேள்வி கேட்காதீர்கள், ஆனால் எளிமையாக நம்பி ஆராதிக்கவும், ஏனெனில் கேள்வி கேட்பவர் நம்பவில்லை.

25. வெள்ளியைச் சேர்க்காமல், ஞானத்தைச் சேருங்கள்; எந்தவொரு நல்ல நூல் ஆடையிலும் ஆடாமல், நம் ஆண்டவராகிய கிறிஸ்துவின் ஒளிமயமான ஆடையால் உங்களை ஆட்கொள்ளுங்கள், ஏனெனில் மரண நாளில் அத்தகைய உடைமைகள் பயனளிக்காது.

26. முட்கள் நெருப்பால் எரிக்கப்படுவதைப் போல, ஒவ்வொரு பாவியும் நித்திய நெருப்பால் அழித்துவிடப்படுவான், ஆனாலும் அவன் சாகமாட்டான்; ஏனெனில் அவன் முடிவில்லாமல் சித்திரவதைப்படுவான்.

27. நாம் நீதிமான்களாக மாறுவதில் பெரியது எதுவும் இல்லை; ஏனெனில் அப்படியானால், நாம் ஆரம்பத்தில் கடவுளால் படைக்கப்பட்டது போல, மிகுந்த நன்மையுடையவர்களாக மாறுவோம்.

28. தன் இயல்பிற்கு ஏற்ப வாழாதவன் தேவனுடைய கற்பனைகளைக் கைக்கொள்வதில்லை.

29. கர்த்தருக்குப் பயப்படுதலே சர்வ ஞானம்: கர்த்தரின் நியாயப்பிரமாணத்தைக் கற்பிக்காத எந்தப் படிப்பும் முட்டாள்தனமும் அறிவீனமுமாம்.

30. நீதியான செயல்கள் இல்லாமல், விசுவாசமும் ஞானஸ்நானமும் ஒருவரை நித்திய அக்கினியிலிருந்து இரட்சிக்காது. நீங்கள் கிறிஸ்துவுடன் இணைக்கப்பட்டிருந்தால், அவருடைய கட்டளைகளைக் கடைப்பிடியுங்கள்; எதிர்காலத்தை நம்பினால், நித்திய மகிமையைப் பெற பாடுபடுங்கள், அக்கினிக் கத்தியையும் பயந்து கொள்ளுங்கள். ஆனால் நீங்கள் தேவனுடைய கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்கவில்லை என்றால், உங்களை விசுவாசி என்று சொல்லிக் கொள்ளாதீர்கள்.

31. ஒவ்வொரு படைப்பும் தேவனுடைய சித்தத்திற்குக் கீழ்ப்படிகிறது; 'எல்லாம் அவரால் உண்டாக்கப்பட்டன' என்ற தேவன் ஒருவருக்குக் கீழ்ப்படியாமல் இருக்க மனிதன் மட்டுமே துணிகிறான்.

32. தூய்மையாக இருப்பதன் மூலம் நாம் கடவுளுக்கு எந்தப் பயனும் செய்யப் போவதில்லை; மாறாக, நமக்காக நித்திய ஜீவனையும், சொல்லொணா நித்திய ஆசீர்வாதங்களை அனுபவிப்பதையும் உறுதி செய்துகொள்கிறோம்.

33. 'என் தந்தை, அல்லது என் தாய், அல்லது என் மனைவி, அல்லது என் பிள்ளைகள், அல்லது வேறு யாராலுமான தடையால் நான் தேவனுடைய கட்டளைகளைக் கைக்கொள்ள முடியாது' என்று சொல்லாதிருங்கள்; ஏனெனில், அவை உங்களை வரவிருக்கும் கோபத்திலிருந்தும், ஒருபோதும் மரிக்காத புழுவினின்றும் விடுவிக்காது. கடவுளையும் நன்மையையும் தேடுவதிலிருந்து உங்களைத் தடுக்கும் ஒவ்வொருவரும் உங்களுக்கு அருவருப்பும் வெறுப்பும் ஆகட்டும்; அத்தகையவருடன் 'சகவாசம் கூட செய்யாதீர்கள்'.

புனித எஃப்ரேம் சிரியர்

அவரைப் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான குறிப்பு

புனித எஃப்ரேம் நான்காம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில், நிசிபிஸ் பகுதியைச் சேர்ந்த அல்லது அதே நகரத்தில், எளிய குடும்பப் பின்னணியில் பிறந்தார். – அவரது பெற்றோர் அவரை இறை அச்சத்துடன் வளர்த்தனர்; ஆனால் அவரது இளமைக் காலம் அவரை சில ஒழுக்கக்கேடான தவறுகளுக்கு இட்டுச் சென்றது; இது பின்னர் இறைவனின் திருவுளத்தின் மீதான அவரது நம்பிக்கையில் மங்கலை ஏற்படுத்தத் தொடங்கியது, மேலும் நமது வாழ்வில் எல்லாமே தற்செயலாக நடக்கிறது என்று அவர் நம்பத் தொடங்கினார். இறைவனின் திருவுளம் மிகவும் மனதைத் தொடும் ஒரு பாடத்தின் மூலம் இந்த மனப்பான்மைகளிலிருந்து அவரைக் குணப்படுத்தியது. அவர் ஆடுகளைத் திருடியதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். அதே நேரத்தில், மற்றொரு மனிதரும் அவருடன் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார் – மேலும் அங்கு மூன்றாவதாகவும் ஒருவரைக் கண்டனர். இந்த வழக்கில் அவர்கள் அனைவரும் தவறாகத் தண்டிக்கப்பட்டிருந்தனர். இந்தக் காவலில் ஏழு நாட்கள் கழித்த பிறகு, புனித எஃப்ரேம் ஒரு கனவில் ஒரு குரலைக் கேட்டார்; அதில், இந்த வழக்கில் அவர் மீது தவறில்லை என்றாலும், அவர் தனது கடந்த காலப் பாவங்களுக்காகத் துன்பப்படுகிறார் என்றும்; அதேபோல், அவருடன் சிறையில் இருந்த மற்றவர்களும் தங்களின் கடந்த காலப் பாவங்களுக்காகத் துன்பப்படுகிறார்கள் என்றும் கூறப்பட்டது. விழித்ததும், அவர் அந்தக் கனவை மற்ற இருவருக்கும் கூறினார். மூவரும் தங்கள் கடந்த காலத்தைப் பற்றிச் சிந்தித்தபோது, தாங்களும் முன்பு இதேபோன்ற தவறுகளைச் செய்து தண்டனೆಯிலிருந்து தப்பித்ததை உணர்ந்தனர். கனவில் மீண்டும் முன்னறிவிக்கப்பட்டது போலவே, நீதிபதி புனித எஃப்ரேமை விடுவித்தார். இந்த நிகழ்வுகளின் திருப்பம், இறைவனின் திருவுளக்கண் நம்மைக் கண்காணித்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதில் புனித எஃப்ரேமின் இதயத்தில் முழுமையான நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தி, அவரை மிகவும் நெகிழச் செய்தது. அதனால், அவர் உலகை விட்டு விலகி, அருகிலுள்ள மலைகளுக்குச் சென்று துறவிகளைச் சேர ஒரு கணமும் தாமதிக்கவில்லை. அங்கு அவர் புனித யாக்கோபின் சீடரானார், இவர் பிற்காலத்தில் நிஸ்ஸாவின் மாபெரும் புனிதராக விளங்கினார். அவரது வழிகாட்டுதலின் கீழ், புனித எஃப்ரேம் பக்திச் செயல்களைப் பின்பற்றினார், கடவுளின் வார்த்தையை ஆராய்ந்தார், மேலும் இவை இரண்டின் தாக்கத்தால், அவரது குணத்தில் ஒரு முழுமையான மாற்றத்தை அடைந்தார். கோபக்கார மற்றும் சந்தேக மனமுடைய இளைஞனாக இருந்த புனித எஃப்ரெம், இப்போது தனது பாவங்களுக்காக இரவும் பகலும் துயரப்படும் ஒரு பணிவான மற்றும் மனந்திரும்பிய துறவியாகவும், இறைவனின் திருவுளத்தின் வழிகளுக்கு முழுமையாக அர்ப்பணிக்கப்பட்டவராகவும் தோன்றுகிறார். தனது சீடரின் மகத்தான தகுதிகளை அறிந்திருந்த புனித ஜேம்ஸ், அவர் ஆயராக ஆனதும், திருச்சபையின் நிர்வாகத்தில் அவரது திறமைகளைப் பயன்படுத்தி, இறைவார்த்தையைப் பிரசங்கிக்கும் பொறுப்பை அவரிடம் ஒப்படைத்தார், பள்ளியில் குழந்தைகளுக்குக் கல்வி கற்பித்தல்; அவரை நைசியாவில் நடந்த முதல் உலகளாவிய திருத்தொடருக்குத் தன்னுடன் அழைத்துச் சென்றார், மேலும் திரும்பி வந்ததும் பாரசீகப் பேரரசர் ஷபூரின் (337) படையெடுப்பிலிருந்து நகரத்தை விடுவிப்பதற்கான தனது முடிவுகளிலும் பிரார்த்தனைகளிலும் அவரை ஒரு பங்காளராக ஆக்கினார். புனித யாக்கோபின் (338) மரணத்தைத் தொடர்ந்து, புனித எஃப்ரேம், மெசபத்தோமியாவில் அமைந்திருந்த தனது தாயின் சொந்த ஊரான அமிடா நகருக்குச் செல்ல முடிவு செய்து, அவளுடன் சிறிது காலம் தங்கியிருந்தார். அங்கிருந்து, அங்கே இருந்த புனித நினைவுச்சின்னங்களை வணங்க வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தால் அவர் எதேசாவுக்கு ஈர்க்கப்பட்டார்: ஏனெனில், மீட்பராகிய கிறிஸ்துவிடமிருந்து அப்காருக்கு வந்த பதில் அங்கேதான் வைக்கப்பட்டிருந்தது; கையால் உருவாக்கப்படாத கிறிஸ்துவின் உருவம் அங்கேதான் அறியப்பட்டது; அங்கு, அரசருக்கும், நகருக்கும், மற்றும் நாடு முழுவதற்கும் விசுவாசத்தால் அறிவூட்டிய திருத்தூதர் தத்தேயுவின் புனித சின்னங்கள் இருந்தன; மேலும், நகரின் அருகாமையில் துறவற வாழ்க்கை செழித்து வளர்ந்தது. இந்த நகரத்திற்கு வந்தடைந்த புனித எஃப்ரேம் அங்கே தங்கினார். ஆதரவற்ற நிலையில், அவர் ஒரு குளியலறை உரிமையாளரிடம் தொழிலாளியாகப் பணிபுரிந்தார். இந்த வேலை அவரது குணத்திற்கோ அல்லது நோக்கங்களுக்கோ பொருத்தமற்றதாக இருந்தது; ஆனால் அவர் மேலிருந்து வரும் வழிகாட்டுதலுக்காகக் காத்திருந்தார், அது அதிக காலம் தாமதிக்கவில்லை. பிரார்த்தனை அல்லது அவருக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட பணிகள் இல்லாத நேரத்தை அவர் பாகன்களுடன் உரையாடுவதில் செலவிட்டார். அத்தகைய ஒரு உரையாடலின் போது, பாலைவனத்தைச் சேர்ந்த ஒரு முதியவர் அவரைத் தற்செயலாகக் கேட்டார். இந்த விவாதங்களின் உயர் தரம் அடிப்படையில் மதிப்பிட்டு, புனித எஃப்ரேம் தவறான இடத்தில் இருக்கிறார் என்று அவர் சரியாக முடிவு செய்தார். எனவே, உரையாடல் முடிந்ததும், அவர் புனித எஃப்ரேமுடன் உரையாடத் தொடங்கினார். அவருடைய துறவற விருப்பங்களை அறிந்துகொண்டு, அருகிலுள்ள மடாலயங்களில் ஒன்றில் சேருமாறு பரிந்துரைத்தார், அதற்கு புனித எஃப்ரேம் உடனடியாக ஒப்புக்கொண்டார். மலைகளுக்குச் சென்ற பிறகு, அங்கு அவர் தனது ஆன்மா தேடிய அனைத்தையும் கண்டார். அங்கு பல பெரிய துறவிகள் இருந்தனர்; அவர்கள் தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதையும் ஜெபம், சங்கீதங்கள் பாடுதல் மற்றும் கடவுளைப் புகழ்வதில் செலவிட்டனர்; குகைகளைத் தவிர அவர்களுக்கு வேறு புகலிடம் இல்லை; மேலும் அவர்கள் சாதாரண உணவை உண்ணாமல், தாவரங்களை மட்டுமே உண்டு வாழ்ந்தனர். இவற்றையெல்லாம் கண்ட புனித எஃப்ரேம், இந்த வாழ்க்கை முறையைத் தமக்காக முழு மனதுடன் ஏற்றுக்கொண்டார், மேலும் தனது தவப் பணிகள் மற்றும் பிரார்த்தனைகளுடன் கடவுளின் வார்த்தையின் அயராத படிப்பையும் சேர்த்தார். விரைவில் அவரது ஆன்மா பாலைவன அன்பாளர்களுடன் நெருக்கத்தை ஏற்படுத்திக்கொண்டது; ஆனால், மனந்திரும்புதல் உள்ளத்தையும், இறைவேத ஆய்வை சமமாக நேசித்தலையும் கொண்டிருந்த துறவி ஜூலியனுடன் அவர் குறிப்பாக நெருங்கிய நண்பரானார். இறைவார்த்தையின் ஆய்வில் தன்னை இடைவிடாமல் அர்ப்பணித்து, புனித எஃப்ரேம் அதிலிருந்து மென்மையையும் ஞானத்தையும் பெற்றார். இருப்பினும், அவரது அறிவின் புதையல்கள் பெரும்பாலும் மற்றவர்களுக்கு மறைக்கப்பட்டிருந்தன; அது அவரது பணிவின் காரணமாகவும், ஒருவேளை அவை கற்பித்தல் என்ற சிறப்புப் பரிசாக இல்லாமல், அவரது சொந்த அறிவுசார் முயற்சிகளின் பலனாக இருந்ததாலும் ஆகலாம். கற்பித்தல் என்ற பரிசு மறைந்திருக்க முற்படுவதில்லை; மாறாக, அதன் போதனைகள் அனைவருடனும் தாராளமாகப் பகிரப்பட வேண்டும் என்று அது கோருகிறது. விரைவில் இந்த வரம் வழங்கப்பட்டது. புனித எஃப்ரேமை நகரத்தை விட்டு வெளியே வழிநடத்திய அதே பகுத்தறிவுள்ள முனிவருக்கு, ஒரு தரிசனத்தில், ஒரு ஒளிமயமான தேவதூதர் புனித எஃப்ரேமின் வாயில் ஒரு மர்மமான புத்தகத்தை வைப்பது வெளிப்படுத்தப்பட்டது. அக்காலத்திலிருந்து, கடவுள் மற்றும் தெய்வீக விஷயங்களின் அறிவாகிய ஜீவ நீரால் நிரப்பப்பட்ட அவரது ஆன்மா, மனதிலிருந்து வரும் ஊக்கமூட்டும் வார்த்தைகளின் தடுத்து நிறுத்த முடியாத நீரோட்டத்தை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கியது. பக்தியின் உயிரோட்டமான உணர்வால் சூடூட்டப்பட்டு, கடவுளின் கிருபையால் பரிசுத்தமாக்கப்பட்ட இதயத்தின் நிறைவிலிருந்து வழிந்த அவரது வார்த்தைகள், ஆன்மீக அபிஷேகத்தால் நிரம்பியிருந்தன. மிகவும் நம்பத்தகுந்த அறிவுரைகள், மனதைத் தொடும் சுய கண்டனங்கள் மற்றும் பிறரைக் கண்டிப்பதற்கான கண்டனங்கள், ஞானமான விதிகள் மற்றும் ஆலோசனைகள் ஆகியவை வியக்கத்தக்க வகையில் அவரது உதடுகளிலிருந்து புறப்பட்டன; மேலும் அடிக்கடி, திடீரெனவும் எதிர்பாராத விதமாகவும், அவரது பக்திவழிப்பட்ட எண்ணங்கள் கடவுளிடம் உயர்ந்தன, அதுவோ அவருடைய எல்லையற்ற அன்பின் மகிமையை அறிக்கையிடவோ அல்லது பாவங்களுக்கு மன்னிப்புக் கேட்கவோ செய்தது. விவிலிய உதாரணங்கள் மற்றும் கூற்றுகள், ஒரு துறவியின் வாழ்க்கையிலிருந்து பெறப்பட்ட அனுபவங்கள், இயற்கை உலகத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட உவமைகள் மற்றும் ஒப்பீடுகள்—எல்லாமே தயாராக இருந்தன, மேலும் அவை அவரது எளிமையான, ஆடம்பரமற்ற உரையாடல்களில் தன்னிச்சையாக வெளிப்பட்டன. ஆனால் அவரது எழுத்துகளின் கருப்பொருளாக இருந்தது வெறும் ஒழுக்க, ஆன்மீக மற்றும் துறவுப் பாடங்கள் மட்டுமல்ல. திருவசனத்தின் விளக்கத்திற்கும், குறிப்பாக சமகால மற்றும் முந்தைய காலப் பிழையூட்டிகள் தவறு செய்திருந்த புள்ளிவிவரங்கள் தொடர்பான கோட்பாடுகளை விளக்குவதற்கும் அவர் கணிசமான முயற்சியை அர்ப்பணித்தார். அவரது முழு வாழ்க்கையும் அத்தகைய உழைப்புகளுக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருந்தது – மேலும் அவர் எகிப்திய துறவிகளைப் பார்க்கவும், காபடோசியாவின் மாபெரும் மேய்ப்பரான மாபெரும் பேசிலைச் சந்திக்கவும் விரும்பியபோது, அது ஏற்கெனவே முடிவுக்கு வரத் தொடங்கியிருந்தது. கிரேக்க மொழி பேசக்கூடிய ஒரு சீடனை அழைத்துக்கொண்டு, அவர் மத்திய தரைக்கடல் பகுதியை அடைந்து ஒரு கப்பலில் ஏறினார். பிரார்த்தனையும் கடவுள் மீதான நம்பிக்கையும் அவரையும் அவருடன் பயணம் செய்தவர்களையும் மூழ்குவதிலிருந்து காப்பாற்றின. நைட்ரியா மலை அவரை ஒரு பிரியமான விருந்தினராக வரவேற்று, மாபெரும் பைசியஸைச் சந்தித்ததன் மூலம் அவருக்கு ஆறுதல் அளித்தது. அவருடன் ஆறு நாட்கள் உரையாடலில் ஈடுபட்டார், மேலும் ஜான் கோலோவ் மற்றும் பிற மூப்பர்களையும் சந்தித்தார். நைட்ரியாவைத் தவிர, அவர் துறவிகள் வசித்த மற்ற இடங்களுக்கும் சென்றார், மேலும் எல்லா இடங்களிலும் கடவுளால் அறிவொளி பெற்ற மனிதராக தன்னைப் பற்றிய ஒரு அன்பான நினைவை விட்டுச் சென்றார்; அவர் அங்கிருந்து, காலமான மற்றும் இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த எகிப்திய துறவிகளின் வாழ்க்கை மற்றும் விதிகள் குறித்த அறிவுறுத்தல் பாடங்களைத் தன்னுடன் எடுத்துச் சென்றார். எகிப்திலிருந்து திரும்பும் பயணத்தில், புனித எஃப்ரேம், புனித பேசில் மகானைச் சந்திக்க கபடோசியாவில் உள்ள கெசரியாவிற்குச் செல்லத் தீர்மானித்தார். அவர்களின் முதல் சந்திப்பு தேவாலயத்தில் நடந்தது. புனித பேசில் மகான் சபையோருக்கு உபதேசம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, புனித எஃப்ரேம் தேவாலயத்திற்குள் நுழைந்தார், மேலும் பேசிலின் மிகுந்த அருள் நிறைந்த நிலையைக் கண்டு உறுதியாக நம்பினார். புனித பேஸ்கி மகானுக்கும் புனித ஆவியினால் புனித எஃப்ரேம் பற்றி அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது, மேலும் அவரைப் பரிசுத்த ஆலயத்தில் தன்னுடன் சேருமாறு அழைத்தார் . அங்கு ஒரு சிறிய வாழ்த்துப் பரிமாற்றத்திற்குப் பிறகு, உரையாடல் வீட்டிற்குச் சென்று, பல்வேறு விஷயங்களைப் பற்றித் தொடர்ந்தது. கைசரியாவின் புனிதப் பிதா, புனித எஃப்ரேமைப் பிரசிட் பெர்ட் (ஆசாரியர்) பதவிக்கு நியமிக்க விரும்பினார்; ஆனால் எடெசாவிலிருந்து வந்த அந்தத் தாழ்மையான துறவி எந்த வகையிலும் இந்தப் பதவியை ஏற்க ஒப்புக் கொள்ளவில்லை. அதனால், புனித பாசில் அவரால் அவரை ஒரு டீக்கனாக மட்டுமே நியமிக்க முடிந்தது, அதே நேரத்தில் தனது சொந்த சீடரைப் பிரசிட் பெர்ட்டாக நியமித்தார். பின்னர், புனித பாசில் தனது இரண்டு சீடர்களை புனித எஃப்ரேமுக்கு ஆயர் பீடத்தை ஏற்கும் அழைப்புடன் எடெசாவுக்கு அனுப்பினார்; ஆனால் புனித எஃப்ரேம், பைத்தியம் போல் நடித்து, இந்தக் கௌரவத்தைத் தள்ளுபடி செய்தார், தன்னை அதற்குத் தகுதியற்றவராக பணிவுடன் கருதினார். எடெசாவில் உள்ள தனது துறவிக்குடிலுக்குத் திரும்பியதும், புனித எஃப்ரேம் தனது வாழ்வின் மீதமுள்ள நாட்களைத் தனிமையில் கழிக்க விரும்பினார். ஆனால் இறைவனின் திருவுளம் மீண்டும் அவரைத் தனது அண்டை வீட்டாரின் சேவைக்கு அழைத்தது. அந்த நேரத்தில், நகர மக்கள் பஞ்சத்தால் அவதிப்பட்டனர். தனது வலிமையான வார்த்தைகளால், புனித எஃப்ரேம் செல்வந்தர்களை ஏழைகளின் துயரங்களைப் போக்கச் சம்மதிக்க வைத்தார், மேலும் அவர்களின் நன்கொடைகளை நிர்வகிக்கும் பணியைத் தானே ஏற்றுக்கொண்டார். இது திருச்சபைக்கு அவர் ஆற்றிய இறுதிச் சேவையாகும். ஊரிலிருந்து மலைகளுக்குத் திரும்பியதும், அவர் விரைவில் நோய்வாய்ப்பட்டார், மேலும் தனது உயிலை எழுதி, 372 அல்லது 373-ல் அமைதியாக இறைபதமடைந்தார். அவர் தம் சீடர்கள் மற்றும் அவரை நேசித்த எடெஸ்ஸா மக்களின் அரவணைப்பில் காலமானார்; மக்கள், குருக்கள் மற்றும் துறவிகள் எனப் பெரும் திரள் கூடியிருக்க, அவரது உடல் அடக்கம் செய்யப்பட்டது; ஆனால் சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, அழுகியலாத அவரது अवशेषங்கள் தேவாலயத்திற்கு மாற்றப்பட்டன.

* * *

*டோப்ரோடோலியுபி* என்ற கிரேக்கத் தொகுப்பில் புனித எஃப்ரேமின் எதுவும் இல்லை. அவருடைய போதனைகளின் புதையல்களை எங்கள் தொகுப்பிலிருந்து பறிப்பது ஒரு அநீதி என்று நாங்கள் கருதுகிறோம். எனவே, பின்வரும் தலைப்புகளின் கீழ் அவருடைய மிகவும் அறிவுறுத்தக்கூடிய படைப்புகளைத் தேர்ந்தெடுக்க நாங்கள் முடிவு செய்துள்ளோம்:

1. மனந்திரும்புதலுக்கும் இரட்சிப்பை நாடுவதற்கும் ஒரு அறிவுரை.

2. மனந்திரும்புதல் பற்றிய பாடங்கள்.

3. கடவுளை மகிழ்விப்பதற்கும், தங்கள் சொந்த இரட்சிப்பைச் சாதிப்பதற்கும் தங்களை அர்ப்பணித்தவர்களின் வாழ்க்கையின் ஒரு பொதுவான रूपரூபம்.

4. நற்பண்புகள் மற்றும் உணர்ச்சிகள்.

5. எட்டு பிரதான உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தைப் பற்றி.

6. துறவற வாழ்க்கைக்கான பொதுவான பாடங்கள்.

7. இவை அனைத்திற்கும் மேலாக, அனைத்துப் பாடல்களின் சுருக்கமாக, 50-வது கூற்று சேர்க்கப்பட்டுள்ளது: துறவிகளுக்கு அறிவுரை, அதனுடன் 55-வது கூற்றிலிருந்து இதேபோன்ற அறிவுரையும். (பகுதிகள், புனிதத் தந்தையர்களின் படைப்புகள் தொடரில் உள்ள புனித எஃப்ரேமின் எழுத்துக்களின் பதிப்பிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை. ஒவ்வொரு பகுதியின் மேற்கோள்கள் அதன் உள்ளடக்கப் பட்டியலுக்குப் பிறகு பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன).

புனித எஃப்ரேமின் துறவிகளுக்கான அறிவுரைகள்

1. மனந்திரும்புதலுக்கும் இரட்சிப்பைத் தொடர்வதற்கும் ஒரு அறிவுறுத்தல்

1. வாருங்கள், அன்பானவர்களே, வாங்கும் நாள் இன்னும் நீடிக்கையில் நாம் வாங்குதலைத் தொடங்குவோம். வாருங்கள், நாம் நித்திய ஜீவனைப் பெறுவோம்; நமது ஆன்மாக்களின் இரட்சணையை வாங்குவோம். இந்த அற்புதமான எண்ணத்தை நாம் பற்றிக்கொள்வோம்; ராஜ்யத்தையும் சொர்க்கத்தையும் நாம் விரும்புவோம்.

2. இந்த 'பதினொன்றாம் மணிநேரத்தில்' பாடுபடுங்கள்; மூடப்பட்ட கதவுகளுக்கு வெளியே விடப்படாதபடி விரைந்து செல்லுங்கள். மாலை நேரம் நெருங்கிவிட்டது, மேலும் வெகுமதிகளை வழங்குகிறவர் ஒவ்வொருவரையும் அவர்கள் செய்த செயல்களின்படி வெகுமதி அளிக்க மாபெரும் மகிமையுடன் வருகிறார். சகோதரர்களே, இன்னும் நேரம் இருக்கும்போதே நாம் மனந்திரும்புதுவோம்.

3. கர்த்தர் சொல்வதைக் கேளுங்கள்: 'மனந்திரும்புகிற ஒரே பாவியைப் பற்றி பரலோகத்தில் சந்தோஷமுண்டு' (லூக்கா 15:10). பாவியே, ஏன் அலட்சியத்திற்கு இடங்கொடுக்கிறாய்? ஏன் நம்பிக்கையற்ற நிலைக்குச் செல்கிறாய்? நீ மனந்திரும்பும்போது பரலோகத்தில் சந்தோஷம் இருந்தால், நீ பயப்பட வேண்டியது என்ன? தேவதூதர்கள் மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள், ஆனாலும் நீங்கள் அலட்சியத்திற்கு இடங்கொடுக்கிறீர்களா? முதன்மையான தூதர் மனந்திரும்புதலை அறிவிக்கிறார் - ஆனாலும் நீங்கள் அஞ்சுகிறீர்களா? பிரிக்க முடியாத, ஆராதிக்கப்படும் த்ரயை ஒன்று உங்களை அழைக்கிறது, ஆனாலும் நீங்கள் பெருமூச்சு விடுகிறீர்களா!

4. அங்கே நித்தியமாகத் துன்புற்று அழாதபடிக்கு, இங்கே சிறிது அழுவோம். கிறிஸ்துவின் வருகை, ஒரு பயங்கரமான மின்னல் போல திடீரானது. அந்த நேரத்தில், ஒவ்வொருவரும் தங்கள் செயல்களுக்கு ஏற்ப பெறுவார்கள்; ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் விதைத்ததை அறுவடை செய்வார்கள். நாம் அனைவரும் கிறிஸ்துவின் நியாயாசனத்திற்கு முன்பாக மறைக்கப்பட்டது எதுவுமின்றி தோன்றுவோம் – மேலும் ஒவ்வொருவரும் தமக்காக நியாயாதிபதிக்கு கணக்குக் கொடுப்பார்கள். அந்த நேரத்தில், யாராலும் மற்றவர்களுக்கு உதவ முடியாது. ஒவ்வொருவரும் தேவனுடைய தீர்ப்பை எதிர்பார்த்து, பயத்துடனும் நடுக்கத்துடனும் நிற்பார்கள்.

5. நாம் ஏன் புனித வேதாகமத்தையும் கிறிஸ்துவின் வார்த்தைகளையும் புறக்கணிக்கிறோம்? கர்த்தர் என்ன சொல்கிறார் என்பதைக் கேளுங்கள்: 'நான் சொன்ன வார்த்தையே கடைசி நாளில் உங்களைத் தீர்ப்பிக்கும்' (யோவான் 12:48). இந்த வார்த்தை என்ன? அவருடைய பரிசுத்த நற்செய்தியும், பரிசுத்த தீர்க்கதரிசிகளின் மற்றும் அப்போஸ்தலர்களின் மற்ற பரிசுத்த வேதவாக்கியங்களும் ஆகும். ஆகவே, எழுதப்பட்டிருப்பதை நாம் புறக்கணிக்க வேண்டாம் . 'ஆகாயமும் பூமியும் ஒழிந்துபோகும், ஆனால் கிறிஸ்துவின் வார்த்தைகள் ஒருபோதும் ஒழிந்துபோகாது' (மத்தேயு 24:35).

6. ஆகவே, அன்பானவர்களே, அந்த பயங்கரமான நாள் வருவதற்கு முன்பு, நாம் தேவனுடைய கிருபைகள் என்ற கடலில் நம்மை அர்ப்பணிப்போம். தேவன் தாமே நம்மை நோக்கி கூப்பிடுகிறார்: 'என்னிடத்தில் வாருங்கள், நீங்கள் அனைவரும்... நான் உங்களுக்கு இளைப்பாறுதல் தருவேன்' (மத்தேயு 11:28). அவர் அனைவரையும் அழைக்கிறார்; ஏனெனில் அனைவரும் இரட்சிக்கப்பட வேண்டும் என்று அவர் விரும்புகிறார். யாரும் தயங்க வேண்டாம்; ஏனெனில் அவர் கூறுகிறார், 'என்னிடம் வரும் எவரையும் நான் ஒருபோதும் தள்ளிவிட மாட்டேன்' (யோவான் 6:37). – அவரிடம் வருவது யார்? அவருடைய வார்த்தையைக் கேட்டு, அவருடைய கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பவரே. ஆகவே, நாம் அவருக்குச் செவிகொடுத்துக் கீழ்ப்படியுவோம்: ஏனெனில், 'ஜீவனுள்ள தேவனுடைய கைகளில் விழுவது ஒரு பயங்கரமான காரியம்' (எபிரேயர் 10:31).

7. பாவியே, மனந்திரும்பு; மனிதர்களுக்காகக் கிறிஸ்து காட்டிய எல்லையற்ற அன்பைத் துணிவுடன் நோக்கு. அவர், 'நான் நீதிமான்களை அழைக்கவில்லை, பாவிகளை மனந்திரும்ப அழைத்தேன்' (மத்தேயு 9:13) என்றார். நேரம் இருக்கும்போதே மனந்திரும்புங்கள், இல்லையெனில் பயங்கரமான நியாயத்தீர்ப்பில் நீங்கள் வெட்கத்திற்குள்ளாக நேரிடும்; அங்கே ஆயிரக்கணக்கான தேவதூதர்களும் பரிசுத்தவான்களும் பிரமிப்புடன் நிற்க—செயல்களின் புத்தகங்கள் திறக்கப்படும், மறைக்கப்பட்டவை வெளிப்படுத்தப்படும்—நியாயதிபதி வல்லமையுள்ளவர், நியாயத்தீர்ப்பு இரக்கமற்றது—செயல்கள் அனைத்தும் அவருடைய பார்வையில் அம்பலப்படுத்தப்படும்—மேலும் அக்கினிக் நதி. இவை அனைத்தையும் சிந்தித்து, உங்களைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள விரைந்து செல்லுங்கள்.

8. நீங்கள் எதற்காகக் காத்திருக்கிறீர்கள்? உங்கள் மனதில் என்ன இருக்கிறது? உங்களுக்காக வேறு யாராவது பதிலளிப்பார்களா? ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குத் தாங்களே கடவுளிடம் கணக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதை நீங்கள் அறியவில்லையா? ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் விதைத்ததை அறுவடை செய்வார்கள். ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்தச் சுமையைத் தாங்களே சுமப்பார்கள். இன்னும் நேரம் இருக்கும்போதே இந்தப் பாவச் சுமையை உதறித் தள்ளுங்கள்.

9. ஒருமுறை மற்றும் நிரந்தரமாக நீங்கள் சாத்தானையும் அவனது கிரியைகள் அனைத்தையும் மறுதலித்து, பல சாட்சிகள் முன்னிலையில் கிறிஸ்துவுடன் ஒரு உடன்படிக்கையில் பிரவேசித்தீர்கள். இதை நினைவில் கொள்ளுங்கள், அதை மறந்துவிடாதீர்கள். ஏனெனில், அந்தத் தருணத்தில் தேவதூதர்கள் உங்கள் வார்த்தைகளையும்—உங்கள் சத்தியங்களையும் உங்கள் மறுதலிப்பையும்—பதிவுசெய்து, பயங்கரமான நியாயத்தீர்ப்பு நாள் வரை அவற்றை பரலோகத்தில் வைத்திருக்கிறார்கள் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள். நியாயத்தீர்ப்பு நாளன்று, அவர்கள் உங்கள் கையெழுத்துப் பிரதியையும் உங்கள் வாயின் வார்த்தைகளையும் அந்த பயங்கரமான நியாய பீடத்தின் முன் கொண்டு வருவார்கள். அப்பொழுது நீங்கள் கேட்பீர்கள்: 'உன் வார்த்தைகளினாலேயே உன்னை நியாயந்தீர்ப்பேன், துரோகியான ஊழியனே' (லூக்கா 19:22). ஆகவே, அப்போது உமக்கு நீங்களே இரக்கமாயிருங்கள், உங்கள் ஆன்மாவைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள்.

10. மற்றவர்களைப் பாருங்கள்: அவர்கள் எவ்வாறு பாடுபடுகிறார்கள், எவ்வாறு இரட்சிக்கப்பட முயற்சி செய்கிறார்கள், ஒவ்வொரு நற்செயலிலும் எவ்வளவு முயற்சி செய்கிறார்கள், தீமையான அனைத்திலிருந்தும் தங்களை எவ்வாறு காத்துக் கொள்கிறார்கள், குறுகிய மற்றும் நெருக்கமான பாதையை எவ்வாறு நேசிக்கத் தொடங்கியுள்ளனர்—அவர்கள் நோன்பிருக்கிறார்கள், விழித்திருக்கிறார்கள், துன்பங்களைப் பொறுத்துக்கொள்கிறார்கள், அழுது புலம்புகிறார்கள், – அவர்களுடைய உதடுகள் எப்போதும் மணவாளனைப் பாடிப் புகழ்கின்றன, அவர்களுடைய கண்கள் எப்போதும் அவருடைய அழகைக் காண்கின்றன, அவர்களுடைய ஆன்மாக்கள் மகிழ்ச்சியடைகின்றன.

11. சிந்தித்துப் பார்: இதோ, மணமகன் ஏற்கெனவே அருகில் வருகிறார். – நீதியுடன் பாடுபட்டு, குறுகிய மற்றும் நெருக்கமான பாதையை நேசித்தவர்களுக்கு முடிசூட்ட அவர் வருகிறார்; கருணை செய்பவர்களுக்குக் கருணை காட்ட அவர் வருகிறார்; – ஏழைகளை ஆசீர்வதிக்கவும், தமக்காகப் பசியுண்டாகவும் தாகமுண்டாகவும் இருந்தவர்களைத் திருப்திப்படுத்தவும் வருகிறார்; 'இருண்டதினின் மறைபொருட்களை வெளிப்படுத்தவும் இருதயத்தின் ஆலோசனைகளை வெளிப்படுத்தவும் அவர் வருகிறார்' (1 கொரி. 4:5), – மேலும் 'ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்கள் செய்த கிரியையின்படி திருப்பிச் செலுத்த' (ரோமர் 2:6) வருகிறார்.

12. இறுதியாக, திடீரென ஒரு குரல் ஒலிக்கும்: 'இதோ, மணவாளன் வருகிறார்!' (மத்தேயு 25:6). இதோ நீண்டகாலமாக எதிர்பார்க்கப்பட்ட மகிழ்ச்சி, நீதிமான்களின் புகழ்ச்சி, நீதியின் சூரியன்! இதோ 'மணவாளன்—அவரை எதிர்கொள்ளப் புறப்படுங்கள்'!

13. அப்பொழுது, தங்கள் விளக்குகள் பிரகாசமாக எரியும்வர்களும், வெள்ளையணிந்தவர்களும், தங்கள் விளக்குகள் அணைந்துவிடாது என்ற மகிழ்ச்சியுடனும் நம்பிக்கையுடனும், மகிழ்ச்சியாகவும் துணிச்சலுடனும் அவரை எதிர்கொள்ளச் செல்வார்கள். ஆனால் உங்களுக்கென ஆகும்? உங்கள் விளக்கு அணைந்து கொண்டிருப்பதை உணர்ந்து, பயத்தோடும் துக்கத்தோடும், நீங்கள் முதல்வர்களிடம் கொஞ்சம் எண்ணெய் தருமாறு வேண்டுவீர்கள்—அதற்கு அவர்கள், 'விற்பனை செய்பவர்களிடம் சென்று வாங்குங்கள்' (மத். 25:9) என்று கூறுவதைக் கேட்பீர்கள்.

14. நீங்கள் செல்வீர்கள், ஆனால் அதை வாங்க எங்கும் காணமாட்டீர்கள்; ஏனெனில் வாழ்வை வாங்குவது ஏற்கெனவே முடிந்துவிட்டது. அப்போது, முழுத் துயரத்தில், அழுது புலம்பிக்கொண்டு, உங்களிடமே சொல்லிக்கொள்வீர்கள்: 'நான் சென்று கிறிஸ்துவின் இரக்கத்தின் கதவைத் தட்டுவேன். 'ஒருவேளை இரக்கமுள்ள ஆண்டவர் அவற்றை எனக்காகத் திறப்பாரோ?' – நீங்கள் சென்று தட்டவும்; ஆனால் மணமகன் உள்ளிருந்து உங்களுக்குப் பதிலளிக்கிறார்: 'ஆமென், நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: நான் உங்களை அறியேன்' (– 12). அக்கிரமத்தைச் செய்கிறவர்களே, என்னிடமிருந்து விலகிப் போங்கள். நீங்கள் இரக்கம் காட்டவில்லை, ஆகவே உங்களுக்கு இரக்கம் காட்டப்படாது. உங்கள் மாம்சத்திற்கு இணங்கி, உங்கள் வஸ்திரங்களை அசுத்தத்தால் தீட்டுப்படுத்திக்கொண்டீர்கள்; அப்படியானால், நீங்கள் எப்படி இங்கே வந்து என் ராஜ்யத்தைத் தீட்டுப்படுத்த விரும்புகிறீர்கள்? நீங்கள் என்னுடையதைத் தள்ளிவிட்டு, பிசாசின் சித்தத்தைச் செய்தீர்கள்; உங்களுக்கு எனக்குப் பங்கில்லை. 'என்னிடத்திலிருந்து விலகி, நித்திய அக்கினியில் போங்கள்' (மத்தேயு 25:41).

15. இதைக் கேட்டு, நீங்கள் அங்கே வெட்கத்துடன் நிற்கிறீர்கள். – அதே நேரத்தில், ஒரு மகிழ்ச்சியான ஆரவாரம் உங்கள் காதுகளை எட்டும்; உங்கள் நண்பர்கள் ஒவ்வொருவரின் குரலையும் நீங்கள் அடையாளம் கண்டுகொள்வீர்கள், பின்னர் நீங்கள் கசப்புடன் பெருமூச்சு விட்டு, இவ்வாறு கூறுவீர்கள்: 'ஐயோ, பாவி நான்! எந்த மகிமையிலிருந்து நான் பறிக்கப்பட்டுள்ளேன், என் தீய மற்றும் பொல்லாத செயல்களால் எந்த ஐக்கியத்திலிருந்து நான் விலக்கப்பட்டுள்ளேன்!' – ஆனால் உண்மையாகவே தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பு நீதியானது; உண்மையாகவே நான் இந்த இழப்பை நீதியாக அனுபவிக்கிறேன். அவர்கள் தங்களைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு வாழ்ந்தார்கள், ஆனால் நான் எல்லாவித இன்பங்களையும் தேடிச் சென்றேன்; – அவர்கள் சங்கீதங்களைப் பாடினார்கள், ஆனால் நான் வெட்கக்கேடான பாடல்களைப் பாடினேன்; அவர்கள் ஜெபித்தார்கள், ஆனால் நான் சோம்பேறியாகப் படுத்திருந்தேன் அல்லது விளையாட வெளியே சென்றேன்; அவர்கள் அழுதார்கள், நான் சிரித்தேன். – இக்காரணத்தினால், அவர்கள் இப்போது மகிழ்கிறார்கள், நான் புலம்புகிறேன்; அவர்கள் களிச்செய்கிறார்கள், நான் அழுகிறேன்; அவர்கள் கிறிஸ்துவுடனே என்றென்றைக்கும் ஆட்சி செய்வார்கள், நான் கிறிஸ்து விரோதியுடனே நித்திய அக்கினியில் போடப்படுவேன். ஐயோ, பாவி மனிதனான எனக்குக் கேடு!

16. அப்போது, துன்புற்று, நீங்கள் இது போன்ற காரியங்களைச் சொல்லுவீர்கள், ஆனால் அதனால் உங்களுக்கு எந்தப் பயனும் ஏற்படாது; ஏனெனில் அங்கே நன்மையோ, மனந்திரும்புதலோ இல்லை. – ஆகவே, இறுதியாக, நாம் ஆத்துமத்தின் இரட்சிப்பைக் குறித்துக் கவலை கொள்வோம்: ஏனெனில் இதுவே 'தேவையான ஒரே காரியம்' (லூக்கா 10:41).

17. உடலுக்கும் கவனிப்பு தேவை, ஆனால் அதிகமாக அல்ல; ஆனால் ஆன்மாவிற்கு, கவனிப்பு இடைவிடாததாக இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் ஆன்மா எல்லாவற்றையும் விட மேலானது. நீங்கள் ஆன்மாவாலும் உடலாலும் ஆனவர்; ஆகவே ஆன்மாவிற்கு ஆன்மீக உணவையும், உடலுக்கு உடல் உணவையும் கொடுங்கள். ஆத்துமாவை மரிக்க விடாதிருங்கள், ஆனால் அதை தேவ வார்த்தையினாலும், சங்கீதங்களினாலும், கீர்த்திகளினாலும், ஆவிக்குரிய பாடல்களினாலும், ஆத்துமாவை இரட்சிக்கிற வேதவாக்கியங்களை வாசிப்பதினாலும், உபவாசத்தினாலும், ஜாக்கிரதையாயிருப்பதினாலும், ஜெபங்களினாலும், கண்ணீர்களினாலும், நம்பிக்கையினாலும், வருங்கால ஆசீர்வாதங்களைப் பற்றிய சிந்தனைகளினாலும் போஷியுங்கள். இவைகளெல்லாம் மற்றும் இவைகளைப் போன்றவை ஆத்துமாவுக்கு உணவும் ஜீவனும் ஆகும்.

18. வேதாகமம் முழுவதும், குறுகிய பாதையில் நடப்பவர்கள் மட்டுமே ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களாக இருக்கிறார்கள், ஆனால் அகலமான மற்றும் விசாலமான பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தவர்கள் எங்கும் துயரத்தை எதிர்கொள்வார்கள் என்று முன்னறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆகவே, அழிவுக்கு வழிவகுக்கும் அகலமான பாதையை நாம் விட்டுவிட்டு, குறுகிய பாதையைப் பற்றிக்கொள்வோம், இதன் மூலம், இங்கே சிறிது காலம் பாடுபட்டு, நித்தியமாய் நித்தியமாக ஆட்சி செய்வோம். வாழ்வோரையும் மരിച്ചோரையும் நியாயந்தீர்க்க வரவிருக்கும் அவரை எப்போதும் நம் கண்முன் கொண்டு, நித்திய ஜீவன், முடிவற்ற ராஜ்யம், தேவதூதர்களுடன் மகிழ்வது, மற்றும் கிறிஸ்துவுடன் வாசിക്കുന്നதை இடைவிடாமல் நம் மனதில் கொண்டு நாம் உழைப்போம்.

19. இந்த வாழ்வின் இன்பங்களில் மகிழ்ச்சி அடையாதீர்கள். உங்கள் உதடுகளில் எப்போதும் ஒரு சங்கீதம் இருக்கட்டும்; ஏனெனில், தேவனுடைய நாமத்தை உச்சரிப்பது பிசாசுகளை விரட்டுகிறது. நீங்கள் வேலை செய்யும்போது கூட, உங்கள் நாவு சங்கீதம் பாடட்டும், உங்கள் மனம் ஜெபிக்கட்டும். இறைவனே இங்கு அனைவரையும் வரவிருக்கும் வாழ்விற்காகத் தங்களைத் தயார்படுத்திக்கொள்ள ஊக்குவிக்கிறார். ஆகவே, நாம் அதைச் செய்வோம்; மேலும், ஒரு பிழையின் காரணமாக நாம் பாவம் செய்தால், மனந்திரும்புதலுக்கு இன்னும் நேரம் இருக்கும்போதே அதைக் கண்ணீரால் குணப்படுத்துவோம். மனந்திரும்புதலுக்கான காலம் சிறியது; ஆனால் விண்ணுலகின் இராச்சியம் முடிவற்றது.

20. நாம் புனிதர்களைப் போற்றி, அவர்களின் கிரீடங்களை விரும்புகிறோம், ஆனாலும் அவர்களின் செயல்களைப் பின்பற்ற விரும்புவதில்லை. அல்லது, அவர்கள் தங்கள் கிரீடங்களை உழைப்போ துக்கமோ இல்லாமல், ஒரு பரிசாகப் பெற்றதாக நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா? புனிதர்கள் இந்த வாழ்வில் எத்தகைய ஓய்வைக் கண்டார்கள் என்பதைக் கேட்க விரும்புகிறீர்களா? 'அவர்கள் அடிக்கப்பட்டார்கள்… அவர்கள் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டுச் சென்றார்கள்… அவர்கள் பறிக்கப்பட்டார்கள், துன்புறுத்தப்பட்டார்கள், அவதூறால் பாதிக்கப்பட்டார்கள்…' என்று தொடர்கிறது (எபிரேயர் 11:35–38). நீங்கள் அவர்களுடன் என்றென்றும் ஆள விரும்புகிறீர்களா? – அப்படியானால், அவர்களின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றுங்கள்.

21. நமது முன்னோர்கள், ஒளிமயமானவர்கள் போல, முட்கள் மற்றும் களைகளுக்கு மத்தியிலும், பிளவுபடுத்தும் மதத்தினருக்கும் தேவபக்தியில்லாதவர்களுக்கும் மத்தியிலும், விலைமதிப்பற்ற கற்கள் மற்றும் விலைவாளி முத்துக்களைப் போல இந்தப் பூமியில் வாழ்ந்து, முழுப் பூமியையும் ஒளிரச் செய்தார்கள். அவர்களுடைய கண்ணியமான மற்றும் தூய்மையான வாழ்க்கை முறையின் காரணமாக, அவர்களுடைய எதிரிகள்கூட அவர்களைப் பின்பற்றத் தொடங்கினர். மேலும், அவர்களுடைய தாழ்மையைக் கண்டு மனந்திரும்பாதவர் யார்? இங்கே அவர்கள் பாடுபட்டார்கள், அங்கே அவர்கள் மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள்; ஏனெனில், அவர்கள் மூலம் தேவன் மகிமைப்படுத்தப்பட்டார், மக்கள் அவர்கள் மூலம் கட்டமைக்கப்பட்டார்கள்.

22. நம்முடைய சொந்த வாழ்க்கையின் போக்கைப் பொறுத்தவரை, நேரிய வழிகளைக் கைவிட்டு, அது வேகமான நீரோட்டங்களையும் கரடுமுரடான நிலங்களையும் பின்தொடர்கிறது. தேவனுக்காகத் தம்முடைய உடைமைகளை முழுமையாகக் கைவிட்டவரையோ, அல்லது நித்திய ஜீவனுக்காக உலகத்தை முற்றிலுமாகத் துறந்தவரையோ நாம் காண்பதில்லை. மென்மையானவர், தாழ்மையானவர் அல்லது மௌனமாக இருப்பவர் யாரும் இல்லை. யாரும் அவதூறுகளைப் பொறுத்துக்கொள்வதில்லை, யாரும் இழிவுரைகளைச் சகித்துக்கொள்வதில்லை; மாறாக அனைவரும் கோபத்திற்கு ஆளானவர்கள், வாக்குவாதம் செய்ய விரும்புகிறார்கள், அனைவரும் சோம்பேறியாகவும் எரிச்சலூட்டுபவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள், மேலும் நல்ல ஆடைகளைப் பற்றிக் கவலைப்படுகிறார்கள்; அனைவரும் வீண் பெருமையும் புகழ் தேடலும் கொண்டவர்கள், அனைவரும் சுயநலவாதிகள்.

23. தேவன் தாமே—வார்த்தையானவர்—நமது பாவங்களுக்காக சிலுவையில் அறையுண்டு மரித்தார் என்று கேட்கிறோம், ஆனாலும் நாம் கவனச்சிதறல்களுக்கு இடங்கொடுத்து சிரிக்கிறோம். கர்த்தருடைய அவமானத்தைத் தாங்க முடியாத சூரியன், தன் ஒளியை இருளாக மாற்றியது; ஆனாலும் நமது பாவ இருளிலிருந்து வெளிவர நாம் மறுக்கிறோம். கோவிலின் திரை, எந்தப் பாவத்தையும் செய்யாதிருந்தும், தானாகவே கீறப்பட்டது; ஆயினும், நமது பாவங்களுக்காக மனந்திரும்பி நமது இதயங்கள் கீறப்படுவதை நாம் விரும்புவதில்லை. ஆகவே, சகோதரர்களே, நமது பாவங்களுக்காகக் கடவுளைச் சமாதானப்படுத்த, இறுதியாக மனந்திரும்பி வழிபாடு செய்வோம்.

24. அந்த நாள் நம்மைத் திடீரெனத் தாக்கிவிடுமோ என்றும், நாம் நிர்வாணராகவும், ஏழையாகவும், தகுதியற்றவர்களாகவும் இருப்பதைக் கண்டு நாம் வெளியேற்றப்பட்டுவிடுவோமோ என்றும் நான் அஞ்சுகிறேன். ஏனெனில், நோவாவின் நாட்களில் வாழ்ந்தவர்களுக்கும் இதே காரியம் நிகழ்ந்தது: 'வெள்ளம் வந்து அவர்கள் அனைவரையும் அழிக்கும் வரை அவர்கள் சாப்பிட்டு, குடித்து, திருமணம் செய்து, திருமணம் செய்து கொடுத்து, வாங்கி, விற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள்' (லூக்கா 17:27–28).

25. இரட்சிக்கப்பட விரும்புகிறவர் இரட்சிப்பிற்காக ஆர்வமாக இருக்க வேண்டும், மேலும் ராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்க விரும்புகிறவர் கவனக்குறைவாக இருக்கக்கூடாது. கெஹென்னா நெருப்பிலிருந்து தப்பிக்க விரும்புகிறவர் சட்டப்பூர்வமாகப் பாடுபட வேண்டும்; நித்திரிக்காத புழுவுக்கு எறியப்பட விரும்பாதவர் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும். திருமண மண்டபத்திற்குள் நுழைந்து மகிழ விரும்புகிறவர்கள், பிரகாசமாக எரியும் விளக்கையும், ஒரு பாத்திரத்தில் எண்ணெயையும் ஆயத்தப்படுத்திக் கொள்ளட்டும். அந்தத் திருமணத்திற்கு அழைக்கப்படுவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கிறவர்கள், தங்களுக்கு நல்ல ஆடைகளை வாங்கிக் கொள்ளட்டும்.

26. ராஜாவின் நகரம் மகிழ்ச்சியும் களக்கமும் நிறைந்தது, ஒளியும் இன்பமும் நிறைந்தது, மேலும் அதில் வசிப்பவர்களுக்கு நித்திய ஜீவனுடன் எல்லா வகையான ஆறுதல்களையும் அது வழங்குகிறது. ராஜாவைப் போலவே அதே நகரத்தில் வசிக்க விரும்புகிறவர், தன் பயணத்தை விரைவுபடுத்தட்டும்; ஏனெனில் நாள் முடிவுக்கு வருகிறது, மேலும் பாதையில் முன்னால் என்ன இருக்கிறது என்று யாருக்கும் தெரியாது. ஒரு பயணி, பாதை நீளமானது என்று தெரிந்தும், மாலை வரை உறங்கச் செல்வான்; பின்னர், விழித்ததும், நாள் முடிவுக்கு வருவதைக் காண்பான்; அவன் புறப்பட்ட உடனேயே, திடீரென்று மேகங்கள், ஆலங்கட்டி மழை, இடி, மின்னல் மற்றும் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் பேரழிவுகள் தோன்றி, அவனால் இரவு தங்கும் இடத்தை அடையவோ அல்லது முந்தைய இடத்திற்குத் திரும்பவோ முடியாது: அதேபோல, நமது மனந்திரும்புதலின் காலத்தில் நாம் தடுமாறினால், நாமும் அதே விதியைச் சந்திப்போம். நாம் 'பரிச்சயமற்றவர்களும் தற்காலிக வாசஸ்தலரும்' ஆவர் (சங். 38:13). ஆகவே, நாம் சரியான நேரத்திற்குள் நமது நகரத்திற்கும் நமது சொந்த நாட்டிற்கும் நுழையப் பாடுபடுவோம்.

27. சகோதரரே, நாம் ஆன்மீக வியாபாரிகள், நமது இரட்சகராகிய கிறிஸ்து என்ற விலைமதிப்பற்ற முத்தைத் தேடுகிறோம்—அது திருட முடியாத புதையல். ஆகவே, இந்த முத்தைச் சம்பாதிக்க முயற்சிப்பதில் சோம்பேறியாக இருக்க வேண்டாம். ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்— —அதைச் சம்பாதிக்க முயற்சித்தவர் மூன்று மடங்கு ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்; ஆனால், நம் பொதுவான சிருஷ்டிகரையே சம்பாதிப்பதிலும், அவரால் சம்பாதிக்கப்படுவதிலும் சோர்ந்து போனவர் முற்றிலும் இழிவானவரும் ஏழைமானுமாவார்.

28. நாம் கர்த்தராகிய உண்மையான திராட்சைக் கொடியின் கிளைகள் என்று நீங்கள் அறியீர்களா? ஆகையால், நம்மில் யாரும் முடமாகிப் போகாதபடிக்கு ஜாக்கிரதையாயிருங்கள். உண்மையின் பிதா, தம்முடைய திராட்சைத் தோட்டத்தைக் கவனித்து, கனிகொடுக்கும் கிளைகளை மேலும் அதிக கனிகொடுக்கும்படி அன்புடன் பராமரிக்கிறார்; ஆனால் கனிகொடுக்காத கிளைகளை அவர் வெட்டி, திராட்சைத் தோட்டத்திலிருந்து வெளியேற்றி, அக்கினியால் எரிக்கப்படுகிறார். ஆகவே, நீங்கள் கனியற்றவர்களாய் காணப்பட்டு, வெட்டப்பட்டு அக்கினியில் எறியப்படாதபடி கவனமாயிருங்கள்.

29. நாமும், வானத்திற்கும் பூமிக்கும் படைத்தவராகிய, வீட்டாரின் ஆண்டவராகிய கிறிஸ்துவினால் விதைக்கப்பட்ட நல்ல விதைகளே. இதோ, அறுவடைக்காலம் வந்துவிட்டது, அறுப்பவர்கள் தங்கள் கோரைக்கத்திகளைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு காத்திருக்கிறார்கள்; அவர்கள் காத்திருப்பது ஆண்டவரின் அறிகுறியை மட்டுமே. ஆகவே, நாம் களைகளாகி, கட்டுக்கட்டுகளாகக் கட்டப்பட்டு, என்றென்றும் எரியும் நெருப்பில் போடப்படாதபடி கவனமாக இருப்போம் (மத். 13:30).

30. ராஜாதி ராஜன் தம்முடைய அரண்மனையில் ஒரு திருமண விருந்திற்கு நம்மை அழைத்திருக்கிறார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதா? அப்படியானால், நாம் ஏன் கவனக்குறைவாக இருந்து, பிரகாசமான ஆடைகளையும், பிரகாசமாக எரியும் விளக்குகளையும், நமது பாத்திரங்களில் எண்ணெயையும் பெற்றுக்கொள்ள எந்த முயற்சியும் செய்யாமல் இருக்கிறோம்? அங்கே யாரும் நிர்வாணமாக நுழைவதில்லை என்பதை நீங்கள் எப்படி உணராமல் இருக்கிறீர்கள்? மேலும், திருமண ஆடைகள் இல்லாமல் நுழைய யாராவது தொடர்ந்து முயன்றால், அவருக்கு என்ன நேரிடும் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதா? அரசரின் கட்டளையால், அவனது கைகளும் கால்களும் கட்டப்பட்டு, 'அழுகையும் பற்களைக் கடிப்பதும்' இருக்கும் புற இருளுக்குள் அவன் தள்ளப்படுவான் (மத். 22:13). நாம் வெளிப்பக்கத்தில் மட்டும் ஆடை அணிந்திருந்தாலும், இவ்வுலக இச்சைகள் நம்மைத் திருமண மண்டபத்திலிருந்து வெளியேற்றிவிடும் என்று நான் அஞ்சுகிறேன்.

31. எந்தத் தந்தை இவ்வளவு இரக்கமுள்ளவர்? எந்தத் தந்தை இவ்வளவு கருணைமிக்கவர்? தம்முடைய ஊழியக்காரர்களாகிய எங்கள் மீது அன்பு காட்டும் நம்முடைய ஆண்டவரைப் போல எந்தத் தந்தை அன்பு காட்டுகிறார்? அவர் அனைவருக்கும் வழங்குகிறார், எல்லாவற்றையும் ஏராளமாகச் சேமித்து வைக்கிறார், நமது ஆத்துமாக்களின் காயங்களைக் குணப்படுத்துகிறார், மேலும் நாம் அவரைக் கைவிட்டபோதும் நீண்டகாலம் சகிப்புத்தன்மையுடன் இருக்கிறார், அனைவரும் அவருடைய ராஜ்யத்திற்கு வாரிசுகளாக வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்; அவர் பாவியின் பாவங்களை மன்னிக்கிறார், அவனுக்கு ஆர்வத்தைத் தூண்டுகிறார், மேலும் அவன் மனந்தளர்ந்து போகாதபடிக்கு பலவீனர்களை விரைந்து கவனிக்கிறார். தனது வல்லமையால், நன்மை செய்ய நம்மைக் கட்டாயப்படுத்த அவரால் முடியும், ஆனால் அப்படிச் செய்ய அவர் விரும்புவதில்லை, ஏனெனில் அவ்வாறு செய்தால் நமது சுயவிருப்பம் அவருடைய புகழ்ச்சிக்குத் தகுதியற்றதாகிவிடும். அவர் நம்மை இவ்வளவு நேசித்து, இரக்கம் காட்டும் போது, அவரைத் திருப்திப்படுத்த முயற்சிப்பதில் நாம் சோர்வடைவோமா? அவர் நமது மனக்கண்களை மீட்டு, ஒளி பெறச் செய்துள்ளார்; அவர் தன்னைப் பற்றிய அறிவை நமக்கு வழங்கி, நமது முழு இதயத்துடனும் அவரைத் தேட, தமது இனிமையின் சுவையை நமக்குச் சுவைக்க வைத்துள்ளார். அவருடைய அன்பைச் சுவைத்தவர் பேறு பெற்றவர்; இதன் மூலம், அவர் அதை இடைவிடாமல் சுவைக்கத் தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொள்கிறார்.

32. இத்தகைய இறைவனை நேசிக்காதவர் யார்? அவருடைய நன்மையை அறிக்கை செய்து ஆராதிக்காதவர் யார்? அப்படியானால், நாம் அவரைப் புறக்கணித்தால், நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் நமக்கு என்ன சாக்குப்போக்கு இருக்கும்? அல்லது நாம் அவரிடம் என்ன சொல்வோம்? நாம் கேட்கவில்லை, அல்லது அறியவில்லை, அல்லது நமக்குக் கற்பிக்கப்படவில்லை என்பதா? ஆயினும், அவருடைய செய்தி பூமி முழுவதும் சென்றடைந்துள்ளது. அவர் நமக்காகச் செய்ய வேண்டியிருந்து, செய்யாமல்விட்டது ஏதேனும் உண்டா? அளவற்ற உயரங்களிலிருந்து, பிதாவின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மடியிலிருந்து அவர் நமது பொருட்டு இறங்கவில்லையா? கண்ணுக்குத் தெரியாதவர், நமது பொருட்டு கண்ணுக்குத் தெரியும்படி ஆகவில்லையா? அழிவில்லாத நெருப்பு, நமது பொருட்டு மாம்சத்தை எடுத்துக்கொள்ளவில்லையா? அழிவில்லாதவர், நாம் வாழ்விக்கப்படுவதற்காக நமது பொருட்டு மரிக்கவில்லையா? நாம் அவருடன் உயிர்த்தெழும்படியாக அவர் அடக்கம்பண்ணப்படவில்லையா? அவர் நம்மைப் பகைவனிடமிருந்து விடுவித்து, அவனைக் கட்டிக்கொண்டு, அவனைத் தாக்குவதற்கான வலிமையை நமக்குத் தந்துள்ளார். நாம் எப்போது அவரை அழைத்தோம், அவர் நம்மைக் கேட்கவில்லையா? நாம் எப்போது கதவைத் தட்டினோம், அவர் நமக்குத் திறக்கவில்லையா? அவர் எப்போதாவது தாமதித்திருந்தால், அது நமது வெகுமதியைப் பெருக்குவதற்காகவே. இவை அனைத்தையும் கருத்தில் கொண்டு, இத்தகைய ஆண்டவரைக் கோபப்படுத்தி, யார் அலட்சியமாகவும் கவனக்குறைவாகவும் இருக்க முடியும்?

33. சகோதரனே, இதைக் கவனிக்கவும்! நேற்று நம்மோடு இருந்து, நம்மோடு உரையாடிய சகோதரர்கள் இன்று நம்மோடு இல்லை; அவர்கள் தங்கள் ஆண்டவருக்கும் நமது ஆண்டவருக்கும் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள், ஒவ்வொருவரும் தங்கள் கணக்கைக் காட்டிக்கொள்ள வேண்டும். 'நேற்று' என்றால் என்ன, 'இன்று' என்றால் என்ன என்று பாருங்கள்: 'நேற்று' காலையின் மலர் போலக் கடந்துவிட்டது; அதுபோலவே 'இன்றும்' மாலையின் நிழல் போலக் கடந்துவிடும். ஆகவே, உங்கள் சொந்த வாங்குதலை ஆராயுங்கள்: அது தேவனுக்குப் பிரியமானதா? நம்முடைய நாட்கள் ஒரு கேலிக்கூத்து போல ஓடிவிடுகின்றன. தன் வாங்குதலிலிருந்து நாளுக்கு நாள் பெரிய ஆதாயத்தைப் பெற்று அதை நித்திய ஜீவனில் சேர்க்கிறவன் பாக்கியவான். ஆனால் பிரியமானவர்களே, நீங்கள் ஏன் கவனக்குறைவாக இருக்கிறீர்கள்? நீங்கள் ஏன் சோம்பேறியாக இருக்கிறீர்கள்? நீங்கள் ஏன் சோம்பலை (வேலையில்லாமல் இருப்பதை) திராட்சை ரசம் போலக் குடித்து மகிழ்கிறீர்கள்?

34. மாலைப் பொழுதில் வழியில் சந்தித்துக்கொண்ட, வீடு திரும்பிக்கொண்டிருந்த இரண்டு பயணிகளைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். அவர்கள் இருவரும் வந்தடைந்த சத்திரத்தில் தங்கி, விடியற்காலையில் பிரிந்து சென்றனர்; அவர்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் வீட்டில் தங்களை என்ன காத்திருக்கிறது என்பது தெரியும்—செல்வமா அல்லது வறுமையா, அமைதியா அல்லது துக்கமா. இந்த வாழ்க்கையிலும் நமக்கு அப்படித்தான்; ஏனெனில் இந்த வாழ்க்கை ஒரு சத்திரம் போன்றது, அதிலிருந்து நாம் நமது சொந்த வீடுகளுக்குப் புறப்படும்போது, முன்னால் என்ன இருக்கிறது என்பதை அறிந்துகொண்டு நாம் பிரிந்து செல்கிறோம். ஏனெனில், அவர்கள் பரலோகத்திற்குத் தங்களுக்கு முன்பாக எதை அனுப்பியிருக்கிறார்கள் என்பது யாருக்கும் இரகசியமல்ல: உதாரணமாக, கண்ணீருடன் கூடிய ஜெப ஆலயம், அல்லது அடிக்கடி செய்யும் ஜெபக் காவல்கள், அல்லது நொறுங்குண்ட இருதயத்துடன் சங்கீதங்களைப் பாடுதல், அல்லது பணிவுடன் கூடிய சுயக்கட்டுப்பாடு, அல்லது உலகப் பொருட்களைத் துறத்தல், அல்லது கிறிஸ்துவின் மீதான உண்மையான அன்பும் பக்தியும். நீங்கள் இவற்றை அர்ப்பணித்திருந்தால், மனதைத் திடப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில் நீங்கள் இளைப்பாறுதலுக்குப் புறப்படுகிறீர்கள்.

35. உங்களுக்கு மனந்திரும்புதலுக்காகக் காலம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது, ஆயினும் நீங்கள் மனந்திரும்புதலைப் பற்றிக் கவனம் செலுத்துவதில்லை. மரணத்திடம், 'காத்திரு, நான் மனந்திரும்புகிறேன்' என்று சொல்வீர்களா? உணர்ந்து கொள்ளுங்கள், அன்பானவர்களே, உணர்ந்து கொள்ளுங்கள். இறுதிமணி ஒரு வலை போல உங்கள் மீது கவிழும்போது, அப்போதுதான் நீங்கள் திகிலால் அலறத் தொடங்குவீர்கள்: 'ஐயோ! என் நாட்கள் கவனக்குறைவால் நழுவிவிட்டன. என் நேரத்தை வீணான எண்ணங்களில் கழித்துவிட்டேன்!' ஆனால், நீங்கள் இந்த உலகில் தொடர்ந்து இருக்க அனுமதிக்கப்படாத மரண வேளையில் இப்படி நினைப்பதால் என்ன பயன்? இப்போது, மாறாக, இந்த வார்த்தைகளை உங்கள் மனதில் சிந்தித்து, அவற்றின் வல்லமைக்கேற்ப உங்கள் வாழ்க்கையை ஒழுங்குபடுத்துங்கள்.

36. பிரபஞ்சத்தின் ஆண்டவர் தாமும், தம்முடைய ஊழியர்களாகிய தீர்க்கதரிசிகளும் அப்போஸ்தலர்களும் மூலமாகப் பிரசங்கித்து கூப்பிடுகிறபோதும், அவரைக் கவனிப்பவர்கள் ஒருவரும் இல்லாத இந்த உண்மையைக் கண்டு அழாதவர், புலம்பாதவர், திகிலடையாதவர் யார்? 'திருமண விருந்து தயாராக இருக்கிறது,' என்று அவர் கூப்பிடுகிறார், 'என் மணமகள் கொல்லப்பட்டாள்' (மத். 22:4). மணமகன் மகிமையோடும் பிரகாசத்துடனும் திருமண மண்டபத்தில் அமர்ந்திருக்கிறான், மேலும் வரும்வர்களை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறான்; வாசல் திறந்திருக்கிறது, ஊழியர்கள் தங்கள் ஆர்வத்தைக் காட்டுகிறார்கள். 'வாசல் திறந்திருக்கும்போதே விரைந்து உள்ளே நுழையுங்கள்; இல்லையெனில் நீங்கள் வெளியே இருப்பீர்கள், உங்களை உள்ளே அனுமதிக்க யாரும் இருக்க மாட்டார்கள்.' – ஆயினும், புரிந்துகொள்ளும் ஒருவரும் இல்லை; முயற்சி செய்யும் ஒருவரும் இல்லை; சோம்பலும் இவ்வுலகின் கவலைகளும் நமது மனதைச் சங்கிலிகளால் பிணைத்துள்ளன. நாம் தெய்வீக வேதங்களைச் சரியாகப் பிரதிபலிக்கிறோம், அவற்றைச் சரியாக வாசிக்கிறோம், ஆனாலும் அவற்றைச் சரியாகக் கீழ்ப்படிய விரும்புவதில்லை; ஏனெனில், அவற்றில் கட்டளையிடப்பட்டதை நிறைவேற்ற நாம் விரும்புவதில்லை.

37. எப்படி இரவின் நடுவே, மனித இனம் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருக்கும்போது, சில சமயங்களில் திடீரென்று வானங்களிலிருந்து ஒரு பெரும் ஆரவாரம், பயங்கரமான இடி, பூகம்பத்துடன் கூடிய திகிலூட்டும் மின்னல் ஆகியவை ஏற்பட்டு, உறங்கிக்கொண்டிருப்பவர்கள் திடீரென்று திகிலால் பீடிக்கப்படுகிறார்களோ, அப்படியே அந்த நேரத்தில், மிக வேகமான மின்னலைப் போல, திடீரென்று முழுப் பூமியையும் திகிலூட்டி; பரலோகத்திலிருந்து ஒரு எக்காளம் அச்சமூட்டும் விதமாக ஒலிக்கும், உறங்குகிறவர்களை எழுப்பி, பண்டைய காலத்திலிருந்து இறந்தவர்களையும் அவர்களுடைய உறக்கத்திலிருந்து எழுப்பும்: இந்த வானங்களும் 'பரலோக அதிகாரங்களும் அசைக்கப்படும்' (மத். 24:29), மற்றும் சமுத்திரத்தின் நீர்கள் போல பூமி யாவும் அவருடைய மகிமையின் சந்நிதானத்தில் அசைக்கப்படும்; ஏனெனில், அவருடைய முகத்திற்கு முன்பாக ஒரு பயங்கரமான அக்கினி செல்லும், அது பூமியை மாசுபடுத்தும் அக்கிரமங்களிலிருந்து அதைத் தூய்மைப்படுத்தும்; நரகம் அதன் நித்திய வாசல்களைத் திறக்கும், மரணம் ஒழிந்துபோகும், மேலும் மானுட இயற்கையின் அழிந்த புழுதி, எக்காளத்தின் சத்தத்தைக் கேட்டு, மீண்டும் உயிர் பெறும். அப்போது நீதியுள்ளவர்கள் மகிழ்வார்கள், பக்தர்கள் களிகூறுவார்கள்; பரிபூரணமான துறவிகள் தங்கள் போராட்டத்தின் பாடுகளுக்காக ஆறுதல் காண்பார்கள்; வீரர்கள், திருத்தூதர்கள் மற்றும் தீர்க்கதரிசிகளுக்கு மணிமகுடம் சூட்டப்படும். அந்த நேரத்தில், அழியாத மணமகனைச் சந்திக்க 'மகிமையுடன் மேகங்களில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட' தகுதியுள்ளவராகக் கருதப்படுபவர் பேறு பெற்றவர் (1 தெச. 4:17). இங்கு ஒவ்வொருவரும் தங்கள் இறக்கைகளை விரித்தது போல, அங்கும் அவர் உயரங்களுக்கு உயர்வார்; இங்கு ஒவ்வொருவரும் தங்கள் மனதைத் தூய்மைப்படுத்தியதைப் போல, அங்கும் அவர் அவருடைய மகிமையைக் காண்பார்; மேலும் ஒவ்வொருவரும் அவரை எந்த அளவிற்கு நேசித்தார்களோ, அந்த அளவிற்கு அங்கே அவர் அவருடைய அன்பால் நிரப்பப்படுவார்.

38. நான் அந்த நேரத்தை நினைத்து நடுங்கினேன்; அந்த பயங்கரமான தீர்ப்பை நினைத்து திகிலடைந்தேன்; சொர்க்கத்தின் இன்பங்களைப் பற்றி நினைத்து, எழுந்து, அழுது தீர்க்கும் வரை அழுது, அழுகைக்கு வலிமை இல்லாத நிலைக்கு வந்தேன்; ஏனெனில், நான் என் நாட்களை சோம்பலிலும் கவனம் சிதறிய நிலையிலும் கழித்தேன், என் வாழ்நாட்களைத் தீய எண்ணங்களில் கழித்தேன் – அவை எப்படிப் பறந்துவிட்டன என்பதை நான் உணரவில்லை, அவை எப்படிச் சென்றுவிட்டன என்பதையும் நான் உணரவில்லை; என் நாட்கள் குறைந்துவிட்டன, ஆனால் என் அக்கிரமங்கள் பெருகியுள்ளன. ஐயோ! அந்த நேரத்தில் என் பழக்கமானவர்கள் என்னைச் சூழ்ந்திருக்கும்போது நான் என்ன செய்வேன்—அவர்கள், என்னை இந்த பக்தி வேடத்தில் கண்டு flattered, ஆனால் நான் உள்ளுக்குள் அக்கிரமமும் அசுத்தமும் நிறைந்து, இதயத்தையும் மனதையும் ஆராயும் ஆண்டவரை மறந்திருந்தேன். – அங்கே உண்மையான வெட்கக்கேடு உண்டு, அங்கே வெட்கப்படுத்தப்படுபவனுக்கு ஐயோ! – மனித நேயமுள்ளவரே, நல்லவரே, உமது கருணைக்காக வேண்டுகிறேன், உம்மை வருத்தப்படுத்தும் ஆடுகளுடன் என்னை இடது பக்கத்தில் வைக்காதேயும், எனக்குச் சொல்லாதேயும்: 'உன்னை அறியேன்' என்று சொல்லாதபடி, உமது நன்மையினால், எனக்கு ஓயாத கண்ணீரை அருளும்; என் இருதயத்திற்கு மனந்திரும்புதலையும் தாழ்மையையும் அருளி, அது உமது கிருபையின் ஆலயமாக மாறும் படி அதைத் தூய்மைப்படுத்தும்.

39. என் அன்பான சகோதரர்களே, உங்கள் மன ஒருமைப்பாட்டை நான் வேண்டிக்கொள்கிறேன்; இன்னும் காலம் இருக்கும்போதே தேவனைத் திருப்திப்படுத்தப் பாருங்கள்; உங்கள் ஜெபங்களிலும் சங்கீதங்களிலும் இரவும் பகலும் அவருடைய சந்நிதியில் அழுது புலம்புங்கள், அப்பொழுது அவர் அந்த முடிவில்லாத அழுகையிலிருந்தும், பற்களைக் கடித்தலிலிருந்தும், கெஹென்னா நரக அக்கினியிலிருந்தும், ஒருபோதும் சாகாத புழுவிலிருந்தும் நம்மை விடுவிப்பாராக, மேலும் நித்திய ஜீவனில் அவருடைய ராஜ்யத்தில் நம்மை மகிழ்ச்சியால் நிரப்புவாராக, அங்கே துயரமில்லை, நோயும் பெருமூச்சும் இல்லாத—அங்கே எப்போதும் மகிழ்ச்சியும், ஆரவாரமும், இன்பமும், கடவுளை நேசிப்பவர்களுக்காக அவர் ஆயத்தப்படுத்திய ஆவிக்குரிய சுவைமிகுந்த விருந்தும் இருக்கும். அதற்குத் தகுதியுள்ளவனாகக் கருதப்படுபவன் பேறு பெற்றவன்; அதிலிருந்து பறிக்கப்படுபவன் இகழ்ச்சியானவன்.

40. 'செல்வந்தன் பேசினான், அனைவரும் மௌனமானார்கள், அவனது வார்த்தைகள் மேகங்களை நோக்கி உயர்ந்தன' (சிர். 13:28). ஆயினும், நாம் மௌனமாக இருந்து கேட்க மறுக்கும் வேளையில், கடவுள் பரிசுத்த வேதாகமத்தில் நம்மோடு பேசுகிறார்; மாறாக, ஒருவர் பேசும்போது, மற்றொருவர் தூங்குகிறார், இன்னொருவரின் எண்ணங்கள் வேறு எங்கோ அலைகின்றன. ஆனால் வேதம் என்ன சொல்கிறது? 'உன்னதமானவரின் நியமங்களை விட்டு விலகிச் செவியைத் திருப்பிக்கொள்ளும்வன், தன் ஜெபத்தையே அசுத்தமாக்கிக்கொள்ளுகிறான்' (நீதிமொழிகள் 28:9).

41. பல சாட்சிகளுக்கு முன்பாக, உங்கள் நற்சீராதனத்தை அறிக்கை செய்து, நீங்கள் அழைக்கப்பட்ட நித்திய ஜீவனுக்காகப் பாடுபடுங்கள்: 'இன்னும் கொஞ்ச காலத்திற்குப் பிறகு, வருகிறவர் வந்து தாமதியார்' (எபி. 10:37).

42. உங்கள் பலம் அனைத்தையும் கொண்டு கர்த்தருக்குப் பயப்படுங்கள், துன்மார்க்கரின் கிரியைகளைப் பின்பற்றாதிருங்கள்; ஏனெனில் அவர்களுடைய நெருப்பு அணைக்கப்படாமலும், அவர்களுடைய புழு சாகாமலும் இருக்கும் (மாற்கு 9:44).

43. உங்களிடம் வஞ்சக எண்ணங்களை ஊட்டி, 'நீங்கள் இன்னும் இளமையாக இருக்கிறீர்கள்; வாழ இன்னும் பல ஆண்டுகள் உள்ளன; எனவே இப்போது மகிழுங்கள், உங்கள் ஆன்மாவில் துயரப்படாதீர்கள்—உங்கள் முதுமையில் மனந்திரும்புதலைக் கொண்டுவர வேண்டும்' என்று கூறும் தீயவனை நம்பாதிருங்கள். – சகோதரனே, தீயவன் இதில் உன்னை வஞ்சிப்பான் என்பதை நீ உணராமல், உண்மையிலேயே அவ்வளவு முட்டாளாக இருக்கிறாயா? ஒவ்வொரு துன்பத்தையும் தாங்கவும், வீரச் செயல்களைச் செய்யவும் உனக்கு முடிந்திருக்கும் உன் இளமையிலும், வலிமையின் உச்சத்திலும் நீ மனந்திரும்பவில்லை என்றால், முதுமை வந்தபோது, முதுமையின் பலவீனத்தை ஒரு சாக்குப்போக்காகப் பயன்படுத்த மாட்டாயா? – மேலும், நீங்கள் உங்கள் இளமையிலேயே இவ்விடத்திலிருந்து அகற்றப்பட்டால், அப்போது என்ன செய்வீர்கள்? ஆகையால், பகைவனின் வழியைக் கைவிட்டு, உண்மையான ஆண்டவரின் சத்தத்தைக் கவனியுங்கள், அவர்: 'ஆகையால் விழித்திருங்கள், ஜெபம்பண்ணுங்கள்; ஏனெனில் அந்த நாளையோ அந்த நேரத்தையோ நீங்கள் அறியாதிருக்கிறீர்கள்' (மத்தேயு 25:13) என்றார்.

44. அது வரும், அது வரும், அந்த பயங்கரமான மணிநேரம் வருவதற்கு அதிக காலம் பிடிக்காது, அதில் நாம் சோதிக்கப்படும்போது, நம்மிடம் எந்த சாக்குப்போக்கும் இருக்காது. ஏனெனில், ஆண்டவருக்கு நாம் என்ன பதிலளிக்க முடியும்? அவர் நமக்காகச் செய்யாதது நமக்காகச் செய்ய என்ன இருக்கிறது? – கடவுள்—வார்த்தை—ஒரு ஊழியக்காரரின் வடிவில் தம்மைத் தாழ்த்திக்கொண்டதை நாம் காணவில்லையா, அதனால் நாமும் தாழ்மையுள்ளவர்களாக மாறலாம்? நாமும் அவமதிக்கப்படும்போது கசப்புடன் ஆகாமல் இருப்பதற்காக, அவருடைய புரிந்துகொள்ள முடியாத முகத்தின் மீது துப்பப்பட்டதை நாம் காணவில்லையா? அல்லது, நாமும் பணிவுடன் கீழ்ப்படிதலின் நுகத்தைச் சுமப்பதற்காக, அவருடைய பரிசுத்தமான முதுகு சாட்டையடிக்கு உள்ளானது என்பதை நாம் காணவில்லையா? அல்லது, நாம் அவமதிக்கப்படும்போது கோபத்திற்கு ஆளாகாமல் இருப்பதற்காக, அவருடைய முகத்தில் அறை விழுந்ததை நாம் காணவில்லையா? அல்லது, 'என்னிடத்தில் கற்றுக்கொள்ளுங்கள், நான் இருதயத்தில் சாந்தமும் தாழ்மையுமாயிருக்கிறேன்' (மத். 11:29) என்று அவர் கூறியதை நாம் கேட்கவில்லையா? அதனால் நாமும் சாந்தமும் தாழ்மையுமாய் இருந்து, ஒருவரையொருவர் பொறாமைப்படாமலும், ஒருவரையொருவர் நொறுக்காமலும், ஒருவரையொருவர் விழுங்காமலும் இருக்கலாமே? அப்படியானால், அவருக்கு நாம் என்ன சாக்குப்போக்குச் சொல்வது?

45. மனந்திரும்பிய பலருக்குக் கடவுள் இரக்கம் காட்டியிருக்கிறார் என்று எனக்குத் தெரியும்; ஆனால் அவர்களில் பெரும்பாலோர் அறியாமையினால் பாவம் செய்தனர். கடவுள் பலரை மன்னித்திருக்கிறார் என்று எனக்குத் தெரியும்; ஆனால் அவர்களுக்காக அவருடைய சந்நிதியில் பல பரிந்துரையாளர்கள் இருந்தனர். – கொராக் மற்றும் தாதானைப் பற்றி எழுதப்பட்டிருப்பதை நான் வாசிக்கிறேன், மோசேயின் பொருட்டுக் கடவுள் அவர்களை எவ்வாறு தண்டித்தார் என்பதைக் கண்டு நான் திகைப்படைகிறேன். அவருடைய சகோதரியான மிரியம் பற்றி எழுதப்பட்டிருப்பதை நான் சிந்திக்கிறேன்; மோசேக்குச் சொன்ன ஒரே ஒரு வார்த்தைக்காக அவள் குஷ்டரோகத்தால் எப்படி மூடப்பட்டாள் என்பதைக் கண்டு நான் நடுங்குகிறேன். ஒரு புனிதமான மனிதருக்கு இதுபோன்ற தண்டனை ஏற்பட்டதென்றால், நித்திய தேவனிடமிருந்து என்ன சித்திரவதை இருக்கும்? தனது சகோதரனைக் கொன்ற காயீன், இவ்வளவு நீண்டகாலத் தண்டனைக்கு உள்ளானான்; அப்படியானால், தேவனைக் கோபப்படுத்தியவர்களுக்கு என்ன நேரிடும்? வெள்ளப் பிரளயத்தின் காலத்தில் நியாயத்தீர்ப்பு கடுமையாக இருந்தது, மேலும் அப்பொழுது அழிந்தவர்களின் அதே கதியை நானும் அடைய நேரிடுமோ என்று நான் அஞ்சுகிறேன். முடிக்கப்படாத அந்த கோபுரத்தைக் கட்டியதால் தேவன் கோபமடைந்தார்; அப்படியானால், என் சொந்த வீழ்ச்சிக்காக அவர் என்ன செய்வார்? நான் மனந்திரும்பியுள்ளேன், ஆனால் கடவுளைத் திருப்திப்படுத்தியிருக்கிறேனா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் புனிதர்களையும் மன்றாடுகிறேன்; ஆனால் ஒருவேளை அவர்களின் பிரார்த்தனைகள் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாமல் போகலாம்; ஏனெனில், 'நோவா, யோபு, தானியேல்' ஆகியோர் தாங்கள் கேட்பதில் வெற்றிபெற மாட்டார்கள் என்று எசேக்கியேல் கூறுவதை நான் கேட்கிறேன் (எசே. 14:18).

46. பிதாவின் திராட்சைப்பழத்திலிருந்து இறங்கி, நமக்கு இரட்சிப்பின் வழியாக மாறினவராகிய ஆண்டவர், தம்முடைய தெய்வீகக் குரலால், 'நான் நீதிமான்களை அல்ல, பாவிகளை மனந்திரும்ப அழைக்க வந்தேன்' (மத்தேயு 9:13) என்று கூறி, நம்மை மனந்திரும்பத் தூண்டுகிறார். – நான் இதைச் சொன்னால், நீங்கள் என் வார்த்தையைக் கேட்காமல் போகலாம். ஆனால் ஆண்டவரே இதைச் சொல்லும்போது, உங்கள் உயிரைப் பற்றிச் சிந்திக்காமல் அதை ஏன் புறக்கணிக்கிறீர்கள்? உங்கள் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் எண்ணங்கள் மற்றும் செயல்களால் ஒரு காயம் இருப்பதை நீங்கள் உணர்ந்தால், உங்கள் மறைவான காயங்களைக் குணப்படுத்த ஏன் அக்கறை கொள்ளவில்லை? மருத்துவரின் மீது உங்களுக்குப் பயமா?! ஆனால் அவர் நன்மையும் இரக்கமும் நிறைந்தவர். அவர் உங்களுக்காகத் தந்தையின் மடியிலிருந்து வந்தார். நீங்கள் பயமின்றி அவரை அணுகுவதற்காக அவர் உங்களுக்காக அவதரித்தார்; உங்கள் கொடிய காயங்களைக் குணப்படுத்த அவர் உங்களுக்காக மனிதரானார். – மேலும் அவரே மிகுந்த அன்போடும் எல்லா நன்மையோடும் உங்களைத் தன்பால் அழைக்கிறார்.

47. மனந்திரும்புதலுக்கான வாசல் திறந்திருக்கிறது; பாவியே, அது திறந்திருக்கும்போதே உள்ளே நுழைய உன்னால் முடிந்த அனைத்தையும் செய். அது மூடும் நேரம் வரும்போது, நீ அலட்சியமாகத் தாமதிப்பதைக் கண்டால் உனக்காகக் காத்திருக்காது. இழிந்தவனே, ஏன் உன் சொந்த ஜீவனையே வெறுக்கத் தொடங்கினாய்? – மனிதனே, உன் ஆத்துமாவை விடப் பெரியது எது? ஆயினும் நீ, பாவியே, அதைப் புறக்கணித்துவிட்டாய். அன்பானவரே, பரலோக மருத்துவர் எந்நேரத்தில் தம்முடைய குணமாக்கும் வாசலை மூடும்படி கட்டளையிடுவார் என்று உங்களுக்குத் தெரியாது. முன்வாருங்கள், நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன், குணமடையப் பாருங்கள். உங்கள் மனந்திரும்புதலால் பரலோகப் பரிவாரங்களை மகிழ்விக்க அவர் விரும்புகிறார். சூரியன் ஏற்கெனவே மாலையை அடைந்துவிட்டது, நீங்கள் பரிசுத்த ஆலயத்தை அடைவதற்காகவே அது தாமதிக்கிறது.

48. உங்கள் அசுத்தமான எதிரியின் விருப்பத்தை வெட்கமின்றி நிறைவேற்றும் அவனை நீங்கள் எவ்வளவு காலம் சகித்துக்கொள்வீர்கள்? அவர் உங்களை நெருப்பில் வீச விரும்புகிறார். அதுவே அவனது முயற்சிகளின் நோக்கம்! அவனை நேசிப்பவர்களுக்கு இதுவே அவனது பரிசு! அவன் எல்லா மக்களுடனும் எப்போதும் போரில் இருக்கிறான், அவர்களைத் தீய மற்றும் அசுத்தமான ஆசைகளால் தாக்குகிறான்; மேலும், அவனே அசுத்தமானவன், அவனிடம் சரணடைந்தவர்களை மீண்டும் விரக்திக்குத் தள்ளுகிறான், அவர்களின் இதயங்களைக் கடினப்படுத்துகிறான், மேலும் அவர்களின் கண்ணீரை வற்றிப்போகச் செய்கிறான், அதனால் பாவியன் மனந்திரும்பாமல் இருப்பதற்காக. மனிதனே, அவனுக்குப் பிரியமானவை மீது வெறுப்பையும் அருவருப்பையும் கொண்டுவைத்து, எல்லா விதத்திலும் அவனை விட்டு விலகிவிடு.

49. நாம் தொடங்குவோம்; இன்னும் காலம் இருக்கும்போதே ஜெபிப்போம். இங்கு, நாம் இந்த வாழ்வில் இருக்கும்போதே, எப்போதும் கடவுளைத் திருப்திப்படுத்த முடியும். அவருடைய கருணைக் கதவைத் தட்டுவதற்கு இன்னும் நேரம் இருக்கும்போதே, மன்னிப்பைப் பெறுவது நமக்குக் கடினம் அல்ல. கண்ணீர் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் நேரமிருக்கும்போதே நாம் கண்ணீர் வடிக்கட்டும், அதனால், வருங்காலத்திற்குள் சென்ற பிறகு, நாம் வீணாக அழாமல் இருக்கலாம்; ஏனெனில், அங்கே, கண்ணீருக்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை.

50. ஏன் நமது இரட்சிப்பைப் புறக்கணிக்கிறோம்? இன்னும் காலம் இருக்கும்போதே ஏன் குணடைய விரும்புவதில்லை? இந்த நேரத்தில் சிந்தப்படும் சில கண்ணீருக்காகவும், மனந்திரும்புதலுக்காகவும், கடவுள் எல்லாப் பாவங்களையும் மன்னிக்கிறார். இங்கே சற்று அழுக; இல்லையெனில், அங்கே நித்திய நித்தியமாக அடிக் காரிருளில் அழுவாய். இங்கு மனந்திரும்புங்கள், இல்லையெனில் அங்கே அணைக்க முடியாத நெருப்பில் வீசப்படுவீர்கள்.

51. பல புனிதர்களும் நீதிமான்களும் தங்கள் சொந்த விருப்பத்தின் பேரிலும், தேவனுடைய கட்டளைகள் மீதான தங்கள் உறுதியான நம்பிக்கையின் மூலமாகவும், பேரின்பப் பரதீசில் தேவனுடைய ஆசீர்வாதங்களை அனுபவிப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கையுடன் இந்த உலகத்தையும் அதன் வழிகளையும் விட்டு விலகியுள்ளனர். கிறிஸ்துவை நேசித்ததால், அவர்கள் நிலையற்ற அனைத்தையும் விட அவரை மேன்மையாகக் கருதினர்; ஆகையால், அவர்கள் நாளுக்கு நாள் தேவனுக்குள் களிகொள்கிறார்கள், கிறிஸ்துவுக்குள் ஒளிமயமாகிறார்கள், மேலும் பரிசுத்த ஆவியானவருக்குள் இடைவிடாமல் களிகொள்கிறார்கள். பரிசுத்தத் திருத்தூணம் அவர்கள் மீது களிகொள்கிறது, தேவதூதர்களும் பிரதான தூதர்களும் அவர்கள் மீது களிகொள்கிறார்கள், மேலும் பேரின்பத் தோட்டமும் அவர்கள் மீது களிகொள்கிறது.

52. இருப்பினும், மற்றவர்கள் நிலையற்றவற்றில் சிக்கிக்கொண்டு, உணர்வற்ற உயிரினங்களைப் போலாகிவிட்டனர். – மனிதனே, அத்தகைய பாவ வாழ்க்கையை வாழ்ந்து என்ன செய்கிறாய்? கடவுள் உன்னை அறிவுடன் படைத்தார்: ஆயினும் நீ உன்னைப் பேச்சற்ற ஒரு உயிரினத்தைப் போல ஆக்கிக்கொள்கிறாய். குறைந்தபட்சம் சற்று சுதாரித்து, உங்களை நீங்கள் ஒருங்கமைத்துக் கொள்ளுங்கள். – உங்களுக்காக, உன்னத தேவன் உங்களை பூமியிலிருந்து எடுத்து உயர்த்தி, பரலோகத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் பொருட்டு பரலோகத்திலிருந்து இறங்கி வந்தார். நீங்கள் பரலோக மணமகனின் திருமணத்திற்கு அழைக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள்: அப்படியிருக்க, ஏன் இவ்வளவு கவனக்குறைவாக இருக்கிறீர்கள்? ஏன் தாமதிக்கிறீர்கள்? சொல்லுங்கள், திருமண விருந்திற்குப் பொருத்தமான ஆடை இல்லாமல் நீங்கள் எப்படித் திருமணத்திற்குச் செல்வீர்கள்? மேலும், நீங்கள் அதை இல்லாமல் நுழைந்தால், உடனடியாகக் கேட்பீர்கள்: 'நண்பனே, திருமண ஆடை இல்லாமல் நீ எப்படி இங்கே வந்தாய்?' (மத்தேயு 22:12). அவனைக் கட்டி, அக்கினிக் குழியில் போடுங்கள். மணமகன் தம் மகிமையுடன் தோன்றும் நேரம் நெருங்கிவிட்டது என்ற எண்ணத்தில் நீங்கள் அஞ்சாமலும் நடுங்காமலும் இருக்கிறீர்களா? – எல்லாம் ஏற்கெனவே ஆயத்தமாகிவிட்டன என்றும், பரலோக எக்காளம் அறிகுறிக்காகக் காத்திருக்கிறது என்றும் உங்களுக்குத் தெரியாதா? – அப்படியானால், நீங்கள் அதற்காகத் தகுந்தபடி ஆயத்தமாகவில்லை என்றால், அந்த நேரத்தில் நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்?

53. மரண வேளையில், எல்லாப் பாவிகளுக்கும் ஒரு பெரிய பயம் காத்திருக்கிறது. பிரிவின் வேளை எல்லாப் புனிதர்களுக்கும், எல்லா நீதிமான்களுக்கும், எல்லாத் துறவிகளுக்கும் மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது; ஆனால் அதே வேளை, கவனக்குறைவானவர்களையும் பலவீனர்களையும் துயரத்தில் ஆழ்த்துகிறது, அவர்களின் கடந்த கால வாழ்க்கையில் இருந்த சோம்பலையும் கவனக்குறைவையும் அவர்களுக்கு நினைவூட்டுகிறது. அப்போது, இதுவரை தங்கள் இரட்சிப்பைப் பற்றி எந்தக் கவலையும் காட்டாத ஒருவரின் இதயத்தை வருத்தம் வாட்டுகிறது. இந்த வருத்தத்தின் வேதனை, மரணம் மற்றும் பிரிவின் பயத்தை விடவும் மேலானது. – இதற்கு மாறாக, நீதிமான்கள், புனிதர்கள் மற்றும் துறவிகள் மரணம் மற்றும் பிரிவின் நேரத்தில் மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள், தங்கள் கண்களுக்கு முன்னால் தங்கள் துறவு வாழ்க்கையின் பெரும் முயற்சிகளைக் காண்கிறார்கள்: அவர்களின் இரவுக் காவல்கள், ஜெபங்கள், நோன்புகள், கண்ணீர்கள், வெறுஞ்சாம்பலில் படுத்துக் கொள்ளுதல் மற்றும் சாக்குப்பை உடை; அவர்களின் ஆன்மாக்கள் களிகூர்கின்றன, ஏனெனில் உடம்பிலிருந்து பிரிந்த பிறகு அவர்கள் ஓய்வில் நுழைய ஆவலுடன் காத்திருக்கிறார்கள். ஆனால், இந்தப் பொய்யான உலகில் வாழ்க்கையின் தூய்மையில் அக்கறை கொள்ளாத பாவிகளுக்கும் பலவீனமானவர்களுக்கும் மரணத்தின் காட்சி பயங்கரமானது. மேலும், பிரிவின் நேரம் பாவியைப் பொறுத்தவரை பெரும் துக்கத்திற்குக் காரணமாகிறது; தன் தற்காப்புக்காக எதையும் பேச அவனுக்கு அனுமதி இல்லை; அந்த நேரத்தைப் பற்றிய கட்டளை கடுமையாகக் கொடுக்கப்படுகிறது.

54. உலகப் பற்றுகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டவனுக்குப் பிரிவாயின் நேரம் துயரத்தைத் தருவதில்லை; ஆனால் அது காமமுடையவர்களின் மரணத்தைத் துயரப்படுத்துகிறது; அது பாவிகளைத் துயரப்படுத்துகிறது; கடவுளுக்குப் பிரியமானதைச் செய்ய மிகவும் சோம்பேறியாக இருந்த சோம்பேறிகளைத் துயரப்படுத்துகிறது; உலகக் கவலைகளால் தங்கள் ஆன்மாக்களைக் கட்டிக்கொண்ட பேராசை கொண்டவர்களைத் துயரப்படுத்துகிறது; அது செல்வந்தனுக்குத் துயரத்தைத் தருகிறது, ஏனெனில் அது அறியாமலேயே அவனை அவனது செல்வத்திலிருந்து பிரிக்கிறது; அது உலகின் அன்பருக்குத் துயரத்தைத் தருகிறது, ஏனெனில் அது அவரை உலகத்திலிருந்து பிரிக்கிறது. இத்தகைய மக்கள் அனைவரும் மரண வேளையில் துயரப்படுகிறார்கள், ஏனெனில் அவர்கள் உலகப் பற்றுகளால் கட்டுண்டுள்ளனர். ஆனால், உலகத்திலிருந்து விடுபட்டு, அதன் பற்றுகளிலிருந்து விலகிய ஒரு ஆன்மாவுக்கு, பெருமூச்சு விடுவதற்கோ அல்லது துயரப்படுவதற்கோ என்ன இருக்கிறது? அவள் சுதந்திரத்தை விரும்பினாள், அதைத் தேடினாள், அதை அடைந்தாள் – மேலும் இறைவனின் வழியில் தைரியமாக நடந்து, அவருக்குப் பிரியமானதை மனமுவந்து செய்து, எப்போதும் அப்படியே இருந்தாள். – நீங்களும், உங்கள் முழு ஆன்மாவோடும் கடவுளிடம் பற்றிக்கொண்டால், மரண வேளையை ஒருபோதும் அஞ்ச மாட்டீர்கள்; மாறாக, மரணமும் உடலிலிருந்து பிரிவதும் உங்களுக்கு ஒரு மகிழ்ச்சியாக மாறும்.

55. நல்ல கடவுள் நமக்கு அறிவின் ஞானத்தை அருளியுள்ளார்; ஆயினும் நாம் அதை நாளுக்கு நாள் நிராகரிக்கிறோம். நாம் கடவுளின் சித்தத்தை நிறைவேற்றினால், அவருடைய சித்தத்தைச் செய்த அனைவருடனும் சேர்ந்து நியாயத்தீர்ப்பு நேரத்தில் ஆசீர்வதிக்கப்படுவோம். ஆனால், நாம் அதை நிறைவேற்றாததால், அங்கே நமக்கு எந்த நியாயமும் இருக்காது; ஏனெனில், அறிவைப் பெற்றிருக்கும்போதே நாம் அனைவரும் பாவம் செய்கிறோம். அருள்மிகு கடவுள் நம்மை ஆசீர்வதித்த அவருடைய திருவருளையும், எல்லா வரங்களையும் நாம் அனைவரும் அனுபவிக்கிறோம். அவருடைய அருள் எல்லா நேரங்களிலும் நமது இதயங்களை அடிக்கடி வருகை தருகிறது, அது ஓய்வைக் கண்டால், ஆன்மாவில் நுழைந்து நிலையாக வசிக்கிறது; ஆனால் அது தூய இதயத்தைக் காணாவிட்டால், உடனடியாக விலகிவிடுகிறது. ஆயினும், அவருடைய தாராளம் மீண்டும் ஒருமுறை அதை இறங்கி நம்மைப் பாவிகளைப் பார்க்கத் தூண்டுகிறது, ஏனெனில் நாம் அனைவரும் விருப்பத்தால் மாறக்கூடியவர்கள், ஆனால் இயல்பால் அல்ல. நாம் எப்போதும் கவனம் சிதறியவர்களாகவும் பலவீனர்களாகவும், பொறாமை கொண்டவர்களாகவும் வஞ்சகர்களாகவும் இருக்கிறோம்; நாம் அடிக்கடி ஒருவரையொருவர் பற்றித் தவறாக நினைக்கிறோம், வஞ்சக எண்ணங்களை வளர்க்கிறோம், மேலும் எப்போதும், ஒரு பயங்கரமான சேற்றில் சிக்கியதைப் போல, நமது சொந்த எண்ணங்களிலேயே சிக்கித் தவிக்கிறோம். மேலும், கிருபை நம்மைப் பார்க்க வரும்போது, அது நமது இதயங்களில் அசுத்தமான எண்ணங்களின் துர்நாற்றத்தைக் காண்கிறது, மேலும் அது விரும்பியபடி நம்மில் குடியேறி வசிக்க ஒரு வழியைக் காணாமல் உடனடியாக விலகிச் செல்கிறது. ஆயினும், அதன் ஒளிமிகு இனிமையின் மூலம், அது இதயத்தில் ஒரு முத்திரையைப் பதிக்கிறது, அதனால் ஒரு நபர் தன்னைக் கிருபை வந்தடைந்ததை உணர முடியும், ஆனால் அது உள்ளே நுழைய வழியைக் காணவில்லை; இவ்வாறு, கிருபையின் ஒளியால் மகிழ்ந்து, அவர் அதைத் தேடலாம். இருப்பினும், கிருபை தன்னால் நம்மிடமிருந்து முழுமையாக விலகிச் செல்ல முடியாது; ஏனெனில், அதன் சொந்த இரக்கத்தால் உந்தப்பட்டு, அது அனைவர் மீதும் இரக்கம் காட்டக் கட்டாயப்படுத்தப்படுகிறது. கடவுளின் திருமுன்னோட்டம் உங்களுக்குத் தெரிகிறதா? கிறிஸ்துவின் கருணையைக் காண்கிறீர்களா? பரிசுத்த கடவுள் எப்படியென்றால் எங்களை எப்போதும் நேசிக்கிறார், நாங்கள் இரட்சிக்கப்பட வேண்டும் என்று விரும்புகிறார் என்பதையும் காண்கிறீர்களா? கிருபையினால் வரவேற்பதற்கு எப்போதும் ஒரு பரிசுத்த இருதயத்தை ஆயத்தப்படுத்தப் பிரயாசப்படுகிற மனிதன் பாக்கியவானாகிறான்; அப்பொழுது அது வரும்போது, நற்பண்புகளின் நறுமணத்தையும், ஆத்துமாவின் பரிசுத்தத்தையும் கண்டுகொண்டு, அவனுக்குள் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும்.

56. பகைவனின் வலையில் சிக்கி, அவனது கட்டுகளை உடைத்து, வலைக்குள் இருந்து தப்பிய மீனைப் போல அவனிடமிருந்து தப்பித்து ஒளிந்தவர்கள் பாக்கியவான்கள். ஒரு மீன், தண்ணீருக்குள் இருக்கும்போதே பிடிபட்டு, வலையை உடைத்து, ஆழத்தில் ஒளிந்தால், அது இரட்சிக்கப்படும்; ஆனால் ஒருமுறை கரைக்கு இழுக்கப்பட்டால், அது தன்னைத் தானே காப்பாற்றிக் கொள்ள முடியாது. அப்படியே, நாம் இன்னும் இந்த வாழ்வில் இருக்கும்போதே, நம்மைக் கட்டுகின்ற எதிரியின் சித்தத்தின் கட்டுகளை உடைக்கவும், மனந்திரும்புதல் மூலம் நமது பாவங்களின் சுமையை அகற்றவும், பரலோக ராஜ்யத்தில் இரட்சிக்கப்படவும் கடவுளிடமிருந்து நமக்கு அதிகாரம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் அந்த அச்சமூட்டும் கட்டளை நம்மை வந்தடைந்து, ஆன்மா பிரிந்து, உடல் பூமிக்கு ஒப்படைக்கப்பட்டால், அப்போது ஒரு மீன் தண்ணீரிலிருந்து எடுக்கப்பட்டு ஒரு பாத்திரத்தில் அடைக்கப்பட்டது போல, நம்மால் நமக்கு நாமே உதவி செய்ய முடியாது.

57. மரணம் வரும் வரை நாம் காத்திருக்க வேண்டாம், இல்லையெனில் இறந்தோர் உயிர்த்தெழும்போது நாம் அவமானத்திற்குள்ளாவோம்; அப்போது புனிதர்கள் தங்களது நற்செயல்களால் தமக்காகத் தயாரித்த ஒளிமிகுந்த ஆடையால் ஆடை அணிவார்கள். அப்போது நாம் ஒளிமயமான மகிமையிலிருந்து அறுதிக்கப்பட்டு, கரிய நிறமாகவும், துர்நாற்றம் வீசும் நிலையிலும் காணப்பட்டால், எவ்வளவு அவமானம் நம்மை ஆட்கொள்ளும்? – ஆகவே, அத்தகைய அபாயத்தைத் தவிர்க்க, மனந்திரும்புதலின் பாதையில் பயணிக்கவும், நமது இச்சையிலிருந்து நம்மைத் தூய்மைப்படுத்தவும் முயல்வோம்.

58. பாவம் இருள், நற்பண்பு ஒளி. பாவம் நேசிக்கப்பட்டுச் செய்யப்படும்போது, அதைச் செய்பவர்களைக் கறைபடுத்துகிறது; ஆனால் நற்பண்பு செய்யப்படும்போது, அதில் சிறந்து விளங்குபவர்களை ஒளிமயமாக்குகிறது.

59. நமது உடலை விட்டு ஆன்மாவை எடுத்துச் செல்லும் அச்சமூட்டும் கட்டளை வருவதற்குள், கடவுளுக்குப் பிரியமான கனியை நாம் ஈன்றெடுப்போம். நம்முடைய ஆண்டவராகிய கடவுளைப் புண்படுத்தி, மனந்திரும்பாதவனுக்கு அன்றையதினம் ஐயோ! அவன் கவனக்குறைவால் வீணடித்த நேரத்தைத் தேடுவான் – ஆனால் அதைக் காணமாட்டான். ஆகவே, அவருடைய இரக்கத்தைக் காணும்படி, நம்முடைய தேவனாகிய கர்த்தருக்கு முன்பாக நாம் அழுவோம். நமக்கு இன்னும் நேரம் இருக்கும்போதே, நம்மைக் காத்துக்கொண்டு கர்த்தருடைய ஆசீர்வாதத்தைத் தேடுவோம். நமது கவலை பணத்தைப் பற்றியதல்ல; ஒருவன் அதை இழந்தாலும், அதற்குப் பதிலாக வேறு பணத்தைச் சம்பாதித்துக்கொள்ள முடியும். நமது ஆன்மாதான் ஆபத்தில் இருக்கிறது; அதை நாம் அழித்துவிட்டால், அதை ஒருபோதும் திரும்பப் பெற முடியாது (மத்தேயு 16:26–27).

60. நமது நாட்கள் கடந்து செல்கின்றன, முடிவு நெருங்கி வருகிறது. நாம் முழுமையான இருளில் அடைக்கப்படுவதற்கு முன்பு, நம்முடைய தேவனாகிய கர்த்தருக்கு முன்பாக அழுவோம். பின்னர், நாம் அவற்றை சோம்பலில் கழித்து, நமது இரட்சிப்புக்காக அவற்றை எந்த விதத்திலும் பயன்படுத்தாமல் போனால், பல கண்ணீருடன் கூட இந்த நாட்களை மீண்டும் பெற முடியாது. 'இதோ, இப்பொழுது ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் நேரம்; இதோ, இப்பொழுது இரட்சிப்பின் நாள்' (2 கொரி. 6:2). விவேகமுள்ளவர்கள் பாக்கியவான்கள், ஏனெனில் அவர்கள் மகிழ்ச்சிக் கிரீடம் சூட்டப்படுவார்கள். "இப்போதே அழுகிறவர்கள் பாக்கியவான்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் ஆறுதலடைவார்கள்" (மத்தேயு 5:4), தேவனுடைய தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்களுடன் சேர்ந்து. கர்த்தருக்காகப் பிரயாசப்படுகிறவர்கள் பாக்கியவான்கள், ஏனெனில் பரலோக மகிழ்ச்சி அவர்களைக் காத்திருக்கிறது.

61. மற்றவர்களின் செயல்களால் நாம் நீதிமானாக்கப்பட மாட்டோம், நமது செயல்களுக்காக மற்றவர்களும் தண்டிக்கப்பட மாட்டார்கள். நாம் என்ன செய்தோம் என்பதைப் பற்றி அறிக்கை அளிக்க, அம்மணமாக்கப்பட்டு திறந்து காட்டப்படும்போது, நீதிபதியின் முன் கொண்டு வரப்படும்போது, அப்போது யாரும் மற்றவருக்காகத் தண்டிக்கப்பட மாட்டார்கள்: 'ஏனெனில் ஒவ்வொருவரும் தன் சுமையைச் சுமந்துகொள்வார்' (கலா. 6:5).

62. ஒருவன் தீமை செய்தது பற்றி ஆளுகையாளருக்குத் தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டால், குற்றம் சாட்டப்பட்டவன் வேறொரு இடத்திற்குத் தப்பிச் செல்வதன் மூலம் தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்கலாம்; ஆனால், 'உமது ஆவியை விட்டு நான் எங்கே போவேன்? உமது சமுகத்தை விட்டு எங்கே தப்பியேற்பேன்?' என்று சொன்னவரின் வார்த்தைகளின்படி, தேவனுடைய முகத்திலிருந்து நாம் எங்கே தப்பிக்கப் போகிறோம்? நான் பரலோகத்திற்கு ஏறினாலும், நீர் அங்கே இருக்கிறீர்; நான் பாதாளத்திற்கு இறங்கினாலும், நீர் அங்கே இருக்கிறீர்; நான் விமான்களை எடுத்துக்கொண்டு தொலைதூரக் கடல்களில் குடியானாலும், அங்கே கூட உமது கை என்னை வழிநடத்தும், உமது வலது கை என்னைப் பற்றிக்கொள்ளும்' (சங். 138:7-10).

63. நாம் மனந்திரும்புதலை வளர்த்துக் கொண்டு, குறுகிய மற்றும் நெருக்கமான பாதையில் நடப்போம், அதன் மூலம் மரணத்தின் நினைவு நம்மில் நிலைத்திருக்கும், மேலும் நாம் கண்டனத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படுவோம். ஏனெனில், 'இப்போது சிரிப்பவர்களே, ஐயோ உங்களுக்குக் கேடு; நீங்கள் அழுது புலம்புவீர்கள்' என்று கூறப்பட்டுள்ளது (லூக்கா 6:25). 'இப்போதே அழுகிறவர்களே பாக்கியவான்கள், ஏனெனில் அவர்கள் ஆறுதலடைவார்கள்' (மத்தேயு 5:4). நாம் கல்லறைக்குள் பார்ப்போம், அங்கே நமது இயல்பின் இரகசியங்களைக் காண்போம்—ஒன்றுமேல் ஒன்றாகக் கிடக்கும் எலும்புக் குவியல்கள், சதையிலிருந்து பிரிக்கப்பட்ட மண்டையோடுகள் மற்றும் பிற எலும்புகள். அவற்றைப் பார்க்கும்போது, அவற்றுக்குள் நம்மை நாமே காண்போம். நமது முந்தைய நிறத்தின் அழகு எங்கே, நமது கன்னங்களின் ரோஜா நிறப் பொலிவு எங்கே? இதைச் சிந்தித்து, மாம்ச இச்சையைக் கைவிடுவோம், இல்லையெனில் உயிர்த்தெழுதலில் நாம் வெட்கத்திற்குள்ளாவோம்.

64. ஒவ்வொரு நாளும் உங்கள் பிரியாவிடைக்காகக் காத்திருங்கள், இந்தப் பயணத்திற்கு உங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்: ஏனெனில் நீங்கள் சிறிதும் எதிர்பார்க்காத நேரத்தில், அச்சமூட்டும் கட்டளை வரும்; தயாராக இல்லாதோருக்குக் கேடுதான்! இதயத்தின் துக்கம் ஒரு அற்புதமான விஷயம்; அது மனித ஆன்மாக்களைக் குணப்படுத்துகிறது.

65. கடல் பயணிகள் ஒரு கப்பலில் என்றென்றும் தங்குவது சாத்தியமற்றது போலவும், ஒரு சத்திரத்தில் தங்கும் பயணி அதை விட்டு வெளியேறாமல் இருப்பது சாத்தியமற்றது போலவும், அவ்வாறே இந்த வாழ்வில் நாம் என்றென்றும் தங்கிவிடுவது சாத்தியமற்றது. நாம் யாத்ரீகர்கள் மற்றும் அந்நியர்கள். ஆகவே, இதை மனக்கண்ணால் கண்டு, இந்த வாழ்விலிருந்து நாம் வெளியேறுவதற்கு நம்மைத் தயார்படுத்திக் கொள்வோம்.

66. நீங்கள் ஒரு கூலியாளாக இருந்திருந்தால், அடுத்த வாழ்க்கைக்குச் செல்லும் இந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தருணம் நெருங்குவதைக் கண்டு வருந்தாதீர்கள். செல்வத்துடன் வீடு திரும்புகிறவன் ஒருபோதும் துயரமடைவதில்லை.

67. கடவுள் மனிதனை சுதந்திரமாகப் படைத்தார்; அதனால்தான் அவனுக்காகக் கௌரவங்களும் தண்டனைகளும் உத்தேசிக்கப்பட்டுள்ளன: அதாவது, நன்கு முயற்சி செய்பவர்களுக்குக் கௌரவங்களும் கிரீடங்களும், குற்றவாளிகளுக்கும் அலட்சியமாக இருப்பவர்களுக்கும் தண்டனைகளும் சித்திரவதைகளும். 'மரணத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் பாவம்' ஒன்று உண்டு (1 யோவான் 5:16); மேலும் பாவத்தில் நிலைத்திருந்து, சிறந்த வாழ்க்கை வாழத் தடைசெய்யப்பட்ட செயல்களிலிருந்து விலகாதவர்களால் மரணம் தங்களுக்குத் தாங்களே வரவழைக்கப்படுகிறது.

68. ஆன்மா உடலை விட்டுப் பிரியும் மரண வேளையில் பயம் மிகுந்தது; ஏனெனில், இந்தப் பிரிவின் வேளையில், ஆன்மாவின் நன்மை தீமைகள்—அது பகலும் இரவும் செய்த செயல்கள்—அனைத்தும் அதன் முன் நிற்கும். தனது செயல்களைக் கண்டு நடுங்கி, அவள் அவற்றுடன் கூறுகிறாள்: 'விலகிப் போங்கள்—என்னை விட்டுவிடுங்கள்.' ஆனால் அவளுடைய செயல்கள், ஒரே குரலில் அவளுக்குப் பதிலளிக்கின்றன: 'நீங்கள் எங்களைப் படைத்தீர்கள்; நாங்கள் உங்களுடன் தீர்ப்புக்காகக் கடவுளிடம் செல்வோம்.'

69. பிரிவின் நாளையும் நேரத்தையும் யாரும் அறியார். நாம் பூமியில் கவலையற்று மகிழ்ச்சியாக நடக்கும்போது, நம் ஆன்மாவை உடலிலிருந்து பிரிக்க ஒரு பயங்கரமான கட்டளை திடீரென நம்மை வந்தடைகிறது. பாவியும் தான் எதிர்பார்க்காத ஒரு நாளில், ஒரு நேரத்தில் அந்தப் பயணத்தைத் தொடங்குகிறான்; அப்போது அவனது ஆன்மா பாவங்களால் நிரம்பியிருக்கும், அவனுக்கு எந்தப் பாதுகாப்பும் இருக்காது.

70. சகோதரனே, நீ பூமியில் இன்னும் பல ஆண்டுகள் வாழ்வாய் என்று எண்ணாதே – பாவ எண்ணங்களிலும் செயல்களிலும் ஈடுபட்டு திருப்தியடைந்துவிடாதே. கர்த்தருடைய கட்டளை திடீரென்று வரும், பாவிக்கு மனந்திரும்பவோ அல்லது மன்னிப்பைப் பெறவோ நேரம் இல்லாதபோது அது அவனைப் பிடித்துக்கொள்ளும். – மேலும், பிரியமான சகோதரனே, பிரிவின் வேளையில் மரணத்திற்கு நீ என்ன சொல்வாய்?!

71. மரணம், பிரிவு, மற்றும் கர்த்தருடைய நியாயாசனத்திற்கு முன்பாகத் தோன்றுவதைத் தொடர்ந்து எதிர்பார்த்திருங்கள். உங்கள் இரட்சிப்பின் புத்திசாலியான நிர்வாகியாக, எப்போதும் உங்கள் விளக்கைத் தயாராக வைத்திருங்கள் – கண்ணீரும் ஜெபமுமாக அதை ஒவ்வொரு மணி நேரமும் சோதித்துப் பாருங்கள்.

72. நாள் முடிவுக்கு வருகிறது; நமது காலம் கடந்து கொண்டிருக்கிறது; ஆனாலும் நாம், நமது நம்பிக்கையின்மையால், இது இன்னும் காலை என்று நினைக்கிறோம். அறுவடைக்காலம் சமீபித்துவிட்டது; இந்த யுகம் முடிவுக்கு வருகிறது; தேவதூதர்கள் தங்கள் கோரைக்கத்திகளைத் தயாராகப் பிடித்துக்கொண்டு சிக்னலுக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள். அன்பானவர்களே, நாம் பயந்திருப்போமாக! இது ஏற்கனவே பகலின் பதினொன்றாம் மணி, ஆனாலும் பயணம் இன்னும் நீண்டது. நாம் வழியில் காணப்படுவதற்குப் பாடுபடுவோமாக. நாம் விழித்திருப்போமாக; நமது உறக்கத்திலிருந்து விழிப்படைவோமாக.

73. உனக்கு நீயே சொல்லிக்கொள்: 'பார், நமது சகோதரர்கள் உழைப்பில் இருக்கிறார்கள், நீயும் நானும் நமது நேரத்தை சோம்பலில் கழிக்கிறோம்; அவர்கள், தெய்வீக வேதங்களைக் கேட்பதால், மழையால் ஈரப்படுத்தப்பட்ட வறண்ட நிலம் போல வளம் பெறுகிறார்கள், ஆனால் நாம், மடாலயத்திற்குள்ளேயே இருந்தாலும், நமது எண்ணங்களை எல்லா இடங்களுக்கும் அலைவிட அனுமதிக்கிறோம்; அவர்கள் நிதானத்துடன் இருக்கிறார்கள், ஆனால் நாம் கவனக்குறைவாக இருக்கிறோம்; அவர்கள் ஜெபத்தில் விழிப்புடன் இருக்கிறார்கள், ஆனால் நாம் தூக்கத்தாலும் சோம்பலாலும் நம்மைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டுள்ளோம்; அவர்கள் தங்கள் கிரீடத்தைப் பெற்றுக்கொண்டார்கள், ஆனால் நாம் நமது சோம்பலில் இருக்கிறோம்; அவர்கள் கர்த்தருக்குப் பிரியமானவர்களாக இருக்கிறார்கள், ஆனால் நாம் உலகத்திற்குப் பிரியமானவர்களாக இருக்கிறோம். அப்படியானால், நாமும் நமது வெகுமதியைப் பெறுவதற்காக ஏன் விழித்துக் கொள்ளக்கூடாது?

74. இந்த நாட்கள், ஆண்டுகள் மற்றும் மாதங்கள் ஒரு கனவைப் போலவும், மாலைப் பொழுதின் நிழலைப் போலவும் கடந்து செல்கின்றன, விரைவில் கிறிஸ்துவின் பயங்கரமான மற்றும் பெரிய வருகை வந்து சேரும். – கடவுளின் சித்தத்தைச் செய்து இரட்சிக்கப்பட மறுத்த பாவிகளுக்கு அந்த நாள் உண்மையாகவே பயங்கரமானது. – ஆகவே, இறுதியாக, பூமிக்கான அனைத்தையும் பற்றிய கவலையை நாம் தள்ளிவிட்டு – அந்த நாளை எதிர்கொள்ளத் தயாராகத் தொடங்குவோம்.

75. எல்லாப் பொருட்களும் அழிந்து போகின்றன, எல்லாமும் மறைந்து போகின்றன, நாம் இங்கே செய்த நற்செயல்களைத் தவிர அந்த நேரத்தில் எதுவும் நமக்குப் பயனளிக்காது. அப்போது நம்மில் ஒவ்வொருவரும் நம்முடைய செயல்களையும் வார்த்தைகளையும் நீதியுள்ள நியாயாதிபதியின் சிம்மாசனத்திற்கு முன்பாகக் கொண்டு வருவோம். நம்முடைய செயல்கள் அம்பலப்படுத்தப்பட்டு, நம்முடைய எண்ணங்களும் வார்த்தைகளும் கடுமையாக ஆராயப்படும்போது, நம் இதயங்கள் நடுங்கி, நமது உள்மனம் உலுக்கப்படும். நம் ஒவ்வொருவரும் இரகசியமாகவும் இருளிலும் செய்த அனைத்தும் அங்கே வெளிப்படுத்தப்படும்போது, யார் நடுங்க மாட்டார், யார் அழ மாட்டார், யார் கண்ணீர் வடிக்க மாட்டார்?

76. இதை விளக்குவதற்கு, தங்கள் பருவத்தில் இலைகளுடன் கூடவே பழங்களையும் தரும் பழமரங்களை உதாரணமாக உங்களுக்கு அளிக்கிறேன். மரங்கள் தங்கள் ஒளியை வெளிப்புற மூலங்களிலிருந்து பெறுவதில்லை, மாறாகத் தங்களுக்குள் இருக்கும் தன்மையிலிருந்து ஒவ்வொரு மரமும் அதன் வகையின்படி கனியைத் தருகிறது. அப்படியே, அந்த அச்சமூட்டும் நாளில், எல்லா மனித உடல்களும் தங்களுக்குள் செய்த நன்மையோ தீமையோ அனைத்தையும் வெளிக்கொணரும்; மேலும் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் செயல்களை நல்ல மற்றும் இனிமையான கனிகளாகவும், தங்கள் வார்த்தைகளை இலைகளாகவும் பயங்கரமான நீதிபதியின் அரியணை முன் கொண்டு வருவார்கள். புனிதர்கள் நற்செயல்களின் அழகான மற்றும் அருமையான கனிகளைக் கொண்டு வருவார்கள்; வீரர்கள் சித்திரவதைகள் மற்றும் துன்புறுத்தல்களுக்கு மத்தியிலும் தங்கள் போற்றத்தக்கப் பொறுமையைக் கொண்டு வருவார்கள்; துறவிகள் தங்கள் சுயக்கட்டுப்பாடு, விழிப்பு மற்றும் ஜெபங்களில் செய்த முயற்சிகளின் கனிகளைக் கொண்டு வருவார்கள். ஆனால், பாவிகளும், தேவபக்தியில்லாதவர்களும், அசுத்தமானவர்களும், வெட்கத்துடனும், அழுகையுடனும், புலம்பலுடனும், அசுத்தத்தின் மற்றும் அநியாயத்தின் கனியை அங்கே கொண்டுவருவார்கள் – அது எப்போதும் அழிவில்லாத புழுவுக்கும், அணைக்க முடியாத நெருப்புக்கும் உணவாகும்.

77. அப்படியானால், நாம் ஏன் இவ்வளவு கவனக்குறைவாக இருக்கிறோம்? அல்லது நமக்காகக் காத்திருப்பது என்னவென்று நமக்குத் தெரியாதா? இதை அறிந்தும், அந்த அவமானத்திலிருந்தும் நித்திய இருளிலிருந்தும் நாம் விடுவிக்கப்படுவதற்காக, மனந்திரும்புதலைத் தருமாறு கடவுளிடம் இரவும் பகலும் மன்றாடி ஏன் அழக்கூடாது? அங்கு நம் பாவ உதடுகள் மௌனிக்கப்படும்; அங்கு எல்லா படைப்புகளும் நடுங்கும், மேலும் கர்த்தரின் வருகையின் மகிமையையும் பயங்கரத்தையும் கண்டு பரிசுத்த தூதர்களின் வரிசைகள் கூட நடுங்கும். நாம் நமது நேரத்தை எல்லாம் அலட்சியத்தில் கழித்தால், அந்த நாளில் நாம் அவருக்கு என்ன சொல்வோம்? – இங்கு அவர் நீண்டகாலம் பொறுமையுடன், அனைவரையும் தன்பால் ஈர்த்து, கிருபையுடன் அவர்களைத் தம்முடைய ராஜ்யத்தில் ஏற்றுக்கொள்கிறார். ஆனால் அங்கே அவர் கணக்குக் கேட்கிறார், மேலும் தம்மைப் பின்தொடர விரும்பியும் அலட்சியமாக இருந்தவர்கள் மீது இரக்கமின்றி தீர்ப்பு வழங்குகிறார்.

78. இவையே நமக்காகக் காத்திருக்கின்றன: ஒருபுறம், இராச்சியம் மற்றும் வாழ்வு, ஓய்வு மற்றும் மகிழ்ச்சி; மறுபுறம், கடுமையான இருளில் நித்திய வேதனை. – நீங்கள் விரும்பும் இடத்திற்குச் செல்லுங்கள்; உங்களுக்குப் பிடித்ததைச் செய்ய நீங்கள் சுதந்திரம் பெற்றவர்கள். – ஆகவே, நீங்கள் கவனக்குறைவாக இருந்து, செய்யாமல், இரட்சிக்கப்பட விரும்பாமல், தேவனுடைய நேரான வழிகளில் நடக்காமல், அவருடைய கற்பனைகளை நிறைவேற்ற விரும்பாமல் இருந்தால், நீங்கள் உங்களை நீங்களே அழித்துக்கொள்கிறீர்கள், உங்களை நீங்களே பரலோக அரண்மனையிலிருந்து வெளியேற்றுகிறீர்கள். – பரிசுத்த தேவன் உங்களுக்காகத் தம்முடைய ஒரேபேறான குமாரனைக் கூட இரக்கமின்றி கொடுத்தார்; ஆனாலும், ஐயோ பாவி, நீ உனக்கே இரக்கமில்லாதவனாக இருக்கிறாய். – கடைசியாகப் புத்திபெற்று, உன் பாவத் தூக்கத்திலிருந்து விழித்தெழு!

79. ஒரு உயரத்திற்கு ஏறுங்கள், கீழே உள்ள அனைத்தும் அற்பமானவை என்பதை நீங்கள் காண்பீர்கள்; ஆனால் அந்த உயரத்திலிருந்து நீங்கள் இறங்கினால், ஒரு சிறிய வெள்ளையடிக்கப்பட்ட வீட்டைக் கூட நீங்கள் வியந்து போவீர்கள்.

80. நமது இரட்சிப்பைப் பற்றி நாம் சிந்திக்கக் கடவோம்; மரண வேளையைப் பற்றி நாம் சிந்திக்கக் கடவோம். ஐயோ, ஆன்மா உடலிலிருந்து பிரிகின்ற மரண வேளை எவ்வளவு பயங்கரமானது! – அப்போது தன் மகனுடன் செல்லும் தந்தையோ, தன் மகளோடு செல்லும் தாயோ, தன் கணவருடன் செல்லும் மனைவியோ, தன் சகோதரனுடன் செல்லும் சகோதரனோ அல்ல; மாறாக ஒவ்வொருவரின் செயல்களே – அவர்கள் செய்த நன்மைகளோ அல்லது தீமைகளோ – துணைக்கு வரும். ஆகவே, நமது நற்செயல்களை நமக்கு முன்பே அனுப்புங்கள், அப்போதுதான் நாமே அங்கு செல்லும்போது, அவை நம்மைத் தங்கள் நகரத்திற்குள் வரவேற்கும்.

81. நீங்கள் ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிக்க விரும்பினால், நீங்கள் இங்கே இருக்கும்போதே ராஜாவின் தயவைத் தேடுங்கள். நீங்கள் இங்கே அவரை எவ்வளவு தூரம் கனம்பண்ணுகிறீர்களோ, அந்த அளவிற்கு அவர் உங்களை உயர்த்துவார்; நீங்கள் இங்கே அவரை எவ்வளவு சேவிக்கிறீர்களோ, அவ்வளவு அவர் அங்கே உங்களைக் கனம்படுத்துவார். ஏனெனில், 'என்னைக் கனம்பண்ணுகிறவர்களை நான் கனம்படுத்துவேன், ஆனால் என்னை இகழ்கிறவர்கள் வெட்கப்படுத்தப்படுவார்கள்' என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது. (1 சாமு. 2:30). ஆகவே, அவரை உங்கள் முழு உள்ளத்துடனும் கனம்பண்ணுங்கள், அப்போதுதான் அவர் உங்களுக்குப் பரிசுத்தவான்களின் கனத்தை அளிக்கத் திருவுளம்பற்றுவார். – நீங்கள் கேட்கலாம்: 'அப்படியானால், நான் எப்படி அவருடைய அன்பைப் பெறுவது?' – உங்களிடம் தேவைப்படுபவர்கள் இருந்தால், அவர்களுக்கு உதவுவதன் மூலம் அவருக்குத் தங்கத்தையும் வெள்ளியையும் அர்ப்பணியுங்கள். ஆனால் உங்களிடம் இவற்றில் எதுவும் இல்லையென்றால், அவருக்கு மற்ற பரிசுகளை அளியுங்கள் – விசுவாசம், அன்பு, சுயநியந்தரம், பொறுமை, தாராளம், தாழ்மை; தீர்ப்பளிப்பதைத் தவிர்த்திடுங்கள்; உங்கள் கண்கள் வீண் விஷயங்களைப் பார்க்காதபடி காத்திடுங்கள்; உங்கள் கைகள் அநியாயம் செய்யாதபடி காத்திடுங்கள்; உங்கள் பாதங்களைத் தீய வழியிலிருந்து விலக்கிடுங்கள்; மனவலிமை இல்லாதவர்களை ஆற்றுப்படுத்துங்கள், பலவீனமானவர்களிடம் இரக்கமாக இருங்கள், தாகத்தால் வாடுபவர்களுக்கு ஒரு கோப்பை குளிர்ந்த நீரைக் கொடுங்கள், பசியுடன் இருப்பவர்களுக்கு ஒரு துண்டு ரொட்டியைக் கொடுங்கள்; உங்களிடம் உள்ள அனைத்தையும், அவர் உங்களுக்கு வழங்கிய அனைத்தையும் அவரிடம் கொண்டு வாருங்கள்; ஏனெனில் கிறிஸ்து ஒரு விதவைப் பெண்ணின் இரண்டு சல்லிக்காசுகளைக் கூட நிராகரிக்கவில்லை.

82. பாவியைக் காத்திருக்கும் வேதனைகளைப் பற்றி நாம் அடிக்கடி சிந்தித்து, மனந்திரும்பி, பாவ வாழ்க்கையை முடிவுக்குக் கொண்டுவர நம்மைத் தூண்டிக்கொள்ள வேண்டும். – ஒரு கொசுவிடமிருந்து சிறியது எது? ஆயினும் அதன் கடிப்பை நம்மால் தாங்கிக்கொள்ளக் கூட முடிவதில்லை. அப்படியானால், விஷத்தன்மை வாய்ந்த, ஓயாத புழுவுடன் அங்கே எப்படி இருக்கும்? – மாலைப் பொழுதாகும்போது, மக்கள், 'விளக்கை ஏற்று, இருட்டாக இருக்கிறது' என்று கூறுகிறார்கள்; மேலும் விளக்கால் இருள் விரட்டப்படுகிறது. அப்படியானால், ஊடுருவ முடியாத, இடைவிடாத இருளின் முகத்தில் நாம் அங்கே என்ன செய்வோம்? – இங்கே, ஒருவன் சூரியனின் கதிர்களால் சுட்டெரிந்தால், அவன் நிழலுக்குள் ஓடிவிடுகிறான். அப்படியானால், அணைக்க முடியாத நெருப்புள்ள gehenna-வுடன் நாம் என்ன செய்வோம்?

83. அறிவுற்று, ஒருபோதும் அணையாத அந்தச் சுடரைப் புறக்கணிக்காதே. அதைப் புறக்கணித்தால், சித்திரவதை செய்யும் நெருப்பின் கொடுமையை உன்னால் தாங்க முடியுமா என்று பார்க்க, முதலில் இங்கேயே உன்னைச் சோதித்துப் பார். ஒரு விளக்கு ஏற்றி, உங்கள் விரல் நுனியை அதன் அருகே வையுங்கள். இந்த வலியை உங்களால் தாங்க முடிந்தால், அங்கே நீங்களும் உங்களைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள முடியும். ஆனால், உங்கள் முழு உடலும் நெருப்புக்கு வெளியே இருக்கும்போது, ஒரு சிறிய உறுப்பின் வலியைக் கூட உங்களால் தாங்க முடியவில்லை என்றால், உங்கள் ஆன்மாவோடு உங்கள் முழு உடலும் நெருப்பு நரகத்தில் எறியப்படும்போது என்ன செய்வீர்கள்?

84. நாம் இந்த வாழ்வில் அந்நியரும் தற்காலிக வாசஸ்தலரும் ஆவர்; ஆனாலும் நாம் எப்போது இங்கிருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்படுவோம் என்று நமக்குத் தெரியாது. பலர் காலையில் எழுந்திருந்து மாலை வரை வாழவில்லை; மற்றவர்கள் மாலையில் உறங்கி, காலைப் பொழுதை அடையவில்லை: 'மனுஷன் ஒரு சுவாசம் போன்றவன்; அவனுடைய நாட்கள் நிழலைப்போலக் கடந்து போகிறது' (சங். 143:4). மேலும், நமது பிரியாவிடைக்கான நேரம் ஏற்கெனவே வந்துவிட்டதா என்பதை யார் அறிவார்? – ஆகையால், நமது இரட்சிப்பைப் பற்றி அலட்சியமாயிராமல் இருப்போமாக.

85. மரண வேளையில் கர்த்தருக்குப் பிரியமான பரிசுத்த பலியாகத் திகழ்பவன் பாக்கியவானாகிறான்; தன் உடலிலிருந்து மற்றும் இந்தப் பயனற்ற வாழ்க்கையிலிருந்து பெரும் மகிழ்ச்சியுடன் பிரிந்து செல்பவன் பாக்கியவானாகிறான். தேவதூதர் கூட்டங்கள், பரலோகத்தில் அவனைக் கண்டு, கர்த்தருக்கு நன்கு அறிந்த தங்களுக்குச் சமமான ஊழியனாக அவனைப் போற்றும்.

86. 'கர்த்தருக்குப் பரிசுத்தவான்களுடைய மரணம் விலையேறப்பெற்றது' (சங். 115:6); ஆனால் 'துன்மார்க்கருடைய மரணம் கசப்பானது' (சங். 33:22)—அந்த நாள் வரும், அது நிச்சயமாக வரும், அது நம்மைக் கடந்து செல்லாது, ஒரு மனிதன் எல்லாவற்றையும் எல்லோரையும் விட்டுப் பின்புறம் தள்ளி, அனைவராலும் கைவிடப்பட்டு, வெறுமையும் சக்தியற்றவனுமாக, பரிந்துரையாளரோ துணையோ இல்லாமல், தயாரற்றவனாகவும் தற்காப்பற்றவனாகவும் தனியாகப் புறப்படும் அந்த நாள், அவன் சோம்பேறியாக இருக்கும்போது, 'அவன் அறியாத நாளிலும், அவன் எதிர்பாராத நேரத்திலும்' அந்த நாள் அவனைத் தாக்கினால், (மத். 24:50), – அவன் விருந்தில் திளைத்து, புதையல்களைச் சேகரித்து, ஆடம்பரமாக வாழ்ந்து, காமக்களியில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது. – திடீரென அந்தத் தருணம் வரும் – எல்லாமும் முடிந்துவிடும். ஒரு நீண்ட, வேதனையான இரவு – மனிதன், ஒரு பிரதிவாதி போல, தன்னை அழைத்துச் செல்பவர்கள் எங்கு இட்டுச் செல்கிறார்களோ அங்குச் செல்வான். அப்போது, மனிதனே, ஆன்மாவின் பிரிவு நேரமான அந்த நேரத்தில் உனக்குப் பல உதவியாளர்கள், பல பிரார்த்தனைகள் தேவைப்படும். அப்பொழுது பயம் மிகுந்திருக்கும், நடுக்கம் மிகுந்திருக்கும், பெரும் கலக்கம் ஏற்படும், மறு உலகிற்குள் நுழையும்போது. இதுவே நமது நேரம் – ஒரு பயங்கரமான நேரம், ஆனாலும் தவிர்க்க முடியாதது. இதுவே அனைவருக்கும் பொதுவான முடிவு – மேலும் அனைவருக்கும் பயங்கரமானது; ஒரு கடினமான பாதை, ஆயினும் அனைவரும் பயணிக்க வேண்டிய ஒன்று; ஒரு குறுகிய மற்றும் நெருக்கமான வழி, ஆயினும் நாம் அனைவரும் அதில் காலடி வைப்போம்; இது ஒரு கசப்பான மற்றும் பயங்கரமான கோப்பை, ஆயினும் நாம் அனைவரும் அதன் கடைசித் துளி வரை குடிப்போம். அப்போது ஆன்மா அனுபவிப்பது அச்சம் மற்றும் திகிலால் நிறைந்தது, ஆயினும் நம்மில் யாரும் அதை அறியவில்லை, நமக்கு முன்பாகச் சென்ற சிலரைத் தவிர, அதைத் தாங்களாகவே அனுபவித்த சிலரைத் தவிர.

87. மரித்துக்கொண்டிருப்பவர்களை நீங்கள் காணவில்லையா, அப்போது அது எவ்வளவு பயங்கரமானது என்பதை? அவர்கள் எவ்வளவு கலக்கத்தில் இருக்கிறார்கள், எப்படி பெருமூச்சு விடுகிறார்கள், தங்கள் பார்வையை இங்கும் அங்கும் எப்படி வீசுகிறார்கள்? சில சமயங்களில் தங்கள் பற்களை எப்படிக் கடிக்கிறார்கள்? அப்போது அவர்கள் இதுவரை கண்டிராததைக் காண்கிறார்கள், இதுவரை கேளாததைக் கேட்கிறார்கள், இதுவரை அனுபவித்திராததை அனுபவிக்கிறார்கள்; அவர்கள் ஒரு மீட்பரைத் தேடுகிறார்கள், ஆனால் அவர்களைக் காப்பாற்ற யாரும் இல்லை.

88. இறந்து கொண்டிருப்பவர்களில் ஒருவன் கூறுகிறான்: 'விடைபெறுகிறேன், சகோதரர்களே, விடைபெறுகிறேன். நான் ஒரு நீண்ட பயணத்தைத் தொடங்குகிறேன் – இதுவரை நான் சென்றிராத ஒரு பயணம், எனக்குப் புதியதான ஒரு தேசத்திற்கு, யாரும் ஒருபோதும் திரும்பி வராத ஒரு இடத்திற்கு, எனக்கு என்ன காத்திருக்கிறது என்று எனக்குத் தெரியாத ஒரு இருண்ட நிலத்திற்குச் செல்கிறேன். ஆகவே நான் செல்கிறேன் – உங்களிடம் ஒருபோதும் திரும்பி வரமாட்டேன். இந்தத் தருணம் எனக்கு மிகவும் குறுகியது, ஏனெனில் நான் தயாரிப்பின்றிப் புறப்படுகிறேன்; இந்த இரவு எனக்கு இருண்டது, ஏனெனில் நான் ஒரு பசுமையான மரம் போல வெட்டப்படப் போகிறேன்; முன்னால் உள்ள பயணம் எனக்குக் கடினமானது, ஏனெனில் எனக்கு நல்ல வழிகாட்டுதல் இல்லை. – இப்போது நான் எப்படி என்னை ஏமாற்றிக் கொண்டேன் என்று தெரிகிறது, இப்படிச் சொல்லிக்கொண்டு: 'நான் இளையவன்; இப்போதைக்கு வாழ்க்கையை அனுபவிப்பேன், பின்னர் மனந்திரும்பிடுவேன்; தேவன் இரக்கமுள்ளவர், நிச்சயமாக என்னை மன்னிப்பார்.' ஒவ்வொரு நாளும் இப்படி யூகித்து, என் வாழ்வை வீணடித்துவிட்டேன். எனக்குக் கற்பிக்கப்பட்டது, ஆனாலும் நான் கவனிக்கவில்லை; எனக்கு அறிவுரை கூறப்பட்டது, ஆனாலும் நான் அதைப் பரிகசித்தேன்; நான் வேதவசனங்களைக் கேட்டேன், ஆனாலும் அவற்றை நான் ஒருபோதும் கேட்காதது போல என் வாழ்க்கையை முடிக்கிறேன்; நான் நியாயத்தீர்ப்பைப் பற்றிக் கேட்டேன், ஆனாலும் அதைப் பரிகசித்தேன்; நான் மரணத்தைப் பற்றிக் கேட்டேன், ஆனாலும் நான் அழியாதவன் போல வாழ்ந்தேன். இப்போது நான் முற்றிலும் தயாரிப்பின்றி அழைத்துச் செல்லப்படுகிறேன் – எனக்கு உதவ யாரும் இல்லை; எச்சரிக்கப்படாமல், மனந்திரும்பாமல் பிடிக்கப்படுகிறேன் – என்னை விடுவிக்க யாரும் இல்லை; நான் கண்டனத்தை எதிர்கொள்கிறேன் – என்னைக் காப்பாற்ற யாரும் இல்லை. – எத்தனை முறை மனந்திரும்பத் தீர்மானித்தேன், மீண்டும் அதைவிட மோசமாகச் செய்தேன்? எத்தனை முறை கடவுளைப் பற்றிக்கொண்டேன், மீண்டும் அவரிடமிருந்து விலகிச் சென்றேன்? எத்தனை முறை அவர் எனக்கு இரக்கம் காட்டியும், நான் மீண்டும் மீண்டும் அவரை வருத்தப்படுத்தினேன்? – இப்போது நான் முழுமையான விரக்தியின் நிலையில் புறப்படுகிறேன். – பெருமூச்சு விடுங்கள், சகோதரர்களே, எனக்காகக் கண்ணீர் சிந்துங்கள்!!" – புறப்படவிருக்கும் ஒருவர் சில சமயங்களில் நம்முடன் இப்படிப் பேசுகிறார் – திடீரென்று அவருடைய நாக்கு முடங்கிவிடுகிறது, அவருடைய கண்கள் மாறுகின்றன, அவருடைய குரல் உடைந்து, அவருடைய உதடுகள் மௌனமாகிவிடுகின்றன.

89. இறுதி நேரம் நெருங்கும்போது, ஆன்மாக்களை அறுப்பவர்களான தேவதூதர்கள், பிரியாவிடை பெறும் ஆன்மாவை அழைத்துச் சென்று தேவனுடைய நியாயாசனத்தின் முன்பாக நிறுத்துவதற்காக அனுப்பப்படுகிறார்கள். அவர்கள் நெருங்கி வருவதைக் கண்டதும், அந்த ஏழை மனிதன்—அவன் ஒரு மன்னனாகவோ, ஆட்சியாளனாகவோ, அல்லது உலகை ஆள்பவனாகவோ இருந்தாலும்—ஒரு பூகம்பத்தால் ஏற்பட்டது போல முழுமையான குழப்பத்திற்கு உள்ளாகிறான்; காற்றில் அசையும் ஒரு இலையைப் போல அவன் உடல் முழுவதும் நடுங்குகிறான்; ஒரு வேட்டையாடுபவனின் கைகளில் உள்ள ஒரு சிறிய பறவையைப் போல அவன் துடிக்கிறான்; அவன் பயங்கரமான சக்திகளையும், தனக்குப் புதியதும் மிகப் பெரியதுமான காட்சிகளையும், அச்சுறுத்தும் கடுமையான முகங்களையும், தான் இதற்கு முன் ஒருபோதும் கண்டிராத ஒரு ஒழுங்கையும் கண்டு, முற்றிலும் செயலிழந்து திகைத்துப் போகிறான். – இவையெல்லாம் அந்த நேரத்தில் நம்மிடமிருந்து கொண்டு செல்லப்படுபவனால் காணப்படுகின்றன, மேலும் அவன் நம்மை இனி கவனிக்கவே மாட்டான். அவன் தன் சக்திக்கு ஏற்றவரை தனக்குள் ஜெபங்களைச் செலுத்துகிறான். அவனது தோற்றத்தைப் பார்த்து, அவன் உயர் சக்திகளைக் காண்கிறான் என்று நாங்கள் முடிவு செய்கிறோம், மேலும் ஒருவரையொருவர் சைகை செய்து, 'அமைதியாக இருங்கள், அங்கே படுத்திருப்பவரை இனிமேலும் தொந்தரவு செய்யாதீர்கள், அது அவரைக் குழப்பத்தில் ஆழ்த்திவிடும். மாறாக, அவனது ஆன்மா அமைதியுடன் வெளியேறவும், அவன் கருணைமிக்க ஒரு நீதிபதியைக் காணவும் நாம் பிரார்த்தனை செய்வோம்' என்று கூறுகிறோம்.

90. அவர் இறந்துவிட்டார்; அவர் இல்லை; அவர் தன் வாழ்வை வாழ்ந்து முடித்துவிட்டார், இப்போது அசைவற்றும், மூச்சற்றும், மௌனமாகவும் கிடக்கிறார். – அப்படியானால், மனிதன் என்ன? – ஒரு கனவு, ஒரு நிழல். – தேவதூதர்கள் – அறுப்பவர்கள் – ஆன்மாவை எடுத்துக்கொண்டு, காற்றில் ஏறிச் செல்கிறார்கள், அங்கு பதவிகளும் அதிகாரங்களும் நிற்கின்றன, மற்றும் எதிர்க்கும் படைகளின் ஆட்சியாளர்களும். இவர்கள் நம் தீய குற்றம் சாட்டுபவர்கள் – இங்கே, நம் தீச்செயல்களுக்குத் தூண்டுகிறவர்களும் அவற்றைப் பதிவு செய்கிறவர்களும்; அங்கே, சித்திரவதை செய்பவர்களும். அவர்கள் ஏறிச் செல்லும் ஆன்மாவை அதன் வழியில் சந்தித்து, தங்கள் பதிவுகளின்படி அதை ஆராய்ந்து, அதன் பாவங்களைக் கணக்கிடுகிறார்கள் – இளமை மற்றும் முதுமையின் பாவங்கள், தன்னிச்சையான மற்றும் தன்னிச்சையற்ற, செயலிலும், வார்த்தையிலும், எண்ணத்திலும் செய்யப்பட்ட பாவங்கள். ஓ, அந்தப் பரிதாபமான ஆன்மாவுக்கு என்ன பயம், என்ன திகில்! இருளில் அதைச் சூழ்ந்துள்ள எண்ணற்ற எதிரிகளின் கைகளில், அது வானத்திற்கு ஏறுவதையும், வாழ்வின் ராஜ்ஜியத்தில் நுழைவதையும், வாழும்வர்களுடன் வசிப்பதையும் தடுப்பதற்காக அவதூறு சொல்லப்படும்போது, அது அப்போது அனுபவிக்கும் சொல்லொணாத் துயரம் என்ன!

91. இவ்வாறு தேவதூதர்கள், ஆன்மாவை எடுத்துக்கொண்டு, தங்களுக்கு மட்டுமே தெரிந்த ஒரு பாதையில் அதை வழிநடத்துகிறார்கள். – நம்மைப் பொறுத்தவரை, உடலைத் தயாரித்து, அதை கல்லறைக்கு எடுத்துச் செல்கிறோம் – இங்கு நாம் ஒரு புதிய மற்றும் பயங்கரமான மர்மத்தை எதிர்கொள்கிறோம். தாழ்ந்தவரும் வலிமைமிக்கவரும், அரசர்களும் பொதுமக்களும், எஜமானர்களும் அடிமைகளும் – அனைவரும் ஒரே தூசியாக, ஒரே மண்ணாக, ஒரே சாம்பலாக, ஒரே நாற்றமாக, ஒரே அழுகலாக மாறிவிட்டனர்: ஒரு காலத்தில் அழகாக இருந்தவனைப் போலவே எத்தியோப்பியனும் இருக்கிறான்; இளைஞனைப் போலவே முதியவனும் இருக்கிறான்; உடல் வலிமையானவனைப் போலவே முடக்குவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டவனும் இருக்கிறான்; ஆதியில் விதிக்கப்பட்டபடியே அனைவரும் மண்ணும் சாம்பலுமாகிவிட்டனர் (ஆதியாகமம் 3:19). – மேலும் ஒன்றையும் வேறுபடுத்தி அறிய முடிவதில்லை. – உண்மையாகவே ஒரு பெரிய மற்றும் பயங்கரமான மர்மம் நம்முன் நிற்கிறது! ஒவ்வொரு காலமும் அங்கே அழிக்கப்பட்டதைக் காண்கிறோம்; ஒவ்வொரு உடல் அழகும் மாறிவிட்டது; ஒவ்வொரு முக அழகும் மறைந்துவிட்டது; ஒவ்வொரு இனிமையான பார்வையும் மங்கிவிட்டது; ஒவ்வொரு சொல்லடக்கமான வாயும் மூடப்பட்டுள்ளது; ஒவ்வொரு கூந்தல் இழைக்கும் அழுகிவிட்டது – அனைத்தும் முடிந்துவிட்டன. நாம் பேசுகிறோம் – யாரும் செவிமடுக்கவில்லை – நாம் அழுகிறோம் – யாரும் நம்மைக் கண்டுகொள்ளவில்லை.

92. அங்கே படுத்திருக்கும் அவர்களிடம் நம்மால் கேட்க முடிந்தால்: 'எங்களுடைய சகோதரர்களே, நீங்கள் எங்கே சென்றீர்கள்? நீங்கள் எங்கே வசிக்கிறீர்கள்?' உங்கள் இருப்பிடம் எங்கே? எங்களுக்கு ஒரு அடையாளம் காட்டுங்கள், நீங்கள் முன்பு பேசியது போல எங்களுடன் பேசுங்கள். மேலும் அவர்கள் எங்களுக்குப் பதிலளிப்பது அறிவுறுத்தலாக இருக்கும்: 'உங்களிடமிருந்து பிரிந்து, இன்னும் பூமியில் வாழும் நாங்கள்—அதாவது, எங்களில் ஒவ்வொன்றின் ஆன்மாவும்—ஒவ்வொரு ஆன்மாவிற்கும் அதன் மதிப்பிற்கு ஏற்ற இடத்தில் இருக்கிறோம். மேலும், உங்கள் முன் கிடக்கும் இந்தத் தூசியும், நீங்கள் காணும் இந்தச் சாம்பலும், இந்த நாற்றமும், இந்தச் சிதைந்த எலும்புகளும் – இவை நீங்கள் ஒரு காலத்தில் பெரிதும் விரும்பிய அந்த இளைஞர்கள் மற்றும் கன்னியர்களின் உடல்களே. இந்தச் சாம்பல், நீங்கள் உங்கள் கரங்களால் அணைத்து, அடங்காத தாகத்துடன் முத்தமிட்ட அதே சதையே. இந்தத் திறந்த பற்கள், இரவும் பகலும் நீங்கள் எண்ணற்ற முத்தங்களால் மூடிய அதே உதடுகள். இந்த சீழ் மற்றும் இந்த அருவருப்பான ஈரப்பதம் – எந்த மாம்சத்தின் அணைப்பில் நீங்கள் உங்களைப் பாவத்திற்கு ஒப்புக்கொடுத்தீர்களோ, அதுவே அது. ஆகவே, உங்கள் படுக்கைகளில் உங்கள் இளம் காதலர்களை நீங்கள் அணைக்கும்போது, நீங்கள் புழுதியையும் சேற்றையும் தான் அணைக்கிறீர்கள் என்பதைப் பார்த்து உறுதியாகத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள். அவர்களின் அங்கங்களை நீங்கள் முத்தமிடும்போது, நாற்றத்தையும் சீத்தையும் முத்தமிடுகிறீர்கள் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். அவர்களுக்காக நீங்கள் காதலில் எரியும்போது, உங்கள் விருப்பத்தின் பொருள் புழுக்கள், சாம்பல் மற்றும் நாற்றம் என்பதை உணர்ந்துகொள்ளுங்கள். மயக்கத்திற்கு அடிபணியாதீர்கள், முட்டாள்தனமான இளைஞர்களே மற்றும் கன்னியரே! இளமையின் நிலையற்ற அழகால் ஏமாந்துவிடாதீர்கள்; ஏனெனில், உங்கள் கண்களுக்கு முன்னால் அழுகிச் சிதைந்து கிடக்கும் நாங்கள், ஒரு காலத்தில் எங்கள் வாழ்நாளில்—நீங்கள் இப்போது இருப்பது போலவே—கவர்ச்சிகரமான தோற்றத்துடனும், கம்பீரத்துடனும், நறுமணத் தைலங்கள் பூசப்பட்டவர்களாகவும், அன்புக்குரியவர்களாகவும், வாழ்க்கையை அனுபவித்து, செழிப்பில் வாழ்ந்தவர்களாகவும் இருந்தோம்; ஆனால் இப்போது, நீங்கள் காண்பது போல, இவை அனைத்தும் ஒரு மாயையாகவும், தூசியாகவும், சாம்பலாகவும், துர்நாற்றமாகவும் மாறிவிட்டன. இனிமேலும் உங்களை நீங்களே ஏமாற்றிக் கொள்ளாதீர்கள்; ஆனால், உங்களுக்கு முன்பாகச் சென்று இப்போது கல்லறையில் கிடக்கும் எங்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளுங்கள்; எச்சரிக்கையாக இருங்கள், உறுதியாக நம்புங்கள் – ஒரு நியாயத்தீர்ப்பு இருக்கிறது, முடிவில்லாத வேதனை இருக்கிறது, ஊடுருவ முடியாத இருள் இருக்கிறது, நம்பிக்கையற்ற நரகம் இருக்கிறது, ஓயாத புழு இருக்கிறது, ஓயாத அழுகை இருக்கிறது, ஓயாத பற்களை நறநறத்தல் இருக்கிறது, குணப்படுத்த முடியாத துக்கம் இருக்கிறது".

93. நம்முக்கு முன்பாக அங்கே சென்ற நம் சகோதரர்கள், வெறும் வார்த்தைகளால் மட்டுமல்ல, தங்கள் செயல்களாலேயே இதை நமக்குக் கற்பிக்கிறார்கள். ஆகவே, நாம் நமது உறக்கத்திலிருந்து விழித்துக் கொள்வோம். வெறுமையான நம்பிக்கைகளால் நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொள்வதை நிறுத்துவோம். வஞ்சகனான எதிரி நம்மை ஏளனம் செய்ய இனிமேலும் அனுமதிக்க வேண்டாம். நீண்ட ஆயுளை வாக்களிக்கும் எண்ணத்தின் flattery-யால் நாம் வழிதவறாமல் இருப்போமாக. பலர், பல திட்டங்களைத் தீட்டியும், விடியற்காலைப் பொழுதைக் காணும் பாக்கியம் கூடப் பெறாமல், ஒரு பருந்தியால் கொத்திச் செல்லப்படும் பறவையைப் போலவோ, ஒரு ஓநாயால் கொத்திச் செல்லப்படும் செம்மறியாட்டைப் போலவோ, திடீரென மரணத்தால் பறிக்கப்பட்டனர். சிலர், மாலையில் நல்ல உடல்நலத்துடன் உறங்கச் சென்று, மீண்டும் எழுந்திருக்கவே இல்லை; மற்றவர்கள், மேஜையில் அமர்ந்திருக்கும்போதே தங்கள் உயிரை விட்டனர்; இன்னும் சிலர், நடைப்பயிற்சி செய்யும்போதோ அல்லது மகிழ்ச்சியாக நேரத்தைக் கழிக்கும்போதோ திடீரென இறந்துவிட்டனர்; வேறு சிலர், குளியலறையில் இறந்து, தங்கள் இறுதி நீராடலை அங்கே கண்டனர்; இன்னும் சிலர் தங்கள் திருமணத்தின் போது, மணப்பெண் அறையிலேயே திடீரென மரணத்தால் பறிக்கப்பட்டனர் – அவர்களின் திருமண ஆடைகளே இறுதிச் சடங்கு ஆடைகளாக மாறின, திருமணத்தில் இசை வாசித்தவர்கள் புலம்பியவர்களாகவும், நடனமாடியவர்கள் அழுபவர்களாகவும் மாறினர். 'இது எல்லாம் நமக்குத் தெரியும்,' ஆனாலும் நாம் நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொள்வதை நிறுத்துவதில்லை. அதனால் கடவுளிடமிருந்து எந்த இரக்கத்தையும் நாம் காண்பதில்லை; ஏனெனில், அறியாமையால் அல்ல, அறிந்தே நாம் வஞ்சனையில் ஈடுபடுகிறோம். 'ஆகவே, நான் உங்களை வேண்டுகிறேன்,'—உங்களுக்கு முன் வைக்கப்பட்ட போதனையை வெறும் கேட்பவர்களாக மட்டும் அல்லாமல், அதைச் செய்பவர்களாகவும் இருங்கள்.

94. ஆன்மா உடலை விட்டுப் பிரியும் வேளையில், இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து நாம் வெளியேறும் போது என்ன பயத்தையும் என்ன துயரத்தையும் எதிர்கொள்வோம்?! அப்போது ஒரு பயங்கரமான மற்றும் பெரிய மர்மம் நிறைவேற்றப்படுகிறது! நல்ல தேவதூதர்களும் பரலோகப் படைகளின் திரளும் ஆன்மாவை நெருங்குகிறார்கள், எதிரான சக்திகள் அனைத்தும் இருளின் தலைவனும் அவ்வாறே செய்கிறார்கள்; இரு தரப்பினரும் ஆன்மாவைத் தங்கள் சொந்த எல்லைக்குள் இழுக்க முயற்சிக்கின்றனர். இந்த நேரத்தில், ஆன்மா இங்கே நல்ல குணங்களைப் பெற்று, கௌரவமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து, நற்பண்புடன் இருந்திருந்தால்; அதன் பிரস্থান நாளில், அது இங்கே பெற்ற நற்பண்புகளை நல்ல தேவதைகள் எடுத்துக்கொள்கிறார்கள், அவர்கள் அதைச் சூழ்ந்து எந்த எதிரி சக்தியையும் அதைத் தொட அனுமதிக்க மாட்டார்கள்; ஆனால், மகிழ்ச்சியுடனும் ஆரவாரத்துடனும், பரிசுத்த தூதர்கள் அதை ஏற்றுக்கொண்டு, மகிமையின் ஆண்டவராகிய கிறிஸ்துவிடம் கொண்டு செல்கிறார்கள், மேலும் அதைடனும் எல்லா பரலோக சக்திகளுடனும் சேர்ந்து அவருக்கு ஆராதனை செய்கிறார்கள். இறுதியாக, ஆன்மா ஓய்விற்கான ஓர் இடத்திற்கு, சொல்லொணா மகிழ்ச்சிக்கு, நித்திய ஒளிக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறது; அங்கு துயரமோ, பெருமூச்சோ, கண்ணீரோ, கவலையோ இல்லை; மாறாக, கடவுளை மகிழ்வித்த மற்ற அனைவருடனும் பரலோக ராஜ்யத்தில் அழிவில்லாத வாழ்வும் நித்திய மகிழ்ச்சியும் இருக்கிறது. – ஆனால் ஆன்மா இந்த உலகில் அவமானகரமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து, அவமதிப்பான உணர்ச்சிகளில் மூழ்கி, இவ்வுலகின் மாம்ச இன்பங்களாலும் வீண் பெருமையாலும் அடிமைப்பட்டுப் போனால், அது இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து பிரிந்து செல்லும் நாளில், இந்த வாழ்வில் அது பெற்ற விருப்பங்களும் இன்பங்களும் தீய பேய்களாக மாறுகின்றன; அவை அந்தப் பரிதாபகரமான ஆன்மாவைச் சூழ்ந்து, தேவதூதர்கள் அதை அணுகுவதை அனுமதிப்பதில்லை, ஆனால், எதிர்க்கும் சக்திகளான, அதாவது இருளின் பிரபுக்களுடன் சேர்ந்து, அவர்கள் அவளைப் பரிதாபகரமான, அழும், நம்பிக்கையற்ற மற்றும் புலம்பும் நிலையில் பிடித்து, இருண்ட, மந்தமான மற்றும் துக்கமான இடங்களுக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள்; அங்கு எல்லாப் பாவிகளும் நியாயத்தீர்ப்பு நாளும் நித்திய வேதனையும் வரும் வரை வைக்கப்பட்டிருப்பார்கள், அந்த வேதனையில் சாத்தானும் அவனது தூதர்களும் தள்ளப்படுவார்கள்.

95. ஆகையால், இன்னும் காலம் இருக்கும்போதே, மனந்திரும்புதலினாலும், தவம் மற்றும் நற்செயல்களின் முயற்சிகளாலும் நமது இச்சைகள் நீக்கி நம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்வோமாக. அதன் பதிலாக, நமது இதயங்களில் நற்பண்புகளை நடுவோமாக. அவை நாம் இறக்கும்போது நமக்காகப் பரிந்து பேசும். மேலும், தேவதூதர்களுடன் சேர்ந்து நமது ஆண்டவர் மற்றும் தலைவரின் திருமுன் நின்று, அவர் அருளை நம்மேல் பெருகச் செய்யும்.

2. மனந்திரும்புதல் குறித்த பாடங்கள்

1. ஐயோ! நான் என்ன ஒரு அவலட்சணத்தில் இருக்கிறேன்! என் அகநிலை, என் புறநிலையைப் போல் இல்லை! உண்மையாக, என்னிடம் பக்தியின் புறத்தோற்றம் மட்டுமே உள்ளது, அதன் சக்தி இல்லை. என் இதயத்தின் இரகசியங்களை அறிந்திருக்கும் கர்த்தராகிய தேவன் முன் நான் எந்த முகத்துடனே செல்வேன்? எத்தனையோ தீச்செயல்களுக்குப் பதிலளிக்க வேண்டியவனாக, நான் ஜெபத்தில் நிற்கும்போதும், வானத்திலிருந்து அக்கினி இறங்கி என்னைப் பஸ்பம் செய்துவிடுமோ என்று அஞ்சுகிறேன். – ஆனாலும், தேவனுடைய கிருபையை நம்பி நான் நம்பிக்கையிழந்துவிடவில்லை.

2. என் இருதயம் கடினமாகிவிட்டது, என் பகுத்தறிவு சீர்கெட்டுவிட்டது, என் மனம் மங்கலாக்கப்பட்டுள்ளது. ஒரு நாயைப் போல, நான் 'என் வாந்தியிடமே' திரும்புகிறேன் (2 பேதுரு 2:22). எனக்கு உண்மையான மனந்திரும்புதல் இல்லை, ஜெபத்தின் போது கண்ணீர் இல்லை, ஆனாலும் நான் பெருமூச்சு விடுகிறேன், என் உணர்ச்சிகளின் இருப்பிடமான மார்பை அடிக்கிறேன்.

3. அங்கே, இருளில் செய்யப்பட்டதும் வெளிப்படையாக செய்யப்பட்டதும் வெளிப்படுத்தப்படும். நான் குற்றமற்றவன் என்று இப்போது சொல்லுகிறவர்கள், என்னை ஒரு தண்டனைக்குரிய மனிதனாகப் பார்க்கும்போது என் ஆன்மாவை என்னவென்ன வெட்கம் ஆட்கொள்ளும்! ஆவிக்குரியதைக் கைவிட்டு, நான் என் இச்சைக்கு அடிபணிந்துவிட்டேன். நான் கற்றுக்கொள்ள விரும்பவில்லை, ஆனாலும் கற்பிக்க மகிழ்கிறேன்; நான் கீழ்ப்படிய விரும்பவில்லை, ஆனாலும் மற்றவர்களை அடக்க விரும்புகிறேன்; நான் உழைக்க விரும்பவில்லை, ஆனாலும் மற்றவர்களுக்குச் சுமையாக இருக்க ஆவலாக இருக்கிறேன்; நான் மற்றவர்களைக் கௌரவிக்க விரும்பவில்லை, ஆனாலும் நான் கௌரவிக்கப்பட விரும்புகிறேன்; நான் கண்டனங்களைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை, ஆனாலும் கண்டிக்க விரும்புகிறேன்; நான் அவமானப்படுத்தப்பட விரும்பவில்லை, ஆனாலும் மற்றவர்களை அவமானப்படுத்த விரும்புகிறேன். – அறிவுரை கொடுப்பதற்கு நான் புத்திசாலி, ஆனால் அதை நானே பின்பற்ற புத்திசாலி இல்லை; செய்ய வேண்டியதை நான் சொல்கிறேன், ஆனால் சொல்லக் கூடாததை நான் செய்கிறேன்.

4. 'இன்று நான் பாவம் செய்து, நாளை மனந்திரும்புவேன்' என்று சொல்லாதீர்கள். மாறாக, நாம் இன்று மனந்திரும்புவோம்; ஏனெனில், நாளை உயிருடன் இருப்போமா என்று நமக்குத் தெரியாது.

5. நாம் பாவம் செய்தோமா? நாம் மனந்திரும்புதலாகிய, ஏனெனில் உண்மையாய் மனந்திரும்புகிறவர்களின் மனந்திரும்புதலைக் கர்த்தர் ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

6. ஒரு சகோதரன் பாவம் செய்தால், நாம் அவனைக் கண்டிக்க மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைகிறோம்; ஆனால் நாம் தாங்களே பாவம் செய்தால், கண்டிப்பதை நன்றாக ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.

7. 'உண்மைக்கு எதிராக வாதிடாதே, உன் தண்டனையைக் கண்டு வெட்கப்படாதே. உன் பாவங்களை அறிக்கையிட வெட்கப்படாதே' (சிராக்கு 4:29–30). 'நான் பாவம் செய்தேன், எனக்கு என்ன ஆகும் என்று சொல்லாதே. ஏனெனில் ஆண்டவர் நீண்டபொறுமை உடையவர். ஆண்டவரிடம் திரும்புவதைத் தாமதப்படுத்தாதே, நாளுக்கு நாள் அதைத் தள்ளிப் போடாதே' (சிராக்கு 5:4, 8). 'கோபம் வருவதற்கு அதிக காலம் ஆகாது என்பதை நினைவில் கொள்' (சிராக்கு 7:18).

8. "என் தலையின்மேல் தண்ணீரையும், என் கண்களில் கண்ணீர் ஊற்றையும் பொழியச் செய்தால், என் பாவங்களுக்காக இரவும் பகலும் அழுவேன்" (எரே. 9:1)? சிரிப்பைப் பார்த்து நான் சொன்னேன் (பிரசங்கி 2:2): 'என்னிடமிருந்து விலகிப் போ'; கண்ணீரைப் பார்த்து: 'என்னிடம் வா'; ஏனெனில் கர்த்தருக்கு முன்பாக என் பாவம் மிகப் பெரியது, என் மீறுதல்கள் எண்ணற்றவை.

9. மக்களிடையே மூன்று வெவ்வேறு வகையான கண்ணீர் இருப்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? கண்ணுக்குப் புலப்படும் காரியங்களுக்காகக் கண்ணீர் உண்டு – இவை மிகவும் கசப்பானவை மற்றும் வீணானவை. ஆத்துமா நித்திய ஆசீர்வாதங்களை ஏங்கும் போது வரும் மனந்திரும்புதல் கண்ணீரும் உண்டு, இவை மிகவும் இனிமையானவை மற்றும் பயனுள்ளவை. மேலும், 'அழுகையும் பற்கடிப்பும்' (மத்தேயு 8:12) இருக்கும் மனப்பாரக் கண்ணீரும் உண்டு – இந்தக் கண்ணீர் கசப்பானதும் பயனற்றதுமாகும், ஏனெனில் மனந்திரும்புவதற்கு இனி நேரம் இல்லாதபோது அவை முற்றிலும் பலனற்றவை.

10. வெளிப்படையாக நாம் பணிவானவர்களாக இருக்கிறோம், ஆனால் நமது குணத்தில் கொடூரமானவர்களாகவும் மனிதாபிமானமற்றவர்களாகவும் இருக்கிறோம்; வெளிப்படையாக நாம் பக்திமான்களாக இருக்கிறோம், ஆனால் நமது குணத்தில் கொலையாளிகளாக இருக்கிறோம்; வெளிப்படையாக நாம் அன்பால் நிறைந்தவர்களாக இருக்கிறோம், ஆனால் நமது குணத்தில் எதிரிகளாக இருக்கிறோம்; வெளிப்படையாக நாம் நட்பாக இருக்கிறோம், ஆனால் நமது குணத்தில் வெறுப்பாளர்களாக இருக்கிறோம்; புறத்தே துறவிகள், ஆனாலும் குணத்தில் துறவிகளுக்குப் பெரும் சாபம்; புறத்தே நோன்பிகள், ஆனாலும் குணத்தில் கடற்கொள்ளையர்கள்; புறத்தே கற்புடையவர்கள், ஆனாலும் உள்ளத்தில் விபச்சாரிகள்; புறத்தே மௌனிகள், ஆனாலும் உள்ளத்தில் அலைந்து திரிபவர்கள்; புறத்தே சாந்தகுணம் கொண்டவர்கள், ஆனாலும் குணத்தில் ஆணவக்காரர்கள்; வெளித்தோற்றத்தில் ஆலோசகர்கள், ஆனால் குணத்தில், வழிதவறச் செய்பவர்கள்; வெளித்தோற்றத்தில் எளிய உள்ளம் கொண்டவர்கள், ஆனால் குணத்தில், ஆபத்தானவர்கள். – இது ஏன் இப்படி? ஏனென்றால், தேவன் பயம் நம்முடைய கண்களுக்கு முன்பாக இல்லை, மேலும் நாம் கர்த்தருடைய கட்டளைகளை அறியாமலிருக்கிறோம், அல்லது, அவற்றை அறிந்திருந்தும், நமக்கு ஏற்றபடி அவற்றின் அர்த்தத்தை வளைத்துவிடுகிறோம்.

11. இப்பொழுதும் (பல வருட சுய முன்னேற்றத்திற்குப் பிறகும்), என்னுள் இன்னும் பல அசுத்தமான எண்ணங்கள் உள்ளன – பொறாமை, தீய எண்ணம், சுய இன்பம், பேராசை, சீற்றம், வீண் பெருமை, மற்றும் காமம். நான் எனக்கேதுமில்லை, ஆனாலும் என்னை ஏதோ பெரியவன் என்று கருதுகிறேன்; நான் துன்மார்க்கர் கூட்டத்தில் எண்ணப்பட்டிருந்தாலும், பரிசுத்தமுள்ளவன் என்ற பெயரைப் பெற விரும்புகிறேன்; நான் பாவத்தில் வாழ்ந்தாலும், நீதிமான் என்று கருதப்பட விரும்புகிறேன். நானே ஒரு பொய்யன், ஆனாலும் பொய்யர்களால் புண்படுகிறேன்; என் எண்ணங்களால் நானே அசுத்தப்படுகிறேன், ஆனாலும் காமக் கெடுதி செய்பவர்களை நியாயந்தீர்க்கிறேன்; கள்ளர்களை நான் கண்டிக்கிறேன், ஆனாலும் ஏழைகளுக்கு நான் அநியாயம் செய்கிறேன்; நான் முற்றிலும் அசுத்தமாக இருந்தும், பரிசுத்தமாகத் தோற்றமளிக்கிறேன்; நான் கடைசி இடத்திற்குக் கூட தகுதியற்றவனாக இருந்தும், திருச்சபையில் முதன்மையான இடத்தை எடுக்கிறேன்; நான் அவமதிப்பை ஏற்க வேண்டிய நேரத்தில், எனக்காக மரியாதையைக் கோருகிறேன்; பெண்களுக்கு முன்பாக நான் அன்பாகத் தோன்றவும், செல்வந்தர்களுக்கு முன்பாக பக்திமானாகத் தோன்றவும் விரும்புகிறேன். நான் அவமதிக்கப்பட்டால், பழிவாங்குகிறேன்; கண்டிக்கப்படும்போது, நான் என் கோபத்தைக் காட்டுகிறேன்; புகழ்ச்சி இல்லாதபோது, நான் கோபமடைகிறேன்; அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களை நான் இகழ்கிறேன், ஆனாலும் அவர்கள் முன்னிலையில் பாசாங்கு செய்கிறேன்; தகுதியானவர்களுக்கு மரியாதை அளிக்க நான் மறுக்கிறேன், ஆனாலும் நானே தகுதியற்றவனாக இருந்துகொண்டு, எனக்காக மரியாதையைக் கோருகிறேன். என்னை தினமும் ஆக்கிரமிக்கும் எண்ணங்களையோ, வீண் பெருமையின் மீதான என் கவனம், பிரார்த்தனையை நான் புறக்கணிப்பது, அல்லது வதந்திகள் மீதான என் ஆர்வம் ஆகியவற்றை நான் விவரிக்க மாட்டேன். ஆனால், ஒரு குறிப்பிட்ட வழக்கப்படி நான் திருச்சபைக்குச் செல்வதையும், அதில் உள்ள வேண்டுமென்றே தாமதப்படுத்துதல்கள், திட்டமிட்ட சந்திப்புகள், பக்திமான்களான பெண்களுடன் பாசாங்குத்தனமான உரையாடல்கள், பரிசுகளைப் பெறுவதில் எனக்குள்ள அடங்காத பேராவல், மேலும் அதிகமாகப் பெறுவதற்காக நான் செய்யும் flattery ஆகியவற்றை நான் விவரிப்பேன். இதுவே என் வாழ்க்கை, இவையே என் குறைகள்!

12. ஒருவேளை யாராவது, 'எண்ணங்கள் உண்மையிலேயே அவ்வளவு முக்கியமான விஷயமா?!' என்று கேட்கலாம். இதற்கு நான் கூறுவது: அவை உண்மையிலேயே மிகவும் முக்கியமானவை, இதோ வேதத்திலிருந்து ஒரு சான்று. அயோபு தன் பிள்ளைகளுக்காக, 'ஒருவேளை அவர்கள் தங்கள் இருதயத்தில் தீங்கு சிந்தித்திருக்கலாம்' என்று கூறி பலிகளை அர்ப்பவித்தார் (1:5). சிந்தனைகள் பொறுப்புக்குட்பட்டவை இல்லையென்றால், தன் சிந்தனைகளின் பாவங்களுக்காக ஏன் ஒரே ஒரு காளை மாட்டைக்கூட பலியிட வேண்டியிருந்தது? – கோராவின் சபையில் பொறாமை கொண்டவர்கள் கண்டிக்கப்பட்டார்கள்; அவர்கள் தீய எண்ணங்களை வளர்த்ததால், எரிந்து போனார்கள். மேலும், கர்த்தராகிய இரட்சகர், தமது தாழ்மையுணர்வின்படி, , விபச்சாரத்தை 'விபச்சாரம்' என்றும், மனைவியின் மீதான காமத்தை 'அந்தச் செயலையே' என்றும், கோபத்தை 'கொலை' என்றும் அழைத்தார், மேலும் வெறுப்பைக் கொலைக்குச் சமமாகக் கருதுகிறார். ஆண்டவர் நியாயத்தீர்ப்பில் 'மனதின் ஆலோசனைகளை' வெளிப்படுத்துவார் என்றும், 'இருளின் மறைவான காரியங்களை' வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வருவார் என்றும் கூறுவதன் மூலம், புனித பவுலும் நமது எண்ணங்களுக்கான நமது பொறுப்புக்குச் சாட்சியமளிக்கிறார் (1 கொரி. 4:5). – எனவே, அவற்றுக்கு இணங்குவது அந்தச் செயல்தானே என்று அங்கீகரிக்கப்படும்போது, எண்ணங்கள் ஒன்றும் இல்லை என்று சொல்லாதீர்கள்.

13. நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டியது நமது எண்ணங்களை மட்டுமல்ல, மாறாக அந்த எண்ணங்களை இனிமையானவையாகக் கருதி அவற்றுக்கு அடிபணியும் மனதின் முடிவையும் ஆகும். ஒரு விவசாயி பூமியில் விதை விதைக்கிறான், ஆனால் பூமி எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை; அவ்வாறே மனமும் இச்சையில் விதைக்கிறது, ஆனால் இச்சை எல்லாவற்றையும் அங்கீகரித்து ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. பூமியால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதில் இருந்து, விவசாயி ஒரு விளைச்சலை எதிர்பார்க்கிறான்; மேலும் இச்சையால் அங்கீகரிக்கப்பட்டு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதற்கு, கடவுள் கணக்குக் கேட்கிறார்.

14. இயற்கையாகச் செயல்படுபவர்களை 'ஆவிக்குரியவர்கள்' என்றும், இயற்கைக்கு மாறாகச் செயல்படுபவர்களை 'உடற்குரியவர்கள்' என்றும் அப்போஸ்தலன் அழைத்தார்; அதே சமயம், இயற்கையையே ஆவிக்கு மாற்றும்வர்களே ஆவிக்குரியவர்கள். கடவுள் ஒவ்வொரு நபரின் இயற்கை, சித்தம் மற்றும் சக்திகள் ஆகியவற்றை அறிந்திருக்கிறார்; அவர் தம் வார்த்தையை அவர்களுக்குள் விதைக்கிறார், மேலும் அவர்களின் திறனுக்கேற்ப செயல்களைக் கோருகிறார்; அவர் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டு ஆன்மாவிலும் ஆவியிலும், இயற்கையிலும் சித்தத்திலும் ஊடுருவுகிறார் (சித்தத்தை வற்புறுத்தாமல்). ஒருவன் இயற்கையானவற்றில் திருப்தி அடைந்தால், தேவன் அதை அவர்களுக்கு எதிராகக் கருதவில்லை; ஏனெனில் அவர் இயற்கையின் அளவை நிர்ணயித்து, அதற்கென ஒரு சட்டத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளார். ஆனால், சித்தம் இயற்கையால் வெல்லப்பட்டால், திருப்தியற்ற தன்மைக்கும் தேவனுடைய சட்டத்தை மீறியதற்கும் அவர் அவர்களைப் பொறுப்பாக்குகிறார்.

15. நான் பாவத்தை வெறுக்கிறேன், ஆனாலும் நான் விருப்பங்களில் மூழ்கிக் கிடக்கிறேன்; நான் சட்டமில்லாததை மறுக்கிறேன், ஆனாலும் என் விருப்பத்திற்கு எதிராக இன்பத்திற்கு அடிபணிகிறேன். நான் என் இயற்கையைப் பாவத்திற்கு அடிமையாக்கிக் கொண்டேன், மேலும் பாவம், என் சுதந்திர இச்சையை விலைக்கு வாங்கி, என் மீது ஒரு கட்டாயத்தைத் திணிக்கிறது. விருப்பங்கள் ஒரு நதி போல என் மீது பாய்கின்றன; ஏனெனில் நான் என் மனதை மாம்சத்துடன் இணைத்துள்ளேன், மேலும் பிரிவு என்பது சாத்தியமற்றது. என் மனதை மாற்ற நான் அவசரப்படுகிறேன், ஆனால் என் முந்தைய இயல்பு இதற்கு எதிர்க்கிறது. என் ஆன்மாவை விடுவிக்க நான் அவசரப்படுகிறேன், ஆனால் பல கடன்களால் நான் அழுத்தப்படுகிறேன்.

16. அந்தப் பொல்லாத வட்டிக்குக் கொடுப்பவன், திருப்பிச் செலுத்துமாறு எனக்கு நினைவூட்டுவதில்லை; அவன் தாராளமாகக் கடனாகக் கொடுக்கிறான், ஆனாலும் எதையும் திரும்ப வாங்க மறுக்கிறான். அவன் அடிமையாக்க மட்டுமே முயல்கிறான், கடனைப் பற்றி எந்த வாதமும் செய்வதில்லை; நாம் உணர்ச்சிகளில் செழித்து வளர்வதற்காகக் கடனாகக் கொடுக்கிறான், மேலும் அவன் கொடுத்ததற்குத் திருப்பிச் செலுத்துமாறு கோருவதில்லை. நான் அவனுக்குத் திருப்பிச் செலுத்த விரும்புகிறேன், ஆனாலும் அவன் முன்பு இருந்த கடனை விட அதிகமாகச் சேர்க்கிறான். நான் அவனது கடனை அவனுக்கே திருப்பிச் செலுத்துவதாகத் தோன்றும்படி, அவனை அதை எடுத்துக்கொள்ளும்படி கட்டாயப்படுத்தும்போது, அவன் எனக்கு வேறு ஒன்றைத் தருகிறான். அவன் எனக்குப் புதிய கடன்களைச் சுமத்துகிறான், ஏனெனில் அவன் எனது முந்தைய விருப்பங்களை இதுவரை இல்லாத மற்றவற்றால் அழித்துவிடுகிறான். பழைய கடன்கள் தீர்க்கப்பட்டுவிட்டதாகத் தெரிகிறது; ஆயினும், அவர் என்னைப் புதிய உணர்ச்சிப் பிணைப்புகளுக்குள் ஈர்த்து, புதிய சூழ்நிலைகளுக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறார். என் உணர்ச்சிகளைப் பற்றி நான் மௌனமாக இருக்கவும், அவற்றை ஒப்புக்கொள்ளாமல் இருக்கவும் அவர் என்னைக் கட்டாயப்படுத்துகிறார். மேலும், புதிய உணர்ச்சிகள் பாதிப்பில்லாதவை என்பது போல, அவற்றைத் தொடரும்படி என்னைத் தூண்டுகிறார். நான் முன்பே அறிந்திராத காம இச்சைகள் பழகிவிடுகின்றன, அவற்றால் கவனம் சிதறி, எனது முந்தைய காம இச்சைகளை மறந்துவிடுகிறேன். புதிதாக என்னிடம் வந்தவர்களுடன் ஒரு ஒப்பந்தம் செய்கிறேன், மீண்டும் ஒருமுறை கடனில் சிக்கிக்கொள்கிறேன். நான் அவர்களை நண்பர்கள் போல அணுகுகிறேன், எனக்குப் பணம் கடன் கொடுத்தவர்கள் மீண்டும் என் எஜமானர்களாக மாறுகிறார்கள். நான் என்னை விடுவித்துக் கொள்ள விரும்புகிறேன், ஆனால் அவர்கள் என்னை விலைமாது அடிமையாக்குகிறார்கள். நான் அவர்களுடைய பிணைகளை உடைக்க அவசரப்படுகிறேன், மேலும் புதிய பிணைகளால் என்னைக் கட்டுகிறேன்; மேலும், விருப்பு வெறுப்புகளின் கொடியின் கீழ் போரிடுவதிலிருந்து விடுபட முயற்சிக்கும்போதே, அவற்றின் வெற்றி மற்றும் அவற்றின் பரிசுகளால், நான் அவற்றின் நிர்வாகியாக myselfக் காண்கிறேன்.

17. ஓ, இந்தப் பாம்பின் அடிமைத்தனம் என்னை விட்டு விலகட்டும்! இந்தப் பேராசைகளின் ஆதிக்கம் நீங்கட்டும்! இந்த ஆழமாக வேரூன்றிய பாவம் நீங்கட்டும். அது என் மனதைத் தனக்குச் சொந்தமாக்கிக் கொள்ள வாக்குறுதிகள் அளித்துள்ளது; என் ஆன்மாவைத் தன் அடிமையாக்க, அது என் உடலைப் புகழ்ந்துள்ளது. என் புத்தி என்ன நடக்கிறது என்பதை உணராதபடி, அது என் இளமைக்காலத்தை முன்கூட்டியே தட்டிப் பறித்தது; அது என் முதிர்ச்சியடையாத அறிவைத் தன்னோடு பிணைத்தது, மேலும் அதன் மூலம், ஒரு செப்புச் சங்கிலியைப் போல, என் வரையறுக்கப்பட்ட மனதைக் கைதியாகப் பிடித்துக் கொண்டது; மேலும், பிந்தையது தப்பிக்க விரும்பினால், அது அதை விடுவிப்பதில்லை, அதைக் கட்டியിട്ടே வைத்திருக்கிறது. பாவம் மனதை வேலியிட்டு, அறிவிற்கான கதவைப் பூட்டುತ್ತದೆ. தேவனை அழைப்பதன் மூலம், மாம்சம் விற்கப்படுவதைத் தடுக்கக்கூடாதென்று, ஆசை மனதைத் தொடர்ந்து காவல் காக்கிறது. மாம்சத்திற்கு இணங்குவதில் சிறிதும் தவறில்லை என்றும், இத்தகைய அற்ப விஷயத்திற்கு எந்தத் தண்டனையும் இருக்காது என்றும் அது சத்தியம் செய்கிறது. குழப்பமான எண்ணங்களின் பெருந்திரளை உதாரணங்களாகக் காட்டி, அவற்றை ஆராய்ந்து பார்ப்பது சாத்தியமற்றது என்று எனக்கு உறுதியளிக்கிறது; அவற்றின் நுட்பத்தை (சிறுமையை)க் குறிப்பிட்டு, அத்தகைய அனைத்தும் மறக்கப்பட்டுவிடும் என்றும் எனக்கு உறுதியளிக்கிறது. வஞ்சகம் மற்றும் flattery-யைக் கொண்டு என்னைச் சிக்கவைத்து, எதிரி என்னைத் தடுத்து நிறுத்தி, கட்டுப்படுத்துவது இப்படித்தான்.

18. பவுல், பாவியைப் பற்றி, அவன் 'இறைச்சிக்குரியவன்' என்று கூறினார் (ரோமர் 7:14). பாவத்தை விரும்புகிறவர்களால் அது செயல்படுத்தப்படுகிறது; ஆனால் இயல்புக்கும் பாவத்திற்கும் இடையில், பழக்கவழக்கங்கள் இடைநிலைத் தரகர்களாகச் செயல்படுகின்றன; மேலும், உணர்ச்சிகள் பாவத்தால் வழங்கப்பட்டு, இயல்பால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவை; இவற்றின் செயல்பாடு ஆன்மாவின் அடிமைத்தனத்திற்கும், மனத்தின் குழப்பத்திற்கும், அடிமைத்தனத்திற்கும் வழிவகுக்கிறது. ஏனெனில், மாம்சத்தில் குடியிருக்கும் பாவம், மனதை ஆட்சி செய்து, ஆன்மாவைத் தன் வசப்படுத்தி, அதை மாம்சத்தின் மூலம் அடிமைப்படுத்துகிறது. பாவம் ஒரு நிர்வாகியாக மாம்சத்தைப் பயன்படுத்துகிறது; அதன் மூலம் அது ஆன்மாவையே சுமக்கச் செய்கிறது, மேலும், அதுவே அதன் நிர்வாகியாக மாறுகிறது; ஏனெனில் அது பணிகளை ஒப்படைத்து, அவை நிறைவேற்றப்பட்டதற்கான கணக்கைக் கேட்கிறது. அதற்கு அடியிடுவதே அவசியமானால், அது மாம்சத்தின் மூலம் அதன் மீது அந்த அடியைச் சுமத்துகிறது. ஏனெனில், அது மாம்சத்தைத் தன் சங்கிலியாகவே மாற்றியுள்ளது, மேலும் ஆட்டைப் பலியிடக் கொண்டுவருவதைப் போல ஆன்மாவை அதன் மீது பிடித்துக்கொள்கிறது; மேலும், உயரே பறக்கும் பறவையைப் போல, இந்த என்ற சங்கிலியால் அதைக் கட்டி, ஒரு மாபெரும் ராட்சதன் வாளால் செய்வது போல, அதன் கைகளையும் கால்களையும் வெட்டிப் பிரித்துவிடுகிறது. என்னால் தப்பவும் முடியாது, எனக்கு நானே உதவவும் முடியாது, ஏனெனில் நான் உயிருடன் இருக்கும்போதே இறந்துவிட்டேன்; என் கண்களால் பார்க்கிறேன், ஆனாலும் நான் குருடன்; நான் மனிதனுக்குப் பதிலாக ஒரு நாயாக மாறிவிட்டேன், மேலும் நான் பகுத்தறிவு உடையவனாக இருந்தும், பேச்சு இல்லாத ஒரு உயிரினத்தைப் போல நடந்துகொள்கிறேன்.

19. ஆயினும், கர்த்தர் எனக்கு உதவினால், இந்த இழிவான, உணர்ச்சிமிக்க நிலையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட நான் ஏங்குகிறேன். அவர் தம்முடைய மிகுந்த இரக்கத்தின்படி என்னை நடத்தினால், அவர் என்னைப் பாவத்திலிருந்து விடுவிப்பார்; மேலும் அவர் தம்முடைய நன்மையை என்மேல் ஊற்றினால், நான் இரட்சிக்கப்படுவேன். அவருக்கு இது சாத்தியம் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன் – என் இரட்சிப்பைப் பற்றி நான் நம்பிக்கையிழக்கவில்லை. அவருடைய அபரிமிதமான அன்புகளின் பெருமழை, என் பாவங்களின் பெருமழையை வென்றுவிடும் என்று எனக்குத் தெரியும். அவர் வந்தபோது, அனைவர் மீதும் இரக்கம் காட்டினார் என்றும், ஞானஸ்நானத்தில் பாவங்களுக்கு மன்னிப்பு வழங்கினார் என்றும் எனக்குத் தெரியும். இதை நான் அறிக்கையிடுகிறேன், ஏனெனில் இந்தக் கிருபையால் நான் பயனடைந்துள்ளேன். என் ஞானஸ்நானத்திற்குப் பிறகு செய்த பாவங்களுக்கு நான் குணமடைவதற்குத் தேவைப்படுகிறேன்; ஆனால், மரித்தவர்களை எழுப்பிய அவருக்கு, இந்த விஷயத்திலும் என்னைக் குணப்படுத்துவது இயலாத காரியமல்ல. நான் குருடன், ஆனால் அவனிடம் பிறந்த குருடனையும் அவர் குணமாக்கினார். நான் ஒரு தொழுநோயாளி போல ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறேன், ஆனால் அவர் விரும்பினால், அவரால் என்னையும் சுத்திகரிக்க முடியும். நான் பாவங்களால் மூழ்கடிக்கப்பட்டிருக்கிறேன், ஆனால் என் மீதான அவருடைய நன்மையை அவை வென்றுவிடாது. அவர் சகேயுஸின் மீது தகுதியுள்ள ஒருவராகக் கருணை காட்டினார்; தகுதியற்ற ஒருவனாக என் மீது அவர் கருணை காட்டுவார்.

20. பயனற்ற வார்த்தைகளும் நியாயத்தீர்ப்புக்கு உட்பட்டவை. பயனற்ற வார்த்தை என்றால் என்ன? செயலில் நிறைவேற்றப்படாத விசுவாசத்தின் வாக்குறுதி. ஒரு நபர் கிறிஸ்துவை விசுவாசித்து அறிக்கையிடுகிறார், ஆனாலும் கிறிஸ்து கட்டளையிட்டதைச் செய்யத் தவறி, செயலற்று இருக்கிறார். மற்றொரு நிகழ்வில், ஒரு வார்த்தை பயனற்றதாகிறது, அதாவது ஒரு நபர் தனது பாவங்களை அறிக்கையிட்டு, ஆனால் தனது வழிகளைச் சீர்திருத்தாதபோது, அவர்கள் மனந்திரும்பியதாகக் கூறி மீண்டும் பாவம் செய்யும்போது. மேலும் மற்றொருவரைப் பற்றித் தவறாகப் பேசுவதும் ஒரு பயனற்ற வார்த்தை; ஏனெனில் அது செய்யப்படாததையும் பார்க்கப்படாததையும் விவரிக்கிறது.

21. வா, பாவியே, நல்ல மருத்துவரண்டை வா, உழைப்பின்றி குணமடைவாய். உன் பாவங்களின் சுமையை உதறித் தள்ளு, ஜெபம் செய், உன் சீழ்பிடித்த புண்களைக் கண்ணீரால் கழுவிக் கொள். ஏனெனில், இந்த பரலோக மருத்துவர் கண்ணீரையும் பெருமூச்சையும் கொண்டு புண்களைக் குணப்படுத்துகிறார். ஆகவே, உங்கள் கண்ணீரைக் கொண்டு வாருங்கள்—அதுவே சிறந்த மருந்து. ஏனெனில், ஒவ்வொருவரும் தங்களைத் தாங்களே குணப்படுத்திக் கொண்டு, தங்கள் சொந்தக் கண்ணீரால் இரட்சிக்கப்பட வேண்டும் என்பதே பரலோக மருத்துவரின் சித்தம். இந்த மருந்து நீண்ட காலத்திற்குரியது அல்ல, ஆனாலும் இது பயனுள்ளது; இது புண்ணை காலவரையின்றி கட்டுப்போட்டு மட்டும் வைப்பதில்லை, மாறாக உங்களை உடனடியாகக் குணப்படுத்துகிறது. மருத்துவர் உங்கள் கண்ணீரைக் காண்பதைத் தவிர வேறு எதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை; முன்வாருங்கள், பயப்படாதீர்கள். புண்ணை அவருக்குக் காட்டுங்கள், மருந்தான கண்ணீரையும் பெருமூச்சுகளையும் உங்களுடன் கொண்டு வாருங்கள்.

22. எங்கள் ஆன்மாக்களின் இரட்சகரே, உமது குணப்படுத்தலுக்குக் கண்ணீரை விலையாக ஏற்றுக்கொள்ள உம்மைத் தாழ்த்திக்கொள்ளும்போது, யார் வியந்துபோக மாட்டார், யார் திகைத்துப்போக மாட்டார், யார் உமது நன்மையின் மாபெரும் கருணைக்கு ஆசீர்வதிக்க மாட்டார்! ஓ, கண்ணீரின் சக்தியே! நீ எவ்வளவு தூரம் சென்றடைந்துவிட்டாய்! மிகுந்த துணிச்சலுடன், நீங்கள் எந்தத் தடையும் இன்றி சொர்க்கத்தையே பிரவேசிக்கிறீர்கள். ஓ, கண்ணீரின் சக்தியே! தேவதையின் சேனைகளும் எல்லா பரலோக சக்திகளும் உங்கள் துணிச்சலைக் கண்டு இடைவிடாமல் மகிழ்கின்றன. ஓ, கண்ணீரின் சக்தியே! நீங்கள் விரும்பினால், மிகவும் தூய இறைவனின் புனிதமான மற்றும் உயர்ந்த சிம்மாசனத்திற்கு முன்பாக மகிழ்ச்சியுடன் நிற்கலாம். ஓ, கண்ணீரின் சக்தியே! கண் இமைக்கும் நேரத்தில், நீங்கள் வானத்திற்கு உயரே பறந்து செல்கிறீர்கள், மேலும் நீங்கள் கேட்கும் அனைத்தையும் கடவுளிடமிருந்து பெறுகிறீர்கள்; ஏனெனில், அவர் உங்களைச் சந்திக்க வெளியே வருகிறார், மனமுவந்து மன்னிப்பை வழங்குகிறார்.

23. என் உதடுகள் அவதூறால் நிறைந்திருக்கும்போது, என் இரட்சகராகிய உம்மை நான் எவ்வாறு வேண்டுவேன்? என் மனச்சாட்சி அசுத்தப்பட்டிருக்கும்போது, உமது புகழ்களை நான் எவ்வாறு பாடுவேன்? உமது கட்டளைகளைக் காக்கத் தவறிய நான், உம்மை எவ்வாறு அழைப்பேன்? – ஆனால், ஓ பராபரை, இரக்கமுள்ளவரே, ஒரு பாவி ஆன என்னை இகழாதேயும்; ஒரு அற்பப் பிறவியாகிய என்னைத் தள்ளிவிடாதேயும்; நம்பிக்கையற்ற மனிதனாகிய என்னைக் கைவிடாதேயும். ஏனெனில், நான் என்னைப் பற்றி நம்பிக்கையிழப்பதைப் பார்ப்பது என் எதிரிக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது; என் நம்பிக்கையீனத்தின் விளைவாக நான் அவனது கைதியாவதைப் பார்ப்பதுவே அவனது ஒரே மகிழ்ச்சி: ஆனால் நீரே, உமது இரக்கத்தின் மூலம், அவனது நம்பிக்கையை வெட்கப்படுத்தி, அவனது பற்களிலிருந்து என்னைப் பிடுங்கி, அவனது தீய திட்டங்களிலிருந்தும், எனக்கு எதிராக அவன் அமைத்த அனைத்து வலையிலிருந்தும் என்னை விடுவிப்பீராக! – மேலும், தங்கள் தீச்செயல்களால் மனசாட்சிக்குத் தொந்தரவுள்ள அனைவரிடமும் நான் வேண்டிக்கொள்கிறேன்: உங்களைப் பற்றி நம்பிக்கையை இழக்காதீர்கள்; உங்கள் எதிராளிக்கு மகிழ்ச்சியடையக் காரணமாகாதீர்கள். ஆனால், வெட்கமின்றி தேவனைச் சேருங்கள், அவர்முன் அழுகுங்கள், உங்களைப் பற்றி நம்பிக்கையை இழக்காதீர்கள். ஏனெனில், நமது ஆண்டவர் மனந்திரும்புகிறவர்களிடம் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைகிறார், மேலும் நமது மனந்திரும்புதலுக்காகக் காத்திருக்கிறார். அவரே அனைவரையும் அழைக்கிறார்: 'பாடுபட்டுப் பாரம் சுமந்து நடப்பவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் என்னிடத்தில் வாருங்கள், நான் உங்களுக்கு இளைப்பாறுதல் தருவேன்' (மத்தேயு 11:28). ஆகையால், பாவம் செய்திருந்தாலும், யாரும் தங்களைப் பற்றி நம்பிக்கையை இழக்க வேண்டாம். கர்த்தர் தம்மை நிராகரித்து மனந்திரும்பாதவர்களிடம் மட்டுமே கடுமையாக இருக்கிறார்.

24. முழு விழிப்புணர்வுடன் அழுவதைத் தேர்ந்தெடுத்து, நொறுங்குண்ட இதயத்துடன், கர்த்தருக்கு முன்பாக விலைமதிப்பற்ற முத்துக்களைப் போல கண்ணீரை வடிக்கிறவன் பாக்கியவானாகிறான்.

25. புதுதாக நட்ட மரத்தைப் போலத் தன் ஆன்மா மாறியவரும், பாசன வாய்க்காலிலிருந்து நீர் பாய்வது போல எப்போதும் கடவுளுக்காகக் கண்ணீர் வடிக்கிறவரும் பேறு பெற்றவர்.

26. தன் ஆன்மாவில் நல்ல செடிகளை—அதாவது, நற்பண்புகளை—நடவும், தன்னகத்தே நடப்பட்டவற்றிற்கு நீர் பாய்ச்சவும், தன் நடவுகள் கர்த்தருக்குப் பிரியமானவையாகவும் கனிகொடுக்கும்வையாகவும் இருக்கக் கண்ணீருடன் ஜெபிக்கவும் செய்வது பாக்கியம்.

27. கண்ணீரின் வல்லமையை நான் உங்களுக்கு விளக்க விரும்புகிறேன். தன் கண்ணீர் நிறைந்த ஜெபத்தின் மூலம், ஹானா தீர்க்கதரிசி சாமுவேலைப் பெற்றார், அதோடு தன் இதயத்தில் மகிழ்ச்சி, துக்கம் மற்றும் தேவனுடைய துதியையும் பெற்றார். சீமோனின் வீட்டில் இருந்த பாவியான பெண், அழுது தன் கண்ணீரால் ஆண்டவரின் பரிசுத்த பாதங்களைக் கழுவி, அவரிடமிருந்து தன் பாவங்களுக்கு மன்னிப்பைப் பெற்றாள். மென்மையும் ( கடவுளுக்கு முன்பாக மனப்பூர்வமாக அழுவது) ஆன்மாவின் குணமாக்கலே. நாம் அவரை ஏங்கும்போது, அது நம்மில் உள்ள ஒரேபேறான குமாரனைப் பொழியச் செய்கிறது, மேலும் பரிசுத்த ஆவியை ஆன்மாவுக்குள் ஈர்க்கிறது. மனந்திரும்புதலிலிருந்து வரும் மகிழ்ச்சியை விட இனிமையான மகிழ்ச்சி பூமியில் வேறு எதுவும் இல்லை. கடவுளுக்காகக் கண்ணீர் வடிக்கும் இந்த மகிழ்ச்சியால் உங்களில் யாரேனும் ஒளி பெற்றிருக்கிறீர்களா? உங்களில் யாராவது இதை அனுபவித்து, அதில் மகிழ்ச்சி கண்டு, ஜெபத்தின்போது பூமியை விட்டு உயர்ந்திருந்தால், அந்தக் கணத்தில் நீங்கள் முற்றிலும் உங்கள் உடலுக்கு வெளியே, இந்த முழு யுகத்திற்கும் வெளியே - மேலும் பூமியில் இல்லை. – கடவுளுக்காக வடியும் புனிதமான மற்றும் தூய கண்ணீர், ஆன்மாவைப் பாவங்களிலிருந்து எப்போதும் சுத்தம் செய்து, அக்கிரமங்களிலிருந்து அதைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது. எல்லா நேரங்களிலும் கடவுளுக்காக வடியும் கண்ணீர், கடவுளுக்கு முன்பாக தைரியத்தை அளிக்கிறது; கடவுள் மீதான மென்மையால் தொடர்ந்து அசைக்கப்படும் ஒரு ஆன்மாவைத் தீய எண்ணங்களால் எந்த வகையிலும் அணுக முடியாது. மென்மை என்பது திருட முடியாத ஒரு புதையல்; மென்மை என்பது ஒரு நாள் மட்டும் நீடிக்காமல், இரவும் பகலும் இடைவிடாமல், ஒருவரின் வாழ்நாள் இறுதி வரை நீடிப்பதாகும். மென்மை என்பது ஆன்மாவின் பழமரக் தோட்டங்களுக்கு (அதாவது நற்பண்புகளுக்கு) நீர்ப்பாய்ச்சும் ஒரு தூய நீரூற்று ஆகும்.

28. யாராவது ஒரு தீமையைச் செய்வதற்கு முன்பு, எதிரி அதைச் செய்பவரின் கண்களில் மிகவும் குறைத்து மதிப்பிடுகிறான்; குறிப்பாக, அவன் இன்ப இச்சையைக் குறைத்து மதிப்பிடுகிறான், அதைத் திருப்திப்படுத்துவது தரையில் ஒரு கிண்ணம் குளிர்ந்த நீரைக் கொட்டுவது போன்றது என்பது போல. இவ்வாறு தீயவன், பாவம் செய்யப்படுவதற்கு முன்பு ஒருவரின் கண்களில் அதைக் குறைத்து மதிப்பிடுகிறான்; ஆனால், பாவம் ஒருமுறை செய்யப்பட்டுவிட்டால், தீயவன் அதில் வீழ்ந்தவனின் கண்களில் அந்தத் தீச்செயலை உச்சகட்டத்திற்கு மிகைப்படுத்திக் காட்டுகிறான். அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அவன் அவர்களுக்குள் விரக்தியின் அலைகளை எழுப்புகிறான்; மேலும், அடிக்கடி அவன் உவமைகளைக் கொண்டு அவர்களுக்கு எதிராகத் தன்னை ஆயுதபாணியாக்கிக் கொள்கிறான், 'ஓ, வீணாக உழைத்தவனே, நீ என்ன செய்துவிட்டாய்? மேலும், உன் செயல் எதை ஒத்துள்ளது? இது இப்படித்தான் ஒப்பிடப்படுகிறது: ஒருவன் சில திராட்சைக் கொடிகளை நட்டு, அவை பழம் விளைக்கும் வரை அவற்றைப் பராமரித்து வளர்த்தான்; திராட்சைகளைப் பறித்த பிறகு, அவன் பீப்பாய்களை ஒயினால் நிரப்பினான்; ஆனால் பின்னர், திடீரென்று, அவன் எழுந்து, ஒரு கோடரியை எடுத்து, அந்தப் பீப்பாய்களை உடைத்துவிட்டான்; ஒயின் கொட்டி வீணாகிவிட்டது; இதுதான் உங்கள் செயலுக்கு ஒப்பானത്." இதைத்தான் தீயவன் ஒருவனைத் திகிலின் ஆழத்தில் மூழ்கடிக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன் அவனுக்குள் விதைக்கிறான்.

29. ஆகையால், சத்துருவின் தந்திரங்களை முன்கூட்டியே அறிந்து, பாவத்திலிருந்து தப்பி ஓடுங்கள். இருப்பினும், நீங்கள் பாவத்தில் விழுந்தால், அதில் நிலைத்திருக்காதிருங்கள்; ஆனால் எழுந்து நின்று, உங்கள் தேவனாகிய கர்த்தரிடம் உங்கள் முழு இருதயத்துடனும் திரும்புங்கள், அப்பொழுது உங்கள் ஆத்துமா இரட்சிக்கப்படும். அந்தத் தீய எண்ணத்திடம் கூறுங்கள்: 'நான் பீப்பாய்களை உடைத்து, திராட்சைப் பழச்சாற்றைக் கெடுத்திருந்தாலும், என் திராட்சைத் தோட்டம் அப்படியே இருக்கிறது. ஆண்டவர் நீண்டகாலம் பொறுமையுள்ளவர், கருணை மிக்கவர், இரக்கமுள்ளவர் மற்றும் நீதியுள்ளவர். மேலும், அவருடைய கிருபையின் உதவியுடன், நான் மீண்டும் என் திராட்சைத் தோட்டத்தை வளர்த்து, என் திராட்சைப் பழங்களைப் பறித்து, முன்போலவே என் பீப்பாய்களை நிரப்புவேன் என்று நம்புகிறேன். ஏனெனில், ஏசாயா தீர்க்கதரிசியின் மூலம் அவர் கூறுகிறார்: 'உங்கள் பாவங்கள் கarmesīn நிறமாக இருந்தாலும், நான் அவற்றைப் பனிபோல வெண்மையாக்குவேன்; அவை செந்நிறமாக இருந்தாலும், நான் அவற்றை உரோமம் போல வெண்மையாக்குவேன்' (சங். 1:18).

30. ஒருவனுக்கு ஒரு எண்ணம் தூண்டிச் சொல்லி, 'நீ இன்னும் இளையவன்; உன் முதுமையில் மனந்திரும்பிவாய்' என்று கூறுகிறது. ஆனால் முதுமையை அடைந்த ஒருவனுக்கு, ஒரு எண்ணம் தூண்டி, 'நீ முதுமையடைந்துவிட்டாய் – மனந்திரும்புதலின் பாடுகளை உன்னால் எப்படித் தாங்க முடியும்? உனக்கு ஓய்வு தேவை' என்று கூறுகிறது.

31. உங்களைப் பற்றி நம்பிக்கையிழக்காதீர்கள், மேலும், 'என்னால் இனி இரட்சிக்கப்பட முடியாது' என்று சொல்லாதீர்கள். மாறாக, நீங்கள் இன்னும் இரட்சிக்கப்பட மிகவும் தகுதியானவர்கள். உங்கள் முழு ஆன்மாவோடும் தேவ பயத்தை நேசியுங்கள்; அது உங்கள் காயங்களைக் குணப்படுத்தி, இக்காலத்திலிருந்து உங்களை வெல்லப்படாதவர்களாக வைக்கும். உங்கள் ஆன்மா கர்த்தருடைய பயத்தை நேசிக்கும் வரை, நீங்கள் பிசாசின் பொறிகளில் விழ மாட்டீர்கள், மாறாக உயரத்தில் பறக்கும் ஒரு பருந்தியைப் போல இருப்பீர்கள். – ஆனால், அதன்பிறகு தேவ பயத்தை புறக்கணித்து, உங்கள் ஆன்மா ஆணவம் கொண்டால், அது உயரத்திலிருந்து தன்னைத் தானே கீழே தள்ளிக்கொண்டு, பாதாள உலகின் ஆவிகளின் விளையாட்டுப் பொருளாகிவிடும். மேலும் அவை, அதன் கண்களைக் கட்டி, ஒரு கழுத்துப்பட்டையில் பூட்டப்பட்ட எருமை போல, அதை ஒழுக்கக்கேடான இச்சைகள் என்ற பாதாளத்திற்குள் இழுத்துச் செல்கின்றன.

32. வஞ்சகனான எதிரியின் அம்பால் நீங்கள் தாக்கப்பட்டாலும், சிறிதளவும் நம்பிக்கையிழந்துவிடாதீர்கள்; மாறாக, நீங்கள் எத்தனை முறை தோற்கடிக்கப்பட்டாலும், தோல்வியுடன் நின்றுவிடாதீர்கள், உடனடியாக எழுந்து நின்று எதிரியுடன் போராடுங்கள்: ஏனெனில், உதவியாளர் எப்போதும் உங்களுக்குத் தம்முடைய வலது கையை நீட்டத் தயாராக இருக்கிறார், மேலும் உங்கள் வீழ்ச்சியிலிருந்து உங்களை எழுப்புவார். நீங்கள் அவருக்கு உங்கள் வலது கையை முதன்முதலில் நீட்டும் போதே, அவரும் உங்களை உயர்த்துவதற்காகத் தம்முடைய வலது கையை உங்களுக்கு நீட்டுவார். ஆனால், நீங்கள் கீழே விழுந்தவுடன் உங்களைத் திகிலில் ஆழ்த்த, தீய பகைவன் தன்னால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்கிறான். அவனை நம்பாதிருங்கள்; ஆனால் நீங்கள் ஒரு நாளைக்கு ஏழு முறை விழுந்தாலும், மீண்டும் எழுந்து நின்று மனந்திரும்புதல் மூலம் தேவனைத் திருப்திப்படுத்தப் பாருங்கள்.

33. நமது சொந்த பலவீனத்தால் நாம் விழுந்திருந்தாலும், மனந்திரும்புதல் மூலம் நம்மைக் குணப்படுத்த முயற்சிப்போம். மனிதர்களாகிய நாம் நமது உணர்ச்சிகளுக்கு ஆளானவர்களாக இருந்தாலும், இறுதிவரை நம்மைப் பற்றி நம்பிக்கையிழக்க வேண்டாம்; மாறாக, தேவனைக் கவனிக்க, அவர் கூறுவதைக் கேட்போம்: 'மனந்திரும்புங்கள், பரலோக ராஜ்யம் சமீபமாயிருக்கிறது' (மத்தேயு 4:17). அவர் சில பாவங்களுக்கு மட்டும் மனந்திரும்புதலைப் பரிந்துரைத்து, மற்றவற்றை விடுவிக்கவில்லை; மாறாக, நமது ஆன்மாக்களின் மருத்துவர் ஒவ்வொரு பாவத் துன்பத்திற்கும் இந்த மருந்தை நமக்கு வழங்கியுள்ளார்.

34. மனந்திரும்புதல் என்பது எல்லா நேரங்களிலும் விளைவிக்கப்படும் ஒரு வயலாகும். அது ஏராளமான பழங்களைத் தரும் ஒரு மரமாகும், அது எல்லா வகையிலும் தேவனுக்கு மகிமையான கனிகளை அளிக்கிறது. இது பாவத்தால் கொல்லப்பட்டவர்களை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பும் ஜீவ மரமாகும். இது தெய்வீகத்துடன் ஐக்கியப்பட்டிருக்கிறது, மேலும் கடவுள் தம்முடைய சிருஷ்டியின் வல்லமையாக இதில் மகிழ்கிறார்; ஏனெனில் பாவம் அழிக்கும் அவர்களை, இது கடவுளின் மகிமைக்காக மீண்டும் சிருஷ்டிக்கிறது. இது ஆன்மீக நன்மையாகும்; ஏனெனில் அது விதைக்காததை அறுக்கிறது, மேலும் அது கொடுக்காததை எடுத்துக்கொள்கிறது.

35. நற்செயல் செய்பவர்கள், மனந்திரும்புதல் மூலம், தேவனுடைய வயலை உரமிட்டுள்ளனர்; அதன் மூலம் அவர்கள் திருச்சபையை வளப்படுத்தியுள்ளனர்; அதன் மூலம் அவர்கள் தேவனுடைய களஞ்சியங்களை நிரப்பியுள்ளனர். அதன் மூலம், பூமி சொர்க்கமாக மாறியுள்ளது, ஏனெனில் அது புனிதர்களால்—இந்தப் பூமியின் தேவதையர்களால்—நிரப்பப்பட்டுள்ளது. மனந்திரும்புதல் மூலம் விதைக்கப்பட்டதைப் பலமடங்கு பெருகச்செய்த அந்த நல்ல ஊழியர்களுக்குப் புகழ் உண்டாகட்டும்.

36. மனித இனம் எதிரியால் துன்புறுத்தப்படும் என்பதைக் கடவுள் கண்டார், அவனது வீழ்ச்சிக்கு எதிராக மனந்திரும்புதலை நிலைநிறுத்தினார். எதிரி ஒருவரைப் பாவம் செய்யத் தூண்டுகிறான், ஆனால் மனந்திரும்புதல் பாவியை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறது. எதிரி ஒருவரைச் சட்டமில்லாததைச் செய்யத் தூண்டுகிறான், ஆனால் மனந்திரும்புதல் திரும்பி வருமாறு அறிவுறுத்துகிறது. முந்தையது விரக்திக்கு இட்டுச் செல்கிறது, பிந்தையது இரட்சிப்பின் நம்பிக்கையை அளிக்கிறது. பாவம் மனசாட்சியை அடக்குகிறது, ஆனால் மனந்திரும்புதல் அதை எழுப்பும் ஒரு கோலாகப் பயன்படுகிறது. 'கீழ்ப்பட்டவர்களைக் கர்த்தர் தூக்கி நிறுத்துகிறார்' (சங். 145:7); இதை அவர் மனந்திரும்புதல் மூலம் நிறைவேற்றுகிறார்.

37. மனந்திரும்புதலில், சட்டம் ஒரு விளக்காகச் செயல்படுகிறது; ஏனெனில் அதன் மூலம், பாவம் செய்தவர்கள் மீண்டும் தேவனைச் சந்திக்கிறார்கள். சட்டமில்லாத மனிதன் இருளில் மூழ்கடிக்கப்பட்டு, தேவனுடைய நன்மையைக் காணமுடியாது; ஏனெனில் சத்துரு அவனுடைய ஆத்துமாவைத் திகிலால் நிரப்பியுள்ளான். ஆனால் மனந்திரும்புதல், ஒரு நல்ல மருத்துவர் போல, ஆத்துமாவிலிருந்து இருளை அகற்றி, அதை அழுத்தும் அனைத்தையும் நீக்கி, தேவனுடைய நன்மையின் ஒளியை அதற்கு வெளிப்படுத்துகிறது. பாவிகள் தங்கள் அறிவைப் பெறாமல் இருக்க, அசுரனுடைய தந்திரம் மனந்திரும்புதலை ஒரு கடினமான பணியாகக் காட்டுகிறது. ஆனால், மனந்திரும்புதல் அவனது தந்திரத்தைக் கண்டு, கருணையுடன் நெருங்கி வந்து கூறுகிறது: 'கடவுளை மட்டும் நினைத்துப் பார் – நான் உனக்காக உழைப்பேன். அவருடைய இரக்கத்தை உன் மனதில் சிந்தித்துப் பார் – நான் பெருமூச்சுடன் உனக்காகப் பரிந்து பேசுவேன். பாவிகளே, மனந்திரும்புதலுடன் லேசாகப் பெருமூச்சு விடுங்கள்—நான் உங்களைக் கடவுளின் ஊழியர்களாக்குவேன். மேலும் இறைவாக்கினர் ஏசாயா கூறினார்: 'நீங்கள் திரும்பிப் பெருமூச்சு விடும்போது, அப்போதுதான் நீங்கள் இரட்சிக்கப்படுவீர்கள்' (ஏசா. 30:15). 'இதோ உங்களுக்குச் சாட்சி; நீங்கள் மனந்திரும்பினால் மட்டும் போதும்.' பாவி பெருமூச்சு விட்டால், பாம்பு அவன் மீது சுமத்திய பாவத்தின் சுமை அந்தப் பெருமூச்சிலேயே நீங்கிவிடும். அப்போது அறியாமையின் பனிமூட்டம் அவன் மனதிலிருந்து விலகும் – ஆன்மாவின் கண் தெளிவடையும், மனந்திரும்புதல் ஆன்மாவை இரட்சிப்பை நோக்கி வழிநடத்தத் தொடங்கும்.

38. மனந்திரும்பிய பாவியொருவன் தேவனுடைய நன்மையைக் காணும்போது, அவன் பெருமூச்சு விடுவதோடு, மிகுந்த துயரத்துடன் கண்ணீரையும் வடிக்கிறான். ஏனெனில், தேவனிடமிருந்து நீண்ட காலம் பிரிந்திருந்த ஆத்துமா, அவரைப் பிதாவாகக் காணும்போது, கண்ணீர் வடிக்கத் தூண்டப்படுகிறது. ஏனெனில் அது இறுதியாகத் தன்னைப் படைத்தவரைக் கண்டதால், கண்ணீர் வடிக்கிறது, மேலும் கடவுளைத் தன்பால் ஈர்க்கிறது, ஏனெனில் அது பிதாவின் அன்பை நேசிக்கிறது; இவ்விதமாக, பாம்பு அதை வழிநடத்திச் சென்ற அனைத்திலிருந்தும் அது தூய்மைப்படுத்தப்படுகிறது. அல்லது தாவீது சொன்னதை நீங்கள் கேட்கவில்லையா: 'நான் என் படுக்கையை ஒவ்வொரு இரவும் கழுவுகிறேன்' (சங். 6:7)? ஆனால் முதலில் அவர் பெருமூச்சுவிட்டார், பின்னர் அழத் தொடங்கினார். இயற்கையிலும் இப்படித்தான்: முதலில் காற்று, பின்னர் மழை; முதலில் இடி முழங்குகிறது, பின்னர் மேகங்களிலிருந்து மழைத்துளிகள் உருவாகின்றன.

39. தாவீது பெருமூச்சுவிட்ட பிறகு, தன் படுக்கையைக் கண்ணீரால் நனைத்தார், ஏனெனில் அது விபச்சாரத்தால் தீட்டுப்பட்டிருந்தது. தவறான உறவின் மூலம் அவர் அசுத்தப்படுத்திய தனது படுக்கையைக் கண்ணீரால் கழுவினார். அவர், 'என் பெருமூச்சினால் நான் சோர்ந்து போனேன்' (சங். 6:7) என்றார்; மேலும் பெருமூச்சுவிடும் சிரமம் என்பது நோயுற்ற இதயத்தின் விளைவாகும், அது பல கண்ணீர்களையும் தோற்றுவிக்கிறது. இவ்வாறு, கண்ணீர்கள் அவற்றுக்கு முந்தைய பெருமூச்சுகளிலிருந்து பெருகுகின்றன.

40. மனசாட்சி இயல்பாகவே கடவுள் பக்கம் சாய்ந்திருக்கும் (அது கடவுளுக்கும் கடவுளிடமிருந்து வரும் அனைத்திற்கும் சார்பாக நிற்கிறது), மேலும் நுழைந்துள்ள எந்தவொரு வஞ்சனையையும் நிராகரிக்கிறது. பாவம் அடிக்கடி வெட்கமின்றி ஊடுருவுகிறது, ஆனால் மனசாட்சி, அந்தந்த நேரத்தின் சூழ்நிலைகளைப் பயன்படுத்தி, மேலோங்குகிறது. இருளில் இருக்கும்போது யாராவது பயத்தால் பீடிக்கப்பட்டால், அது பாவத்தின் காரணமாகவே என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது: ஏனெனில் வேதவாக்கியம் கூறுகிறது, 'தீயோர் துரத்தாதபோது ஓடிப்போகிறார்கள்' (நீதிமொழிகள் 28:1). அல்லது, ஒரு கப்பலில் இருக்கும்போது, கடலின் கொந்தளிக்கும் அலைகளால் யாராவது குழப்பத்திற்கு உள்ளானால், மனசாட்சி அவனது தீயொழுக்கத்தை அவனுக்கு நினைவூட்டுகிறது. அல்லது பூகம்பத்தின் போது, அது சட்டமற்ற செயல்களை நினைவுக்குக் கொண்டுவருகிறது. அல்லது ஒருவர் பயணத்தில் இருக்கும்போது, அது அவரது உணர்ச்சிப்பூர்வமான செயல்களை நினைவுக்குக் கொண்டுவருகிறது. இறுதியாக, பாவி மனந்திரும்பவில்லை என்றால், அவர் பலவீனம் மற்றும் உடல் நோய்க்கு ஆளானபோது அது அவரைக் குற்றவாளியாக்குகிறது – மேலும், வாழ்வின் மீதான அன்புக்காக, தனக்குள் உள்ள பாவத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதாக அவர் கடவுளிடம் சத்தியம் செய்கிறார். மரணத்திற்கும் நித்திய ஜீவனுக்கான ஆசீர்வாதங்களை இழப்பதற்கும் பயந்து, தனது மனச்சாட்சியால் துன்புற்று, அவன் மனந்திரும்புதலுக்குத் திரும்புகிறான் – இது கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான ஒரு மத்தியஸ்தன்.

41. நற்செய்தியில் குறிப்பிடப்படும் அந்த இளைஞன், தன் தந்தையிடமிருந்து தன் சொத்துக்களைப் பெற்றுக்கொண்டு, தொலைதூர தேசத்திற்குச் சென்று அதை விலைமாதுக்களுக்காகச் சிதறடித்தான்; இதன் விளைவாக அவன் எல்லா வகையிலும் கொடிய வறுமையில் வாட நேர்ந்தது. அவன் தன் சோதனைகளின் பாரத்தால் வாடத் தொடங்கியபோது, மனந்திரும்புதல், தன் தந்தையுடனிருந்த முந்தைய கவலையற்ற வாழ்க்கையை இழந்ததை அவனுக்கு உணர்த்தி, மீண்டும் அதற்குத் திரும்ப வேண்டும் என்ற விருப்பத்தையும், தன் வருத்தத்தின் மூலம் தன் தந்தையைச் சமாதானப்படுத்த முடியும் என்ற நம்பிக்கையையும் அவனுக்குள் மீண்டும் தூண்டியது. அவன் கூப்பிட்டு: 'எழுந்து என் பிதாவினிடத்திற்குப் போவேன், அங்கே: பிதாவே, நான் பரலோகத்திற்கும் உமக்கும் விரோதமாகப் பாவஞ்செய்தேன்' என்று அவனிடம் சொல்லுவேன்" என்றான்" (லூக்கா 15:18). சோதனைக்கு இணங்கிய அந்த இளைஞனைப் பகைவன் பாய்ந்து பிடித்து, தன் இஷ்டப்படி அவனுக்குச் செய்தபோது, மனந்திரும்புதல் ஓய்வில் இருந்தது; அது அவனது மனச்சாட்சியை மௌனித்து, செயல்படுவதற்கு முன்பு தன் நேரத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தது. ஆனால், அவனுக்குத் துன்பக்காலம் வந்தபோது, மனந்திரும்புதல் ஒரு தாயைப் போலத் தன் மார்பை விரித்து, அவனைத் தழுவி, அவனது வளர்ப்புத் தாயான இச்சையிலிருந்து அவனைப் பறித்து, அவனது இயல்பான தாயான பக்திக்குத் திருப்பியது.

42. அந்த இளைஞன் கூப்பிட்டு, 'பிதாவே, நான் பரலோகத்திற்கும் உமக்கும் எதிராகப் பாவம் செய்தேன்' என்றான். பாவம் செய்த மகன் தன் தந்தையை அறிந்துகொண்டு, தன்னை வஞ்சித்தவர் ஒரு வளர்ப்புத் தந்தையும் தீயவரும் என்று புலம்பினான். அவன் அந்தத் துரோகத்தையும், அவனை வஞ்சித்த செயலையும் கண்டான், மேலும் தாயிடம் செல்வது போல மனந்திரும்புதலுக்கு ஓடினான். நீண்ட காலமாக அவன் முட்புதர்களின் காய்களை உண்டு பசி தாங்கினான்; ஆனால் மனந்திரும்புதல், ஒரு கருணைமிக்க தாயைப் போல, இந்த இளைஞனை ஏற்றுக்கொண்டு, மீண்டும் பாலால் அவனைப் போஷிக்கிறது, தன் மார்பகங்களை அவனுக்கு வழங்குகிறது – அது அவனைப் பாலால் போஷிக்கிறது, ஏனெனில் பாவம் அவனது பலவீனமான வாழ்க்கையின் மூலம் அவனது வலிமையை வற்றிப்போகச் செய்திருந்தது. இந்தப் பால் இல்லையென்றால், அவன் குணமடைந்திருக்க முடியாது. ஆனால், எழுந்திருக்க முடியாதவர்களை மனந்திரும்புதல் எழுப்பியது, பாலால் அவர்களைப் போஷித்தது. அது மிகவும் பலவீனமானவர்களைக் குணப்படுத்தி, அவர்களைத் தந்தையின் கரங்களில் ஒப்படைத்தது.

43. பாவிகளுடைய பார்வையில் மனந்திரும்புதல் முதலில் கடுமையாகத் தோன்றாமல், மன்னிக்கும் மற்றும் மென்மையானதாகத் தோன்றுவதைக் காண்கிறீர்களா! அது நோன்பைக் கட்டாயப்படுத்தவில்லை, விரதம் அல்லது இரவுக் காவல்களையும் கோரவில்லை, மாறாக 'நான் பாவம் செய்தேன்' என்ற ஒப்புதலுடன் தொடங்கும்படி அழைத்தது. மனசாட்சி மீதமுள்ளவற்றை நிறைவு செய்யும் என்பதை அறிந்து, இது மிகவும் எளிய படியுடன் தொடங்குகிறது. மனசாட்சியே மனந்திரும்புதலின் பாதுகாவலர்; அது ஆன்மாவைத் தன் பாதுகாப்பின் கீழ் எடுத்துக்கொண்டு, அதைத் தூய்மைப்படுத்த விரைகிறது. அது ஆன்மாவின் கீழ்ப்படிதலை அறிந்து, ஒரு குதிரை வீரனைப் போல அதை வழிநடத்துகிறது. அது மனந்திரும்புதல் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டும் என விரும்புகிறது; அது பாவிகளுள் வேரூன்றி, சூரியனைப் போல மனதை ஊடுருவி, அதை ஒளிரச் செய்ய வேண்டும் என விரும்புகிறது. இவ்வாறு அது அவர்களை மென்மையாகக் கடவுளிடம் வழிநடத்தி, குறுகிய காலத்திலேயே அவர்களைத் தன்னுடையவர்களாக ஆக்கிக்கொள்கிறது.

44. சகோதரர்களே, மனந்திரும்புதல் எனும் அன்னை நம்மிடம் இருக்கும்போது, நாம் இரட்சிப்பின் மீது நம்பிக்கையிழந்துவிடக் கூடாது. அத்தகைய அன்னை நம்மை ஆற்றுப்படுத்தும்போது, நாம் இரட்சிப்பின் மீது நம்பிக்கையை இழக்கக் கூடாது. அது, கொடிய பகைவனால் பிடிக்கப்பட்டவர்களை தேவனுடைய பரதீசத்திற்கு வழிநடத்திச் சென்றது; அது நிச்சயமாக நம்மிடமிருந்து விலகிவிடுமா? திருச்சபைக்கு வெளியே இருந்தவர்கள் மீது அது இரக்கம் காட்டியது; நம் மீது இரக்கம் காட்டாதிருக்குமா? ஒருவரும் தான் பெரும் முயற்சியுடன் சேகரித்ததை மற்றவர்கள் வீணடிக்க அனுமதிக்க மாட்டார். அப்படியானால், தம் மகனின் இரத்தத்தின் மூலம் தாம் பெற்ற நம்மை, பிதா தேவன் எப்படிப் பகைவனுக்கு ஒப்புக்கொடுப்பார்? – நாம் அவருடைய மந்தையம், அவர் நமது மேய்ப்பர். நாம் எந்த வகையிலாவது பாவம் செய்தால், அதனால் நாம் தூய்மைப்படுத்தப்படுவதற்காக, அவர் மனந்திரும்புதலைத் தூய்மைப்படுத்தும் நீராகக் கொடுத்துள்ளார். நமக்கு 'புனர்ஜென்மத்திற்காக' மட்டுமல்ல, 'புதுப்பித்தலுக்காகவும்' ஒரு 'குளியல்' உள்ளது. நாம் எந்த வகையிலாவது பாவம் செய்தால், மனந்திரும்புதலில் நம்மைக் கழுவிக் கொண்டு, நாம் தூய்மையாகிறோம்.

45. மனந்திரும்புதல் என்பது தேவனுடைய பலிபீடம், ஏனெனில் அதன் மூலமாகப் பாவஞ்செய்பவர்கள் தேவனுக்குப் பிராயச்சித்தம் செய்கிறார்கள். நியாயப்பிரமாணத்தின் கீழ், மக்கள் பாவஞ்செய்தபோது, அவர்கள் ஒரு பௌதீகப் பலியை அர்ப்பணிக்க வேண்டியிருந்தது, இதற்காக அவர்கள் யெருசலேமுக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது; ஆயினும் சிலர் கஞ்சித்தனத்தாலும், மற்றவர்கள் வறுமையாலும், இன்னும் சிலர் சோம்பலாலும் அவ்வாறு செய்வதிலிருந்து தடுக்கப்பட்டனர். புதிய கிருபையில், இவையனைத்தும் மனந்திரும்புதல் மூலமாகவே நிறைவேற்றப்படுகின்றன, நமது மனச்சாட்சியில் ஒரு பலியை அர்ப்பணிக்கிறோம். இதற்கு ஆடு தேவையில்லை, ஆனால் அறிக்கை தேவை. பாவியே, உன்னிடம் புறா இல்லையா? பெருமூச்சு விடு—அதை ஒரு புறாவை விட மேலாக தேவன் கணக்கில் கொள்வார். உன்னிடம் புறா இல்லையா? உன் பாவங்களை தேவனுக்கு அறிக்கையிடு—அதுவே உன் தகனபலியாக இருக்கும். உங்களிடம் வேறு எந்தப் பறவையும் இல்லையா? அழும்—அது உங்களுக்குப் பலியாகக் கணக்கிடப்படும். நீங்கள் ஜெபித்தால், ஒரு கன்றிற்குப் பதிலாகக் கடவுள் உங்கள் ஜெபத்தை ஏற்றுக்கொள்வார். நீங்கள் ஒரு உண்மையான இதயத்துடன் சிரம்பணிந்தால், உங்கள் ஆர்வம் ஒரு பலியாகக் கொடுக்கப்பட்ட காயை விட உயர்வாக மதிக்கப்படும். நீங்கள் ஏன் தூபத்தைத் தயாரிக்க வேண்டும்? பாவமன்னிப்பு புகையை எரிக்காமலேயே உங்களைத் தூய்மைப்படுத்தும்.

46. மனந்திரும்புதல் கடவுளின் உணவையும் ஆகும், ஏனெனில் அதன் மூலம் கடவுள் மனித இரட்சிப்பின் சுவையை உணர்கிறார். இரட்சகரும் கூறுகிறார்: 'பரலோகத்தில் இருக்கிற என் பிதாவின் சித்தத்தைச் செய்வதே என் போஜனம்' (யோவான் 4:34). ஆகவே, மனந்திரும்புதல் என்பது கடவுளின் அற்புதமான உணவாகும்; அதில், கடவுள் மனச்சாட்சியின் அறிக்கையைச் சுவைக்கிறார்; மனந்திரும்புதலில், அவர் மனமுருகி அழும் கண்ணீரைக் குடிக்கிறார்; அதில், அவர் பெருமூச்சுகளின் உண்மையான உணர்வான நறுமணத்தை விரும்புகிறார்; ஏனெனில், கடவுளுக்கு அவை நறுமணப் புகைமூட்டியாகும். இதோ—கடவுளின் பன்முகத் தியாகங்கள்: விரதம், நோன்பு, விழிப்பு, விடாமுயற்சியுடன் கூடிய பிரார்த்தனை, பணிவுடன் கூடிய கீழ்ப்படிதல்; ஏனெனில் இவை பல பலிகளை விடக் கடவுளுக்கு மிகவும் பிரியமானவை.

47. மனந்திரும்புதல் என்பது கடவுளுக்கு ஒரு விருந்து; ஏனெனில், 'மனந்திரும்புகிற ஒரே பாவியைக் குறித்து, நன்மையுள்ள தொண்ணூற்றொன்பது பேரைக் காட்டிலும் அதிகமாய்' கடவுள் மகிழ்கிறார் என்று நற்செய்தி கூறுகிறது (லூக்கா 15:7). மனந்திரும்புதல், கடவுளுக்கு ஒரு விருந்தைக் கொண்டாடுவதன் மூலம், வானத்தையே அந்த விருந்துக்கு அழைக்கிறது. மனந்திரும்புதல் அவர்களை இராப்போசனத்திற்கு அழைக்கும்போது தேவதூதர்கள் மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள். வான இராணுவங்கள் அனைத்தும் மனந்திரும்புதலால் மகிழ்ச்சியூட்டப்பட்டு விருந்தய்கின்றனர்.

48. மனந்திரும்புதல் பாவிகளைப் பலியாக ஒப்புக்கொடுக்கிறது, ஆனாலும் அவர்களை உயிர்ப்பிக்கிறது; அவர்களை மரணத்திற்குள்ளாக்குகிறது, ஆனாலும் அவர்களைக் கல்லறையிலிருந்து எழுப்புகிறது. இது எப்படி? கேளுங்கள்: அது பாவிகளை எடுத்து அவர்களை நீதிமான்களாக ஆக்குகிறது. நேற்று அவர்கள் மரித்தவர்களாக இருந்தனர், ஆனால் இன்று மனந்திரும்புதல் மூலம் கடவுளுக்கு உயிருடன் இருக்கிறார்கள்; நேற்று அவர்கள் அந்நியராக இருந்தனர், ஆனால் இன்று அவர்கள் கடவுளுடையவர்கள்; நேற்று அவர்கள் சட்டமற்றவர்களாக இருந்தனர், ஆனால் இன்று அவர்கள் பரிசுத்தமானவர்கள். மனந்திரும்புதல் என்பது ஒரு பெரிய உருக்குக் களன், அது செம்பை எடுத்து அதைத் தங்கமாக மாற்றுகிறது; அது ஈயத்தை எடுத்து வெள்ளியைத் தருகிறது. கண்ணாடி எப்படி நீலக்கல், அல்லது மரகதக்கல், அல்லது நீலமணி நிறத்தை எடுக்கிறது என்பதை நீங்கள் கண்டிருந்தால், மனந்திரும்புதலின் வல்லமையால் நிகழ்த்தப்படும் அத்தகைய மாற்றங்களைப் பற்றி உங்களுக்கு எந்த சந்தேகமும் இருக்காது. மனந்திரும்புதல், தேவனுடைய சித்தத்தின்படி, மனந்திரும்புகிறவர்களைப் பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபையுடன் இணைக்கிறது, மேலும் ஒருவரை முற்றிலும் தேவனுடைய பிள்ளையாக மாற்றுகிறது.

49. பரிசுத்தமான பொருட்கள் முழுவதும் தங்கத்தினால் செய்யப்பட வேண்டும் என்று சட்டம் கட்டளையிட்டது. சட்டமளித்தவர் இந்த அருமையான பொருட்களில் எந்த வெறுமையையும் அனுமதிக்கவில்லை, இதன் மூலம் தேவனுடைய பரிசுத்தவான்கள் தங்களுள் முழுமையான பரிசுத்தத்தைக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டும். மனந்திரும்புகிறவர்களே, கேளுங்கள்! உங்கள் முழு இருதயத்தோடும் தேவனுக்குச் சமீபமாயிருங்கள், அப்பொழுது அவர் உங்களை முற்றிலும் சுத்திகரித்து பரிசளிப்பார். நீங்கள் மனந்திரும்புதலின் அக்கினியில் சுத்திகரிக்கப்பட தேடியிருக்கிறீர்கள்; ஒன்றும் சுத்திகரிக்கப்படாமல் இராதபடிக்கு கவனமாயிருங்கள். நான் குறிப்பிடுவது இதுதான். நீங்கள் விபச்சாரத்திற்காக மனந்திரும்புகிறீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். எல்லா விதமான விபச்சாரங்களையும் கைவிடுவதில் கவனமாக இருங்கள், ஏனெனில் , எல்லா விதமான ஒழுக்கக்கேடுகளும் அவற்றிலிருந்துதான் முளைக்கின்றன. அது மட்டுமல்ல, அவற்றின் மூலம் அசுத்தத்திற்கு வழிவகுக்கும் எல்லாவற்றையும் கைவிடுங்கள்: சிரிப்பு, கேலி, தகாத பேச்சு, அதிகப்படியான உணவுப் பழக்கம் – இவை விபச்சாரத்திற்கான பாதைகள்.

50. பாவமான அனைத்தையும் முற்றிலுமாகத் தள்ளிவிடுங்கள். மக்கள் பாவம் செய்தபோது, தீர்க்கதரிசி மோசே, பாம்பு சிலுவையில் அறையப்பட வேண்டும், அதாவது, பாவங்கள் அழிக்கப்பட வேண்டும் என்று கட்டளையிட்டார் – மேலும் அவர் பாம்பை உள்ளீடற்றதாகச் செய்யாமல், வார்க்கப்பட்ட, திடமானதாகச் செய்தார். இது ஏன்? நீங்கள் எல்லா 'வஞ்சனையிலிருந்து' முற்றிலும் விலக வேண்டும் என்பதை உங்களுக்குக் காட்டவே. அவர் பாம்பை முற்றிலும் செம்பினால் செய்தார், ஏனெனில் எல்லாத் தீமைகளின் வேரும் 'பணப்பற்று' ஆகும். மனத்தின் சீரழிவுக்கு வழிவகுக்கும், உங்களுக்குள் பரவும் 'நெருப்பை' நீங்கள் உங்களுக்குள் அணைப்பதற்காக, அவர் அதை உலைக்களத்திலிருந்து உருக்கினார். மனந்திரும்புதலின் மூலம், உங்களுள் இருக்கும் இந்த மூன்று தீயகுணங்களையும் நீங்கள் சிலுவையில் அறைய, தீர்க்கதரிசி அந்தப் பாம்பை மரத்தில் தொங்கவிட்டார், ஏனெனில் அவை ஆன்மாவின் மரணத்திற்கு வழிவகுக்கின்றன.

51. மனந்திரும்புபவனே, என் வார்த்தை உனக்குத்தான்; உனக்குள் வெறுமை இருக்கக்கூடாது; பாவத்தை எதிர்த்து நிற்கவும், பாறை போல நன்மையில் உறுதியாக நிற்கவும் உன் சங்கற்பத்தில் நிலைத்திரு. தீர்க்கதரிசி கூறுவது போல, 'உன் இருதயத்தை நிலைநிறுத்து, அது தள்ளாடுவதில்லை' (சங். 111:5, 8). நீங்கள் கடுமையாகப் பாவம் செய்திருப்பதால், பேதுருவைப் போல உறுதியான மனந்திரும்புதலைச் செய்ய வேண்டும். உறுதியான செயலுடன் இல்லாத மனந்திரும்புதலைக் கடவுள் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. பலர் அரசர்களின் நடையைப் பின்பற்றுகிறார்கள், ஆனால் இதற்காக அவர்கள் அரசர்களாக மதிக்கப்படுவதில்லை. அதுபோலவே, மனந்திரும்புபவர்கள், உறுதியான மனந்திரும்புதலைச் செய்யாவிட்டால், மனந்திரும்புதல் வழங்கும் வலிமையின்றி, வெறுமனே மனந்திரும்பியவர்களாகத் தோற்றமளிப்பார்கள். வெறும் வெளிவேஷத்திற்காக மனந்திரும்புதலைச் செய்பவர்கள் ஒரே ஒரு பாவத்தை மட்டுமல்ல, பல பாவங்களைச் செய்கிறார்கள், ஏனெனில் அவர்கள் மற்றவர்களையும் வெளிப்படையான மனந்திரும்புதலை மட்டுமே செய்யத் தூண்டுகிறார்கள். அத்தகையவர்களுக்கு மன்னிப்பு கிடைப்பது மட்டுமல்லாமல், அவர்களுடைய கணக்கில் மேலும் ஒரு பாவம் சேர்க்கப்படுகிறது.

52. ஆகையால், பாவஞ்செய்தவர்களே, நீங்கள் மன்னிப்பைப் பெறுவதற்காக உண்மையான மனந்திரும்புதலைச் செய்யுங்கள். புனித பவுல், 'மரங்கள், வைக்கோல் மற்றும் கரிசல்' என்ற அஸ்திவாரம் மீது கட்டுகிறவன் வெகுமதியைப் பெறமாட்டான் என்று கூறினார்; மேலும் அவர் இதைக் கொள்கை சம்பந்தமாக மட்டுமல்ல, மனந்திரும்புதல் சம்பந்தமாகவும் கூறினார். யாராவது உண்மையான மனந்திரும்புதலைச் செய்யாவிட்டால், அவர்கள் தண்ணீரில் மிதக்கும் மூங்கில் அல்லது மரத்தைப் போன்றவர்கள். மனந்திரும்புதலுக்கு நேர்மையுடன் வராதவர் மரத்தைப் போன்றவர்; மேலும் அத்தகையவர் நிராகரிக்கப்படுவதோடு மட்டுமல்லாமல், தீயினால் எரிக்கப்படுவார் என்றும் கூறப்படுகிறது. எந்தக் காரணத்திற்காக? ஏனென்றால், தாங்கள் கடவுளைப் பரிகசிக்க முடியும் என்று அவர்கள் நினைத்தார்கள்.

53. நினிவே மக்கள் செய்தது போல நாமும் மனந்திரும்பி, இரட்சிப்பைப் பெறுவோம். அவர்கள் உண்மையாக மனந்திரும்பினார்கள், உண்மையாகவே இரட்சிக்கப்பட்டார்கள்; அவர்கள் பாவம் செய்தது போலவே, மனந்திரும்பினார்கள் – ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டார்கள். அவர்கள் பகுதி மனந்திரும்பவில்லை, ஏனெனில் மன்னர்களும் சாதாரண மக்களும் சமமாக அழுதார்கள். அவர்களில் ஒரு பகுதியினர் மட்டும் சீர்திருந்தவில்லை, ஏனெனில் ஆட்சியாளர்களும் அடிமைகளும் ஒன்றாக அழுதனர். அவர்கள் குறுகிய காலத்திற்கு மட்டும் மனந்திரும்பவில்லை – மூன்று முழு நாட்கள், ஆண்களும் பெண்களும், குழந்தைகளும் முதியவர்களும் தங்கள் பாவ அறிக்கைகளைச் செய்வதை நிறுத்தவில்லை. அவர்கள் தீர்ப்பை ஏற்றுக்கொண்டனர், மேலும் மரணத்திற்குத் தயார்படுவது போல, ஒருவருக்கொருவர் கடுமையாகப் புலம்பினர். 'நினிவே என்று நான் குறிப்பிடுவது ஒரு மனிதனையே, அதன் மக்களின் பெருவெள்ளம் என்று நான் குறிப்பிடுவது ஆன்மாவின் பகுதிகளையும் மனத்தின் செயல்பாடுகளையும் ஆகும். அவர்கள் கூட்டாக மனந்திரும்பத் தொடங்கியது போலவே, நாமும் நமது முழு வலிமையுடனும் ஒட்டுமொத்தமாகவும் மனந்திரும்பல் செய்ய வேண்டும்.'

54. நியாயப்பிரமாணத்தில், உருவங்கள், பலிபீடங்கள் மற்றும் வழிபாட்டுத் தலங்கள் அழிக்கப்பட வேண்டும் என்று கடவுள் கட்டளையிட்டது மட்டுமல்லாமல், எரிக்கப்பட்ட கற்கள் மற்றும் மரங்களின் சாம்பல், அசுத்தமானவை என்பதால், முகாமிலிருந்து வெளியேற்றப்பட வேண்டும் என்றும் கட்டளையிட்டார். மேலும், மனம் திருந்தும் நீங்கள், உங்கள் உள்ளத்தில் இருந்து பாவத்தின் ஒவ்வொரு தடத்தையும் அகற்றுவது உங்கள் கடமை என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். பாவத்தின் சாம்பல் உங்கள் உள்ளத்தில் இருந்தால், அசுத்தமான விலங்குகளும் ஊர்வனவும் உங்களை நோக்கி ஈர்க்கப்படும். ஆனால் நீங்கள் அவற்றை உங்கள் உள்ளத்தில் இருந்து வெளியேற்றினால், பாவத்தின் ஈக்களும் கொசுக்களும் கூட உங்களைத் தொந்தரவு செய்யாது. உங்கள் மனதை 'பாவச் சடலங்களிலிருந்து' முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்துங்கள் – அவற்றின் துர்நாற்றமே உங்களை விட்டு நீங்கிவிடும். இந்த 'பாவச் சடலங்கள்' என்பவை உணர்ச்சிப்பூர்வமான நினைவுகளாகும். அவை உள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்

55. மன்னிப்பின் அருளை, அது நமது உண்மையான நிறம் போல, இழந்துவிடாமல் இருக்க, மனந்திரும்புதலால் நம்மை நன்கு பிழிந்துகொள்வோம். பிழிந்துகொள்ளுதல் என்பது அருவருப்பானதை முழுமையாகத் தள்ளுவதாகும். ஏனெனில், இவ்வாறு நமது ஆன்மாவில் பதியவைக்கப்பட்ட (மன்னிப்பின்) நிறம், ஒருபோதும் மங்கிவிடாது. சாயமேற்றுபவர்கள் கம்பளியைத் துவைப்பது போல, நீங்களும் கண்ணீரால் உங்களை முழுமையாகக் கழுவிக் கொள்ளுங்கள்; பணிவை மேற்கொள்ளுங்கள்; எல்லா விஷயங்களிலும் உங்களை அடக்கிக் கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில், இவ்வாறு உங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்ட பிறகு, நீங்கள் கிருபையைப் பெறுவதற்குத் தயாராகக் கடவுளிடம் நெருங்கிச் செல்வீர்கள்.

56. மனந்திரும்பியவர்களில் சிலர் மீண்டும் பாவத்திற்குத் திரும்புகிறார்கள், ஏனெனில் தங்களுக்குள் பதுங்கியிருக்கும் பாம்பைப் பற்றி அவர்கள் அறிந்திருக்கவில்லை; தெரிந்திருந்தாலும், அதைத் தங்களிலிருந்து முழுமையாக வெளியேற்றவில்லை, ஆனால் அதன் உருவத்தின் தடயங்களைத் தங்களுக்குள் இருக்க அனுமதித்தனர்; அது விரைவில், கருப்பையில் உருவானது போல, அதன் தீய குணத்தின் முழுமையான உருவத்தை மீண்டும் நிலைநிறுத்துகிறது. மீண்டும் பாவம் செய்யும் ஒரு மனந்திரும்புபவரை நீங்கள் காணும்போது, அவர் தன் மனதில் மாறவில்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்; ஏனெனில், அவர் தன் உள்ளத்தில் அனைத்துப் பாவ மனப்பான்மைகளையும் விட்டுவைத்துள்ளார். இருப்பினும், உண்மையான மனந்திரும்புதலைச் செலுத்துபவரின் அடையாளம் என்னவென்றால், அது ஒழுக்கமும் கடுந்தவமும் நிறைந்த வாழ்க்கை, ஆணவத்தையும் தற்பெருமையையும் ஒழிப்பது, மற்றும் கிறிஸ்துவின் கிருபையினால் ஒரு புதிய நபராக மாறும் விருப்பத்துடன், ஏங்கப்படும் இயேசு கிறிஸ்துவின் மீது எப்போதும் நிலைத்திருக்கும் கண்கள் மற்றும் மனம் ஆகியவையாகும்.

57. நற்பண்புக்கு முரணானவற்றிலிருந்து உங்களைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள். நீங்கள் நோன்பிருந்துவிட்டு முட்டாள்தனமாகச் சிரித்தால், நீங்கள் எளிதில் தடுமாறிவிடுவீர்கள். நீங்கள் ஜெபத்தில் அழுதுவிட்டு, கூட்டத்தில் உலகியல்படி நடந்துகொண்டால், நீங்கள் விரைவில் பொறியில் சிக்கிக்கொள்வீர்கள். நீங்கள் தூய்மையான வாழ்க்கை வாழ்ந்துகொண்டே கவனக்குறைவாக இருந்தால், நீங்கள் விழ அதிக காலம் ஆகாது. மனந்திரும்புதல் இதயத்திலிருந்து வர வேண்டும். மனந்திரும்பியவர் நிலைத்தன்மையுடன் ஒரே மாதிரியாக இருக்க வேண்டும், அதாவது, அவர்கள் முதலில் இருக்கத் தீர்மானித்தபடியே எப்போதும் இருக்க வேண்டும். ஒருவர் எந்த விதத்திலும் குறைபாடு காட்டினால், அது ஏற்கனவே முழுமையற்ற மனந்திரும்புதலின் அடையாளமாகும். அவர்கள் மாறினால், கடவுளுக்கு இணக்கமான வாழ்க்கைக்கான உறுதியான அடித்தளம் அவர்களின் இதயத்தில் போடப்படவில்லை என்பதை இது வெளிப்படுத்துகிறது. அத்தகையவர், கற்பிக்கப்படும் குழந்தையைப் போலவும், தாங்களாகவே மனந்திரும்பாமல், அடிக்கப்பட்டவரின் தேவையைப் போலவும் அழுகிறார். உலகியல் சட்டங்கள் பயத்தின் மூலம் நடத்தையைச் சரிசெய்கின்றன, ஆனால் இதயத்தின் மனப்பான்மையை மாற்றவில்லை. – அவ்வாறே, சிலர் ஒரு மறைமுக நோக்கத்துடன் மனந்திரும்புகிறார்கள், ஒருவேளை அது அவர்களுக்கே அரிதாகவே தெரிந்திருக்கலாம் – அவ்வப்போது பாவத்தில் ஈடுபடுவதற்காக.

58. தீர்க்கதரிசிகளில் ஒருவர் கூறினார்: 'கர்த்தருடைய சபையில் "கண்ணீர்" சகிதமாய்க் கலகம் செய்யப்படாதிருப்பதாக' (மீகா 2:5–6). இதன் மூலம் நபி மனந்திரும்புதலை நிராகரிக்கவில்லை, மேலும் கர்த்தருக்கு முன்பாக ஒரு தாழ்மையான இதயத்தின் அறிக்கையை அவதூறு என்று அழைக்கவும் இல்லை; மாறாக, கண்ணீரைக் கபடத்தனமாகத் தீய நோக்கத்துடன் வடித்தால், அத்தகைய மனந்திரும்புதல் நிலையற்றது என்று அவர் கூறுகிறார். மேலும் அவர் கூறுகிறார்: 'உங்கள் இருதயத்தைத் துணியுங்கள், உங்கள் வஸ்திரங்களை அல்ல' (யோனா 2:13). ஏனெனில், நாம் நமது மனந்திரும்புதலில் பெருமைப்படாமல், உண்மையாக மனந்திரும்ப வேண்டும் என்று அவர் விரும்புகிறார். மேலும் தாவீது கூறுகிறார்: 'என் கண்ணீரால் என் படுக்கையை நான் நனைக்கிறேன்' (சங்கீதம் 6:7). மக்கள் முன் ஒரு வெறும் நாடகத்தை நடத்தி, அவர்கள் என்னை நீதிமானாகக் கருதுவதற்காக மகிமையைத் தேடி, நான் திருச்சபையில் கண்ணீர் வடிக்க மாட்டேன்; மாறாக, கிறிஸ்துவுடன் நான் ஒற்றுமையாக இருப்பதற்காக, என் படுக்கையை ஒவ்வொரு இரவும் கண்ணீரால் கழுவுவேன், அவர் கூறுகிறார்: 'நீங்கள் அறைக்குள் பிரவேசித்து, கதவை அடைத்து ஜெபிக்கும்போது, இரகசியமாய்ச் செய்கிறதைக் காண்கிற உங்கள் பிதா உங்களுக்குப் பலனளிப்பார், மேலும் அவர் உங்களை வெளிப்படையாகப் பரிசுத்தப்படுத்தித் தப்புவிப்பார்' (மத்தேயு 6:6).

59. பலர் அறிக்கையை ஒரு வர்த்தகமாகக் கையாளுகிறார்கள், பெரும்பாலும் தாங்கள் உண்மையில் இருப்பதை விட சிறந்தவர்களாக தங்களைக் காட்டிக்கொண்டு, அதன் மூலம் தங்கள் உண்மையான சுபாவத்தை மறைக்கிறார்கள். மற்றவர்கள் மனந்திரும்புதலை ஒரு தொழிலாக ஆக்கிக்கொண்டு, தங்களுக்கு மகிமையைப் பெற அதைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். இன்னும் சிலர் மனந்திரும்புதலைப் பெருமைக்கான ஒரு சாக்குப்போக்காக மாற்றி, மன்னிப்பைப் பெறுவதற்குப் பதிலாக, ஒரு புதிய கடனைச் சுமந்துகொள்கிறார்கள். உங்கள் முந்தைய கடனிலிருந்து நீங்கள் இன்னும் விடுவிக்கப்படவில்லையா? – ஆனாலும் நீங்கள் ஒரு புதிய கடனில் நுழைகிறீர்களா? உங்கள் கடனைச் செலுத்த நீங்கள் வந்திருக்கிறீர்கள் – ஆனாலும் நீங்கள் ஒரு புதிய கடமைப் பந்தத்தில் உங்களைக் கட்டுகிறீர்களா? கடனிலிருந்து விடுபட நீங்கள் பாடுபடுகிறீர்களா, ஆனாலும் உங்களுக்காக ஒரு புதிய அடிமைத்தனத்தைத் தயாரிக்கிறீர்களா? – 'அவன் ஜெபம் பாவமாக எண்ணப்படும்' (சங். 108:7) என்ற வார்த்தைகளின் பொருள் இதுவே. மேலும், அத்தகையவர் பாவத்திற்குத் திரும்பாமல் எப்படி இருக்க முடியும்? அவர்கள் மீண்டும் தங்கள் இச்சைக்கு அடிபணியாமல் எப்படி இருக்க முடியும்? பாம்பு அவனை அமைதியாக விட்டுவிடுமா? ஊர்ந்து செல்லும் உயிரினங்கள் அவனைத் துன்புறுத்துவதை நிறுத்துமா? – ஐயோ! அத்தகையவனுக்குக் கிறிஸ்து சொன்னது நிறைவேறும்: 'முந்தினதைக் காட்டிலும் பொல்லாத வேறு ஏழு ஆவிகள்' அவனுக்குள் குடியேறும் (லூக்கா 11:26).

3. கர்த்தருக்குப் பிரியமாயிருக்க தங்களை அர்ப்பணித்தவர்களின் வாழ்க்கையின் ஒரு பொதுவான रूपரூபம்

அத்தியாயம் 110-லிருந்து ஒரு சுருக்கப்பட்ட பகுதி. இந்த உரை துறவிகளுக்கு உரையாற்றப்பட்டிருந்தாலும், இது பொதுவாக அனைவருக்கும் பொருந்தும்.

1. தங்களைத் தேவனுக்கு அர்ப்பணித்து, எப்போதும் 'தங்கள் உடல்களை ஒரு ஜீவபலியாக, பரிசுத்தமானதாகவும், தேவனுக்குப் பிரியமானதாகவும் செலுத்த' (ரோமர் 12: 1), நற்செய்தியின் புனித வாக்குறுதிகளுக்கும் மற்ற புனித வேதாகமத்திற்கும் இணங்க, ஒவ்வொரு நற்செயலுக்கும் ஒவ்வொரு நற்பண்புப் பயிற்சிக்கும் தங்களை அர்ப்பணிப்பதன் மூலம், கிறிஸ்துவின் கிருபையினாலும் தேவனுடைய வல்லமையினாலும், ஆன்மாவிலும் உடலிலும் எழும் தீய உணர்ச்சிகளிலிருந்து முழுமையான விடுதலையையும் தூய்மையையும் அடைய முடியும் என்று நம்ப வேண்டும். நமக்கு இயலாதது, இந்த வாக்குறுதியை அளித்த கடவுளுக்கு இயலும். மேலும், முதல் மனிதரின் மீறலின் விளைவாக, பாவ உணர்வுகள் பின்னர் ஆன்மாவிலும் உடலிலும் நுழைந்தன.

2. நாம் விசுவாசிகள், பரிசுத்த ஞானஸ்நானத்தின் மூலம், பலமடங்கு பெருகுவதற்கும், அதன் மூலம் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட உரிமைச்செல்வத்தை அதிகரிப்பதற்கும், ஒரு தாலந்து போல கிருபையின் பிணையத்தை பெற்றுள்ளோம். திருத்தூதர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டு, அவர்களுடைய வழியாகக் கடவுளின் ஒரே உண்மையான திருச்சபைக்குக் கடத்தப்பட்ட தெய்வீகமானதும் ஆறுதல் அளிப்பதும் ஆன ஆவியானவர், தூய விசுவாசத்துடன் ஞானஸ்நானத்தை அணுகும் ஒவ்வொருவரிலும் ஞானஸ்நானத்தின் தருணத்திலிருந்தே வாசம் செய்கிறார் – மேலும் நற்செய்தியில் கூறப்பட்டுள்ளபடி, ஒவ்வொரு நபரும் இந்த 'வரத்தை'ப் பெறுகிறார், அது பெருகுவதற்கும், வளர்ப்பதற்கும், வளர்ச்சி அடைவதற்கும் ஆகும்.

3. இந்த உலகில் பிறந்த ஒரு குழந்தை, இயற்கையின் சட்டத்தின்படி, முழுமையான ஆண்மையை அடையும் வரை, என்றென்றும் குழந்தைப் பருவத்தில் இருப்பதில்லை, ஆனால் தினமும் வளர்கிறது: அவ்வாறே, நீரால் மற்றும் ஆவியால் மேலிருந்து பிறந்த ஒருவன், ஆன்மீகக் குழந்தைப் பருவத்தில் இருக்கக்கூடாது, ஆனால், தவறான முயற்சி, உழைப்பு மற்றும் மிகுந்த பொறுமையுடன் தொடர்ந்து நிலைத்திருப்பதன் மூலம், ஆன்மீக எதிரியுடன் போராடி, ஆன்மீக முதிர்ச்சியின் முழுமைக்கு வளர்ந்து செழிக்கக் கடமைப்பட்டுள்ளான் – அல்லது, அப்போஸ்தலன் போதிப்பது போல் ('கிறிஸ்துவின் முழுமையின் அளவுக்கு' - எபே. 4:13).

4. ஆனால், பௌதீகப் பிறப்பில், இயற்கையின் இன்றியமையாத சட்டத்தின்படி, குழந்தை பருவத்திலிருந்து வாலிபப் பருவத்தை அடைகிறது: ஏனெனில், கடவுளின் திருவுளப்பற்று, பௌதீக முதிர்ச்சியை ஒருவரின் சொந்த விருப்பத்தால் அல்ல, மாறாக இயற்கையின் ஒழுங்கின்படி அடைய வேண்டும் என்று விதித்துள்ளது; ஆனால், மேலிருந்து வரும் ஆவிக்குரிய பிறப்பில், கடவுள் ஒரு வேறுபட்ட ஒழுங்கை நிறுவியுள்ளார்—அதாவது, ஆவிக்குரிய வளர்ச்சியின் விஷயத்தில், நிலையான பொறுமையுடன் மேற்கொள்ளப்படும் உழைப்பு, முயற்சி மற்றும் கடினமான பயணத்தை (இந்த இலக்கை நோக்கி) மனிதனின் சுயவிருப்பத்திற்கு அவர் ஒப்படைத்துள்ளார். 'நெருக்கமான வாசல்வழியாகப் பிரவேசிக்கப் பிரயாசப்படுங்கள்' என்று கர்த்தர் கூறுகிறார் (லூக்கா 13:24); மேலும்: 'தேவன் ராஜ்யத்தை உபயத்தோடு தேடுகிறவர்கள் அதைப் பற்றிக்கொள்ளுவார்கள்' என்பதால் பிரயாசப்படுங்கள் (மத்தேயு 11:12); மேலும்: 'உங்கள் பொறுமையின் மூலமாக உங்கள் ஆன்மாக்களை இரட்சிக்கப் பெறுவீர்கள்' (லூக்கா 21:19). இவ்வாறு கடவுளின் கிருபை காரியங்களை அமைத்துள்ளது, ஒவ்வொரு நபரும் தங்கள் சொந்த குணம் மற்றும் விருப்பத்தின்படி, உழைப்பு மற்றும் முயற்சியின் மூலம் ஆன்மீக வளர்ச்சியை அடைய வேண்டும் என்பதற்காக.

5. ஒரு நபர் உடல் மற்றும் ஆன்மீக முயற்சிகளில் தங்களை அர்ப்பணித்து, நல்ல செயல்களில் மகிழ்ச்சி காணும் அளவிற்கு, அதே அளவில் மனத்தின் புதுப்பித்தல் மூலம் ஆன்மீக வளர்ச்சியில் பரிசுத்த ஆவியானவரின் பங்களிப்பைப் பெறுகிறார், – கிருபையினால் மட்டுமே இரட்சிப்பின் (வலியை)ப் பெற்று, அதே சமயம் விசுவாசம், அன்பு மற்றும் சுயவிருப்பத்தின் முயற்சிகள் மூலம் முன்னேற்றத்திலும் நிறைவிலும் வளர்ந்து, கிருபையினாலும் நீதியினாலும் நித்திய ஜீவனுக்கு வாரிசுகளாக ஆக முடியும். ஒருவர் தனது சொந்த மனித ஒத்துழைப்பும் முயற்சியும் இல்லாமல், முற்றிலும் கடவுளின் சக்தியாலும் கிருபையாலும் மட்டும் முன்னேற்றத்தில் வளர்வதில்லை; அப்படியே, ஆவியின் ஒத்துழைப்பும் உதவியும் இல்லாமல், முற்றிலும் ஒருவரின் சொந்த பலத்தாலும் சக்தியாலும் மட்டும் நாம் கடவுளின் பரிபூரண சித்தத்தையும் முழுமையான பரிசுத்தத்தின் அளவையும் அடைய முடிவதில்லை. ஏனெனில், 'கர்த்தர் இல்லத்தைக் கட்டாமலும் நகரத்தைக் காக்காமலும் இருந்தால், கட்டுபவர் விடியற்காலையில் எழும்புகிறார்; பாடுபவர் தன் பிரயாசத்திற்குப் பிரயாசப்படுகிறார்' (சங். 126:1).

6. அப்போஸ்தலர் ஒவ்வொருவரும் அடையுமாறு ஊக்குவித்து வற்புறுத்தும் தேவனுடைய பரிபூரண சித்தம் எது (ரோமர் 12:2)? – அது, விசுவாசத்துடனும் அன்புடனும் தன்னை முழுமையாக தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடுக்கும் ஆத்துமாவில் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நடைபெறும், தேவ ஆவியானவரின் வாசத்தின் மூலம் இருதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி பரிசுத்தமாக்குவதாகும். கர்த்தர் கூறினார்: 'தூய்மையான இருதயமுள்ளவர்கள் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் தேவனைப் பார்ப்பார்கள்' (மத். 5:7); அத்தகைய பாக்கியத்தை அடைய விரும்புகிறவர்களிடமிருந்து, அவர் பாவத்திலிருந்து முழுமையான தூய்மையைக் கோருகிறார்; அதாவது, தீய உணர்ச்சிகளிலிருந்து உறுதியான விடுதலையும், தன்னுள் மிக உயர்ந்த நற்பண்பை முழுமையாக நிலைநிறுத்துவதும் ஆகும். இறைவாக்கினர் தம்முடைய ஜெபத்திலும் இதற்குச் சான்று கூறுகிறார்: 'கடவுளே, என்னுள் தூய இதயத்தை உருவாக்குங்கள்; என்னுள் நேர்மையான ஆவியைப் புதுப்பித்தருளுங்கள்' (திபா. 50:12) என்று கூறினார்; மேலும், 'கர்த்தரின் மலைக்கு யார் ஏறுவார்? அல்லது அவருடைய பரிசுத்த இடத்தில் யார் நிற்பார்?' என்று அவர் கேட்டபோது, 'தூய்மையான இதயமுடையோர்' என்று பதிலளித்தார்: 'தனது கைகளில் அக்கிரமம் இல்லாதவரும் இதயத்தில் தூய்மையானவரும்' (சங். 23:3–4). இதன் மூலம், நாம் நமது சொந்த முயற்சிகளால், செயல், வார்த்தை மற்றும் எண்ணத்தில் செய்யப்பட்ட பாவத்தை நம்மிலிருந்து முழுமையாகத் துண்டித்து, ஆவிக்குரிய பரிபூரணத் தூய்மைக்காகப் பாடுபட்டு, பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபையின் மூலம் அதை அடைய நம்ப வேண்டும் என்பதை ஆவியானவர் காட்டினார். இவ்வாறு, மாம்ச இச்சையிலும் உலகப் பிணைப்புகளிலும் இருந்து விலகி கன்னித்தன்மையில் இருக்க விரும்பும்வர்களின் ஆன்மாக்கள் எப்படிப்பட்டதாக இருக்க வேண்டும் என்பதை விவரிக்கும் அப்போஸ்தலர், 'திருமணமாகாதவள் கர்த்தருடைய காரியங்களைக் கவனித்து, கர்த்தருக்குப் பிரியமானவளாகவும், பரிசுத்தமாகவும் இருக்க எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று சிந்திக்கிறாள்' என்று கூறுகிறார் - இது 'உடலிலும' 'ஆவியிலும்' (1 கொரி. 7:34) ஆகும். கிறிஸ்துவின் மணமகளாகிய ஆன்மா, தூய பரலோக ராஜனுடன் ஐக்கியப்பட விரும்பினால், செயல்திறன் மற்றும் மனப் பாவங்களிலிருந்து—அதாவது, வெளிப்படையான பாவங்கள் மற்றும் இரகசிய உணர்ச்சிகள் ஆகிய இரண்டிலிருந்தும்—தூய்மையாக இருக்க வேண்டும் என்று அவர் இதன் மூலம் போதிக்கிறார்—புனித யோவான் தெயோலோஜியன் கூறுவது போல்: 'அவரிடத்தில் இந்த நம்பிக்கை கொண்டவனெவனோ, அவருடைய பரிசுத்தத்தைப் போலத் தன்னையும் பரிசுத்தமாக்கிக்கொள்ளிறான்' (1 யோவான் 3:3).

7. இவ்வுலகப் பழகையிலிருந்து விலகி, அழிவில்லாத மணமகனுடன் ஐக்கியத்திலும் ஒன்றிணைவிலும் நிலைத்திருக்க விரும்பும் ஆன்மா, வெளிப்படையான பாவங்களிலிருந்து - அதாவது, விபச்சாரம், திருட்டு, அதிகப்படியான உண்ணல், அவதூறு, வீண் பேச்சு, உரத்த கூச்சல், சிரிப்பு மற்றும் பேராசை போன்றவற்றிலிருந்து - மட்டும் தூய்மையாக இருக்க வேண்டும் என்பது மட்டுமல்லாமல், ஆனால் ஆன்மாவின் வலிமையான உணர்ச்சிகளிலிருந்தும் இரகசிய பாவங்களிலிருந்தும், அதாவது காமம், வீண் பெருமை, மனிதர்களைத் திருப்திப்படுத்தும் விருப்பம், பாசாங்கு, அதிகாரத்தின் மீதான காதல் ஆகியவற்றிலிருந்து தன்னை மேலும் தூய்மையாகக் காத்துக் கொள்ள வேண்டும்; தூற்றல், தீய எண்ணம், வெறுப்பு, நம்பிக்கையின்மை, பொறாமை, ஆணவம், பொறாமை, சுய இன்பம், சுய பிரியம், தற்பெருமை மற்றும் இதேபோன்ற கண்ணுக்குத் தெரியாத 'அநியாயத்தின் உணர்ச்சிகள்' (ரோமர் 1:26) ஆகியவற்றிலிருந்து அவள் தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள வேண்டும். திருவசனம், ஆன்மாவின் மறைவான பாவங்களை, செயலில் வெளிப்படும் பாவங்களுக்குச் சமமாகக் கருதுகிறது; ஏனெனில் அவை ஒரே வேரிலிருந்து பிறந்தவை. இவ்வாறு தீர்க்கதரிசி சிலரைக் கண்டிக்கிறார்: 'உங்கள் இருதயங்களில் நீங்கள் அக்கிரமத்தைச் செய்கிறீர்கள்' (சங். 57:3). மேலும் அவர் தனக்காக ஜெபிக்கிறார்: 'என் மறைந்த பாவங்களிலிருந்து என்னைத் தூய்மைப்படுத்துங்கள்' (சங். 18:13). ஆகவே, வெளிப்புற மனிதனை—அதாவது, தேவாலயமாகிய உடலை—வெளிப்படையான பாவங்களிலிருந்து பாதுகாக்க நாம் எவ்வளவு முயற்சி செய்கிறோமோ, அவ்வளவு கவனத்தையும் முயற்சியையும் உள்ளான மனிதனான—அதாவது, ஆத்துமாவை—ஒவ்வொரு தீய எண்ணத்திலிருந்தும் பாதுகாக்கவும் செலுத்த வேண்டும், அது கூறப்பட்டபடி: 'உன் இருதயத்தைக் கண்ணாயிரம் காத்துக்கொள்; ஏனெனில் அதிலிருந்து ஜீவனத்து ஊற்றுகள் புறப்படுகின்றன' (நீதிமொழிகள் 4:23).

8. வீண் பெருமை, வெறுப்பு, தற்பெருமை, புறஞ்சொல்லுதல், காமம், பொறாமை, சுயவிருப்பம் போன்ற தீய எண்ணங்களை நாம் எப்போதும் எதிர்த்து நின்றால், இதயத்தின் இந்தத் தூய்மையடைவில் நாம் வெற்றி பெறுவோம்— – நம்மை மிகவும் கடுமையாக ஆராய்ந்து, ஆன்மாவின் இரகசிய விருப்பங்களுடன் எந்தவிதமான கூட்டணியிலிருந்தும் நம் மனதைப் பாதுகாப்பதன் மூலமும்; அதற்கு மாறாக, நம் எதிரியின் வழியில் தடைகளை ஏற்படுத்துவதற்காக, ஒவ்வொரு நல்ல முயற்சி, உழைப்பு மற்றும் செயலிலும் நம் முழு வலிமையையும் அர்ப்பணிப்பதன் மூலமும். ஏனெனில் நாம் இவ்வாறு செயல்பட்டால், கர்த்தர், நமது ஆன்மீக முயற்சியைக் கண்டு, மனிதர்கள் மீதான தமது அன்பினாலும், தமது சொந்த ஆவியானவரின் வல்லமையினாலும், நமது மன எதிரிகளைப் பழிவாங்கும் விதமாக, நம்மில் மறைவான உணர்ச்சிகளிலிருந்து ஒரு பெரிய குணமடைதலை நிச்சயமாக ஏற்படுத்துவார்.

9. நாம் எந்த ஆன்மீக உயரத்தை அடைய வேண்டும் என்பதை புனித பவுலிடமிருந்து கற்றுக்கொள்வோம். அவர் கூறுகிறார்: நமது முழு நோக்கமும் 'ஒவ்வொருவரையும் கிறிஸ்துவுக்குள் பரிபூரணராக நிலைநிறுத்துவதே' (கொலோ. 1:28). இந்த முழுமை என்னவாகும் என்பதைப் பற்றி, எபேசியர்களுக்கான தனது பிரார்த்தனை ஆசீர்வாதத்தில் அவர் குறிப்பிட்டார்: 'கடவுள் உங்களுக்கு – "உள்ளான மனிதனில் அவருடைய ஆவியினால் வல்லமையால் பலப்படுத்தப்படுவதற்கும்; விசுவாசத்தினால் கிறிஸ்து உங்கள் இருதயங்களில் வாசம்பண்ணுவதற்கும்; அன்பில் வேரூன்றி நிலைநிறுத்தப்படுவதற்கும், அப்பொழுது நீங்கள்…"' முதலியன (எபே. 3:16–18). இவையனைத்தின் முடிசூட்டப்பட்ட மகுடம் அன்புதான்; இதை அவர் மற்றொரு நிருபத்தில் இன்னும் தெளிவாக முன்வைத்தார், அங்கே கடவுளின் பல்வேறு வரங்களையும் மனிதனின் தியாகத்தையும் பட்டியலிடுகையில், இவை அனைத்தும் மற்றும் இதேபோன்றவை அன்பு இல்லாமல் ஒன்றுமில்லை என்று ஒவ்வொன்றிற்கும் அவர் சேர்த்தார். பின்னர் அவர் அன்பை எல்லா உணர்ச்சிகளையும் விழுங்குவதாகவும் அழிக்கக்கூடியதாகவும் விவரிக்கிறார் (1 கொரி. 13:1–8). இதுவே பரிபூரணத்தின் உச்சக்கட்டமாகும். இதன் விளைவாக, புனித பவுல் பட்டியலிட்ட வரங்களுக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்டவர்கள், ஆனால் மிகவும் முழுமையான மற்றும் பயனுள்ள ஆன்மீக அன்பின் சக்தியால் (உணர்ச்சிகளிலிருந்து) இன்னும் விடுவிக்கப்படாதவர்கள், ஏற்கனவே ஆன்மீக வரங்களைக் கொண்டிருந்தாலும், அவர்கள் இன்னும் ஆபத்தில், போராட்டத்தில் மற்றும் பயத்தில் இருக்கிறார்கள்.

10. கிறிஸ்தவ பரிபூரணத்தை நோக்கி விசுவாசத்தோடு முன்னேற விரும்புகிறவர்களுக்காக, அப்போஸ்தலர் இதை விளக்கினார். அதாவது, பரிசுகள் அருளப்பட்ட எவரும், கிருபை இன்னும் முழுமையாக செயல்படாத போதும், தங்களுக்கு இனி தேவைகள் எதுவும் இல்லை என்று தங்களைத் தாங்களே ஏமாற்றிக் கொண்டு, தாங்கள் ஏற்கனவே பரிபூரணத்தை அடைந்துவிட்டதாக நினைக்கக்கூடாது என்பதற்காகவே இது செய்யப்பட்டது. மேலும், வெறும் தாழ்ந்த வரங்களிலேயே திருப்தி அடைந்து, பரிபூரணத்தின் சரியான இலக்கை அடையத் தவறிவிடக்கூடாது என்பதற்காகவே, அப்போஸ்தலர் இதைக் கூறினாராகிறார். இந்த முழுமையின் இலக்கை முன்வைக்கும்போது, அன்பின் அத்தகைய செல்வத்திற்கு முன்பாகத் தங்களை ஏழையாக உணர்ந்து, ஒவ்வொருவரும் நற்செயல்களில் இடைவிடாமலும் சோர்வின்றியும் முயன்று, இலக்கை அடையும் வரை ஆன்மீகப் பந்தயத்தில் ஓட வேண்டும் என்று திருத்தூதர் போதிக்கிறார்; அப்படியே கூறப்பட்டிருக்கிறது: 'வெற்றி பெறும் பொருட்டு ஓடுங்கள்' (1 கொரி. 9:24).

11. தவம் வாழ்க்கையின் நோக்கத்தைப் பற்றி நான் இவ்வளவு விரிவாக விளக்கியதற்குக் காரணம், அதை ஏற்றுக்கொள்ள விரும்புகிறவர்களிடத்தில், நமது நம்பிக்கை என்ன, நமக்கு முன்னால் உள்ள பாதை எது என்பது பற்றிய ஒரு உறுதியான புரிதலை நிலைநிறுத்துவதற்காகவும்; மேலும், தங்களைத் தேவனுக்கு அர்ப்பணித்த ஒவ்வொரு ஆணும் பெண்ணும், இந்தப் புரிதலின் வழிகாட்டுதலுடன், நாம் எங்கு அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம், நாம் எதை அடைய வேண்டிய தரம் உள்ளது என்பதைத் தொடர்ந்து மனதில் கொண்டு, எல்லா வழிகளிலும், தங்கள் முழு வலிமையோடும், மிகுந்த கவனத்தோடும், அவர்கள் இந்த உலகில் தங்களுக்குச் சொந்தமான அனைத்தையும் நல்ல கிரியைகளுக்காக எப்போதும் தீவிரமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; ஆனால், நாம் ஏதோ பெரியவர்கள் என்ற தற்பெருமைக்கு ஆளாகாமல், மாறாக, நமது அழைப்பின் பரிபூரண அளவின் மேன்மையோடும் கிறிஸ்துவின் அன்பின் அளவற்ற செல்வங்களோடும் ஒப்பிடும்போது, நாம் உண்மையில் எப்போதும் ஒன்றுமில்லாதவர்கள் என்பதை உணர்ந்துகொண்டு அவ்வாறு செய்ய வேண்டும். 'ஆகவே, நம்முடைய விசுவாசத்தை உண்டுபண்ணும்வரும் அதை நிறைவேற்றும்வருமாகிய இயேசுவை நோக்கி, நமக்கு முன்பாக வைக்கப்பட்ட ஓட்டத்தைப் பொறுமையுடன் ஓடுவோம்' (எபி. 12:1), – 'பின்னுக்குள்ளதை மறந்து, முன்னுக்குள்ளதை நோக்கி ஏவுண்டு' (பிலி. 3:14).

12. அப்படியானால், சகோதரரே, நாம் எப்படி வாழ வேண்டும், ஒருவரையொருவர் நோக்கி எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும்? சத்தியத்தை நேசிப்பவர்கள் மேலே குறிப்பிடப்பட்ட இலக்கை அடைய என்னென்ன உழைப்புகள், பாடுகள் மற்றும் பயிற்சிகள் மூலம் முடியும்? உலகத்தையும் உலக இன்பங்களையும் விட்டு விலகி, இந்த இலட்சியத்திற்காகப் பாடுபடுபவன், தன் ஆன்மாவை சகோதரத்துவத்திற்கு அர்ப்பணிக்கட்டும். அவருடைய அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்ற விரும்புகிறவன் எவற்றைத் துறக்க வேண்டும் என்று பட்டியலிட்ட பிறகு, 'தன் ஆன்மாவையும் கூட' என்று சேர்த்ததன் மூலம் இரட்சகர் இவ்வாறு கட்டளையிட்டார் (லூக்கா 14:26). ஏனெனில், தன் ஆன்மாவை விட்டுக்கொடுப்பது அல்லது அதைத் துறப்பது என்றால் என்ன? – தன்னை முழுமையாகவும் நிபந்தனையின்றி சகோதரத்துவத்திற்கு அர்ப்பணிப்பதும், தன் சொந்த விருப்பத்தை ஒருபோதும் நிறைவேற்றாமல் இருப்பதும், மேலும் தான் அணியும் ஆடைகளைத் தவிர, தன் கட்டுப்பாட்டில் வேறு எதையும் உறுதியாக வைத்திருக்காமல் இருப்பதுமாகும். இதன் மூலம் எந்தவிதக் கவலைகளும் இன்றி, கட்டளையிடப்பட்டதை மட்டும் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் நிறைவேற்ற முடியும். தனது ஆன்மாவைத் துறந்தவன், தன் சகோதரர்கள் அனைவரையும், குறிப்பாக அபேட்களையும், ஆண்டவர்களாகவும் தலைவர்களாகவும் கனப்படுத்த வேண்டும்; மேலும், எல்லா 'விவேகத்துடனும்' அவர்களுக்கு ஊழியம் செய்ய வேண்டும், 'மனுஷரைத் திருப்திப்படுத்தும்படி அல்ல, கிறிஸ்துவுக்கு ஊழியக்காரராக' (எபே. 6:6). கர்த்தரிடம் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தவன், இந்தக் குறுகிய மற்றும் நெருக்கமான (கட்டுப்பாட்டின்) பாதையில் நடக்கட்டும், மேலும் இது அவனுக்குப் பெரிய இரட்சிப்பைத் தயார் செய்கிறது என்று சந்தேகமின்றி நம்பி, கிறிஸ்துவின் இந்த நல்ல நுகத்திற்கு மனமுவந்து கீழ்ப்படியட்டும்.

13. சகோதரர்கள் தங்களுக்கிடையே எளிமை, தூய்மை, ஒருமித்த கருத்து, சமாதானம் மற்றும் மனப்பூர்வமான நேர்மையுடன் வாழ வேண்டும். யாரும் மற்றவரை விட தன்னை உயர்த்திக் கொள்ளவோ, அல்லது தன்னை யாருக்கும் மேலானவராகக் கருதவோ கூடாது; மாறாக, ஒவ்வொருவரும், கிறிஸ்துவின் சீடராக, தங்களை எல்லா மனிதர்களுக்கும் மிகச் சிறியவராக அங்கீகரிக்க வேண்டும்; அன்பின் மூலமாகவும், எளிமையின் மூலமாகவும், போட்டியும் பெருமையும் இல்லாததன் மூலமாகவும், தேவ பயபக்தியுடன் ஒருவருக்கொருவர் கீழ்ப்படிதலின் மூலமாகவும், சகோதரத்துவத்திற்குள் உள்ள சமாதானத்தின் பிணைப்பு, கிறிஸ்து இயேசுவில் ஒரே சரீரமாகவும் ஒரே ஆவியாகவும் இருப்பது போல, பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.

14. இந்த விதிகளைப் பின்பற்றத் தீர்மானிக்கும்போது, அனைவரும் முதன்மையாக, கடவுள் மீதான புனிதமான அன்பையும் அச்சத்தையும் தங்கள் இதயத்தில் வளர்க்க தங்களால் இயன்ற அனைத்தையும் செய்யட்டும்; இவைக்காக அவர்கள் கடவுளிடம் இடைவிடாமல் கேட்கட்டும், மேலும், ஆண்டவரையும் பரலோக அன்பையும் அடிக்கடி—அல்லது, இடைவிடாமல்—நினைவுகூர்வதன் மூலம், அருளின் உதவியுடன், அவற்றைத் தங்களுக்குள் நாளுக்கு நாள் வளர்க்க எல்லா வகையிலும் முயற்சி செய்யட்டும்.

15. (இதற்குப் பிறகு) தன் சக மனிதன் மீதான அன்பைப் பொறுத்தவரை, நாம் பின்னர் எளிதாக வெற்றிபெற முடியும். முதலாவதை முதன்மையாக வைப்போம்; அப்போது இரண்டாவதானது, முதலாவதற்குப் பின்னால், தக்க நேரத்தில் தானாகவே இடம்பெறும். ஆனால், யாராவது முதல் பெரிய கட்டளை—அதாவது கடவுள் மீதுள்ள அன்பை—புறக்கணித்தால், அது கடவுளின் உதவியுடன் நமது உள் மனப்பான்மை, தெளிவான மனசாட்சி மற்றும் கடவுளைப் பற்றிய நல்ல எண்ணங்களிலிருந்து நம்மில் உருவாகும் ஒன்றாகும், – மேலும் அது போன்றதான இரண்டாவதற்குக் கவனம் செலுத்தத் தீர்மானித்தால், அதன் விளைவாகத் தன் சகோதரர்களுக்கு வெளிப்புறமான சேவை மட்டுமே கிடைக்கும், மேலும் அவரால் இந்தச் சேவையைத் தூய்மையாகவும் முழுமையாகவும் ஒருபோதும் நிறைவேற்ற முடியாது; ஏனெனில், பொறாமையின் தந்திரங்கள், அவனது மனம் கடவுளை நினைப்பதிலிருந்தும், அவர் மீதான அன்பிலிருந்தும் மற்றும் அவரைக் காணும் ஏக்கத்திலிருந்தும் வெகு தொலைவில் இருப்பதைக் கண்டறிந்து, ஒன்று அவனது சகோதரர்களுக்குச் சேவை செய்வதைக் கடினமானதாகவும் சுமையாகவும் காட்டி, அவனது ஆன்மாவில் முணுமுணுப்புகளையும் புகார்களையும் தூண்டும், அல்லது அவனது பெருமையை ஊதி, அனைவரின் நன்மைக்காகத் தான் செய்த பல செயல்களைப் பற்றிய எண்ணத்தால் அவனை ஏமாற்றி, தன்னைக் கௌரவமானவனாகவும் பெரியவனாகவும் கனவு காணும்படி அவனைக் கட்டாயப்படுத்தும். ஒருவர் கடவுளை நினைப்பதிலிருந்தும், கடவுளுக்குப் பயப்படுவதிலிருந்தும் வெகு தொலைவில் இருக்கும்போது, அவர் தவிர்க்க முடியாமல் மகிமையைத் தேடுகிறார், மேலும் அவர் சேவை செய்யும் அவர்களிடமிருந்து பாராட்டுகளைப் பெறுவதற்கு ஏங்குகிறார். ஆனால், ஒருவரின் மனமும் மனப்பான்மையும் கடவுளைப் பற்றிய எண்ணங்களாலும், அவர் மீதான ஏக்கத்தாலும் தொடர்ந்து நிறைந்திருக்கும்போது, கடவுளின் அன்பிற்கு இணங்க, ஒரு நபர்—அனைத்தையும் கடவுளின் மகிமைக்காகச் செய்து, தங்கள் சகோதர சகோதரிகள் மீது தூய்மையான மற்றும் கடவுளுக்குப் பிரியமான அன்பின் செயல்களால் தங்களை வளப்படுத்திக் கொண்டு—தங்கள் உழைப்பில் முழுமையான வெற்றியை அடைகிறார், அது கடவுளிடமிருந்து நித்தியப் பரிசால் முடிசூட்டப்படும்.

16. நாம் மேற்கொள்ளும் ஒவ்வொரு நற்பண்புப் பயிற்சியும் தேவனுடைய மகிமைக்காகச் செய்யப்படட்டும், அது நமது சொந்த மகிமைக்காகச் செய்யப்படக்கூடாது. கர்த்தரை நினைத்தாலும், தேவனுக்குப் பயந்தாலும், தேவனுடைய அன்பினிமித்தமும் நாம் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்கும்போது மட்டுமே அது பரிசுத்தமாகவும் தூய்மையாகவும் இருக்கிறது. அத்தகைய மனப்பான்மையுடன், கட்டளைகளின் நிறைவேறுதலை எப்போதும் அசுத்தப்படுத்தத் தேடும் சத்துரு நம்மிடமிருந்து வெகுதூரம் விலக்கி வைக்கப்படுகிறான், மேலும் கட்டளைகளில் கட்டளையிடப்பட்ட அனைத்தையும் நிறைவேற்றுவது நமக்கு எளிதாகவும் நேரடியாகவும் ஆகிறது; ஏனெனில், நம்மில் இருக்கும் தேவ அன்பு கட்டளைகளை எளிதாக்குகிறது மற்றும் அவற்றை நிறைவேற்றுவதில் உள்ள ஒவ்வொரு சிரமத்தையும் நீக்குகிறது. பகைவன், பல்வேறு உலகியல் சோதனைகள் மூலம், தேவனை நினைப்பதிலிருந்தும், கர்த்தருடைய பயபக்தியிலிருந்தும், அன்பிலிருந்தும் நமது மனதைத் திசை திருப்ப எல்லா வழிகளிலும் முயற்சிக்கிறான்; அதன் மூலம், சில நம்பத்தகுந்த போலிப் காரணங்களைக் கூறி, நமது இருதயங்களை உண்மையான நன்மையிலிருந்து - அதாவது, தேவ அன்பிலிருந்து - கற்பனையான நன்மைகள் பக்கம் திருப்ப முடியும். ஒருவர் செய்யும் எந்த நன்மையையும், தீயவன் களங்கப்படுத்தவும் அசுத்தப்படுத்தவும் முயற்சிக்கிறான்; கட்டளை நிறைவேற்றப்படும்போது, அதில் தன் வீண் பெருமை, சந்தேகம், முணுமுணுப்பு அல்லது அதுபோன்ற விதைகளைக் கலந்துவிடுகிறான். அதனால், அந்த நன்மை உண்மையான நன்மையாக இருப்பதில்லை. உண்மையான நன்மை என்பது, கடவுளுக்காகத் தாழ்மையுடனும் மனப்பூர்வமாகவும் செய்யப்படும்போது மட்டுமே நிகழ்கிறது. அதனால்தான் ஒவ்வொருவருக்கும் மிகுந்த அறிவும் பகுத்தறிவும் தேவைப்படுகிறது, இதன் மூலம் மனம் எதிரியின் தந்திரங்களையும் சூழ்ச்சிகளையும் அடையாளம் கண்டு, அவர்களின் செயல்களிலிருந்து பாவமான அனைத்தையும் நீக்க முடியும். ஏனெனில் ஒரு நல்ல செயலையும் கவனக்குறைவாகவோ அல்லது அலட்சியமாகவோ, அல்லது அசுத்தமான நோக்கத்துடனோ செய்யலாம், அப்படிப்பட்ட சமயத்தில் அது கடவுளுக்குப் பிரியமற்றதாகிவிடும்; அல்லது அது கடவுளின் சித்தத்தின்படி, கவனமாகவும், நிதானமாகவும், கடவுளுக்காகவும் செய்யப்படலாம் – அப்போது அது கடவுளுக்குப் பிரியமானதாக இருக்கும்.

17. தங்களை முழுமையாகக் கடவுளுக்கு அர்ப்பணித்தவர்கள், தங்களால் இயன்றவரை எல்லாக் கட்டளைகளையும் நிறைவேற்ற வேண்டும், ஏனெனில் பக்திக்கு ஒரே ஒரு குறிக்கோளே உள்ளது என்பது அனைவருக்கும் தெளிவாகத் தெரிகிறது, – அதாவது, விசுவாசம் மற்றும் எல்லா நற்பண்புகளுக்கான ஆர்வத்தின் மூலம் நாம் பரிசுத்த ஆவியினால் நிறைவேறுவதற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படலாம், மேலும் ஆசைகளிலிருந்து முழுமையான விடுதலையை அடையலாம், அதாவது பரிசுத்த ஆவியினால் விசுவாசிகளுடைய மற்றும் தெய்வபக்தியுள்ளவர்களுடைய ஆன்மாக்களில் செய்யப்படும் இருதயத்தின் பரிசுத்தீകരணம். ஆகையால், ஒவ்வொருவரும் கடவுள் மீதான தனது அன்பு நீளும் வரையிலும் நன்மையில் தன்னை அர்ப்பணிக்கட்டும். – இறுதியாக, யாராவது இடைவிடாமல் ஜெபிக்க விரும்பினால், அவர் தொடர்ந்து ஜெபத்தில் நிலைத்திருக்கட்டும். (இது, நிச்சயமாக, தனித்து வாழும் துறவிகளைக் குறிக்கிறது.)

18. ஆகவே, சகோதரத்துவத்தில் உள்ள எந்த உறுப்பினராவது வானக ஆசீர்வாதங்களுக்காக பிரார்த்தனை என்ற தவம் செய்ய விரும்பினால், அவருக்கு அவ்வாறு செய்ய அனுமதி வழங்கப்பட வேண்டும் – மேலும் அவர் மனிதர்களிடமும் கடவுளிடமும் மிகவும் பாராட்டிற்குரியவர். சகோதரர்கள் ஒருமனதாக மகிழ்ச்சியுடன், அத்தகைய ஒருவர் ஜெபத்தில் நிலைத்திருக்க அனுமதிக்கட்டும், அப்போது அவர்கள் தங்கள் சகோதரனுக்கு இந்த அனுமதியை வழங்கியதற்கும், அவருக்கு அவர்கள் காட்டிய அன்பான உதவிக்கும் கடவுளிடமிருந்து ஒரு வெகுமதியைப் பெறுவார்கள்; இதை மேற்கொள்பவர், ஒரே ஆண்டவருடன் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்ற அடக்க முடியாத ஏக்கத்தால் தூண்டப்பட்டு, நடைமுறையில், ஆண்டவரை நோக்கிய இடைவிடாத முயற்சி என்ற இந்த முயற்சியில் உறுதியாக நின்று, தேவையற்ற எண்ணங்கள் அனைத்தையும் எதிர்த்து, அதன் மூலம் அவரது உழைப்பின் பலன்கள் அனைவரின் கட்டமைப்புக்காகவும் தினமும் வெளிப்பட வேண்டும் என்பதே நிபந்தனை. ஆண்டவரிடம் அன்பு கொண்ட எவரும், ஜெபத்தின்போது தெய்வீக அன்பின் கூர்மையான மற்றும் எரியும் உணர்வை இன்னும் உணரவில்லை என்றாலும், தன்னைத் தானே உந்திக்கொண்டு, முயற்சி செய்து, தனது விருப்பத்தை இந்த உழைப்பிற்குள் செலுத்தி, வானியல் அன்பிற்குத் தன்னை முழுமையாக ஒப்படைத்து, உண்மையான ஆன்மீக ஜெபத்தை அடைய முயற்சி செய்தால்; மற்ற சகோதரர்கள் அவர் ஜெபத்தில் இருக்க அவரை மகிழ்ச்சியுடன் அனுமதிக்கட்டும், அல்லது, மாறாக, தங்கள் சகோதரனின் பரிபூரணத்தை நோக்கிய முன்னேற்றத்தைத் தங்கள் சொந்த சாதனையாகக் கருதி, அவருக்கு உதவியாளர்களாக இருக்கட்டும்; பொறாமையினாலோ அல்லது போட்டியினாலோ அவரை இதற்குத் திசை திருப்ப வேண்டாம்; இந்த அழகான, தீவிரமான முயற்சியின் தொடக்கத்திற்குத் தடை செய்ய வேண்டாம்; மேலும், கடவுளை நோக்கிய அவரது நல்ல முயற்சிக்கு இடையூறு செய்ய வேண்டாம். மேலும், கடவுள், அவர்கள் பரஸ்பர அன்பின் தீவிரத்தைக் கண்டு, அனைவரின் மன்றாட்டுகளையும் ஏற்றுக்கொள்வார், மேலும் ஒருவருக்கொருவர் அவர்கள் காட்டிய நீதியான மற்றும் நன்மனத்திற்காக ஒவ்வொருவருக்கும் வெகுமதி அளிப்பார்.

19. ஜெபிப்பவர்களின் வரிசையில் இணைந்து, மிகப்பெரிய பணியைத் தன்மேல் ஏற்றுக்கொண்டவர், மிக விரிவான முயற்சிகளையும் மேற்கொள்ள வேண்டும்; ஏனெனில், இடைவிடாமல் ஜெபிப்பதற்குத் தூக்கம், மனச்சோர்வு, உடலின் சோர்வு, சிந்தனைகளின் அலைதல், பொறுமையின்மை மற்றும் சோம்பல் போன்ற பல தடைகள் உள்ளன; மேலும், இவை அனைத்திற்கும் மேலாக, ஆன்மாவிற்கு எதிராகப் போர் தொடுக்கும் தீய ஆவிகளின் கிளர்ச்சியும் உள்ளது; அந்த ஆன்மா இயல்பாகவே இடைவிடாமல் கடவுளைத் தேடுகிறது, ஆனால் அவை அதற்கு எதிர்த்து நின்று, அது கடவுளுக்கு நெருக்கமாகச் செல்வதை எல்லா வகையிலும் தடுக்கின்றன. ஆகவே, போராட்டத்திலும், பொறுமையிலும், கண்ணீரிலும், தன்னுள் நடப்பன யாவற்றையும் எப்போதும் விழிப்புடன் கவனத்தில் கொண்டிருக்க வேண்டும்; ஜெபத்திற்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் எதையும் தடுக்க, தன் முழு வலிமையோடும் பாடுபட வேண்டும்.

20. நமது ஜெபம் தாழ்மை, அன்பு, எளிமை மற்றும் கருணையால் அலங்கரிக்கப்படாவிட்டால், அத்தகைய ஜெபம் நமக்கு எந்தப் பயனையும் அளிக்காது; அல்லது, அது ஜெபம் செய்வதாக ஒரு பாசாங்கு செய்வதாகவே அமையும். இருப்பினும், இது ஜெபத்திற்கு மட்டுமல்ல, பொதுவாக ஒவ்வொரு ஆன்மீக முயற்சிக்கும் பொருந்தும் – அது பிரம்மச்சரியம், நோன்பு, ஜாக்கிரதை, சங்கீதப் பாடல், ஊழியம், அல்லது நற்பண்புக்காக மேற்கொள்ளப்படும் வேறு எந்த உழைப்பாக இருந்தாலும் சரி. அவற்றில் ஈடுபடும்போது, அன்பு, சமாதானம், மகிழ்ச்சி, கனிவு, தாழ்மை, எளிமை, நேர்மை, பொறுமை, பொறாமை இல்லாமை போன்ற பழங்களை நம்மில் காணாவிட்டால், அத்தகைய அனைத்து முயற்சிகளும் செயல்களும் வீணானவை. ஏனெனில், அத்தகைய பலன்களுக்காகவே அவை மேற்கொள்ளப்படுகின்றன; ஆகையால், இந்தப் பலன்கள் நம்மில் காணப்படாதபோது, நமது எல்லாச் செயல்களும் நமது எல்லாச் சாதனைகளும் வீணாய்ப்போகின்றன. இந்தப் பலன்கள் இல்லாதவர்கள், நியாயத்தீர்ப்பு நாளில், அறிவற்ற கன்னிகைகளின் அதே பிரிவில் தங்களைக் காண்பார்கள்.

21. ஜெப வேலையில் தங்களை முழுமையாக அர்ப்பணிக்க இன்னும் இயலாதவர்கள், விசுவாசத்துடனும் தேவ பயத்துடனும், சகோதரர்களின் சேவைக்கும் அல்லது தங்கள் கடமைகளை நிறைவேற்றுவதற்கும் தங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்; மேலும் இந்தப் பணியை ஏற்றுக்கொண்ட பிறகு, அதைக் கர்த்தருடைய கட்டளையை நிறைவேற்றுபவர்களாகவும் ஒரு ஆவிக்குரிய வேலையைச் செய்பவர்களாகவும் செய்து முடிக்க வேண்டும்; அதை தேவனுடைய கிரியையாக உன்னிப்பாகக் கவனியுங்கள், கர்த்தருடைய ஊழியக்காரராக மகிழ்ச்சியுடன் சேவை செய்யுங்கள்; மனித அங்கீகாரத்தைத் தேடுவதன் மூலமாகவோ, முணுமுணுப்பதன் மூலமாகவோ, ஆணவம், சோம்பல் அல்லது கவனக்குறைவு ஆகியவற்றின் மூலமாகவோ, உங்கள் நற்கிரியைகளைப் பகைவனின் பொல்லாத தன்மை அசுத்தப்படுத்த அனுமதிக்காதீர்கள்; மாறாக, உங்கள் சிறந்த கீழ்ப்படிதலை தேவனுடைய பயபக்தியுடனும் அன்போடும் பரிசுத்தப்படுத்தும்படி எல்லா வழிகளிலும் பாடுபடுங்கள், அது அவருடைய பார்வையில் பிரியமானதாக இருக்கும்படி.

22. ஆகையால், ஒரேவிதமான வாழ்க்கையை நடத்துகிற சகோதரர்கள் அனைவருக்கும் மேலே குறிப்பிட்ட ஒரே குறிக்கோள் முன்னிலையில் இருக்கும்படியால், ஒவ்வொருவரும் தம்முடைய வலிமைக்கேற்றபடி பிரயாசப்படட்டும். மேலும், தகுந்த விடாமுயற்சியினாலும் நற்பண்புகளைப் பயில்வதாலும், கிறிஸ்தவ குமாரத்தனத்தின் நிறைவான அளவை அடைவதற்குத் தேவனை நம்பியிருக்கட்டும். சகோதரத்துவத்திற்குள் எளிமை, நேர்மை, பரஸ்பர அன்பு, மகிழ்ச்சி மற்றும் பணிவு ஆகியவை ஒரு அடித்தளமாக எப்போதும் அசைக்க முடியாததாக இருக்க வேண்டும். இல்லையெனில், ஆணவம் கொண்டு, ஒருவரையொருவர் இழிவாகப் பார்த்து, அல்லது முணுமுணுப்பிற்கு இடங்கொடுத்து, நமது உழைப்பை வீணடித்துவிடுவோம். மேலும், இடைவிடாமல் ஜெபத்தில் நிலைத்திருப்பவன், அத்தகைய தொடர்ச்சியான ஜெபத்தைச் செய்ய இன்னும் தகுதியற்றவனாக இருப்பவனைக் கண்டு தன்னை உயர்த்திக் கொள்ளாமல் இருக்கட்டும்; அப்பொழுது அவனது கிரியைகள் தேவன் முன்னும் மனிதர் முன்னும் செழிக்கும். மேலும், ஊழியத்திற்காகவோ அல்லது வேறு ஏதேனும் கடமையை நிறைவேற்றுவதற்காகவோ தன்னை அர்ப்பணித்தவன், பொறாமைக் காரணமாக முணுமுணுக்காமலும், ஜெபத்திலும் உபவாசத்திலும் நிலைத்திருக்கும்வர்களைப் பழிச்சொல்லாமலும் இருக்கட்டும்; அப்பொழுது அவனும் தேவ கிருபையைப் பெற்று, அவனது கிரியை தேவன் பிரியமானதாக இருக்கும். – ஒருவருக்கொருவர் உறுப்புகளாக, நாம் ஒருவரையொருவர் தேற்றுவது கடமை. ஒரு ஆன்மாவால் ஆளப்படும் உடலின் உறுப்புகளானது பொறாமை இல்லாமல் ஒன்றையொன்று சேவிக்கின்றன அல்லவா, அப்படியே நாமும், ஒருவருக்கொருவர் உறுப்புகளாக, ஒரே ஆவியால் ஆளப்பட்டு, ஒரே சத்தியத்தின் ஜீவ வார்த்தையால் போஷிக்கப்பட்டு, அன்பு, எளிமை, கனிவு மற்றும் மகிழ்ச்சி மூலம் பரஸ்பர ஆறுதலுடன் நம்மை நடத்திக்கொள்ள வேண்டும். – அத்தகைய பரஸ்பர எளிமையின் உணர்வு பேணப்படும்போது, ஜெபத்திற்குத் தங்களை அர்ப்பணிப்பவர்களின் செழுமை, இந்த விஷயத்தில் தங்கள் கடமைகளைச் செய்வதில் குறைபாடுகள் உள்ளவர்களின் பற்றாக்குறையை ஈடுசெய்யும், மேலும், தங்கள் கடமைகளைச் செய்கிறவர்களின் செழுமை, ஜெபத்தில் நிலைத்திருக்கிறவர்களின் குறைகளை ஈடுசெய்யும்; அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல், 'சமநிலை ஏற்படுவதற்காக' (2 கொரி. 8:14). சகோதரர்களிடையே எளிமை, அன்பு, தாழ்மை மற்றும் பொறாமை இல்லாமை நிலைநாட்டப்பட்டால் போதும். அப்போது, ஒவ்வொருவரும் அதே அளவில் விசுவாசித்து, நேசித்து, உழைத்து, தினமும் முன்னேறிச் செல்லும் வரையில், அவன் ராஜ்யத்திற்குத் தகுதியானவனாகக் கருதப்படுவான். இதுவே உண்மையிலேயே தேவதையின் வாழ்க்கை! பொறாமையற்ற, எளிமை, அன்பு, சமாதானம் மற்றும் மகிழ்ச்சியுடன் கூடிய மனதுடன் நாம் ஒருவருக்கொருவர் இணைந்து, நமது அண்டை வீட்டாரின் வெற்றியை நமது சொந்த ஆதாயமாகவும், அதேபோல் அவர்களின் பலவீனங்கள், குறைகள் மற்றும் துக்கங்களை நமது சொந்த இழப்பாகவும் கருதும்போது, 'பூமியிலே பரலோகத்திலே நடப்பதே உமது சித்தம்' என்பதன் சரியான பொருள் இதுவே. அது கூறப்பட்டபடி: 'உங்கள் சொந்த நலனுக்காக மட்டுமல்ல, மற்றவர்களின் நலனுக்காகவும் சிந்தியுங்கள்' (பிலிப்பியர் 2:4). இவ்வாறு, ஒருவருக்கொருவர் இரக்கம் காட்டுவதன் மூலம்—குறிப்பாக, வலிமையானவர்கள் பலவீனமானவர்களுக்காகவும், ஆரோக்கியமானவர்கள் நோயுற்றவர்களுக்காகவும்—புனித பவுல் அறிவுறுத்தியபடி (கலாத்தியர் 6:2), நாம் கிறிஸ்துவின் சட்டத்தை நிறைவேற்ற முடியும்.

4. நற்பண்புகள் மற்றும் உணர்ச்சிகள் குறித்து

1. மனிதன் இயற்கையால் இருபத்தன்மையுடையவன்—அதாவது, உடல் மற்றும் ஆன்மாவைக் கொண்டவன் என்பதால்—அவன் இரண்டு வகையான புலன்களையும் கொண்டிருக்கிறான் என்பதை அறிவது அவசியம். ஐந்து மனப் புலன்களும் ஐந்து உடல்ப் புலன்களும் உள்ளன. மனப் புலன்கள் ஞானிகளால் ' ' (ஆன்மாவின் சக்திகள்) என்று அழைக்கப்படுகின்றன, அவை பின்வருமாறு: புத்தி, பகுத்தறிவு, புரிதல், கற்பனை மற்றும் உணர்வு; அதே சமயம், உடல் சார்ந்த புலன்கள்: பார்வை, வாசனை, செவிப்புலன், சுவை மற்றும் தொடுதல். இவற்றிலிருந்து இரண்டு வகையான நற்பண்புகளும் இரண்டு வகையான தீய பண்புகளும் எழுகின்றன. மேலும், ஆன்மாவின் நற்பண்புகள் யாவை, உடலின் நற்பண்புகள் யாவை, அத்துடன் ஆன்மாவின் உணர்ச்சிகள் யாவை மற்றும் உடலின் உணர்ச்சிகள் யாவை என்பதை ஒவ்வொருவரும் தெளிவாக அறிவது மிகவும் அவசியமாகும்.

ஆத்துமாவின் நற்பண்புகள்

2. ஆன்மாவின் நற்பண்புகளைப் பொறுத்தவரை, சாராம்சமாக, நான்கு முக்கிய நற்பண்புகள் உள்ளன, அவை: தைரியம், விவேகம், அடக்கம் மற்றும் நீதியுணர்வு. இவற்றிலிருந்து, ஆன்மாவின் பின்வரும் நற்பண்புகள் எழுகின்றன: நம்பிக்கை, நம்பிக்கையூட்டம், அன்பு, பிரார்த்தனை, பணிவு, சாந்தகுணம், தாராளம், பொறுமை, கருணை, சகிப்புத்தன்மை, கடவுள் அறிவு, சமநிலை, எளிமை, அமைதி, நேர்மை, உண்மை, சுதந்திரம், தீர்ப்பிடுவதை வெறுத்தல், வீண் பெருமை, தற்பெருமை, கர்வம், பொறாமை, வஞ்சகம் மற்றும் பணத்தின் மீதான காதல் ஆகியவற்றை வெறுத்தல், இரக்கம், கருணை, தாராளம், மரியாதை, பக்தி, எதிர்கால அழியாத ஆசீர்வாதங்களுக்கான ஏக்கம், தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்கான விருப்பம், மற்றும் தேவனுடைய பிள்ளைகளாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதற்கான ஏக்கம்.

உடலியல் நற்பண்புகள்

3. உடல் சார்ந்த நற்பண்புகளைப் பொறுத்தவரை—கடவுளின் வழிகாட்டுதலுடன் கூடிய பயிற்சியின் மூலம், அவை நற்பண்புகளின் கருவிகளாக மாற்றப்படுகின்றன என்றும், அனைத்துப் பாசாங்குகளிலிருந்தும் மனிதர்களைத் திருப்திப்படுத்தும் விருப்பத்திலிருந்தும் விடுபட்டால், அவை ஒருவரை பணிவிலும் பற்றற்ற தன்மையிலும் சிறந்து விளங்க வழிவகுக்கின்றன என்றும் கூறுவது மிகவும் துல்லியமானது—அவை பின்வருமாறு: காமத்தவம், நோன்பு, பசி, தாகம், இரவுக் காவல், இரவு முழுவதும் எழுந்திருத்தல், மண்டியிடுதல், தொடர்ந்து குளியலறைக்குச் செல்வதைத் தவிர்த்தல், ஒரே ஆடையுடன் திருப்தியடைதல், உலர் உணவு மட்டும் உண்ணுதல், தாமதமாகக் குறைவாக உண்ணுதல், தண்ணீர் மட்டும் பருகுவது, வெறும் தரையில் படுத்துக் கொள்ளுதல், வறுமை, பிறர் பொருளுக்கு ஆசைப்படாமை, மெலிந்த உடல், ஆடை அலட்சியம், தன்னலமின்மை, தனிமை, மௌனம், தன் அறைக்குள் முடங்கிக் கொள்ளுதல், சிக்கனம், சிறிதில் திருப்தி, அடக்கமான பேச்சு, உடல் உழைப்பு, தானே ஏற்படுத்திக்கொள்ளும் அனைத்து வகையான துன்பங்கள் மற்றும் ஒவ்வொரு உடல்ரீதியான சாதனை. உடல் ஆரோக்கியமாகவும், இவ்வுலக இச்சைகள் பீடித்தும் இருக்கும்போது, இவை அனைத்தும் மிகவும் அவசியமானவையும் பயனுள்ளவையுமாகும்; ஆனால் அது பலவீனமாகி, கடவுளின் உதவியுடன் அதன் இச்சையை வென்றுவிட்டால், அவை அவ்வளவு அவசியமானவையாக இருப்பதில்லை; ஏனெனில் அனைத்தும் புனிதமான பணிவாலும் நன்றியுணர்வாலும் நிறைவேற்றப்படுகின்றன.

ஆத்துமத்தின் உணர்ச்சிகள்

4. ஆன்மாவின் உணர்ச்சிகள்: மறதி, சோம்பல் மற்றும் அறியாமை. ஆத்துமாவின் கண்—அதாவது, மனம்—இந்த மூன்று உணர்ச்சிகளால் மறைக்கப்படும்போது, அது மற்ற உணர்ச்சிகளின் ஆதிக்கத்திற்குள் விழுகிறது, அவை: தெய்வ நிந்தனை, நம்பிக்கையின்மை—அதாவது, ஒவ்வொரு வகையான மதவெறி, இறை நிந்தனை, எரிச்சல், கோபம், மனக்கசப்பு, சீற்றம், மனித வெறுப்பு, பகைமை, பழிச்சொல், கண்டனம், அநாவசியமான துக்கம், பயம், கோழைத்தனம், கருத்து வேறுபாடு, பொறாமை, வெறுப்பு, வீண் பெருமை, கர்வம், பாசாங்கு, பொய்கள், நம்பிக்கையின்மை, கவனக்குறைவு, பகுத்தறிவற்ற தன்மை, குறுகிய பார்வை, திருப்தியடையாத தன்மை, பேராசை, சோம்பல், கறாரான தன்மை, பாகுபாடு, உலகப் பொருட்களின் பற்று, மனச்சோர்வு, கோழைத்தனம், நன்றிகெட்ட தன்மை, முணுமுணுப்பு, தற்பெருமை, கர்வம், அதிகாரத்தின் மீதான காதல், மற்றவர்களைத் திருப்திப்படுத்தும் தன்மை, வஞ்சகம், வெட்கக்கேடு, உணர்ச்சியற்ற தன்மை, புகழ்ச்சி, இரகசிய மனப்பான்மை, கேலி, வஞ்சகம், உணர்ச்சிக்கு அடிபணிந்து பாவத்திற்கு இணங்குவது, பாவங்களில் இடைவிடாமல் சிந்திப்பது, அலைகின்ற மனம், சுயபற்று – எல்லாத் தீமைகளுக்கும் தாய், பணத்தின் மீதான காதல் – எல்லாத் தீச்செயல்களுக்கும் உணர்ச்சிகளுக்கும் வேர், தீய குணம் மற்றும் தந்திரம்.

இறைச்சியல் உணர்ச்சிகள்

5. மாம்ச இச்சைகள்: அதிகப்படியான உண்ணல், அளவுக்கு மீறிய இன்பம், ஆடம்பரம், குடிவெறி, இரகசியமாக உண்ணுதல், பல்வேறு வகையான காம இச்சைகள், வேசித்தனம், விபச்சாரம், ஒழுக்கக்கேடு, அசுத்தம், சகோதர உறவுக் கற்புக் கெடுதல், குழந்தை துஷ்பிரயோகம், மிருகங்களுடன் உறவு, தீய விருப்பங்கள் மற்றும் அனைத்து வகையான இயற்கைக்கு மாறான மற்றும் வெட்கக்கேடான உணர்ச்சிகள், திருட்டு, புனிதத்தல அவமதிப்பு, கொள்ளை, பொறாமையினாலோ அல்லது பகுத்தறிவற்ற கோபத்தினாலோ செய்யப்படும் கொலை, அனைத்து வகையான மாம்ச இச்சைகள், மாம்சத்தின் விருப்பங்களைத் திருப்திப்படுத்துதல்—குறிப்பாக உடல் நல்ல ஆரோக்கியத்தில் இருக்கும்போது—மந்திரம், அதிர்ஷ்டம் கணித்தல், மந்திரம், குறிசொல்லுதல், பகட்டான அலங்காரம், இலட்சியமற்ற தன்மை, சோம்பல், ஆடம்பரப் பிரியம், முகத்தைத் தேய்த்துக் கொள்ளுதல், அநாகரிகமான களியாட்டங்கள், சூதாட்டம், உலக இன்பங்களில் ஒருதலைப்பட்சமான ஈடுபாடு, மனதை மந்தமாக்கி, அதை பூமிக்குரியதாகவும் மிருகத்தனமாகவும் ஆக்கி, எந்த வகையிலும் ஒருவரின் பார்வையை கடவுள் மற்றும் நற்பண்புகளின் செயல்களின் பக்கம் உயர்த்துவதை அனுமதிக்காத, உடலுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒரு வாழ்க்கை. அனைத்துத் தீமைகளுக்கும் மூலமாகவும், சிலர் கூறுவது போல, முதன்மைக் காரணமாகவும் இருப்பது இன்பம், புகழ் மற்றும் பணத்தின் மீதான காதல் ஆகும்; இதிலிருந்துதான் அனைத்துத் தீமைகளும் தோன்றுகின்றன.

6. இருப்பினும், ஞானியான துறவி மார்க் கூறுவது போல், மறதி, சோம்பல் மற்றும் அறியாமை ஆகிய இந்த மாபெரும் அரக்கர்கள் முதலில் ஒருவரை வென்று ஆதிக்கம் செலுத்தினால் தவிர, ஒரு மனிதன் எந்தப் பாவத்தையும் செய்வதில்லை. இவை, இன்பம் மற்றும் சுகபோக வாழ்க்கையிலிருந்தும், மனிதப் புகழ் மற்றும் பொழுதுபோக்கு மீதான பற்றிலிருந்தும் பிறக்கின்றன. மேலும், இதன் மூலக் காரணமும், இவை அனைத்திற்கும் மிகவும் பொருந்தாத தாயும், சுய-அன்பே ஆகும், அதாவது, உடலுக்குரிய பகுத்தறிவற்ற பற்று மற்றும் உணர்ச்சிப்பூர்வமான பக்தி, சிதறிய மற்றும் கவனம் சிதறிய மனம், கூர்மையான நாக்குடன் கூடிய அசிங்கமான பேச்சு, பேச்சு மற்றும் சிரிப்பில் எல்லாவிதமான கட்டுப்பாடற்ற தன்மை ஆகியவை அதிக தீமைக்கும் பல வீழ்ச்சிகளுக்கும் வழிவகுக்கின்றன.

7. மேலும், புகழின் மீதான அன்பு, அது ஒரு பேரார்வமாக மாறும்போது, மிகவும் மாறுபட்டதாகவும் பல வடிவங்களைக் கொண்டும் இருக்கிறது என்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டும்; மேலும், நற்பண்புகளைப் பயிற்சி செய்வதில் ஈடுபட்டு, கடவுளுக்கு முன்பாக எச்சரிக்கையாகவும், கடவுளுக்குப் பயபக்தியுடனும் மற்றும் கிறிஸ்துவின் அன்புடனும் நிரம்பாமல் இருக்கும்போது, ஆன்மாவை ஏமாற்றும் பல இன்பங்கள் உள்ளன. ஏனெனில், எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் ஆன்மாவின் கண்களைத் தங்களுக்குள் ஈர்க்கும் ஆயிரக்கணக்கான இன்பங்கள் தோன்றுகின்றன: உடல் அழகு, பணம், ஆடம்பரம், புகழ், சோம்பல், கோபம், சொத்து, அதிகாரப் பிரியம், மற்றும் பேராசை; நமது மயக்கத்திற்காக, இந்த இன்பங்கள் நமக்கு முன் காட்டப்படுகின்றன; அவற்றின் தோற்றம் பிரகாசமாகவும் கவர்ச்சியாகவும் இருக்கிறது, அதுபோன்றவற்றால் வசீகரிக்கப்பட்டவர்களையும், தங்களுக்குள் நற்பண்பு மீதான வலுவான அன்பு இல்லாதவர்களையும், அதைக் கடினமாகக் கருதுபவர்களையும் தன்பால் ஈர்க்கப் போதுமானதாக உள்ளது. ஒவ்வொரு உலகியல் பற்றுகளும், எவ்வளவு அற்பமானதாக இருந்தாலும், எந்தவொரு பௌதீகப் பொருளுக்கும் உள்ள ஒவ்வொரு நாட்டமும், அதை நோக்கி ஈர்க்கப்படுபவருக்கு இன்பத்தையும் இனிமையான உணர்வையும் ஏற்படுத்துகிறது—இது புத்திசாலித்தனமற்றது மற்றும் இறுதியில் தீங்கு விளைவிப்பதாக இருந்தாலும்—மேலும் ஆன்மாவின் விருப்ப சக்தியை முழுமையாக அடிமையாக்குகிறது, இதனால் காமத்திற்கு அடிபணிந்தவர், தாங்கள் விரும்பும் ஒன்றிலிருந்து பிரிக்கப்படும்போது, எரிச்சலில் மூழ்கடிக்கப்படுகிறார், துக்கம், கோபம் மற்றும் வெறுப்பு ஆகியவற்றில் மூழ்குகிறார். மேலும், இந்தப் பற்றுடன் கூட ஒரு சிறிய பழக்கம் ஒருவரைப் பிடித்துக் கொண்டால், ஐயோ! அதில் மறைந்திருக்கும் இன்பத்தின் காரணமாக, பகுத்தறிவற்ற பற்றால் வசீகரிக்கப்பட்டவர் அதற்கு முழுமையாக அடிபணிகிறார்.

8. மேலே கூறப்பட்டபடி, காமத்தின் இன்பம் பலவகைப்பட்டது, மேலும் அது விபச்சாரம் மற்றும் பிற உடல் இன்பங்களில் மட்டுமல்ல, மற்ற உணர்ச்சிகளிலும் அதன் திருப்தியைக் காண்கிறது. மேலும், தூய்மை என்பது விபச்சாரம் மற்றும் உடல் இன்பங்களிலிருந்து விலகி இருப்பதில் மட்டுமல்ல, மற்ற உணர்ச்சிகளிலிருந்தும் விடுபட்டு இருப்பதிலும் அடங்கியுள்ளது. எனவே, பேராசை கொண்டவர்கள், பணத்தை நேசிப்பவர்கள், மற்றும் பேராசை பிடித்தவர்கள் தூய்மையானவர்கள் அல்ல. உடல் அழகால் ஒருவர் எப்படி வசீகரிக்கப்படுகிறாரோ, அப்படி மற்றவர் பணத்தால் வசீகரிக்கப்படுகிறார். மேலும், பிந்தையவர் இன்னும் தூய்மையற்றவர்; ஏனெனில், இயற்கையின் தேவைகளால் തന്നെ அவரைத் தூண்டக்கூடிய முந்தையவரைப் போன்ற உந்துதல் அவருக்கு இல்லை. ஏனெனில், நியாயமாகப் பார்த்தால், திறமையற்றவர் என்று சரியாக அழைக்கப்படுபவர், அடங்காத மற்றும் துடுக்குத்தனமான குதிரையை அடக்க முடியாதவர் அல்ல, மாறாக சாந்தமான மற்றும் கீழ்ப்படித குதிரையைக் கையாள முடியாதவரே. மேலும், இவை அனைத்திலிருந்தும் பணத்தின் மீதான ஆசை மற்ற அனைத்தையும் விட பெரியது மற்றும் அது இயற்கையானது அல்ல என்பது தெளிவாகிறது; மேலும் அதை நோக்கிய உந்துதல்கள் நமது இயல்பில் இல்லை, மாறாக ஒரு திரிபுபடுத்தப்பட்ட மனதில் உள்ளன; அதனால்தான், அதனால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட எவரும் மன்னிக்க முடியாத பாவத்தைச் செய்கிறார். எனவே, இன்பத்தின் மீதான காதல் என்பது விலைமாது உறவு மற்றும் மாம்ச இன்பங்களில் மட்டுமே அடங்கியுள்ளது என்பதல்ல, மாறாக ஆன்மாவின் விருப்பத்தின் மூலமும், பட்சப்பாட்டின் மூலமும் நாம் விரும்பும் அனைத்திலும் அது உள்ளது என்பதை நாம் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

9. உணர்ச்சிகளை இன்னும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்வதற்காக, பின்வருவனவற்றைச் சேர்ப்பது அவசியம் என நாங்கள் கருதியுள்ளோம். ஆத்துமா மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது: பகுத்தறிவு, கோபமூட்டும் பகுதி மற்றும் இச்சையூட்டும் பகுதி. பகுத்தறிவுப் பகுதியின் பாவங்கள் பின்வருமாறு: நம்பிக்கையின்மை, பிளவுவாதம், விவேகமின்மை, இறை நிந்தனை, பகுத்தறிவற்ற தன்மை, நன்றிகெட்ட தன்மை, மற்றும் ஆத்துமாவின் இச்சையூட்டும் பகுதியிலிருந்து எழும் பாவங்களுக்கு இணங்குவது. இந்தப் பாவங்களுக்குக் குணமளித்துச் சீராக்கும் தீர்வுகள்: கடவுள் மீது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை, உண்மையான மற்றும் தவறற்ற கோட்பாடுகள், ஆவியின் வார்த்தைகளைத் தொடர்ந்து படிப்பது, தூய ஜெபம், மற்றும் கடவுளுக்குத் தடையற்ற நன்றியுரைத்தல். கோபத்தின் விளைவுகளால் ஏற்படும் பாவங்கள் பின்வருமாறு: கொடுமை, வெறுப்பு, இரக்கமின்மை, பழிவாங்கும் உணர்வு, பொறாமை, கொலை மற்றும் இவை போன்ற தொடர்ச்சியான எண்ணங்கள். இந்தப் பாவங்களுக்கான தீர்வுகள்: மனிதநேயம், அன்பு, சாந்தம், சகோதர அன்பு, கருணை, பொறுமை மற்றும் கனிவு. இச்சைக்குரிய அதிகாரத்தின் பாவங்கள் பின்வருமாறு: அதிகப்படியான உணவு, உணவில் அதீத ஈடுபாடு, குடிப்பழக்கம், விபச்சாரம், கள்ளக்காதல், அசுத்தம், ஒழுக்கக்கேடு, பேராசை, மற்றும் வெற்றுப் புகழ், தங்கம், செல்வம் மற்றும் மாம்ச இன்பங்களுக்கான ஏக்கம். நோன்பு, விரதம், சுய-உறக்கம், பேராசையின்மை, ஏழைகளுக்காகப் பணத்தைச் செலவிடுதல், எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களுக்காகப் பாடுபடுதல், தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்கான விருப்பம், மற்றும் தேவனுடைய பிள்ளைகளாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதற்கான ஏக்கம் ஆகியவை இந்தப் பாவங்களுக்கு மருந்தாகவும் குணப்படுத்தவும் உதவுகின்றன.

10. இப்போது ஒவ்வொரு பாவமும் செய்யப்படுவதற்குக் காரணமாகும் காம எண்ணங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறேன். மொத்தம் எட்டு தீமைகள் உள்ளன: பேராசை, விபச்சாரம், பேராவல், கோபம், துக்கம், மனச்சோர்வு, வீண் பெருமை மற்றும் கர்வம். இந்த எண்ணங்கள் அனைத்தும் நம்மைத் தொந்தரவு செய்யுமா இல்லையா என்பது நமது ஆற்றலுக்கு அப்பாற்பட்டது; ஆனால் அவை நம்மில் தங்கியிருக்குமா இல்லையா என்பதும், அவை உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுமா இல்லையா என்பதும் நமது ஆற்றலுக்கு உட்பட்டது. ஆனால் சோதனை, தொடர்பு, உணர்ச்சி, போராட்டம், ஒப்புதல்—இது செயலை நோக்கி இழுத்து அது போன்றே தோற்றமளிக்கிறது—சுயமுயற்சி, மற்றும் அடிமைத்தனம் ஆகியவற்றுக்கு இடையே ஒரு வேறுபாடு உள்ளது. சோதனை என்பது எதிரியால் முன்வைக்கப்படும் ஒரு எளிய பரிந்துரையாகும், உதாரணமாக: 'இப்படி இப்படிச் செய்', நம்முடைய தேவனாகிய கிறிஸ்துவிடம் எதிரி சொன்னது போல: 'இக்கற்கள் அப்பமாக மாறட்டும் என்று சொல்' (மத்தேயு 4:3). மேலும் இது, முன்பே கூறப்பட்டது போல, நமது அதிகாரத்திற்குள் இல்லை. மறுபுறம், தொடர்பு என்பது எதிரால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட ஒரு எண்ணத்தை ஏற்றுக்கொள்வதும், அதைப் பற்றி மகிழ்ச்சியுடன் ஈடுபடுவதும், அதனுடன் உரையாடுவதும் ஆகும், இது நமது சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் நிகழ்கிறது. காமம் என்பது எதிரால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட எண்ணத்துடன் தொடர்பு கொள்வதன் விளைவாக உருவாகும் ஒரு பழக்கமாகும், மேலும் அதைப் பற்றித் தொடர்ந்து சிந்திப்பதும் பகல் கனவு காண்பதும் ஆகும். போராட்டம் என்பது எண்ணத்திற்கும் மனதிற்கும் இடையே ஏற்படும் ஒரு பரஸ்பர எதிர்ப்பு ஆகும், இது உணர்ச்சி எண்ணத்திலிருந்து ஒழிப்பதை நோக்கியோ அல்லது ஒரு உணர்ச்சிமயமான எண்ணத்திற்கு இணங்குவதை நோக்கியோ செல்கிறது, அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல்: 'மாம்சம் ஆவியினிடத்தில் விரோதமாயிருக்கிறது, ஆவியும் மாம்சத்திற்கு விரோதமாயிருக்கிறது; இவைகள் ஒருவரையொருவர் எதிர்க்கின்றன' (கலா. 5:17). பிடிமை என்பது, பட்சப்பாடும் நீண்டகாலப் பழக்கவழக்கமும் ஆதிக்கம் செலுத்தும், இதயத்தின் வலுக்கட்டாயமான, விருப்பத்திற்கு மாறான ஈர்ப்பாகும். ஒப்புதல் என்பது, உணர்ச்சிக்கு இணங்குவதை எண்ணத்தில் வெளிப்படுத்துவதாகும்; மேலும், 'சுய-செயல்' என்பது, ஒரு உணர்ச்சிமிக்க எண்ணத்திற்கு இணங்கிவிடும் செயலேயாகும்.

11. ஆரம்பத்திலிருந்தே தங்கள் எதிர்ப்பின் மூலமாகவும், நிலைத்தன்மையின் மூலமாகவும், முதல்—அதாவது ஆரம்ப ஈர்ப்பை—தங்களிலிருந்து விலக்கிவிடுபவர், அதன் மூலம் மற்ற அனைத்தையும் ஒரே நேரத்தில் முடிவுக்குக் கொண்டுவருகிறார். அதிகப் பசி உணவைத் தவிர்ப்பதன் மூலம் ஒழிப்பதற்கு; விபச்சாரத்தை தெய்வீக அன்பாலும் எதிர்காலத்திற்கான ஏக்கத்தாலும்; பேராசையை ஏழைகள் மீதான இரக்கத்தின் மூலமும்; கோபத்தை அனைவரிடமும் காட்டும் கருணை மற்றும் அன்பின் மூலமும்; உலகியல் துக்கத்தை ஆன்மீக மகிழ்ச்சியின் மூலமும்; விரக்தியைப் பொறுமையின் மூலமும், தேவன் முன் நிலைத்தன்மையும் நன்றியுணர்வும்; வீண் பெருமை – நற்பண்புகளை இரகசியமாகப் பயிற்சி செய்வதாலும், நொறுங்குண்ட இருதயத்துடன் இடைவிடாமல் ஜெபிப்பதாலும்; கர்வம் – தற்பெருமை கொண்ட பரிசேயனைப் போல யாரையும் கண்டிக்காமலும் இகழாமலும், மாறாக தன்னை எல்லோரிலும் கடைப்பட்டவராகக் கருதுவதாலும். இவ்வகையில், மனமானது மேற்கூறிய அனைத்துப் பற்றுகளிலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட்டு, கடவுளிடம் உயர்ந்த பிறகு, புனித ஆவியின் வாக்குறுதியைப் பெற்றதால், இங்கேயே ஒரு ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கையை வாழத் தொடங்குகிறது; மேலும், இந்த உலகத்தை விட்டுப் பிரிந்து, பற்று அற்ற தன்மையுடனும் உண்மையான அறிவுடன், புனித மற்றும் தெய்வீகத் திருத்துவத்தின் ஒளியில், தெய்வீக தேவதையுடன் சேர்ந்து, நித்தியமாக ஒளிர்ந்து நிலைத்திருக்கிறது.

12. ஆன்மா, மேலே கூறப்பட்டபடி, மூன்று பகுதிகளைக் கொண்டது; ஏனெனில் அதற்குள் மூன்று ஆற்றல்கள் உள்ளன: சிந்தனை, கோபக்குணம் மற்றும் இச்சைக்குணம். கோபக்குணத்தில் அன்பும் கருணையும், இச்சைக்குணத்தில் தூய்மையும் கற்புநெறியும் இருந்தால், சிந்தனை தூய்மையானதாகிறது. ஆனால், பாசங்களில் மனித வெறுப்பும், ஆசைகளில் கட்டுப்பாடற்ற தன்மையும் இருந்தால், புத்தி இருண்டதாகிறது. உணர்ச்சிகள் அதற்குக் கீழ்ப்படிந்திருக்கும்போது, புத்தி ஆரோக்கியமானதாகவும், தூய்மையானதாகவும், ஒளிமயமானதாகவும் இருக்கிறது; அது கடவுளின் படைப்புகளுக்கு இடையிலான உறவுகளை ஆன்மீக ரீதியாகத் தியானித்து, புனிதமும் பேறுமான திருத்தூய்மைத் திருத்தொகுப்பிற்கு உயர்த்தப்படுகிறது. அதேபோல், ஒருவர் அனைவரையும் நேசித்து, யாரிடமும் குறை கூறாமல், எந்தப் பழிவாங்கும் எண்ணமும் கொள்ளாமல் இருக்கும்போது, எரிச்சல் என்பது இயற்கையுடன் இணக்கமாக இருக்கிறது. மேலும், சுயக்கட்டுப்பாடு, பணிவு மற்றும் பேராசையின்மை ஆகியவற்றின் மூலம், அது இச்சைகள்—அதாவது, இறைச்சி இன்பம், ஆதாயத்திற்கான ஏக்கம், மற்றும் நிலையற்ற புகழுக்கான ஏக்கம் ஆகியவற்றை—அழிக்கும்போது, ஆசை இயற்கைக்கு உண்மையாகிறது; ஏனெனில் விருப்பத்திற்கு மூன்று வகைச் சாய்வுகள் உண்டு: ஒன்று இறைச்சி இன்பங்கள் பால், அல்லது வெற்றுப் புகழ் பால், அல்லது செல்வத்தின் கவர்ச்சி பால் – மேலும் பகுத்தறிவுக்கு முரணான இந்தச் சாய்வின் காரணமாக, ஒருவர் கடவுளையும் கடவுளின் கட்டளைகளையும் புறக்கணிக்கிறார், தனது சொந்த மேன்மையை மறந்துவிடுகிறார், அண்டை வீட்டார் மீது கசப்புணர்ச்சி கொள்ளச் செய்கிறது, எண்ணங்களை மங்கச் செய்கிறது, மேலும் சத்தியத்தின் பால் பார்வையை உயர்த்துவதைத் தடுக்கிறது. ஆனால், மேலே கூறப்பட்டபடி, யார் ஒருவர் மிக உயர்ந்த சிந்தனை நிலையை அடைந்திருக்கிறாரோ, அவரே இங்கேயே பரலோக ராஜ்யத்தின் முன்னோட்டத்தைப் பெறுகிறார்; கடவுளை நேசிப்பவர்களுக்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட பேரின்பத்தை எதிர்பார்த்து, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கையை வாழத் தொடங்குகிறார்; கிறிஸ்துவின் கிருபையினால், தகுதியற்ற நாமும் அதற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படலாம்.

13. எந்தவொரு நற்பண்பின் முழுமையான பரிபூரணத்தையும், தன் வாழ்நாள் முழுவதும், செயல்திறனுடனும் மனசாட்சியுடனும் முயற்சி செய்து அதைப் பெற அயராது உழைக்காத ஒருவரால் அடைய முடியாது என்பதை உணர்வது அவசியம். இது பிச்சை கொடுப்பது, ஜெபம், அன்பு அல்லது எந்தவொரு முக்கியப் புண்ணியங்களான—தைரியம், விவேகம், பிரம்மச்சரியம் மற்றும் நீதியுக்கும் பொருந்தும். – இந்த நற்பண்புகளைப் பயிற்சி செய்ய இடைவிடாமல் உழைக்கும் அதே வேளையில், மற்றவர்களை மகிழ்விக்கும் ஆசை, வெற்றுப் புகழ் போன்ற ஆரோக்கியமற்ற நோக்கங்களை அவற்றுடன் இணைத்து, அவற்றின் மதிப்பையும் முக்கியத்துவத்தையும் குறைத்துவிடவோ அல்லது அழித்துவிடவோ கூடாது என்பதில் ஒருவர் கவனமாக இருக்க வேண்டும். மேலும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒருவன் எப்போதும் நற்பண்புகளை விவேகத்துடன் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் – அது அனைத்து நற்பண்புகளுக்கும் மேலானது, ஒரு ராணி போன்றது, மேலும் நற்பண்புகளின் நற்பண்பு ஆகும்.

14. குணத்தில் சிறந்து விளங்கவும், பாவத்தைத் தவிர்க்கப் பாடுபடவும் விரும்பும் அனைவரும், ஆன்மா உடலை விட ஒப்பற்ற முறையில் மேலானது போலவே, ஆன்மாவின் குணங்களும்—குறிப்பாக கடவுளின் பெயரால் அழைக்கப்படும் மற்றும் அவரைப் பின்பற்றும் குணங்கள்—உடலின் குணங்களை விட மேலானவை என்பதை உணர்வது அவசியமாகும்; ஆत्मாவின் தீமைகள், அவற்றின் விளைவுகளிலும் மற்றும் அவை ஈர்க்கும் தண்டனைகளிலும் உடலின் தீமைகளை விட மிகவும் கடுமையானவை மற்றும் தீங்கு விளைவிப்பவை , இருப்பினும் இது ஏன் பலரின் புரிதலுக்கு எட்டுவதில்லை என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. குடிப்பழக்கம், விபச்சாரம், திருட்டு மற்றும் இவை போன்ற தீமைகளை—இத்தகைய தீமைகளைப் பலர் வெளிப்படையாக வெறுக்கிறார்கள்—அவர்கள் தடுக்கவும், அஞ்சவும், தவிர்க்கவும் செய்கிறார்கள்; ஆயினும், ஆன்மாவின் தீமைகளான பொறாமை, கசப்பு, ஆணவம், வஞ்சகம், மற்றும் அனைத்து தீமைகளுக்கும் மூலமான பணப்பற்று போன்ற மிகத் தீவிரமான தீமைகளை அவர்கள் அலட்சியத்துடன் பார்க்கிறார்கள்.

5. எட்டு பிரதான உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தைப் பற்றி, பொதுவாக

1. எல்லாத் தீமைகளும் எட்டு எண்ணங்களிலிருந்து பிறக்கின்றன என்பதை அறிந்துகொள்: அளவற்ற பசி, விபச்சாரம், பணத்தாசை, கோபம், அபகீர்த்தியான துக்கம், மனச்சோர்வு, வீண் பெருமை, மற்றும் கர்வம். இவைதான் ஒவ்வொரு நபருக்கும் எதிராகப் போர் தொடுக்கின்றன.

2. உங்களைப் பொறுத்தவரை, 'அதிக பசியின்மையை' வெல்ல விரும்பினால், சுயக்கட்டுப்பாட்டை நேசியுங்கள், தேவபயபக்தி கொண்டிருங்கள் – நீங்கள் அதை வென்றுவிடுவீர்கள்.

3. நீங்கள் 'விபச்சாரத்தை' வெல்ல விரும்பினால், எச்சரிக்கையையும் சுயக்கட்டுப்பாட்டையும் நேசியுங்கள், எப்போதும் மரணத்தைப் பற்றி சிந்தியுங்கள், ஒருபோதும் ஒரு பெண்ணுடன் உரையாடாதீர்கள் – நீங்கள் வெற்றி பெறுவீர்கள்.

4. நீங்கள் 'பேராசையை' வெல்ல விரும்பினால், எளிமையையும் சிக்கனத்தையும் நேசியுங்கள்.

5. நீங்கள் 'கோபத்தை' வெல்ல விரும்பினால், சாந்தத்தையும் பெருந்தன்மையையும் வளர்த்துக் கொள்ளுங்கள், மேலும் யூதர்கள் நம் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவுக்கு எவ்வளவு தீங்கு செய்தார்கள் என்பதை மனதில் கொள்ளுங்கள்; இருப்பினும் அவர், மனிதனை நேசிக்கும் ஒரு கடவுளாக, அவர்கள் மீது கோபமடையாமல், மாறாக அவர்களுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்து, இவ்வாறு கூறினார்: 'பிதாவே, இவர்களை மன்னியும்' இந்தப் பாவத்திற்காக: 'ஏனெனில் அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்று அறியாமல் செய்கிறார்கள்' (லூக்கா 23:34).

6. நீங்கள் காலத்திற்கு முந்திய 'துயரத்தை' வெல்ல விரும்பினால், தற்காலிகமான எதன் மீதும் ஒருபோதும் துயரப்படாதீர்கள்; ஆனால் ஒரு வார்த்தையால் காயப்பட்டாலோ, அல்லது கலக்கமடைந்தாலோ, அல்லது அவமதிக்கப்பட்டாலோ, துயரப்படாதீர்கள், மாறாக, களிகூருங்கள். நீங்கள் பாவம் செய்யும்போது மட்டும் துயரப்படுங்கள்; ஆனால் அப்போதும், நீங்கள் விரக்தியில் விழுந்து அழிந்துவிடாதபடி மிதமாக இருங்கள்.

7. நீங்கள் 'மனச்சோர்வையும்' வெல்ல விரும்பினால், ஒருவித கைவினைப் பணியை மேற்கொள்ளுங்கள், அது சிறிது காலத்திற்கு மட்டுமாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது படியுங்கள், அல்லது அடிக்கடி பிரார்த்தனை செய்யுங்கள்.

8. நீங்கள் 'ஆணவத்தை' வெல்ல விரும்பினால், புகழ்ச்சி, கௌரவங்கள், நல்ல ஆடைகள், கௌரவமான இடம் அல்லது சிறப்புச் சலுகைகளை விரும்பாதிருங்கள்; மாறாக, விமர்சிக்கப்படுவதையும், அவமதிக்கப்படுவதையும், உங்கள் பற்றிப் பொய்கள் பரப்பப்படுவதையும் நேசியுங்கள்: மேலும் எந்தப் பாவியை விடவும் அதிகப் பாவியாக இருந்ததற்காக உங்களை நீங்களே கண்டியுங்கள்.

9. நீங்கள் 'கர்வத்தை' வெல்ல விரும்பினால், நீங்கள் என்ன செய்தாலும், அது உங்கள் சொந்த உழைப்பாலோ அல்லது உங்கள் சொந்த வலிமையாலோ சாதிக்கப்பட்டது என்று சொல்லாதீர்கள்; ஆனால் நீங்கள் நோன்பு நோற்றாலும், ஜாக்கிரதையாக விழித்திருந்தாலும், நீங்கள் வெறும் தரையில் உறங்கினாலும், சங்கீதங்களைப் பாடினாலும், அல்லது பல நமஸ்காரங்கள் செய்தாலும், இது கடவுளின் உதவியாலும், கடவுளின் பாதுகாப்பின் கீழும் செய்யப்பட்டது என்றும், என் சொந்த பலத்தினாலோ அல்லது என் சொந்த முயற்சிகளாலோ அல்ல என்றும் சொல்லுங்கள்.

1. அதிகப்படியான உண்ணலுக்கு எதிரான போராட்டம்

1. ஒரு துறவி இறைச்சிக்கு ஏங்கக்கூடாது, மேலும் மயக்கமடையும் வரை மது அருந்தக்கூடாது: இல்லையெனில் உங்கள் மனம் மந்தமாகிவிடும், மேலும் உங்கள் உலகியல் கவலைகளுக்கு முடிவே இருக்காது.

2. ஒரு இளம் துறவியின் நல்ல வாழ்க்கையின் அடையாளங்கள், ஒயின் மற்றும் அதீத பேச்சிலிருந்து அடக்கமாகவும் விவேகமாகவும் விலகி இருப்பதாகும். இவற்றை நேசிப்பவர் ஒரு நல்ல வாழ்க்கையில் இறுதிவரை நிலைத்திருக்க மாட்டார்.

3. உங்கள் சகோதரர் நீண்ட காலமாகக் குடித்து வந்தாலும், அவர் மயங்கும் வரை மதுவைக் குடிக்கக் கட்டாயப்படுத்தாதீர்கள்; ஏனெனில், ஒரு கப்பலைக் கட்ட அதிக காலம் ஆகும், ஆனால் ஒரே அடியில் அது நொறுங்கிவிடும்.

4. மாம்ச இன்பத்தை விரும்புகிறவன் தனக்குத் தானே பல துன்பங்களைக் கொண்டுவருகிறான்; ஆனால் நீடிய சகிப்புத்தன்மை உடையவர்கள் இரட்சிக்கப்படுவார்கள்.

5. உணவைத் தவிர்த்து, கர்த்தருக்கு நன்றி செலுத்துவோரைக் கண்டனம் செய்வதைவிட, கர்த்தருக்கு நன்றி செலுத்தி, கர்த்தரிடத்தில் உண்பது நல்லது.

6. ஒருவனுடைய கையிலே பந்தி ஆயத்தமாயிருக்கும்போது, நீ அப்பத்தைச் சாப்பிடுக; ஆனால், உன் சகோதரனைக் கண்டிக்காதே; ஏனெனில், உன் கண்டிப்பினால், நீ உன் சகோதரனைப் பட்சிக்கும்வனாகிறாய்.

7. விசுவாசத்தில் உறுதியாக இரு, கர்த்தருக்கு முன்பாக உனக்குப் பரிமாறப்படும் எதையும் உண்ணு. நீ உண்ண விரும்பாத ஒன்றை மற்றவர்கள் உண்ணவும் கர்த்தருக்கு ஸ்தோத்திரம் செலுத்தவும் விரும்பும்போது, அதை மேசையிலிருந்து அகற்றாதே.

8. நீங்கள் உணவிற்கு அமர்ந்தால், ஒரு மனிதனைப் போல உண்ணுங்கள், ஒரு முட்டனைப் போலச் சுற்றிப் பார்க்காதீர்கள்.

9. ஒரு சகோதரர் கூறினார்: 'மாமிசத்தை உண்ண மறுப்பது எந்தவிதமான அருவருப்பு காரணமாகவும் அல்ல: ஏனெனில் "தேவன் சிருஷ்டித்தவை யாவும் நல்லவை, ஒன்றும் தள்ளப்பட வேண்டியதில்லை" (1 தீமோ. 4:4); ஆனால், "முட்டனுக்கு இனிப்புப் பொருள் பயனற்றது" (நீதி. 19:10) என்று எழுதப்பட்டிருப்பதால், ஒரு துறவி விலங்குகளின் மாமிசத்தை உண்பது புத்திசாலித்தனமற்றது.'

10. துண்டுகள் (மீதமுள்ளவை) பரிமாறப்படும்போது, அவற்றை வெறுத்து ஒதுக்காதீர்கள்; ஏனெனில் ஆண்டவர் தம்முடைய சீடர்களுக்கு மீதமுள்ள துண்டுகளைச் சேகரித்துக்கொள்ளும்படி கட்டளையிட்டார், 'ஒன்றும் பாழாகாதபடிக்கு' (யோவான் 6:12).

11. ஒருவன் திராட்சைப் பழச்சாறு குடித்து மயங்குவது அவனுக்கு அவப்பெயர் தரும்; பலரைக் கண்ட எனக்கு, ஒரு குடிப்பவனைப் போன்றவன் யாரும் இல்லை என்று தெரிந்தது.

12. விரதம் மாமிசத்தைச் சோர்வடையச் செய்கிறது, ஆனால் அதிகப் பசி மனதை மந்தமாக்குகிறது.

13. துறவியே, உன்னை அடக்கி, உன் மாம்சத்தைக் கட்டுப்படுத்து; இல்லையெனில் நீ வெளியேற்றப்படுவாய்.

14. உங்கள் மாம்சத்தில் பாடுபடுங்கள், அப்பொழுது நீங்கள் தேவனுக்காகப் பலன் கொடுப்பீர்கள்.

15. ஓ துறவியே, சகோதரர்களின் சபைகளில் சமாதானத்தைக் காண விரும்புகிறாயா? சகோதரர்களின் பொது உணவில் திருப்தி அடையுங்கள்; 'உன் உடலுக்குக் குணமும், உன் எலும்புகளுக்குப் புத்துயிருமாக இருக்கும்' (நீதிமொழிகள் 3:8), உன் ஆத்துமாவிற்கு எந்தத் தீங்கும் ஏற்படாது. 'ஆனால் நீ தேன்குடுவங்களையும் கிண்ணங்களையும் நோக்கினால், பின்பு பாம்பு கடித்தது போல வேதனைப்படுவாய்' (நீதிமொழிகள் 23:31).

16. தன் வயிற்றுக்காக இரையைத் துரத்தும் சிங்கம் பிடிபட்டுவிடுகிறது; மேலும், தன் வயிற்றின் இன்பத்திற்காக பேராசை கொண்டவன் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்கிறான்.

17. மிகுந்த உணவு மனதை மந்தமாக்கும், ஆனால் முறையான சுயக்கட்டுப்பாடு அதைத் தூய்மைப்படுத்தும்.

18. குடிப்பவனும் சீற்றமுள்ளவனும் தன் சகோதரர்களின் உள்ளங்களைக் கிளர்ச்சியூட்டுகிறான், அவனுடனே வெட்கக்கேடும் இருக்கிறது.

19. மாலை நேரங்களில் குடிக்கும் மனிதன் செய்யவும் சொல்லவும் கூடாததைச் செய்துவிட்டு, காலையில் மனந்திரும்புகிறான்; ஆனால் மீண்டும் மதுவைக் கண்டால், அதேபோலவே நடந்துகொள்கிறான்.

20. உன்னுடன் இருக்கும் நண்பர்கள் உன்னைக் குடிக்கத் தூண்டினாலும், மயக்கமடையும் அளவுக்கு மது அருந்தாதே: ஏனெனில், மது உன்னை வென்றுவிடுமானால், உன்னைத் தூண்டியவர்களே உன்னால் முதலில் வழிதவறிப் போவார்கள்.

21. பேராசை கொண்டவன் தன் வயிற்றை உணவால் நிரப்புவதற்காகப் பாடுபட்டுத் துன்புறுகிறான், சாப்பிட்ட பிறகும் ஜீரணிக்கையில் அவதிப்படுகிறான்; ஆனால், அடக்கமே ஆரோக்கியத்தையும் தெளிவையும் கொண்டுவருகிறது.

22. பேராசை கொண்ட துறவி பல விஷயங்களைப் பற்றி கவலைப்படுகிறார், ஆனால் அளவறிந்து உண்ணும் துறவி வயலில் உள்ள மான் போன்றவர்.

23. துறவியே, உன் வயிற்றுக்காகக் கவலைப்படாதே, அப்போது நீ அமைதியைக் காண்பாய்.

24. காட்டிலுள்ள எல்லா மரங்களும் ஒரு நெருப்பைத் திருப்திப்படுத்தப் போதுமானவை அல்ல; அவ்வாறே, எவ்வளவு திருப்திப்படுத்தினாலும் மாம்சம் அடங்காதது.

25. குடிகாரப் புல்லாண் தனக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட ஆடுகளைப் பராமரிக்க மாட்டான், மேலும் தூக்கக் கலக்கத்தில் இருப்பவன் தானே காட்டு மிருகங்களுக்கு இரையாகிவிடுவான். ஏனெனில், 'குடிகாரனின் கைகளில் முட்கள் முளைக்கும்' (நீதிமொழிகள் 26:9), ஆனால், அளவறிந்து வாழ்பவனின் ஆன்மா தேவனைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கும்.

26. அடக்கமே பொறுமையின் நற்பண்பு.

27. மற்றவர்களை மகிழ்விப்பதற்காக போதை ஏறும் வரை ஒயின் அருந்தாதே; ஏனெனில், நீ குடித்துக் கிடப்பதை அவர்கள் கண்டபோது நீ பெரும் அவமானத்திற்குள்ளாவாய்.

28. நீங்கள் அப்பத்தை உண்டு திருப்தியடைந்தீர்கள்! உங்களுக்கு உணவளித்த தேவனுக்கு மகிமை செலுத்துங்கள். மேலும், உங்கள் உடலைச் சிறிதளவிலேயே திருப்திப்படுத்த விரும்பினால், உங்களுக்குப் பலமளித்த தேவனுக்கு மகிமை செலுத்துங்கள், மேலும் அனைவர் முன்னிலையிலும், 'நான் இன்னின்ன பகுதி அப்பத்தை உண்ணவில்லை' என்று சொல்லாதீர்கள். – இதனால் உங்களுக்கு என்ன பயன்? – உண்ணுபவர்களையும் நன்றி செலுத்துபவர்களையும் நீங்கள் வெறுமனே கண்டிக்கவில்லையா?

29. ஒரு பேராசை கொண்ட துறவி, நோன்பை ஒரு துக்க காலமாகக் கருதுகிறார், ஆனால் அடக்கமுள்ளவர் நோன்பிருந்தாலும் கூட சோகமாகத் தெரிவதில்லை.

30. அளவுக்கு மீறிய விரதம் இருப்பது புகழ்ச்சிக்குரியதல்ல என்று நான் நம்புகிறேன்; அதேபோல், முறையான விரதத்தைக் கைவிடுவதும் நன்மை பயக்காது. மருத்துவர் பரிந்துரைத்த உணவிலிருந்து நீண்ட காலம் விலகி இருப்பது சோர்வுக்கும், சேவைக்கான பலக்குறைவுக்கும் வழிவகுப்பது போலவே, உணவில் அளவுக்கு மீறி ஈடுபடுவதும் கண்டனத்திற்கு வழிவகுக்கிறது. இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: 'இப்போதே வயிறார உண்ணுகிறவர்களே, ஐயோ! ஏனெனில், நீங்கள் பசியுடன் இருப்பீர்கள்' (லூக்கா 6:25). மேலும், அளவுக்கு மீறியவர், மிதமின்மையால், இறைச்சி சார்ந்த இச்சைகள் में விழுந்துவிடுகிறார். ஆகையால், ஒருவர் உடலை இறைவனுக்குப் பிரியமான மற்றும் முறையான விதத்தில் ஆள வேண்டும்.

31. புத்துணர்ச்சி பெற்ற பிறகு (உணவு அருந்திய பின்), அறைகளைச் சுற்றித் திரியாதீர்கள், மாறாக உங்கள் சொந்த அறையிலேயே மௌனமாக இருங்கள்; ஏனெனில், சாத்தான் திராட்சை ஒயின் மூலம் பலரைத் தவறான வழியில் வழிநடத்தியுள்ளார். எனவே, புத்துணர்ச்சி பெற்ற பிறகு, மற்றவரின் அறையில் இருப்பது பொறுப்பற்ற தன்மையையும் ஒழுக்கக்கேட்டையும் காட்டுகிறது. அத்தகைய ஒன்றுகூடல்களில், ஆன்மாக்கள் பாவத்திற்குள் விழுகின்றன, குறிப்பாக மடாலயத் தலைவரின் அதிகாரம் செயலிழந்து காணப்படும்போது. ஏனெனில், தேவபயத்தினால் தன் மனதைக் கட்டுப்படுத்த விரும்பாதவன், பயனற்ற செயல்களிலிருந்து தன்னைத் தடுக்க மனிதப் பயத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டியுள்ளது; அதுபோலவே, ஒரு அடிமை தன் எஜமானனின் கடுமையான கட்டுப்பாட்டின் கீழ் தூய்மையாக இருக்கிறான்.

32. எளிமையான மற்றும் அவசியமான உணவை உண்ணுங்கள், 'விருந்து, குடிப்பழக்கம் மற்றும் இவ்வுலகின் கவலைகளால்' உங்கள் மனம் மந்தமாகிவிடாதபடிக்கு (லூக்கா 21:34). ஏனெனில், அத்தகைய விருப்பங்களால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவர்கள், வேசித்தனத்தை வேசித்தனமாகவோ, விபச்சாரத்தை விபச்சாரமாகவோ கருதுவதில்லை; மேலும், கடவுளை அறியாத புறஜனங்கள் செய்வதிலிருந்து அவர்கள் விலகுவதும் இல்லை; மாறாக, அவர்கள் பயமின்றி இவை அனைத்தையும் செய்கிறார்கள்; சேற்றில் புரளும் பன்றிகளிலிருந்து எந்த வகையிலும் வேறுபடுவதில்லை; அவர்கள் சட்டத்தையும், தீர்க்கதரிசிகளையும், பாவத்தின் சட்டமற்ற தன்மையை அழிக்க அவதரித்த கர்த்தராகிய இயேசுவையும் நினைப்பதில்லை. ஆகையால், உங்கள் மனம் ஆவிக்குரிய வரங்களைப் பெற இயலாததாகிவிடாதபடி, மாம்சத்திற்கும் திராட்சை ரசத்திற்கும் அடிமையாகிவிடாதீர்கள்.

33. குளியல், குடி அல்லது அதிக அளவு இறைச்சி உண்பதில் ஈடுபடாதீர்கள், முக்கியமான விஷயங்களில் பாவம் செய்து சமாளிக்க முடியாத ஆபத்துகளில் சிக்கிக்கொள்ளாதபடி.

34. தங்கள் விருப்பங்களுக்கும் மாம்ச இச்சைகளுக்கும் தங்களை அடிமைகளாக்கிக் கொண்ட சுய இன்பப் பிரியர்களின் ஆலோசனையைக் கேட்காதிருங்கள்.

35. அதிகமாகச் சாப்பிடுவதும் அதிகமாகக் குடிப்பதும் அந்த நேரத்தில் மட்டுமே இனிமையானவை; அடுத்த நாள், அவை மனதை அமைதியின்மையாலும் சோம்பலாலும் விட்டுச் செல்கின்றன.

36. ஒரு துறவி, முதலில் மௌனத்தையும் சுயக்கட்டுப்பாட்டையும் நேசிக்காவிட்டால், ஒரு இடத்தில் நீண்ட காலம் தங்கமாட்டார், மன அமைதியையும் அடையமாட்டார். ஏனெனில், மௌனம் அமைதியையும் இடைவிடாத ஜெபத்தையும் கற்பிக்கிறது, அதே சமயம் சுயக்கட்டுப்பாடு மனதை சிதறாமல் வைத்திருக்கிறது. இறுதியாக, இதை அடைந்தவர்கள் இதயத்தின் அமைதியான நிலையை எதிர்பார்க்கலாம்.

37. வயிற்றின் திருப்தியால் மயங்காதிருங்கள், 'கெட்ட நடத்தையுள்ள திராட்சைப் பழத்தால் குடிவெறியாடாதிருங்கள்' (எபே. 5:18). ஒரு காரியத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் உங்களுக்குப் பயனளிக்காது: தேவனுடைய சித்தத்தை நிறைவேற்றுவது.

38. ஒருவர் தனது மாம்சத்திற்கு எவ்வளவு தூரம் அடிபணிகிறாரோ, அவ்வளவு தூரம் அவர் தனக்குத்தானே தீங்கு விளைவித்து, தன்னுள் காமவிருப்பங்களைப் பெருகிக்கொள்கிறார், இறுதியில், உடலின் தீய பழக்கங்களால் சுமக்கப்பட்ட ஆன்மா, மலடாகிவிடுகிறது. ஆகவே இரட்சகர் கூறுகிறார்: 'உங்கள் இருதயங்கள் அறுபானத்திலும், கள்ளுண்டதிலும், இவ்வுலகத்தின் கவலைகளிலும் பாரமாகாதபடிக்கு எச்சரிக்கையாயிருங்கள்' (லூக்கா 21:34). அதனால்தான் திருத்தூதர் கூறுகிறார்: 'நான் என் உடலை அடக்கி ஆளுகிறேன்; வேறொருவருக்குப் போதித்துவிட்டு, நானே தகுதியற்றவனாகிவிடக் கூடாது' (1 கொரி. 9:27). – இருப்பினும், யாராவது தன்னைக் கர்த்தருடைய பணிக்குக் கட்டாயப்படுத்திக் கொண்டால், அதே அளவில் அவனுடைய உடல் வலிமையடைகிறது, அவனுடைய ஆத்துமாவும் அறிவொளி பெறுகிறது. ஒரு மல்யுத்த வீரர் மல்யுத்தக் கலையில் தனது உடலைப் பயிற்றுவிப்பதற்காகத் தொடர்ந்து உடற்பயிற்சிகளுக்கு நேரம் ஒதுக்குவது போல, இறையியல் துறவியும் ஒவ்வொரு நற்செயலையும் பயிற்சி செய்ய வேண்டும், அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல: 'நீங்கள் தேவபக்தியில் உங்களைப் பயிற்றுவித்துக் கொள்ளுங்கள்' (1 தீமோ. 4:7–8).

2. காமத்திற்கு எதிரான போராட்டம்

1. காமமுடைய மனிதன், பெண்களைச் சந்திக்கும்போது, மகிழ்ச்சியடைந்து அவர்களின் அழகால் ஈர்க்கப்படுகிறான்; அவர்களின் உடல் கவர்ச்சி அவனைப் பைத்தியமாக்குகிறது, அவர்களின் முக அழகைக் கண்டு அவன் மகிழ்கிறான், அவர்களின் உடல்வாகின் நேர்த்தி அவனை மயக்குகிறது, மேலும் பெண்களுடன் உரையாடும்போது இன்பத்தில் கரைந்து போகிறான்; தான் கண்டதை நினைவு கூரும்போது, பெண்களின் முகங்கள், அவர்களின் உணர்ச்சிமிகுந்த வெளிப்பாடுகள், அவர்களின் மயக்கும் புன்னகைகள், அவர்களின் கண்களின் அசைவுகள், அவர்களின் ஆடைகளின் நேர்த்தி, அவர்களின் புகழ்ச்சி வார்த்தைகள் மற்றும் அவர்களின் உதடுகளின் சுழிப்பு ஆகியவற்றைத் தன் மனதில் தெளிவாகப் படம்பிடித்து, காமத்துடன் கனவு காண்கிறான். அவனுக்கு ஆண்களின் சம்சரம் சலிப்பூட்டுகிறது; ஆனால் பெண்களைப் பார்க்கும்போது, அவன் முகம் பிரகாசிக்கிறது, மேலும் அவன் தன் சேவைகளை வழங்க அங்குமிங்கும் ஓடித்திரிகிறான்; அப்போதுதான் அவனுக்குப் பாட ஒரு குரலும், ஒரு நகைச்சுவையான கருத்தைச் சொல்லும் திறனும், சிரிக்கவும், தன்னை ஒரு பொழுதுபோக்கு மற்றும் இனிமையானவனாக வெளிப்படுத்தவும் முடிகிறது.

2. உங்கள் கண்கள் இங்கும் அங்கும் அலைந்து திரிய விடாதீர்கள், மற்றவரின் அழகை உற்று நோக்காதீர்கள், இல்லையெனில் உங்கள் பகைவர் உங்கள் கண்களாலேயே உங்களைக் கீழறுத்துவிடுவார்.

3. அலைகண் துறவியின் வீழ்ச்சி. அலைகண் அதைப் பின்தொடர்பவருக்குப் பெரும் துயரத்தை ஏற்படுத்துகிறது. உங்கள் கண்களை அலைவதிலிருந்து நீங்கள் தடுக்காவிட்டால், நீங்கள் தூய்மையின் நேரான பாதைகளில் நடக்க மாட்டீர்கள்.

4. நீங்கள் அடக்கத்தைக் காதலித்தால், காம என்ற அசுரனை அடக்குவீர்கள்.

5. தன் உடலின் மாம்சத்தை வளர்ப்பவன், தீய காம விருப்பங்களை வளர்க்கிறான்; மேலும் அவனுக்குள் வெட்கக்கேடான எண்ணங்கள் ஓயாது.

6. தன் கண்களை அடக்குபவன் ஒளியைக் காண்பான்; ஆனால் தன் பார்வையை அலையவிடுபவன் தனக்கு ஒரு சுமையை ஏற்றுக்கொள்கிறான். ஏனெனில், 'தீயுணர்வின் பறவை தீயிராத மனதைக் கெடுக்கிறது' (ஞானம் 4:12) என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

7. உணர்ச்சியால் தூண்டப்பட்டு, உங்கள் கண்கள் வீண் விஷயங்களைப் பார்க்க அனுமதித்தால், உடனே அவற்றைத் தடுத்து நிறுத்துங்கள்; இல்லையெனில், மாம்ச இச்சையின் அவமானத்தில் நீங்கள் விழ நேரிடும்.

8. மாம்சம் தூண்டப்படும்போது, உங்கள் உடலைத் தொடாதீர்கள், இல்லையெனில் அது இன்னும் அதிகமான கிளர்ச்சியைத் தூண்டிவிடும்.

9. துறவியே, உன்னைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இரு; பெண்களைச் சந்திக்கும்போது எச்சரிக்கையாக இரு.

10. உடலை அரிக்கும் பாம்பிடமிருந்து ஓடு; ஆன்மாவை அரிக்கும் பெண்ணிடமிருந்து இன்னும் அதிகமாக ஓடு.

11. ஒரு பெண்ணின் அழகில் மனதைப் பதிப்பவன், தன் ஆன்மாவில் அவளுடைய அழகின் மீதான ஆசையை விதைக்கிறான்; மேலும், அவள் வீட்டின் வாசலில் தாமதிப்பவன் பனிக்கட்டி மீது நடப்பவன் போல இருக்கிறான்; ஏனெனில், சோதனை மிக அருகில் இருக்கிறது.

12. ஒரு பெண் துணையாக இருக்கும்போது, இரண்டு மல்யுத்த வீரர்கள் ஒரு துறவியைப் போன்றவர்கள். ஆனால், நிதானமுள்ள மனிதன் ஆதாயத்தைச் சேர்ப்பான், அதே சமயம் அவனே கொள்ளையடிக்கப்பட மாட்டான்.

13. உங்கள் செவியை வெட்கக்கேடான வார்த்தைகளுக்குச் சாய்க்காதீர்கள், அப்பொழுதுதான் உங்கள் மனம் தீட்டுப்படாது. 'கண்களுக்குப் புகை எப்படி' (நீதிமொழிகள் 25:20), அப்படியே வெட்கக்கேடான வார்த்தையும் ஆன்மாவுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும்.

14. விபச்சாரத்தின் ஆவி உங்களைத் துன்புறுத்தினால், அதைக் கண்டித்துச் சொல்லுங்கள்: 'நாற்றம் நிறைந்தவனே, அசுத்தத்தின் அசுரனே, கர்த்தர் உன்னை அழித்துவிடுவானாக.' ஏனெனில், 'மாம்சத்தின்படி நடப்பதாகிய சித்தம் தேவனுக்கு விரோதமாயிருக்கிறது' (ரோமர் 8:7) என்று சொன்னவரை நாம் அறிவோம்.

15. தூய்மையையும் கற்பையும் நேசிக்கும் ஒவ்வொருவரும் தேவனுடைய ஆலயமாக மாறுகிறார்கள்.

16. 'தேவனுடைய ஆலயத்தை யாராவது அழித்தால், தேவன் அவனை அழித்துவிடுவார்' (1 கொரி. 3:17) என்று புனித வேதாகமம் கூறுகிறது. விபச்சாரத் தீயசக்தியை ஒரு நாயைப் போல எதிர்க்குங்கள்; அத்தகைய எண்ணங்களால் எந்த வகையிலும் இழுத்துச் செல்லப்பட ஒப்புக் கொள்ளாதீர்கள்; ஏனெனில், ஒரு சிறு தீப்பொறியில் இருந்து பல தீக்கங்குகள் எழுவது போல, ஒரு தீய எண்ணத்தில் இருந்து தீய விருப்பங்கள் பெருகுகின்றன. சேற்றின் துர்நாற்றத்தை அகற்றுவதை விட அதிகமாக, அவற்றின் நினைவுகளை அகற்றப் பாடுபடுங்கள்.

17. மணம் நிறைந்த நறுமணம் மூக்கின் உணர்வை எவ்வாறு மகிழ்விக்கிறதோ, அவ்வாறே தூய ஆவியும் தூய்மையில் மகிழ்ந்து ஒரு மனிதருக்குள் வாசம் செய்கிறார்.

18. பன்றி சேற்றில் புரள்வதில் எவ்வாறு இன்பம் காண்கிறதோ, அவ்வாறே பேய்களும் விலைமாதுடனும் அசுத்தத்திலும் இன்பம் காண்கின்றன.

19. தூய்மையில் பெரிய ஒளி, மகிழ்ச்சி, சமாதானம் மற்றும் பொறுமை வசிக்கின்றன; ஆனால் விபச்சாரத்தில் துக்கம், மனச்சோர்வு, அடங்காத தூக்கம் மற்றும் அடர்த்தியான இருள் வசிக்கின்றன.

20. ஓ துறவியே, கிறிஸ்துவின் அன்பில் தூய்மையை நேசி; அது ஒரு மரவேலை செய்பவனுக்கு உளி இருப்பது போல உன் வாழ்க்கைக்குப் பொருத்தமானது.

21. காமத்தால் வாடிக்கொண்டிருந்த ஒரு துறவி, பிசாசை நோக்கி, 'சாத்தானே, இருளில் நீங்குக! நான் தகுதியற்றவனாக இருந்தாலும், நான் கிறிஸ்துவின் உடலாங்கங்களைத் தரித்திருக்கிறேன் என்பது உனக்குத் தெரியாதா?' என்று கண்டித்தார். உடனே அந்தப் பேராவல் நின்றது (யாரோ ஒரு விளக்கை அணைத்தது போல); அதைக் கண்டு அவன் தனக்குள் வியந்து, ஆண்டவரை மகிமைப்படுத்தினான்.

22. ஏன் இத்தகைய பொறுப்பற்ற முறையில் அலங்கரித்துக்கொள்ள விரும்புகிறீர்கள்? அப்போஸ்தலன் என்ன சொல்கிறார் என்று கேளுங்கள்: 'இளம்பருவத்தின் இச்சையை விட்டு விலகுங்கள்' (2 தீமோ. 2:22). நீங்கள் எத்தகைய எதிரனுடன் போராடுகிறீர்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதா? மற்றொரு ஆன்மாவிற்கு வலையாக இருப்பது எவ்வளவு கொடியது என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதா? இத்தகைய காரியங்களைச் செய்பவர்களுக்கு எத்தகைய அழுகையும் சீரழிவும் காத்திருக்கிறது என்பதை நீங்கள் எப்படிக் கருத்தில் கொள்ளத் தவற முடியும்? வெளிப்புற மனுஷன் நன்கு உடையணிந்திருந்தாலும், ஆன்மாவின் வாசஸ்தலம் அசுத்தமாக்கப்பட்டிருந்தால், அவனது அழகு சீக்கிரமாகவே அழிவுக்குள்ளாகிவிடும் என்பதை உங்களுக்குத் தெளிவுபடுத்த விரும்புகிறேன். ஆனால் நீங்கள் அக அழகு பெற்றால், அந்த அழகிலிருந்தும், அந்த ஒளியிலிருந்தும், வெளிப்புற மனுப்பிலும் ஒரு பிரகாசம் வெளிப்படும், அத்தகைய அழகு நித்தியமானது!

23. தன் ஆடைகளை அணிந்து, தன் வயிற்றை நிரப்பிக்கொள்ளும் மனுஷன் நிந்தையைப் பெருகப் பெறுவான்; ஆனால் நிதானமுள்ள மனுஷன் தன் சத்துருக்களுக்குப் பயங்கரமானவன்.

24. வேலையில் இருக்கும்போது, காம உணர்வு உங்களைத் தொந்தரவு செய்தால், ஜெபிப்பதற்காக உங்கள் கைகளை உயர்த்துவதில் சோம்பல் அடையாதீர்கள், மேலும் விசுவாசத்தின் ஜெபம் உங்களுக்காக நிற்கும்.

25. அது உங்களை அடக்குவதற்கு முன்பு உங்கள் உள்ளத்தில் உள்ள காமத்தை அடக்குங்கள், ஏனெனில் அதற்கு இணங்குபவர்களை அது நரகத்தின் ஆழங்களுக்குள் இட்டுச் செல்கிறது.

26. சமாதானத்தையும் பரிசுத்தத்தையும் (தூய்மை) நேசியுங்கள், அப்பொழுது கர்த்தராகிய தேவனுடைய முகத்தைக் காணத் தகுதியுள்ளவர்களாக எண்ணப்படுவீர்கள்.

27. சகோதரனே, கேலி செய்வதைத் தவிர்த்திடு, அது உன்னை வெட்கமற்றவனாக ஆக்கிவிடாதபடிக்கு; ஏனெனில் வெட்கமின்மை என்பது ஒழுக்கக்கேட்டின் தாய்.

28. குடிப்பவர்களுக்குரிய அறைக்குள் செல்லாதீர்கள், இல்லையெனில் திடீரென கற்பு எனும் செல்வத்தை இழந்துவிடுவீர்கள்.

29. உன் உட்ககுள் காமம் மூண்டெழும்போது, அணைக்க முடியாத நெருப்பையும், முடிவில்லாத புழுவுகளையும் நினைக்கவும்; அப்பொழுது உன் உறுப்புகளின் எரிவு உடனடியாகத் தணியும். இல்லையெனில், நீ சோர்வடைந்து, அதனால் வெல்லப்பட்டு, பாவத்தை அறிக்கை செய்ய வருவாய். பாவ அறிக்கையின் துயர நெருப்பு உன்னைப் பற்றிக்கொள்ளும். மேலும், பாவம் செய்வதிலேயே பழகி, பாவத்தை அறிக்கை செய்துகொண்டே இருப்பாய். ஆரம்பத்தில், இந்த விருப்பத்தின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் கடுமையாக இருக்க முயற்சி செய்யுங்கள், அதனால் அது உங்களை வென்றுவிடாமல் இருப்பீர்கள் – மேலும் போராட்டத்தில் அதற்குத் தோல்வியளிப்பதற்குப் பழகிவிட மாட்டீர்கள். ஏனெனில் பழக்கம் என்பது இரண்டாவது இயல்பு. இன்பத்தில் மூழ்கும் பழக்கம், சுயக்கட்டுப்பாட்டை வளர்த்துக் கொள்ள உங்களை ஒருபோதும் அனுமதிக்காது. அது எப்போதும் உருவாக்கி அழித்து, பாவம் செய்து பாவமன்னிப்புப் பெற்றுக்கொண்டே இருக்கும். நீங்கள் தாக்கப்படும்போது உங்கள் எச்சரிக்கையைக் கைவிடுவதற்குப் பழகிக்கொண்டால், உங்கள் கையெழுத்துப் பிரதியில் என்றென்றும் பொறிக்கப்படும் எழுத்து 'மனந்திரும்புதல்' என்பதாகவே இருக்கும். விருப்பத்திற்கு வெற்றி விட்டுக்கொடுப்பதற்குப் பழகியவர் எப்போதும் தனது மனசாட்சியால் கண்டிக்கப்படுகிறார்; அவன் எல்லா நேரங்களிலும் துக்கமாக இருக்கிறான், மற்றவர்களின் முன்னிலையில் ஒரு மகிழ்ச்சியான முகத்தை வெளிப்படுத்தினாலும், தன் மனசாட்சியின் கண்டனம் காரணமாக உள்ளுக்குள் சோர்வடைகிறான். ஏனெனில், காமத்தின் பொதுவான விதி, அதில் ஈடுபடுபவர்களுக்குத் துயரமான சோகத்தைக் கொண்டுவருவதே ஆகும். ஆகையால், உங்கள் முழு ஆன்மாவோடும் கவனமாக இருங்கள், எப்போதும் தேவனை உங்களுக்குள் நிலைத்திருக்கச் செய்யுங்கள்.

30. உங்களைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள், மேலும் உங்கள் இறவா மணமகனைத் துணிவுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் சந்திப்பதற்காக, மரணம் வரை உங்களைத் தூய்மையாகக் காத்துக்கொள்ளப் பாடுபடுங்கள். கற்புநெறியைக் கௌரவிக்கவும்; அது உங்களைப் பரலோக மாளிகைக்குள் வழிநடத்திச் செல்லும். அதனால்தான் திருத்தூதர் கூறினார்: 'நான் உங்களை ஒரு கணவருக்கே மணமுடித்து வைத்தேன், ஒரு கன்னிகையாக கிறிஸ்துவிடம் உங்களை அர்ப்பணிக்க' (2 கொரி. 11:2).

31. உங்கள் உடலைப் பாவத்திலிருந்து காத்துக் கொள்ளுங்கள், படைப்பாளருக்கு முன்பாகக் குற்றவாளியாக நிற்காதபடிக்கு; ஏனெனில், நாம் நம்மைக் கர்த்தருக்கு ஒரு காணிக்கையாக அர்ப்பணித்துக்கொண்டோம், ஆகையால் நம்முடைய சொந்த உடல்களின்மேல் நமக்கு அதிகாரமில்லை, மேலும் அந்தக் காணிக்கையை நம்முடைய சொந்த விருப்பப்படி திரும்பப் பெறவும் முடியாது. ஒருவர் கடவுளுக்கு நேர்ந்துகொண்டு, ஆண்டவருக்கு ஒரு காணிக்கை செலுத்தி, குருவும் அந்தக் காணிக்கையை ஏற்றுக்கொண்டு அதைக் கோவிலில் வைத்திருந்தால், அந்தக் காணிக்கையைச் செலுத்தியவர் பின்னர் மனந்திரும்பினாலும், அது ஆண்டவருக்குச் செலுத்தப்பட்ட பிறகு அதைத் திரும்பப் பெறும் அதிகாரம் அவருக்கு இல்லை; அவன் அதை இரகசியமாகத் திருட முயன்றால், தன் சொத்தை எடுத்துக்கொண்டவன் என்ற குற்றச்சாட்டிலிருந்து விடுபடமாட்டான், மாறாக, புனிதத்தை மீறியவன் என்ற குற்றத்திற்காகத் தண்டனை அனுபவிப்பான். அதேபோல், தங்கள் ஆன்மாக்களைக் கடவுளுக்கு அர்ப்பணித்தவர்களுக்குத் தங்கள் சொந்த உடல்களின் மீது இனி அதிகாரம் இல்லை.

32. தீய ஆலோசனையைக் குறித்து எச்சரிக்கையாயிருங்கள். ஏனெனில், நற்பண்பிலிருந்து வழிதவறியவர்கள், தாங்கள் மட்டும் ஒழுக்கமற்ற வாழ்வில் மூழ்கிக் கிடக்காமல் இருப்பதற்காக, மற்றவர்களையும் வழிதவறச் செய்ய முயற்சிப்பது அடிக்கடி நடக்கிறது. அவர்கள் தங்களைக் கீழ்ப்படிபவர்களைக் கற்புநெறியிலிருந்து விலக்கி, பாவத்தில் மூழ்கடிக்கவே, தந்திரமான வார்த்தைகளால் பேசுகிறார்கள். தாங்களே விழுந்துவிட்டு, மீண்டும் எழுவதை மறுப்பது மட்டுமல்லாமல், மற்றவர்களையும் வேண்டுமென்றே சோதனையில்—அழிவிற்கும் சீரழிவிற்கும்—இழுக்கிறார்கள். மேலும் சாத்தான் அவர்களைக் கொக்கியில் உள்ள எறும்பாகப் பயன்படுத்துகிறான். 'அவர்களுடைய தொண்டைகள் திறந்த கல்லறைகள்', 'அசுத்த இச்சைகள்'க்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டவை (ரோமர் 3:13; ரோமர் 1:26). அவர்களைக் குறித்து எச்சரிக்கையாயிருங்கள், அவர்கள் தங்கள் மிருதுவான வார்த்தைகளால் உங்களை எரித்துவிடாதபடிக்கு.

33. தாழ்மையுடன் பரிசுத்தத்தை (தூய்மையை)ப் பாதுகாப்பவர்கள் பேறு பெற்றவர்கள்! – ஆனால், எதிரியின் தூண்டுதல்களுக்கு இணங்கி, (இந்த விஷயத்தில்) அமைதியை அடைய யாரும் நம்ப வேண்டாம்: ஏனெனில், அவர்கள் எந்த வெட்கக்கேடான செயல்களையும் செய்யாவிட்டாலும், இந்தத் துன்புறுத்துபவர் காம எண்ணங்கள் மற்றும் இன்பங்கள் மூலம் அவர்களைப் பிணைக்கைதியாகப் பிடித்துக் கொள்வார். அத்தகைய நிலையில், அவர்கள் ஒரு மனைவியை அறிந்திருக்காததால், எதிரி அவர்களுக்குள் தாங்கள் கன்னிகையாக இருக்கிறோம் என்ற எண்ணத்தை ஊட்டுகிறான், அதே சமயம் அவர்களின் முழு உடலும் காமத்தின் அசுத்தத்தால் நிரம்பியுள்ளது. இவ்வாறு, அவர்கள் பாவத்திலிருந்து விடுபட்டவர்கள் என்று தற்பெருமை பேசும்படி எதிரி அவர்களைத் தூண்டுகிறான், அதே சமயம் அவன் அவர்களை 'கல்லீரல் திரட்சியாலும் கசப்புத் திரட்சியாலும்' நிரப்புகிறான் (உபாகமம் 32:32),

34. திராட்சை ரசத்தில் ஈடுபடவோ அல்லது பெண்களுடன் நேரத்தைச் செலவிடவோ கூடாது என்பது சொல்லாமலேயே விளங்கும்; ஏனெனில் இது நற்பண்புக்கு எவ்வளவு அந்நியமானது என்பதை ஒவ்வொருவரும் தாமே தெளிவாகக் காண முடியும். மேலும், பேய்களின் தந்திரங்களிலிருந்து ஒருவர் தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டியது இந்த ஒரு விஷயத்திலிருந்து மட்டுமல்ல, ஆண்களுடன் செய்யும் பெண்மைக்குரிய உரையாடல்களையும் தவிர்க்க வேண்டும், ஏனெனில் அவை காம இன்பத்தைத் தூண்டி ஆன்மாவை அழிவுக்கு இட்டுச் செல்லக்கூடும். – நாம் பெண்களைச் சந்திப்பதைத் தவிர்ப்பது, அவர்களை வஞ்சகர்களாகக் கருதுவதால் அல்ல, மாறாக, பெண்களுடன் சந்தித்துப் பேசுவதன் மூலம், எதிராளி நம்மை எளிதில் வீழ்த்தி, தேவனுடைய கட்டளைகளை மீறும்படி நம்மைத் தூண்ட முடியும் என்பதால் ஆகும். ஆனால் நாம், வஞ்சக ஆவிகளின் தந்திரங்களுக்கு எதிராக எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் நம்மைக் காத்துக் கொள்ள வேண்டும், நமது நம்பிக்கையை பரிசுத்த ஆவியானவரின் முழுமையான கவசம் மற்றும் வல்லமையின் மீது வைக்க வேண்டும். பகைவனுக்கு எதிராக ஒரு கதவை மூடி, ஆனால் அவனுக்கு வேறு இரண்டு கதவுகளைத் திறந்துவிட்டு, தன்னைப் பாதுகாப்பாகக் கருதுபவன் தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக் கொள்கிறான். இல்லை; ஒருவர் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும், மேலும் சாக்குப்போக்குகளைத் தேடுபவர்களுக்கு எந்தச் சாக்குப்போக்கையும் கொடுக்கக்கூடாது.

35. கற்புநெறிக்குரிய குணம் குறித்து அலட்சியமாக இருக்காதீர்கள், ஆனால் உங்களுள் பரிசுத்தத்தை (தூய்மையை) பாதுகாக்க உங்கள் முழு வலிமையுடனும் பாடுபடுங்கள், ஏனெனில் இதற்காகவே நீங்கள் உலகைத் துறந்தீர்கள். உங்கள் கன்னித்தன்மையைப் பாதுகாத்திடுங்கள், அப்போதுதான் பரிசுத்த ஆவியானவர் உங்களுள் குடியிருப்பார். அவமானகரமான விருப்பங்களையோ அல்லது அற்பமான அரவணைப்புகளையோ பொருட்படுத்தாதிருங்கள்; உங்களைத் தூய்மையாகக் காத்துக் கொள்ளுங்கள், உள்மனதில் பாவத் தீ பற்றத் தொடங்கினால், பரிசுத்தத்தை நாடி அதில் அவருக்கு ஊழியம் செய்யும்வர்களை நேசிக்கும் கர்த்தரிடம் கண்ணீரால் ஜெபித்து அதை அணைத்துவிடுங்கள். – ஒரு நேர்மையான மனதில் கற்பு என்பது ஒரு விலைமதிப்பற்ற புதையல். நீங்கள் அதை நேசித்தால், கர்த்தரால் மகிமைப்படுத்தப்படுவீர்கள், மேலும் எல்லா காரியங்களிலும் நீங்கள் செழித்து வளர்வீர்கள்.

36. உனக்குள் மாம்சத்தின் போராட்டம் எழும்போது, அஞ்சாதே, மனந்தளர்ந்துவிடாதே. அவ்வாறு செய்வதால், நீ உனக்கு விரோதமான சத்துருவைத் தைரியப்படுத்திவிடுவாய், அவன் உனக்குள் வஞ்சக எண்ணங்களை விதைக்கத் தொடங்குவான், 'உன் காமத்தை நீ திருப்திப்படுத்தாதவரை உனக்குள் இருக்கும் நெருப்பை அணைக்க முடியாது' என்று கூறிக்கொண்டே. ஆனால் 'கர்த்தருக்காகப் பொறுமையுடன் காத்திருங்கள்'; உங்கள் கண்ணீருடன் உங்கள் ஜெபத்தை அவருடைய கிருபையின்முன் ஊற்றுங்கள், அவர் உங்களைக் 'கேட்பார்', மேலும் 'விஷயங்களின் குழியிலிருந்து' உங்களை 'மேல் தூக்குவார்', அது, அசுத்தமான எண்ணங்களிலிருந்தும், 'சேற்றினின்று வரும் குழப்பத்திலிருந்தும்' அதாவது, வெட்கக்கேடான கற்பனைகளிலிருந்தும் விடுவிக்கப்படும், மேலும் உங்கள் 'கால்களை' பரிசுத்தத்தின் (தூய்மையின்) 'பாறையின்' மீது 'நிலைநிறுத்துங்கள்' (சங். 39: 1–3), அப்பொழுது அவரிடமிருந்து உங்களுக்கு வந்த உதவியை நீங்கள் காண்பீர்கள். ஆகவே, நிலைத்திருங்கள்; உங்கள் எண்ணங்கள் தளர்ந்து போகாதிருக்கட்டும், படகிலிருந்து தண்ணீரை அள்ளும்போது சோர்ந்து போகாதிருங்கள்: ஏனெனில் வாழ்வின் துறைமுகம் அருகில் உள்ளது. 'நீங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, அவர், "இதோ, நான் இருக்கிறேன்" என்பார்' (ஏசா. 58:9). ஆனால், மரணத்திற்கும் மனம் தளராமல் பாவத்திற்கு எதிராகப் போராட நீங்கள் உண்மையிலேயே தயாராக இருக்கிறீர்களா என்பதைக் காண அவர் காத்திருக்கிறார். ஆகவே, மனந்தளர்ந்து போகாதீர்கள்; தேவன் உங்களைக் கைவிடமாட்டார். அவர் உங்கள் போராட்டத்தைக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறார்; பரிசுத்த தூதர்களின் முகங்களும், அசுரப் படைகளும் அதைக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கின்றன. தூதர்கள் வெற்றியாளருக்கு கிரீடம் சூட்டத் தயாராக இருக்கிறார்கள்; அசுரர்கள் தோல்வியுற்றவர்களை வெட்கத்திற்குள்ளாக்கத் தயாராக இருக்கிறார்கள். ஆகவே, விழித்திருங்கள். உங்கள் சொந்த (தேவதூதர்களின்) இருதயத்தை வருத்தப்படுத்தாதீர்கள், அந்நியருக்கு (அசுத்த ஆவிகளுக்கு) மகிழ்ச்சியளிக்கவும் வேண்டாம்.

37. தேவனுடைய கண்களுக்கு முன்பாக ஒன்றும் மறைந்திருக்கவில்லை. 'அவர் பார்க்கமாட்டார்' என்று கூறிப் பகைவன் உங்களை வஞ்சிக்க விடாதீர்கள். நீங்கள் தேவனுடைய பாதங்களுக்கு முன்பாக நிற்கிறீர்கள். இதைப் புறக்கணிக்காதீர்கள். ஏனெனில், 'சொர்க்கம் எனக்கு சிங்காசனமும், பூமி என் பாதபீடமுமாயிருக்கிறது' என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது (அப்போஸ்தலர் 7:49).

38. ஆசைகள் நம்மைத் தாக்குவதும், நாம் அவற்றுக்கு எதிராகப் போராட வேண்டியிருப்பதும் ஒரு துரதிர்ஷ்டம் அல்ல; ஆனால், நம்மை நாமே இன்பத்தில் மூழ்கடித்து, நமது எதிரிகள் முன் வீழ்வது ஒரு பேரழிவு. ஆகவே, உள் ல் எரியும் காமத்தை எதிர்த்து நில்லுங்கள், அணைக்க முடியாத நெருப்பை நீங்கள் தவிர்ப்பதற்காக. ஏனெனில், ஒரு ஆசை உங்களை ஒருமுறை வென்றுவிட்டால், அது பின்வாங்காது, மாறாக உங்களை இன்னும் அதிகமாகத் தாக்கும். ஆகவே, நீங்கள் தேவனுடைய முகத்தின் மகிமையிலிருந்து பறிக்கப்படாதபடி விழித்திருங்கள்.

39. நாம் குடிப்பதைத் தவிர்ப்போம்; முடிந்தவரை பெண்களின் சம்சாரத்தைத் தவிர்ப்போம்: ஏனெனில் ஒரு பெண்ணின் வார்த்தை இதயத்தில் ஒரு 'கட்டு' போன்றது (நீதிமொழிகள் 7:21), அதைக் கவனிக்கிறவன் வெட்கக்கேடான ஐக்கியத்திற்குள் ஈர்க்கப்படுகிறான்.

40. நிலையற்ற இன்பங்களால் வலைபடாதபடி கவனமாக இருங்கள், இல்லையெனில் நித்திய ஜீவனை இழந்துவிடுவீர்கள். நீங்கள் ஒரு வியாபாரியாக அழைக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள்; முழு விழிப்புடன் இருங்கள், இல்லையெனில் உங்கள் முத்துக்களை இழந்துவிடுவீர்கள், பகைவன் உங்கள் புதையலைத் திருடி, உங்கள் சரக்குக் கப்பலை அதன் பொருட்களுடன் மூழ்கடித்து, நீங்கள் வெறுங்கையுடன் வீட்டிற்குத் திரும்பிவிடுவீர்கள். மாம்சத்தின் அசுத்தங்களிலிருந்து தங்களைத் தூய்மையாகக் காத்துக் கொள்பவர்கள் தேவனுக்கு முன்பாக என்ன மகிமையைப் பெறுகிறார்கள் என்பதை அறிந்த சத்துரு, எண்ணங்களைக் கொண்டு அவர்களுக்கு எதிராகக் கடுமையான போரை நடத்துகிறான். அந்த எண்ணங்களால் அவர்கள் சிக்கிக்கொண்டு, எதிர்கால மகிமையை இழந்துவிட வேண்டும் என்பதே அவனது நோக்கம். மேலும், அசுத்தமான எண்ணங்களை நிராகரிக்கும் ஒரு ஆன்மாவைக் கண்டால், அவன் அதை அடிக்கடி தாக்குவதில்லை, ஆனாலும் அதிலிருந்து முற்றிலுமாகப் பின்வாங்குவதும் இல்லை. மாறாக, அவன் ஒரு சிறு உந்துதல் கொடுத்தவுடனேயே கதவு உடனடியாகத் திறக்கப்படும் இடத்திற்குச் செல்கிறான்; மேலும் தனக்கு எந்த எதிர்ப்பும் காட்டாத ஒருவனிடம், மிகவும் அசுத்தமான விருப்பங்களால் உடலையும் ஆன்மாவையும் அவன் களங்கப்படுத்துகிறான்; இறுதியாக, அவனுக்கு ஒரு நல்ல ஆலோசகரைப் போல, 'இப்படி உன் மாம்சத்தைக் கொடுமைப்படுத்துவதை விட, நீ வெளியே சென்று ஒரு துணையைத் தேடிக்கொள்வது உனக்குச் சிறந்தது' என்ற எண்ணத்தை அவன் அவனுக்குள் விதைக்கிறான். ஆனால், அப்படிப்பட்ட எதுவும் நிதானமுள்ளவர்களை அணுகுவதில்லை. ஆகையால், உன்னைக் குறித்து எச்சரிக்கையாயிரு, அப்படிப்பட்ட எதுவும் உனக்கு நேராதபடிக்கு.

41. தேவனுக்கு முன்பாக வாக்குக் கொடுத்ததை நினைத்து, உங்கள் பரிசுத்தத்தை (தூய்மையை) காத்துக் கொள்ளுங்கள், அப்பொழுது நீங்கள் கர்த்தருக்கு முன்பாகக் கிருபை பெறுவீர்கள். 'விபச்சாரத்தை விட்டுத் தப்பி ஓடுங்கள்' என்ற வார்த்தைகளுக்குச் செவிகொடுங்கள் (1 கொரி. 6:18). – விபச்சாரம் என்ன ஒரு கடுமையான பாவம் என்பதை நீங்கள் அறிய விரும்புகிறீர்களா? இதோ: பாலைவனத்தில் பாம்புகளால் கொல்லப்படாதவர்கள், மீதியான் தேசத்தில் விபச்சாரத்தால் தாழ்த்தப்பட்டார்கள். இருப்பினும், நீங்கள் பாவத்தில் வீழ்ந்துவிட்டால், உங்கள் வீழ்ச்சியிலேயே நிலைத்திருக்காதீர்கள், மேலும் தேவனுடைய நீண்டகால சகிப்புத்தன்மையையும் அவருடைய இரக்கத்தையும் புறக்கணிக்காதீர்கள். 'மரணம் தாமதியாமல் வரும் என்பதை நினைவில் கொள்' (சிர். 14:12). தேவனுடைய கைகளிலிருந்து உங்களால் தப்பிக்க முடியாது என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். ஆகவே, கவனக்குறைவாக இருக்காதீர்கள், ஆனால் நீங்கள் வழிதவறியதற்காக மனந்திரும்பி, அழுது, புலம்புங்கள்; ஏனெனில் நாம் நமது வீழ்ச்சியை மறந்தாலும், நம்மைப் படைத்த தேவன் ஒவ்வொருவரின் செயல்களையும் அறிந்திருக்கிறார்.

42. கவனக்குறைவாக இருக்காதீர்கள், மாறாக எதிரிக்கு எதிராக உறுதியாக நில்லுங்கள், மேலும் எதிரி உங்களை அழிக்க நுழையும் வழக்கமான பிளவைத் தடுங்கள், அதனால், எளிதான வழியைக் காணாமல், அவன் வெறுங்கையுடன் செல்லும்படி செய்யுங்கள். மேலும், ஓட்டையை அடைப்பது என்பது, ஆன்மாவிற்குள் நன்மையும் தீமையும் நுழையும் புலன்களைப் பாதுகாப்பதாகும்—அதாவது, பார்வை, செவிப்புலன், நாக்கு, தொடுதல் மற்றும் சுவை—மேலும், ஒருவரின் எண்ணங்கள் செல்லக்கூடாத இடங்களுக்குச் செல்ல அனுமதிக்காமல் இருப்பதாகும். தங்கள் ஆதிக்கத்தால் பூமியைப் பாழாக்கிய ராட்சதர்களையும், தேவன் பெருவெள்ளத்தால் ஒரு நொடியில் அவர்களை பூமியின் முகத்திலிருந்து அழித்ததையும் நினைவில் கொள்ளுங்கள்; அவர்களுடைய வலிமை அவர்களுக்கு எந்தப் பயனும் அளிக்கவில்லை. சோதோம் மற்றும் கோமோரா தேசத்தைக் கவனியுங்கள், அதன் குடிலர்களின் பாவங்களின் காரணமாக அது எப்படி அழிக்கப்பட்டது; மேலும், அவற்றின் ஆடம்பரமோ அல்லது பெருமையோ அவற்றுக்குப் பயனளிக்கவில்லை. ஆகவே, திடீர் மரணம் நம்மையும்கூடத் தாக்காதபடி, மேலும் நாம் இவ்விடத்திலிருந்து பெரும் கண்டனத்திற்குள்ளாகாமல் வெளியேறும்படி, நமது சொந்த இரட்சிப்பைக் குறித்து நாம் கவனமாயிருப்போமாக.

43. உனக்குள் தீய மற்றும் அசுத்தமான விருப்பங்களை ஊட்டும் ஒருவனுக்குச் சொல்: 'ஓ, சத்தியத்தின் எதிரியே! உன் விருப்பத்தை நீ நிறைவேற்றுவதற்காக நான் என்னை நானே அவமதித்துக் கொள்ள வேண்டுமா? சீர்கெட்ட உன்னைப் போன்றவர்களிடம் செல். நீ ஒரு பன்றிக்கூட்டத்தைக் கேட்டாய்! அவற்றுடன் மூழ்கிப் போ. என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் என் சொந்த விருப்பங்களுக்கு அடிமையாக இருக்க மாட்டேன். கடந்த காலத்தால் எனக்குப் போதும்; இக்கணத்திலிருந்து நான் சத்தியத்தில் என் கவனத்தைச் செலுத்துவேன், மேலும் உம்முடைய வழக்களிலிருந்து என்னை முழுமையாக விடுவிக்கும்படி என் தேவனை மன்றாடுவேன். அவர் எனக்குப் பரிசுத்த ஆவியைத் தந்தார், நான் அவரை வருத்தப்படுத்தினேன்; அவர் எனக்குத் தூய்மையான ஆத்துமாவையும் உடலையும் தந்தார், நான் அவற்றை அசுத்தப்படுத்தினேன்." என் பிரியமானவரே, உங்களில் அத்தகைய விருப்பங்களை ஊட்டும் ஒருவனுக்கு இவ்வாறு பேசுங்கள்.

44. புனிதர்களில் ஒருவர் கூறினார்: 'விபச்சாரம் ஒரு நாயைப் போன்றது; அதை நீங்கள் தடவினால், அது உங்களை விட்டு விலகாது, ஆனால் அதை விரட்டினால், அது ஓடிவிடும்.' உங்களைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள், உங்கள் உயிரைப் புறக்கணிக்காதீர்கள். ஒரு சிறிய இன்பத்திற்காக உங்கள் உழைப்பின் பலனை அழித்துவிடாதபடிக்கும், அசுத்தத்திற்காக உங்கள் செயல்களின் வெகுமதியை இழந்துவிடாதபடிக்கும், அசுத்தத்திற்காக மௌனம், ஜாக்கிரதை, விரதம் மற்றும் பிற நற்பண்புகளுக்கான வெகுமதியை அழித்துவிடாதபடிக்கும் எச்சரிக்கையாக இருங்கள்; தனது சம்பாத்தியத்தைத் துளையுள்ள பையில் வைக்கும் மனிதனைப் போல இருக்காதீர்கள். – கர்த்தருக்குப் பயப்படுதலால் உங்களைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள்.

45. ஒளிவீசும் அழகைக் கொண்ட ஒரு பெண்ணுடன் நீங்கள் உரையாடும்போது, உங்கள் மனதில் காமம் குறுக்கிடாதபடி உங்கள் கண்களைக் காத்துக்கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில் அப்போது நீங்கள் நீண்ட நேரம் பேசத் தொடங்குவீர்கள், உங்கள் வார்த்தைகள் உணர்ச்சிப்பூர்வமான தீவிரத்துடன் இருக்கும்; மேலும், உங்கள் உதடுகளால் தூய்மையைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, உங்கள் ஆன்மாவில் நீங்கள் காமத்திற்கு அடிபணிந்து, அதிலேயே முற்றிலும் மூழ்கியிருப்பீர்கள் என்பது தெரியவரும். ஆகவே, அத்தகைய சந்திப்பு உங்களுக்கு நேரிடும்போது, உரையாடலைக் குறைத்து மௌனத்தை நாடுவது நல்லது. ஏனெனில், மறைநூல் கூறுகிறது: 'அவள் தன் பல வார்த்தைகளால் அவனை வஞ்சிக்கிறாள்' (நீதிமொழிகள் 7:21). இவ்வகையான அடிக்கடி நிகழும் உரையாடல்கள் ஆன்மாவுக்குச் சிறிய தீங்கல்ல.

46. தன் காம இச்சையை வெறுப்பவனை ஒரு விலைமாது நேசிக்க முடியாது, ஆனால் 'ஒருவன் தன் இனத்தினிடமே பற்றுகொள்கிறான்'.

47. உங்கள் காமத்தை வெல்வதற்கான வழிகளைத் தேடுங்கள்; ஏனெனில் இது உங்கள் சொந்த முயற்சிகளுக்கு விடப்பட்டுள்ளது.

48. இச்சையிலிருந்து தப்பிக்க, முதலில் அடிக்கடி தெளிந்த மனதுடன் ஜெபிப்பதும், பின்னர் மனதிற்கும் தூய எண்ணங்களுக்கும் கட்டுப்பாட்டை விட்டுக்கொடுப்பதும் ஒரு புகலிடம் ஆகும். ஆவியினுடைய மரியாதைக்குரிய நிலைக்கு ஒவ்வாத இழிவான வார்த்தைகளைப் பேசாமல், கர்த்தர் தவறாத நியாயாதிபதி என்ற உறுதியுடன் இருக்க வேண்டும். விழிப்புணர்வும், தீர்ப்பு குறித்த எதிர்பார்ப்பும் உள்ளுணர்வுகளை அழித்து, வளர்ந்து வரும் காமத்தை வற்றிப்போகச் செய்யும்; மேலும் அத்தகைய ஆன்மாவில் அமைதி நிலவும் (காம உணர்வுகள் தணியும்).

49. நீங்கள் தூய்மையாக இருந்தால், உங்கள் அடக்கத்தைப்பற்றி தற்பெருமை பேசாதீர்கள், ஆனால் இறுதிவரை உங்கள் பாதுகாவலராக இருக்க இறைவனிடம் பணிவுடன் பிரார்த்தியுங்கள். ஏனெனில், ஒரு திராட்சைத் தோட்டத்தில் காவலரின் கவனக்குறைவால் நான்கு கால் விலங்குகள் திடீரெனப் புகுந்து பழங்களை அழிப்பது அசாதாரணமானதல்ல.

50. நீங்கள் படுக்கைக்குச் செல்லும்போது, அவசியத்திற்கு அதிகமாக விரிப்பை விரிக்காதீர்கள்; ஏனெனில், ஆறுதல் இயற்கையாகவே உங்கள் உடலைத் தூண்டி, காமத்தின் தீக்கங்குகளை மிகவும் தூண்டக்கூடும்.

51. இரட்சகருக்கான ஒரு திருத்தலமாகத் தன் உடலைக் காத்து, தகுதியற்ற செயல்களால் தன் ஆன்மாவை அவமதிக்காமல், கர்த்தருக்குப் பிரியமானவராகத் திகழ்பவர் பாக்கியவானாகிறார். அருவருப்பான மற்றும் வெட்கக்கேடான செயல்களை வெறுத்து, கர்த்தருக்குப் பிரியமான ஒரு ஜீவபலியாகத் தன்னை அர்ப்பணித்தவர் பாக்கியவானாகிறார்.

52. தன் செயல்களால் துன்புறுத்துபவனை (சாத்தான்—ஆத்துமாக்களின் கொடுங்கோலன்) கண்டித்து, காமத் தீயின் செருகுக்கு அஞ்சாதவன் பாக்கியவானாகிறான்; ஏனெனில், அவன் ஆத்துமா பரிசுத்த ஆவியானவரின் பனியினால் நீர் பாய்ச்சப்படும்.

53. உங்கள் உழைப்பின் பலன்களை (வீண் எண்ணங்களை) திருட முற்படுபவர்களுக்கு எதிராக நீங்கள் வீராப்புடன் போராடினால், யாரும் ஏதேனும் தந்திரத்தால் கீழிருந்து ஊர்ந்து வந்து உங்களைக் கீழே இழுத்துவிடாதபடி (ஒரு காம எண்ணம்) கவனமாக இருங்கள். ஆனால் உங்கள் எண்ணங்களை ஒழுங்காக வைத்திருங்கள் (விழிப்புடன் இருங்கள்), ஒருவேளை உங்களுக்குச் சாதகமான காற்றை நீங்கள் அடையாளம் காணத் தவறிவிடக்கூடாது என்பதற்காக; உங்கள் உபகரணங்களையும் தயாராக வைத்திருங்கள், அப்போதுதான் கப்பலை வாழ்க்கை என்ற துறைமுகத்திற்குள் செலுத்தி அதைக் காப்பாற்ற முடியும்.

54. தன் தோட்டத்தில் அத்திமரத்தை நட்டு, அதன் பழத்தை யாராவது கவனிக்காமல் விடுவாரா? ஆகவே, தூய்மையையும் கற்பையும் காப்பதில் அதிகக் கவனம் தேவை. – அல்லது, ஒரு பாம்பு கடித்த பிறகும், அதன் குகையை நெருங்காமல் கவனமாக இருப்பவர் யார்? கடித்த பிறகு, அவர் மீண்டும் அதன் குகையில் கையை வைத்தால், அவர் மீண்டும் கடிக்கப்படுவார்; அப்படியானால், அவரது மரணத்திற்கு யார் காரணம்? விஷ ஜந்துவா, அல்லது தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளத் தவறிய மனிதனா? – கூறப்பட்டதை நன்கு புரிந்துகொள்.

55. ஒரு துறவி ஒரு பெண்ணுடன் பழகுவது தீங்கு விளைவிக்கும். உனக்குள் இன்னும் மாம்சத்தின் எண்ணம் ஏதேனும் இருந்தால், கன்னிகையின் அருகே செல்லவே வேண்டாம். பெண்களுடன் மது அருந்தி நேரத்தைச் செலவிடும் ஒரு துறவி, தன்னைத் தானே நெருப்பில் வீழ்த்துபவனைப் போலவே இருக்கிறான். ஒரு மலை ஆடு பொறியில் இருந்து தப்பிப்பதைப் போல, அவர்களைச் சந்திப்பதிலிருந்து தப்பி ஓடு.

56. உங்கள் உடலின் தூய்மையைக் காக்கவும். நீங்கள் அதை கிறிஸ்துவின் அன்புக்காகப் பேணினால், ஒவ்வொரு நற்பண்பிலும் எளிதில் சிறந்து விளங்க முடியும். உங்களில் வசிக்கும் பரிசுத்த ஆவியானவர், உங்கள் தேவாலயத்தைத் தூய்மையின் நறுமணமும் நீதியான சித்தமும் கொண்டு நிரப்புகிறீர்கள் என்பதில் உங்களைக் கண்டு மகிழ்வார் – மேலும் ஒவ்வொரு நற்செயலிலும் உங்களைப் பலப்படுத்துவார். மேலும், நற்பண்பிலும் தெய்வீகத் தூய்மையிலும் வெற்றிபெற, உங்களுக்குப் பின்வரும் மூன்று உதவிகள் உள்ளன: வயிற்றின் மற்றும் நாவின் அடக்கம், மற்றும் கண்ணின் கட்டுப்பாடு. இவை மூன்றும் கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும். உதாரணமாக, நீங்கள் முதல் இரண்டைக் கடைப்பிடித்தாலும், உங்கள் பார்வையை அலைபாயாமல் கட்டுப்படுத்தத் தவறினால், நீங்கள் நீடித்த தூய்மையை அடைய மாட்டீர்கள். உடைந்த நீர்க்குழாய் நீரைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள முடியாதது போல, அலைகண் கொண்ட பார்வையும் தூய மனதைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள முடியாது. 'அந்நியரின் அழகை நோக்காதே' (சிர். 9:8) – உங்கள் மனம் தேவ பயத்தில் நிலைத்திருக்கட்டும் (ஏசா. 118:120).

57. ஒரு துறவி தன் உடலையும் கால்களையும் மிகுந்த அக்கறையுடன் கழுவக்கூடாது. உடல் மற்றும் உடைகளின் அழகில் இன்பம் தேடுபவர்கள் தங்கள் சொந்த இன்பங்களைத் தேடுவதைப் போலவே, பக்திநெறிக் துறவி அதன் எதிர்மாறானதைச் செய்வதன் மூலம் தன் எதிர்ப்பாளர்களுக்கு எதிராக நிலைகொள்கிறார்.

58. பரிசுத்தத்திற்கும் (தூய்மை) அசுத்தத்திற்கும் இடையிலான போராட்டம் ஒரு சிறிய விஷயமல்ல. அசுத்தத்தில் நமக்கு உதவுபவர்கள் இந்த எண்ணத்தை விதைக்கிறார்கள்: 'உன்னை யாரும் பார்க்கவில்லை; எதற்குப் பயப்படுகிறாய்?' ஆனால், பரிசுத்தத்தில் நமக்கு உதவுபவர்கள் அவர்களை மறுக்கிறார்கள்: 'கடவுள் பார்க்கிறார் – மேலும் அவருடைய தூதர்கள் உன்னுடன் இருக்கிறார்கள்; அப்படியானால், "உன்னை யார் பார்க்கிறார்கள்?" என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்?' சோதனையாளர் தொடர்கிறார்: 'அவர்கள் எங்கே? 'இன்னும் இங்கே யாரும் தென்படவில்லை.' இதைக் கேட்டதும், பரிசுத்தத்தை ஆதரிப்பவர்கள் அவரைத் தடுத்து நிறுத்துகிறார்கள்: 'உனக்குப் பார்க்க முடியவில்லையா?! – நீர் உண்மையைச் சொன்னீர்: ஏனெனில், "அவர்களுடைய பொல்லாங்கு அவர்களைக் குருடாக்கிவிட்டது" என்று எழுதப்பட்டுள்ளது (ஞானம் 2:21). "கண்ணைப் படைத்தவர் நம்மைப் பார்க்கவில்லையா?" (சங்கீதம் 93:9)? கடவுளிடமிருந்து எங்கே ஒளிந்துகொள்வாய்?" (திபா. 138:1–12) – இதைத்தான் நீங்கள் உங்கள் இதயத்தில் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் – அப்பொழுது பாவம் உங்கள் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தாது, பாவத்தின் துயரமும் உங்களை ஆட்கொள்ளாது, மாறாக பரிசுத்த ஆவியானதில் மகிழ்ச்சியும் சமாதானமும் உங்களுக்குக் கிடைக்கும்.

59. கர்த்தருக்குள் உன் உடலின் பரிசுத்தத்தை ஒரு அருமையான முத்தமாகக் காப்பாற்று; உன் ஆடைகளைப் பறைசாற்றாதே; உன் பார்வையைத் தாழ்த்திப் பார், உன் ஆவியை உயர்த்திப் பார்; ஒரு வாலிபனுடன் மிகவும் நெருங்கிப் பழகாதே, ஒரு பெண்ணிடம் பேசுவது கூட தேவையற்றது; ஒரு இளம் பையனுடன் உரையாடலை நீட்டிக்காதீர்கள், மேலும் குடிகாரர்களுடனும் நகைச்சுவையாளர்களுடனும் சேர வேண்டாம், ஆனால் முழுமையாக தேவ பயபக்தியில் நிலைத்திருங்கள், அப்போஸ்தலரின் கட்டளையை நினைவில் கொண்டு: 'திராட்சைப் பழத்தால் குடிபோதை அடையாதீர்கள், ஏனெனில் அதில் அநாகரிகம் இருக்கிறது' (எபே. 5:18).

60. சில சமயங்களில் தீயவன் இத்தகைய கவர்ச்சிகரமான எண்ணத்தை உள்ளே செலுத்துகிறான்: 'ஒரு காம எண்ணம் ஒவ்வொரு கணமும் உன்னைத் துன்புறுத்துகிறது; இந்தத் துன்பத்தை எவ்வளவு காலம் நீ சகித்துக்கொள்ள வேண்டும்? சதைக்குத் திருப்தி அளிப்பாயாக, அப்போதுதான் மோதல்கள் இருக்காது; பின்னர் நீ மனந்திரும்பிவிடுவாய் – அது ஒன்றும் பெரிய விஷயமில்லை.' தெளிந்த மனதுடன் அவருக்குப் பதிலளியுங்கள்: 'ஆனால், நான் என் மாம்சத்திற்கு இணங்கினால், நான் மனந்திரும்புவதற்கு நேரத்தைக் காண்பேன் என்றும், அக்கிரமங்களைச் செய்பவர்களுடன் சேர்ந்து அழிந்துபோக மாட்டேன் என்றும் யார் சொல்ல முடியும்? ஏனெனில், நமது "வாழ்க்கை பூமியில் ஒரு கூடாரம்" (யோபு 8:9). அப்படி நடந்தால், நான் பாவம் செய்வதும், வாள் எடுத்துத் தன்னைத்தானே கொன்றுகொள்வதும் ஒன்றல்லவா? – மேலும் இது ஒரு அற்பமான விஷயம் என்று உங்களால் எப்படிச் சொல்ல முடிகிறது? ஏனெனில், இந்தத் தீயுணர்ச்சிக்கு அடிபணியாதவர்கள் எவ்வளவு உயர்வாக மதிக்கப்படுகிறார்கள் என்றும், அதற்கு அடிமையானவர்கள் எவ்வளவு அவமானத்திற்குள்ளாகிறார்கள் என்றும் நான் காண்கிறேன். யோசேப்பு பரலோகத்திலும் பூலோகத்திலும் தலைமுறை தலைமுறையாகப் புகழப்படுகிறார், அதே சமயம் அந்த எகிப்தியப் பெண் ஏளனத்திற்கு உள்ளாக்கப்படுகிறாள்; கற்புடைய சுன்னானா மகிமைப்படுத்தப்படுகிறாள், அதே சமயம் காமம் கொண்ட மூப்பர்கள் எல்லாத் தலைமுறைகளுக்கும் ஒரு கெட்ட பெயரை விட்டுச் சென்றுள்ளனர். – நீங்கள் எப்படி இன்னும், 'ஒருமுறை அதைத் திருப்திப்படுத்தினால் போதும், நீங்கள் அமைதியாக இருப்பீர்கள்' என்று சொல்ல முடியும்? 'சாத்தானே, இறைச்சி உண்ணப் பழகிய ஒரு மிருகம், தன் காம உணர்வை இன்னும் எளிதாக வெளிப்படுத்தும் என்பதை நீ அறியவில்லையா? ஆனாலும், என் காமத்தை நான் திருப்திப்படுத்தினால், அது இனி என்னைத் துன்புறுத்தாது என்று எனக்கு உறுதியளிக்க விரும்புகிறாய். என் ஆன்மாவைப் பிய்த்துத் தின்பதற்கு ஒரு சிங்கம் போலத் தேடும் உன்னைப் போன்ற அந்தப் பொல்லாத வஞ்சகனே, தேவன் அதைத் தடுக்கட்டும். உன் இனிப்பு கசப்பு; உன் யோசனை தீமையின் ஆழம்; உன் வாக்குறுதிகள் மரணமும் அழிவும் நிறைந்தவை. கர்த்தருடைய கிருபையை என்னிடமிருந்து பறித்து, பரிசுத்த ஆவியானவரைக் கோபமூட்டும் ஒரு பாவத்தை என்னுள் நீ பதிய வைக்கிறாய். 'என் மீட்பு நாளில் முத்திரையிடப்பட்ட' (எபே. 4:30) அவருடன் நான்... ஆயினும், இது ஒரு பொருட்டல்ல என்று நீங்கள் கூறுகிறீர்கள். 'கிறிஸ்துவின் அங்கங்களை ஒரு விலைமாதுவின் அங்கங்களாக்க' (1 கொரி. 6:15) நீங்கள் என்னைத் தூண்டுகிறீர்கள், ஒரே கணத்தில் என் அழியாத செல்வத்தை இழந்து, கர்த்தரை யாரும் காணமுடியாத பரிசுத்தமாக்கலை இழந்துவிடுவேன் என்பதற்காக. இது உங்கள் பார்வையில் ஒன்றும் இல்லை என்றால்? கர்த்தருக்குக் கோபம் தூண்டும்படி நீங்கள் என்னைத் தூண்டுகிறீர்கள், அதனால் அந்தப் பயங்கரமான நாளில், பயங்கரமான நியாய பீடத்திற்கு முன்பாக, நீதியுள்ள நியாயாதிபதியிடமிருந்து நான் இவ்வாறு கேட்க நேரிடலாம்: 'ஓ பொல்லாத ஊழியனே, தேவ அன்பைக் காட்டிலும் இவ்வுலக இன்பங்களில் அதிகமாய்ப் பிரியமாயிருந்தவனே, உன் அசுத்தங்களாலும் உன் பாவங்களாலும் பூமியைக் களங்கப்படுத்தினாய்.' அது முக்கியமில்லையா? – உன்னுடன் பாவம் செய்த தேவதூதர்களைக் கூட அவர் தண்டிக்கத் தவறமாட்டார்; அவர்களை இருளின் சிறைக்கைதிகளாகக் கட்டி, வேதனைப்படுத்தப்படும்வர்களால் காக்கப்படும்படி அவர்களைப் பெரிய நாளின் நியாயத்தீர்ப்புக்கு ஒப்படைப்பார்' என்ற நீதியுள்ள தேவனுடைய பயங்கரமான நியாயத்தீர்ப்பின் கடுமையையும் மாற்ற முடியாத தன்மையையும் நீயே அனுபவிக்கவில்லையா? ஆனாலும் நீ 'இதற்கு எந்தப் பின்விளைவும் இல்லை' என்கிறாயா? – நீ பொய்யும், வஞ்சகமும், அழிவும் தான். பொய்களையும் புல்லாட்டியையும் கொண்டு நீங்கள் மனக்கண்களைக் குருடாக்குகிறீர்கள், மேலும் நித்திய ஜீவனைக் காட்டிலும் இந்தக் क्षणிகமான இன்பத்தை விரும்பும்படி மற்றவர்களை வஞ்சிக்கிறீர்கள். ஆனால் நாங்கள், எங்களைக் கர்த்தருக்கு ஒப்புக்கொடுத்திருப்பதால், உங்களைப் பயந்திருக்கிறோம் அல்ல. கர்த்தரே எங்கள் பலம்; கர்த்தரே எங்கள் புகலிடம்; கர்த்தரே எங்கள் உதவியாளரும் பாதுகாவலரும்."

61. விபச்சாரத்தின் அசுரன், உணவைத் தவிர்ப்பதால் மட்டுமல்ல, 'வீண்மையை நான் காணாதபடிக்கு' (சங். 118:37) என்ற கண்ணின் அடக்கத்தினாலும் வலுவிழக்கச் செய்யப்படுகிறான். குறிக்கோள் இல்லாமல் அலைகிற பார்வையில் ஏற்கனவே விபச்சாரம் இருக்கிறது, அதைப்பற்றி ஆண்டவர் சாட்சி கொடுத்தார்: 'யாராகியவனுடைய பார்வை இச்சையுடன் ஒரு ஸ்திரீயை நோக்கிறதோ, அவன் தன் இருதயத்தில் அவளுடன் விபச்சாரம் செய்தான்' (மத்தேயு 5:28). தனது கண்களைத் தாழ்த்தி, தனது ஆன்மாவைக் கர்த்தரிடம் திருப்பிக்கொள்ளும் ஒருவனிடத்தில் இத்தகைய விபச்சாரம் வேரறுக்கப்படுகிறது; மேலும், தன் வயிற்றைக் கட்டுப்படுத்தியவன், தன் பார்வையையும் கட்டுப்படுத்தியுள்ளான். அலைகின்ற கண் ஒரு பயங்கரமான துரோகி.

62. அலைகின்ற கண் கிளறும் சண்டை, பொருள் இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், ஆன்மாவைக் காமத்தால் எரிக்கிறது. அது உறக்கத்தில் கூட இதயத்திற்கு அந்தப் பொருளைக் காட்டுகிறது; ஏனெனில், பிசாசுகள் மனதில் ஒரு தூண்டுகின்ற பிம்பத்தை வரைந்து, ஒருவரின் கண்களால் முன்பு காணப்பட்ட தூண்டுகின்ற பொருளின் பிம்பத்தைப் புதுப்பித்து, மனதை ஆக்கிரமித்துக் கொள்கின்றன. இந்தக் காரணத்தினால்தான் நபி (ஸல்) அவர்கள், 'அர்த்தமற்றதை நான் காணாதபடி என் பார்வையைத் திருப்பியருளும்' என்று பிரார்த்திக்கிறார்கள்.

63. ஒரு அசுரன் உனக்குள் ஒரு தூண்டுகிற பொருளை வரைவதைத் தொடங்கி, நீ ஒரு காலத்தில் கண்ட ஒரு பெண்ணின் அழகை உன் மனதில் தீட்டும்போது; உங்களுக்குள் தேவபயத்தை நிலைநிறுத்துங்கள், தங்கள் பாவங்களில் நித்திரை செய்பவர்களை நினைவுகூருங்கள் – உங்கள் ஆத்துமா உங்கள் உடலிலிருந்து பிரிக்கப்படும் உங்கள் பிரியாவிடை நாளைப் பற்றி சிந்தியுங்கள் – சத்தியத்தை புறக்கணித்து, கிறிஸ்துவின் கற்பனைகளைக் கைவிட்டவர்களால் கேட்கப்படும் அந்த பயங்கரமான மற்றும் திகிலூட்டும் சத்தத்தை கற்பனை செய்து பாருங்கள்: 'சபிக்கப்பட்டவர்களே, எனக்குப் புறம்பாகப் போங்கள், பிசாசுக்கும் அவனுடைய தூதருக்கும் ஆயத்தமாக்கப்பட்ட நித்திய அக்கினியில்' (மத்தேயு 25:41) – அழிவில்லாத புழு மற்றும் முடிவில்லாத வேதனையையும் கற்பனை செய்து பாருங்கள். இதைத் தியானித்து உங்கள் மனதில் கொள்ளுங்கள் – இன்பத்திற்கான ஆசை, நெருப்பின் முன் மெழுகு உருகுவது போல உங்கள் எண்ணங்களிலிருந்து மறைந்துவிடும்; ஏனெனில், பிசாசுகளும் தற்காலிக தருணங்களும் தேவ பயத்திற்கு எதிராக நிற்க முடியாது.

64. இச்சைக்கு எதிர்க்காமல், தன் கண்களைச் சுதந்திரமாக அலையவிடும் எவரும், நிச்சயமாகத் தன் மனதை ஏற்கெனவே விருப்பங்களுக்கு ஒப்புக்கொடுத்துவிட்டார்; மனித நாணம் இல்லாதிருந்தால், அவர் தன் உடலை ஒருமுறைக்கு மேல் அசுத்தப்படுத்தியிருப்பார். ஏனெனில், அவர் தன்னை அடக்கமாக வைத்துக்கொள்ளாமல், கடவுளுக்குப் பயப்படுதலைத் தன் கண்களுக்கு முன்பாகத் தொடர்ந்து கொள்ளாவிட்டால், அவர் தன் உடலை அசுத்தப்படுத்தத் தாமதிக்க மாட்டார். ஏனெனில், கண்களைத் திசைதிருப்பக் கற்பிக்கும் இந்தத் தீய சக்திக்குப் பின்னால், மாம்சத்தில் பாவத்தைச் செய்யும் மற்றொரு தீய சக்தி வருகிறது. முதல் தீய சக்தி ஆன்மாவைத் திசைதிருப்பியும் கவனக்குறைவாக்கியும் வெற்றி பெற்றதை இரண்டாவது தீய சக்தி கண்டால், அதுவும் உடனடியாக ஒரு மாம்சப் பாவத்தைச் செய்யத் தூண்டத் தொடங்குகிறது. தனது சொந்தக் கண்களால் வெல்லப்பட்ட ஒருவனுக்கு, அவன் இது போன்ற ஒன்றைச் சொல்லத் தொடங்குகிறான்: 'நீ உன் எண்ணத்தில் ஏற்கெனவே பாவம் செய்துவிட்டாய், உன் இதயத்தில் விபச்சாரம் செய்துவிட்டாய்; நீ ஏற்கெனவே கட்டளைக்கு மாறு செய்துவிட்டாய், கட்டளைக்கு மாறு செய்த பாவமும் உனக்கு ஏற்கெனவே கணக்கிடப்பட்டுவிட்டது. ஆகையால், இப்போது உன் காமத்தைத் திருப்திப்படுத்து. ஏனெனில், செய்வதும் விரும்புவதும் ஒன்றే. குறைந்தபட்சம் உங்கள் காமத்தில் மகிழ்ச்சியடையுங்கள்.' – ஆனால் அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளின்படி, 'அவருடைய எண்ணங்களை நாம் அறியோம்' (2 கொரி. 2:11) என்பதால், அவருடைய எண்ணங்களை நம்பாதீர்கள். ஏனெனில், இதன் மூலம் அவர் உங்கள் ஆன்மாவைப் பொறியில் சிக்க வைக்க முயல்கிறார். – சட்டத்திற்குப் புறம்பான பாவத்தைச் செய்ய உங்களுக்கு அறிவுறுத்தும் இந்தப் பேய்க்கு, நீங்கள் இவ்வாறு சொல்ல வேண்டும்: 'என் கண்களால் நான் வீழ்ந்து, என் இதயத்தில் விபச்சாரம் செய்திருந்தாலும், என் விபச்சார இதயத்தை மனந்திரும்புதலின் பெருமூச்சுகளால் உடைக்கிறேன், மேலும் என் வீழ்ந்த கண்களைக் கண்ணீரால் கழுவுகிறேன். ஏனெனில், 'நொறுங்குண்டதும் நொறுங்குண்ட ஆவியுமுள்ளதைக் கர்த்தராகிய தேவரீர் அசட்டை பாராமலிருப்பீர்' (சங். 50:19).

65. நீங்கள் ஒரு கிராமத்திற்குச் செல்ல வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டால், பெண்களுடன் பேசி உங்களை நீங்களே மகிழ்வித்துக் கொள்ளாதீர்கள்; ஏனெனில், பாம்பை விழுங்கிய பறவையைப் போல உங்கள் ஆன்மாவும் இழுத்துச் செல்லப்படும். அப்போது நீங்கள் இன்னும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், நீங்கள் வீழ்ச்சியடைவதற்கு வெகு தொலைவில் இல்லை. நீங்கள் உங்களைக் கவனித்துக் கொண்டால், நீங்கள் ஒரு பாதுகாப்பான துறைமுகத்தில் இருப்பது போல இருப்பீர்கள். இறை அச்சத்துடனும் பயபக்தியுடனும் தீயுணர்வுகளுக்கு எதிராகப் போராடுங்கள். வெட்கமின்மை என்பது விபச்சாரத்தின் தாய். நீங்கள் பெண்களுடன் தடையின்றிப் பழகுவதையும், அற்பமான விஷயங்களைப் பேசுவதையும் அவர்கள் கண்டால், அவர்கள் உங்களை இன்னும் மோசமான காரியங்களுக்குத் தூண்டி, உங்கள் வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுப்பார்கள். – ஆனால், மனம் வருந்தும் போலித்தனத்துடனும் மரியாதையுடனும் மற்றவர்கள் உங்கள் உறுதியைத் தங்கள் வார்த்தைகளால் பலவீனப்படுத்தாதபடி நீங்களும் எச்சரிக்கையாக இருங்கள். புனிதர்களில் ஒருவர் கூறினார்: அவர்கள் உங்களைக் காமத்தின் பக்கம் சாய்க்கும் நோக்கத்துடன் இவ்வாறு பேசுகிறார்கள்.

66. ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணம் உங்களை ஒரு இளைஞன் அல்லது ஒரு அழகான பெண்ணின் பக்கம் ஈர்க்கிறது என்பதை நீங்கள் கவனித்தால், நீங்கள் எதிரியின் பொறிகளுக்கு அருகில் செல்கிறீர்கள் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள். (அவ்வாறு செய்யாதபடி) எச்சரிக்கப்பட்ட பிறகும், உங்கள் எண்ணத்தை நீங்கள் கைவிடவில்லை என்றால், நீங்கள் ஏற்கனவே பொறிகளில் சிக்கிக்கொண்டீர்கள் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள், மேலும் இவ்வுலக இச்சையை வெல்வது உங்களுக்கு எளிதாக இருக்காது. நீங்கள், 'இதில் எனக்கு எந்தத் தீங்கும் இல்லை' என்று சொல்லலாம். ஆனால், உங்கள் பாதங்கள் எரியாமல் சூடான கரியின் மீது நடக்க முடியுமா?

67. நீர் கற்புடன் இருக்க விரும்பினால், அடக்கத்தைக் கடைப்பிடித்து, தீய சந்திப்புகளைத் தவிர்த்திடுங்கள். ஒருவன் எவ்வளவு தூரம் தீய எண்ணத்தைத் தூண்டுவனவற்றிற்கு அருகில் செல்கிறானோ, அவ்வளவு தூரம் அவனது இதயம் கவலையுணர்வுகள் மற்றும் தீய விருப்பங்களின் எழுச்சியிலிருந்து விடுபட்டு இருப்பது சாத்தியமற்றது; ஏனெனில், ஒரு முகத்தைப் பார்ப்பதும், ஒரு குரலைக் கேட்பதும் அவனுக்குக் காம உணர்வைத் தூண்டுகின்றன. ஒரு ஸ்பாஞ்ச், ஈரமான ஒன்றிற்கு அருகில் பிடிக்கப்பட்டால் வீங்கி ஈரப்பதத்தை உறிஞ்சுவது போல, உறுதியற்ற எண்ணங்களைக் கொண்ட ஒரு நபரும் அப்படியே: மாம்சரீதியாகப் பேசுகிறவர்களுக்கு அருகில் சென்றாலோ அல்லது அவர்களுடன் நீண்ட நேரம் உரையாடினாலோ, அவர்கள் தீங்கை உறிஞ்சிக்கொள்கிறார்கள்; ஆகவே, இதற்கு மயங்கி, அவர் தன் குற்றமின்றி மயக்கமடைகிறார், மேலும் அவர் ஏற்கனவே தீங்கு விளைவிப்பவற்றால் நிரம்பியிருப்பதால், அவர் ஆவிக்குரிய வார்த்தையை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.

68. தன்னைத் திருத்திக்கொண்டு, பரிசுத்தத்தில் நிலைபெற விரும்புகிறவன், தூய்மையான எண்ணங்களை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும், நற்செயல்களால் மாம்சத்தை வருத்திக்கொள்ள வேண்டும், மேலும், இடைவிடாத தேவனைத் தியானத்தின் மூலம், தீமையானதும் வெட்கக்கேடானதும் ஆகிய அனைத்திலிருந்தும் தன் மனதைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். இதன் மூலம், நமது மனம் கிருபையால் நிரம்புகிறது; மேலும், மனதில் வசித்து அதை ஆளும் தேவ கிருபை, சூழ்ச்சி செய்யும் எதிரிகள் உள்ளே நுழைய முயற்சிக்கும்போது, அவர்களுக்கான வழியைத் தடுக்கிறது.

69. அழகில் ஒளிர்ந்து, பிரகாசமான பார்வை, ஒளிவீசும் கன்னங்கள், மற்றும் முகத்தில் ஒருவித செயற்கையான வெளிப்பாட்டுடன் இருக்கும் ஒரு புத்திசாலியான பெண்ணை நீங்கள் பார்க்கும்போது – அவள் உங்கள் எண்ணங்களைத் தூண்டி, உங்கள் ஆசைகளைத் தீவிரமாக்கும்போது – உங்களை வியப்பில் ஆழ்த்துவது மண் என்றும், உங்களைத் தூண்டுவது சாம்பல் என்றும் சிந்தியுங்கள்; – அப்போது உங்கள் ஆன்மா சீற்றம் தணிக்கும். உங்கள் எண்ணங்களை அவள் முகத்தின் தோலில் செலுத்துங்கள், அப்போது அவளுடைய அழகின் முழுமையான மதிப்பற்ற தன்மையை நீங்கள் காண்பீர்கள்; ஏனெனில் எலும்புகள், தசைநார்கள் மற்றும் ஒரு அருவருப்பான நாற்றத்தைத் தவிர வேறெதையும் நீங்கள் காண்பதில்லை. மேலும் அவள் முதுமையடைந்து, மாறி, இறந்து, இந்த நிறம் அனைத்தும் மங்கிவிடுவதையும் கற்பனை செய்து பாருங்கள். உங்களை வியப்பில் ஆழ்த்துவது எது என்பதைக் கருத்தில் கொண்டு, வெட்கப்படுங்கள் – வெட்கப்பட்ட பிறகு, மனந்திரும்புதலைச் செய்யுங்கள்.

70. கடவுளை மகிழ்விப்பதில் அக்கறை கொண்டு, தன் உடலைத் தூய்மையாகக் காத்து, அரசராகிய கிறிஸ்துவின் பரிசுத்த ஆலயமாக மாறும் மனிதன் பேறுமிக்கவன். மனிதனே, நீ உன் சொந்த விருப்பத்தால் ஏற்கெனவே ஒரு ஆலயமாக மாறிவிட்டாயா? உன் ஆலயம் அசுத்தமாகிவிடாமல், இரவும் பகலும் உன்னைக் கவனித்துக் கொள். நீ அதை உன் ஆண்டவருக்கு ஊழியம் செய்வதற்குத் தூய்மையாகவும் தகுதியாகவும் வைத்திருந்தால், கடவுளின் ஆவியானவர் உனக்குள் வசித்து, உன்னை மேலும் மேலும் பரிசுத்தப்படுத்துவார்.

71. விசுவாசம், நம்பிக்கை, அன்பு ஆகியவற்றால் உங்களைக் கட்டிக்கொண்டு, ஒரு வலிமையான காவலர் போல உறுதியாக நில்லுங்கள்; தேவனுடைய ஆலயத்தைக் எல்லா அசுத்தமான எண்ணங்களுக்கு எதிராகக் காத்து நில்லுங்கள். எப்போதும் விழித்திருங்கள், சதா கவனமாக இருங்கள், மேலும் சாத்தானின் கொள்ளையர்களைக் கண்காணித்துக் கொண்டிருங்கள்; ஏனெனில், இந்தக் கொள்ளையர்கள் சோம்பேறியாகவும் கவனம் சிதறியவராகவும் இருக்கும் ஒருவரைக் கண்டவுடன், அவர்கள் எப்போதும் அவர் மீது பாய்ந்து, அவருடைய பரிதாபகரமான உடற்பீடத்தை அசுத்தப்படுத்தி, அது இனி ஆண்டவருக்குப் பொருத்தமற்றதாகிவிடும். ஆகவே, நீங்கள் விழித்திருங்கள், இல்லையெனில் நீங்களே தீயவனின் இந்தக் கொள்ளையர்களை—அதாவது, அசுத்தமான எண்ணங்களையும் தீய விருப்பங்களையும்—வரவேற்கும் நிலை ஏற்பட்டுவிடும்.

72. காமத்தின் வேர் வெட்கமற்றது. நீங்கள் அதை ஒவ்வொரு நாளும் வெட்டினால், அது ஒவ்வொரு மணி நேரமும் வாடிவிடும். காமத்தின் வேரை உங்கள் இதயத்திலிருந்து முழுமையாகப் பிடுங்கி எறியுங்கள், அப்போதுதான் அது வாடிவிடாமலும், ஒவ்வொரு மணி நேரமும் மீண்டும் வளராமலும் இருக்கும். நீங்கள் அதை ஆயிரம் முறை வெட்டினால், அது இரண்டாயிரம் முறை முளைக்கும் – நீங்கள் அதை முழுமையாகப் பிடுங்கி எறியும் வரை.

73. உங்களைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள், பரிசுத்தமும் மிகத் தூய்மையானவருமான ஆண்டவருக்குப் பதிலாக, அநாகரிகமான எதிரியை உங்கள் ஆலயத்திற்குள் நுழைய அனுமதித்து, நன்மையை வெறுக்கும் இந்த எதிரியின் வெட்கக்கேட்டினால் உங்கள் ஆலயம் அசுத்தமடையாமல் இருப்பதற்காக. அது தனது நோக்கத்தில் வெட்கமற்றதும் பிடிவாதமானதுமாகும்; நீங்கள் அதைத் தண்டனையுடன் மீண்டும் மீண்டும் வெளியேற்றினாலும், அது வெட்கமின்றி உள்ளே நுழைய முயற்சிக்கிறது. அதை உங்கள் ஆலயத்திற்குள் அனுமதித்தால், கடவுள் உங்களைக் கைவிட்டுவிடுவார். மேலும் உங்கள் ஆலயம் எல்லா வகையான அசுத்தங்கள், துர்நாற்றம் மற்றும் இருளால் நிரம்பும்.

3. பணத்தின் மீதான காதலுக்கு எதிரான போராட்டம்

1. ஆன்மாவுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் லாபத்தை நாடாதீர்கள்; ஏனெனில் ஆன்மாவை விட விலைமதிப்பற்றது எது?

2. பெருமையும் ஆணவமும் நிறைந்த ஒரு பணக்காரத் துறவியை விட, பணிவுடன் மௌனமாக இருக்கும் ஒரு ஏழைத் துறவி சிறந்தவர்.

3. பொன்னை நேசிப்பவன் நீதிமான் ஆகமாட்டான்; ஆனால் கர்த்தரை நேசிப்பவன் ஆசீர்வதிக்கப்படுவான். பொன்னில் தன் நம்பிக்கையை வைப்பவன் வீழ்ச்சியடைவான்; ஆனால் கர்த்தரிடம் தன் நம்பிக்கையை வைப்பவன் இரட்சிக்கப்படுவான்.

4. நீங்கள் பணத்தின் அன்பை நேசித்தால், இந்த உலகத்தை விட்டு ஒன்றும் இன்றிச் செல்வீர்கள்; ஆனால் பேராசையின்மையை நேசித்தால், நீங்கள் பரலோகப் புதையல்களிலிருந்து பறிக்கப்பட மாட்டீர்கள்.

5. நீங்கள் வறுமையை நேசித்தால், விபச்சார என்ற அசுரனை விரட்டிவிடுவீர்கள்.

6. தன் அறையில் யார் தங்கத்தை மறைத்து வைக்கிறாரோ, அவர் தன் உள்ளத்தில் பெருமை மற்றும் கீழ்ப்படியாமை என்ற விருப்பங்களைச் சேகரிக்கிறார். ஆனால், யார் தன் கருவூலத்தில் ஜெபங்களையும் தர்மங்களையும் சேகரிக்கிறாரோ, அவர் கடவுளிடம் செல்வந்தராக வளம் பெறுகிறார். மற்றவர்கள் தங்களுக்காகப் பணத்தைச் சேகரிக்கிறார்கள், ஆனால் நீயோ, துறவியே, உனக்காக ஜெபங்களையும் தர்மங்களையும் சேகரிக்கிறாய்.

7. நமது தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதை மட்டுமே நாம் தேட வேண்டும்; ஏனெனில், அதிகப்படியானவை கவனத்தைச் சிதறடித்து, எந்தப் பயனையும் தராது.

8. தன் உலகப் பெற்றோரிடமிருந்து சொத்துக்களைத் தேடும் ஒரு துறவி சோதனையில் விழுகிறான், ஆனால் கர்த்தரைத் தேடும் அவன் இரட்சிக்கப்படுவான்.

9. 'நான் முதியவனானபோது என்ன சாப்பிடுவேன்?' என்று சொல்லாதீர்கள். ஏனெனில், வரவிருக்கும் நாளைப் பற்றி கவலைப்பட நமக்கு அனுமதி இல்லை, ஆனாலும் நீங்கள் ஏற்கனவே முதுமையைப் பற்றி கவலைப்படுகிறீர்கள். நாம் 'முதலில் தேவனுடைய ராஜ்யத்தையும் அவருடைய நீதியையும் தேடுவோம், அப்பொழுது இவை யாவும் நமக்குக் கூடுதலாகக் கொடுக்கப்படும்' (மத்தேயு 6:33). இருப்பினும், நாம் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக இதைத் தேடவில்லை என்றால், நாம் அதைப் பற்றி சிறிதும் கவலைப்படவில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரியும். ஆகவே, 'உங்கள் பாரத்தை கர்த்தரிடத்தில் போடுங்கள், அவர் உங்களைத் தாங்குவார்' (சங். 54:23).

10. பேராசை கொண்ட ஒரு துறவி, கன்றுதரும் திறனற்ற ஒரு பனைமரத்தைப் போன்றவர்; ஆனால், பேராசையற்றவர், நன்கு வெட்டப்பட்டு உயர்ந்து வளரும் ஒரு பனைமரத்தைப் போன்றவர்.

11. பௌத்த மதத் துறவி ஒருவர், கால்களில் கயிறுகள் கட்டப்பட்ட கழுகுப் பறவையைப் போன்றவர்; அது எங்கு தரையிறங்கினாலும், உடனடியாகச் சிக்கிக்கொள்கிறது. ஆனால், பௌத்த மதப் பொருட்களுடன் பற்று இல்லாதவர், எப்போதும் புறப்படத் தயாராக இருக்கும் ஒரு பயணியைப் போன்றவர்.

12. தங்கம் பொறுமையைக் கொண்டுவராது, ஆனால் நம்பிக்கை அதைப் பெற்றவர்களை ஒரு உறுதியான அடித்தளத்தில் நிலைநிறுத்துகிறது.

13. ஒவ்வொரு பயனற்ற கவலையையும் ஏன் நாம் உதறித் தள்ளக் கூடாது, மேலும் பூமியின் சுமைகளிலிருந்து நம்மை ஏன் விடுவித்துக் கொள்ளக் கூடாது? வாசல் குறுகியும் வழி கடினமுமாக இருப்பதையும், பேராசை கொண்டவர்கள் அதனூடாக நுழைய முடியாது என்பதையும் நீங்கள் அறியவில்லையா? கிறிஸ்துவுக்காகத் தங்கள் உழைப்பில், தங்கள் ஜாக்கிரதையில், மற்றும் பல பாடுகளில் மனமுவந்து தங்களைத் துன்பங்களுக்குள்ளாக்கிக் கொண்ட, பேராசையற்றவர்களைக் கடவுள் நேசிக்கிறார்.

14. வாங்குவதற்கு உன் கையை நீட்டாதே; மாறாக, கொடுப்பதற்கு அதை நீட்டு (சிராக்கு 4:35).

15. பேராவலின் ஆசை மிகவும் கொடியது, ஏனெனில் அது 'எல்லாத் தீமைகளின் வேர்' (1 தீமோ. 6:10). இந்த ஆசை எப்படி வேரறுக்கப்படுகிறது என்பதை அறிய விரும்புகிறீர்களா? – ஒருவர் தன் முழு இதயத்துடனும் முழு ஆன்மாவோடும் கடவுளிடம் நம்பிக்கை வைப்பதன் மூலம்.

16. மற்றொரு சகோதரனுக்கு, தீயவன் உடல் உழைப்பின் மீதான அதீத ஆர்வத்தை ஊட்டுகிறான். இதிலிருந்து பண ஆசை என்னும் தீயுணர்வு முளைக்கிறது. பின்னர், பணம் மீதான அன்பு எனும் தீமைகளின் வேரால் காயப்பட்ட ஆன்மா, அந்தத் துறவியை வழக்கத்தை விட அதிகாலையில் தனது கைவேலைகளைத் தொடங்கவும், மாலையில் செய்ய வேண்டிய நேரத்தை விடத் தாமதமாக அதை நிறுத்தவும் தூண்டுகிறது; அதனால், முடிந்தவரை, அவர் ஜெபத்தையோ அல்லது தெய்வீக ஆராதனையையோ பற்றிச் சிந்திக்காமல், பணத்தின் மீதான அன்பால் உந்தப்பட்டு, தனது வேலையில் மட்டுமே ஈடுபட்டுவிடுகிறார். ஆராதனைக்கு மணியடித்தவுடன், இந்த சகோதரன் மற்ற எல்லோரையும் விடப் பிந்தியதாக வருகிறார், மேலும் மற்ற எல்லோரையும் விட முன்பே ஆராதனையிலிருந்து வெளியேற சாக்குப்போக்குகளைத் தேடுகிறார். – இதை அறிந்து, உங்களைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள், முற்றிலும் தடைசெய்யப்பட்டதற்குள் வழிதவறிச் சென்று உங்கள் பதவியை இழந்துவிடாதபடிக்கு. – ஏனெனில், எதிரி அத்துடன் நின்றுவிடுவதில்லை. ஆனால், உள்ளே நுழைவதற்கான ஒரு வழியைக் கண்டறிந்து, அவன் மற்றவர்களைத் தவறான பாதைக்கு வழிநடத்துகிறான், 'நீங்கள் மிகவும் உழைக்கிறீர்கள், ஆனாலும் உங்களிடம் கிட்டத்தட்ட எதுவும் இல்லை; சென்று, அதிக லாபம் தரும் ஒரு தொழிலைக் கற்றுக் கொள்ளுங்கள்' என்று கூறி. – விஷயத்தைப் புரிந்து கொள்ளாமல், சில சகோதரர்கள் இந்த ஆலோசனையைப் பின்பற்றி உலகிற்குச் செல்கிறார்கள்; மேலும் அங்கேயே நிரந்தரமாகத் தங்கிவிடுகிறார்கள். ஆகையால், எச்சரிக்கையாக இருங்கள்.

17. கற்பு என்பது விலைமாது உறவு மற்றும் மாம்ச இச்சைகள் ஆகியவற்றிலிருந்து விலகி இருப்பதில் மட்டுமல்ல, மற்ற பற்றுகளிலிருந்தும் விடுதலையடைவதிலும் அடங்கியுள்ளது. பணத்தாசை கொண்டவர்கள், பணத்தை நேசிப்பவர்கள், மற்றும் பேராசை கொண்டவர்கள் தூய்மையானவர்கள் அல்ல. உடல் அழகால் ஒருவர் எப்படி வசீகரிக்கப்படுகிறாரோ, அப்படி மற்றொருவர் பணத்தால் வசீகரிக்கப்படுகிறார்; மேலும், பணம் என்பது ஒரு பொருள் சார்ந்த விஷயம் என்பதால், பணம் விரும்பும் ஒருவர், இயற்கையின் அடிப்படைத் தேவைகளால் தூண்டப்படும் முந்தையவரை விட, அதிக அளவில் தூய்மையற்றவராக இருக்கிறார். பணத்தின் மீதான ஆசை இயற்கையானது அல்ல, மேலும் அதற்கான உந்துதல்கள் நமது இயல்பில் இல்லை, மாறாக ஒரு வக்கிரமான மனதில் உள்ளன; எனவே, அதற்கு மனமுவந்து அடிபணியുന്നவர் மன்னிக்க முடியாத பாவத்தைச் செய்கிறார்.

4. கோபத்திற்கு எதிரான போராட்டம்

1. தன்னிடமிருந்து கோபம் மற்றும் எரிச்சல் என்ற உணர்வை விரட்டுபவன், சண்டையிலிருந்தும் கலகத்திலிருந்தும் வெகு தொலைவில் இருக்கிறான்; அவன் எப்போதும் மனதில் அமைதியாகவும், முகத்தில் மகிழ்ச்சியாகவும், மனநலம் பாதிக்கப்படாமலும் இருக்கிறான் – மேலும் அவன் பரிசுத்த ஆவியானவரின் வாசஸ்தலமாக இருக்கிறான்.

2. சாந்தகுணம் கொண்டவர், தனக்குத் தவறு செய்யப்பட்டாலும் மகிழ்கிறார்; அவமதிக்கப்பட்டாலும் நன்றி கூறுகிறார்; கோபக்காரர்களை அன்பால் அடக்குகிறார்; தாக்கப்பட்டாலும் தனது நிதானத்தை இழக்கிறார் அல்ல; தகராறு செய்யப்படும்போதும் அமைதியாக இருக்கிறார்; – அதிகாரத்திற்குக் கீழ் இருக்கும்போது அவர் மகிழ்ச்சியடைகிறார்; (மற்றவரின்) பெருமையால் அவர் புண்படுவதில்லை; அவமானத்தில் அவர் மகிழ்ச்சியடைகிறார்; அவர் தனது தகுதிகளைப் பற்றிப் பெருமையடித்துக் கொள்வதில்லை; அவர் அனைவருடனும் சமாதானமாக இருக்கிறார்; அவர் தனது மேலதிகாரிகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்தவராக இருக்கிறார்; அவர் எந்தப் பணிக்கും தயாராக இருக்கிறார்; அவர் வஞ்சனையற்றவராக இருக்கிறார்; அவருக்குப் பொறாமை என்பதே இல்லை.

3. பொறாமை இல்லாதவர் புகழை நாடார்; அவர் மகிழ்ச்சியடைபவர்களுடன் மகிழ்ச்சியடைகிறார், செழிப்பு அடைபவர்களுக்கு உதவுகிறார், நன்மையின் பாதையில் நடப்பவர்களைப் பார்த்து மகிழ்கிறார், தகுதியான வாழ்க்கை வாழ்பவர்களைப் பாராட்டுகிறார், மேலும், பொதுவாக, பொறாமையும் போட்டியும் இல்லாமல், மற்றவர்களின் ஒவ்வொரு வெற்றியிலும் ஒவ்வொரு வீரச் செயலிலும் மகிழ்ச்சியடைகிறார்.

4. பொறாமையும் பொறாமையால் ஏற்படும் போட்டியும் பீடிக்கப்பட்டவன் பரிதாபத்திற்குரியவன்; ஏனெனில் அவன் சாத்தானின் கூட்டாளியாக இருக்கிறான், அவனது 'பொறாமை'யின் காரணமாகவே 'மரணம் உலகிற்குள் நுழைந்தது' (ஞானம் 2:24). அவனது இதயம் எப்போதும் துயரத்தால் சோர்வடைகிறது, அவனது உடல் வெளிறிப் போகிறது, மேலும் அவனது பலம் வற்றிவிடுகிறது. பொறாமையும் போட்டியும் ஒரு பயங்கரமான விஷம்: அவற்றிலிருந்து அவதூறு, வெறுப்பு மற்றும் கொலை ஆகியவை எழுகின்றன.

5. பழிச்சொல்லால் தன் நாவைக் காயப்படுத்தாதவர், தன் இதயத்தையும் மனசாட்சியையும் களங்கமின்றி காத்துக்கொள்கிறார். பழிச்சொல்லின் உணர்வால் வெல்லப்படாதவர், தாங்களும் மாம்சத்திற்குரியவர்களே என்பதை உண்மையாக உணர்ந்து, பழிவாங்கும் உணர்ச்சியிலிருந்து தங்களைக் காத்துக்கொள்கிறார்கள். பழிச்சொல்லுபவர்களுடன் சேராதவர் தேவதையுடன் வசிப்பார். பழிச்சொல்லால் தங்கள் காதுகளையும் நாவையும் நஞ்சூட்டிக் கொள்ளாதவர், அன்பின் குணப்படுத்தும் சக்தியால் நிரப்பப்பட்டவர். பழிச்சொல்லால் தங்கள் உதடுகளைக் களங்கப்படுத்தாதவர், பரிசுத்த ஆவியானவரின் கனிகளை வெளிப்படுத்தும் உதடுகளைக் கொண்டவர்.

6. பிறரைப் பழிசொல்பவன் தன்னைத்தானே தீர்ப்பளிக்கிறான். பழிசொல்லலில் அவதூறு, வெறுப்பு மற்றும் பிறர் பற்றிக் குறை கூறுதல் ஆகியவை உள்ளன; மேலும் அவன் ஒரு சகோதரக் கொலையாளி என்று சரியாக அறியப்படுகிறான்.

7. பக்தி வேஷத்தில் மறைந்திருக்கும் வெறுப்பும் பொறாமையும், தங்கக் கலங்களில் உள்ள கசப்பான நீரைப் போன்றது. அதன் உள்ளே ஜீவ மரத்தை நடுங்கள், அது இனிமையாக மாறும். நமது இரட்சகரின் சிலுவையின் மூலம், வஞ்சகனான எதிரியின் எல்லா அவதூறுகளும் நீக்கப்படுகின்றன.

8. அன்பு மனக்கண்களைப் பிரகாசமாக்குகிறது; ஆனால் சண்டையையும் சச்சரவையும் நேசிப்பவன், அடிக்கடி தன் கையைப் பாம்புகளின் குகைக்குள் நுழைத்துக்கொள்ளும் மனிதனைப் போன்றவன்.

9. நீங்கள் உங்கள் இதயத்தில் வெறுப்பின் உணர்வை வளர்த்தால், நீங்கள் கோபம், அறியாமை மற்றும் துக்கத்திற்கும் ஒரு இருப்பிடமாக மாறுவீர்கள் – மேலும் உங்கள் முகத்தின் தோற்றமும் மாறிவிடும். ஏனெனில், 'வெறுப்புள்ளவனுக்கு வழி மரணத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது' (நீதிமொழிகள் 12:28) என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

10. தன் இதயத்தில் பகை பார்ப்பவன், தன் மடியில் பாம்பை வளர்ப்பவனைப் போன்றவன்.

11. சீற்றமுள்ளவன் தன் சகோதரருடைய ஆவியைக் கிளப்புவான், ஆனால் அன்பில் நீடிய சாந்தமுள்ளவன் தேவனுக்குப் பயப்படுவான்.

12. வடக்கிருந்து வரும் காற்று கடலைக் கிளப்புவது போல, சூடான மனது ஒரு மனிதனின் எண்ணங்களைக் கிளப்புகிறது; ஆனால் தாராளம் எரிச்சலை விரட்டுகிறது, எரிச்சல் இல்லாவிட்டால் கோபம் நின்றுவிடும்.

13. கடிவாளம் இல்லாத குதிரை அதன் ஓட்டுநரைத் தீயோரின் கைகளில் ஒப்படைக்கிறது, மேலும் சீற்றமுள்ள மனிதன் சிக்கலில் விழுகிறான்.

14. துறவியே, பொறாமையைக் கேட்காதே; உன் சகோதரனுக்கு எதிராகச் சதி செய்யாதே, அவனுக்கு இகழ்ச்சியான பெயரைக் கொடுக்காதே. நீ அவனை அவனது இடத்திலிருந்து அவமானப்படுத்தி விரட்ட முயலும்போது, நீ மற்றவனுக்கு எதிராகச் சதி செய்வதை நீயே அனுபவிக்காதபடி கவனமாக இரு. 'தனது அயலானுக்குப் பொறியைத் தோண்டுகிறவன் அதில் விழுந்துபடுவான்' (பிரசங்கி 10:8). எழுதப்பட்டிருப்பது என்னவென்று கேள்: 'துன்மார்க்கர் தங்கள் பொறியில் விழுந்துபடுவார்கள்' (சங். 140:10).

15. 'இந்த சகோதரன் சமூகத்திற்குத் தீங்கு விளைவிக்கிறார்' என்று சாக்குப்போக்குச் சொல்லாதீர்கள். ஆனால் மற்றவருக்குத் தீங்கு செய்யாதீர்கள், தீங்கு செய்பவர்களுடன் சேராதீர்கள்; ஏனெனில் கடவுள் 'இதயங்களையும் மனங்களையும் சோதிக்கிறார்' (சங். 7:10).

16. நீண்டகாலப் பொறுமையின் வழியையும் இரக்கத்தின் வழியையும் கண்டுகொண்டவன், வாழ்வின் வழியைக் கண்டுகொண்டான்.

17. தன் சகோதரனின் வெற்றியைப் பார்த்துப் பொறாமைப்படுபவன் நித்திய ஜீவனுக்குத் தன்னைத் தானே பிரித்துக்கொள்கிறான், ஆனால் தன் சகோதரனுக்கு உதவுபவன் நித்திய ஜீவனில் அவனுடைய துணையாக இருப்பான். ஏனெனில், நியாயத்தீர்ப்பில், தீமை செய்பவர்களும் அவர்களுடன் கூட்டு சேர்பவர்களும் தண்டிக்கப்பட்டால், கர்த்தருடைய சித்தத்தை நிறைவேற்ற உதவுபவனுக்குக் கர்த்தர் இன்னும் அதிகமாக வெகுமதி அளிக்க மாட்டாரா?

18. கட்டுப்பாடில்லாமல் சீற்றம் கொள்வதை விட, புன்னகையால் எரிச்சலைத் தணிப்பது மேல்.

19. புகை தேனீக்களை விரட்டுகிறது, ஆனால் கசப்பு அறிவை இதயத்திலிருந்து விரட்டுகிறது.

20. கர்த்தரிடத்தில் ஜெபித்து, அவருடைய கிருபைக்கு முன்பாகக் கண்ணீர் சிந்துங்கள்: அப்பொழுது வெறுப்பு உங்கள் ஆத்துமாவில் வேரூன்றாது, உங்கள் ஜெபம் அவருக்கு முன்பாக 'கந்தவர்க்கம்' போலிருக்கும் (சங். 140:2).

21. தாங்கள் எங்கிருந்தாலும் அமைதியாக வாழ விரும்புகிறவர்கள், தங்கள் சொந்த அமைதியைத் தேடாமல், கர்த்தருக்குள் மற்றவர்களின் அமைதியைத் தேட வேண்டும், அப்போது அவர்கள் தங்களுக்காக அமைதியைக் காண்பார்கள். ஆனால் சண்டை போடுபவர்களும், கோபக்காரர்களும் ஒருபோதும் அமைதியைக் காண்பதில்லை.

22. சகோதரர்களுக்குள் ஒரு வாக்குவாதம் ஏற்பட்டால், முதலில் மனந்திரும்புகிறவன் வெற்றி கிரீடத்தைப் பெறுவான்; ஆனால் மற்றவனும் மனந்திரும்பலை நிராகரிக்காமல், சமாதானத்திற்காகத் தேவையானதை மனப்பூர்வமாகச் செய்தால், அவனுக்கும் கிரீடம் சூட்டப்படும்.

23. ஒருவனுக்குக் கோபம் என்பது அவனுக்கு ஒரு பொறி; ஆனால் தன் கோபத்தைக் கடந்தவன், இந்தப் பொறியைத் தவிர்க்கிறான்.

24. சகோதரரின் ஐக்கியத்தில் கர்த்தர் வாசமாயிருக்கிறார், அவர்களுடைய பகைமையோ துன்மார்க்கனுக்கு மகிழ்ச்சி உண்டாக்குகிறது.

25. தீய செயல் செய்ததாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டபோது மௌனமாக இருப்பவர், தன் இதயத்தில் வெறுப்பை வளர்க்கிறார்; ஆனால், பணிவுடனும் அமைதியுடனும் தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்பவர் (அல்லது குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்பவர்) வெறுப்பை வளர்ப்பதில்லை.

26. எரிச்சலூட்டும் மற்றும் ஆரவாரம் செய்யும் நபர் எளிதில் சபிக்க முனைகிறார், ஆனால் மௌனமாக இருப்பவர் ஞானமுள்ளவர்.

27. எரிச்சல் என்றால் என்ன? அது ஒரு வெட்கமற்ற, அப்பட்டமான உணர்ச்சி, அதைத் தொடர்ந்து வருத்தம் வரும்; ஆனால் அதில் சிக்கிக்கொண்ட மனிதனின் இதயத்தை துக்கம் அழித்துவிடுகிறது.

28. கலகத்தை நேசிப்பவன் திடீரென அழிவையும், பிளவையும், ஈடுசெய்ய முடியாத பேரழிவையும் சந்திப்பான்; ஏனெனில், கர்த்தருக்கு வெறுப்பான அனைத்திலும் அவன் மகிழ்ச்சி அடைகிறான்; ஆனால், சமாதானத்தை நேசிப்பவன் சமாதானத்தைச் சுதந்தரிப்பான்; மேலும், ஒரு மனிதனில் உள்ள சாந்தம் எரிச்சலைத் தடுக்கிறது.

29. எரிச்சலும் பழிவாங்கும் குணமும் நாகங்களின் விஷத்தைப் போன்றவை; ஏனெனில் அவை முகபாவத்தை சிதைக்கின்றன, மனதைக் குழப்புகின்றன, தசைநார்களைப் பலவீனப்படுத்துகின்றன, மேலும் ஒருவரின் வேலையைச் செய்யத் தேவையான வலிமையைப் பறிக்கின்றன; ஆனால் சாந்தமும் அன்பும் இவை அனைத்தையும் தடுக்கின்றன.

30. பகைமை எப்படி ஒழிந்துவிடும்? ஒருவரின் ஆன்மாவில் தேவ பயத்தையும், மரண நாளின் நினைவையும் கொண்டிருப்பதன் மூலம். 'முடிவை நினை, சண்டையை விட்டுவிடு' (சிராக்கு 28:6). மரணத்தை நினை, பெருமை கொள்ளாதே; ஏனெனில் இன்னும் சிறிது காலத்தில் நீ கல்லறையில் கிடப்பாய்; உன் தீச்செயல்கள் உனக்கு என்ன பயனைத் தரும்?

31. சமாதானத்தை ஏற்படுத்துபவராக இருங்கள், அப்போதுதான் 'கடவுளின் மகன்' என்ற பட்டத்திற்குத் தகுதியானவராகக் கருதப்படுவீர்கள்.

32. நெருப்புக்கு எரிபொருள் விறகு; கோபத்திற்கு எரிபொருள் பெருமை.

33. உங்கள் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்த விரும்புகிறீர்களா? தாழ்மையுடன் இருங்கள், சாந்தகுணம் உள்ளவர்களின் வழியில் நடங்கள்.

34. சகோதரர்கள் ஒருவரையொருவர் நோக்கிப் பெரிய இக்கட்டில் இருந்தால், சமாதானம்பண்ணுகிறவன் பாக்கியவான்; அவர்களைச் சண்டையிடத் தூண்டுகிறவன் தண்டனைக்குத் தப்பான்.

35. சாந்தமும் தாழ்மையுமுள்ள மனிதனில் ஞானத்தின் ஆவி வசிக்கிறது; ஆனால் ஞானத்தில் நடப்பவர்களைக் கர்த்தர் நேசிக்கிறார்.

36. சாந்தமும் மௌனமும் கொண்ட துறவி நித்திய ஜீவனைப் பெறுவார்.

37. சாந்தகுணம் கொண்ட துறவி, உணர்ச்சிகளைக் கண்காணிக்கும் ஒரு பாதுகாவலர்.

38. உனக்கு எதிராகப் பாவம் செய்த உன் சகோதரனை மன்னிப்பாயாக, அப்பொழுது கர்த்தரும் உன் மீறுதல்களை மன்னிப்பார்.

39. உங்களைப் புண்படுத்திய சகோதரனிடம் செல்ல அவசரப்படுங்கள், மேலும் 'ஏழு முறை மட்டுமல்ல, எழுபது முறை ஏழு' (மத்தேயு 18:22) சகோதரனின் பாவங்களை மன்னிக்கக் கட்டளையிட்டவரின் வார்த்தைகளின்படி, தூய்மையான இதயத்துடன் அவனுக்கு முன்பாக மனந்திரும்புங்கள்.

40. சகோதரனே, உன் சகோதரனுடைய மனந்திரும்புதலை, தேவன் அனுப்பியவரிடமிருந்து வருவது போல ஏற்றுக்கொள்; இல்லையெனில், அவனை அனுப்பியவரை நீர் அவமதித்து, உமக்கு எதிராக அவருடைய கோபத்தைத் தூண்டுவாய்.

41. உன் சகோதரன் துக்கப்படும் நாளில் அவனைத் தாக்காதே, அவனது துக்கத்தை அதிகப்படுத்தாதே.

42. உன் சகோதரனைப் பற்றிப் பழிவாங்க நினைக்காதே; ஏனெனில், 'பழிவாங்குகிறவர்களின் வழி மரணத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது' என்று எழுதப்பட்டுள்ளது (நீதிமொழிகள் 12:28).

43. அவமானங்களைத் தாங்க முடியாதா? மௌனமாக இரு, அமைதியைக் காண்பாய்.

44. உங்களைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள், கோபக்குணம், எரிச்சல் மற்றும் பழிவாங்கும் உணர்ச்சி உங்களை ஆட்கொள்ளாதபடி பாருங்கள் – ஏனெனில் இவை உங்களைக் கவலையுடனும் ஒழுங்கீனத்துடனும் வாழ வழிவகுக்கும். ஆனால், தாராள மனப்பான்மை, சாந்தம், கனிவு மற்றும் கிறிஸ்தவர்களுக்குப் பொருத்தமான அனைத்தையும் வளர்த்துக் கொள்ளுங்கள், அதனால் நீங்கள் அமைதியான மற்றும் நிதானமான வாழ்க்கையை வாழ முடியும்.

45. உங்கள் இதயத்தில் யாரிடமும் வெறுப்பை வளர்க்காதீர்கள், மேலும் தீமையைத் தீமையால் திருப்பிக் கொடுக்காதீர்கள்; மாறாக, புனித வேதாகமங்கள் எல்லா நற்பண்புகளுக்கும் மேலாக வைத்திருக்கும் அன்பை வளருங்கள்; ஏனெனில் அவை அதைப் படைப்பாளரே என்று கூறி, 'தேவன் அன்பு' (1 யோவான் 4:8) என்று ஒப்பிட்டுள்ளன.

46. விழுந்துவிட்டபோதும், தன் உள்ளத்தில் வெறுப்பையோ அல்லது பொறாமையையோ கொண்டிராத ஒருவரைக் கர்த்தர் அந்த வீழ்ச்சியடைந்த நிலையில் விட்டுவிடுவதில்லை; மாறாக, அவர் அன்பை நிராகரிக்காததால், மீண்டும் எழுந்து நிற்க அவருக்கு உதவும் கரத்தை நீட்டுவார். மறுபுறம், உறுதியாக நிற்கும் போல் தோன்றினாலும், பெருமையால் வீங்கி, உள்ளத்தில் வெறுப்பைத் தேக்கி வைப்பவன் பாதுகாப்பாக இல்லை; ஏனெனில் வெறுப்பின் இருள் அவன் கண்களைக் குருடாக்கிவிட்டது, அவன் எங்கு செல்கிறான் என்பதைக் காண்பதில்லை.

47. சீக்கிரமாய்க் கோபங்கொள்ளப் பிரயாசப்படாதிரு, அப்பொழுதுதான் நீன் காரணமில்லாமல் வெறித்தனமாகி, கோபத்தின் உணர்ச்சியால் உன்னை நீயே பாரமாக்கிக் கொள்ளாமல் இருப்பாய்.

48. அண்டை வீட்டாரின் வெற்றியில் மகிழ்ந்து குதுகுதுப்பது பரிபூரணத்தின் அடையாளம்; மாறாக, மற்றவர் புகழப்படும்போது வருந்தி அதிருப்தி அடைவது ஒரு கெட்ட குணத்திற்கும் தீய மனப்பான்மைக்கும் அறிகுறியாகும்.

49. அன்பில் கரைக்காமல் நன்மையை முழுமைப்படுத்துவது என்பது ஒரு சாத்தியமற்ற பணியாகும் (1 கொரி. 13:2). அன்பு இல்லாமல், நாம் பரலோகத்தின் வாயில்களுக்கு இட்டுச் செல்லும் நேரான பாதையிலிருந்து வெகுதூரம் விலகிச் செல்வோம். ஆகவே, வெறுப்பு, பொறாமை, ஆணவம் மற்றும் ஒவ்வொரு பிசாசுத்தனமான அசுத்தத்தின் கட்டுகளிலிருந்தும் நாம் விடுவிக்கப்படுவதற்காகக் கண்ணீர் விடுவோம். செழிப்பாக வாழ்பவர்களின் நற்பண்புகளைக் கண்டு புண்படுவது ஒரு பிசாசுத்தனமான செயல். வெறுப்பு பேய்களில் வேரூன்றியுள்ளது; அனைவரும் முற்றிலும் அழிந்து போவதே அவற்றின் மிகப்பெரிய விருப்பமாகும். இருப்பினும், புனிதர்கள், ஆண்டவரின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி, 'எல்லாரும் இரட்சிக்கப்படவும் சத்தியத்தை அறிந்து கொள்ளவும் விரும்புகிறார்கள்' (1 தீமோ. 2:4); ஏனெனில், அன்பால் நிரப்பப்பட்டவர்களாக, அவர்கள் தங்களைப் போலவே தங்கள் அயலானையும் நேசித்தார்கள்.

50. நீண்டகாலப் பொறுமையுடன் இருங்கள், அதனால் நீங்கள் விவேகத்தில் வலிமையடையலாம். நீண்டகாலப் பொறுமை ஒரு அற்புதமான வரம்; அது எரிச்சல், கோபம் மற்றும் இகழ்ச்சியை விரட்டி, ஆன்மாவை அமைதியான நிலைக்குக் கொண்டுவருகிறது.

51. யாராவது உங்களைப் பற்றித் தவறாகப் பேசும்போது, கோபத்தில் கொதித்துவிடாதீர்கள்; மாறாக, உடனடியாக, பணிவுடனும் முகத்தில் புன்னகையுடனும் உங்கள் எரிச்சலை அமைதியாக மாற்றுங்கள். இருப்பினும், நீங்கள் எரிச்சலடையும்போது ஒரு புன்னகை, மற்றவரிடம் இன்னும் அதிகமான கோபத்தைத் தூண்டும் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். ஆகையால், முதலில் உங்கள் இதயத்தை அமைதிப்படுத்தி, பின்னர் புன்னகையுடன் பேசுங்கள். நெருப்பை நெருப்பால் அணைக்க முடியாது. நீங்களும், அன்போடும் நல்லியல்போடும், எரிச்சலடைந்த நபரின் கோபத்தை அடக்க வேண்டும். இதன் மூலம் ஒரு சகோதரன் தன் புத்தியைக் கண்டுகொள்ளவில்லை என்றால், இறுதியில் அவனது எரிச்சல் அவனை வென்றுவிடாமலும், கடவுளுக்கு நாம் செலுத்தும் அனைத்து தியாகங்களையும் அருவருப்பூட்டாமலும் இருக்க, அவனைக் குணப்படுத்த நாம் மற்ற எல்லா வகையான நடவடிக்கைகளையும் மேற்கொள்வோம் (மத். 5, 23–24). நம்முடைய இரட்சகராகிய கர்த்தரை நாம் பின்பற்றுவோமாக, 'அவர் நிந்திக்கப்பட்டபோது,ப் பழிவாங்கும்படி நிந்திக்காமல்' (1 பேதுரு 2:23) இருந்தார், மேலும் ஷிமேயின் நிந்தனைக்குப் பதிலளித்த தாவீது, 'அவர் சபிப்பதாக, கர்த்தர் தாவீதை சபிக்குமாறு அவருக்குச் சொல்லியிருக்கிறார்... கர்த்தர் என் தாழ்மையைப் புறக்கணிக்காதிருப்பானாக' (2 சாமு. 16:10, 12).

52. நாம் கோபமாக இருக்கும்போதே சூரியன் அஸ்தமிக்க விடாதிருங்கள், ஆனால் நம்மைக் கடன்பட்ட அனைவரையும் மன்னிப்போம், அன்பைப் பெருகச் செய்வோம், ஏனெனில் அது பாவங்கள் பலவற்றை மூடுகிறது. சகோதரனுக்கு விரோதமாகப் பகை பாராட்டி, தேவனுக்கு ஏதேனும் பலியிடலாம் என்று நினைப்பவன், ஒரு நாயைப் பலியிடுபவனாகவோ, அல்லது ஒரு விலைமாதுவின் கூலியைக் கொடுப்பவனாகவோ கருதப்படுவான். சகோதரனுக்கு விரோதமாகப் பகை பாராட்டி, தாம் கிறிஸ்துவை நேசிக்கிறோம் என்று நினைப்பவன் ஒரு பொய்யன், தன்னைத்தானே வஞ்சிக்கிறான்.

53. உனக்கு உன் சகோதரனிடம் குறை இருந்தாலும், உனக்கு உன் சகோதரனுக்கு உன்னிடம் குறை இருந்தாலும், சமாதானம் ஆகிவிடுங்கள். நீங்கள் இதைச் செய்யாவிட்டால், நீங்கள் தேவனுக்குச் செலுத்தும் எதுவும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாது (மாற்கு 11:25; மத். 5:23–24). ஆனால் நீங்கள் கர்த்தருடைய இந்தக் கட்டளையை நிறைவேற்றினால், துணிவுடன் அவரிடம் இவ்வாறு ஜெபியுங்கள்: 'கர்த்தரே, உம்முடைய கட்டளையை நிறைவேற்றி, என் சகோதரனை நான் மன்னித்தது போல, என் கடன்களையும் மன்னித்தருளும்!' அப்பொழுது மானிடரின் நேசிப்பவர் பதிலளிப்பார்: 'நீங்கள் மன்னித்தால், நானும் மன்னிப்பேன்; நீங்கள் கடந்துவிட்டால், நானும் உங்கள் கடன்களைக் கடந்துவிடுவேன்.'

5. துயரத்திற்கு எதிரான போராட்டம்

1. ஒருவன் அவதூறு செய்யப்படும்போதும் அல்லது தவறாக நடத்தப்படும்போதும் பொறுமையுடன் சகித்துக்கொண்டால், அவன் ஒரு சிங்கத்தை மிருகக்காட்சிச் சாலையில் அடைத்து வைத்தவனைப் போலிருக்கிறான்; ஆனால், அவதூறுக்கும் அநியாயத்திற்கும் எதிராகப் பழிவாங்கினால், அவன் தன்னைத்தானே (ஆயுதத்தால்) தாக்கிக்கொள்ளும் மனிதனைப் போலிருக்கிறான்.

2. நாம் மனந்தளர வேண்டாம்; ஏனெனில் நாம் இந்த வாழ்வில் என்றென்றும் வாழப்போவதில்லை.

3. துக்கம் உங்கள் இதயத்தில் நுழைய விடாதீர்கள்; 'ஏனெனில் இவ்வுலகத் துக்கம் மரணத்தை உண்டாக்குகிறது, ஆனால் தேவனுக்கு இணக்கமான துக்கம் நித்திய ஜீவனைக் கொண்டுவருகிறது' (2 கொரி. 7:10).

4. நடப்பவற்றையெல்லாம் தைரியமாகப் பொறுத்துக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கும் ஒரு துறவி, துயரத்தை ஒரு பகுதியளவு மட்டுமே அனுபவிப்பார்.

5. துக்கம் உங்கள் இதயத்தில் நுழைய விடாதீர்கள், மாறாக கர்த்தரிடத்தில் ஆறுதல் அடையுங்கள்.

6. நீங்கள் அவதூறுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டு, பின்னர் உங்கள் மனசாட்சியின் தூய்மை வெளிப்படுத்தப்பட்டால், பெருமையடையாதீர்கள்; மாறாக, மனித அவதூற்றிலிருந்து உங்களை விடுவித்த கர்த்தருக்குத் தாழ்மையுடன் சேவை செய்யுங்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் ஒரு பயங்கரமான வீழ்ச்சிக்கு உள்ளாகக்கூடும்.

7. ஒரு வஞ்சக மனம், புகழப்படும்போது ஆணவம் கொள்கிறது, அவமதிக்கப்படும்போது கோபத்திற்கு ஆளாகிறது; ஆனால் ஒரு நல்ல மனம் புகழ்ச்சியில் மகிழ்வதும் இல்லை, அவமதிப்பைக் கண்டு கோபம்கொள்வதும் இல்லை.

8. அன்புடன் கலந்திருக்கும் வரை, பொறுமைக்கு எல்லையே இல்லை.

9. துன்ப நாளில் கர்த்தரைப் பொறுமையுடன் சகித்திரு; அப்போது அவர் கோப நாளில் உன்னைப் பாதுகாப்பார்.

10. துன்புறுந்தவரைப் பரிகசிக்காதீர்கள், வழிதவறுபவரைக் கண்டு மகிழாதீர்கள், இல்லையெனில் கர்த்தருக்குக் கோபம் வந்து, துக்கத்தின் நாளில் நீங்கள் பாதுகாப்பின்றி விடப்படுவீர்கள்.

11. நீங்கள்தான் மற்ற எல்லோரையும் விட அதிகமாகத் துன்புறுகிறீர்கள் என்று நினைக்காதீர்கள். பூமியில் வாழும் ஒருவனால் காற்றைத் தவிர்ப்பது எப்படி முடியாதோ, அப்படித்தான் இந்த உலகில் வாழும் ஒருவனால் துயரங்களாலும் நோய்களாலும் சோதிக்கப்படாமல் இருப்பது முடியாதது. பூமிக்கான காரியங்களில் ஈடுபட்டவர்கள் பூமிக்கான துக்கங்களை அனுபவிக்கிறார்கள்; ஆனால் ஆவிக்குரிய காரியங்களுக்காகப் பாடுபடுபவர்கள் ஆவிக்குரிய காரணங்களுக்காகச் சிரமப்படுகிறார்கள். ஆனால் பிந்தையவர்கள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களாக இருப்பார்கள்; ஏனெனில் அவர்களுடைய பலன் கர்த்தருக்குள் மிகுந்ததாக இருக்கும்.

12. நாம் இரட்சகராகிய தேவனுக்குப் பிடியாளர்களாக இருந்தால், துக்கத்தின் கட்டுகளைச் சுமப்பதற்கு வெட்கப்பட மாட்டோம், மாறாக, அவர் பரலோகத்திலிருந்து வரும்போது, நம்மைப் பரிசுத்தவான்களின் வரிசையில் சேர்ப்பார் என்று காத்திருந்து, அவற்றை மகிழ்ச்சியுடன் சகித்துக்கொள்வோம்; ஏனெனில், அவருடைய பாடுகளில் பங்குபெற்றவர்கள், அவருடைய ஆறுதலிலும் பங்குபெறுவார்கள் (2 கொரி. 1:7).

13. இப்போது, சூரியனுக்குக் கீழ் உள்ள ஒவ்வொரு மனிதனையும் சூழும் இரண்டுவிதமான துயரங்கள் உள்ளன: தேவனுக்கான துயரம் மற்றும் உலகியல் துயரம்; தேவன் மீதான துயரம் இல்லாமலோ அல்லது உலகியல் துயரம் இல்லாமலோ இந்த வாழ்க்கையைக் கடந்து செல்வது என்பது சாத்தியமற்றது. – உலகியல் துக்கம் கனமானது, அது எந்தப் பலனையும் அளிக்காது; ஆனால் தேவனுக்காக உண்டாகும் துக்கம் ஆறுதலைத் தருகிறது, மேலும் நித்திய ஜீவனுக்கான வாக்குறுதியால் நம்மை இன்னும் அதிகமாக மகிழ்விக்கிறது. நீங்கள் முந்தைய துக்கத்திற்கு ஆளானபோது, அதை பிந்தைய துக்கமாக மாற்ற விரைந்து செயல்படுங்கள் – அதன் மூலம் உங்கள் இதயத்திலிருந்து வேதனைமிகுந்த துக்கத்தை விரட்டிவிடுவீர்கள்.

14. நீங்கள் தேவனுடைய கிரியைகளைத் தாழ்மையோடும் பயபக்தியுடனும் செய்து கொண்டிருக்கும்போது, நீதியுள்ள வாழ்க்கையை வாழ்வதிலிருந்து உங்களைத் தடுக்க எண்ணி, பகைவன் அறிவற்றவர்களை உங்கள் எதிராகத் தூண்டினால், அஞ்சாதிருங்கள், மனந்தளர்ந்து போகாதிருங்கள், நேர்பாதையிலிருந்து விலகிச் செல்லாதிருங்கள். 'கர்த்தருக்காகக் காத்திரு' (சங். 26:14), தேவன் தேர்ந்தெடுத்தவரே, இப்பொழுது உம்மை நிந்திக்கிறவர்கள் உமது மகிமையான இரட்சிப்பைக் கண்டு திகைப்படைக்கும்படி, இப்படி எழுதப்பட்டிருக்கிறது: 'நீதியுள்ளவன் மரிக்கும்போது சமாதானத்தில் இளைப்பாறுவான்' (ஞானம் 4:7).

15. உருக்குலையில் நெருப்பு பொன்னையும் வெள்ளியையும் சோதிப்பது போல, மானிடர்களின் ஆன்மாக்களும் துன்பங்களால் சோதிக்கப்படுகின்றன, தேவன் அவர்களுக்கு உதவியாளராக இருக்கிறார்.

16. நாம் சோதனைகளைப் பயப்பட வேண்டாம், மாறாக கிறிஸ்துவுள் உள்ள உயர்ந்த அழைப்பின் கனனுக்காகத் துணிவுடன் பாடுபடுவோம். ஏனெனில், ஆண்டவர் தம்மை நேசிப்பவர்கள் அனைவருக்கும் கிரீடம் சூட்டுகிறார்.

17. யார் துறவி ஆக விரும்புகிறாரோ, ஆனால் அவமானங்களையும், இழிவையும், இழப்பையும் தாங்க முடியாதவரோ, அவர் ஒருபோதும் துறவி ஆக மாட்டார்.

18. அவதூறுகளையும் இழிவுப் பேச்சுகளையும் பெருந்தன்மையுடன் பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள்; ஒரு 'கெட்ட' பெயரை 'நல்ல' பெயராகவும், மிகவும் தகுதியற்ற பெயரை மனதை மகிழ்விக்கும் பெயராகவும் கருதுங்கள். – மேலும், 'கர்த்தருடைய ஊழியக்காரன் சண்டையிடாமல் எல்லாரிடத்திலும் சாந்தமாயிருக்க வேண்டும்' (2 தீமோ. 2:24) என்பதை எப்போதும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

19. நீங்கள் நோய்வாய்ப்பட்டால், பயனற்ற வைத்தியங்களையோ அல்லது மனிதப் பாதுகாப்பையோ நாடாதிருங்கள்; மாறாக, தேவன் எல்லாவற்றிலும் நம்மை வழிநடத்தும்படி, அவருடைய இரக்கத்தை எதிர்பார்த்துப் பொறுமையுடன் காத்திருப்போம்; ஏனெனில், சில சமயங்களில் மாம்சத்தைக் கூட உணர வைக்கும் தேவை ஏற்படுகிறது. எல்லா காரியங்களிலும் நாம் கர்த்தருக்குப் பிரியமாயிருందோமாக, "ஏனெனில் அவர் நம்மைக் குறித்துக் கவலைப்படுகிறார்" (1 பேதுரு 5:7). ஒருவன் வியாதியாயிருக்கும்போது, அவன் ஆத்துமா கர்த்தரை இன்னும் அதிகமாய் தேடத் தொடங்குகிறது. திருத்தப்படுபவர் நன்றி செலுத்துகிறாரானால், திருத்தம் ஏன் நல்லது? நிச்சயமாக அத்தகையவர் கூறுவார்: 'நன்மைகளைக் கர்த்தரிடமிருந்து ஏற்றுக்கொண்ட நாம், தீமைகளைச் சகித்துக்கொள்ள வேண்டாமா? கர்த்தருடைய நாமம் என்றென்றைக்கும் ஸ்தோத்திரிக்கப்படட்டும்' (யோபு 2:10; 1:21).

20. சோதனைக் காலங்களில் மனம் தளரக்கூடாது, மாறாக ஜெபத்திலும் நற்செயல்களிலும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும் – புயல் எழும்போது, கடலில் பயணம் செய்பவர்கள் எல்லாவற்றையும் விழிப்புடன் கவனித்து, எச்சரிக்கையாக இருந்து, கடவுளிடம் உதவி கோருவதைப் பின்பற்ற வேண்டும். உண்மையுடன் தம்மை அழைப்பிப்பவர்களைக் கர்த்தர் இகழ்கிறதில்லை. ஆகவே, துயரம் நம்மை வந்தடையும்போது, 'கர்த்தாவே, எங்கள் இக்கட்டில் உம்மை நினைக்கிறோம்' (ஏசாயா 26:16) என்று சொல்லப்பட்டபடி, நாமும் கர்த்தரிடம் புகழ்க் காண்போம். கடல் எப்போதும் அமைதியாக இருப்பதில்லை; மேலும் சோதனையின்றி இந்த வாழ்க்கைப் பயணத்தை மேற்கொள்வது சாத்தியமற்றது. ஆனால், கர்த்தருடைய விசுவாசத்தை ஒரு பாய்மரக்கட்டையாகப் பிடித்துக் கொண்டால், அது நம்மை வாழ்வின் துறைமுகத்திற்கு வழிநடத்திச் செல்லும்; – அப்போது, நமது உழைப்புகளை ஒழித்துவிட்டு, நாம் வாழ்வாலும் அழிவில்லாமையாலும் ஆட்கொள்ளப்படுவோம்.

21. துக்கம் நம்மை வந்தடையின், மகிழ்ச்சியின் வருகையை எதிர்பார்த்திருப்போம். கடலில் பயணம் செய்பவர்களை உதாரணமாகக் கொள்வோம். காற்று வீங்கி, ஒரு கடுமையான புயல் ஏற்படும்போது, அவர்கள் அமைதியான வானிலைக்காகக் காத்திருந்து, அலைகளுடன் போராடுகிறார்கள்; அமைதி திரும்பும்போது, அவர்கள் புயலுக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்; திடீர் காற்று வீசி, தங்களைத் தயாரற்ற நிலையில் கடலில் கவிழ்த்துவிடாமல் இருப்பதற்காக, அவர்கள் எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்கிறார்கள். அப்படியே நாமும் செயல்பட வேண்டும். துன்பமும் கஷ்டமும் நம்மை வந்தடையும்போது, நாம் ஆறுதலுக்கும் உதவிக்கும் கடவுளை நோக்க வேண்டும். அப்பொழுது, துன்பம் தொடர்ந்தால், நமக்கு இனி இரட்சிப்பின் நம்பிக்கை இல்லை என்ற எண்ணம் நம்மை மரணத்திற்கு இட்டுச் செல்லாமல் இருக்கும். அதேபோல, நாம் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்போது, துன்பத்தை எதிர்பார்க்க வேண்டும். அப்போதுதான் நமது மகிழ்ச்சியின் நடுவே நமது கண்ணீரை நாம் மறந்துவிடாமல் இருப்போம்.

22. சோதனைகளிலும் துன்பங்களிலும் உறுதியாக இருங்கள், மேலும் உங்களைத் தூண்டுகிற காமத்தை எதிர்க்குங்கள், அதனால் நீங்களும், சுடப்படாத செங்கல் போல, மழைத்துளிகளால் அரிக்கப்படாமல் இருப்பீர்கள், மேலும் உங்களிடம் இருப்பதாக நீங்கள் நினைக்கும் உறுதியில் குறைபாடு உள்ளவர்களாகக் காணப்பட மாட்டீர்கள்.

23. கடவுளை மகிழ்விக்கத் தீர்மானித்த பிறகு, நீண்டகாலப் பொறுமையுடன் இருங்கள். பண்டைய தலைமுறைகளை நோக்குங்கள், எல்லாப் புனிதர்களும் இடைவிடாத மற்றும் நீண்டகாலப் பொறுமையின் மூலம் வாக்குறுதிகளை அடைந்ததைக் காண்பீர்கள். ஆகையால், நாமும் அவர்களுடன் விண்ணுலக இராச்சியத்தை உரிமையாகப் பெறுவதற்காக, ஒவ்வொரு நாளும் நம்மை நாமே தூண்டிக்கொள்வோம். – நமது நம்பிக்கையின்மையால், பொறுமை நம்மிடமிருந்து விலகிச் செல்கிறது. உங்கள் இருதயத்தை ஆண்டவரிடத்தில் வைத்திடுங்கள், ஒரு உண்மையுள்ள விசுவாசியாகத் தைரியமாயிருங்கள், பெரிய துயரத்தின் மூலம் உங்கள் உள்ளான வலிமையை இழந்துவிடாதபடிக்கு. நாடுகடத்தப்பட்டும், சுரங்கங்களில் மற்றும் கசப்பான அடிமைத்தனத்தில் வேதனைப்படுத்தப்பட்டவர்களையும் சிந்தியுங்கள் – ஆண்டவருக்காக உங்கள் மீது வருகிற பாடுகளுக்குக் கீழ்ப்படியுங்கள்.

24. நீங்கள் துன்பத்திற்குள்ளானால், அதைச் சகிப்பது இன்னும் மிகப் பெரிய தீமை அல்ல; ஆனால் துன்பத்தில் தொடர்ந்து இருப்பது பாரமாகவும் ஆபத்தாகவும் இருக்கிறது. நீங்கள் வெளியில் இருந்தபோது, யாராவது உங்களைப் பற்றித் தவறாகப் பேசியிருந்தால், இன்னொருவர் வந்து, குறிப்பிட்ட சகோதரர் உங்களைப் பற்றித் தவறாகப் பேசியதாகச் சொன்னால், ஒரு புத்திமானாக, இது யாருடைய சோதனையாக இருக்கிறது என்பதை ஆராய்ந்து அறிந்து, உங்கள் சகோதரனிடம் கோபப்படாதிருங்கள். உங்களுக்குத் தெரிவித்தவரிடம் இவ்வாறு கூறுங்கள்: 'அவன் என்னை அவமதித்திருந்தாலும், அவன் என் சகோதரன், மேலும் நான் தான் இந்த அவமதிப்புக்குத் தகுதியானவன்; மேலும், அவன் தன் சொந்த விருப்பப்படி இதைச் செய்யவில்லை, மாறாக நம்மிடையே பகைமையை விதைக்க எதிரி இதை ஏற்பாடு செய்தான். கர்த்தர் துன்மார்க்கரின் தந்திரங்களைத் தடுத்து, என் சகோதரனை இரட்சிக்கவும், எங்களைக் கைவிடாமலும் இருக்கட்டும்.' – மீண்டும் உங்கள் முகத்திற்கு முன்னால் நீங்கள் அவமதிக்கப்பட்டால், அதைக் குறித்து மனவருத்தம் அடையாதீர்கள், உங்கள் மனம் கொந்தளிக்க விடாதீர்கள். – இருப்பினும், நமது பாவத்தின் காரணமாக நாம் அவமதிப்புக்கு உள்ளாக நேர்ந்தால், நாம் கடின இதயமுடையவர்களாக இருக்க வேண்டாம், மாறாக நமது சொந்தக் குற்றத்தை நாம் திருத்திக் கொள்வோம்.

25. துக்கப்படுபவர்களை ஆறுதல்படுத்துபவர் ஒரு ஆவிக்குரிய மனிதராக இருந்தால், அவர் அவர்களுக்குத் தீங்கு விளைவிக்க அல்ல, மாறாக மிகுந்த நன்மைக்காக வருகிறார். ஆனால், மாம்சத்தின் சிந்தனை கொண்ட எவரும் எந்த நன்மையையும் கொண்டுவராது; உண்மையில், துக்கப்படுபவர்களுக்கு ஆறுதல் அளிக்க வந்தவர், அவர்களை இன்னும் அதிகமாகக் கலக்கமடையச் செய்வார்.

26. நீங்கள் ஒரு விரும்பத்தகாத வார்த்தையைக் கேட்டு துயரமடைகிறீர்கள். ஆனால், ஒரு வார்த்தையால் நீங்கள் நீதியுடன் கண்டிக்கப்பட்டால், உங்கள் நன்மைக்காகக் கண்டிக்கப்பட்டதில் மகிழுங்கள், மேலும் உங்கள் குறைகளைச் சரிசெய்ய முயலுங்கள். நீங்கள் அநியாயமாகக் கண்டிக்கப்பட்டீர்களா? அதை நீங்கள் சமநிலையுடன் பொறுத்துக்கொண்டால் உங்கள் வெகுமதி மிகப் பெரியதாக இருக்கும். மேலும், திருத்தூதர்கள், துன்மார்க்கர் போல, நகரத்தின் நடுவே கசையடி வாங்கினர்; ஆனாலும் அவர்கள் கோபப்படவும் இல்லை, சீற்றம் கொள்ளவும் இல்லை, மாறாக, 'அவருடைய நாமத்திற்காக அவமதிப்பை ஏற்கத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்டதால்' (அப்போஸ்தலர் 5:41) மகிழ்ந்தனர். நீங்களும் அவருடைய நாமத்திற்காக அவமதிப்பை ஏற்கத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்டதால் மகிழுங்கள்.

27. ஒருவேளை, கவனக்குறைவான சிலர், 'இவ்வளவு உழைப்பிற்குப் பிறகு எனக்கு இது நேர்ந்தது வருத்தமளிக்கிறது' என்று சொல்லலாம்.—கர்த்தருடைய ஊழியனே, இது உன்னை வருத்தப்படுத்துகிறதா? பல வருட உழைப்பிற்குப் பிறகும், உங்கள் இச்சைகள் இன்னும் வெல்லப்படாமல் இருக்கின்றன என்பதை இதிலிருந்து நீங்கள் உணர்ந்து, அதை உணர்ந்த தருணத்திலிருந்தே அவற்றை வெல்லத் தொடங்குவது உங்களுக்குச் சிறந்ததாக இல்லையா? 'ஒருவன் தன்னை ஏதோ பெரியவன் என்று எண்ணிக்கொண்டு, தான் ஒன்றும் இல்லாதவனாக இருந்தால், அவன் தன்னைத்தானே வஞ்சிக்கிறான்' (கலா. 6:3). ஒரு புயலின் போதுதான் ஒரு படகோட்டியின் திறமை வெளிப்படுகிறது. 'நான் பல ஆண்டுகள் துறவறையைக் கடைப்பிடித்திருக்கிறேன்' என்று தற்பெருமை பேசி, ஆனாலும் இந்த வாழ்க்கை முறையின் எந்த அறிகுறியையும் காட்டாதவன், தான் இன்னும் கற்றுக்கொள்ளாத ஒரு கைவினைக்கான கருவிகளைத் தன்னுடன் எடுத்துச் செல்கிறான். – உங்களுக்கு ஒரு சிறிய சோதனை வந்ததும், நீங்கள் உடனடியாக துறவற வாழ்க்கையிலிருந்து விலகிவிட்டீர்கள், துறவற வாழ்க்கையைத் துறப்பது போல. ஒரே கணத்தில் பல வருட உழைப்பை நீங்கள் பாழாக்கிவிட்டீர்கள். – இல்லை, சகோதரரே, உங்கள் எதிரிகளைப் பார்த்துப் பின்வாங்காதீர்கள்; ஆனால் உறுதியாக நில்லுங்கள், போரிடுங்கள், உங்கள் எதிரிகள் உங்களை விட்டு ஓடிவிடுவார்கள். விசுவாசத்தின் கவசத்தைத் தரிந்துகொள்ளுங்கள், இரட்சிப்பின் தலைச்சீலை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள், பரிசுத்த ஆவியானவரின் வாளை, அதாவது தேவ வார்த்தையை (எபே. 6:17) எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் – நீங்கள் போராடுங்கள், அப்பொழுது உங்களுக்குள் வாசம்பண்ணும் பரிசுத்த ஆவியானவர் உங்கள் வீராங்கையில் களிகூருவார்.

28. ஒரு சிறிய சோதனையை உங்களால் தாங்க முடியாவிட்டால், ஒரு பெரிய சோதனையை எப்படித் தாங்குவீர்கள்? ஒரு இளைஞனை உங்களால் வெல்ல முடியாவிட்டால், ஒரு முதிர்ந்த மனிதனை எப்படி வெல்வீர்கள்? ஒரு வார்த்தையை உங்களால் தாங்க முடியாவிட்டால், ஒரு அடியை எப்படித் தாங்குவீர்கள்? ஒரு அறைவாங்கலையோ அல்லது ஒரு அடியையோ உங்களால் தாங்க முடியாவிட்டால், சிலுவையை எப்படிச் சுமப்பீர்கள்? நீங்கள் சிலுவையைச் சுமக்கவில்லை என்றால், 'உங்கள் பொருட்டு நாங்கள் நாள் முழுவதும் மரணத்திற்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்படுகிறோம்; நாங்கள் அறுப்பிற்கான ஆடுகளைப்போல எண்ணப்படுகிறோம்' (சங். 43:23) என்று கூறுபவர்களுடன் சேர்ந்து பரலோகத்தில் மகிமையை எப்படிப் பெறுவீர்கள்? சகோதரரே, நம் பொதுவான ஆண்டவர் நமது பொருட்டு எதை அனுபவித்தார் என்பதை நாம் மறந்துவிட்டோமா? அவர் நிந்திக்கப்பட்டார், அவமதிக்கப்பட்டார்; அவர்கள் அவரை நோக்கி, 'உனக்குப் பிசாசு பிடித்திருக்கிறது' என்றார்கள் – அவர் கோபமடையவில்லை; அவர்கள் அவரை ஒரு வஞ்சகன் என்று அழைத்து, அவருக்கு அறைந்து, அவரைக் கட்டி, சிலுவையில் அறைந்தார்கள்; அவர் பித்தையுடன் கலந்த எரியும் சுண்ணாம்பைச் சுவைத்தார், ஈட்டியால் விலாவில் குத்தப்பட்டார். நமது இரட்சிப்பிற்காக இவை அனைத்தையும் அவர் சகித்துக்கொண்டார். ஆனால் நாம்—ஐயோ, பாவிக்களாகிய நாம்!—நமக்காக இவ்வளவு துன்பப்பட்டவருக்காக, ஒரே ஒரு அவமானத்தையோ அல்லது ஒரே ஒரு வார்த்தையையோ கூட சகித்துக்கொள்ள விரும்பவில்லை.

29. தேவனைத் திருப்திப்படுத்தவும், விசுவாசத்தினாலே தேவனுடைய பிள்ளையாகவும், பரிசுத்த ஆவியினால் பிறத்தவராகவும் அழைக்கப்பட விரும்புகிற எவரும், முதலில் தன்னை நல்லியல்பும் பொறுமையுமாக ஆக்கிக்கொண்டு, தனக்கு வரும் துக்கங்களையும், துரதிர்ஷ்டங்களையும், கஷ்டங்களையும் தைரியமாகப் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும், – அவை உடல் நோய்கள் மற்றும் துன்பங்களாக இருந்தாலும் சரி, மக்களிடமிருந்து வரும் அவமானங்கள் மற்றும் தீமைகளாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது தீய ஆவிகள் ஆன்மாவைத் தளர்ச்சி, சோம்பல் மற்றும் பொறுமையின்மைக்கு இட்டுச் சென்று, அதன் மூலம் அது வாழ்விற்குள் நுழைவதைத் தடுக்கும் நோக்கத்துடன் கொண்டுவரும் பல்வேறு கண்ணுக்குத் தெரியாத துக்கங்களாக இருந்தாலும் சரி. இவை அனைத்தும், இருப்பினும், கடவுளின் திருவுளத் திட்டத்தின் மூலம் நிகழ்கின்றன, அவர் ஒவ்வொரு ஆன்மாவையும் பல்வேறு துயரங்களால் சோதிக்க அனுமதிக்கிறார், அதனால் கடவுளை முழு இதயத்துடனும் நேசிப்பவர்கள், கடவுள் மீதான நம்பிக்கையை இழக்காமல், ஆனால் கிருபையினால், விசுவாசத்துடனும் பொறுமையுடனும் மீட்புக்காகத் தொடர்ச்சியான எதிர்பார்ப்புடன், எல்லாப் பொருட்களையும் தங்கள் துணிச்சலான சகிப்புத்தன்மையால் வெளிப்படுத்தப்படலாம், – இவ்வாறு ஒவ்வொரு சோதனையையும் தாங்கிக்கொண்டு, அவர்கள் பரலோக ராஜ்யத்திற்குத் தகுதியுள்ளவர்களாக மாற்றப்படுவதற்காகவும்.

30. எந்த ஆன்மா தைரியமாக இருந்து, ஒவ்வொரு சோதனையையும் ஒவ்வொரு துக்கத்தையும் உறுதியுடன் சகித்துக்கொள்வதில்லை, மாறாக கலக்கமடைந்து, நம்பிக்கையிழந்து, கோபமடைந்து, கவலையுற்று, போராட்டத்தை புறக்கணித்து, அல்லது விரக்தியடைந்துவிடுகிறதோ; விடுவிப்புக்கான எந்த நம்பிக்கையும் இல்லாத ஒருவராக; அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையுடன் கடவுளின் கருணையை எதிர்பார்க்கும் அந்த நம்பிக்கையைத் தன்னுள் பேணத் தவறியதால், அது நிச்சயமாக வாழ்வுக்குத் தகுதியடையாது; ஏனெனில் அது எல்லாப் புனிதர்களையும் பின்தொடரவில்லை, இறைவனின் அடிச்சுவடுகளிலும் நடக்கவில்லை. பண்டைய காலத்திலிருந்து, பிதாக்கள், குலப்பியர்கள், தீர்க்கதரிசிகள், திருத்தூதர்கள் மற்றும் வீரமார்த்தாண்டர்கள் ஆகியோர் இந்தச் சோதனை மற்றும் துக்கத்தின் பாதையைக் கடந்து, அதன் மூலம் கடவுளை மகிழ்வித்து, பெரிய வெகுமதிகளுக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்டார்கள் என்பதைப் பார்த்து கவனியுங்கள்.

31. கடவுளிடம் நம்பிக்கை வைத்துப் பொறுமையுடன் இருக்கும் ஒரு ஆன்மாவை, அது விரக்தியடையும் அளவிற்கு, அதாவது அது தாங்க முடியாத சோதனைகளிலும் துயரங்களிலும் விழும் அளவிற்கு, அவர் சோதிக்க அனுமதிப்பதில்லை (1 கொரி. 10:13). அதுபோலவே, தீயவன் ஒரு ஆன்மாவைத் தன் விருப்பத்திற்கேற்ப சோதிக்கவோ அல்லது துக்கத்தால் அதைச் சுமக்கவோ செய்வதில்லை, மாறாக கடவுள் அனுமதிக்கும் அளவிற்கு மட்டுமே செய்கிறான். ஆன்மா, விசுவாசத்தின் மூலம் நம்பிக்கையை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டு, கடவுளிடமிருந்து உதவி மற்றும் ஆறுதலை எதிர்பார்த்து, எல்லா காரியங்களையும் தைரியமாகப் பொறுத்துக்கொண்டால், அது கைவிடப்படுவது என்பது இயலாதது. இதற்கு மாறாக, ஆன்மா விசுவாசத்துடனும் நம்பிக்கையுடனும் கடவுளை நோக்கித் திரும்பி, அவரிடமிருந்து சந்தேகமின்றி உதவி மற்றும் விடுதலையை எதிர்பார்த்து எவ்வளவு அதிகமாகப் பாடுபடுகிறதோ, அவ்வளவு விரைவாகக் கர்த்தர் அதைத் தடுத்து நிறுத்தும் ஒவ்வொரு துக்கத்திலிருந்தும் விடுவிக்கிறார். ஏனெனில், ஆன்மா எவ்வளவு சோதனைக்கும் தீய தூண்டுதலுக்கும் உள்ளாக வேண்டும் என்பதை அவர் அறிவார்—அவ்வளவு மட்டுமே அவர் அனுமதிக்கிறார். ஒரு குயவர், பாத்திரங்களைச் செய்து, அவற்றை உலைக்களத்தில் வைத்து, சுட்டுக் கடினமாக்கவில்லை என்றால், அவை மனிதப் பயன்பாட்டிற்குப் பொருத்தமானவையாக இருக்காது. ஆனால் அவர் அவற்றை சூளையில் வைக்கும்போதும், அவை தயாராகும் வரை எவ்வளவு நேரம் நெருப்பில் வைக்கப்பட வேண்டும் என்பதை அவர் அறிவார், மேலும் அவை அதிக வெப்பத்தால் வெடித்துச் சிதையாமல் இருக்க, தேவையற்ற நேரத்திற்கு மேல் அவற்றை சூளையில் வைத்திருக்க மாட்டார்; அதேபோல், அவை முழுமையாகத் தயாராகாமல் பயன்பாட்டிற்குப் பொருத்தமற்றதாகிவிடாமல் இருக்க, அவற்றை முன்கூட்டியே வெளியே எடுக்கவும் மாட்டார். இப்போது, நிலையற்ற விஷயங்களில் மக்கள் இத்தகைய பகுத்தறிவையும் அறிவையும் காட்டுகிறார்கள் என்றால், அவருக்குப் பிரியமாயிருக்கவும் நித்திய ஜீவனை அடைய ஏங்குகிறவர்களுக்காக, சோதனைகளிலும் தீயுந்துதல்களிலும் ஆன்மாவின் தேவைகளை தேவன் எவ்வளவு அதிகமாய் அறிந்திருப்பார்!

32. பலமுறை அடிக்கப்படாவிட்டால் துகை நூல் நூற்பதற்குப் பொருத்தமற்றது. ஆனாலும், அதை எவ்வளவு அதிகமாக அடிக்கப்படுகிறதோ, அவ்வளவு தூய்மையாகவும், நூற்பதற்குப் பொருத்தமானதாகவும் அது ஆகிறது: அதுபோலவே, கடவுளை நேசிக்கும் ஆன்மாவும், பல சோதனைகள் மற்றும் சவால்களுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டு, துயரங்களைத் தைரியமாகத் தாங்கும் போது, மேலும் தூய்மையாகி, ஆன்மீக முயற்சிகளுக்கு மிகவும் தகுதியானதாகிறது, மேலும் இறுதியில் பரலோக ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிக்கத் தகுதியானதாகக் கருதப்படுகிறது. – துக்கங்களும் சோதனைகளும் ஆன்மாவைப் புனிதமானதாகவும், நிலையானதாகவும் ஆக்குகின்றன, அது தன்னை வந்தடையும் அனைத்தையும் தைரியமாகவும், மனமுவந்து இறைவனிடம் நம்பிக்கை வைத்தும், இறைவனிடமிருந்து மீட்பையும் அவருடைய கருணையையும் அசைக்க முடியாத விசுவாசத்துடன் எதிர்பார்த்தும் தாங்கினால்.

33. சோதனைக்காகத் துன்பங்களுக்குள்ளாகும் ஆன்மாக்களும், தீய ஆவிகளால் பல்வேறு வழிகளில் வாதைக்குள்ளாகும் ஆன்மாக்களும்—அது இரகசியமாக, உள்ளுணர்வின் பாரமான துயரம் அல்லது தீய எண்ணங்கள் மூலமாகவோ, அல்லது வெளிப்படையாக, உடல்ரீதியான துன்பங்கள் மூலமாகவோ இருந்தாலும்—அவை தைரியமாகப் பொறுத்து, தங்கள் நம்பிக்கையை நிலைநிறுத்தி, கர்த்தரிடமிருந்து தங்கள் பலனை எதிர்பார்த்தால்; அவர்கள் நீதியின் கிரீடங்களுக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவார்கள், மேலும் நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் வீரர்களுக்குச் சமமான தைரியத்தைத் தேவனுக்கு முன்பாகப் பெறுவார்கள். ஏனெனில், சிலர் சிலுவையில் அனுபவித்த பாடுகளும், மற்றவர்கள் தீய ஆவிகளால் அனுபவித்த பாடுகளும் ஒன்றே.

34. ஒருவரைத் தீயவழியில் வழிநடத்தவோ அல்லது அவருடைய எண்ணங்கள் மூலம் அவரைக் கீழே கொண்டுவரவோ எதிரால் முடியாவிட்டால், அவர் அந்த நபரின் மனதை மங்கச் செய்ய துக்கங்களை ஏற்படுத்துகிறார், அதன் பிறகே அவருக்குப் பிடித்ததை அவர்களுக்குள் விதைக்கிறார். இதன் மூலமும் அவர்களைத் தீயவழியில் வழிநடத்த முடியாவிட்டால், அவன் அவர்களுக்கு வாழ்க்கையில் எல்லா ஆறுதல்களையும் அளிக்கிறான்; அவர்களை உயர்த்தி, ஒரு பெரிய மாயைக்குள் வழிநடத்துகிறான். இது எல்லாப் பாவனைகளையும் விட ஆபத்தானதும் மோசமானதுமாகும், ஏனெனில் இது ஒருவனைப் பெருமையடையச் செய்கிறது, அவனைக் காமத்தின் ஆழத்திற்குள் இழுக்கிறது, மேலும் கடவுளைப் பற்றிய நினைவையும், அவனது சொந்தப் பலவீனத்தையும், மரணத்தின் நேரத்தையும் விரட்டுகிறது. அவர் ஒருவரின் நாட்டங்களைக் கண்டறிந்து, அவற்றுக்கு எதிராகத் திரும்பி, ஒவ்வொரு விதமான அநியாயத்தினாலும் அவற்றுக்கு முரணாகச் செயல்படுகிறார்.

35. எல்லாப் பொருட்களும் கடவுளிடமிருந்து வருகின்றன—நன்மையும் துயரமும் கூட; ஆனால் சில அவருடைய நல்லெண்ணத்தால், மற்றவை அவருடைய திருவுளத் திட்டத்தால், இன்னும் சில அவருடைய அனுமதியால் வருகின்றன. அவருடைய நல்லெண்ணத்தால், நாம் நற்பண்புடன் வாழும்போது; ஏனெனில் நற்பண்புடன் வாழ்பவர்கள் சகிப்புத்தன்மை என்னும் மலர்க்கிரீடங்களால் முடிசூட்டப்பட வேண்டும் என்பது கடவுளுக்குப் பிடித்திருக்கிறது; ஒழுக்கத்திற்காக, நாம் பாவத்தில் விழுந்தபோது திருத்தப்படும்போது; மற்றும் கடவுளின் அனுமதியின்படி, திருத்தப்பட்ட பிறகும் நாம் மனந்திரும்பாதபோது. – மீண்டும், ஒழுக்கத்திற்காக, பாவம் செய்யும் நம்மைக் கடவுள் தண்டிப்பார், அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல், நாம் உலகத்துடன் சேர்ந்து தண்டிக்கப்படாதபடிக்கு: 'நாம் உலகத்துடன் சேர்ந்து தண்டிக்கப்படாதபடிக்கு, கர்த்தராலே தண்டிக்கப்படுகிறோம்' (1 கொரி. 11:32). – இதன் பொருள்: 'கர்த்தர் உண்டாக்காத தீங்கு அந்த நகரத்தில் இல்லை' (ஆமோஸ் 3:6); அதாவது பஞ்சம், கொள்ளை நோய், வியாதிகள், தோல்விகள் மற்றும் போர்கள் போன்றவை; ஏனெனில் இவை அனைத்தும் நம் பாவங்களிலிருந்து நம்மைத் தூய்மைப்படுத்தப் பயன்படுகின்றன. – ஆனால், கடவுள், பாவமின்றி வாழ விரும்பாதவர்களையோ, அல்லது அறிவுறுத்தப்பட்டும் மனந்திரும்பாமல் பாவத்தில் தொடர்ந்து நிலைத்திருப்பவர்களையோ அனுமதிக்கிறார், மேலும் அத்தகையவர்களை முற்றிலுமாகக் கைவிடுகிறார். 'அப்பொழுது கடவுள் அவர்களைக் கெட்ட மனதிற்கு ஒப்புக்கொடுக்கிறார்', அதாவது, 'அவமதிக்கத்தக்கதைச் செய்ய' அவர்களுக்கு சுதந்திரத்தை அவர் அனுமதிக்கிறார் (ரோமர் 1:28).

6. விரக்திக்கு எதிரான போராட்டம்

1. முணுமுணுப்பவன் எந்தப் பணிக்கും தகுதியற்றவன், அதைச் செய்வதற்கான நாட்டமும் அவனிடம் இல்லை. அவன் சோம்பேறியாக இருக்கிறான், மேலும் தனது கடமைகளைத் தவிர்ப்பதற்கு எப்போதும் ஒரு ஆயத்த சாக்குப்போக்கை வைத்திருக்கிறான். மேலும் அவன் மற்றவர்களையும் சீரழிக்கிறான், 'இதில் என்ன பயன்? அதனால் என்ன பயன்? இதில் எதிலும் பயனில்லை' என்று கூறி.

2. சோம்பேறி, சங்கீதங்களைப் பாட அழைக்கப்படும்போது எரிச்சலடைகிறான்; ஜெப ஆராதனைக்கு எழுப்பப்படும்போது வயிற்று வலி, தலைவலி என்று சாக்குப்போக்குகள் சொல்கிறான். அவன் கண்டிக்கப்பட்டால், 'நீங்களே கற்றுக்கொள்ளுங்கள்' என்பான்; அவனுக்கு ஏதாவது கற்பிக்கப்பட்டால், 'அது எனக்குத் தெரியும்' என்று கூச்சலிடுவான்.

3. ஒருவன் வேலை செய்யக்கூடியவனாக இருந்துகொண்டு சோம்பேறித்தனமாக மற்றவன் உணவை உண்பது சரியல்ல, அப்போஸ்தலன், 'நான் தேவையிலிருந்து என்னைக் காத்துக்கொண்டேன், இனிமேலும் அப்படிச் செய்வேன்' (2 கொரி. 11:9) என்று சொல்லும்போது.

4. முணுமுணுக்கும் துறவிக்குப் பெரிய தீங்கு நேரிடும்; ஆனால் எல்லாப் பொருட்களையும் மன உறுதியுடன் சகித்துக்கொள்ளும் எவரும் மகிழ்ச்சியைப் பாரம்பரியமாகப் பெறுவார்கள்.

5. ஒரு விரக்தி ஆவி உங்கள் மீது வந்தால், உங்கள் இல்லத்தை விட்டு வெளியேறாதீர்கள், ஆனால் இந்த ஆவியைப் பொறுமையுடன் எதிர்த்து நில்லுங்கள். இடத்திலிருந்து இடத்திற்குச் செல்லும்படி உங்களைத் தூண்டும் எண்ணம் உங்களை நம்ப வைக்க வேண்டாம். ஏனெனில், இந்த எண்ணத்திற்கு நீங்கள் அடிபணிந்தால், உங்களுக்குப் பொறுமை என்றே இருக்காது.

6. ஆனால் அந்தத் துறவி இவ்வாறு சொல்லட்டும்: 'இங்கே சண்டையும் சிரமமும் இருக்கிறது, ஆனால் அங்கே (இன்னும்-இன்னோர் இடத்தில்) அமைதியான மற்றும் கவலையற்ற வாழ்க்கை இருக்கிறது' (அங்கே செல்ல நினைத்து). ஏனெனில், நம்மோடு யார் போர் தொடுப்பது என்று உங்களுக்குத் தெரியாதா? அது நமது எதிரியான பிசாசு அல்லவா? மேலும் அவன் 'பூமியைச் சுற்றித் திரிகிறான்' (யோபு 2:2). ஏனெனில், நீங்கள் எங்கு சென்றாலும், வானத்திற்குக் கீழேதான் இருப்பீர்கள்; ஆகையால், நீங்கள் எல்லா இடங்களிலும் பிசாசினால் அணுகப்படக்கூடியவராகவே இருப்பீர்கள். அப்படியானால், நீங்கள் இருக்கும் இடத்திலேயே இருந்து, 'பிசாசை எதிர்த்து நில்லுங்கள், அவன் உங்களை விட்டு ஓடிவிடுவான்'; அதற்கு மாறாக, 'தேவனிடத்தில் சேருங்கள், அவரும் உங்களிடத்தில் சேருவார்' (யாக்கோபு 4:7, 8) என்பதெப்படிச் சிறந்ததாகும்?

7. சோம்பேறித் துறவி சாக்குப்போக்குகள் சொல்லி, 'இன்று நான் இங்கே இருக்கிறேன், நாளை வேறு இடத்திற்குச் செல்வேன்; ஆகவே நான் ஏன் பாடுபட வேண்டும்?' என்று கூறுகிறான்.

8. சோம்பேறித் துறவி தனக்காகப் பல சாக்குப்போக்குகளைச் சேகரிக்கிறான் – மேலும் தூக்கத்தில் இருப்பவன் சிக்கலில் சிக்குவான்.

9. ஒரு குகையிலிருந்து மற்றொரு குகைக்குத் தொடர்ந்து செல்பவன் வீண் எண்ணங்களைப் பெறுகிறான்; ஆனால் ஒரே இடத்தில் தங்கியிருப்பவன் அதிக சமாதானத்தைக் காண்கிறான்.

10. ஒரு அலைந்து திரியும் துறவி விழிப்புடன் இல்லாவிட்டால், துன்பங்களிலிருந்து தப்பிக்க முடியாது; ஆனால், தான் அழைக்கப்பட்ட இடத்தில் தங்கியிருப்பவன் விரைவில் அமைதியைக் காண்பான்.

11. சோம்பல் உங்களுக்கு இனிதாகத் தோன்றலாம், ஆனால் அதன் முடிவு கசப்பானது; வேலை செய்யும்போது நீங்கள் சோர்வடையலாம், ஆனால் பின்னர் நீங்கள் மகிழ்ச்சியடைவீர்கள்.

12. சோம்பேறியும் சுயநலவாதியுமான (தற்கருணை கொண்ட) ஒரு துறவி, செய்ய வேண்டிய வேலையைக் கண்டவுடன் ஒளிந்துகொள்கிறான், ஆனாலும் இரவு உணவின்போது முதல் ஆளாகத் தன்னை வைத்துக்கொள்கிறான்.

13. மரணம் மற்றும் தண்டனை பற்றிய நினைவு, விரக்தி என்ற அசுரனுக்கு எதிரான ஒரு வாள்.

14. எல்லாப் பாரமான சுமைகளிலும், நம்பிக்கையின்மையே மிகப் பாரமானது, குறிப்பாக அது நம்பிக்கையின்மையுடன் சேரும்போது; ஏனெனில் அதன் பழங்கள் கொடிய விஷத்தால் நிரம்பியுள்ளன.

15. துறவியே, நீ உன் குடிலை விட்டுவிட்டு உலகில் அலைகிறாய். 'நகரத்தில் சட்டமில்லாததும் தகராறும்' (சங். 54:10) என்று நீ அஞ்சவில்லையா?

16. ஊற்றருகே அமர்ந்து, தன் தாகத்தைத் தணிக்க நீரை எடுக்கத் தன் கைகளை நீட்டாத ஒருவனை விட அதிக சோம்பேறி யார்? – மேலும், ஒரு புத்தகத்தை வைத்திருந்து அதைப் படிக்கத் தவறும் மனிதனை விட அதிகப் புறக்கணிப்பாளர் யார்?

17. வாசிக்கக் கற்றுக்கொள்ள விரும்புகிறவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுக்க முயற்சி செய்யுங்கள், அதனால் அவர்கள் தேவனுடைய அற்புதமான கிரியைகளைப் படிக்கும்போது, அவருடைய அற்புதமான நாமத்தை ஆசீர்வதிப்பார்கள்; தேவன் உங்களுக்குப் பலனளிப்பவராக இருப்பார்.

18. மனச்சோர்வடைந்த துறவி சோம்பலால் வெல்லப்படுகிறார்; அவர் பொறுமையாக இருக்கும்போது, கர்வத்தால் வெல்லப்படுகிறார்; ஆனால் கர்த்தரை உண்மையாக நேசிப்பவர் இவை இரண்டையும் நிராகரிக்கிறார்.

19. சோம்பேறித் துறவி பல இழப்புகளைச் சந்திப்பான், ஆனால் எச்சரிக்கையானவன் ஒரு மணி நேரத்தைக் கூட வீணாக்க மாட்டான்.

20. ஓரிடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்குச் செல்வதில் பிரியம் கொள்ளாதீர்கள்; மாறாக, பொறுமையின் மூலம், நீங்கள் வசிக்கும் இடத்தில் சந்திக்கும் கஷ்டங்களிலிருந்து பயனடையுங்கள். சொல்லுங்கள், நானும் நீங்களும் உலகம் முழுவதையும் சுற்றிப் பார்த்த பிறகு, நாம் இரட்சிக்கப்பட விரும்பினால், நம்மைக் காத்திருப்பது ஒரு குகையல்லவா? மேலும், ஒரு பொதுக் குடியிருப்பில் தங்குவதற்குப் பொறுமை இல்லாமல், தனிமையில் அமைதியும் காணாவிட்டால், இறுதியில் நாம் எங்கே புகலிடம் காண்போம்? இது, 'என்னால் சூரியனின் வெப்பத்தைத் தாங்க முடியவில்லை, நிழலையும் சகித்துக்கொள்ள முடியாது' என்று சொல்வதைப் போன்றது. இறுதியில், அந்தக் குகையே நம்மைப் பாதுகாக்கும் என்று நான் அஞ்சுகிறேன்.

21. நாம் இதயத்தில் உறுதியாக இருப்போம்; ஏனெனில் இதயப் பலவீனம் நற்பண்புக்கு முரணானது. ஒரு சிறிய மனச்சோர்வு நம்மை ஆட்கொண்டால் நாம் மனந்தளர வேண்டாம், மாறாக ஒரு நல்ல பயணியைப் போல நம்மை நாமே கட்டாயப்படுத்திக் கொள்வோம். ஒரு பயணி வழியில் சோர்வடையும்போது, பயணத்தைத் தொடரும் தனது இலக்கை அவன் கைவிடுவதில்லை, மாறாக, 'இப்போது தூரம் அதிகமில்லை; நீ உன் தங்குமிடத்தை அடைந்து ஓய்வெடுப்பாய்' என்ற வார்த்தைகளால் தன்னை ஆற்றுப்படுத்திக் கொள்கிறான். – நாம் நம்மை எப்படித் தூண்டிக் கொள்கிறோம் என்பதைக் காணும் ஆண்டவர், நமக்கு வலிமையைத் தந்து, நமது துன்பங்களை இலகுவாக்குவார்.

22. நமக்காகத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய, கடவுளை நம்பி உழைப்போம். உழைப்பதற்காக வருந்தாதீர்கள்; பலர், எதையும் செய்யாமல், தங்கள் சோம்பலாலேயே நசுக்கப்பட்டனர். பிச்சைக் கேட்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய நிலை உங்களுக்கு ஏற்படாதவாறு, வேலை செய்யக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் வேலையில் கவனக்குறைவாக இருக்காதீர்கள். 'கர்த்தர் சமீபமாயிருக்கிறார்' (பிலி. 4:6).

23. நமது சிறை அறைகளில் அமர்ந்திருக்கும்போது நாம் மனந்தளர வேண்டாம்; புனித வீரர்கள் பல துன்பங்களுக்குப் பிறகு இரும்புச் சங்கிலிகளால் பிணைக்கப்பட்டதை நமக்கு நினைவூட்டிக் கொள்வோம். ஆகையால், நமது அறைகளின் சிரமங்களை நாம் வெறுக்கவோ, வேலைக்காக ஏங்கவோ வேண்டாம்; ஏனெனில், பல புனிதர்கள் ஆண்டவருக்காக சுரங்கங்களுக்கு அனுப்பப்பட்டதை நினைவில் கொள்வோம். நாம் அந்தக் காலங்களில் வாழ்ந்திருந்தால், சித்திரவதைகளின் காரணமாக நமது வாழ்க்கை முறையை உண்மையிலேயே மாற்றியிருப்போமா? மிகவும் கடினமான சூழ்நிலைகளின் காரணமாக நமது நம்பிக்கையை உண்மையிலேயே கைவிட்டிருப்போமா?

24. சோம்பலை எதிர்த்து, நீங்கள் வசிக்கும் இடத்தில் உறுதியாக நிலைத்திருங்கள். ஏனெனில், இடமாற்றத்தாலோ அல்லது தூரத்தாலோ அல்ல, மாறாக மனத்தின் கவனத்தால்தான் உங்களால் உணர்ச்சிகளை அடக்க முடியும். 'தேவசித்தத்தைச் செய்து, வாக்குறுதிகளைப் பெறுவதற்கு' (எபி. 10:36) நமக்கு 'பொறுமை' தேவை. மனச்சோர்விற்கு அடிபணியುವவர், நோயாளி ஆரோக்கியத்திலிருந்து எவ்வளவு தூரம் இருக்கிறாரோ, அவ்வளவு தூரம் பொறுமையிலிருந்து விலகி இருக்கிறார். நற்பண்பு மனச்சோர்வால் அல்ல, பொறுமையால் அறியப்படுகிறது. மனமானது தியானம் மற்றும் தெய்வீக அறிவுறுத்தலில் ஈடுபடும்போது, பொறுமை புதுப்பிக்கப்பட்டு வலுப்பெறுகிறது. இந்த வழியில் வளர்க்கப்படும்போது, உடல் ஆரோக்கியமான உணவிலிருந்து வலிமை பெறுவதைப் போலவே, மனமும் வலிமையைப் பெறுகிறது. ஆனால் மனம் இந்த அருளிலிருந்தும் இந்த மாண்பிலிருந்தும் விலகிச் சென்றால், அது உண்மையில் ஏழையாகவும் பலவீனமாகவும் ஆகிவிடும். ஆகையால், பௌதிகப் பொருட்களின் மீதான உங்கள் பற்றைத் துறந்து, உங்கள் மனதை இந்த தெய்வீகப் பயிற்சியில் பழக்கப்படுத்துங்கள். மேலும், உங்கள் உடலை ஓரிடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்கு நகர்த்தவோ, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட நோக்கமில்லாத பயணங்களால் அதைச் சோர்வடையச் செய்யவோ உங்களுக்குத் தேவையில்லை. ஏனெனில், 'தேவனுடைய ராஜ்யம் நம்மில் இருக்கிறது' (லூக்கா 17:21).

25. திருவசனங்களைப் படிப்பது உங்களுக்குச் சலிப்பைத் தருவதையும், ஆன்மீக அறிவுரைகளைக் கேட்க நீங்கள் தயங்குவதையும் உங்களில் நீங்கள் கவனிக்கும்போது, உங்கள் ஆன்மா ஒரு கடுமையான நோய்க்கு ஆளாகிவிட்டது என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். ஏனெனில், இதுவே தீயொழுக்கத்தின் ஆரம்பம், அதன் மூலம் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மரணப் பலனை அறுவடை செய்துள்ளனர்.

26. தன்னுள் ஒவ்வொரு மணி நேரமும் அழகான மற்றும் நல்ல எண்ணங்களை வளர்த்துக் கொள்பவனும், நம்பிக்கையின் மூலம், ஆண்டவரின் துறவிகள் போராடும் விரக்தியின் தீய உணர்ச்சியை வென்றவனும் பேறு பெற்றவன்.

27. கர்த்தருடைய கிரியையில், ஒரு வீராங்கனையைப் போல மாறி, சோம்பேறிகளை எழுப்பி, மனம் தளர்ந்தவர்களுக்குத் தைரியமூட்டி, கர்த்தருடைய வழியில் நடப்பவரை ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்.

28. மனச்சோர்வு என்னும் உணர்ச்சி, துணிச்சல் இல்லாத ஒருவனைப் போல அவனைத் தாழ்த்திவிடாதவன் பாக்கியவானாகிறான்; அவன் பரிபூரணப் பொறுமையை அடைந்திருக்கிறான், அதற்காகவே எல்லாப் புனிதர்களும் தங்கள் கிரீடங்களைப் பெற்றார்கள்.

29. மனச்சோர்வு என்னும் ஆவி உங்களைக் கலக்கப்படுத்தும்போது, அதன் எண்ணங்களால் அடித்துச் செல்லப்படாதீர்கள்; மாறாக, கடவுள் உங்களை நியமித்த அதே இடத்தில் நிலைத்திருங்கள், நீங்கள் மடாலய வாசல்களுக்கு முதன்முதலில் வந்தபோது கடவுள் மீது கொண்டிருந்த அன்பை உங்கள் உள்ளத்திலேயே சிந்தித்துக் கொள்ளுங்கள். நாம் அதே அன்பை இறுதிவரை தக்க வைத்துக் கொள்வோம்; தாக்குபவனைத் தாங்கும் ஒரு மல்யுத்த வீரனைப் போல, இறைவனைப் பொறுமையுடன் தாங்குவோம். ஏனெனில், 'இறுதிவரைப் பொறுமையுடன் தாங்குகிறவன் மீட்கப்படுவான்' (மத்தேயு 10:22).

30. இரவு முழுவதும் விழித்திருக்கும் முன்பு, ஒரு சகோதரரின் மனதில் ஒரு எண்ணம் தோன்றியது: 'இன்று ஓய்வெடு, விழிப்புக்காக எழுந்திருக்காதே.' ஆனால் அவர் அந்த எண்ணத்திற்குப் பதிலளித்தார்: 'யார் அறிவார்? ஒருவேளை நாளை நீ எழுந்திருக்காமல் போகலாம்; எனவே, இன்று நீ எழுந்திருக்க வேண்டும்.' அவரும் வேலை செய்து கொண்டிருந்தபோது, ஒரு எண்ணம் அவர் மனதில் தோன்றியது: 'இன்று ஓய்வெடு, நாளை வேலை செய்.' ஆனால் அவர் மீண்டும் பதிலளித்தார்: 'இல்லை, நான் இன்று வேலை செய்வேன், நாளைக்குக் கர்த்தர் பார்த்துக் கொள்வார்.'

31. விரக்தி உங்களைத் தொந்தரவு செய்தால், மனந்தளர்ந்துவிடாதீர்கள், ஆனால் கர்த்தர் உங்களுக்குப் பொறுமையை அருளுமாறு ஜெபியுங்கள். உங்கள் பிரார்த்தனைக்குப் பிறகு, அமர்ந்து, உங்கள் எண்ணங்களை ஒருங்கிணைத்து, சங்கீதக்காரரின் வார்த்தைகளால் உங்கள் ஆன்மாவை ஆற்றுப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்: 'என் ஆன்மாவே, ஏன் சோர்ந்து போகிறாய்? ஏன் என்னைக் கலங்கச் செய்கிறாய்? உன் நம்பிக்கையைக் கடவுளிடம் வை, ஏனெனில் நான் இன்னும் அவருக்கு அறிக்கை செய்வேன், அவர் என் முகத்தின் இரட்சகர், என் தேவன் என்று' (சங். 41:6). இன்னும் கூறுங்கள்: 'என் ஆன்மாவே, ஏன் இவ்வளவு சோர்வடைந்துள்ளாய்? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நாம் இந்த உலகில் என்றென்றும் வாழ முடியாது. சங்கீதக்காரர் என்ன சொல்கிறார் என்று கேள்: "நான் பூமியில் ஒரு பயணி, ஒரு அந்நியர், என் முன்னோர்கள் அனைவரும் இருந்ததைப் போல" (சங். 38:13). கடவுளுக்குப் பிரியமானபோது, நாங்களும் உன்னுடன் கடந்து போவோம். நீதியாளர்களின் வாழ்க்கை அவர்கள் மரணத்திற்குப் பிறகே தொடங்குகிறது. அதனால்தான், வரவிருக்கும் வாழ்க்கையை ஏங்கும் தீர்க்கதரிசி, 'மான் நீரோடைகளைத் தேடி ஏங்குவது போல, தேவனே, என் ஆத்துமாவும் உம்மைத் தேடி ஏங்குகிறது; நான் எப்பொழுது வந்து உம்முடைய சந்நிதியில் தோன்றுவேன்?' (சங். 41:2-3) என்று கூறுகிறார். புனிதர்கள் இந்த நிகழ்கால வாழ்க்கையை ஒரு சிறையாகக் கருதினர். அதனால்தான் அவர்களில் ஒருவர் மகிழ்ச்சியுடன், 'இப்போது, ஆண்டவரே, உமது அடியானை அமைதியுடன் போகும்படி விடுகிறீர்' (லூக்கா 2:29) என்று ஆர்த்தார்; மற்றொருவரோ, 'விடுவிக்கப்பட்டு கிறிஸ்துவுடன் இருக்க' (பிலிப்பியர் 1:23) விரும்புவதாக அறிவித்தார்.

32. காலைப் பொழுதாகும் போது, அந்த சகோதரன் எழுந்து, ஜெபித்த பிறகு, தன் கைவேலையைத் தொடங்குகிறான். அப்போது நன்மையின் எதிரியான பிசாசு, அவனுக்குள் ஒரு விரக்தி எண்ணத்தை விதைக்கிறது.

33. அவனுக்கு மனச்சோர்வு வரும்போது, அந்த சகோதரன் தொடர்ந்து வேலை செய்து உழைத்தால், பின்னர், அருளின் உதவியுடன், அவன் அந்த மனச்சோர்வைத் தன்னிலிருந்து விரட்டிவிடுகிறான். ஆனால், அவனுக்கு மனச்சோர்வு வரும்போது, அந்த சகோதரன் அதைப் பொறுமையுடன் தடுக்கவில்லை என்றால், அவன் அதனால் வெல்லப்பட்டு அதற்குக் கைதியாகிவிடுகிறான். தனது எண்ணங்களுக்கு முழு சுதந்திரம் அளித்து, அவனே தனக்குச் சொல்லிக்கொள்ளத் தொடங்குகிறான்: 'இன்று எனக்குச் சற்று உடல்நிலை சரியில்லை. இன்று ஓய்வெடுக்கிறேன், காலையில் இரண்டு நாட்கள் வேலை செய்கிறேன்.' இவ்வாறு, அந்த முதல் நாளில், அந்த சகோதரன் காலையில் ஈடுசெய்துவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையில், எதையும் செய்யாமல் இருக்கிறான். இருப்பினும், அடுத்த நாள் காலையில், நன்மையை வெறுக்கும் அந்தத் தீய சக்தி, முந்தைய நாளை விட இன்னும் ஆழமான மனச்சோர்வையும் அவனுக்குள் ஏற்படுத்துகிறது. அப்போது, ஏற்கனவே தன் எண்ணங்களால் வெல்லப்பட்ட அந்த சகோதரன் எழுந்து தன் வேலையைக் கைவிடுகிறான் – அதை அவன் ஒன்று முற்றிலுமாகச் செய்வதில்லை, அல்லது அதை ஒரு முறையான பணியாகச் செய்யாமல், மனமில்லாமல் செய்கிறான். – அல்லது பகைவன் அவனை அவனது அறைக்கு வெளியே இழுத்து, சுற்றித் திரிய வைக்கிறான்.

34. நீங்கள் என்ன செய்து கொண்டிருந்தாலும், நீங்கள் வேலை செய்து கொண்டிருக்கும்போது எதிரி உங்களுக்கு மனச்சோர்வூட்டினால், இந்த எதிரியை எதிர்கொள்ள, அது போன்ற வேறு ஒரு கைவேலையைக் காட்டுங்கள் (இதைச் சேர்த்து: 'தற்காலத்திற்காக அவர்கள் எவ்வாறு உழைக்கிறார்கள் என்று பார்க்கிறாயா? அப்படியானால், நித்திய நன்மைக்காக உழைக்க நீங்கள் ஏன் விரும்பவில்லை?"). மேலும் நீங்கள் எந்த வேலையை மேற்கொண்டாலும், நீங்கள் செய்வது கடவுளுக்கு இணங்கச் செய்யப்படுகிறது என்று உங்கள் மனசாட்சி சாட்சி கூறுமாக – அப்போது நீங்கள் (மனச்சோர்விலிருந்து) இரட்சிக்கப்படுவீர்கள்.

7. வீண் பெருமைக்கு எதிரான போராட்டம்

1. நான் சொல்வதைப் புரிந்துகொள், துறவியே: உனக்கும் எனக்கும் வெளிப்புறத்தில் பக்திப் பாசாங்கு இருக்கக்கூடாது, ஆனால் அறைக்குள் கவனக்குறைவான களியாட்ட மனப்பான்மை இருக்கக்கூடாது; அப்பொழுதுதான் நாம் 'வெள்ளையடிக்கப்பட்ட கல்லறைகளைப்' போலாகிவிடாமல் இருப்போம் (மத்தேயு 23:27). ஏனெனில், எல்லா இடங்களிலும் ஒரே தேவன் இருக்கிறார், அவருக்கு என்றென்றும் மகிமை உண்டாகட்டும்! ஆமென்.

2. தன் பலத்தைப் பற்றிப் பெருமையடித்துக் கொள்ளும் ஒரு துறவி முட்டாள்களில் முதன்மையானவன்; ஒரு துறவி தன் சக்தியைப் பற்றிப் பெருமையடிப்பது அவனுக்கு அவமானத்திற்கும் நிந்தனைக்கும் வழிவகுக்கும்: 'பெருமையடிக்கிறவன் கர்த்தருக்குள் பெருமையடிக்கக்கடவன்' (1 கொரி. 1:31).

3. நீர் நற்பெயர் பெற விரும்புகிறீரா? 'மென்மையுடன் உமது காரியங்களை நடத்துக' (சிராக்கு 3:17).

4. அவமதிக்கப்பட்டு அதை உணராமல் இருப்பது இன்னும் ஒரு புண்ணியமாகாது; ஆனால், பக்திக்காக அதை உணர்ந்து அதைத் தாங்குவது ஒரு புண்ணியமாகும். ஏனெனில், 'சோம்பேறிக்கு வெட்கக்கேடு ஏற்படுவதில்லை' (நீதிமொழிகள் 20:4) என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

5. புகழின் மீதான காதல் ஆன்மாவின் நோய், ஒரு தீய உணர்ச்சி.

6. எழுதப்பட்டிருக்கிறதே: 'நீதியுள்ளவர் உன்னைப் புகழட்டும், உன் வாயல்ல; அந்நியர், உன் உதடுகளல்ல' (நீதிமொழிகள் 27:2). மேலும்: 'வெள்ளியும் பொன்னும் மனிதரின் குணத்தைச் சோதிக்கும்': மேலும் ஒருவன் 'தன்னைப் புகழ்பவர்களின் உதடுகளால் சோதிக்கப்படுகிறான்' (அதே 21).

7. உனக்குக் கனவு தேடாமல், கர்த்தருக்காக எல்லோருக்கும் கனம் கொடு, அப்பொழுது கர்த்தரிடத்தில் உனக்குக் கிரபை கிடைக்கும்.

8. பலரைத் திருப்திப்படுத்த முயன்று, கர்த்தரைத் திருப்திப்படுத்தாத ஒரு மனுஷனால் ஒருபோதும் வஞ்சிக்கப்படாதிருங்கள்.

9. என் பிரியமானவரே, இரகசியமாகக் கர்த்தருடைய கற்பனைகளைக் காத்திருங்கள், கர்த்தர் உங்களை வெளிப்படையாகப் பலனடையச் செய்வார்.

10. பூமியில் ஒருவன் பெரிய கனத்தை அடைந்ததைக் கண்டால், அதைக் குறித்து ஆச்சரியப்படாதே; ஆனால், உலக மகிமையை வெறுக்க வந்தவனைக் குறித்து ஆச்சரியப்படு.

11. உனக்கு மிகுந்த மரியாதையை விரும்புகையில், நீ உனக்கே அவமதிப்பைக் கொண்டுவராதபடி கவனமாக இரு; ஏனெனில் ஒருவனுக்கு உண்மையான மரியாதை என்பது தேவனுடைய சித்தத்தின்படி எல்லாவற்றையும் செய்வதில் உள்ளது, ஆனால் பெரிய அவமதிப்பு என்பது கட்டளைகளை மீறுவதில் உள்ளது.

12. ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் திறமையானவராக உங்களைக் காட்டிக்கொள்ள முயற்சிக்காதீர்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் வீண் பெருமைக்கு ஆளாகக்கூடும், அது புகழ்ச்சி, கோபம் மற்றும் துக்கத்தின் மீதான அன்பிற்கு வழிவகுக்கும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, எல்லா விஷயங்களிலும் உங்களை எளிமையாகவும் சாந்தகுணத்துடனும் மாற்றிக்கொள்ள முயற்சி செய்யுங்கள்.

13. நாவன்மையால் பெருமைப்பட்டு, தற்பெருமை பேசாதீர்கள்; மாறாக, கல்வியறிவற்ற எளிய மக்களின் அனுபவத்திலிருந்து பெறப்பட்ட போதனையைப் பிரசங்கிப்பீர்களாக, அப்போதுதான் நீங்கள் கிறிஸ்துவின் அப்போஸ்தலர்களின் சீடராக மாறுவீர்கள்; ஏனெனில் வெளிப்புற ஞானத்தில் தற்பெருமை பேசுவது, குறிப்பாக கிறிஸ்தவர்களுக்குத் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது. 'பெருமை பாராட்டுபவன் கர்த்தருக்குள் பெருமை பாராட்டட்டும்' (2 கொரி. 10:17).

14. மனிதர்களைத் திருப்திப்படுத்த மட்டும் நற்பண்பைக் கடைப்பிடிப்பவர்கள், தங்கள் இரட்சிப்பின் அடிக்கல்லைப் பாறையின் மீது அல்ல, மணலின் மீது போட்டிருக்கிறார்கள்; ஆகவே, மழை பெய்ததும், ஆறுகள் பெருக்கெடுத்ததும், காற்றுகள் (சோதனைகள்) வீசியதும், அவர்கள் தங்கள் சொந்த எண்ணங்களாலேயே அடித்துச் செல்லப்படுகிறார்கள். அவர்கள் விழாமல், தங்களுக்குரியபடி வாழ்ந்தால், பெருமையால் வீங்கிவிடுகிறார்கள்; அவர்கள் விழுவதென்றால், பயனற்ற விரக்தியில் தங்களை ஒப்புக்கொடுத்துவிடுகிறார்கள்.

15. 'ஒருவனும் தன்னைப் பற்றிப் பெருமைப்பட வேண்டாம்' (2 கொரி. 10:18). ஆனால் முதலில் உங்கள் சொந்தச் செயல்களை ஆராயுங்கள்: நீங்கள் உங்களுக்கு நீங்களே சூட்டும் புகழ்ச்சிக்குத் தகுதியான வாழ்க்கையை உண்மையிலேயே வாழ்ந்திருக்கிறீர்களா? நீங்கள் காமத்தை வென்றிருக்கிறீர்களா, வறுமையைத் தழுவியிருக்கிறீர்களா, அவதூற்றை வெறுத்திருக்கிறீர்களா, வீண் பெருமை மீதான உங்கள் அன்பை ஒழித்திருக்கிறீர்களா, மாம்ச இச்சையை வெறுத்திருக்கிறீர்களா, உடலுறவு இச்சையை வெறுத்தீர்களா, உண்மையாகவே யாருக்கும் தீங்கு செய்யவில்லையா, உங்கள் உணர்ச்சிகளை வென்றுவிட்டீர்களா, அவமதிக்கப்படும்போது உண்மையாகவே கோபமடையவில்லையா, மேலும் உங்களைப் பற்றிப் புகழ் கேட்கும்போது ஆணவம் கொள்ளவில்லையா, உங்கள் முழு வலிமையோடும் கர்த்தரை நேசித்து, உங்கள் அயலானை உங்களைப்போல நேசித்தீர்களா? – இருப்பினும், நாம் இதைக் கடைப்பிடிக்கவில்லை என்றால், நாம் ஏன் நம்மைப் பற்றிப் பெருமைப்பட வேண்டும்? – கர்த்தருடைய இரக்கத்திற்கு முன்பாக இதன்பேரில் நாம் அழுவேம், அவர் நமது கடினப்படுத்தப்பட்ட இதயங்களைக் குணப்படுத்தி, அவருக்குத் தகுதியான வாழ்க்கையை வாழ நம்மைப் பலப்படுத்த வேண்டும்.

16. நாம் மனிதர்களுக்கு முன்பாகப் பறைசாற்றுவதற்காக எதையும் செய்யக்கூடாது, ஆனால் எல்லாவற்றிலும் நாம் ஒரு தூய இதயத்திலிருந்து செயல்பட வேண்டும்; ஏனெனில் மறைவானதையும் இரகசியமானதையும் தேவன் அறிவார், அவரிடமிருந்து மட்டுமே நமது வெகுமதியைப் பெறுவோம் என்று நம்புகிறோம்.

17. ஒரு வீணான மனிதன், குறைந்த வசதிகளைக் கொண்டிருந்தாலும், தன்னை ராஜா என்று அழைத்துக்கொண்டாலும், அவன் ராஜாவாகிவிட மாட்டான்: அதுபோல, பொது உணவில் கலந்துகொண்டு, விரதமிருப்பவராகவும் கற்புடையவராகவும் பாசாங்கு செய்து, இரகசியமாகச் சாப்பிடும் ஒரு துறவியும், ஒரு துறவியாகிவிட மாட்டான். அவன் வஞ்சக வலையைப் பின்னுகிறான் – மேலும் புனிதர்களின் நீதியான பாதையில் நடக்காமல், மனிதர்களைத் திருப்திப்படுத்த முயல்பவர்களின் பாதையில் நடக்கிறான்.

8. ஆணவத்திற்கு எதிரான போராட்டம்

1. பெருமை கொண்ட மனிதன் தன்னை மிஞ்சுவதை சகிக்க மாட்டான் – மேலும் அவனை விட உயர்ந்த ஒருவரைச் சந்திக்கும்போது, அவன் அவர்களைப் பொறாமைப்படுகிறான் அல்லது அவர்களுடன் போட்டியிடுகிறான். போட்டியும் பொறாமையும் இணைபிரியாள், மேலும் இந்த உணர்ச்சிகளில் ஒன்றை வளர்க்கும் எவரிடத்திலும், இரண்டும் இருக்கும்.

2. இந்த உணர்ச்சிகளை வளர்க்கும் ஒருவன் மற்றவர்களின் வெற்றிகளால் துன்புறுகிறான்; ஆனால் அவற்றிலிருந்து விடுபட்டவன் அதனால் வருந்தான். அத்தகையவன் மற்றவனுக்கு மரியாதை அளிக்கப்படும்போது கலங்குவதில்லை; மற்றவன் உயர்த்தப்படும்போதும் அவன் கலக்கமடைவதில்லை, ஏனெனில் அவன் அனைவருக்கும் முன்னுரிமை அளிக்கிறான், மேலும் அனைவரையும் தனக்கு மேலாகக் கருதுகிறான்.

3. பணிவு இல்லாமல், ஒவ்வொரு சாதனையும், ஒவ்வொரு சுயக்கட்டுப்பாட்டுச் செயலும், ஒவ்வொரு கீழ்ப்படிதல் செயலும், ஒவ்வொரு பேராசையின்மைச் செயலும், மற்றும் ஒவ்வொரு கற்றல் செயலும் வீணானது.

4. பெருமையின் அசுத்தமான ஆவி வஞ்சகமானது மற்றும் பலபக்கமானது, மேலும் அனைவர் மீதும் மேலோங்க ஒவ்வொரு முயற்சியையும் மேற்கொள்கிறது: அது ஞானிகளை ஞானத்தாலும், வலிமையானவர்களை வலிமையாலும், செல்வந்தர்களை செல்வத்தாலும், அழகிகளை அழகாலும், மற்றும் கலைஞர்களை கலையாலும் சிக்க வைக்கிறது.

5. மேலும், ஆன்மீக வாழ்க்கை வாழ்பவர்களையும் அது அதே வழியில் சோதிக்கத் தவறுவதில்லை; உலகைத் துறந்தவருக்கு அவரது துறவறத்திலும், கற்புடையோருக்கு அவர்களின் கற்பிலும், மௌனியாக இருப்பவருக்கு அவர்களின் மௌனத்திலும், பேராசையில்லாதவருக்கு அவர்களின் பேராசையின்மையிலும், ஜெபமுடையோருக்கு அவர்களின் ஜெபத்திலும் தனது பொறிகளை அமைக்கிறது. எல்லாவற்றிலும், அது தனது களையை விதைக்க முயல்கிறது.

6. பெருமைக்கு எதிரான ஒரு மருந்தாக, அதை எதிர்த்துக் கூறும் பின்வரும் மற்றும் அது போன்ற பிற வேதப் பகுதிகளை அடிக்கடி வாசிக்கவும்: 'உங்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டவை யாவற்றையும் செய்துகொண்டிருக்கையில், நாங்கள் பயனற்ற ஊழியக்காரர் என்று சொல்லுங்கள்' (லூக்கா 17:10). 'ஒருவன் தன்னை ஒன்றுமில்லாதவனாக இருக்கையில், தன்னை ஏதோவானவன் என்று எண்ணினால், அவன் தன்னைத்தானே வஞ்சிக்கிறான்' (கலா. 6:3). 'மனுஷருக்கு முன்பாக உயர்த்தப்பட்டிருக்கிறவைகள் கர்த்தருக்கு முன்பாக அருவருப்பானவைகள்' (லூக் 16:15). 'என்னிடத்தில் கற்றுக்கொள்ளுங்கள், நான் மனதில் சாந்தமும் தாழ்மையுமுள்ளவன், அப்பொழுது உங்கள் ஆத்துமாக்களுக்கு இளைப்பாறுதல் கிடைக்கும்' என்கிறார் கர்த்தர் (மத். 11:29). "எங்கள் தாழ்மையின்போது கர்த்தர் எங்களை நினைத்துக்கொண்டார்; அவர் எங்களை எங்கள் சத்துருக்களின் கைக்குத் தப்புவித்தார்" (சங். 135:23). "நான் என்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டேன், அவர் என்னை இரட்சித்தார்" (சங். 114:5). "பெருமைப்படும் எவரும் கர்த்தருக்கு அருவருப்பானவர்" (நீதி. 16:5).

7. நீங்கள் நல்ல உடல்நலத்துடன் இருக்கும்போது, பெருமைப்படாமல் எச்சரிக்கையாக இருங்கள்.

8. தன்னைத் தானே உயர்த்துகிறவன் தனக்குத் தண்டனை வரவழைக்கிறான்; ஆனால் தன் அயலானுக்குத் தாழ்மையுடன் சேவை செய்கிறவன் மகிமைப்படுத்தப்படுவான்.

9. பெருமை உங்களைத் தாழ்த்துவதற்கு முன்பு, பெருமையின் எண்ணத்தைத் தாழ்த்துங்கள். ஆணவத்தின் எண்ணம் உங்களைத் தாழ்த்துவதற்கு முன்பு, அதைத் தாழ்த்துங்கள். காமம் உங்களை நசுக்குவதற்கு முன்பு, அதை நசுக்குங்கள்.

10. உங்கள் சகோதரனின் நிலைத்தன்மையற்ற தன்மைக்காக அவரைக் கண்டிக்காதீர்கள், அப்பொழுதுதான் நீங்களும் அதே பலவீனத்தில் விழாமல் இருப்பீர்கள்.

11. பணிவு இல்லாத ஒரு புதியவன் எதிர்க்க ஆயுதம் இல்லாதவன்; அத்தகையவன் ஒரு பெரிய தோல்வியைச் சந்திப்பான்.

12. துறவி தன்னை எல்லோரிலும் கடைப்பட்டவராகக் கருதிக் கொள்ளட்டும் – அப்போது அவர் நம்பிக்கையைப் பெறுவார். ஏனெனில், 'தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ளும் எவரும் உயர்த்தப்படுவார், தன்னை உயர்த்திக்கொள்ளும் எவரும் தாழ்த்தப்படுவார்' (லூக்கா 18:14).

13. ஒரு துறவியைப் பற்றிய தீய குற்றச்சாட்டுகள்: ஆணவம், திமிர், கல்நெஞ்சம், வெட்கக்கேடு, பொறுப்பற்ற தன்மை, சீற்றம் மற்றும் முட்டாள்தனம்.

14. நீங்கள் பெருமையை நேசித்தால், நீங்கள் அசுரர்களுக்குச் சொந்தமானவர் ஆவீர்கள்; நீங்கள் தாழ்மையை நேசித்தால், நீங்கள் கர்த்தராகிய கிறிஸ்துவுக்குச் சொந்தமானவர் ஆவீர்கள்.

15. பெருமை கொண்டவன் துயரத்தை அனுபவிப்பான், ஆனால் பணிவானவன் எப்போதும் கர்த்தரில் களிகூர்வான்.

16. பெருமை எப்போதும் மரியாதையைத் தேடுகிறது; ஆனால் பணிவு மகிமையில் உயர்த்தப்படாமலும், அவமானத்தில் கலங்காமலும் இருக்கிறது; ஏனெனில் அது கர்த்தரிடமிருந்து அதன் பலனை எதிர்பார்க்கிறது.

17. பெருமை ஞானமுள்ளவர்களின் கண்களைப் பார்வையற்றதாக்குகிறது, ஆனால் பணிவு அவர்களை அன்பினால் ஒளிமயமாக்குகிறது; ஏனெனில் கர்த்தர் 'சாந்தகுணமுள்ளவர்களுக்குத் தமது வழியைக் கற்பிக்கிறார்' (சங். 24:9).

18. ஒருவன் தன்னை நம்புவது ஆபத்தானது, ஆனால் கர்த்தரை நம்புகிறவன் இரட்சிக்கப்படுவான்.

19. தன் ஆடைகளை அலங்கரிப்பவன் பெருமையுறுவான்; மேலும், இறக்கைகள் இன்னும் வளராத பருந்தியைப் போன்றவன் பெருமைப்படும் துறவி.

20. பணிவான ஞானமுள்ள துறவி ஒளிமயமாகவும், விரைந்து நடப்பவராகவும், (ஒருவிதத்தில்) கூர்மையான குறிபார்க்கும் திறன் கொண்டவராகவும் இருப்பார்.

21. இரும்பு எல்லாப் பொருட்களையும் சுத்திகரித்து அடக்குவது போல, தேவபக்தியான தாழ்மையுமே எதிரியின் சூழ்ச்சிகளை அழித்துவிடும்.

22. ஒரு வேட்டைக்காரனுக்கு ஈட்டியும், ஒரு வீரனுக்கு ஆயுதமும் எப்படி அவசியமோ, அதுபோல ஒரு துறவிக்கு பணிவு அவசியம்.

23. பெருமை எந்த வடிவத்தில் தோன்றினாலும் அது ஒருவருக்கு ஆபத்தானது. பெருமையை நேசிக்காதீர்கள்; அதில் எந்தப் பயனும் இல்லை. ஒவ்வொரு பலவீனமும் அக்கறையின் மூலம் குணப்படுத்தப்படுகிறது, ஆனால் பெருமையின் நோய் குணப்படுத்துவது கடினமான ஒரு தீமை; ஏனெனில் அது குணப்படுத்தும் மருந்தை நிராகரித்து, தனக்காக ஒரு கொடிய விஷத்தைத் தயாரிக்கிறது. அது கிறிஸ்துவின் ஊழியர்களிடையே காணப்படாதிருக்கட்டும்.

24. நீர் பெரியவராக விரும்புகிறீரா? – எல்லாரிலும் சிறியவராக இருங்கள் (மாற்கு 9:35).

25. ஒரு சகோதரன் மடாலயத்தை விட்டு வெளியேறினால், உங்கள் எண்ணங்களில் அவரைக் கீழாகப் பார்க்காதீர்கள், உங்கள் பார்வையில் அவர் அவமதிக்கப்படவும் விடாதீர்கள்: 'உங்கள் பிறப்பு நாளை இகழாதீர்கள்' (நீதிமொழிகள் 3:28).

26. 'நீங்கள் விழுந்துபோகாதபடிக்கு உறுதியாக நிற்கப் பாருங்கள்' (1 கொரி. 10:12) என்று சொல்வதைக் கவனியுங்கள், மேலும்: 'உங்களைப் பற்றி நீங்களே புகழாதிருங்கள்; ஆனால், உங்களைப் பரிந்துரைக்கும் தேவன் புகழ வேண்டும்' (2 கொரி. 10:18) என்பதையும் கவனியுங்கள். ஏனெனில், பலர் தங்களை மேன்மையடைந்தவர்களாகவும், அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களாகவும் நினைத்தார்கள்; ஆனால், மிகவும் மோசமானவர்கள் மேலும் மோசமானவர்களாகவும், திடீரெனக் கருணை பெற்றவர்கள் கிருபை பெற்றவர்களாகவும் ஆனார்கள்; ஏனெனில், தேவன் 'பெருமைக்காரருக்கு எதிராயிருந்து, தாழ்மையுள்ளவர்களுக்குக் கிருபை அளிக்கிறவர்' (யாக்கோபு 4:6).

27. கீழ்ப்படியாதவனும், பெருமை கொண்டவனும், 'தனக்குத்தானே புத்திமானென்று எண்ணிக்கொள்ளும்' ஒரு மனிதனைக் கண்டால், அவனுடைய வேர் ஏற்கெனவே பாதி செத்துவிட்டது; ஏனெனில், தேவ பயத்தினால் அளிக்கப்படும் போஷணையை அவன் தனக்குள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. ஆனால், மௌனமாகவும் தாழ்மையுடனும் இருக்கும் ஒரு மனிதனைக் கண்டால், அவனுடைய வேர் உறுதியானது என்று அறிந்துகொள்; ஏனெனில், அவன் தேவ பயத்தினால் போஷிக்கப்படுகிறான்.

28. தாழ்மையின் வெற்றி பெரியது, மகிமையும் பெரியது, அதில் வீழ்ச்சி இல்லை. உங்கள் சகோதரனின் தேவைகளை, நீங்களே உதவி பெறுவது போல, இரு கைகளாலும் சந்திப்பதே தாழ்மையின் அடையாளம்.

29. பெருமையும் கலகமும் உள்ளவன் துன்ப நாள்களைக் காண்பான்; ஆனால் தாழ்மையுள்ளவனும் பொறுமையுள்ளவனும் எப்போதும் கர்த்தரில் களிகூர்வார்கள்.

30. பணிவும் பொறுமையும் கொண்ட ஒருவரைக் காண்பது ஒரு பெரிய காரியம்; அவர்களுடைய நன்மைக்கு எல்லையே இல்லை.

31. தன் சகோதரனுக்கு மேலாகத் தன்னை உயர்த்திக்கொள்ளும் எவனும் பேய்களால் ஏளனம் செய்யப்படுகிறான்.

32. மழை களை செழித்து வளரச் செய்கிறது, மேலும் உலகப் பற்றுள்ள மக்களுடன் பழகுவது பெருமையை வளர்க்கிறது. ஆனால் கர்த்தருக்குப் பயப்படுபவர்கள் தங்களை உயர்த்திக் கொள்வதில்லை.

33. உமக்கு ஒரு வரம் கொடுக்கப்பட்டிருந்தால், ஆணவம் கொள்ளாதேயும்; ஏனெனில், 'நீங்கள் கடவுளிடமிருந்து பெறாத' ஒரு முழுமையையும் நீங்கள் கொண்டிருக்கவில்லை (1 கொரி. 4:7); மேலும், நீங்கள் அவருடைய கட்டளைகள் மற்றும் சித்தத்தின்படி நடக்கவில்லை என்றால், அவர் தம்முடைய வரத்தை உங்களிடமிருந்து எடுத்துக்கொண்டு, அதைவிடச் சிறந்த ஒருவருக்குக் கொடுப்பார்: அப்போது, மைக்கூடையில் தோய்க்கப்பட்ட பேனா ஒருவனிடமிருந்து எடுக்கப்பட்டதைப் போல நீங்கள் இருப்பீர்கள்.

34. ஒருவன் தன் இருதயத்தின் பெருமையில் தன்னை எவ்வளவு உயர்த்திக் கொண்டாலும், அவன் எடுக்கப்பட்டதும், அவன் திரும்பிச் செல்லவிருக்கின்றதும் மண்ணுலகமாகவே இருக்கிறது; ஆனால் கர்த்தர் தாழ்மையுள்ளவர்களை உயர்த்துகிறார்.

35. ஆணவம் வீழ்ச்சியடையச் செய்கிறது, ஆனால் தாழ்மையோ வெற்றிப் பரிசைப் பெறுகிறது.

36. உங்கள் சகோதரருக்கு முன்பாக நீங்கள் தங்கம் போலத் தூய்மையாக இருந்தாலும், உங்களைப் பயன்பாட்டிற்குத் தகுதியற்ற பாத்திரமாகக் கருதுங்கள்; அப்போதுதான் கடவுளுக்கும் மக்களுக்கும் வெறுப்பான பெருமையிலிருந்து நீங்கள் விலகி இருப்பீர்கள்.

37. ஒரு சகோதரன் பாவம் செய்வதை நீங்கள் கண்டால், அடுத்த நாள் காலை அவரைச் சந்திக்கும்போது, அவரை ஒரு பாவியாக உங்கள் மனதில் கருதி அவமதிக்காதீர்கள்: ஏனெனில், நீங்கள் அவரை விட்டுச் சென்ற பிறகு, ஒருவேளை அவர் தனது வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு நற்செயல் செய்து, பெருமூச்சுகளாலும் கசப்பான கண்ணீர்களாலும் ஆண்டவரைத் திருப்திப்படுத்தினாரா என்பது உங்களுக்குத் தெரியாது.

38. நாம் மற்றவர்களைக் கண்டிப்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும்; ஆனால் நம்மில் ஒவ்வொருவரும் தங்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, சங்கீதத்தின் வார்த்தைகளில் நம்மைப் பற்றிப் பேச வேண்டும்: 'என் அக்கிரமங்கள் என் தலையின்மேல் ஏறிக்கொண்டது; அவை எனக்குப் பாரமாக இருந்தது' (சங். 37:5).

39. அனைத்தையும் ஆளும் ஆண்டவரே, கீழ்ப்படிதலையும் தந்தையின் அறிவுரையையும் வெறுக்கும் இதயத்தை எனக்கு அருளாதேயும்; பெருமையான எண்ணங்களை என்னிடமிருந்து அகற்றும்; ஏனெனில், ஆண்டவரே, நீர் பெருமையாளர்களைத் தடுத்தீர் (திபா 118:21).

40. என் பார்வை தாழ்ந்து போகட்டும், என் இதயம் மற்றவர்களைக் கண்டு உயர்ந்து போகாதிருக்கட்டும்.

41. இரண்டு புதியவர்கள் ஒரு முதியவருடன் வசித்தால், அவர்களில் யார் கர்த்தருக்கு முன்பாக பெரியவர்? தேவனுக்குப் பயந்ததினால் தன் சகோதரனுக்கு முன்பாகத் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ளும்வரே. ஏனெனில், 'தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ளும் வானவர் உயர்த்தப்படுவார்' (லூக்கா 18:14) என்று சொன்னவர் உண்மையைச் சொன்னார்.

42. ஒரு கல்லை நகர்த்த விரும்புகிறவர், அதை மேலிருந்து அல்ல, கீழிருந்து ஒரு தண்டு இட வேண்டும் – அப்போதுதான் கல் எளிதாகத் திரும்பும். – இதுவே பணிவின் மாதிரியாகும்!

43. ஆணவம் கடவுளுக்கும் மனிதர்களுக்கும் அருவருப்பானது, ஆனால் தாழ்மையை நேசிப்பவர்களைக் கர்த்தர் உயர்த்துகிறார்.

44. கண்ணியம், கௌரவம் அல்லது மகத்துவம் ஆகியவை பரலோக ராஜ்யத்திற்குள் வழிநடத்துவதில்லை, ஆனால் தாழ்மை, கீழ்ப்படிதல், அன்பு, பொறுமை மற்றும் நல்ல குணம் ஆகியவையே ஒருவரை இரட்சிக்கின்றன. அவனுடைய பெருமையின் காரணமாகச் சாத்தான் பரலோகத்திலிருந்து தள்ளப்பட்டான் என்பதை நீங்கள் கேட்கவில்லையா? தேவனுக்கு எதிராகச் சென்றதால் அவன் எவ்வளவு பெரிய மகிமையிலிருந்து இழக்கப்பட்டான் என்பதை நீங்கள் கேட்கவில்லையா?

45. பணிவானவர் தற்பெருமை பேசுவதோ அல்லது பெருமை கொள்வதோ இல்லை, மாறாக இறைவனைப் பற்றி உள்ள ஆழ்ந்த மரியாதையின் காரணமாக இறைவனுக்கு சேவை செய்கிறார். பணிவானவர் சத்தியத்திற்கு எதிராகத் தனது சொந்த விருப்பத்தை மற்றவர் மீது திணிப்பதில்லை, மாறாக சத்தியத்திற்குக் கீழ்ப்படிகிறார். பண்பானவர் தம் அண்டை வீட்டாரின் வெற்றியைக் கண்டு பொறாமைப்படுவதில்லை, மேலும் அவர்களின் துரதிர்ஷ்டத்தில் (வீழ்ச்சியில்) மகிழ்வதும் இல்லை; மாறாக, மகிழ்ச்சியடைபவர்களுடன் மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள், அழுகிறவர்களுடன் அழுகிறார்கள். பண்பானவர் பற்றாக்குறை மற்றும் வறுமையால் மனமுடைவதில்லை, மேலும் செழிப்பிலும் புகழிலும் ஆணவம் கொள்வதில்லை, ஆனால் அதே நற்பண்பில் உறுதியாக நிற்கிறார்கள். பணிவானவர் தங்களுக்கு மேலிருப்பவர்களை மட்டுமல்ல, தங்களுக்குக் கீழிருப்பவர்களையும் மதிக்கிறார். பணிவானவர் எரிச்சலடைவதில்லை, யாரையும் அவமதிப்பதில்லை, யாரிடமும் சண்டையிடுவதில்லை. தாழ்மையானவர் முரட்டுத்தனமாகவோ அல்லது சோம்பேறியாகவோ இருப்பதில்லை, நள்ளிரவில் வேலைக்கு அழைக்கப்பட்டாலும் கூட; ஏனெனில் அவர்கள் கர்த்தருடைய கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிவதற்குத் தங்களை அர்ப்பணித்துக் கொண்டுள்ளனர். தாழ்மையானவர் வெறுப்பையோ அல்லது வஞ்சனையையோ அறியார், ஆனால் கர்த்தருக்கு எளிமையுடன் சேவை செய்து, அனைவருடனும் அமைதியாக வாழ்கிறார். ஒரு பணிவானவர் கண்டிக்கப்பட்டால் முணுமுணுப்பதில்லை, திட்டினால் பொறுமையை இழப்பதில்லை; ஏனெனில் அவர் நமக்காக சிலுவையைச் சுமந்தவரின் சீடர். பணிவானவர் சுயப்பிரியத்தை வெறுக்கிறார், ஆகையால் மேன்மையை நாடாமல், தன்னை இந்த உலகில் ஒரு கப்பலில் உள்ள தற்காலப் பயணியாகக் கருதுகிறார்.

46. நீங்கள் முழுமையான தெய்வீக வேதாகமத்தை ஆய்வு செய்திருந்தாலும், வேதாகமத்திற்கு முரணாக, அத்தகைய எண்ணம் உங்களைப் பெருமையடையச் செய்யாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில், கடவுளால் உத்வேகம் பெறப்பட்ட எல்லா வேதாகமமும் நமக்குத் தாழ்மையையே போதிக்கிறது. மேலும், அதனால் கற்றுக்கொண்டதற்கு முரணாக யார் நினைத்தாலும் அல்லது செயல்பட்டாலும், அவர் தன்னை ஒரு மீறுபவராகக் காட்டிக் கொள்கிறார்.

47. பெருமை, சுயவிருப்பம் அல்லது செல்வம் ஆகியவற்றின் ஆவி உங்களைத் தொந்தரவு செய்தால், அதனால் நீங்கள் அடித்துச் செல்லப்படாதிருங்கள்; மாறாக, தீய மற்றும் வஞ்சிக்கிற ஆவியின் சேனைகளுக்கு எதிராக உறுதியாக நில்லுங்கள். உங்கள் மனக்கண்ணில் பழங்காலக் கட்டிடங்களையும், சிதைந்த சிலைகளையும், துருப்பிடித்த தூண்களையும் கற்பனை செய்து பாருங்கள் – இதை உங்கள் உள்ளத்தில் சிந்தித்து, இவற்றின் உரிமையாளர்களும் கட்டுபவர்களும் இப்போது எங்கே இருக்கிறார்கள் என்பதைக் கவனியுங்கள்; மேலும், பரலோக ராஜ்யத்திற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவதற்காக, கர்த்தருக்குப் பிரியமானவர்களாக இருக்கப் பாடுபடுங்கள்: 'ஏனெனில், எல்லா மாம்சமும் புல்லுப்போலவும், மனுஷரின் சர்வ மகிமையும் புல்லின் பூவைப்போலவும் இருக்கிறது' (1 பேதுரு 1:24). அரச மாண்பையும் மகிமையையும் விட உயர்ந்ததும் மகிமையானதுமானది எது? ஆயினும், மன்னர்கள் கூட இறந்துவிடுகிறார்கள், அவர்களுடைய மகிமையும் அவ்வாறே. ஆனால், பரலோக ராஜ்யத்திற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுபவர்கள், தேவதூதர்களுடன் பரலோகத்தில் நோயற்றவர்களாகவும், துயரமற்றவர்களாகவும், பெருமூச்சு இன்றி, மகிழ்ச்சியுடனும், ஆனந்தத்துடனும் வாழ்ந்து, பரலோக ராஜாவையும், பூமி முழுவதற்கும் ஆண்டவரையும் துதித்து, மகிமைப்படுத்தி, புகழ்பெருமைப்படுத்தி, அத்தகைய எதையும் அனுபவிக்க மாட்டார்கள்.

48. நீங்கள் தேவ ஆராதனைக்கு முதலில் வந்து இறுதிவரை அங்கேயே இருந்தால், இந்த எண்ணம் உங்களைப் பெருமையடையச் செய்ய வேண்டாம்; ஏனெனில், பெருமை என்பது ஒரு பாம்பு குகையைப் போன்றது, அதில் வசிக்கும் பாம்பு அருகில் வருபவரைக் கொன்றுவிடும்.

49. நாம் நம்மை உயர்த்திக் கொள்ளாமல், நம்மைத் தாழ்த்திக் கொள்வோம். மேலும், சிறிதளவு கடினத்தன்மை கூட நம்மை மண்டியிட வைக்கும்போது, நம்மை உயர்த்திக் கொள்ள நமக்கு என்ன பலம் இருக்கிறது? ஆகையால், கர்த்தர் நம்மிடமிருந்து விலகிப் போகாதபடி, நாம் தாழ்மையுடன் இருப்போம்.

50. எல்லா இடங்களிலும் எல்லாச் செயல்களிலும், பணிவு உங்களுடன் இருக்கட்டும். ஏனெனில், வெளியே வெப்பமாக இருந்தாலும் குளிராக இருந்தாலும் உடலுக்கு ஆடை தேவைப்படுவது போல, ஆன்மாவிற்கும் பணிவை ஆடையாக அணிந்துகொள்ளும் நிலையான தேவை உண்டு. அடக்கத்தை இழப்பதை விட, நிர்வாணமாகவும் வெறுங்காலுடனும் நடப்பது நல்லது; ஏனெனில் அதை நேசிப்பவர்களைக் கர்த்தர் மூடுகிறார்.

51. பணிவான மனநிலையைக் காத்திருங்கள், இல்லையெனில் உயர்ந்த இடங்களுக்கு ஏறி, ஒரு பயங்கரமான வீழ்ச்சியில் நொறுங்கிப் போவாய்.

52. பணிவின் ஆரம்பம் கீழ்ப்படிதல். உங்கள் பதிலின் அடித்தளமாகவும் உடையாகவும் பணிவு இருக்கட்டும்; உங்கள் பேச்சு கடவுளின் அன்பில் எளிமையாகவும் கனிவாகவும் இருக்கட்டும். கர்வம் விட்டுக்கொடுக்காதது, கீழ்ப்படியாதது, கலகக்காரமானது, மேலும் அதன் சொந்த எண்ணங்களால் வழிநடத்தப்படுகிறது. ஆனால் பணிவு என்பது கீழ்ப்படிந்தது, சாந்தமானது, மற்றும் அடக்கமுடையது, அது தாழ்ந்தவர்களையும் உயர்ந்தவர்களையும் மதிக்கிறது.

53. உங்களுக்காக ஒரு பக்தி வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்த பிறகு, பக்தியின் போர்வையில் தீயவன் உங்களில் ஒரு அந்நிய எண்ணத்தை—அதாவது, வீண் பெருமையும் கர்வமும்—உள்ளே செலுத்தாமல் கவனமாக இருங்கள்; அது உங்கள் சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து உழைக்க உங்களைத் தயாரற்றவர்களாக்கிவிடும். மற்ற சகோதரர்கள் செய்வது போல நீங்களும் உழைத்து, உங்கள் பக்தியைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள்.

54. தற்பெருமை எண்ணம் உங்களைத் துன்புறுத்தினால், உங்களுடன் போராடும் அந்த எண்ணத்திடம் கூறுங்கள்: 'என்னை விட்டுப் போ, தீய எண்ணமே. நான் என்ன செய்தேன், அல்லது எந்த நற்பண்பில் சிறந்து விளங்கினேன், அதனால் நீ என்னுள் இத்தகைய எண்ணங்களை விதைக்க வேண்டும்? புனிதர்கள் 'கற்களால் அடிக்கப்பட்டார்கள், இரண்டு துண்டுகளாக வெட்டப்பட்டார்கள், சோதனைக்குள்ளாக்கப்பட்டார்கள், வாளால் கொல்லப்பட்டார்கள்' (எபி. 11:37). எல்லாவற்றையும் ஆளும் ஆண்டவரே, நமது பொருட்டு சிலுவையைச் சகித்துக்கொண்டார், அவமானத்தை ஒரு பொருட்டாகக் கருதாமல் (– 12:2). ஆனால் நான், என் வாழ்நாள் முழுவதையும் பாவத்தில் கழித்துவிட்டு, நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் என்ன பதிலைக் கொடுப்பேன்?' – இப்படிச் செய்வதன் மூலம் நீங்கள் உங்கள் உள்ளிலிருந்து பெருமையை விரட்டிவிடுவீர்கள்.

55. ஒரு சகோதரர் கூறினார்: 'நான் கர்த்தரிடம் தாழ்மையின் ஆவியைக் கேட்டேன், அதனால் என் சகோதரர் எனக்கு ஏதாவது செய்ய கட்டளையிடும்போது, நான் எனக்குள் சொல்லிக்கொள்ள வேண்டும்: "இவர் உன் எஜமானர்; அவருக்குக் கீழ்ப்படி"; மேலும், வேறொரு சகோதரர் எனக்கு கட்டளையிட்டால், நான் மீண்டும் சொல்லிக்கொள்ள வேண்டும்: "இவர் உன் எஜமானரின் சகோதரர்".' ஒருவேளை ஒரு குழந்தை எனக்குக் கட்டளையிட்டால், நான், 'உங்கள் எஜமானரின் மகனுக்குக் கீழ்ப்படியுங்கள்' என்பேன். – இவ்வாறு, அந்நிய எண்ணங்களுக்கு எதிர்த்து நின்று, கிருபையின் உதவியுடன், அவர் அமைதியான மனதுடன் தன் காரியங்களைச் செய்தார்.

56. அச்சமின்மை பெருமையைப் பிறப்பிக்கும்; பெருமை என்பது கீழ்ப்படியாமையின் தாய். தாழ்மையும் சாந்தமும் அவற்றைக் கொண்டவர்களை, தேவாலயத்தில் உறுதியாக நிலைநிறுத்தப்பட்ட ஒரு தூணைப் போல, தேவ பயத்திற்குக் கட்டுப்படுத்துகின்றன.

57. தற்பெருமை என்ற அசுரனுக்கு எதிராக உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் பெருமை மற்றும் கீழ்ப்படியாமை என்ற உணர்வில் விழுந்து உங்கள் மீது தீங்கு விளைவித்துக் கொள்வீர்கள். கர்த்தருக்குக் கீழ்ப்படிந்து, உங்கள் சொந்தக் கைகளால் நன்மை செய்வதில் எந்த வெட்கமும் இல்லை. இந்தச் சிறிய உலைக்களம்—கர்த்தருக்காக நீங்கள் சகிக்கும் துன்பம்—உங்களுக்கு நித்திய ஜீவனைத் தரும். ஒருவர் ஒரு டிராச்சமாவைப் பல ஆயிரம் தாலந்து தங்கமாக மாற்றிக்கொண்டதாகக் கற்பனை செய்து பாருங்கள்; தீமை செய்பவர்களுக்குக் காத்திருக்கும் எதிர்காலத் துன்பத்துடன் ஒப்பிடும்போது, துறவற வாழ்க்கையின் அனைத்துத் துக்கங்களும் இதற்குச் சமம். நீங்கள் சிறிதைக் கைவிடுகிறீர்கள், ஆனால் உங்களுக்குப் பெரிது கொடுக்கப்படுகிறது. – ஆகையால், கர்வத்தைக் கைவிடுங்கள், ஆண்டவரே உங்கள் பங்காக இருப்பார்.

58. உண்மையான பணிவைக் கொண்ட ஒரு நபரின் தனித்துவமான அம்சங்கள் மற்றும் பண்புகள் பின்வருமாறு: எல்லாப் பாவிகளிலும் தன்னை மிகப் பெரிய பாவியாகக் கருதுதல், கடவுளுக்கு முன்பாக எந்த நன்மையையும் செய்யாதவராகத் தன்னைக் கருதுதல்; எல்லா நேரங்களிலும் தன்னைக் கண்டித்தல், ஒவ்வொரு இடத்திலும் ஒவ்வொரு செயலுக்கும்; எவரையும் அவதூறாகப் பேசாமல், தன்னை விடப் பாவமான அல்லது கவனக்குறைவான வேறு எவரையும் பூமியில் காணாமல்; மாறாக எப்போதும் அனைவரையும் புகழ்ந்து போற்ற வேண்டும்; ஒருபோதும் யாரையும் கண்டிக்கவோ, இழிவுபடுத்தவோ அல்லது அவதூறாகப் பேசவோ கூடாது; எல்லா நேரங்களிலும் மௌனமாக இருக்க வேண்டும், மேலும் கேட்கப்படாமலோ அல்லது மிகுந்த அவசரத் தேவைகளிலோ தவிர வேறு எதற்கும் பேசக்கூடாது; கேட்டபோதும், அல்லது ஒரு நோக்கம் இருக்கும்போதும், அல்லது பேசவும் பதிலளிக்கவும் கடுமையான அவசியம் ஏற்படும்போதும், அப்போது கட்டாயத்தின் பேரிலும், வெட்கத்துடனும், மென்மையாகவும், அமைதியாகவும், குறைவாகவும் பேச வேண்டும்; எதிலும் தன்னைத் தேவையற்ற முறையில் முன்னிலைப்படுத்திக் கொள்ளக்கூடாது, மேலும் நம்பிக்கை அல்லது வேறு எதைப் பற்றியும் யாருடனும் வாதிடக்கூடாது; மாறாக, யாராவது நன்றாகப் பேசினால், அவரிடம் 'ஆம்' என்றும், தவறாகப் பேசினால், 'நீங்கள் விரும்பியபடியே' என்றும் பதிலளிக்க வேண்டும்; கீழ்ப்படிதலுடன் இரு, உன் சொந்த விருப்பத்தை ஒரு தீய விஷயம் போல வெறு; எல்லா நேரங்களிலும் உன் பார்வையைத் தரையில் செலுத்து; உன் மரணத்தை உன் கண்முன்னே வைத்துக்கொள்; ஒருபோதும் வீண்சொல் பேசாதே, ஒருபோதும் சாதாரணமாகப் பேசாதே, ஒருபோதும் பொய் சொல்லாதே, ஒருபோதும் உன் மேலதிகாரிகளை எதிர்க்காதே; இழிச்சொற்களையும், அவமானங்களையும், இழப்புகளையும் மகிழ்ச்சியுடன் பொறுத்துக்கொள்ளுதல்; சோம்பலை வெறுத்து உழைப்பை நேசித்தல்; யாருக்கும் துயரத்தை ஏற்படுத்தாமல், யாருடைய மனசாட்சியையும் புண்படுத்தாமல் இருப்பது. இவையே உண்மையான பணிவின் அடையாளங்கள்; இவற்றைக் கொண்டிருப்பவன் பேறு பெற்றவன்; ஏனெனில், இங்கே அவன் கடவுளின் உறைவிடமாகவும் கோவிலாகவும் மாறத் தொடங்குகிறான், கடவுளும் அவனுக்குள் வசிக்கிறார் – மேலும் அவன் இராச்சியத்தின் உரிமைக்காரனாகிறான்.

59. ஒரு பாவி தன்னை ஒரு பாவியாகக் கருதுவதில் பணிவு இல்லை: ஆனால் பணிவு என்பது என்னவென்றால்—தன்னில் பல பெரிய காரியங்கள் இருப்பதை அறிந்திருந்தும், தன்னைப் பற்றி ஒன்றும் பெரியதாகக் கருதாமல் இருப்பது. பவுலைப் போன்றவரே பணிவானவர்; ஆயினும் அவர் தன்னைப் பற்றி இவ்வாறு கூறுகிறார்: 'நான் என்னை ஒன்றுமில்லை என்று எண்ணுகிறேன்' (1 கொரி. 4:4), அல்லது: 'பாவிகளை இரட்சிக்க கிறிஸ்து இயேசு உலகத்திற்கு வந்தார், அவர்களில் நான் முதன்மையானவன்' (1 தீமோ. 1:15). ஆகையால், மனதில் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, தன் புண்ணியங்களால் உயர்த்தப்படுவது—அதுவே உண்மையான தாழ்மையுணர்வு!

6. துறவு வாழ்க்கை குறித்த பொதுவான பாடங்கள்

1. நாவடக்கம் – அதிகமாகப் பேசாமல், வீணாகப் பேசாமல், அவதூறு பேசாமல்; வார்த்தைகளால் மற்றவர்களைக் காயப்படுத்தாமல், சபிக்காமல், அர்த்தமற்ற பேச்சுகளில் ஈடுபடாமல், பிறர் பற்றிக் குறை கூறாமல், வதந்திகளைப் பரப்பாமல், இரகசியங்களை வெளியிடாமல், நமக்குச் சம்பந்தமில்லாத விஷயங்களில் தலையிடாமல் இருப்பது.

2. செவிக்குத் தன்னுணர்வுக் கட்டுப்பாடு உண்டு – தன் செவிப்புலனைக் கட்டுப்படுத்தி, வீண் வதந்திகளால் ஈர்க்கப்படாமல் இருப்பது.

3. கண்களுக்குக் கட்டுப்பாடு உண்டு – ஒருவரின் பார்வையைக் கட்டுப்படுத்தி, பாவத்திற்கு இட்டுச்செல்லும் அல்லது தகாத விஷயங்களில் கண்களைப் பதிக்காமல் இருப்பது.

4. கோபத்தில் சுயக்கட்டுப்பாடு – ஒருவரின் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்தி, திடீரென வெடித்துவிடாமல் இருப்பது.

5. மகிமைக்குரிய சுயக்கட்டுப்பாடு: புகழையும் மரியாதையையும் விரும்பவோ அல்லது தேடவோ கூடாது, தற்பெருமை பேசக்கூடாது, ஆணவம் கொள்ளக்கூடாது, மேலும் தன்னில் அதிகப்படியான பெருமையை வளர்க்கக்கூடாது.

6. எண்ணங்களில் சுயக்கட்டுப்பாடு – தேவ பயத்தினால் எண்ணங்களை அடக்குதல், கவர்ச்சிகரமான மற்றும் தூண்டுகிற எண்ணங்களுக்கு இணங்காமல் இருத்தல், மற்றும் அவற்றில் இன்பம் காணாமல் இருத்தல்.

7. உணவில் தன்னுணர்வு கட்டுப்பாடு உள்ளது: ஏராளமான, இனிமையான அல்லது விலையுயர்ந்த உணவுகளை விரும்பவோ அல்லது தேடவோ வேண்டாம்; ஒழுங்கற்ற நேரங்களில் சாப்பிட வேண்டாம்; அதிகப்படியான பசியை அடக்கிக் கொள்ளுங்கள்; உணவின் தரத்தால் பேராவலுக்கு ஆளாக வேண்டாம்; மேலும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக உணவு வகைகளை விரும்ப வேண்டாம்.

8. பானத்திலும் மிதமாக இருக்க வேண்டும்: ஒயின் மட்டுமல்ல, தண்ணீரையும் அளவற்றதாகக் குடிக்கக் கூடாது; திறமையாகத் தயாரிக்கப்பட்ட பானங்களைக் குடிப்பதில் இன்பம் தேடக் கூடாது; பல்வேறு பானங்களைத் தேடக் கூடாது; தேவையற்ற முறையில் ஒயின் குடிக்கக் கூடாது; மற்றும் விருந்துகளில் கலந்துகொள்ளக் கூடாது.

9. பாவமான காமத்திலிருந்து விலகல் – காமத்தின் தற்செயலான எழுச்சிகளுக்கு இணங்காமல், வெட்கக்கேடான எண்ணங்களுக்குப் பணியாமல், மாம்சத்தின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றாமல், தேவ பயத்தின் மூலம் தனது உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்துதல்.

10. புனிதத் தந்தையர்கள் மனந்திரும்புதல் மற்றும் துறவு முயற்சிகளின் செயல்களுக்கு ஒரு அற்புதமான விதியை நமக்கு விட்டுச் சென்றுள்ளனர், அவர்கள் கூறுவது: 'நாளைய விருந்துகளுக்குத் தயாராகும் போது இன்று மட்டும் உண்ணாநோன்பைக் கடைப்பிடிக்காதீர்கள்; நாளைய ஒயின் தேடும்போது இன்று மட்டும் தண்ணீர் குடிக்காதீர்கள்; நாளை நல்ல துணியை அணியும் போது இன்று மட்டும் கரடுமுரடான ஆடையை அணியாதீர்கள்; இன்று மட்டும் பணிவாகவும் தாழ்மையுடனும் இருந்து, நாளை ஆணவத்துடனும் பெருமையுடனும் இருக்காதீர்கள்; இன்று மட்டும் அமைதியாகவும் கீழ்ப்படிதலுடனும் இருந்து, நாளை அடங்காதவராகவும் இணங்காதவராகவும் இருக்காதீர்கள்; இன்று மட்டும் அழுது புலம்புவதில் ஈடுபட்டு, நாளை சிரிப்பிலும் அலட்சியத்திலும் ஈடுபடாதீர்கள்; இன்று மட்டும் வெறும் தரையில் உறங்கி, நாளை மென்மையான படுக்கையில் ஓய்வெடுக்காதீர்கள். ஆனால் என் அன்பானவர்களே, ஒரே ஒரு விதியைக் கடைப்பிடியுங்கள், அதன் மூலம் நீங்கள் கடவுளை மகிழ்விக்கவும், உங்களுக்கும் உங்கள் அயலானுக்கும் பயனடையவும் முடியும்.

11. நாற்பது அல்லது ஐம்பது ஆண்டுகள், புனிதத் தந்தையர்கள் தங்கள் நெறியை மாற்றிக்கொள்ளவில்லை—அதாவது, உணவு, பேச்சு, வெறும் தரையில் உறங்குதல், பணிவு போன்ற விஷயங்களில் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட அவர்களின் அழகான மற்றும் களங்கமற்ற சுயக்கட்டுப்பாடு, மென்மை, விசுவாசம் மற்றும் அன்பு, பேராவலற்ற தன்மை, மற்றும் கண்ணீருடனும் மனந்திரும்புதலுடனும் இடைவிடாத ஜெபம் – இந்த வழியில் அவர்கள் தங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டார்கள். அதனால்தான் கடவுள் அவர்களுக்குள் வசித்தார் மற்றும் அவர்களில் மகிமைப்படுத்தப்பட்டார்.

12. யாராவது ஒவ்வொரு தீய செயலிலிருந்தும், அசுத்தமான எண்ணங்களிலிருந்து, சீர்கெட்ட விருப்பங்களிலிருந்து, கோபம், எரிச்சல், பொறாமை, பெருமை, வீண் பெருமை, வெறுப்பு, அவதூறு, கண்டனம், வீணான பேச்சுகளிலிருந்து - ஒரு வார்த்தையில், தங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ளவில்லை என்றால், கடவுள் அவனுக்குள் வசிக்க மாட்டார். ஆகவே, அன்பானவர்களே, நாம் நம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்வோம், அதனால் கடவுள் நம்மில் வசிக்கலாம். – கடவுளுக்கு அருவருப்பான அனைத்திலிருந்தும் தங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ளவில்லை என்றால், மேலும், இவற்றிலிருந்து விலகி, அவற்றிலிருந்து தங்களைத் தூர விலக்கிக் கொள்ளவில்லை என்றால்; அப்போது கடவுள் அவர்களுக்குள் வசிக்க மாட்டார். ஆகவே, அன்பானவர்களே, கடவுள் நம்மில் வசிக்கவும், நாம் அவருடைய வாக்குறுதிகளுக்குத் தகுதியுள்ளவர்களாக மாற்றப்படவும், நம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்வோம்.

13. உங்கள் இருதயத்தில் என்ன இருக்கிறது என்று அறிய விரும்புகிறீர்களா? – கவனமாகக் கேளுங்கள்! – புகழ்ச்சிப் பிரியம் நாம் வீண் பெருமை கொண்டவர்கள் என்பதற்கான அடையாளம்; நல்ல உணவில் இன்பம் காண்பது நாம் பேராசை கொண்டவர்கள் என்பதைக் காட்டுகிறது; கவனக்குறைவு நாம் சோம்பேறிகள் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது; பேராசை நாம் கிறிஸ்துவை நேசிக்கவில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது; பொறாமை நம்மில் அன்பு இல்லை என்று அறிவிக்கிறது; நாம் மற்றவர்களைக் கண்டிக்கும்போது கொள்ளும் இன்பம் நாம் வெறுப்பு நிறைந்தவர்கள் என்பதைக் குறிக்கிறது. இவ்வாறு, கண்ணுக்குத் தெரியாத ஆன்மா, உடல்ரீதியான செயல்கள் மூலம் காணக்கூடியதாகி, அது நன்மையானதா அல்லது தீமையானதா என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.

14. ஆனால், நாக்கு இதயம் விரும்புவதையும் அது பற்றிக்கொண்டிருப்பதையும் கட்டுப்பாடற்ற முறையில் பிரசங்கிப்பதாகச் செயல்படுகிறது; நமது இதயத்தின் இரகசியங்கள் நமது உதடுகளின் வழியாக வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன. நமது உதடுகள் திறந்தும் பாதுகாப்பின்றியும் இருக்கும்போது, நமது வார்த்தைகள் பகுத்தறிவற்ற முறையில் பாய்ந்து, இதயத்தில் உள்ள அனைத்தையும் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவருகின்றன. ஆகவே, நீங்கள் இருதயத்தின் எண்ணங்களை அறிந்துகொள்ள விரும்பினால், உதடுகளைக் கவனியுங்கள்; அவற்றிலிருந்து இருதயம் எதைப் பற்றிக் கவலைப்படுகிறதென்றும் எதற்காகப் பாடுபடுகிறதென்றும் நீங்கள் அறிந்துகொள்வீர்கள்—அது உலகியல் சார்ந்ததா அல்லது பரலோகத்திற்குரியதா, ஆவிக்குரியதா அல்லது மாம்சத்திற்குரியதா, இன்பமா அல்லது சுயக்கட்டுப்பாடா, பேராசையா அல்லது திருப்தியா, தாழ்மையா அல்லது பெருமையா, அன்பா அல்லது வெறுப்பா என்பனவற்றை. இதயத்தின் புதையல்களிலிருந்து, உதடுகள் வருவோருக்கு உணவளிக்கின்றன, மேலும் நாக்கு எதில் ஈடுபட்டுள்ளதோ அது இதயம் எதை நேசிக்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது – கிறிஸ்துவையா, அல்லது இந்த உலகத்திற்குரிய ஒன்றை.

15. நமது ஆன்மா இயல்பாக நல்லது, ஆனால் அதன் சொந்த சுயவிருப்பத்தால் தீயதாகிறது. உணர்ச்சிகள் இயற்கைக்கு மாறானவை; அவை தீய விருப்பத்தால் பதியவைக்கப்பட்டு வளர்க்கப்படுகின்றன – மேலும் பழக்கம் அவற்றை இயற்கையே போன்ற வலிமையாக்குகிறது. இயல்பு என்பது அடிமைத்தனம்; பழக்கம் என்பது மனவுறுதி. மனவுறுதி, சுதந்திரமாக இருப்பதால், அது விரும்பியபடி நமது இயல்பில் தீய மற்றும் நல்ல பழக்கங்களைப் புகுத்தும் ஒரு விவசாயியைப் போன்றது. இயற்கை நாம் வளர்க்கும் மண்; இச்சை விவசாயி; தெய்வீக வேதங்கள், எந்தத் தீய பழக்கங்களை வேரோடு களைவது, எந்த நல்ல குணங்களை வளர்ப்பது என்பது பற்றி நமது விவசாயிக்கு அறிவுறுத்தும் ஆலோசகர்கள் மற்றும் ஆசிரியர்கள் ஆவர்.

16. நமது உழவர் எவ்வளவு நிதானமாகவும் ஆர்வமாகவும் இருந்தாலும், தெய்வீக வேதங்களின் போதனை இல்லாமல் அவர் வலிமையானவராகவோ அல்லது அறிவார்ந்தவராகவோ இருப்பதில்லை. திருவருள் நூல்களின் நெறிகள் அவருக்குப் புரிதலையும் வலிமையையும் அளிக்கின்றன, மேலும், அவற்றின் சொந்தக் கிளைகளிலிருந்து, இயற்கை மரத்தில் ஒட்டுப்போட நல்ல குணங்களை வழங்குகின்றன—அவை: நம்பிக்கை, நம்பிக்கையூக்கம், அன்பு, அறிவு, விடாமுயற்சி போன்றவை. ஆனால், நமது விவசாயி, தனது பெருமையின் காரணமாக, தனது ஆசிரியரையும் ஆலோசகரையும் கைவிட முடிவு செய்தால், அதாவது, திருத்தூது நூல்களைக் கைவிட்டால், அவன் தவறாகச் செயல்படத் தொடங்குகிறான், மேலும் இயற்கைக்கு அந்நியமானவற்றை அதில் ஒட்டுப்போட்டு வளர்க்கிறான்; அதாவது: நம்பிக்கையின்மை, அறியாமை, வெறுப்பு, பொறாமை, பெருமை, வீண் பெருமை, புகழ்போதை, பேராசை, சண்டை, தகராறு மற்றும் பல அத்தகைய விஷயங்கள்; ஏனெனில், சட்டமளிப்பவரைக் கைவிட்டதால், அவரும் அவனைக் கைவிடுகிறார். ஆனால், அவன் மனந்திரும்பி, தன்னைத் தானே கண்டித்து, சட்டமளிப்பவரின் திருவடிகளில் விழுந்து, 'உம்மைக் கைவிட்டதில் நான் பாவம் செய்தேன்' என்று கூறினால்; அப்போது, சட்டம் அருள்பவர் மனிதகுலத்தின் மீதான தனது இயல்பான அன்பினால், உடனடியாக அவரை ஏற்றுக்கொண்டு, புரிதலையும், தனது இயல்பைப் புதிதாகப் பண்படுத்தவும், அதனுள் உள்ள தீய பழக்கங்களை வேரோடு களைந்து, அவற்றுக்குப் பதிலாக நல்ல குணங்களை நடுவதற்கும் தேவையான வலிமையையும் அவருக்கு வழங்குகிறார். மேலும், அதற்காக அவர் அவருக்கு மகுடங்களை வழங்கி, அவரைப் புகழ் மழையில் நனைக்கிறார்.

17. அப்படியானால், நீங்கள் இன்னும் உலக இன்பங்களைத் தேடி, நிர்வாணத்திற்குப் பதிலாக ஆடைகளையும், தாகத்திற்குப் பதிலாக திராட்சை ரசத்தையும் தேடி, உலகைத் துறந்திருக்கிறீர்கள் என்றால், ஏன்? – நீங்கள் போருக்கு அழைக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள், ஆனாலும் எதிரியை எதிர்த்துப் போராட ஆயுதம் இல்லாமல் செல்ல விரும்புகிறீர்கள்; காவல் காப்பதற்குப் பதிலாக, தூக்கத்தில் மூழ்கிவிடுகிறீர்கள்; அழுது புலம்புவதற்குப் பதிலாக, சிரிப்பில் ஈடுபடுகிறீர்கள்; அன்புக்குப் பதிலாக, உங்கள் சகோதரனிடம் வெறுப்பை வளர்க்கிறீர்கள். நீங்கள் கீழ்ப்படிதலுக்கு அழைக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள், ஆனாலும் நீங்கள் கலகம் செய்கிறீர்கள். நீங்கள் தேவனுடைய ராஜ்யத்தின் சுதந்தரத்திற்கு அழைக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள், ஆனாலும் நீங்கள் பூமிக்காரியங்களில் உங்கள் மனதைச் செலுத்துகிறீர்கள்; பணிவும் சாந்தமும் கொண்டிராமல், ஆணவத்தையும் பெருமையையும் வெளிப்படுத்துகிறீர்கள்.

18. சகோதரரே, நாம் ஆன்மீக வணிகர்கள், மேலும் உலக வணிகர்களைப் போன்றவர்கள். ஒரு வணிகர் ஒவ்வொரு நாளும் தனது லாப நஷ்டத்தைக் கணக்கிடுகிறார்; மேலும் அவர் நஷ்டம் அடைந்திருந்தால், அதை ஈடுசெய்ய எல்லா முயற்சிகளையும் செய்கிறார். அப்படியே, பிரியமானவர்களே, ஒவ்வொரு நாளும், மாலையிலும் காலையிலும், உங்கள் வணிகம் எவ்வளவு முன்னேறியுள்ளது என்பதைக் கவனமாகக் கருதுங்கள். – மேலும், 'மாலைப் பொழுதில்', உங்கள் இருதயத்தின் கோவிலுக்குள் நுழைந்து, கணக்குப் பார்த்து உங்களைக் கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்: 'நான் எந்த விதத்திலாவது கடவுளைப் புண்படுத்தினேனா? நான் வீண் வார்த்தைகள் பேசினேனா? நான் கவனக்குறைவாக இருந்தேனா? நான் என் சகோதரனை வருத்தப்படுத்தினேனா? நான் யாரையாவது கண்டனம் செய்தேனா? என் உதடுகள் திருப்பாட்டு பாடிக்கொண்டிருந்தபோது, என் மனம் உலகியல் காரியங்களில் அலைந்திருக்கவில்லையா? என்னுள் ஒரு மாம்ச இச்சையாவது எழுந்தது, நான் அதை இன்பத்துடன் அனுபவிக்கவில்லையா? உலகக் கவலைகள் என்மேல் ஆதிக்கம் செலுத்த நான் இடமளிக்கவில்லையா?' மேலே குறிப்பிடப்பட்ட விஷயங்களில் எதிலாவது நீங்கள் நஷ்டமடைந்திருந்தால், இழந்ததை ஈடுசெய்ய முயற்சி செய்யுங்கள்; பின்னர் மீண்டும் அதே வலையில் விழாதபடி பெருமூச்சு விட்டு அழவும். மேலும், 'காலைப் பொழுதில்', மீண்டும் உங்களை ஆராய்ந்து கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்: 'இந்த இரவு எப்படிப் போனது? என் முயற்சியால் நான் எதையேனும் பெற்றேனா? என் உடலுடன் என் மனமும் விழித்திருந்ததா? என் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்ததா? பிரார்த்தனைக்காக மண்டியிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது நான் தூக்கத்தால் பாரம் ஏற்றப்படவில்லையா? தீய எண்ணங்கள் என் மனதில் தோன்றி, நான் அவற்றில் இன்பத்துடன் ஈடுபடவில்லையா?" இவற்றில் ஏதேனும் ஒன்றால் நீங்கள் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருந்தால், உங்களைக் குணப்படுத்த பாடுபடுங்கள்; உங்கள் இதயத்திற்கு ஒரு காவலனை நியமியுங்கள், மீண்டும் அதே விஷயத்தால் நீங்கள் பாதிக்கப்படாமல் இருப்பதற்காக. – நீங்கள் அவ்வாறு விழிப்புடன் இருந்தால், உங்கள் புதையலைப் பாதுகாப்பாகப் பாதுகாப்பீர்கள்; இந்த வழியில் உங்கள் ஆண்டவரை மகிழ்விப்பீர்கள் மற்றும் உங்களுக்கு நீங்களே பயனடைவீர்கள்.

19. உங்களைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள், சோம்பலுக்கு ஒருபோதும் அடிபணியாதபடி; ஏனெனில் சோம்பலின் பெருக்கம் அழிவின் தொடக்கமாகும். தேனீயைப் பின்பற்றுங்கள், அதன் அற்புதமான இரகசியத்தைக் கவனியுங்கள், அது பூமியில் சிதறிக் கிடக்கும் மலர்களிலிருந்து தனது உழைப்பை எவ்வாறு சேகரிக்கிறது என்பதை. உங்கள் மனம் இந்த அற்பமான உயிரினத்தை ஊடுருவிச் செல்லட்டும். உலகில் உள்ள எல்லா முனிவர்களும், பிரபஞ்சத்தில் உள்ள எல்லா தத்துவஞானிகளும் ஒன்று கூடினாலும், அதன் ஞானத்தை ஆராய்ந்து அறிய முடியாது. மேலும், அதன் உழைப்பைக் காணும் ஒவ்வொரு புத்திசாலியும், இவ்வளவு சிறிய உயிரினத்திலிருந்து இவ்வளவு பெரிய ஞானம் வந்ததைக் கண்டு வியந்து, படைப்பாளராகிய தேவனைத் துதிக்கிறார். அப்படியே, என் அன்பானவர்களே, தேனீயைப் போலிருங்கள், மேலும் தெய்வீக வேதங்களிலிருந்து உங்களுக்கு ஒரு செழுமையானதும் அழியாததுமான புதையலைச் சேகரித்து, அதை பரலோகப் பயணத்திற்கு அனுப்புங்கள்.

20. ஒரு துறவி, போருக்குச் செல்லும் ஒரு வீரரைப் போன்றவர்; அவர் தன் உடலை எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் முழுக் கவசத்தால் காத்துக்கொள்கிறார், வெற்றி பெறும் வரை விழிப்புடன் இருக்கிறார், மேலும் எதிரி திடீரெனத் தாக்காதவாறும், அல்லது அவர் முன்னெச்சரிக்கை தவறினால் கைதியாகப் பிடிக்கப்படாதவாறும் எச்சரிக்கையாக இருக்கிறார். அதுபோலவே, ஒரு துறவி, தன்னைத் தளர்வடைய அனுமதித்து சோம்பேறியானால், அவன் எளிதில் எதிரியால் பிடிக்கப்படுகிறான்; ஏனெனில், பகைவன் அவனுக்குள் அசுத்தமான எண்ணங்களை விதைக்கிறான், அவற்றை அவன் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறான்—அதாவது பெருமை, வீண் பெருமை, பொறாமை, கண்டனம், அதிகப்படியான உணவு, அடங்காத தூக்கம் போன்ற எண்ணங்கள், மேலும், அது அவனைத் திகிலுக்குத் தள்ளுகிறது. இருப்பினும், ஒரு துறவி எப்போதும் விழிப்புடன் இருந்தால், அவர் கடவுளின் அருளின் உதவியைப் பெறுகிறார், கடவுளை எப்படி திருப்திப்படுத்துவது என்று கடவுளால் கற்பிக்கப்படுகிறார், மேலும் கடவுளுக்குப் பிரியமானவராகவும், கடவுளைப் புகழ்பவராகவும் ஆகிறார். ஒரு கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்க்கிறவன் பார்வையாளனாகவும் பார்க்கப்படுபவனாகவும் இருப்பது போலவே, கிருபை ஒரு மனிதனில் இளைப்பாறி, அவர்களுக்குள் வசிக்கும்போது, அது அந்த மனிதனை மகிமைப்படுத்துகிறது, மேலும் அந்த மனிதனாலும் மகிமைப்படுத்தப்படுகிறது.

21. கிருபையின் உதவியின்றி, இதயத்தால் தனக்குள் போதுமான பலத்தைச் சேர்க்கவோ அல்லது கர்த்தருக்கு முன்பாகச் சரியாக அறிக்கை செய்ய மனமுருகி நிரம்பவோ முடியாது; மாறாக, ஒரு மனிதன் ஏழையாகவும் நற்பண்புகள் இல்லாதவராகவும் இருக்கிறான், மேலும் 'பாழடைந்த கட்டிடத்தின் மீது இருக்கும் ஒரு இரவுக் காகத்தைப் போல' அவனுக்குள் அசிங்கமான மற்றும் அசுத்தமான எண்ணங்கள் வேரூன்றிக் கொள்கின்றன. (சங். 101:7). ஆகையால், கிருபை வரும்போது அது அவனைப் பிரகாசிப்பிக்க, அதை அழைப்பது மனிதனின் கடமை—தானைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொண்டு, அந்தக் கிருபை தனக்குள் வசித்து தன்னை உதவ வேண்டும் என்று தேடுவது மனிதனின் கடமை; மேலும், கிருபையினால் அவர் ஒவ்வொரு நற்பண்பிலும் செழித்து, அதனால் அறிவூட்டப்பட்டு, வரவிருக்கும் காலத்தின் ஆசீர்வாதங்களின் பன்முகத்தன்மை மற்றும் பிரம்மாண்டத்தை உணர முடியும். கிருபை அவருக்கு ஒரு மதிலும் கோட்டையுமாக மாறி, வரவிருக்கும் காலத்தின் வாழ்விற்காக இந்தக் காலத்திலிருந்து அவரைப் பாதுகாக்கிறது.

22. கடவுள் விரும்பும் அனைத்தும் அலங்கரிக்கப்பட்ட முழுமையான நன்மையை அடைய முயலுங்கள் (இதுவே அன்பு). இது ஒப்பற்ற நற்பண்பு என்று அழைக்கப்படுகிறது, மேலும் இது அனைத்து நற்பண்புகளின் அழகையும் பன்முகத்தன்மையையும் உள்ளடக்கியது. அருமையான கற்கள் மற்றும் தேர்ந்தெடுத்த முத்துக்கள் இல்லாமல் ஒரு அரச கிரீடம் உருவாக்க முடியாதது போல, பல்வேறு நற்பண்புகளின் அழகின்றி இந்த ஒற்றை நற்பண்பும் சாத்தியமற்றது. இது முற்றிலும் ஒரு அரச கிரீடத்தைப் போன்றது. அதேபோல், அதில் ஒரு வைரம் அல்லது ஒரு முத்து இல்லாவிட்டால், அது அரச தலை மீது ஒளிர முடியாது. அதுபோலவே, இந்த ஒப்பற்ற நற்பண்பில் மற்ற நற்பண்புகளில் காணப்படும் அழகின் எந்தவொரு அம்சமும் இல்லாவிட்டால், அதை ஒரு முழுமையான நற்பண்பு என்று அழைக்க முடியாது.

23. இது அனைத்து வகையான நேர்த்தியான மசாலாப் பொருட்களாலும் தயாரிக்கப்பட்ட, ஆனால் உப்பு இல்லாமல் இருக்க முடியாத சிறந்த சுவையான உணவுகளைப் போன்றது. இந்தச் சிறந்த உணவுகளில் உப்பு இல்லாவிட்டால், அவை உண்ணத் தகாததாகவும், சுவையற்றதாகவும் இருப்பது போலவே, பல்வேறு நற்பண்புகளின் அழகால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இந்த நற்பண்பும், கிறிஸ்து மற்றும் பிறர் மீதான அன்பு இல்லாவிட்டால் முற்றிலும் கவர்ச்சியற்றதாகிவிடும்.

24. இது ஒரு முழுமையான மற்றும் அழகான அகரவரிசை போலவும் இருக்கிறது, அதில் எழுத்துக்கள் நேர்த்தியாக வடிவமைக்கப்பட்டு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அதிலிருந்து ஒரே ஒரு எழுத்து அகற்றப்பட்டால்கூட அது முற்றிலும் பயனற்றதாகிவிடும். அப்படியே, இந்த நற்பண்பு, மற்ற நற்பண்புகளில் ஒன்றை இழந்தால், முற்றிலும் பயனற்றதாகிவிடும்.

25. மேலும் இது, வானத்தில் உயரே பறக்கும் ஒரு பெரிய பருந்தியைப் போன்றது. அது வலையில் சிக்கிய உணவைக் கண்டவுடன், தன் முழு வலிமையுடனும் அதன் மீது பாய்கிறது; ஆனால், இரையைப் பிடிக்கும் அதன் அவசத்தில், அதன் கூர் நகங்கள் சிக்கிக்கொள்கின்றன, மேலும் இந்தச் சிறிய காரணத்தால், அதன் முழு வலிமையும் கட்டுண்டு போகிறது: மேலும், வெளிப்படையாக, அதன் முழு உடலும் வலையிலிருந்து விடுபட்டு வெளியே இருப்பது போல் தோன்றினாலும், இருப்பினும் அதன் முழு வலிமையும் வலைகளால் கட்டப்பட்டிருக்கிறது. அதேபோல், இந்த நற்பண்பு, உலகியல் சார்ந்த எதனாலும் கட்டுண்டால், அது நசுக்கப்பட்டு, பலவீனமடைந்து அழிந்துவிடுகிறது, மேலும் உயரங்களுக்கு உயர முடியாமல் போகிறது; ஏனெனில் அது பூமிக்குக் கட்டுண்டு கிடக்கிறது.

26. ஒரு மனிதன் விலைமதிப்பற்ற மற்றும் நேர்த்தியான முத்தைத் தேடி ஆழத்திற்குள் மூழ்கி, அதைக் கண்டறிந்ததும், மேற்பரப்பிற்கு வந்து, பெரும் செல்வத்துடன் கரைக்கு விரைந்து செல்வதைப் போல. அதுபோலவே, இந்த வாழ்வின் அனைத்து அசுத்தங்களிலிருந்தும் உங்களை விடுவித்துக் கொள்ளுங்கள்; இந்த நன்மையை ஆடையாக அணிந்து, அதனால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அது உங்களிடமிருந்து பறிக்கப்படாமல் இருக்க, இரவும் பகலும் விழிப்புடன் இருங்கள். அதைக் கொண்ட ஆன்மாவை எந்தத் துரதிர்ஷ்டமும் அசைக்க முடியாது—பசியோ, நிர்வாணமோ, மனச்சோர்வோ, நோயோ, வறுமையோ, துன்புறுத்தலோ, அல்லது வேறு எந்தப் பிசாசு போன்ற சோதனையோ. அது விழிப்புடன் இருந்தால், இதன் மூலம் மேலும் வளர்ந்து, கிரீடம் சூட்டப்பட்டு, கடவுளில் தொடர்ந்து செழித்து, அறிவொளி பெறுகிறது. மரணமே கூட அதைத் தீண்ட சக்தியற்றது; மாறாக, உடலை விட்டுப் பிரியும்போது, தேவதூதர்கள் அதை மகிழ்ச்சியுடன் സ്വர்க்கத்திற்கு ஏற்று, ஒளியின் பிதாவிடம் அழைத்துச் செல்கிறார்கள்.

27. பிதாவும் குமாரனும், பரிசுத்த ஆவியானவருடன் சேர்ந்து, அவள் மீது மகிழ்ச்சி அடைகிறார்கள். பிதா அவள் மீது மகிழ்ச்சி அடைகிறார், ஏனெனில் அவள் அவரை நேசித்தாள், அவரையன்றி வேறு எவரையும் நேசிக்கவில்லை. அவருடைய ஒரே குமாரன் அவள் மீது மகிழ்ச்சி அடைகிறார், ஏனெனில் அவள் அவரை ஏங்கினாள், அவரையன்றி வேறு எவரையும் தேடவில்லை. பரிசுத்த ஆவியானவர் அவள் அவருக்கு ஒரு பரிசுத்த ஆலயமாக மாறியதாலும், அவர் அவளுக்குள் வாசம் செய்ததாலும் அவள் மீது மகிழ்ச்சி அடைகிறார். பரலோகமும் பரலோகப் பரிவாரங்களும் அவள் மீது மகிழ்ச்சி அடைகின்றன, மேலும் அவள் நீதியின் எல்லா அழகோடும் தேவதையின் குணத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு, ஒரே குரலில் அவர்கள் ஸ்தோத்திரம் செய்து, பிதாவையும் குமாரனையும் பரிசுத்த ஆவியையும் மகிமைப்படுத்துகிறார்கள். சொர்க்கம் அவளைக் கண்டு மகிழ்கிறது, ஏனெனில் அவள் அதைத் தனது உரிமைச்சொத்தாகப் பெற்றுள்ளாள். தம்முடைய நன்மையில், தம்முடைய ராஜ்யத்தை நமக்கு அருளும் அந்த ஒரு நல்லவரும் கருணையுள்ளவருமான தேவனுக்கு மகிமையும் மகிமையுண்டாகட்டும்.

28. நாம் இந்தச் சுருக்கமான காலத்தில் விழிப்புடன் இருந்து உழைப்போம். மாலை நேரம் நெருங்கிவிட்டது. ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் செயல்களுக்கு ஏற்ப வெகுமதி அளிக்க, வெகுமதி அளிப்பவர் மகிமையுடன் வருகிறார். உங்களில் யாரும் வெற்றி பெற்ற பிறகு, தன்னிறைவுடன் இருந்து, இரட்சகரின் எல்லையற்ற வெகுமதியை இழந்துவிடாதபடி கவனமாக இருங்கள். ஒரு துறவி என்பது, மழை மற்றும் பனிவழியாக செழித்து, மகிழ்ச்சியின் கனியைத் தரும் விதைக்கப்பட்ட ஒரு வயலைப் போன்றவர்; அறுவடைக்காலம் வரும்போது, ஆலங்கட்டி மழையோ அல்லது காட்டு மிருகங்களோ அந்த வயலை அழித்துவிடக்கூடாது என்று விவசாயி பெரிதும் கவலைப்படுகிறார். விவசாயி அறுவடையில் தனது கூலியைப் பெற்று, அறுவடை செய்யப்பட்ட பழங்களை களஞ்சியத்தில் சேகரித்த பிறகு, அவன் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தி, மகிழ்ச்சியடைகிறான். அவ்வாறே, இந்த உடலில் இருக்கும்போதே, துறவி நித்திய ஜீவனுக்காகக் கவலைப்பட வேண்டும், கடைசி நாள் வரை தவம் செய்து உழைக்க வேண்டும், இல்லையெனில் கவனக்குறைவால் தன் வாழ்நாள் முழுவதையும் பலனற்றதாக்கிவிடுவான். மேலும், ஒரு விவசாயியைப் போலத் தனது உழைப்பை முடித்து, தனது உழைப்பின் பலன்களைச் சொர்க்கத்திற்கு எடுத்துச் செல்லும்போது, அவர் தேவதூதர்களுக்கு மகிழ்ச்சியையும் ஆனந்தத்தையும் கொண்டுவருகிறார்.

29. அரசனுக்கு முன்பாக நின்று அவருடன் உரையாடிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவர், சக ஊழியரின் அழைப்பைக் கேட்டு, அந்த அற்புதமான மற்றும் மகிமையான உரையாடலை விட்டுவிட்டு ஊழியருடன் பேசத் தொடங்குவதை கற்பனை செய்து பாருங்கள்; அவ்வாறே, சங்கீதங்கள் பாடப்படும்போது உரையாடுபவரும் இருக்கிறார். பிரியமானவர்களே, நாம் யாருக்கு முன்பாக நிற்கிறோம் என்பதை உணர்வோம். அவருடைய சந்நிதியில் பெரும் பயபக்திతో நிற்கும் தூதர்கள் படைப்பாளருக்குப் புகழ்பாடுவதைப் போலவே, நாமும் சங்கீதங்கள் பாடப்படும்போது பயபக்தியுடன் நிற்க வேண்டும். நமது உடல்கள் இங்கு இருக்க, நமது மனங்கள் வேறு எங்கோ இருப்பது நிகழக்கூடாது.

30. மூன்று வகையான நடத்தைகள் தீமையைப் பெருகப்படுத்துகின்றன, மேலும் ஒரு நான்காவது நன்மைகளில் கணக்கிடப்படுவதில்லை: இளையோர் கீழ்ப்படியாதபோது; மூத்தோர் தங்களுக்குக் கீழ் உள்ளவர்களின் வெற்றிகளைப் பொறாமைப்படும்போது; பக்தர்கள் தகாத செயல்களுக்கு வழிதவறும் போது; மற்றும் ISOதியர், தனது சொந்த அறியாமையின் காரணமாக, சகோதரர்களை ஒடுக்குவதும் சுமத்துவதுமாகும்.

31. நன்மைகளைப் பெருக்கும் மூன்று விதமான செயல்கள் உண்டு, மேலும் ஒரு வகை கர்த்தருக்கும் மனிதர்களுக்கும் முன்பாகப் பிரியமானதாக இருக்கிறது: சகோதரர்கள் சாந்தத்திலும் சத்தியத்திலும் ஒருமனதாக இருக்கும்போது; ஒரு சகோதரர் மற்றொருவருக்குக் கர்த்தருக்குப் பயந்திருக்கப் போதிக்கும்போது; இளையவர்கள் தங்கள் எஜமான்களைப் போல மூத்தவர்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்திருக்கும்போது; மேலும் மடாலயத் தலைவர் தன் சகோதரர்களைத் தன்னைப்போல நேசித்து, அவர்களுடைய ஆத்துமாக்களின் இரட்சிப்பை உண்மையாகக் கவனித்துக் கொள்ளும்போது.

32. யாராவது ஒரு பொருளை வியாபாரம் செய்வதைக் கண்டால், உனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொள்: 'இந்த மனிதன், நிலையற்றதை விரும்பிக் கொண்டு, அற்பமான பொருட்களைச் சேர்ப்பதற்காக இவ்வளவு சிரமப்படுகிறான். நிச்சயமாக நீ, என் ஆன்மாவே, நித்தியமானவைகளைக் குறித்து மனந்தளர்ந்து போவதில்லை?" – மக்கள் தங்களுக்குள் சண்டையிடுவதைக் கண்டால், உனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொள்: "இந்த மக்கள் எந்தப் பயனும் இல்லாத ஒன்றிற்காக இவ்வளவு பாடுபட்டுத் தங்களுக்குள் வாதிடுகிறார்கள். நிச்சயமாக நீ, என் ஆன்மாவே, பல திறமைகளைக் கொண்டிருப்பதால், உன் கடண்மை மன்னிக்கப்படுவதற்காக, கடவுளிடம் உரிய முறையில் திரும்பத் தவறமாட்டாய்?" – மக்கள் களிமண்ணால் ஒரு வீட்டைக் கட்டுவதைக் கண்டால், உனக்கு நீயே சொல்லிக்கொள்: "களிமண்ணால் ஒரு வீட்டைக் கட்டும் இந்த மக்கள், அந்த வேலையை முடிக்க தங்கள் முயற்சிகளைச் செலுத்துகிறார்கள். நிச்சயமாக என் ஆன்மாவே, நீ நித்திய வாசஸ்தலங்களைப் புறக்கணிக்க மாட்டாய்?" ஆனால் ஒன்றைப் பற்றிப் பேசிவிட்டுப் பின்னர் மற்றொன்றைப் பேசுவதன் மூலம் என் வார்த்தைகளை நீட்டிக்காமல், நான் இதைச் சொல்கிறேன்: வாழ்க்கையில் நாம் காணும் எதையும், உலகியல் சார்ந்த எண்ணங்களையும் சாதாரண பகுத்தறிவையும் ஆன்மீக எண்ணங்களுடன் மாற்றி, நமக்கு உதவும் அருளுடன் நாம் நிச்சயமாகப் பயனடைவோம்.

33. ஒரு துறவி யார்? ஒரு துறவி என்பது, பெரும் உயரத்திலிருந்து கீழே விழும்போது, தரையிலிருந்து உயரமாகத் தொங்கும் ஒரு கயிற்றைக் கண்டு, அதைப் பிடித்துக்கொண்டு, விடாமல் பற்றிக்கொண்டு, இறைவனிடம் உதவிக்காகக் கூவும் ஒரு மனிதனைப் போன்றவன். ஏனெனில், அவன் பலவீனமடைந்து, இரு கைகளாலும் அந்தக் கயிற்றை விட்டுவிட்டால், கீழே விழுந்து இறந்துவிடுவான் என்பதை அவன் அறிந்திருக்கிறான்.

34. இறைவனுக்காகச் சிறிது துன்பத்தைச் சகித்துக்கொள்ள நாம் விரும்பாததால், நாம் அறியாமலேயே பலவும் கடுமையான துன்பங்களுக்குள் விழுகிறோம். இறைவனுக்காக நமது சொந்த விருப்பத்தைக் கைவிட நாம் விரும்பாததால், நாம் நமக்கே ஆன்மீகத் தீங்கைக் கொண்டுவருகிறோம். கர்த்தருக்காகக் கீழ்ப்படிதலிலும் அவமானத்திலும் இருக்க நம்மால் சகிக்க முடியாததால், நீதிமான்களின் ஆறுப்பை நாமே இழக்கிறோம். கர்த்தருக்காக நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அறிவுரைகளை நாம் கவனிக்காததால், நம்மைத் தீயசக்திகளின் விளையாட்டுப் பொருளாக ஆக்கிக்கொள்கிறோம். தண்டகக் கம்பினால் வரும் திருத்தத்தை நாம் ஏற்றுக்கொள்ளாததால், நமக்காக ஒரு பாதாளச் சிறை காத்திருக்கிறது, அதில் ஆறுப்பவர் யாரும் இருக்க மாட்டார்.

35. வஞ்சகர்—சத்துரு—தனது விஷங்களை நம் ஒவ்வொருவர் உள்ளத்திலும் பல்வேறு வழிகளில் செலுத்தியுள்ளார், மேலும் தனது தந்திரங்களின் மூலம் நம் ஒவ்வொருவரையும் இடறச் செய்கிறார். ஒருவன் நோன்பு இருக்கிறான், ஆனாலும் போட்டி பொறாமையிடம் சரணடைகிறான். மற்றொருவன் வெட்கக்கேடான விருப்பங்களைத் தவிர்க்கிறான், ஆனாலும் வீண் பெருமையால் கட்டுண்டு கிடக்கிறான். இன்னொருவன் விழிப்புணர்வில் சிறந்து விளங்குகிறான், ஆனாலும் கண்டனத்தின் வலையில் சிக்கிக்கொள்கிறான். ஒருவன் கண்டனத்தைத் தவிர்க்கிறான், ஆனாலும் கீழ்ப்படியாமலும் கிளர்ச்சியுடனும் நிரம்பியுள்ளான். மற்றொருவன் உணவைத் தவிர்க்கிறான், ஆனாலும் பெருமையிலும் ஆணவத்திலும் மூழ்கித் திளைக்கிறான். மற்றொருவன் பிரார்த்தனையில் சோர்வற்று இருக்கிறான், ஆனாலும் எரிச்சலும் கோபமும் அவனை ஆட்கொள்ள அனுமதிக்கிறான். மற்றொருவன் ஒரு சிறிய விஷயத்தில் வெற்றி பெற்று, தன்னை விட கவனக்குறைவாக இருக்கும் மற்றவர் மீது ஏற்கனவே ஆதிக்கம் செலுத்துகிறான். ஒவ்வொருவரும், ஒரு வழியிலோ அல்லது மற்றொரு வழியிலோ, பாவத்தால் கட்டுண்டுள்ளனர் – ஆனால் யாரும் அதை உணர்வதில்லை.

36. நமது போராட்டம் கண்ணுக்குத் தெரியும் மனிதர்களுக்கு எதிராக இல்லை, அவர்களிடமிருந்து நமது விவேகத்தைக் காத்துக்கொண்டு நம்மால் பாதுகாப்பைப் பெற முடியும். நம்மோடு போரிடுபவர்கள் கண்ணுக்குத் தெரியாதவர்கள். எனவே, கவனக்குறைவானவர்களுக்கு ஆபத்து பெரியது, ஆனால் வெற்றி பெறுபவர்களுக்கு வெகுமதியும் பெரியது. – நாம் அவர்களைத் திறமையுடன் போரில் ஈடுபடுத்தி அவர்களை வெல்வோம். – எதிரி, – ஒரு உதாரணம் சொல்கிறேன் – நம்மை அதீத பசியால் தூண்டினால், நாம் நோன்பால் அவனைத் தாக்குவோம்; அவன் நமக்குள் ஒரு பெண்ணின் மீதான காமத்தைத் தூண்டினால், பொறுமையால் அந்த உணர்வை வெல்வோம், எதிரி உடனடியாக நம்மிடமிருந்து தப்பி ஓடிவிடுவான்; அவன் நம்மைக் கோபமூட்டினால், நாம் அமைதியால் நம்மை ஆயுதபாணிகளாக்கிக் கொள்வோம்; அவன் நம்மை எரிச்சலுக்குத் தூண்டினால், நாம் சாந்தத்தை மேற்கொள்ளுவோம்; அவன் நம்மில் வெறுப்பை மூட்டினால், நாம் அன்பைப் பற்றிக்கொள்வோம்; அவன் மரியாதையைத் தேட நம்மைத் தூண்டினால், நாம் தாழ்மையைக் காட்டுவோம்; அவன் மகிமையைத் தேட நம்மைத் தூண்டினால், நாம் நமது முக்கியத்துவமற்ற நிலையை ஏற்றுக்கொள்வோம்; அவன் நம்மைக் கனவுலகிற்கு அழைத்துச் சென்றால், நாம் நமக்கு முன் ஆண்டவரின் தாழ்மையை நிலைநிறுத்துவோம். – நாம் இவ்வாறு எதிரியை எதிர்த்தால், அவன் நம்முடன் நிற்கமாட்டான், ஓடிவிடுவான், மேலும் கிருபை நமக்குத் திரும்ப வரும்.

37. துறவறையை விரும்புகிறவரே, உங்களைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள், உங்கள் நாட்கள் கவனம் சிதறிப் போகாதபடி. உள்மனதில் வஞ்சக எண்ணங்களை வளர்க்காதீர்கள், உங்கள் எதிரியுடனான போராட்டத்தில் உங்கள் பலம் தேய்ந்து போகாதபடி. உங்கள் மனதில் எப்போதும் இனிமையான ஆண்டவரைக் கொண்டிருங்கள், அப்போதுதான் உங்கள் துறவு முயற்சியின் பயணம் வெற்றியுடன் முடிசூட்டப்படும். உங்கள் துறவு முயற்சியின் போராட்டங்களை விரைவுபடுத்துங்கள்; ஏனெனில் திடீரென்று ஒரு நாள் வரும், அப்போது உழைப்பவர்கள் முடிசூட்டப்படுவார்கள், சோம்பேறிகள் மனந்திரும்பிடுவார்கள். நேரம் இருக்கும்போதே நற்பண்பைப் பெறுங்கள்; உங்கள் கண்களுக்கு மரியாதையையும், உங்கள் காதுகளுக்கு உண்மையையும், உங்கள் நாவிற்கு வாழ்வு தரும் வார்த்தைகளையும், உங்கள் கால்கள் நோயுற்றோரைப் பார்வையிடவும், உங்கள் இதயத்தில் உங்கள் இறைவனது உருவத்தையும், உங்கள் உறுப்புகளுக்கு தூய்மையில் வெற்றியையும் பெறுங்கள்; இதன் மூலம் நீங்கள் தேவதூதர்கள் மற்றும் மனிதர்களுக்கு முன்பாக மிகுந்த மரியாதைக்குத் தகுதியானவராகக் கருதப்படுவீர்கள். உயிரற்ற மரம் ஒரு மானுட அரசனின் உருவத்தைச் சுமந்தால் கூட மதிக்கப்படுகிறது; அப்படியானால், இந்த நிகழ்காலத்திலும் வரவிருக்கும் காலத்திலும், கடவுளைத் தன்னகத்தே கொண்ட ஒரு ஆன்மா எவ்வளவு அதிகமாக மதிக்கப்படும்!

38. வாருங்கள், என் நண்பர்களே, நாம் கர்த்தருக்கு முன்பாக முழங்கால் படியிருங்கள், அவர் நம்முடைய எதிரியான, அழகான அனைத்தையும் வெறுக்கும் சத்துருவின் தந்திரங்களை அறிந்துகொள்ள, ஆன்மாவின் அறிவொளியை நமக்குத் தருவாராக. ஏனெனில் அவன் நம் வழியில் இடறல் கற்களையும், சோதனைகளையும், தீங்குகளையும், இந்த யுகத்தின் கவனச்சிதறல்களையும், மாம்ச இன்பங்களையும், இந்த உலகில் நீண்ட ஆயுளுக்கான நம்பிக்கையையும், நம் உழைப்பின் போது பயத்தையும், ஜெபத்தில் சோம்பலையும், நாம் சங்கீதங்களைப் பாடும்போது உறக்கத்தையும் மாம்சத்தின் திருப்தியையும் வைக்கிறான். ஆனால் அவன் எவ்வளவு விடாமுயற்சியுடன் இருக்கிறானோ, அவ்வளவு கவனக்குறைவாக நாம் இருக்கிறோம்; அவன் தீச்செயல்களை அதிகமாகத் திட்டமிடும்போது, நமது நாட்கள் எண்ணப்பட்டவை என்றும், மகிமையின் கர்த்தர் வருகிறார் என்றும் நாம் அறிந்திருந்தும், நமது கடமையை மேலும் புறக்கணிக்கிறோம்.

39. நாம் வாழ்வின் கனியைப் பறிப்பதாக உறுதி பூண்டுள்ளோம். ஆனால் நமது கனியை முதிர்ச்சியடையச் செய்ய கண்ணீர் இல்லை; கண்ணீரின் மூச்சுக்காற்றால் அதைச் செழிப்பாக்க மனந்திரும்புதல் இல்லை; பெரும் வெப்பத்திலிருந்து அதைப் பாதுகாக்க பணிவு இல்லை; உலகப் பொருட்களிலிருந்து விலகலும் இல்லை, ஏதேனும் எதிர்மாறானவை அதைச் சுமந்துவிடாதபடிக்கு. பழத்தைத் தாங்கும் அந்த வலிமையான வேரான கடவுள் அன்பு இல்லை; உலகியல் காரியங்களில் அக்கறை இல்லை; ஜெபத்தால் தெளிவூட்டப்பட்ட விழிப்புணர்வு மனமும் இல்லை. இந்த அழகான மற்றும் நல்ல குணங்களுக்குப் பதிலாக, அவற்றின் எதிர்மாறான குணங்களே நம்மிடம் உள்ளன: கடுமையான கோபமும் எரிச்சலும் உள்ளன, அவை காயப்பட்ட பழத்தை எதற்கும் தகுதியற்றதாக்குகின்றன; அதை அழுத்தும் பேராசை இருக்கிறது; பெரும் மனச்சோர்வு இருக்கிறது. இவை அனைத்தும், அது அதன் இறைவனுக்குப் பொருத்தமானதாக முதிர்ச்சியடைய அனுமதிக்குமா?

40. ஒவ்வொருவரின் வாழ்க்கை முறையைக் கவனித்து, அவர்களின் நடத்தைக்கு நாம் முன்மாதிரியாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக—அதாவது, ஒவ்வொருவரும் எப்படி ஆர்வத்துடன், 'உயரிய அழைப்பின் கனத்தை நோக்கி' (பிலிப்பியர் 3:14) விரைகிறார்கள் என்பதைக் கவனிக்க—நாம் ஒரு நபரிடம் கச்சிதமான மற்றும் அசைக்க முடியாத விசுவாசத்தைக் கவனமாகக் காண வேண்டும், ஒருவரிடம், கடவுள் மீதான நம்பிக்கை; மற்றொருவரிடம், ஆண்டவர் மீதும் தன் அண்டை வீட்டார் மீதும் இருமடங்கு அன்பு; மேலும் மற்றொருவரிடம், கடவுளுக்குப் பயந்து, ஒவ்வொரு தீச்செயலிலிருந்தும் தன்னைக் காத்துக்கொண்டு, தன் காவலைக் காக்கிறார்; கண்டிக்கத்தக்கதோ அல்லது குற்றம் சாட்டப்படக்கூடியதோ அல்லாத ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்ந்து, மாறாக, தன் நடத்தையின் தூய்மை மற்றும் குற்றமின்மையால் அனைவராலும் புகழப்படுகிறார்.

41. பகைஞனால் பல்வேறு உணர்ச்சிகளால் தாக்கப்பட்ட மற்றொருவன், கடவுளிடம் ஜெபத்தில் புகலடைந்து, அன்பும் மனந்திரும்புதலுமாகிய உணர்வுடன் அவரைப் பற்றிக்கொண்டு, அருளின் உதவியைப் பெற்று, அழகற்ற மற்றும் அசுத்தமான எண்ணங்களிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறான், – கசந்து அழுது, கண்ணீரும் பெருமூச்சும் விட்டு, தான் செய்ததைக் குறித்து மனந்திரும்பி, தன் பாவங்களுக்காகத் துயரப்பட்டு, ஜெபத்திலும் விழிப்புணர்விலும் அவற்றைத் தேவனுக்கு அறிக்கை செய்து, நோன்பும், விலகலும், துயரமும் மூலம் கஷ்டங்களைப் பொறுத்து, இந்த ஆயுதங்களைக் கொண்டு தன்னைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளப் போராடுகிறான். ஆகவே, ஒரு உண்மையான வீரனைப் போல, மரணம் வரை போராட முயற்சி செய்யுங்கள்; தவ வாழ்க்கை ஒரு சாதாரண விஷயம் அல்ல என்பதையும், மிகுந்த விடாமுயற்சியின் மூலமே மீட்பு அடையப்படுகிறது என்பதையும் மனதில் கொள்ளுங்கள்.

42. உலகப் பற்றுகளை முழுமையாகத் துறந்து, கவலைகளிலிருந்து தங்கள் மனதை விடுவித்து, இடையூறின்றி இறைவனிடம் தங்களை அர்ப்பணிக்கும் அடியார்களின் வழியைப் பின்பற்றுங்கள் – நீங்கள் எளிதில் நற்பண்புகளின் உச்சியை அடைவீர்கள். ஒருவரிடம் உலகப் பொருட்களிலிருந்து முழுமையான விலகலைக் காணும்போது – அதாவது, எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, கவலைகள் அனைத்திலிருந்தும் தங்கள் மனதை விடுவிக்க அவர்கள் எவ்வாறு முயற்சிக்கிறார்கள், இதனால் அவர்கள் கவனச்சிதறல் இல்லாமல் பிரார்த்தனையில் தங்களை அர்ப்பணிக்கவும், எந்த எண்ணமோ கவலையோ அவர்களின் பிரார்த்தனையைத் தடுக்காமல் இருக்கவும் முடிகிறது – அவர்களைப் பின்பற்ற உங்கள் முழு சக்தியுடன் முயற்சி செய்யுங்கள். யார் தூய இதயத்துடனும், அன்புடனும் கண்ணீருடனும் கடவுளிடம் ஜெபிக்கிறாரோ, அவர் கடவுளையே தன் மனதில் ஒரு கண்ணாடியில் பிரதிபலிப்பது போல பிரதிபலிக்கிறார். மேலும் இந்த விலைமதிப்பற்ற ஆசீர்வாதம் வறுமை, ஏழ்மை மற்றும் எல்லா வகையான கஷ்டங்கள் நிறைந்த வாழ்க்கையின் மூலம் அடையப்படுகிறது. 'வாழ்வுக்கு வழி குறுகியது, வாசலும் கடினமானது' (மத்தேயு 7:14).

43. உங்கள் வாழ்க்கை முறையில் புனிதர்களைப் பின்பற்றுங்கள் – சிலரை இறை அச்சத்துடனும் பக்தியுடனும், சிலரை பணிவுடன், சிலரை தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டும் தன்னைத் தானே கண்டித்துக்கொண்டும், சிலரை மௌனத்தில், சிலர் சாந்தமாகவும், சிலர் நல்லியல்புடன் கூடிய பொறுமையுடனும், சிலர் இணக்கத்துடனும் அமைதியுடனும், சிலர் நட்புடனும் மன ஒருமையுடனும், சிலர் நிதானத்துடனும் விவேகத்துடனும், சிலர் இனிமையான பழக்கவழக்கங்கள், நட்பு மற்றும் சகிப்புத்தன்மையுடனும், சிலர் குற்றங்களை மன்னிப்பதிலும், தைரியம் மற்றும் பரந்த மனப்பான்மை; சிலர் வீரச் செயல்கள் மற்றும் கீழ்ப்படிதலில்; சிலர் உடல் உழைப்பிலும் தங்கள் சகோதரர்களுக்கு சேவை செய்வதிலும்; சிலர் ஆவிக்குரிய உற்சாகம் மற்றும் தீவிர உணர்வில்; சிலர் உலகத்திலிருந்து முழுமையாக விலகி, சிலுவையில் அறையப்பட்டவர் போல அன்றாடம் மரிப்பதில்; சிலர் மன உறுதியிலும் சத்தியத்தின் மீதான அன்பிலும்; சிலர் கற்பு மற்றும் கன்னித்தன்மையில். மேலும் பாருங்கள் – சிலரிடம் கருணை மற்றும் உதவத் தயாராக இருப்பதை, மற்றவரிடம் மென்மையான குணம் மற்றும் நன்மையை, மற்றவரிடம் இரக்கம் மற்றும் கருணையை, மற்றவரிடம் பாரபட்சமின்மை மற்றும் நீதியை, மற்றவரிடம் ஆர்ப்பாட்டமற்ற தன்மை மற்றும் அடக்கத்தை, மற்றவரிடம் சிறியதிலேயே திருப்தி மற்றும் மிதமான தன்மையை, யார் எளிமை மற்றும் நேர்மையால் வகைப்படுத்தப்படுகிறாரோ, யார் இடைவிடாத ஜெபம், சங்கீதப் பாடல் மற்றும் கண்ணீர்த் தடாகங்களால் வகைப்படுத்தப்படுகிறாரோ – சுருக்கமாக, ஒவ்வொருவரிடமும் கடவுளுக்குப் பிரியமான வாழ்க்கையின் பண்புகளைத் தேடி அவற்றைப் பின்பற்றுங்கள்.

44. மேலே உள்ளவைகளை நோக்குவதற்கும், மேலே உள்ளவைகளைப் பற்றி சிந்திப்பதற்கும், மேலே உள்ளவைகளை எப்போதும் நினைப்பதற்கும், மேலே உள்ளவைகளோடு முழுமையாக இணைந்திருப்பதற்கும், மேலே உள்ளவைகளுடன் நிலையான ஐக்கியத்தில் இருப்பதற்கும் நாம் முயற்சி செய்வோம் – மேலும் கீழே உள்ளவைகளை நோக்கி, அதாவது இன்பங்களும், இந்த வஞ்சகமான மற்றும் உயிரை அழிக்கக்கூடிய உலகின் காமங்களும் இருக்கும் இடத்தை நோக்கி, எந்த வகையிலும் நம் பார்வையைத் திருப்பாதிருப்போம். இதயத்தின் கண்ணால் பரலோக காரியங்களை நோக்குவது எப்போதும் நல்லது. இந்தக் கண்ணின் கருவிழிக்குள் ஒரு தீய எண்ணமோ அல்லது கடவுளுக்குப் பிரியமில்லாத வேறு எதனோ நுழைந்து மனதை மங்கச் செய்யாமல் இருப்பதற்கு நாம் மிகுந்த கவனம் எடுக்க வேண்டும்.

45. கர்த்தர் நம்மைச் சாத்தானுடைய தந்திரங்களிலிருந்து விடுவிக்க இடைவிடாமல் ஜெபிக்க வேண்டும். ஏனெனில், இந்த எண்ணங்கள் நாம் நமது அறையில் தனித்திருக்கும்போது மட்டுமல்ல, கர்த்தருடைய வீட்டில் நாம் கூடும்போதும் வலுமையாக எழுந்திருக்கின்றன; மனிதர்களின் உடல்களைக் கூட அசுத்தமான கண்களால் பார்க்கும்படி நம்மைத் தூண்டுகிறது; மேலும் பாம்பு கற்பனையான எண்ணங்கள் மூலம் நம்மை வெட்கக்கேடான செயலுக்கே இட்டுச் செல்கிறது. சகோதரன் கவனம் சிதறி, தூய்மையான மனதுடன் நமது இரட்சகராகிய கடவுளின் பரிசுத்தமான இரகசியங்களைக் கவனிக்க முடியாதபடி, அது எண்ணங்களின் கலவையை விதைக்கிறது. – இருப்பினும், தன் கண்களைக் காத்து, தன் மனதை விழிப்புடன் வைத்துக்கொள்வதன் மூலம், கற்புள்ள நபர் இதை கடவுளின் கிருபையுடன் ( ) வென்றுவிடுகிறார். எனவே, ஒருவர் தன் இதயத்தையும் தன் புலன்களையும் மிகுந்த விழிப்புணர்வுடன் காக்க வேண்டும்; ஏனெனில் இந்த வாழ்வில் நாம் ஒரு பெரிய போரை நடத்துகிறோம்; மேலும் நமது எதிரி கொடூரமானவர்.

46. ஒருவன் போராட்டத்தைக் கைவிடக்கூடாது. தன் இச்சைகள் மீது சமாதானம் கொண்டிருக்கும் எவனால், அவற்றை ஏற்கெனவே பாவமான இன்பங்களுக்கு அடிமையாக்கி, துன்புறுத்துபவனுக்கு மனமுவந்து காணிக்கை செலுத்தும் போது, அவற்றுக்கு எதிராகப் போரிட முடியும்? ஏனெனில், எங்கு பகை இருக்கிறதோ, அங்கே போர் இருக்கிறது; எங்கு போர் இருக்கிறதோ, அங்கே போராட்டம் இருக்கிறது; எங்கு போராட்டம் இருக்கிறதோ, அங்கே கிரீடங்கள் இருக்கின்றன. கசப்பான அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட விரும்பும் எவரும், பிசாசுடன் போரிடட்டும். இந்தப் போரில் வெற்றி பெற்ற புனிதர்களுக்கு, விண்ணுலக ஆசீர்வாதங்கள் வழங்கப்பட்டன.

47. பகைவனின் இகழ்ச்சியிலிருந்து விடுவிக்கப்படவும், அவனது கசப்பான அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுபடவும் விரும்பும் எவரும், நம்முடைய இந்த கொடுங்கோலனின் விருப்பத்திற்கு எதிராக நிற்க வேண்டும், மேலும் படைப்பாளியின் மீதான அன்புக்காக அவனுக்கு எதிராகப் போர் தொடுக்க வேண்டும். ஏனெனில், அவர்கள் தங்கள் உதடுகளால் மட்டுமல்ல, தங்கள் இருதயத்தின் மனப்பான்மையாலும் அவனிடம், 'சாத்தானே, நாங்கள் உன் சொல்லைக் கேட்க மாட்டோம், உன் இச்சைகள் மேலும் எங்களுக்குப் பணியாது' என்று சொல்லும்போது, தங்கள் போராட்டத்தின் வீரத்தை வெளிப்படுத்துவார்கள். ஆனால் போராட்டத்தின் போது, ஒருவர் கடவுளிடம் ஜெபக் குரலை எழுப்ப வேண்டும்; தனது ஊழியக்காரர்களில் தீமையை நாடும்வர்களை அவர் வெட்கப்படுத்தும்படியாக. அப்போது, இந்தக் கொடிய சித்திரவாதன் காமத்தின் உலைக்களனை ஏழு மடங்கு மூட்டட்டும்; கர்த்தரிடத்தில் நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் இந்த உலைக்களம் பனித்துளியாக மாறுவதை விரைவில் காண்பார்கள் – மேலும், ஒரு காலத்தில் பயமுறுத்திய அந்த சித்திரவாதன், அவர்களிடத்தில் நடுங்கிப் போவான்.

48. புனிதர்களில் ஒருவர் கூறினார்: 'தீயவைகளைப் பற்றி நினைக்காமல், நன்மைகளைப் பற்றி நினைக்கவும்; ஏனெனில் மனம் செயலற்று இருக்க முடியாது'. – ஆகவே, நாம் நமது மனதை தேவ வார்த்தையை ஆராய்வதற்கும், ஜெபிப்பதற்கும், நற்செயல்களைச் செய்வதற்கும் அர்ப்பணிப்போம். ஏனெனில், வீணான எண்ணங்களில் ஈடுபடுவது வீணான செயல்களைத் தோற்றுவிக்கிறது; ஆனால், நல்ல எண்ணங்களில் ஈடுபடுவது நல்ல பலன்களைத் தருகிறது.

49. உங்கள் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வராவிட்டாலும், இதயத்தில் மனந்திரும்புதல் இருக்கட்டும்; ஏனெனில் கண்ணீருக்குள்ளும் ஒரு வேறுபாடு உண்டு. – ஆனால், தன் ஆன்மாவில் ஒரு கண்ணாடியில் போல ஆண்டவரைக் கண்டு, தன் கண்ணீருடன், அவருடைய நன்மையின் முன்னிலையில் அவருக்குப் புகழ் செலுத்துகிறவன் பாக்கியவான்; ஏனெனில் அவனுடைய ஜெபம் கேட்கப்படும்.

50. நீங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பாத்திரமாக விரும்பினால், கர்த்தருக்குள் உங்கள் ஆன்மீக வழிகாட்டிக்குக் கீழ்ப்படிவதிலும், தாழ்மையிலும் சிறந்து விளங்குவீர்களாக. புனிதர்களின் வாழ்க்கை கீழ்ப்படிதலின் மூலம் உயர்த்தப்பட்டு, ஒளிமயமாக்கப்பட்டன. யோசுவா, மோசேக்குத் தன்னை முழுமையாக ஒப்புக்கொடுத்ததன் மூலம், அவருக்குப் பின் வாரிசாக அமரும் வரத்திற்குத் தகுதியானவராகக் கருதப்பட்டார். சாமுவேல், ஆசாரிய எலியாவுக்குக் கீழ்ப்படிந்திருந்தபோது, தேவனுடைய சத்தத்தைக் கேட்கத் தகுதியானவராகக் கருதப்பட்டார். எலிசா, தன்னுடைய கீழ்ப்படிதலின் மூலம், தன் போதகரின் விசேஷ கிருபையைப் பெற்றார். தேவன் தாமே—வார்த்தையானவர்—உடல் எடுத்து, தாழ்மையுடனும் கீழ்ப்படிதலுடனும் வாழ்ந்தார், நற்செய்தியாளர் கூறுவது போல: 'மேலும் அவர் அவர்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்திருந்தார்' (லூக்கா 2:51). திருத்தூதரும் கூறினார்: 'அவர் தம்மைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, சிலுவை மரணம்கூட அடங்கி, மரணம்கூட அடங்கிப் போனார்' (பிலி. 2:8). நீங்கள் ஒரு நல்ல தீர்மானத்துடன் தொடங்கியுள்ளீர்கள்; ஆகவே, உறுதியாக நில்லுங்கள், அப்போதுதான் ஆண்டவர் உங்களை பரலோக ராஜ்யத்தில் கனிவானவர்களுடனும் தாழ்மையுள்ளவர்களுடனும் உயர்த்துவார்.

51. ஒரு சகோதரர், தனது ஆன்மீகத் தந்தையருக்குக் கீழ்ப்படிந்து வாழ்ந்து கொண்டிருந்தபோது, மற்றொரு சகோதரரிடம் சென்று, 'நான் எனது ஆன்மீகத் தந்தையரை விட்டு விலகி, தனித்து மௌனத்தைக் கடைப்பிடித்து வாழ விரும்புகிறேன்' என்றார். அதற்கு அவர் பதிலளித்தார்: 'ஒரு மனிதருக்கு ஒரு மகன் இருந்தான், அவனைத் தனது தொழிலைக் கற்றுக்கொடுப்பதற்காக ஒரு குருவிடம் ஒப்படைத்தான். அந்தச் சிறுவன் தன் வேலையில் கவனம் செலுத்தவில்லை. சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அந்தச் சிறுவன் தன் தந்தையிடம் வந்து, 'தந்தையே, என்னை என் ஆசிரியரிடமிருந்து அழைத்துச் செல்லுங்கள்; என்னால் இதைத் தனியாகச் சிறப்பாகக் கற்றுக்கொள்ள முடியும்' என்றான். ஆனால் அவனது தந்தை அவனிடம், 'மற்றவர்களிடமிருந்து கற்கும்போது, அவர்களின் வழிகாட்டுதலின் கீழ் நீ எதையும் கற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றால், உன்னால் எப்படித் தனியாக எதிலும் வெற்றிபெற முடியும்?' என்றார். நீ உன் தொழிலைச் சரியாகக் கற்றுக் கொள்ளவில்லை என்பதை என்னால் காண முடிகிறது, மேலும் உனக்காக நான் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் வீணாகிவிட்டன என்று நான் அஞ்சுகிறேன். ஆகவே, உன் வேலையைச் சரியாகச் செய்யத் தொடங்கு, மேலும் அதை உன் குருவின் வழிகாட்டுதலின் கீழ் பயிற்சி செய், அதனால், இந்தத் தொழிலில் திறமை வாய்ந்தவனாக ஆன பிறகு, நீ பின்னர் அதிலிருந்து உன் வாழ்க்கையை நடத்தலாம்." – ஆகவே சகோதரரே, நாமும் கர்த்தருக்குக் கீழ்ப்படிதலுள்ள கழுமரத்தை அகற்றப் பிரயாசப்பட வேண்டாம்; அப்பொழுதுதான் தேவன் பிரியப்படும் கிரியையில் திறமையற்றவர்களாய் இராமலும், சோதனையில் விழும்போது சகதியற்றவர்களாய் இராமலும் இருப்போம்.

52. நமது உணர்ச்சிகளை வென்று, நமது உள்ளத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு உலகியல் சார்ந்த நாட்டத்தையும் வேரோடு பிடுங்கியெடுத்த பின், பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபை, நமது உள்ளத்தில் ஓய்வெடுத்து, எண்ணெய் நிரப்பப்பட்டு திரி பொருத்தப்பட்ட ஒரு விளக்கு போல, நமது இருதயங்களை ஒளிப்படுத்தும். ஆனால், நாம் இன்னும் நமது உணர்ச்சிகளுக்கு அடிமைப்பட்டு அவற்றில் புரண்டு கொண்டிருந்தால், நாம் எண்ணெயும் திரியும் இல்லாத ஒரு விளக்கு போல இருக்கிறோம் – மேலும் நாம் இருளில் அமர்ந்திருக்கிறோம். ஆகவே, நாம் மன ஒளியைப் பெறுவதற்கு நம்மைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளக் கவனம் செலுத்துவோம்; நாம் ஆவிக்குரிய ஜீவனைத் தேடுவோம், அதனால் நமது மனமும் பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஆட்சியின் கீழ் வந்து, நமது உடலும் ஆவியினால் பங்கெடுத்து, நம்மில் பரிசுத்தமாக்கப்படலாம்.

53. ஒரு உவமை. இருவர் முப்பது ஸ்டேடியா தொலைவில் உள்ள ஒரு நகரத்திற்குப் புறப்பட்டனர். அவர்கள் இரண்டு அல்லது மூன்று ஸ்டேடியா தூரம் சென்றபோது, வழியில் ஒரு நிழலான சோலையைக் கண்டனர், அதன் வழியே நீரோடைகள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன, மேலும் அங்கே பல இனிமையான இடங்களும் இருந்தன. பயணிகள் இந்த இடத்திற்குள் நுழைந்தபோது, அவர்களில் ஒருவன், கூடிய விரைவில் நகரத்தைக் காண விரும்பிக் கொண்டு, அவசரமாக அதன் வழியாகச் சென்றான், மற்றொருவன் சுற்றிப் பார்க்க நின்றுவிட்டதால் பின்தங்கிவிட்டான். சுற்றிப் பார்த்த பிறகு, அவனும் நகரத்திற்குச் செல்ல விரும்பினான், ஆனால், வெப்பத்தைப் பயந்து, மரங்களின் நிழலில் தங்கியிருந்தான். ஆனால் அவன் அந்த இடத்தின் இனிமையை அனுபவித்துத் தாமதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, காட்டிலிருந்து ஒரு மிருகம் வெளியேறி, அவனைப் பிடித்துத் தன் குகைக்கு இழுத்துச் சென்றது. இதற்கிடையில், அந்த இடத்தால் மயக்கப்படாத மற்ற மனிதன், பாதுகாப்பாக நகரை அடைந்தான். – இந்த உவமை பின்வருமாறு பொருள் கூறுகிறது: அந்த இரண்டு மனிதர்களும் பக்திமார்க்கத்தில் பயணத்தைத் தொடங்கி, அதில் உழைக்கத் தொடங்கியவர்கள். வழியில் உள்ள அந்த கவர்ச்சிகரமான இடம், அதன் இன்பவலைகளுடன் கூடிய உலகமாகும். கடந்து சென்றவர், எதற்கும் கவனம் செலுத்தாமல், 'கிறிஸ்துவுக்குள் மேலான அழைப்பின் பரிசைப் பெற' (பிலிப்பியர் 3:14) விரைந்து செல்பவர்களைக் குறிக்கிறார். மேலும், அழகான நிலப்பரப்பால் ஈர்க்கப்பட்டவர், தங்கள் இலக்கை மறந்து, தங்கள் மனதை கண்ணுக்குத் தெரியாததிலிருந்து கண்ணுக்குத் தெரிவதற்குத் திருப்பியவர்களைக் குறிக்கிறார். வெப்பம் என்பது நற்பண்பின் உழைப்பு. அந்த மனிதன் ஒரே இடத்தில் தாமதித்ததால், ஒரு மிருகத்தால் இரையாகிய செயல், யாராவது உலகியல் விருப்பங்களில் தன் எண்ணங்களைச் செலுத்தும்போது, அந்த விருப்பத்திலிருந்து பாவம் எழுகிறது என்பதையும், அது அந்த மனிதனைப் பற்றிக்கொண்டு, ஒரு கொடிய மிருகத்தைப் போல அவனைப் பட்சித்துவிடுகிறது என்பதையும் குறிக்கிறது—எழுதப்பட்டபடி: 'ஆசை கருவுற்று பாவத்தைச் சுமக்கிறது; பாவம் முதிர்ந்து மரணத்தை ஈனுகிறது' (யாக்கோபு 1:15). ஆகவே, நாம் மீண்டும் பாவத்திற்கு அடிமைகளாகிவிடாமல், உலகியல் ஆசைகளிலிருந்து தப்பி ஓடுவோம்.

54. பயனற்ற பேச்சைத் தவிர்க்குங்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் வெட்கக்கேடான எண்ணங்களில் விழக்கூடும். நல்ல வார்த்தைகள் ஆன்மாவுக்குப் பயனளிப்பதைப் போலவே, கெட்ட வார்த்தைகள் அதைக் கெடுக்கின்றன, அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல: 'கெட்ட பழக்கங்கள் நல்லொழுக்கங்களைக் கெடுத்துவிடும்' (1 கொரி. 15:33).

55. துறவற வாழ்க்கையில் முதிர்ந்த, கவனக்குறைவான மனிதர்களை நீங்கள் காணும்போது, மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் இருக்க வேண்டும். அவர்களைப் பின்பற்றும் பெயரில் நீங்களும் அதே பாதையில் செல்லாமல் இருப்பதற்கும், அல்லது, சுயக்கட்டுப்பாடு பெற்ற பிறகு, அவர்கள் மீது ஆணவம் கொள்வதற்கும் இது தேவை. அப்படிச் செய்வது, உங்கள் மீது கர்வம் ஆதிக்கம் செலுத்த அனுமதிப்பதாகும். 'உனக்கு நீங்களே எச்சரிக்கையாயிருங்கள்' என்று கூறுபவரைக் கேளுங்கள், உங்கள் ஆன்மாவைக் கவனமாகப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள்.

56. உங்கள் எண்ணங்களை எவருக்கும் வெளிப்படுத்தாதீர்கள், ஆன்மீகமானவர்கள் என்று உங்களுக்குத் தெரிந்தவர்களுக்கு மட்டுமே வெளிப்படுத்துங்கள். ஏனெனில், பிசாசுக்குப் பல பொறிகள் உண்டு. ஆன்மீகமானவர்களிடம் எதையும் மறைக்காதீர்கள், இல்லையெனில், எதிராளி ஒரு பிடியைக் கண்டுபிடித்து, உங்களுக்குள் குடியேறிவிடுவான். ஆனால், உலகியல் சார்ந்தவர்களுடன் ஆலோசனை செய்யாதீர்கள்.

57. ஒருவன் வீணான பேச்சைத் தவிர்க்க வேண்டும், தேவ பயத்தில் கவனக்குறைவாக இருப்பவர்களுடன் எந்தப் பழக்கமும் வைத்துக் கொள்ளக்கூடாது; ஏனெனில் அவர்கள் பயனுள்ளதைப் பேசுவதில்லை, கர்த்தருக்காக எதையும் செய்வதில்லை, மேலும் நற்பண்பைப் பற்றியோ, பக்தியைப் பற்றியோ, பரிசுத்தத்தைப் பற்றியோ பேசுவதில்லை. அவர்களுடைய வார்த்தைகள் ஒரு கொடிய பொறி; அவர்களுடைய ஆலோசனை நரகத்தின் ஆழம்; அவர்களுடைய சகவாசம் ஆத்துமாவின் அழிவு.

58. மனிதரின் கனத்திற்காகவோ, மகிமைக்காகவோ, அல்லது உணவு, பானம், உடை ஆகியவற்றிற்காகவோ தேவனுக்கு முன்பாக உங்கள் துணிவை இழந்துவிடாதபடி ஜாக்கிரதையாக இருங்கள்; ஏனெனில் இவை யாவும் அழிவுக்குள்ளானவை, ஆனால் ஒவ்வொருவரின், நன்மையும் தீமையும் செய்த ஒவ்வொருவரின் செயல்களும் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. 'உங்கள் சிந்தையை மேலானவைகளில் வைத்திடுங்கள், பூமியிலுள்ளவைகளில் அல்ல' (கொலோ. 3:2), அப்பொழுது நீங்கள் பரலோகப் பிதாவின் வாக்குறுதியைப் பெறுவீர்கள்.

59. உலக ராஜாவின் சேவையாளர்கள் தங்கள் ராஜாவைத் திருப்திப்படுத்த இரத்தம் சிந்துகிறார்கள்; ஆனால் நீங்கள் இரத்தம் சிந்த வேண்டியதில்லை—பாவத்தால் வெல்லப்படாதிருங்கள், அது மரணப் பலனைக் கொண்டுவராது (ரோமர் 7:5). விழித்திருங்கள், சகோதரரே, விழித்திருங்கள், உங்கள் உழைப்பில் நிலைத்திருங்கள். தேவன் அநியாயக்காரன் அல்ல, உங்கள் உழைப்பை அவர் மறந்துவிடமாட்டார். ஆனால் உங்கள் சிறை அறையில் அமர்ந்திருக்கும்போதும் நீங்கள் அனுபவிக்கும் கஷ்டங்களுக்காகக் கூட, சத்தியத்தின் ஒளி உங்கள் மீது பிரகாசிக்கும். 'விசுவாசத்தின் நற்களத்தைச் சண்டையிடு' (1 தீமோ. 6:12), அதனால், எதிரியை வென்று, நீர் இலச்சையின்றி மகிமையின் ராஜாவை ஆராதிக்கலாம். ஏனெனில், கர்த்தர் வாளால் மரித்தவர்களையும், தங்கள் சித்திரவாதிகளால் துன்புற்றவர்களையும் மட்டுமல்ல, தவம் மற்றும் அன்பில் தங்களைத் திறமையானவர்களாக நிரூபித்தவர்களையும் முடிசூட்டுகிறார். முந்தையவர்கள் கர்த்தருக்காக நிந்தனையைச் சகித்ததைப் போலவே, பிந்தையவர்களும் கர்த்தருக்காகத் துயரமும் தவம் நிறைந்த வாழ்க்கையையும் சகித்துள்ளனர்.

60. உங்களைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள், உங்கள் இதயத்தில் 'ஒரு பொல்லாத எண்ணமும்' இருக்கக்கூடாது. பொல்லாத எண்ணங்களுக்கு அடிபணியாதீர்கள். அப்படியே, முற்காலத்தில் ஒருவன் தன் புதரில் தன் ஆணையை மீறி எதையோ மறைத்து வைத்திருந்ததால் (யோசுவா 7:1–26) அவதிப்பட்டான்; அதேபோல எலிசா தீர்க்கதரிசியின் ஊழியக்காரனான கெஹசிவும் அவதிப்பட்டான். அவர்கள் தங்களைக் கடவுளிடமிருந்து மட்டுமல்ல, மனிதர்களிடமிருந்தும் மறைத்துக்கொண்டனர். அவர்கள் தங்கள் குற்றத்தை இரகசியமாகச் செய்தார்கள்; ஆனாலும், அவர்கள் அதற்கான தண்டனையை வெளிப்படையாகப் பெற்றார்கள். ஒருவர் பொதுவெளியில் கல்லால் அடிக்கப்பட்டு இறந்தார், மற்றொருவர் குஷ்டரோகத்தால் பீடிக்கப்பட்டார் (2 ராஜாக்கள் 5:27). ஏனெனில், 'தேவன் அவமதிக்கப்படுவதில்லை; மனுஷன் என்ன விதைக்கிறானோ அதை அவன் அறுப்பான்' (கலாத்தியர் 6:7) என்று சொல்லப்பட்டது வெறுமனே அல்ல.

61. எதிரி எந்த வழியில் நம்மை வெல்கிறான்? நமது விருப்பங்கள் நம்மில் எந்த வழியில் பெருகுகின்றன? – அது நமது சொந்த கீழ்ப்படியாமையின் மூலமாக அல்லவா? – நாம் போதிக்கப்படும்போது, நாம் கவனிக்காமல் இருக்கிறோம்; நமது தவறுகளைச் சரிசெய்ய நாம் கண்டிக்கப்படும்போது, நாம் செவிசாய்ப்பதில்லை. நாம் மக்களிடமிருந்து மறைகிறோம், ஆனாலும் கடவுளைப் புறக்கணிக்கிறோம். பயங்கரமான பாம்பு, நம்மைச் சீர்திருத்த விரும்புகிறவர்களை வார்த்தைகளால் தோற்கடிக்கும் 'ஞானத்தை' நம்மில் விதைக்கிறது; அதனால், அதை எதிர்க்க ஆளில்லாமல் பாவம் நம்மில் பெருகுகிறது.

62. ஒரு துறவியின் ஆன்மீக சீரழிவின் ஆரம்பம் சிரிப்பும் காமமும் ஆகும். ஓ துறவியே, உன்னில் இதைக் காணும்போது, நீ தீமையின் ஆழத்தில் மூழ்கிவிட்டாய் என்பதை அறிந்துகொள். உன்னை இந்த மரணத்திலிருந்து மீட்கும்படி கடவுளிடம் ஜெபிப்பதை நிறுத்தாதே. சிரிப்பும் இச்சையும் இளம் துறவிகளை மட்டுமல்ல, வயதானவர்களையும் கூட வெட்கக்கேடான உணர்ச்சிகளில் மூழ்கடிக்கின்றன. புனிதர்களில் ஒருவர் இச்சையைப் பற்றி இவ்வாறு கூறினார்: 'இச்சை என்பது ஒரு எரிக்கும் காற்று போன்றது; அது துறவியின் கனிகளை அழித்துவிடுகிறது.' இப்போது, சிரிப்பைப் பற்றி கேளுங்கள்: சிரிப்பு, அழுவோருக்கு வாக்களிக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதத்தை (மத்தேயு 5:4) ஒரு நபரிடமிருந்து பறிக்கிறது, ஒருவரின் உள்ள அமைதியை அழிக்கிறது, பரிசுத்த ஆவியானவரை புண்படுத்துகிறது, ஆன்மாவிற்கு தீங்கு விளைவிக்கிறது, மேலும் உடலைக் கெடுக்கிறது. சிரிப்பு நற்பண்புகளை விரட்டுகிறது; அதில் மரணத்தின் நினைவோ, வேதனையின் எண்ணமோ இல்லை.

63. கண்ணீரின் ஆரம்பம் சுய அறிவே. ஆகவே, நமது கண்ணீர் மனிதனுக்காக அன்றி, இருதயத்தின் இரகசியங்களை அறிந்திருக்கும் கடவுளுக்காக இருக்கட்டும், அதன் மூலம் நாம் அவரிடமிருந்து ஆசீர்வாதத்தைப் பெறலாம். ஆகவே, நாம் வெளிப்படையாக மகிழ்ச்சியாக இருந்து, கர்த்தருடைய ஈவுகளிலும் பரிசுத்த ஆவியிலும் களிகூரக் கடவோம்; ஆனால், நம்முடைய இருதயத்தில் அழுது புலம்புகையில், நம்முடைய பாவங்கள் யாவற்றையும் தேவன் மன்னித்து, நம்முடைய நாட்களின் முடிவுமட்டும் என்றென்றைக்கும் அவைகள் நம்மை விட்டு விலக்கிப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று அவனை வேண்டிக்கொள்ளக் கடவோம். அழுவது நம்மைக் கட்டியெழுப்பிப் பாதுகாக்கிறது; அழுவது கண்ணீரால் ஆத்துமாவைக் கழுவித் தூய்மையாக்குகிறது. அழுதல் தூய்மையைத் தருகிறது, காமத்தை அறுக்கிறது, நற்பண்புகளை வலுப்படுத்துகிறது. அழுதல் கடவுளை மகிழ்விக்கிறது, தேவதூதர்களிடமிருந்து ஆறுதலைக் கொண்டுவருகிறது.

64. ஆன்மீக விஷயங்களில் உங்களை அர்ப்பணித்துக் கொள்ளுங்கள், அப்போதுதான் கடவுளின் நினைவு உங்களில் நிலைத்திருக்கும்; ஆனால் பயனற்ற பேச்சை வெறுக்கவும்; ஏனெனில் துர்நாற்றமும் நறுமணமும் ஒன்றாக இருப்பது சாத்தியமற்றது.

65. துறவி மூன்று வகையான சண்டைகளிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறார்—பார்ப்பதிலிருந்தும், கேட்பதிலிருந்தும் மற்றும் பேசுவதிலிருந்தும். மேலும், கவனமுள்ள சம்யக் சித்தர் சமூகத் துறவியும் அதேபோல் மூன்று வகையான சண்டைகளிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறார்—வாங்குவதிலிருந்தும், விற்பதிலிருந்தும் மற்றும் கொள்ளையர்களின் தாக்குதல்களிலிருந்தும். ஆனால் ஒருவர் எங்கு இருந்தாலும், தன்னைப் பற்றி எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும் மற்றும் தனது மனசாட்சியைத் தூய்மையாக வைத்திருக்க வேண்டும்.

66. 'நான் மடத்திற்குள் நுழைந்துவிட்டேன், தேவதையின் உருவத்தை நான் கொண்டிருக்கிறேன்' என்று சொல்லாதீர்கள். மக்கள் மகிழ்ச்சியடைவது வெறும் வெளிப்புற தோற்றத்தால் மட்டுமல்ல, கடவுளே மகிழ்ச்சியடைகிறார்; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகத் தேவைப்படுவது நற்செயல்களின் பலன்களே. – ஆகையால், ஒரு பழம் தரும் மரம் போல உறுதியாக நில், உன் நற்பண்புகளின் பழங்களைக் காத்துக்கொள்; 'ஆணவம்' என்ற புழு உள்ளே ஊர்ந்து, உன்னுள் இருக்கும் பணிவின் பழத்தை அரித்துவிடாமல்; 'வீண் பெருமை' உன் பக்திக்கு நிழல் தட்டிவிடாமல்; 'கோபம்' உன் சாந்தத்தை கொள்ளையடித்துவிடாமல்; கோபம் உங்கள் நல்ல குணத்தை வற்றிப்போகச் செய்யவில்லை, சண்டையிடுதல் உங்கள் அமைதியைக் கெடுக்கவில்லை, பகைமை நட்பின் வழியில் நிற்கவில்லை, மனத்தாங்கல் பரஸ்பர அன்பைக் குறைக்கவில்லை, வெறுப்பு நல்லிணக்கத்தின் பிணைப்பை உடைக்கவில்லை, 'அதிகப் பசி' நோன்பைத் தடுக்கவில்லை, பேராசை சுயக்கட்டுப்பாட்டை அழிக்கவில்லை, "கவனக்குறைவு" உங்கள் விடாமுயற்சியைத் தடுக்கவில்லை, தூக்கம் உங்கள் எச்சரிக்கையைக் குறைக்கவில்லை, "மனச்சோர்வு" உங்கள் உற்சாகத்தைக் குறைக்கவில்லை, சோம்பல் உங்கள் சேவைக்குத் தடையாக இல்லை, முணுமுணுப்பு உங்கள் கீழ்ப்படிதலைக் குறைக்கவில்லை, "கீழ்ப்படியாமை" கீழ்ப்படிதலுக்கான வழியைத் தடுக்கவில்லை, வீண் பேச்சு சங்கீதம் பாடுவதை வெல்லவில்லை, விளையாட்டுத்தனம் புகழ்ச்சிக்கு மேலோங்கவில்லை, சிரிப்பு அழுகைக்கு மேலோங்கவில்லை, 'விபச்சாரம்' தூய்மையைக் கெடுக்கவில்லை, மேலும் பணத்தாசை பேராவலற்ற தன்மைக்கு மேலோங்கவில்லை. கிறிஸ்துவுக்கு மேலாக உங்கள் பெற்றோரை நேசிக்காதபடிக்கும், பரலோக ராஜ்யத்தை விட உலகத்தில் அதிக மகிழ்ச்சியைக் காணாதபடிக்கும் ஜாக்கிரதையாக இருங்கள்; வம்பு பேசும் ஆசை உங்கள் நாவைத் தூண்டாதபடிக்கும், யாரிடமும் பொறாமை உங்களை வாட்டாதபடிக்கும் கவனம் கொள்ளுங்கள்; வஞ்சகம் உங்கள் இதயத்தின் தூய்மையைக் களங்கப்படுத்தாமல் இருக்கட்டும்; பாசாங்கு உண்மையான ஆசீர்வாதங்களின் அனுபவத்திலிருந்து உங்களைப் பிரிக்காமல் இருக்கட்டும்; திருட்டு உங்களை இராச்சியத்திலிருந்து விலக்காமல் இருக்கட்டும்; பொய்மை உங்களைப் பரதீசிலிருந்து தடுக்காமல் இருக்கட்டும்; மனிதர்களைத் திருப்திப்படுத்தும் விருப்பம் உங்கள் துணிச்சலை அழிக்காமல் இருக்கட்டும்; இன்பங்களின் மீதுள்ள அன்பு கடவுளின் மீதான அன்பை உங்களிடமிருந்து கொள்ளையடிக்காமல் இருக்கட்டும்; காமம் உங்கள் இதயத்தின் மனந்திரும்புதலை அணைக்காமல் இருக்கட்டும்.

67. ஒரு நபர் எந்த அளவிற்குத் தனது விருப்பத்தை அடக்கி அடக்கி ஆளுகிறாரோ, அந்த அளவிற்கு அவர் வெற்றியை நோக்கி முன்னேறுகிறார். மேலும், ஒரு நபர் தனது விருப்பத்தை எவ்வளவு பிடிவாதமாகப் பற்றிக்கொள்கிறாரோ, அவ்வளவு பெரிய தீங்கைத் தனக்குத்தானே விளைவித்துக்கொள்கிறார். எனவே, உங்கள் சொந்த விருப்பத்திற்கு அடிமையாக இருக்க விரும்பாதீர்கள், மாறாக தேவனுடைய சித்தத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்திருங்கள்.

68. உங்கள் கடமைகளைச் செய்யவோ அல்லது ஒருவருடன் பேசவோ உங்கள் அறையை விட்டு வெளியேறும்போது, உங்கள் கண்களைக் காத்துக்கொள்ளுங்கள். அதே சமயம், உங்கள் இதயத்தை பக்திமிக்க எண்ணங்களால் தூண்டி, உங்களிடமே இவ்வாறு சொல்லிக்கொள்ளுங்கள்: 'நீங்கள் ஒரு ஓவியர் அல்ல, மேலும் மக்கள் உருவங்களை எப்படி வரைவது என்று கற்றுக்கொள்ளவும் வெளியே செல்லவில்லை.' உங்களைக் கவனமாகப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். உங்கள் கவனம் புலன்களால் ஈர்க்கப்பட்டால், கண்ணாடி போன்ற தெளிந்த மனதுடன், நீங்கள் எப்படி பரலோக விஷயங்களை ஆராய்ந்து, இன்பம் கண்டு, கடவுளை நினைத்து மகிழ முடியும்?

69. மற்றவர்களின் பாவங்களைக் கண்டறிய முயற்சிப்பதை நிறுத்துங்கள், இல்லையெனில் உங்கள் பக்தி எண்ணங்கள் இயல்பாகவே கெட்டுவிடும்.

70. மௌனத்தைக் கடைப்பிடி; அது உங்களைப் பல தீமைகளிலிருந்து விடுவிக்கும். பாவிகளின் நிலையை எப்போதும் நினைவில் கொள்ளுங்கள், நீங்களும் விரைவில் அவர்களில் ஒருவராக எண்ணப்படக்கூடும் என்று அஞ்சி.

71. நாம் சுயநலம் கொண்டவர்களாக இருக்க வேண்டாம்; ஏனெனில் சுயநலத்திலிருந்து, கிளைகளைப் போல, எல்லாப் பேரார்வங்களும் முளைக்கின்றன. இருப்பினும், சுயநலம் அன்பினால் ஒழிந்துவிடுகிறது, அது அனைவரையும் மன ஒருமைப்பாட்டிற்குள் ஈர்த்து, அவர்களை ஒன்றாக இணைக்கிறது. அன்பு ஒரு பெரியவும் விலைமதிப்பற்றதுமான புதையல். ஆகையால், அன்பிலிருந்து விலகிச் செல்ல முயற்சிக்காதீர்கள்.

72. நமது சொந்த இரட்சிப்பைக் கவனிப்பது போலவே, தீய விருப்பங்களால் வழிநடத்தப்படாமல், ஆன்மீகப் பிரயாசையில் முயன்று, நமது உள்ளில் உள்ள அயலானுக்கு விசுவாசத்தில், அன்பில், பொறுமையில், பரிசுத்தத்தில், கீழ்ப்படிதலில், தாழ்மையிலும், தேவ பயபக்தியிலும் ஒரு நற்பண்பு மாதிரியைக் காட்ட வேண்டும்.

73. தேவனுடைய கற்பனைகளை ஏற்றுக்கொள்ள, புறாவின் வெள்ளையை உடையவர்களாகவும், சத்துருவின் தந்திரங்களைத் தடுக்க, பாம்பின் சூழ்ச்சியை உடையவர்களாகவும் இருங்கள்.

74. தீய நட்புகளிலிருந்து விவேகத்துடன் விலகி இருங்கள், அப்போதுதான் உங்கள் உள்ளம் அமைதியில் இளைப்பாறும்.

75. நடிப்பாளர்களுடன் நேரத்தைச் செலவிடாதீர்கள், இல்லையெனில் உங்கள் எண்ணங்கள் சீர்கெட்டுவிடும்; ஏனெனில் அவர்களுடைய வார்த்தைகள் மிகவும் தீங்கு விளைவிப்பவை. அவர்கள் முதியவர்களை இளைஞர்களைப் போல நடந்துகொள்ளும்படி வற்புறுத்துகிறார்கள், மேலும் இளைஞர்களைச் சட்டமில்லாத செயல்களுக்குள் ஈர்க்கிறார்கள்.

76. ஒருவர் அழும்போது, பாவம் செய்வது சாத்தியமற்றது; இதயப்பூர்வமான மனந்திரும்புதலுடன் இருக்கும்போது, யாரும் தீமையைத் திட்டமிட மாட்டார்கள். இதயப்பூர்வமான மனந்திரும்புதல் கண்ணீரைக் கொண்டுவருகிறது, மேலும் கண்ணீரைத் தொடர்ந்து, தீய செயல்களைத் தவிர்ப்பதன் மூலம் தீமை குறைகிறது.

77. நீங்கள் இளைஞராக இருந்தால், மௌனம் மற்றும் உழைப்பிற்குப் பழக்கப்படுத்துங்கள். உழைப்பு உங்களைச் சுமையற்றவர்களாக மாற்றும், மேலும் மௌனம் உங்கள் ஆன்மாவின் ஒளியை அணைக்கப்படாததாகப் பாதுகாக்கும், எந்தவொரு உணர்ச்சியாலும் அது மங்க விடாது.

78. ஒருவரை உலகியல் ஆக்குவது முடிவோ உடையோ அல்ல, மாறாக ஒரு கெட்ட குணமும், உலகியல் மற்றும் அசுத்தமான ஆசைகள் மீதான நாட்டமுமே ஆகும், அதிலிருந்து ஆன்மா அசிங்கமாகிவிடுகிறது.

79. ஒருவரைத் துறவி ஆக்குவது மொட்டையடிப்பதோ அல்லது துறவற உடையோ அல்ல, மாறாக பரலோக ஆசை மற்றும் ஒரு தெய்வீக வாழ்க்கை முறை, அதில் வாழ்க்கையின் பரிபூரணம் வெளிப்படுகிறது.

80. சோதனையின் முன் உங்களைப் பெருமையாக எண்ணாதீர்கள்; ஏனெனில், சோதனை ஒருமுறை தாக்கினால், உறுதியானவர்களாகத் தோன்றுபவர்களையே அது பெரும்பாலும் வெட்கப்படுத்திவிடும். அதனால்தான் ஒருவர் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும், அதன் மூலம் மனதை வீழ்ச்சியிலிருந்து பாதுகாக்க வேண்டும்.

81. கடவுளை மகிழ்விக்கும் விதத்தில் எல்லாவற்றையும் செய்யுங்கள், எல்லாவற்றையும் பற்றி சிந்தியுங்கள்; ஏனெனில், இந்த நோக்கம் உங்களுக்கு இல்லையென்றால், உங்கள் எல்லாச் செயல்களும் தங்கள் மதிப்பை இழந்துவிடும்.

82. நீங்கள் ஒரு சமூகத்தில் வசித்தாலும் சரி, அல்லது அனைவரிடமிருந்தும் ஒதுங்கி மௌனமாக வாழ்ந்தாலும் சரி, நீங்கள் தேடும் தூய இதயம் மற்றும் நொறுங்குண்ட ஆவியைப் புறக்கணிக்காதீர்கள். இவற்றை அடைந்தவர் கடவுளால் இழிவுபடுத்தப்பட மாட்டார்; ஆனால் அவற்றைப் புறக்கணிப்பது ஒரு பெரிய ஆபத்து.

83. உங்கள் ஆன்மாவிற்கு தெய்வீக நீரால் (கடவுளின் வார்த்தை மற்றும் திருவருட்சாதனங்கள்) நீர்ப்பாய்ச்சுங்கள், அது செழித்து நீதியின் கனிகளைக் கொடுக்கட்டும். விலங்குகள் பசுமையான புல்வெளிகளை நோக்கி ஓடுவதைப் போல, ஆன்மாவுக்கு நன்மை பயப்பதை நாம் நாடி உழைக்க வேண்டும்.

84. ஆன்மா ஆரோக்கியமாக இருக்கும்போது, உடலும் நற்செயல்கள் செய்ய வலிமையைப் பெறுகிறது; ஆனால் ஆன்மா தீய எண்ணங்களில் மூழ்கிவிட்டால், உடலும் தவிர்க்க முடியாமல் பாவத்தால் சீரழிக்கப்படும்.

85. தீயவன் நம் ஆன்மாவிற்கு எதிராக ஒவ்வொரு நாளும் மறைவான பொறிகளை அமைக்கிறான், அதை வஞ்சித்து, நித்திய வேதனைக்கு உள்ளாக்குவதற்காக. இந்தப் பொறிகள் இனிமையால் நிரப்பப்பட்டிருக்கின்றன, தங்களைக் கவனிக்காத ஆன்மாக்களை மயக்கி ஈர்ப்பதற்காக. சகோதரனே, மயக்கும் எண்ணங்களால் அடித்துச் செல்லப்பட்டு, இந்த மரணத்திற்குரிய இனிமையில் மகிழாதே. ஒரு எண்ணம் ஒரு வஞ்சகி; அது ஆன்மாவிற்குள் நுழைந்தால், பாவ எண்ணங்களால் அதை மகிழ்வித்து, பின்னர் பாவத்தால் அதைக் கொன்றுவிடுகிறது. மேலும் அது ஆன்மாவிற்கு ஒரு பொறையாக மாறுகிறது. ஆனால், உணர்ந்துகொண்டு, ஜெபம், கண்ணீர், விரதம் மற்றும் விழிப்புணர்வின் மூலம் அந்த எண்ணத்தை உங்கள் ஆன்மாவிலிருந்து விரட்டி, இந்தப் பொறையை விரைவாக உடைக்க முற்படுங்கள். – மற்ற எல்லா விஷயங்களிலும் விழிப்புடன் இருங்கள், மேலும் ஒரு கவர்ச்சிகரமான எண்ணத்தில் ஒரு கணம் கூட ஈடுபடாதீர்கள். எல்லா வலையிலிருந்தும், சோதனகளிலிருந்தும் மற்றும் உணர்ச்சிகளிலிருந்தும் விடுவிக்கப்படுவதற்காக, எப்போதும் ஜெபம், நோன்பு மற்றும் கண்ணீருடன் கடவுளிடம் திரும்புங்கள்.

86. நாம் விழிப்புள்ள வீரர்களாக இருப்போம்; ஒவ்வொரு நாளும் போரில் தீயவனை வெல்வோம். இந்தப் போரின் விதிகளை நாம் கற்றுக்கொள்வோம்: இது கண்ணுக்குத் தெரியாதது, மேலும் எல்லாப் பூமியியல் விஷயங்களிலிருந்தும் நம்மை நாம் விடுவித்துக் கொள்வதே இதன் விதியாகும். நாம் மரணத்தை எதிர்பார்த்து, அதை ஒவ்வொரு நாளும் நம் கண்முன்னே வைத்திருந்தால், நாம் பாவம் செய்ய மாட்டோம். நீங்கள் எல்லா உலகியல் பொருட்களிலிருந்தும் உங்களை விடுவித்துக் கொண்டால், போரில் நீங்கள் தோற்கடிக்கப்பட மாட்டீர்கள். ஏனெனில் உலகியல் பொருட்கள் நம்மைக் கீழே இழுக்கின்றன, மேலும் ஆசைகள் இதயத்தின் கண்களை மறைக்கின்றன; இவ்வாறு, அவனுக்கு எதிரான நமது போரில் தீயவன் நம்மை வென்றுவிடுகிறான்.

87. துறவியே, 'தவம் செய்வதில் உள்ள முயற்சிகள் பெரியவை, ஆனால் நான் பலவீனமானவன், சக்தியற்றவன், தவத்தை அனுசரிக்க இயலாதவன்' என்று பகுத்தறியாதே. – நீங்கள் தொலைதூர தேசத்திற்குப் பயணம் செய்யத் தீர்மானித்தால், ஒரே கணத்தில் முழு தூரத்தையும் கடப்பது உங்களுக்கு சாத்தியமற்றது; ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு ஓய்விடத்திலிருந்து அடுத்த ஓய்விடம் பயணம் செய்வதன் மூலம், காலப்போக்கில், நீங்கள் மனதில் நினைத்த நிலையை அடைவீர்கள். பரலோக ராஜ்யத்தையும் பேரின்ப சொர்க்கத்தையும் பற்றி இதேபோலச் சொல்ல வேண்டும். அனைவரும் ஒரு வாழ்நாள் முழுவதுமான முயற்சிகள் - நோன்பு, விரதம் மற்றும் விழிப்புணர்வு ஆகியவற்றின் மூலம் அதை அடைகிறார்கள். விரதம், கண்ணீர், பிரார்த்தனை, விழிப்புணர்வு மற்றும் அன்பு - இவைதான் சொர்க்கத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் ஓய்விடங்கள். அவற்றைப் பொறுமையுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் தாங்கிக்கொள்ளுங்கள். ஒவ்வொரு ஓய்வுக்குப் பிறகும், உங்கள் ஆன்மாவின் அடிகள் வலுப்பெறும் – மேலும் சொர்க்கத்திற்கு இட்டுச்செல்லும் உங்கள் பாதையில் நீங்கள் எந்தச் சிரமத்தையும் காண மாட்டீர்கள்.

88. முறையான சிந்தனையின்றி துறவறையைத் தழுவிய ஒருவனிடம், எதிரி கட்டுப்பாடற்ற மனப்பான்மையை ஊட்டிவிடுகிறான். மேலும், பக்தி காரணமாகத் துறவியாகிய ஒருவனிடம், அவன் தன் சக்திக்கு மீறிய பேரார்வங்களை ஊட்டிவிடுகிறான். ஆனால், உண்மையாகக் கடவுளைப் பயந்தவன், இந்த இரண்டு எண்ணங்களாலும் வழிதவறிச் செல்லான். தேவ பயம் அவனது இதயத்திற்கு நேரான வழியில் நடக்க அறிவூட்டுகிறது.

89. ஒரு சகோதரர், துறவற உறுதிமொழி எடுத்துக்கொண்ட பிறகு, சபையை விட்டு வெளியேறும் எண்ணத்துடன் போராடினார். – மேலும் அவருடைய எண்ணங்கள் அவருக்கு இந்த உதாரணத்தை முன்வைத்தன: 'தோட்டத்தில் உள்ள இந்தப் பசுமையைப் பார்; இந்தத் தொட்டிகளைப் பராமரிக்கும் தோட்டக்காரன் செடிகளைப் பிடுங்கி வேறு இடத்தில் நட்டால் தவிர, அவை வளராது.' ஆனால் சகோதரர் இந்த எண்ணங்களுக்குப் பின்வருமாறு பதிலளித்தார்: 'தோட்டக்காரர் இந்தத் தொட்டிகளில் நடப்பட்ட அனைத்தையும் உண்மையிலேயே பிடுங்கிவிடுவாரா? தொட்டியால் வளர்க்கக்கூடியவற்றை அதில் விட்டுவைக்க மாட்டாரா? – மேலும், பிடுங்கப்பட்டவை இடத்தில் இருக்கும்வற்றைப் போலப் பாதுகாப்பாக இருப்பதில்லை. ஆகையால், நீங்களும் பிடுங்கப்படாதவர்களில் ஒருவராக இருக்க வேண்டும்.' – இவ்வாறு, அருளின் உதவியுடன், அவர் அந்த எண்ணத்தைக் கடந்துவிட்டார்.

90. ஒரு துறவி, பகைவன் தனக்கு எதிராக என்ன சதி செய்கிறான் என்பதை அறிந்துகொள்ளும் வகையில் விவேகத்துடன் இருக்க வேண்டும் – மேலும் சிலவற்றைச் சிரித்துக்கொண்டே கடக்க வேண்டும், மற்றவற்றைத் தாழ்மையுடன் கடக்க வேண்டும், இன்னும் சிலவற்றை நன்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட வார்த்தையால் மறுக்க வேண்டும்.

91. ஆன்மா பௌதிகப் பொருட்களை விரும்பும் வரை, இந்த உலகின் பல்வேறு ஆசைகளும், எண்ணங்களில் ஆன்மாவிற்குத் தோன்றும் வீணான இன்பங்களும் அதன் வலிமையைக் குறைக்கின்றன; இதனாலேயே, குகையில் வசிப்பவன் சோம்பலில் விழுகிறான். ஆனால், ஒருவன் உலகத்தை முழுமையாகத் துறந்து, அதை மற்றும் அதன் கவர்ச்சிகளை வெறுக்கத் தொடங்கி, தன் முழு இதயத்துடனும் ஆன்மாவோடும் இறைவனுக்கு ஒரு ஊழியனாகத் தன்னை ஒப்படைக்கும்போது, சோம்பல் அவன் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தாது, அதன் விளைவாக அவன் தன் பணியைச் செய்ய சுதந்திரமாக இருப்பான். அவர் வீண் எண்ணத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தை மட்டுமே எதிர்கொள்வார்; ஆனால் இந்த எண்ணத்தையும் கர்த்தருடைய ஊழியக்காரர் விரட்டி அடிப்பார், தன் பலவீனத்தையும், தன்னிடம் உள்ள எந்த வரமும் கர்த்தரிடமிருந்து வந்த பரிசு என்ற உண்மையையும் கருத்தில் கொண்டு, 'உனக்கு உண்டிருக்கிறவைகள் உனக்குப் பெறப்பட்டவைகள்' (1 கொரி. 4:7) என்ற கூற்றின்படி? அவர் மாம்சத்தின் பலவீனத்துடனும் ஒரு போராட்டத்தை எதிர்கொள்கிறார்; ஆயினும் கர்த்தருடைய ஊழியக்காரன் இதினால் பயத்தால் ஜெயிக்கப்பட மாட்டான், அல்லது 'தேவன் பிரியமானவர்களே, தேவன் உங்களைப் பிரிக்கிறாரா?' (ரோமர் 8:35-39) என்று சொன்னவரின் வார்த்தைகளின்படி, தேவ அன்பிலிருந்து தன்னைப் பிரித்துக்கொள்ளவும் மாட்டான். ஏனெனில், எல்லாப் பாவங்களுக்குப் பின்னாலும் விபச்சாரத்தின் ஆவையே உள்ளது; ஆனால், வெட்கக்கேடான வார்த்தைகளைத் தவிர்த்தால், நீங்கள் அசுத்தமான எண்ணங்களிலிருந்து தப்பிக்க முடியும்.

92. ஞானமுள்ள மூப்பர்கள் சகோதரர்களுக்கு ஒரு மருந்தாகும், அவர்கள் ஆத்துமாவைத் தைலமிட்டுப் பலப்படுத்துகிறார்கள்.

93. நீங்கள் உலகைத் துறந்திருந்தால், நீங்கள் தேடும் முத்தை அடைய உங்கள் பணியில் கவனம் செலுத்துங்கள். ஏனெனில், உலகைத் துறந்து, உலக வாழ்விலிருந்து விலகிய சிலர் உள்ளனர்—சிலர் இராணுவப் பணியைக் கைவிட்டனர், மற்றவர்கள் தங்கள் செல்வத்தை வீணடித்தனர்—ஆனால் இறுதியில், தங்கள் சொந்த விருப்பத்தின்படி சென்று, அவர்கள் வீழ்ந்தனர்; ஏனெனில், கடவுளின் சித்தத்தின்படி வாழ்வதை விட, ஒருவரின் சொந்த சித்தத்தால் ஆளப்படுவது மிகவும் பேரழிவானது. அவர்கள் எல்லா உலகியல் பொருட்களையும் பிரதான வாசல்வழியாக விட்டுச் செல்வதாகப் பாசாங்கு செய்தனர், ஆனால் ஒரு மறைவான கதவழியாக உலகிற்குத் திரும்பினர்.

94. ஒரு நபரின் ஞானத்தின் நறுமணம் இதுவே: ஒவ்வொரு சூழ்நிலையிலும் அவர்கள் தங்களைக் குறை கூறிக்கொள்கிறார்கள், மேலும் தங்களைக் குறை கூறிக்கொள்ளும்போது, அதே தவறைச் செய்த மற்றொருவரைக் கண்டிக்கிறார்கள்.

95. எண்ணங்களின் புயலால் இதயம் மறைக்கப்பட்டவரும், உணர்ச்சிகளால் வெல்லப்பட்டவரும் மனிதனுக்கு முன்பாக வெட்கப்படுவதில்லை, கடவுளைப் பயப்படுவதும் இல்லை. அவர் ஒரு ஆட்சியாளராக இருந்தால், அச்சமின்றி தீமையைச் செய்கிறார். இருப்பினும், அவர் பலவீனராகவும் ஏழையாகவும் இருந்தால், அவர் தனது இயல்பின் கீழ்மைக்கு இணங்கி, வெட்கமின்றி தீயதைச் செய்கிறார்.

96. வீரர்களுக்குப் போர் சிறுகாலம், ஆனால் மீட்பின் மீது தீவிர ஆர்வம் கொண்டவர்களுக்கு, அது இறைவனிடம் அவர்கள் சேரும் வரை நீடிக்கிறது. எனவே, ஒருவர் எல்லா விடாமுயற்சியுடனும், எச்சரிக்கையுடனும், பொறுமையுடனும் அந்தப் பணியைத் தொடங்க வேண்டும். ஒரு சிங்கத்தை வீழ்த்தத் தீர்மானித்தால், அதைத் திடமான மனதுடன் செய்யுங்கள், இல்லையெனில் அது ஒரு குயவனது மட்பாண்டத்தைப் போல உங்கள் எலும்புகளை நொறுக்கிவிடும். நீங்கள் கடலில் வீசப்பட்டால், நிலத்தைப் அடையும் வரை மனந்தளர வேண்டாம், இல்லையெனில் ஒரு கல்லைப் போல ஆழத்தில் மூழ்கிவிடுவீர்கள். நீங்கள் ஒரு போட்டியில் நுழைந்தால், நிதானமாக இருங்கள், இல்லையெனில் உங்கள் எதிராளி உங்களை வென்றதற்காக மகிழவும், நீங்கள் கிரீடத்திற்குப் பதிலாக அதன் எதிர்மாறான ஒன்றைப் பெறவும் நேரிடும்.

97. துறவி ஆக விரும்புகிறவர் அனைவரும் ஆண்மைத் திடமைக்குத் தயாராக இருக்க வேண்டும், இல்லையெனில், துறவற வாழ்க்கையில் நுழைந்தவுடன், 'இது எனக்கு நேரும் என்று எனக்குத் தெரியாது' என்று சொல்ல நேரிடும். இது உங்களுக்கு அறிவிக்கப்படுகிறது. ஆகவே, உங்கள் எண்ணங்களை ஒழுங்குபடுத்தி, பொறுமையுடன் ஆயுதம் ஏந்துங்கள்—உங்கள் சிரை வெட்டும் போது கூறுவதற்குள்: 'நான் எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொள்வேன்', என்று கூறிவிட்டு, அடுத்த நாளே இந்த விரதத்தை வார்த்தையாலும் செயலாலும் மீறுவதாக இருக்க வேண்டாம். தேவதூதர்கள் அருகில் நின்று உங்கள் உதடுகளிலிருந்து வெளிப்படும் அனைத்தையும் கேட்கிறார்கள். பொய் சொல்லாதபடி கவனமாக இருங்கள்; ஏனெனில் ஆண்டவர் 'பொய்ச்சொல்லுபவர்களை அழித்துவிடுவார்' (சங். 5:7).

98. கர்த்தருக்குச் சேவை செய்ய முன்வருபவர்களைப் பலவிதமான சோதனைகள் சூழ்ந்துகொள்கின்றன. ஆனால், தன்னை முழு மனதுடன் தேவனுடைய வழிகாட்டுதலுக்கு ஒப்புக்கொடுத்து, தேவனுடைய சித்தையின்படி வாழ்பவன் அவைகள் அனைத்தையும் வென்றுவிடுகிறான். தேவன் நம்மிடம் இருந்து உறுதியை மட்டுமே கேட்கிறார், அவரே நமக்குப் பலத்தையும் வெற்றியையும் அளிக்கிறார்: 'அவரிடம் அடைக்கலமாயிருக்கிறவர்களுக்கு அவர் கவசமாயிருக்கிறார்' (சங். 17:31).

99. கவனக்குறைவானவர்களைப் பார்க்காதிருங்கள்; ஆனால் உங்களைக் கவனித்துக் கொள்ளுங்கள், கடவுளை உங்கள் கண்களுக்கு முன்பாக வைத்து, எழுதியவரின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றுங்கள்: 'கர்த்தரை எப்பொழுதும் எனக்கு முன்பாக வைத்திருக்கிறேன்; அவர் என் வலதுபக்கத்தில் இருப்பதால், நான் அசைக்கப்படேன்' (சங். 15:8).

100. நாம் யாரையும் தீர்ப்பிட வேண்டாம்; ஏனெனில் அவர்கள் தங்கள் அறையில் எப்படி நடந்துகொள்கிறார்கள், அல்லது கடவுளுக்கு முன்பாக எப்படி உழைக்கிறார்கள் என்று நாம் அறியோம்; அவர்கள் சிரிப்பதை அல்லது பேசுவதைக் கண்டால் நாம் தீர்ப்பிட வேண்டாம்; ஏனெனில் அவர்கள் தங்கள் அறையில் என்ன மனநிலையில் இருக்கிறார்கள் என்று நமக்குத் தெரியாது. நம்மில் ஒவ்வொருவரும் நம்மைப் பற்றி எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் நம்மில் ஒவ்வொருவரும் நமக்காகக் கடவுளுக்குக் கணக்குக் கொடுக்க வேண்டும்.

101. நீங்கள் தீயுணர்வால் வெல்லப்பட விரும்பவில்லையா? உங்கள் சொந்த விருப்பத்தின் ஒவ்வொரு தடத்தையும் துண்டித்துவிடுங்கள். ஒரு காரியம் உங்களுக்கு நன்றாகத் தோன்றினாலும், ஆண்டவரில் அப்பாவிடம் அது நன்றாகத் தோன்றாவிட்டால், ஆண்டவரில் அவருக்குக் கீழ்ப்படியுங்கள். விவாதங்களில் ஈடுபடுவதும் அல்லது ஒருவரின் சொந்த நோக்கங்களைப் பின்பற்றுவதும் ஏற்கனவே வழிவிலகுவதற்கான அறிகுறியாகும். சங்கீதத்தில் கூறப்பட்டதை அனைவரும் கேட்பீர்களாக: 'பயபக்தியுடன் கர்த்தருக்கு சேவை செய்யுங்கள், நடுங்கிக் கொண்டு அவருக்கு முன்பாக களிகூருங்கள். கர்த்தருக்குக் கோபம் வராதபடிக்குத் திருத்தத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள், நீதியுள்ளவர்களின் வழியிலிருந்து அழிந்து போவதில்லை' (சங். 2:11–12).

102. இன்று அடக்கத்தையும் சாந்தத்தையும் கடைப்பிடித்து, நாளை அளவுக்கு மீறிய நடத்தையிலும் பெருமையிலும் ஈடுபடும் வகையில் நாம் நடந்துகொள்ள வேண்டாம்; இன்று – மௌனம், விழிப்பு, பணிவு, நாளை – பொழுதுபோக்கு, அடங்காத உறக்கம், கீழ்ப்படியாமை போன்றவை; இன்று நாம் உலகைத் துறக்கிறோம், எல்லாப் பௌதீகப் பொருட்களையும் துறக்கிறோம், நம் தாயகம், நண்பர்கள் மற்றும் பெற்றோரைத் துறக்கிறோம், நம் நம்பிக்கையைக் கர்த்தரிடம் வைக்கிறோம்; ஆனால் நாளை நமது தாயகத்தையும், உறவினர்களையும், நமது உரிமைச் சொத்தையும் காண ஏங்குகிறோம் – இந்த ஏக்கம் நம்மைப் பலவிதமான தீமைகளுக்குள் மூழ்கடிக்கிறது. லோத்தின் மனைவி திரும்பிப் பார்த்ததால் உப்புத் தூணாக மாற்றப்பட்டதை நாம் நினைவில் கொள்வோம். மேலும் ஆண்டவர் போதிக்கிறார்: 'கையிலே கலப்பைப் பிடித்துப் பின்நோக்குகிறவன் தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்குப் பொருந்தாதவன்' (லூக்கா 9:62).

103. எல்லா உலகியல் விஷயங்களையும் தள்ளிவிட்டு, கர்த்தருக்காக உலகை விட்டு வெளியேறிய அந்த நாளை எப்போதும் நினைவில் கொள்ளுங்கள்; தேவனது பயத்தால் நீங்கள் கனன்று, உங்கள் ஆவியானது கர்த்தருக்காகத் தகன்ற அந்த நாளை. இறுதிவரை இந்த மனநிலையை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில், 'இறுதிவரை நிலைத்திருப்பவரே இரட்சிக்கப்படுவார்' (மத்தேயு 10:22).

104. உமக்கு வரும் எண்ணங்களுக்கு எதிராக உமது காவலைக் கைவிடாதீர்கள்; ஏனெனில் இது போராட்டத்தின் தொடக்கமாகும். ஒரு மழைநீர்த் தேக்கத்திலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்ளுங்கள். மழை பெய்த உடனேயே, மழையின் ஆசீர்வாதம் தேக்கத்தில் தேங்கத் தொடங்கியிருக்கும்போது, நீர் கலங்கலாக இருக்கும், ஆனால், காலம் செல்லச் செல்ல, அது தெளிவடைகிறது. – பொறுமையாக இருங்கள்; உங்கள் எண்ணங்களும் தணிந்து உங்களுக்கு அமைதியை வழங்கும்.

105. தீய எண்ணங்களைப் பற்றிய இந்த உவமையைக் கேளுங்கள். திராட்சைக் கொடியிலிருந்து திராட்சைகள் பறிக்கப்பட்டு, ஒயின் ஆட்டுவதற்காக ஒயின் ஆட்டியில் போடப்பட்டு, பிழிந்து ஒயின் எடுக்கப்பட்டு, பாத்திரங்களில் ஊற்றப்படும்போது, அந்த ஒயின் ஆரம்பத்தில் மிகக் கடுமையான நெருப்பால் சூடானது போலக் கொதிக்கும், அதன் விசையைத் தாங்க முடியாத மிகச் சிறந்த பாத்திரங்கள் கூட சில சமயங்களில் அந்த அழுத்தத்தால் வெடித்துவிடும். இவ்வுலகின் வீணான காலத்திலும் அதன் கவலைகளிலிருந்தும் மனித எண்ணங்கள் பரலோக ராஜ்யத்தை நோக்கித் திரும்பும்போது, அவற்றின் நிலையும் இதுவே. பேய்கள், ஒரு நபரின் உற்சாகத்தை சகித்துக்கொள்ள முடியாமல், 'அழிவின் மங்கலை' (அப்பா 2:15) அதனுடன் கலக்கும் நோக்கத்துடன், அவனது மனதை பல்வேறு வழிகளில் குழப்புகின்றன; மேலும், அவர்கள் குறைபாடற்ற ஒரு பாத்திரத்தைக் கண்டால்—அதாவது, விசுவாசமற்ற மற்றும் சந்தேகம் கொண்ட ஆன்மாவைக் கண்டால்—அதை நொறுக்குகின்றன. கொடிய ஓநாய்களைப் போன்ற பேய்கள், துறவிகளின் குடில்களைச் சுற்றித் திரிந்து, தங்களுக்குத் திறந்து விடப்பட்ட ஒரு கதவைத் தேடுகின்றன, உள்ளே புகுந்து, தங்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்திருக்கும் ஆன்மாவைக் கெடுப்பதற்காக. ஆனால், கதவு பூட்டப்பட்டிருப்பதையும், ஆன்மா விசுவாசத்தில் உறுதியாக நிற்பதையும் கண்டால், அவை தலைகுனிந்து செல்கின்றன.

106. உங்கள் எல்லாச் செயல்களிலும், கீழ்ப்படிதலின் தாய் olan தாழ்மையை நிலைநிறுத்துங்கள். – இருமனப்பான்மையை அகற்றி, எல்லாவற்றிலும் விசுவாசத்தை ஆடையாக அணிந்து கொள்ளுங்கள், அப்போதுதான் ஆண்டவர் உங்கள் ஆன்மாவின் ஆர்வத்தைக் கண்டு, உங்கள் செயல்களில் உங்களைப் பலப்படுத்த முடியும். – சோம்பல், போட்டி, எல்லா வகையான தீமைகள் மற்றும் பொறாமை ஆகியவற்றைப் பற்றிய ஒரு வலுவான வெறுப்பை உங்களில் வளர்த்துக் கொள்ளுங்கள், ஏனெனில் நீங்கள் இறைவனுக்காக அனைத்தையும் கைவிட்டுவிட்டீர்கள். ஆரம்பத்திலேயே இதுபோன்ற எண்ணங்கள் உங்களை ஆட்கொள்ள அனுமதித்தால், பின்னர் நீங்கள் அதிக உழைப்பையும் தீங்கையும் அனுபவிப்பீர்கள் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்.

107. உங்கள் முற்றத்தில் அழுக்கு சேர்வதை நீங்கள் அனுமதிக்காதது போல, உங்கள் உள்ளத்தில் மாம்ச இச்சைகள் மேலோங்க அனுமதிக்காதீர்கள்.

108. அகன்ற பாதையில், பின்வருவன நிகழ்கின்றன: பொறாமை, இலட்சியமின்மை, பேராசை, குடிப்பழக்கம், வீண் செலவு, காமம், கருத்து வேறுபாடு, எரிச்சல், ஆணவம், நிலையற்ற தன்மை மற்றும் அது போன்றவை; இவற்றுக்குப் பிறகு வருகின்றன: நம்பிக்கையின்மை, கீழ்ப்படியாமை, கலகம், மற்றும் எல்லாத் தீமைகளையும் விட மோசமான விரக்தி. – மேலும் குறுகிய பாதையில், பின்வருவன காணப்படுகின்றன: மௌனம், சுயக்கட்டுப்பாடு, பிரம்மச்சரியம், அன்பு, பொறுமை, மகிழ்ச்சி, அமைதி, பணிவு மற்றும் அது போன்றவை. இவற்றுக்குப் பின்னால் அழியாத வாழ்வு வருகிறது.

109. குறிப்பாக இழிவான காம இச்சையிலிருந்து உங்களைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் பேச்சாற்றல் மற்றும் வெட்கமின்மையால் அடிமையாக்கப்படுவீர்கள், பேய்களுக்கு மகிழ்ச்சியின் ஆதாரமாக மாறுவீர்கள், இறுதியில் உங்கள் சகோதரர்களுடனான ஐக்கியத்தை இழந்துவிடுவீர்கள். தானியங்களை உண்ணும் காட்டுக் கழுதைகளை விட, துறவிகளின் உழைப்பை அழிக்கும் காம இச்சையே மிக மோசமானது.

110. பூவுலக அரசனுக்கு முன்பாக நின்று, அவனது மண் சார்ந்த அரியணையைப் பணியும்வர்களைக் கற்பனை செய்து பார்ப்போம்; எவ்வளவு கவனத்துடனும் அச்சத்துடனும் அவர்கள் தங்கள் அரசனுக்கு முன்பாக நிற்கிறார்கள்? விசுவாசிகளாகிய நாம், இன்னும் அதிகமாக, பரலோக அரசனுக்கு முன்பாக அச்சத்துடனும் நடுக்கத்துடனும் எல்லா மரியாதையுடனும் நிற்க வேண்டுமல்லவா? ஆகவே, நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் திருவுடலுக்கும் திருரத்தத்திற்கும் உரிய புனித இரகசியங்களை வெட்கமற்ற கண்ணுடன் நோக்குவது சரியல்ல என்று நான் கருதுகிறேன். மேலும், திருவசனங்கள் இதனை நமக்கு உணர்த்துகின்றன: 'மோசே நடுங்கி, பார்க்கத் துணியவில்லை' (எரிந்து கொண்டிருந்த புதரை) (அப்போஸ்தலர் 7:32).

111. என் பார்வையில், இரவில் ஒரு மனிதனைத் தொந்தரவு செய்யும் மூன்று வகையான தூக்கக் கலக்கம் உள்ளன. 'முதலாவது' வகை, ஒரு சகோதரர் சங்கீதங்களைப் பாடத் தொடங்கும் போது, தீயவனின் செயல்களால் அவனுக்கு ஏற்படுகிறது. ஆனால் அந்த சகோதரரிடம் சோம்பல் இல்லையென்றால், அது எந்த சக்தியையும் கொண்டிருக்காது; இருப்பினும், சகோதரரின் வயிறு உணவு மற்றும் யால் நிரம்பியிருந்தால், அது அவரை மிகவும் கடுமையாகத் தொந்தரவு செய்கிறது. 'இரண்டாவது' ஒரு சகோதரனுக்கு தெய்வீக ஆராதனையின் போது, அவனது சொந்த கவனக்குறைவால் ஏற்படுகிறது; ஆராதனையின் முடிவை அடையும் வரை இருக்க முயற்சி செய்யாமல், ஆராதனையின் நடுவிலேயே சங்கீதங்களைப் பாடுபவர்களை விட்டுவிட்டுச் சென்று தூங்க விரும்புகிறான். 'மூன்றாவது' என்பது வழக்கமான ஆராதனை முடிந்ததும் இயற்கையின் உந்துதலால் அனுபவிக்கப்படுகிறது. – ஆகவே, கவனக்குறைவாக இருக்காதீர்கள். இளம் வயதினனாக இருந்தபோதும், மீண்டும் மீண்டும் அழைக்கப்பட்டபோதிலும், தீர்க்கதரிசி சாமுவேல் ஒருமுறை கூட எழுந்திருக்கத் தவறவில்லை என்பதை நீங்கள் கேள்விப்படவில்லையா? நீங்கள் சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து அல்லது தனியாக நமது இரட்சகராகிய இயேசு கிறிஸ்துவை மகிமைப்படுத்தும் போது, தூக்கத்தின் முதல் அறிகுறிகள் உங்களைத் தொந்தரவு செய்தால், அவற்றைக் கவனித்தவுடன் எதிர்த்து நில்லுங்கள். உங்கள் சொந்த சோம்பலால் தேவனுக்கான உங்கள் ஆராதனையின் பலன்களை இழந்துவிடாதபடிக்கு; ஆனால், தூக்கம் ஒன்று அல்லது இரண்டு முறை உங்கள் கண்களை மூடினாலும், உறுதியுடன் பொறுமையுடன் தாங்குங்கள்; உங்கள் இடத்தை விட்டு வெளியேறாதீர்கள் – நீங்கள் பெரும் பயனைப் பெறுவீர்கள். அடங்காத தூக்கத்திற்கான அடிமைத்தனம், அதீத பசியின் மீதான ஆர்வத்தைப் போன்றது. ஒருவர் அதிகமாக உண்ணப் பழகியிருந்தால், இயற்கை அதிகமாகக் கோரும்; ஆனால் ஒருவர் சுயக்கட்டுப்பாட்டுக்குப் பழகியிருந்தால், இயற்கை அதீதமாக ஈடுபடக் கோராது. மீனவர்களை உதாரணமாகக் கொள்ளுங்கள்: அவர்கள் தங்கள் வேலையைப் புறக்கணிக்காமல், இரவு முழுவதும் விழித்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களில் யாராவது தூக்கத்தின் பாரத்தால் சோம்பலுக்கு ஆளாகி உறங்கிவிட்டால், அவர் விழித்தெழும்போது, அவர்கள் எதையும் பிடிக்கவில்லை என்பதைக் காண்பார். மேலும் அவர் தனது சோம்பலுக்காகத் தன்னைத்தானே கண்டிக்கத் தொடங்குவார். நபி கூறுவது போல, நீங்கள் மயக்கத்திற்கும் தூக்கத்திற்கும் அடிபணியினால், உங்களுக்கும்கூட இதேதான் நடக்கும்: 'அவர்கள் தங்கள் உறக்கத்தில் உறங்கிவிட்டார்கள், ஒன்றும் காணவில்லை' (சங். 75:6).

112. கடலில் உள்ள ஒரு கப்பலில் ஒரு சிறிய துளை ஏற்பட்டு, அதை உடனடியாகச் சரிசெய்ய முயற்சி செய்யாவிட்டால், அதன் பெரிய அளவைப் பொருட்படுத்தாமல் அலைகளால் மூழ்கடிக்கப்படும். அதுபோலவே, எதிரியின் தந்திரங்களைத் தன்னைப் பற்றிக்கொள்ள அனுமதித்த ஆன்மாவும், தன் படைப்பாளரிடம் திரும்பாத வரையில், அலைகளால் மூழ்கடிக்கப்படும். அதனால்தான், என் சகோதரனே, நமக்கு விழிப்புணர்வும் மிகுந்த தாழ்மையுணர்வும் தேவை. ஒருவர் தன் இதயத்தை இறைவனுக்குத் திருப்புவதன் மூலம், தீயவை அனைத்தும் சக்தியற்றவையாகின்றன.

113. சில சமயங்களில் ஒருவன் தண்ணீர் எடுக்க ஒரு பாத்திரத்தை எடுத்துக்கொண்டு, ஆனால் அதில் தண்ணீர் நிரப்பாமல் அதைக் கவிழ்த்து உடைத்துவிடுகிறான். கிறிஸ்தவ பரிபூரணம் அடைய மடாலயத்தில் நுழைந்து, கடவுளின் அருளை நிராகரித்து மீண்டும் உலகியல் வாழ்க்கைக்குத் திரும்புகிறவனும் அவ்வாறே.

114. விசுவாசமே நன்மைகள் அனைத்திற்கும் தாய், அதன் மூலமாக ஒருவன் நம்முடைய கர்த்தரும் இரட்சகருமாகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் வாக்குறுதிகளின் நிறைவை அடைகிறான், இப்படி எழுதப்பட்டிருக்கிறது: 'விசுவாசமின்றி தேவனைப் பிரியப்படுத்தல் கூடாது' (எபி. 11:6). – ஆனால், பிசாசின் மிகப் பெரிய ஆதாயம் நம்பிக்கையின்மை ஆகும், அதுவே ஒவ்வொரு தீச்செயலுக்கும் தாய். அதிலிருந்து இருமனப் போக்கு எழுகிறது, அது ஒரு ஒழுங்கற்ற நிலை. 'இருமனமுடைய மனுஷன்,' என்று கூறப்பட்டுள்ளது, 'தனது வழிகளிலெல்லாம் நிலையற்றவன்' (யாக்கோபு 1:8).

115. நீங்கள் சோதனைகளையும் அவதூறுகளையும் தவிர்க்க விரும்புகிறீர்களா? கர்த்தருக்குரிய காரியத்தில் உங்கள் உதடுகளுக்கு ஒரு வாயிலையும், 'உங்கள் கண்கள் வீண்மாய்களைப் பார்க்காதபடிக்குத் திருப்பிக்கொள்ளுங்கள்' (சங். 118:37) என்றும் கூறுங்கள் – அப்பொழுது நீங்கள் இரண்டும் தவிர்க்கலாம்: மௌனத்தின் மூலம் அவதூற்றையும், உங்கள் கண்களைக் காப்பதன் மூலம் சோதனைகளையும். நம்முள் இதை நாம் வெல்லாவிட்டால், நாம் எங்கு சென்றாலும், நமது எதிரிகளை நம்மில் சுமந்து செல்வோம். அவர்களை வெல்லுங்கள், நீங்கள் எங்கு வசித்தாலும் உங்களுக்கு அமைதி கிடைக்கும்.

116. ஜெபமும் நோன்பும் மிகச் சிறந்தவை, ஆனால் தர்மம் அவற்றை வலுப்படுத்துகிறது; ஏனெனில், 'பலியைவிட இரக்கத்தை நான் விரும்புகிறேன்' (ஓசியா 6:6) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. மேலும் இரக்கமுள்ளவர்களை இரட்சகர் ஆசீர்வதிக்கிறார்: 'இரக்கமுள்ளவர்கள் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் இரக்கத்தை அடைவார்கள்'. மேலும், தூதர் கொர்னெலியஸிடம் என்ன கூறுகிறார்: 'உங்கள் ஜெபங்களும் உங்கள் தர்மங்களும் நினைவுகூரலாகத் தேவனுக்கு முன்பாக வந்திருக்கிறது' (அப்போஸ்தலர் 10:4) – உங்கள் ஜெபங்கள் மட்டுமல்ல, உங்கள் தர்மங்களும் கூட.

117. வேறு ஏதேனும் வேலை இருக்கிறது என்ற சாக்குப்போக்கில் திருச்சபை ஆராதனையைப் புறக்கணிக்காதீர்கள். மழை விதைகளைப் போஷிக்கிறதைப் போலவே, திருச்சபை ஆராதனையும் நற்பண்புகளில் ஆன்மாக்களைப் பலப்படுத்துகிறது.

118. இன்று நீங்கள் அமைதியுடனும் கடவுளின் பணியில் அர்ப்பணிப்புடனும் இருந்துவிட்டு, அடுத்த நாள் காலையில் ஒரு குகையிலிருந்து மற்றொரு குகைக்கும், அல்லது அதைவிட மோசமாக, ஒரு கிராமத்திலிருந்து மற்றொரு கிராமத்திற்கும் செல்லும் வகையில் நடந்துகொள்ளாதீர்கள். ஆனால் எல்லா நேரங்களிலும் மௌனமாக இருங்கள், ஒருவர் எந்த அளவிற்கு மௌனமாக இருக்கிறாரோ, அந்த அளவிற்கு அவரது எண்ணங்கள் தூய்மைப்படுத்தப்படுகின்றன என்பதையும், ஒருவர் மௌனத்திலிருந்து விலகுகிறாரோ, அந்த அளவிற்கு அவரது மனம் கரடுமுரடாகிறது என்பதையும் நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

119. கர்த்தருக்குப் பயப்படுதல் சத்துருவுக்கு எதிரான ஒரு பலமான தூண். இந்தத் தூணை இடித்துவிடாதீர்கள், அப்பொழுது நீங்கள் சிறைப்பிடிக்கப்பட மாட்டீர்கள். மனிதகுலத்தின் அன்பரே, தீர்க்கதரிசியின் கூற்றுப்படி அவருடைய நன்மையை நோக்கிப் புலம்பியவாறு அவரைப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள்: 'கர்த்தராகிய உம்மீது நான் நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறேன்; என்றைக்கும் நான் வெட்கமடையச் செய்யாதேயும்; உமது நீதியினால் என்னை விடுவித்து இரட்சியும்' (சங். 30:1–6). அப்போது கர்த்தர் உங்களிடம் கூறுவார்: 'நான் உன்னுடன் இருப்பேன்; நான் உன்னைக் கைவிடாமலும் உன்னைப் புறக்கணிக்காமலும் இருப்பேன். பலப்படு, திடனாயிரு' (யோசுவா 1:5–6).

120. நாம் பரந்த மனப்பான்மையுடன் இருப்போம், ஒருவரையொருவர் சுமந்து, வீழ்ந்தவர்களையும் பகைவனால் சிறைபிடிக்கப்பட்டவர்களையும் தூக்கி நிறுத்தப் பாடுபடுவோம். தன் தோழன் பகைவனால் சிறைபிடிக்கப்பட்டதைக் கண்டு, களத்தில் இறங்கி அவனைப் பிடித்தவர்களிடமிருந்து மீட்கப் போராடாத வீரன் யார்? அவனைக் காப்பாற்ற முடியாதபோது, தன் நண்பனை நினைத்து அழுகிறான், துயரப்படுகிறான். அப்படியானால், நாம் ஒருவருக்கொருவர் நம் உயிரைக் கொடுக்க வேண்டுமல்லவா? ஏனெனில், நமது ஆண்டவரும் இரட்சகருமான இயேசு கிறிஸ்து கூறினார்: 'ஒருவன் தன் சிநேகிதருக்காக உயிர் கொடுக்கிறான்; இதற்கு மேற்பட்ட அன்பு ஒருவனிடத்திலும் இல்லை' (யோவான் 15:13).

121. தன் நாட்களை சோம்பலில் கழிக்கும் மனிதன் தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக் கொள்கிறான்; நீதிமான்களுக்காகக் கர்த்தர் ஆயத்தப்படுத்திய ஆசீர்வாதங்களையும், பாவிகளுக்காகக் காத்திருக்கும் தண்டனையையும் பற்றிச் சிறிதும் சிந்திக்காமல், எந்தப் பயமுமின்றி இன்பங்களில் மூழ்கி வாழ்கிறான். அத்தகைய நபரில், தீயவன் எல்லாவிதமான மாம்ச இச்சைகளையும் தூண்டுகிறான்; இருப்பினும், வாயில்கள் தங்களைக் கடந்து செல்பவர்களைக் கவனிக்காதது போல, அவனால் இதை உணர முடிவதில்லை; ஏனெனில், இச்சை அவனது மனதில் வேரூன்றி, அவனது கண்களை மறைத்துவிட்டது.

122. இச்சையிலிருந்தும் களிப்பிலிருந்தும் தப்பி ஓடுங்கள்; சுயக்கட்டுப்பாட்டின் மூலம் அதிகப்பசியைக் கட்டுப்படுத்துங்கள், பேராசையின் மூலம் பேராவலைக் கட்டுப்படுத்துங்கள், பேச்சின் மூலம் பேச்சைக் கட்டுப்படுத்துங்கள், அலைந்து திரிவதைக் குகையில் தங்கியிருப்பதன் மூலம் கட்டுப்படுத்துங்கள், சோம்பலை எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களை நினைப்பதன் மூலம் கட்டுப்படுத்துங்கள், மற்றும் கீழ்ப்படியாமையைத் தாழ்மையின் மூலம் கட்டுப்படுத்துங்கள்; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, காமத்தைத் தவிர்த்திடுங்கள், அது என் பார்வையில் எல்லாத் தீமைகளுக்கும் வேராகும். நீங்கள் அதைக் கட்டுப்படுத்தாவிட்டால், அது உங்களை வெட்கக்கேடானவர்களாக்கும். ஆனால் நீங்கள் அதைக் கட்டுப்படுத்தினால், நீங்கள் ஆசீர்வதிக்கப்படுவீர்கள்; ஏனெனில், 'மரியாதையின் பொருட்டு எல்லாவற்றையும் பயந்திருக்கிற மனுஷன் பாக்கியவான்' (நீதிமொழிகள் 28:14) என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

123. உங்களைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள், உங்கள் நேரத்தை சோம்பலிலும் கவனம் சிதறலிலும் வீணடிக்காதபடி. உங்களுக்கு நீங்களே ஒரு திராட்சைத் தோட்டத்தை நட்டிருக்கிறீர்கள்; அதை ஒரு வேலியால் சுற்றி வையுங்கள். உனக்காக ஒரு தோட்டத்தை நீ பெற்றிருக்கிறாய்; அதன் பழத்தைப் பாதுகாத்திடு, இறுதியில் அதில் நீ மகிழ்ச்சியடையலாம்; உன் சொந்த உழைப்பால் நீ வளர்த்த நிலத்திற்குள் உன் பன்றிகளை நுழையவிடாதே, அவை அதைப் பாழாக்கிவிடும். ஒரு நாள் கட்டுவதற்கும் இரண்டு நாள் இடிப்பதற்கும் என்ன பயன்? இத்தகைய செயல்பாட்டுடன், வேலை எவ்வாறு ஒருபோதும் நிறைவேறும்?

124. எல்லா விதமான பாவமான சோதனைகளும் எல்லா மனிதர்களிடமும் பரப்பப்பட்டுள்ளன, அதனால் ஒரு நபர் தனது மனதோடு தொடர்ந்து போராட வேண்டியிருக்கிறது. ஆனால் சிலர் போராடுகிறார்கள், மற்றவர்கள் சோதனைக்கு இணங்கி விழுகிறார்கள்; அவர்கள் விழுகிறார்கள்—ஒருவர் ஒரு விஷயத்தில், மற்றொருவர் மற்றொரு விஷயத்தில், ஒவ்வொருவரின் குணத்திற்கேற்ப. இது எதிரியின் ஈடுபாடில்லாமல் நடப்பதில்லை, ஆனாலும் அவனும் நமது இயல்புகளைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்கிறான். மேலும், அவன் ஒருவரைப் பாவமான ஆசைகளால் கட்டுப்படுத்த விரும்பும்போது, அவர்கள் இன்பம் காணும் ஆசைகளாலேயே அவர்களைக் கட்டுகிறான், அதனால், தங்கள் கட்டுகளில் மகிழ்ச்சி கண்டு, அவர்கள் தங்களை ஒருபோதும் விடுவித்துக் கொள்ள விரும்ப மாட்டார்கள். நம்மைக் கட்டுப்பவர் தந்திரசாலி, ஒவ்வொருவரையும் எதைக் கொண்டு எப்படி கட்டுவது என்று அவருக்கு நன்கு தெரியும்; ஒருவரை விருப்பத்திற்கு மாறான கட்டுகளால் கட்டினால், மனம் உடனடியாக அவற்றை உடைத்து விரைவில் தப்பிவிடும் என்பதும் அவருக்குத் தெரியும். எனவே, அவர் ஒவ்வொருவரையும் அவர்களுக்கு இன்பத்தையும் ஆறுதலையும் தரும் விஷயத்தால் கட்டுகிறார். அதனால்தான், நாம் கட்டப்பட்டிருக்கும்போது, நாம் துயரப்படாமல் அதில் மகிழ்கிறோம் – மேலும் நாம் வலைக்குள் சிக்கியிருக்கும்போது, அதில் பெருமைப்படுகிறோம்; ஏனெனில், பொறாமை போன்ற ஒன்றால் கட்டுண்டுள்ளவர்—அவர் கள்ளக்காதலால் கட்டுண்டு இல்லையென்றால்—தன்னை எதனாலும் கட்டுண்டಿಲ್ಲ என்று கருதுகிறார்; மேலும், வீண் பெருமையால் கட்டுண்டுள்ளவர்—அவர் வெளிப்படையான அநீதிகளால் கட்டுண்டு இல்லையென்றால்—தன்னை இழிவான கட்டுகளிலிருந்து விடுபட்டவராக நினைக்கிறார். கட்டுண்டுள்ளவர்களில் எவரும் தங்கள் கட்டுகளைப் பற்றி அறிந்திருக்கவில்லை, மேலும் தங்களுக்கு விரிவுள்ள பொறிகளையும் அவர்கள் உணர்வதில்லை. போதையில் இருப்பவர்களின் அறியாமையால் அவர்கள் அனைவரும் துன்புறுகிறார்கள். போதையில் இருப்பவரைப் போல, கட்டுப்பட்டவர் தான் கட்டுப்பட்டிருப்பதை அறியார். தங்கள் போதையில் அவர்கள் தங்கள் கட்டுகளை மறந்துவிடுகிறார்கள், மேலும் தங்கள் பரவசத்தில் தங்களைச் சுற்றியுள்ள பொறிகளைக் காண்பதில்லை.

125. பாவ உணர்ச்சியின் கலவை நன்மையான அனைத்தையும் சீரழித்து அழிக்கிறது என்பதை மனதில் கொள்ளுங்கள்: அற்பமான வஞ்சகம் அதனுடன் கலக்கும்போது சத்தியம் அழிக்கப்படுகிறது; காமம் தூய்மையைத் தீண்டினால் அது களங்கப்படுகிறது; தீர்க்கதரிசனங்களைக் கேட்டால் நம்பிக்கை அழிந்துவிடுகிறது; பெருமை கொண்டால் தர்மம் சிதைந்துவிடுகிறது; கண்டனத்திற்கு இடமளித்தால் நோன்பு அவமதிக்கப்படுகிறது. ஆகவே, உங்களைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள், அத்தகைய நன்மையை அழிக்கும் கலவைகளை அனுமதிக்காதீர்கள்.

126. தீங்கு விளைவிப்பவற்றிலிருந்து உங்கள் உடலின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் பொருத்தமான முறையில் நீங்கள் காக்க வேண்டும். உங்கள் உடல் விபச்சாரமின்றி இருந்தால், உங்கள் உதடுகளை மற்றவர்களைக் கண்டிப்பதிலிருந்து காக்கவும். வாய் விபச்சாரம் செய்ய முடியாது, ஆனால் அது பொய் சொல்லவும் அவதூறு செய்யவும் முடியும். உங்கள் உறுப்புகளில் ஒன்று குற்றமற்றதாக இருந்தாலும், மற்றொன்று குற்றம் செய்தாலும், அந்த ஒரு உறுப்பின் கண்டனத்தால் நீங்கள் முழுமையாகக் கண்டனத்திற்கு ஆளாக நேரிடும். கண்டனத்தை ஒரு சாதாரண விஷயமாகக் கருதாதீர்கள். வேட்டைக்காரர்களின் வலையில் சிக்கும் பறவைகளின் உதாரணத்திலிருந்து, மிகச் சிறிய விஷயத்தைக் கூட புறக்கணிக்கக் கூடாது என்பதைக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள். ஒரு சிறிய நகத்தால் ஒரு பறவை வலையில் சிக்குகிறது; அதன் சிறகுகளின் சக்தி ஒரு பயனற்ற நகத்தின் முனையால் அடக்கப்பட்டு வெல்லப்படுகிறது; மேலும், அந்தப் பறவை வலையின் முழுமையான வெளிப்புறத்தில் இருந்தாலும், அது முற்றிலும் அதனால் பிடிக்கப்படுகிறது.

127. தீய எண்ணங்களை நாம் விலக்குவோம்; ஏனெனில் எண்ணங்களும் செயல்களும் சமமாகத் தீர்ப்புக்குள்ளாகின்றன. இதயங்களை ஆராய்வோரிடமிருந்து செயல்களுக்குச் சமமாகப் பலனைப் பெறும் நல்ல எண்ணங்களை நாம் நாடுவோம். ஒரு எண்ணமே ஏற்கெனவே ஒரு செயலாகும்; ஏனெனில், அனைத்துப் படைப்புகளின் மூலத்தில் இருப்பது போல, நமது சுதந்திரத்தின் அடிப்படை அதில் உள்ளது.

128. இரக்கமுள்ள இறைவன் எதிரியின் எல்லாத் தாக்குதல்களுக்கும் எதிராக நமக்கு ஆயுதங்களை வழங்கியுள்ளார். அவற்றைப் பயன்படுத்துவதில் சோம்பல் கொள்ளாதீர்கள், அப்போது நீங்கள் எந்தத் தீங்கும் அடைய மாட்டீர்கள். பகைவன் தன் நெருப்பு அம்புகளை நம் மீது எய்தினால், நம்மிடம் தோற்கடிக்க முடியாத கவசம் உள்ளது – அது ஜெபம்; அவன் நம்மைப் பொய்யால் சிக்க வைக்க முயன்றால், நாம் உண்மையை நாட, நாம் இரட்சிக்கப்படுவோம்; அவன் உங்களை மனித வெறுப்பால் காயப்படுத்த முயன்றால், மனிதநேயத்தின் சக்தியால் அவனை எதிர்கொள்ளுங்கள்; அவன் உங்களைப் பெருமையால் பிடித்துக்கொண்டால், அவனுடன் பணிவுடன் போராடுங்கள்; அவன் இவ்வுலக இச்சையைத் தூண்டினால், விரைவாக கற்பு எனும் கவசத்தை அணிந்துகொள்ளுங்கள்; அவன் அடங்காத பேராவலால் நம்மைத் தாக்கினால், நோன்பை நமக்குச் சிறகுகளாக மாற்றிக்கொள்வோம். – இவ்வாறு, நம் எதிரிகளுக்கு அம்புகள் இருப்பது போல, நமது பாவத்திற்கு எதிரான பலவீனத்திற்கும் அம்புகள் உள்ளன. போரில் தோல்வி ஆயுதப் பற்றாக்குறையால் வருவதில்லை, மாறாக கவனக்குறைவாலும் அவற்றைப் பயன்படுத்தத் தயங்குவதாலும் வருகிறது.

129. ஒருவரிடம் எல்லாம் இருந்தும், இரட்சிக்கிற அன்பு இல்லையென்றால் என்ன பயன்? ஒருவன் ராஜாவையும் இளவரசர்களையும் அழைப்பதற்காக ஒரு பெரிய விருந்தைத் தயாரித்து, எதற்கும் குறைவறாமல் எல்லாவற்றையும் தாராளமாகத் தயாரித்தாலும், அதில் உப்பு இல்லையென்றால், அத்தகைய விருந்தைச் சுவைக்க முடியுமா? சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி முடியாது. இங்கும் அதுவே பொருந்தும். ஒருவர் தன் கன்னித்தன்மையைக் காத்திருந்தாலும், நோன்பிருந்தாலும், ஜெபித்தாலும், விழித்திருந்தாலும், ஏழைகளுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்தாலும், காணிக்கைகளையும், முதற்பலன்களையும், விளைச்சலையும் செலுத்த விரும்பினாலும், தேவாலயங்களைக் கட்டினாலும், அல்லது வேறு எதையும் செய்தாலும்—அன்பில்லாமல், இவை அனைத்தும் தேவனுக்கு முன்பாக ஒன்றுமில்லை (1 கொரி. 13:1–4).

130. நமக்கு வாக்களிக்கப்பட்ட நித்திய ஆசீர்வாதங்களைப் பெற்றுக்கொள்ள நாம் கவனமாக இருப்போமாக; வெளிச்சம் இருக்கும்போதும், சந்தை இன்னும் மூடப்படாதபோதும், இதற்கு நம்மை நாம் அர்ப்பணிப்போம்; ஏழைகள் மற்றும் ஆதரவற்றவர்களிடமிருந்து வரும் காலத்திற்காக நண்பர்களைச் செய்துகொள்வோம். நாம் அவர்களிடமிருந்து எண்ணெய் வாங்கி நமக்கு முன்பாக அனுப்பி வைப்போம்; ஏனெனில் இங்கே, மறுமையின் விளக்குகளுக்கான எண்ணெய் விதவைகள், அனாதைகள், நோயுற்றவர்கள், ஊனமுற்றவர்கள், முடவர்கள், குருடர்கள் மற்றும் திருச்சபை வாசல்களில் அமர்ந்திருக்கும் அனைத்து பிச்சைக்காரர்களால் விற்கப்படுகிறது.

131. நீங்கள் ஜெபிக்கத் தேவனுக்கு முன்பாக நிற்கும்போது, தேவனுக்கு நீங்கள் பாடும் உங்கள் அற்புதமான வாத்தியங்களான உங்கள் எண்ணங்கள் உங்கள் எதிரிகளால் கொள்ளையடிக்கப்படாதபடி கவனமாக இருங்கள். உங்கள் வாத்தியம் உங்களிடமிருந்து பறிக்கப்பட்டால்—அதாவது, உங்கள் எண்ணங்கள் சிறைபிடிக்கப்பட்டால்—தேவனுக்கு எப்படி அல்லது எதனால் சேவை செய்வீர்கள்? கடவுளுக்கு ஊழியம் செய்வதற்கு, உங்கள் எண்ணங்களும், உங்கள் ஆன்மாவின் முழு வலிமையும் சக்தியும், உங்கள் முழு மனமும் கவனச்சிதறல் இல்லாமல் கடவுளின் மீது செலுத்தப்பட வேண்டும். உங்கள் தங்கத்துடன் செம்பையோ அல்லது ஈயத்தையோ கலக்காதீர்கள்—அதாவது, உங்கள் ஆன்மாவோடு பல அசுத்தமான எண்ணங்களைக் கலக்காதீர்கள். திருமண நிச்சயதார்த்தம் செய்யப்பட்ட ஒரு கன்னிகை, மற்றவர்களால் வஞ்சிக்கப்பட்டால், அவள் தன் மணமகனின் பார்வையில் அருவருப்பானவளாகிறாள். அதுபோலவே, அசுத்தமான எண்ணங்களால் வழிதவறி, அவற்றுக்கு இணங்கிச் செல்லும் ஆன்மாவும், தன் பரலோக மணமகனான கிறிஸ்துவிற்கு அருவருப்பானதாகிறது. – அவள் தன் சக்திக்கு உட்பட்ட அனைத்தையும் செய்து அத்தகைய எண்ணங்களுடன் எந்தத் தொடர்பையும் தவிர்க்க வேண்டும், மேலும் அவற்றுக்கு இணங்குவதில் மகிழ்ச்சி அடையக்கூடாது. அப்போதுதான், கர்த்தர் அவள் மீதான தன் பிரியத்தைக் கண்டு, அவளுக்கு இணங்கி, அவளுடைய எண்ணங்களைத் தம்மை விட்டுத் திருப்ப முயலும் அவளுடைய எதிரிகளை அழிப்பார். ஏனெனில், ஆன்மா தன்னைத்தானே ஒன்று திரட்ட தீவிரமாக முயற்சி செய்வதையும், இடைவிடாமல் இறைவனைத் தேடுவதையும், இரவில் அவருக்காகக் காத்திருப்பதையும், பகலில் அவரை நோக்கிப் புலம்புவதையும் கர்த்தர் கண்டவுடன், அவர் அவளுக்காகப் பழிவாங்கத் தாமதிக்க மாட்டார், மேலும் அவளுக்குள் இன்னும் எஞ்சியிருக்கும் எந்தத் தீய பழக்கத்திலிருந்தும் அவளைத் தூய்மைப்படுத்தி, தழும்பற்ற மணமகளாகத் தமக்குத்தாமே அவளை முன்வைப்பார்.

132. உங்கள் இதயத்தைத் திறங்கள்; உங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் கடவுளைத் தரிசிக்க ஏங்க உறுதியாகத் தீர்மானியுங்கள். கடவுளைத் தரிசிக்க ஏங்குவது என்பது நித்திய இன்பம், ஞானம் மற்றும் நித்திய மகிழ்ச்சி. நீங்கள் எப்போதும் அவரைத் தரிசிக்க ஏங்கினால், அவர் எப்போதும் உங்களில் வசிப்பார். – அவர் தம்மைப் பயந்தவர்களின் ஆன்மாவில் வசிக்கிறார் – மேலும் தம்மை நேசிப்பவர்களின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுகிறார்.

133. நீங்கள் கடவுளின் புனிதமான மற்றும் களங்கமற்ற ஆலயமாக இருக்க விரும்புகிறீர்களா? எப்போதும் உங்கள் இதயத்தில் கடவுளின் உருவத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளுங்கள். கடவுளின் உருவம் என்று நான் குறிப்பிடுவது ஒரு சித்திர உருவத்தை அல்ல, மாறாக நற்செயல்கள், நோன்புகள், விழிப்புணர்வுகள், நன்மையில் முன்னேற்றம், சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் பிரார்த்தனைகள் மூலம் ஆன்மாவில் வரையப்படும் அந்த உருவத்தைத்தான்; மேலும் இந்த தெய்வீக, இறையாண்மை கொண்ட உருவத்திற்கான வண்ணங்கள் தூய எண்ணங்கள், எல்லா உலகியல் விஷயங்களையும் ஒழித்தல், மற்றும் எப்போதும் தூய்மையான வாழ்க்கை ஆகும்.

134. உலக வாழ்க்கையிலோ அல்லது துறவற வாழ்க்கையிலோ ஒருவரும் போராட்டமின்றி கிரீடம் பெறுவதில்லை; ஏனெனில் போராட்டமின்றி, யாராலும் மங்காத கிரீடத்தையும் நித்திய வாழ்வையும் பெற முடியாது. ஏனெனில் இந்த தற்போதைய வாழ்க்கை எப்போதும் ஒரு போர்க்களத்தைப் போன்றது. போராட்டத்தில் உங்களை முழுமையாக்கிக் கொள்ள விரும்புகிறீர்களா? போராட்டத்தின் ஆயுதங்களைப் போலவே, எப்போதும் நற்பண்புகளை உடுத்திக் கொள்ளுங்கள். நீங்கள் நற்பண்பை உடுத்திக் கொண்டீர்களா? அதைக் கைவிடாமல் இருக்க இடைவிடாமல் பாடுபடுங்கள்.

135. புனிதத் தந்தையர்களின் வாழ்க்கையையும் நற்பண்பையும் பின்பற்றப் பாடுபடுங்கள். அவர்களின் வாழ்க்கைப் பாதையைப் பின்பற்றி, அவர்கள் செய்தது போலவே நீங்களும் பாடுபடுங்கள், – உங்கள் மனதாலும், உங்கள் ஆவியாலும், உங்கள் உடலாலும் பாடுபடுங்கள்; உங்கள் உடைகளில் தவம் செய்யுங்கள், உங்கள் உணவில் தவம் செய்யுங்கள், உங்கள் பேச்சில் தவம் செய்யுங்கள், உங்கள் பார்வையில் தவம் செய்யுங்கள், உங்கள் எண்ணங்களில் தவம் செய்யுங்கள் – அப்பொழுது நீங்கள் எல்லாவற்றிலும் பரிபூரணராக இருப்பீர்கள்.

136. ஜெபத்தின் போது உங்கள் கவனம் சிதறாமல் இருக்க, உங்களைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள். நீங்கள் ஜெபத்திற்காகக் கடவுளுக்கு முன்பாக நிற்கும்போது, அச்சத்துடனும் நடுக்கத்துடனும் அவருக்கு முன்பாக நில்லுங்கள். உலகியல் சார்ந்த எண்ணங்களையும் கவலைகளையும் உங்கள் இதயத்திலிருந்து அகற்றிவிடுங்கள். பிரார்த்தனை நேரங்களில், முழுமையாக ஒரு பரலோக தேவதையாக இருங்கள், உங்கள் பிரார்த்தனை புனிதமாகவும், தூய்மையாகவும், களங்கமற்றதாகவும் இருப்பதை உறுதிசெய்ய பாடுபடுங்கள், அதன் மூலம் அது உயரே ஏறுவதைக் கண்டு, பரலோக வாசல்கள் அதற்கு முன்பாக உடனடியாகத் திறக்கப்படலாம்; அதன் மூலம், அதை (அங்கு ஏறியதைக் கண்டு), தேவதூதர்களும் பிரதான தூதர்களும் அனைவரும் அதை மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்று, மிகவும் பரிசுத்தமான ஆண்டவரின் பரிசுத்தமும் உயர்ந்த சிம்மாசனத்திற்கு முன்பாக அதைக் கொண்டு வரக்கூடும். இவ்வாறு, ஜெப வேளையில், கெரூபீங்கள் மற்றும் செராபீன்களைப் போல எப்போதும் தேவனுக்கு முன்பாக ஸுஜாதா செய்யுங்கள்.

137. உங்கள் போர் சாதாரணமானதல்ல; மாறாக, எல்லா தேவதூதர்களும் அவர்களின் இறைவனும், நீங்கள் எதிரிக்கு எதிராக நடத்தும் போரைக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். – ஆகவே, நீங்கள் எதிரியை வென்று வெற்றி பெறும் போது, கடவுளும் தூதர்களும் உங்களுக்குக் கைதட்டுவார்கள்: மேலும், மகிழ்ச்சியடையும் தூதர்கள், தீயவனை வெல்வதற்கான பலத்தை உங்களுக்கு வழங்கிய கடவுளை மகிமைப்படுத்துவார்கள். இதனால்தான், நீங்கள் விசுவாசத்தில் தேர்ச்சி பெறுவதற்காகவும், கடவுள் மகிமைப்படுத்தப்படுவதற்காகவும், மக்கள் உங்கள் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றுவதற்காகவும், இந்தப் போர் மேலும் மேலும் தீவிரமடைகிறது.

138. சோர்வினால் மனச்சோர்வடைந்துவிடாதீர்கள், ஆனால் உங்கள் நம்பிக்கையை மனதில் கொள்ளுங்கள். ஏனெனில், எங்கே வீரச் செயல்கள் இருக்கின்றனவோ, அங்கே வெகுமதிகள் இருக்கின்றன; எங்கே போர் இருக்கிறதோ, அங்கே மரியாதை இருக்கிறது; எங்கே போராட்டம் இருக்கிறதோ, அங்கே கிரீடம் இருக்கிறது. இதை மனதில் கொண்டு, பொறுமைப் பாடங்கள் மூலம் உங்களைப் பலப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். புனிதர்களுடன் சேர்ந்து, 'தைரியமாயிரு, உன் இருதயம் பலப்படும்படி காத்திரு; கர்த்தருக்காகக் காத்திரு' (சங். 26:14) என்று ஓயாமல் கூப்பிட்டு உன்னை ஊக்குவித்துக் கொள்.

139. உங்கள் பிரியாவிடைக்காக உங்கள் காரியங்களைத் தயார்படுத்துங்கள்; உங்கள் வயலில் எல்லாவற்றையும் ஒழுங்குபடுத்துங்கள்; இந்த வயல் தான் இந்த வாழ்க்கை: ஒரு நல்ல கவசத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்—புதிய ஏற்பாடு; உங்கள் உடைமைகளை முட்களால் சுற்றுங்கள் (முட்கொடிகள் கொண்ட ஒரு வேலியை அமைக்கவும்)—நோன்பு, ஜெபம் மற்றும் போதனை மூலம். உங்களிடம் அத்தகைய வேலி இருந்தால், மிருகம்—அதாவது, பிசாசு—உள்ளே நுழையாது. உங்கள் ஆன்மாவை ஒரு அழகான திராட்சைத் தோட்டத்தைப் போல வளருங்கள்—மேலும் திராட்சைத் தோட்டங்களைக் காவல் காப்பவர்கள் தங்கள் கைகளைத் தட்டி உரக்கக் கூச்சலிட்டு, அத்தகைய சத்தத்தால் ஊடுருவுபவர்களைத் தடுப்பதைப் போல: அப்படியே நீங்களும் செய்யுங்கள் – உங்கள் குரலை உயர்த்துங்கள், சங்கீதங்களைப் பாடி ஆர்ப்பரியுங்கள், மேலும் நீங்கள் அந்த சூழ்ச்சி செய்யும் மிருகத்தை – அதாவது, நரியாகிய பிசாசை – விரட்டிவிடுவீர்கள். உங்கள் விருப்பம் வெட்கக்கேடான செயல்களில் ஈடுபடுவதாக இருந்தால், எதிரியை எப்போதும் கவனமாகக் கண்காணியுங்கள். மேலும், அவன் ஒரு சுடுகுழையிலிருந்து எறிவது போல, உங்கள் ஆன்மாவில் அருவருப்பான எண்ணங்களை எறியத் தொடங்கினால், விசுவாசம் என்ற கவசத்தை ஏந்துங்கள், நம்பிக்கை என்ற தலைமுறையைத் தரிந்து கொள்ளுங்கள். 'ஆவியானவரின் வாள், அது தேவனுடைய வார்த்தை' என்பதையும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் (எபே. 6:17). இவ்வாறு பகைக்கு எதிராக உங்களை ஆயுதபாணியாக்கிக் கொண்ட பிறகு, விடாமுயற்சியுடன் இருங்கள், போரில் கவனக்குறைவாக இருக்காதீர்கள்; மாறாக, 'அவனது திட்டங்களை நாங்கள் அறிவோம்!' என்று கூறி, எல்லாவற்றிலும் எச்சரிக்கையுடன் இருங்கள்.

140. உனக்குள் ஒரு தீய எண்ணம் எழும்போது, உன் வாளை உருவு—அதாவது, உன் இதயத்தில் தேவ பயத்தை எழுப்பு—அப்பொழுது நீ எதிரியின் சக்தி அனைத்தையும் வெட்டி வீழ்த்துவாய். மேலும், ஒரு இராணுவ எக்காளத்திற்குப் பதிலாக, வேதாகமத்தைப் பயன்படுத்துங்கள். எக்காளம் அதன் ஒலியால் வீரர்களை ஒன்றுகூட்டுவது போல, வேதாகமமும் நம்மை அழைத்து, நல்ல எண்ணங்களைச் சேகரிக்கிறது; மேலும், தேவ பயத்தின் மூலம் அவற்றை ஒழுங்குபடுத்தி, எதிரியை எதிர்க்க ஒரு படைப்பிரிவாக அவற்றை உருவாக்குகிறது: ஏனெனில், நமது எண்ணங்கள், வீரர்களைப் போல, ராஜாவின் எதிரிகளுடன் போராடுகின்றன. மேலும், போர்க்களத்தில் ஒரு எக்காளம் அதன் ஒலியால் இளம் வீரர்களைத் தங்கள் எதிரிகளை எதிர்கொள்ளத் தயாராக எழுப்புவது போல, அவ்வாறே வேதாகமங்கள் நன்மையான காரியங்களுக்கான உங்கள் ஆர்வத்தை எழுப்பி, உங்கள் இச்சைகள் மீதான போராட்டத்திற்கு உங்களைப் பலப்படுத்துகின்றன.

141. உங்களால் முடிந்தவரை, முடிந்த அத்தனை நேரங்களிலும், உங்களைக் கட்டாயப்படுத்தி வேதவசனத்தைப் படியுங்கள். ஏனெனில், பகைவன் தன் பொல்லாத சூழ்ச்சிகளால் உங்கள் சிந்தனைகளைச் சிதறடித்து, உங்களுக்குள் வஞ்சக எண்ணங்களை விதைக்கும்போதும், அடிக்கடி துக்கங்களைத் தரும்போதும் அல்லது பல வெற்றிகளையும் உலக இன்பங்களையும் அள்ளி வழங்கும்போதும், வேதவசனம் உங்கள் சிந்தனைகளை ஒருங்கூட்டுகிறது. மனிதனைத் தேவனுக்கு விலகச் செய்யும் நோக்கத்துடன், அவர் தனது சொந்த பொல்லாத எண்ணத்தினாலேயே இதைச் செய்கிறார்.

142. விவேகத்துடன் இருங்கள், மேலும் படித்தலில் எப்போதும் கவனமாக ஈடுபட முயற்சி செய்யுங்கள், அதன் மூலம் எதிரியின் பொறிகளை எவ்வாறு தவிர்ப்பது மற்றும் நித்திய ஜீவனை எவ்வாறு பெறுவது என்பதை அது உங்களுக்குக் கற்பிக்கும்.

143. பரிசுத்த வேதாகமங்களை வாசிப்பது அலைகழிக்கும் மனதை ஒருமுகப்படுத்துவதோடு, தேவனைப் பற்றிய அறிவையும் அளிக்கிறது. ஏனெனில், 'அமைதனாயிரு, நான் தேவன் என்று அறிந்துகொள்' (சங். 45:11) என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது. தூய இதயத்துடன் இறைவேதங்களைப் படிக்கும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருப்பவர்களால் கடவுள் அறிவைப் பெற முடிகிறது என்பதை நீங்கள் கேட்கிறீர்கள். ஆகவே, கவனக்குறைவாக இருக்காதீர்கள், ஆனால் இந்த வாசிப்பையும் – ஜெபத்தையும் – பழகுங்கள், உங்கள் மனம் அறிவூட்டப்படவும், நீங்கள் 'குறைவில்லாதவர்களாகவும், பரிபூரணராகவும்' (யாக்கோபு 1:4) மாறவும்.

144. சிலர் பிரபுக்கள், இளவரசர்கள் மற்றும் ராஜாக்களுடன் உரையாடியதைப் பற்றிப் பெருமையடிக்கிறார்கள்; ஆனால் நீங்கள் புனித வேதாகமத்தில் பரிசுத்த ஆவியானவருடன் உரையாடுவதைப் பற்றிப் பெருமையடிக்க வேண்டும்; ஏனெனில், பரிசுத்த ஆவியானவர் அவைகள் மூலமாகவே பேசுகிறார்.

145. தெய்வீக வேதங்களை வாசிக்கவும், இடைவிடாமல் ஜெபத்தில் நிலைத்திருக்கவும் பாடுபடுங்கள். ஏனெனில், அவைகள் மூலம் நீங்கள் ஒவ்வொரு முறையும் தேவனுடன் உரையாடும்போதும், உங்கள் சரீரமும் ஆத்துமாவும் பரிசுத்தமாக்கப்படுகின்றன. இதை அறிந்து, அவற்றை அடிக்கடி கடைப்பிடித்து வாழப் பாடுபடுங்கள்.

146. உங்களால் படிக்க முடியாவிட்டால், நீங்கள் கேட்டுப் பயனடையக்கூடிய இடங்களிலிருந்து விலகாதீர்கள்; ஏனெனில், 'புத்திமானைக் கண்டால், அவனிடத்தில் சேரு; அவன் வாசற்படியில் நின்று உன் கால்கள் தேடித் திரியட்டும்' (சிராக்கு 6:36) என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. இது படிக்கத் தெரியாதவர்களுக்கு மட்டுமல்ல, படிக்கத் தெரிந்தவர்களுக்கும் பயனுள்ளது; ஏனெனில், பலர் தாங்கள் என்ன படிக்கிறோம் என்று தெரியாமலேயே படிக்கிறார்கள்.

147. நீங்கள் படிக்க விரும்பும்போது, எதிரி விரக்தியையோ அல்லது கவனச்சிதறலையோ ஊட்டி, அல்லது 'முதலில் இது போன்ற ஒரு வேலையைச் செய், அது ஒரு பெரிய வேலை அல்ல; பிறகு, அமைதியான மனதுடன் படிக்கலாம்' என்று கூறி உங்களைத் தடுக்காதபடி கவனமாக இருங்கள். இதைப் பரிந்துரைப்பதன் மூலம், முடிந்தவரை விரைவாக நீங்கள் படிப்பதில் இருந்து உங்களைத் திசைதிருப்ப, அவர் உடல் உழைப்பிற்கான ஒரு குறிப்பிட்ட ஆர்வத்தையும் தூண்டுகிறார். ஒரு சகோதரன் கவனமாகப் படித்து அதிலிருந்து பயனடைவதைக் காணும்போது, இந்த முயற்சியில் இருந்து அவரைத் திசைதிருப்பவும், இந்த மற்றும் பிற சாக்குப்போக்குகளால் அவரைத் தடுக்கவும் அவர் இதைச் செய்கிறார். அவனை நம்பாதீர்கள்; மாறாக, நீரூற்றுகளுக்கு வர ஏங்கும் தாகம் கொண்ட மான் போலிருங்கள், அதாவது, தெய்வீக வேதங்களுக்கு வந்து, அவற்றிலிருந்து பருகி, உங்களைக் கொதிக்க வைக்கும் காமவிருப்பங்களால் ஏற்பட்ட உங்கள் தாகத்தைத் தணித்துக் கொள்ளுங்கள்.

148. கர்த்தர் உங்களுக்கு வேதவசனத்திலிருந்து ஒரு வார்த்தையை வாசிக்கவும் புரிந்துகொள்ளவும் அருளும்போது, அது வீணாக உங்களைக் கடந்து செல்லாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்; ஆனால் அதை உங்கள் மனதில் தியானித்து, உங்கள் இதயத்தில் பொறித்து, உங்கள் நினைவில் அழியாதபடி பாதுகாத்திடுங்கள். ஏனெனில், 'நான் உமது நியமங்களைக் கற்றுக்கொள்வேன்' (சங். 118:16) என்றும்; மீண்டும், 'உமது வார்த்தைகளை என் இருதயத்தில் மறைத்துக்கொண்டேன்' (– 11) என்றும் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

149. நீங்கள் படிக்கும்போது, ஆர்வத்துடனும் விடாமுயற்சியுடனும் படியுங்கள்; ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் மிகுந்த கவனத்துடன் சிந்தியுங்கள், மேலும் வெறுமனே பக்கங்களைத் திருப்பாதீர்கள், மாறாக, தேவைப்பட்டால், அதன் பொருளை நீங்கள் புரிந்துகொள்ளும்படி ஒரு வசனத்தை இரண்டு, மூன்று அல்லது பலமுறை படிக்க சோம்பல் படாதீர்கள்.

150. 150 நீங்கள் படிக்கவோ அல்லது யாராவது படிப்பதைக் கேட்கவோ அமரும்போது, முதலில் கடவுளிடம், 'கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே!' என்று ஜெபியுங்கள். உமது வார்த்தைகளை நான் கேட்கவும், உமது சித்தத்தை நிறைவேற்றவும் என் இருதயத்தின் செவிகளையும் கண்களையும் திறந்தருளும். 'என் கண்களைத் திறந்தருளும், அப்பொழுது உமது நியமத்தின் அற்புதங்களை நான் உணர்வேன்' (சங். 118:18). என் தேவனே, நீர் என் இருதயத்திற்கு அறிவூட்டுவீர் என்று நான் நம்புகிறேன்." – எப்போதும் இவ்வாறு கடவுளிடம் ஜெபியுங்கள், அவர் உங்கள் மனதை ஒளிப்படுத்தி, தம் வார்த்தைகளின் வல்லமையை உங்களுக்கு வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்று. பலர், தங்கள் சொந்தப் புரிதலை நம்பி, தவறுக்கு ஆளாகியுள்ளனர், மேலும் 'ஞானிகள் என்று கூறிக்கொண்டு, முட்டாள்களாகிவிட்டார்கள்' (ரோமர் 1:22).

151. மௌனத்தை ஒரு வலிமையான சுவராகப் பெறுங்கள்; ஏனெனில் மௌனம் உங்களைப் பற்றுணர்வுகளுக்கு மேலே உயர்த்தும். நீங்கள் மேலிருந்து போரிடுவீர்கள், ஆனால் அவர்கள் கீழிருந்து போரிடுவார்கள். ஆகவே, தேவ பயத்தினால் மௌனத்தை அடையுங்கள், அப்பொழுது எதிரியின் அம்புகளில் எதுவும் உங்களுக்குத் தீங்கு விளைவிக்காது. தேவ பயத்துடன் கூடிய மௌனம், அதை அடைந்தவர்களை பரலோகம் உயர்த்தும் ஒரு நெருப்பு வண்டி ஆகும்.

152. மௌனம் மனந்திரும்புதலின் தாய், பாவங்களின் கண்ணாடி, இடைவிடாத கண்ணீரின் ஊற்று, ஒருவரின் எண்ணங்களையும் அவற்றின் பகுத்தறிவையும் கவனிக்க ஒரு பள்ளி, நோன்பின் அடித்தளம், பேராவலுக்கு எதிரான ஒரு தடுப்பு, ஜெபம் மற்றும் வாசிப்பில் பயிற்சி பெறுவதற்கான ஒரு களம், எண்ணங்களின் அமைதி, கவலைகளிலிருந்து அசைக்க முடியாத புகலிடம், அதைச் சுமப்பவர்களுக்கு ஆறுதலும் ஆதரவும் அளிக்கும் ஒரு நல்ல மற்றும் இலகுவான நுகம், மரியாதையின் தாய், உணர்ச்சிகளுக்கு ஒரு சிறை, கண்கள், நாக்கு மற்றும் காதுகளுக்கு ஒரு கடிவாளம், பேராசையின்மை என்ற ஒயின், நல்ல பலனைத் தரும் கிறிஸ்துவின் வளமான வயல்.

153. ஆண்டவரின் காலடியில் அமர்ந்து, அவர் ஒருவரையே பற்றிக்கொண்டு, மௌனத்திற்கே ஒரு முன்மாதிரியாகத் திகழ்ந்த மரியாள் தேர்ந்தெடுத்த இந்த நல்ல பங்கை நீங்களும் உங்களுக்காகப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். இதற்காக ஆண்டவர் அவளைப் பாராட்டி, 'மரியாள் சிறந்த பங்கைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளார்; அது அவளிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்படமாட்டாது' (லூக்கா 10:42) என்றார். மௌனம் என்றால் என்னவென்று பாருங்கள்! அதை அடைந்தவர்களைக் கர்த்தரே புகழ்கிறார். ஆகவே, மௌனத்தை அடையுங்கள், அப்போது நீங்கள் 'கர்த்தரில்' மகிழ்வீர்கள் (சங். 36:4), அவருடைய பாதங்களில் அமர்ந்து அவர் மீது மட்டும் பற்றிக்கொண்டிருங்கள், அப்போதுதான் நீங்கள் தைரியமாகச் சொல்ல முடியும்: 'என் ஆத்துமா உம்மைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறது; உமது வலது கை என்னைத் தாங்குகிறது' (சங். 62:9).

154. நோய்கள் திடீரென்று குணப்படுத்த முடியாததாகிவிடுவதில்லை, ஆனால் புறக்கணிப்பால் தவறாகத் தொடங்கிய பிறகு, அவை அளவற்ற சேதத்தை ஏற்படுத்தி வளர்கின்றன. மேலும், ஆன்மாவில் உள்ள ஆசைகள் ஒரு சிறிய காரணத்தால் எழுகின்றன, ஆனால் அவை வேரறுக்கப்படாவிட்டால், அவை ஆன்மாவில் அளவற்ற குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. செம்பில் உள்ள பச்சைப் படிவு எப்படி மேலும் மேலும் அடர்ந்து செல்வதைக் காண்கிறீர்களா? – ஆகவே, ஒரு விருப்பம் புறக்கணிக்கப்படும்போது ஆன்மாவிற்கு என்ன செய்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். நீங்கள் துருவை அகற்றாவிட்டால், கறை நீங்காது; நீங்கள் மாம்சத்தின் இயல்பை அடக்கவில்லை என்றால், உங்களிடமிருந்து விருப்பத்தை விரட்டுவதில் வெற்றிபெற மாட்டீர்கள். அழுகல் செம்பை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்கிறது; அதுபோலவே காமமும் ஒருவரின் இயல்பில் வேரூன்றிவிடுகிறது. செம்பு அழுகுவதற்கு முன்பே அதைச் சுத்தம் செய்பவருக்குப் பிறகு எந்தப் பிரச்சினையும் இருக்காது; ஆன்மாவிற்கு அறத்தை ஆடையாக அணிவிப்பவர் ஆபத்தில் இருந்து விடுபடுவார், மேலும் தீமையின் மறைந்திருக்கும் சீரழிவையும் அனுபவிக்க மாட்டார். பாலிஷ் செய்யப்படும்போது செம்பு பளபளப்பைப் பெறுகிறது, அது ஆடைகளைப் போலவே; மேலும், செம்பு துருப்பிடிக்காமல் இருக்கும்போதே பாலிஷ் செய்யப்பட்டால், அது நீண்ட காலம் நன்றாகப் பயன்படும்; இல்லையெனில், அது பெறும் பளபளப்பு ஏமாற்றமளிக்கும்; அத்தகைய பாத்திரம் நொறுங்குக்கூடியது மற்றும் விரைவில் பழுதடைந்துவிடும், அது சேதமடைந்த செம்பால் செய்யப்பட்ட பாத்திரத்தைப் போலவே. மேலும், ஆன்மா ஏற்கனவே சீரழிந்துவிட்டு பின்னர் நற்குணத்தை நோக்கித் திரும்பினால், அது தடுமாற்றத்திற்கு ஆளாகிறது, மேலும் தடுமாற்றத்திலிருந்து சீரழிவிற்குள் விழுகிறது.

155. ஈரமான உடலுடன் சேரும்போது ஆன்மா மாம்சமாக மாறுவது போலவே, கடவுளின் வித்துடனான ஐக்கியத்தில் ஆன்மா அழிவற்றதாக இருக்கும்போது உடலும் ஆன்மீகமயமாகிறது. மேலும் புனித பவுல் ஆன்மீக மற்றும் மாம்ச மக்களுக்கு இடையே வேறுபடுத்துகிறார். உடல்வழிப்பட்டவர்களுக்கும் ஆன்மா உண்டு என்பதையும், ஆன்மவழிப்பட்டவர்களுக்கும் உடல் உண்டு என்பதையும் அவர் அறிந்திருந்தார்; ஆனால் ஒரு நபரில் மேலோங்கியிருப்பது எதுவோ, அதன் பெயரே அந்த முழு நபருக்கும் பொருத்தப்படுகிறது. ஒரு நபரில் ஆன்மாவை விட மாம்சம் மேலோங்கியிருந்தால், அவர் உடல்வழிப்பட்டவர் ஆகிறார்; ஆனால் ஆன்மா மேலோங்கியிருந்தால், அவர் ஆன்மவழிப்பட்டவர் ஆகிறார். வேறு இடத்தில், இதே கருத்தை வெளிப்படுத்தும் விதமாக அவர் கூறுகிறார்: 'மாம்சம் ஆவியினுக்கு விரோதமாயும், ஆவி மாம்சத்திற்கு விரோதமாயும் நிற்கிறது. இவை ஒன்றுக்கொன்று விரோதமாயிருக்கிறபடியினாலே, நீங்கள் விரும்புகிறதைச் செய்யாதபடிக்குத் தடுக்கப்படுகிறீர்கள்' (கலா. 5:17). விண்ணுலக ராஜ்யம் அதைத் தீவிரமாகத் தேடுகிறவர்களுக்கு உரியது என்று நற்செய்தி கூறுகிறது (மத். 11:12). ஆவி இயற்கையை தெய்வீக நிலைக்கு உயர்த்தப் போராடுகிறது; ஏனெனில், இயற்கை, மாம்சத்தின் மூலம், பூவுலகியல் பக்கம் ஈர்க்கப்படுகிறது. இயற்கைக்கு எதிராக ஆவி நடத்தும் இந்தப் போராட்டம் ஒரு போர் ஆகும், அது இரண்டு வழிகளில் நிகழ்கிறது: புதிதாக மனம் மாறியவர்களிடம், அவர்கள் மாம்சத்துடன் ஐக்கியப்படும் நிலைக்கு விழாமல் இருப்பதற்காகவும்; மற்றும் பரிபூரணமடைந்தவர்களிடம், உடல் கூட ஆன்மீகமாக்கப்படுவதற்காகவும்.

156. மனிதனின் சாராம்சம் அழிவற்ற ஆன்மாவே என்றால், மனிதனை அழியாத தன்மை நோக்கித் திருப்புவதில் கடவுளுக்கு எந்த அநீதியும் இல்லை; அவர் சிக்கலான மனித இயல்பு மீது கட்டாயத்தைத் திணிக்கவில்லை, மாறாக, ஆவியானவரின் வல்லமையின் மூலம், பாவத்தால் சீரழிந்த மாம்சத்தை, ஒரு அடிமை போல, அதன் சொந்த விருப்பத்தினாலேயே அழியாத தன்மை நோக்கி ஈர்க்கப்படும்படி தூண்டுகிறார். எரியும் உலையில் செம்பு நெருப்பின் தோற்றத்தை எவ்வாறு பெறுகிறதோ , அவ்வாறே உடலும் அழியாத தன்மையுடன் இணைக்கப்படும்போது ஆன்மீகமாக்கப்படுகிறது. அதே செம்பு, பூமியில் புதைக்கப்பட்டால், துருப்பிடித்து மண்ணாக மாறுகிறது; உணர்ச்சிகளில் மூழ்கிய மாம்சத்திற்கும் அதுவே நிகழ்கிறது.

157. புனிதர்கள் மாம்சத்தை எப்படிப் பார்க்கிறார்கள்? – மாம்சத்தின் இயல்பு ஓய்வை விரும்புகிறது, ஆனாலும் அவர்கள் அதை நசுக்கவும் கசப்பூட்டவும் மேலும் பாடுபடுகிறார்கள். நமது இயல்பு (பாதிக்கப்பட்ட, மாம்சரீதியான) மகிமையில் மகிழ்கிறது, ஆனால் அவர்கள் இகழப்பட்டாலும், ஆறுதல் காண்கிறார்கள் மற்றும் தங்கள் செயல்களை மறைத்து வைக்கிறார்கள். மாம்சத்தின் இயல்பு உணவின் சுவையை விரும்புகிறது; ஆனால் அவர்கள் நோன்பின் மூலம் அதைச் சோர்வடையச் செய்கிறார்கள், மற்றும் துறவு நெறிப் பயிற்சிகளால் அதை மெலிதாக்குகிறார்கள். இயற்கை திருமண வாழ்க்கையை நோக்கிச் செல்கிறது; ஆனால் அவர்கள் விரதத்தின் மூலம் அதைக் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள், மேலும் காம உணர்வைத் தூண்டும் அனைத்து காரணங்களையும் துண்டிக்கிறார்கள். இயற்கை வாழ்க்கையின் ஆறுதல்களைத் துரத்துகிறது; ஆனால் புனிதர்கள், அவமதிக்கப்படும்போது அதைப் பொறுத்துக்கொள்கிறார்கள்; கொள்ளையடிக்கப்படும்போது, அதைத் தாராள மனப்பான்மையுடன் தாங்கிக்கொள்கிறார்கள். பொதுவாக, அவர்கள் இறைவனின் வார்த்தையான, 'உங்கள் சிலுவையைச் சுமந்துகொண்டு என்னைப் பின்தொடருங்கள்' (மத்தேயு 16:24) என்பதற்கு இணங்க, மாம்ச வாழ்க்கையை முற்றிலுமாகத் துறக்கிறார்கள். அப்போஸ்தலரும் இதேபோன்று, 'பூமியிலுள்ள உங்கள் உறுப்புகளை மரிக்கச் செய்யுங்கள்' (கொலோ. 3:5) என்று போதிக்கிறார். அவர் தேவனுடைய சிருஷ்டியை அழிவுக்குள் கண்டிக்கவில்லை; மாறாக, ஆவியின் முயற்சியினால் அதற்குள் இயற்கைக்கு மாறானதை மரணப்படுத்தி, மாம்சத்தை உயிர்ப்பிக்க விரும்புகிறார். அவர், 'உங்கள் சரீர அங்கங்களைக் கொல்லுங்கள்' என்று சொல்லவில்லை, மாறாக, 'பூமியிலுள்ள உங்கள் அம்சங்களை' என்று கூறினார். அப்படியானால், அவை யாவை? – விபச்சாரம், அசுத்தம், பொல்லாத காமம், பேராவல், மற்றும் இவை போன்ற அனைத்தும். பாவத்தால் இழிவுபடுத்தப்பட்டு சீரழிந்த மாம்சக்குரிய மனுஷன், இத்தகைய அனைத்திலும் மகிழ்ச்சி அடைகிறான். பாவம் இயற்கைக்கு எதிராக வன்முறையைச் செய்கிறது. ஆகவே இயற்கை, திருப்திக்குப் பதிலாக, அடங்காத பேராவலிலும்; தாகத்தைத் தணிப்பதற்குப் பதிலாக, குடிப்பழக்கத்திலும்; திருமணத்திற்குப் பதிலாக, வேசித்தனத்திலும்; உண்மைக்குப் பதிலாக, பொய்யிலும்; அன்பிற்குப் பதிலாக, பகைமையிலும் தன்னை ஒப்புக்கொடுக்கிறது. இந்த எல்லா விஷயங்களும் இயற்கைக்கு அந்நியமானவை, மேலும் நமது சீர்கெட்ட இயற்கையைக் கட்டுப்படுத்துவதன் மூலம் அவற்றை மரிக்கச் செய்யும்படி திருத்தூதர் நமக்குக் கற்பிக்கிறார், அதனால் அது ஆவியின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருந்து, அதன் எல்லைகளை மீறாது. மேலும், ஒரு துறவி 'ஊனமுற்றவராகவோ' அல்லது 'ஏழைவராகவோ' ராஜ்யத்தில் பிரவேசிப்பது நல்லது என்று இரட்சகர் சொன்னபோது (மத். 18:8), அவர் தாம் உருவாக்கிய உறுப்புகளை வெட்டிவிட வேண்டாம் என்று கட்டளையிடவில்லை, மாறாக அவற்றைப் பாவத்திற்குக் கருவிகளாக ஆக்க வேண்டாம் என்று கட்டளையிட்டார்.

158. கிறிஸ்துவுக்காகப் போராட விரும்பும் எவரும், சாத்தானுக்கு எதிராக உறுதியாக நிற்கவும், நமது இரட்சகரை மகிழ்விக்கவும் உதவும் அத்தகைய கவசங்களைப் பெற வேண்டும், அவை:

159. சண்டைக்குப் பதிலாக, கடுகு மணியைப் போல, ஒரே சாயலைக் கொண்டதும் பிரிக்க முடியாததுமான திருக்கோமக்தத்துவத்தின் மீதுள்ள விசுவாசத்தைத் தழுவுங்கள். கடுகு மணி எப்படி முழுமையாக வட்டமாகவும், ஒருவிதத்தில் தானாகவே இயங்குவதாகவும் இருக்கிறதோ, அப்படியே உங்கள் விசுவாசமும் தானாகவே இயங்குவதாக இருக்கட்டும். விசுவாசத்தின் இயக்கம் நற்பண்பு ஆகும். சிலருக்கு விசுவாசம் உண்டு, ஆனால் கிரியைகள் இல்லை; இது விசுவாசம் அல்ல, ஏனெனில் அது மரித்துப்போனது – 'கிரியைகள் இல்லாத விசுவாசம் மரித்திருக்கிறது' என்று கூறப்பட்டபடி (யாக்கோபு 2:20). விசுவாசம் உடையவனாய் கிரியைகளைச் செய்கிறவன், தானாகவே இயங்கும் கடுகு விதை போன்ற விசுவாசத்தைக் கொண்டிருக்கிறான். அதைப் பெறுங்கள், மேலும் நமது இரட்சகரின் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிவதற்கான விருப்பத்துடன் கனன்று, உங்கள் விசுவாசத்தில் ஆரோக்கியமாகவும் பாதிப்படையாமலும் இருங்கள், அதனால் நீங்களும் அவரிடமிருந்து: 'நல்லது, நல்ல விசுவாசமுள்ள ஊழியக்காரனே; உன் ஆண்டவரின் மகிழ்ச்சிக்குள் பிரவேசி' (மத். 25:23) என்று கேட்கலாம். கர்த்தர் அவரை அவருடைய கிரியைகளின் நிமித்தம் 'நல்ல' என்றும், அவருடைய விசுவாசத்தின் நிமித்தம் 'விசுவாசமுள்ள' என்றும் அழைத்தார்.

160. கவசத்திற்குப் பதிலாக, எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களுக்கான நம்பிக்கையை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள், 'அதைக் கண் காணாதது, காது கேளாதது, மனுஷனுடைய இருதயத்தில் பிரவேசியாதது; இதற்குள் தேவதூதர்கள் பார்க்க ஆசைப்படுகிறார்கள்' (1 பேதுரு 1:12; 1 கொரிந்தியர் 2:9). இந்த நம்பிக்கை உபத்திரவங்களிலும் துக்கங்களிலும் உங்களுக்கு உறுதியான ஆறுதலைத் தருகிறது, அதை நினைத்துக்கொள்வது உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியை அளிக்கும். கிறிஸ்துவின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வீரர்கள் இதைக் கடைப்பிடித்தார்கள்; கடுமையான சித்திரவதைகளின் மத்தியிலும், பயங்கரமான மற்றும் பல்வேறு வகைப்பட்ட துன்புறுத்தல்களின் மத்தியிலும், எரியும் நெருப்பின் மத்தியிலும், அவர்கள் பெரிதும் விரும்பிய இந்த நம்பிக்கையைத் தங்கள் கண்முன்னே வைத்திருந்தார்கள், அதனால் அவர்கள் நம்பியதைப் பெறுவதற்காகவே, மனமுவந்து நன்றியுடன் எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொண்டார்கள். இந்த நம்பிக்கையை எப்போதும் உங்கள் கண்முன்னே வைத்துக்கொள்ளுங்கள், அதனால் நீங்கள் நம்புவதைப் பெறுவதற்கான ஆசை, நிலையற்ற எதையும் பற்றி நீங்கள் சிந்திக்க விடாமல் தடுக்கும், மேலும் ஒவ்வொரு நற்செயலுக்கும் உங்களில் ஒரு ஆயத்தத்தைத் தூண்டும்.

161. ஒரு இடைக்கட்டுக்குப் பதிலாக, கடவுள் மற்றும் உங்கள் அண்டை வீட்டார் மீதான பரிபூரண அன்பால் உங்களைக் கட்டிக்கொள்ளுங்கள்: நீங்கள் தடைகள் இல்லாமல் முன்னேறுவதை அன்பு உறுதி செய்யும். இடைக்கட்டு அணிந்தவர் எல்லாப் பொருட்களிலும் வசதியாகவும் தடையின்றியும் கடந்து செல்கிறார்; அதைவிட மேலாக, அன்பால் கட்டப்பட்டவர் எல்லா இடங்களிலும் வசதியாகக் கடந்து செல்கிறார். ஏனெனில், 'அன்பு' என்று கூறப்படுவது போல, 'எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொள்கிறது, எல்லாவற்றையும் நம்புகிறது, எல்லாவற்றையும் நம்பிக்கையுடன் எதிர்பார்க்கிறது, எல்லாவற்றையும் தாங்கிக்கொள்கிறது' (1 கொரி. 13:7); அதனால் நிறைந்திருந்த புனித பவுல் கூறினார்: 'யார் பலவீனனாக இருக்கிறார், நான் பலவீனனாக இல்லையா? யார் வழிதவறுகிறார், நான் கலங்கவில்லையா?' (2 கொரி. 11:29) என்று கூறுவார். இதோ அன்பின் இரக்கத்தையும் வலிமையையும் பாருங்கள்!

162. காலணிகளுக்குப் பதிலாக, தாழ்மையை அணியுங்கள்: எப்படி காலணிகள் காலால் மிதிக்கப்படுகின்றனவோ, அப்படியே தாழ்மையைப் பெற்றவரும் தன்னை அவ்வாறு நடத்துகிறார்; எல்லோரும் அவரை மிதிக்கும்போது, அதை இயற்கையின் ஒழுங்குமுறையின்படி ஏற்றுக்கொள்கிறார். நீங்களும், சகோதரரே, தாழ்மையைப் பெறுங்கள். இவை உடல்ரீதியான காலணிகள் அல்ல, மாறாக ஆன்மீகமானவை: அவை உங்களைப் பாதுகாக்கும், 'உங்கள் கால் கல்லின்மேல் இடறாதபடிக்கு' (சங். 90:12). தாழ்மையை அடைந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாவீது, 'நான் ஒரு புழு, மனிதன் அல்ல' (சங். 21:7) என்றார். கடவுள் தாழ்மையை எவ்வளவு நேசிக்கிறார், அதைப் பெற்றவர்களிடம் அவர் எவ்வளவு நெருக்கமாக வருகிறார், மேலும் அவர் எப்போதும் அவர்கள் மீது கருணைக் கண்ணுடன் பார்ப்பதைக் காணுங்கள். ஏனெனில், 'அவர் உயரத்தில் குடியிருக்கிறார், ஆனாலும் தாழ்மையுள்ளவர்களைக் கருணைக் கண்ணுடன் பார்க்கிறார்' (சங். 112:5–6) என்றும், மீண்டும், 'அவருடைய கண்கள் தேவையிலிருப்போர் மீது இருக்கின்றன' (சங். 9:29) என்றும் எழுதப்பட்டுள்ளது.. ஏழைகளைப் பற்றி நீங்கள் கேட்கும்போது, உலகப் பொருட்களால் வறுமைப்பட்டவர்களைப் பற்றி நினைக்காதீர்கள்; ஏனெனில் பல ராஜாக்கள் கடவுளை மகிழ்வித்துள்ளனர் , மேலும் பல ஏழைகள் அழிந்துவிட்டனர். ஆனால் அவர், 'ஆவியினால் ஏழைகளாக' இருப்பவர்களையே ஏழைகள் என்று அழைக்கிறார், அவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: 'ஆவியினால் ஏழைகள் பாக்கியவான்கள், ஏனெனில் பரலோக ராஜ்யம் அவர்களுடையது' (மத். 5:3).

163. கவசத்திற்குப் பதிலாக, உங்கள் உறுப்புகளையும் உங்கள் இதயத்தையும் அதன் மூலம் குறியிட்டு, புனித சிலுவையால் உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள். மேலும், உங்கள் கையால் சிலுவை அடையாளத்தை மட்டும் இடாதீர்கள், மாறாக நீங்கள் மேற்கொள்ளும் ஒவ்வொரு செயலையும் உங்கள் எண்ணங்களில் அதன் மூலம் குறிக்கவும்: உங்கள் வருகையும் போക്കും, உங்கள் அமர்வும் எழுச்சியும், உங்கள் படுக்கையும் – மேலும் நீங்கள் செய்யும் எந்தவொரு சேவையையும், முதன்மையாக, ஆசீர்வாதத்திற்காக, பிதாவின், குமாரனின் மற்றும் பரிசுத்த ஆவியானவரின் நாமத்தில் சிலுவையால் உங்களைக் குறிக்கவும். இது மிகவும் சக்திவாய்ந்த ஆயுதம் – இந்த ஆயுதத்தால் நீங்கள் பாதுகாக்கப்படும்போது உங்களை யாராலும் ஒருபோதும் காயப்படுத்த முடியாது. பூமியின் ராஜாவின் முத்திரையைத் தரித்தவனையே யாராலும் தீங்கு செய்ய முடியாவிட்டால், மகத்தான பரலோக ராஜாவின் அத்தகைய முத்திரையை நாம் நம்முள் தரித்திருக்கும்போது, நம்முடன் யாரால் போராட முடியும்? சகோதரனே, இந்த ஆயுதத்தை முடிந்தவரை அடிக்கடி பயன்படுத்து; ஏனெனில் இது எதிரியின் அம்புகளை வலிமையாகத் தாங்குகிறது. சிலுவை அடையாளத்தால் உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள ஒருபோதும் மறக்காதீர்கள்; அப்பொழுது சாத்தான் உங்களுக்கு விரித்துள்ள பொறிகளை நீங்கள் உடைத்துவிடுவீர்கள்; ஏனெனில், 'நான் நடந்த இந்தப் பாதையில் அவர்கள் எனக்கு ஒரு பொறிவைத்தார்கள்' என்று எழுதப்பட்டுள்ளது (திபா. 141:4). எப்போதும் சிலுவை அடையாளம் இட்டுக்கொள்ளுங்கள்; அப்போது தீமை உங்கள் ஆன்மாவைத் தொடாது.

164. வில்லுக்குப் பதிலாக, உங்கள் கைகளை ஜெபத்தில் விரித்திடுங்கள், ஏனெனில் எழுதப்பட்டுள்ளபடி: 'நீர் என் கைகளை வெண்கல வில்லாக மாற்றினீர்' (திபா. 17:35). உண்மையில், எதிரிகளுக்கு எதிரான 'வெண்கல வில்' என்பது முழு விழிப்புணர்வுடன் செய்யப்படும் ஜெபத்தில் விரிக்கப்பட்ட கைகளே; இதுவே வில்லை இழுப்பவரால் திறமையாக எய்யப்படும் அம்பாகும். உங்கள் எண்ணங்கள் அலைபாய அனுமதித்தால், நீங்கள் கையில் வில்லைப் பிடித்தும், அம்பை எதிரியின் மீது எவ்வாறு குறிவைப்பது என்று தெரியாமல், வானத்தை நோக்கி எய்யும் ஒரு மனிதனைப் போல இருப்பீர்கள். நீங்கள் வில்லைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு, அம்பை அவரை நோக்கி எய்யாமல், ஏதேச்சையாக எய்தால், இந்த அம்பு உங்கள் எதிரியைப் பயமுறுத்துமா? – சிறிதும் பயமுறுத்தாது. ஒருவர் விவேகத்துடன் ஜெபித்து, தனது எண்ணங்கள் அலைந்து செல்ல அனுமதிக்காமல், தான் யார், யாருக்குத் துணையாக நிற்கிறார், மற்றும் யாருடன் உரையாடுகிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும்போது மட்டுமே, ஜெபம் கடவுளுக்கு நெருக்கமாகிறது, மேலும் எதிரி இதயத்தில் அம்பால் தாக்கப்பட்டது போல பெரிதும் துன்புறுகிறான். பின்னர், கடவுளின் அருளால், ஆன்மா மேலும் மேலும் செழித்து வளர்கிறது, அதே சமயம் கடவுளின் தூதனால் இயக்கப்பட்ட காற்றினால் தூக்கி வீசப்பட்ட புழுதியைப் போல எதிரி பறந்து செல்கிறான். இதனால்தான், விவேகத்துடன் பிரார்த்தனை செய்து, தங்கள் சொந்த எண்ணங்களை அடக்க தைரியமாக முயற்சிப்பவர்கள் எதிரியைத் துன்புறுத்துகிறார்கள்.

165. முழு விழிப்புணர்வுடன் ஜெபியுங்கள் (யாருக்கு, எதற்காக ஜெபிக்கிறீர்கள் என்பதை அறிந்து). மேலும், ஜெபிக்கும்போது, உங்கள் கண்களின் வழியாக ஏதேனும் அல்லது வேறு ஏதேனும் காரணத்தால் உங்கள் மனதைத் திசை திருப்பினால், இது எதிரியின் கிரியை என்று அறிந்து கொள்ளுங்கள், மேலும் உங்கள் ஜெபத்தை முடிப்பதில் அவசரப்படாதீர்கள்; மாறாக, உங்களைக் கண்டித்து, உங்கள் மனதை மீண்டும் ஒன்று திரட்டி, பின்னர் முழு விழிப்புணர்வுடன் ஜெபியுங்கள். அப்போதுதான் நீங்கள் கடவுளிடம் என்ன கேட்கிறீர்கள், எந்த நோக்கத்திற்காகக் கேட்கிறீர்கள் என்பதை அறிந்து கொள்ள முடியும், மேலும் நீங்கள் வீணாகவோ அல்லது மிகைப்படுத்தியோ பேசாமல் இருக்க முடியும். – மேலும், ஒருவரின் கவனத்தை அவருக்குத் தேவையான விஷயத்தில் நிலைத்திருக்க விடாமல், ஒரு அம்பைப் போலத் தற்செயலாக ஒரு எண்ணத்தை அவர் வீசுவது சாத்தானின் செயலாகும். ஏனெனில், ஒருவன் தன் பிரார்த்தனையைத் தொடர்ந்தால், அவன் எண்ணற்ற பாவியாக இருந்தாலும், அவனைப் படைத்தவர் அவனைக் கேட்பார் என்பதை அவர் அறிவார். அதனால்தான் எதிராளி அவனைத் தேவையற்ற எண்ணங்களில் அலையடிக்கச் செய்கிறான், அதனால் அவனது எண்ணங்கள் வானத்தில் எய்யப்பட்ட அம்பைப் போலப் பறக்கின்றன. மேலும், அவன் ஜெபத்தில் கைகளை விரித்திருக்கும்போது, அவனது நாக்கு ஒன்றைச் சொல்ல, அவனது மனம் மற்றொன்றை நினைத்து கற்பனை செய்கிறது – இது எதிராளியின் ஏளனத்திற்கு வழிவகுக்கிறது. ஆகவே, என் சகோதரனே, குறிப்பாக அவசியமான மற்றும் உனக்கு ஒரு சிறப்புத் தேவை உள்ள காரியங்களுக்காகவும், அந்தத் தேவையின் உணர்விற்கேற்பவும் எப்போதும் தேவனைக் கேள். எரிகோவைச் சேர்ந்த இரண்டு குருடர்களையும் கவனியுங்கள். அவர்கள் கர்த்தரிடம் கூப்பிட்டு: 'தாவீதின் குமாரனே, எங்கள்மேல் இரக்கம் கூர்ந்தருளும்' என்று கூப்பிட்டார்கள். கர்த்தர் அவர்களை நோக்கி, 'நான் உங்களுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று விரும்புகிறீர்கள்?' என்று கேட்டபோது – அவர்கள் தங்கள் வியாதியிலும், தங்கள் இருதயத்தின் வேதனையிலும், 'தங்கள் கண்கள் திறக்கப்பட வேண்டும்' என்று மன்றாடினார்கள் (மத். 20:30). அவர்கள், 'இதை அல்லது அதை எங்களுக்குக் கொடு' என்று சொல்லவில்லை; ஏனெனில் அவர்களுடைய தேவைகள் பலவாக இருந்தன அல்லவா? ஆனால், அவர்களுடைய தேவை மிகவும் அவசரமாக இருந்த அந்த ஒரு காரியத்தைத்தான் அவர்கள் கேட்டார்கள். – கானானியப் பெண்ணைக் கவனியுங்கள் – கர்த்தருக்குப் பின்னால் அவள் என்ன கூவுகிறாள்? – 'கர்த்தாவே, என் மீது இரக்கமாயிரும்! என் மகள் ஒரு பிசாசினால் கடுமையாக வாதிக்கப்படுகிறாள்' (மத். 15:22). தனது இருதயத்தின் வேதனையைத் தவிர வேறெதையும் அவள் சொல்லவில்லை. அப்படியே, அவரிடம் வந்த அனைவரும் தங்கள் இருதயங்களின் வேதனைகளை அவருடைய சந்நிதியில் வெளிப்படுத்தவில்லையா? ஒரு நோயாளி மருத்துவரிடம் வரும்போது, தனக்கு என்ன நோய் என்று காட்டவில்லையா? ஆகையால் நீங்களும், என் சகோதரனே, உங்கள் ஆத்துமாவின் வேதனையைத் தேவனுக்கு முன் காட்டுங்கள். – ஆகவே, உங்கள் மனக்கண்களாலும் விசுவாசத்தின் வல்லமையாலும் அவரை நோக்குங்கள், அப்பொழுது, எழுதப்பட்டிருக்கிறபடி, 'உயரமும் மேன்மையும் கொண்ட சிம்மாசனத்தில் வீற்றிருக்கிறவரை' (ஏசாயா 6:1) நீங்கள் காண்பீர்கள்; அவருக்கு முன்பாக நிற்கும் தேவதூதர்கள் மற்றும் பிரதான தூதர்களின் கூட்டத்தையும் காண்பீர்கள்; மேலும், அவருடைய நன்மையின்முன் ஸுரூபமாக விழுந்து, உங்கள் விண்ணப்பத்தை அவருக்கு முன்பாக ஊற்றுங்கள். முதலில் உங்கள் பாவங்களை அறிக்கையிடுங்கள், அதன் பின்னரே உங்கள் வார்த்தைகளையும் அல்லது உங்கள் துக்கத்தையும் அவருடைய சந்நிதியில் சமர்ப்பியுங்கள், அப்போதுதான் அவருடைய நன்மையின் மூலம் அவர் உங்கள் மீது இரக்கங்கொண்டு, அவருடைய ஆசீர்வாதங்களை உங்கள் மீது பொழியக்கூடும்: ஓ ஆத்மாவே! 'உன் பெரிய விசுவாசத்தின் நிமித்தமாக, நீ விரும்பியபடியே உனக்கு ஆகக்கட்டளையிடப்பட்டதென்று' (மத்தேயு 15:28).

166. யாருடைய ஆன்மீகக் கண்கள் ஒளி பெற்றிருக்கின்றனவோ மற்றும் எப்போதும் திறந்திருக்கின்றனவோ, அவர்கள் தங்கள் சொந்த பலத்தால் அல்ல, மாறாக கடவுளின் வெல்ல முடியாத சக்தியால் தான் தீயவனின் சோதனைகளிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதை நன்கு அறிவார்கள். ஒரு நபருக்குக் கிடைக்கும் சுதந்திரம் என்பது, சாத்தானை எதிர்க்கும் உறுதியில்—அல்லது அதன் பற்றாக்குறையில்—மட்டுமே அடங்கியுள்ளது; ஆயினும், எதிர்க்கும் திறன் இருந்தபோதிலும், அவர் தனது உணர்ச்சிகளை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்தவில்லை. புனித ஆவியானவரின் முழுமையான கவசம் இல்லாமலேயே மனித இயல்பு சாத்தானின் தந்திரங்களைத் தாங்கக்கூடியதாக இருந்திருந்தால், அப்போது கர்த்தராகிய இயேசு, 'எங்களைச் சோதனையில் இருந்து விடுவிப்பீராக, தீங்கு செய்பவனிடமிருந்து எங்களை இரட்சிக்கிறீராக' என்று ஜெபத்தில் கூறுமாறு நமக்கு கட்டளையிட்டிருக்க மாட்டார். ஆகவே, தீயவனின் நெருப்பு அம்புகளிலிருந்து விடுவிக்கப்படவும், பற்று அற்ற நிலையை அடையவும், தெய்வீக மகிமையில் பங்குகொள்ளவும் விரும்புகிறவன், அடங்காத ஆர்வத்துடன், முழு இதயத்துடனும் முழு வலிமையுடனும், எப்போதும் மேலிருந்து உதவியைத் தேட வேண்டும், அதன் உதவியுடன் அவர் இச்சையடக்கங்களை வென்று, அத்தகைய வெற்றியின் மூலம்—அது வீணாவதில்லை—தூய்மையின் ராஜ்யத்தை அடைய வேண்டும், 'அதை அடைந்தவர்களே தவிர வேறு யாரும் கர்த்தரைக் காணமாட்டார்கள்'.

167. கடவுளின் குற்றமற்ற பிள்ளையாக இருக்கப் பாடுபடுங்கள், மேலும் 'கிறிஸ்து நமக்கு முன்னே நுழைந்து சென்ற' ஓய்விற்குள் பிரவேசிக்கப் பாடுபடுங்கள் (எபி. 6:20); முதற்பேறுகளின் கூட்டத்துடன் பரலோகத் திருச்சபையில் பெயர் பொறிக்கப்படப் பாடுபடுங்கள்; இனிமையின் சொர்க்கமான பரலோக எருசலேமுக்கு உயரே ஏறப் பாடுபடுங்கள். – ஆனால், புனிதர் கூறுவது போல: 'நான் ஒவ்வொரு இரவும் என் படுக்கையைத் துவைக்கிறேன்; என் கண்ணீரால் என் படுக்கையை நனைக்கிறேன்' (சங். 67:7) என்று, நீங்கள் ஆறுகள் போல இரவும் பகலும் கண்ணீர் வடிக்காவிட்டால், இந்த அற்புதமான ஆசீர்வாதங்களுக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட மாட்டீர்கள் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள். 'கண்ணீருடன் விதைப்பவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அறுவடை செய்வார்கள்' (சங். 125:5) என்று உங்களுக்குத் தெரியாதா? ஆகையால் தீர்க்கதரிசி கூறுகிறார்: 'என் கண்ணீரை மறைக்காதேயும்' (சங். 38:13); மேலும்: 'உமது வாக்குறுதியின்படியே என் கண்ணீரை உமது சந்நிதியில் ஊற்றினேன்' (சங். 55:9); மேலும்: 'என் கண்ணீர் இரவும் பகலும் என் உணவாக இருந்தது' (சங். 41:4); 'என் பானத்தை அழுகையினால் கலந்துகொண்டேன்' (சங். 101:10). உணர்வுடன், பெரும் துயரத்துடன், இதயத்தின் ஆழ்மனதின் தூய உணர்ச்சிமிகு நிலையில் சிந்தப்படும் கண்ணீர், ஆன்மாவின் உணவாகும்; அது நித்திய வாழ்விற்காக ஆன்மாக்களைப் போஷించும் பரலோக உணவாகும்.

168. திடீரென்றழைக்கப்படும் இந்தத் தோன்றும் வானம் இருப்பது போல, அதற்கு மேலே ஒளியால் பிரகாசிக்கும் மற்றொரு வானம் உள்ளது, அது மாம்சக் கண்ணுக்குத் தெரியாதது, அங்கு தேவதூதர்களின் திரள் வசிக்கிறது. கைகளால் செய்யப்படாத ஒரு கூடாரம் அங்கே இருக்கிறது, அதில் பரிசுத்த தூதர்கள் தங்கள் ஊழியத்தைச் செய்கிறார்கள். இவை அனைத்தும் தெய்வீகமானவை, சொல்லொணாத் திகழ்பவை, மேலும் இக்காலத்திற்குச் சொந்தமானவை அல்ல, மாறாக மற்றொரு உலகத்திற்குச் சொந்தமானவை, அங்கு இரவும் இல்லை, தீய ஆவிகளும் இல்லை, சண்டைச் சச்சரவும் இல்லை. ஆனால், யார் யாராக இருந்தாலும், அனைவருக்கும் அகக்கண்ணால் தெய்வீகமானவற்றைப் பார்க்க அனுமதி இல்லை என்பதால்; ஆகவே, ஒரு திரை போல, விண்வெளி அமைக்கப்பட்டுள்ளது, அதனால் அங்கிருந்து அவர்கள் அனைவரையும் வெறுமனே காணாமல், இதயத்தில் தூய்மையும் மனதில் பரிசுத்தமும் உள்ளவர்களான—அவர்களின் சக நாட்டவர்களையும் சக வீரர்களையும் மட்டுமே காண்பார்கள். மேலும் அந்தத் திரை விலக்கப்படும்போது, நீதிமான்களை என்ன காத்திருக்கிறது என்பது அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்படும்.

169. துயரமிக்க ஆன்மாவோடும் ஒருமுகப்படுத்தப்பட்ட மனதோடும் நீண்ட நேரம் செய்யப்படும் பிரார்த்தனை பரலோகத்திற்கு ஏறிச் செல்கிறது. சமமான நிலத்தில் பாய்ந்து, பரந்த வெளியில் ஓடும் நீர் உயரத்திற்குச் செல்வதில்லை; ஆனால், அதன் ஓட்டத்தைத் தடுக்கும் குழாய்கள் அதை இறுக்கும்போது, அந்த இறுக்கத்தால், அது எந்த அம்பையும் விட வேகமாக மேலே பாய்கிறது: அதுபோலவே, மனித மனம் பெரும் சுதந்திரத்தை அனுபவிக்கும்போது பரந்து சிதறுகிறது; ஆனால் இதயத்தின் மனந்திரும்புதலும் வேதனையும் அதைக் கட்டுப்படுத்தும்போது, இந்த அழகான நெருக்கடியில், அது உயரே எழுந்து, தூய்மையான மற்றும் தீவிரமான ஜெபங்களைக் கடவுளிடம் அனுப்புகிறது. துக்கத்துடன் செலுத்தப்படும் பிரார்த்தனைகள் குறிப்பாகக் கேட்கப்படுகின்றன என்பதை இறைவாக்கினர் சாட்சியப்படுத்துகிறார், அவர் கூறுகிறார்: 'நான் துன்பத்தில் இருந்தபோது, அவரை நோக்கிப் புலம்பினேன், அவர் என்னைக் கேட்டார்' (சங். 119:1). ஆகவே, நமது பாவங்களை நினைவுகூர்வதன் மூலம் நமது மனசாட்சியைத் தூண்டி, நமது ஆன்மாக்களில் துக்கத்தை எழுப்புவோம், அப்போதுதான் நமது ஜெபங்கள் கேட்கத் தகுந்தவையாக—விழிப்புடனும், எச்சரிக்கையுடனும், தங்கள் கூக்குரல்களால் வானத்தை அடையக்கூடியவையாக—இருக்கும். மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, அதைத் தன்பால் மீண்டும் திருப்பும் வேதனையான மனவேதனை மற்றும் துக்க உணர்வைப் போல, சோம்பலையும் மந்தத்தையும் நம்மிடமிருந்து திறம்பட அகற்ற வேறு எதுவும் இல்லை. இவ்வாறு துயரப்பட்டு ஜெபிப்பவர், ஜெபத்திற்குப் பிறகு, தங்கள் ஆன்மாவில் பெரும் ஆறுதலைப் பொழிய முடியும். மேகங்கள் கூடி முதலில் வானத்தை மங்கலாக்குவது போல, ஆனால் அவற்றிலிருந்து மழை பெய்து, மேகங்கள் தங்களின் உள்ளே சேர்ந்துள்ள நீராவியை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக இழக்கும்போது, வானம் மீண்டும் தெளிவாகவும் பிரகாசமாகவும் மாறுவது போல: அதுபோலவே ஆன்மாவின் துயரமும், உள்ளுக்குள் அடக்கப்பட்டிருக்கும்போது, நமது எண்ணங்களை இருள்மூட்டுகிறது; ஆனால் அது பிரார்த்தனை வார்த்தைகள் மூலம் கண்ணீரில் தன்னைத் தீர்த்துக்கொண்டு வெளிவரும்போது, அது ஆன்மாவிற்கு பெரும் தெளிவைக் கொண்டுவருகிறது, மேலும் பிரார்த்தனை செய்பவரின் மனதில், ஒரு ஒளிக்கீற்றென, கடவுளின் உதவி என்ற எண்ணத்தைக் கொண்டுவருகிறது.

170. கவனச்சிதறல் இல்லாமல் பிரார்த்தனை செய்ய விரும்புகிறீர்களா? – உங்கள் பிரார்த்தனை உங்கள் ஆன்மாவின் ஆழத்திலிருந்து எழுவதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். ஆழமாக வேரூன்றிய மரங்கள், ஆயிரம் முறை காற்றால் அடிக்கப்பட்டாலும், உடைந்து போவதில்லை, வேரூக்கப்படுவதும் இல்லை; ஏனெனில் அவற்றின் வேர்கள் பூமியின் ஆழத்தில் உறுதியாகப் பதிந்திருக்கும். அதுபோலவே, ஆன்மாவின் ஆழத்திலிருந்து எழும் பிரார்த்தனைகள், பாதுகாப்பாக வேரூன்றி, மேலே நோக்கிச் செல்கின்றன, மேலும் எந்த சிந்தனைக் குழப்பமும் அவற்றைத் திசை திருப்ப முடியாது. இறைவாக்கினர் தன்னைப் பற்றிப் பேசும்போது, இதற்கு ஒரு உதாரணத்தை நமக்குத் தருகிறார்: 'ஆழத்திலிருந்து உம்மிடம் கூப்பிடுகிறேன், ஆண்டவரே' (திபா. 129:1).

171. வெற்றியாளர்களின் ஆயுதக் கிடங்கை நான் ஆராய்ந்தேன், எந்த ஆயுதம் அதை எடுப்பவனுக்கு தீர்க்கமான வெற்றியைத் தருகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றேன். 'அங்கு பல ஆயுதங்கள் என் பார்வைக்குத் தெரிந்தன,' அவற்றில் ஒவ்வொன்றின் மூலமும் ஒரு பெரும் வெற்றியை அடைய முடியும். முதலாவதாக, நான் தூய நோன்பைக் கண்டேன்—அது அதன் கூர்மையை ஒருபோதும் இழக்காத வாள். பின்னர் நான் கற்பு, தூய்மை மற்றும் பரிசுத்தத்தைக் கண்டேன்—அது தீயோரின் இதயத்தைத் துளைக்கும் கூர்மையான அம்புகளை விடும் வில். வெள்ளியையும் எல்லா உலகப் பொருட்களையும் இகழும் வறுமையையும் நான் கண்டேன் – இது சாத்தானின் சூழ்ச்சிப் பாணங்கள் இதயத்தை அடையாமல் தடுக்கும் கவசம். அங்கே நான் கண்டேன் கன்னித்தன்மை, தூய்மை மற்றும் பரிசுத்தத்தை – இந்தக் கவசம்; மற்றும் அமைதியை – இந்த உறுதியான ஈட்டி, இதைக் கண்டு சாத்தான் நடுங்கி ஓடிவிடுகிறான். நான் விழிப்புணர்வைக் கண்டேன் – இந்தக் கவசம்; ஜெபத்தைக் கண்டேன் – இந்தத் தகடுகளை; மற்றும் நீதியையும் கண்டேன் – இந்த இலகுவான போர்க்கோலம். – ஆனால், நான் இந்த ஆயுதங்கள் அனைத்தையும் ஆராய்ந்து, அவற்றில் எது மிகவும் வலிமையானது என்று சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தபோது, நான் பணிவின் கோட்டையைக் கண்டேன், அதைவிட வலிமையானது எதுவும் இல்லை என்பதைக் கண்டறிந்தேன்; ஏனெனில் எந்த எதிரி ஆயுதமும் அதைத் துளைக்க முடியாது, மேலும் தீயவன் அதைக் கைப்பற்ற சக்தியற்றவன். ஆகவே, நீங்கள் நடத்தும் போரில் வெற்றிபெற விரும்பினால், பணிவின் கோட்டையின் பின்னால் புகலிடம் தேடுங்கள்; அங்கே தஞ்சம் புகுங்கள், இந்தப் பாதுகாப்பை விட்டுவிடாதீர்கள் – அப்போதுதான் வேட்டையாடுபவன் உங்களைப் பிடித்துவிட மாட்டான்; உங்கள் மற்ற ஆயுதங்களை முற்றிலும் நம்ப வேண்டாம், இல்லையெனில் தீயவன் உங்களை வீழ்த்திவிடுவான்.

7. துறவிகளுக்கு அறிவுரை

1. துறவறையின் ஆரம்பம் கடவுளுக்குப் பயப்படுதலாகும்; ஏனெனில் கடவுளுக்குப் பயப்படாத துறவி, கடவுளின் ராஜ்யத்தின் வாசல்களுக்கு வெளியே தன்னைக் காண்பான். ஒரு துறவிக்கு நல்ல வாழ்வின் ஆரம்பம் கடவுளைப் பற்றிய அறிவாகும்; ஏனெனில் கடவுளைப் பற்றிய அறியாமை துறவியின் ஆன்மாவை இருள்மூட்டும்.

2. ஒரு துறவியின் நல்ல பாரம்பரியம் தூய்மையும் புனிதத்துவமும் ஆகும்; ஆனால் இவையற்ற ஒரு துறவி, முன்னோர்களின் பாரம்பரியத்திலிருந்து பறிக்கப்படுகிறார்.

3. ஒரு துறவியின் ஆன்மீக முயற்சி என்பது வேதவசனங்களை ஆராய்வதிலும் தேவனுடைய கற்பனைகளைக் கடைப்பிடிப்பதிலும் அடங்கியுள்ளது; இதில் ஈடுபடாத ஒரு துறவி ஒரு ஆன்மீகப் போராளி அல்ல.

4. ஒரு துறவியின் போஷாக்கு என்பது தேவசித்தத்தைச் செய்வதேயாகும்; ஆனால், இவ்வுலக உணவு ஒரு துறவியைக் கிறிஸ்துவின் சந்நிதிக்குக் கொண்டுவராது, அது 'வயிற்றில் பிரவேசித்து மலத்தொட்டியில் வெளியேறுகிறது' (மத்தேயு 15:17).

5. துறவியின் கால், கண்ணியத்துடன் நடக்கையில், திருச்சபையின் படிக்கட்டுகளில் மிதிக்கட்டும்; ஆனால் அது வீடு வீடாகச் சென்று ஒழுங்கற்ற முறையில் நடக்கக் கூடாது.

6. ஒரு துறவி ஞானிகளிடமிருந்து அறிவுரை தேடட்டும்; அறிவற்றவர்களின் அறிவுரை அவனது இதயத்தில் வேரூன்ற விடாதிருக்கட்டும்.

7. சங்கீதங்கள், கீர்த்தனைகள் மற்றும் ஆவிக்குரிய பாடல்களால் விழிப்புடன் இருப்பவன் இரவு நேரக் கற்பனைகளை விரட்டுகிறான்; ஆனால், தன் நற்செயல்களால் இறுமாந்து உறங்கும் ஒரு துறவி, சிலந்தி வலையை நெசவு செய்கிறான்.

8. ஒரு துணிச்சலான துறவி கிறிஸ்துவின் சிலுவையின் மூலம் சாத்தானின் பொறிகளைத் தவிர்க்கிறான்.

9. பூமியில் நிலைத்து, தாழ்ந்து நடக்கும் ஒரு துறவி, (கட்டளைகளை மீறுவதன் மூலம், வஞ்சகம் மற்றும் சுய இன்பம் வழியாக) எல்லா காரியங்களிலும் சாத்தானின் முறையில் செயல்படுகிறான்.

10. ஒரு துறவியின் எண்ணங்கள் எப்போதும் நற்செயல்களில் ஈடுபட்டிருக்கட்டும். ஒரு துறவியின் ஒழுக்கம் நற்பண்புள்ள எண்ணங்களால் ஆனது. ஒரு துறவியின் விழிப்புத்தன்மை அசுத்தமான எண்ணங்களை அடக்குகிறது.

11. ஒரு துறவியின் வளர்ப்பு என்பது நற்செய்திக்கு இணங்க கனிகளைத் தரும் ஒரு நல்ல ஆன்மாவாகும். அதை வளர்க்கும் துறவியே அதன் கனியை முதலில் சுவைப்பவர்.

12. ஒரு துறவியின் உள்ளே இருக்கும் அழியாத வலிமை என்பது பேராவணின்மை, அது சிலுவையைச் சுமக்கிறது; ஆனால் பணத்தின் மீதான காதல் அவர்களுக்கு அழிவு தருவதாகும், ஏனெனில் அது அவர்களை பரலோக ராஜ்யத்திலிருந்து தடுக்கிறது.

13. ஒரு துறவியின் நல்ல பரிசு பிரம்மச்சரியம், அது எலியா தன் தேரில் அவரை வானத்திற்கு உயர்த்துவது போல அவரை உயர்த்துகிறது. பிரம்மச்சரியத்தின் சக்தி உணவைத் தவிர்ப்பதில் உள்ளது; ஆனால் குடிப்பதில் ஈடுபடும் ஒரு துறவி தன் உடலை அசுத்தப்படுத்துகிறான்.

14. கண்களிலிருந்து வடியும் கண்ணீர், பணிவில் எப்போதும் உயர்ந்து வளரும் வாழ்வின் மரம். இதை அடையும் துறவி நல்ல பலனை அறுவடை செய்வான்.

15. தன் கொடையை எல்லோருக்கும் அறிவிக்கும் துறவி அருவருப்பை உண்டாக்குகிறான் – மேலும் கர்த்தரிடமிருந்து, 'உன் பலனை நீ ஏற்கெனவே பெற்றுக்கொண்டாய்' (மத்தேயு 6:2) என்று கேட்பான். ஆனால் அதைப் பற்றிப் பேச வெட்கப்படும் எவரும், இரகசியமாகச் செய்யப்படுவதை அறிந்த கர்த்தரிடமிருந்து தன் பலனைப் பெறுவார்.

16. 'கடவுளுடையதைக் கடவுளுக்குக்' கொடுக்கும்போது, துறவியே, தற்பெருமை பேசாதே; மாறாக, ஆண்டவரை நோக்கிப் பிரார்த்தித்து, இவ்வாறு சொல்: 'ஆண்டவரே, உமக்குரியதை உம்மிடம் கொண்டுவருகிறேன், உம்மிடத்தில் மட்டுமே என் ஆன்மாவின் மீட்பை நாடுகிறேன்.'

17. தூய்மையான இதயத்துடன் தனது இரவுத் துஆக்களைச் செய்யும் துறவியின் ஜெபத்தைக் கர்த்தர் கேட்கிறார்; பகலில் அவர் அவரைப் பகலைப் போல ஒளிமயமாக்குகிறார், மேலும் நாளுக்கு நாள் அவர் அவரை மேலும் பிரகாசமானவராக வெளிப்படுத்துகிறார்.

18. கர்த்தர் ஒரு துறவியின் பெருமையில் வசதியிருக்கிறதில்லை, ஆனால் அவனது தாழ்மையிலே பரிசுத்த ஆவியானவர் வசிக்கிறார்.

19. துறவியின் மேலங்கி (நெய்தது அல்ல, ஆன்மீகமானது) ஒருபோதும் களங்கப்படக்கூடாது. அத்தகைய துறவி நள்ளிரவில் மணமகனுடன் அரண்மனைக்குள் நுழைவான்.

20. துறவியே, மணமகனைச் சந்திக்க எண்ணெய் தயாராக வைத்திரு; ஏனெனில், விளக்கு பிரகாசமாக எரியும்படி அதில் ஊற்றுவதற்கு உன்னிடம் ஒன்றும் இல்லையென்றால், நீ அறிவற்ற கன்னிகைகளுடன் அரண்மனைக்கு வெளியே நிற்க நேரிடும்.

21. தேவதூதர்களைப் பின்பற்றி, ஒரு துறவியின் வாழ்க்கை பாவங்களை எரித்தொழிப்பதாக இருக்கட்டும்; அது மனந்திரும்பிய ஒருவனுடைய இடைவிடாத பலனாக இருக்க வேண்டும்.

22. துறவியின் வாழ்வில் அவனது எல்லா உறுப்புகளிலும் காமத்தை அடக்கியதற்கான முத்திரை காணப்படட்டும்: முன்னோடியான யோவான்னின் வாழ்க்கை அவனுக்கு ஒரு முன்மாதிரியாகும்.

23. பேய்களின் புயல் துறவிகளிடமிருந்து விலகிச் செல்லட்டும்; தேவதையின் அமைதி அவர்கள் மத்தியில் மகிழட்டும். ஓ துறவியே, பேய்களின் புயல் எழும்போது, உன் எரிச்சலை அடக்கு; ஏனெனில் துறவியின் வாழ்க்கை எப்போதும் சாந்தம் மற்றும் பொறுமையால் ஆடை அணிந்திருக்க வேண்டும்.

24. கடவுள் மீதான ஆர்வத்தின் நெருப்புடன் எரியும் ஒரு துறவி, பிசாசுகளை விரட்டுகிறார்; ஆனால் (பெருமை நிறைந்த) பொறாமையால் இயக்கப்படும், தன் சகோதரனுடன் போட்டியிடும் ஒரு துறவி, சாத்தானைத் தனக்குள்ளே ஈர்க்கிறார்.

25. நீங்கள் கோபமாக இருக்கும்போதே சூரியன் அஸ்தமிக்க விடாதீர்கள், மேலும் உங்கள் எரிச்சலடைந்த தொண்டையிலிருந்து வரும் ஒழுங்கற்ற கூச்சல் உங்கள் சகோதரர்களைக் குழப்ப வேண்டாம்.

26. கீர்த்தனைகளைக் கேட்பதிலிருந்து விலகாதீர்கள், ஏனெனில் இது தேவதூதர்களின் பாடல்; ஆனால் பேய்த்தனமான காட்சிகளின் கூச்சலிலிருந்து தப்பி ஓடுங்கள், ஏனெனில் இது ஒரு பேய்த்தனமான மாயை.

27. கிறிஸ்துவின் சிலுவை எப்போதும் உங்கள் நெற்றியில் இருக்கட்டும், தேவ பயம் உங்கள் இதயத்தில் இருக்கட்டும்.

28. தூய இதயத்துடன் இணைந்த மௌனம், துறவியைப் பரிசுத்த ஆவியானவரின் எண்ணெயால் அபிஷேகம் செய்கிறது.

29. நல்ல குணம் சகோதர அன்பை வளர்க்கிறது மற்றும் சண்டையை விரட்டுகிறது.

30. கர்த்தருடன் ஐக்கியமாயிருக்கிறவன் சாத்தானுக்குத் தன்னை ஒப்புக்கொடுக்கான், திருமண அறையில் அவனுக்கு வெட்கமாவேனென்கிறபடியினாலே.

31. ஒரு துறவியின் வெல்ல முடியாத கவசம் அவன் உதடுகளில் தேவதூதர்களின் பாடல்; ஆனால், மரணம் அவனுக்கு அவர்களுடைய பாடலை விடவும் இனிமையான ஒரு உறக்கம்.

32. ஒரு துறவியின் செல்வம் தன்னிச்சையான வறுமை; அதை அணிந்த துறவி தெய்வீகமானவர். உங்களுக்காக வானத்தில் ஒரு செல்வத்தைச் சேமித்துக்கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில், மகிழ்ச்சியின் யுகங்கள் முடிவற்றவை.

33. உங்கள் மனம் எப்போதும் தெய்வீக வேதங்களில் ஈடுபட்டிருக்கட்டும். உங்கள் கதவு இரும்புப் பூட்டுகளால் அல்ல, மாறாக மூலக்கல் (கர்த்தராகிய இயேசுவின் பெயர், நிதானத்துடன் அறிவிக்கப்படுகிறது) மூலம் பூட்டப்பட்டிருக்கட்டும்.

34. ஜெபத்தின்போது துறவியின் முகம் அற்புதமாக மாறும், மேலும் அவர் அனுபவித்த ஆன்மீக மகிழ்ச்சியின் அறிகுறிகள் துறவிகள் கூட்டமனைத்திற்கும் மகிழ்ச்சியைத் தருகின்றன.

35. தன் பசியை அடக்கிக் கொண்டும், மதுவை விரும்பாமலும் இருக்கும் ஒரு துறவி, ஒரு தேவதை போல ஆகிறான்.

36. ஒரு துறவியின் ஆன்மாவில் ஒளிரும் கன்னித்தன்மை சொல்லொணா அழகாகும்; ஆயினும், அந்த கன்னித்தன்மை களங்கப்படும்போது அவனது முகம் மிகவும் அருவருப்பானதாக மாறுகிறது.

37. ஒரு துறவியின் பாவத்தில் விழுவது மிக மோசமான விஷயம்; நெருப்பு வைக்கோலை எரிப்பது போல, அது அவனுள் இருக்கும் நல்ல அனைத்தையும் அழித்துவிடுகிறது.

38. உலகைத் துறந்த ஒரு துறவி கிறிஸ்துவின் தோழனாக ஆகிறான்; ஆனால் உலகியல் காரியங்களில் சிக்கிக்கொண்டவன் ஆணையாளரான கிறிஸ்துவிற்குப் பிரியமானவன் அல்ல.

39. பண ஆசை இல்லாத ஒரு துறவி பரலோக ராஜ்யத்தின் உண்மையான பிரசங்கி, ஆனால் பேராசையால் பீடிக்கப்பட்டவர் பரிதாபமாக அழிந்து போனவர்.

40. களங்கமற்ற கன்னித்தன்மையுடன் கூடிய பிரம்மச்சரியம், ஒரு இளம் துறவியின் அலங்காரமாகும்.

41. கீழ்ப்படிதல் ஒரு துறவிக்கு ஒரு புதையல்: அதைப் பெறுபவர் கர்த்தரால் கேட்கப்படுவார்.

42. துறவி நற்சொற்களை உச்சரிக்கட்டும், மேலும் தன் உதடுகளால் உன்னதமானவரின் வார்த்தையைப் பேசட்டும்.

43. உலகியல் உடலைத் தாழ்த்தி, பரலோக ஆன்மாவை உயர்த்தும் பொருட்டு, துறவி விருப்பத்துடன் பசியைப் பொறுத்துக்கொள்ளட்டும்.

44. ஒரு துறவி உண்மையையே பேசட்டும், பொய் அவனது உதடுகளிலிருந்து நீங்கட்டும்.

45. கடுமையான வார்த்தைகளைக் கேட்கும்போது, கோபப்படாதீர்கள், மாறாக பணிவாக இருங்கள்; ஏனெனில், சமாதானத்தை ஏற்படுத்துபவராக மாறுவதன் மூலம், நீங்கள் சமாதானத்திற்கான உறுதியான வெகுமதியைப் பெறுவீர்கள், மேலும் நீங்கள் உன்னதமானவரின் குமாரன் என்று அழைக்கப்படுவீர்கள்.

46. காட்டுக் கழுதைகள் சிங்கத்தைப் பயப்படுகின்றன; அவ்வாறே ஒரு துறவியும் காம எண்ணங்களைப் பயப்பட வேண்டும்.

47. நோன்பைத் தவிர உண்பதற்கு அனுமதிக்கும் ஒரு துறவி, தான் வசிக்கும் தூணின் அஸ்திவாரம் அரிக்கப்படுபவனைப் போன்றவன்.

48. சமவெளியில் சுழற்காற்று புழுதியைக் கிளர்ப்பது போல, மடாலயத்திற்குள் காம உணர்வுகளைக் கிளறும் ஒரு பெருமை கொண்ட துறவியும் அப்படியே.

49. பூமியில் ஒரு தேவதூதர் என்பவர், இன்ப இச்சையின் அம்புகளால் பாதிக்கப்படாத ஒரு நல்ல துறவி.

50. பெருமைக்கு அடிபணியாதீர்கள், இல்லையெனில் ஒரு பயங்கரமான வீழ்ச்சியைச் சந்திப்பீர்கள். பவுலின் தாழ்மையைப் பின்பற்றுங்கள், அப்போதுதான் நீங்கள் அவருடன் இணை-வாரிசாக ஆக முடியும்.

51. மோசேவின் சாந்தத்தை உங்கள் முன்மாதிரியாகக் கொள்ளுங்கள், அப்போதுதான் தேவன் உங்கள் கற்பாறை இதயத்தை ஒரு நீர்த்தடாக மாற்ற முடியும், நீங்களும் இதன் நன்மைகளை அனுபவித்து, 'கர்த்தர் என்னை இளைப்பாறுதலின் நீரூற்றுகளில் வழிநடத்தினார்' (சங். 22:2) என்று துதியுடன் அறிவிக்க முடியும்.

52. தாழ்மையின் அற்புதத்தை அறிந்து, அதை உங்களுக்காகத் தேர்ந்தெடுங்கள்; ஏனெனில் அது ஒருவரை விண்ணுலகிற்கு உயர்த்துகிறது. தாழ்மைக்காக உங்களுக்கு ஒரு நல்ல பரிசு வழங்கப்படுகிறது—விண்ணரசு: அதைப் பற்றி மனந்தளர்ந்துவிடாதீர்கள்.

53. ஒரு இளம் துறவி, வீண் பெருமையை இகழ்ந்து, கற்புநெறியில் உறுதியாக இருக்கட்டும். கற்புநெறியால் வளர்க்கப்பட்ட ஒரு துறவி, கடவுளால் பரிசுத்தமாக்கப்பட்ட ஒரு செடிக்குறி.

54. நோன்பு என்பது துறவிக்கு ஒரு கடிவாளம்; இந்தக் கடிவாளத்தை அகற்றிக் கொள்பவன் ஒரு 'கட்டுக்கடங்காத குதிரையாக' மாறுகிறான் (எரே. 5:8). தன் வயிற்றுக்குக் கடிவாளம் இடாத இளம் துறவி, மாம்சக் குற்றத்திலிருந்து தன்னைத் தடுக்க முடியாது.

55. இரவும் பகலும், விழிப்புள்ள துறவி ஜெபத்தில் விடாமுயற்சியுடன் இருக்கிறான்; தன் இதயத்தைத் தட்டி, கண்ணீர் சிந்தி, வானத்திலிருந்து அபிஷேகத் தைலத்தைத் தனக்கு வரவழைக்கிறான்.

56. பூமியில் உள்ள வாழ்வின் மரம் என்பது, இச்சைகள் द्वारा அடிமைப்படுத்தப்படாத மற்றும் தேவதையின் வாழ்க்கையைத் தழுவிக்கொண்ட துறவி.

57. பிசாசுக்கு எதிரான மிகக் கூர்மையான வாள், துறவியின் உதடுகளில் இருக்கும் ஒரு சங்கீதம்.

58. எலிசாவின் வற்றிப்போன மரம் ஆழத்திலிருந்து இரும்பை ஈர்த்தது; அதுபோலவே, துறவியின் உடலும் வற்றிப்போய், ஆழத்திலிருந்து (உணர்ச்சிகளின்) ஆன்மாவை ஈர்க்கிறது. துறவியின் நோன்பு, இன்ப இச்சையின் நீரோட்டங்களை வற்றிவிடுகிறது. துறவிக்கு, நோன்பின் எல்லை மரணம்; அது அவனது இறுதிவரை அவனை விட்டு விலகாமல் இருக்கட்டும்.

59. உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான வாள், ஒரு துறவியின் ஜெபத்தில் உள்ள விழிப்புணர்வு ஆகும். ஒரு துறவியின் ஜெபத்திற்கு வரம்பு இல்லை; எனவே, அவன் எல்லா நேரங்களிலும் இறைவனைப் போற்றட்டும்.

60. கோபத்தின் நாளில் தன் நாக்கை அடக்காத ஒரு துறவிக்கு, தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்துவதும் எளிதல்ல. கோபமடையும் ஒரு துறவி தன் ஆன்மாவையே கொல்கிறான், மேலும் தன் அண்டை வீட்டாரை கூர்மையான அம்புகளால் காயப்படுத்துகிறான்.

61. சோதனை வருவதற்கு முன்பே உங்களை ஆயத்தப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்; இது சோதனையின் போது உங்களைத் திறமையானவராக நிரூபிக்க உதவும்.

62. செல்வத்தைச் சேர்க்காதீர்கள், மாம்சத்தின் இச்சையையும் பூர்த்தி செய்யாதீர்கள்: குறுகிய மற்றும் நெருக்கமான பாதையில் பயனற்ற அனைத்தையும் நீங்கள் ஒதுக்கி வைக்க வேண்டும். பவுலின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றுங்கள், 'கிறிஸ்து இயேசுவை நான் ஆதாயமாக்கிக் கொள்ளும்படி, எல்லாவற்றையும் நஷ்டமாக எண்ணுகிறேன்' (பிலிப்பியர் 3:8). செல்வமும் மாம்சத்தின் இச்சையும் பரலோகத்தின் வாயில்கள் வழியாக உள்ளே அனுமதிக்கப்படாது. ஆகவே, அன்பையும், பேராவியின்மையையும், சுயக்கட்டுப்பாட்டையும் நேசியுங்கள்; அப்போது நீங்கள் அந்த வாயில்களுக்கு வெளியே விடப்பட மாட்டீர்கள்.

63. ஒரு துறவியின் உள்ளத்தில் எரியும் நெருப்பு, குடிப்பழக்கத்தால் மூண்ட காமம். கிறிஸ்து ஒரு என்றும் ஊறும் நீரூற்று; அவரிடமிருந்து இழுத்து, அந்த நாற்றமடிக்கும் நெருப்பை அணைத்திடு.

64. தீய வார்த்தைகளைப் பேசாதே; இல்லையெனில், முட்களை விளைவிக்கும் திராட்சைத் தோட்டமாக நீ மாறிவிடுவாய். உன் அண்டை வீட்டாரிடம் பேசும்போது, கசப்பு இல்லாத தேனை எப்போதும் கொண்டுவரும் தேனீயைப் பின்பற்றி, மிகவும் இனிமையான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்து.

65. ஒரு இலட்சியமற்ற துறவி எண்ணங்களின் புயலால் அலைக்கழிக்கப்படுகிறான்; ஆனால் தன்னை அடக்கிக்கொள்பவன் நற்செய்தியின் வார்த்தைகளால் வலுப்பெறுகிறான். இருப்பினும், ஒரு கவனக்குறைவான துறவி, கம்பு முட்கள் கம்பை நெரிப்பதைப் போல, தன் எண்ணங்களாலேயே நெரிக்கப்படுகிறான்.

66. உங்கள் சகோதரனுக்கு எதிராக உங்கள் இதயத்தில் கடுமையான வார்த்தைகளை வளர்க்காதீர்கள், அப்போதுதான் ஜெபத்தில், 'எங்கள் கடனைத் தள்ளுபடி செய்யும் படியே நாங்களும் எங்கள் கடனாளிகளுக்குத் தள்ளுபடி செய்கிறோம்' என்று உங்களால் கூற முடியும் (மத்தேயு 6:12).

67. ஒரு துறவியின் புகழின் மணிமுடி சமாதானமும் பரிசுத்தமுமே; அவற்றை அடையும் எவரும் 'கர்த்தரைப் பார்ப்பார்கள்' (எபி. 12:14).

68. ஒரு துறவியின் ஞானம், அவர் என்ன உழைப்புகளை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்பதை அறிவதில் இல்லை, மாறாக அவற்றை ஞானத்துடன் மேற்கொள்வதில் உள்ளது. அவ்வாறு இருப்பவர் வார்த்தையால் போதிக்காமல், செயலால் அறிவுறுத்துகிறார்.

69. ஒரு ஞானமுள்ள துறவி, அசுரர்களின் கூட்டத்துடன் போராடும்போது, அவர்களின் அம்புகளால் காயப்படுவதில்லை; கிறிஸ்துவின் சிலுவையால் வலுப்பெற்று, அவர் பாம்பின் தலையை நசுக்குகிறார்.

70. ஒரு துறவியின் மிக விலையுயர்ந்த புதையல், அன்பு எனும் ஒளியால் ஒளிரூட்டப்பட்ட தூய்மை. அதை அடைந்து பாதுகாப்பவன் சந்தேகமின்றி மண அறைக்குள் பிரவேசிப்பான்.

71. உன்னதமானவரின் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடித்து, பிதாக்களின் நியதிகளைப் பேணுங்கள்; அப்பொழுது நீங்கள் பரலோக ராஜ்யத்திற்கு வாரிசாக இருப்பீர்கள்.

72. கவனக்குறைவாகவும், ஆணவம் கொண்டவனுமாகிய துறவி சோதனையிலும் சாத்தானின் வலையிலும் சிக்குவான்; ஆனால் சாந்தகுணம் கொண்டவனுக்கு சமாதானமும், பரிசுத்தத்தின் கிரீடமும் கிடைக்கும்.

73. அளவுக்கு அதிகமாக உண்ணும் துறவி மாயைகளிலும் இரவு நேரக் கற்பனைகளிலும் வீழ்வான்; ஆனால் நோன்பிருக்கும் ஒருவனுக்கு, அவனது படுக்கை களங்கப்படுவதில்லை, அவனது உறக்கம் தொந்தரவற்றதாக இருக்கும்.

74. கடவுளைப் பயந்த ஒரு துறவி தீங்கு விளைவிப்பதை எதுவும் சகித்துக்கொள்ள மாட்டார், ஏனெனில் இறைவன் அத்தகையவரைப் பாதுகாக்கிறார், மேலும் அவர் இறக்கும் நாளில் அவருக்குப் பாவநிவாரணப் பலியளிப்பு இருக்கும்.

75. ஒரு துறவியின் பணிவு பெரிய செயல்களில் அறியப்படுவதில்லை, ஆனால் சோதனைகளில் சோதிக்கப்படுகிறது. துன்பங்களில் ஒரு துறவியின் பொறுமை, உண்மையாகக் கடைப்பிடிக்கப்படும்போது, அவனுக்கு வெட்கமற்ற நம்பிக்கையைத் தருகிறது. மேலும் அவன் தன் இறுதி மூச்சு வரை அதை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளட்டும், ஏனெனில் 'முடிவுபரியந்தம் சகிக்கும்வன் இரட்சிக்கப்படுவான்' (மத்தேயு 10:22). சகிப்புத்தன்மையுடன் இரு, துறவியே; ஏனெனில் துன்பத்தின் காலம் சிறியது, ஆனால் பேரின்பத்தின் யுகங்கள் முடிவற்றவை.

76. துறவியின் பாடல் இடைவிடாததாக இருக்கட்டும்; ஏனெனில் செராபிம்கள் இடைவிடாமல் துதி பாடுகிறார்கள். ஓ, துறவியே, உன்னைத் தாக்கும் சோதனைகளின் சுமையைக் குறைக்க, உன் உதடுகளில் ஒரு ஆன்மீகப் பாடல் இருக்கட்டும்.

77. கீழ்ப்படிதலுள்ள துறவி ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தைரியத்துடன் சிலுவைக்கு முன்பாக நிற்கக்கடவன்; ஏனெனில், மரணத்திற்கு—அதுவும் சிலுவையின் மரணத்திற்கு—கீழ்ப்படிந்த ஆண்டவர் சிலுவையில்தான் இருக்கிறார்.

78. அமைதியாக இருக்கும் உதடுகளிலிருந்து, ஜெபத் தாழ்மையுடன் ஒரு துறவியின் குரல் உண்மையுடன் கடவுளிடம் உயரட்டும்.

79. தன் நாவால் பழிச்சொல் சொல்லாத ஒரு துறவி, பூமியில் ஒரு உண்மையான ஒளி. அவ்வாறு இருந்து, தன் உடலைப் பாவங்களால் அசுத்தப்படுத்தாதவன், கிறிஸ்துவின் நண்பன்.

80. ஒரு துறவியைக் கடவுளின் பயம் பற்றினால், அவன் அசைக்க முடியாத தூணுக்குச் சமமானவன். கடவுளின் பயத்தை அடையாத ஒரு துறவி, தன் எதிரிகளால் எளிதில் சிறைபிடிக்கப்படுவான்.

81. ஒன்றும் இல்லாத ஒரு துறவி பூமியில் ஒரு தூய ஒளி; ஏனெனில், 'பணத்தின் மீதுள்ள காதல் எல்லாத் தீமைகளுக்கும் வேராகும்' (1 தீமோ. 6:10), அது எந்த நல்ல பலனையும் தராது.

82. ஒரு துறவி தன் சகோதரர்களின் மாம்சத்தை அவதூறின் மூலம் தின்பதை விட, இறைச்சி சாப்பிட்டு ஒயின் அருந்துவது மேல்.

83. தங்கம் நெருப்புக் கூடாரத்தில் சோதிக்கப்படுகிறது, அவ்வாறே ஒரு துறவி துறவறவாழ்வோரின் கூட்டத்தில் அறியப்படுகிறான்.

84. எதிரியைத் தோற்கடிக்க, ஒரு துறவி தன் கைகளைக் கடவுளுக்கு அன்புடன் உயர்த்தட்டும்; சிலுவையின் வடிவத்தில் தன் கைகளை உயர்த்தி அமலேக்கைத் தோற்கடித்த மோசேயைப் பின்பற்றட்டும்.

85. தினந்தோறும் சிலுவையில் அறையப்பட்டு மரிக்கும் துறவியின் மீது பரிபூரண கிருபை நிலைத்திருக்கிறது; தேவதூதர்கள் அவன் மீது மகிழ்ச்சி அடைந்து, அவனை பரலோக ராஜ்யத்திற்கு வரவேற்கிறார்கள்.

86. நோன்பு என்பது இச்சைகள் மீதான கடிவாளம், மேலும் இச்சைகள் மீதான அடக்கமே தானதர்மத்துடன் கூடிய ஜெபம்.

87. இறை உணர்வு அற்ற இச்சைகள் கடந்த ஒரு துறவி பனிபோல வெண்மையானவர்; கிறிஸ்துவை மட்டுமே விரும்புகிற அவர், கிருபையின் நாளில் கிறிஸ்து தன்னை எப்படி முடிசூட்டுகிறார் என்பதைக் காண்பார்.

88. கிசுகிசுக்கும் ஒரு துறவி, பல துறவிகளை விரட்டி, தன் நண்பர்களை சிதறடிப்பான். பாம்பு தன் கிசுகிசுப்பின் மூலம் ஈவாவைப் பரதீசிலிருந்து வெளியேற்றியது; கிசுகிசுக்கும் ஒரு துறவியும் அதைப் போன்றவன், ஏனெனில் அவன் தன் அண்டை வீட்டாரின் ஆன்மாவை அழித்து, தன் ஆன்மாவைக் காப்பாற்றுவதில்லை.

89. யார் தன் இதயத்தில் ஞானமாகப் பாடுகிறாரோ, அவர் கடவுளால் கேட்கப்படுவார். துறவியின் ஆன்மா கவனச்சிதறல் இல்லாத கண்ணுடன் கடவுளை நோக்கட்டும்; ஏனெனில், உலகைத் துறந்து கிறிஸ்துவுடன் தன்னை இணைத்துக் கொண்டதால், எல்லா உலகியல் விஷயங்களையும் புறக்கணிப்பது அதற்குப் பொருத்தமானது.

90. ஆவியின் நறுமணத்தால் மணம் வீசும் துறவியின் ஆன்மா, பாம்பின் மீது தனது நாற்றத்தைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது, அதனால் அதில் காமத்தின் அசுத்தத்தை உணராது. – அவ்வாறே, தங்கள் இதயத்தில் தேவ பயத்தை வைத்திருக்கும் எவரும் இன்ப இச்சையின் அசுத்தத்தால் தொடப்பட மாட்டார்கள்.

91. எப்போதும் நேர்மையாகவும் உண்மையாகவும் இருக்க முயலுங்கள், உங்கள் இதயத்தில் ஒன்றை வைத்துக் கொண்டு பேசும்போது வேறொன்றைப் பேசாதீர்கள்; ஏனெனில் இது வஞ்சகம்.

92. உண்மையுள்ளவர்களாக இருங்கள், பொய் சொல்லாதீர்கள், ஏனெனில் பொய்கள் பிசாசிடமிருந்து வருகின்றன.

93. தீமையைத் தீமையால் திருப்பிக் கொடுக்காதீர்கள்; ஆனால், யாராவது உங்களுக்குத் தீங்கு செய்தால், அவர்களை மன்னியுங்கள், அப்போதுதான் கடவுளும் உங்களை மன்னிப்பார்.

94. பழிவாங்கும் உணர்ச்சி உங்களை வாட்டினால், அந்த சகோதருக்காக மனப்பூர்வமாக ஜெபியுங்கள், பழிவாங்கும் உணர்ச்சியானது உங்களை விட்டு நீங்கிவிடும்.

95. பொறாமை என்ற உணர்வை உங்கள் உள்ளத்தில் வளர்க்காதபடி கவனமாக இருங்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் உயிருடன் இருக்கும்போதே சாத்தான் உங்களைப் பட்சித்துவிடுவான்; மாறாக, பாவ அறிக்கை செய்து, அத்தகைய ஆபத்திலிருந்து தப்பிக்க உங்களைக் கடவுளிடம் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள்.

96. யாராவது பாவம் செய்வதைக் கண்டால், அவர்களின் பாவத்தை வெளிப்படுத்தாதீர்கள், அவர்களைக் கண்டிக்காதீர்கள், அவர்கள் மீது வெறுப்பை வளர்க்காதீர்கள், இல்லையெனில் நீங்களும் அதே பாவத்தில் விழ நேரிடும்; மாறாக, 'நான் அவர்களை விட மோசமானவன்; அவர்கள் இன்று பாவம் செய்தாலும், நான் நாளை பாவம் செய்வேன்' என்று சொல்லுங்கள்.

97. பேய்கள் மௌனம், நோன்பு, ஜாக்கிரதை, விரதம், பணிவு, ஜெபம், கண்ணீர் மற்றும் பிற துறவுப் பண்புகளைக் கண்டு அஞ்சுகின்றன என்பதையும் அறிந்துகொள்.

98. கடவுள் உங்களுக்குக் கண்ணீர், மனநொறுங்குதல் மற்றும் பற்றற்ற தன்மையை அருள விரும்பினால், மரணத்தையும் உங்கள் சொந்தக் கல்லறையையும் தொடர்ந்து உங்களுக்கு நினைவூட்டிக் கொள்ளுங்கள்.

99. நீங்கள் சாத்தானால் ஏமாற்றப்பட்டு, சிறியதோ பெரியதோ ஒரு பாவத்தில் விழுந்தால், நம்பிக்கையிழந்துவிடாதீர்கள் அல்லது உங்களை அழிவுக்குத் தள்ளாதீர்கள், மாறாக அறிக்கையிடல் மற்றும் மனந்திரும்புதலுக்குச் செல்லுங்கள், கடவுள் உங்களைப் புறக்கணிக்க மாட்டார்.

100. நகரங்களுக்குச் செல்வதில் இன்பம் காணாதீர்கள்; ஏனெனில், பாவம் என்னவென்று நீங்கள் காணாவிட்டால், நீங்கள் தூய்மையாக இருப்பீர்கள்.

101. போதை அடையும் வரை ஒயின் அருந்தாதீர்கள்; இல்லையெனில், உங்கள் இதயம் இன்பங்களைத் தொடர்ந்து ஓடும்.

102. ஒரு நாளைக்கு இரண்டு வேளை சாப்பிடாதீர்கள், இல்லையெனில் உங்கள் உடல் கரடுமுரடாகி, அதனுடன் உங்கள் இச்சைகள் வலுப்பெறும்.

103. அதிகமாகத் தூங்காதீர்கள், ஆனால் 'ஒரு பொறியிலிருந்து பறவை தப்புவது போல' (நீதிமொழிகள் 6:5) நீங்கள் தப்பிக்க, இடைவிடாமல் கடவுளின் உதவியைத் தேடுங்கள்.

104. அதிகமாகப் பேசாதீர்கள், பொய்க்குள் சிக்கிக்கொள்ள நேரிடும்.

105. உங்கள் தேவைகளுக்கு அப்பால் எதையும் உங்களுக்காகச் சேர்க்காதீர்கள், உங்கள் வசதிக்கு ஏற்றவாறு வாழுங்கள்.

106. மௌனமாக இருங்கள், உங்கள் வேலைகளைப் பார்த்துச் செல்லுங்கள்.

107. உங்கள் நாவையும் உங்கள் வயிற்றையும் உங்கள் முழு வலிமையுடனும் கட்டுப்படுத்துங்கள்.

108. ஞானத்தில் தாழ்மையுடன் இருங்கள்; அறியாமையும் கல்வியறிவற்றவர் போல நடந்துகொள்ளுங்கள்.

109. அனைவரிடமும் மென்மையாக நடந்துகொள்ளுங்கள்.

110. பேச்சு மற்றும் சிரிப்பில் அதிக தீங்கு உள்ளது; ஒரு புத்திசாலி மனிதன் மௌனத்தைக் கடைப்பிடிக்கிறான்.

111. எப்போதும் மரணத்தை உங்கள் கண்முன் வைத்திருங்கள், அப்போதுதான் விருப்பம் உங்களை ஒருபோதும் வீழ்ச்சியடையச் செய்யாது.

112. மாலை மற்றும் காலையில், உங்கள் நேரத்தை எப்படிச் செலவழித்தீர்கள் என்பதைப் பார்க்க உங்களை நீங்களே ஆராய்ந்து பாருங்கள்; ஆனால் இது முயற்சி (தொடர்ச்சியான சுய-கவனம் மற்றும் உங்கள் இதயத்தைக் கண்காணித்தல்) இல்லாமல் செய்ய முடியாது.

113. உங்கள் செய்கைகளுக்கெல்லாம் கணக்குக் கொடுக்க வேண்டியவர் போல, தேவனைப் பயப்படுங்கள்.

114. ஒவ்வொரு நாளும் உங்களைக் கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்: எந்தப் பேராவலை நீங்கள் வென்றுள்ளீர்கள்?

115. நியாயத்தீர்ப்பு உண்டு என்று நம்புகிறவன் யாரையும் தீர்ப்பிடாமல், மிகச் சிறிய மற்றும் அற்பமான தீமையிலிருந்தும் கூட தன்னைக் காத்துப் பாதுகாக்கிறான்.

116. தன் உடல் மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பப்படும் என்று நம்புகிறவன், அதை அசுத்தத்திலிருந்து தூய்மைப்படுத்தக் கவனமாக இருக்கிறான்.

117. கடவுள் பயத்தில் உங்களை நிலைநிறுத்திய பிறகு, நீங்கள் செய்ய வேண்டிய அனைத்தையும் காத்து நிறைவேற்றுங்கள் – உங்கள் மனசாட்சியின் உந்துதல்களைப் புறக்கணிக்காதீர்கள்; ஆனால் அதற்குக் கவனமாக இருங்கள், அதனால் அதுவும் உங்கள் பாதுகாவலனாக இருந்து, நீங்கள் எதில் விழுகிறீர்கள் என்பதை உடனடியாகக் காட்டி, உங்களை ஒருபோதும் கைவிடாமலும், உங்கள் எதிரிகளின் கைகளில் விழ அனுமதிக்காமலும் இருக்கும்.

118. ஒரு துறவியின் மனம் தனது சொந்த விருப்பத்திலிருந்து விலகி இறைவனை நோக்கித் திரும்பத் தொடங்கும் போது, முதலில் அவனுக்கு மனச்சோர்வுத் தாக்குகிறது என்பதை அறிந்துகொள். பின்வருவன அத்தகைய மனச்சோர்வைப் போக்க உதவுகின்றன: பிரார்த்தனை மற்றும் இறைவனைப் பற்றிய இடைவிடாத தியானம்; இந்தத் தியானம் சுயக்கட்டுப்பாட்டால் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது, மேலும் சுயக்கட்டுப்பாடு உடல் உழைப்பால் பாதுகாக்கப்படுகிறது. அத்தகையதே 'ஜீவனுக்கு வழிவகுக்கும்' குறுகிய வாசல் (மத்தேயு 7:14).

119. நீங்கள் உண்மையாகவே ஆண்டவரை நேசித்து, வரவிருக்கும் இராச்சியத்தை அடையப் பாடுபட்டு, உங்கள் சொந்தப் பாவங்களுக்காக உழைப்பதாக உறுதி பூண்டுள்ளீர்கள் என்றால், இந்த உலகத்தை விட்டு நீங்கள் வெளியேறும் வேளையில் உங்களை எதிர்பார்க்கும் நியாயத்தீர்ப்பையும் நித்திய வேதனையையும் நினைத்து அஞ்சிக் கொள்ளுங்கள்.

120. பணத்தோடும், உடைமைகளோடும், உங்கள் பெற்றோரோடும், உலகப் புகழோடும், நண்பர்களோடும், உறவினர்களோடும், சகோதரர்களோடும், உண்மையில் பூமியில் உள்ள எதனோடும் பற்று வைக்காதிருங்கள். இந்த காரியங்களைப் பற்றி எந்தக் கவலையும் அக்கறையும் கொள்ளாதிருங்கள்; மாறாக, எல்லா உறவுகளையும் துண்டித்து, எல்லா கவலையையும் தள்ளிவிட்டு, அவற்றை வெறுத்து—உங்கள் சொந்த மாம்சத்தையும் இவை அனைத்திலிருந்தும் வெறுமையாக்கி—குற்றமற்ற மற்றும் விடாமுயற்சியான இதயத்துடன் கிறிஸ்துவைப் பின்தொடருங்கள், எப்போதும் பரலோகத்தை நோக்கியிருந்து அங்கிருந்து வரும் உதவியை எதிர்பார்த்திருங்கள். ஏனெனில் மரணம் திடீரானது, நியாயத்தீர்ப்பு அருகில் உள்ளது. தயாரற்றவர்களுக்கு ஐயோ!

புனித யோவான் கிளீமாகஸ்

அவரைப் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான குறிப்பு

புனித யோவான்னின் பெற்றோர், அவரது பிறப்பு இடம் மற்றும் சினாய் மலை மடாலயத்தில் அவர் நுழைவதற்கு வழிவகுத்த சூழ்நிலைகள் அறியப்படவில்லை. அவருடைய எழுத்துக்களிலிருந்து அவர் நல்ல கல்வியைப் பெற்றிருந்தார் என்பது தெளிவாகிறது; ஆனால் கடவுளுடன் வாழ வேண்டும் என்ற அவரது ஏக்கம், உலகத்தையும் அதன் மகிமையையும் விட்டுவிட்டு, அந்தக் காலத்தில் ஞானமுள்ள தந்தையர்களால் புகழ்பெற்றிருந்த சீனாய்த் துறவிமடத்திற்குச் செல்லும்படி அவரைத் தூண்டியது. அவர் தனது 16 வயதில் மடாலயத்தில் நுழைந்து, மூப்பர் மார்டிரியோஸின் அறிவுரை மற்றும் வழிகாட்டுதலின் கீழ் தன்னை ஒப்படைத்தார். நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவருக்கு 20 வயதானபோது, அவர் அவரை ஒரு துறவியாகத் தீட்சை பெற்றார். தனது மூப்பரிடம் அவர் காட்டிய கீழ்ப்படிதல் மிகவும் மேலானதாக இருந்தது, அவருக்குத் தனக்கென ஒரு விருப்பம் இல்லாதது போல் தோன்றியது; இருப்பினும், தனது சக துறவிகளிடம் அவர் மிகவும் எளிமையாகவும் பணிவாகவும் நடந்து கொண்டார், யாரிடமும் மேலாதிக்கப் போக்கைக் காட்டவில்லை. தனது மூத்தவருடன் 19 ஆண்டுகள் வாழ்ந்த பிறகு, புனித யோவான் அவரை இழந்து தவித்தார், மேலும் அவரது மரணத்திற்குப் பிறகு, இந்த நோக்கத்திற்காக ஒரு தனிமையான இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து, தனியாக வாழத் தொடங்கினார், மடாலயத்திலிருந்து ஐந்து ஸ்டேடியா தொலைவில் அமைந்த ஃபோலா எனப்படும் இடத்தில் வாழ்ந்தார். இங்கு அவர் 40 ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார். அவரது தனிமையான வாழ்க்கை அமைதியாகப் பாய்ந்தது; அது கடுமையான துறவறத்தைக் கொண்டிருந்தாலும், அவர் அதை எந்த வகையிலும் குறிப்பிடத்தக்கதாகத் தோன்றாமல் மறைத்துக்கொள்ள அறிந்திருந்தார். ஒவ்வொரு சனிக்கிழமை மற்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமையும் அவர் தேவாலயத்தில் இறைவழிபாட்டில் கலந்துகொள்ளவும், கிறிஸ்துவின் திருவருட்சாதனங்களைப் பெறவும் மடாலயத்திற்கு வருவார். பின்னர், புனிதத் தந்தையருடன் உரையாடி, அவர்களின் வழிகாட்டுதலின் அடிப்படையில் தனது மனநிலையை ஆராய்ந்து கொள்வார். அத்தகைய ஒன்றுகூடல்களின் போது, புனித யோவான் அடிக்கடி பேசுவார், இயல்பாகவே, அவரது வார்த்தைகள் மற்றவர்களை விட அதிக எடையைக் கொண்டிருப்பதில் ஆச்சரியமில்லை. இது பணிவானவர்களை மகிழ்வித்தது; ஆனால், குறைந்த பகுத்தறிவு கொண்ட சிலர், அந்த ஞானி பேச்சாளரை வீண் பெருமை கொண்டவராக சந்தேகிக்கத் தொடங்கினர், மேலும் அத்தகைய சந்தேகத்தை அவர்களால் மறைக்க முடியவில்லை. பின்னர், பலவீனர்களைத் தவறான வழியில் வழிநடத்தாமல் இருப்பதற்காக , புனித யோவான் தம்மை முழுமையான மௌன விரதத்திற்கு உட்படுத்திக்கொண்டார், அதை அவர் ஒரு முழு ஆண்டு முழுவதும் கடுமையாகக் கடைப்பிடித்தார்; மேலும், அத்தகைய தவம் செய்யும்படி அவரைக் கட்டாயப்படுத்திய அதே மக்களின் உருக்கமான வேண்டுகோள்களுக்குப் பிறகே அவர் அதைக் கைவிட்டார். நாற்பது ஆண்டுகள் மௌனமாக வாழ்ந்த பிறகு, அனைத்து சகோதரர்களின் ஒருமித்த விருப்பத்தின் பேரில், புனித யோவான் சினாய் மலை மடாலயத்தின் மடாதிபதியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். ஆனால், இந்த ஆன்மீகக் கூட்டத்தை நான்கு ஆண்டுகள் வழிநடத்திய பிறகு, அவர் மீண்டும் தனது தனிமைக்குத் திரும்பினார். கி.பி. 563-ல், தனது 80-வது வயதில் அவர் இறந்தார். தனது பெயரைப் பகிர்ந்துகொண்ட ரெய்ப் ISO-இன் ISO-இன் வேண்டுகோளின் பேரில், புனித யோவான் *தெய்வீக ஏற்றத்திற்கான படிக்கட்டு* (The Ladder of Divine Ascent) என்ற நூலை எழுதினார், அதில், 30 படிகளில், ஆன்மீக முழுமை நோக்கிய ஏற்றத்தின் நிலைகளை விவரிக்கிறார். அவர் 'சொர்க்கப் படிக்கட்டு' நூலுடன் 'ஆட்கொள்ளுநருக்கு ஒரு வார்த்தை' என்ற பகுதியையும் இணைத்தார், அதில் அவர் ஒரு ஆன்மீக மேய்ப்பனின் கடமைகளை விவரிக்கிறார். 'சொர்க்கப் படிக்கட்டு' நூலின் 30 வார்த்தைகளிலிருந்து, பின்வரும் தலைப்புகளின் கீழ் ஒரு தேர்வை நாங்கள் வழங்குகிறோம்:

1. துறவியத்தின் பொதுக் கொள்கைகள்

2. மனந்திரும்புதல்

3. நற்பண்புகள் மற்றும் தீயுணர்வுகள், மற்றும் பொதுவாகப் பின்தோன்றியவற்றுக்கு எதிரான போராட்டத்தைப் பற்றி

4. எட்டு பிரதான உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தில்: (பி) காமம்; (சி) கோபம்; (ஈ) விரக்தி; (எ) ஆணவம்

5. பற்றற்ற தன்மை பற்றி

புனித யோவான் கிளிமாகஸின் துறவறக் கருத்துக்கள்

1. துறவறத்தின் பொதுக் கொள்கைகள்

1. சுயவிருப்பம் பெற்ற அனைவருக்கும் கடவுளே வாழ்வும் மீட்பும்.

2. பொருள் மற்றும் மரண உடலில் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருந்தாலும், தன்னை இறைவனுக்கு அர்ப்பணித்தவன், உருவமற்றவர்களின் வாழ்க்கை மற்றும் நிலையைப் பின்பற்றுகிறான்: – அவன் எல்லா நேரங்களிலும், எல்லா இடங்களிலும் மற்றும் எல்லா செயல்களிலும் இறைவனின் வார்த்தைகள் மற்றும் கட்டளைகளை மட்டுமே கடைப்பிடிக்கிறான், – எப்போதும் தனது புலன்களைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக்கொண்டு, தியாகம் மற்றும் சுய-கண்டனத்தை கடைப்பிடிக்கிறார், – எப்போதும் மரணத்தைப் பற்றித் தியானித்து, தனது ஆன்மாவில் துயரத்தையும் துக்கத்தையும் உணர்கிறார், – உலகத்தால் புகழப்படும் பௌதீகப் பொருட்களிலிருந்து விலகி, பரலோக ஆசீர்வாதங்களைப் பெறுகிறார்.

3. உலக வாழ்க்கையை உண்மையாகவே துறந்த அனைவரும், சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, வரவிருக்கும் தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்காகவோ, அல்லது தங்கள் பாவங்களின் பெருமையினாலோ, அல்லது தேவனுடைய அன்பினாலோ அவ்வாறு செய்திருக்கிறார்கள். இருப்பினும், அவர்களிடம் இந்த நோக்கங்களில் எதுவும் இல்லை என்றால், அவர்கள் உலகத்திலிருந்து விலகியது புத்திசாலித்தனமற்றது. ஆயினும்கூட, நமது நல்ல வழிகாட்டி, அவர்களின் பாதையின் முடிவு என்னவாக இருக்கும் என்பதைக் காணக் காத்திருக்கிறார்.

4. நாம் எகிப்தை விட்டுப் புறப்பட்டு பார்வோனிடமிருந்து தப்பிக்க விரும்பும்போது, நமக்கும் ஒரு மோசே தேவைப்படுகிறார்—அதாவது, கடவுளுக்கு முன்பாகவும், கடவுளின் மூலமாகவும் பரிந்துரையாளர். அவர் நமது செயல்களுக்கும் நடத்தையிற்கும் மத்தியில் நின்று, நமது சார்பாகக் கடவுளிடம் தன் கைகளை உயர்த்துவார். அதன் மூலம், அவருடைய வழிகாட்டுதலால், நாம் பாவக் கடலைக் கடந்து, உணர்ச்சிகளின் அமலேக்கை வெல்ல முடியும்.

5. இன்னும் சரீரத்தில் இருக்கும்போதே பரலோகத்திற்கு ஏற முயற்சிப்பவர்கள் அனைவருக்கும், சுயக்கட்டுப்பாடும் (தன்னை அடக்கி வைப்பது) மற்றும் இடைவிடாத தியாகமும் (விருப்பப்பூர்வமான துறப்புகள்) உண்மையிலேயே அவசியமானவை – குறிப்பாக, துறவின் ஆரம்ப கட்டத்தில், நமது இன்பம் நாடும் இயல்பு தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, நமது கடின இதயம் கடவுளின் அன்பால் இதமாக மாறும் வரை. ஏனெனில், நமது மனமாகிய இந்தக் கொடிய, இன்பம் துடிக்கும் நாய், தூய்மையுடனும் அன்போடும் மாறும் வரை, இந்த முயற்சியில் உழைப்பும்—உண்மையாகவே உழைப்பும்—மற்றும் பெரிய, மறைவான துன்பங்களும் தவிர்க்க முடியாதவை. – இருப்பினும், உணர்ச்சிவசப்படுபவர்களும் பலவீனர்களுமான நீங்கள்! – நாம் மனவலிமையுடன் இருப்போம். நமது பலவீனத்தை கர்த்தராகிய கிறிஸ்துவிடம் அறிக்கை செய்து, அதை ஒரு உறுதியான கையால் சமர்ப்பிப்பது போல, அசைக்க முடியாத விசுவாசத்துடன் அவருக்கு முன்பாக வைப்போம் – அப்பொழுது நிச்சயமாக அவருடைய உதவியைப் பெறுவோம் – நாம் எப்போதும் கனிமையின் ஆழத்திற்கு நம்மைத் தாழ்த்திக் கொண்டால், அது நமது தகுதிக்கு அப்பாற்பட்டதாகக் கூட இருக்கும்.

6. இந்த முயற்சியை மேற்கொள்பவர்கள், ஒரு உறுதியான அடித்தளத்தை அமைப்பதற்காக, எல்லாவற்றையும் கைவிட வேண்டும், எல்லாவற்றையும் இகழ வேண்டும், எல்லாவற்றையும் பார்த்து சிரிக்க வேண்டும், எல்லாவற்றையும் ஒதுக்கித் தள்ள வேண்டும். பின்வரும் மூன்று தூண்களைக் கொண்ட அடித்தளம் நல்லது: பகைமை இல்லாமை, நோன்பு மற்றும் தூய்மை.

7. ஒரு உறுதியான தொடக்கம் (தீர்மானம்) சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நமக்குப் பயனளிக்கும், பின்னர் நாம் பலவீனமடைந்தாலும் கூட; ஏனெனில், ஒரு காலத்தில் துணிச்சலாக இருந்த ஆன்மா, பலவீனமடையும்போது, அதன் முந்தைய உற்சாகத்தின் நினைவால், ஒரு கூர்மையான ஆயுதத்தால் காயப்பட்டது போலக் காயப்படுகிறது. சிலர் தளர்ந்து போன நிலையில், இந்த வழியில் தங்களைப் பலமுறை உயர்த்திக் கொண்டுள்ளனர்.

8. ஆன்மா, தனக்குத்தானே துரோகம் செய்து, அந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மற்றும் பெரிதும் விரும்பப்பட்ட உற்சாகத்தை அழிக்கும்போது, அது ஏன் அதை இழந்தது என்பதைக் கவனமாக ஆராயட்டும்; மேலும் அதன் எல்லா உழைப்பையும் அதன் எல்லா உற்சாகத்தையும் அந்தக் காரணத்தின் மீதே செலுத்தட்டும்; ஏனெனில், அது சென்ற அதே வழியாகத் தவிர, முந்தைய உற்சாகத்தை மீண்டும் பெற முடியாது.

9. நமது துறவின் ஆரம்பத்தில், நாம் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி தர்மத்தை கடினம், சுயக்கட்டாயம் மற்றும் துயரத்துடன் கடைப்பிடிக்கிறோம்; ஆனால் நாம் முன்னேறும்போது, அவற்றில் துயரத்தை உணர்வதை நிறுத்திக்கொள்கிறோம், அல்லது அதைச் சற்றே உணர்கிறோம்; மேலும் நமது இறைவனின் சித்தம், நமது மாம்ச இச்சையின் பகுத்தறிவு வெல்லப்பட்டு, ஆர்வத்தின் நெருப்பால் கவரப்பட்டவுடன், அப்போது நாம் அவற்றை எல்லா மகிழ்ச்சியுடனும், விருப்பத்துடனும், தெய்வீக உற்சாகத்துடனும் கடைப்பிடிக்கிறோம்.

10. சாதாரண மக்கள் என்னிடம் கேட்டார்கள்: 'எங்கள் மனைவிகளுடன் வாழ்ந்து, உலகப் பராமரிப்புகளில் சிக்கியிருக்கும் நாங்கள், எப்படி மிகச் சரியான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையை அடைய முடியும்?' – நான் அவர்களுக்குப் பதிலளித்தேன்: 'உங்களால் முடிந்த அனைத்து நன்மைகளையும் செய்யுங்கள்; யாருக்கும் தீங்கு செய்யாதீர்கள், திருடாதீர்கள், யாருக்கும் பொய் சொல்லாதீர்கள், யாருக்கும் முன்பாகப் பெருமையடிக்காதீர்கள், யார் மீதும் வெறுப்பு கொள்ளாதீர்கள், திருச்சபைக் கூட்டங்களைப் புறக்கணிக்காதீர்கள், தேவையുള്ളவர்களிடம் இரக்கமாக இருங்கள், யாரையும் வழிதவறச் செய்யாதீர்கள், மற்றவர்களின் மரியாதையை மீறாதீர்கள், மேலும் உங்கள் மனைவிகளிடம் உண்மையுள்ளவர்களாக இருங்கள். – நீங்கள் இவற்றைச் செய்தால், நீங்கள் பரலோக ராஜ்யத்திலிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்க மாட்டீர்கள்.

11. இந்த மாட்சிமையான முயற்சியை நாம் மகிழ்ச்சியுடனும் தைரியத்துடனும் மேற்கொள்வோம். நமது எதிரிகளை நாம் அஞ்ச வேண்டாம்; ஏனெனில், அவர்கள் தங்களுக்குத் தாங்களே கண்ணுக்குத் தெரியாதவர்களாக இருந்தாலும், நமது ஆன்மாவின் முகத்தைப் பார்க்கிறார்கள் – மேலும், அது பயத்தால் மாறியிருப்பதை அவர்கள் கவனிக்கும்போது, நாம் திகில் அடைந்திருப்பதைக் கண்டு, நம்மீது இன்னும் கொடூரமாகத் தாக்குவதற்குத் தங்களை ஆயத்தப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். ஆகவே, நாம் அவர்களுக்கு எதிராகத் துணிச்சலுடன் நம்மை ஆயுதபாணிகளாக்கிக் கொள்வோம்; ஏனெனில், ஒரு துணிச்சல் மிக்க வீரனுடன் யாராலும் போட்டியிட முடியாது.

12. கிறிஸ்துவிற்கு உண்மையாக சேவை செய்ய விரும்புகிறவர்கள், முதன்மையாக, தங்களின் ஆன்மீகத் தந்தையர்களின் உதவியுடனும், தங்களின் சொந்த பகுத்தறிவுடனும், தங்களுக்குப் பொருத்தமான இடங்களையும், வாழ்க்கை முறைகளையும், பாதைகளையும், போதனை வடிவங்களையும் தேர்ந்தெடுப்பதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும்; ஏனெனில், கூட்டு வாழ்க்கை அனைவருக்கும் பயனுள்ளது அல்ல, அமைதி வாழ்க்கைக்கும் அனைவரும் பொருத்தமானவர்கள் அல்லர். ஒவ்வொரு நபரும் தங்களின் சொந்த குணங்களுக்கு எந்தப் பாதை பொருந்துகிறது என்பதைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

13. முழுத் துறவற வாழ்க்கையும் மூன்று முக்கிய அமைப்பு முறைகள் மற்றும் தவ வாழ்க்கை முறைகளைக் கொண்டது: ஒன்று, தனித்துத் தவமிருத்தல் மற்றும் மடாலயத்தில் வாழ்வது; அல்லது, ஒருவருடன் அல்லது அதிகபட்சம் இருவருடன் மௌனமாக வாழ்வது; அல்லது, இறுதியாக, ஒரு சபை வாழ்வில் பொறுமையுடன் வசிப்பது.

14. கர்த்தரை உண்மையாக நேசித்த எவரும், வரவிருக்கும் ராஜ்யத்தை உண்மையாக விரும்புகிறவரும் தேடுகிறவரும், தங்கள் பாவங்களுக்காக உண்மையான துக்கம் கொண்ட எவரும், நியாயத்தீர்ப்பு மற்றும் நித்திய வேதனையின் நினைவைத் தங்களுக்குள் உண்மையாகப் பதித்த எவரும், இந்த வாழ்வின் முடிவை உண்மையாகப் பயப்படுகிறவரும், இனிமேல் எந்தப் பௌதிகப் பொருளையும் நேசிக்க மாட்டார்; உடைமைகள் மற்றும் சேர்க்கைகளைப் பற்றியோ, இந்த உலகின் மகிமையையும் மரியாதையையும் பற்றியோ, அல்லது பூமியில் உள்ள எதைப் பற்றியும் இனிமேல் கவலைப்பட மாட்டார்; ஆனால், அத்தகைய கவலைகள் அனைத்தையும் தள்ளிவிட்டு, தன் உடலைக் கூட வெறுக்கத் தொடங்கி, கவலைகளிலிருந்தும் சோம்பலிலிருந்தும் விடுபட்டு நிர்வாணமாகக் கிறிஸ்துவைப் பின்தொடர்வார்; அவர் இடைவிடாமல் பரலோகத்தை நோக்கியும், அங்கிருந்து வரும் உதவியை எதிர்பார்த்தும் கொண்டிருப்பார், 'என் ஆத்துமா உம்மைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறது' என்று சொன்ன புனிதரின் வார்த்தைகளுக்கு இணங்க. (திபா. 62:9), மற்றும் எப்போதும் நினைவுகூரத்தக்க மற்றொருவரின் வார்த்தைகளில்: 'உம்மைப் பின்தொடர்வதில் நான் சோர்வடையவில்லை, மனிதரின் ஓய்வு நாளையும் நான் விரும்பவில்லை, ஆண்டவரே' (எரே. 17:16).

15. நாம் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, மீண்டும் அதே காரியங்களில் ஈடுபடுவது வெட்கக்கேடு. திரும்பிச் செல்வதும், தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்குள் நடத்தப்படாமல் இருப்பதும் என்பது இதுவே.

16. கிட்டத்தட்ட எல்லா கட்டளைகளையும் நிறைவேற்றிய அந்த இளைஞனிடம் ஆண்டவர் சொன்னதைக் கேளுங்கள்: 'உனக்கு இன்னும் ஒன்று குறைகிறது: உன் உடைமைகளை விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடு, பின்பு நீ என்னுடன் சேர்ந்து பரலோகத்தில் பங்குபெறலாம்' (லூக்கா 18:22, மத்தேயு 19:21).

17. நாம் குறுகிய பாதையில் நடப்பதாக நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, உண்மையில் அகலமான மற்றும் விசாலமான பாதைக்குச் சென்றுவிடாமல் கவனமாக இருக்க வேண்டும். இறுக்கமான பாதையின் உண்மையான விளக்கம் இது: மாம்சத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல், இரவு முழுவதும் ஜெபத்தில் நிற்கிறது, மிதமான அளவில் தண்ணீர் அருந்துதல், சிறிதளவு ரொட்டி, அவமானம், நிந்தனைகள், ஏளனம், தகாத வார்த்தைகள் ஆகியவற்றின் சுத்திகரிக்கும் பானம், தன் சொந்த விருப்பத்தை அடக்குதல், தாக்குதல்களைப் பொறுத்துக்கொள்வது, அவமதிப்பின் முகத்தில் முணுமுணுக்காமல் இருப்பது, கடுமையான துன்பங்களைச் சுமப்பது – அதனால் தவறு செய்யப்படும்போது தைரியமாகப் பொறுத்துக்கொள்ளவும், அவதூறு செய்யப்படும்போது கோபப்படாமல் இருக்கவும், கண்டிக்கப்படும்போது சினம் கொள்ளாமல் இருக்கவும், அவமானப்படுத்தப்படும்போது பணிவாக இருக்கவும் முடியும். இங்கு காட்டப்பட்டுள்ள பாதையின் வழிகளில் நடப்பவர்கள் பாக்கியவான்கள், ஏனெனில் 'பரலோக ராஜ்யம் அவர்களுடையது' (மத்தேயு 5:3–12).

18. எந்தவொரு பொருளுக்கும் தங்களுக்குப் பற்று இல்லை என்று நினைப்பவர், ஆனால் அது பறிக்கப்படும்போது மனதிற்குள் துயரப்படுபவர், தங்களைத் தாங்களே ஏமாற்றிக் கொள்கிறார்கள்.

19. இந்தப் புகலிடம் (உலகைத் துறத்தல்) இரட்சிப்புக்கும் துரதிர்ஷ்டத்திற்கும் காரணமாகும்; மனமென்னும் இந்தக் கடலைக் கடந்து செல்பவர்களுக்கு இது அறியப்பட்டதே. ஆனால், பாதாளத்திலிருந்து மீட்கப்பட்டவர்கள், அந்தப் புகலிடத்திலேயே மூழ்கி இறப்பது ஒரு பரிதாபகரமான காட்சியாகும்.

20. உலகத்திலிருந்து விலகிய பிறகு, அதைத் தொடாதீர்கள்; ஏனெனில் இச்சைகள் விரைவாகத் திரும்பிவிடும்.

21. ஒரு சாட்டையடியிலிருந்து விழுவது போன்ற வாய்ப்பை உங்களுக்கு வழங்கும் இடங்களிலிருந்து தப்பி ஓடுங்கள்; ஏனெனில், நாம் தடைசெய்யப்பட்ட பழத்தைக் காணாதபோது, அதை அவ்வளவு வலிமையாக விரும்புவதில்லை.

22. நாம் லாத்தின் வழியைப் பின்பற்ற முயல வேண்டும், அவருடைய மனைவியின் வழியை அல்ல; ஏனெனில், ஆன்மா தான் வந்த இடத்திற்குத் திரும்பிச் சென்றால், தன் வலிமையை இழந்த உப்பு போலாகி, அசைவற்றதாகிவிடும். எகிப்திலிருந்து தப்பி ஓடி, மீண்டும் திரும்பி வரவேண்டாம்; ஏனெனில், மீண்டும் அங்கே திரும்பிய இதயங்கள் யெருசலேமைக் கண்டதில்லை – அதாவது, பற்றற்ற நிலத்தை.

23. உங்கள் பாவங்களின் சுமையை அகற்ற உதவக்கூடியவரும், உதவ விரும்புகிறவரும் உங்கள் தந்தையாக இருக்கட்டும்; அசுத்தத்திலிருந்து உங்களைத் தூய்மைப்படுத்தக்கூடிய மனந்திரும்புதல் உங்கள் தாயாக இருக்கட்டும்; பரலோகத்தைத் தேடுவதில் உங்கள் சக ஊழியராகவும் போட்டியாளராகவும் உங்கள் சகோதரர் இருக்கட்டும்; மரணத்தின் நினைவை உங்கள் பிரிக்க முடியாத துணையாகக் கொள்ளுங்கள்; உங்கள் இதயத்தின் பெருமூச்சுகளே உங்கள் அன்புக்குரிய பிள்ளைகளாகட்டும்; உங்கள் உடலே உங்கள் ஊழியராகட்டும், மேலும் பரலோக சக்திகளை உங்கள் நண்பர்களாக்கிக் கொள்ளுங்கள், ஏனெனில் உங்கள் ஆன்மாவின் பிரிவு நேரத்திலே, அவை உங்கள் நண்பர்களாக இருந்தால் உங்களுக்குப் பயனளிக்கும். 'இவர்கள்' 'கர்த்தரைத் தேடும் சந்ததியினர்' ஆவர் (சங். 23:6).

24. உலகத்திலிருந்து விலகும்போது, ஆறுதலுக்கும் வீண் பெருமைக்கும் இடமில்லாத, தாழ்மையான இடங்களைக் குடியிருப்பதற்கு நாம் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்; இல்லையெனில், நாம் உணர்ச்சியின் அடிப்படையில் செயல்படுகிறோம்.

25. ஒரு கண்ணால் வானத்தையும் மற்றொரு கண்ணால் பூமியையும் பார்ப்பது எவ்வளவு சாத்தியமற்றதோ, அவ்வாறே எண்ணத்திலும் செயலிலும் உலகத்துடன் உள்ள அனைத்துத் தொடர்புகளையும் துண்டித்துக் கொள்ளாத எவரும் ஆன்மீகப் பேரழிவுகளைத் தவிர்ப்பது சாத்தியமற்றது.

26. ஒரு நல்ல, ஒழுக்கமான குணம் அதிக உழைப்பின் மூலமும் முயற்சியின் மூலமும் பெறப்படுகிறது; ஆனால் நீண்ட முயற்சியால் பெறப்பட்டதை ஒரு நொடியில் இழக்க நேரிடலாம்: 'கெட்ட தோழமை நல்லொழுக்கங்களைக் கெடுத்துவிடும்' (1 கொரி. 15:33).

2. மனந்திரும்புதல் பற்றி

1. மனந்திரும்புதல் என்பது ஞானஸ்நானத்தின் புதுப்பித்தல் ஆகும். மனந்திரும்புதல் என்பது மனசாட்சியின் தூய்மைப்படுத்தல் ஆகும். மனந்திரும்புதல் என்பது தன் வாழ்க்கையைச் சீர்திருத்திக்கொள்ள கடவுளுடன் செய்துகொள்ளும் உடன்படிக்கையாகும். மனந்திரும்புதல் என்பது, முந்தைய பாவங்களுக்கு மாறாக, நற்செயல்களைச் செய்வதன் மூலம் ஆண்டவருடன் இணக்கமடைவதாகும். மனந்திரும்புதல் என்பது தன்னைத் தானே கண்டிக்கும் உணர்வாகும், மேலும் இது வெளிப்புறக் கவலைகளிலிருந்து விடுபட்டு, தன்னைப் பற்றிக் கவலைகொள்வதாகும். மனந்திரும்புதல் என்பது நம்பிக்கையின் மகளும், விரக்தியை நிராகரிப்பதும் ஆகும்.

2. சட்டமில்லாத தன்மையின் குழியில் வீழ்ந்த நமக்கு, தாழ்மையின் ஆழத்தில் மூழ்காவிட்டால் அதிலிருந்து வெளியே வர முடியாது.

3. மனந்திரும்புகிறவர்களின் மனநொறுங்குதலுள்ள தாழ்மை இருக்கிறது; தங்கள் பாவத்தில் இன்னும் வீழ்ந்து கொண்டிருப்பவர்களால் அனுபவிக்கப்படும் மனச்சாட்சியின் வேதனை இருக்கிறது; மேலும், கடவுளின் கிரியையின் மூலம் பரிபூரணர்கள் மீது வரும் தாழ்மையின் பேரின்பப் செல்வமும் இருக்கிறது. இரண்டாவது (தாழ்மையின் வகை)யின் அடையாளம் அவமானத்தை முழுமையாகப் பொறுத்துக்கொள்வதாகும். – பழக்கவழக்கங்கள், அவற்றைப் பற்றி அழுகிறவர்களையும் கூட அடிக்கடி கொடுமைப்படுத்துகின்றன. இதற்கு ஆச்சரியப்படாதீர்கள். நமது வீழ்ச்சிகளின் காரணங்களும் முறைகளும் ஆன்மாவுக்கு மங்கலானவையாகவும் முற்றிலும் புரிந்துகொள்ள முடியாதவையாகவும் இருக்கின்றன: சில கவனக்குறைவிலிருந்து எழுகின்றன, சில ஆன்மீக ஒழுக்கத்தை புறக்கணிப்பதால் எழுகின்றன, மேலும் சில கடவுள் முகத்தைத் திருப்பிக்கொள்வதால் எழுகின்றன. இருப்பினும், யாரோ ஒருவர் என்னிடம் கூறினார், நமது குடும்ப விவகாரங்கள் காரணமாக ஏற்படும் வீழ்ச்சிகளிலிருந்து, நாம் விரைவாக மீண்டு வர அனுமதிக்கப்படுகிறோம்; ஏனெனில், நம்மை அவற்றுக்குள் தள்ளுகிறவர், துயர என்ற பேயை நம்மை நீண்ட காலம் பிடித்துக் கொள்ள அனுமதிப்பதில்லை.

4. ஒரு காயம் புதிதாகவும் பச்சையாகவும் இருக்கும்போது, அது எளிதில் குணமாகிறது; ஆனால் நாள்பட்ட காயங்கள், அதாவது புறக்கணிக்கப்பட்டு அழுகிப் போக அனுமதிக்கப்பட்ட காயங்கள், எளிதில் குணமாகாது, மேலும் அவை குணமடைய அதிக உழைப்பு, வெட்டுதல், மருந்து போடுதல் மற்றும் சுட்டுக் காயவைத்தல் போன்றவை தேவைப்படுகின்றன. காலப்போக்கில் பல காயங்கள் குணப்படுத்த முடியாததாகிவிடுகின்றன, ஆனால் 'தேவன் உடையவர் என்னும் பேராலயத்திலே சகலமும் கூடும்' (மத். 19:26).

5. பாவத்திற்கு முன்பு, பேய்கள் கடவுளை மனிதகுலத்தின் மீது அன்பு கொண்டவராக நமக்குக் காட்டுகின்றன, ஆனால் பாவத்திற்குப் பிறகு அணுக முடியாத கடுமையானவராகக் காட்டுகின்றன.

6. உங்கள் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, உங்கள் மீறலின் முக்கியத்துவமற்ற தன்மையைப் பற்றி, 'நீங்கள் இதைச் செய்யாத வரையில், அது ஒன்றும் இல்லை' என்று உங்களிடம் கிசுகிசுக்கும் எதிரியின் வார்த்தையைக் கேட்காதீர்கள். பல சமயங்களில் சிறிய காணிக்கைகள்கூட நியாயதிபதியின் பெரும் கோபத்தைத் தணித்துள்ளன (மற்றும் அதன் நேர்மாறானதும் உண்மையே).

7. தன் பாவங்களுக்கு மன்னிப்பு கிடைத்ததற்கான உண்மையான உறுதியைத் தேடும் எவரும், அன்றைய தினம் சில நன்மைகளைச் செய்திருந்தாலும், அழுதுவிடாத ஒவ்வொரு நாளையும் இழந்த நாளாகவே கருதுகிறார்.

8. தங்கள் பாவங்களுக்காக அழ வேண்டிய எவரும், 'என் வாழ்வின் முடிவில் (மரண வேளையில்) நான் மன்னிப்பின் வார்த்தையைப் பெறுவேன்' என்ற இத்தகைய நம்பிக்கையால் தங்களைத் தாங்களே ஏமாற்றிக்கொண்டு, இதில் தங்கள் ஆர்வத்தைக் குறைக்க வேண்டாம். அறியப்படாத ஒன்றை உறுதியானதாகக் கருத முடியாது. 'என்னை விடுவிப்பீராக' என்ற உறுதியுடன்; இந்த உறுதியின்றி இங்கிருந்து 'நான் புறப்படுவதற்கு முன்பு இளைப்பாறும்படி' (சங். 38:14). 'கர்த்தருடைய ஆவியானவர் எங்கே இருக்கிறாரோ, அங்கே கட்டுகள் அவிழ்க்கப்படுகின்றன' (2 கொரி. 3:17); எங்கே விலைமதிப்பற்ற தாழ்மை இருக்கிறதோ, அங்கே கட்டுகள் அவிழ்க்கப்படுகின்றன. ஆனால் இந்த இரண்டு விஷயங்களும் இல்லாதவர்கள் தங்களைத் தாங்களே ஏமாற்றிக் கொள்ள வேண்டாம்: அவர்கள் கட்டப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

9. உலகில் வாழ்பவர்கள் மட்டுமே இந்த வெளிப்பாடுகளுக்கு அந்நியராக இருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களில் சிலர், அன்பின் பாதையில் நடந்து, தங்கள் பிரியாவிடை நேரத்தில் இது தங்களுக்கு எவ்வளவு பலனளித்தது என்பதை உணர்வார்கள்.

10. தன்னுக்காக அழுகிறவன் மற்றவனுடைய அழுகையையோ, வீழ்ச்சியையோ, நிந்தனையையோ அறிந்துகொள்ள மாட்டான். – ஒரு மிருகத்தால் காயப்பட்ட நாய், காயத்தின் வலியால் கட்டுப்பாடில்லாமல் அதன் மீது மேலும் கோபம்கொண்டு சீறும்.

11. நமது மனச்சாட்சி தூய்மையாகிவிட்டதனால் அல்லாமல், தீயவற்றால் ஒருவிதமாக அடக்கப்பட்டுவிட்டதனால், அது நம்மைக் கண்டிக்காமல் நின்றுவிட்டதா என்று நாம் சிந்திக்க வேண்டும். ஒரு வீழ்ச்சிக்கு மன்னிப்பின் அடையாளம், தான் கடனாளியாக இருக்கிறேன் என்பதைத் தொடர்ந்து ஒப்புக்கொள்வதே ஆகும்.

12. நாம் அனைவரும், குறிப்பாக வீழ்ந்தவர்களாகிய நாம், கடவுளற்ற ஓரிஜெனின் தீய போதனை நமது இதயங்களுக்குள் நுழைந்துவிடாமல் எச்சரிக்கையாக இருப்போம். அந்த அருவருப்பான போதனை, மனிதர்கள் மீது கடவுளுக்குள்ள அன்பை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக வலியுறுத்தியது, இது இவ்வுலக இன்பங்களைத் தேடுபவர்களுக்கு மிகவும் பிடித்தமானதாகும்.

13. நமது ஆன்மீகப் போராட்டத்தின் தொடக்கத்திலேயே, நமது பாவங்களை நமது நல்ல நியாயாதிபதிக்கு (ஆன்மீகத் தந்தைக்கு) தனிப்பட்ட முறையில் அறிக்கையிடுவோம்; ஆனால் அவர் அவ்வாறு கட்டளையிட்டால், அனைவர் முன்னிலையிலும் அறிக்கையிடுவோம். ஏனெனில், புண்கள் வெளிப்படுத்தப்படும்போது, அவை இதனால் மோசமடையாமல், குணப்படுத்தப்படுகின்றன.

14. பாவ அறிக்கையின் போது, வெளித்தோற்றத்திலும், அக உணர்விலும், எண்ணத்திலும், தண்டனை விதிக்கப்பட்ட குற்றவாளியைப் போல, தலை குனிந்து நில்; முடிந்தால், உன் கண்ணீரால் உன் ஆன்மீகத் தந்தையின் பாதங்களை நனைத்திடு, அவை கிறிஸ்துவின் பாதங்களே என்பது போல.

15. அசுரர்கள் பொதுவாக நம்மை, நமது ஆன்மீகத் தந்தையிடம் நமது பாவங்களை ஒப்புக்கொள்ளவே வேண்டாம் என்றோ, அல்லது நமது பாவங்களுக்கான குற்றத்தை மற்றவர்கள் மீது சுமத்திவிட்டு அவற்றை ஒப்புக்கொள்ளும்படியோ தூண்டுகிறார்கள்.

16. பெருமை என்ற ஆவலால் வழிதவறாதீர்கள், ஆனால் உங்கள் பாவங்களை உங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையிடம் எதையும் மறைக்காமல் அறிக்கையிடுங்கள்; ஏனெனில், சுய-குற்ற உணர்வின்றி, நித்திய அவமானத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படுவது சாத்தியமற்றது. உங்கள் புண்ணை மருத்துவரிடம் திறந்து காட்டுங்கள், அவரிடம் கூறுவதற்கு வெட்கப்படாதீர்கள்: 'பிதாவே, இது என் கொப்புளம், என் புண்; இது வேறு யாராலும் ஏற்படவில்லை, என் சொந்த சோம்பலால் ஏற்பட்டது: இதற்கு வேறு யாரும் காரணம் அல்ல—மனிதனோ, ஆவിയோ, உடலோ, அல்லது வேறு எதனோ அல்ல—என் சொந்த கவனக்குறைவு மட்டுமே'.

17. யோவான் ஸ்நானகன், ஞானஸ்நானத்திற்கு முன்பு தன்னிடம் வந்தவர்களிடம் அறிக்கையைக் கேட்டார்; அது அவனுக்குத் தேவைப்பட்டதால் அல்ல, மாறாக வந்தவர்களின் இரட்சிப்பை நாடினான்.

18. மனந்திரும்புபவர்களுக்கு எரிச்சலால் ஏற்படும் கலக்கத்தை விட அருவருப்பானது வேறு எதுவும் இல்லை, ஏனெனில் மனந்திரும்புதலுக்கு மிகுந்த தாழ்மை தேவைப்படுகிறது, ஆனால் எரிச்சல் என்பது மிகுந்த பெருமையின் அடையாளமாகும்.

19. ஒரு விரிசல் வழியாக வீட்டிற்குள் ஊடுருவும் சூரியக் கதிர், அதற்குள் இருக்கும் அனைத்தையும் ஒளிரச் செய்கிறது, அதனால் காற்றில் மிதக்கும் மிக நுண்ணிய தூசியும் கூட கண்ணுக்குத் தெரிந்துவிடுகிறது: அதேபோல், கர்த்தருடைய பயம் இதயத்திற்குள் நுழையும்போது, அது அதன் பாவங்கள் அனைத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

20. தண்ணீர் எழுத்துக்களைக் கழுவிச் செல்வது போல, கண்ணீரும் பாவங்களைச் சுத்திகரிக்க முடியும்.

21. எப்படி தண்ணீர் இல்லாவிட்டால், எழுத்துக்கள் மற்ற வழிகளில் அழிந்துவிடுகின்றனவோ, அப்படியே கண்ணீர் இல்லாத ஆன்மாக்களும் துக்கம், பெருமூச்சு மற்றும் மிகுந்த புலம்பல் மூலம் தங்கள் பாவங்களைத் தூய்மைப்படுத்திப் பரிகரிக்கின்றன.

22. புத்தம் புதிய காயம் விரைவாகக் குணமடைவது போல, அதற்கு நேர்மாறாக, நீண்டகாலமாக உள்ள ஆன்மீகக் காயங்கள் குணப்படுத்தப்படக்கூடியவையாக இருந்தாலும், அவற்றைக் குணப்படுத்துவது கடினம்.

23. இறுதிச் சடங்கிலிருந்து திரும்பியவுடன் திருமணம் ஒன்றில் கலந்துகொள்வது ஒருவனுக்கு அவமானத்திற்குரியது போலவே, தங்கள் பாவங்களுக்காகக் கண்ணீர் சிந்துபவர்கள் இந்தப் பௌதீக உலகில் மக்களிடமிருந்து அமைதி, மரியாதை அல்லது புகழைத் தேடுவது பொருத்தமற்றது.

24. சட்டத்தை மதிக்கும் குடிமக்களின் குடியிருப்புகள், தண்டனை பெற்ற குற்றவாளிகளின் குடியிருப்புகளிலிருந்து வேறுபடுவதைப் போலவே, தங்கள் பாவங்களைக் குறித்து வருந்துபவர்களின் வாழ்க்கை முறையானது, அப்பாவி மக்களின் வாழ்க்கை முறையிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டதாக இருக்க வேண்டும்.

25. ஆன்மாவின் உணர்திறன் அதன் இயல்பான பண்பு; ஆனால் பாவம் இந்த உணர்திறனை மந்தமாக்குகிறது. மனசாட்சி தீமையின் நிறுத்தத்தையோ அல்லது அதன் குறைப்பையோ ஏற்படுத்துகிறது. மனசாட்சியானது, ஞானஸ்நானத்தில் நமக்கு வழங்கப்பட்ட பாதுகாவலர் தேவதையின் குரலின் விளைவாகும். இதனால்தான், ஞானஸ்நானத்தால் ஒளி பெறாதவர்கள், விசுவாசிகளைப் போல தங்கள் தீச்செயல்களுக்காகத் தங்கள் ஆன்மாவில் அவ்வளவாகத் துன்புறவில்லை என்பதை நாம் காண்கிறோம், இருப்பினும் அதற்கான காரணம் முழுமையாகத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

26. தங்கள் பாவங்களின் சுமையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட விரும்பும் எவரும், நகரத்திற்கு வெளியே கல்லறைகளுக்கு அருகே அமர்ந்திருப்பவர்களைப் பின்பற்றட்டும், மேலும் அவர்கள் சூடான மற்றும் தீவிரமான கண்ணீரை வடிக்காமல் இருக்கட்டும், மேலும், அவனும் இயேசு வந்து, தன் இதயத்தின் கடினக்கல்லை உருட்டி நீக்கி, இலசரர் போல நமது மனதை பாவக்கட்டுகளிலிருந்து விடுவித்து, தன் ஊழியர்களாகிய தேவதையரிடம், 'அவனது விருப்பங்களின் கட்டுகளிலிருந்து அவனை அவிழ்த்துவிடுங்கள், அவனைப் போகவிடுங்கள்' என்று கட்டளையிடும் வரை, தன் இதயத்தின் மௌனக் குமுறல்களிலிருந்து ஓயாமல் இருக்கட்டும். (யோவான் 11:44), பற்றற்ற பேரின்பத்தை நோக்கி.

3. நற்பண்புகள் மற்றும் உணர்ச்சிகள் – மற்றும் பிந்தையவற்றுக்கு எதிரான போராட்டம் – பொதுவாக

1. பகுத்தறிவு என்பது எல்லா நேரங்களிலும், எல்லா இடங்களிலும், எல்லா விஷயங்களிலும் தேவனுடைய சித்தத்தைப் பற்றிய உண்மையான புரிதல் ஆகும்; அது இருதயத்தில் தூய்மை உள்ளவர்களிடத்தில் மட்டுமே காணப்படுகிறது.

2. முதன்மைப் பேராசைகளில் முதல் மூன்றை (கர்வம், பண ஆசை, வெறித்தனம்) வென்ற எவரும், அதன் மூலம் கடைசி ஐந்தையும் (விபச்சாரம், கோபம், துக்கம், விரக்தி, பெருமை) வென்றுவிடுகிறார்கள்; ஆனால், முதல் மூன்றை வெல்வதில் அலட்சியம் காட்டுபவர், ஒன்றைக் கூட வெல்ல மாட்டார்.

3. அனைத்து பேயுலகத் தாக்குதல்களும் மூன்று முக்கிய காரணங்களிலிருந்து எழுகின்றன: ஒன்று நமது சொந்த கவனக்குறைவிலிருந்து, அல்லது பெருமையிலிருந்து, அல்லது சாத்தானின் பொறாமையிலிருந்து.

4. எல்லாச் சூழ்நிலைகளிலும், நமது மனசாட்சியை (விசுவாசத்தாலும் கர்த்தருடைய கட்டளைகளாலும் அறிவூட்டப்பட்டதை) தேவனுக்கு ஏற்றவாறு நிலைநிறுத்துவோமாக; மேலும், காற்று எங்கிருந்து வீசுகிறது என்பதை அறிந்து, அதன் வழிகாட்டுதலின்படி நமது பாய்மரங்களை அமைத்துக் கொள்வோமாக.

5. நாம் கடவுளை மகிழ்விக்க முயற்சிக்கும் அனைத்துச் செயல்களிலும், பேய்கள் நமக்காக மூன்று குழிகளைத் தோண்டுகின்றன: முதலாவதாக, அவை நமது நற்செயலைத் தடுக்க முயற்சிக்கின்றன; இரண்டாவதாக, இந்த முதல் முயற்சியில் அவர்கள் தோற்கடிக்கப்படும்போது, செய்யப்பட்ட காரியம் கடவுளுக்கு ஏற்ப இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்த அவர்கள் முயற்சி செய்கிறார்கள்; மேலும் இந்த திட்டத்திலும் அவர்கள் தோல்வியுற்றால், நமது ஆன்மாவில் மெதுவாக ஊர்ந்து வந்து, நாம் கடவுளுக்குப் பிரியமான முறையில் வாழ்கிறோம் என்பது போல நம்மைப் புகழ்கிறார்கள். – முதல் சோதனையை (விடுதலைக்கான) ஆர்வமும் மரணத்தைப் பற்றிய கவலையும் எதிர்க்கின்றன; இரண்டாவதை கீழ்ப்படிதலும் பணிவும் எதிர்க்கின்றன; மூன்றாவதை நிலையான சுய-கண்டனமும் எதிர்க்கிறது. 'தேவனுடைய அக்கினி எங்கள் பரிசுத்தஸ்தலத்தில் பிரவேசிக்கும் வரைக்கும் இந்தப் பிரயாசம் நம்முன் இருக்கிறது' (சங். 78:16). – அப்போது நம்மில் தீய பழக்கங்களின் கொடுமை இருக்காது; 'ஏனெனில் நம் தேவன் அனைத்தையும் அழிக்கும் நெருப்பு' (எபி. 12:29), அது காமத்தின் ஒவ்வொரு எழுச்சியையும், ஒவ்வொரு தீய பழக்கத்தையும், ஒவ்வொரு கடினப்படுத்தலையும் இருளடைக்கலையும், அது வெளிப்புறமாக இருந்தாலும், உட்புறமாக இருந்தாலும், கண்ணுக்குத் தெரியக்கூடியதாக இருந்தாலும், மனதில் உள்ளதாக இருந்தாலும், அழித்துவிடும்.

6. பேய்கள் ஆன்மாவை வென்று மனத்தின் ஒளியை இருளாக்கும்போது, பாவிகளாகிய நம்மில் தெளிந்த கவனமோ, பகுத்தறிவோ, அறிவோ, அல்லது நாணமோ இருக்காது; ஆனால் அவற்றுக்குப் பதிலாகக் கடின இருதயமும், உணர்ச்சியின்மையும், தீர்மானமின்மையும், குருடத்தனமும் இருக்கும்.

7. நன்மையற்ற ஒன்றை நாம் நல்லது என்று கருதும்போது ஆன்மாவின் கொள்ளையடித்தல் நிகழ்கிறது – இது செல்வத்தின் புலப்படாத இழப்பு, ஆன்மாவின் அறியப்படாத சிறைப்பிடிப்பு ஆகும். ஆत्मாவின் 'கொலை' என்பது தீய செயல்களில் இறங்குவதன் மூலம் பகுத்தறிவு மனதைக் கொல்வதாகும் (மரணப் பாவங்களால் கடவுள் பயம், மனசாட்சி மற்றும் ஆன்மீக உணர்திறன் ஆகியவற்றை அடக்குதல்). ஆत्मாவின் 'அழிவு' என்பது அநீதி இழைத்ததைத் தொடர்ந்து விரக்தியில் இறங்குவதாகும்.

8. தங்கள் உணர்ச்சிகளுக்கு அடிமையாகி மனந்திரும்பியவர்கள் தைரியமாக இருக்கட்டும்! ஏனெனில் அவர்கள் ஒவ்வொரு குழியிலும் விழுந்திருந்தாலும், ஒவ்வொரு பொறியிலும் சிக்கியிருந்தாலும், ஒவ்வொரு நோயாலும் பாதிக்கப்பட்டிருந்தாலும்; அவர்கள் குணமடைந்தவுடன் அனைவருக்கும் கலங்கரை விளக்கங்களாகவும் குணப்படுத்துபவர்களாகவும், விளக்குகளாகவும் வழிகாட்டிகளாகவும் இருப்பார்கள்; ஒவ்வொரு நோயின் தன்மையையும் வடிவங்களையும் அறிவித்து, தங்கள் சொந்த அனுபவத்தின் மூலம் விழும் விளிம்பில் உள்ளவர்களைக் காப்பாற்றுவார்கள்.

9. 'அனைவருக்கும்' (தொடக்கநிலையாளர்களுக்கு) மிகச் சிறந்த 'அகரவரிசை' பின்வருமாறு: கீழ்ப்படிதல், நோன்பு, கந்தை, சாம்பல், கண்ணீர், அறிக்கை, மௌனம், பணிவு, விழிப்புணர்வு, தைரியம், குளிர், உழைப்பு, விசுவாசத்திற்காகத் துன்பப்படுதல், அவமானம், மனந்திரும்புதல், மன்னிப்பு, சகோதர அன்பு, சாந்தம், எளிமையான மற்றும் கேள்விக்கிடமற்ற விசுவாசம், உலகியல் காரியங்களில் அலட்சியம், பெற்றோரிடத்தில் தூய வெறுப்பு, பாரபட்சமின்மை, தீய எண்ணமற்ற எளிமை, தன்னிச்சையான தியாகம்.

10. 'அபிவிருத்தி அடைந்தவர்களின்' நிலை மற்றும் பண்புகள்: ஆணவம் இல்லாமை, கோபம் இல்லாமை, நல்ல நம்பிக்கை, மௌனம், பகுத்தறிவு, நியாயத்தீர்ப்பை உறுதியாக நினைத்தல், இரக்கம், விருந்தோம்பல், மிதமான அறிவுரை, இடைவிடாத ஜெபம், மற்றும் பணத்தின் மீதான அன்பு இல்லாமை.

11. 'பூசையில் பரிபூரணமான' ஆன்மாக்களின் எல்லை, நிலை மற்றும் சட்டம் பின்வருமாறு: அஜயமான இதயம், பரிபூரண அன்பு, பணிவின் ஊற்று, மனதின் வெளிப்பாடு, கிறிஸ்துவின் எழுச்சி, இடைவிடாத ஒளி மற்றும் ஜெபம், கடவுளின் ஒளியூட்டலின் பெருக்கம், மரணத்திற்கான ஏக்கம், வாழ்க்கையின் மீதான வெறுப்பு, உடலின் மீதான அருவருப்பு, உலகிற்காக ஜெபித்து மன்றாடுபவர், கடவுளை இரக்கம் காட்டும்படி கட்டாயப்படுத்துவது போல, தேவதூதர்களுடன் இணைந்து செயல்படுபவர், ஞானத்தின் ஆழம், திருவருட்சாதனங்களின் இருப்பிடம், சொல்லொணாத் தரிசனங்களின் கருவூலம், மனிதகுலத்தின் மீட்பர், பேய்களின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்துபவர், உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்துபவர், உடலுக்கு ஆள்பவர், இயற்கையின் ஆட்சியாளர், பாவத்திற்கு அப்பாற்பட்டவர், பற்றற்ற நிலையின் இருப்பிடம், இறைவனது உதவியுடன் இறைவனைப் பின்பற்றுபவர்.

12. நாம் இடைவிடாமல் ஆன்மீகப் புத்தியைப் பேணி, அதைத் தேட வேண்டும்; ஏனெனில் அது தோன்றும்போது, வெளிப்புறப் புலன்கள் ஆன்மாவிற்கு மயக்கும் செல்வாக்கைச் செலுத்துவதை நிறுத்திவிடும்; இதை அறிந்து, ஞானிகளில் ஒருவர் கூறினார்: 'அப்பொழுது நீ தேவன் அருளைக் காண்பாய்' (நீதிமொழிகள் 2:5, 3).

13. துறவற வாழ்க்கை, செயல்கள், வார்த்தைகள், எண்ணங்கள் மற்றும் நடத்தைகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில், இதயத்தின் உந்துதல்களுக்கு ஏற்ப வாழப்பட வேண்டும். இது அப்படி இல்லையென்றால், அது துறவற வாழ்க்கையாக இருக்காது, தேவதையைப் போன்ற வாழ்க்கை என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும்.

14. சிலர், சொல்லப்போனால், இயல்பாகவே சுயக்கட்டுப்பாடு, அல்லது மௌனம், அல்லது தூய்மை, அல்லது அடக்கம், அல்லது பணிவு, அல்லது மென்மை ஆகியவற்றின் பால் ஈர்க்கப்பட்டவர்களாக இருக்கிறார்கள்; ஆனால் மற்றவர்கள், மேற்கூறிய நற்பண்புகளுக்கு முற்றிலும் மாறான இயல்பைக் கொண்டவர்கள், இருப்பினும் அவற்றைக் கடைப்பிடிக்க தங்களைத் தூண்டிக்கொள்கிறார்கள்; சில சமயங்களில் அவர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டாலும், அவர்கள் தங்கள் சொந்த இயல்பையே வெல்பவர்கள் என்பதால், நான் அவர்களை முந்தையவர்களை விட அதிகமாகப் பாராட்டுகிறேன்.

15. துறவிகள் தேவதூதர்களின் ஒளி, அதே சமயம் அவர்கள் எல்லா மக்களுக்கும் ஒளியாக இருக்கிறார்கள்; ஆகையால், அவர்கள் எல்லா விஷயங்களிலும் ஒரு நல்ல முன்மாதிரியாக இருக்க முயற்சி செய்ய வேண்டும், 'எந்த காரியத்திலும் யாருக்கும் இடறல் உண்டாகப்படாமல்' (2 கொரி. 6:3), செயலிலோ வார்த்தையிலோ நடந்துகொள்ள வேண்டும்.

16. திருத்தூதர் மூவரின் உதவியுடன், மூன்று குணநலன்களைக் கொண்டு மூன்று முக்கியப் பாவ உணர்வுகளுக்கு எதிராக நம்மைத் தற்காத்துக் கொள்வோம். நாம் அவ்வாறு செய்யாவிட்டால், எண்ணற்ற துன்பங்களை நம் மீது நாம் வரவழைத்துக் கொள்வோம்.

17. நமது செயல்களால் கடவுள் நம்மில் எழுந்தால், அவருடைய எதிரிகள் சிதறடிக்கப்படுவார்கள்; மேலும் நாம் தரிசனத்தின் மூலம் அவரிடம் நெருங்கினால், 'அவரை வெறுப்பவர்களும்' நம்மை வெறுப்பவர்களும் 'அவருடைய சந்நிதியிலிருந்தும்' நம்மிடமிருந்தும் ஓடிவிடுவார்கள்.

18. ஆகவே, வெறும் வார்த்தைகளை விட, கடின உழைப்பின் மூலம், தெய்வீக சத்தியங்களின் அறிவைக் கற்றுக்கொள்ள நாம் முயற்சி செய்வோம்; ஏனெனில் வெளியேறும் நேரத்தில் நாம் காட்ட வேண்டியது வார்த்தைகளை அல்ல, செயல்களைத்தான்.

19. அறியப்பட்ட இடத்தில் ஒரு புதையல் மறைந்திருக்கிறது என்று கேள்விப்பட்டவர்கள் அதைத் தேடுகிறார்கள், மேலும் அதைக் கடினமாகக் கண்டுபிடித்தவுடன், தாங்கள் கண்டதை கவனமாகப் பாதுகாக்கிறார்கள்; ஆனால் முயற்சி இல்லாமல் செல்வந்தர்களானவர்கள் வீணடிக்க முனைகிறார்கள்.

20. எட்டு பிரதான உணர்ச்சி எண்ணங்களிலிருந்து என்ன பாவங்கள் எழுகின்றன, மேலும் மூன்று பிரதான உணர்ச்சிகளில் ஒவ்வொன்றும் மற்ற ஐந்து உணர்ச்சிகளின் தாய் எது? – விபச்சாரத்தின் தாய் அறியாத்தீண்டல்; மனச்சோர்வின் தாய் வீண் பெருமை; துயரமும் கோபமும் மூன்று பிரதான உணர்ச்சிகளிலிருந்தும் பிறக்கின்றன; மற்றும் கர்வத்தின் தாய் வீண் பெருமை. – எட்டு பிரதான உணர்ச்சிகளிலிருந்து எந்தப் பாவங்கள் எழுகின்றன என்பது பற்றி, நான் இதைச் சொல்கிறேன்: கட்டுப்பாடற்ற உணர்ச்சிகளில் அறிவோ ஒழுங்கோ இல்லை, ஆனால் குழப்பமும் ஒழுங்கீனமுமே உள்ளன.

21. உதாரணமாக, சமயமற்ற சிரிப்பு சில சமயங்களில் காம என்ற அரக்கனிடமிருந்தும்; சில சமயங்களில், ஒரு நபர் வெட்கமின்றி தன்னைத்தானே உள்ளுக்குள் புகழ்ந்து கொள்ளும்போது வரும் வீம்பிலிருந்தும்; மேலும் சில சமயங்களில் நிறைவிலிருந்து சிரிப்பு எழுகிறது.

22. அதீத உறக்கம் சில சமயங்களில் திருப்தியிலிருந்தும்; சில சமயங்களில் விரதமிருப்போர் மகிழ்ச்சியடையும்போது விரதத்திலிருந்தும்; சில சமயங்களில் மனச்சோர்விலிருந்தும், மற்றும் சில சமயங்களில் ஒருவரின் இயல்பிலிருந்தும் ஏற்படுகிறது.

23. பேச்சுத்திறன் சில சமயங்களில் நிறைவிலிருந்து ஏற்படுகிறது, சில சமயங்களில் வீம்பிலிருந்து ஏற்படுகிறது.

24. இறை நிந்தனை என்பது, சாராம்சத்தில், பெருமையின் விளைவாகும்; ஆனால், ஒருவர் தன் அண்டை வீட்டாரை அதே விஷயத்திற்காகக் கண்டிப்பதிலிருந்தோ, அல்லது அசுரர்களின் விரோதப் பொறாமையிலிருந்தோ அது எழுவதும் அசாதாரணமானதல்ல.

25. இதயக் கடினம் சில சமயங்களில் சலிப்பிலிருந்தும், சில சமயங்களில் உணர்ச்சியின்மையிலிருந்தும், சில சமயங்களில் ஒன்றின் மீதான பற்றிலிருந்தும் எழுகிறது. மேலும், பற்றானது, விபச்சாரத்திலிருந்தும், பணப் பற்றிலிருந்தும், பேராவலிலிருந்தும், வீண் பெருமையிலிருந்தும் – மற்றும் பல காரணங்களிலிருந்தும் எழுகிறது.

26. வஞ்சகம் பெருமையும் கோபமும் ஆகிய இரண்டிலிருந்தும் எழுகிறது.

27. பாசாங்குத்தனம் சுயதிருப்தியிலிருந்தும் சுயவிருப்பத்திலிருந்தும் எழுகிறது.

28. இருப்பினும், இவற்றுக்கு எதிரான நற்பண்புகள், இவற்றின் எதிர் குணங்களிலிருந்து பிறக்கின்றன. ஆனால், ஒவ்வொன்றையும் தனித்தனியாக விவாதிக்க எனக்கு நேரம் இல்லாததால், மேலே குறிப்பிடப்பட்ட அனைத்து உணர்ச்சிகளையும் அடக்குவது பணிவுதான் என்று பொதுவாகச் சுருக்கமாகக் கூறுகிறேன்—மேலும், இந்த நற்பண்பைப் பெற்றவர், அனைத்து உணர்ச்சிகளையும் வென்றவர் ஆவார்.

29. நமது மேலதிகாரிகளிடம் நாம் கொள்ளும் பயம், கடவுளுக்குரிய பயத்திற்கு ஒரு உதாரணமாகட்டும்; மேலும், பௌதீக அழகின் மீதான அன்பு, கடவுள் மீதான அன்பிற்கு ஒரு மாதிரியாகட்டும்: ஏனெனில், நமது நற்பண்புகளுக்கு நேர்மாறான செயல்களிலிருந்தும் கூட, அவற்றுக்கு உதாரணங்களை எடுத்துக்கொள்வதை எதுவும் தடுக்காது.

30. கடவுள் உழைப்பில் மட்டும் வெளிப்படுவதில்லை, மாறாக எளிமை மற்றும் பணிவுடன்கூடிய உழைப்பில் வெளிப்படுகிறார். 'தேவனுடைய பெலன் பலவீனத்திலே பரிபூரணப்படுகிறதென்று' (2 கொரி. 12:9) கூறப்பட்டிருந்தாலும், பணிவற்ற ஊழியரைக் கர்த்தர் நிராகரிப்பார்.

31. சில சமயங்களில், நமது பாவங்களிலிருந்து நம்மைத் தூய்மைப்படுத்தவும், சில சமயங்களில் நமது பெருமையை அடக்கவும் நோய் அனுப்பப்படுகிறது.

32. நமது நல்லவும் சர்வ நன்மையுமான எஜமானும் ஆண்டவருமாகியவர், ஒருவர் தனது ஆன்மீக முயற்சிகளில் மிகவும் சோம்பேறியாக இருப்பதைக் கண்டு, ஒரு குறைந்த கடினமான முயற்சியாக, நோயின் மூலம் அவரது உடலைத் தாழ்மையாக்குகிறார்; மேலும் சில சமயங்களில் அதன் மூலம் தீய எண்ணங்களிலிருந்தும் உணர்ச்சிகளிலிருந்தும் ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்துகிறார்.

33. நமக்கு நேரிடும் அனைத்தும், அவை கண்ணுக்குப் புலப்படுபவையாக இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், மூன்று வழிகளில் ஒன்றில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன: ஒன்று நல்ல மனப்பான்மையுடன், அல்லது உணர்ச்சிப்பூர்வமான மனதுடன், அல்லது இவ்விரண்டிற்கும் இடைப்பட்ட மனப்பான்மையுடன். ஒரு நஷ்டத்தைச் சந்தித்த மூன்று சகோதரர்களை நான் கண்டேன்: அவர்களில் ஒருவர் கோபமடைந்தார், மற்றொருவர் கலக்கமின்றி இருந்தார், மூன்றாமவர் அதை மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொண்டார்.

34. ஒரே விதையை நிலத்தில் விதைத்த விவசாயிகளை நான் பார்த்திருக்கிறேன்; இருப்பினும், அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் தத்தமது குறிப்பிட்ட நோக்கம் இருந்தது: ஒருவர் தனது கடன்களைத் தீர்க்க, மற்றொருவர் செல்வந்தராக மாற, மூன்றாமவர் தனது இறைவனுக்குப் பரிசுகளால் மரியாதை செலுத்த; மற்றவர்கள் தங்கள் நல்ல செயல்களுக்காக இந்த வாழ்க்கைப் பாதையில் செல்பவர்களிடமிருந்து பாராட்டைப் பெறுவதையும், அல்லது தங்கள் பொறாமை கொண்ட எதிரியைக் கோபமூட்டுவதையும், அல்லது சோம்பேறித்தனத்திற்காக மக்களிடமிருந்து வரும் நிந்தனையைத் தவிர்ப்பதையும் நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தனர். – இந்த விவசாயிகளால் விதைக்கப்பட்ட விதைகளின் பெயர்கள் இவை: நோன்பு, ஜாக்கிரதை, தர்மம், பல்வேறு சேவைகள், மற்றும் அது போன்றவை. சகோதரர்கள் தாங்களே தங்கள் நோக்கங்களைக் கர்த்தருடைய வெளிச்சத்தில் கவனமாக ஆராய்ந்து பார்க்கட்டும்.

35. எப்படி, ஊற்றுகளிலிருந்து தண்ணீர் எடுக்கும்போது, சில சமயங்களில் நாம் அறியாமல் ஒரு தேரளை தண்ணீருடன் சேர்த்து அள்ளிக்கொள்கிறோமோ; அப்படியே, நற்பண்புகளைப் பயிலும்போது, அவற்றுடன் இரகசியமாகப் பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் ஆசைகளை நாம் நிறைவேற்றுகிறோம். உதாரணமாக – பேராசை உபசரிப்புடன் பின்னிப் பிணைந்துள்ளது; அன்புடன் – விபச்சாரம்; விவேகத்துடன் – அதீத கடுமை (கடுங்கோன்மை); ஞானத்துடன் – வஞ்சகம்; சாந்தத்துடன் – சந்தேகம், மந்தநிலை, சோம்பல், பிறர் பழிசொல்லுதல், சுயவிருப்பம் மற்றும் கீழ்ப்படியாமை; மௌனத்துடன் – போதனையின் ஒடுக்குமுறை; மகிழ்ச்சியுடன் – தற்பெருமை; நம்பிக்கையுடன் – சோம்பல்; மீண்டும் அன்புடன் – கண்டனம்; மௌனத்துடன் – விரக்தியும் சோம்பலும்; தூய்மையுடன் – கசப்பு; பணிவான ஞானத்துடன் – அளவற்ற திமிர்; மேலும் இவை அனைத்தையும் தொடர்ந்து, ஒரு பொதுவான மருந்தாக—அல்லது ஒரு விஷமாக—வீண் பெருமை வருகிறது.

36. கர்த்தரிடம் எதையாவது கேட்டு, நீண்ட காலமாக நமது ஜெபம் கேட்கப்படாதபோது நாம் வருந்த வேண்டாம். எல்லோரும் ஒரு நொடியில் பற்று அற்றவர்களாக மாற வேண்டும் என்று கர்த்தரே விரும்புகிறார் (ஆனால் நமது சொந்த விருப்பத்திலிருந்து அவர் பெரும் தடைகளை எதிர்கொள்கிறார்).

37. கடவுளிடம் ஏதாவது கேட்டுப் பெற்றுக்கொள்ளாத அனைவரும், சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, பின்வரும் காரணங்களில் ஒன்றின் காரணமாகவே அதைப் பெறத் தவறுகிறார்கள்: ஒன்று, அவர்கள் சரியான நேரத்திற்கு முன்பாகக் கேட்பதால்; அல்லது, அவர்கள் தங்கள் அளவை மீறியும், வீண் பெருமையின் காரணமாகவும் கேட்பதால்; அல்லது, அவர்கள் கேட்டதைப் பெற்றிருந்தால், அவர்கள் பெருமையடைந்திருப்பார்கள் அல்லது சோம்பலில் வீழ்ந்திருப்பார்கள் என்பதால்.

38. சில மனிதர்களிடம்—விசுவாசிகள் மட்டுமல்ல, விசுவாசமற்றவர்களிடமும் கூட—அனைத்துப் பற்றுகளும் நீங்கி, அவற்றுக்கெல்லாம் பதிலாக, முதன்மைத் தீமையாக இருந்து மற்ற அனைத்தையும் இடம்பெயரச் செய்யும் ஒரே ஒரு பற்று மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும். அது மிகவும் தீங்கு விளைவிப்பதால், ஒருவரை சொர்க்கத்திலிருந்தே கீழே தள்ளிவிடக்கூடியது (இதுவே ஆணவம்).

39. இறைவனின் நெருப்பினால் ஆசைகளின் சாரம் அழிந்து, ஆன்மாவிலிருந்து வேரறுக்கப்பட்டு, விழுங்கப்படுகிறது.[77]

40. சில சமயங்களில், பேய்கள் நம்மை ஒரு போலிப் பாதுகாப்பு உணர்வில் ஆழ்த்துவதற்காக, அவற்றின் சொந்த விருப்பப்படி பின்வாங்குகின்றன. ஆனால் பின்னர், அவை திடீரென்று அந்தப் பரிதாபமான ஆன்மாவைத் தாக்கி, அதைக் கொள்ளையடித்து, அதைத் தீயொழுக்கத்திற்குப் பழக்கப்படுத்துகின்றன, அதன் விளைவாக அது தன்னைத்தானே அவதூறு செய்து, தனக்குத்தானே போர் தொடுப்பதற்குக் காரணமாகிறது.

41. இந்த மிருகங்களின் பின்வாங்கலின் மற்றொரு வடிவத்தையும் நான் அறிவேன் – ஆன்மா பாவச் செயல்களில் முழுமையாகப் புதைந்துபோகும்போது அது நிகழ்கிறது. நீண்டகாலப் பழக்கத்தின் காரணமாக, தங்கள் தாய்மார்கள் மார்பகப் பால் குடிப்பதை அனுமதிக்காதபோது, விரல்களை உறிஞ்சும் குழந்தைகளிடம் நாம் இதன் ஒரு உதாரணத்தைக் காண்கிறோம்.

42. பேரெளிமையிலிருந்தும் பாராட்டத்தக்க மென்மையிலிருந்தும் ஆன்மாவில் எழும் ஐந்தாவது வகை உணர்ச்சியற்ற தன்மையையும் நான் அறிவேன். அத்தகையவர்களுக்கு 'நேர்மையான இருதயமுள்ளவர்களை இரட்சிக்கிற' (சங். 7:11) கடவுளிடமிருந்து உதவி அனுப்பப்படுகிறது, மேலும் அவர் அவர்களை அவர்களின் உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுவிக்கிறார் என்பதை அவர்கள் தாங்களாகவே உணர்வதில்லை. குழந்தைகளின் ஆடைகள் அகற்றப்படும்போது, அவர்கள் தங்கள் நிர்வாணத்தை சிறிதும் கவனிக்காதது போலவே இதுவும்.

43. பாவமும் காமமும் இயல்பாக மனித இயல்பின் ஒரு பகுதியல்ல. கடவுள் உணர்ச்சிகளின் படைப்பாளர் அல்ல. இருப்பினும், அவர் நமது இயல்பில் பல நற்பண்புகளை அருளியுள்ளார், அவற்றுள் பின்வருவன அடங்கும்: இரக்கம்—ஏனெனில் பாகன் மக்கள் கூட இரக்கமுள்ளவர்களாக இருக்கிறார்கள்; அன்பு—ஏனெனில் பேச முடியாத விலங்குகள் கூட ஒன்றையொன்று இழக்கும்போது அடிக்கடி கண்ணீர் விடுகின்றன; விசுவாசம் – ஏனெனில் நாம் அனைவரும் அதை நம்மில் உருவாக்குகிறோம்; நம்பிக்கை – ஏனெனில் நாம் கொடுப்பதாக இருந்தாலும் அல்லது பெறுவதாக இருந்தாலும், விதைப்பதாக இருந்தாலும் அல்லது பயணம் செய்வதாக இருந்தாலும், செல்வத்தைப் பெறும் நம்பிக்கையிலேயே அவற்றைச் செய்கிறோம். இப்போது, நிரூபிக்கப்பட்டபடி, அன்பும் நற்பண்பும் இயல்பாகவே நமது இயல்வில் உள்ளவை என்றால், அன்பே சட்டத்தின் நிறைவேறுதலாகவும் இருப்பதால், நற்பண்புகள் நமது இயல்வுக்கு அந்நியமானவை அல்ல என்பது தெளிவாகிறது. மேலும், தங்கள் சொந்த பலவீனத்தின் காரணமாக நற்பண்புகளைக் கடைப்பிடிக்கத் தவறியதை நியாயப்படுத்திக் கொள்ளும் அவர்கள் வெட்கப்படட்டும்.

44. ஆனால் தூய்மை, தவம், பணிவு, ஜெபம், விழிப்பு, நோன்பு மற்றும் நிலையான மனந்திரும்புதல் ஆகியவற்றைப் பொறுத்தவரை, இந்த நற்பண்புகள் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டவை. அவற்றுள் சில, மக்களால் அவர்களின் முன்மாதிரியால் நமக்குக் கற்பிக்கப்பட்டுள்ளன; மற்றவற்றுக்கு தேவதூதர்கள் முன்மாதிரிகளாக இருந்துள்ளனர்; இன்னும் மற்றவற்றுக்கு, போதகரும் கொடுப்பவருமானவர் வார்த்தையாகிய கடவுளே ஆவார்.

45. சில சமயங்களில், நாம் ஜபத்தில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது, தாமதப்படுத்த முடியாத ஒரு தொண்டுச் செயல் எழுகிறது. அத்தகைய சமயத்தில், அன்பின் செயல் முன்னுரிமை பெற வேண்டும். ஏனெனில், ஜபம் ஒரு குறிப்பிட்ட நற்பண்பாக இருப்பதால், அன்பு ஜபத்தை விட மேன்மையானது; அன்பு எல்லா நற்பண்புகளையும் உள்ளடக்கியது.

46. கடவுள், தம்முடைய திருவுளத்தின்படி, ஆன்மீகமானவர்களிடம் மிகச் சிறிய சில உணர்ச்சிகளை விட்டுவிடுவது அசாதாரணமானதல்ல, அதனால், இந்தச் சிறிய, கிட்டத்தட்ட பாவமற்ற பலவீனங்களைக் கண்டு, அவர்கள் தங்களை மிகவும் கண்டிக்கிறார்கள், அதன் மூலம் பணிவின் அழியாத செல்வத்தைப் பெறுகிறார்கள்.

47. ஆரம்பத்திலிருந்தே கீழ்ப்படிதலுடன் வாழாதவர் பணிவை அடைய முடியாது, ஏனெனில் தன்னை ஒரு கைவினைக் கலையைக் கற்றுக்கொண்ட எவரும் தன்னைப் பற்றி உயர்வாக நினைக்க முனைகிறார்.

48. தந்தையர்கள் செயல் வாழ்க்கையை இரண்டு முக்கியப் புண்ணியங்களுக்குள் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்: நோன்பு மற்றும் கீழ்ப்படிதல். அதுவும் சரியே; ஏனெனில், முந்தையது இச்சையின் அழிப்பாளன், பிந்தையது இந்த அழிவைத் தாழ்மையுடன் பாதுகாக்கிறது. மேலும், அழுகைக்கு இருமுகப் பலன் உண்டு; ஏனெனில், ஒருபுறம் அது பாவத்தை அழித்து, மறுபுறம் தாழ்மையைப் பிறப்பிக்கிறது.

49. இறைபக்தி உடையவர்களின் இயல்பு, கேட்பவர்களுக்கு எல்லாம் கொடுப்பதாகும்; கேட்காதவர்களுக்கும் கொடுப்பது மிகவும் இறைபக்தி உடையவர்களின் செயலாகும்; மேலும், ஒருவரிடமிருந்து எடுக்கப்பட்டதை, அவர் திருப்பித் தரக்கூடிய நிலையில் இருக்கும்போது, அதைத் திரும்பக் கேட்காமல் இருப்பது உணர்வற்றவர்களுக்கே உரியதாகும்.

50. அனைத்துப் பேராவல்களும் நற்பண்புகளும் சம்பந்தப்பட்டவரை, நாம் எங்கே இருக்கிறோம் என்பதை - ஆரம்பத்தில், நடுவில், அல்லது முடிவில் - தொடர்ந்து ஆராய்ந்து பார்ப்போம்.

51. நம் மீதான அசுரர்களின் அனைத்துத் தாக்குதல்களும் பின்வரும் மூன்று காரணங்களிலிருந்து எழுகின்றன: சுய இன்பம், ஆணவம் மற்றும் அசுரர்களின் பொறாமை.

52. அத்தகைய எண்ணங்களுக்கு எதிராகப் பிரார்த்தனை செய்வது ஒரு விடயம்; அவற்றை எதிர்ப்பது மற்றொன்று; அவற்றைப் பொருட்படுத்தாமல் அவற்றுக்கு மேலே உயர்வதும் (அல்லது அவற்றின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்துவதும்) இன்னொன்று. இவற்றில் நடுவில் இருப்பவர் (அதாவது, அவற்றை மறுக்கக்கூடியவர்) , தனது தயார்மையின்மை காரணமாக பெரும்பாலும் முதல் முறையை நாடுகிறார்; ஆனால் முதல் நிலையில் இருப்பவரால் தனது எதிரிகளை இரண்டாவது வழியில் இன்னும் தடுக்க முடிவதில்லை; அதே சமயம் மூன்றாவது நிலை இறுதியில் தனது எதிரிகளை ஏளனம் செய்கிறது.

53. எப்படி நல்ல நாற்றம் உணர்வுள்ளவர்கள், யாராவது ஒருவரின் உடலில் மணம் தரும் பொருட்களை இரகசியமாக எடுத்துச் சென்றாலும், அவற்றைக் கண்டறிய முடியுமோ, அப்படியே ஒரு தூய ஆன்மாவும் மற்றவர்களிடம், கடவுளிடமிருந்து அதுவே பெற்ற நறுமணத்தையும், மற்றவர்கள் கவனிக்காவிட்டாலும் அது முற்றிலும் விடுபட்டிருக்கும் துர்நாற்றத்தையும் அறிந்துகொள்கிறது.

54. அனைவராலும் பற்று அற்றவர்களாக இருக்க முடியாது என்றாலும், அனைவரும் மீட்கப்பட முடியும்.

55. இறைவனின் சொல்லொணா வழிகளையும், மனிதகுலத்தின் மீதான இறைவனின் திருவருளையும் கேள்விக்குட்படுத்தும்படி உங்களைத் தூண்டும், மேலும் இறைவன் சிலருக்கு மற்றவர்களை விடச் சிறப்புச் சலுகை காட்டுகிறார் என்று இரகசியமாகக் கூறும் அந்நியர்கள் உங்களை மேலோங்க விடாதீர்கள். இவர்கள் தற்பெருமையின் பிள்ளைகள் – மேலும் அவர்கள் அவ்வாறே தங்களை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்.

56. சில பேய்கள் மற்றவற்றுக்கு எதிராக நிற்கின்றன என்று சிலர் கூறியுள்ளனர்; ஆனால் அவை அனைத்தும் நமது அழிவையே நாடுகின்றன என்பதை நான் உறுதிப்படுத்தியுள்ளேன்.

57. ஒவ்வொரு ஆன்மீக முயற்சியும், அது வெளிப்படையானதாக இருந்தாலும் அல்லது மனரீதியானதாக இருந்தாலும், ஒருவரின் சொந்த சுயவிருப்பம் மற்றும் மிக உண்மையான விருப்பத்தின் மூலம் முன்னெடுக்கப்படுகிறது, அவை கடவுளின் உதவியுடன் நிறைவேற்றப்படுகின்றன. ஏனெனில், முந்தையவை (சுயவிருப்பம் மற்றும் விருப்பம்) முன்னதாக இல்லாவிட்டால், பிந்தையவை (கடவுளின் உதவி) பின்தொடராது.

58. 'பூமியின் கீழ் உள்ள ஒவ்வொரு காரியத்திற்கும் ஒரு காலம் உண்டு,' என்கிறார் பிரசங்கி. ஆகவே, தகுந்த நேரத்தில் தானாகவே வரவிருக்கும் ஒன்றை அதற்கு முன்பே தேட நம்மைத் தூண்டும் பெருமை நிறைந்த உற்சாகத்தால் நாம் ஏமாற்றப்பட வேண்டாம். விதைக்கும் காலத்தில் அறுவடைக்குரியதை நாம் தேட வேண்டாம்; ஏனெனில், நமது உழைப்பை விதைக்க ஒரு காலமுண்டு, சொல்லொணா கிருபையின் வரங்களை அறுவடை செய்ய ஒரு காலமுண்டு. இல்லையெனில், தகுந்த நேரத்தில் கூட, அந்த நேரத்திற்குப் பொருத்தமானதை நாம் பெறமாட்டோம்.

59. சிலர், கடவுளின் மறைபொருளான திருவுளப்பயனால், தங்கள் உழைப்புக்கு முன்பே அருளின் வரங்களைப் பெற்றுள்ளனர்; மற்றவர்கள், தங்கள் உழைப்பின் நடுவிலேயே; இன்னும் சிலர், தங்கள் உழைப்பிற்குப் பிறகு; மற்றும் சிலர், மரண வேளையில்கூடப் பெற்றுள்ளனர். அவர்களில் யார் மற்றவர்களை விட அதிக பணிவுடன் இருக்கிறார் என்பதைப் பார்ப்பது ஒரு சோதனையாகும்.

60. பாவங்களின் பெருக்கத்தினாலும் மனச்சாட்சியின் பாரத்தினாலும் ஏற்படும் நம்பிக்கையற்ற தன்மை ஒன்றுண்டு; மேலும், பாவத்தில் வீழ்ந்தவர்கள், தாங்கள் (தண்டனையிலிருந்து) தப்புவதற்குத் தகுதியற்றவர்கள் என்று நினைக்கும்போது, பெருமையினாலும் ஆணவத்தினாலும் ஏற்படும் நம்பிக்கையற்ற தன்மையும் உண்டு. – முந்தையது, பாவத்தைத் தவிர்ப்பதாலும் நல்ல நம்பிக்கையாலும் குணப்படுத்தப்படுகிறது; பிந்தையது, பணிவாலும் மற்றவர்களைத் தீர்ப்பிடாமல் இருப்பதாலும் குணப்படுத்தப்படுகிறது.

61. உங்கள் எல்லா முயற்சிகளிலும் மற்றும் செயல்களிலும், வெளிப்படையான மற்றும் உள்ளார்ந்தவற்றில், அவை உண்மையாகவே கடவுளை மகிழ்விப்பதற்காக மேற்கொள்ளப்பட்டு செய்யப்படுகின்றனவா என்று ஆராய்ந்து பாருங்கள். நமது செயல்கள் கடவுளுக்குப் பிரியமானவை என்பதற்கான அடையாளம், தொடக்க நிலையில் உள்ளவர்களுக்குப் பணிவில் முன்னேற்றம்; இடைநிலை நிலையில் உள்ளவர்களுக்கு உள்மனப் போராட்டத்தின் முடிவு; மற்றும் பரிபூரண நிலையில் உள்ளவர்களுக்கு தெய்வீக ஒளியின் பெருக்கமும் செழுமையும் ஆகும்.

62. வானம் மேகங்கள் நீங்கும்போது, சூரியன் தன் முழுப் பொலிவுடன் தோன்றுகிறது; அவ்வாறே, பாவங்களுக்கு மன்னிப்புப் பெற்று, உணர்ச்சிப்பூர்வமான பழக்கவழக்கங்களிலிருந்தும் (மற்றும் எண்ணங்களிலிருந்தும்) விடுவிக்கப்பட்ட ஆன்மாவும், ஐயுறவின்றி தெய்வீக ஒளியைக் காண்கிறது.

63. சிலர் அற்புதங்களிலும் மற்ற கண்ணுக்குத் தெரியும் ஆன்மீக வரங்களிலும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியைக் காண்கின்றனர்; மறைக்கப்பட்டும், பாவத்தில் வீழ்ச்சியடைவதிலிருந்து பாதுகாக்கப்பட்டும் இருக்கும் மிக உயர்ந்த பல வரங்கள் உள்ளன என்பதை அவர்கள் உணர்வதில்லை.

64. ஆசைகளிலிருந்து முற்றிலும் தூய்மை பெற்றவர் தன் அண்டை வீட்டாரின் ஆன்மாவைக் காண்கிறார்—அதன் உண்மையான சாரத்தை அல்ல, மாறாக அதன் அமைப்பு, உணர்வுகள் மற்றும் குணாதிசயங்களைக் காண்கிறார்; ஆனால் இன்னும் முன்னேற்றத்தில் இருப்பவர், ஆன்மாவை அதன் உடல்ரீதியான செயல்களின் மூலம் மதிப்பிடுகிறார்.

65. ஆன்மாவில் பலவீனமாக இருப்பவர்கள், உடல் நோய்கள், துரதிர்ஷ்டங்கள் மற்றும் வெளிப்புற சோதனைகள் மூலம் கர்த்தருடைய வருகையையும், தங்கள்பால் அவர் காட்டும் கருணையையும் உணர வேண்டும்; ஆனால், பரிபூரணர்கள் தங்களுள் இருக்கும் பரிசுத்த ஆவியானவரின் பிரசன்னம் மூலமாகவும், தங்கள் வரங்கள் பெருகுவதன் மூலமாகவும் கடவுளின் வருகையை உணர்கிறார்கள்.

66. தீய ஆவிகளுக்குள் ஒரு பேயன் இருக்கிறான்—ஒரு முன்னோடி—அவன் நாம் விழித்தவுடன் நம்மைத் தீண்ட வந்து, நமது முதல் எண்ணங்களைக் களங்கப்படுத்துகிறான். உங்கள் நாளின் தொடக்கத்தை இறைவனுக்கு அர்ப்பணியுங்கள்; ஏனெனில், நீங்கள் எதை முதலில் யாருக்குக் கொடுக்கிறீர்களோ, அது அவர்களுக்கே சொந்தமாகிவிடும். ஒருமுறை, மிகவும் திறமையான ஒரு பயிற்சியாளர் கவனத்திற்குரிய பின்வரும் வார்த்தைகளை என்னிடம் கூறினார்: 'காலையின் தொடக்கத்திலிருந்தே என் நாள் முழுவதும் எப்படி இருக்கும் என்று எனக்குத் தெரியும்'.

67. நமக்கு ஏற்படும் சோதனைகளில், பேய்கள் நாம் புத்திசாலித்தனமற்ற ஒன்றைச் சொல்லவோ செய்யவோ நம்மைத் தூண்டுகின்றன; மேலும், நம்மால் அவர்களை வெல்ல முடியாதபோது, அவர்கள் அமைதியாக நெருங்கி, கடவுளிடம் ஒரு பெருமையான நன்றியுணர்வை இரகசியமாக ஊக்குவிக்கிறார்கள்.

68. பரலோக விஷயங்களில் ஞானத்தைத் தேடியவர்கள் மரணத்திற்குப் பிறகு சொர்க்கத்திற்குச் செல்கிறார்கள், அதே சமயம் பூமியியல் விஷயங்களில் பற்று கொண்டவர்கள் பாதாள உலகத்திற்குச் செல்கிறார்கள்; ஏனெனில் தங்கள் உடல்களிலிருந்து பிரிந்த ஆன்மாக்களுக்கு மூன்றாவது, இடைப்பட்ட இடம் எதுவும் இல்லை.

69. தாகத்தால் வாடும் ஒரு மான் நீரை எவ்வாறு ஏங்குகிறதோ, அவ்வாறே துறவிகள் கடவுளின் சித்தத்தை உணர ஏங்க வேண்டும்; மேலும் இந்த சித்தம் மட்டுமல்ல, நமது சொந்த சித்தம் அதனுடன் கலக்கும்போதும், மற்றும் எதிர்விசையான கர்வம் ( ) செயல்படும்போதும் அதை உணர வேண்டும். எந்தச் செயல்களைத் தாமதமின்றி, எந்தத் தயக்கமும் இன்றிச் செய்ய வேண்டும், எவற்றை அவசரமின்றி, விவேகத்துடன் செய்ய வேண்டும் என்பதையும் அவர்கள் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

70. கர்த்தருடைய சித்தத்தை அறிந்துகொள்ள விரும்புகிற யாவரும், முதலில் தங்களுக்குள் இருக்கும் தங்கள் சொந்த சித்தத்தை மரிப்பித்து, விசுவாசத்துடனும் உண்மையான எளிமையுடனும் தேவனுக்கு ஜெபித்த பிறகு, தங்கள் பிதாக்களையும் சகோதரர்களையும் ஒரு தாழ்மையான இருதயத்துடனும் மனதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லாமலும் கலந்தாலோசித்து, அது தங்கள் சொந்த அறிவுக்கு முரணாக இருந்தாலும், அது தேவனுடைய வாயிலிருந்து வந்தது போல அதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். – இந்த விதியைச் சந்தேகமின்றிப் பின்பற்றுபவர்கள் பெரும் பணிவுடன் நிரப்பப்படுகிறார்கள். – மேலும் கடவுள் அவர்கள் வழிதவற அனுமதிப்பதில்லை.

71. சிலர் இவ்வாறு கடவுளின் திருவுளத்தை உணர்ந்தனர்: அவர்கள் தங்கள் எண்ணங்களை ஆன்மாவின் ஏதேனும் ஒரு விருப்பத்தின் பால் செல்லும் போக்கிலிருந்து விலக்கிக் கொண்டனர்—அதாவது, செயலுக்குத் தூண்டும் மற்றும் அதற்கு எதிரான இரண்டின் மீதும் உள்ள போக்கிலிருந்து; மேலும், தங்கள் மனதை அதன் சொந்த விருப்பத்திலிருந்து விடுவித்து, அதை ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான நாட்களுக்கு உக்கிரமான பிரார்த்தனையுடன் இறைவனுக்கு அர்ப்பணித்தனர்; இதன் மூலம் அவர்கள் அவருடைய சித்தத்தைப் பற்றிய அறிவைப் பெற்றனர்—அது ஒன்று, அவர்களுடைய மனத்திற்குள் இருந்த மனம் அதை அவர்களுக்கு மனதிலேயே வெளிப்படுத்தியதாலோ, அல்லது அந்த எண்ணங்களில் ஒன்று அவர்களுடைய ஆன்மாவிலிருந்து முற்றிலுமாக மறைந்துவிட்டதாலோ.

72. மற்றவர்கள், தங்கள் முயற்சி சந்தித்த துன்பங்களையும் சிரமங்களையும் வைத்து, அது தெய்வீக சித்தத்திற்கு இணங்க இருந்தது என்று முடிவு செய்தனர். இதற்கு மாறாக, மற்றவர்கள் தங்கள் முயற்சியில் கிடைத்த எதிர்பாராத உதவியை உணர்ந்து, அது கடவுளுக்குப் பிரியமானதாக இருந்தது என்று தங்களுக்குள் கூறிக்கொண்டனர்: 'நன்மையைத் தேர்ந்தெடுப்பவர்களுக்கு மட்டுமே கடவுள் உதவுகிறார்.'

73. தெய்வீக ஞானம் பெற்ற எவரும், உடனடி நடவடிக்கை தேவைப்படும் விஷயங்களிலும், தாமதப்படுத்தக்கூடிய விஷயங்களிலும், பிந்தைய வழியில் (அதாவது சாதகமான சூழ்நிலைகளின் மூலம்) இறைவனின் புனித சித்தத்தை விரைவில் அறிந்துகொள்கிறார்கள்.

74. கடவுள் நீதியுள்ளவர், பணிவுடனே தட்டிக் கேட்கும் அடியார்களுக்குத் தம் கருணைக் கதவுகளை மூடமாட்டார்.

75. எல்லாச் சூழ்நிலைகளிலும் நமது நோக்கங்களை நாம் ஆராய வேண்டும்: ஏனெனில், கர்த்தர் நமது எல்லாச் செயல்களிலும் அவற்றை நோக்குகிறார். பாகுபாடற்றதும், எல்லாத் தீங்கற்றதுமாக, வேறு எந்தக் காரணத்திற்காகவும் அல்லாமல் முற்றிலும் கடவுளுக்காக மட்டும் செய்யப்படும் எதுவும், அது முற்றிலும் நல்லதாக இல்லாவிட்டாலும், அது நமது கணக்கில் சேர்க்கப்படும்.

76. கடவுள் மீதான ஆழ்ந்த அன்பாலும் மனத் தாழ்மையாலும், தங்களால் இயன்றதை விட மேலான செயல்களைச் செய்ய முற்படும் துணிச்சலான ஆன்மாக்கள் உள்ளனர்; ஆனால், (நமது எதிரிகளின் தூண்டுதலால்) அதே செயல்களில் இறங்கும் பெருமைமிக்க இதயங்களும் உள்ளன. ஏனெனில், நமது எதிரிகள், நாம் நமது சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட செயல்களை மேற்கொள்ளும்படி அடிக்கடி வேண்டுமென்றே தூண்டுகிறார்கள்; அதில் தோல்வியுற்று, நாம் விரக்தியில் மூழ்கி, நமது சக்திக்கு ஏற்ற செயல்களைக் கூட கைவிட்டுவிடுவதற்காகவும் – அதன் மூலம் நமது எதிரிகளுக்குப் பரிகாசமாக மாறுவதற்காகவும் இது செய்யப்படுகிறது.

77. ஆன்மாவிலும் உடலிலும் பலவீனமாக இருந்து, தங்கள் பல பாவங்களின் காரணமாக, தங்களால் சகிக்க முடியாத செயல்களைச் செய்ய முயன்று, அவற்றைச் சகிக்க முடியாமல் போனவர்களை நான் கண்டிருக்கிறேன். கடவுள் மனந்திரும்புதலை, ஒருவர் செய்யும் முயற்சியின் அளவைக் கொண்டு அல்ல, மாறாக (அழுதலையும், மனநொறுங்குதலையும், பாவத்திலிருந்து விலகுதலையும் உள்ளடக்கிய) ஒருவரின் பணிவின் அளவைக் கொண்டு தீர்மானிக்கிறார் என்று நான் அவர்களிடம் சொன்னேன்.

78. சில சமயங்களில் ஒருவரின் வளர்ப்பு கடுமையான தீமைகளுக்குக் காரணமாகிறது, சில சமயங்களில் கெட்ட நட்பு; ஆனால் பெரும்பாலும் ஒருவரின் சொந்த ஆன்மாவின் சீரழிவே அதன் அழிவைக் கொண்டுவரப் போதுமானது. முதல் இரண்டு தீமைகளிலிருந்து தங்களை விடுவித்துக் கொண்ட எவரும், ஒருவேளை மூன்றாவதிலிருந்தும் தங்களை விடுவித்துக் கொள்ளலாம்; ஆனால் மூன்றாவதின் ஆதிக்கத்தில் இருப்பவர் எந்த இடத்திற்கும் தகுதியற்றவர். சொர்க்கத்தை விடப் பாதுகாப்பான இடம் வேறு எதுவும் இல்லை; ஆயினும்கூட, அங்கே கூட சிலர் தங்கள் சீர்கெட்ட மனவிருப்பத்தின் காரணமாக அழிந்துவிட்டனர்.

79. அசுத்த ஆவிகள் மத்தியில் மற்றவர்களை விட மிகவும் வஞ்சகமான சில உள்ளன. அவை நம்மைப் பாவத்திற்குள் இட்டுச் செல்வதில் மட்டும் திருப்தி அடையாமல், நம் மீது மிகவும் பயங்கரமான சித்திரவதைகளைக் கொண்டுவருவதற்காக, மற்றவர்களைத் தீமையில் துணைக்கு அழைக்கவும் நம்மைத் தூண்டுகின்றன. – ஒருவர் தனது பாவச் செயலை மற்றொருவருக்குக் கடத்தியதைக் கண்டேன்; பின்னர், அவர் உணர்வு பெற்று, மனந்திரும்பி, பாவத்திலிருந்து விலகினார்; ஆனால் அவர் கற்றுக் கொடுத்தவர் பாவத்தை நிறுத்தாததால், அவருடைய மனந்திரும்புதல் உண்மையில் உண்மையானதாக இருக்கவில்லை.

80. ஆன்மீகத் தந்தையர்களின் செயல்கள் மற்றும் நற்பண்புகள் பற்றிய கதைகளைக் கேட்பது மனதையும் ஆன்மாவையும் ஆர்வத்திற்குத் தூண்டுகிறது; மேலும், அவர்களின் போதனைகளைக் கேட்பது இருளில் ஒரு விளக்காகவும், வழி தவறியவனை நேர் பாதைக்குத் திருப்புவதாகவும், குருடர்களுக்கு ஞானம் தருவதாகவும் இருக்கிறது.

81. இறைவனுக்குப் பரிசுத்தமான உடலையும் தூய்மையான இதயத்தையும் அர்ப்பணிக்க விரும்பும் எவரும், கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்தி, சுயக்கட்டுப்பாட்டுடன் வாழ வேண்டும், ஏனெனில் இந்த இரண்டு நற்பண்புகளும் இல்லாமல் நமது எல்லா உழைப்பும் வீணாகிவிடும்.

82. நற்பண்புகளில் மகள்கள் உண்டு, நற்பண்புகளின் தாய்மார்கள் உண்டு. ஞானி எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக தாய்மார்களைப் பெற முயல்கிறான். கடவுளே, தனது சொந்த செயலால், தாய்மார்களுக்கு அறிவுறுத்துகிறார், அதே சமயம் மகள்களுக்கு அறிவுறுத்த பல ஆசிரியர்கள் உள்ளனர்.

83. (உணவில்) இன்பம் குறைவதை அதிக உறக்கத்தின் மூலமாகவும், அதிக உறக்கத்தைக் குறைப்பதை (உணவில்) இன்பம் அதிகரிப்பதன் மூலமாகவும் ஈடுசெய்யாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்; ஏனெனில், இவ்வாறு செயல்படுவது புத்திசாலித்தனமற்றது.

84. அசுத்த ஆவிகள் மத்தியிலும், நமது ஆன்மீக வாழ்க்கையின் தொடக்கத்தில், நமக்காக இறைவேதங்களை விளக்குபவர்களும் உள்ளனர். அவர்கள் பொதுவாக வீணர்களின் இதயங்களிலும், மதச்சார்பற்ற அறிவியல் துறைகளில் பயிற்சி பெற்றவர்களின் இதயங்களில் இன்னும் அதிகமாகவும் இதைச் செய்கிறார்கள், இதன் மூலம் அவர்களைப் படிப்படியாக ஏமாற்றி, இறுதியில் அவர்களைப் பிளவுவாதத்திலும் இறை நிந்தனையிலும் தள்ளுகிறார்கள். இத்தகைய விளக்கங்களின் போது ஆன்மாவில் எழும் குழப்பம் மற்றும் ஒழுங்கற்ற, கட்டுப்பாடற்ற மகிழ்ச்சியின் மூலம் இந்த பிசாசுத்தனமான 'இறையியலை'—அல்லது, 'கடவுளுடன் சண்டையிடுவதை'—நாம் அடையாளம் காணலாம்.

85. நாம் நற்பண்பிலும் அன்பிலும் முன்னேறுவதை ஒருபோதும் நிறுத்தமாட்டோம்; இப்போதும், வரவிருக்கும் காலத்திலும், எப்போதும் ஒளி (மேலிருந்து வரும் ஞானம்) மூலம் புதிய புரிதலின் ஒளியைப் பெறுவோம். மேலும், தேவதைகள், இந்த அறிவார்ந்த உயிரினங்கள், முன்னேற்றமின்றி இருப்பதில்லை, ஆனால் எப்போதும் மகிமைமேல் மகிமையும், அறிவறிமேல் அறிவறிவும் பெறுகின்றன.

86. வார்த்தைகளால் பெரிய நற்பண்புகளைக் கற்பித்து, நற்செயல்களில் சோம்பேறியாக இருப்பவர்களைக் கடுமையாகத் தீர்ப்பிடாதீர்கள்; ஏனெனில், செயலின்மை என்பது அத்தகைய போதனையின் நன்மையால் பல சமயங்களில் ஈடுசெய்யப்படுகிறது. நாம் அனைவரும் எல்லாவற்றையும் சம அளவில் அடையவில்லை: சிலர் செயலை விட வார்த்தையில் அதிகம் சிறந்து விளங்குகிறார்கள், மற்றவர்களிடமோ, அதற்கு மாறாக, வார்த்தையை விட செயல் வலுவாக இருக்கிறது.

87. கடவுள் தீமையின் படைப்பாளர் அல்ல; எனவே, சில உணர்ச்சிகள் ஆன்மாவுக்கு இயல்பானவை என்று கூறுபவர்கள் தவறாக நினைக்கிறார்கள், தீமைக்காக நமது இயல்பான குணங்களை நாமே உணர்ச்சிகளாக மாற்றியதை அவர்கள் உணரத் தவறுகிறார்கள். உதாரணமாக, இயற்கையாகவே நமக்குப் பிறப்புக்கான வித்து உள்ளது, ஆயினும் அதை சட்டவிரோதமான காமத்திற்காகப் பயன்படுத்துகிறோம்; இயல்பாகவே நம்மில் கோபமும் உள்ளது, அது அந்தப் பழைய பாம்புக்கு எதிராக இருக்க வேண்டும், ஆனால் நாம் அதை நமது அண்டை வீட்டார்க்கு எதிராகப் பயன்படுத்துகிறோம்; நற்பண்புகளுக்காக ஆர்வமாக இருக்க நம்மிடம் ஆர்வம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது, ஆனால் நாம் தீயொழுக்கங்களுக்காக ஆர்வமாக இருக்கிறோம்… இப்படியே தொடர்கிறது.

88. சோம்பலின்றி இருக்கும் ஆன்மா, தன்னை எதிர்த்துப் போராட அசுரர்களைத் தூண்டுகிறது; போர்கள் பெருகப் பெருக, கிரீடங்களும் பெருகுகின்றன. தன் எதிரிகளால் காயப்படாதவன் எந்தக் கிரீடத்தையும் பெறான்; ஆனால், தன் மீது வரும் தாக்குதல்களைக் கண்டு மனம் தளராதவன், ஒரு வீரன் என்று தேவதூதர்களால் புகழப்படுவான்.

89. உங்களக்குள் இருக்கும் உணர்ச்சிப்பூர்வமான உந்துதல்களின் வெளிப்பாடுகளைத் தொடர்ந்து ஆராயுங்கள்; அப்போதுதான், ஆன்மீக நோய்களால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் பல உணர்ச்சிகள் உங்களக்குள் இருப்பதை நீங்கள் காண்பீர்கள்—அது நமது பலவீனம் காரணமாகவோ அல்லது ஆழமாகப் பதிந்திருக்கும் பாவப் பழக்கம் காரணமாகவோ நாம் அவற்றை அடையாளம் காண இயலவில்லை.

90. அசுரர்கள் அடிக்கடி நம்மை எளிதான மற்றும் மிகவும் பயனுள்ள செயல்களிலிருந்து திசை திருப்பி, மிகவும் கடினமான செயல்களைச் செய்ய நம்மைத் தூண்டுகிறார்கள்.

91. கடவுளின் சித்தத்தின்படி ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட ஒரு சமூகம் என்பது ஆன்மாவின் ஒவ்வொரு கறையையும், ஒவ்வொரு கரடுமுரடான தன்மையையும், ஒவ்வொரு அசிங்கத்தையும் கழுவி நீக்கும் ஒரு ஆன்மீக வெளுக்கும் களமாகும். மறுபுறம், காமம், வெறுப்பு மற்றும் எரிச்சல் ஆகியவற்றிலிருந்து தங்களை முதலில் தூய்மைப்படுத்திக்கொண்டு, அதன் பிறகே மௌனத்தில் ஒடுங்கியவர்களுக்காக ஒரு சாய ஆலை என்று முனிவனம் அழைக்கப்படலாம்.

92. விபச்சாரம், கோபம், பேராசை, மனச்சோர்வு மற்றும் தூக்கக் கலக்கம் ஆகியவற்றின் தீயசக்திகளுக்கு நமது மனதை வீங்கச் செய்யும் சக்தி இல்லை (மாறாக அவற்றை அடக்கின்றன); ஆனால் பேராசை, அதிகார ஆசை, பேச்சுத்திறன் மற்றும் பல தீயசக்திகள் பொதுவாக பாவத்துடன் பெருமையின் தீமையையும் சேர்க்கின்றன; மேலும், தீர்ப்பிடுவதன் அரக்கன் இந்த வகையில் அவர்களைப் போன்றவன்.

93. ஒரு துறவி, உலக மக்களைச் சந்தித்தோ அல்லது தன் இல்லத்தில் அவர்களை வரவேற்றோ, அவர்களைப் பிரிந்த ஒரு மணி நேரத்திலோ அல்லது ஒரு நாளிலோ, துயரத்தால் தாக்கப்பட்டு, தன் முன்னேற்றத்தைக் குன்றச் செய்த பொறியில் இருந்து விடுவிக்கப்பட்டதற்காக மகிழ்ச்சியடையாமல் இருந்தால், அப்போது அவன் வீண் பெருமை அல்லது காமம் என்ற உணர்ச்சிகளின் விளையாட்டுப் பொருளாகிவிடுகிறான்.

94. நமது உணர்ச்சிகளின் பொருட்களுக்கு எதிராக எப்போது, எந்தச் சூழ்நிலைகளில் நாம் உறுதியாக நின்று போராட வேண்டும், எப்போது பின்வாங்க வேண்டும் என்பதை நாம் மிகுந்த கவனத்துடன் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்; ஏனெனில் சில சமயங்களில், நமது பலவீனத்தின் காரணமாக, ஆன்மீக ரீதியாக நாம் மடிந்து போகாமல் இருக்க, தப்பி ஓடுவதே மேல்.

95. அமைதியான காலநிலையில் காற்று கடலின் மேற்பரப்பை மட்டுமே கலக்குவது போலவும், மற்ற நேரங்களில் அதன் ஆழத்தையே கிளர்ப்பது போலவும், இருளின் காற்றுகள் குறித்தும் நாம் அவ்வாறே முடிவு செய்ய வேண்டும்; ஏனெனில், காமத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவர்களிடம் அவை இதயத்தின் ஆழமான உணர்வுகளைக் கிளர்ந்தெழச் செய்கின்றன, ஆனால், அவற்றின் மீது வெற்றி பெற்றவர்களிடம் அவை மனதின் மேற்பரப்பை மட்டுமே கிளர்ந்தெழச் செய்கின்றன; எனவே, பிந்தையவர்கள் தங்களுக்குள் பாதிக்கப்படாமல் இருக்கும் தங்கள் இயல்பான அமைதியை விரைவாக மீட்டெடுக்கிறார்கள்.

96. விரதம் என்பது ஆரோக்கியத்தின் தாய்; விரதத்தின் தாய் மரண எண்ணமும், நமது இறைவனும், தலைவரும், கடவுளுமானவர் சுவைத்த எலுமிச்சைச் சாறு கலந்தgall-ஐயின் நிலையான நினைவுமாகும்.

97. மௌனம் தூய்மைக்குக் காரணமாகவும் உதவியாகவும் இருக்கிறது; நோன்பு மாம்சத்தின் இச்சையைத் தணிக்கிறது; மற்றும் மன வருத்தம் தீய மற்றும் காம எண்ணங்களுக்கு எதிரியாகும்.

98. ஒரு பாம்பு குறுகிய திறவிற்கூடே ஊர்ந்து செல்லாவிட்டால் அதன் பழைய தோலை உதிர்க்க முடியாதது போல, நாம் நோன்பும் சுய-உறையும் கொண்ட குறுகிய மற்றும் நெருக்கமான பாதையில் நடக்காத வரையில், நமது முந்தைய தீய பழக்கவழக்கங்களையும், ஆன்மாவின் சீரழிவையும், பழைய மனிதனின் ஆடையையும் அகற்ற முடியாது.

99. இறக்கைகளின் கீழ் சூடேற்றப்படும் முட்டைகள் உயிர் பெறுவதைப் போல, ஆன்மீகத் தந்தையிடமிருந்து மறைக்கப்பட்ட எண்ணங்களும் செயல்களாக மாறுகின்றன.

100. நல்ல குதிரைகள் ஒன்றாக ஓடும்போது, ஒன்று மற்றொன்றை ஊக்குவிப்பது போல, நல்ல சகோதரர்களின் கூட்டு வாழ்விலும், ஒருவர் மற்றவரை புனித ஆர்வத்திற்கு ஊக்குவிக்கிறார்.

101. மேகங்கள் சூரியனை மறைப்பதைப் போல, தீய எண்ணங்களும் மனதை இருள்மூட்டி அழிக்கின்றன.

102. அரசனின் புதையல்களைக் காணும்போது, ஏழைகள் தங்கள் வறுமையை இன்னும் அதிகமாக உணர்வதைப் போலவே, புனிதத் தந்தையர்களின் மகத்தான நற்பண்புகளைப் படிக்கும்போது, ஆன்மாவும் தன்னிச்சையாக இல்லாமல், தனது சிந்தனை முறையில் இன்னும் பணிவாகிறது.

103. நறுமணப் பொருட்களைச் சுமப்பவன் தன் விருப்பத்திற்கு எதிராகவும் நறுமணத்தை வெளியிடுவதைப் போல, இறைவனின் ஆவியைக் கொண்டவனும் தன் வார்த்தைகளாலும் தன் பணிவினாலும் அறியப்படுகிறான்.

104. எப்படி திருடர்கள், அரசரின் ஆயுதங்கள் வெளிப்படையாகக் கிடப்பதைக் கண்ட இடத்திற்கு அவசரமாக நுழைய மாட்டார்களோ, அப்படியே மனத்தின் திருடர்களும், ஜெபத்தைத் தன் இதயத்துடன் ஒன்றிணைத்து அதை அங்கே நிலைநிறுத்திய ஒருவரிடமிருந்து திருடத் தயங்குகிறார்கள்.

105. கடவுளின் அருளால், திறமையான படகோட்டியைக் கொண்ட கப்பல் பாதுகாப்பாகத் துறைமுகத்தை அடைவது போல, ஒரு நல்ல மேய்ப்பனைக் கொண்ட ஆன்மாவும், ஒரு காலத்தில் பல பாவங்களைச் செய்திருந்தாலும், சௌகரியமாக சொர்க்கத்தை அடைகிறது.

106. வழிகாட்டி இல்லாதவர் எவ்வளவு புத்திசாலியாக இருந்தாலும் தனது பாதையில் எளிதில் வழிதவறிவிடுவார்; அதுபோலவே, துறவறப் பாதையில் தனது சொந்த அதிகாரத்தின் பேரில் செல்லும் ஒருவரும், இந்த உலகின் எல்லா ஞானத்தையும் அறிந்திருந்தாலும், எளிதில் அழிந்துவிடுவார்.

107. யார் உடல்ரீதியாக பலவீனமாக இருந்து, பல கடுமையான பாவங்களைச் செய்திருக்கிறாரோ, அவர் பணிவு மற்றும் அது தொடர்பான நற்பண்புகளின் பாதையில் நடக்க வேண்டும்; ஏனெனில், அவருக்கு வேறு எந்த இரட்சிப்பும் கிடைக்காது.

108. ஒருவர் தனது தவறை உணர்வது அதை விட்டு விலகுவதற்கு வழிவகுக்கிறது; அதை விட்டு விலகுவதே பச்சாதாபத்தின் ஆரம்பமாகும். பச்சாதாபத்தின் ஆரம்பமே மோட்சத்தின் ஆரம்பமாகும், அதே சமயம் மோட்சத்தை நோக்கிச் செயல்படுவதன் ஆரம்பம் ஒரு நல்ல தீர்மானமாகும் (கடவுளை மகிழ்விப்பதற்காக). இந்த நல்ல தீர்மானம் நல்ல செயல்களைத் தோற்றுவிக்கிறது, மேலும் நல்ல செயல்களின் ஆரம்பமே நற்பண்பாகும். அறங்களின் ஆரம்பமே அவற்றின் சாராம்சம், அறங்களின் சாராம்சமே செயல். அறத்தின் தோற்றம் என்பது நிலைத்தன்மை (சிந்தனையிலும் அதற்கான ஆர்வத்திலும்), நிலைத்த சிந்தனை (மற்றும் ஆர்வத்தின்) பழமும் விளைவும் பழக்கவழக்கம் ஆகும். பழக்கத்தின் பலன், நன்மையின் மூலம் ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்துவதாகும்; இந்த ஆன்மாவின் தூய்மைப்படுத்துதலே பயத்தின் தாயாகும். பயம், வான மற்றும் பூமியான கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதற்கு வழிவகுக்கிறது; கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பது அன்பின் அடையாளமாகும். அன்பின் ஆரம்பம் பணிவின் செல்வம்; பணிவின் செல்வம் அன்பின் நிறைவு; அதன் பிறகு, பற்று அற்றதன் மூலம் இதயத்தில் தூய்மை பெற்றவர்களிடம் கடவுள் முழுமையாகக் குடியிருப்பது நிகழ்கிறது; 'ஏனெனில், பரிசுத்தமானவர்களே தேவனைக் காண்பார்கள்' (மத்தேயு 5:8).

4. எட்டு பிரதான உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தைப் பற்றி

1. அதிகப்படியான உண்ணுதல் மீதான போராட்டம்

1. கல்லறைக்குள் இறங்குவதற்கு முன்பு, யாராவது வயிற்றின் தாக்குதல்களிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டால், அது அற்புதமாக இருக்கும்.

2. அதிகப்படியான பசியின் உணர்ச்சியில், வயிறு நிறைந்திருந்தாலும், 'எனக்குப் பசிக்கிறது!' என்று கூவுகிறது; மேலும், அளவுக்கு அதிகமாக நிரம்பி வீங்கும்போது, 'நான் பட்டினி கிடக்கிறேன்' என்று கூவுகிறது. இந்த உணர்ச்சி, கண்களுக்கு முன்பாக சுவையான உணவுகளைக் காணும்போது, எல்லாவற்றையும் ஒரேயடியாக விழுங்கத் தூண்டுகிறது.

3. சிங்கத்தை அடிக்கடி தடவிக்கொடுப்பவர் அதைப் பழக்கப்படுத்துகிறார்; ஆனால் உடலைத் திருப்திப்படுத்துபவர் அதன் மூர்க்கத்தனத்தை மேலும் அதிகரிக்கிறார்.

4. வயிற்றின் அடிமை விருந்தைச் சிறப்பிப்பதற்கு என்ன சுவைமிகுந்த உணவுகளைத் தேடுகிறான்; ஆனால் தேவனுடைய ஊழியக்காரன் தன்னை வளப்படுத்திக் கொள்ள என்ன வரங்களைப் பயன்படுத்தலாம் என்று சிந்திக்கிறான்.

5. ஒரு விருந்தினர் வரும்போது, பேராசை கொண்டவன் தன் அடங்காத பசியைத் தூண்டியாகக் கொண்டு விருந்தோம்பல் செய்வதாகப் பாசாங்கு செய்கிறான்; மேலும், விருந்தினருக்கு ஆறுதல் அளிக்க கிடைத்த வாய்ப்பு, தனக்குத் தானும் விரும்பியதைச் செய்ய ஒரு உரிமம் என்று அவன் நினைக்கிறான். அவன் அந்த வருகையை ஒயின் அருந்த ஒரு சாக்காகக் கொள்கிறான்; மேலும், நற்பண்புகளை மறைப்பதாகக் கூறிக்கொண்டு, அவன் உணர்ச்சிக்கு அடிமையாகிறான்.

6. அடிக்கடி வீண் பெருமையும் பேராவலும் ஒன்றுடன் ஒன்று மோதுகின்றன: மேலும், விலைக்கு வாங்கப்பட்ட அடிமைக்கு இருப்பது போலவே, இந்த இரண்டு உணர்ச்சிகளும் அந்த ஏழைத் துறவிக்கு எதிராகப் போரிடுகின்றன. பேராவல் ஒருவரை இன்பங்களில் மூழ்கடிக்கத் தூண்டுகிறது, அதே சமயம் வீண் பெருமை தனது நற்பண்பை வெளிப்படுத்தத் தூண்டுகிறது; ஆனால், ஒரு புத்திசாலி மனிதன் இந்த இரண்டு ஆழமான குழிகளுக்கும் ஆளாகாமல் தவிர்க்கிறான்; மேலும், ஒரு உணர்ச்சியை மற்றொன்றைக் கொண்டு எதிர்கொள்வதற்குச் சாதகமான தருணத்தை எவ்வாறு பயன்படுத்துவது என்பதையும் அறிந்திருக்கிறான்.

7. மாம்சம் இன்னும் சீற்றம் கொண்டிருந்தால், அது எல்லா நேரங்களிலும் எல்லா இடங்களிலும் விரதத்தால் அடக்கப்பட வேண்டும். அது அடங்கியவுடன் (உண்மையில், என் மரணத்திற்கு முன்பு இதை நான் காண்பேன் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை), அப்போது நாம் நமது விரதத்தை மற்றவர்களிடமிருந்து மறைக்கலாம்.

8. உங்கள் ஆன்மீகத் தலைவர், ஒரு இளைஞனாக, விருந்துகளில் ஒயின் அருந்த உங்களை அனுமதித்தால், அவர் எப்படிப்பட்ட மனிதர் என்பதைக் கவனியுங்கள்: அவர் கடவுளுக்குப் பயந்தவராக இருந்தால், நீங்கள் சிறிதளவு எடுத்துக்கொள்ளலாம்; ஆனால் அவர் முற்றிலும் விவேகமுள்ளவராக இல்லையென்றால், அவருடைய ஆசீர்வாதத்தைக் கண்டுகொள்ளாமல், குறிப்பாக நீங்கள் இன்னும் மாம்சத்தின் காமத் தீக்கு எதிராகப் போராடிக்கொண்டிருக்கும்போது, நீங்கள் விரதம் இருப்பது நல்லது.

9. வயிற்றை அடக்குவதில், நாம் விவேகத்துடன் படிப்படியாக முன்னேற வேண்டும்: முதலில் உடல் எடையை அதிகப்படுத்தும் உணவை நிறுத்த வேண்டும், பின்னர் பசியைத் தூண்டும் உணவை நிறுத்த வேண்டும், அதன்பிறகு இனிமையான மற்றும் விருப்பத்தைத் தூண்டும் உணவை நிறுத்த வேண்டும். உங்கள் வயிற்றிற்கு மிதமான மற்றும் எளிதில் ஜீரணிக்கக்கூடிய உணவைக் கொடுங்கள், அதனால் மிதமான திருப்தியின் மூலம் அதன் பேராசையிலிருந்து விடுபடலாம், மேலும் உணவு விரைவாக ஜீரணமாவதன் மூலம், கிளர்ச்சியை ஒரு சாட்டையடி போல நீக்கிக்கொள்ளலாம்.

10. பாவத்தில் விழாதவர்களுக்கு, காமம் எழுந்தால் மட்டுமே சிறப்புத் துறவு தேவைப்படுகிறது; ஆனால் பாவத்தில் விழுந்தவர்களுக்கு, அது மரணம் வரை அவசியம்; தங்கள் இறுதி மூச்சு வரை, தங்கள் உடல்களுக்கு எந்த ஆறுதலும் அளிக்காமல், அவற்றுடன் சமரசமின்றிப் போராடட்டும். முந்தையவர்களுக்கு மனத்தின் சரியான ஒழுங்கை எப்போதும் பேணுவது மட்டுமே தேவை; அதே சமயம் பிந்தையவர்கள் ஆன்மாவின் புலம்பல் மற்றும் (பசி மற்றும் தாகத்தால்) மெலிந்து போதல் மூலம் கடவுளைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்.

11. வரவிருக்கும் நெருப்பைப் பற்றி தியானிப்பதன் மூலம் வயிற்றை அடக்குவோம். வயிற்றுக்கு இணங்கி, சிலர் (காமத்தால் தூண்டப்பட்டதால்) இறுதியில் தங்கள் உறுப்புகளைத் தாங்களே வெட்டிக்கொண்டு - இரட்டை மரணத்தை அடைந்துள்ளனர். உற்று நோக்கினால், நமக்கு ஏற்படும் மூழ்குவதற்கான (காமக் கடலில்) ஒரே காரணம் அளவுக்கு அதிகமான இன்பம் என்பது தெரியும்.

12. நோன்பு நோற்பவனின் மனம் நிதானத்துடன் ஜெபிக்கிறது, ஆனால் அளவுக்கு மீறியவரின் மனம் அசுத்தமான கற்பனைகளால் நிரம்பியுள்ளது. வயிறு நிரம்புவது கண்ணீர்த் துளிர்களை வற்றிவிடுகிறது, ஆனால் விரதத்தால் வற்றிய வயிறு கண்ணீரை வரவழைக்கிறது.

13. தன் வயிற்றுக்கு சேவை செய்து, அதே நேரத்தில் விபச்சாரத்தின் ஆவியை வெல்ல முயல்பவன், எண்ணெயால் நெருப்பை அணைப்பவனைப் போன்றவன்.

14. வயிறு கட்டுப்படுத்தப்படும்போது, இதயம் பணிவடைகிறது; ஆனால் அது உணவால் நிரம்பினால், இதயம் அதன் எண்ணங்களில் உயர்த்தப்படுகிறது.

15. சுயக்கட்டுப்பாட்டின் மூலம் உங்கள் வயிற்றை அடக்குங்கள், அதன் மூலம் உங்கள் வாயை மௌனமாக்குவீர்கள்; ஏனெனில் நாக்கு தனது வலிமையை மிகுந்த உணவிலிருந்து பெறுகிறது.

16. தன் வயிற்றை நிரப்பிக்கொள்பவன் தன் குடல்களைப் பெரிதாக்குகிறான்; ஆனால், சுயக்கட்டுப்பாட்டின் மூலம் பசியைத் தடுப்பவனிடம், அவை படிப்படியாகச் சுருங்கிவிடுகின்றன; ஒருமுறை சுருங்கிவிட்டால், அவை அதிக உணவைக் கேட்கவோ அல்லது ஏற்கவோ மாட்டாது.

17. எகிப்தின் உணவு அனைத்தையும் உண்டு, நைல் நதியின் நீர் அனைத்தையும் குடித்தாலும், ஒருவன் திருப்தி அடையாமல் இருக்க, அடிக்கடி சாத்தான் வயிற்றின் மீது அமர்ந்திருக்கிறான் என்பதை அறிந்துகொள்.

18. நீங்கள் கிறிஸ்துவிடம் குறுகிய மற்றும் நெருக்கமான பாதையில் நடப்பதாக வாக்குறுதி அளித்திருந்தால், உங்கள் வயிற்றைக் கட்டுப்படுத்துங்கள். அதிகப் பசியின் 'அகலமான வழி' விசுவாசமற்ற தன்மையின் மூலம் 'அழிவுக்கு வழிநடத்தி' மிகவும் பரந்தது, 'அதனால் பலர் நடக்கிறார்கள்'; ஆனால் சுயக்கட்டுப்பாட்டின் 'நெருக்கமான வாசலும் கடினமான வழியும்' பரிசுத்தத்தின் 'வாழ்வுக்கு வழிநடத்தி', 'அதனால் சிலரே நுழைகிறார்கள்' (மத்தேயு 7:14).

19. உணவு நிரம்பிய மேஜையில் நீங்கள் அமர்ந்திருக்கும்போது, உங்கள் மனக்கண்ணில் மரணத்தையும் நியாயத்தீர்ப்பையும் கற்பனை செய்யுங்கள்; ஏனெனில் இந்த வழியிலாவது, நீங்கள் அதிகப்படியான உண்ணும் உணர்ச்சியை ஓரளவிற்கு அடக்க முடியும். நீங்கள் குடிக்கும்போது, எப்போதும் உங்கள் ஆண்டவரின் எருக்கன்னியையும் பித்தத்தையும் நினைவில் கொள்ளுங்கள்; இந்த வழியில், நீங்கள் சுயக்கட்டுப்பாட்டின் எல்லைக்குள் இருப்பீர்கள், அல்லது குறைந்தபட்சம், நீங்கள் நிதானமடையும்போது, உங்கள் எண்ணங்களைத் தாழ்த்திக் கொள்வீர்கள்.

20. துறவற சமூகங்களில் அனைத்து வீழ்ச்சிகளுக்கும் சத்தியலங்கன மீறல்களுக்கும் பேராவலே காரணம். இந்த காதலியை நீங்கள் வென்றால், ஒவ்வொரு இடமும் பற்றற்ற நிலையை அடைவதற்கு உங்களுக்கு உதவும்; ஆனால் அவள் உங்கள் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தினால், கல்லறை வரை எல்லா இடங்களிலும் நீங்கள் துன்பப்படுவீர்கள்.

21. மரணத்தைப் பற்றிய வாழ்நாள் நினைவு, உணவில் அளவற்ற தன்மையைக் கட்டுப்படுத்துகிறது; மேலும், பணிவின் மூலம் உணவில் அளவற்ற தன்மை கட்டுப்படுத்தப்படும்போது, மற்ற விருப்பு வெறுப்புகளும் ஒரே நேரத்தில் துண்டிக்கப்படுகின்றன.

22. ஒருமுறை, நான் இளமையாக இருந்தபோது, ஒரு குறிப்பிட்ட ஊருக்கோ அல்லது கிராமத்திற்கோ வந்தேன் – அங்கே, நான் உணவருந்திக் கொண்டிருந்தபோது, பேராவலும் தற்பெருமையும் திடீரென என்னைத் தாக்கின; ஆனால், பேராவலின் விளைவுகளைப் பயந்து, தற்பெருமையால் வெல்லப்படுவதே சிறந்தது என்று நான் தீர்மானித்தேன். சாதாரண மக்களிடையே, எல்லாத் தீமைகளுக்கும் மூல காரணம் பணப் பற்றே; துறவிகளிடையே அது அதீத பசியே.

23. சில தேவைகளுக்காக, தங்கள் வயிற்றிற்கு உணவில் சிறிது ஓய்வளித்து, பின்னர் இரவு முழுவதும் நின்று இந்தப் பரிதாபமான உடலைச் சோர்வடையச் செய்த வீரர்களை நான் கண்டிருக்கிறேன்; அதன் மூலம், நிறைவிலிருந்து மகிழ்ச்சியுடன் விலகுவதை அது கற்றுக்கொண்டது.

24. துறவற வாழ்க்கையின் தொடக்கத்திலேயே பேராவலிலிருந்தும் வீண் பெருமையிலிருந்தும் முழுமையாக விடுபடுவது என்பது ஒரு சாத்தியமற்ற செயலாகும். ஆனால், வயிற்றைத் திருப்திப்படுத்துவதன் மூலம் வீண் பெருமையுடன் போராடக் கூடாது.

25. தண்டனை விதிக்கப்பட்டு மரணதண்டனைக்கு அழைத்துச் செல்லப்படும் ஒரு குற்றவாளி பொது நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றிப் பேசாதது போல, தன் பாவங்களை உண்மையாக வருந்துபவனும் தன் வயிற்றைத் திருப்திப்படுத்த மாட்டான்.

26. எப்படி அதிக உரம் பல புழுக்களை உருவாக்குகிறதோ, அப்படியே அதிக உணவு பல தவறுகள், தீய எண்ணங்கள் மற்றும் (அவமானகரமான) கனவுகளுக்கு வழிவகுக்கிறது.

27. பேராவியின் உச்சநிலை, சாப்பிட விருப்பமில்லாத போதும் தன்னைக் கட்டாயப்படுத்தி உண்பது என்றால், விரதத்தின் உச்சநிலை, அந்த நேரத்தில் தவறேதும் செய்யாத போதும், தன் இயற்கை ஆசைகொள்ளும்போது அதை அடக்குவதாகும்.

28. கொழுத்த பறவைகளால் உயரமாகப் பறக்க முடியாதது போல, இறைச்சி இச்சையில் மூழ்கிய ஒருவனால் சொர்க்கத்திற்கு உயரவும் முடியாது.

29. காய்ந்த சேறு பன்றிகளுக்குப் பயன்படாதது போல, தவ வாழ்க்கையின் உழைப்பால் வாடிய உடல், பிசாசுகளை இனி திருப்திப்படுத்தாது.

30. (அதிகப் பசியின் அறிக்கை). நான் உங்கள் இயல்பிலேயே பிணைக்கப்பட்டுள்ளபோது, என்னை நீங்கள் எப்படி அகற்றப் போகிறீர்கள்? – உணவுக்கான தேவை என் நுழைவாயில், பழக்கம் என்னை அடங்காதவனாக்குகிறது – இது, ஆன்மாவின் உணர்வின்மையுடனும் மரணத்தைப் பற்றிய மறதியுடனும் சேர்ந்து, எனக்கான உங்கள் பேரார்வத்திற்கு அடித்தளமாகச் செயல்படுகிறது. – என் மூத்த மகன் விபச்சாரம்; அவனுக்குப் பிந்தைய இரண்டாவது சந்ததி கடின இருதயம்; மூன்றாவது தூக்கக் கலக்கம். தீய எண்ணங்களின் கடல், அசுத்தத்தின் அலைகள், மற்றும் சொல்லொணாத் தீட்டுகளின் ஆழம்—இவையும் என்னிலிருந்துதான் பிறக்கின்றன. என் மகள்கள்: சோம்பல், பேச்சுத்திறன், திமிர், ஏளனம், இறை நிந்தனை, புறங்கூறல், கொடுமை, கீழ்ப்படியாமை, உணர்ச்சியின்மை, மனத்தின் சிறைவாசம், தற்பெருமை, ஆணவமும் பைத்தியக்காரத்தனமான சுய நம்பிக்கையும், உலகப் பிரியம், அதைத் தொடர்ந்து களங்கப்பட்ட ஜெபம், பறக்கும் எண்ணங்கள் மற்றும் அடிக்கடி எதிர்பாராத துரதிர்ஷ்டங்கள்; இவை அனைத்தையும் தொடர்ந்து விரக்தி வருகிறது – இதுவே அனைத்து உணர்ச்சிகளிலும் கொடியது. – என் பாவங்களின் நினைவு எனக்கு எதிராக எழுகிறது, ஆனால் அது மேலோங்கவில்லை. மரண எண்ணம் எனக்கு ஒரு கொடிய எதிரி, ஆனால் மனிதர்களில் என்னை முற்றிலுமாக அழிக்கக்கூடிய எதுவும் இல்லை. ஆறுதலளிப்பவரைப் பெற்ற எவரும் எனக்காக அவரிடம் ஜெபித்து புலம்புகிறார்கள், மேலும், வேண்டிக்கொள்ளப்பட்ட அவர், தம்முள் நான் உணர்ச்சிவசப்பட்டுச் செயல்பட அனுமதிக்கிறார் இல்லை. ஆனால் அவரைச் சுவைக்காதவர்கள் என் இனிமையில் எல்லா வகையிலும் மகிழத் தேடுகிறார்கள்.

2. விபச்சாரத்திற்கு எதிரான போராட்டம்

1. வயிறார உண்பது விபச்சாரத்தின் தாய், ஆனால் வயிற்றைக் கட்டுப்படுத்துவது தூய்மையின் மூலம்.

2. நாம் நிறைவுற்றவுடன், பேராவையின் ஆவி விலகிச் சென்று, நாம் இருக்கும் நிலையை அதற்குத் தெரிவித்து, விபச்சாரத்தின் ஆவியை நம்மேல் அனுப்புகிறது; அது, 'போய் இன்னாரை வசியம் செய்; அவனது வயிறு நிறைந்துவிட்டது, ஆகவே உனக்குச் சிரமம் குறைவாகவே இருக்கும்' என்று கூறுகிறது. இந்த ஆவி, வந்தவுடன் புன்னகைத்து, உறக்கத்தால் நமது கைகளையும் கால்களையும் கட்டி, நம்மிடம் தனக்குப் பிடித்ததைச் செய்கிறது; கற்பனைகளால் ஆன்மாவையும், காம இச்சையின் வெளிப்பாடுகளால் உடலையும் அசுத்தப்படுத்துகிறது.

3. தூய்மையைப் பேணுவதில் பயிற்சி பெற்றவர்கள் யாரும், அதைத் தாங்களாகவே அடைந்ததாகக் கருத வேண்டாம், ஏனெனில் ஒருவர் தனது சொந்த இயல்பை வெல்வது என்பது யாராலும் இயலாத காரியம்; இயல்பு வெல்லப்படும் இடத்தில், இயல்பைக் கடந்தவரின் வருகை அங்கீகரிக்கப்படுகிறது; ஏனெனில், எந்த முரண்பாடும் இன்றி, சிறியது பெரியவனால் நீக்கப்படுகிறது.

4. தூய்மையின் ஆரம்பம் என்பது, எண்ணங்கள் காமக் கற்பனைகளுடன் கலக்கப்படாதபோதும், கனவுகள் இல்லாமல் உறக்கத்தில் அவ்வப்போது விந்து வெளியேறும் போதும் நிகழ்கிறது; தூய்மையின் இடைநிலை என்பது, இயற்கையான இயக்கங்கள் உணவில் திருப்தி அடைவதிலிருந்து மட்டுமே எழும்போதும், கற்பனைகள் மற்றும் விந்து வெளியேற்றங்களிலிருந்து விடுபட்டிருக்கும் போதும் ஆகும்; மேலும், தூய்மையின் இறுதி என்பது, அசுத்த எண்ணங்களை அடக்குவதற்கு முன்பாக, உடலை அடக்குவதாகும்.

5. ஜெபம் மூலம் காமம் என்ற நாயை விரட்டுபவன், சிங்கத்துடன் சண்டையிடுபவனைப் போன்றவன்; எதிர்ப்பின் மூலம் அதை அடக்குபவன், தன் எதிரியைத் தோற்கடித்து விரட்டுபவனைப் போன்றவன்; ஆனால், ஒருமுறைக்குமுழுதும் அந்தத் தூண்டுதலுக்குத் தன்னை அணுக வழியளிக்காமல், அதன் மூலத்திலேயே முற்றிலும் விடுபட்டவன், சரீரத்தில் வாழ்ந்தாலும், ஏற்கெனவே கல்லறையிலிருந்து எழுந்துவிட்டான்.

6. தூய்மையின் அடையாளம் என்பது கனவுகளில் கூட எந்தக் காம உணர்வையும் உணராமல் இருப்பது என்றால், காமத்தின் உச்சநிலை என்பது விழிப்பு நிலையில் வெறும் எண்ணங்கள் மற்றும் நினைவுகளால் மட்டுமே விந்து வெளியேறுவதைச் சகிப்பதாகும்.

7. உடல் உழைப்பின் மூலமும் வியர்வையின் மூலமும் இந்த எதிராளிக்கு எதிராகப் போரிடுபவன், தன் எதிராளியை ஒரு கயிற்றால் கட்டியவனைப் போன்றவன்; தனது விரதம் மற்றும் விழிப்புணர்வின் மூலம் தனது எதிரியுடன் போரிடுபவன், தனது எதிரியை இரும்புச் சங்கிலிகளால் கட்டியவனைப் போன்றவன்; மேலும், பணிவு, சகிப்புத்தன்மை மற்றும் தியாகத்துடன் தன்னை ஆயுதபாணியாக்கிக் கொள்பவன், தனது எதிரியைக் கொன்று மணலில் மறைத்தவனைப் போன்றவன்.

8. சிலர் தங்கள் செயல்களால் இந்த சித்திரவாதியைக் கட்டுகிறார்கள், மற்றவர்கள் பணிவால் கட்டுகிறார்கள், இன்னும் சிலர் கடவுளின் அகத் தூண்டுதலால் கட்டுகிறார்கள். முதலாவது விடியற்காலையைப் போன்றது, இரண்டாவது பௌர்ணமியைப் போன்றது, மூன்றாவது பிரகாசமான சூரியனைப் போன்றது; ஆனால் அவர்கள் அனைவரும் பரலோகத்தில் வசிக்கிறார்கள்.

9. நரி தூங்குவது போல் நடிக்கும், பிசாசு பிரம்மச்சாரியாக நடிக்கும்; முந்தையது ஒரு பறவையை ஏமாற்றவும், பிந்தையது ஒரு ஆன்மாவை அழிக்கவும். உங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் இந்த பலவீனமான உடலை நம்பாதீர்கள்; நாம் கிறிஸ்துவின் முன் நிற்கும் வரை அதைச் சார்ந்திருக்கவும் வேண்டாம்.

10. புதிதாக மதம் மாறியவர்களிடையே, இவ்வுலக இச்சைகள் நிறைந்த பாவங்கள் பொதுவாக மிகுந்த உணவிலிருந்து எழுகின்றன; நடுத்தர நிலையில் உள்ளவர்களிடையே, அவை கர்வத்திலிருந்தும், புதிதாக மதம் மாறியவர்களைப் போலவே அதே காரணத்திற்காகவும் எழுகின்றன; ஆனால் பரிபூரணத்தை நெருங்குபவர்களிடையே, அவை தங்கள் அண்டை வீட்டாரின் கண்டனத்திலிருந்து மட்டுமே எழுகின்றன.

11. சிலர் இயல்பாகவே (பிறவியால்) பேடித்தன்மை கொண்டவர்களை, மாம்சத்தின் வேதனைகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டவர்களாகப் புகழ்கிறார்கள்; ஆனால் நான், நாளுக்கு நாள் தங்களைத் தாங்களே பேடித்தன்மை கொண்டவர்களாக மாற்றிக்கொள்ளும்வர்களையும், தங்கள் எண்ணங்களால்—ஒரு கத்தி போல—தங்களைத் தாங்களே விருத்தசேதனம் செய்துகொள்ளப் பழகிக்கொண்டவர்களையும் புகழ்கிறேன்.

12. காமம் என்னும் அசுரனை எதிர்ப்புகளாலும் வாதங்களாலும் வீழ்த்த எண்ணாதீர்கள்; அவனுக்குச் சாதகமான காரணங்கள் உள்ளன, ஏனெனில் அவன் நமது இயல்பையே கொண்டு நம்மீது போர் தொடுக்கிறான்.

13. தன் மாம்சத்திற்கு எதிராகப் போராடவோ, அல்லது அதைத் தன் சொந்தப் பலத்தால் வெல்லவோ நம்புகிறவன் வீணாக உழைக்கிறான். ஏனெனில், கர்த்தர் மாம்ச இச்சையின் வீட்டை இடித்து, ஆத்துமாவின் வீட்டைக் கட்டாவிட்டால், தன் சொந்த முயற்சியால் இதில் வெற்றிபெற முற்படுகிறவன் வீணாகக் காவல் காக்கிறான், நோன்பு இருக்கிறான்.

14. உங்கள் இயற்கையின் பலவீனத்தை எல்லாம் வல்ல இறைவனிடம் சமர்ப்பியுங்கள், எல்லா விஷயங்களிலும் உங்கள் முழுமையான இயலாமையை ஒப்புக்கொள்ளுங்கள், அப்போது நீங்கள் அறியாமலேயே தூய்மையின் வரத்தைப் பெறுவீர்கள்.

15. காமம் என்ற குழிக்குள் வழுக்கி விழுந்தவர்கள், (ஜேம்ஸ் கண்ட) ஏணியில் ஏறி இறங்குகிறவர்களை விட வெகு தொலைவில் பின்தங்கி விடுகிறார்கள்; மேலும், அவர்கள் மீண்டும் அத்தகைய ஏற்றத்தைத் தொடர, அவர்களுக்கு அதிக உழைப்பும் உச்சகட்ட தவம்மும் தேவைப்படுகிறது.

16. மனைவியை அறியாமலேயே விபச்சாரம் உண்டு – அது இயற்கைக்கு மாறானதாக இருப்பதால், ஒருவனை மிகுந்த வேதனைக்கு உள்ளாக்குகிறது. அது ஒருவித மரணமும் அழிவும் ஆகும், அதை நாம் எப்போதும் நமது உள்ளத்தில், குறிப்பாக நமது இளமைப் பருவத்தில் சுமந்து கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் இந்த அழிவைப் பற்றி எழுத்தில் பேச என்னால் துணியவில்லை, ஏனெனில் என் கரம் இந்த வார்த்தைகளால் தடுக்கப்படுகிறது: 'ரகசியமாகச் செய்யப்படும் காரியங்களைப் பற்றிப் பேசுவதும் வெட்கக்கேடு' (எபே. 5:12).

17. காமத்தின் தூண்டுதலான அந்த மனிதாபிமானமற்ற எதிரி, கடவுளை ஒரு கருணைமிக்கவராகச் சித்தரிக்கிறான்; இந்த உணர்ச்சி இயல்பானது போல, அதற்காக அவர் பெரும் பொறுமையைக் காட்டுவதாகவும் உணர்த்துகிறான். ஆனால், இந்த சூழ்ச்சி செய்பவனை உற்று நோக்குங்கள், இந்தப் பாவம் ஒருமுறை செய்யப்பட்டுவிட்டால், அவன் கடவுளை முற்றிலும் மாறுபட்ட கோணத்தில்—வெறும் நீதியுள்ளவராகவும், மன்னிக்காதவராகவும்—சித்தரிக்கிறான் என்பதை நீங்கள் காண்பீர்கள். முதலாவதை நம்மைப் பாவத்திற்குள் இழுப்பதற்காகவும், இரண்டாவதை நம்மைத் திகிலில் மூழ்கடிப்பதற்காகவும் அவன் தூண்டுகிறான்.

18. ஒரு பாவத்தைச் செய்த பிறகு, நாம் வேதனையாலும் விரக்தியாலும் வாடப்படும்போது, மேலும் வீழ்ச்சியடைவதற்கு நம்மை ஒப்புக்கொடுப்பது நமது வழக்கமல்ல; ஆனால் இந்த உணர்வுகள் தணியும்போது, தீய எதிரி மீண்டும் மனிதர்களுக்கான கடவுளின் அன்பைப் பற்றி நம்மிடம் பேசத் தொடங்குகிறான்.

19. கர்த்தர், அழிவற்றவரும் அசரீரமுடையவருமாக இருப்பதால், நமது உடலின் தூய்மையிலும் அழிவற்ற தன்மையிலும் மகிழ்கிறார்; ஆனால் பிசாசுகள், அருவருப்பான விபச்சாரத்தில் அதிகமாக மகிழ்கின்றன, மேலும் உடலை அசுத்தப்படுத்தும் இந்த உணர்ச்சியை விட வேறு எந்த உணர்ச்சியையும் அவ்வளவாக விரும்புவதில்லை.

20. ஆறுதல் தரும் பழங்களின் இனிமைக்கு ஆதாரம் மண்ணும் பனித்துளியுமே; தூய்மைக்கு ஆதாரம், கீழ்ப்படிதலுடன் இணைந்த மௌனம். உலகத்துடன் நெருங்கிப் பழகும் அதே வேளையில், மௌனத்தின் மூலம் மட்டுமே அடையப்படும் உடலின் தூய்மை, பெரும்பாலும் அசைக்க முடியாததாக நிலைத்திருக்கவில்லை; ஆனால் கீழ்ப்படிதலின் மூலம் அடையப்படுவது, உலகளவில் பாராட்டத்தக்கதாகவும் அசைக்க முடியாததாகவும் இருக்கிறது.

21. இந்தப் போராட்டத்தை வெறும் விரதத்தால் அடக்க முயற்சிப்பவன், ஒரே கையால் கடலின் ஆழத்திலிருந்து நீந்துவதற்குப் போராடும் மனிதனைப் போன்றவன். விரதத்தை பணிவுடனே இணைத்திடுங்கள்; ஏனெனில், பணிவு இல்லாத விரதம் பயனற்றதாகிவிடும்.

22. உங்களுள் ஆதிக்கம் செலுத்தும் எந்தப் பேராவலைக் கண்டாலும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அதற்கு எதிராகவும், குறிப்பாக உங்கள் இயல்பான அக எதிரிக்கு எதிராகவும் உங்களை ஆயத்தப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். ஏனெனில், நீங்களும் நானும் இந்தப் பேராவலை வெல்லாவிட்டால், மற்றவர்கள் மீதான வெற்றி நமக்குப் பயனளிக்காது; ஆனால், இந்த எகிப்தியனை வீழ்த்திய பிறகு, நாமும் நிச்சயமாகத் தாழ்மையின் புதரில் கடவுளைக் காண்போம்.

23. சோதனையில் இருந்தபோது, நான் மகிழ்ச்சியையும், கண்ணீரையும், ஆறுதலையும் உணர்ந்தேன், மேலும் என் அப்பாவித்தனத்தால் இது ஒரு ஆன்மீகப் பழம் என்று நினைத்தேன், ஆனால் அது எதிரியின் வஞ்சகமாக இருந்தது.

24. ஏமாந்து போகாதே, இளைஞனே! காமக் கிளர்ச்சியால் தூண்டப்பட்டும், தாங்கள் புனித அன்பின் கடமையை நிறைவேற்றுவதாக நினைத்த, தாங்கள் விரும்பியவர்களுக்காக ஜெபிப்பவர்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.

25. நாம் நமது படுக்கைகளில் படுக்கும்போதுதான் நாம் மிகவும் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் அப்போது மனம், உடலை விட்டுப் பிரிந்து, பேய்களுடன் போராடுகிறது; மேலும் அது காமத்தின் இனிமைக்கான அனைத்து அனுதாபத்தையும் இன்னும் துண்டிக்கவில்லை என்றால், அது உடனடியாக ஒரு துரோகியாக மாறிவிடுகிறது.

26. இயேசுவின் ஜெபத்துடன், மரணத்தின் நினைவும் உன்னுடன் உறங்கி, உன்னுடன் எழும்பட்டும்; ஏனெனில், நீ உறங்கும்போது, இந்தப் பழக்கங்களைப் போல உனக்கு வல்லமையான பரிந்துரையை வேறு எதுவும் அளிக்க முடியாது.

27. உறக்கத்தின் போது ஏற்படும் வெளியேற்றங்கள் சில சமயங்களில் அதிகப்படியான உணவாலும், பொதுவாக மாம்சத்தின் அதீத இச்சையாலும் ஏற்படுகின்றன; சில சமயங்களில், நீண்ட காலமாக வெளியேற்றமின்றி இருந்து, நாம் தற்பெருமை கொள்ளும்போது பெருமையாலும் ஏற்படுகின்றன; சில சமயங்களில், நாம் நம் அண்டை வீட்டாரைக் கண்டிக்கிறோமே என்பதாலும்; மற்றும் சில சமயங்களில், பேய்களின் பொறாமையால் மட்டுமே ஏற்படுகின்றன. கடவுள் சிலருக்கு இது நிகழ அனுமதிக்கிறார், இதன் மூலம் இந்தத் துரதிர்ஷ்டத்தின் வழியாகப் பாவமற்ற நபருக்குத் தாழ்மையுணர்வைக் கற்பிக்க முடியும்.

28. பகலில் நீங்கள் கண்ட கனவுகளில் உங்கள் மனம் ஈடுபட அனுமதிக்காதீர்கள்; ஏனெனில், நாம் விழித்திருக்கும்போது அத்தகைய கனவுகள் மூலம் நம்மை அசுத்தப்படுத்த வேண்டும் என்பதே பேய்களின் நோக்கமாகும்.

29. காமத்தின் புயலின் போது, பின்வருவன நமக்குப் பெரும் உதவியாக இருக்கும்: கரட்டுத் துணி ஆடை, சாம்பல், இரவு முழுவதும் ஜெபத்தில் நிற்பது, பசி, தணியாத தாகம்—சில துளிகளால் தணிக்கப்படுவது—சுடுகாடுகளில் தங்கியிருத்தல், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மனத்தாழ்மை; மேலும் முடிந்தால், ஒரு ஆன்மீகத் தந்தை, அல்லது உதவ விரைந்து வரும், அனுபவத்தில் ஞானமுள்ள ஒரு தீவிர உடன்பிறப்பு; ஏனெனில், ஒருவரால் தன் சொந்த முயற்சியால் இந்தப் பாதாளத்திலிருந்து தன் கப்பலைக் காப்பாற்ற முடியும் என்பது ஒரு அற்புதம் என்று நான் கருதுகிறேன்.

30. ஒருவன், அசாதாரணமான அழகான ஒரு பெண்ணைக் கண்டபோது, அவளுடைய மூலம் படைப்பாளரைப் புகழ்ந்தான். அவளைக் கண்ட மாத்திரத்தில், கடவுள் மீதான அன்பு அவனுக்குள் மூண்டெழுந்தது, மேலும் அவனது கண்களிலிருந்து கண்ணீர் ஆறாகப் பெருகியது. மேலும், மற்றொருவனை அழிவுக்கு இட்டுச் சென்றது, அவனைப் பொறுத்தவரை இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு வெற்றி மகுடமாக மாறியதைக் காண்பது வியப்பாக இருந்தது. இத்தகைய நபர் இதே போன்ற சூழ்நிலைகளில் எப்போதும் இவ்வாறு உணர்ந்து செயல்பட்டால், பொதுவான உயிர்த்தெழுதலுக்கு முன்பே அவர் சீர்கெடாத தன்மையை அடைந்துவிட்டார்.

31. கீர்த்தனைகள் மற்றும் பாடல்களைப் பொறுத்தமட்டில் நாம் ஒரே கொள்கையின்படி வழிநடத்தப்பட வேண்டும். கடவுளை நேசிப்பவர்கள் பொதுவாக உலகியல் மற்றும் ஆன்மீகப் பாடல்கள் இரண்டினாலும் புனிதமான மகிழ்ச்சி, கடவுளின் அன்பு மற்றும் கண்ணீரால் தூண்டப்படுகிறார்கள், அதே சமயம் இவ்வுலக இன்பங்களை நேசிப்பவர்கள் அதற்கு நேர்மாறானவற்றால் தூண்டப்படுகிறார்கள்.

32. சிலர், இவ்வுலக இச்சையைச் சுவைத்த பிறகு தூய்மையானவர் என்று அழைக்கப்படுவது சாத்தியமற்றது என்று கூறுகிறார்கள்; ஆனால் நான், அவர்களின் கருத்தை மறுத்து, அவ்வாறு விரும்புகிற ஒருவருக்கு ஒரு காட்டு ஆலிவ் மரத்தைத் தடுப்பூசி மூலம் நல்ல மரமாக மாற்றுவது சாத்தியமும் பொருத்தமுமானது என்று கூறுகிறேன். இவ்வுலக இன்பங்களில் தூய்மையாக இருக்கும் ஒருவருக்கு இராச்சியத்தின் திறவுகோல்கள் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தால், மேற்கூறியவர்களின் கருத்து நியாயப்படுத்தப்படலாம். ஆனால், மாமியார் உள்ளவராக இருந்து, தூய்மையடைந்து, இராச்சியத்தின் திறவுகோல்களைச் சுமக்கும் ஒருவரால் அவர்கள் வெட்கப்படட்டும்.

33. மாம்சக் காமம் என்ற பாம்பு பல வடிவங்களை எடுக்கிறது: அதன் இனிமையைச் சுவைக்காதவர்களுக்கு, அதை ஒருமுறை மட்டும் சுவைத்துவிட்டு நிறுத்திக்கொள்ளுமாறு அது தூண்டுகிறது; ஆனால் அதைச் சுவைத்தவர்களுக்கு, இந்தத் தந்திரமான பாம்பு மீண்டும் அதைச் சுவைக்க அவர்களைத் தூண்டுகிறது. முந்தையவர்களில் பலர், இந்தத் தீமையை அறியாமல், சச்சரவு இல்லாமல் இருக்கிறார்கள்; அதே சமயம், பிந்தையவர்கள், இந்த அருவருப்பை அனுபவித்து, சச்சரவையும் தூண்டுதலையும் அனுபவிக்கிறார்கள். இருப்பினும், இதற்கு நேர்மாறானதும் அடிக்கடி நிகழ்கிறது.

34. நாம் நல்ல மற்றும் அமைதியான மனநிலையுடன் உறக்கத்திலிருந்து எழுந்தால், அது புனித தேவதையின் மறைவான செல்வாக்கினால் ஏற்படுகிறது, குறிப்பாக நாம் ஜெபத்திலும் நிதானத்துடனும் உறங்கியிருந்தால். ஆனால், தீய கனவுகளால் பாதிக்கப்பட்டு, நாம் ஒரு சோகமான மற்றும் கலக்கமான மனநிலையுடன் எழுந்திருக்கவும் நேர்கிறது.

35. அமானுஷ்யம் அமானுஷ்யத்திற்கு எதிராகப் போராடுவதில் ஆச்சரியமில்லை; ஆனால், ஒருவன் தன் சொந்தப் பொருளுக்கு எதிராகப் போராடும்போதே, அந்தப் பொருள் பகைமையும் துரோகமும் நிறைந்ததாக இருந்தபோதிலும், உடல் அணிந்த ஒருவன் அமானுஷ்ய எதிரிகளை விரட்டுவது ஒரு அதிசயம்—உண்மையாகவே ஒரு அற்புதமான அதிசயம்.

36. பகுத்தறிவுள்ள தந்தையர்கள், ஒன்றை 'பண்பு' என்றும், மற்றொன்றை 'கலவை' என்றும், மற்றொன்றை 'இணைப்பு' என்றும், மற்றொன்றை 'பிடிப்பு' என்றும், மற்றொன்றை 'போராட்டம்' என்றும், மேலும் மற்றொன்றை ஆன்மாவின் 'உணர்ச்சி' என்று அழைக்கப்படும் ஒன்றாகவும் கருதுகின்றனர். அவர்கள் 'அப்பொசிஷன்' என்பதை, மனதில் மீண்டும் தோன்றி இதயத்திற்குள் கொண்டுவரப்படும் ஒரு எளிய சொல் (சிந்தனை) அல்லது ஒரு பொருளின் பிம்பம் என வரையறுக்கின்றனர்; 'கன்ஜக்ஷன்' என்பது தோன்றிய பிம்பத்துடன், உணர்ச்சியுடனோ அல்லது உணர்ச்சியின்றியோ நிகழும் உரையாடல்; 'அசிமிலேஷன்' என்பது மகிழ்ச்சியுடன் இணைந்து, காணப்பட்ட ஒன்றை நோக்கிய ஆன்மாவின் நாட்டம்; கவர்ச்சி என்பது காணப்படுவதன் மூலம் இதயத்திற்கு ஏற்படும் வன்முறையான மற்றும் விருப்பத்திற்கு மாறான ஈர்ப்பு, அல்லது அதனுடன் அது முழுமையாகக் கலப்பதாகும், இது நமது ஆரோக்கியமான அமைப்பைக் குலைக்கிறது; 'போராட்டம்' என்பது எதிராளிக்கு எதிரான தீவிரமான எதிர்ப்பைக் குறிக்கும் சொல்லாகும், இது விருப்பத்திற்கேற்ப வெற்றியிலோ அல்லது தோல்வியிலோ முடிவடைகிறது; அதே சமயம் 'ஆசை' என்பது, ஆன்மாவில் வேரூன்றி, பின்னர் நீண்ட பழக்கத்தின் மூலம், ஆன்மாவின் இயல்பான பண்பு போலத் தோற்றமளிக்கும் வகையில் மாற்றப்பட்ட காமக் குணத்தைக் குறிக்கிறது, அதனால் ஆன்மா இப்போது தன்னிச்சையாகவும் தானாகவே அதன் திருப்திக்காகப் பாடுபடுகிறது. இவற்றில், முதலாவது பாவமற்றது; இரண்டாவது முற்றிலும் அப்படியல்ல; மூன்றாவது, போராட்டத்தில் ஈடுபட்டுள்ள நபரின் குணத்தைப் பொறுத்து, பாவமானதாகவோ அல்லது பாவமற்றதாகவோ இருக்கலாம். இந்தப் போராட்டம் வெகுமதிக்கோ அல்லது தண்டனைக்கோ வழிவகுக்கும். சில சமயங்களில், பிரார்த்தனை செய்யும் போது ஏற்படுகையில் அடிமைத்தனம் தீர்ப்புக்கு உட்பட்டது, மற்ற சமயங்களில் அது வேறு நேரங்களில் நிகழும்போது தீர்ப்புக்கு உட்பட்டது – சில சமயங்களில் அலட்சியமான விஷயங்களைப் பற்றி சிந்திக்கும் போதும், மற்ற சமயங்களில் தீய விஷயங்களைப் பற்றி சிந்திக்கும் போதும் இது நிகழலாம். அன்பியல் உணர்வான கள்ளக்காதல் ( ) பற்றிச் சொல்வதானால், அது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி எல்லா சந்தர்ப்பங்களிலும் கண்டிக்கப்படுகிறது, மேலும், அதற்குச் சமமான மனந்திரும்புதலால் தூய்மைப்படுத்தப்படாவிட்டால், அது நித்திய சித்திரவதைக்கு உட்பட்டது. ஆனால், ஆரம்ப உந்துதலை (அதில் ஆழ்ந்து சிந்திக்காமல் நிராகரித்து) விலகலுடன் அணுகுபவர், அதைத் தொடர்ந்து வருவன அனைத்தையும் ஒரேயடியாகத் துண்டித்துவிடுகிறார்.

37. மேலே குறிப்பிடப்பட்ட அனைத்தையும் விட நுட்பமான மற்றொரு எண்ணத்தையும் மிகவும் அறிவொளி பெற்ற மற்றும் பகுத்தறிவுள்ள தந்தையர்கள் குறிப்பிட்டுள்ளனர். அது 'எண்ணத்தின் மின்னல்' என்று அழைக்கப்படுகிறது – இது எந்தவொரு குறிப்பிட்ட நேரமும் இல்லாமல், ஒரு வார்த்தை அல்லது உருவமும் இல்லாமல், அம்பின் வேகத்தில், சோதனைக்குள்ளாகும் ஒருவரிடம் காமத்தை ஏற்படுத்துகிறது. ஒரு நுட்பமான நினைவூட்டல் மூலம், காலத்தால் அழியாத, சொல்லப்படாத, சிலருக்குத் தெரியாமலேயே இருக்கும் இந்த எண்ணம், ஆன்மாவோடு முன்கூட்டியே கலந்தாலோசிக்காமலோ அல்லது ஒப்புக்கொள்ளாமலோ, திடீரென்று தனது இருப்பை உணர வைக்கும் விதத்தை விட, உடலில் நிலையற்றதோ, மனதில் வேகமானதோ அல்லது திடீரென நிகழ்வதோ வேறு எதுவும் இல்லை. – கண்ணீரின் வழியாக, யாராவது புரிந்துகொள்ள முடிந்திருக்கிறதோ (புரிந்துகொள்ள, பற்றிக்கொள்ள) இந்த எண்ணத்தின் நுட்பத்தை, ஆன்மா ஒரு தனிப் பார்வையாலோ, ஒரு கையின் தீண்டலாலோ, அல்லது பாடலின் ஒலியாலோ, அதைப் பற்றிச் சிந்திக்காமலோ அல்லது அவ்வாறு செய்ய எண்ணாமலோ, எப்படி உணர்ச்சிப்பூர்வமாகத் திசைதிருப்பப்படுகிறது (காமத்தால் களங்கப்பட்டு சீரழிக்கப்படுகிறது) என்பதையும் இது நமக்கு விளக்கக்கூடும்.

38. சில சமயங்களில், காமம் ஆன்மாவிற்குள் எழுந்து உடலுக்குள் செல்கிறது; மற்ற சமயங்களில் அது உடலிலிருந்து ஆன்மாவிற்குள் செல்கிறது. பிந்தையது பொதுவாக உலகில் வாழ்பவர்களுக்கு நிகழ்கிறது, அதே சமயம் முந்தையது துறவற வாழ்க்கை வாழ்பவர்களுக்கு நிகழ்கிறது, ஏனெனில் அவர்களுக்குள் காமத்தின் பொருள் (அல்லது மூலப்பொருள்) பற்றாக்குறையாக இருப்பதால்.

39. நமது மரிக்கும் உடலின் கூட்டாளியான பிசாசுடன் நீண்ட போராட்டத்திற்குப் பிறகு, நாம் இறுதியாக நோன்பின் கற்களாலும், பணிவின் வாள்களாலும் அவனை நம் இதயங்களிலிருந்து வெளியேற்றும்போது, அப்போது இந்த சாபத்திற்குள்ளானவன், ஒரு புழு போல நம் உடலுக்குள் நெளிந்து, ஒருவித கூச்ச உணர்வால் நம்மை அசுத்தப்படுத்த முயல்கிறான், அதுவும் பொருத்தமற்ற மற்றும் சொல்ல முடியாத அசைவுகளைத் தூண்டுகிறது.

40. நாம் அவனுக்கு எதிராக ஜெபிப்பதற்கு உடல் ரீதியாக இயலாத தருணத்திற்காக, மற்ற எதையும் விட இந்த அசுரன் மிக உன்னிப்பாகக் கண்காணிக்கிறான். அப்போதுதான் இந்த அருவருப்பானவன் நம் மீது தாக்குதல் நடத்த ஒரு குறிப்பிட்ட முயற்சி செய்கிறான்.

41. இதயப்பூர்வமான உண்மையான பிரார்த்தனையை இன்னும் அடையாதவர்களுக்கு, உடல்ரீதியான பிரார்த்தனையில் ஈடுபடுவது (இச்சைக்குரிய உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தில்) உதவுகிறது – அதாவது – கைகளை உயர்த்துதல், மார்பைத் தட்டுதல், கண்களை மென்மையாக வானத்திற்கு உயர்த்துதல், பெருமூச்சுடன் கூடிய ஆஹ் என்ற ஓசை, மற்றும் அடிக்கடி மண்டியிடுதல்; – இருப்பினும், மற்றவர்கள் இருப்பதால் அவர்களால் இதைச் செய்ய முடிவதில்லை. – அத்தகைய நேரங்களில்தான் பேய்கள் அவர்களைத் தாக்கக் குறிப்பாக முற்படுகின்றன; மேலும், மன உறுதி மற்றும் ஜெபத்தின் கண்ணுக்குத் தெரியாத சக்தியின் மூலம் அவர்களை எதிர்க்கும் வலிமை இன்னும் இல்லாததால், அவர்கள் சில சமயங்களில் தங்களைத் தாக்குபவர்களுக்கு இணங்கிவிட நேரிடலாம். இருப்பினும், அத்தகைய சமயத்தில், முடிந்தால், மக்களிடமிருந்து உங்களால் முடிந்தவரை விரைவாக விலகி, சிறிது நேரத்திற்குக் கண்ணுக்குத் தெரியாதபடி எங்காவது மறைந்துகொள்ளுங்கள் – அங்கே, உங்கள் கண்களைத் துயரத்துடன் உயர்த்தி, உங்களால் முடிந்தால் ஆவியில், இல்லையென்றால், குறைந்தபட்சம் உடல் ரீதியாகவாவது – உங்கள் கைகளைச் சிலுவையின் வடிவத்தில் விரித்து, இந்த வழியில் கற்பனையான அமலேக்கை வெட்கப்படுத்தித் தோற்கடிக்கவும், – இரட்சிக்க வல்லமையுள்ளவரிடம், சூழ்ச்சி நிறைந்த வார்த்தைகளால் அல்ல, மாறாக தாழ்மையான கூற்றுகளால் கதறுங்கள்; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக முதலில், 'நான் பலவீனன், எனக்கு இரக்கம் காட்டும்' (சங். 6:3) என்று கூறுங்கள். பின்னர், அனுபவத்தின் மூலம், உன்னதமானவரின் வல்லமையை நீங்கள் அறிந்துகொள்வீர்கள், மேலும் கண்ணுக்குத் தெரியாத உதவியின் மூலம், கண்ணுக்குத் தெரியாதவர்களை நீங்கள் விரட்டி அடிப்பீர்கள். இவ்வகையில் போரிடுவதற்குப் பழகியதும், உங்கள் ஆன்மாவால் மட்டுமே உங்கள் எதிரிகளை விரட்ட முடியும்: ஏனெனில், முதல் வரத்தைச் செயல்படுத்துபவர்களுக்கு வெகுமதியாக இந்த இரண்டாவது வரம் கடவுளால் கொடுக்கப்படுகிறது.

42. உங்களைக் காம இச்சையிலிருந்து தூய்மைப்படுத்தும், இந்த மருந்தை உங்களுக்கு வழங்க விரும்பும் ஒவ்வொரு நபரின் அவமதிப்பையும், வாழ்வின் நீராக ஆவலுடன் பருகுங்கள்; ஏனெனில் அப்போது உங்கள் ஆன்மாவில் ஆழ்ந்த தூய்மை ஒளி வீசும், உங்கள் இதயத்தில் கடவுளின் ஒளி குறையாது.

43. இருண்ட நெருப்பின் ஆழம், இரக்கமற்ற ஊழியர்கள், இரக்கமற்ற மற்றும் இரக்கமில்லாத நீதிபதி, நரகத் தீயின் முடிவற்ற ஆழம், பாதாளத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் குறுகிய பாதைகள், பயங்கரமான பிளவுகள், மற்றும் இது போன்ற பிற விஷயங்களைக் கற்பனை செய்வதையும் நினைவு கூர்வதையும் ஒருபோதும் நிறுத்தாதீர்கள்; அதனால், இந்த நினைவுகளால் பிறக்கும் அச்சத்தின் மூலம், நீங்கள் காம உணர்வை உங்களிலிருந்து விரட்டி, அழியாத தூய்மையுடன் உங்களை ஒன்றிணைத்து, மற்ற எல்லா நெருப்புகளையும் விட பிரகாசமாக ஒளிரும் அசரீரி ஒளியின் பிரகாசத்தை உங்கள் ஆன்மாவில் பெற்றுக்கொள்ள முடியும்.

44. நாம் படுக்கையில் படுக்கும் உடனேயே, நம்மிடம் வந்து, சூழ்ச்சி நிறைந்த மற்றும் அசுத்தமான எண்ணங்களால் நம்மைத் தாக்கும் ஒரு அசுரன் இருக்கிறான்: அதன் மூலம், ஜெபத்தால் நம்மைத் தற்காத்துக் கொள்ள சோம்பல்பட்டு, அசுத்தமான எண்ணங்களுடன் தூங்கிவிடுவதால், பின்னர் அசுத்தமான கனவுகளால் நாம் மூழ்கடிக்கப்படுகிறோம்.

45. கண்கள் காணாத ஒன்றை, கேட்பதால் மட்டும் தொண்டை வலுமையாகச் சுவைக்க விரும்புவதில்லை; அதுபோலவே, உடலில் தூய்மையானவர்கள், அதன் (விபச்சார) இன்பங்களைப் பற்றி அறியாததாலேயே, விபச்சாரத்திற்கு எதிரான போரில் பெரும் நிம்மதியைப் பெறுகிறார்கள்.

46. சிங்கத்துடன் சண்டையிட்டு அதன் மீது இருந்து கண்களை அகற்றுபவன் உடனடியாக அழிந்து போவது போல, தன் மாம்சத்திற்கு ஓய்வளிப்பவனும் அதனால் தோற்கிறான்.

47. உடல் இச்சைக்கு எதிராகப் போராடுபவர்களுக்கு, மௌனம் சில சமயங்களில் பொருத்தமானது – ஆனால் அவர்களை நன்கு அறிந்த ஒரு வழிகாட்டியின் அனுமதியுடன் மட்டுமே.

48. விரக்தி என்ற அசுரன், விலைமாது என்ற அசுரனுக்கு முன்னோடியாக இருந்து அவனுக்காக வழியைச் சமைக்கிறான் என்பதை நான் அறிந்திருக்கிறேன்; உடலை முழுமையாகச் சோர்வடையச் செய்து உறக்கத்தில் ஆழ்த்துவதன் மூலம், விழித்திருக்கும் நிலையில் செய்வது போலவே, உறங்குகிறவனுக்குள் விலைமாது என்ற அசுரன் தீங்குகளைச் செய்ய வழிவகுக்கிறது.

49. ஒரு மண்ணுலக மன்னனுக்கு முன்னால் ஒருவர் நிற்கும்போது, அவர் அவரைப் புறக்கணித்துவிட்டு எதிரிகளுடன் பேசுவதை அவர் எவ்வளவு அருவருப்பாகக் கருதுவாரோ, அவ்வாறே ஒருவர் தூய்மையற்ற எண்ணங்களை மனதில் கொண்டிருந்துகொண்டு இறைவனிடம் பிரார்த்தனை செய்வதும் இறைவனுக்கு அருவருப்பானது.

50. இந்த நாய் (காமப் பேய்) உங்களிடம் வரும்போது, ஜெபம் என்ற ஆன்மீக ஆயுதத்தால் அதை விரட்டுங்கள்; அது எவ்வளவு வெட்கமின்றி தொடர்ந்து நின்றாலும், அதற்கு இணங்காதீர்கள்.

51. (விலைமகள் பற்றிய காம உணர்வின் ஒப்புதல்). ஆன்மா கேட்கிறது: 'சொல்லுங்கள், என் துணைவரே – என் இயல்பானவரே (ஏனெனில் உங்களைப் பற்றிய விஷயங்களில் உங்களைத் தவிர வேறு யாரிடமும் கேட்க நான் விரும்பவில்லை) – சொல்லுங்கள், நான் உங்களால் காயப்படாமல் இருப்பது எப்படி? உன் வேதனையை நான் எப்படி வெல்வேன்?" அதற்கு அவள், தன் ஆன்மாவிற்குப் பதிலளித்துச் சொல்கிறாள்: "உனக்குத் தெரியாததை நான் உனக்குச் சொல்ல மாட்டேன்; ஆனால் நாம் இருவரும் புரிந்துகொள்ளும் ஒன்றைச் சொல்கிறேன். என்னுள் என் தந்தையான சுயபிரியம் (சுய இன்பம் மற்றும் சுய இரக்கம்) இருக்கிறார். தொலைவிலிருந்து, ஒவ்வொரு விதமான சுய இன்பமும் ஆறுதலும் என் கிளர்ச்சியைத் தூண்டுகின்றன; இந்த ஆறுதலிலிருந்தும் அதனுடன் வரும் செயல்களிலிருந்தும், ஒரு காமத் தணல் எனக்குள் பற்றி எரிகிறது. பின்னர், கருவுற்று, நான் பாவங்களைப் பெற்றெடுக்கிறேன்; அவை பிறந்தவுடன், அவையே விரக்தியின் மூலம் ஆன்மாவின் மரணத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. – என் பலவீனத்தையும், உன்னுடையதையும் – வெளிப்படையான மற்றும் ஆழ்ந்த – நீ அறிந்துகொண்டால், என் கைகளைக் கட்டுவாய். என் தொண்டையைப் பட்டினி போட்டால், என் பாதங்களைக் கட்டுவாய், அதனால் என்னால் மேலும் முன்னேறிச் செல்ல முடியாது. நீ கீழ்ப்படிதலுடன் ஒன்றினால், என்னோடும் உனக்குள்ள பிணைப்பை உடைத்துக்கொள்வாய். மேலும், நீ பணிவைப் பெற்றால், என் தலையை வெட்டிவிடுவாய்.

3. பணத்தின் மீதான அன்பிற்கு எதிரான போராட்டம்

1. பணத்தின் மீதான காதல் என்பது நம்பிக்கையற்ற தன்மையின் மகள். அது தனது சாக்குப்போக்குகளுக்காக, சாத்தியமான பலவீனங்கள், முதுமை நெருங்குவது, மற்றும் வறட்சியால் ஏற்படும் திடீர் பஞ்சம் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்துகிறது.

2. பணத்தை நேசிப்பவன் ஒரு ஏளனக்காரன் மற்றும் நற்செய்தியை வேண்டுமென்றே மீறுபவன். (நற்செய்தியின் சாராம்சம் அன்பு.) ஆனால், அன்புள்ளவன் பணத்தைச் சேமித்து வைப்பதில்லை. அன்பு மற்றும் பணத்தை இரண்டையும் சேர்த்துப் பெற முயற்சிக்கும் எவரும் தங்களைத் தாங்களே ஏமாற்றிக் கொள்கிறார்கள்.

3. தன்னுக்காகப் புலம்புகிறவன் (தனது உடைமைகளை மட்டுமல்ல, தனது) உடலையும் கூடத் துறக்கிறான்; மேலும், நேரம் தேவைப்பட்டால், அதையும் அவன் விட்டுக்கொடுக்கத் தயங்க மாட்டான்.

4. ஏழைகளுக்காகத் தர்மம் சேகரிக்க வேண்டும் என்று சொல்லாதீர்கள் (அவர்களுக்கு உதவுவதன் மூலம் நீங்கள் ராஜ்யத்தை அடையலாம் என்பதற்காக), ஏனெனில் இரண்டு லெப்டாவுக்குக் கூட ராஜ்யத்தை வாங்கலாம்.

5. பயணம் செய்வதை விரும்புபவரும் பணத்தை விரும்புபவரும் ஒருவரையொருவர் சந்தித்தனர்; மேலும், பணம் விரும்புபவர், பயணம் செய்வதை விரும்புபவரை அறிவற்றவர் என்று கூறினார்.

6. பணத்தின் மீதான இந்த மோகத்தை வென்றவர், எல்லா கவலைகளையும் நீக்கியவர்; ஆனால் அதனால் கட்டுண்டவர் (எப்போதும் கவலைகளால் வாடுகிறார்) மேலும் தூய இதயத்துடன் ஒருபோதும் பிரார்த்தனை செய்ய முடியாது.

7. பணத்தின் மீதான காதல், பிச்சை கொடுப்பதாக நடிப்பதில் தொடங்குகிறது, ஆனால் ஏழைகள் மீதான வெறுப்பில் முடிகிறது. மேலும் அவன் (பணத்தை நேசிப்பவன்), அவன் சேகரிக்கும்போது இரக்கமுள்ளவனாக இருக்கிறான்; ஆனால் அவன் போதுமான அளவு சேகரித்துவிட்டால், அவன் தன் கைகளை முறுக்கிக்கொள்கிறான்.

8. ஆன்மீகத்தில் ஏழ்மையான வாழ்க்கை வாழ்ந்தும், ஆன்மீகத்தில் செல்வந்தர்களாகி, தங்கள் முந்தைய வறுமையை மறந்துவிட்ட செல்வந்தர்களான பிச்சைக்காரர்களை நான் கண்டிருக்கிறேன்.

9. பற்றற்ற மனிதன் (உலகியல் விஷயங்களுக்கான) எல்லா கவலைகளையும் தள்ளிவிட்டு, வாழ்க்கை மற்றும் அதன் விவகாரங்களைப் பற்றி கவலைப்படாமல், தடைகளின்றி தன் பாதையில் நடக்கிறான். தன் எல்லா துக்கங்களையும் கடவுளிடம் ஒப்படைத்து, அவன் உலகின் எஜமானனாகிறான். அவன் தன் தேவையை ஒருவரிடமும் சொல்லமாட்டான், ஆனால் வரும் எதையும் கர்த்தருடைய கரத்திலிருந்து வந்ததாக ஏற்றுக்கொள்கிறான்.

10. பற்றற்றவர் எதனோடும் பற்றுகொள்ளாதவர், மேலும் அவர் தன்னிடம் உள்ளவற்றை இல்லாதது போல நினைக்க மாட்டார்; ஏனெனில், அவர் ஒரு முனிவராக ஆகத் தீர்மானித்தபோதே எல்லாப் பொருட்களையும் ஏற்கெனவே துறந்துவிட்டார். எவர் எதனாலாவது துயரப்படுகிறாரோ, அவர் இன்னும் பற்றற்றவராகவில்லை.

11. பேராசையில்லாதவர் தூய இதயத்துடன் பிரார்த்தனை செய்கிறார், ஆனால் பேராசை கொண்டவர், பிரார்த்தனை செய்யும் போது, பௌதீகப் பொருட்களின் பிம்பங்களால் நிரம்பியிருப்பார், மேலும் அவர் அவற்றுக்கே பிரார்த்தனை செய்வது போலாகும்.

12. கீழ்ப்படிதலுடன் வாழ்பவர்கள் பணத்தின் மீது பற்று இல்லாமல் இருக்கிறார்கள்; ஏனெனில், அவர்கள் தங்கள் சொந்த உடல்களையும் ஒப்படைத்துவிட்டபோது, வேறு எதைத் தங்கள் உடைமையாகக் கொண்டிருக்க முடியும்?

13. பரலோக இன்பத்தைச் சுவைத்தவன், இவ்வுலகப் பொருட்களை ஒன்றுமில்லை என்று கருதுகிறான்; ஆனால் அதைச் சுவைக்காதவன், இவ்வுலகப் பொருட்களைப் பெறுவதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறான்.

14. ஓ துறவற்சகோதரர்களே! விதைக்கவும் அறுக்கவும் அறியாத பறவைகளைக் காட்டிலும் நாம் விசுவாசத்தில் குறைந்தவர்களாக இருக்க வேண்டாம்.

15. பக்தியுடன் எல்லா உடைமைகளையும் துறந்தவன் பெரியவன்; ஆனால் தன் சொந்த விருப்பத்தால் அவற்றைத் துறப்பவன் பரிசுத்தவானாகிறான். முந்தையவன் உடைமைகளிலோ அல்லது பரிசுகளிலோ நூறுமடங்கு பெறுவான், ஆனால் பிந்தையவன் நித்திய ஜீவனைப் பெறுவான்.

16. கடலுக்கு அலைகள் ஒருபோதும் குறையாது, அதுபோலவே வெள்ளிக் காசின் மீது பற்று கொண்டவனுக்கும் கோபமும் துக்கமும் குறையாது.

17. அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை எல்லா கவலைகளுக்கும் ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்கிறது, அதே சமயம் மரண நினைவு உடலைக் கூட துறக்கக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.

18. யோபில் பேராசையின் சற்றும் தடயமில்லை; அதனால்தான், அனைத்தையும் இழந்தபோதும் அவர் கலங்காமல் இருந்தார்.

19. 'அனைத்துத் தீமைகளின் வேர்' 'பணத்தின் மீதுள்ள காதல்' என்று அழைக்கப்படுகிறது (1 தீமோ. 6:10); ஏனெனில் அது வெறுப்பு, திருட்டு, பொறாமை, பிளவுகள், சண்டை, கருத்து வேறுபாடு, தீய எண்ணம், கொடுமை மற்றும் கொலை ஆகியவற்றைத் தோற்றுவிக்கிறது.

20. விசுவாசமும் யாத்திரை வாழ்க்கையும் பண ஆசைக்கு மரணமாக இருக்கின்றன; ஆனால் இரக்கமும் அன்பும் உடலைக் கூடப் பொறாமைப்படாது.

21. கால்களில் விலங்கிடப்பட்டவர்கள் வசதியாக நடக்க முடியாதது போல, பணத்தைச் சேர்ப்பவர்கள் வானத்திற்கு ஏற முடியாது.

22. பேராசையின் உச்சநிலை என்பது, ஒருவன் செல்வத்தைச் சேர்ப்பதை நிறுத்த முடியாததும், அதனால் ஒருபோதும் திருப்தியடையாததுமாக இருந்தால்; பேராசையின்மைக்கு உச்சநிலை என்பது தன் சொந்த உடலைக் கூட கருதாதிருப்பதாகும்.

23. நமது கவலைகளைத் தள்ளிவிடுவோம்; ஏனெனில், கவலையற்றவர்களுடன் நம்மை இணைத்துக்கொண்டோம். இதை நாம் நிறைவேற்றாவிட்டால், நமக்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை. நாம் ஒரு விஷயத்தை நினைவில் கொள்வோம்: புனித ஞானஸ்நானத்தின் புதுப்பித்தல் மூலம் ஆண்டவரை ஏற்றுக்கொண்டவர்களுக்கு, அவர் 'கடவுளின் பிள்ளைகளாக மாறும் உரிமையை' (யோவான் 1:12) வழங்கியுள்ளார்; இதனால்தான் அவர்களை நோக்கி: 'அமைதியாயிருங்கள், நான் தேவன் என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள்' (சங்கீதம் 45:11) என்று கூறப்படுகிறது.

24. மனிதனால் அல்ல, ஆண்டவரால் அழைக்கப்பட்ட நாம், எல்லாவற்றையும் கைவிட்ட நாம், நமது பெரும் தேவையின் நேரத்தில், அதாவது ஆன்மாவின் பிரிவின் வேளையில், நமக்குப் பயனளிக்காத எதனாலும் கவலை கொள்வது பெரும் அவமானம். ஆண்டவர் கூறியது போல, பின்னோக்கித் திரும்பி, பரலோக ராஜ்யத்தில் சேர்க்கப்படாமல் இருப்பது என்பது இதுதான்.

25. பேராசை என்ற அசுரன் உலகப் பற்றற்றவர்களுக்கு எதிராகப் போர் தொடுக்கிறான்; அவர்களை வெல்ல முடியாதபோது, அவன் பிச்சைக்காரர்களை அவர்களுக்கு முன்பாக நிறுத்தி, தொண்டு என்ற போர்வையில், அமானுஷ்யமானதிலிருந்து உலகியல் சார்ந்ததற்குத் திரும்பும்படி அவர்களை வற்புறுத்துகிறான்.

26. தங்கத்தை களிமண்ணுக்காகப் பரிமாறிக்கொள்பவர்கள் பெரும் நஷ்டத்தை அடைவதைப் போலவே, பௌதீக ஆதாயத்திற்காகத் தங்கள் ஆன்மீக சாதனைகளைப் பிரகடனப்படுத்தி விளம்பரப்படுத்துபவர்களும் நஷ்டத்தைத் தவிர வேறெதையும் அடைவதில்லை.

4. கோபத்திற்கு எதிரான போராட்டம்

1. கோபம் என்பது மறைந்திருக்கும் வெறுப்பின் நினைவு, அதாவது, ஒரு மனக்கசப்பு. 'கோபம்' என்பது தவறு செய்தவருக்குத் தீங்கு செய்ய வேண்டும் என்ற ஆசை. 'கோபம்' (சீற்றம்) என்பது இதயத்தின் ஒரு தற்காலிகமான வெடிப்பு. 'துயரம்' என்பது ஆன்மாவில் குடிகொண்ட ஒரு விரும்பத்தகாத (அவதிக்கும்) உணர்வு. 'வெறி' என்பது ஒரு நல்ல குணத்தின் சீரழிவும் ஆன்மாவின் களங்கமும் ஆகும்.

2. சிலர், எரிச்சலுக்கும் கோபத்திற்கும் எளிதில் ஆளாகக்கூடியவர்களாக இருப்பதால், இதைப் பொருட்படுத்துவதில்லை, மேலும் இந்த உணர்ச்சியைக் குணப்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்துவதில்லை. ஞானி கூறியதைப் பற்றி அவர்கள் சிந்திப்பதில்லை: 'கோபத்தின் உந்துதல் அவனது வீழ்ச்சிக்குக் காரணம்' (சிராக்கு 1:22).

3. கோபம், ஒரு ஆலைக்கல்லின் வேகமான சுழற்சி போல, ஒரு நொடியில் ஆன்மாவின் தானியத்தையும் கனியையும் அரைத்து அழிக்க முடியும்—ஒரு நாள் முழுவதும் வேறு எதுவும் செய்ய முடியாத அளவுக்கு. ஆகவே, ஒருவர் தன்னைக் கவனமாகக் கண்காணிக்க வேண்டும். ஒரு வலிய காற்றால் வீசப்படும் சுடர் போல, அது புகைந்து கொண்டிருக்கும் நெருப்பை விட மிக வேகமாக ஆன்மாவின் வயலை எரித்து அழிக்கிறது.

4. பாரபட்சமின்மை என்பது அவமானத்திற்கான ஒரு தணியாத ஆசை, அதுபோலவே வீணர்களில் புகழ்ச்சிக்கு மிகுந்த ஆசை இருக்கும். பாரபட்சமின்மை என்பது அவமானங்களால் அசைக்கப்படாமல், உழைப்பின் மூலமும் வியர்வையின் மூலமும் பெறப்படும் தன் இயல்பு மீதான ஒரு வெற்றி.

5. சாந்தம் என்பது, அவமானங்கள் மற்றும் புகழ்ச்சிகள் இரண்டின் போதும் மாறாமல் நிலைத்திருக்கும் ஆன்மாவின் ஒரு அசைக்க முடியாத குணமாகும்.

6. கோபமின்மையின் ஆரம்பம், இதயம் கலக்கமடையும்போது உதடுகளின் மௌனம்; அதன் நடுநிலை, ஆன்மா சற்றே கலக்கமடையும்போது எண்ணங்களின் மௌனம்; அதன் முடிவு, அசுத்தத்தின் காற்றுகள் வீசும்போது அசைக்க முடியாத நிசப்தம்.

7. நெருப்பின் மீது இடைவிடாமல் ஊற்றப்படும் தண்ணீர் அதை முழுமையாக அணைப்பது போல, உண்மையான அழுகையின் கண்ணீரும் வழக்கமாக கோபம் மற்றும் சீற்றத்தின் ஒவ்வொரு தீயையும் அணைத்துவிடுகிறது.

8. ஒளி தோன்றும்போது இருள் நீங்குவது போல, ஒவ்வொரு துன்பமும் கோபமும் பணிவின் நறுமணத்தால் நீங்கிவிடுகின்றன.

9. மனந்திரும்புபவர்களுக்கு எரிச்சலூட்டும் கோபத்தை விட பொருத்தமற்றது வேறு எதுவும் இல்லை; ஏனெனில், கடவுளிடம் திரும்புவதற்கு மிகுந்த தாழ்மையுணர்வு தேவை; மேலும் எரிச்சல் என்பது தன்னைப் பற்றி உயர்வாக நினைப்பதற்கான ஒரு அடையாளமாகும்.

10. ஒரு கடுகடுப்பான நபரின் முன்னிலையில் கூட, அவரைப் பற்றி இதயத்தில் அமைதியாகவும் அன்பாகவும் இருப்பதே பணிவின் உச்சம் என்றால்; சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, கோபத்தின் உச்சம் என்பது, தனியாக இருக்கும்போது, தன்னைக் காயப்படுத்தியவருக்கு எதிராக ஒரு கடுமையான போரையும் போராட்டத்தையும் நடத்தி, அதை வார்த்தைகள் மற்றும் சைகைகள் மூலம் வெளிப்படுத்துவதாகும்.

11. பரிசுத்த ஆவியானவர் ஆத்துமாவின் சமாதானமாகவும், கோபம் இருதயத்தின் கலக்கமாகவும் இருந்தால், எரிச்சலூட்டும் கோபத்தைப்போல அவர் நம்மில் வாசம் செய்வதற்கு வேறு எதுவும் ஒரு பெரிய தடையாக இருக்காது.

12. உதடுகளின் மௌனம் கோபத்திற்கு எதிரான முதல் ஆயுதம்; ஆனால், மௌனத்தின் போர்வையில், மனதில் ஒரு பழிவாங்கும் எண்ணத்தை வளர்த்துக் கொள்ள முடியும். இது இன்னும் மோசமானது; கோபத்தில் கூட, தன் மனதில் உள்ளதை வெளிப்படுத்துவதே நல்லது. சிலர், கோபமாகும்போது, உணவை மறுக்கின்றனர் – அது இந்த உணர்வை மேலும் ஆழப்படுத்துகிறது; மற்றவர்களோ, அதிகமாக உண்கின்றனர் – இது அவர்களைக் கடும் கோபத்திற்குள் தள்ளுகிறது; இருப்பினும், மிதமான ஆறுதல் அத்தகைய சீற்றத்தை அடக்க அடிக்கடி உதவியுள்ளது. ஆகவே, இந்த உணர்ச்சிக்கு எதிரான போராட்டம் பெரும் விவேகத்தைத் தேவைப்படுத்துகிறது. மேலும், மாம்ச இச்சையின் பாம்புக்கும் உதவுவது போலவே, இயற்கையும் இதற்கு உதவுகிறது.

13. சில சமயங்களில் மென்மையான பாடல் எரிச்சலை வெற்றிகரமாகப் போக்குகிறது; மற்ற நேரங்களில், அது மிகைப்படுத்தப்பட்டதாகவும் பொருத்தமற்றதாகவும் இருக்கும்போது, அது காம உணர்வைத் தூண்டுகிறது. எனவே, ஒருவர் இந்த மருந்தை அதன் அளவையும் நேரத்தையும் விவேகத்துடன் தீர்மானித்துப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

14. கோபக்காரர்கள் சமூகத்தில் வாழ்வது மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும், அதே சமயம் காமம் கொண்டவர்கள் விபச்சாரம் மற்றும் தீய அசுத்தத்திற்கு எதிரான ஒரு மருந்தாக மௌன வாழ்க்கையை வாழ்வது சிறந்ததாகும். இந்த நோய்களில் ஏதேனும் ஒன்றால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், தங்களைத் தங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையின் கைகளில் ஒப்படைக்க வேண்டும். அப்போது அவர், சில சமயங்களில் அவர்களை மௌனத்தில் வைத்திருக்கவும், மற்ற சமயங்களில் சமூகக் கீழ்ப்படிதலின் பணிகளில் ஈடுபடுத்தவும் முடியும்.

15. எரிச்சலால் இதயத்தின் கண்ணைக் கலக்குவது ஒரு பெரிய தீங்கு, 'என் கண் கோபத்தால் கலங்குகிறது' (சங். 6:8) என்று சொன்னவர் போல; ஆனால், கோபத்தின் அகக் கலக்கத்தை வார்த்தைகளால் வெளிப்படுத்துவது அதைவிடப் பெரிய தீங்கு; தனது கைகளையும் இதில் ஈடுபடுத்துவது துறவற வாழ்க்கைக்கும், அதாவது தேவதூதர் மற்றும் தெய்வீக வாழ்க்கைக்கும் முற்றிலும் முரணானது மற்றும் அந்நியமானது.

16. நாம் உற்று நோக்கினால், கோபத்திற்கு விரைவாக ஆளாவோர் பலர் விழிப்பு, நோன்பு மற்றும் மௌனத்தைக் கவனமாகக் கடைப்பிடிப்பதைக் காண்போம் – மேலும், பகைவன் இதில் அவர்களைத் தடுக்கான்; ஏனெனில், மனந்திரும்புதல் மற்றும் கண்ணீர் வடித்தல் போன்ற செயல்களின் மத்தியிலும், இந்த உணர்ச்சியை வளர்க்கவும் மீண்டும் தூண்டவும் தேவையான எரிபொருளை எப்படித் தயார் செய்வது என்று அவனுக்குத் தெரியும்.

17. ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட சாந்தகுணத்தின் ஆரம்பம், ஆன்மாவின் கசப்பும் வலியும் இருந்தபோதிலும், அவமானங்களைப் பொறுமையாகச் சகிப்பதில் உள்ளது; நடுத்தர நிலை, அவற்றைச் சகிக்கும் அதே வேளையில், தன் இதயத்தைத் துக்கமும் கவலையுமின்றி வைத்திருப்பது; மற்றும் பரிபூரணம், அது அடையப்பட்டால், அவற்றைத் தனக்கான புகழின் ஆதாரமாகக் கருதுவதில் உள்ளது.

18. பாவமன்னிப்புக் கண்ணீரால் ஏற்படும் புதிய சீடர்களின் கோபமின்மையுக்கும், பரிபூரணர்களிடம் காணப்படும் கோபத்திற்கு எதிரான உறுதிக்கும் இடையே ஒரு வேறுபாடு உள்ளது. முந்தையதில், கோபம் கண்ணீரால் ஒருவித கடிவாளம் போல அடக்கப்படுகிறது, ஆனால் பிந்தையதில் இந்த பாம்பு பற்றற்ற என்ற வாளால் கொல்லப்படுகிறது.

19. அவமானத்தை ஒன்றாகச் சந்தித்த மூன்று துறவிகளை நான் கண்டேன். அவர்களில் ஒருவர் அவமானத்தை உணர்ந்து மௌனமாக இருந்தார்; மற்றொருவர் தனக்காக மகிழ்ந்து, தன்னை நிந்தித்தவருக்காக வருந்தினார்; மூன்றாமவரோ, தன் சக துறவியின் செயல் ஏற்படுத்திய தீங்கை மனதில் பதிய வைத்து, அவருக்காகக் கண்ணீர் மல்க அழுது புலம்பினார். இங்கே அச்சம், வெகுமதி மற்றும் அன்பு ஆகியவற்றைப் பயிற்சி செய்பவர்களை நாம் காண்கிறோம்.

20. மனதில் கோபித்துக்கொள்வது கோபத்தின் உச்சகட்ட வெளிப்பாடு: (நம் அண்டை வீட்டார் நமக்குச் செய்த) பாவங்களைத் தன் நினைவில் தேக்கி வைப்பது, மன்னிப்பின் பாதையிலிருந்து விலகிச் செல்வது (கடவுள் விதித்தபடி: 'மன்னியுங்கள், அப்பொழுது நீங்கள் மன்னிக்கப்படுவீர்கள்'), – முந்தைய அனைத்து நற்பண்புகளின் அழிவு, ஆன்மாவைக் கொல்லும் ஒரு விஷம், இதயத்தை அரிக்கும் ஒரு புழு, (எப்படி ஒருவர் 'எங்களை மன்னியுங்கள், நாங்கள் மன்னித்தது போல' என்று சொல்ல முடியும்?) பிரார்த்தனை செய்ய ஒரு அவமானம், ஆன்மாவில் அடிக்கப்பட்ட ஒரு ஆணி, ஓயாத பாவம், இரக்கமற்ற சட்டவிரோதச் செயல், ஒவ்வொரு மணி நேரமும் நிகழும் தீமை.

21. தன் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்தியவன், வெறுப்பின் விதைகளை ஆரம்பத்திலேயே கிள்ளியெறிந்துவிட்டான்; ஏனெனில், ஒரு உயிருள்ள தந்தையிடமிருந்து மட்டுமே பிள்ளைகள் பிறக்கின்றன.

22. அன்பைப் பெற்றவன் பகைமைக்கு அந்நியனாகிவிட்டான்; ஆனால் பகையை வளர்ப்பவன் தனக்குள் ஓய்வில்லாத உழைப்புகளைப் பெருக்குகிறான்.

23. நீங்கள் பகை உணர்வை வளர்க்க விரும்பினால், அதைத் துஷ்ட ஆவிகளுக்கு எதிராக வளருங்கள்; மேலும் நீங்கள் விரோதத்தை வளர்க்க விரும்பினால், அதை எல்லா நேரங்களிலும் உங்கள் சொந்த உடலுக்கு எதிராக வளருங்கள். மாம்சம் நன்றியற்றதும் துரோகமானதும் ஒரு நண்பன்; அதைத் திருப்திப்படுத்தினால், அது இன்னும் பெரிய தீங்கை உண்டாக்கும்.

24. பழிவாங்கும் இதயம் என்பது வேதவசனத்தைத் திரிபுபடுத்தி, ஆவியானவரின் வார்த்தைகளைத் தனக்கு ஏற்றவாறு வளைக்கும் ஒரு வக்கிரமான விளக்கவுரையாளர். ஆனால், பழிவாங்கும் இதயத்தைக் கொண்டிருக்கும்போது நம்மால் உச்சரிக்க முடியாத, கர்த்தராகிய இயேசு நமக்குக் கொடுத்த ஜெபத்தால் அது வெட்கப்படும்.

25. உங்களைக் குறித்துக் கடினமாகப் பிரயாசப்பட்டும், இந்த முள்ளை உங்கள் இதயத்திலிருந்து அகற்ற முடியாவிட்டால், நீங்கள் பகை பாராட்டும் நபருக்கு முன்பாக, வார்த்தைகளாலாவது, உங்கள் பாவத்தை அறிக்கையிட்டுத் தணிந்து செல்லுங்கள்; அவரை நோக்கிய உங்கள் நீண்டகால வேஷத்திற்காக வெட்கப்பட்டு, உங்கள் மனச்சாட்சி நெருப்பைப் போல உங்களைக் குத்த, உங்கள் அன்பினால் அவரை அரவணைப்பீர்கள்.

26. உங்களைத் துன்புறுத்தியவருக்காக ஜெபிக்கும்போதும், அவருக்குப் பரிசுகள் வழங்கும்போதும், அல்லது அவரை உணவிற்கு அழைக்கும்போதும் மட்டும் இந்தத் துன்பத்திலிருந்து விடுபட்டுவிட்டதாகக் கருதிக் கொள்ளாதீர்கள்; மாறாக, அவர் மன ரீதியாகவோ அல்லது உடல் ரீதியாகவோ ஏதேனும் துரதிர்ஷ்டத்தைச் சந்தித்தார் என்பதைக் கேள்விப்படும்போது, உங்களுக்காக அழுவது போல அவருக்காகவும் வேதனையுற்று அழும்போதுதான்.

27. கர்த்தராகிய இயேசுவின் பாடுகளின் நினைவு பழிவாங்கும் இதயத்தைக் குணப்படுத்துகிறது – அவருடைய தீங்கற்ற தன்மையால் மிகவும் வெட்கமடைந்த ஒரு இதயத்தை.

28. சிலர் மன்னிப்பைப் பெறுவதற்காகக் கடுமையாக உழைத்து வியர்க்கிறார்கள், ஆனால் பகைமை கொள்ளாதவன் அவர்களை விட முந்திக்கொள்கிறான். ஏனெனில், 'நீங்கள் மற்றவர்களை மன்னித்தால், உங்களுக்கும் தாராளமாக மன்னிக்கப்படும்' (லூக்கா 6:37) என்ற சொல் உண்மையுள்ளது.

29. மனதில் கோபத்தைத் தேக்காமல் இருப்பது உண்மையான மனந்திரும்புதலின் அடையாளம்; ஆனால், தவறுகளை நினைத்துக்கொண்டே, மனந்திரும்புதல் நிகழ்வதாக நினைப்பவன், தன் உறக்கத்தில் தான் ஓடுவதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளும் மனிதனைப் போன்றவன்.

30. மனதில் காழ்ப்புணர்ச்சி கொண்டிருப்பவர்கள், மற்ற காழ்ப்புணர்ச்சி கொண்டவர்களுக்கு அவ்வாறு செய்யாதபடி அறிவுரை கூறி, தங்கள் சொந்த வார்த்தைகளாலேயே வெட்கமடைந்து, இந்த உணர்ச்சியிலிருந்து விலகுவதை நான் கண்டிருக்கிறேன்.

31. அவதூறு என்பது வெறுப்பிலிருந்தும் பழிவாங்கும் உணர்ச்சியிலிருந்தும் பிறக்கிறது – இது ஒரு நுட்பமான பாதிப்பு, அன்பின் இரத்தத்தைக் குடிக்கும் ஒரு மறைவான ஒட்டுண்ணி.

32. சிலர் அவதூற்றை அன்பாகவும், திருத்துவதற்கான ஆர்வமாகவும் மறைக்கிறார்கள். ஆனால் உங்கள் அண்டை வீட்டாரை நேசித்தால், அவரைப் பற்றித் தவறாகப் பேசாதீர்கள், மாறாக அவருக்காகப் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள். அத்தகைய நடத்தை மட்டுமே கர்த்தருக்குப் பிரியமானதாகும்.

33. தண்டனைத் தீர்ப்பு என்ற உணர்விலிருந்து விடுபட விரும்புகிறவர்கள், தங்கள் கண்டனத்தை வீழ்ச்சியடையும் நபரின் மீது காட்டாமல், சோதிக்கும் சாத்தானின் மீது காட்ட வேண்டும். ஏனெனில், ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்த விருப்பத்தின் பேரிலேயே பாவம் செய்தாலும், கடவுளுக்கு எதிராகப் பாவம் செய்ய யாரும் விரும்புவதில்லை (அதாவது, அவர்கள் கட்டாயப்படுத்தப்படாமல் பாவம் செய்கிறார்கள்).

34. பாவங்களுக்கு மன்னிப்புப் பெறுவதற்கான மிகச் சுருக்கமான வழிகளில் ஒன்று, யாரையும் தீர்ப்பிடாமல் இருப்பது; ஏனெனில், 'தீர்ப்பிடாதிருங்கள், அப்போதுதான் நீங்களும் தீர்ப்பிடப்பட மாட்டீர்கள்' என்று கூறப்பட்டுள்ளது (லூக்கா 6:37).

35. நெருப்புக்கு நீர் எவ்வாறு எதிர்வினையோ, அவ்வாறே மனந்திரும்புகிறவனுக்கு மற்றவர்களை நியாயந்தீர்ப்பது பொருந்தாதது. ஒருவரின் ஆன்மா உடலை விட்டுப் பிரியும் அதே கணத்தில் அவர் பாவம் செய்வதை நீங்கள் கண்டாலும், அவரைக் கண்டிக்காதீர்கள், ஏனெனில் தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பு மனிதர்களுக்கு மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது. சிலர் வெளிப்படையாகப் பெரிய பாவத்தில் விழுந்திருந்தாலும், இரகசியமாக மிகப் பெரிய நற்செயல்களைச் செய்துள்ளனர்; மேலும், வதந்தி பேச விரும்புகிறவர்கள், புகையைக் கண்டு அதன் பின்னால் இருக்கும் சூரியனை உணராமல் வழிதவறிச் சென்றுள்ளனர்.

36. உடல் அல்லது ஆன்மாவிற்குரிய பாவங்கள் எதுவாக இருந்தாலும், நாம் நமது அண்டை வீட்டாரைக் கண்டிக்கப் பயன்படுத்தும் அதே பாவங்களில் நாமும் விழ நேரிடும் என்பதை அனுபவம் காட்டுகிறது.

37. தங்கள் அண்டை வீட்டாரின் குற்றங்களைக் கண்டிப்பதில் விரைவாகவும் கடுமையாகவும் இருப்பவர்கள், இந்த உணர்ச்சியின் காரணமாகக் கோபமடைகிறார்கள், ஏனெனில் அவர்கள் தங்கள் சொந்தப் பாவங்களைப் பற்றிய முழுமையான மற்றும் நிலையான நினைவையும், அதற்கான துக்கத்தையும் கொண்டிருக்கவில்லை. ஏனெனில், சுயபற்றின் திரையால் மறைக்கப்படாமல், யாராவது ஒருவர் தன் தீச்செயல்களை உண்மையாக நோக்கினால், அவர் அவற்றைத் தவிர வேறு எதிலும் கவனம் செலுத்த மாட்டார். நூறு ஆண்டுகள் வாழ்ந்தாலும், தன் கண்களிலிருந்து யோர்தான் நதி முழுவதுமாகப் பெருகியோடினாலும் கூட, தன்மேல் துயரப்பட அவருடைய வாழ்நாள் முழுவதுமே போதாது என்று அவர் சரியாகக் கருதுவார்.

38. ஆன்மாக்களின் கொலையாளிகளான அசுரர்கள், நம்மை ஒன்று பாவம் செய்யத் தூண்டுகிறார்கள், அல்லது நாம் பாவம் செய்யாவிட்டால், பாவம் செய்பவர்களைக் கண்டிக்கத் தூண்டுகிறார்கள், இதன் மூலம் அவர்கள் நம்மையும்கூட—பாவம் செய்யாதவர்களையும்—அசுத்தப்படுத்த முடியும்.

39. பகை உணர்வுடன், ஒரு அண்டை வீட்டாரின் போதனைகள், செயல்கள் மற்றும் நற்பண்புகளை விமர்சிப்பதில் மகிழ்ச்சி அடைவது, ஒரு பழிவாங்கும் மற்றும் பொறாமை கொண்ட நபரின் அடையாளம் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்.

40. இரகசியமாகப் பெரிய பாவங்களைச் செய்து, அவை வெளிக்கொணரப்படாமல் இருக்கும் நபர்களை நான் கண்டிருக்கிறேன்; ஆனாலும், தங்கள் தூய்மையில் நம்பிக்கை கொண்டு, வெளிப்பட்ட சிறிய பாவங்களில் வீழ்ந்தவர்களை இரக்கமின்றித் தாக்குகிறார்கள்.

41. தீர்ப்பு வழங்குவது என்பது கடவுளின் அதிகாரத்தை வெட்கமின்றி அபகரிப்பதாகும்; கண்டனம் தெரிவிப்பது என்பது ஒருவரின் சொந்த ஆன்மாவின் அழிவாகும்.

42. வேறு எந்த உணர்ச்சியும் இல்லாமல் தற்பெருமை ஒருவரை அழிக்கக்கூடியது போலவே, கண்டனம் என்பதே நம்மை முற்றிலுமாக அழிக்கக்கூடும். இதனால்தான் அந்த பரிசேயன் கண்டனம் செய்யப்பட்டான்.

43. கோபக்காரனும் கபடனும் சந்தித்தனர்; அவர்களுடைய உரையாடலில் உண்மையின் ஒரு வார்த்தை கூடக் காணப்படவில்லை. முந்தையவனின் இதயத்தை நீங்கள் ஆராய்ந்தால், கோபத்தைக் காண்பீர்கள்; பிந்தையவனின் ஆன்மாவை நீங்கள் ஆராய்ந்தால், வஞ்சனையைக் காண்பீர்கள்.

44. காற்றுகள் பாதாளத்தை எழுப்புவது போல, மற்ற எந்த உணர்ச்சியையும் விட கோபம் மனதை அதிகமாகக் கிளர்ச்சியூட்டுகிறது.

45. (இந்தப் பேராவலின் ஒப்புதல்). ஓ, பைத்தியக்கார மற்றும் வெட்கக்கேடான பேராவலே, உன்னைப் பெற்ற தந்தையின் பெயர் என்ன, உன்னைத் தீயொழுக்கத்துடன் பெற்றெடுத்த தாயின் பெயர் என்ன என்று சொல்; மேலும், உன் அருவருப்பான புதல்வர்கள் மற்றும் புதல்விகளின் பெயர்கள் என்னென்ன; இது மட்டுமல்லாமல், உனக்கு எதிராகப் போராடுபவர்கள் யார், உன்னைக் கொல்பவர்கள் யார் என்றும் சொல்? – "எனக்கு பல தாய்மார்கள் , மற்றும் ஒருக்கும் மேற்பட்ட தந்தையர்கள் உள்ளனர். என் தாய்மார்கள்: வீண் பெருமை, பேராசை, அதிகப்படியான உணவுப் பிரியம், மற்றும் சில சமயங்களில் விபச்சாரம்; அதே சமயம் என் முதன்மைத் தந்தை ஆணவம். என் மகள்கள்: கசப்பு, வெறுப்பு, பகை, மற்றும் தன்னைத் தானே நியாயப்படுத்துதல். என் மகள்களுக்கு நேர்மாறான நற்பண்புகளான பொறுமையும் கனிவுமே என் எதிரிகள்; என் அவதூற்றுபவர் பணிவு."

5. துக்கத்திற்கு எதிரான போராட்டம்

1. உலகத்தை வெறுக்கத் தொடங்கியவன் துக்கத்திலிருந்து தப்பித்துவிட்டான். ஆனால், யாராவது கண்ணுக்குத் தெரியும் எதனுடனாவது பற்றிருந்தால், அவன் இன்னும் அதிலிருந்து விடுவிக்கப்படவில்லை; ஏனெனில், அன்புக்குரிய ஒன்றை இழந்து வருந்தாமல் ஒருவரால் எப்படி இருக்க முடியும்? எல்லா விஷயங்களிலும் நாம் சுயக்கட்டுப்பாட்டைப் பேண வேண்டும் என்றாலும், எல்லாவற்றையும் விட இதில் நாம் மிகவும் எச்சரிக்கையாகவும் விழிப்புடனும் இருக்க வேண்டும்.

2. தலைவர் கண்டனங்கள் மற்றும் நிந்தனைகள் மூலம் பயனுள்ள தாழ்மையுடன் நம்மைச் சோதிக்கும்போது, நாம் உலகளாவிய நீதிபதியின் பயங்கரமான வார்த்தைகளை நினைவுகூர்வோம்; மேலும் நம்மில் பதியவைக்கப்பட்ட பொறுப்பற்ற துக்கம் மற்றும் சோகத்தை, சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, சாந்தத்தோடும் பொறுமையோடும் ஒரு இருமுனைக் கத்தியைப் போல வெட்டித் தள்ள வேண்டும்.

3. நாம் வீழ்ந்துவிட்டால், முதன்மையாகத் துயரத்தின் ஆவியை எதிர்த்துப் போராட ஆயுதம் ஏந்துவோம்; ஏனெனில், அது நமது செபத்தின் போது தோன்றி, கடவுளுக்கு முன்பாக இருந்த நமது முந்தைய துணிச்சலை நமக்கு நினைவூட்டி, நம்மைச் செபத்திலிருந்து திசை திருப்ப முயல்கிறது.

4. தாழ்ந்தவர்களுடைய மீதான அன்பு எரிச்சலுக்கான மருந்து; ஆனால் சங்கீதப் பாடல், இரக்கம் மற்றும் பேராசையின்மை ஆகியவை துக்கத்தை அழிப்பவையாகும்.

5. அதிகமான விறகு நெருப்பை மூட்டி அதன் சுடரை அணைத்து, அதிகப் புகையை உருவாக்குவது போலவே, அதிகப்படியான துக்கமும் ஆன்மாவைப் புகை படிந்ததாகவும் இருண்டதாகவும் ஆக்கி, கண்ணீரின் ஓட்டத்தை வற்றிவிடுகிறது.

6. குறுகிய பாதை அவமானம், நிந்தனை, ஏளனம், துஷ்பிரயோகம் மற்றும் துன்பங்களின் சுமையால் குறிக்கப்படுகிறது. மேலும், நீங்கள்—அநீதி இழைக்கப்படும்போது—தைரியத்துடன் பொறுத்துக்கொண்டால்; அவதூறு செய்யப்படும்போது—கோபப்படாமல் இருந்தால்; இழிவுபடுத்தப்படும்போது—சினம் கொள்ளாமல் இருந்தால்; மற்றும் தண்டிக்கப்படும்போது—வழிபாட்டுடன் கீழ்ப்படிந்தால், அது இரட்சிப்பிற்கு இட்டுச் செல்கிறது. இந்தப் பாதையில் நடப்பவர்கள் பாக்கியவான்கள், ஏனெனில் அவர்களுடையதே பரலோக ராஜ்யம் (மத்தேயு 5:3–12).

7. துயரமான அனைத்தையும் மனமுவந்து பொறுப்பதுதான், மனந்திரும்புதலின் உண்மையான, மீட்பளிக்கும் பாதையாகும்.

8. தாம் ஏற்கெனவே அனுபவித்த கண்ணுக்குத் தெரியும் மற்றும் தெரியாத துக்கங்களுக்கு மட்டுமல்ல, இன்னும் பெரிய துக்கங்களுக்கும் தன்னைத் தகுதியானதாகக் கருதுவது, தீவிர மனந்திரும்புதலின் அடையாளமாகும்.

9. எப்படி நீர், அடைக்கப்பட்டால், மேலே எழுகிறதோ, அப்படியே துரதிர்ஷ்டங்களால் நசுக்கப்படும் ஆன்மாவும், பாவமன்னிப்புடன் கடவுளிடம் மேலே பாய்ந்து இரட்சிக்கப்படுகிறது.

10. அப்பா கிரிர் என்பவர் மடாலயத்தில் ஒவ்வொரு நாளும் தவறாக நடத்தப்பட்டார்; மேலும் ஊழியர்கள் அவரை உணவருந்தும் இடத்திலிருந்து ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு நாளும் விரட்டியடித்தார்கள், அதனால் அவர் அடிக்கடி உணவின்றி விடப்பட்டார். நான் (புனித யோவான் கிளிமாகஸ்) அவனிடம் இதைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறாய் என்று கேட்டேன். அவன் பதிலளித்தான்: 'தந்தையே, என்னை நம்புங்கள், என் இந்தத் துறவிகள் நான் உண்மையிலேயே ஒரு துறவியா என்பதைப் பார்க்க என்னைச் சோதிக்கிறார்கள். அவர்கள் இதை உண்மையாகச் செய்யாததால், அவர்களின் நோக்கத்தை அறிந்து நான் அதை மகிழ்ச்சியுடன் சகித்துக்கொள்கிறேன், வருந்தவில்லை.' – இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவர் மரணப் படுக்கையில் இருந்தபோது, இவ்வாறு கூறினார்: 'சகோதரர்களே, உங்களுக்கு நன்றி; ஏனெனில், என் சொந்த இரட்சிப்புக்காக நீங்கள் என்னைச் சோதித்ததால், பதினேழு ஆண்டுகளாக நான் பேய்களின் சோதனைகளிலிருந்து விடுபட்டுள்ளேன்.'

11. மற்றொரு மனிதர், மாகெடோன் என்ற ஒரு மூப்பர், ஒரு தண்டனையாக, எப்போதும் புதிய துறவிகளுடன் இருக்க வேண்டும் என்று நியாயமாகத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டிருந்தார்; ஆனால் அவருடைய காலம் முடிந்தபோது, அவர் கடுமையாகப் பாவம் செய்தவர் போல, இந்த அவமானகரமான தவம் தொடர்ந்து செய்ய அனுமதிக்க வேண்டும் என்று அவரே மன்றாடினார். – பின்னர், அவர் புனித யோவான் கிளைமாகஸிடம் இவ்வாறு அறிக்கை செய்தார்: "ஒவ்வொரு அகப் போராட்டத்திலும் இத்தகைய நிம்மதியை நான் ஒருபோதும் அனுபவித்ததில்லை, மேலும் இப்போது உணர்வதைப் போன்ற தெய்வீக ஒளியின் இனிமையை என்னுள் நான் இதற்கு முன்பு உணர்ந்ததில்லை."

12. நாம் நிந்தனைகளால் குத்தப்படும்போது, கர்த்தர் நமது தேவையையும், நமக்கு நாமே ஏற்படுத்திக்கொள்ளும் தீங்கையும் கண்டு, நமது பாவங்களை அழித்து, நமது இதயங்களை அரிக்கும் துக்கங்களை மகிழ்ச்சியாக மாற்றத் திருவுளம்படும் வரை, நமது பாவங்களை நினைத்துக்கொள்ளுவோம், சங்கீதக்காரன் கூறுவது போல: 'என் இருதயத்தில் உள்ள அநேக உளைச்சல்களால், உம்முடைய ஆறுதல்கள் என் ஆத்துமாவை மகிழ்வித்தன' (சங். 93:19).

13. தேவனுக்காக நாடோறும் கண்டிக்கப்பட்டு, இழிவுபடுத்தப்பட்டும், தன்னை அடக்கிப் பொறுமையுடன் சகிக்கும் அவன் பாக்கியவான்; அவன் புனித வீரர்களுடன் மகிழ்ந்து, தேவதூதர்களுடன் தைரியமாகப் பேசுவான். – நீதியான அல்லது அநீதியான கண்டனத்தை யார் நிராகரிக்கிறாரோ, அவர் தனது சொந்த இரட்சிப்பை நிராகரிக்கிறார், ஆனால் அதை யார் ஏற்றுக்கொள்கிறாரோ, துக்கத்துடனோ இல்லாமலோ, அவர் விரைவில் தனது பாவங்களுக்கான மன்னிப்பைப் பெறுவார்.

14. என் மகனே! அவமானங்களைப் பொறுத்துக்கொள்வதில் நீ முதலில் உன்னை ஒப்புக்கொடுத்தால், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மன அமைதியை அடைவதற்கு நீ சிறிதளவே பாடுபடுவாய்.

15. ஒரு சிறிய சுடர் ஒரு பெரிய மெழுகை மென்மையாக்குவது போல, ஒரு சிறிய அவமானம் கூட அடிக்கடி திடீரென இதயத்தை மென்மையாக்கி, அதை அமைதிப்படுத்தி, அதன் எல்லா கொடூரத்தையும், கல்நெஞ்சத்தையும், கசப்பையும் அகற்றிவிடும்.

16. ஒரு புதியவனின் ஆன்மாவில் ஏற்படும் எரிச்சல்கள், அவமானங்கள் மற்றும் அது போன்ற அனைத்து நிகழ்வுகளும் வேப்பிலைக் கசப்புக்கு ஒப்பிடப்படுகின்றன, அதே சமயம் புகழ்ச்சி, மரியாதை மற்றும் ஒப்புதல் ஆகியவை தேனுக்கு ஒப்பிடப்படுகின்றன. ஆனால் வேப்பிலை எல்லா அகத் தீங்குகளையும் தூய்மைப்படுத்துகிறது, அதே சமயம் தேன் பொதுவாகக் கசப்பை அதிகரிக்கிறது.

6. விரக்தி உணர்விற்கு எதிரான போராட்டம்

1. மனச்சோர்வு என்பது ஆன்மாவின் தளர்வு, ஆன்மீக முயற்சிகளைப் புறக்கணித்தல், மற்றும் ஒருவரின் பிரார்த்தனையிலிருந்து விலகுதல் ஆகும்; இயல்பானவர்களுடைய மகிழ்ச்சி, கடவுளைப் பற்றி அவதூறு பேசுகிறது, அவர் இரக்கமற்றவர் மற்றும் மனிதாபிமானமற்றவர் என்பது போல; சங்கீதப் பாடுதலில் அது இணக்கமற்றது, ஜெபத்தில் பலவீனமானது, ஆனாலும் உடல் உழைப்பில் இரும்பைப் போல வலிமையானது, கைவேலையில் விடாமுயற்சியானது, மேலும் கீழ்ப்படிதலில் விரைவானது மற்றும் விருப்பமுள்ளதாகும்.

2. கீழ்ப்படிதலுடன் வாழும் மனிதனுக்கு மனச்சோர்வு என்பது இல்லை; மேலும், இவ்வுலக இன்பங்களில் ஈடுபடுவதன் மூலம் அவன் ஆன்மீகத்தில் செழித்து வளர்கிறான்.

3. சமுதாய வாழ்க்கை மனச்சோர்வின் எதிரி, ஆனால் மௌனத் துறவிக்கு அது ஒரு நிலையான தோழன்; அது மரணத்திற்கு முன்பு அவனை விட்டுப் பிரியாது, அவன் இறக்கும் வரை அவனுக்கு எதிராகப் போராடுவதை நிறுத்தாது. துறவியின் குகையைக் கண்டதும், அது புன்னகைத்து, அருகில் வந்து, அவனுக்கு அருகாமையில் தங்கிவிடும்.

4. ஒரு மருத்துவர் காலையில் நோயாளிகளைப் பார்க்கிறார், ஆனால் மனச்சோர்வு மதிய வேளையில் தவறாத துறவிகளைப் பார்க்கிறது.

5. விரக்தி விருந்தோம்பலைத் தூண்டுகிறது, மேலும் ஒருவரின் கைவேலையிலிருந்து பிச்சையிடுவதற்கான ஆலோசனைகளால் துன்புறுத்துகிறது; அது 'நான் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தேன், நீங்கள் என்னிடம் வந்தீர்கள்' (மத்தேயு 25:36) என்ற வார்த்தைகளை நினைவூட்டி, நோயாளிகளைப் பார்க்க ஆவலுடன் தூண்டுகிறது; அது தொடர்ந்து தூண்டுகிறது: 'துயரமடைந்தவர்களுக்கும் மனவலிமையற்றவர்களுக்கும் செல்' – மேலும், அதுவே மனவலிமையற்றதாக இருப்பதால், மனவலிமையற்றவர்களை ஆற்றுப்படுத்தும்படி நமக்கு அறிவுறுத்துகிறது.

6. ஜெபிக்கத் தொடங்குபவர்களுக்கு, அது அவசியமான பணிகளை நினைவூட்டுகிறது, மேலும் ஒரு மௌனக் கடிவாளம் போல, ஏதேனும் ஒரு ஆசீர்வாதத்தைக் கொண்டு நம்மை ஜெபத்திலிருந்து திசை திருப்பக்கூடிய ஒவ்வொரு வழியையும் வகுக்கிறது.

7. மற்ற ஒவ்வொரு தீய உணர்ச்சிகளும் ஒரே ஒரு நற்பண்பால் வெல்லப்படுகின்றன; ஆனால் துறவியைப் பொறுத்தவரை, மனச்சோர்வு என்பது அனைத்தையும் உள்ளிழுக்கும் மரணமாகும். எட்டு தீய தலைவர்களில், மனச்சோர்வை ஏற்படுத்தும் ஆவிதான் மிகவும் வேதனையானது.

8. சங்கீதப் பாடல் இல்லாதபோது, மனச்சோர்வு எழுவதில்லை; மேலும், விதிகளின் முடிவில் (அச்சமயம் தூக்கக்கலக்கம் ஏற்படுகிறது), கண்கள் மகிழ்ச்சியுடன் திறக்கின்றன.

9. மனச்சோர்வு ஏற்படும் சமயங்களில், மாம்சத்தின் விருப்பங்கள் வெளிப்படுகின்றன; மேலும், கவனமுள்ள துறவிக்கு மனச்சோர்வு கொணர்வதைப் போல அதிக கிரீடங்களை வேறு எதுவும் கொணர்வதில்லை.

10. தன்னுக்காக அழுகிறவன் விரக்தியை அறியான்.

11. பணத்தை விரும்பும் ஒரு துறவி விரக்தியை அறியான்: அவன் ஒவ்வொரு கணமும் அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளை நினைவுகூர்கிறான்: 'வேலை செய்யாதவன் உண்ண வேண்டாம்' (2 தெச. 3:10), மற்றும் மற்றொன்று: 'இந்தக் கைகள் எனக்கும் என்னுடன் இருந்தவர்களுக்கும் ஊழியம் செய்தது' (அப்போஸ்தலர் 20:34).

12. மனச்சோர்வு சில சமயங்களில் இவ்வுலக இன்பங்களில் ஈடுபடுவதாலும், சில சமயங்களில் கடவுளுக்கு முன்பாக மரியாதை இல்லாததாலும் ஏற்படுகிறது.

13. விடாமுயற்சியான ஜெபம் மனச்சோர்வுக்கான எதிர்விஷமாகும்; அதே சமயம், இறுதி நியாயத்தீர்ப்பின் நினைவு (கடவுளின் சித்தத்தின்படி செயல்படுவதற்கான) ஆர்வத்தைத் தூண்டுகிறது.

14. நல்ல நம்பிக்கையே துறவி மனச்சோர்வையும், விரக்தியையும் வென்று வீழ்த்தும் வாள் ஆகும்.

15. (மனச்சோர்வின் அறிக்கை). எங்களுக்குச் சொல்வாய், ஓ சோம்பேறித்தனமும் தளர்வான உணர்வும், தீமையில் உன்னைப் பெற்றெடுத்தவர் யார்? உன் சந்ததியினர் யார்? உனக்கு எதிராகப் போர் தொடுப்பவர்கள் யார்? மேலும் உன்னைக் கொன்றவர் யார்? – (பதில்). – எனக்குப் பல தாய்மார்கள் உள்ளனர்: சில சமயங்களில், ஆன்மாவின் உணர்வின்மை; சில சமயங்களில், பரலோக ஆசீர்வாதங்களை மறத்தல்; மற்றும் சில சமயங்களில், மிகுந்த உழைப்பு. என்னுடன் வசிக்கும் என் சந்ததியினர், குடியிருப்பு மாற்றங்கள், ஆன்மீகத் தந்தையின் கட்டளைகளைப் புறக்கணித்தல், இறுதி நியாயத்தீர்ப்பை மறத்தல், மற்றும் சில சமயங்களில், துறவறைப் பிரமாணத்தைத் துறத்தல் ஆகியவையாகும். என்னைக் கட்டுகின்ற என் எதிரிகள், ஊசிவேலை செய்துகொண்டே சங்கீதங்களைப் பாடுவதாகும். என் பகைவன் மரண எண்ணம்; ஆயினும், நித்திய ஆசீர்வாதங்களைப் பெறுவதற்கான உறுதியான நம்பிக்கையுடன் கூடிய ஜெபம், என்னை மரணத்திற்குள்ளாக்குகிறது.

7. வீண் பெருமைக்கு எதிரான போராட்டம்

1. வீண் பெருமை என்பது உழைப்பை வீணடிப்பதாகும், வியர்வையின் இழப்பாகும், ஆன்மாவின் புதையலைத் திருடும் திருடனாகும்; அது வாழ்க்கை என்ற களத்தில் உள்ள ஒரு எறும்பு போன்றது, அது சிறியதாக இருந்தாலும், நமது உழைப்புகளின் பலன்களையும் நமது செயல்களின் வெகுமதிகளையும் திருட எப்போதும் தயாராக உள்ளது.

2. ஆணவம் எல்லாவற்றிலும் ஒட்டிக்கொள்கிறது: நான் நோன்பு நோற்கும்போது பெருமைப்படுகிறேன், ஆனால் என் தவம் மற்றவர்களுக்குத் தெரியாமல் இருக்க அதை முறிக்கும்போது, நான் புத்திசாலி என்று கருதி மீண்டும் பெருமைப்படுகிறேன்; நான் நல்ல ஆடைகள் அணியும்போது ஆணவத்தால் ஆட்கொள்ளப்படுகிறேன்; ஆனால் நான் கந்தையான ஆடைகளை அணியும்போதும், நான் பெருமைப்படுகிறேன்; நான் பேசினால், ஆணவம் என்னை ஆட்கொள்கிறது; நான் மௌனமாக இருந்தால், அது மீண்டும் என்னை ஆட்கொள்கிறது. இந்த முக்கோடரியை எப்படி எறிந்தாலும், அதன் முனை எப்போதும் மேலேதான் இருக்கும்.

3. ஒரு வீண் பெருமை கொண்டவர் ஒரு சிலை வழிபாட்டாளர். அவர் கடவுளைக் கனப்படுத்துவதாக நினைக்கிறார், ஆனால் உண்மையில் அவர் கடவுளை அல்ல, மக்களை மகிழ்விக்கிறார்.

4. தன்னைக் காட்டிக்கொள்ள விரும்பும் எவரும் வீண் பெருமை கொண்டவர். வீண் பெருமை கொண்டவர்களின் நோன்புக்குப் பலனில்லை, அவர்களுடைய ஜெபமும் பலனற்றது; ஏனெனில் அவர்கள் இரண்டையும் மனிதரின் புகழுக்காகவே செய்கிறார்கள்.

5. வீண் விரிவுரையாளர் தனக்குத்தானே இரட்டிப்புத் தீங்கு விளைவிக்கிறார், ஏனெனில் அவர் தன் உடலை வருத்துகிறார், ஆனால் எந்தப் பலனையும் பெறவில்லை.

6. கர்த்தர் நாம் பெற்ற நற்பண்புகளை அடிக்கடி நமது கண்களுக்கு மறைத்துவிடுகிறார்; ஆனால் நம்மைப் புகழும் ஒருவன்—அல்லது, நம்மைப் பழிச்சொல்லிப் புகழும் ஒருவன்—தனது புகழ்ச்சியால் நமது கண்களைத் திறக்கிறான், அவை திறந்தவுடன், நற்பண்பு என்ற செல்வம் மறைந்துவிடுகிறது (அது, நமது பார்வையிலிருந்து உண்ணப்பட்டது போல).

7. நயவஞ்சகன் அசுரர்களின் ஊழியன், பெருமையின் தூண்டுபவன், கருணையின் அழிப்பவன், நற்பண்புகளைச் சிதைப்பவன், மேலும் உண்மையான பாதையிலிருந்து வழிமறக்கச் செய்பவன். 'உங்களை ஆசீர்வதிப்பவர்கள் உங்களைப் புகழ்கிறார்கள், அவர்கள் உங்கள் பாதங்களை இடறச் செய்கிறார்கள்,' என்கிறார் தீர்க்கதரிசி (ஏசாயா 3:12).

8. புகழப்பட்டதும், அந்தப் புகழ்ச்சியால் கோபமூட்டப்பட்டு, வர்த்தகத்தில் நடப்பது போல, ஒரு உணர்ச்சியை மற்றொன்றாக மாற்றிய, அழுவதைக் கண்டிருக்கிறேன்.

9. ஒரு அண்டை வீட்டார் அல்லது ஒரு நண்பர், நீங்கள் இல்லாதபோதோ அல்லது இருக்கும்போதோ உங்களைக் கண்டிக்கும்போது, அன்பு காட்டுங்கள் – அவரைப் புகழுங்கள்.

10. மனிதப் புகழ்ச்சியை இதயப்பூர்வமாக நிராகரிப்பது ஒரு பெரிய காரியம், ஆனால் பிசாசு போன்ற புகழ்ச்சியிலிருந்து விலகி நிற்பது அதைவிடப் பெரிய காரியம்.

11. தன்னைத் தானே இழித்துப் பேசுவது பணிவைக் காட்டாது (ஏனெனில், தன்னிடமிருந்தே அவமதிப்புகளைத் தாங்குவது யாருக்குத்தான் முடியும்?); மாறாக, மற்றவர் கண்டிக்கும்போது, அந்த நபருக்கான தனது அன்பைக் குறைத்துக் கொள்ளாதவரே பணிவை வெளிப்படுத்துகிறார்.

12. தற்பெருமை என்ற பேயன், துறவி சிறிதளவாவது இதய அமைதியை அடைந்ததைக் காணும்போது, அது உடனடியாக அவனை உலகிற்குச் செல்லும்படி தூண்டுகிறது, 'சென்று அழிந்து கொண்டிருக்கும் ஆன்மாக்களைக் காப்பாற்று' என்று கூறி.

13. வீண் பெருமை, முக்கிய நபர்கள் முன்னிலையில், அற்பமானவர்களைத் தங்களைத் தாழ்த்திக் கொள்ளவும், மேலும் அவர்களின் நடத்தை, முகபாவனை மற்றும் குரலில் பக்தியை வெளிப்படுத்தவும் தூண்டுகிறது; உணவு நேரங்களில், அது அவர்கள் பகிரங்கமாகத் தவிர்ப்பதைக் கட்டாயமாக்குகிறது; கீர்த்தனை பாடும்போது, அது சோம்பேறிகளை ஆர்வமுள்ளவர்களாகவும், சுருதி தெரியாதவர்களை இனிமையாகப் பாடக்கூடியவர்களாகவும் மாற்றுகிறது.

14. வீண் பெருமை, பாக்கியம் பெற்றவர்களைப் பெருமையடையச் செய்கிறது, மேலும் இகழப்பட்டவர்களிடத்தில் வெறுப்பு உணர்வை விதைக்கிறது.

15. வீண் பெருமை இயற்கையான வரங்களுக்கு மிக எளிதாகப் பற்றிக்கொள்கிறது, மேலும் அவற்றின் மூலம் அதன் பரிதாபகரமான அடிமைகள் மீது அடிக்கடி அழிவைக் கொண்டுவருகிறது.

16. ஒருமுறை, வீண் பெருமை என்ற அசுரன், தன் சகோதரனான கோபம் என்ற அசுரனை எப்படி வெளியேற்றினான் என்பதைக் கண்டேன். ஒரு சகோதரன் மற்றொரு சகோதரனிடம் கோபமடைந்தான்; ஆனால் பொதுமக்கள் வந்தபோது, அவன் திடீரென்று மௌனமானான், மீண்டும் ஒருமுறை வீண் பெருமைக்குத் தன்னை விற்றுக்கொண்டதால்; ஏனெனில் அவனால் ஒரே நேரத்தில் இந்த இரண்டு எஜமான்களுக்கும் சேவை செய்ய முடியவில்லை.

17. வீண் பெருமைக்கு அடிமையானவர் இருமுகப் வாழ்க்கை வாழ்கிறார்: ஒன்று வெளிப்படையாகவும், மற்றொன்று எண்ணங்கள் மற்றும் உணர்வுகளின் உலகிலும்; ஒன்று தனிப்பட்ட முறையிலும், மற்றொன்று பொதுவெளியிலும்.

18. பரலோக மகிமையைச் சுவைத்தவன் இயல்பாகவே எல்லாப் பூமியின் மகிமையையும் இகழ்கிறான்; மேலும், முந்தையதைச் சுவைக்காத ஒருவன், பிந்தையதை முற்றிலும் இகழ்ந்தால் நான் ஆச்சரியப்படுவேன்.

19. சிலர் தற்பெருமையின் காரணமாக தங்கள் ஆன்மீக முயற்சிகளைத் தொடங்குவதை நான் கண்டிருக்கிறேன்; ஆனால் பின்னர், தங்கள் முயற்சிகளில் நோக்கத்தை மாற்றி, ஒரு கண்டிக்கத்தக்க தொடக்கத்திற்குப் பாராட்டத்தக்க முடிசூட்டினர்.

20. நகைச்சுவை, விரைவான புரிதல், வாசிப்பு மற்றும் உச்சரிப்புத் திறன், கூர்மையான மனம் மற்றும் முயற்சி இல்லாமல் நமக்கு வரும் இதுபோன்ற பிற திறமைகள் போன்ற இயற்கையான வரங்களில் பெருமைப்படும் எவரும், இயற்கையான ஆசீர்வாதங்களை விட உயர்ந்த எதையும் ஒருபோதும் அடைய மாட்டார்கள்; ஏனெனில், 'சிறிய காரியத்தில் அநியாயக்காரனாக இருக்கிறவன், பெரிய காரியத்திலும் அநியாயக்காரனாக இருப்பான்' (லூக்கா 16:10) என்பதால்.

21. தன் உழைப்பிற்குப் பதிலாகப் பரிசுகளைக் கடவுளிடம் கேட்பவன் நிலையற்ற அஸ்திவாரம் மீது நிற்கிறான்; ஆனால், அதற்கு மாறாக, தன்னை எப்போதும் கடவுளுக்குக் கடன்பட்டவனாகக் கருதுபவன், தன் கற்பனைக்கும் அப்பாற்பட்ட பரலோகப் செல்வங்களால் திடீரென்று செல்வந்தனாவதைக் காண்பான்.

22. கேட்பவர்களின் நன்மைக்காக உங்கள் நற்பண்புகளைப் பிரசங்கிக்குமாறு இந்தத் தூண்டிவிடுபவன் உங்களுக்குக் கற்பிக்கும்போது அவனைக் கேட்காதிருங்கள்; 'ஒருவன் உலகம் முழுவதையும் ஆதாயப்படுத்திக் கொண்டு, தன் ஆன்மாவை இழந்தால் அவனுக்கு என்ன பயன்?' (மத்தேயு 16:26). ஒருவரின் அண்டை வீட்டார்க்கு, பணிவான மற்றும் நேர்மையான குணமும் அதற்கேற்ற வார்த்தைகளும் கொடுப்பதைப் போன்ற பெரும் பயன் வேறு எதுவும் தராது. இந்த வழியில், மற்றவர்கள் ஆணவம் கொள்ளாமல் இருக்கவும் நாம் ஊக்குவிப்போம்; இதை விட வேறு எது அதிக நன்மை பயக்கும்?

23. புகழ்ச்சி ஆன்மாவை உயர்த்திப் பெருக்கச் செய்கிறது; ஆனால் ஆன்மா உயர்த்தப்படும்போது, கர்வம் அதைப் பற்றிக்கொண்டு, அதை வானங்களுக்கு உயர்த்தி, பின்னர் பாதாளத்திற்குள் தள்ளுகிறது.

24. தீய வீண் பெருமை, நம்மிடம் இல்லாத ஒரு நற்பண்பின் தோற்றத்தை எடுக்க நம்மைக் கற்றுக்கொடுக்கிறது, இது மீட்பரின் வார்த்தைகளால் நாம் ஏமாற்றப்படுவதற்கு வழிவகுக்கிறது: 'உங்கள் ஒளி மனிதர்களுக்கு முன்பாகப் பிரகாசிக்கட்டும், அப்பொழுது அவர்கள் உங்கள் நற்செயல்களைக் கண்டு பிதாவையும் மகிமைப்படுத்துவார்கள்' (மத்தேயு 5:16).

25. உங்கள் அண்டை வீட்டாரைக் குற்றம் சாட்ட இடமளிக்கக் கூடாது என்ற எண்ணத்தால் உங்கள் வெட்கத்தை மறைக்காதீர்கள்; இந்தச் சிகிச்சையைப் பயன்படுத்துவது எப்போதும் பயனுள்ளதாக இருக்காது, மாறாக அது பாவங்களின் குறிப்பிட்ட தன்மையைச் சார்ந்துள்ளது.

26. நம்மைப் போற்றுபவர்கள்—அல்லது, சொல்லப்போனால், நம்மைப் புகழ்பவர்கள்—நம்மைப் புகழத் தொடங்கும் போது, நமது பல பாவங்களையும் (மனிதனைப் போன்றிராத தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பையும்) விரைந்து நினைவுகூர்வோம். அப்போது, அவர்கள் நம்மைக் குறித்துச் சொல்வதற்கோ அல்லது செய்வதற்கோ நாம் தகுதியற்றவர்கள் என்பதைக் காண்போம்.

27. இதயத்தில் எளியவர்களாக இருப்பவர்கள் இந்த விஷத்தால் எளிதில் பாதிக்கப்படுவதில்லை; ஏனெனில் வீண் பெருமை என்பது எளிமையின் அழிவும், பாசாங்கு வாழ்க்கையின் மூலமுமாகும்.

28. ஒரு புழு முதிர்ச்சியடைந்ததும் இறக்கைகளைப் பெற்று உயரப் பறப்பது போல, ஆணவமும் வலுப்பெற்று இறுமாப்புக்கு வழிவகுக்கிறது; அதுவே அனைத்துத் தீமைகளுக்கும் மூலம் மற்றும் இறுதிநிலை.

29. வீண் பெருமையை ஒழிப்பதன் ஆரம்பம், தன் உதடுகளைக் காப்பதிலும் அவமானத்தை ஏற்றுக்கொள்வதிலும் உள்ளது; அதன் நடுநிலை, வீண் பெருமையுடன் தொடர்புடைய அனைத்து மனப் பிணைப்புகளையும் துண்டிப்பதாகும்; அதன் முடிவு (உண்மையில் இந்தப் பாதாளத்திற்கு முடிவிருந்தால்) என்னவென்றால், மற்றவர்கள் முன்னிலையில் சங்கடமின்றி அவமானத்தைத் தரும் செயலைச் செய்வதாகும்.

30. உங்கள் பெருமையை மறைத்துக்கொள்ளுங்கள், உங்கள் உயர்ந்த பிறப்பைப் பற்றிப் பெருமையடித்துக் கொள்ளாதீர்கள், இல்லையெனில் வார்த்தையில் ஒரு குணமாகவும், செயலில் வேறு குணமாகவும் ஆகிவிடுவீர்கள்.

31. சிலர் முன்னிலையில், தனது ஆசிரியரின் நற்பண்புகளைப் பற்றிப் பெருமையடித்துக் கொண்ட, அனுபவமற்ற சீடனைக் கண்டேன்; மற்றவரின் விளைச்சலிலிருந்து தனக்குப் புகழ் கிடைக்குமென நினைத்து, அதற்குப் பதிலாக அவமானத்தைச் சுமந்து கொண்டான், அனைவரும் அவனிடம், 'ஒரு நல்ல மரத்திற்கு எப்படிப் பயனற்ற கிளை வந்தது?' என்று கேட்டபோது.

32. வீண் பெருமை பேச்சுத்திறன் என்ற அரியணையில் ஆடம்பரமாகத் தோன்ற விரும்புகிறது; ஆனால் உதடுகளின் மௌனம் வீண் பெருமைக்கு ஒரு முடிவுகட்டுகிறது.

33. வீண் பெருமை என்ற பேயிடம் அடிபணியக்கூடியவர்கள், அநாகரிகமான எண்ணங்களிலிருந்து தற்காலிகமாக விடுபட்டு, தங்களைப் பற்றி உயர்வாக நினைக்கத் தொடங்கும் போது, திடீர் காம உணர்ச்சி எழுச்சிகளுக்கு ஆளாகிறார்கள். இதன் விளைவாக எழும் காம உந்துதல்கள், அவர்களின் இதய ஆழங்களில் மறைந்திருக்கும் வீண் பெருமையை உணரச் செய்கின்றன. மேலும், சில சமயங்களில் ஏற்படும் இதயத் தூய்மையை, அப்போஸ்தலரின் அறிவுரைக்கு இணங்க, தங்களின் சொந்த விடாமுயற்சிக்கும் முயற்சிக்கும் காரணமாகக் கருதாமல் இருக்கவும் அவை கற்றுக்கொடுக்கின்றன: 'உன்னிடத்தில் உள்ளவை உனக்குப் பரிசாகக் கொடுக்கப்பட்டவை' (1 கொரி. 4:7), அது நேரடியாகக் கடவுளிடமிருந்து கிடைத்ததாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது மற்றவர்களின் உதவி மற்றும் அவர்களின் ஜெபங்கள் மூலம் கிடைத்ததாக இருந்தாலும் சரி.

34. மௌனமும் அமைதியும் வீண் பெருமைக்கு எதிரிகள்; ஆனால் நீங்கள் ஒரு சமூகத்தில் வாழ்ந்தால், அவமானங்களைப் பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள்.

35. தன்னைப் புகழ யாரும் இல்லாதபோது, ஒருவன் தனிமையில் வீண் பெருமையுடன் செயல்படுவதே அதீத வீண் பெருமை என்றால், மற்றவர்கள் முன்னிலையிலும் வீண் எண்ணங்களால் வெல்லப்படாமல் இருப்பதே முழுமையான பணிவின் அடையாளமாகும்.

8. பெருமைக்கு எதிரான போராட்டம்

1. ஆணவம் என்பது கடவுளை நிராகரிப்பதாகும், மக்கள் மீது அவமதிப்பு கொள்வது, கண்டனத்தின் தாய், புகழ்ச்சியின் விளைவு, கடவுளின் உதவியை நிராகரிப்பது, வீழ்ச்சிகளுக்கான காரணம், கோபத்தின் மூலம், மற்றவர்களின் செயல்களின் கசப்பான சித்திரவாதை செய்பவர், மனிதாபிமானமற்ற நீதிபதி, கடவுளின் எதிரி, இறை நிந்தனையின் வேர்.

2. பெருமையின் ஆரம்பம் வீண் பெருமை வேரூன்றுவதில் உள்ளது; அதன் 'நடு' நிலை என்பது தன் அண்டை வீட்டாரை இழிவுபடுத்துவது, தன் சொந்த உழைப்பைப் பற்றி வெட்கமின்றி தற்பெருமை பேசுவது, இதயத்தில் தன்னைத் தானே புகழ்வது, மற்றும் கண்டிப்பின் மீது வெறுப்பு கொள்வது; அதன் 'முடிவு' என்பது கடவுளின் உதவியை நிராகரிப்பது, தன் சொந்த முயற்சிகளைப் பற்றிப் பெருமையுடன் சார்ந்திருப்பது, மற்றும் ஒரு பிசாசு போன்ற குணம் கொண்டிருப்பது.

3. உதடுகளால் தேவனுக்கு நன்றி சொல்லி, தங்கள் உள்ளத்தில் பெருமைப்பட்டுக் கொள்ளும் மனிதர்களை நான் கண்டிருக்கிறேன். இதற்கு ஒரு தெளிவான உதாரணம் பரிசேயன், அவன்: 'தேவனே, நான் உமக்கு நன்றி செலுத்துகிறேன்' என்று சொன்னபோது (லூக்கா 18:11).

4. வீழ்ச்சி நடந்த இடத்தில், பெருமை ஏற்கனவே வேரூன்றியிருந்தது, ஏனெனில் வீழ்ச்சியின் முன்னோடி பெருமையே.

5. தன்னை நீதிமானாகக் கருதும் துறவி வலுவாக முரண்படுவார்; ஆனால் பணிவான துறவி முரண்படுவதைத் தவிர்ப்பது மட்டுமல்லாமல், தன் கண்களை உயர்த்தத் துணியவும் மாட்டார்.

6. சைப்ரஸ் மரம் தலைவணங்குவதில்லை, தரையில் வீழ்ந்து கிடப்பதும் இல்லை; அதுபோலவே, ஆணவம் கொண்ட துறவி பணிவான கீழ்ப்படிதலைக் கொண்டிருக்க முடியாது.

7. 'தேவன் பெருமையுள்ளவர்களுக்கு எதிராய நிற்கிறார்' (யாக்கோபு 4:6) என்றால், அவர்களுக்கு இரக்கம் காட்டுவது யார்? – மேலும் 'பெருமை பாராட்டும் ஒவ்வொருவனும் கர்த்தருக்கு அருவருப்பு' (நீதிமொழிகள் 16:5) என்றால், அவனைத் தூய்மைப்படுத்துவது யார்?

8. கண்டனத்தை வெறுக்கும்வன் தன் பெருமைக்கு வழிவிடுகிறான்; அதை ஏற்றுக்கொள்ளும்வன் தன் பெருமையின் கட்டுகளிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறான்.

9. ஒருமுறை ஒரு ஞானமுள்ள முதியவர் ஒரு பெருமை கொண்ட சகோதரனுக்கு அறிவுரை கூறினார்; ஆனால் அந்த சகோதரனோ, தன் ஆன்மாவில் குருடாகி, 'என்னை மன்னிக்கவும், பிதாவே, எனக்குச் சிறிதும் பெருமை இல்லை' என்றான். அப்போது அந்த ஞானமுள்ள முதியவர், 'என் மகனே, உனக்குப் பெருமை இல்லை என்று கூறுவதை விட, நீ பெருமை கொண்டவன் என்பதை இதைவிடத் தெளிவாக எப்படி நிரூபிக்க முடியும்?' என்று பதிலளித்தார்.

10. பெருமை கொண்ட குணம் கொண்டவர்களுக்கு, கீழ்ப்படிதலுடன் இருப்பதும், மிகவும் தாழ்மையான மற்றும் இகழப்பட்ட வாழ்க்கையை வாழ்வதும், பெருமையின் அழிவுகரமான விளைவுகள் மற்றும் அதற்கான அமானுஷ்ய தீர்வுகள் பற்றிய விவரங்களைப் படிப்பதும் மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

11. மற்றவரின் அலங்காரங்களைப் பற்றிப் பெருமையடித்துக் கொள்வது வெட்கக்கேடு, மேலும் கடவுளின் வரங்களில் பெருமை கொள்வது முட்டாள்தனத்தின் உச்சம். உங்கள் பிறப்பிற்கு முன்பு உங்களிடம் இருந்த நற்பண்புகளைப் பற்றி மட்டுமே பெருமையடையுங்கள்; உங்கள் பிறப்பிற்குப் பிறகு நீங்கள் கடைப்பிடித்த நற்பண்புகளை, உங்கள் பிறப்பையே வழங்கியதைப் போலவே கடவுள் உங்களுக்கு வழங்கியுள்ளார். – உங்கள் மனதின் உதவி இல்லாமல் நீங்கள் எந்த நற்பண்புகளையும் வளர்த்திருந்தால், அவை உங்களுக்குச் சொந்தமானவை என்று கருதுங்கள், ஏனெனில் அந்த மனமே கடவுளால் உங்களுக்கு வழங்கப்பட்டது. – மேலும் உங்கள் உடல் இல்லாமல் நீங்கள் எந்தச் செயல்களையும் செய்திருந்தால், அவை முற்றிலும் உங்கள் சொந்த முயற்சியின் விளைவாகும்; ஏனெனில் உடல்கூட உங்களுடையது அல்ல – அது கடவுளின் படைப்பாகும்.

12. உங்களைப் பற்றிய நியாயாதிபதியின் இறுதித் தீர்ப்பு வரும் வரை உங்கள் சொந்த நற்பண்புகளை நம்பியிருக்காதீர்கள்; ஏனெனில் நற்செய்தியில், திருமண விருந்தில் ஏற்கனவே அமர்ந்திருந்த ஒருவன் கூடக் கைகால்களைக் கட்டி புற இருளில் தள்ளப்பட்டதைக் காண்கிறோம் (மத். 22:13).

13. நம்மில் முன்னோடியாகச் சென்ற புனிதத் தந்தையர்கள் மற்றும் அறிஞர்களின் வாழ்க்கையுடன் நம்மை நாமே ஆராய்ந்து ஒப்பிடுவதை நாம் நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டாம்; அப்போதுதான், இந்த மாபெரும் மனிதர்களின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்ற நாம் இன்னும் ஒரு அடி கூட எடுத்து வைக்கவில்லை என்பதைக் காண்போம் – உண்மையில், நாம் செய்ய வேண்டியவாறு நமது சபதங்களைக் கூட நிறைவேற்றவில்லை, மாறாக இன்னும் உலகின் வழிகளிலேயே நிலைத்திருக்கிறோம்.

14. ஒரு துறவி, தான் தன்னைத் தள்ளிக்கொண்ட பணிவின் ஆழ்கடல், அதில் அவன் ஒவ்வொரு தீய ஆவியையும் மூழ்கடித்துவிட்டான்.

15. பெருமையிலிருந்து பாவங்களை மறத்தல் வருகிறது; ஆனால் அவற்றை நினைவுகூர்தல் பணிவின் பரிந்துரையாகும்.

16. ஆணவம் என்பது ஆன்மாவின் வறுமை; அது தன்னைப் பணக்காரன் என்று கற்பனை செய்துகொண்டு, இருளில் இருக்கும்போதே தன்னிடம் ஒளி இருப்பதாக நினைக்கிறது.

17. பெருமை கொண்டவர்கள் ஒரு ஆப்பிளைப் போன்றவர்கள், உள்ளே அழுகிச் சீழ் பிடித்திருந்தாலும், வெளிப்புறத்தில் அழகாகப் பிரகாசிக்கிறார்கள்.

18. பெருமையுள்ளவர்களுக்குச் சோதிக்கும் சாத்தான் தேவையில்லை; அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே தங்கள் சாத்தானாகவும் எதிரியாகவும் ஆக்கிக்கொண்டுள்ளனர்.

19. பெருமை நிறைந்த இதயங்களில் இறை நிந்தனை வார்த்தைகள் பிறக்கின்றன, ஆனால் பணிவுள்ள ஆன்மாக்களில் தெய்வீக தரிசனங்கள் பிறக்கின்றன.

20. தங்களைப் பற்றி அறியாமல், பல பெருமையாளர்கள் எப்படி உணர்ச்சி அற்ற நிலையை அடைந்துவிட்டதாக நினைக்கிறார்கள் என்பதும், இந்த உலகை விட்டுச் செல்லும்போதுதான் தங்கள் பரிதாப நிலையை உணர்கிறார்கள் என்பதும் எனக்குப் புரியவில்லை.

21. பெருமையால் அடிமையாக்கப்பட்டவனுக்கு விடுதலைக்காக கடவுளின் அசாதாரண உதவி மிகவும் தேவை; ஏனெனில், மனிதனின் இரட்சிப்பு வழிகள் அவனுக்குப் பயனளிக்காது.

22. இகழ்வான எண்ணங்கள் பெருமையிலிருந்து எழுகின்றன, அதே சமயம் அந்த எண்ணங்களை ஒரு ஆன்மீகத் தந்தையிடம் நம்பிக்கையுடன் கூறுவதைப் பெருமை தடுக்கிறது. இதனால்தான், இந்தத் துன்பம் சிலரை மரத்தை அரிக்கின்ற புழு போல, அவர்களின் எல்லா நம்பிக்கையையும் அழித்து, அவர்களைத் திகிலுக்குள் தள்ளுகிறது.

23. அவதூறான எண்ணங்களைப் போல (பெருமையின் காரணமாக) ஒப்புக்கொள்ள மிகவும் கடினமான எண்ணங்கள் வேறு எதுவும் இல்லை; எனவே, அவை பலருள் முதுமைப் பருவம் வரை தங்கியிருக்கின்றன. இருப்பினும், நாம் அவற்றை ஒப்புக்கொள்ளாமல், நம் இதயங்களில் அவற்றை வளர்த்துக் கொள்வதை விட, பேய்களையும் தீய எண்ணங்களையும் நம்மீது வலுப்படுத்தும் வேறு எதுவும் இல்லை – இதுவே அவற்றுக்கு உணவளிக்கிறது.

24. யாரும் தாம் இறை நிந்தனை எண்ணங்களைக் கொண்டிருப்பதாக நினைக்கக் கூடாது; ஏனெனில், ஆண்டவர் இருதயங்களை அறிந்தவர், அத்தகைய வார்த்தைகளும் எண்ணங்களும் நம்முடையவை அல்ல, மாறாக நம்முடைய எதிரிகளுடையவை என்பதை அறிந்திருக்கிறார்.

25. இறை நிந்தனை உணர்வை இகழக் கற்றுக்கொள்வோம், மேலும் அது தூண்டும் எண்ணங்களுக்குச் சற்றும் செவிசாய்க்காமல், அதிடம் கூறுவோம்: 'சாத்தானே, எனக்குப் பின்னால் செல்; நான் என் தேவனாகிய கர்த்தரை ஆராதிக்கிறேன், அவனுக்கு மட்டுமே ஊழியம் செய்வேன்; ஆனால் உன் 'நோயும்' உன் வார்த்தைகளும் 'உன் சொந்தத் தலையிலேயே திரும்பட்டும்', உன் நிந்தனையும் இந்த யுகத்திலும் வரவிருக்கும் யுகத்திலும் உன் 'தலையின்' மீது விழட்டும் (சங். 7:17).

26. இந்த எதிரியைப் புறக்கணிப்பவன் அவனது துன்பத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்; ஆனால் அவனுடன் வேறு வழியில் போராட நினைப்பவன் அவனால் தோற்கடிக்கப்படுவான். வார்த்தைகளால் ஆவிகளை வெல்ல முயற்சிப்பவன், காற்றை அடைக்க முயற்சிப்பவனைப் போன்றவன்.

27. புனிதத் தாழ்ச்சி நம்மில் தழைக்கத் தொடங்கும் போது, நாம் எல்லா மனிதப் புகழையும் மகிமையையும் இகழத் தொடங்குவோம். மேலும் அது முழு முதிர்ச்சி அடைந்தபோது, நமது நற்செயல்களை ஒன்றும் இல்லாததாகக் கருதுவது மட்டுமல்லாமல், நமது அறியாமலேயே சிதறடிக்கப்படும் நற்பண்புகளின் மூலம் நமது பாவச் சுமையை தினமும் அதிகரிக்கிறோம் என்று நினைத்து, அவற்றை ஒரு அருவருப்பாகக் கருதுவோம்.

28. எல்லா அசுத்தங்களிலிருந்தும் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட, விடாமுயற்சியான மனந்திரும்புதலும் கண்ணீரும் இதயத்தில் பணிவின் கோவிலை எழுப்புகின்றன, மேலும் மணலில் கட்டப்பட்ட கர்வத்தின் குடிசையை இடிக்கின்றன.

29. ஆணவம் மறைந்து, பணிவு நிலைபெற்றதற்கான அறிகுறிகள்: அவமானங்களையும் இழிவுகளையும் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்வது, கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது, மற்றும் ஒருவரின் சொந்த நற்பண்புகளில் நம்பிக்கை இல்லாமல் இருப்பது.

30. தங்களைக் கண்காணிக்காத எவருக்கும், எல்லாப் பற்றுகளின் முடிவும் வீண் பெருமையும் தற்பெருமையும் ஆகும். ஆனால், அவற்றை அழிப்பதான பணிவு, தன்னைக் கொண்டிருப்பவரை (பற்றுகளின்) ஒவ்வொரு கொடிய விஷத்திலிருந்தும் பாதிப்படையாமல் காக்கிறது.

31. ஒரு பணிவான துறவி, புரிந்துகொள்ள முடியாத விஷயங்களில் தலையிட மாட்டார்; ஆனால் பெருமையுள்ளவர்கள் இறைவனின் ஆணைகளின் ஆழங்களையும் ஆராய முற்படுகிறார்கள்.

32. அசுரர்கள் சகோதரர்களில் மிகவும் விவேகமுள்ளவர்களில் ஒருவரை அணுகி அவரைப் புகழ்ந்தனர். ஆனால் இந்தத் தாழ்மையான மற்றும் ஞானமுள்ள மனிதர் அவர்களிடம் கூறினார்: 'நீங்கள் உங்கள் இதயத்தில் என்னைப் புகழ்வதை நிறுத்தினால், உங்கள் விலகலில் இருந்து நான் ஒரு பெரியவன் என்று முடிவு செய்வேன்; ஆனால் நீங்கள் என்னைப் புகழ்வதை நிறுத்தவில்லை என்றால், உங்கள் புகழ்ச்சியில் என் அசுத்தத்தைக் காண்கிறேன்; ஏனெனில் 'ஆணவம் நிறைந்தவன் யாவனும் கர்த்தருக்கு முன்பாக அசுத்தமானவன்' (நீதிமொழிகள் 16:5). 'ஆகவே, ஒன்று நீங்கள் விலகிச் செல்லுங்கள், அப்போதுதான் நான் ஒரு பெரிய மனிதனாக என்னைக் கருதுவேன்; அல்லது என்னைப் புகழுங்கள்—அதனால் நான் உங்களால் பெரும் பணிவைப் பெறுவேன்.' இந்த இருமுனைக் கத்தியான பகுத்தறிவுரையால் அவர்கள் மிகவும் திகைப்படைந்து, உடனடியாக மறைந்துவிட்டார்கள்.

33. ஆணவம் கொண்டிருப்பது ஒரு நிலை, ஆணவம் கொள்ளாமல் இருப்பது மற்றொரு நிலை, மேலும் பணிவாக இருப்பது வேறு ஒரு நிலை. ஒருவர் நாள் முழுவதும் மற்றவர்களைத் தீர்ப்பிடுகிறார்; மற்றொருவர் எதையும் தீர்ப்பதில்லை, ஆனாலும் தன்னைத் தானே கண்டிக்கிறார் இல்லை; மூன்றாமவர், குற்றமற்றவராக இருந்தாலும், எப்போதும் தன்னைத் தானே கண்டிக்கிறார்.

34. ஒரு குதிரை தனியாக ஓடும்போது, அது வேகமாக ஓடுவதாகத் தனக்குத் தோன்றும்; ஆனால் மற்ற குதிரைகளுடன் ஓடும்போது, அது எவ்வளவு மெதுவாக இருக்கிறது என்பதை உணர்ந்துகொள்கிறது. (உங்களை சிறந்தவர்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள், அப்போதுதான் ஆணவம் தவிர்க்கப்படும்).

35. அசுத்தமான பேய்கள், கவனமுள்ள ஒரு துறவியின் இதயத்தில் இரகசியமாகப் புகழ்ச்சியை ஊட்டின. ஆனால் அவர், தெய்வீக உத்வேகத்தால் வழிநடத்தப்பட்டு, அந்த ஆவிகளின் தந்திரத்தை ஒரு இத்தகைய பக்திமிக்க தந்திரத்தால் வெல்ல முடிந்தது: அவர் தனது அறையின் சுவரில் மிக உயர்ந்த நற்பண்புகளின் பெயர்களை எழுதினார், அதாவது, முழுமையான அன்பு, தேவதையின் பணிவு, தூய பிரார்த்தனை, அழியாத தூய்மை, மற்றும் அதுபோன்ற பிற. அப்போது அவனது எண்ணங்கள் அவனைப் புகழத் தொடங்கும் போதெல்லாம், அவன் அவற்றுடன், 'வாருங்கள், சோதிக்கப்படுவோம்' என்று கூறுவான் – மேலும், சுவரை அணுகி, அங்கு எழுதப்பட்டிருந்த பெயர்களை வாசித்து, 'இந்த நற்பண்புகள் அனைத்தையும் நீங்கள் பெற்றிருந்தாலும், நீங்கள் இன்னும் கடவுளிடமிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கிறீர்கள் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்' என்றும் சேர்ப்பான்.

36. நீங்கள் ஜெபத்தின் மீது அசைக்க முடியாத அன்பைப் பெற விரும்பினால், முதலில் மற்றவர்களின் பாவங்களைப் பார்க்காதபடி உங்கள் இதயத்தைப் பழக்கப்படுத்துங்கள்; ஆனால் இதற்கு முன்னோடியாக வீண் பெருமை மீதான வெறுப்பு இருக்க வேண்டும்.

37. நம்மால் நம்மைப் புரிந்துகொள்ள விரும்பினால், நம்மை ஆராய்வதையும் நுணுக்கமாகப் பரிசோதிப்பதையும் நிறுத்த வேண்டாம்; மேலும், ஆன்மாவின் உண்மையான உணர்வின்படி, நமது ஒவ்வொரு அண்டை வீட்டாரும் நம்மை விட உயர்ந்தவர்கள் என்று நாம் கருதினால், கடவுளின் கருணை நம்மிடமிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லை.

38. பலர் தங்களைப் பாவிகள் என்று அழைத்துக்கொள்கிறார்கள், ஒருவேளை அவர்கள் உண்மையிலேயே தங்களை அப்படித்தான் நினைக்கிறார்கள்; ஆனால் இதயம் (பிறரால்) அவமதிக்கப்படும்போது சோதிக்கப்படுகிறது.

39. புகழ்ச்சி பெற்றாலும், தங்கள் இதயம் சிறிதும் அசைக்கப்படாமல், தாழ்மையின் நறுமணத்தை உணர்வதாக யாராவது கூறினால், அவர்கள் ஏமாற்றப்படக்கூடாது, ஏனெனில் அவர்கள் தங்களைத்தானே ஏமாற்றிக் கொள்கிறார்கள்.

40. 'கர்த்தாவே, எங்களுக்கு அல்ல, எங்களுக்கு அல்ல, உமது நாமத்திற்கு மகிமையைக் கொடும்,' என்று ஒருவர் தனது ஆன்மாவின் ஆழத்திலிருந்து கூறினார் (சங். 113:9); ஏனெனில், மனித இயல்பு மிகவும் பலவீனமானது என்பதால், அது தீங்கு இல்லாமல் புகழ்ச்சியை ஏற்க முடியாது என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். 'பெரிய சபையில் உம்மைப் போற்றுகிறேன்' (சங். 21:26) – அது வரும் காலத்தில்; ஆனால் அதற்கு முன்பு, என்னால் அதைப் பாதுகாப்பாகப் பெற முடியாது.

41. எலுமிச்சை மரம் இயல்பாகவே, அது கனி கொடுக்காதபோது அதன் கிளைகள் மேலே வளர்கின்றன; ஆனால் அவை கீழே வளைக்கப்படும்போது, அவை அதிகமாகக் கனி கொடுக்க வாய்ப்புள்ளது. – ஞானம் பெற்றவன் இதைப் புரிந்துகொள்கிறான்.

42. சில தேவதூதர்களின் பெருமை அவர்களைப் பேய்களாக மாற்றியிருந்தால், சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி பணிவு பேய்களைத் தேவதூதர்களாக மாற்றும். ஆகவே, வீழ்ச்சியுற்றவர்கள் மனதைத் திடப்படுத்திக் கொண்டு, கடவுளை நம்புவார்களாக.

43. வறுமையில் வாழ்வதையும், பிச்சையிட்டு உண்ணுவதையும் போல ஆன்மாவைத் தாழ்த்துவது வேறு எதுவும் இல்லை.

44. உரையாடலின் போது, ஒருவரின் சொந்தக் கருத்தை, அது நியாயமானதாக இருந்தாலும், பிடிவாதமாகப் பாதுகாக்க முற்பட்டால், அவர் ஒரு பிசாசு நோயால் (அகந்தை) பீடிக்கப்பட்டுள்ளார் என்பதை அறிந்து கொள்ளட்டும்; மேலும், அவர் தனது சமமானவர்களுடன் உரையாடும்போது இவ்வாறு நடந்துகொண்டால், அவர் தனது மூத்தவர்களால் கண்டிக்கப்பட்டு அதனால் குணமடையலாம்; ஆனால் தன்னை விட உயர்ந்த மற்றும் ஞானமுள்ளவர்களை இந்த வழியில் நடத்தினால், அப்போது மக்கள் இந்த நோயைக் குணப்படுத்த முடியாது.

45. ஒருமுறை, மிகவும் திறமையான முதியவர்களில் ஒருவரிடம், கீழ்ப்படிதலுக்கும் பணிவுக்கும் என்ன தொடர்பு என்று கேட்டேன். அவர் பதிலளித்தார்: ஒரு விவேகமுள்ள புதியவர், இறந்தவர்களை எழுப்பினாலும், கண்ணீர் என்ற வரத்தைப் பெற்றாலும், சண்டையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டாலும், இவை அனைத்தும் தனது ஆன்மீகத் தந்தையின் பிரார்த்தனையால் நிறைவேறியதாகவே கருதுகிறார் – மேலும் வீண் தற்பெருமையிலிருந்து முற்றிலும் விலகி இருக்கிறார்; மேலும், உண்மையில், அது தனது சொந்த முயற்சியால் அல்லாமல், மற்றொருவரின் உதவியின் மூலம் பெறப்பட்டது என்பதை அவனே உணரும்போது, அதைப் பற்றி அவன் எப்படிப் பெருமையடிக்க முடியும்?

46. சமூகத்தில் வாழ்ந்து கொண்டே, உங்களைக் கண்காணித்து வாருங்கள், மற்ற சகோதரர்களை விட எந்த வகையிலும் நீங்கள் அதிக நீதிமானாகத் தோன்ற முயற்சிக்காதீர்கள்; இல்லையெனில் நீங்கள் இரண்டு தீமைகளைச் செய்வீர்கள்: உங்கள் போலி மற்றும் பாசாங்கு ஆர்வத்தால் சகோதரர்களைக் காயப்படுத்துவீர்கள், மேலும் உங்களுக்கே பெருமைக்கு இடமளிப்பீர்கள்.

47. பேரார்வம் கொண்டிருங்கள், ஆனால் அதை உங்கள் இதயத்தில் மட்டும் வைத்துக்கொண்டு, உங்கள் வெளிப்புற நடத்தை மூலம் எந்த வகையிலும் அதை வெளிப்படுத்தாதீர்கள்—உங்கள் தோற்றத்தாலோ, வார்த்தையாலோ, அல்லது நுட்பமான அறிகுறியாலோ கூடாது; பெருமையைத் தவிர்ப்பதற்காக, எல்லா விஷயங்களிலும் உங்கள் சகோதரர்களைப் போலவே இருங்கள்.

48. போலி இரக்கம் பெருமைக்கு வழிவகுக்கிறது, ஆனால் உண்மையான இரக்கம் ஆறுதல் அளிக்கிறது.

49. தன் கண்ணீரில் பெருமைப்பட்டு, அழாதவர்களை மனதிற்குள் கண்டிக்கும் ஒருவன், தன் எதிரிக்கு எதிராக அரசனிடம் ஆயுதங்களைக் கேட்டு, அவற்றாலேயே தன்னைத் தானே கொன்றுகொள்ளும் ஒருவனைப் போன்றவன்.

50. யாராவது ஒருவர், தான் எளிதில் பெருமை, கோபம், வஞ்சகம் மற்றும் பாசாங்குத்தனத்தால் வெல்லப்படுகிறார் என்பதை உணர்ந்து, இந்த எதிரிகளுக்கு எதிராகப் பணிவு மற்றும் நன்னம்பிக்கையின் இருமுனைக் கத்தியை ஏந்த விரும்பினால், அவர், ஒருவிதத்தில், இரட்சிப்பின் சலவைக்கூடமான சகோதரர்களின் சபைக்குள் நுழைய விரைந்திடட்டும், – மேலும் உண்மையில், அவனுடைய தீயப் பழக்கவழக்கங்களிலிருந்து தன்னை முழுமையாக விடுவித்துக் கொள்ள விரும்பும்போது, அவற்றுள் மிகக் கடுமையானதும் அதுவே. ஏனெனில் அங்கே, சகோதரர்களின் கண்டனங்கள், அவமானங்கள் மற்றும் தொந்தரவுகளால் அசைக்கப்பட்டு, அவர்களால் மனதளவில் தாக்கப்பட்டு, சில சமயங்களில் உடல் ரீதியாகவும் ஒடுக்கப்பட்டு, மிதிக்கப்பட்டு, உதைக்கப்பட்டு, அவன் தன் ஆன்மாவின் ஆடையை அதனுள் குடியிருக்கும் அழுக்கிலிருந்து தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

51. பெருமை தாழ்மையின் காரணமாக அமையக்கூடும் என்பதை நான் கண்டிருக்கிறேன். ஏனெனில், ஆணவத்தின் பழம் பாவத்தில் ஒரு வீழ்ச்சி; மேலும், இரட்சிக்கப்பட விரும்புகிறவர்களுக்கு, இந்தப் பாவ வீழ்ச்சி பெரும்பாலும் தாழ்மைக்கு ஒரு காரணமாக அமைகிறது.

52. பெருமையுள்ள ஆன்மா பயத்தின் அடிமை; தன்னைச் சார்ந்து, அது உயிரினங்களின் மெல்லிய ஒலியையும் நிழல்களையும் கூடப் பயப்படுகிறது.

53. அறமற்றவர்கள் மனிதர்களால் திருத்தப்படலாம், வஞ்சகர்கள் தேவதூதர்களால் திருத்தப்படலாம், ஆனால் பெருமைக்காரர்கள் கடவுளாலேயே குணப்படுத்தப்படுகிறார்கள்.

54. கண்ணுக்குத் தெரியும் ஆணவம் துயரமான சூழ்நிலைகளால் குணப்படுத்தப்படுகிறது; ஆனால் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஆணவம், கண்ணுக்குத் தெரியாதவரால் முதன்மையாகக் குணப்படுத்தப்படுகிறது.

55. ஆன்மாவின் கண்ணால் தற்பெருமையை இடைவிடாமல் கண்காணியுங்கள்; ஏனெனில் எல்லா வஞ்சனைகளையும் விட, இந்த உணர்ச்சியைப் போல அழிவுகரமானது வேறு எதுவும் இல்லை.

56. அழிவின் அடையாளம்—அதாவது, ஆணவம்—ஒருவர் சிறிய மற்றும் அற்பமான விஷயங்களில் கூட தன்னை உயர்த்திக் கொள்வதேயானால்; பின்னர், பணிவின் மீட்பளிக்கும் அடையாளம் என்பது பெரிய முயற்சிகள் மற்றும் சீர்திருத்தங்களில் கூட ஒரு பணிவான மனநிலையைப் பேணுவதாகும்.

57. ஒருமுறை, என் இதயத்தில் இந்தப் பைத்தியக்கார மந்திரவாதியைப் பிடித்தேன்; அவள் தன் தாயான வீம்பின் தோள்களில் சுமந்து வரப்பட்டிருந்தாள். அவர்களை இருவரையும் கீழ்ப்படிதலின் பிணைப்புகளால் கட்டி, பணிவின் கசட்டால் அடித்து, என் ஆன்மாவிற்குள் அவர்கள் எப்படி நுழைந்தார்கள் என்று சொல்லும்படி அவர்களைக் கட்டாயப்படுத்தினேன். இறுதியாக, அடிகள் தாங்காமல் அவர்கள் கூறினர்: 'எங்களுக்குத் தொடக்கமோ பிறப்போ இல்லை, ஏனெனில் நாங்களே அனைத்துப் பேராசைகளுக்கும் ஆட்சியாளர்களாகவும் தாயமார்களாகவும் இருக்கிறோம். எங்கள் எதிரிகளில் ஒருவன் எங்களிடம் சிறிய பகை கொண்டிருக்கவில்லை – அது கீழ்ப்படிதலால் பிறக்கும் மன வருத்தம். ஆனால் யாருக்குக் கீழ்ப்படிவதையும் எங்களால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாது; அதனால்தான், சொர்க்கத்தில் கூட ஆட்சியாளர்களாக இருந்தும், நாங்கள் அங்கிருந்து விலகினோம். சுருக்கமாகச் சொன்னால்: பணிவை எதிர்க்கும் அனைத்திற்கும் நாங்கள் தாயாக இருக்கிறோம்; மேலும், அதை உதவும் எதுவும் எங்களை எதிர்க்கிறது. இருப்பினும், நாங்கள் வானத்தில் கூட அத்தகைய சக்தியுடன் தோன்றினால், எங்கள் சந்நிதியிலிருந்து நீங்கள் எங்கே தப்பி ஓடுவீர்கள்? நாங்கள் அடிக்கடி அவமானங்களைப் பொறுத்துக்கொள்வதையும், கீழ்ப்படிதலையும், பொறுமையையும் வளர்ப்பதையும், தவறுகளை மன்னிப்பதையும், நமது அண்டை வீட்டார்க்கு சேவை செய்வதையும் பின்பற்றுகிறோம். எங்கள் சந்ததியினர் ஆவிக்குரிய மனிதர்களின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணம்: கோபம், அவதூறு, மனக்கசப்பு, எரிச்சல், கூச்சல், தெய்வ நிந்தனை, பாசாங்கு, வெறுப்பு, பொறாமை, புறங்கூறுதல், சுயவிருப்பம், மற்றும் கீழ்ப்படியாமை. நாம் எதிர்க்க முடியாத ஒரு விஷயம் இருக்கிறது—உங்களால் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டாலும், நாங்கள் உங்களிடமும் இதைச் சொல்வோம்: 'கர்த்தருக்கு முன்பாக நீங்கள் உண்மையாகவே உங்களைக் கண்டித்தால், எங்களை ஒரு சிலந்தி வலையைப் போலப் புறக்கணிப்பீர்கள்.' 'பாருங்கள்,' என்று ஆணவம் சொன்னது, 'நான் சவாரி செய்யும் குதிரை வீண்மைதான்; ஆனால் பரிசுத்த தாழ்மையும் சுய கண்டனமும் குதிரையையும் அதன் ஓட்டுநரையும் பார்த்து சிரிக்கும், மேலும் அந்த வெற்றிக் கீதத்தை இனிமையாகப் பாடும்: 'நாம் கர்த்தருக்குப் பாடுவோம், அவர் மகிமையாய் உயர்த்தப்பட்டார்; குதிரையையும் அதன் ஓட்டுநரையும் கடலிலே தள்ளினார்' (புற. 15:1), அதாவது, தாழ்மையின் ஆழத்திற்குள்."

5. பற்றற்ற தன்மை குறித்து

1. விண்வெளியின் பிரம்மாண்டம் நட்சத்திரங்களில் உள்ளது, அதே சமயம் பற்றற்ற தன்மையின் அலங்காரம் நற்பண்புகளில் உள்ளது.

2. தன் மாம்சத்தை இச்சைகள் தீண்டாதவாறு செய்து, தன் மனதை எல்லா படைப்புகளுக்கும் மேலாக உயர்த்தி, தன் எல்லாப் புலன்களையும் தன் மனதிற்கு அடக்கப்படுத்தி, தன் ஆன்மாவைக் கர்த்தருடைய சந்நிதானத்திற்கு முன்பாக எப்போதும் தன் சொந்த பலத்தையும் மீறி அவரை நோக்கி நீட்டிக்கொண்டிருப்பவரே உணர்ச்சியற்றவர் என அழைக்கப்படுகிறார், மேலும் அவரே அவ்வாறு இருக்கிறார்.

3. மேலும் சிலர், பற்றற்ற நிலை என்பது உடலின் உயிர்த்தெழுதலுக்கு முந்தைய ஆன்மாவின் உயிர்த்தெழுதல் என்றும், மற்றவர்கள் அது தேவனைப் பற்றிய முழுமையான அறிவு (தேவனுடன் ஐக்கியம்) என்றும், இது தேவதூதர்களுக்கு அடுத்தபடியாக இரண்டாம் இடத்தில் உள்ளது என்றும் கூறுகிறார்கள்.

4. கர்த்தருக்குள் பரிபூரணமானவர்களின் இந்தப் பரிபூரணம், முடிவற்றது. இதைச் சுவைத்த ஒருவரே எனக்குச் சொன்னார், இது இறுதியில் மனதைப் பரிசுத்தப்படுத்தி, எல்லாப் பௌதீகப் பொருட்களிலிருந்தும் அதைப் பிரிக்கிறது. அதனால், இந்த சொர்க்கீய புகலிடத்தை அடைந்தவுடன், அது தனது இறைச்சிப்பயணத்தின் பெரும்பகுதியை சொர்க்கீயமானவற்றின் பரவசக் காட்சியில் கழிக்கிறது.

5. பற்றற்ற நிலை உள்ளது, மேலும் பற்றற்ற நிலையிலேயே மிகவும் பற்றற்ற நிலையும் உள்ளது. ஏனெனில், ஒன்று தீமையை மிகவும் வெறுக்கிறது, மற்றொன்று குணங்களால் அடங்காதபடி செழுமையடைகிறது.

6. தூய்மை (பிரம்மச்சரியம்) அபாவம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. அது மிகவும் பொருத்தமானது; ஏனெனில் அது பொதுவான உயிர்த்தெழுதலுக்கும், அழிந்துபோகும் பொருட்களின் அழியாத தன்மைக்கும் ஒரு முன்னோட்டம் ஆகும்.

7. இச்சைகள் மீதான முழுமையான அடிமைத்தனத்தின் அடையாளம், பேய்களால் இரகசியமாக விதைக்கப்பட்ட ஏறக்குறைய எல்லா எண்ணங்களுக்கும் ஒரு நபர் கீழ்ப்படிவதற்குத் தயாராக இருப்பதில் இருந்தால், அப்பொழுது நான் தாவீதுடன் பொய்யின்றி, 'என்னிடத்திலிருந்து விலகிச் செல்லும் தீயவனை நான் அறியவில்லை' என்று சொல்லும் திறனை புனிதமான பற்றற்ற தன்மையின் அடையாளமாகக் கருதுகிறேன். (சங். 100:4), அவன் எப்படி வந்தான், ஏன் வந்தான், எப்படிப் போனான் என்பதையும் அறியாமல் இருக்கிறேன்; கடவுளுடன் முழுமையாக ஐக்கியமடைந்து, இந்த நிலையில் எப்போதும் நிலைத்திருக்க நம்புகிறேன்.

8. இந்த நிலையில் இருக்கத் தகுதியுள்ளவராகக் கருதப்பட்டவர், இன்னும் இவ்வுலகில், மortal மாம்சத்தில் அடங்கிக் கொண்டிருக்கும்போதே, சர்வவல்லமையுள்ள கடவுளின் ஆலயமாக மாறுகிறார், அவர் அவருடைய வார்த்தைகள், செயல்கள் மற்றும் எண்ணங்கள் அனைத்திலும் அவரை வழிநடத்தி அறிவுறுத்துகிறார்; மேலும், இந்த உள் ஞானத்தின் மூலம், அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட குரலைக் கேட்பது போலக் கர்த்தருடைய சித்தத்தை உணர்ந்து, எல்லா மனிதப் போதனைக்கும் மேலாக, 'நான் எப்பொழுது வந்து தேவனுடைய சந்நிதியில் தோன்றுவேன்?' (சங். 41:3) என்று கூறுகிறார். ஏனெனில், பரலோகத்திற்கான என் ஏக்கத்தின் வேதனையை என்னால் இனி தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை, மாறாக, நான் சீரழிவுக்குள் விழும் முன் நீர் எனக்கு அருளிய அந்த அழியாத அழகையே நான் தேடுகிறேன்.

9. பற்றற்றவர்—இன்னும் என்ன சொல்ல இருக்கிறது?—'இனிமேல் தனக்காக வாழாமல், கிறிஸ்து தமக்காக வாழ்கிறார்' (கலா. 2:20), 'நல்ல போராட்டத்தைச் செய்து, பந்தயத்தை முடித்து, விசுவாசத்தைக் காத்தவர்' (2 தீமோ. 4:7) சொன்னது போல.

10. ஒரு அரச கிரீடம் ஒரே கல்லால் செய்யப்படாதது போல, நாம் ஒரு குணத்தைக்கூடப் புறக்கணித்தால் பற்றற்ற நிலையை அடைய முடியாது.

11. கீழ்ப்படிதலில் இருந்து பணிவு பிறக்கிறது, பணிவிலிருந்து பற்றற்ற தன்மை வருகிறது, அதுவே பணிவின் நிறைவு. பணிவின் ஆரம்பம் கீழ்ப்படிதல்; பணிவின் மகளான பற்றற்ற தன்மை, தன் தாயை முழுமையாக்குகிறது.

12. சிலர் உணர்ச்சியற்ற தன்மையையும், வரங்கள், அற்புதங்கள் மற்றும் பகுத்தறிவு சக்தியின் பெருக்கத்தையும் தேடித் தங்கள் உடல்களை வருத்திக்கொள்கிறார்கள்; ஆனால், இந்த ஆசீர்வாதங்களுக்குத் துயர உழைப்பு அல்ல, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக பணிவுதான் தாய் என்பதை இந்தப் பரிதாபமான ஆன்மாக்கள் உணர்வதில்லை.

13. தன்னைத் தாழ்மையின் நற்பண்புடன் இணைத்துக் கொண்டவர் சாந்தகுணம் கொண்டவராகவும், கனிவானவராகவும், எளிதில் இரக்கப்படும் குணம் கொண்டவராகவும், கருணைமிக்கவராகவும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அமைதியானவராகவும், மகிழ்ச்சியானவராகவும், கீழ்ப்படிதலுள்ளவராகவும், கவலையற்றவராகவும், விழிப்புணர்வுள்ளவராகவும், சோம்பலற்றவராகவும் இருக்கிறார்; மேலும் என்ன சொல்ல? – பற்று அற்றவராக இருக்கிறார், ஏனெனில் 'நமது தாழ்மையிலே கர்த்தர் நம்மை நினைத்து, நம்முடைய பகைவர்களிடமிருந்து நம்மை விடுவித்தார்' (சங். 135:23-24), – நமது பற்றுகளிலிருந்தும் அசுத்தங்களிலிருந்தும்.

14. பலர் விரைவாகப் பாவமன்னிப்பைப் பெற்றுள்ளனர், – ஆனால் யாரும் விரைவாகப் பற்று அறுப்பை அடையவில்லை; ஏனெனில் அதை அடைய நீண்ட காலம், அன்பின் பெரும் உழைப்பு, மற்றும் கடவுளின் உதவி தேவைப்படுகிறது.

புனிதப் போற்றத்தக்கத் தந்தையர்கள்
பார்சனூபியஸ் மற்றும் யோவான்

அவர்களைப் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான விவரம்

நிகோடெமஸ் ஹேஜியோரைட் தொகுத்த *புனிதர்களின் வாழ்க்கை* நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டது: புனித வர்சனூபியஸ் முதலில் எகிப்தைச் சேர்ந்தவர். இளம் வயதிலிருந்தே, அவர் துறவற வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கான தீவிரமான ஆர்வத்தால் நிரம்பியிருந்தார். ஒருமுறை, குதிரைப் பந்தயத் திடல் ஒன்றின் அருகே சென்றபோது, அவர் அதற்குள் நுழைந்து, அங்குள்ள அனைவரும் ஒருவரையொருவர் முந்திச் செல்ல எவ்வாறு பாடுபடுகிறார்கள் என்பதைக் கண்டு, தனக்குள் இவ்வாறு கூறினார்: 'நாசமாகப் போகும் கிரீடங்களைத் தேடுவோர் எவ்வளவு தீவிரமாகப் பாடுபடுவதைக் காண்கிறாய்? 'பரலோக ராஜ்யத்தின் வாரிசுகளாகிய நாம், அதைவிட அதிகமாகப் பாடுபட வேண்டாமா?'" என்று கூறி, அந்தக் காட்சியிலிருந்து வெளியேறினார். துறவற வாழ்க்கைக்கான அவரது ஆவல் முன்பைவிட மேலும் தீவிரமடைந்தது. அவர் எகிப்தில் உள்ள எந்தத் துறவற மடத்திலும் இருந்தாரா என்பது தெரியவில்லை. பாரம்பரியம், அவர் பாலஸ்தீனத்திலேயே ஒரு துறவியாக இருந்தார் என்று சுட்டிக்காட்டுகிறது. புனித இடங்களுக்கு மரியாதை செலுத்த ஜெருசலேம் வந்த அவர், அங்குத் தங்கி, ஆரம்பத்தில் மூப்பர் மார்செல்லஸின் வழிகாட்டுதலின் கீழ் வாழ்ந்தார், பின்னர் காசா அருகே உள்ள அப்பா செரிட் மடாலயத்திற்குச் சென்றார். அங்கு, மிக உயர்ந்த தவம் புரிவதற்காக, அவர் மடாலயத்திற்கு வெளியே தனக்கென ஒரு சிறிய குடிலை அமைத்து, அதில் தன்னை ஒதுக்கி, மிகவும் இனிமையான மௌனத்தில் திளைத்தார். இந்த மௌன காலத்தின் தொடக்கத்தில், மடாலயத்திலிருந்து வாரத்திற்கு மூன்று ரொட்டிகள் மட்டுமே அவருக்குக் கொண்டுவரப்பட்டன. ஆனால் அவர் அழுது, தன் கண்ணீரிலிருந்து பெரும் இனிமையைப் பெற்றதால், அந்தச் சொல்லொணா இனிமையின் உணர்வால் அவர் பெரும்பாலும் ஒரே ரொட்டியிலேயே திருப்தியடைந்தார், மேலும் பல சமயங்களில் அதையும் சாப்பிட மறந்துவிட்டார். இவ்வாறு அவர் சில சமயங்களில் வாரத்திற்கு இரண்டு வேளையும், சில சமயங்களில் ஒரு வேளையும் உண்டார்; ஏனெனில், அவர் அடிக்கடி ஆன்மீக உணவால் ஈர்க்கப்பட்டார், அதன் இனிமை அவரை உடல் உணவை மறக்கச் செய்தது. காலம் செல்லச் செல்ல, ஓயாத கண்ணீரால் தன்னைக் கழுவிக் கொண்ட அந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர், ஆன்மீக மற்றும் உடல் சார்ந்த விருப்பங்களிலிருந்து தனது இதயத்தை மிகவும் தூய்மைப்படுத்தினார், அதனால் அவர் எதிரியின் அம்புகளைத் தாண்டி, மன அமைதியை அடைந்தார்—அதுவே பரிசுத்த ஆவியானவரின் வரங்களின் கொள்கலன்— – மேலும் அவருள் ஒவ்வொரு உணர்ச்சிப்பூர்வமான உந்துதலும் ஊகமும் உறங்கிவிட்டன, அல்லது, மாறாக, இறந்துவிட்டன; இதனால்தான் அவர் தனது அறையை ஒரு கல்லறை என்று அழைத்தார். அவர் தனது இதயத்தை உணர்ச்சிகளிலிருந்து தூய்மைப்படுத்தி, பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஆலயமாகவும் வாசஸ்தலமாகவும் தகுதிபெற்ற தருணத்திலிருந்தே, அந்தத் தூய்மையின் விளைவாக, அவர் மேன்மையான, உண்மையான மற்றும் பரிபூரணமான பணிவுடன் வளப்படுத்தப்பட்டார்; அதன் மூலம் அவர் தன்னைச் சொல்லளவில் மட்டுமல்ல, செயலிலும் தூசியாகவும் சாம்பலாகவும் கருதினார். மேலும் எப்போதும் தனக்குள், 'நான் யார்? மேலும் என்னை யாரென்று கருதுகிறார்?' அத்தகைய பணிவின் காரணமாக, அனைத்துப் புண்ணியங்களிலும் மேன்மையானதான பகுத்தறிவுக்கு அவர் தகுதியுடையவராகக் கருதப்பட்டார்; இது ஒரு பொருளாளராகத் துறவிக்குக் கடவுளால் வழங்கப்படுகிறது. விவேகத்தின் மூலம், மகான் பார்சனூபியூஸ் ஞானப் பார்வை என்ற வரத்தைப் பெற்றார், அதன் மூலம், டமாஸ்கஸின் புனித பேதுரு விளக்கியது போல, புலனறிவுக்கும் அறிவுக்குட்பட்ட உயிரினங்களின் மன மற்றும் மறைவான சாரங்கள் உணரப்படுகின்றன. இந்த உள்ளுணர்வின் மூலம், தொலைவில் நடக்கும் நிகழ்வுகளை அருகில் நடப்பதாகவும், எதிர்காலத்தை நிகழ்காலமாகவும் காணும் தெளிந்த பார்வை மற்றும் தீர்க்கதரிசன வரத்தைப் பெறுவதற்கு அவர் தகுதியானவராகக் கருதப்பட்டார் (Resp. 31. 812). கடவுளின் அருளால், அவர் மக்களின் உள்ளுணர்வுகளையும் ஆராய்ந்து அறிந்தார், மேலும் அவரைக் கேள்வி கேட்டவர்களுக்கு அவர்களின் வார்த்தைகளின்படி அல்லாமல், அவர்களின் மனதின் மற்றும் எண்ணங்களின் திசையின்படி பதிலளித்தார். மேலும், தெய்வத் தாவீதின் வார்த்தைகளின்படி இடைவிடாமல் தன் இதயத்தில் தேவனை நோக்கி ஏங்கி, பணிவை மேலும் பணிவிலும், மௌனத்தை மேலும் மௌனத்திலும், அன்பை மேலும் அன்பிலும் கூட்டிக்கொண்டு, இறுதியில் அவர் மிக உயர்ந்த வரமான பரவசத்தை அடையத் தகுதியானவராகக் கருதப்பட்டார்; அதில் அவர் ஏழாம் வானத்திற்கு உயர்த்தப்பட்டார், கற்பனையான எண்ணங்களின் சிறகுகளால் அல்ல, மாறாக ஆவியானவரின் சொல்லொணா வல்லமையால் சென்றார்; அங்கே அவர் ஒரு ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்றார், மேலும் தேவனுடைய ராஜ்யத்தின் சொல்லொணா ஆசீர்வாதங்களையும் இரகசியங்களையும் கண்டார், தான் உடலுக்குள் இருந்தாரோ அல்லது உடலுக்கு வெளியே இருந்தாரோ என்று அறியாத நிலையில், பெரிய பவுல் கண்டது போலவே (2 கொரி. 12:3). அதன்பிறகு, அவருக்கு அற்புதங்கள் செய்யும் மிகுந்த வரம் வழங்கப்பட்டது. அதன் மூலம், கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தில் மரித்தவர்களை எழுப்பவும், பிசாசுகளை விரட்டவும், குணப்படுத்த முடியாத நோய்களைக் குணப்படுத்தவும், மற்ற பெரிய செயல்களையும் அற்புதங்களையும் செய்யவும், எலியாவுக்கு நடந்தது போல, வானங்களை மூடவும் திறக்கவும் அவரால் முடிந்தது. பிதாக்களிடையே புகழ்பெற்ற மகத்தான பார்சனூபியுஸ், அத்தகைய பெரிய வரங்களையும், அத்தகைய பெரிய நற்பண்புப் பரிபூரணத்தையும் பெறுவதற்குத் தகுதியுள்ளவராகக் கருதப்பட்டார். இருப்பினும், அவர் இந்த மகத்தான வரங்களைப் பெற்றது அத்தகைய சோதனைகளுக்கு மத்தியில் ஆகும், அவற்றைப் பலரால் நிஜமாகப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாமல் போவது மட்டுமல்லாமல், வெறும் கேட்பதன் மூலமே அவற்றைப் புரிந்துகொள்ளவும் முடியாது. அதுபோலவே, மிகவும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட இந்த மனிதர் கடுமையான நோய்களால் பாதிக்கப்பட்டார், ஆனால் அவர் அவற்றை அவ்வளவு வீரத்துடன் சகித்துக்கொண்டார், நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தபோதும், தனது சொந்த ஆறுதலுக்காக ஒருமுறை கூட படுக்கையில் படுக்கவில்லை, தனது உடல் உழைப்பையும் நிறுத்தவில்லை. இந்த புனிதர் 6 ஆம் நூற்றாண்டில், பேரரசர் ஜஸ்டினியனின் ஆட்சிக் காலத்தில் வாழ்ந்தார். முழு ஐம்பது ஆண்டுகளாக அல்லது அதற்கும் மேலாக, அவரை ஒருவர்கூட பார்க்கவில்லை. அவர் வாழ்ந்திருந்தார் என்பதில் உள்ள சந்தேகங்களைப் போக்க, ஒரே ஒருமுறை மட்டுமே சில சகோதரர்களுக்குத் தோன்றி அவர்களின் பாதங்களைக் கழுவினார். மேலும், அவரது வாழ்வின் இறுதிக் கட்டத்தில், முன்பு தான் பாதுகாத்த அஃபோட்டோடோசெட்களை அவர்கள் தனது போதனைகளை ஏற்காததால் ஜஸ்டினியன் துன்புறுத்தத் தொடங்கியபோது, திருச்சபையின் நன்மைக்காக, தனக்கு மிகவும் பிரியமான மௌனத்தை அவர் கைவிட்டார். ஜெருசலேமின் பேராயர், இந்தத் தேவையான நேரத்தில், பேரரசரின் கோபத்தை இரக்கமாக மாற்றும்படி ஒரு வேண்டுகோளுடன் அவரைச் சந்திக்கச் செல்லும்படி இந்த மாபெரும் அப்பாவிடம் அவர் எடுத்துரைத்தார். அந்தத் தூது வெற்றி பெற்றது. அப்பாளின் வார்த்தைகளின் சக்தியால் ஈர்க்கப்பட்ட பேரரசர், தனக்கு தனிப்பட்ட முறையில் கீழ்ப்படியாதவர்களாகக் கருதியவர்களைத் திட்டமிட்டிருந்த துன்புறுத்தலை நிறுத்தினார், மேலும் ஜெருசலேம் திருச்சபைக்குத் தனது ஆதரவை மீண்டும் வழங்கி, பார்சனூபியஸ் வழியாகப் பரிசுகளை அனுப்பினார். அந்த மாபெரும் அப்பா 563-ல் காலமானார். மற்றவர்கள், ஆண்டைக் குறிப்பிடாமல், பொதுவாக 600-ஆம் ஆண்டுக்கு முன்பு என்று கூறுகிறார்கள். மற்றொரு முனிவரான, போற்றத்தக்க யோவான், பார்சனூபியஸைப் போலவே மௌன வாழ்க்கை வாழ்ந்தார், மேலும் அவருக்கும் அதே ஆவியானவரின் வரங்கள் அருளப்பட்டன, குறிப்பாக எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக தீர்க்கதரிசனம் மற்றும் தீர்க்கதரிசன வரங்கள். இதனால்தான் அவர் ஒரு தீர்க்கதரிசி என்று அழைக்கப்பட்டார். மரியாதைக்குரிய யோவான் முதலில் எங்கிருந்து வந்தார் என்பதும், அவர் இந்த மடாலயத்திற்கு எப்படி வந்தார் என்பதும் தெரியவில்லை. அவர் பெரிய பார்சனூபியஸின் முதல் குகையில் வசித்தார், அதே நேரத்தில் பார்சனூபியஸ் அதே மடாலயத்திற்கு அருகில் தனக்காக மற்றொரு குகையை ஏற்பாடு செய்திருந்தார் – மேலும் அவர் தனது மரணம் வரை அங்கு 18 ஆண்டுகள் மௌனமாக வாழ்ந்தார். அவர் ஒருபோதும் சிரிப்பதை, சங்கடப்படுவதை, அல்லது கண்ணீரின்றி இறைப்பிரசாதங்களைப் பெறுவதை யாரும் கண்டதில்லை என்று அந்த மடத்தின் தலைவர் அவரைப் பற்றி சாட்சியமளித்தார். இறைவனின் திருவுளத்தின்படி, வணக்கத்திற்குரிய யோவான், அவர் கணித்தபடியே துல்லியமாக நடந்த பல பிற விஷயங்களை முன்னறிவித்ததோடு, தனது மரணத்தையும் முன்னறிவித்தார்: 'நான் அப்பா செரித்தின் அறைகளில் இறப்பேன்.' அப்பா செரிட் நீண்ட காலம் வாழ்ந்திருந்தால், நானும் இன்னும் ஐந்து ஆண்டுகள் வாழ்ந்திருப்பேன்; ஆனால் கடவுள் இதை என்னிடமிருந்து மறைத்து அவரை அழைத்துக்கொண்டார், அதனால் நானும் இனி வாழப்போவதில்லை." ஆனால், அந்த நேரத்தில் இளம் வயதில் இருந்த அப்பா எலியன், tonsure செய்யப்பட்டு மடத்தின் மடாதிபதியாக நியமிக்கப்பட்டதால், மடாலய விதிகளையும் சக துறவிகளை எவ்வாறு நிர்வகிப்பது என்பதையும் அறியாமல் இருந்தார், அவர் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவரை வேண்டிக்கொண்டார் யோவான்: 'மடாலயம் மற்றும் அதன் நிர்வாகம் குறித்து உங்களிடம் கேட்க, எனக்கு இரண்டு வாரங்கள் அவகாசம் கொடுங்கள்,' என்றார். அந்த முனிவர், அவர் மீது இரக்கப்பட்டு, தன்னுள் வாழ்ந்த பரிசுத்த ஆவியினால் உந்தப்பட்டு, 'மிகவும் சரி, நான் இன்னும் இரண்டு வாரங்கள் உன்னுடன் தங்கியிருப்பேன்,' என்றார். மேலும் அப்பா எலியன், மடாலய சமூகத்தின் நிர்வாகம் தொடர்பான அனைத்தையும் அவரிடம் கேட்டார். இரண்டு வாரங்கள் முடிந்ததும், அந்தப் போற்றத்தக்கவர் முழு மடாலய சமூகத்தையும் அழைத்து, ஒவ்வொருவரையும் தனித்தனியாக வாழ்த்தி, அவர்களைத் தத்தமது அறைகளுக்குத் திருப்பி அனுப்பினார்; பின்னர், அமைதியுடன், தனது ஆவியைக் கடவுளின் கைகளில் ஒப்படைத்தார். மரியாதைக்குரிய யோவான் இறந்த பிறகு, புனித வர்சனூபியஸ் முற்றிலும் மௌனமாகிவிட்டார், மேலும் யாரிடமும் எந்தப் பதிலும் அளிக்கவில்லை, என்று அப்பா தோரோதியோஸ் தனது இரண்டாவது சொற்பொழிவின் முன்னுரையில் கூறுகிறார்; வர்சனூபியஸ் மௌனமான பிறகு, அவர் அந்த மடாலயத்தை விட்டு வெளியேறி, தனக்கென ஒரு தனி சபை நிறுவினார்.

* * *

தங்கள் அண்டை வீட்டாரை முழு மனதுடன் நேசித்த இந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தந்தையர்கள், தங்கள் வாழ்நாளில் அவர்களுக்கு ஆன்மீக ஆசீர்வாதங்களை வழங்கியது மட்டுமல்லாமல், தங்கள் மரணத்திற்குப் பிறகும் அதைத் தொடர்ந்து செய்கிறார்கள். ஏனெனில், தங்கள் தெய்வீக பதில்களைக் கொண்ட இந்த ஆன்மாவைக் காக்கும் புத்தகத்தை, தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு ஒரு தந்தையின் பாரம்பரியமாக விட்டுச் சென்றுள்ளனர். இதன் மூலம், அதை விடாமுயற்சியுடன் படிப்பதன் மூலம், நாம் அதிலிருந்து பெரும் ஆன்மீகப் பயனடைவதற்காக இது அமைந்துள்ளது. இந்தப் புத்தகத்தில் ஆயர்கள், குருக்கள், துறவிகள், பொது மக்கள், மூப்பர்கள், இளைஞர்கள், நோயுற்றவர்கள் மற்றும் நலமுடையவர்கள் எனப் பலதரப்பட்ட மக்களால் கேட்கப்பட்ட பல்வேறு கேள்விகளுக்கு 850 பதில்கள் உள்ளன. இந்த பதில்களில் சில, 'மற்ற முனிவர் யோவான்' என்று அழைக்கப்படுபவரால் எழுதப்பட்டன, மற்றவை - உண்மையில், அவற்றில் பெரும்பாலானவை - மகான் முனிவர் பார்சனூபியஸால் வழங்கப்பட்டன, அவர் அவற்றைத் தானாக எழுதாமல் அப்பா செரித் மூலம் எழுதச் செய்தார். பின்வரும் சூழ்நிலை குறிப்பாக குறிப்பிடத்தக்கது. மகான் பார்சனூபியஸ் தனது பதில்களைக் கொடுக்கத் தொடங்கியபோது, அவர் அப்பா செரிடை அழைத்து, தனது பதிலை அவரிடம் கூறி, அதை எழுதுமாறு அறிவுறுத்தினார் (அந்தப் பதில் மைரோசாவ் மடாலயத்தைச் சேர்ந்த ஜான் என்ற துறவிக்கு உரியது). அப்பா செரிட், அந்தப் புனிதர் தன்னிடம் பேசிய அனைத்து வார்த்தைகளையும் தன் மனதில் தக்கவைத்துக் கொள்ள முடியும் என்று எதிர்பார்க்காமல், இவ்வளவு ஏராளமான வார்த்தைகளை எப்படி எழுதுவது என்று வியந்தார், மேலும், அவர் பேசுவதைக் கேட்டுக்கொண்டே வார்த்தைக்கு வார்த்தை அனைத்தையும் எழுதுவதற்காக, மசியையும் காகிதத்தையும் கொண்டுவர முதியவர் தன்னைப் பணிய வைப்பார் என்றும் கருதினார். புனித வர்சனூபியஸ், தனக்கு அருளப்பட்ட பகுத்தறிவின் அருளால், செரித்தின் இரகசிய எண்ணத்தைக் கண்டறிந்தார்; அவரது முகம் நெருப்பைப் போல ஒளிர்ந்தது, மேலும் அவர் செரித்திடம் கூறினார்: 'போ, எழுது, பயப்படாதே; நான் உனக்கு எண்ணற்ற வார்த்தைகளை எழுது என்று சொன்னாலும், நீ விரும்பினாலும், சொல்லப்பட்டதை விட ஒரு வார்த்தை கூட அல்லது குறைவாக எழுத புனித ஆவியானவர் உன்னை அனுமதிக்க மாட்டார், மாறாக, எல்லாவற்றையும் சரியான வரிசையில் உண்மையாக எழுத உன் கையை வழிநடத்துவார் என்று அறிந்துகொள்.' இத்தகையது இந்தப் புத்தகம்! அற்புதமான தர்க்கங்களால் நிறைந்து, மிகவும் கடினமான கேள்விகளைத் தீர்க்கிறது – இது பொறுமையின் ஆசிரியர், முணுமுணுப்பை ஒழிப்பவர், ஒருவரின் சொந்த விருப்பத்தை வெட்டிடும் வாள், மனிதர்களைத் திருப்திப்படுத்தும் விருப்பத்தை வீழ்த்தும் கோடரி, உண்மையான மற்றும் முழுமையான பணிவிற்கு ஒரு வழிகாட்டி, நம்மை ஒன்றுமில்லை என்று கருதக் கற்பிப்பது, மனந்திரும்புதலின் முன்னறிவிப்பு, கண்ணீரின் தாய், மற்றும் ஆன்மாக்களின் இரட்சிப்பிற்கும், கர்த்தராகிய கிறிஸ்துவுள் பரிபூரணத்திற்கும் ஒரு பரிந்துரையாளர்.

தவம் குறித்த அறிவுரைகள்

(தவம் சார்ந்த முயற்சிகள் மற்றும் உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தைச் சார்ந்த அனைத்துப் பகுதிகளையும் தொடர்ச்சியாகத் தேர்ந்தெடுக்கவும்)

1. அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளைக் கவனித்து, 'எல்லா சூழ்நிலைகளிலும் நன்றி செலுத்துங்கள்' (1 தெச. 5:18) என்பதற்கு இணங்க, எல்லாவற்றிற்கும் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்த உங்கள் மனதைத் திருப்பவும். நீங்கள் துக்கத்திலோ, தேவையிலோ, துயரத்திலோ, அல்லது நோயிலோ மற்றும் உடல் உழைப்பிலோ இருந்தாலும் – உங்களுக்கு நேரிடும் அனைத்திற்கும் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துங்கள், ஏனெனில் 'தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் பிரவேதிக்கிறவர்கள் அநேக உபத்திரவங்களால் கடந்துபோக வேண்டும்' (அப்போஸ்தலர் 14:22). ஆகவே, உங்கள் ஆன்மா தடுமாறவும், உங்கள் இதயம் எதிலும் தளரவும் விடாதீர்கள்; ஆனால் அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளை நினைவில் கொள்ளுங்கள்: 'நமது புறமனிதன் அழிந்து போவதாயிருந்தாலும், நமது உட்புறமனிதன் நாளுக்கு நாள் புதுப்பிக்கப்படுகிறான்' (2 கொரி. 4:16). நீங்கள் துன்பங்களைப் பொறுக்காத வரையில், சிலுவையில் ஏறி அதன் இரட்சிக்கிற கனிகளில் பங்குகொள்ள முடியாது.

2. ஒரு கப்பல் கடலில் இருக்கும்போது, அது ஆபத்துகளுக்கும் காற்றின் அடியுக்கும் ஆளாகிறது. ஆனால் அது அமைதியான மற்றும் பாதுகாப்பான துறைமுகத்தை அடையும்போது, அது இனி ஆபத்துகள், பேரழிவுகள் அல்லது காற்றின் அடியைப் பற்றி அஞ்சுவதில்லை, ஆனால் பாதுகாப்பாக இருக்கிறது. அதுபோலவே, நீங்கள் மக்களிடையே இருக்கும்போது, துக்கங்களையும், ஆபத்துகளையும், மனத்தின் காற்றுகளின் அடியையும் எதிர்பார்க்குங்கள். ஆனால் உங்களுக்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட அமைதியின் புகலிடத்தை நீங்கள் அடையும்போது, உங்களுக்குப் பயமிருக்காது.

3. பொது நன்மைக்காக உழைக்கும்போது நீங்கள் அனுபவிக்கும் துக்கங்களிலும் உடல் உழைப்புகளிலும் மனந்தளர்ந்துவிடாதீர்கள்; ஏனெனில், இதுவும் 'தன் சகோதரருக்காக உயிரைக் கொடுப்பதாகும்' (1 யோவான் 3:16), மேலும் இந்த உழைப்புக்கான வெகுமதி மிகுந்ததாக இருக்கும் என்று நான் நம்புகிறேன். எகிப்தில் பஞ்சத்தின் போது தன் சகோதரர்களுக்கு உணவு வழங்கும்படி கர்த்தர் யோசேப்பை நியமித்தது போல (சங். 32:19), அவ்வாறே அவரும் சமூகத்திற்கு சேவை செய்ய உங்களை நியமித்துள்ளார். என் பங்கிற்கு, நான் அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளை உங்களுக்கு மீண்டும் கூறுகிறேன்: 'ஆகவே, என் பிள்ளையே, நீ பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபையினால் பலப்படுவாயாக' (2 தீமோ. 2:1).

4. ஒருவர் கர்த்தருடைய கிரியைகளினால் அவருடைய இளைப்பாறுதலை அடைகிறார், மற்றொருவரோ தாழ்மையினால் அதையே அடைகிறார். நீங்களோ, உங்கள் இதயத்தில் உள்ள எரிச்சலை அடக்குவதன் விளைவாக, உங்களுக்குள் கோபம் நிற்கும்போது, இரண்டின் மூலமாகவும் அதை அடையக்கூடிய ஒரு மனப்பான்மையைப் பேண வேண்டும்; அப்பொழுது வேதவசனம் உங்களில் நிறைவேறும்: 'என் தாழ்மையையும் என் உழைப்பையும் நோக்கி, என் பாவங்கள் யாவையும் மன்னித்தருளும்' (சங். 24:18). கர்த்தர் உங்கள் ஆத்துமாவையும், உங்கள் சரீரத்தையும், உங்கள் ஆவியை எல்லாத் தீமையிலிருந்தும், சாத்தான் உண்டாக்கும் ஒவ்வொரு துன்பத்திலிருந்தும், உங்கள் சிந்தனைகளில் கலகத்தை எழுப்பும் ஒவ்வொரு கற்பனையிலிருந்தும் காப்பாற்றுவாராக.

5. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, எல்லாத் தீமைகளுக்கும் பல்வேறு சோதனைகளுக்கும் வழிவகுக்கும் மனச்சோர்வு என்ற ஆவியை விட்டும் உங்களைக் காத்துக்கொள்ளுங்கள். கிறிஸ்துவின் மந்தையின் மூலம் உங்களுக்கு ஏற்படும் துயரத்தால் உங்கள் இதயம் ஏன் பலவீனமாகவும் சோர்வாகவும் ஆகிறது? நான் உங்களுக்குச் சொல்லப் போவதைக் கவனமாகக் கேளுங்கள்: நீண்டகாலப் பொறுமை என்பது எல்லா நன்மைகளுக்கும் தாய். 'பாவத்தின் தற்கால இன்பங்களை அனுபவிப்பதைக் காட்டிலும் தேவனுடைய ஜனத்தோடு சேர்ந்து துன்பப்படுவது' (எபி. 11:25) என்பதைத் தேர்ந்தெடுத்த மோசேயை நோக்குங்கள்.

6. சூழ்ச்சி செய்யும் பாம்புகள் உங்களைக் கொள்ளையடித்து, தங்கள் விஷத்தால் (கோபம்) உங்களைக் நஞ்சாக்காதபடி ஜாக்கிரதையாக இருங்கள். அது கொடியது. தீமையினால் யாரும் ஒருபோதும் நன்மை செய்ய முடியாது, ஏனெனில் தீமையினால் ஒருவரே தோற்கடிக்கப்படுகிறார். மாறாக, 'தீமையை' 'நன்மையால்' வெல்ல வேண்டும் (ரோமர் 12:21). நீங்கள் 'அரணையில்' நிற்கிறீர்கள்; அதனால்தான், எபேசுவில் மிருகங்களைத் தோற்கடித்ததாகப் பெருமையடித்துக் கொண்ட அப்போஸ்தலனைப் போலவே (1 கொரி. 15:32), நீங்களும் காட்டு மிருகங்களுக்கு எதிராகப் போராட வேண்டும். நீங்கள் கடலில் ஒரு புயலில் வீசப்பட்டிருக்கிறீர்கள்; ஆகவே நீங்கள் பல ஆபத்துகளைத் தாங்கிக்கொண்டு, சீறும் அலைகளுக்கு எதிராகப் போராட வேண்டும். தேவனுடைய உதவியுடன் அவற்றை வென்று, நம்முடைய கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் நீங்கள் ஒரு அமைதியான துறைமுகத்தை அடைவீர்கள்.

7. மற்றவர்களைக் கலங்கச் செய்யவும், மற்றவர்களால் கலங்கப்படவும் உங்களைத் தூண்டும் எண்ணங்களால் நீங்கள் கலக்கப்படுகிறீர்கள். ஆனால் அறிந்துகொள்ளுங்கள், என் சகோதரனே, ஒருவன் மற்றவனைச் செயலாலோ சொல்லாலோ புண்படுத்தினால், அவன் பின்பு நூறு மடங்கு அதிகமாகப் புண்படுத்தப்படுவான். ஆகையால், எல்லாவற்றிலும் பொறுமையாயிருங்கள், எதிலும் உங்கள் சொந்த விருப்பத்தைச் செருகாதபடி கவனமாயிருங்கள். உங்கள் எண்ணங்களைக் கவனமாக ஆராயுங்கள், அவை உங்கள் இதயத்தில் கொடிய விஷமான (கோபம்) தொற்றாமல் இருப்பதற்காகவும், ஒரு ஈயை ஒட்டகமாகவும் ஒரு சிறு கல்லைப் பாறையாகவும் தவறாகக் கருதி உங்களை ஏமாற்றாமல் இருப்பதற்காகவும், அதனால் உங்கள் கண்ணில் ஒரு மரக்கட்டை இருக்க, மற்றவரின் கண்ணில் உள்ள ஒரு துளியைப் பார்க்கும் மனிதனைப் போல நீங்கள் ஆகாமல் இருப்பதற்காகவும்.

8. நீ உன்னை ஒரு பாவியாக அழைத்துக் கொள்கிறாய், ஆனாலும் உண்மையில் நீ ஒரு பாவியாக உணர்வதில்லை என்பதைக் காட்டுகிறாய். தன்னை ஒரு பாவியாகவும், பல தீமைகளுக்குக் காரணமாகவும் ஒப்புக்கொள்ளும் ஒருவன் யாரையும் எதிர்க்க மாட்டான், யாரிடமும் சண்டையிட மாட்டான், யாரிடமும் கோபப்பட மாட்டான், மாறாக அனைவரையும் தன்னை விட சிறந்தவர்களாகவும் ஞானமுள்ளவர்களாகவும் கருதுவான். நீங்கள் பாவியாக இருந்தால், உங்கள் அண்டை வீட்டாரைக் கண்டித்து, அவர் மூலமாக உங்களுக்குத் துயரம் வருவது போல ஏன் குற்றம் சாட்டுகிறீர்கள்? – ஆக, நானும் நீங்களும் நம்மைப் பாவிகளாகக் கருதும் நிலையை இன்னும் அடையவில்லை என்று தெரிகிறது. – பாருங்கள், சகோதரரே, நாம் நம்மைத்தானே அவமதித்துக்கொண்டோம்: நாம் உதடுகளால் பேசுகிறோம், ஆனால் நமது செயல்கள் வேறுவிதமாகக் காட்டுகின்றன. – நமது எண்ணங்களுடன் போராடும்போது, அவற்றை நிராகரிக்க ஏன் நம்மால் சக்தியைக் காண முடிவதில்லை? ஏனென்றால், நாம் முதலில் நமது அண்டை வீட்டாரைத் தீர்ப்பதற்கு இணங்கிவிடுகிறோம், இதன் மூலம் நமது ஆவிக்குரிய பலம் பலவீனப்படுத்தப்படுகிறது, மேலும் நம்மிடமே தவறு இருக்கும்போது நமது சகோதரனைக் குற்றம் சாட்டுகிறோம். – ஒவ்வொரு எண்ணத்தையும் 'தேவன் நன்மையை அறிவார்' என்று கூறி கர்த்தரிடத்தில் செலுத்துங்கள் – அப்பொழுது நீங்கள் சமாதானத்தைக் காண்பீர்கள் – மேலும் சிறிது சிறிதாகப் பொறுத்துக்கொள்ளும் வலிமையைப் பெறுவீர்கள்.

9. நிந்தனையைத் தாங்காதவன் மகிமையைக் காணான்; கசப்பை நீக்கிக் கொள்ளாதவன் இனிமையைச் சுவைக்க மாட்டான். நீங்கள் செம்மைப்படுத்தப்பட்டு சோதிக்கப்படுவதற்காக, உங்கள் சகோதரரின் நடுவிலும் பல்வேறு சோதனைகளிலும் நீங்கள் பிரவேசித்திருக்கிறீர்கள்: மேலும், பொன்னானது நெருப்பைத் தவிர வேறு எதனாலும் சோதிக்கப்படுவதில்லை. எந்த விதத்திலும் உங்களுக்கு நீங்களே விதிகளை வகுத்துக் கொள்ளாதீர்கள், அவ்வாறு செய்வதால் நீங்கள் சண்டைக்கும் கவலைக்கும் ஆளாக நேரிடும்; ஆனால் தேவ பயத்தோடு, காலத்திற்கு ஏற்றது எது என்பதை அறிந்து, ஆர்வத்தின் காரணமாக எதையும் செய்யாதிருங்கள்; முடிந்தவரை கோபத்திலிருந்து விலகி இருங்கள், யாரையும் கண்டிக்காதீர்கள், குறிப்பாக உங்களைத் தூண்டுகிறவர்களை நேசியுங்கள். கவனமாகப் பார்த்தால், அவர்கள் தான் நம்மை வெற்றியை நோக்கி வழிநடத்துகிறார்கள் என்பதை நீங்கள் காண்பீர்கள்.

10. கர்த்தருடைய வாக்குறுதியை அடைந்தவராகத் துன்பங்களில் நீண்டகாலம் சகிப்புத்தன்மையுடன் இருங்கள்; அந்த வாக்குறுதி, 'உலகத்தில் உங்களுக்குத் துன்பம் உண்டு, ஆனால் திடனாயிருங்கள், நான் உலகத்தை ஜெயித்தேன்' (யோவான் 16:33) என்று கூறுகிறது. இதன் மூலம், அதைப் பெற்றவர்களை ராஜரீக அரங்கங்களுக்குள் வழிநடத்தி, அவர்களைக் கிறிஸ்துவின் சகோதரராக மாற்றும், தோற்கடிக்க முடியாத அன்பை நீங்கள் அடையலாம்.

11. பாலைக் கடைந்தால் வெண்ணெய் கிடைக்கும்; ஆனால் மடியைக் கையால் பிழிந்தால் இரத்தம் ஓடும் (நீதிமொழிகள் 30:33). ஒருவர் ஒரு மரம் அல்லது திராட்சைக் கொடியை ஒரு சக்கரம் போல வளைக்க விரும்பினால், அதை மெதுவாக வளைக்க வேண்டும், அப்போது அது முறிந்து போகாது; ஆனால் அதை திடீரென்றும் வலுமாகவும் வளைத்தால், அந்த மரம் உடனடியாக முறிந்துவிடும். (இது ISO-களின் கடுமையான நடவடிக்கைகள் மற்றும் ISO-களின் அதீத துறவு முயற்சிகளைக் குறிக்கிறது).

12. மாம்சமான மனுஷனைப் போலத் துன்பங்களால் நீங்கள் சோர்ந்து போனீர்களா? அல்லது துன்பங்கள் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கின்றன என்பதை நீங்கள் கேள்விப்படவில்லையா? மேலும், 'நீதியுள்ளவர்களின் துன்பங்கள் அநேகம்' (சங். 33:20) என்பதை நீங்கள் அறியீர்களா?—மேலும், நெருப்பூதும் சட்டியில் பொன் சோதிக்கப்படுவதைப் போல, அவர்களும் அவற்றினால் சோதிக்கப்படுகிறார்கள்? ஆகவே, நாம் நீதிமான்களாக இருந்தால், துயரங்களின் சோதனையை மனமுவந்து ஏற்றுக்கொள்வோம்; ஆனால் நாம் பாவிகளாக இருந்தால், நாம் தகுதியானதைப் போல அவற்றைச் சகித்துக்கொள்வோம். – உலகின் தொடக்கத்திலிருந்து உள்ள அனைத்துப் புனிதர்களையும் நினைவு கூர்வோம் , – அவர்கள் நன்மை செய்து, நன்மையைப் பேசி, சத்தியத்தில் அசைக்கப்படாமல் நிலைத்திருந்தபோது எவ்வளவு துயரங்களைச் சகித்துக்கொண்டார்கள் என்பதை நினைவு கூர்வோம். அவர்கள் தங்கள் வாழ்வின் இறுதிவரை மக்களால் வெறுக்கப்பட்டனர் மற்றும் நிந்திக்கப்பட்டனர் – மேலும், இரட்சகரின் வார்த்தைகளில், 'தங்கள் எதிரிகளுக்காகவும் தங்களைத் துன்புறுத்தியவர்களுக்காகவும் ஜெபித்தார்கள்' (மத்தேயு 5:44). உங்களையும், கற்புடைய யோசேப்பின் போல, அடிமைத்தனத்திற்கு விற்றுவிட்டார்களா? மோசேவைப் போல, குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து முதுமை வரை பகைமையை நீங்கள் சகித்திருக்கிறீர்களா? சவுலின் கைகளால் துன்புறுத்தப்பட்ட தாவீதைப் போல, நீங்களும் துன்புறுத்தப்பட்டிருக்கிறீர்களா? அல்லது, யோனா போல, நீங்கள் கடலில் எறியப்பட்டீர்களா? அப்படியென்றால், ஏன் உங்கள் மனம் பலவீனமடைகிறது? தைரியம் இல்லாதவனைப் போலத் திகைத்துப் போகாதீர்கள், பயப்படாதீர்கள், அப்பொழுதுதான் தேவனுடைய வாக்குறுதிகளிலிருந்து உங்களை நீங்களே பறித்துக் கொள்ளாமல் இருப்பீர்கள். ஒரு விசுவாசிக்காதவனைப் போலப் பீதியடையாதீர்கள், ஆனால் உங்கள் மனம் தளர்ந்த எண்ணங்களைப் பலப்படுத்துங்கள். பரிசுத்தவான்களின் திறமையான குமாரனாக நீங்கள் இருப்பதற்காக, எல்லாவற்றிலும் துன்பங்களை நேசியுங்கள்.

13. நகரத்தை அடைய விரும்பும் எவரும் சோம்பேறியாக இருப்பதில்லை; வேலை செய்ய விரும்பியும் சூரியன் உதிப்பதைக் காண்பவரும் சோம்பலுக்கு அடிபணியதில்லை; தன் வயலுக்கு உரம் இட விரும்பும் எவரும் அதைப் புறக்கணிப்பதில்லை. ஆனால் நகரத்தை அடைய விரும்புகிறவன், சூரியன் மறைவதற்குள் அங்கே செல்ல அவசரப்படுகிறான்; தன் வேலையை முடிக்க விரும்புகிறவன், சூரியன் உதிப்பதைக் கண்டு, எதனாலும் தாமதமாவோ என்று பயந்து, மகிழ்ச்சியுடன் தன் வேலைக்கு அவசரப்படுகிறான்; மேலும் தன் வயலை உரமிட விரும்புகிறவன், அது எதற்கும் முற்றிலும் தகுதியற்றதாக ஆவதற்கு முன்பு அதைச் செய்ய முயற்சிக்கிறான். – 'கேட்கக் காதுள்ளவன் கேட்கக்கடவன்!'

14. துக்கங்களிலிருந்து விடுபட்டு, அவற்றால் அழுத்தப்படாமல் இருக்க விரும்புகிறீர்களா? – இன்னும் பெரிய துக்கங்களை எதிர்பார்க்குங்கள், – அப்போது நீங்கள் அமைதியைக் காண்பீர்கள். யோபு மற்றும் பிற புனிதர்களையும், அவர்கள் சகித்துக்கொண்ட துக்கங்களையும் நினைவுகூருங்கள்; அவர்களின் பொறுமையைப் பெறுங்கள், – உங்கள் ஆன்மா ஆறுதல் அடையும். தைரியமாக இருங்கள், வலிமையாக இருங்கள், மற்றும் ஜெபியுங்கள்.

15. அழும், புலறும்; உங்களை ஒரு சிறப்பானவராகக் கருதப்பட விரும்பாதிருங்கள், மேலும் எந்த வகையிலும் உங்களை மற்றவர்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்காதிருங்கள். உலகத்தை விட்டு விலகி, உங்கள் சிலுவையை எடுத்துக்கொண்டு, எல்லாப் பூமியியல் காரியங்களையும் தள்ளிவிட்டு, உங்கள் காலிலிருந்து தூசியை உதறித் தள்ளுங்கள், 'அவமானத்தைப் பற்றி கவலைப்படாதிருங்கள்' (எபி. 12:2), கல்தேயருடன் நெருப்புக் குழியை மூட்டாதிருங்கள், இல்லையெனில் தேவனுடைய கோபத்தால் அவர்களுடன் சேர்ந்து நீங்கள் எரிக்கப்பட நேரிடும். ஒவ்வொருவரையும் உனக்கு மேலானவராகக் கருது – உன் மരിച്ചவர்களுக்காக அழ – உன் சொந்த மரக்கட்டையை வெட்டு – உன் இடிக்கப்பட்ட வீட்டைக் கட்டு – கூப்பிடு: 'அருள் கூர்ந்து எனக்கு இரங்குங்கள், தாவீதின் குமாரனே… நான் பார்வை பெறும்படிக்கு' (லூக்கா 18:38, 41).

16. நமக்கு இன்னும் நேரம் இருக்கும்போதே, நம்மைக் கவனித்து மௌனமாக இருக்கக் கற்றுக்கொள்வோம். மேலும், எல்லாப் பொருட்களுடனும் சமாதானமாக இருக்க விரும்பினால், ஒவ்வொருவரிடமிருந்தும் விலகிவிடுங்கள், அப்பொழுது நீங்கள் சமாதானத்தைக் காண்பீர்கள். எண்ணங்களைப் பற்றியும், எல்லாச் செயல்களைப் பற்றியும், மக்களுடனான நமது பழகுகளையும், நமது கவலைகளையும் குறித்து நான் இதைச் சொல்கிறேன்.

17. நீங்கள் எழுதினீர்கள்: 'என் பாவங்களுக்காக ஜெபிக்கவும்.' நானும் உங்களுக்கு அப்படியே சொல்கிறேன்: 'என் பாவங்களுக்காக ஜெபிக்கவும்.' ஏனெனில், 'நீங்கள் மற்றவர்கள் உங்களுக்குச் செய்ய விரும்புகிறபடி, நீங்களும் அவர்களுக்குச் செய்யுங்கள்' (லூக்கா 6:31) என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. நான் இழிவானவனாகவும், எல்லா மனிதர்களுக்கும் மிகக் கடைமையானவனாகவும் இருந்தாலும், 'ஒருவருக்கொருவர் ஜெபம்பண்ணுங்கள், அப்பொழுது குணமடைவீர்கள்' (யாக்கோபு 5:16) என்ற கட்டளைக்கு இணங்க, என்னால் முடிந்தவரை இதைச் செய்கிறேன்.

18. உங்களால் விசுவாசத்தைப் பற்றி விவாதிக்க முடியாவிட்டால், அப்படியானால் விவாதிக்க வேண்டாம். விசுவாசத்தில் உறுதியுள்ளவன், பிளவுபடுத்தும் மதவாதிகளிடமோ அல்லது அவிசுவாசிகளிடமோ பேசினாலும் விவாதம் செய்தாலும், ஒருபோதும் திகைப்படைக்க மாட்டான்; ஏனெனில், அவனுக்குள் சமாதானத்தின் பிரபுவுமான இயேசு இருக்கிறார். மேலும், அத்தகையவன், ஒரு அமைதியான விவாதத்திற்குப் பிறகு, அநேக பிளவுபடுத்தும் மதவாதிகளையும் அவிசுவாசிகளையும் நம்முடைய இரட்சகராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் அறிவுக்கு அன்போடு வழிநடத்தக்கூடும். உங்களைப் பொறுத்தவரை, மற்ற விஷயங்களைப் பற்றி விவாதிப்பது உங்கள் திறனுக்கு அப்பாற்பட்டது என்பதால், நீங்கள் ஞானஸ்நானம் பெற்ற அரச வழியான புனிதத் தந்தையர்களின் விசுவாசத்தை (இன்று நமக்கு, ஏழு உலகளாவிய சபைகளால் உறுதிசெய்யப்பட்ட விசுவாசத்தை) உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள்: அது முழுமையாகப் புரிந்துகொள்பவர்களுக்கு எல்லாவற்றையும் துல்லியமாக உள்ளடக்கியது. உங்கள் பாவங்களையும், தேவன் உங்களை எப்படிச் சந்திப்பார் என்பதையும் சிந்தித்து, உங்களைப் பற்றி அதிக அக்கறை கொள்ளுங்கள்.

19. உங்களைப் பற்றிப் புகழ்ச்சி கேட்கும்போது, வேதவசனத்தின் வார்த்தைகளை நினைவுக்குக் கொண்டுவருங்கள்: 'என் ஜனமே, உங்களை ஆசீர்வதிக்கிறவர்கள் உங்களைப் புகழ்ந்து வஞ்சிக்கிறார்கள், அவர்கள் உங்களைத் தவறான வழியில் நடத்துகிறார்கள்' (ஏசாயா 3:12). அத்தகைய flattery நமது செயல்களின் அசிங்கத்தை நாம் காணாமல் தடுக்கிறது: இது ஓரளவு ஆன்மீக முன்னேற்றம் அடைந்தவர்களுக்கும் தீங்கு விளைவிப்பதாகத் தெரிகிறது, மேலும், 'நீங்கள் ஒருவரையொருவர் மகிமைப்படுத்திக் கொள்ளும்போது, எப்படி நம்ப முடியும்?' (யோவான் 5:44) என்று கூறும் கடவுள் மீதான விசுவாசத்திலிருந்து விலக்கிவிடுகிறது. திருத்தூதரின் பணிவைத் தழுவிக்கொள்பவர், இறுதியில் 'ஞானியாகும்படிக்கு அறிவற்றவனாக இருக்க' (1 கொரிந்தியர் 3:18) தேர்ந்தெடுப்பார். ஆனால், ஆன்மீகத்திற்குப் பதிலாக தன்னை ஞானியாகக் காட்டிக்கொள்ளும் ஒருவனைப் பொறுத்தவரை, பெருமைக்கு ஒதுக்கப்பட்ட கண்டனத்திலிருந்து அவன் தப்பிக்க முடியுமா என்று நான் வியக்கிறேன்.

20. (இரவில் பயம் என்ற கேள்விக்கு). குடிமக்கள் அரசனிடமிருந்து உதவி இல்லாதவரை பகைவர் படையெடுப்பைக் கண்டு அஞ்சுகிறார்கள். ஆனால், ஒரு தளபதி தங்கள் நகரத்திற்குள் நுழைந்துவிட்டார் என்ற செய்தி அவர்களுக்குக் கிடைக்கும்போது, தங்கள் தலைவர்கள் தங்களைக் கவனித்துக் கொள்கிறார்கள் என்பதை அறிந்து, அவர்கள் இனி கவலைப்படுவதில்லை. பகைவனுடைய வருகையைப் பற்றிக் கேட்டாலும், ஒரு பாதுகாவலர் இருப்பதால், அவர்கள் இனி பயப்படுவதில்லை. அப்படியே, நாம் கடவுளை நம்பினால், பேய்களைப் பயப்படுவதில்லை; ஏனெனில் கடவுள் நமக்குத் தம்முடைய உதவியை அனுப்புகிறார்.

21. நேரங்களும் திருப்பல்லாண்டுகளும் திருச்சபையின் பாரம்பரியத்தின் ஒரு பகுதியாகும், மேலும் அவை எல்லா மக்களையும் (பிரார்த்தனையில்) ஒற்றுமைப்படுத்தவும், சமூக வாழ்வில் பலருக்கும் இடையே நல்லிணக்கத்தை வளர்க்கவும் நன்கு நிறுவப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும், ஸ்கெட்டேக்கள் நேரங்களையோ திருப்பல்லாண்டுகளையோ ஓதுவதில்லை, மாறாக தனிமையில் கைவினைத்திறன், வாசிப்பு மற்றும் தியானம் ஆகியவற்றைப் பயிற்சி செய்கிறார்கள், பின்னர் சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு பிரார்த்தனைக்காக எழுந்து நிற்கிறார்கள். நீங்கள் ஜெபத்திற்காக நிற்கும்போது, பழைய மனிதனிலிருந்து விடுவிக்கப்படவும், -ஐ ஜெபிக்கவும் அல்லது 'எங்கள் பிதாவே' பிரார்த்தனையை ஓதவும், அல்லது இரண்டையும் ஒன்றாகச் செய்யவும் வேண்டும், பின்னர் உங்கள் கைவினைப் பணிகளுக்காக அமரவும். இரவில் நின்று ஜெபிக்கும் நேரம் எவ்வளவு என்பது பற்றி, நான் இதைச் சொல்கிறேன்: அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளின்படி நீங்கள் 'தடையறாமல் ஜெபித்தால்' (1 தெச. 5:17), ஒரு கால அளவைக் குறிப்பிட வேண்டிய அவசியமில்லை.

22. இரவில் உறக்கத்தைப் பொறுத்தவரை, சூரிய அஸ்தமனத்திலிருந்து கணக்கிட்டு, மாலையில் இரண்டு மணி நேரம் ஜெபியுங்கள்; டாக்ஸாலஜியை முடித்த பிறகு, ஆறு மணி நேரம் உறங்கி, பின்னர் விழிப்பு ஜெபத்திற்கு எழுந்து, மீதமுள்ள நான்கு மணி நேரம் விழித்திருங்கள். கோடைக்காலத்திலும் இதேபோலச் செய்யுங்கள்; ஆனால் இரவுகள் குறுகலாக இருப்பதால், டாக்ஸாலஜியைச் சுருக்கமாகச் செய்து, குறைவான சங்கீதங்களைப் படியுங்கள்.

23. கர்த்தர் நாம் எப்படித் தாழ்மையை அடைவது என்று நமக்குக் கற்பித்தார், அவர் இவ்வாறு கூறினார்: 'என்னிடத்தில் கற்றுக்கொள்ளுங்கள், ஏனெனில் நான் இருதயத்தில் சாந்தமும் தாழ்மையுமாயிருக்கிறேன்; அப்பொழுது உங்கள் ஆத்துமாக்களுக்கு இளைப்பாறுதல் கிடைக்கும்' (மத்தேயு 11:29). நீங்களும் பரிபூரண சமாதானத்தை அடைய விரும்பினால், ஆண்டவர் எதைத் தாங்கிக்கொண்டார் என்பதை அறிந்து, நீங்களும் அதைத் தாங்கிக்கொள்ளுங்கள், மேலும் எல்லா காரியங்களிலும் உங்கள் சொந்த விருப்பத்தை ஒதுக்கி வையுங்கள். இரட்சகர் தாமே கூறினார்: 'நான் பரலோகத்திலிருந்து இறங்கி வந்தது என் சித்தத்தைச் செய்ய அல்ல, என்னை அனுப்பினவருடைய சித்தத்தைச் செய்யவே' (யோவான் 6:38). இருப்பினும், பரிபூரணத் தாழ்ச்சி என்பது, நமது போதகரான கிறிஸ்து இயேசு சகித்த நிந்தனைகளையும், அவமானங்களையும், மற்றும் அவர் பட்ட மற்ற அனைத்தையும் சகிப்பதில் அடங்கியுள்ளது. ஒருவன் பரிபூரண ஜெபத்தை அடைந்துவிட்டான் என்பதற்கு இதுவும் ஒரு அடையாளமாக விளங்குகிறது – அதாவது, உலகம் முழுவதுமே அவனை அவமதித்தாலும், அவன் இனி கலங்கப்படுவதில்லை.

24. முழுமையான ஜெபத்திற்கான நுழைவாயில் என்பது, ஒருவர் தனது எண்ணங்களின் சிதறல்களிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, கர்த்தராலும் அறிவூட்டப்பட்ட தனது மனம் மகிழ்ச்சியால் நிரம்பியுள்ளது என்பதைக் காணும்போதுதான். யார் முழுமையாக ஜெபிக்கிறாரோ, அவரே உலகத்திற்கும் அதன் ஆறுதல்களுக்கும் தன்னை அர்ப்பணிப்பவர்; ஒருவன் கடவுளுக்காகத் தன் வேலையை விடாமுயற்சியுடன் செய்யும்போது, அது கவனச்சிதறல் அல்ல, மாறாக கடவுளுக்குப் பிரியமான விடாமுயற்சியாகும்.

25. உணவு மற்றும் பானத்தில் மிதமாக இருப்பது குறித்து, வழக்கத்தை விட சற்று குறைவாக, அதாவது வயிற்றை முழுமையாக நிரப்பாமல், இருவரையும் உட்கொள்ள வேண்டும் என்று புனிதத் தந்தையர் போதிக்கின்றனர். மேலும், சமைத்த உணவு மற்றும் ஒயின் இரண்டிலும், ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கு ஏற்ற அளவை தாங்களே தீர்மானிக்க வேண்டும். இருப்பினும், மிதமான தன்மை என்பது உணவு மற்றும் பானங்களுக்கு மட்டுமேயானதல்ல, அது உரையாடல், தூக்கம், ஆடைகள் மற்றும் அனைத்துப் புலன்களுக்கும் நீடிக்கிறது; இந்த எல்லா விஷயங்களிலும் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு மிதமான தன்மை இருக்க வேண்டும்.

26. உணவு மற்றும் பானத்தின் சரியான அளவை விட சற்று குறைவாக அதன் அளவை எப்படி நிர்ணயிப்பது? – மொத்த உணவின் அளவிலிருந்து, அதாவது ரொட்டி மற்றும் பிற உணவு வகைகளிலிருந்து, ஒரு அவுன்ஸை விட சற்று குறைவாக ஒதுக்குங்கள்; மேலும், ஒயின் மற்றும் தண்ணீரை, ஒவ்வொன்றிலிருந்தும் அரை கப்பை விட குறைவாக ஒதுக்குங்கள். நீங்கள் உங்களைக் கவனித்துக் கொண்டு, ஒரே ஒரு முறை மட்டுமே குடிப்பது எளிதாக இருந்தால், அது நல்லது; ஆனால் உங்களால் அப்படிச் செய்ய முடியாவிட்டால், இரண்டு முறை குடியுங்கள், ஒவ்வொரு முறையும் சரியான அளவை விடக் குறைவாகக் குடியுங்கள். மேலும் குழப்பமான மற்றும் அகக் கலக்கமான நேரங்களில், வழக்கமான உணவு மற்றும் பானத்தின் அளவைக் கூட சற்று குறைக்க வேண்டும், அதாவது உணவை மேலும் ஒரு அவுன்ஸும், அனைத்து பானங்களையும் மேலும் ஒரு கப்பும் குறைக்க வேண்டும் – இதன் மூலம் மொத்த உணவு அளவை இரண்டு அவுன்ஸ்களாலும், மொத்த பான அளவை ஒரு கப்பாலும் குறைக்க வேண்டும்.

27. மேலும், சரியான அளவை ஒருவரால் எவ்வாறு தீர்மானிக்க முடியும், அல்லது ஒருவர் எவ்வளவு சாப்பிட வேண்டும் மற்றும் குடிக்க வேண்டும் என்பதை எவ்வாறு அறிவது? – அனைத்து உணவுகளான ரொட்டி, பிற உணவுகள் மற்றும் காய்கறிகள் ஆகியவற்றைப் பொறுத்தவரை, பல நாட்களாகத் தன்னைக் கவனிப்பதன் மூலம், ஒருவர் தனது உடல் எவ்வளவு உணவு மற்றும் பானம் தேவைப்படுகிறது என்பதை (அதிக பாரமாக உணராமல் திருப்தியடையும் அளவுக்கு) அனுபவத்திலிருந்து கற்றுக்கொள்ள முடியும். இந்த அளவில் இருந்து, அவர்கள் ஒரு அவுன்ஸ் உணவு மற்றும் அரை கப் பானத்தை ஒதுக்கி வைக்கட்டும். மேலும், விருந்து இருக்கும்போது, அவர்கள் மற்றொரு அவுன்ஸ் உணவு மற்றும் மற்றொரு அரை கப் பானத்தை ஒதுக்கி வைக்கட்டும்.

28. 'தன் சக்திக்கு ஏற்றவாறு' அடக்கிக்கொள்வது என்றால் என்ன? 'தன் சக்திக்கு ஏற்றவாறு' அடக்கிக்கொள்வது என்பது, கூறப்பட்டபடி உணவு மற்றும் பானங்களை உட்கொள்வதாகும்—அதாவது, அவற்றை உரிய அளவை விட சற்று குறைவாக உட்கொள்வது—இது தூக்கத்திற்கும் பொருந்தும். ஆனால், உழைப்பு மற்றும் சோர்வு காரணமாக, யாராவது இதை விட சற்று அதிகமாக உட்கொண்டால், அது 'தன் சக்திக்கு ஏற்றவாறு' என்ற விதியை மீறுவதாகாது. – நீங்கள் கேட்கலாம்: உறக்கத்தின் அளவு என்னவாக இருக்க வேண்டும்? – தந்தையர்கள் இதற்கு இரவில் பாதி நேரத்தை நிர்ணயிக்கின்றனர். உணவைப் பொறுத்தவரை, நீங்கள் இன்னும் கொஞ்சம் சாப்பிட விரும்பும்போதே சாப்பிடுவதை நிறுத்திக் கொள்ளுங்கள் – இந்த வழியில், எப்போதும் மிதமாக உட்கொள்ளுங்கள்.

29. மனோபீடத்திற்கு ஏற்ப உண்பது என்றால் என்ன, இயற்கையின் தேவைக்கேற்ப உண்பது என்றால் என்ன? – மனோபீடத்திற்கு ஏற்ப உண்பது என்பது, உடலின் தேவையிலிருந்து உணவை உண்ண விரும்புவது அல்ல, மாறாக வயிற்றையும் (தொண்டையையும்) திருப்திப்படுத்த உண்பதாகும். இருப்பினும், உங்கள் உடல் வேறு வகையான உணவை விரும்புவதை நீங்கள் கண்டால், அதன் இனிமைக்காக அல்ல, மாறாக அதன் லேசான தன்மைக்காக விரும்பினால், அதை உண்பது மனோபீடத்திற்கு ஏற்ப உண்பதாகாது. சிலர் இயல்பாகவே இனிப்பு உணவை விரும்புகிறார்கள், மற்றவர்கள் காரமானதையும், இன்னும் சிலர் புளிப்பானதையும் விரும்புகிறார்கள்: – இது ஒரு திடீர் விருப்பம் அல்ல. – ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட உணவின் மீது ஒரு பிரத்யேக விருப்பம் கொள்வதும், அதை ஆசைப்பட்டு விரும்புவதும் – அது ஒரு திடீர் விருப்பம் – அதாவது பேராவலின் அடிமை. – நீங்கள் பேராவலால் ஆட்கொள்ளப்பட்டுள்ளீர்களா என்பதை அறிய விரும்பினால், இதோ ஒரு வழி: உணவு உங்கள் எண்ணங்களை ஆளும்போது (அதை உங்களால் எதிர்க்க முடியாதபோது), நீங்கள் ஒரு பேராவலன். இருப்பினும், அப்படி ஒரு சக்தி இல்லாமல், உடலின் தேவைகளுக்கு ஏற்ப எல்லா வகையான உணவுகளையும் நீங்கள் சுதந்திரமாக உட்கொண்டால், நீங்கள் ஒரு பேராவலன் அல்ல. அதிகப் பசிக்கு மற்றொரு அறிகுறி உண்டு – உணவு நேரங்களுக்கு முன்பே சாப்பிட வேண்டும் என்று விரும்புவது; சரியான காரணம் இல்லாமல் இதை ஒருபோதும் செய்யக்கூடாது.

30. (அதிகப்படியான உண்ணும்) பேராவல் எனக்கு முன்கூட்டியே ஏற்படாமல், நான் சாப்பிடப் போகும் நேரத்தில் மட்டும் ஏற்பட்டால், அப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும் – உணவை விட்டுவிட வேண்டுமா, அல்லது வேண்டாமா? – நீங்கள் மற்றவர்களுடன் சாப்பிடும்போது, அதை மறுக்காதீர்கள்: ஆனால், கடவுளின் பெயரை உச்சரித்து, ஆசையை விரட்டிவிட்டு மிதமாகச் சாப்பிடுங்கள்; இந்த உணவு விரைவில் துர்நாற்றம் வீசும் என்பதை உங்களுக்கு நினைவூட்டிக் கொள்ளுங்கள். இருப்பினும், நீங்கள் தனியாக இருக்கும்போது பசியுடன் இருந்தால், ரொட்டியையும், உங்களுக்கு எந்தத் தயக்கமும் இல்லாத வேறு எந்த உணவையும் கண்டால் சாப்பிடுங்கள்.

31. ஒருவர் தன் இதயத்தில் எழும் ஒவ்வொரு எண்ணத்தைப் பற்றியும் பெரியோர்களை அணுக வேண்டுமா? – ஒருவர் தன் இதயத்தில் எழும் ஒவ்வொரு எண்ணத்தைப் பற்றியும் அவர்களை அணுகக்கூடாது, மாறாக, ஒரு நபருக்குள் தங்கி அவரை வாட்டி வதைக்கும் எண்ணங்களைப் பற்றி மட்டுமே அணுக வேண்டும். இது, பலர் தன்னை எரிச்சலூட்டினாலும், அந்த எரிச்சல்களைப் புறக்கணித்து, அவற்றைப் பற்றிக் கவலைப்படாத ஒரு மனிதனைப் போன்றது. ஆனால், யாராவது எழுந்து அவனைத் தாக்கினால், அவன் அந்த விஷயத்தை ஆளுநரிடம் புகாராகச் சொல்வான்.

32. நம்மோடு போராடும் எண்ணத்தை எதிர்க்க வேண்டுமா? – எதிர்க்காதீர்கள்; ஏனெனில் இந்த விருப்பத்தின் எதிரிகள் அதை விரும்புகிறார்கள், மேலும் (உங்கள் எதிர்ப்பைக் கண்டு) தாக்குவதை நிறுத்த மாட்டார்கள்; ஆனால் அவர்களுக்கு எதிராகக் கர்த்தரிடம் ஜெபித்து, உங்கள் பலவீனத்தை அவருடைய சந்நிதியில் அறிக்கையிடுங்கள், அப்போது அவர் அவர்களை விரட்டி அடிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், முற்றிலுமாக அழிக்கவும் கூடும்.

33. இரவு நேரத் தோற்றங்களும் அசுத்தங்களும், சில சமயங்களில் பெருமையாலும், சில சமயங்களில் நிறைவாலும், சில சமயங்களில் பிசாசின் பொறாமையாலும் ஏற்படுகின்றன. பின்னர் உள்ளதைப் பொறுத்தவரை, நமது பக்கம் பெருமையும் அளவுக்கு அதிகமான இன்பமும் எதிரிக்கு உதவாதபோது, அவன் இதை அடிக்கடி செய்ய முடியாது என்று சொல்ல வேண்டும். ஒரு கட்டிடப் பணியாளர், தேவையான பொருட்களைக் கண்டுபிடிக்க முடியாவிட்டால், வீணாக உழைப்பது போல; அவ்வாறே பிசாசும்.

34. என் பசியைக் கட்டுப்படுத்தி, நான் உண்ணும் உணவின் அளவைக் குறைக்க விரும்புகிறேன், ஆனாலும் என்னால் முடிவதில்லை. சில சமயங்களில் நான் அதைக் குறைத்தாலும், சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு மீண்டும் என் பழைய அளவிற்கே திரும்பிவிடுகிறேன்; குடிப்பதற்கும் இதே நிலைதான். இது ஏன்? – மிதமான உணவை உண்பதை அடைந்தவர்களைத் தவிர, வேறு யாரும் இதிலிருந்து விடுபட்டிருக்கவில்லை, அப்படியே கூறியவர்: 'நான் என் அப்பத்தை உண்பதை மறந்துவிட்டேன்; என் பெருமூச்சின் சத்தத்தினால் என் எலும்புகள் என் மாம்சத்திற்கு ஒட்டிக்கொண்டன' (சங். 101: 5-6). அத்தகைய மனிதன் விரைவில் உணவு மற்றும் பானத்தைக் குறைத்துக்கொள்கிறான்; ஏனெனில் கண்ணீரே அவனுக்கு அப்பமாகிறது – இறுதியில் அவன் பரிசுத்த ஆவியினால் போஷிக்கப்படும் நிலையை அடைகிறான். சகோதரரே, என்னை நம்புங்கள், அத்தகைய தகுதியுள்ள ஒருவரை எனக்குத் தெரியும்; வாரத்திற்கு ஒன்று அல்லது இரண்டு முறையோ, அல்லது அதற்கும் அதிகமாகவோ, அவர் ஆவிக்குரிய உணவால் ஈர்க்கப்படுகிறார், அதன் இனிமையால் உடல் உணவை மறந்துவிடுகிறார்; ஆனால் ரொட்டி உண்ணும் நேரம் வரும்போது, அவர் நிறைந்துவிட்டது போல உணர்ந்து அதை உண்ண விரும்புவதில்லை, மேலும், உண்ணும்போது, 'நான் ஏன் எப்போதும் இந்த நிலையில் இருப்பதில்லை?' என்று தன்னைத்தானே கண்டிக்கிறார். மேலும் அவர் இன்னும் முன்னேற விரும்புகிறார்.

35. அத்தகைய நிலையை அடைவது எப்படி? – ஒருவரின் எண்ணங்கள் அனைத்தும் கடவுளில் ஒன்றாகச் சேரும்போது; அப்போது இந்த மாம்சமும் கடவுளை நோக்கிய எண்ணங்களைப் பின்தொடரும் – மேலும் ஆவியானவரின் மகிழ்ச்சி இதயத்தில் தோன்றி, ஆத்துமாவைப் போஷித்து, சரீரத்தைக் கொழுக்கச் செய்து, அவைகள் இரண்டையும் பலப்படுத்தும். அத்தகையவர் இனி பலவீனமடையவோ அல்லது மனச்சோர்வடையவோ மாட்டார்; ஏனெனில் அந்தத் தருணத்திலிருந்து, இயேசு அவர்களுடைய பரிந்துரையாளராகச் செயல்படுகிறார், மேலும் 'எல்லா வியாதிகளும், துக்கங்களும், பெருமூச்சுகளும் ஓடிப்போகும்' அந்த இடத்தின் வாசலுக்கு அருகில் அவர்களை நிலைநிறுத்துகிறார் (ஏசா. 51:11)—மேலும் வேதவசனம் அவனுக்குள் நிறைவேறுகின்றது: 'உங்கள் புதையல் எங்கேயோ, அங்கே உங்கள் இருதயமும் இருக்கும்' (மத். 6:21). ஒருவரை இந்த நிலைக்குக் கொண்டுவருவது தாழ்மையே.

36. இயற்கையான உடல் பலவீனத்திற்கும் (கட்டுப்பாட்டினால் ஏற்படுவது) பேயினால் உண்டாகும் பலவீனத்திற்கும் இடையே ஒருவர் எவ்வாறு வேறுபடுத்தி அறிவது, மேலும் ஒருவர் எவ்வளவு உணவு உண்ண வேண்டும்? – பலவீனத்தைப் பற்றி நான் இதைச் சொல்கிறேன்: (வழக்கமான அளவு) சுயக்கட்டுப்பாட்டுடன் ஒருவர் தனது தினசரி உணவை உட்கொள்ளும்போது உடல் பலவீனமடைந்தால், அது பேய்களால் ஏற்படுகிறது; இல்லையெனில் (சுயக்கட்டுப்பாட்டின் அளவு அதிகமாக இருக்கும்போது), அது இயற்கையான பலவீனம். வழக்கமான அளவிலான சுயக்கட்டுப்பாடு என்பது, பெரியவர்கள் தொடங்குபவர்களுக்கு அறிவுறுத்தியபடி, உணவருந்திய பிறகு சற்று பசித்திருக்கும் நிலையிலேயே மேசையிலிருந்து எழுந்து வருவது ஆகும். – ஒரு நபர் பின்னர் இதில் நிலைபெற்று, மேலும் மேலான சுயக்கட்டுப்பாட்டை அடைந்தவுடன், பழக்கத்தால் ஏற்கனவே பயிற்சி பெற்றிருப்பதால், அவர் எவ்வளவு சாப்பிட வேண்டும் என்பது அவருக்குத் தப்பாமல் தெரிந்துவிடும்.

37. 'எന്നக்காக ஜெபம்பண்ணுங்கள்; நான் மிகுந்த துயரத்தில் இருக்கிறேன்.' – பொறுமையினாலும் துயரத்தினாலும் இவ்வுலகத்திற்கு உண்மையாக மரித்துப்போகிறவர்கள் பரிபக்குவ நிலையை அடைகிறார்கள். அன்புள்ள சகோதரனே! – ஆண்டவர் சிலுவையைச் சகித்தார் – நீங்களும் உங்கள் துக்கங்களில் மகிழலாமே, அதைச் சகிப்பது பரலோக ராஜ்யத்திற்குள் வழிநடத்துகிறது? நீங்கள் துக்கமாக இருப்பது ஒரு நல்ல அறிகுறி. ஆண்டவர் ஒருவருக்காகத் தம்முடைய கிருபையைத் தயாரிக்கும்போது, துக்கங்களும் சோதனைகளும் பெருகுகின்றன என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதா? மேலும் பொதுவாக, கர்த்தர் உங்களுக்கு அனுப்பாத வரை உடல் ஓய்வைத் தேடாதீர்கள், ஏனெனில் உடல் ஓய்வு கர்த்தருக்கு அருவருப்பானது. மேலும் கர்த்தர் கூறினார்: 'உலகத்தில் உங்களுக்குத் துன்பம் உண்டு' (யோவான் 16:33).

38. ஒருவர் தனக்காக தினசரி உணவை ஒதுக்கி வைக்க வேண்டுமா? – உங்கள் அறையில் உங்களுக்காக தினசரி உணவை ஒதுக்கி வைத்தால், அது உங்களைக் கவலைக்கும் சண்டைக்கும் இட்டுச் செல்லும். கடவுள் அனுப்பும் எதிலும் திருப்தி அடையுங்கள். 'நேர்மையாக நடப்பவன் நம்பிக்கையுடன் நடக்கிறான்' (நீதிமொழிகள் 10:9).

39. சங்கீதங்களைப் படிக்கும்போது, ஒவ்வொரு சங்கீதத்திற்குப் பிறகும் 'கர்த்தருடைய ஜெபத்தை' ஜபிக்க வேண்டுமா? – 'கர்த்தருடைய ஜெபத்தை' ஒருமுறை ஜபித்தால் போதும்.

40. நமது முன்னோர்களின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றி, நாங்களும் நடந்த பாதையைப் பின்பற்றுங்கள். முழுமையான சமாதானத்தைக் கண்டுகொண்டு, நாம் அதை ஒருபோதும் பயன்படுத்திக் கொண்டதாக எனக்கு நினைவில்லை; மாறாக, 'உன் நன்மைகளை உன் மடியில் சேர்த்துகொண்டாய்' ( என்று சொன்னவரைப் பயந்து, எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் சிறிது துன்பத்தையும் சோகத்தையும் கலந்துகொள்ள நாம் எல்லா வழிகளிலும் முயன்றோம். (லூக்கா 16:25), மற்றும் 'தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்குள் பிரவேசிக்க நாம் அநேக பாடுகளद्वారా செல்ல வேண்டும்' (அப்போஸ்தலர் 14:22) என்பதை மனதில் கொண்டு. இவ்வாறு, பல உடைமைகள் எங்கள் கைகளுக்கு வந்தபோதும் நாங்கள் செயல்பட்டோம், மேலும் எங்களுக்காக ஏழையாக மாறியவருக்காக, நாங்கள் எந்த வறுமையில் வாழ்ந்தோம் என்பதை தேவன் அறிவார். – எல்லா காரியங்களிலும் மன அமைதியைத் தேடுவது நல்லதல்ல. இதைத் தேடும் எவரும் தனக்காகவே வாழ்கிறாரே தவிர, தேவனுக்காக அல்ல; ஏனெனில் அத்தகையவரால் தன் சொந்த சித்தத்தை அடக்க முடியாது.

41. கர்த்தர் ஒவ்வொருவரையும் உங்களை விட உயர்ந்தவர்களாகக் கருத வேண்டும் என்று விரும்புகிறார். உங்கள் ஆவிக்குரிய தகப்பனுக்கு எல்லாவற்றிலும் கீழ்ப்படியுங்கள், மேலும் அவர் உங்களிடம் கூறுவது உணவு, பானம் அல்லது வேறு எந்த விஷயமாக இருந்தாலும் அதைச் செய்யுங்கள். நீங்கள் அவதூறாகப் பேசப்பட்டால், மகிழுங்கள்; இது உங்களுக்கு மிகவும் நன்மை பயக்கும். நீங்கள் அவமதிக்கப்பட்டால், அதைப் பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள்; 'ஏனெனில் முடிவுபரியந்தம் பொறுத்திருக்கிறவன் இரட்சிக்கப்படுவான்' (மத்தேயு 10:22). எல்லாவற்றிற்கும் தேவனுக்கு நன்றி செலுத்துங்கள்; ஏனெனில் நன்றியுணர்வு நமது பலவீனங்களுக்காக தேவனுக்கு முன்பாக பரிந்து பேசுகிறது. அனைத்து காரியங்களிலும் எல்லா நேரங்களிலும், உங்களைப் பாவம் செய்து வழிதவறியவராகக் கருதுங்கள் – அப்பொழுது தேவன் உங்களை நியாயந்தீர்க்க மாட்டார்; எல்லாவற்றிலும் தாழ்மையுடன் இருங்கள், அப்பொழுது நீங்கள் கிருபையைப் பெறுவீர்கள்.

42. எல்லாச் சூழ்நிலைகளிலும், நாம் தாழ்மையுடன் இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், தாழ்மையுள்ளவர்கள் தரையில் படுத்துக்கொள்கிறார்கள், தரையில் படுத்துக்கொள்பவன் எங்கே விழ முடியும்? ஆனால் உயரத்தில் இருப்பவன் விழ வாய்ப்புள்ளது. நாம் மனந்திரும்பி நேர்மையாக்கப்பட்டிருந்தால், அது நம்மால் அல்ல, ஆனால் கடவுளிடமிருந்து வந்த ஒரு வரம்; ஏனெனில் 'கர்த்தர் வீழ்ந்தவர்களைத் தூக்கி நிறுத்துகிறார், குருடருக்குப் பார்வையளிக்கிறார்' (சங். 145:8).

43. நோய் என்பது கடவுளின் எச்சரிக்கையாகும், நாம் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தினால் அது செழிப்பைக் கொண்டுவர உதவுகிறது. யோபு கடவுளின் உண்மையுள்ள நண்பராக இல்லையா? ஆனாலும், அவர் நன்றி செலுத்தியும் கடவுளைப் போற்றியும் கொண்டிருந்தபோதும் எதைத்தான் சகித்துக்கொள்ளவில்லை? – மேலும் அவருடைய சகிப்புத்தன்மை இறுதியில் அவரை இணையற்ற மகிமைக்கு வழிநடத்தியது. சிறிது காலம் (உங்கள் நோயின்போது) பொறுமையுடன் இருங்கள், 'தேவனுடைய மகிமையைக் காண்பீர்கள்' (யோவான் 11:40). – மேலும், (நோயுற்றிருக்கும்போது) உங்களால் நோன்பிருக்க முடியாவிட்டால், வருந்தாதீர்கள்; தேவன் ஒருவருக்கும் அவருடைய சக்திக்கு மீறிய சுமையைக் கொடுக்கமாட்டார். மேலும், நோன்பு என்பது ஆரோக்கியமான உடலை அடக்கி, அதன் உணர்ச்சிகளுக்கு எதிராக பலவீனமாக்க நோக்கமாகக் கொண்ட ஒரு உடல் பயிற்சி அல்லவா, அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளின்படி: 'நான் பலவீனனாக இருக்கையில், அப்பொழுதுதான் நான் பெலவானவனாக இருக்கிறேன்' (2 கொரி. 12:10). நோய் என்பது இதைவிட ஒரு பெரிய தண்டனை, மேலும் அது நோன்பிற்குப் பதிலாகக் கருதப்படுகிறது – உண்மையில், அது நோன்பை விடவும் உயர்வாக மதிக்கப்படுகிறது. யார் அதைப் பொறுமையுடன் சகித்து, கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துகிறாரோ, அவர் அந்தப் பொறுமையின் மூலம் தனது இரட்சிப்பின் பலனைப் பெறுகிறார். நோன்பின் மூலம் உடலின் வலிமையைக் குறைப்பதற்குப் பதிலாக, அது ஏற்கனவே நோயால் பலவீனப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. ஆகையால், நோன்பின் உழைப்பிலிருந்து நீங்கள் தப்பிக்கப்பட்டதற்காகக் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துங்கள். ஒருவேளை நீங்கள் ஒரு நாளைக்குப் பத்து முறை சாப்பிட்டாலும், கலங்க வேண்டாம்; உங்களை நீங்களே திருப்திப்படுத்திக் கொள்வதற்காக அதைச் செய்யாததால், அதற்காக நீங்கள் தண்டிக்கப்பட மாட்டீர்கள்.

44. (விசுவாசத்தின் பலன்களின் மீதுள்ள) பொறாமையினால், பிசாசுகள் நம்மில் அவநம்பிக்கையை விதைக்கின்றன; நாம் அதை ஏற்றுக்கொண்டால், நாம் அவற்றின் ஊழியர்களாகவும் உடந்தையாகவும் ஆகிவிடுகிறோம்.

45. (தினசரிப் பயிற்சிகள்). நீங்கள் சங்கீதங்களைச் சிறிதளவு பாடுவதையும், சத்தமாகச் சிறிதளவு ஜெபிப்பதையும் (மனனத்திலிருந்து ஜெபிப்பது) பயிற்சி செய்ய வேண்டும்; உங்கள் எண்ணங்களை ஆராய்ந்து காக்கவும் உங்களுக்கு நேரம் தேவை. திருப்பாட்டுப் பாடுவதையும் மனப்பாடமாக ஜெபிப்பதையும் பொறுத்தவரை, உங்களுக்கே கடுமையான வரம்புகளை விதித்துக் கொள்ளாதீர்கள், ஆனால் கர்த்தர் உங்களைச் செய்ய வலுப்படுத்தும் அளவுக்குச் செய்யுங்கள்; வாசிப்பதையும் மௌன ஜெபத்தையும் நீங்கள் புறக்கணிக்கக் கூடாது. ஒன்றில் சிறிதளவு, மற்றொன்றில் சிறிதளவு, இவ்வாறு நீங்கள் உங்கள் நாளைக் கடவுளைப் பிரியப்படுத்திக் கழிப்பீர்கள். நமது புனிதத் தந்தையருக்கு எந்த நிர்ணயிக்கப்பட்ட விதியும் இருக்கவில்லை, ஆனால் நாள் முழுவதும் அவர்கள் தங்கள் விதியை நிறைவேற்றினர்: அவர்கள் சிறிது நேரம் திருப்பாட்டுப் பாடினர், சிறிது நேரம் மனப்பாடமாக ஜெபித்தனர், சிறிது நேரம் தங்கள் எண்ணங்களை ஆராய்ந்தனர், மேலும், சிறிதளவாக இருந்தாலும், தங்கள் உணவில் கவனம் செலுத்தினர் – இதையெல்லாம் அவர்கள் தேவ பயத்துடன் செய்தனர். ஏனெனில், 'நீங்கள் என்ன செய்தாலும், எல்லாவற்றையும் தேவனுடைய மகிமைக்காகச் செய்யுங்கள்' என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது (1 கொரி. 10:31).

46. உங்கள் துன்பத்தில் பகைவன் உங்களைக் கலக்கமடையச் செய்யாதிருக்கட்டும். கடவுளின் அனுமதியின்றி சோதனை அல்லது துன்பம் எப்போதாவது யாருக்காவது நேர்ந்ததுண்டா? இல்லை. நமது ஆன்மாக்களின் நன்மைக்காக கடவுள் இதை அனுமதிக்கிறார், அதே சமயம், நமது முதல் பெற்றோரைப் பராதீனத்திலிருந்து வெளியேற்றியபோது அவர் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு செய்தது போலவே, சாத்தான் நமக்கு விஷயங்களை வேறுபட்ட முறையில் முன்வைக்கிறான். – ஆனால் நாம் இதைப் பற்றிச் சிந்திக்காமல், எல்லா அசுத்தத்திலிருந்தும் நம்மைத் தூய்மைப்படுத்த கடவுள் துன்பங்களை அனுப்புகிறார் என்பதை மறந்து, கலக்கமடைந்து மனமுடைந்து விடுகிறோம். – நீங்கள் இரட்சிக்கப்பட விரும்பினால், உங்கள் சொந்த எண்ணங்களை நம்பாதீர்கள்; ஏனெனில், பேய்கள் உங்களுக்குள் தீய விதைகளை விதைத்து, ஒன்றிற்குப் பதிலாக மற்றொன்றை முன்வைக்கின்றன. எந்த விதத்திலும் யாரையும் எதற்காகவும் குற்றம் சாட்டாதீர்கள், ஆனால் எல்லாவற்றிலும் உங்கள் அண்டை வீட்டாரை மகிழ்விக்கப் பாடுபடுங்கள். மேலும் யாரைப் பற்றியும் தீய எண்ணங்களை வளர்க்காதீர்கள்; ஏனெனில் அவ்வாறு செய்வதால் நீங்களே தீயவர்களாகிறீர்கள், ஏனெனில் தீயவர்கள் தீமையைப் பற்றியும், நல்லவர்கள் நன்மையைப் பற்றியும் சிந்திக்கிறார்கள். 'அவர்கள் என்னைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள்' என்ற எண்ணம் உங்களுக்கு வரும்போது – அது பகைவன் உங்களுக்குச் susurrக்கும் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள். அத்தகைய சந்தேகங்களை ஒருபோதும் வளர்க்காதீர்கள். எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொண்டு, மகிழ்ச்சியுடன் களிகூருங்கள்; ஏனெனில், பொறுமையின் பலன் மிகுந்தது. மேலும், பேய்களை நம்பாதீர்கள்; ஏனெனில், அவை உங்களுக்குக் காட்டுவது உண்மையல்ல: அவை உங்களை ஏதேனும் ஒரு வழியில் குழப்புவதை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன.

47. ('மற்றொரு அவமதிப்பு'). சகோதரனே, உன் அப்பாவித்தனத்தைக் கண்டு நான் வியப்படைகிறேன். சாத்தான் யாரையும் சோதிப்பதை ஒருபோதும் நிறுத்துவதில்லை என்று உண்மையிலேயே நினைக்கிறாயா? – மேலும், தரையில் விழுந்து வாயில் நுரை தள்ளுபவர்களைப் பிடித்தவர்களைக் குறை கூற முடியுமா? – அதேபோல், சாத்தான் நம்மை எதிர்க்கவும் அவமதிக்கவும் தூண்டும்வர்களைக் குறை கூற முடியாது. அவர்களைக் குறை கூற முடியாது, ஆனால் அவர்களுடைய உணர்ச்சியையும் அதைத் தூண்டுகிறவரையுமே குறை கூற வேண்டும். பகைவன் உங்களைக் குழப்புகிறான் – நீங்கள் உங்கள் சொந்தப் பாவங்களைப் பார்க்காமல், உங்கள் அண்டை வீட்டாரின் பாவங்களைக் கூர்மையாகப் பார்க்கிறீர்கள்; உங்கள் சகோதரனின் மீறல்களைப் பற்றி நீங்கள் புலம்புகிறீர்கள், அதே நேரத்தில் உங்கள் சொந்தப் பாவங்களை மறந்துவிடுகிறீர்கள் . – மேலும், மற்றவர்களின் பாவங்களைப் பார்க்க நீங்கள் யார்? – லாசரஸை நினைவில் கொள்ளுங்கள் – கடவுளுக்கு நன்றி, அவர் எவ்வளவு காலம் சகித்துக்கொண்டார்?

48. 'நான் கற்பனைகளில் (என் உறக்கத்தில் வெட்கக்கேடானவை) சிக்கிக்கொண்டேன்.' – நமது சொந்த பலவீனத்தை நாம் உணர்ந்து, நமது நம்பிக்கையையும் நம்பிக்கையையும் நம்மில் அல்ல, அவரில் மட்டுமே வைப்பதற்காக, கடவுள் நாம் கற்பனைகளிலும் பிற உணர்ச்சிகளிலும் சிக்கிக்கொள்ள அனுமதிக்கிறார். – இருப்பினும், கடவுளின் சித்தத்தால் நாம் கற்பனைகளுக்கும் பிற உணர்ச்சிகளுக்கும் அடிபணிகிறோம் என்று நினைக்காதீர்கள்; மாறாக, நமது சொந்த கவனக்குறைவின் காரணமாக கடவுள் இது நமக்கு நிகழ அனுமதிக்கிறார், மேலும் மனிதகுலத்தின் மீதான தனது அன்பினால், நமது இரட்சிப்பிற்காக நம்மை அடக்கத்திற்கு வழிநடத்த, நம்மில் வெளிப்படும் தீமையை அவர் பயன்படுத்துகிறார். ஆகவே, நீங்கள் யார் என்பதை அறிந்து, தேவனுக்கு முன்பாக மட்டுமல்ல, மனிதர்களுக்கு முன்பாகவும் தங்களைத் தாழ்த்திக் கொள்ளுங்கள்; நாம் கேட்பதற்கும் கற்பனை செய்வதற்கும் அளவிட முடியாதபடி அதிகமாகச் செய்ய வல்லவருக்கு உங்கள் கவலைகள் அனைத்தையும் ஒப்படையுங்கள்.

49. 'சோதனைகளால் நான் சோர்ந்துவிட்டேன்'. – மனந்தளர்ந்து போகாதீர்கள் சகோதரரே; தேவன் உங்களைக் கைவிடவில்லை, கைவிடவும் மாட்டார். நம்முடைய பொதுவான தந்தையான ஆதாமின் மீது கர்த்தரால் உச்சரிக்கப்பட்ட தீர்ப்பான: 'உன் முகத்தின் வியர்வை ஆற்றலால் உன் அப்பத்தைச் சாப்பிடுவாய்' (ஆதியாகமம் 3:19) என்பது மாற்ற முடியாதது என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். உலைக்களனில் சுத்திகரிக்கப்படும் தங்கம் எப்படித் தூய்மையாகி, அரச கிரீடத்திற்குப் பொருத்தமாகிறதோ, அதேபோல ஒரு மனிதனும், துயரங்களால் சுத்திகரிக்கப்பட்டு—அவற்றை நன்றியுடன் சகித்துக்கொண்டால்—அரசுரிமையின் குமாரனாக மாறுகிறான். ஆகவே, உனக்கு நேரிடும் அனைத்தும் உன் நன்மைக்கே என்று நம்பு; அதனால் நீயும் தேவனுக்கு முன்பாகத் துணிவைப் பெறுவாய்.

50. (மனமுடைந்த நோயாளிக்காக). நமது இரட்சகரின் பாடுகளைத் தியானியுங்கள்—நீங்களும் அவருடன் அவமானங்களையும், காயங்களையும், இழிவுகளையும், துப்பப்பட்ட அவமதிப்பையும், செந்நிற ஆடையின் நிந்தனையையும், முட்கிரீடத்தின் அவமானத்தையும், பித்தையுடன் கலந்த எள்ளுரசத்தையும் அனுபவிப்பது போல. ஆணிகள் குத்தப்படும் வேதனை, ஈட்டியால் குத்தப்பட்ட தழும்பு, நீரும் இரத்தமும் வற்றும் நிகழ்வு ஆகியவற்றைத் தியானித்து, உங்கள் சொந்தத் துன்பங்களுக்கு இதிலிருந்து ஆறுதல் பெறுங்கள். கர்த்தர் உங்கள் பிரயாசத்தை வீணாகப் போகாது. நீங்கள் அந்த நேரத்தில் பரிசுத்தவான்களை அவர்கள் தங்கள் சகிப்புத்தன்மையுள்ள பாடுகளின் பலன்களைப் பெற்று மகிமைப்படுத்தப்பட்டவர்களாகக் காணும்போது, அவர்களுக்கு அந்நியராகாமல், அவர்களுடனும் இயேசுவுடனும் சேர்ந்து, பரிசுத்தவான்களுடன் கூட கர்த்தருக்கு முன்பாக தைரியமுள்ளவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, அவர் உங்களைச் சிறிது வியாதியைச் சகித்துக்கொள்ள அனுமதித்துள்ளார். ஆகவே, துயரப்படாதிருங்கள்; தேவன் உங்களை மறந்துவிடவில்லை, ஆனால் உங்களைத் தம்முடைய உண்மையான குமாரனாகக் கருதிப் பராமரிக்கிறார், ஒரு 'விபச்சாரி'யாக அல்ல.

51. நம்முடைய அந்தப் பெரிய சகோதரர் நம் அனைவருக்கும் உதவி அருள்பார்க்கட்டும்; அதாவது, நம்மைத் தம்முடைய சகோதரராக மாற்ற மகிழ்ச்சியடைந்த நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து (எபி. 2:11). நாம் ஏற்கெனவே அப்படி ஆகிவிட்டோம், தேவதூதர்களும் நம்மை ஆசீர்வதிக்கிறார்கள். – ஓ, நம்முடைய சகோதரராக நம்மைக் கொண்டிருப்பவர் யார்! வல்லமையுள்ளவர், நம்மைப் பலப்படுத்த; – வலிமையானவர், நமது பங்குகளை நம்முடன் பகிர்ந்து கொள்ள; – தளபதி, போரில் நம்மைத் தாக்கும் எதிரிகளைத் தாக்கி வீழ்த்த; – குணப்படுத்தும்வர், நமது வெளிப்புற ஆளுமையையும் உட்புற ஆளுமையையும் குணப்படுத்த, பிந்தையதை முந்தையதற்குக் கீழ் கொண்டுவர; – ஆன்மீக உணவால் நம்மைப் போஷிக்க ஒரு போஷகர், – நம்மைத் தாங்க ஒரு ஜீவனுள்ளவர், – நம்மேல் இரக்கம் காட்ட ஒரு இரக்கமுள்ளவர், – நமக்குக் கருணை காட்ட ஒரு தாராளர், – நம்மையும்கூட ராஜாக்களாக ஆக்க ஒரு ராஜா, – நம்மையும்கூட தேவாக்களாக ஆக்க ஒரு தேவன். – ஆகையால், எல்லாமும் அவரில் இருக்கின்றன என்பதை அறிந்து, அவரிடம் ஜெபியுங்கள் – நீங்களே அவருக்குத் தடையாக இல்லாதபட்சத்தில், உங்கள் இருதயத்தின் வேண்டுதலை அவர் நிறைவேற்றுவார்.

52. 'கேளுங்கள், உங்களுக்குக் கொடுக்கப்படும்' (யோவான் 16:24) என்று சொன்ன கர்த்தராகிய இயேசு, உங்கள் விண்ணப்பங்கள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றும்படி. கடவுளின் வரங்களைப் பெறுவதற்கு, உங்கள் வீட்டை முழுமையாகச் சுத்தம் செய்து, அதைத் தயார் செய்யுங்கள். அவை சுத்திகரிக்கப்பட்ட வீட்டில் மட்டுமே பாதுகாக்கப்படுகின்றன – மேலும் அசுத்தம் இல்லாத இடத்தில் மட்டுமே அவை தங்கள் நறுமணத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. அவற்றைப் பெறுபவர் பழைய மனிதனுக்கு அந்நியராகி, உலகத்திற்குச் சிலுவையில் அறையப்பட்டவராக ஆகிறார், உலகமும் அவருக்கு அப்படியே ஆகிறது, மேலும் அவர் எப்போதும் கர்த்தருக்குள் வாழ்கிறார். பகைவனின் அலைகள் எவ்வளவு கடுமையாக மோதினாலும், அவை அவனது கப்பலை உடைக்க முடியாது; அந்தத் தருணத்திலிருந்து அவன் தன் எதிரிகளுக்கெல்லாம் ஒரு திகிலாகிறான்—ஏனெனில் அவர்கள் அவன் மீதுள்ள பரிசுத்த முத்திரையைக் காண்கிறார்கள்—மேலும் அவன் அவர்களுக்கு எவ்வளவு பெரிய எதிரியாகிறானோ, அவ்வளவு பெரிய உண்மையான மற்றும் அன்பான நண்பனாக அவன் மாபெரும் ராஜாவுக்கு ஆகிறான்.

53. பேயுணர்வுகள் மற்றும் கற்பனைகளால் ஏற்படும் கவலைகள் உங்களைக் கலக்கமடையச் செய்ய வேண்டாம். பேய்கள் நம்மைத் துன்புறுத்தினாலும், சோதித்தாலும், நாம் சற்றே பொறுமையுடன் நம்மைக் கவனமாகக் காத்துக்கொண்டால், அவை எதையும் செய்ய முடியாது என்பதை நம்புங்கள்; மாறாக, அவை நமது நற்பண்பை மேலும் அதிகரிக்கும். ஆகவே, நமது நன்முறையுள்ள மற்றும் கருணைமிக்க கடவுளால் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகளை நாம் இழந்துவிடாதபடி, நமது முயற்சிகளில் சோர்வடைய வேண்டாம். அருள் வழங்குவது அவனைப் பொறுத்தது, அதைப் பாதுகாப்பது நமது கடமை. மேலும், கடவுளின் புனிதமான வாக்குறுதிகளுக்கும், மறுக்கமுடியாத வரங்களுக்கும் பிறகும், பேய்கள் அளவற்ற செல்வங்களைத் திருடலாம் என்ற நம்பிக்கையில் மீண்டும் தங்கள் வெட்கக்கேடான தீய உணர்ச்சிகளை உங்களுக்கெதிராக எழுப்புவதில் ஆச்சரியப்பட வேண்டாம், ஆனால், கடவுளே பரிசுத்த யோபுக்கு சாட்சி கொடுத்த பிறகும், இந்தப் பொறுமையின் தூணைக் கவிழ்ப்பதற்காக அவர்கள் எப்படி வெட்கமற்று அவனுக்கு எதிராகப் பெரிய சோதனைகளையும் சித்திரவதைகளையும் எழுப்பினார்கள் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்; ஆனாலும் அவர்களால் அவனை வெல்ல முடியவில்லை, அவனது பிரகாசமான விசுவாசம் மற்றும் நன்றியின் புதையல்களைக் கொள்ளையிடவும் அவர்களால் முடியவில்லை. தங்கம் நெருப்பின் வழியாகச் செல்வதால் தூய்மைப்படுத்தப்படுகிறது; அதுபோலவே நீதிமான் பல சோதனைகளின் வழியாகச் செல்கிறார். கர்த்தருக்கு மிகுந்த கனமும் மகிமையும் சேரும்படியாகவும், அவருடைய சத்துருக்களின் முழுமையான தோல்விக்காகவும், தம்முடைய ஊழியக்காரரான நீதிமான், தாம் கொடுத்த சிறப்புச் சாட்சியத்திற்குப் பிறகும் சோதிக்கப்படுவதை தேவன் அனுமதித்தார். ஆகவே, மனந்தளர்ந்துவிடாதிருங்கள். வாக்குறுதிகளின் முத்திரைகள் அப்படியே உள்ளன; 'கர்த்தரை நோக்கிப் பார்' (சங். 26:14); 'முடிவுபரியந்தம் சகிக்கும்வன் இரட்சிக்கப்படுவான்' (மத். 24:13), நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவைப் பற்றி.

54. (பதில்கள்). – உங்கள் எண்ணங்களில் ஏற்படும் குழப்பம், உங்களுக்கு நிலையற்ற இதயம் இருப்பதால்தான். – நீங்கள் ஒயினை முற்றிலுமாகத் தவிர்க்க வேண்டியதில்லை, ஆனால் அதை மிதமாகப் பருகுங்கள். – அமர்ந்தபடியே உறங்குவது இறுதியில் பணிவை ஏற்படுத்தும். – இருப்பினும், பொதுவாக, அவருக்குள்ள பயபக்தியுடன் உங்களை முழுமையாக இறைவனிடம் ஒப்படைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

55. உங்களைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள்; பிசாசுகள் உங்களைச் சிறிதளவு பயனுள்ள காரியங்களான, அமர்ந்தபடி உறங்குவது, அல்லது தலையணை பயன்படுத்தாமல் இருப்பது போன்றவற்றுக்கு இழுக்க விரும்புகின்றன – இது 'புதினா, சீரகம் மற்றும் சோம்பு' போன்றதுதான் – மேலும் அவை 'நியாயத்தின் மேலான காரியங்களைப் புறக்கணிக்கும்' எண்ணத்தை உள்வைக்கின்றன (மத். 23:23), அதாவது, கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல், எரிச்சலைக் கட்டுப்படுத்துதல், மற்றும் எல்லா விஷயங்களிலும் கீழ்ப்படிதலை அடைதல். உங்கள் உடலைச் சோர்வடையச் செய்து, நோய்வாய்ப்படச் செய்வதற்காக அவர்கள் இந்த விஷயங்களை உங்களுக்குள் விதைக்கிறார்கள், அதன் விளைவாக நீங்கள் மென்மையான படுக்கையையும் பல்வேறு உணவுகளையும் தேட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும்; ஆனால், மாறாக, ஒரே ஒரு தலைப்பலகையுடன் திருப்தியடைந்து, அதை இறைபயபக்தியுடன் சார்ந்திருங்கள். உங்கள் பாத்திரத்தில் பணிவு, கீழ்ப்படிதல், விசுவாசம், நம்பிக்கை மற்றும் அன்பு போன்ற ஆன்மீக வைத்தியங்களின் கலவையைப் போடுங்கள்; ஏனெனில், இவற்றை உடையவர் பரலோக ராஜாவாகிய கிறிஸ்துவுக்கு ஒரு விருந்தை ஆயத்தம்பண்ணுகிறார்.

56. 'நான் ஒரு இறை நிந்தனையான எண்ணத்தால் வழிதவறிவிட்டேன்.' – தன்னை ஏற்றுக்கொள்ளும் ஆன்மாக்களை அழிக்கும் அந்த இறை நிந்தனை செய்யும் பேயன், உங்களை எதிர்த்துப் போராடத் தொடங்கி நீண்ட காலமாகிவிட்டது. உங்களைக் கொல்வதற்காக, அவன் உங்களைப் பிடரியால் (கழுத்தைச் சுற்றியுள்ள சங்கிலி – அதாவது, இச்சைகள்) பிடித்துக்கொண்டான். ஓ, கடவுள் அவனது விருப்பத்தை உங்களிடம் நிறைவேற்ற அனுமதிக்காமல் இருக்கட்டும் (2 தீமோ. 2:26). – ஆனால் நம்பிக்கையிழக்காதீர்கள். உங்கள் மனந்திரும்புதலை ஏற்றுக்கொள்ளும் கடவுள், உங்களுக்கு முன்பாக நிற்கிறார். சிறைப்பிடிப்பின் மாயத்திலிருந்து விழித்தெழுங்கள் – எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, உங்கள் கோபத்தையும் எரிச்சலையும் அடக்குங்கள், ஏனெனில் அவை ஒருவரைக் கடவுளுக்கு எதிரான அழிவுகரமான இறை நிந்தனைக்கு இட்டுச் செல்கின்றன என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்; அதற்குப் பதிலாக, பிசாசுகளை எரிக்கும் தாழ்மையை; ஒரு மனிதருக்குள் தேவனுடைய குமாரன் பிரவேசிக்க வழியமைக்கும் கீழ்ப்படிதலை; ஒரு மனிதரை இரட்சிக்கிற விசுவாசத்தை; யாரையும் வெட்கப்படுத்தாத நம்பிக்கையை; மற்றும் ஒரு மனிதரைத் தேவனிடத்திலிருந்து விலகிச் செல்வதைத் தடுக்கும் அன்பைப் பெறுங்கள். இந்த நற்பண்புகளை வளர்த்துக் கொள்ள நீங்கள் அக்கறை எடுத்துக் கொள்ளவில்லை; மாறாக, அவற்றின் எதிர்மாறான—கோபம், எரிச்சல் மற்றும் முழுமையான அழிவு—மேலே குறிப்பிடப்பட்ட இறை நிந்தனையை நீங்கள் தேர்ந்தெடுத்துள்ளீர்கள். ஆனால், உங்கள் வழிகளைத் திருத்த முயற்சி செய்யுங்கள், தேவனுடைய நன்மையைச் சிந்தித்து, கர்த்தர் எத்தனை ஆசீர்வாதங்களைப் பொழிந்துள்ளாரென்று தியானியுங்கள். – கடந்த காலத் தவறுகள் மன்னிக்கப்பட்டன, ஆனால் இனி உங்கள் வழிகளைத் திருத்திக்கொள்ளுங்கள். – 40 நாட்களுக்கு, தினமும் மூன்று முறை நமஸ்கரித்து, 'என் தேவனே, உமக்குத் தூஷணம் சொன்ன என்னை மன்னித்தருளும்!' என்று கூறி தேவனிடம் மனந்திரும்புங்கள். மேலும், உங்கள் தூஷணம் சொன்ன உதடுகளால், ஒரு நாளைக்கு மூன்று முறை, 'என் தேவனே, உமக்கு மகிமை உண்டாவதாக! நீர் என்றென்றும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் – ஆமென்!' என்று கூறி அவரை அறிக்கையிடுங்கள். – மேலும், உனக்கு இதைவிட மோசமானவை நேராமல் இருக்க, மீண்டும் அதே பாவத்தில் விழாதே. உன் இருதயத்தின் உணர்வின்மையால் நீ கோபத்திற்கு ஆளானாய், கோபத்திலிருந்து புனித நற்கருணைக்குப் புறம்பேகும் நிலைக்குச் சென்றாய்: முற்றிலும் வலைவீழ்த்தப்பட்டு, நிந்தனையின் குழியிலும் வீழ்ந்தாய். – கருணைமிக்க கடவுளின் தலையீடும், புனிதர்களின் செபங்களும் இல்லாதிருந்தால், உங்கள் ஆன்மா நம்பிக்கையின்மையின் அழிவில் வீழ்ந்திருக்கும். இதோ, எல்லாரிலும் மிகச் சிறியவனாகிய என் மூலம், கடவுள் உங்களிடம் பேசுகிறார்: நீங்கள் பாவம் செய்தீர்கள் – இனி பாவம் செய்யாதீர்கள். உங்கள் கடந்த காலப் பாவங்களுக்காகவும் செபியுங்கள். கடவுள் இரக்கமுள்ளவர், நாம் நமது வழிகளைச் சீர்திருத்த விரும்பினால், நமது பாவங்களை மன்னிக்கிறார்.

57. (அப்பா மற்றவர்களுக்கு முன்னுரிமை கொடுத்ததால் நான் துயரப்படுகிறேன்.) சகோதரனே! நீங்களே உங்களைத் தூண்டுகிறீர்கள். 'ஒவ்வொருவரும் தத்தமது விருப்பத்தால் இழுக்கப்பட்டு, தூண்டப்பட்டுச் சோதிக்கப்படுகிறார்கள்' (யாக்கோபு 1:14) என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதா? – உங்களைத் தவிர வேறு யாரையும் பொருட்படுத்தாதீர்கள், மற்றவர்களின் விவகாரங்களில் குறுக்கிடாதீர்கள், ஏனெனில் இது எந்த வகையிலும் உங்களுக்குப் பயனளிக்காது. – மேலும், இத்தகைய ஒரு அற்பமான விஷயத்தின் மூலம் சாத்தான் உங்கள் இதயத்தை எவ்வாறு கலக்கமடையச் செய்துள்ளான் என்பதைப் பாருங்கள். – ஆகவே, தேவனுடைய கரத்தால் தாங்கப்பட்டு எழுந்திருங்கள், – மேலும் உங்கள் சொந்த எண்ணங்களை நம்பாதிருங்கள், அதன் மூலம் பேய்கள் உங்களுக்குத் தங்களுக்குப் பிடித்தமானவற்றைக் காட்டுகின்றன.

58. (கௌரவம் தரும் வாய்ப்பு வழங்கப்படும்போது). எதற்கும் கௌரவிக்கப்படுவதில் இன்பம் காணாமல் உங்களைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள், மேலும் கடவுளுக்கும் அவரை நேசிப்பவர்களுக்கும் வெறுப்பான, கிளர்ச்சியை விரட்டுகின்ற கீழ்ப்படிதலைக் காட்டுங்கள். ஒருவரை வானத்திற்கு உயர்த்தி, அதை அடைபவர்களைக் கடவுளின் குமாரனைப் போல ஆக்குகின்ற கீழ்ப்படிதலைப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள்.

59. (மனந்திரும்பிதலை எப்படித் தொடங்குவது?) நீங்கள் மனந்திரும்பிதலைத் தொடங்க விரும்பினால், பாவம் செய்த அந்தப் பெண் என்ன செய்தாள் என்பதைக் கவனியுங்கள்: 'தனது கண்ணீரால் அவள் ஆண்டவரின் பாதங்களைக் கழுவினாள்' (லூக்கா 7:38). கண்ணீர் அனைவரின் பாவங்களையும் கழுவிச் சுத்தம் செய்கிறது. ஆனால் ஒருவன் உழைப்பின் மூலம், வேதவசனங்களை அதிகமாக ஆராய்வதன் மூலமும், பொறுமையின் மூலமும், பயங்கரமான நியாயத்தீர்ப்பு மற்றும் நித்தியமான வெட்கக்கேடு ஆகியவற்றைப் பற்றி சிந்திப்பதன் மூலமும், மற்றும் தன்னைத்தானே மறுதலிப்பதன் மூலமும் அழுவதை அடைகிறான், ஆண்டவர் கூறியது போல: 'என்னைப் பின்தொடர விரும்புகிறவன் தன்னைத்தானே மறுதலித்து, தன் சிலுவையை எடுத்துக்கொண்டு என்னைப் பின்தொடரக்கடவன்' (மத்தேயு 16:24)தன்னை மறுதலித்துத் தன் சிலுவையை எடுத்துக்கொள்ளுதல் என்பது: எல்லா விஷயங்களிலும் தன் சொந்த விருப்பத்தை ஒதுக்கி, தன்னை ஒன்றுமில்லாதவராகக் கருதுவதாகும்.

60. (என் உடல் பலவீனம் காரணமாக, பிதாக்கள் செய்தது போல் என்னால் உழைக்க முடியவில்லை). நீங்கள் பலவீனராக இருந்து அதிகமாகச் சகித்துக்கொள்ள முடியாவிட்டால், உங்களுக்குத் தேவைப்படுவதை விட சற்று குறைவாக உணவையும் பானத்தையும் உட்கொண்டு, உங்களால் முடிந்ததைச் செய்யுங்கள்; ஏனெனில், தேவன் விதவைப் பெண்ணின் இரண்டு காசுகளை ஏற்றுக்கொண்டு, மற்ற எல்லாவற்றையும் விட அவற்றில் அதிகமாக மகிழ்ந்தார். – மற்றவர்களை இலகுவாகக் கருதாமல் இருக்க உங்களைப் பழக்கப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள், – அப்பொழுது நீங்கள் இரட்சிக்கப்படுவீர்கள்.

61. எனக்குள் எழும் எண்ணங்கள் கூறுகின்றன: 'ஒரு அந்நிய தேசத்திற்குச் செல், அங்கே நீ இரட்சிக்கப்படுவாய்.' – இது பகைவனிடமிருந்து வருகிறது, அவன் இதை உனக்கு உண்மையின் வேடையில் வழங்குகிறான், அதனால் உன்னை ஏளனம் செய்த , அவன் உன்னைப் பலருக்கான சோதனையின் பொருளாக மாற்றி, நீ அவர்களுக்காகவும் கண்டனத்தைச் சுமக்க வேண்டும் என்பதற்காக. – ஆயினும், உங்கள் சோம்பல் மற்றும் வீண் பெருமையின் காரணமாகவே நீங்கள் இதற்கு ஆளாகிறீர்கள். உங்கள் ஆன்மாவை அழிக்க, பேய்கள் உங்கள் சோம்பல் மற்றும் வீண் பெருமையுடன் தங்களின் தந்திரங்களையும் சேர்க்கின்றன. ஆகவே, உங்களைப் பற்றி மிகவும் எச்சரிக்கையாக இருங்கள், மேலும் இந்த எண்ணங்களுக்கு எதிராகப் போராடி, கவனக்குறைவையும் வீண் பெருமையையும் விரட்டுங்கள்; உங்கள் சொந்த விருப்பப்படி எதையும் செய்யாதீர்கள், மேலும் உங்களுக்குள் எழும் எண்ணங்களையும் சுயநியாயங்களையும் ஏற்றுக்கொள்ளாதீர்கள்: இல்லையெனில், நீங்கள் ஒரு கடுமையான வீழ்ச்சியைச் சந்திப்பீர்கள். நிலைத்தன்மையைப் பெறுங்கள், அது மனிதனில் உள்ள எல்லாத் தீமைகளுக்கும் காரணமாகிய உங்கள் அண்டை வீட்டாரிடம் உங்கள் இஷ்டப்படி செயல்படும் சுதந்திரத்தை உங்களிடமிருந்து நீக்கும்; எல்லா கவலைகளையும் ஒதுக்கித் தள்ளுங்கள், அப்போது நீங்கள் தேவனுக்குச் சேவை செய்ய சுதந்திரமாக இருப்பீர்கள்; எல்லா மனிதர்களிடமிருந்தும் உங்களுக்கு நீங்களே மரித்தவர்களாக இருங்கள், அப்போது நீங்கள் ஒரு அந்நியராக இருப்பீர்கள்; உங்களை ஒன்றுமில்லாதவர்களாக எண்ணுங்கள், அப்போது உங்கள் மனம் கலங்காது; நீங்கள் எதையும் நல்லதைச் செய்துவிட்டதாக நினைக்காதீர்கள் – உங்கள் பலன் முழுமையாக உங்களுக்காகப் பாதுகாக்கப்படும். மேலும், நீங்கள் உடலில் நீண்ட காலம் இருக்க மாட்டீர்கள் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள், மேலும் அந்த நாளில் நீங்கள் தைரியமாக, 'நான் என்னை ஆயத்தப்படுத்திக்கொண்டேன், நான் வெட்கப்படுத்தப்படவில்லை' (சங். 118:60) என்று சொல்லக்கூடிய காரியங்களைச் செய்யப் பாடுபடுங்கள். சகோதரரே! பாடுபடாமல் யாரும் வாழ முடியாது, போராட்டமின்றி யாருக்கும் மணிமகுடம் கிடைப்பதில்லை. உங்கள் இரட்சிப்புக்காகப் பாடுபட உங்களைக் கட்டாயப்படுத்துங்கள் – அப்போது 'அனைவரும் இரட்சிக்கப்படவும், சத்தியத்தை அறிந்துகொள்ளவும் விரும்புகிற' தேவன் உங்களுக்கு உதவுவார் (1 தீமோ. 2:4).

62. ஒரு மடாலயத்தில் வசிப்பவர்கள் அனைவரும் துறவிகள் அல்லர், ஆனால் துறவற வாழ்க்கையை நடத்துபவரே துறவி. ஆண்டவர் கூறினார்: 'என்னிடம், 'ஆண்டவரே, ஆண்டவரே' என்று சொல்லும் அனைவரும் பரலோக ராஜ்யத்தில் பிரவேசிப்பதில்லை, ஆனால் பரலோகத்தில் இருக்கும் என் பிதாவின் சித்தத்தைச் செய்கிறவர்களே பிரவேசிப்பார்கள்' (மத்தேயு 7:21). சகோதரனே! பகைவன் உங்களைப் பார்த்து ஏளனம் செய்யவும், நீங்கள் விழும் ஆபத்தில் இருக்கவும் ஏன் அனுமதிக்கிறீர்கள்? – என்று நீங்கள் கேட்கிறீர்கள் – ஆனாலும் உங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டதைச் செய்ய நீங்கள் எந்த முயற்சியும் எடுக்கவில்லை. நீங்கள் மீண்டும் கேட்கிறீர்கள், மேலும், வீண் பெருமையும் மற்றவர்களை மகிழ்விக்கும் விருப்பமும் காரணமாக, அதை அவர்களுக்குச் சொல்கிறீர்கள் – அதன் மூலம், விரைவில் முன்னேறுவதிலிருந்து உங்களை நீங்களே தடுக்கிறீர்கள். நமது உணர்ச்சிகளை அறிந்து, அவற்றைக் குணப்படுத்தக் கண்ணீரும் கம்பலையுமாகப் பாடுபடுவதற்காக நமக்கு நேரம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. உங்கள் அறையில் இருக்கும்போது உங்கள் எண்ணங்கள் அலைந்தால், அதற்காக உங்களை நீங்களே கண்டித்து, உங்கள் பலவீனத்தை இறைவனுக்கு முன்பாக அறிக்கையிடுங்கள்.

63. துறவியாக விரும்புகிறவன் எதிலும் தன் சொந்த விருப்பத்தைக் கொண்டிருக்கக் கூடாது. கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இதை நமக்குக் கற்பித்து, 'நான் என் சித்தத்தைச் செய்யும்படி உலகத்திற்கு வரவில்லை' (யோவான் 6:38) என்றார். இருப்பினும், நீங்கள் ஒன்றைச் செய்து மற்றொன்றை மறுத்தால், நீங்கள் உங்களுக்குக் கட்டளையிடுபவரை விட ஞானமுள்ளவர் என்று காட்டுகிறீர்கள், மேலும் இது பேய்களால் ஏளனம் செய்யப்படுவதற்குச் சமம். ஆகவே, கட்டளையிடப்பட்ட பணி பாவமற்றது என்று உங்களுக்குத் தோன்றாவிட்டாலும், நீங்கள் எல்லா காரியங்களிலும் கீழ்ப்படிய வேண்டும். அதை உங்களுக்கு ஒப்படைக்கும் அப்பா உங்கள் பாவத்தைச் சுமப்பார், மேலும் அவர் உங்களுக்காகப் பொறுப்பேற்பார். அந்தப் பணி உங்களுக்கு மிகவும் சௌகரியமற்றதாகவோ அல்லது ஆபத்தானதாகவோ, அல்லது உங்கள் சக்திக்கு அப்பாற்பட்டதாகவோ இருந்தால், இதை அப்பாவிற்கு விளக்கி, அவர் உசிதமாகக் கருதுவதைச் செய்யுங்கள்.

64. (நான் உரையாடலில் ஈடுபடும்போது, நான் அதில் மூழ்கிவிடுகிறேன்; பின்னர், நான் வெட்கப்பட்டு வருந்துகிறேன்.) பலவீனர்கள் இதற்கும், புகழின் மீதான அன்புக்கும் உள்ளாவதைத் தடுக்க, அவர்கள் எப்பாடுபட்டாவது அதிகப் பேச்சைத் தவிர்த்து, ஏதேனும் ஒரு சாக்குப்போக்குச் சொல்லி, பேசிக்கொண்டிருப்பவர்களிடமிருந்து விலகி, உரையாடலை முடித்துக்கொள்ள வேண்டும். – ஒரு உரையாடல் பயனுள்ளதாகவும், முக்கியமான வேலையைத் தடுக்காததாகவும் இருக்கும்போது, அவர்கள் பேசும் வரை நீங்களும் அங்கே இருங்கள்; ஆனால் அந்த உரையாடல் பயனற்றதாக இருந்தால், 'மன்னிக்கவும், நான் பலவீனமாக இருக்கிறேன்' என்று கூறி விடைபெறுங்கள்.

65. மற்றவர்களைச் சந்திக்கும்போது ஒருவர் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும்? யாரைச் சந்தித்தாலும், ஒரு வாழ்த்தோடு உங்களை நிறுத்திக்கொள்ளுங்கள்; பிறகு, 'எന്നെப் பற்றி நினைத்துக் கொள்ளுங்கள், நான் சில வேலைகள் செய்யச் செல்கிறேன்' என்று கூறிவிட்டுச் செல்லுங்கள். மேலும், யாராவது உங்களிடம் எதையாவது கேட்டால், உங்களுக்குப் பதில் தெரிந்தால், அதைச் சொல்லிவிட்டுச் செல்லுங்கள்; ஆனால் உங்களுக்குத் தெரியாவிட்டால், 'எனக்குத் தெரியாது' என்று கூறிவிட்டுச் செல்லுங்கள்.

66. நான் சமூகக் கூடுகைகளை நிறுத்த விரும்புகிறேன்: அதை உடனடியாகச் செய்யவா, அல்லது படிப்படியாகச் செய்யவா? – நீங்கள் அவற்றை ஒரேயடியாக நிறுத்தினால், நீங்கள் அமைதியைக் காண்பீர்கள்; இல்லையெனில், உங்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் பெரும் துயரத்திற்கு நீங்களே காரணமாக அமையும்.

67. (ஒரு நோயாளி மருத்துவப் புத்தகங்களைப் படிக்கலாமா என்று கேட்கிறார்.) அவற்றைப் படியுங்கள், ஆனால் அவற்றைப் படிக்கும்போதும், அல்லது மருத்துவ சிகிச்சைகள் குறித்து யாரிடமாவது கேட்கும்போதும், கடவுள் இல்லாமல் யாரும் குணமடைய மாட்டார்கள் என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள். மருத்துவக் கலையில் தன்னை அர்ப்பணிப்பவன், கடவுளின் நாமத்திற்குத் தன்னை அர்ப்பணிக்க வேண்டும், கடவுள் அவனுக்கு உதவுவார். மருத்துவக் கலை ஒரு மனிதன் பக்திமான் ஆகுவதைத் தடுக்காது; ஆனால் சகோதரர்களுக்காக அதை ஒரு கைத்திறனாகப் பயன்படுத்துங்கள். நீங்கள் என்ன செய்தாலும், அதை கடவுளுக்குப் பயபக்தியுடன் செய்யுங்கள், அப்போது நீங்கள் புனிதர்களின் பிரார்த்தனைகளால் பாதுகாக்கப்படுவீர்கள்.

68. 'நான் நாள் முழுவதும் வேலையாக இருக்கிறேன் – இது கடவுளை நினைப்பதைத் தடுக்கிறது.' – சில சமயங்களில் ஒருவன் ஒரு குறிப்பிட்ட ஊரைப் பற்றி நிறையக் கேட்பதுண்டு, ஆனால் அவன் அந்த ஊருக்குள் நுழையும்போது, தான் கேள்விப்பட்ட அதே ஊர்தான் இது என்பதை அவன் உணர்வதில்லை. அதுபோலவே சகோதரனே, நீ நாள் முழுவதும் கடவுளை நினைத்துக்கொண்டே இருக்கிறாய், ஆனால் அதை நீ உணர்வதில்லை. ஒரு கட்டளை இருப்பதும், அதை கடவுளுக்கே உரியதாகக் கடைப்பிடிக்க முயற்சிப்பதும்—இதில் கீழ்ப்படிதலும் கடவுளை நினைத்தலும் இரண்டும் அடங்கியுள்ளன.

69. நமக்கு ஒவ்வொரு நாளும் உணவு தேவை, ஆனால் அதை நாம் சுவைத்து உண்ணக்கூடாது. அதைக் கொடுத்த கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தியும், தங்களைத் தகுதியற்றவர்களாகத் தண்டித்தும் நாம் அதை உட்கொள்ளும்போது, அந்த உணவு புனிதத்திற்கும் ஆசீர்வாதத்திற்கும் நம்மைப் பயன்படச் செய்வதைக் கடவுள் உறுதி செய்கிறார். அதேபோல், உங்களுக்கு ஏதேனும் தேவைப்பட்டு, அதைப் பெறுவதில் நீங்கள் வெற்றி பெற்றால், உங்களுக்கு உதவிய கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துங்கள், மேலும் உங்களைத் தகுதியற்றவர்களாகக் கண்டிக்கவும்; கடவுள் அதன் மீதான அனைத்துப் பற்றையும் உங்களிடமிருந்து அகற்றுவார்.

70. ஒவ்வொருவரும் தங்களால் முடிந்தவரை தங்கள் அண்டை வீட்டாரை நேசிக்கிறார்கள்; ஆனால் பரிபூரண அன்பின் அளவு என்பது, கடவுள் மீது கொண்ட அன்பின் பொருட்டு, தன்னைப்போலத் தன் அண்டை வீட்டாரை நேசிப்பதாகும். – இளைஞர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கொள்ளும் முட்டாள்தனமான அன்பு மற்றும் தனிப்பட்ட உரையாடல்களுக்காக அவர்கள் ஒன்றாகச் சேர்வதால் பாவத்தில் விழ வாய்ப்புள்ளது. – அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் காட்டும் அன்பின் அளவு இதுவாக இருக்க வேண்டும்: ஒருவரையொருவர் பழிவாங்கிக் கொள்ளாமல், ஒருவரையொருவர் வெறுக்காமல், ஒருவரையொருவர் இழிவுபடுத்தாமல், ஒருவரின் சொந்த நலன்களை மட்டுமே நாடாமல், உடல் அழகிற்காகவோ அல்லது வேறு எந்த உடல் சார்ந்த ஈடுபாட்டிற்காகவோ ஒருவரையொருவர் நேசிக்காமல், மேலும் முழுமையான அவசியமின்றி ஒன்றாக அமராமல் இருக்க வேண்டும், இல்லையெனில் அவர்கள் திமிர் என்ற குற்றத்திற்கு ஆளாகக்கூடும், அது ஒரு துறவியின் வாழ்க்கையின் அனைத்துப் பலன்களையும் அழித்து, அவரை ஒரு வாடிய மரத்தைப் போல ஆக்கிவிடும்.

71. 'நான் இரட்சிக்கப்பட விரும்புகிறேன், ஆனால் இரட்சிப்பின் வழியை அறியேன்.' – சகோதரனே! கடவுள், திருவசனங்கள் மற்றும் பிதாமகர்கள் மூலம், இரட்சிப்பின் வழியை நமக்குக் காட்டியுள்ளார், இவ்வாறு கூறுகிறார்: 'உன் பிதாவைக் கேள், அவன் உனக்கு அறிவிப்பான்; உன் மூப்பர்களைக் கேள், அவர்கள் உனக்கு அறிவிப்பார்கள்' (உபாகமம் 32:7). – ஆகவே, இரட்சிப்பைப் பொறுத்தவரை நீங்கள் வழிதவற விரும்பவில்லை என்றால், உங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையர்களை முதலில் கலந்தாலோசிக்காமல் எதையும் செய்யாதீர்கள், மேலும் 'எல்லாரும் இரட்சிக்கப்படவும், சத்தியத்தை அறிந்துகொள்ளவும் விரும்புகிற' (1 தீமோ. 2:4) தேவனுடைய கிருபையினால் நீங்கள் வழிதவற மாட்டீர்கள்.

72. 'நான் எங்காவது சென்று தனியாக வாழ்ந்தால், பரிபூரண மௌனத்தை அடைவேன் என்று ஒரு எண்ணம் எனக்குச் சொல்கிறது.' – நம்முடைய ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து, சிலுவைக்கு முன்பு, பல பாடுகளையும் அவமானங்களையும் சகித்து, அதன் பிறகே சிலுவையில் ஏறினார். அதேபோல், ஒருவர் முதலில் கிறிஸ்துவுடன் (தனது சகோதரர்களிடையே வாழ்ந்து) துன்பப்பட்டு, அவருடைய எல்லாத் துன்பங்களையும் சகித்து, திருத்தூதரின் வார்த்தைகளை நினைவுகூராதவரை, பரிபூரணமான மற்றும் பலனளிக்கும் அமைதியையும், புனிதமான மற்றும் பரிபூரண வாழ்வின் ஓய்வையும் அடைய முடியாது: 'நாம் அவருடன் துன்பப்பட்டால், அவருடன் மகிமைப்படுத்தப்படுவோம்' (ரோமர் 8:17). உங்களை நீங்களே ஏமாற்றிக் கொள்ளாதீர்கள்; இரட்சிப்பிற்கு இந்த வழியைத் தவிர வேறு பாதை இல்லை.

73. (நோயுற்றவருக்கு). நீங்கள் பலன் தராமல் கடவுளிடம் செல்லாமல் இருப்பதற்காகவே இந்த நோய் உங்களுக்கு ஏற்பட்டது. நீங்கள் அதைப் பொறுத்துக்கொண்டு கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தினால், அது துறவு முயற்சிகளுக்குப் பதிலாக உங்கள் கணக்கில் சேர்க்கப்படும், ஏனெனில் நீங்கள் துறவற வாழ்க்கையில் நீண்ட காலம் இருக்கவில்லை.

74. கட்டளை இல்லாமல் யாரும் எங்கும் செல்லக்கூடாது; ஏனெனில் நாம் நம் சொந்த விருப்பப்படி செய்வதைக் கடவுள் விரும்புவதில்லை. ஆனால் நீங்கள் கட்டளையின்படி செல்லும்போது, உங்களை அனுப்பியவரின் கட்டளையை நிறைவேற்றும் அதே செயலில், ஜெபமும் கடவுளை மகிழ்விப்பதும் அடங்கியுள்ளது. அவர் கூறினார்: 'நான் பரலோகத்திலிருந்து இறங்கினேன், என் சித்தத்தைச் செய்ய அல்ல, என்னை அனுப்பினவருடைய சித்தத்தைச் செய்ய' (யோவான் 6:38).

75. (கட்டுப்பாட்டுடன் இருப்பது என்னால் தாங்க முடியவில்லை. நான் உதவி கேட்கலாமா?) சகோதரனே! இயேசுவிடம் வரவும் இரட்சிப்பின் பாதையில் நடக்கவும் விரும்புகிறவன் ஒவ்வொரு கணமும் சோதனைகளையும் துக்கங்களையும் எதிர்பார்க்க வேண்டும். திருவசனம் கூறுகிறது: 'என் மகனே, கர்த்தருக்கு ஊழியம் செய்ய நீ புறப்பட்டால், உன் ஆத்துமாவைச் சோதனைக்கு ஆயத்தப்படுத்து' (சிராக்கஸ் 2:1). மேலும் கர்த்தர் கூறினார்: 'என்னைப் பின்தொடர விரும்புகிறவன், தன்னை மறுதலித்து, தன் சிலுவையை ஒவ்வொரு நாளும் எடுத்துக்கொண்டு, என்னைப் பின்தொடரக்கடவன்' (மத்தேயு 16:24). ஆகவே, யார் ஒருவர் அவருடைய சீடராக இருக்க விரும்புகிறாரோ, அவர் மரணம் வரை கீழ்ப்படிதலுடன் இருக்க வேண்டும். மற்றொருவரை அழைப்பதை விட, நீங்கள் தனியாக இருந்து, உழைப்பதில் சிறிது சிரமப்படுவது உங்களுக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும். உங்கள் ஆன்மீக வாழ்வில் சுதந்திரம் என்பது, ஒரு சகோதரர் உங்களுக்கு உதவுவதால் வலுப்பெறுவதை விட, அவர் உங்களுடன் தொடர்ந்து இருப்பதால் அதிகமாக வலுப்பெறுகிறது.

76. (ஒருவர் தனது எண்ணங்களைப் பற்றி யாரிடம் கேட்க வேண்டும், மேலும் ஒருவரைக் கேட்ட பிறகு, அதே கேள்வியை மற்றொருவரிடம் கேட்பது சரியா?) – ஒருவர் நம்பிக்கை கொண்டிருக்கும் நபரிடமும், தனது எண்ணங்களை ஏற்கும் திறன் கொண்டவர் என்று அறிந்த நபரிடமும், கடவுளைப் போல நம்புகின்ற நபரிடமும் கேட்க வேண்டும்; ஆனால் அதே எண்ணத்தைப் பற்றி மற்றொருவரிடம் கேட்பது நம்பிக்கையின்மையின் மற்றும் சந்தேகத்தின் செயலாகும். கடவுள் தனது புனிதர் மூலம் பேசுகிறார் என்று நீங்கள் நம்பினால், பிறகு இங்கே ஒரு சோதனைக்கு என்ன தேவை, அல்லது அதே விஷயத்தைப் பற்றி மற்றொருவரைக் கேட்டு கடவுளைச் சோதிக்க என்ன தேவை?

77. 'ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிய எண்ணத்திற்கு வழிகாட்டுதல் கிடைப்பதற்கு முன் ஒருவர் எத்தனை முறை பிரார்த்தனை செய்ய வேண்டும்?' – உங்கள் மூத்தவரைக் கேட்க முடியாதபோது, ஒவ்வொரு விஷயத்தைப் பற்றியும் நீங்கள் மூன்று முறை பிரார்த்தனை செய்ய வேண்டும்; அதன்பிறகு, உங்கள் இதயம் ஒரு சின்னஞ்சிறு முனை அளவுக்குக் கூட எங்கு சாய்கிறது என்பதைக் கவனியுங்கள் – அதன்படி செயல்படுங்கள்; ஏனெனில் வழிகாட்டுதல் எல்லா வகையிலும் இதயத்திற்குப் புலப்படும் மற்றும் தெளிவாகும்.

78. 'ஒருவர் மூன்று முறை எப்படிப் பிரார்த்தனை செய்ய வேண்டும் – வெவ்வேறு நேரங்களில், அல்லது உடனடியாகவா? சில சமயங்களில் தாமதிப்பது சாத்தியமில்லை.' – உங்களுக்கு நேரம் இருந்தால், மூன்று நாட்களுக்குள் மூன்று முறை ஜெபியுங்கள்; ஆனால் மீட்பரின் பாடுகளின் போது இருந்ததைப் போல அவசரத் தேவை இருந்தால், அவர் மூன்று முறை ஜெபிப்பதற்காக ஒதுங்கியதை உங்கள் முன்மாதிரியாகக் கொள்ளுங்கள், மேலும் மூன்று முறை ஜெபிக்கும்போது, அவர் அதே வார்த்தைகளைத்தான் பேசினார் (மத். 26:44).

79. (வழிகாட்டுதல் குறித்து). ஒரு கப்பல் அலைகளால் அலைக்கழிக்கப்படும்போது, அதற்கு ஒரு படகோட்டி இருந்தால், அவர் கடவுளால் அவருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஞானத்தால் கப்பலைக் காப்பாற்றுகிறார், மேலும் அதில் உள்ளவர்கள் அது பாதுகாப்பாக இருப்பதைக் கண்டு மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நோய்வாய்ப்பட்ட ஒருவனுக்கு ஒரு மருத்துவரைப் பற்றிய நினைவே பெரும் ஆறுதலளிக்கும், அவருடைய திறமையோ அதைவிட அதிகமாக ஆற்றுப்படுத்தும்; மேலும், கொள்ளையர்களிடமிருந்து ஆபத்தில் சிக்கிய ஒரு பயணಿಗೆ காவலர்களின் குரலே ஊக்கமளிக்கும், அவர்களுடைய வருகையோ அதைவிட அதிகமாக ஆற்றுப்படுத்தும். இது உண்மையிலேயே அப்படியானால், ' ' என்ற தந்தையின் பதில், அதைக் கேட்பவர்கள் அனைவருக்கும், குறிப்பாக அது, 'நீங்கள் குணமடைய ஒருவருக்கொருவர் ஜெபம்பண்ணுங்கள்' (யாக்கோபு 5:16) என்று சொன்ன தேவனுக்கு முன்பாக மனப்பூர்வமான ஜெபத்துடன் சேர்க்கப்படும்போது, மிகுந்த மகிழ்ச்சியைக் கொண்டுவர வேண்டுமல்லவா?

80. தன் பாவங்களை அறிக்கையிடுகிறவன், வேதவசனத்தின்படி, 'நீங்கள் நீதிமானாக்கப்படுவதற்கு, உங்கள் அக்கிரமங்களை முந்தி அறிக்கையிடுங்கள்' (ஏசா. 43:26), மற்றும் மீண்டும்: 'நான் சொன்னேன், "என் அக்கிரமங்களைக் கர்த்தரிடத்தில் அறிக்கையிடுவேன்," அப்பொழுது நீர் என் இருதயத்தின் பாவத்தை மன்னித்தீர்' (சங். 31:5). கடவுள் நமது கடந்த காலப் பாவங்களை மன்னித்துவிட்டார் என்பதால், இனிமேல் நாம் நம்மைக் காத்துக்கொள்ளுவோம்.

81. யாராவது நோன்பிருக்கும்போது, அதில் தங்கள் சொந்த விருப்பப்படி எதையாவது சேர்த்தாலோ, அல்லது மனிதப் புகழையும் அதிலிருந்து வரும் நன்மைகளையும் தேடி நோன்பிருந்தாலோ, அந்த நோன்பு கடவுளுக்கு அருவருப்பானது. எல்லா காரியங்களிலும் இப்படித்தான். கடவுள் மீதான அன்புக்காக மட்டுமே செய்யப்படாத, ஆனால் அதில் ஒருவரின் சொந்த விருப்பமும் கலந்திருக்கும் எந்தவொரு நற்செயலும், அசுத்தமானதும் கடவுளுக்குப் பிரியமற்றதுமாகும். இது இறைவார்த்தையின் சட்டத்திலிருந்தும் புரிந்துகொள்ளப்படலாம், அது கூறுகிறது: 'உன் வயலில் கலப்பு விதை விதைக்கக்கூடாது; உன் ஆட்டுநூல் மற்றும் சீலைத்துணியால் செய்யப்பட்ட கலப்பு ஆடைகளை உனக்கு நீயே செய்து கொள்ளக்கூடாது' (உபாகமம் 22:9–11; லேவியர் 19:19).

82. சங்கீதங்களை மனப்பாடம் செய்யும்போது, ஆணவம் கொள்ளாதீர்கள்; இல்லையெனில், நீங்கள் பயனற்ற வார்த்தைகளால் காற்றை நிரப்புகிறீர்கள் என்று ஆகிவிடக்கூடும், மேலும் இது உங்கள் கண்டனத்திற்குக் காரணமாக அமையலாம். தேவனுடைய வார்த்தை நன்மையின் விதை; அது உங்களுக்குள் முளைக்காமல் போனால், பெருகுவதற்காகத் தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வெள்ளியைத் தரையில் புதைத்த மனிதனுடன் சேர்ந்து நீங்களும் கண்டனம் செய்யப்படுவீர்கள்.

83. நம்மை முதலில் படைத்து, பின்னர் எதிரிக்கு எதிராக நமக்கு உதவியை வழங்கி, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நமது மனந்திரும்புதலுக்காகவும், பாவங்கள் மன்னிக்கப்படுவதற்கும் நமது இதயங்கள் பலப்படுத்தப்படுவதற்கும் தம்முடைய சொந்த உடலையும் இரத்தத்தையும் நமக்கு வழங்கிய அவருக்கு, நாம் எந்த வார்த்தைகளால் நன்றி செலுத்த முடியும்? – அவர் தகுதியான நன்றியை நாம் ஒருபோதும் செலுத்த முடியாது; ஆயினும், நமது உதடுகளாலும் இதயங்களாலும் நம்மால் முடிந்த நன்றியை அவருக்குச் செலுத்துவோம் – குறிப்பாக, அவருக்காக மரணம் வரை அனைத்தையும் சகிப்பதன் மூலம் – மேலும், அவர், மனிதர்கள் மீதான தனது அன்பில், நற்செய்தியில் உள்ள விதவை கொடுத்த இரண்டு காசுகளைப் போல இதையெல்லாம் கணக்கிடுவார்.

84. கடவுளுக்குப் பிரியமான ஒரு செயல் உங்களுக்குத் தோன்றி, அதற்கு மாறான எண்ணம் அதை எதிர்க்கும்போது, அந்தச் செயல் உண்மையிலேயே கடவுளுக்குப் பிரியமானது என்பது இந்த உண்மையிலிருந்தே அறியப்படும். – ஆனால் ஒரு பிரார்த்தனை செய்யுங்கள், – பாருங்கள்: நீங்கள் ஜெபிக்கும்போது, உங்கள் இதயம் நன்மையில் பலப்படுத்தப்பட்டு, இந்த நன்மை குறையும் பதிலாக அதிகரித்தால், பின்னர் உங்களைக் குழப்பும் எதிரான எண்ணம் நீடித்தாலும் நீடிக்காவிட்டாலும், அந்த விஷயம் கடவுளிடமிருந்து வந்தது என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள்; ஏனெனில், நன்மையானது சாத்தானின் பொறாமை காரணமாக எப்போதும் கடுமையான எதிர்ப்பைச் சந்திக்கிறது, ஆனால் அது (நன்மை) ஜெபத்தின் மூலம் இதை வென்றுவிடுகிறது. இருப்பினும், வெளிப்படையான நன்மையானது சாத்தானால் ஊட்டப்பட்டால், அவனிடமிருந்து எதிர்ப்பும் எழுகிறது; அப்போது ஜெபத்தின் மூலம் வெளிப்படையான நன்மையும், அதனுடன் வெளிப்படையான எதிர்ப்பும் குறைக்கப்படுகின்றன. அத்தகைய சமயத்தில், அந்த எதிரி தான் தூண்டிய எண்ணத்திற்கு எதிராகவே நிற்பது, அந்த எண்ணத்தை நல்லது என்று நாம் ஏற்றுக்கொள்ளும்படி நம்மை ஏமாற்றுவதற்காகவே என்பது தெளிவாகிறது.

85. ஒரு எண்ணம் உங்களைப் புகழும்போது, அதன் தீங்கை உங்களால் தவிர்க்க முடியாவிட்டால், தேவனுடைய நாமத்தை அழைக்க முயற்சி செய்யுங்கள், மேலும் உங்கள் எண்ணத்திடம் கூறுங்கள்: 'வேதவாக்கியம் கூறுகிறது: "என் ஜனமே, உன்னைப் புகழ்கிறவர்கள் உன்னை வஞ்சித்து, இடறல் உண்டாக்குகிறார்கள்"' (ஏசாயா 3:12). மற்றவர்கள் உங்களைப் புகழும்போதும் இதேபோல் செய்யுங்கள் – மனிதப் புகழை ஏற்றுக்கொள்பவர்களுக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள், ஏனெனில் ஆண்டவரே கூறுகிறார்: 'மனுஷரிடத்திலிருந்து மகிமையைப் பெறுகையில், நீங்கள் எப்படி என்னை நம்ப முடியும்?' (யோவான் 5:44)? – பொதுவாக, ஒருவர் 'கர்த்தரில் பெருமைப்பட வேண்டும்' என்பதை மனதிலும் இதயத்திலும் வைத்திருக்க வேண்டும் (2 கொரி. 10:17); ஏனெனில், கடவுளிடமிருந்து நமக்கு எது கிடைத்தாலும், அது அனைத்தும் கடவுளின் உதவியால்தான். அப்படியானால், அப்போஸ்தலர் அவ்வளவு மேன்மை அடைந்திருந்தும், தன்னைப் பற்றிப் பெருமையடிக்காமல், 'தேவனுடைய கிருபையினால் நான் என்னவாக இருக்கிறேனோ அதுவாகவே இருக்கிறேன்' (1 கொரி. 15:10) என்று ஏன் கூவினார்?

86. சங்கீதங்கள் பாடும்போதும், ஜெபிக்கும்போதும் அல்லது வாசிக்கும்போதும், ஒரு தீய எண்ணம் எழும்போது; அதைப் புறக்கணித்து, நீங்கள் உச்சரிக்கும் வார்த்தைகளிலிருந்து வலிமையைப் பெறுவதற்காகத் திருப்பல்லாண்டு பாடுவதிலும், ஜெபிப்பதிலும் அல்லது வாசிப்பதிலும் மேலும் கவனமாகக் கவனம் செலுத்துங்கள்; அது தொடர்ந்தால், தேவனுடைய நாமத்தை அழைக்க முயற்சி செய்யுங்கள், தேவன் உங்களுக்கு உதவுவார், மேலும் எதிரிகளின் தந்திரங்களைத் தடுப்பார்.

87. 'பிரார்த்தனை, வாசிப்பு மற்றும் சங்கீதப் பாடலில் ஒருவர் மனந்திரும்புதலை அடைவது எப்படி?' – பிரார்த்தனையில் மனந்திரும்புதல் என்பது ஒருவரின் சொந்தப் பாவங்களை நினைவுகூர்வதால் வருகிறது. பிரார்த்தனை செய்பவர் தனது சொந்தச் செயல்களையும், அத்தகைய செயல்களைச் செய்பவர்கள் எவ்வாறு தீர்ப்பளிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதையும், அந்த பயங்கரமான குரலையும் நினைவுகூர வேண்டும்: 'சபிக்கப்பட்டவர்களே, எனக்குத் தொலைந்து போங்கள், நித்திய அக்கினியில்' (மத்தேயு 25:41). – வாசிப்பிலும் திருப்பாட்டுப் பாடுவதிலும், ஒருவர் பேசப்படும் வார்த்தைகளில் தன் மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, அவற்றுள் அடங்கியுள்ள சக்தியைத் தன் ஆன்மாவில் ஏற்றுக்கொள்ளும்போது பக்தி ஏற்படுகிறது. இவ்வாறு செய்தும், உள்மனதில் அலட்சியம் நீடித்தால், மனந்தளர்ந்துவிடாதீர்கள், மாறாகப் பொறுமையுடன் தொடர்ந்து உழைத்துக் கொண்டிருங்கள்; ஏனெனில் கடவுள் இரக்கமுள்ளவரும், தாராள மனமுள்ளவரும், நீண்டகாலம் பொறுமையுள்ளவருமாவார், மேலும் அவர் நமது முயற்சிகளை ஏற்றுக்கொள்கிறார். சங்கீதக்காரரின் வார்த்தைகளை எப்போதும் நினைவில் கொள்ளுங்கள்: 'நான் கர்த்தருக்குக் காத்திருந்தேன், அவர் எனக்குச் செவிகொடுத்தார்' (சங். 39:1). இதிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு, கடவுளின் இரக்கம் விரைவில் உங்கள் மீது வரும் என்று நம்புங்கள்.

88. நீங்கள் சங்கீதங்களைப் பாடும்போதோ அல்லது மற்றவர்களுடன் இருக்கும்போதோ, தற்செயலாகக் கடவுளை அழைத்தால், நீங்கள் வார்த்தைகளை உரக்கச் சொல்லாவிட்டால் அவரை அழைக்கவில்லை என்று நினைக்காதீர்கள்; மாறாக, அவர் இருதயங்களை அறிந்தவர் என்றும், இருதயத்தைப் பார்க்கிறார் என்றும் நினைத்து - உங்கள் இருதயத்தில் அவரை அழைக்கவும். திருவசனத்தில் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: 'உன் கதவை மூடிக்கொண்டு, இரகசியமாக உன் பிதாவாகிய தேவனிடம் ஜெபி' (மத். 6:6). – நீங்கள் உங்கள் இதயத்தில் தேவனுடைய நாமத்தை உச்சரிக்காமல், தேவனை நினைப்பதோடு மட்டும் நின்றாலும், அது அவரை அழைப்பதற்குச் சமமானது – மேலும் அது உங்களுக்கு உதவப் போதுமானது.

89. உண்மையான கண்ணீர், மனந்திரும்புதலுடன் இணைந்து, கடந்த காலப் பாவங்களுக்குப் பரிகாரம் செய்து, அசுத்தங்களை நீக்குகிறது; மேலும், கடவுளின் பெயரால் அது அதை அடைந்தவரைத் தொடர்ந்து பாதுகாக்கிறது, சிரிப்பையும் கவனச்சிதறலையும் விரட்டுகிறது, மேலும் இடைவிடாத புலம்பலைத் தக்கவைக்கிறது; இது சாத்தானின் நெருப்பு அம்புகளைத் தடுக்கும் ஒரு கவசம் (எபே. 6:16); இதை உடையவர், மக்களிடையே இருந்தாலும் அல்லது விலைமாதுகளின் மத்தியில் இருந்தாலும், சண்டையால் முற்றிலும் காயமடையாமல் இருப்பார்.

90. இரட்சிப்புக்கான எண்ணம் (ஊக்கம்) அவ்வப்போது எழும்பிக் குறைவதைப் போலவே, முழுமையற்ற அழுகையும் வந்து போகும். ஆனால் அந்த ஆர்வம் நிலையானதாக மாறும்போது, அப்போது பெரும் மற்றும் நிலையான மனந்திரும்புதல் ஏற்படுகிறது, அதைத் தொடர்ந்து உண்மையான அழுகை வருகிறது, அதை ஒருவரே தன்னைக் கட்டாயப்படுத்தி அடைய முயற்சிக்க வேண்டும்.

91. பணிவு என்பது எல்லா விஷயங்களிலும் தனது சொந்த விருப்பத்தைத் துண்டித்து, எதற்கும் கவலைப்படாமல் இருப்பதாகும். பற்றுகளின் (காமம், பேராசை, பேராவல்) வேரை வெட்டுவது என்பது, தன் சொந்த விருப்பத்தை ஒழிப்பதும், தன்னை முடிந்தவரை வருத்திக்கொள்வதும், புலன்களைத் தவறாகப் பயன்படுத்துவதற்குப் பதிலாக அவற்றை அவற்றின் சரியான எல்லைகளுக்குள் இருக்கும்படி கட்டாயப்படுத்துவதும் ஆகும்; இதன் மூலம், இவற்றின் வேர் மட்டுமல்ல, மற்ற பற்றுகளின் வேரும் வெட்டப்படுகிறது.

92. இறைவனின் திருவுளத்திற்கு அனைத்தையும் அர்ப்பணிப்பது, என்ன நடந்தாலும் ஒருவரைத் துன்பத்திலிருந்து பாதுகாக்கிறது. ஆயினும், குழப்பம் மீண்டும் எழலாம், மேலும் நடந்ததை நன்றியுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் ஏற்றுக்கொள்வதிலிருந்து ஒருவரைத் தடுக்கலாம். அத்தகைய சமயத்தில், கடவுளின் திருவுளத்தின் மீதான தனது பக்தியைப் புதுப்பிப்பதன் மூலமும், அனைத்துப் பொருட்களும் கடவுளிடமிருந்து வருகின்றன என்ற நம்பிக்கையை மீண்டும் உறுதிப்படுத்துவதன் மூலமும், கடவுளிடமிருந்து வரும் அனைத்தும் நமக்கு நல்லவையே என்ற உறுதியை நிலைநிறுத்துவதன் மூலமும், இந்தக் குழப்பத்திற்கு எதிராகப் போராட வேண்டும். – நமது சொந்த முயற்சிகளால் மட்டும் எதுவும் நல்லது சாதிக்கப்படுவதில்லை, ஆனால் கடவுளின் சக்தியாலும் திருவுளத்தாலும் சாதிக்கப்படுகிறது. இருப்பினும், கடவுள் தம்முடைய திருவுளத்திற்கு இணங்க ஒரு முயற்சியை நம்மிடமிருந்து எதிர்பார்க்கிறார், அது தீயவனிடமிருந்து வரும் எந்தவொரு வஞ்சகம் அல்லது ஏமாற்றுத்தனத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டதாக இருக்கக்கூடாது.

93. எந்தவொரு நற்போதனைப் பேருரையையும் விட மௌனம் சிறந்ததும் அற்புதமானதுமாகும். நமது முன்னோர்கள் அதை மதித்து போற்றினர், அதன் மூலம் அவர்கள் மகிமைப்படுத்தப்பட்டனர். ஆனால், நமது பலவீனத்தின் காரணமாக, நாம் இன்னும் பரிபூரணர்களின் வழியில் நடக்கவில்லை என்பதால், நமது உரையாடல்களில் கட்டமைப்புக்குப் பயன்படும் விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசுவோம் – மேலும், வேதங்களை விளக்குவதில் இறங்குவதை விட, தந்தையர்களின் வார்த்தைகளைக் கொண்டு பேசுவோம்; ஏனெனில், இந்த முயற்சி அனுபவமில்லாதவர்களுக்கு ஒரு பெரிய ஆபத்தை விளைவிக்கிறது. திருவசனம் ஆன்மீக ரீதியாகப் பேசப்படுகிறது, மாம்சத்திற்குரிய மனிதனால் ஆன்மீகமானதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. நமது உரையாடலில் நாம் பிதாக்களின் வார்த்தைகளை நாடி, அதில் அடங்கியுள்ள பயனைக் கண்டறிவது நல்லது. ஆனால், 'பல வார்த்தைகளில் பாவம் தவிர்க்கப்படாது' (நீதிமொழிகள் 10:19) என்று சொன்னவரின் வார்த்தைகளை நினைவுகூர்ந்து, அவற்றை மிதமாகப் பயன்படுத்துவோம். அதனால் நாம் தற்பெருமையும் தற்புகழ்ச்சியான எண்ணங்களிலும் வீழ்ந்துவிடாமல், நாம் சொல்வதை நாம் நடைமுறைப்படுத்தாவிட்டால், நமது சொந்தக் கண்டனத்திற்காகவே பேசுகிறோம் என்பதை நினைவில் கொள்வோம்.

94. நல்ல உரையாடலை விட மௌனம் அதிக நன்மை பயக்கும் என்று கருதப்பட்டால், அன்றைய தினம் அன்றாடப் பொருட்களைப் பற்றிய உரையாடல்களில் (நகரங்கள், கிராமங்கள், வர்த்தகம், அமைதி மற்றும் போர் போன்றவை) அது இன்னும் அதிக நன்மை பயக்கும். ஆனால், நம்மால் மௌனமாக இருக்க முடியாமல், அத்தகைய விஷயங்களில் உரையாடலில் ஈடுபட்டால், குறைந்தபட்சம் அந்த உரையாடலை நாம் நீட்டிக்காமல் இருப்போம், இல்லையெனில் பேச்சு அதிகமாகி எதிரியின் வலையில் சிக்கிக்கொள்ள நேரிடும்.

95. உலகியல் அல்லது ஆன்மீக விஷயங்களைப் பற்றி விவாதிக்கும் நபர்களின் கூட்டத்தில் நீங்கள் இருந்தால், தீங்கு இல்லாத ஒன்றைச் சொல்லுங்கள், ஆனால் உங்கள் தோழர்கள் நீங்கள் மௌனமாக இருந்ததற்காகப் பாராட்டுவதைத் தவிர்ப்பதற்காக மட்டுமே, விவேகத்துடன் பேசுங்கள். ஆனால் நீங்கள் இப்படிச் செயல்படும்போதும்—அதாவது, குறைவாகப் பேசும்போதும்—அவர்கள் நீண்ட நேரம் பேசுவதற்காக அவர்களைக் கண்டிக்காமல் இருப்பதில் கவனமாக இருங்கள்.

96. நீங்கள் ஒரு செயலைச் செய்ய நினைக்கும்போது, உங்கள் எண்ணங்களில் ஒருவித அமைதியின்மை ஏற்பட்டால், கடவுளின் பெயரை உச்சரித்த பிறகும் அந்த அமைதியின்மை ஒரு சின்னஞ்சிறு அளவிற்காவது நீடித்தால், நீங்கள் செய்ய விரும்பும் அந்தச் செயல் தீயவனால் தூண்டப்பட்டது என்பதை இதிலிருந்து அறிந்துகொண்டு, அதைச் செய்யாதீர்கள்; ஏனெனில், அமைதியின்மையுடன் செய்யப்படும் எதுவும் கடவுளுக்குப் பிரியமானதல்ல. – ஆனால், ஒருவர் இந்த அமைதியின்மையை எதிர்க்கும்போது (அதை எதிர்க்கும் ஒரு எண்ணம் எழும்போது), அந்த விஷயத்தை உடனடியாக தீங்கானது என்று கருதக்கூடாது, மாறாக அது நல்லதா இல்லையா என்பதைப் பார்க்க அதை ஆராய வேண்டும் – அது நல்லதல்ல என்றால், அதைக் கைவிட வேண்டும்; இருப்பினும், அது நல்லது என்றால், அந்த அமைதியின்மையைப் புறக்கணித்து அதைச் செய்ய வேண்டும்.

97. ஒரு உரையாடலைத் தொடங்கிய பிறகு, அது பாவமானது என்று உங்களுக்குத் தெரிந்தால், 'வேண்டாம், இதைப் பற்றி நாம் பேச வேண்டாம்' என்று கூறி அதை நிறுத்தவும்; அல்லது, ஒரு கணம் இடைநிறுத்தி, 'நான் என்ன பேசிக்கொண்டிருந்தேன் என்று மறந்துவிட்டேன்' என்று கூறி, உரையாடலை மற்றொரு பாவமற்ற தலைப்பிற்குத் திருப்பவும்.

98. தன்னைத் தானே நியாயப்படுத்துதல் என்றால் என்ன? ஆதம், ஈவா, காயீன் போன்றோர் பாவம் செய்து, தங்களை நியாயப்படுத்தும் நோக்கில் தங்கள் பாவத்தை மறுத்தது போல, ஒருவர் பாவத்தை மறுக்கும்போது அது நிகழ்கிறது.

99. ஒவ்வொரு எண்ணமும் ஒவ்வொரு செயலும், கூறப்பட்டபடி, அவை நல்லதா இல்லையா என்பதைப் பார்க்க ஆராயப்பட வேண்டும், மேலும் நல்லதைச் செய்ய வேண்டும், அதே சமயம் இல்லாததை நிராகரிக்க வேண்டும். இருப்பினும், நல்லது குழப்பத்துடன் சேராமல் இருப்பதற்காக, அதன் பின்னால் உள்ள ஆதி எண்ணத்தை—அதாவது ஒருவர் எதையும் எந்த நோக்கத்துடன் செய்கிறாரோ அதை—ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும். கடவுளுக்குப் பயந்து நீங்கள் அதைக் கேள்விக்குட்படுத்தும்போது, கடவுள் நீங்கள் தவறு செய்ய அனுமதிக்க மாட்டார். – ஆனால் எந்தவொரு சந்தர்ப்பத்திலும், கடவுளின் பெயரை உச்சரிப்பதை மறக்காதீர்கள்.

100. (தன் சகோதரனால் தாக்கப்பட்டு, அவனுடன் பிரிந்து வாழ விரும்புவோருக்கு). கவலைப்படாதீர்கள், அதனால் நீங்கள் அவசரமாக நடந்துகொள்ளாமல் இருப்பீர்கள், குறிப்பாக பொறாமை கொண்ட சாத்தானால் எண்ணங்கள் மங்கப்பட்ட ஒரு நபரிடம் அப்படி நடந்துகொள்ளாமல் இருப்பீர்கள். சில நோயாளிகள், அதிக காய்ச்சலால் மனம் மங்கப்பட்டு, நோய் அவர்களை முழுமையாக ஆட்கொண்டிருப்பதால், தாங்கள் நலமாக இருப்பவர்களையும் தங்களுக்கு சேவை செய்பவர்களையும், தாங்களே உணராமல் துன்புறுத்துகிறார்கள். அதுபோலவே, சோதிக்கப்படும் ஒருவனும், தன் ஆன்மாவைத் தானே அழித்துக்கொண்டிருந்தாலும், அதை உணர்வதில்லை; ஏனெனில், எப்போதும் அவனுக்கு முன்னால் எல்லாவற்றையும் திரித்து, அவனை அழிவின் குழியில் தள்ளும் எதிரியின் செயல்களால், அவன் தன் துன்பத்தின் உணர்ச்சியில் மயங்கியிருக்கிறான். அவன் கோபத்திற்கோ அல்லது பழிவாங்கலுக்கோ தகுதியற்றவன், ஆனால் பரிதாபத்திற்கும் பொறுமைக்கும் தகுதியானவன். இவைகள் மூலம், நாம் சோதிக்கப்படுவதற்கு கடவுள் அனுமதிக்கிறார் – மேலும் அவர் அதை கவனமாக அனுமதிக்கிறார், நாம் சோதிக்கப்பட்டவர்களாக அவருடைய சந்நிதியில் தோன்றுவதற்காக. ஆகவே, நமது சக மனிதன் தனது உடல் மற்றும் மனப் போராட்டத்தின் போது நாம் இரக்கமாக இருப்போம், ஏனெனில் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: 'ஒருவரையொருவர் பாரம் சுமந்துகொள்ளுங்கள், அப்பொழுது கிறிஸ்துவின் நியாயப்பிரமாணத்தை நிறைவேற்றுவீர்கள்' (கலா. 6:2). – உங்கள் இடத்தை விட்டு விலகி உங்கள் சகோதரனிடமிருந்து உங்களைப் பிரித்துக்கொள்ளத் தூண்டப்படாதீர்கள்; ஏனெனில் இது தேவனுக்கு இணக்கமானதாக இருக்காது, மாறாக சாத்தானின் சித்தத்தை நிறைவேற்றுவதாக இருக்கும், மேலும் நீங்கள் இதைச் செய்யத் தீர்மானித்தால், சத்துரு ஓயாமல், இன்னும் மோசமான காரியங்களைச் செய்ய முற்படுவான். உங்கள் சகோதரனுக்காக உங்கள் முழு இருதயத்தோடும் ஜெபிப்பதும், நம்முடைய ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் அவனை நேசிப்பதும் சிறந்ததாகும்.

101. (பயத்தால் கலக்கமடைந்த ஒரு சகோதரனுக்கு). சகோதரனே! 'தேவன் உண்மையுள்ளவர்; உங்களால் சகிக்கக்கூடியதற்கு மேலாக நீங்கள் சோதிக்கப்படுவதை அவர் அனுமதிக்க மாட்டார்' (1 கொரி. 10:13) என்று கூறும் வேதவசனத்தை அவர் உங்களில் நிறைவேற்றுவதற்காகத் தேவனைத் துதிக்க வேண்டும். உங்கள் வலிமைக்கேற்ப, அவர் உங்களை ஆவிக்குரிய போரில் பயிற்சி பெற அனுமதிக்கிறார்; ஆனால் அவர் பெரிய மனிதர்களை அவர்களின் வலிமைக்கேற்ப பெரிய சோதனைகளால் சோதிக்கிறார், மேலும் அவர்கள் இதில் மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள்; ஏனெனில் சோதனை ஒருவரை வெற்றியை நோக்கி வழிநடத்துகிறது. அங்கே நன்மை இருக்கிறதோ, அங்கே போராட்டமும் இருக்கிறது. ஆகவே, சோதனைகளைப் பயப்படாதீர்கள், ஆனால் அவற்றில் மகிழ்ச்சியடையுங்கள், ஏனெனில் அவை வெற்றியை நோக்கி வழிநடத்துகின்றன. இந்தச் சோதனையைப் புறக்கணியுங்கள். தேவன் உங்களுக்கு உதவுகிறார் மற்றும் உங்களைப் பாதுகாக்கிறார்.

102. தாழ்மையையும் சாந்தத்தையும் வளர்த்துக் கொள்ளப் பாடுபடுங்கள்; எந்தச் சூழ்நிலையிலும் காரியங்கள் உங்கள் வழியில் நடக்க வேண்டும் என்று வற்புறுத்தாதீர்கள், ஏனெனில் அது கோபத்தை உண்டாக்கும்; யாரையும் தீர்ப்பிடவோ அல்லது இகழவோ வேண்டாம், ஏனெனில் இது இதயத்தைச் சோர்வடையச் செய்து மனதைக் குருடாக்கும், மேலும் இதிலிருந்துதான் அலட்சியமும் இதயக் கடினமும் ஏற்படுகிறது. தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தைக் கற்றுக்கொண்டு, எப்போதும் விழித்திருங்கள். ஏனெனில், இதன் மூலம் இருதயம் பரலோக அக்கினியால் சூடூட்டப்படுகிறது. அப்படியே கூறப்பட்டிருக்கிறது: 'என் போதனையில் அக்கினி மூள்தலமாயிருக்கும்' (சங். 38:4). உங்கள் உதடுகளை வீணான பேச்சுகளிலிருந்தும், பயனற்ற வார்த்தைகளிலிருந்தும் காப்பாற்றுங்கள், மேலும் உங்கள் இதயம் தீய வார்த்தைகளுக்குப் பழகிவிட அனுமதிக்காதீர்கள். தேவன்முன் உங்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, 'தேவனே, பாவியாகிய என்மேல் இரக்கமாயிரும்' (லூக்கா 18:13) என்று சொல்லுங்கள்; அப்பொழுது அவர் உங்கள்மேல் இரக்கமாயிருந்து, உங்களைப் பாதுகாத்து, எல்லாத் தீங்குக்கும் உங்களைக் காப்பார், நீங்கள் இருளிலிருந்து உண்மையின் வெளிச்சத்திற்கும், மாயையிலிருந்து சத்தியத்திற்கும், மரணத்திலிருந்து நம்முடைய ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் உள்ள ஜீவனுக்கும் மாறுவீர்கள்.

103. உடலுக்குத் தேவைப்படும் அளவுக்கு (உணவை)க் கொடுங்கள்; ஒரு நாளைக்கு மூன்று வேளை சாப்பிட்டாலும் உங்களுக்கு எந்தத் தீங்கும் ஏற்படாது. ஒருவன் ஒரு நாளைக்கு ஒரு முறை மட்டும் பொறுப்பற்றுச் சாப்பிட்டால், அது அவனுக்கு என்ன நன்மையைச் செய்யும்? – அதிகப்படியான உணவுப் பழக்கத்தைத் தொடர்ந்து விபச்சாரத்திற்கான தூண்டுதல் வருகிறது – பின்னர் எதிரி உடலைத் தீட்டுப்படுத்தும் பொருட்டு, அதைத் தூக்கத்தால் சுமத்துகிறான்.

104. (ஆட்சி) செய்வதிலும் கைவேலைகள் செய்வதிலும் ஈடுபடும்போது சில சமயங்களில் உங்களுக்கு மிகுந்த பலவீனம் ஏற்பட்டால் ஆச்சரியப்பட வேண்டாம். இந்தப் பாதையின் இயல்பே இதுதான்: சில சமயங்களில் ஒருவன் ஒரு விதமாக உணர்கிறான், சில சமயங்களில் வேறு விதமாக உணர்கிறான்; அது ஒரு பயணி சில சமயங்களில் சமமான பாதையில் நடப்பதும், சில சமயங்களில் வெள்ளப்பெருக்களையும் மலைகளையும் சந்திப்பதும், பின்னர் மீண்டும் சமமான நிலத்திற்கு வருவது போலாகும். உங்கள் பலவீரத்தைப் பற்றி அதிகம் சிந்திக்காதீர்கள்; ஆனால் தொடர்ந்து உங்கள் கடமையைச் செய்யுங்கள்.

105. (விதிருக்கு மாறாக உண்ண வேண்டிய நோயுற்றவருக்கு). இன்பத்திற்காக அல்ல, மாறாக உடல் பலவீனம் காரணமாகச் சாப்பிடும் எவரையும் கடவுள் கண்டிக்க மாட்டார். அளவுக்கு மீறிய உண்ணும் பழக்கத்திலிருந்தும் உடல் இச்சைகள் மூலமாகவும் நம்மைப் பாதுகாப்பதற்காக உணவுகள்கள் நமக்குத் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளன; ஆனால் பலவீனம் இருக்கும் இடத்தில், இந்தத் தடைகள் ஒதுக்கப்படுகின்றன; ஏனெனில் பலவீனம் இருக்கும் இடத்தில், கடவுளை நோக்கிய அழைப்பு இருக்கிறது.

106. (தனது சோர்வு நிலையில் ஜெபம் கேட்ட ஒரு நோயாளிக்கு). என் நம்பிக்கையற்ற மற்றும் முணுமுணுக்கும் சகோதரனே! ஏன் துயரப்படுகிறாய்? ஏன் கூச்சலிட்கிறாய்? இயேசு உனக்கு அருகில் நின்றுகொண்டு, உதவிக்காக உன்னை அழைக்க விரும்பும்போது, ஏன் தொலைவிலிருந்து உதவியை எதிர்பார்க்கிறாய்! – அவரை நோக்கிக் கூப்பிடுங்கள்: 'போதகரே!' அவர் உங்களுக்குப் பதிலளிப்பார். அவருடைய வஸ்திரத்தின் ஓரத்தைத் தொடுங்கள், அவர் உங்களை இந்த ஒரு பாடுகளிலிருந்து மட்டுமல்ல, உங்கள் எல்லாத் துன்பங்களிலிருந்தும் குணமாக்குவார். உங்கள் மனம் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் இருந்திருந்தால்; அப்போது விஷப் பாம்புகளின் மற்றும் தேளங்களின் கடி கூட உங்களை உடல் நோயின் உணர்விற்குக் கொண்டுவர முடியாது: ' ' 'என் பெருமூச்சின் சத்தத்தினால் என் உணவை எடுத்துக்கொள்ள மறந்துவிட்டேன்,' என்று அவர் கூறுகிறார் (சங். 101:5). துயரப்படாதீர்கள்; தேவனுடைய இரக்கம் உங்களுக்கு அருகில் உள்ளது.

107. புழுக்கள் தின்றுவிடும் உடலைப் புறக்கணியுங்கள்; அது அழிவுக்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்படும்போது உங்களுக்கு எந்தப் பயனும் அளிக்காது. திருத்தூதர் கூறுகிறார்: 'இறைச்சியின் விருப்பங்களைத் திருப்திப்படுத்தாதீர்கள்' (ரோமர் 13:14).

108. (நோயுற்றவர்: 'நான் என் பலவீனத்தில் உடலைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டுமா?') தெய்வீக வேதங்கள் மூலம் நாம் சரியான பாதையில் வழிநடத்தப்படுவதற்காக கடவுள் நமக்கு அறிவைக் கொடுத்துள்ளார். திருத்தூதர் கூறுகிறார்: 'எல்லாவற்றையும் சோதித்துப் பாருங்கள்; நன்மையானதை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள்' (1 தெச. 5:20). ஒருவர் உணர்ச்சிவசப்பட்டு எதையும் உண்ணவோ செய்யவோ கூடாது என்பதில் கவனமாக இருக்க வேண்டும்; ஆனால் ஒருவர் பலவீனம் அல்லது அவசியத்தின் காரணமாகச் செய்வது எதுவும் பாவமாகவோ அல்லது இச்சையாகவோ கணக்கிடப்படாது. நல்ல ஆரோக்கியத்துடன் இருக்கும்போது, ஓய்விற்கான ஆசை உடலின் சொந்த நாட்டத்தால் இயக்கப்படுகிறது; ஆனால் நாம் அவசியத்தின் காரணமாக உடலைப் பேணி வரும்போது, அது நமது கடமைகளைச் செய்வதற்கு உதவும். நமது தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் விலங்குகளை நாம் கவனித்துக் கொண்டால், ஆன்மாவின் கருவியாகிய உடலை நாம் எவ்வளவு அதிகமாகக் கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு கருவி மழுங்கிவிட்டால், அது கைவினைஞர் புத்திசாலியாகவும் அறிவார்ந்தவராகவும் இருந்தாலும், அவருக்குத் தடையாக அமைகிறது. திருத்தூதர், புனிதத் தீமோத்தேயுவின் நோயையும் பலவீனமான வயிற்றையும் கவனித்து, அவர் திராட்சை ஒயின் குடிக்க அறிவுறுத்தினார் (1 தீமோ. 5:23), ஆனாலும் 'ஒரு நற்செய்தியாளரின் பணியை' (2 தீமோ. 4:5) நிறைவேற்றும்போது 'துன்பங்களைப் பொறுத்துக்கொள்ளவும்' (பற்றாக்குறைகளைத் தாங்கிக்கொள்ள) அவருக்குக் கட்டளையிட்டார். மேலும் எல்லா காரியங்களிலும் ஒருவன் பகுத்தறிவால் வழிநடத்தப்பட வேண்டும் – அப்பொழுது அவன் எளிதில் வழிதவறான்.

109. 'என்னுக்கு விரோதமான யுத்தங்கள் அதிகமாய் அதிகமாய்க் கொண்டிருக்கிறது.' – சகோதரனே! யுத்த காலமே கிரியையின்காலம்; சோர்ந்து போகாதே, கிரியை செய். யுத்தத்தை நடத்து; அது தீவிரமடையும்போது, நீயும் உன்னைப் பலப்படுத்திக்கொண்டு, 'கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே!' என்று கூப்பிடு. என் பலவீனத்தையும் என் துக்கத்தையும் நீர் காண்கிறீர்; எனக்கு உதவினருளும், 'ஏனெனில் நான் உம்மிடத்தில் வந்திருக்கிறேன்' (சங். 141:7; 142:9); மேலும் தூய இதயத்துடன் தேவனைச் சேவிப்பதற்கான பலத்தைப் பெறுவதற்கு ஜெபியும்.

110. பழைய மனிதனின் இச்சைகள் அனைத்திலிருந்தும் இரட்சிக்கப்பட்டு மீட்கப்படுவதற்கு, கடவுள் மனிதர்களுக்கு இரண்டு வரங்களைக் கொடுத்துள்ளார்: தாழ்மையுணர்வும் கீழ்ப்படிதலும்; ஆயினும்கூட நாம் அவற்றுக்காகப் பாடுபடுவதில்லை, அவற்றில் நிலைத்திருக்கவோ அல்லது அவற்றால் வழிநடத்தப்படவோ விரும்புவதில்லை. – எல்லாத் தவறான வழிகளையும் தள்ளிவிடுங்கள், உங்கள் கழுத்தைத் தாழ்மையுணர்வுக்கும் கீழ்ப்படிதலுக்கும் தாழ்த்துங்கள், அப்பொழுது நீங்கள் கிருபை பெறுவீர்கள். நீங்கள் பெரியோர்களிடமிருந்து கேட்பதை பணிவுடனும் கீழ்ப்படிதலுடனும் நிறைவேற்றினால், கர்த்தர் உங்களுக்குத் தமது கிருபையான உதவியை வழங்குவார்; நீங்கள் ஈடுபட்டுள்ள பணியில் மட்டுமல்ல, உங்கள் எல்லா முயற்சிகளும் வெற்றிபெறவும் செய்வார். ஏனெனில், அவர் தம்மைப் பயந்தவர்களின் பாதையைப் பாதுகாத்து, அவர்களின் பயணத்தைக் காக்கிறார். நீங்கள் ஏன் கோபமடைகிறீர்கள்? நீங்கள் ஏன் வாதிடுகிறீர்கள்? நீங்கள் கடவுளின் பொறுமையில் நிலைத்திருந்தால், கடவுளின் இரக்கம் உங்களுக்கு உதவும். கோபமாகவும், எரிச்சலாகவும், பொறாமையாகவும் இருப்பதை நிறுத்துங்கள். ஒவ்வொரு மனிதனிடமும் இறந்துவிடுங்கள். உங்களை நீங்களே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்: 'நான் யார்?' – 'மண்ணும் சாம்பலும்' (ஆதி. 18:27) 'ஒரு நாயும் கூட' (மத். 15:27). மற்றவர்களைக் குறைத்து மதிப்பிடுவதன் மூலமாகவோ அல்லது கேலி செய்வதன் மூலமாகவோ அவர்களைத் தீர்ப்பிடாதீர்கள். 'இது என்ன? அது ஏன்?' என்று சொல்லாதபடி உங்களைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள் (சிராக்கு 39:22). 'நான் ஏன் இந்த நபருக்கோ அல்லது அந்த நபருக்கோ சமமாக இல்லை?' என்று சொல்லாதீர்கள். ஆனால், உங்கள் சிறிய பணியில் கடவுளுக்குப் பயந்து விடாமுயற்சியுடன் உழைக்கவும், அதற்காக நீங்கள் ஒரு சிறிய வெகுமதியைப் பெறமாட்டீர்கள்.

111. மனச்சோர்வு காரணமாக மயக்கம் ஏற்பட்டு, அது கையிலுள்ள பணியைத் தடுக்கும்போது, ஒருவர் எழுந்து ஜெபிக்க வேண்டும், ஜெபிப்பதை நிறுத்தக்கூடாது – அப்பொழுது ஆண்டவர் ஜெபத்தின் மூலம் அந்த மயக்கத்தை நீக்கிவிடுவார்.

112. (மடாலயத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதற்காகவே கடைசி இடத்தில் இருக்க விரும்பிய ஒருவனுக்கு). – கடைசி இடத்தில் இருப்பது – அதைத் தேடுவது உங்கள் வேலை அல்ல. – இது உங்கள் அப்பாவிடம் (ஆசிரியரிடம்) உள்ளது; உங்கள் வேலை, கீழ்ப்படிதலுக்கு உங்களைத் தயார்படுத்துவதே ஆகும்.

113. ஒருவன் தன் சக்திக்கு ஏற்றவாறு முயற்சி செய்யாமல், தன் உழைப்பைப் புனிதர்களின் ஜெபங்களுடன் இணைக்காமல் இருந்தால், புனிதர்கள் அவனுக்காக ஜெபிப்பதால் அவனுக்கு எந்தப் பயனும் ஏற்படாது. அவர்கள் அவனுக்காக நோன்பு இருந்து ஜெபிக்கும்போது, அவனோ இன்ப இச்சையில் ஈடுபட்டு ஒழுங்கீனமாக நடந்துகொள்கிறான் என்றால், அவனுக்காக அவர்கள் செய்யும் ஜெபங்கள் என்ன பயனைத் தரும்? ஏனெனில், வேதவாக்கியத்தில் கூறப்பட்டிருப்பது இங்கே நிறைவேறுகிறதே: 'ஒருவர் கட்டியெழுப்ப, மற்றவர் இடிக்கிறார்; உழைப்பு மட்டுமே செழித்து வளர்கிறது' (சிர். 34:23)? மேலும் திருத்தூதர் கூறுகிறார்: 'நீதியுள்ளவரின் ஜெபம் சக்திவாய்ந்தது, பயனுள்ளது' (யாக்கோபு 5:16). அதாவது, ஒரு புனிதரும் நீதியுள்ளவரும் ஒரு பாவிகளுக்காக ஜெபிக்கும்போது, அந்தப் பாவியும் தனது பங்கிற்கு, மனந்திரும்புதல் மூலம் புனிதர்களின் ஜெபங்களுக்கு உதவ வேண்டும்.

114. ஒருவர் மற்றவரிடம் ஏதாவது கொடுக்குமாறு கேட்கும்போது, அது அவரிடம் இல்லையென்றால், கேட்கப்பட்டதைக் கொடுக்காததற்காக அவர் கண்டிக்கப்படமாட்டார். மேலும், நொண்டியான ஒருவர் பிச்சைக் கேட்டபோது, திருத்தூதர் பேதுரு, அவரிடம் இருந்ததிலிருந்து கொடுக்கவில்லை என்று கண்டிக்கப்படவில்லை. 'என்னிடம் வெள்ளியும் இல்லை, பொன்னும் இல்லை' (அப்போஸ்தலர் 3:6), மேலும் அவருக்குக் கொடுக்கப் பணம் கடன் வாங்கவில்லை. அவ்வாறே, ஒருவரிடம் தனக்கு மிகவும் அவசியமானவை மட்டுமே இருந்தால், அவர் அதைக் கூட தர்மம் செய்வதற்காகச் செலவழிக்கக் கூடாது, இல்லையெனில் பிற்காலத்தில் தானே தேவைப்படும்போது, அந்தக் கஷ்டத்தைத் தாங்க முடியாமல் வருத்தமடைய நேரிடும். மேலும், ஒரு பிச்சைக்காரன் அவனைத் துன்புறுத்தி, 'என்னை மன்னிக்கவும், உமக்குக் கொடுக்க என்னிடம் எதுவும் இல்லை' என்று அவன் சொன்னால், அது பொய் அல்ல; ஏனெனில், தனக்கு மிகவும் அவசியமானதை மட்டுமே கொண்டிருப்பவன் மற்றவனுக்குக் கொடுக்க எதுவும் இல்லாதவன். அவன் அந்தப் பிச்சைக்காரனிடம், 'என்னை மன்னிக்கவும், என்னிடம் எனக்கு மிகவும் அவசியமானதை மட்டுமே கொண்டிருக்கிறேன்' என்று சொல்லட்டும். மற்றவர்கள் தங்கள் விளக்குகளுக்கு எண்ணெய் கொடுக்குமாறு கேட்டபோது, 'எங்களுக்குக்கும் உங்களுக்குக்கும் போதுமானதாக இருக்காது' என்று பதிலளித்த ஐந்து கன்னிகைகளை நினைவுகூருங்கள் (மத்தேயு 25:9). மேலும், கொரிந்தியருக்கு எழுதிய திருத்தூதர் பவுல் கூறுகிறார்: 'உங்கள் செழுமையால் அவர்கள் குறைபாடு நீக்கப்படட்டும்' (2 கொரி. 8:14), மேலும்: 'மற்றவர்கள் மகிழ்ச்சியடையும்போது, நீங்கள் துயரமடைக்கக்கூடாது' (2 கொரி. 8:13).

115. நீங்கள் தர்மம் செய்ய விரும்பும்போது, ஆனால் ஒரு எண்ணம் நீங்கள் கொடுக்கலாமா என்று சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தினால்; அப்போது உங்கள் எண்ணங்களை ஆராய்ந்து பாருங்கள், அவை கஞ்சத்தனத்தால் தூண்டப்பட்டிருப்பதைக் கண்டால், கொடுங்கள், நீங்கள் கொடுக்க வேண்டும் என்று உணர்ந்ததை விட சற்று அதிகமாகக் கூடக் கொடுங்கள்.

116. 'கொடுக்க ஒன்றுமில்லாதவன் ஆனந்தத்தில் எப்படிப் பங்குபெற முடியும்?' – ஆனந்தம் என்பது பிச்சை கொடுப்பவர்களுக்கு மட்டும் உறுதியளிக்கப்படவில்லை. – 'ஆவியிலே எளியவர்களே பாக்கியவான்கள்', 'துயரப்படுகிறவர்களே பாக்கியவான்கள்', மற்றும் அவ்வாறு (மத். 5:3 மற்றும் பின்வரும் வசனங்கள்). ஆகவே, உங்களால் தர்மம் செய்ய முடியாவிட்டால், பரிசுத்தவான்களுடன் சேர்ந்து பரலோக ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிக்க, ஆவியில் ஏழையாக இருங்கள். இந்த உலகில் உங்கள் பாவங்களுக்காக அழுங்கள், அப்போதுதான் துயரத்தில் இருப்பவர்களுடன் ஆறுதல் காண்பீர்கள். சாந்தத்தை அடையுங்கள், அப்போதுதான் பூமியைச் சுதந்தரிப்பீர்கள். இருதயத்தில் பரிசுத்தமாயிருங்கள், அப்போதுதான் தேவனைத் தம்முடைய மகிமையில் காண்பீர்கள். கர்த்தருக்காக நிந்தனையையும், துன்பத்தையும், பொய்க் குற்றச்சாட்டையும் சகித்துக்கொள்ளுங்கள், அப்போதுதான் பரலோகத்தில் ஒரு பெரிய வெகுமதியைப் பெறும் மகிழ்ச்சியில் நீங்கள் களிகூர்வீர்கள்.

117. கர்த்தருடைய சட்டம் ஒன்றைக் கட்டளையிடும்போது, இவ்வுலகின் சட்டம் அதற்கு மாறானதைப் பரிந்துரைத்தால்: ஒருவர் என்ன செய்ய வேண்டும்? – தேவனுடைய சட்டம் முன்னுரிமை பெறுகிறது; ஏனெனில் அது ஆத்துமாவின் இரட்சிப்பைப் பற்றிப் பேசுகிறது, ஆனால் உலகியல் சட்டம், மாம்சத்திற்குரியதாக இருப்பதால், மாம்சத்திற்குரியவர்களுடன் பேசுகிறது.

118. உங்கள் அன்பு, சில சமயங்களில் உங்களுக்கு முன்பாக நிற்கும் ஒருவரை நீங்கள் பேரார்வத்துடன் பார்த்து, உங்கள் ஆன்மாவில் மயங்கிவிடும் ஒரு நிகழ்வைப் பற்றி என்னிடம் கேட்கிறது. இது தெளிவாக சாத்தானின் சோதனைகளைக் குறிக்கிறது. அத்தகைய சமயங்களில், நமது இயல்பில் உள்ள அழிவையும் துர்நாற்றத்தையும், கல்லறைகளில் நாம் கிடக்கும்போது நாம் எப்படி உருமாற்றப்படுவோம் என்பதையும் நீங்கள் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். மேலும் உங்கள் கண்முன்னே கடவுளின் வரவிருக்கும் பயங்கரமான நியாயத்தீர்ப்பையும், அவ்வாறு செயல்படுபவர்களின் கதி என்னவாக இருக்கும் என்பதையும் கற்பனை செய்யுங்கள். நமது செயல்கள் தேவதூதர்கள் மற்றும் பிரதான தூதர்களுக்கு முன்பாகவும், எல்லா மக்களுக்கும் நீதியுள்ள நியாயாதிபதிக்கும் முன்பாக வெளிப்படுத்தப்படும்போது, அந்தப் பெரிய அவமானத்தை உங்களால் எப்படித் தாங்கிக்கொள்ள முடியும் என்பதையும், அப்போது இந்தக் குற்றங்களைச் செய்பவர்களின் வாய்கள் எப்படி மௌனிக்கப்படும் என்பதையும் சிந்தியுங்கள். 'விபச்சாரிகள், வேசித்தனஞ்செய்கிறவர்கள், பெண்ணுக்குரிய குணமுடையவர்கள், ஆண்பிள்ளைத்தனஞ்செய்கிறவர்கள் தேவனுடைய ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிப்பதில்லை' (1 கொரிந்தியர் 6:9-10) என்றும், 'ஒருவன் காமக் கண் திறந்து ஒரு ஸ்திரீயை நோக்கினால்' என்றும் சொல்லுகிறவரையே நாம் பயந்திருங்கள். (மத். 5:28). இதை நீங்கள் மனதில் கொள்ள வேண்டும், மேலும் இந்தப் போராட்டத்தை நீங்கள் உணரும் நபர்களின் சபைகளைப் பழக வேண்டாம்; ஆனாலும், நீங்கள் ஏன் அவர்களிடமிருந்து விலகுகிறீர்கள் என்பதை அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தாதீர்கள், அது அவர்களுக்குப் பல்வேறு சந்தேகங்களுக்குக் காரணமாகிவிடக்கூடாது. – மேலும், நீங்கள் அவர்களுடன் பேச வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டவுடன், உதவிக்காக தேவனுடைய பரிசுத்த நாமத்தை அழைத்து, ஆண்டவராகிய இயேசுவே! என்று கூறுங்கள். என்னை மூடும், என் பலவீனத்தில் எனக்கு உதவும்.' மேலும் பயப்படாதிருங்கள்; அவர் உங்கள் எதிரிகளின் வில்லை முறிப்பார், ஏனெனில் அவருடைய நாமத்தில் தீங்கு சக்தியற்றதாக்கப்படுகிறது. அதிகமாகப் பேசுவதை விட குறைவாகப் பேசுங்கள், உங்கள் காதுகளுக்கோ அல்லது உங்கள் எண்ணங்களுக்கோ முழு சுதந்திரம் கொடுக்காதிருங்கள்; ஆனால், என்ன நடக்கிறது என்பதை யாரும் கவனிக்காதபடி, கண்ணியத்துடனும் குழப்பமின்றி உங்களை நடத்திக்கொள்ளுங்கள். இதன் மூலம் நீங்கள் வலிமை பெற்றால், உங்கள் எதிரிகளைப் பார்த்துத் துணிந்து நிற்காதீர்கள், ஏனெனில் அவர்கள் வெட்கமற்றவர்கள், ஆயிரம் முறை தோற்கடிக்கப்பட்டாலும், மீண்டும் போரிடுவார்கள். ஆனால், வெற்றி தரும் கடவுள் மனிதனின் தாழ்மையை ஆதரிக்கிறார், அவனுக்காகவே அவர் தன் சொந்த விருப்பத்தால் அவதாரம் எடுக்கத் தேர்ந்தெடுத்தார்.

119. 'மனம் காம எண்ணங்களில் எப்படி சிக்கிக்கொள்கிறது?' – மனத்தின் சிக்கல் அல்லது கவனச்சிதறல் (மற்றும் சிறைப்படுத்தல்) என்பது காமப் பேராவலுடன் தொடர்புடையது மட்டுமல்லாமல், மற்ற சந்தர்ப்பங்களிலும் ஏற்படுகிறது. கவனம் சிதறுதலால் மனம் இதற்கு ஆளாகிறது – இது நிகழும்போது, ஒருவன் தன்னை அழைத்து, 'கர்த்தரே, உமது பரிசுத்த நாமத்திற்காக என்னை மன்னித்தருளும்; என் சொந்த கவனக்குறைவால் நான் இதற்கு ஆளாகியுள்ளேன். கவனச்சிதறலில் இருந்தும், சத்துருவின் ஒவ்வொரு வலையிலிருந்தும் என்னை விடுவித்தருளும்' என்று சொல்ல வேண்டும். – மேலும், அத்தகைய கவனச்சிதறலை நீங்கள் அடையாளம் காண இந்த அறிகுறியைக் கொள்ளுங்கள்: ஒருவர் மற்றவருடன் உரையாடும்போது, அவரது மனம் அங்கும் இங்கும் அலைந்தால், அவர்கள் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, அவர்களது எண்ணங்கள் வேறொன்றை நோக்கித் திரும்புகின்றன. இதுவே கவனச்சிதறல் என்பதன் சரியான வரையறை. – அதேபோல், காம எண்ணங்கள் நம்மைத் தவறான வழியில் செலுத்துகின்றன. ஒருவர் மற்றவருடன் உரையாடிக்கொண்டிருக்கும்போது, எதிராளி மனதை இறைபக்தி சார்ந்த நிதானத்திலிருந்து திசை திருப்பினால், கவனச்சிதறலின் விளைவாக, மனதில் காம விருப்பம் எழுகிறது. – இதுவும் ஒருவித கவனச்சிதறலே, ஏனெனில் இது சிந்தனையிலிருந்தோ அல்லது நினைவுகளிலிருந்தோ எழவில்லை, மாறாக அந்த நபர் கவனக்குறைவால் அதனால் ஈர்க்கப்பட்டார். – உணர்வு பெற்றவுடன், அத்தகைய நபர் தன்னை ஒழுங்குபடுத்திக்கொண்டு, கூறப்பட்டபடி, கடவுளின் கருணையில் புகலிடம் தேட வேண்டும்; கர்த்தர் இரக்கமுள்ளவர், மேலும் அவர் வீணடிக்கப்பட்ட குமாரனைப் போல அவரை ஏற்றுக்கொள்வார். ஆனால், கவனச்சிதறல் இல்லாமலேயே ஒருவரின் எண்ணங்களில் அத்தகைய போராட்டம் எழும்போது, அவர் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும்; அத்தகைய எண்ணங்களில் இன்பம் காணக்கூடாது, அவற்றில் தங்கியிருக்கவும் கூடாது, மாறாக உடனடியாக கர்த்தராகிய தேவனை நோக்கித் திரும்ப வேண்டும்.

120. பெண்களுடன் எல்லா உரையாடல்களையும் தவிர்ப்பதே சிறந்தது. அவசியம் அவர்களுடன் பழகும்படி கட்டாயப்படுத்தினால், மற்றவர்கள் மூலம் அதைச் செய்ய முயல்வோம். இதுவும் சாத்தியமில்லாமல் போனால், அவர்களுடன் பழகும்போது, நெருப்பை அணுகுபவரைப் போல நம்மை நடத்திக்கொள்வோம். நெருப்பால் எரிக்கப்படாமல் இருக்க ஒருவர் எல்லா முன்னெச்சரிக்கைகளையும் எடுப்பதைப் போலவே, நாமும் நெருப்பை அணுகுவது போல பெண்களைக் கையாள வேண்டும் – மேலும் நாம் தேவ பயத்தில் உறுதியாக நிலைநிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும். சூழ்நிலைகள் எதுவாக இருந்தாலும், நாம் பெண்களைப் பார்க்க வேண்டாம். நமது கண்களுக்கு முழு சுதந்திரம் கொடுக்க வேண்டாம், அவர்களுடன் உரையாடுவதிலும் தாமதிக்க வேண்டாம்; ஏனெனில், இங்கிருந்துதான் காமம் என்ற நெருப்பு எழுகிறது; ஆனால், நமக்கு முன்னால் அமைக்கப்பட்டுள்ள சாத்தானின் பொறியில் இருந்து இந்தக் கடினமான நேரத்தில் கடவுள் நம்மைக் காப்பாற்றும்படி ஜெபித்து, அவர்களிடமிருந்து விரைவாக விலகிச் செல்ல நாம் முயற்சி செய்வோம், மேலும் கடவுளைத் தடையின்றி நினைத்துக்கொண்டிருப்போம் – நம்முடைய கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் உள்ள நமது பலவீனத்தை அவருடைய பெரிய வல்லமை மூடும்.

121. 'ஒரு மடாலயத்தில் சேரும் நோக்கத்துடன் என் மனைவியை நான் பிரிவது சரியா?' – நீங்கள் உங்கள் விருப்பப்படி அவளைப் பிரிந்துவிடக் கூடாது, ஏனெனில், 'நீங்கள் ஒரு மனைவிக்குக் கட்டுப்பட்டிருந்தால், அதற்கான விலக்கீட்டைத் தேடாதீர்கள்' (1 கொரி. 7:27) என்று கூறும் திருத்தூதரின் கட்டளையை நீங்கள் மீறுவதாகும். நீங்கள் அவளைப் பிரிந்த பிறகு அவள் பாவம் செய்து, ஒழுக்கமற்ற வாழ்க்கை வாழ்ந்தால், அந்தப் பாவம் உங்கள் மீதே இருக்கும்; ஆனால், அவளுடன் கலந்தாலோசித்து, அவளுடைய நன்மைக்காக, பரஸ்பர சம்மதத்துடன் நீங்கள் அவளைப் பிரிந்தால் தவிர. – ஆனால் இந்த விஷயத்தை கடவுளிடம் விட்டுவிடுங்கள்; மனிதர்கள் மீதான அவருடைய அன்புக்கு எது உகந்ததோ, அதைப் போலவே அவர் செயல்படுவார்.

122. ஒருவன் இந்த உலகத்தின் காரியங்களுக்காக ஒருபோதும் துயரப்படக்கூடாது, ஆனால் பாவத்தை முன்னிட்டு மட்டுமே துயரப்பட வேண்டும். அதேபோல், 'ஆனந்திப்பவர்களுடன் ஆனந்திக்கிறது' என்பது, கடவுளின்படி நற்பண்பில் சிறந்து விளங்குபவர்களின் மகிழ்ச்சியில் பங்கெடுப்பதையும், எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களுக்கான நம்பிக்கையில் மகிழ்வதையும் குறிக்கிறது; மேலும் 'வாழ்க்கிறவர்களுடன் அழுகிறது' என்பது, பாவிகள் தங்கள் பாவங்களுக்காக மனந்திரும்பும்போது அவர்களுடன் அனுதாபப்படுவதைக் குறிக்கிறது.

123. ('சமாதானம் உண்டாக்குகிறவர்கள் பாக்கியவான்கள்' என்பதன் மீது). ஒருவரின் சொந்த இதயத்திற்கு சமாதானத்தைக் கொண்டுவருவது சிறந்தது: இது அனைவருக்கும் பொருத்தமானது – அவ்வாறு செய்பவர் பாக்கியவானாகிறார். ஆனால், கருத்து வேறுபாடு கொண்டவர்களைச் சமரசம் செய்வது அனைவருக்கும் பொருத்தமானதல்ல, மாறாக தங்களுக்கு எந்தத் தீங்கும் ஏற்படாமல் இதைச் செய்யக்கூடியவர்களுக்கு மட்டுமே அது பொருந்தும். இருப்பினும், பலவீனர்கள் அனைவரின் சமாதானத்திலும் மகிழ்ச்சியடைய வேண்டும், ஆனால் அவர்கள் கர்த்தருக்குள் நேசிப்பவர்களைத் தவிர மற்றவர்களின் சமரசத்திற்காகத் தாங்களாகவே மத்தியஸ்தர்களாக இருக்கக்கூடாது; அப்படியிருந்தாலும், தங்கள் சொந்த ஆத்துமாவுக்கு எந்தத் தீங்கும் ஏற்படாதபோது மட்டுமே அவ்வாறு செய்ய வேண்டும்.

124. 'ஒருவர் என்னை அவமதிக்கிறார்: நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?' – அவருக்கு ஒரு உதவி செய்யுங்கள்.

125. 'சபைத் தலைவர்களில் ஒருவர் என்னிடம் வரும்போது, அவருக்கு வழங்குவதற்கு என்னிடம் பொருத்தமான எதுவும் இல்லை – நான் துயரப்படுகிறேன்.' – அத்தகைய எண்ணம் சாத்தானிடமிருந்து வருகிறது. உங்களிடம் இருப்பதை அவர்களுக்குக் கொடுப்பது போதும், 'உங்களுக்கு இருப்பதில் திருப்தியாயிருங்கள்' (எபி. 13:5) என்று கூறப்பட்டிருக்கிறது – மேலும் கடவுள் உங்கள் ஆர்வத்தை அவர்களுக்கு உணர்த்துவார். நீங்களும் எப்போதாவது எங்காவது செல்ல நேர்ந்தால், அங்கே அமைதி கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்க்காதீர்கள் – அப்போது நீங்கள் மனமுடைந்து போவதில்லை; ஆனால், அமைதி கிடைக்கும் என்று நம்பி, அது கிடைக்காதபோது, உங்களை வரவேற்றவர் பற்றித் தீயதைப் பேசுவீர்கள்: ஆனால் அவதூறு என்பது ஆன்மாவின் மரணம். – எல்லாவற்றிற்கும் நன்றி செலுத்துங்கள்: ஏனெனில் இதில் ஆன்மீக மற்றும் ஆன்மாவைப் போஷಿಸುವ உணவும் அமைதியும் அடங்கியுள்ளது.

126. தந்தையரிடமிருந்து ஆலோசனை தேடும்வர், 'தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, ஊழியக்காரனுடைய ரூபத்தை எடுத்துக்கொண்ட' கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுகிறார் (பிலி. 2:7-8). ஆலோசனையின்றி வாழும் மனிதன் தனக்குத்தானே பகைவன், ஏனெனில் திருவசனம் கூறுகிறது: 'எல்லாவற்றையும் ஆலோசனையுடன் செய்வாய்' (சிர். 32:21). ஒருவரின் சொந்த விருப்பத்தைப் பின்பற்றுவதை விட, பணிவுடன் கேட்பது மிகவும் பயனுள்ளதாகும்; ஏனெனில், வினவுபவரின் இதயத்தின் பணிவையும் நேர்மையையும் கருதி, இறைவன் அவரிடம் கேட்கப்படும் விஷயத்தைச் சொல்வதற்கு அவருடைய வாயில் வைக்கிறார்.

127. விசுவாசத்தைப் பற்றி ஒருபோதும் விவாதம் செய்யாதீர்கள்: கடவுள் இதை உங்களிடம் கேட்கவில்லை, ஆனால் ஞானஸ்நானத்தில் புனிதத் திருச்சபையிடமிருந்து நீங்கள் பெற்றபடியே, நீங்கள் சரியாக விசுவாசித்து, அவருடைய கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று மட்டுமே கேட்கிறார். இதைக் கடைப்பிடியுங்கள், நீங்கள் இரட்சிக்கப்படுவீர்கள். இருப்பினும், உங்களிடம் கேட்கப்பட்டால், 'புனிதத் தந்தையர்களே, என்னை மன்னியுங்கள், இது என் அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டது' என்று சொல்லுங்கள்.

128. கடவுள் உங்களிடம் கேட்காத எதையும் பற்றி விசாரிக்காதீர்கள், ஆனால் நான் மேலே கூறியது போல், உண்மையான விசுவாசத்தின் அறிக்கையுடன் திருப்திப்படுங்கள், மேலும் அதைத் தாண்டி எதையும் பற்றி ஆர்வமாக இருக்காதீர்கள்.

129. நீங்கள் பொது மக்களுடன் இருக்கும்போது அவர்கள் வீணான பேச்சுகளில் ஈடுபடத் தொடங்கினால், உங்களுக்கு வேறு எந்த முக்கியத் தேவையும் இல்லை என்றால், அங்கிருந்து சென்றுவிடுங்கள்; ஆனால் ஒரு தேவை இருக்கும்போது, அவர்களைக் கண்டிக்காமல், உங்கள் சொந்த பலவீனத்தை உணர்ந்து, உங்கள் மனதை உங்கள் சொந்த ஜெபத்தின் பக்கம் திருப்பவும். – இருப்பினும், அவர்கள் உங்களிடம் நன்முறையில் நடந்துகொண்டு, தேவ வார்த்தையைக் கேட்கத் தயாராக இருப்பதாக நீங்கள் அறிந்தால், இந்த வீணான பேச்சைப் பயனுள்ளதாக மாற்ற முயற்சி செய்யுங்கள் – அவர்களுக்குப் புனிதர்களின் வாழ்க்கையிலிருந்து ஏதாவது ஒன்றைச் சொல்வதன் மூலம்.

130. உங்கள் அறிமுகங்களில் யாராவது மதபோத கருத்துக்களைப் பின்பற்றினால், உண்மையான விசுவாசத்தை அறிந்துகொள்ளும்படி அவரை அறிவுறுத்துங்கள், ஆனால் அவருடன் விவாதிக்காதீர்கள், மேலும் அவரது கருத்துக்களைக் கேட்க விரும்பாதீர்கள், இல்லையெனில் அவரது விஷத்தால் நீங்கள் பாதிக்கப்படக்கூடும். அவர் விசுவாசத்தின் உண்மையைக் கேட்க விரும்பினால், அவரைப் புனிதத் தந்தையர்களிடம் வழிநடத்துங்கள், அவர்கள் கிறிஸ்துவுக்குள் அவருக்குப் பயனுள்ளவர்களாக இருப்பார்கள். இந்த வழியில், உங்களைக் காயப்படுத்திக் கொள்ளாமல், தேவையின் சித்தத்தின்படி நீங்கள் அவருக்கு உதவுவீர்கள். ஆனால், முதல் மற்றும் இரண்டாவது கண்டிப்புகளுக்குப் பிறகும், அவர் தன் வழிகளைச் சீர்திருத்திக்கொள்ளவில்லை என்றால், அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளின்படி, 'அவரை விலக்கிவிடுங்கள்' (தீத்து 3:10).

131. 'என் மனசாட்சி நான் அடிக்கடி வீட்டை விட்டு வெளியேற வேண்டாம் என்று சொல்கிறது, ஆனாலும் வாரத்தில் பல திருப்பலி ஆராதனைகள் நடக்கின்றன: நான் அவற்றில் கலந்துகொள்ள வேண்டுமா, அல்லது வீட்டில் இருந்து ஜெபத்தில் ஈடுபடுவது சிறந்ததா?' – நீங்கள் வீட்டை விட்டு வெளியேறும்போது, நீங்கள் சந்திக்கும் நபர்கள் உங்களுக்குத் தீங்கு விளைவிப்பார்கள் என்று உங்களுக்குத் தெரிந்தால், அப்படியானால், திருச்சபை ஆராதனைகளுக்காகக் கூட அடிக்கடி வெளியே செல்லாமல், அவ்வப்போது மட்டும் செல்வது உங்களுக்கு நன்மை பயக்கும்; ஏனெனில் மௌனம் ஒருவரைப் பல தீமைகளிலிருந்து விடுவிக்கிறது.

132. "இருப்பினும், என் சொந்தத் தேவைகளுக்காகவோ அல்லது என் முன்னோர்களின் நலனுக்காகவோ நான் வீட்டை விட்டு வெளியேற வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டால், (அத்தகைய சமயத்தில்) தேவாலயத்திற்குச் செல்லாமல் இருப்பது என் மனசாட்சியில் பாரமாக இல்லாமல் இருக்குமா?" – அவசியத்தின் காரணமாகவோ, அல்லது பெற்றோரின் கட்டளையினாலோ நீங்கள் வீட்டை விட்டு வெளியேற வேண்டியிருந்தால், தேவ பயத்தோடு உங்கள் வேலைகளைக் கவனியுங்கள், தேவாலய ஆராதனையைத் தவறவிடுவது பற்றி கவலைப்படாதிருங்கள்; ஆனால், ஆராதனையை விட்டுவிட்டு வீட்டிற்குத் திரும்பி, உங்கள் பாவங்களைப் பற்றி அங்கே சிந்தியுங்கள். இருப்பினும், நீங்கள் சோம்பல் அல்லது கவனச்சிதறல் காரணமாக வீட்டை விட்டு வெளியேறினால், அப்படியானால் தேவாலய ஆராதனைக்குச் சென்று உங்கள் மனதை அலையவிடாமல், உங்களைக் கவனிப்பதே சிறந்தது.

133. "இரவில் தேவாலயத்திற்குச் செல்வதா (விழிப்புக்காக), அல்லது வீட்டில் முடிந்தவரை விழித்திருப்பதா சிறந்தது?" – வீட்டில் விழித்திருப்பது சிறந்தது, ஏனெனில் தேவாலயத்தில் பெரும்பாலும் வீண் பேச்சுக்கள் இருக்கும்.

134. "எனக்குத் தேவையான வசதிகள் இல்லாத எண்ணம் எனக்கு வருகிறது, அதனால் என் குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற என்னால் முடியாது என்று தோன்றுகிறது – இந்தச் சோகத்தால் நான் வாட நேர்கிறது." – இது எல்லா வகையான சோகமாகும். நாம் கடவுளிடம் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தால், அவரே தம்முடைய சித்தத்தின்படி நம்மை வழிநடத்துவார். ஆகவே, "உங்கள் பாரங்களைக் கர்த்தரிடத்தில் போடுங்கள்" (சங். 54:23), மேலும் அவர் உங்களுக்கும் உங்கள் குடும்பத்தினருக்கும் துயரமோ சோகமோ இல்லாமல் தேவையான அனைத்தையும் வழங்க போதுமான வல்லமையுள்ளவர். அவரிடம் கூறுங்கள்: "உம் சித்தம் நிறைவேறட்டும்", மேலும் அவர் உங்களைத் துயரத்திலோ அல்லது சோகத்திலோ விடமாட்டார்.

135. 'நான் ஒரு அநியாயமான காரியத்தைச் செய்துவிட்டு, பின்னர் அதைச் சரிசெய்தால், நான் ஒரு நல்ல காரியத்தைச் செய்ததாகக் கருதி என் மனம் பெருமையடைகிறது; இந்த நிலையில் நான் என் மனதிற்கு என்ன சொல்ல வேண்டும்?' – அவனிடம் சொல்: தேவன் இல்லாமல் நம்மால் எந்த நன்மையும் செய்ய முடியாது, அவர் தாமே சொன்னது போல: 'நான் இல்லாமல் உங்களால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது' (யோவான் 15:5). மேலும் அப்போஸ்தலன் கூறுகிறார்: 'நீங்கள் பெறாதது உங்களுக்கு என்ன இருக்கிறது?' ஆனால் அதை நீங்கள் பெற்றிருந்தும், அதைப் பெறாதது போல் ஏன் தற்பெருமை பேசுகிறீர்கள்?' (1 கொரி. 4:7). ஆகையால், நாம் நன்மை செய்வதில் கூடப் பெருமைப்பட முடியாவிட்டால், தீமையை விலகியிருப்பதில் அதைவிட எவ்வளவு குறைவாகப் பெருமைப்பட வேண்டும். நாம் பாவம் செய்யவில்லை என்பதில் பெருமைப்படுவது ஒரு பெரிய முட்டாள்தனம்.

136. 'ஒவ்வொரு உணவிற்கும் ஒரு இயற்கையான இனிமை உண்டு: அதை உண்ணும் ஒருவருக்கு அது தீங்கு விளைவிக்கவில்லையா?' – ஆண்டவராகிய கடவுள் ஒவ்வொரு வகை உணவிற்கும் இனிமையை அருளியுள்ளார், மேலும் அதை நன்றியுடன் பெறுபவருக்கு இதில் தீங்கு இல்லை. இருப்பினும், ஒருவர் எப்போதும் அடிமையாதலுக்கு எதிராகக் காத்துக்கொள்ள வேண்டும்: ஏனெனில் அது ஆன்மாவுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும்.

137. 'உதாரணமாக, நான் ஒரு கட்டிடம் கட்டுகிறேன் என்றோ அல்லது வேறு எதையாவது செய்கிறேன் என்றோ வைத்துக்கொள்வோம், அப்பொழுது அந்த வேலை நேர்த்தியாகவும் நேர்த்தியாகவும் அமைய வேண்டும் என்பதற்காக எதையும் செய்வது முறையற்றது அல்லவா?' – ஒரு பொருள் எந்த நோக்கத்திற்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறதோ, அந்த நோக்கத்திற்காக அதை நேர்த்தியாகவும் அழகாகவும் உருவாக்குவது பொருத்தமற்றதல்ல, ஆனால் பற்று இல்லாமல் செய்ய வேண்டும், ஏனெனில் இறைவன் தூய்மையான அனைத்திலும் மகிழ்ச்சி அடைகிறார். இருப்பினும், உனக்குள் ஒரு பொருளின் மீதான விருப்பத்தை நீ கவனித்தால், அதன் முடிவை—அது எவ்வாறு அழிவுக்கு உட்பட்டது என்பதை—நினைத்துக்கொள், அப்போது நீ அமைதியடைவாய்; ஏனெனில், ஒரே வடிவத்தில் நிலையாகத் தங்கும் ஒரு பொருள் கூட இல்லை, ஆனால் எல்லாப் பொருட்களும் நிலையற்றவை மற்றும் மாற்றத்திற்குட்பட்டவை.

பூஜனீய அப்பா தோரோதியோஸ்

அவரைப் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான குறிப்பு

அப்பா தோரோதியஸ் ஆறாம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலும் ஏழாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும் திகழ்ந்தார். அவர் தனது இளமைப் பருவத்தை உலகியல் அறிவியல்களை மிகுந்த விடாமுயற்சியுடன் படித்துக் கழித்தார். தனது கல்வியை முடித்த பிறகு, அவர் தனது தாயகத்தில், அப்பா செரித்தின் மடாலயத்திற்கு வெகு தொலைவில் இல்லாத, அஸ்கலோன் அல்லது காசாவில் சில காலம் வாழ்ந்தார். அவர் போதுமான செல்வம் கொண்டிருந்தார். விரைவில் அவர் பெரிய முனிவர்கள் பார்சனூபியஸ் மற்றும் யோவான் ஆகியோரைச் சந்தித்தார். அவர்களின் போதனைகள், தான் வசித்த அப்பா செரித்தின் மடாலயத்தில் அனைத்தையும் துறந்து துறவறையை மேற்கொள்ளும்படி அவரைத் தூண்டின. அவர்களின் வழிகாட்டுதலின் கீழ் அவர் தனது துறவறப் பயிற்சியைப் பெற்றார், குறிப்பாக மூத்த யோவான் அவர்களின் வழிகாட்டுதலின் கீழ். அதே நேரத்தில், மடத்தின் மடாதிபதியால் தனக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட கடமைகளை அவர் நிறைவேற்றினார்; முதலில் விருந்தினர் விடுதியையும் பின்னர் மருத்துவமனையையும் மேற்பார்வையிடும் பொறுப்பை அவர் ஏற்றார். இந்தப் பணிக்காலத்தின் போது, அவர் புனித டோசித்தேயஸின் வழிகாட்டியாக இருந்தார். அப்பா செரிடா மற்றும் மூப்பர் புனித யோவான் ஆகியோரின் மரணங்களுக்குப் பிறகு, அவர்களுடைய பொதுவான வழிகாட்டியாகிய மாபெரும் பார்சனூபியஸ் முற்றிலும் தனது அறைக்குள் தன்னை ஒதுக்கிக் கொண்டபோது, மரியாதைக்குரிய தோரோதியஸ் அப்பா செரிடாவின் சபையை விட்டு வெளியேறி, மற்றொரு மடத்தின் மடாலயத் தலைவரானார். தனது சீடர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட அவரது போதனைகள், அநேகமாக இந்தக் காலக்கட்டத்தைச் சேர்ந்தவையாகும். இருபத்தொன்று எண்ணிக்கையிலான இந்தப் போதனைகளும், பல கடிதங்களும், இந்தத் தந்தையின் எழுத்துகளிலிருந்து நமக்குப் பாரம்பரியமாகக் கிடைத்த அனைத்தையும் உருவாக்குகின்றன. இவரது போதனைகளின் ஒளி மடாலய சமூகங்களில் மட்டுமல்லாமல், கிறிஸ்தவர்களிடையே பரந்த அளவிலும் பரவியது. இவரது மரணத்தின் தேதி சுமார் 620 ஆம் ஆண்டு என்று கருதப்படுகிறது. இவரது திருவிழா நாள் ஜூன் 5.

தவற்செல்வோருக்கான அறிவுரைகள்

(வரிசைப்படுத்தப்பட்டு எடுக்கப்பட்டது)

1. இறைவனின் கருணையினால், நம்மைத் தூய்மைப்படுத்தும் கட்டளைகளை நமக்கு வழங்கியுள்ளார், அதனால், நாம் அவ்வாறு விரும்பினால், இந்தக் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலம், பாவங்களிலிருந்து மட்டுமல்ல, உணர்ச்சிகளிலிருந்தும் கூட தூய்மைப்படுத்தப்படலாம். ஏனெனில், உணர்ச்சிகள் ஒரு பொருள், பாவங்கள் மற்றொரு பொருள். உணர்ச்சிகள் என்பவை: கோபம், வீண் பெருமை, இன்பத்திற்கான காமம், வெறுப்பு, தீய விருப்பம், மற்றும் அது போன்றவை. பாவங்களோ, ஒருவன் அவற்றைச் செயலில் செய்யும்போது, அந்த உணர்ச்சிகளே பாவங்களாகின்றன; அதாவது, , தனது உணர்ச்சிகள் தன்னைத் தூண்டும் செயல்களை உடலால் செய்கிறான்; ஏனெனில், ஒருவனுக்கு உணர்ச்சிகள் இருந்தாலும், அவன் அவற்றுக்கு ஏற்ப செயல்படாமல் இருக்கலாம்.

2. (பழைய) நியமம், நாம் தாங்களாகவே அனுபவிக்க விரும்பாததைச் செய்ய வேண்டாம் என்று நமக்குக் கற்பிப்பதற்காக இருந்தது; அதனால்தான் அது தீமையைச் செய்வதிலிருந்து மட்டுமே நம்மைத் தடுத்தது. ஆனால் இப்போது (புதிய ஏற்பாட்டில்), தீமை செய்ய நம்மைத் தூண்டும் அந்த உணர்ச்சியையே - வெறுப்பையே, காமத்தையே, புகழ்ப் பிரியத்தையே, மற்றும் அதுபோன்ற பிற உணர்ச்சிகளையும் - நாம் ஒழித்துவிட வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

3. கர்த்தர் கூறுவதைக் கேளுங்கள்: 'என்னிடத்தில் கற்றுக்கொள்ளுங்கள், ஏனெனில் நான் இருதயத்தில் சாந்தமும் தாழ்மையுமாயிருக்கிறேன்; அப்பொழுது உங்கள் ஆத்துமாக்களுக்கு இளைப்பாறுதல் கிடைக்கும்' (மத்தேயு 11:29). இங்கே அவர் எல்லாத் தீமைகளின் வேரையும் அதன் நிவாரணத்தையும் – நன்மையான அனைத்தின் காரணத்தையும் – வெளிப்படுத்தினார்; பெருமை நம்மைத் தாழ்த்தியுள்ளது என்பதையும், அதன் நேர்மாறான குணமான தாழ்மையின் மூலமே இரக்கத்தைப் பெற முடியும் என்பதையும் அவர் துல்லியமாகக் காட்டினார். – நாம் ஏன் இந்த எல்லாத் துக்கங்களுக்கும் ஆளாகியுள்ளோம்? அது பெருமையால் அல்லவா? மனிதன் எல்லா வகையான மகிழ்ச்சிகளுடனும் படைக்கப்பட்டு, சொர்க்கலோகத்தில் இருந்தான். ஆனால் அவனுக்கு ஒரு காரியத்தைச் செய்ய வேண்டாம் என்று கட்டளையிடப்பட்டது, ஆயினும்கூட அவன் அதைச் செய்தான். பெருமையைக் காண்கிறீர்களா? கட்டுக்கடங்காமை (பெருமையின் மகள்) உங்களுக்குத் தெரிகிறதா? – அப்பொழுது தேவன் சொன்னார்: மனிதன் ஒரே ஒரு மகிழ்ச்சியைக்கூட அனுபவிக்க இயலாதவன்; அவன் துன்பத்தை அனுபவிக்கவில்லை என்றால், அவன் மேலும் சென்று முற்றிலும் அழிந்துவிடுவான்; துயரமும் உழைப்பும் என்றால் என்னவென்று அவனுக்குத் தெரியாவிட்டால், மகிழ்ச்சியும் சமாதானமும் என்றால் என்னவென்றும் அவனுக்குத் தெரியாது; – மேலும் அவர் அவனைப் பரதீசிலிருந்து வெளியேற்றினார். – அங்கே அவன் தன் சுய-அன்பிற்கும் தன் சொந்த விருப்பத்திற்கும் ஒப்படைக்கப்பட்டான், அவை அவனது எலும்புகளை முறிக்கும்படி, இதன் மூலம் அவன் தன்னைப் பின்பற்றாமல் தேவனுடைய கட்டளைகளைப் பின்பற்றக் கற்றுக்கொள்வதற்காகவும், மேலும் கீழ்ப்படியாமையின் வேதனையே கீழ்ப்படிதலின் பேரின்பத்தைக் கற்பிக்கும்படியாகவும், தீர்க்கதரிசியால் கூறப்பட்டபடி: 'உன் துரோகம் உனக்கு ஒரு பாடம் கற்பிக்கும்' (எரே. 2:19). – இப்போதும், கடவுளின் நன்மை அழைக்கிறது: 'பாடுபட்டுப் பாரம் சுமந்து வருகிறவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் என்னிடம் வாருங்கள், உங்கள் ஆன்மாக்களுக்கு இளைப்பாறுதல் கிடைக்கும்' (மத். 11:28). இது, 'நீங்கள் உழைத்து, பாடுபட்டு, கீழ்ப்படியாமையின் தீய விளைவுகளை அனுபவித்துள்ளீர்கள்; ஆகவே, இப்போது வந்து திரும்புங்கள்; உங்களைக் கொன்ற பெருமைக்குப் பதிலாக, தாழ்மையுடன் உங்களைப் புதுப்பித்துக் கொள்ளுங்கள்' என்று கூறுவதைப் போன்றது. 'என்னிடத்தில் கற்றுக்கொள்ளுங்கள், நான் இருதயத்தில் சாந்தமும் தாழ்மையுமாயிருக்கிறேன்; அப்பொழுது உங்கள் ஆத்துமாக்களுக்கு இளைப்பாறுதல் கிடைக்கும்' (மத்தேயு 11:29).

4. அப்பா மார்க் கூறினார்: இதயத்தின் மனந்திரும்புதல் இல்லாமல், தீமையிலிருந்து விடுவிக்கப்படுவதும் நற்பண்புகளைப் பெறுவதும் சாத்தியமற்றது. இதயத்தின் மனந்திரும்புதல் மூலம், ஒரு நபர் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்து, தீமையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, நற்பண்புகளைப் பெற்று - பின்னர் தனது இளைப்பாறுதலுக்கு உயர்கிறார்.

5. சில கடவுள் அன்பர்களானோர், புனித ஞானஸ்நானத்தின் மூலம் பாவ உணர்ச்சிகளின் செயல்களை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்து, அந்த உணர்ச்சிகளையே வென்று உணர்ச்சியற்றவர்களாக மாற விரும்பினர்; அத்தகையோர் புனித அந்தோனியார், புனித பகோமியஸ் மற்றும் பிற கடவுளைத் தாங்கிய தந்தையர்கள் ஆவர். அவர்கள் 'மாம்சத்தின் மற்றும் ஆவியின் எல்லா அசுத்தங்களிலிருந்தும் தங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ள' (2 கொரி. 7:1) தீர்மானித்தனர். ஆனால், உலகில் வாழ்ந்து கொண்டே இதை அடைவது எளிதல்ல என்பதை அறிந்து, அவர்கள் தங்களுக்கென ஒரு சிறப்பு வாழ்க்கை முறையை, அதாவது உலகத்திலிருந்து விலகிய தனித்து வாழும் வாழ்க்கையை வகுத்துக் கொண்டனர். மேலும், உலகத்திலிருந்து தப்பித்து பாலைவனங்களில் வாழத் தொடங்கி, நோன்புகளிலும் விழிப்பு வணக்கங்களிலும் உழைத்து, திறந்த வெளியில் உறங்கி, மேலும், தங்கள் தாயகத்தையும் உறவினர்களையும், தங்கள் சொத்துக்களையும் உடைமைகளையும் முழுமையாகத் துறந்து, எல்லா வகையான துன்பங்களையும் சகித்துக்கொண்டனர்.

6. அவர்கள் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடித்தது மட்டுமல்லாமல், கடவுளுக்குப் பரிசுகளையும் கொடுத்தார்கள். கட்டளைகள் எல்லா கிறிஸ்தவர்களுக்கும் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன, மேலும் ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவரும் அவற்றைக் கடைப்பிடிப்பது கட்டாயமாகும். இது உலகில் ராஜாவுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய வரிக்குச் சமமானது. ஆனால், உலகில் மன்னனுக்கு வரி செலுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், அவருக்குப் பரிசுகளையும் வழங்கும் பெரிய மற்றும் கண்ணியமான மக்கள் இருப்பது போல – அதற்காக அவர்கள் சிறப்பு மரியாதைகள், வெகுமதிகள் மற்றும் தனிச்சிறப்புகள் வழங்கப்படுகிறார்கள்: அதுபோலவே தந்தையர்கள் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடித்து கடவுளுக்கு மரியாதை செலுத்தியது மட்டுமல்லாமல், அவருக்குப் பரிசுகளையும் வழங்கினர் – கன்னித்தன்மை மற்றும் பற்றற்ற தன்மை, இவை கட்டளைகள் அல்ல, மாறாக சுயவிருப்பத்தின் செயல்களாகும்: ஏனெனில் முந்தையதைப் பற்றி, 'இதை ஏற்கக்கூடியவர் ஏற்றுக்கொள்ளட்டும்' (மத்தேயு 19:12) என்று கூறப்பட்டுள்ளது, பிந்தையதைப் பற்றி: 'நீ பரிபூரணனாக இருக்க விரும்பினால்... உன் உடைமைகளை விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடு' (மத்தேயு 19:21).

7. அவர்கள் தமக்காக உலகத்தைக் சிலுவையில் அறைந்தார்கள், பின்னர் தங்களை உலகத்திற்கு சிலுவையில் அறையும் பணியில் ஈடுபட்டார்கள். அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல: 'உலகம் எனக்குச் சிலுவையில் அறையப்பட்டது, நானும் உலகத்திற்குச் சிலுவையில் அறையப்பட்டேன்' (கலா. 6:15). ஏனெனில், ஒருவன் உலகைத் துறந்து, தன் பெற்றோர், தன் உடைமைகள், மற்றும் உலகியல் சார்ந்த அனைத்து விவகாரங்களையும் கவலைகளையும் விட்டுவிட்டு ஒரு துறவியாகும்போது, அப்போது அவன் தனக்காக உலகைச் சிலுவையில் அறைகிறான். மேலும், ஒருவர் புற விஷயங்களிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்டு, இன்பங்களுக்கு எதிராகவும், பொருட்களுக்கான ஆசையை எதிராகவும், தன் சொந்த விருப்பங்களுக்கு எதிராகவும் போராடி, தன் உணர்ச்சிகளைக் கொன்றுவிடும்போது, அப்போது அவர் தன்னை உலகிற்குச் சிலுவையில் அறைகிறார் – மேலும் திருத்தூதருடன் தைரியமாகச் சொல்லலாம்: 'உலகம் எனக்குச் சிலுவையில் அறையப்பட்டது, நானும் உலகத்திற்குச் சிலுவையில் அறையப்பட்டேன்'.

8. நமது முன்னோர்கள், தங்களுக்கு உலகைச் சிலுவையில் அறைந்த பிறகு, தங்களையும் உலகிற்கு சிலுவையில் அறைந்து, துறவு முயற்சிகளில் தங்களை அர்ப்பணித்துக் கொண்டார்கள். ஆனால் நாம், உலகை விட்டுவிட்டு மடாலயத்தில் நுழைவதன் மூலம், நமக்கு நாமே உலகைச் சிலுவையில் அறைந்துகொண்டதாகத் தோன்றினாலும்; ஆயினும், நாம் உலகிற்கு நம்மை சிலுவையில் அறைந்து கொள்ள விரும்பவில்லை; ஏனெனில், அதன் இன்பங்களை நாம் இன்னும் நேசிக்கிறோம், அதனுடன் இன்னும் பற்று கொண்டுள்ளோம், அதன் மகிமையில் பங்கெடுத்துக்கொள்கிறோம், மேலும் உணவு, உடை மற்றும் பிற வீண் ஆசைகள் மீதான விருப்பத்தை நமக்குள் தக்க வைத்துக் கொண்டுள்ளோம். இருப்பினும், நாம் இவ்வாறு செயல்படக்கூடாது; நாம் உலகத்தையும் அதன் உடைமைகளையும் துறந்தது போலவே, அந்தப் பொருட்களின் மீதான நமது பற்றையும் துறக்க வேண்டும்.

9. நாம் உலகை விட்டு விலகிவிட்டோம்; அதனுடனான நமது பற்றையும் விட்டுவிடுவோம். ஏனெனில், பற்றுகள் மீண்டும் நம்மை உலகிற்குக் கட்டுகின்றன, மேலும் அவை அற்பமான, சாதாரணமான மற்றும் மதிப்பற்ற விஷயங்களைப் பற்றியதாக இருந்தாலும், நம்மை அதனுடன் இணைக்கின்றன. ஆனால், நாம் முழுமையாக மாறி, பற்றுகளிலிருந்து விடுபட விரும்பினால், நமது சொந்த விருப்பங்களையும் ஆசைகளையும் துண்டிக்கக் கற்றுக்கொள்வோம்—அவை எவ்வளவு அற்பமான விஷயங்களைப் பற்றியதாக இருந்தாலும் சரி. ஏனெனில், ஒருவரின் சொந்த விருப்பத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதைப் போல மக்களுக்கு அதிக நன்மை தருவது வேறு எதுவும் இல்லை; உண்மையில், ஒரு நபர் வேறு எந்த நற்பண்பைக் காட்டிலும் இதிலிருந்துதான் அதிகமாகச் செழித்து வாழ்கிறார். இதற்கிடையில், ஒருவரின் விருப்பத்தையும் ஆசைகளையும் அடக்குவது ஒவ்வொரு கணமும் நிகழலாம். உதாரணமாக, ஒருவர் நடந்து கொண்டிருக்கிறார்; ஒரு எண்ணம் அவரிடம், 'இங்கும் அங்கும் பார்' என்று சொல்கிறது, ஆனால் அவர் தனது ஆசையை அடக்கி, பார்க்காமல் இருக்கிறார். அவர் பேசிக்கொண்டிருக்கும் மக்களைக் காண்கிறார்; ஒரு எண்ணம் அவரிடம், 'அவர்களிடம் ஒன்று அல்லது இரண்டு வார்த்தைகள் பேசுங்கள்' என்று சொல்கிறது, ஆனால் அவர் அந்த ஆசையை அடக்கி ஒன்றும் பேசாமல் இருக்கிறார். அவர் சமையலறையை நெருங்குகிறார்; ஒரு எண்ணம் அவரிடம், 'உள்ளே சென்று சமையல்காரர் என்ன சமைக்கிறார் என்று கேளுங்கள்' என்று சொல்கிறது, ஆனால் அவர் அந்த ஆசையை அடக்கி உள்ளே செல்லவில்லை, இப்படியே தொடர்கிறது. – இந்த வழியில் தனது ஆசைகளை அடக்குவதன் மூலம், அவர் அவற்றை அடக்குவதற்குப் பழகி, சிறிய விஷயங்களில் தொடங்கி, முக்கியமான விஷயங்களில் கூட அவற்றை சிரமமின்றியும் அமைதியாகவும் அடக்கும் நிலையை அடைகிறார்; இதனால் இறுதியில் அவருக்குத் தனக்கென எந்த விருப்பமும் இல்லாமல் போகிறது, மேலும் என்ன நடந்தாலும் அவர் அமைதியாக இருக்கிறார். இவ்வாறு, தனது விருப்பத்தைத் துண்டித்துக்கொள்வதன் மூலம், ஒருவர் பாரபட்சமின்மையை அடைகிறார்; மேலும் பாரபட்சமின்மையிலிருந்து, கடவுளின் உதவியுடன், முழுமையான பற்றற்ற நிலையை அடைகிறார்.

10. முதியவர்களில் ஒருவர் கூறினார்: 'எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நமக்குத் தாழ்மையே தேவை.' அவர் ஏன் இதைக் கூறினார்? – எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நமக்குத் தன்னடக்கம் தேவை என்று அவர் ஏன் கூறவில்லை? ஏனெனில், திருத்தூதர் கூறுகிறார்: 'விளையாட்டுகளில் போட்டியிடும் ஒவ்வொருவரும் எல்லாவற்றிலும் தன்னடக்கத்தைக் கடைப்பிடிக்கிறார்' (1 கொரி. 9:25). அல்லது எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நமக்குத் தேவபயபக்தி தேவை என்று அவர் ஏன் கூறவில்லை? ஏனெனில், வேதவாக்கியத்தில் எழுதியிருக்கிறதே: 'கர்த்தருக்குப் பயப்படுதலே ஞானத்தின் ஆரம்பம்' (நீதிமொழிகள் 1:7). அப்படியானால், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக நமக்கு தர்மம் அல்லது விசுவாசம் தேவை என்று ஏன் அவர் சொல்லவில்லை? ஏனெனில், 'தானதர்மம் மற்றும் விசுவாசத்தினால் பாவங்கள் சுத்திகரிக்கப்படுகின்றன' (நீதிமொழிகள் 15:27) என்றும், மீண்டும், 'விசுவாசமில்லாமல் தேவனைப் பிரியப்படுத்த முடியாது' (எபிரேயர் 11:6) என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. அப்படியானால், இவ்வளவு அவசியமான இவை அனைத்தையும் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, அவர் ஏன் பணிவை மட்டும் வலியுறுத்துகிறார்? இறைவாக்கினர் இதன் மூலம், இறை அச்சம், தர்மம், நம்பிக்கை, சுயக்கட்டுப்பாடு அல்லது வேறு எந்த நற்பண்பும் பணிவு இல்லாமல் முழுமையடையாது என்பதை நமக்குக் காட்டுகிறார். ஏனெனில், எதிரியின் மற்றும் பகைவனின் அம்புகள் அனைத்தும் பணிவின் மூலமே உடைக்கப்படுகின்றன. அனைத்துப் புனிதர்களும் அதன் வழியில் அதன் உழைப்பின் மூலமாகவே நடந்துள்ளனர். 'என் தாழ்மையையும் என் உழைப்பையும் நோக்கி, என் பாவங்கள் யாவையும் மன்னித்தருளும்' என்று சங்கீதக்காரன் கூறுகிறான்; மேலும்: 'நான் என்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டேன், கர்த்தர் என்னை இரட்சித்தார்' (சங். 24:18; 114:6).

11. அதே முனிவர் கூறினார்: பணிவு யாருடனும் கோபப்படுவதில்லை, யாருக்கும் கோபத்தைத் தூண்டுவதும் இல்லை. பணிவு ஆன்மாவின் மீது கடவுளின் அருளை ஈர்க்கிறது; கடவுளின் அருள் வரும்போது, அது ஆன்மாவை இந்த இரண்டு கொடிய உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுவிக்கிறது. ஏனெனில், தன் அண்டை வீட்டாரிடம் கோபப்படுவதையும், அவருக்குக் கோபத்தைத் தூண்டுவதையும் விட கொடியது வேறு என்ன இருக்க முடியும்? – ஆனால் பணிவு நம்மை இந்த இரண்டு உணர்ச்சிகளிலிருந்து மட்டும்தான் விடுவிக்கிறது என்று நான் சொல்கிறேனா? அது ஆன்மாவை ஒவ்வொரு உணர்ச்சியிலிருந்தும் ஒவ்வொரு சோதனையிலிருந்தும் விடுவிக்கிறது.

12. புனித அந்தோனியார் தன்னைச் சுற்றி பரப்பப்பட்டிருந்த பிசாசின் வலையனைத்தையும் கண்டபோது, பெருமூச்சு விட்டு, கடவுளிடம், 'அப்படியானால், இவற்றிலிருந்து யார் தப்ப முடியும்?' என்று கேட்டார். அதற்கு கடவுள், 'நம്രता (அடக்கம்) அவற்றிலிருந்து தப்பிக்கிறது' என்று பதிலளித்தார். மேலும், இன்னும் வியக்கத்தக்க வகையில், 'அவை அதைத் தொடவும் கூடாது' என்றும் கூறினார். இந்த நற்பண்பின் சக்தியைக் காண்கிறீர்களா? உண்மையாகவே, பணிவை விட வலிமையானது எதுவும் இல்லை; எதனாலும் அதை வெல்ல முடியாது. பணிவானவருக்கு ஏதேனும் துயரமான நிகழ்வு ஏற்பட்டால், அவர் உடனடியாக அதைத் தமக்குத் தகுதியானது என்று ஏற்றுக்கொண்டு, தம்மையே கண்டிக்கிறார் – மேலும் அவர் யாரையும் நிந்திக்க மாட்டார், மற்றவர் மீது பழியைச் சுமத்தவும் மாட்டார். இவ்வாறு, அவர் நடந்ததை மன உளைச்சல் இல்லாமல், துயரம் இல்லாமல், முழுமையான அமைதியுடன் தாங்கிக்கொள்கிறார்; ஆகையால் அவர் யாரிடமும் கோபப்பட மாட்டார், யாரையும் கோபமூட்டவும் மாட்டார்.

13. பெருமைக்கு இரண்டு வகைகள் இருப்பது போல, பணிவுக்கும் இரண்டு வகைகள் உண்டு. 'முதல் வகையான பெருமை' என்பது, ஒருவர் தன்னை அவனை விட உயர்ந்தவராகக் கருதிக்கொண்டு, ஒரு சகோதரனைக் கண்டித்து, அவனைக் கண்டனம் செய்து, அவனை ஒரு பொருட்டாகக் கருதாமல் அவமதிக்கும்போது ஏற்படுகிறது. அத்தகையவர் விரைவில் திருந்தி, தங்கள் வழிகளைச் சீர்திருத்த முயற்சிக்காவிட்டால், அவர்கள் படிப்படியாக 'பெருமையின் இரண்டாவது வடிவமான' கடவுளுக்கு எதிரான பெருமைக்குள் நுழைகிறார்கள். இது, கடவுளின் உதவியால் அல்ல, மாறாக தங்கள் சொந்த முயற்சியாலும், அறிவாலும், புத்தியாலும் அவற்றைச் சாதித்ததைப் போல, தங்கள் சொந்தச் செயல்களையும் நற்பண்புகளையும் தங்களுக்குள் உரித்தாக்கிக் கொள்வதாகும். இதில் இருந்து, இரண்டு விதமான பணிவு என்றால் என்னவென்று நாம் காணலாம். 'முதல்' பணிவு என்பது, தன் சகோதரனை தனக்கு எல்லா வகையிலும் மேன்மையானவராகவும், ஞானமுள்ளவராகவும் கருதுவதிலும் – அல்லது தன்னை மற்ற அனைவரையும் விட தாழ்ந்தவராகக் கருதுவதிலும் அடங்கியுள்ளது. இருப்பினும், 'இரண்டாவது' பணிவு என்பது, தன் சொந்த செயல்களைக் கடவுளுக்கு உரித்தாக்குவதில் அடங்கியுள்ளது. மேலும் இதுவே புனிதர்களின் பரிபூரண பணிவாகும்.

14. கட்டளைகளின் நிறைவேற்றத்திலிருந்து முழுமையான பணிவு பிறக்கிறது. மரங்களில் அதிக பழங்கள் இருக்கும்போது, பழமே கிளைகளைக் கீழே சாய்த்துத் தொங்கச் செய்கிறது; ஆனால், பழங்கள் தராத ஒரு கிளை மேலே வளைந்து நேராக வளர்கிறது. இருப்பினும், சில மரங்கள் (எலுமிச்சை மரங்கள் போன்றவை) உள்ளன, அவை தங்கள் கிளைகள் மேலே வளரும்போது பழம் தருவதில்லை; ஆனால் ஒருவர் ஒரு கல்லை எடுத்து, அதை ஒரு கிளையில் கட்டி, அதைக் கீழே வளைத்தால், அது பழம் தருகிறது. அப்படியே, ஆன்மா தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ளும்போது, அது பழம் தருகிறது, மேலும் அது எவ்வளவு அதிகமாகப் பழம் தருகிறதோ, அவ்வளவு அதிகமாகத் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்கிறது. இந்தக் காரணத்திற்காக, புனிதர்கள் கடவுளுக்கு எவ்வளவு நெருக்கமாக வருகிறார்களோ, அவ்வளவு அதிகமாகத் தங்களைப் பாவிகளாகக் காண்கிறார்கள். இவ்வாறு ஆபிரகாம், கர்த்தரைக் கண்டபோது, தன்னை 'புழுதியும் சாம்பலுமாக' அழைத்துக் கொண்டார் (ஆதி. 18:27); ஏசாயா, தேவனைத் தம்முடைய மகிமையான தோற்றத்தில் கண்டபோது, 'ஐயோ! நான் அழிந்தேன்; நான் அசுத்தமான மனிதன்' என்று கூப்பிட்டார் (ஏசாயா 6:5).

15. அனுபவத்தின் மூலம் இதைக் கற்றுக்கொள்ளாத வரை, தாழ்மையென்னும் குணம் என்றால் என்ன என்பதையும், அது ஆன்மாவில் எப்படிப் பிறக்கிறது என்பதையும் யாராலும் வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது. வெறும் வார்த்தைகளால் மட்டும் இதை யாராலும் புரிந்துகொள்ள முடியாது. ஒருமுறை, அப்பா சோசிமா பணிவைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார் (ஒருவர் எவ்வளவு புனிதராக இருக்கிறாரோ, அவ்வளவு பணிவாக இருக்கிறார்), அப்போது அங்கே இருந்த ஒரு சோபீஸ்ட் அவரிடம் கேட்டார்: 'உங்களிடம் நற்பண்புகள் உள்ளன என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதா? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நீங்கள் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதைக் காண்கிறீர்கள்: அப்படியிருக்க, அவ்வாறு செய்யும்போது எப்படி உங்களை ஒரு பாவியாகக் கருதுகிறீர்கள்?' அந்த முனிவருக்கு அவனுக்குப் பதிலளிக்க முடியவில்லை, ஆனால், 'நான் என்ன சொல்வது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் நான் என்னை ஒரு பாவியாகக் கருதுகிறேன்' என்று மட்டுமே கூறினார். மேலும் அந்த அறிவாளி, 'எப்படி?' என்ற கேள்வியைத் தொடர்ந்து அவரிடம் கேட்டபோது, அந்த முனிவர், 'எனக்கு எப்படி என்று தெரியாது; ஆனால் நான் உண்மையாகவே என்னை அப்படித்தான் கருதுகிறேன்' என்று மட்டுமே பதிலளித்தார். என்னைத் தொந்தரவு செய்யாதீர்கள்.' ஆகவே, அப்பா அகத்தோன் தன் வாழ்வின் இறுதியை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, சகோதரர்கள் அவரிடம், 'நீங்களும் பயப்படுகிறீர்களா, தந்தையே?' என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர் பதிலளித்தார்: 'என்னால் முடிந்தவரை, நான் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்க என்னைக் கட்டாயப்படுத்திக்கொண்டேன், ஆனால் நான் ஒரு மனிதன், என் செயல்கள் கடவுளுக்குப் பிரியமானவையா என்பதை என்னால் எப்படி அறிந்துகொள்ள முடியும்? ஏனெனில், கடவுளின் தீர்ப்பு ஒன்றாகவும், மனிதனின் தீர்ப்பு மற்றொன்றாகவும் இருக்கிறது.'

16. பணிவைப் பற்றி, மூப்பர்களில் ஒருவர் இவ்வாறு கூறினார்: 'பணிவிற்கான பாதை, ஞானத்துடன் செய்யப்படும் உடல் உழைப்புகள் மூலமாகவும், தன்னை மற்ற அனைவரையும் விட தாழ்ந்தவராகக் கருதுவதன் மூலமாகவும், கடவுளிடம் இடைவிடாமல் ஜெபிப்பதன் மூலமாகவும் உள்ளது.' – உடல் உழைப்பு ஆன்மாவைத் தாழ்மையுடன் இருக்க வழிவகுக்கிறது, ஏனெனில் ஆன்மா உடலுடன் பச்சாதாபம் கொள்கிறது மற்றும் அதில் நடக்கும் அனைத்திலும் பங்குகொள்கிறது. உடல் உழைப்பு உடலைத் தாழ்மையாக்குவது போலவே, ஆன்மாவும் அதனுடன் சேர்ந்து தாழ்மையாக்கப்படுகிறது. தன்னை மற்ற அனைவரையும் விட தாழ்ந்தவராகக் கருதுவது பணிவின் ஒரு தனித்துவமான அம்சமாகும், மேலும் இதில் தன்னைப் பழக்கப்படுத்துவதும் பயிற்சி செய்வதும் இயல்பாகவே பணிவை வேரூன்றச் செய்து, நாம் முதல் என்று அழைத்த பெருமையை அகற்றுகிறது. ஏனெனில், கடவுளின் உதவி இல்லாமல் எந்த நற்பண்பையும் கடைப்பிடிக்க முடியாது என்பதை அறிந்து, ஒருபோதும் அதை நிறுத்தாதவர் பணிவை நோக்கிச் செல்கிறார் என்பது தெளிவாகிறது. – அவ்வாறே, இடைவிடாமல் ஜெபிப்பது இரண்டாவது வகையான பெருமைக்குத் தெளிவாக எதிரானது. ஏனெனில், கடவுளின் உதவி இல்லாமல் எந்த நற்பண்பையும் கடைப்பிடிக்க முடியாது என்பதை அறிந்து, அவர் தன்மேல் அருள் புரியும்படி இடைவிடாமல் கடவுளிடம் ஜெபிப்பவன், தன்னைத் தாழ்மையின் பால் திருப்பிக்கொள்கிறான் என்பது தெளிவாகிறது. தொடர்ந்து ஜெபிப்பவர், தான் செய்த செயல்களின் காரணத்தை அறிந்திருந்தும், ஏன் பெருமைப்பட முடிவதில்லை? ஏனெனில், அவர் இதைத் தனது சொந்த வலிமையால் என்று கூறமுடியாது, மாறாகத் தனது எல்லா வெற்றிகளுக்கும் கடவுளையே காரணமாகக் கருதுகிறார்; அவர் எப்போதும் அவருக்கு நன்றி செலுத்துகிறார், மேலும் அத்தகைய உதவியிலிருந்து தான் பறிக்கப்பட்டுவிடுவோமோ என்று நடுங்கியபடி எப்போதும் அவரை அழைக்கிறார். இவ்வாறு, அவர் பணிவுடனே பிரார்த்தனை செய்கிறார், பிரார்த்தனையால் பணிவடைகிறார்; மேலும் அவர் நற்பண்பில் எவ்வளவு முன்னேறுகிறாரோ, அவ்வளவு பணிவடைகிறார்; அவர் பணிவடையும்போது, உதவியைப் பெற்று, பணிவில் முன்னேறுகிறார்.

17. கடவுள் மனிதனைப் படைத்தபோது, அவனுக்குள் ஒரு தெய்வீகமான ஒன்றைப் புகுத்தினார்—ஒளியையும் வெப்பத்தையும் கொண்ட, ஒரு தீப்பொறி போன்ற ஒரு எண்ணம்—அது மனதைப் பிரகாசமாக்கி, எது நன்மை, எது தீமை என்பதைக் காட்டுகிறது. இது மனசாட்சி என்று அழைக்கப்படுகிறது—இதுவே இயற்கைச் சட்டம். இந்தச் சட்டத்தைப் - அதாவது மனசாட்சியைப் - பின்பற்றுவதன் மூலம், எழுதப்பட்ட சட்டம் வருவதற்கு முன்பே, பிதாக்கள் மற்றும் அனைத்துப் புனிதர்களும் கடவுளின் அனுகூலத்தைப் பெற்றனர். ஆனால், பாவத்தின் மூலம் மக்கள் தங்கள் மனசாட்சியை அடக்கி மிதித்தபோது, எழுதப்பட்ட சட்டம் அவசியமாகவும், புனிதத் தீர்க்கதரிசிகள் அவசியமாகவும், நமது இறைவனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் வருகையே அவசியமாகவும் ஆனது – அடக்கப்பட்ட அந்தத் தீப்பொறி, அவருடைய புனித கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலம் மீண்டும் தூண்டப்படுவதற்காக அதை வெளிப்படுத்தவும் மறுசீரமைக்கவும்.

18. இப்போது, நாம் கீழ்ப்படிந்தால், அதை மீண்டும் அடக்கிவிடுவதும், அல்லது அது நம்மில் ஒளிர்ந்து நம்மைப் பிரகாசமாக்க அனுமதிப்பதும் நமது சக்திக்கு உட்பட்டது. நமது மனசாட்சி எதையாவது செய்யும்படி நம்மைச் சொல்லும்போது, நாம் அதைப் புறக்கணித்தால் – அது மீண்டும் நம்முடன் பேசும்போதும் நாம் செயல்படாமல், அதை மிதிக்கத் தொடர்ந்தால்; அப்போது நாம் அதை மூழ்கடிக்கிறோம் – அதன் மீது சுமத்தப்பட்டிருக்கும் சுமையால் அது நம்மிடம் தெளிவாகப் பேச முடியாமல் போகிறது, ஆனால், மனசாட்சியின் பின்னால் இருந்து ஒளிரும் ஒரு விளக்கு போல, அது மேலும் மேலும் இருண்ட விஷயங்களை நமக்குக் காட்டத் தொடங்குகிறது. அதிக சேற்றால் கலங்கிய நீரில் யாரும் தங்கள் முகத்தை அடையாளம் காண முடியாதது போல, பாவத்தின் காரணமாக, நமது மனசாட்சி என்ன சொல்கிறது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளத் தவறுகிறோம் – அதனால், நமக்கு மனசாட்சியே இல்லாதது போல் தோன்றுகிறது.

19. மனசாட்சி ஒரு எதிரி என்று அழைக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் அது எப்போதும் நமது தீய மனதை எதிர்க்கிறது, நாம் செய்ய வேண்டியும் செய்யாததுமானவற்றை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது; நாம் செய்யக்கூடாததைச் செய்தால், அது நம்மைக் கண்டிக்கிறது. அதனால்தான் ஆண்டவர் அதை ஒரு எதிரி என்று அழைத்தார், மேலும் நமக்குக் கட்டளையிடுகிறார்: 'உன் எதிரியுடன் வழியில் இருக்கும்போது அவனுடன் சமாதானமாயிரு' (மத்தேயு 5:25), அதாவது, புனித பேஸ்கி பெரியவர் கூறுவது போல், இந்த உலகில்.

20. ஆகையால், நாம் இந்த உலகில் இருக்கும்போதே நமது மனச்சாட்சியைக் காத்துக்கொள்வோம்; அது எந்தத் தீமைக்காகவும் நம்மைத் தண்டிக்க அனுமதிக்க வேண்டாம்; அது மிகச் சிறிய விஷயமாக இருந்தாலும், எந்தவொரு விஷயத்திலும் அதை மிதிக்க வேண்டாம். இந்தச் சிறிய, சாராம்சத்தில் அற்பமான விஷயத்தைக் கவனிக்காமல் விடுவதால், நாம் பெரிய விஷயங்களையும் புறக்கணிக்கத் தொடங்குகிறோம் என்பதை உணருங்கள். யாராவது, 'நான் இந்த அற்பமானதைச் சாப்பிட்டால் என்ன பெரிய வித்தியாசம்? நான் இதை அல்லது அதைப் பார்த்தால் என்ன பெரிய வித்தியாசம்?' என்று சொல்லத் தொடங்கினால், அதிலிருந்து: 'இதில் என்ன பெரிய விஷயம், அதில் என்ன பெரிய விஷயம்' என்று கூறி, அவர் ஒரு தீய பழக்கத்திற்கு ஆளாகி, மகத்தான மற்றும் முக்கியமானவற்றைப் புறக்கணிக்கத் தொடங்கி, தனது மனசாட்சியை மிதிக்கத் தொடங்குகிறார்; இவ்வாறு, தீமையில் கடினப்பட்டு, அவர் முழுமையான உணர்வற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்படும் அபாயத்தில் இருக்கிறார்.

21. ஒருவர் தனது மனச்சாட்சியை கடவுள், தன் அண்டை வீட்டார், மற்றும் பொருட்கள் ஆகிய மூன்றின் மீதும் பேண வேண்டும். – கடவுளைப் பொறுத்தவரை, அவருடைய கட்டளைகளைப் புறக்கணிக்காமல் ஒருவர் தனது மனச்சாட்சியைப் பேணுகிறார்; மேலும் மக்கள் பார்க்காத, யாரும் நம்மிடம் கேட்காத அந்தரங்க காரியங்களிலும்கூட (th s), ஒருவர் இரகசியமாக கடவுள் முன்பான தனது மனச்சாட்சியைப் பேணுகிறார். – தன் அண்டை வீட்டாரிடம் மனசாட்சியைத் தெளிவாக வைத்திருக்க, நாம் அறிந்தபடி, செயல், வார்த்தை, தோற்றம் அல்லது பார்வை மூலம் தன் அண்டை வீட்டாரை புண்படுத்தும் அல்லது சோதிக்கும் எதையும் எந்த வகையிலும் செய்யக்கூடாது. – பௌதீகப் பொருட்களைப் பொறுத்தவரை நமது மனசாட்சியைத் தெளிவாக வைத்திருப்பது என்பது, எந்தவொரு பொருளையும் தவறாகப் பயன்படுத்துவதில்லை, அது சேதமடைய அனுமதிக்காதது, மற்றும் அதைத் தேவையின்றி அப்புறப்படுத்துவதில்லை என்பதில் அடங்கியுள்ளது. – இந்த அம்சங்கள் அனைத்திலும், கர்த்தர் தாமே நமக்கு எச்சரிக்கும் தொல்லைக்குள் விழாதபடிக்கு (மத்தேயு 5:26), ஒருவர் தனது மனச்சாட்சியைத் தூய்மையாகவும் களங்கமின்மையாகவும் வைத்திருக்க வேண்டும்.

22. புனித யோவான் கூறுகிறார்: 'முழுமையான அன்பு அச்சத்தை விரட்டுகிறது' (1 யோவான் 4:18). ஆனால், பரிசுத்த தீர்க்கதரிசியாகிய தாவீது, 'கர்த்தருக்குப் பயப்படுங்கள், அவருடைய பரிசுத்தவான்களே' (சங். 33:10) என்று எப்படிச் சொல்கிறார்? இது பயபக்திக்கு இரண்டு வகைகள் உள்ளன என்பதைக் காட்டுகிறது: ஒன்று ஆரம்பகால பயபக்தியும், மற்றொன்று பரிபூரண பயபக்தியும் ஆகும் – ஒன்று ஆரம்ப நிலையில் உள்ளவர்களுக்கு உரியது, மற்றொன்று பரிபூரண அன்பின் அளவை அடைந்த பரிபூரண பரிசுத்தவான்களுக்கு உரியது. தண்டனையின் பயத்தினால் தேவ சித்தத்தை நிறைவேற்றுபவன் இன்னும் ஒரு தொடக்க நிலையில் உள்ளவன்; ஆனால் தேவன் மீதான அன்பினால்—தேவனைத் திருப்திப்படுத்த—தேவ சித்தத்தை நிறைவேற்றுபவன், இந்த அன்பினால் பரிபூரண பயத்திற்குள் வழிநடத்தப்படுகிறான், அதன் மூலம் தேவன் உடனிருக்கும் இனிமையைச் சுவைத்த பிறகு, அவன் விலகிவிடுவதைக் கண்டு அஞ்சுகிறான், அதை இழந்துவிடுவதைக் கண்டு அஞ்சுகிறான். மேலும், அன்பினால் பிறக்கும் இந்த முழுமையான பயமே ஆரம்பகால பயத்தை விரட்டுகிறது.

23. ஒருவர் முதலில் மூல பயத்தை அடையாவிட்டால், பரிபூரண பயத்தை அடைவது சாத்தியமற்றது. ஞானியான சிராக் கூறுகிறார்: 'தேவபயம் ஆரம்பமும் முடிவும் ஆகும்' (சிராக் 1:15, 18). 'ஆரம்பம்' என்பது ஆரம்பக் பயலையும், அதைத் தொடர்ந்து வரும் புனிதர்களின் பரிபூரணப் பயலையும் குறிக்கிறது. ஆரம்பக் பயல் என்பது ஒரு ஆன்மீக நிலையின் பண்பாகும். அது ஆன்மாவை எந்த வீழ்ச்சியிலிருந்தும் பாதுகாக்கிறது; ஏனெனில், 'கர்த்தருக்குப் பயந்ததினால், ஒவ்வொருவரும் தீமையிலிருந்து விலகுகிறார்கள்' (நீதிமொழிகள் 15:27) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால், தண்டனையைப் பற்றி அஞ்சி தீமையை விட்டு விலகும் ஒருவன், தன் எஜமானனைப் பயந்த அடிமையைப் போல, படிப்படியாகத் தானாகவே நன்மை செய்யத் தொடங்குகிறான் – முதலில், ஒரு கூலிக்காரனைப் போல, தன் நற்செயல்களுக்கு ஏதேனும் பலன் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில். இருப்பினும், அவர் இந்த வழியில் தொடர்ந்தால்—ஒரு அடிமை போல அச்சத்தால் தீமையைத் தவிர்த்து, ஒரு கூலிக்காரனைப் போல வெகுமதியின் நம்பிக்கையில் நன்மை செய்து; அப்பொழுது, தேவனுடைய கிருபையினால் நன்மையில் நிலைத்திருந்து, இதற்கு ஏற்ப தேவனுடன் தன்னை ஒன்றிணைத்து, இறுதியில் நன்மையின் சுவையைப் பெறுகிறான், உண்மையாக நல்லது என்னவென்ற ஒரு குறிப்பிட்ட உணர்வை அடைகிறான் – மேலும் அதிலிருந்து பிரிய விரும்புவதில்லை. பின்னர் அவர் ஒரு மகனின் கண்ணியத்தை அடைகிறார், மேலும் நன்மையை அதன் பொருட்டு நேசிக்கிறார் – அவர் பயந்தாலும், அது அவர் நேசிப்பதால்தான். இதுவே பெரிய மற்றும் முழுமையான பயம்.

24. இந்த படிப்படியான செயல்முறையைப் பற்றி புனிதத் தீர்க்கதரிசி தாவீது பின்வரும் வார்த்தைகளில் விவரிக்கிறார்: 'தீமையை விட்டு விலகி நன்மையைச் செய்யுங்கள்; சமாதானத்தைத் தேடிப் பின்தொடருங்கள்' (சங். 33:15). 'தீமையிலிருந்து விலகுங்கள்' என்று அவர் கூறுகிறார், அதாவது, பொதுவாக எல்லாத் தீமைகளையும் தவிர்க்குங்கள்; பாவத்திற்கு இட்டுச்செல்லும் ஒவ்வொரு செயலிலிருந்தும் விலகுங்கள். ஆனால் இதைச் சொன்ன பிறகு, அவர் அத்துடன் நின்றுவிடவில்லை, 'நன்மை செய்யுங்கள்' என்றும் சேர்த்தார். ஏனெனில், சிலர் தீமை செய்யாமல் இருக்கலாம், ஆனாலும் நன்மையும் செய்யாமல் இருக்கிறார்கள்; உதாரணமாக, அவர்கள் மற்றவர்களுக்குத் தீங்கு செய்யாமல் இருக்கலாம், ஆனாலும் இரக்கம் காட்டவில்லை, அல்லது அவர்கள் வெறுக்காமல் இருக்கலாம், ஆனாலும் அன்பு செய்யவும் இல்லை. இதைக் கூறிய பிறகு, அவர் தர்க்கரீதியாகத் தொடர்கிறார்: 'அமைதியைத் தேடுங்கள், அதைப் பின்தொடருங்கள்.' அவர் 'தேடுங்கள்' என்று மட்டும் கூறவில்லை, மாறாக, 'அதை நீங்கள் அடையுமாறு, அதற்காக ஆர்வமாகப் பாடுபடுங்கள்' என்றார். – உங்கள் மனதில் இந்த வார்த்தைகளுக்கு மிகுந்த கவனத்தைக் கொடுங்கள், மேலும் அந்த புனிதர் கவனித்த நுட்பத்தையும் குறித்துக் கொள்ளுங்கள். – ஒருவருக்குத் தீமையை விட்டு விலகும் அருள் கிடைத்து, பின்னர், கடவுளின் உதவியுடன், அவர் விடாமுயற்சியுடன் நன்மை செய்யும்போது, எதிரியின் தாக்குதல்கள் உடனடியாக அவர் மீது எழும் – மேலும் அவர் பாடுபட்டு உழைத்துத் துயரப்படுகிறார்; சில சமயங்களில் ஒரு அடிமையைப் போல மீண்டும் தீமைக்குத் திரும்பப் பயந்தும், மற்ற சமயங்களில் ஒரு கூலிக்காரனைப் போலத் தனது நற்செயல்களுக்குப் பலனை எதிர்பார்த்தும் இருக்கிறார். ஆனால், பகைவனின் தாக்குதல்களைத் தாங்கிக்கொண்டும், அவனோடு போராடிக்கொண்டும், அவனை எதிர்த்துக்கொண்டும்; இந்த உந்துதல்களால் தூண்டப்பட்டு, அவன் நன்மை செய்தாலும், அதை மிகுந்த துயரத்துடனும் மிகுந்த உழைப்புடனும் செய்கிறான். இருப்பினும், அவன் கடவுளிடமிருந்து உதவி பெற்று, நன்மை செய்வதில் சில திறமைகளைப் பெற்றவுடன், அப்போது அவன் சமாதானத்தைக் காண்கிறான், அப்போது அவன் சமாதானத்தை உணர்கிறான், அப்போது அந்தத் துயரமான போராட்டத்தின் அர்த்தமும், சமாதானத்தின் மகிழ்ச்சியும் என்னவென்று அவன் உணர்ந்துகொள்கிறான். – அப்போதுதான் அவன் சமாதானத்தைத் தேடவும், அதை அடைவதற்காகவும், முழுமையாகப் பெறுவதற்காகவும், தனக்குள் அதை நிலைநிறுத்துவதற்காகவும் தீவிரமாகப் பாடுபடவும் தொடங்குகிறான். இந்த நிலையை அடைந்தவர் இறுதியில் சமாதானம் செய்வோரின் பாக்கியத்தைச் சுவைக்கிறார் (மத். 5:9). – மேலும் இந்தப் புள்ளியிலிருந்து, அத்தகைய ஆன்மாவை அந்த நன்மையின் இன்பத்தைத் தவிர வேறு எந்தக் காரணத்திற்காகவும் நன்மை செய்ய யாரால் தூண்ட முடியும்? அப்போதுதான் அத்தகைய ஒருவர் பரிபூரண பயத்தை அறிந்துகொள்கிறார்.

25. தந்தைமார்கள் கூறுகிறார்கள், ஒருவன் மரணத்தையும் மரணத்திற்குப் பிந்தைய வேதனைகளையும் எப்போதும் மனதில் கொண்டிருந்தால், ஒவ்வொரு மாலையும் அன்றைய நாளை எப்படிக் கழித்தான் என்று தன்னைத்தானே ஆராய்ந்து, ஒவ்வொரு காலையும் இரவு எப்படிப் போனது என்று பார்த்தால், அவன் ஆணவம் கொள்ளாமல், இறுதியாக, கடவுளுக்குப் பயந்த ஒருவருடன் நெருங்கிய உறவில் இருந்தால், அவன் கடவுளுக்குப் பயப்படும் பயத்தை அடைகிறான். ஏனெனில், ஒரு சகோதரர் ஒரு முனிவரிடம், 'பிதாவே, நான் தேவனைப் பயந்திட என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று கேட்டாராம். அதற்கு அந்த முனிவர் அவரிடம், 'போய், தேவனைப் பயந்திடும் ஒரு மனிதனுடன் கூடிவாழ்; அவனுடைய அந்த தேவ பயத்தினாலேயே, அவனும் உனக்கு தேவனைப் பயந்திடக் கற்றுக் கொடுப்பான்' என்று பதிலளித்தாராம். – சொல்லப்பட்டதற்கு நேர்மாறாகச் செய்வதன் மூலம் நாம் கடவுளுக்குரிய அச்சத்தை நம்மிலிருந்து விரட்டுகிறோம்: நமக்கு மரண நினைவோ, வேதனை நினைவோ இல்லை; நாம் நம்மைப் பற்றி கவலைப்படுவதில்லை, நமது நேரத்தை எப்படிச் செலவிடுகிறோம் என்பதை ஆராய்வதில்லை; மாறாக, கவனக்குறைவாக வாழ்கிறோம், கடவுளுக்குப் பயப்படாத மக்களுடன் பழகுகிறோம் – அதன் விளைவாக ஆணவம் கொண்டவர்களாகிறோம். மேலும் இந்தக் கடைசிப் புள்ளி எல்லாவற்றையும் விட மோசமானது: இது முழுமையான அழிவு; ஏனெனில், திமிர் என்ற ஒன்றை விட வேறு எதுவும் ஆன்மாவிலிருந்து கடவுள் பயத்தை அவ் மாக விரட்டுவதில்லை. அப்பா அகத்தோனிடம் ஒருமுறை இதுபற்றி கேட்கப்பட்டது, அதற்கு அவர் கூறினார்: 'துணிச்சல் என்பது ஒரு வலுவான, சுடும் காற்றைப் போன்றது, அது வீசும்போது அனைவரும் ஓடிவிடுகிறார்கள், மேலும் அது மரங்களில் உள்ள ஒவ்வொரு பழத்தையும் கெடுத்துவிடுகிறது.' – இறைவன் நம்மை இந்த அனைத்தையும் அழிக்கும் உணர்ச்சியான – துணிச்சலிலிருந்து – விடுவிக்கட்டும்.

26. கர்வம் பல வடிவங்களை எடுக்கிறது: ஒருவர் வார்த்தையில், சைகையில், மற்றும் பார்வையில் கர்வமாக இருக்கலாம். கர்வத்தின் காரணமாக, சிலர் வீண் பேச்சுகளில் ஈடுபடுகிறார்கள், உலகியல் விஷயங்களைப் பேசுகிறார்கள், அபத்தமாக நடந்துகொள்கிறார்கள், மேலும் மற்றவர்களை அநாகரிகமாக சிரிக்கத் தூண்டுகிறார்கள். தேவையற்றபோது மற்றவரைத் தொடுவது, சிரித்துக்கொண்டிருப்பவர் மீது கையை நீட்டுவது, யாரையாவது தள்ளுவது, அவர்களிடமிருந்து எதையாவது பறிப்பது, அல்லது யாரையாவது வெட்கமின்றி முறைத்துப் பார்ப்பது ஆகியவையும் திமிர் குணம் ஆகும்: இவை அனைத்தும் திமிர் குணத்தின் செயல்களாகும்; இவை அனைத்தும் ஆன்மாவில் கடவுளுக்குரிய அச்சம் இல்லாததிலிருந்து எழுகின்றன – இதிலிருந்து, ஒரு நபர் படிப்படியாக முழு கவனக்குறைவுக்குள் செல்கிறார். – இதனால்தான் கடவுள், தாம் சட்டத்தின் கட்டளைகளைக் கொடுத்தபோது, 'இஸ்ரவேல் மக்கள் மரியாதையுடன் இருக்கட்டும்' என்றார் (லேவியராகமம் 15:31); ஏனெனில் மரியாதையும் அடக்கமான நாணமும் இல்லாமல், ஒருவன் கடவுளைக் கனப்படுத்தவும் மாட்டான், ஒரே ஒரு கட்டளையையாவது காக்கவும் மாட்டான். ஏனெனில், துணிச்சலை விடக் கேடு விளைவிப்பதாக எதுவும் இல்லை—அதனால்தான் அது எல்லாப் பேராவல்களுக்கும் தாயாக இருக்கிறது; அது மரியாதையை விரட்டி, ஆன்மாவிலிருந்து கடவுள் பயத்தை அகற்றி, கவனக்குறைவுக்கு வழிவகுக்கிறது.

27. அப்பா பார்சனூபியின் சீடரான அப்பா யோவான், தம்மைப் பார்க்க வந்த சகோதரர்களுக்கு விடைகொடுக்கும்போது, பின்வரும் நான்கு கூற்றுகளை—சில சமயங்களில் ஒன்றையும், சில சமயங்களில் மற்றொன்றையும்—மீண்டும் மீண்டும் கூறும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தார்: 'தன் அண்டை வீட்டார் முன் மனச்சாட்சியைத் தூய்மையாகக் காப்பதன் மூலம், பணிவு பிறக்கிறது; – ஒருவன் தன் சகோதரனின் விருப்பத்திற்கு மேலாகத் தன் சொந்த விருப்பத்தை ஒருபோதும் கருதக்கூடாது; – மனித இயல்பான அனைத்திலிருந்தும் ஓடிப்போடுங்கள், அப்பொழுது நீங்கள் இரட்சிக்கப்படுவீர்கள்; – 'ஒருவரையொருவர் பாரம் சுமந்து, அப்படியே கிறிஸ்துவின் நியாயப்பிரமாணத்தை நிறைவேற்றுங்கள்' (கலா. 6:2)". – ஒவ்வொரு முறையும் அவர் இந்தச் சொற்களுக்கு முன்னதாக, 'நான் ஒருமுறை சொன்னேன், சகோதரனே, – கடவுள் அன்பைப் பாதுகாப்பாராக, – முன்னோர்கள் சொன்னார்கள்' போன்ற வார்த்தைகளைச் சேர்ப்பார், – இதைத் தொடர்ந்து அவர் தனது சொந்தச் சொற்களில் ஒன்றைச் சேர்ப்பார்.

28. நீங்கள் சந்திக்கும் எந்தவொரு பணியையும், அது மிக முக்கியமானதாகவும், மிகுந்த கவனத்தை தேவைப்படுத்துவதாகவும் இருந்தாலும், நீங்கள் அதைத் தயக்கத்துடனோ அல்லது குழப்பத்துடனோ செய்ய நான் விரும்பவில்லை; மாறாக, நீங்கள் மேற்கொள்ளும் ஒவ்வொரு பணியும்—அது பெரியதாக இருந்தாலும் சரி, சிறியதாக இருந்தாலும் சரி—தேடப்படும் இலக்கின் எட்டில் ஒரு பங்கு என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள், மேலும் உங்கள் நிதானத்தை பேணுவதற்கு, அந்தப் பணியை முடிக்கத் தவறினாலும் கூட, எட்டு பங்குகளில் ஏழு பங்குகள். எனவே, நீங்கள் ஒரு பணியை ஏற்றுக்கொண்டு அதை முழுமையாகவும் முழுமையாகவும் நிறைவேற்ற விரும்பினால், நான் கூறியது போல், தேவைப்படுவதில் எட்டாவது பங்கான அந்தப் பணியைச் செய்வதற்கு மட்டுமல்லாமல், அதே நேரத்தில் உங்கள் சொந்த நலனை பாதிப்படையச் செய்யாமல் பாதுகாக்கவும் முயற்சி செய்யுங்கள் - இதுவே எட்டு பங்குகளில் ஏழு பங்குகளை உருவாக்குகிறது. இருப்பினும், உங்கள் பணியை நிறைவேற்றுவதற்காக, அவர்களுடன் வாதிடும்போது உணர்ச்சிவசப்பட்டு உங்களுக்கோ அல்லது மற்றவர்களுக்கோ தீங்கு விளைவிக்க நேர்ந்தால், ஒரு எட்டிலியைப் பாதுகாப்பதற்காக ஏழெட்டிலிகளை இழக்கக் கூடாது.

29. நீதிமொழிகளில் ஞானமுள்ள சாலமன் கூறுகிறார்: 'நெறிமுறை இல்லாதவர்கள் இலையுதிர்போல விழுகிறார்கள்; ஆனால் ஆலோசகர்களின் பெருக்கத்தில் இரட்சிப்பு உள்ளது' (நீதிமொழிகள் 11:14). புனித வேதாகமம் நமக்கு என்ன போதிக்கிறது என்று காண்கிறீர்களா? அது நம்மை நாத்தானையே சார்ந்திருக்க வேண்டாம், நம்மை எல்லாம் அறிந்தவர்களாகக் கருத வேண்டாம், நம்மால் நம்மை நடத்த முடியும் என்று நம்ப வேண்டாம் என்று அறிவுறுத்துகிறது; ஏனெனில் நமக்கு உதவி தேவைப்படுகிறது; தேவன் படி நமக்குப் போதிப்பவர்கள் தேவை. கடவுளின் வழியில் வழிகாட்டி இல்லாதவர்களை விட பரிதாபமானவர்களோ அல்லது அழிவுக்கு அருகில் இருப்பவர்களோ வேறு யாரும் இல்லை. 'வழிகாட்டுதல் இல்லாதவர்கள் இலைகளைப் போல விழுகிறார்கள்' என்ற சொலவடத்தின் பொருள் என்ன? – ஒரு இலை எப்போதும் முதலில் பசுமையாகவும், செழிப்பாகவும், அழகாகவும் இருக்கும், ஆனால் பின்னர் அது படிப்படியாக வாடி, உதிர்ந்து, இறுதியில் காலடியில் நசுக்கப்படுகிறது. அதுபோலவே, ஒரு நபர் தனக்குத்தானே விடப்பட்டால், ஆரம்பத்தில் நோன்பு, ஜாக்கிரதை, மௌனம், கீழ்ப்படிதல் மற்றும் பிற நற்பண்புகளில் எப்போதும் தீவிர ஆர்வம் கொண்டவராக இருக்கிறார்; ஆனால் பின்னர் இந்த ஆர்வம் படிப்படியாகத் தணிக்கிறது; மேலும், அவருக்கு அறிவுறுத்தவோ, ஆதரவளிக்கவோ அல்லது அவருள் இந்த ஆர்வத்தை மீண்டும் தூண்டவோ யாரும் இல்லாததால், அவர் அறியாமலேயே வாடி, வீழ்ந்து, இறுதியில் தனது எதிரிகளின் அடிமைப் பணியாளராக ஆகிவிடுகிறார், அவர்கள் பின்னர் அவரைத் தங்களுக்குப் பிடித்தபடி நடத்துகிறார்கள்.

30. தங்கள் எண்ணங்களையும் செயல்களையும் வெளிப்படுத்தி, கலந்தாலோசித்த பிறகே அனைத்தையும் செய்யும் அவர்களைப் பற்றி ஞானி கூறுகிறார்: 'பலரின் ஆலோசனையில் இரட்சிப்பு உள்ளது'. அவர், 'பலரின் ஆலோசனையில்' என்று கூறவில்லை—அதாவது, ஒவ்வொருவரிடமும் ஆலோசனை கேட்க வேண்டும் என்று அல்ல—மாறாக, எல்லாவற்றையும் பற்றி ஆலோசனை கேட்க வேண்டும் என்று கூறுகிறார்—இயல்பாகவே, நம்மிடம் நம்பிக்கை உள்ளவர்களிடம் ஆலோசனை கேட்க வேண்டும், மேலும் ஒன்றைச் சொல்லி மற்றொன்றை மறைக்கும் விதத்தில் அல்ல, மாறாக எல்லாவற்றையும் வெளிப்படுத்தி எல்லா விஷயங்களிலும் ஆலோசனை தேட வேண்டும்; ஏனெனில், அத்தகைய ஒருவருக்கு 'பலரின் ஆலோசனையில்' உண்மையான மீட்பு உள்ளது.

31. நாம் நமது எண்ணங்களையும் நோக்கங்களையும் வெளிப்படுத்தாமல், அனுபவம் வாய்ந்தவர்களின் ஆலோசனையை நாடாமல் இருக்கும்போது, நமது சொந்த விருப்பத்தில் பற்றிக்கொண்டு, நமது சொந்த நியாயப்படுத்தல்களைப் (அதாவது, நாம் நீதியானது என்று கருதுபவை) பின்பற்றுகிறோம். பின்னர், ஒரு நல்ல செயலைச் செய்வது போல் தோற்றமளிக்கும்போதே, நமக்கு நாமே பொறிகளை அமைத்துக்கொண்டு, அதை உணராமலேயே அழிந்துவிடுகிறோம். ஏனெனில், நாம் நம்மையே நம்பி, நமது சொந்த விருப்பத்திலேயே ஒட்டிக்கொண்டிருந்தால், கடவுளின் சித்தத்தை எப்படிப் புரிந்துகொள்ள முடியும், அல்லது அதற்கு நம்மை முழுமையாக ஒப்புக்கொடுக்க முடியும்? – இதனால்தான் அப்பா பிமென், 'நமது விருப்பம் மனிதனுக்கும் கடவுளுக்கும் இடையே உள்ள ஒரு வெண்கலச் சுவர்' என்று கூறினார்.

32. தங்கள் சொந்த அறிவில் நம்பிக்கை வைத்து, தங்கள் சொந்த விருப்பத்திற்கு அடிபணியുന്നவர்களுக்கு, எதிரி தன் இஷ்டப்படி பொறிகளை அமைக்கிறான். ஆனால் ஆலோசனையின்படி எல்லாவற்றையும் செய்யும்வர்களுக்கு, அவனுக்குள் நுழைய வழியில்லை. அதனால்தான், அவர்களைப் பற்றி கேள்வி கேட்பதையும், அறிவுறுத்துவதையும் அவன் வெறுக்கிறான் ; அத்தகைய வார்த்தைகளின் குரலையும், ஒலியையும் அவன் வெறுக்கிறான். இதற்குக் காரணம் என்னவென்றால், மக்கள் கேள்விகளைக் கேட்கவும், பயனுள்ளவை பற்றிப் பேசவும் தொடங்கியவுடன், அவனது தீய எண்ணம் உடனடியாக அம்பலமாகிவிடும் என்பதை அவன் அறிந்திருக்கிறான். மேலும், அடையாளம் காணப்படுவதை அவன் எல்லாவற்றையும் விட அதிகமாகப் பயப்படுகிறான், ஏனெனில் அப்போது அவனால் தன் இஷ்டப்படி சதி செய்ய முடியாது. ஒருவர் அனுபவம் வாய்ந்தவரிடமிருந்து 'இதைச் செய், ஆனால் அதைச் செய்யாதே' அல்லது 'இதற்கு இது சரியான நேரம் அல்ல' என்ற ஆலோசனையைக் கேட்கும்போது, மற்ற நேரங்களில் 'இப்போதுதான் சரியான நேரம்' என்று கூறப்படும்போது; அப்போது சாத்தான் அவனுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கவோ அல்லது அவனைக் கீழறுக்கவோ ஒரு வழியைக் காண முடிவதில்லை, ஏனெனில் அவன் எப்போதும் ஆலோசனை தேடுகிறான் மற்றும் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்கிறான் – இவ்வாறு அவனுக்குள் 'மிகுந்த ஆலோசனையில் இரட்சிப்பு உள்ளது' என்ற சொல் நிறைவேற்றப்படுகிறது.

33. தன் அறிவை நம்பியிருப்பவர்களைப் பகைவன் விரும்புகிறான்; ஏனெனில் அவர்கள் அவனுக்கு உதவி செய்து, தங்களுக்கே பொறிகளை அமைத்துக் கொள்கிறார்கள். ஒரு துறவி தன் இதயத்தை நம்புவதைத் தவிர, அவன் வீழ்ச்சிக்கு வேறு எந்தக் காரணத்தையும் நான் அறியவில்லை. ஒருவர் இது அல்லது அது காரணமாக வீழ்கிறார் என்று சிலர் கூறுகிறார்கள்; ஆனால் ஒரு நபர் தனது சொந்த விருப்பத்தைப் பின்பற்றும்போதைத் தவிர, வீழ்ச்சிக்கு வேறு எந்தக் காரணத்தையும் நான் அறியவில்லை. யாராவது வீழ்ந்ததைக் கண்டால், அவர் தனது சொந்த விருப்பத்தைப் பின்பற்றினார் என்று அறிந்துகொள். இதைவிட ஆபத்தானதோ, அழிவைத் தருவதோ வேறு எதுவும் இல்லை.

34. சிறிய இச்சைகள் மூலமாகவே நாம் பெரும் பாவங்களைச் செய்ய நேர்கிறது என்று நான் எப்போதும் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். ஒருவரின் அண்டை வீட்டாரைக் கண்டிப்பதை விடக் கொடியது என்ன? கடவுள் எதை மிகவும் வெறுக்கிறார், எதைக் கண்டு அவ்வளவு அருவருப்புடன் முகம் திருப்பிக் கொள்கிறார்? ஆயினும்கூட, ஒருவன் அற்பமானதாகத் தோன்றும் ஒன்றிலிருந்து, அதாவது தன் அண்டை வீட்டார் மீது மிகச் சிறிய கோபத்தை அனுமதிப்பதிலிருந்து, இத்தகைய பெரிய தீமைக்குள் விழுகிறான். ஏனெனில், இது அனுமதிக்கப்படும்போது, மனம் தன் சொந்தப் பாவங்களைக் கண்டுகொள்ளாமல், தன் அண்டை வீட்டாரின் பாவங்களைக் கவனிக்கத் தொடங்குகிறது. இவற்றிலிருந்து (இதைச் செய்யும் பழக்கத்திலிருந்து) வதந்தி, நிந்தனைகள், அவதூறுகள் – இறுதியாக – அழிவு தரும் கண்டனம் ஆகியவை எழுகின்றன. ஆனால், தன் அண்டை வீட்டாரை நிந்தனை செய்வதும், அவதூறாகப் பேசுவதும், கண்டனம் செய்வதும் போல வேறு எதுவும் கடவுளை அவ்வளவாகக் கோபமூட்டுவதில்லை; வேறு எதுவும் ஒரு மனிதனை (அருளிலிருந்து) அவ்வளவாக வெறுமையாக்கி அழிவுக்கு இட்டுச் செல்வதில்லை.

35. ஒருவரைப் பற்றித் தவறாகப் பேசுவதற்கும், அவர்களைக் கண்டனம் செய்வதற்கும் அல்லது இழிவுபடுத்துவதற்கும் உள்ள வேறுபாடு மிகப் பெரியது. ஒருவரைப் பற்றித் தவறாகப் பேசுவது என்பது, அவர்களைப் பற்றி, 'இவர் பொய் சொன்னார், அல்லது விபச்சாரம் செய்தார், அல்லது கோபமடைந்தார், அல்லது வேறு ஏதேனும் தவறு செய்தார்' என்று கூறுவதாகும். இவர் ஒரு சகோதரனைப் பழிச்சொல் பேசியவர், அதாவது, அவனது பாவத்தைப் பற்றி உணர்ச்சிப்பூர்வமாகப் பேசியவர். ஆனால், கண்டனம் செய்வதென்பது, 'அப்படியென்றால் ஒரு பொய்யன், விபச்சாரி, அல்லது சீற்றம் கொண்டவன்' என்று சொல்வதாகும். இவர் ஒருவரது ஆன்மாவின் இயல்பையே கண்டனம் செய்தவர், அவர் அப்படிப்பட்டவர் என்று கூறி அவரது முழு வாழ்க்கைக்கும் தீர்ப்பளித்து, அவரை அவ்வாறாகவே கண்டனம் செய்தவர்: இது ஒரு கடுமையான மீறல்.

36. பரிசேயன், தன் நற்பண்புகளுக்காகத் தேவன் தரிசனம் தந்து நன்றி செலுத்தும்போது,ப் பொய் சொல்லாமல் சத்தியத்தை உரைத்தான், அதற்காகக் கண்டிக்கப்படவும் இல்லை: ஏனெனில், நாம் எந்த நன்மையாவது செய்யும்போது, தேவன் நமக்கு உதவி செய்து துணை நின்றதற்காக, நாம் அவருக்கு நன்றி செலுத்தக் கடமைப்பட்டிருக்கிறோம். அதற்காக அவர் கண்டனம் செய்யப்படவில்லை; 'நான் மற்ற மனிதர்களைப் போல் இல்லை' என்று சொன்னதற்காகவும் கண்டனம் செய்யப்படவில்லை. ஆனால், வரி வசூலிப்பாளனை நோக்கி, 'அல்லது இந்த வரி வசூலிப்பாளனைப் போல்' என்று அவர் சொன்னபோது, அப்போது அவர் கண்டனத்திற்கு உள்ளானார் (மற்றொருவரைக் கண்டனம் செய்ததற்காக). ஏனெனில், அவர் அந்த நபரை, அவருடைய ஆன்மாவின் மனப்பான்மையை, அவருடைய முழு வாழ்க்கையையும் கண்டனம் செய்தார். அதனால்தான், அந்த மற்ற மனிதனை விட, வரி வசூலிப்பவன் நீதிமானாக்கப்பட்டான் (லூக்கா 18:11).

37. தீர்ப்பளிப்பதோ அல்லது கண்டனம் செய்வதோ கடவுளுக்கு மட்டுமே உரியது, ஏனெனில் அவர் ஒவ்வொருவரின் ஆன்மாவின் குணம், அவர்களின் வலிமை, லட்சியங்கள் மற்றும் வரங்கள், அவர்களின் உடல்வாகு மற்றும் திறமைகள் ஆகியவற்றை அறிந்திருக்கிறார் – இதன்படி, அவர் ஒவ்வொருவரையும் நீதியுடன் தீர்ப்பளிக்கிறார் அல்லது நீதிமிக்கவராக அறிவிக்கிறார். எல்லாவற்றையும் படைத்து, எல்லாவற்றையும் அறிந்திருக்கும் அவரைத் தவிர, இதை யார் உண்மையாக அறிய முடியும்?

38. சில சமயங்களில் நாம் நமது அண்டை வீட்டாரைக் கண்டிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல் அவமானப்படுத்தவும் செய்கிறோம்; ஏனெனில், கண்டிப்பதற்கும் அவமானப்படுத்துவதற்கும் உள்ள வேறுபாடு உண்டு. ஒருவன் மற்றொருவனைக் கண்டிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல் அவனைப் பழித்து, அருவருப்பான ஒன்றைப் போல அவனை வெறுத்து, அவனிடமிருந்து விலகிச் செல்லும்போது அவமானம் ஏற்படுகிறது: இது கண்டிப்பதை விட மோசமானது மற்றும் மிகவும் அழிவுகரமானது.

39. இரட்சிக்கப்பட விரும்புகிறவர்கள் தங்கள் அண்டை வீட்டாரின் குற்றங்களைக் கவனிக்காமல், எப்போதும் தங்கள் சொந்தக் குற்றங்களைக் கவனித்து முன்னேறுகிறார்கள். தன் சகோதரன் பாவம் செய்ததைக் கண்டு பெருமூச்சு விட்டு, 'ஐயோ! அவன் இன்று பாவம் செய்தது போல, நானும் நாளை பாவம் செய்வேன்' என்று சொன்ன மனிதன் அப்படிப்பட்டவன். ஆत्मாவின் ஞானமான தன்மையைக் காண்கிறீர்களா? தன் சகோதரனைக் கண்டனம் செய்வதைத் தவிர்ப்பதற்கு அவர் உடனடியாக ஒரு வழியைக் கண்டறிந்தார். ஏனெனில், 'நாளைய தினம் நானும் அப்படித்தான்' என்று சொல்லுவதன் மூலம், தானும் விரைவில் பாவம் செய்யக்கூடும் என்ற அச்சத்தையும் கவலையையும் தனக்குள் ஏற்படுத்திக்கொண்டார் - அதன் மூலம் தன் அண்டை வீட்டாரைக் கண்டனம் செய்வதைத் தவிர்த்தார். மேலும், அவர் இத்துடன் திருப்தி அடையாமல், தன் சகோதரரின் காலடியில் விழுந்து, 'இவரும் தன் பாவத்திற்கு மனந்திரும்புவார், ஆனால் நான் செய்ய வேண்டிய மனந்திரும்புதலைச் செய்ய மாட்டேன்; நான் மனந்திரும்புதலை அடைய மாட்டேன்; நான் மனந்திரும்ப சக்தியற்றவனாக இருப்பேன்' என்றார். தெய்வீக ஆன்மாவின் ஞானம் உங்களுக்குத் தெரிகிறதா?

40. சில சமயங்களில், கண்டனத்தின் விஷம் நமது ஆன்மாவில் கரைபுரண்டு, மற்றவர்கள் மீதும் பரவ முயல்கிறது. ஆகவே, அனைவருடனும் அமைதியாக இருக்கும் மற்றொரு சகோதரனைச் சந்திக்கும்போது, 'இப்படி இப்படி நடந்தது' என்று அவனிடம் விரைந்து கூறுகிறோம் – மேலும், கண்டனம் என்ற பாவத்தை அவனது இதயத்தில் பதியச் செய்வதன் மூலம் அவனுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கிறோம். 'தனது நண்பனைக் குழப்பமான சீரழிவால் வழிதவறச் செய்பவனுக்கு ஐயோ' (ஹாபக்கூக் 2:15) என்ற வார்த்தைகளை நாம் அஞ்சுவதில்லை; ஆனாலும், நாம் பேய்களின் செயல்களைச் செய்து, அதைப் பற்றி அலட்சியமாக இருக்கிறோம். குழப்புவதும் தீங்கு விளைவிப்பதும் பேய்களின் வேலை இல்லையென்றால், வேறு யாருடைய வேலை? இவ்வாறு, நம்மையும் நமது அண்டை வீட்டாரையும் அழிவுக்குள்ளாக்கி, பேய்களின் உடந்தையாகச் செயல்படுவதைக் காண்கிறோம். இது ஏன்? ஏனெனில் நம்மில் அன்பு இல்லை. 'அன்புப் பெருங்குறைகளை மூடும்' (1 பேதுரு 4:8).

41. புனிதர்கள் பாவியைக் கண்டிக்கவோ அல்லது அவனிடமிருந்து விலகவோ இல்லை, மாறாக அவன் மீது இரக்கப்படுகிறார்கள், அவனுக்காக வருந்துகிறார்கள், அவனை அறிவுறுத்துகிறார்கள், அவனுக்கு ஆறுதல் அளிக்கிறார்கள், ஒரு நோயுற்ற உறுப்பைப் போல அவனைக் குணப்படுத்துகிறார்கள், மேலும் அவனைக் காப்பாற்ற everything-ஐயும் செய்கிறார்கள். – சகோதரர்கள் வந்து திகைப்புடன், 'போய் பாருங்கள், தந்தையே, இன்னொரு சகோதரரின் அறையில் ஒரு பெண் இருக்கிறாளா?' என்று புனித அமோனிடம் சொன்னபோது அவர் என்ன செய்தார்? அவர் என்ன கருணை காட்டினார்? அந்த சகோதரர் ஒரு பெண்ணை ஒரு தொட்டியின் கீழ் மறைத்திருந்தார் என்பதை உணர்ந்து, அவர் சென்று அதன் மீது அமர்ந்து, அந்த அறை முழுவதையும் சோதனையிடும்படி அவர்களுக்கு ஆணையிட்டார். அவர்கள் எதையும் கண்டுபிடிக்காதபோது, அவர் அவர்களிடம், 'கடவுள் உங்களை மன்னிக்கட்டும்' என்றார். இவ்வாறு அவர் அவர்களை வெட்கப்படுத்தி, ஒரு பெரிய சேவை செய்தார்; தங்கள் அண்டை வீட்டார் மீதான குற்றச்சாட்டுகளை விரைவாக நம்ப வேண்டாம் என்று அவர்களுக்குக் கற்பித்தார். மேலும், அந்த சகோதரனை இறைபக்திக்குரிய முறையில் மறைத்து மட்டுமல்லாமல், சரியான நேரத்தில் அறிவுறுத்தியும் திருத்தினார். ஏனெனில், எல்லோரையும் வெளியே அனுப்பிய பிறகு, அவர் அவனது கையைப் பிடித்து, 'சகோதரனே, உன் ஆன்மாவைப் பற்றிச் சிந்தித்துப் பார்!' என்றார். – இந்தச் சகோதரன் உடனடியாக வெட்கமடைந்து, மனந்திரும்பி, தன் பாவத்திற்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைத்தான். இவ்வாறு அந்த முதியவரின் மனிதநேயமும் இரக்கமும் அவனது ஆன்மாவில் மிகவும் நன்மை பயக்கும் விளைவை ஏற்படுத்தியது.

42. நடுவில் மையத்தைக் கொண்ட ஒரு வட்டத்தை கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள், அதன் மையத்திலிருந்து ஆரங்கள் புறப்படுகின்றன. இந்த ஆரங்கள் மையத்திலிருந்து எவ்வளவு தூரம் நீண்டு செல்கின்றனவோ, அவ்வளவு அதிகமாக அவை விலகி ஒன்றையொன்று விட்டு விலகுகின்றன; மாறாக, அவை மையத்திற்கு எவ்வளவு நெருக்கமாக வருகின்றனவோ, அவ்வளவு நெருக்கமாக அவை ஒன்றையொன்று நெருங்குகின்றன. இப்போது இந்த வட்டம் உலகம் என்றும், வட்டத்தின் மையமே கடவுள் என்றும், மையத்திலிருந்து வட்டத்தின் விளிம்புக்கும், அல்லது விளிம்பிலிருந்து மையத்திற்கும் செல்லும் நேர்கோடுகள் (ஆரம்) மனித வாழ்வின் பாதைகள் என்றும் வைத்துக்கொள்வோம். இங்கும் அதே கொள்கை பொருந்தும். திருமறையாளர்கள் எவ்வளவு தூரம் வட்டத்தின் மையத்தை நோக்கி, கடவுளை நெருங்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்துடன் உள்ளே நுழைகிறார்களோ, அவ்வளவு தூரம் அவர்கள் நுழையும்போது, கடவுளுக்கும் ஒருவருக்கொருவருக்கும் நெருக்கமாகிறார்கள்; மேலும், அவர்கள் கடவுளை நெருங்கும் அளவிற்கு, அவர்கள் ஒருவரையொருவர் நெருங்குகிறார்கள், மற்றும் அவர்கள் ஒருவரையொருவர் நெருங்கும் அளவிற்கு, அவர்கள் கடவுளையும் நெருங்குகிறார்கள். – பிரிவைப் பொறுத்தமட்டும் இதே கொள்கையைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். அவர்கள் கடவுளிடமிருந்து விலகி வெளிப்பொருட்களை நோக்கித் திரும்பும்போது, அவர்கள் மையத்திலிருந்து எவ்வளவு தூரம் விலகி கடவுளிடமிருந்து தங்களைத் தூரமாக்கிக் கொள்கிறார்களோ, அதே அளவிற்கு அவர்கள் ஒருவருக்கொருவரும் தூரமாகிறார்கள் என்பது தெளிவாகிறது – மேலும் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் எவ்வளவு தூரம் விலகுகிறார்களோ, அந்த அளவிற்கு அவர்கள் கடவுளிடமிருந்தும் தங்களைத் தூரமாக்கிக் கொள்கிறார்கள். அன்பின் இயல்பு அதுவே: ஆனால் நாம் எவ்வளவு தூரம் வெளியே நின்று கடவுளை நேசிக்கவில்லையோ, அவ்வளவு தூரம் நம்மில் ஒவ்வொருவரும் நமது அண்டை வீட்டாரிடமிருந்தும் விலகி இருக்கிறோம். இருப்பினும், நாம் கடவுளை நேசித்தால், அவருக்கான நமது அன்பு மூலம் நாம் கடவுளுக்கு எவ்வளவு நெருக்கமாக வருகிறோமோ, அவ்வளவு தூரம் நாம் நமது அண்டை வீட்டாருடன் அன்பில் ஒன்றிணைகிறோம்; மேலும், நாம் நமது அண்டை வீட்டாருடன் எவ்வளவு தூரம் ஒன்றிணைகிறோமோ, அவ்வளவு தூரம் நாம் கடவுளுடனும் ஒன்றிணைகிறோம்.

43. சில சமயங்களில், ஒருவர் ஒரு அவமதிப்பான பேச்சைக் கேட்கும்போது, அதைக் கண்டுகொள்ளாமல், தன்பாட்டில் இயல்பாகச் செல்வது ஏன்? அது கேட்டதாகவே இல்லாமல், குழப்பமடையாமலும் கடந்துவிடுகிறார்கள். ஆனால், மற்ற சமயங்களில், கேட்டவுடனேயே ஏன் உடனடியாகக் குழப்பமடைந்துவிடுகிறார்கள்? இது ஏன் நிகழ்கிறது? அவர்கள் கலக்கமடையாததற்குக் காரணம் இதுதான்: முதலாவதாக, ஒருவர் பிரார்த்தனை அல்லது ஒரு நல்ல ஆன்மீகப் பயிற்சிக்குப் பிறகு, ஒரு நல்ல மனநிலையில் இருப்பதுண்டு, அதனால் அவர் தன் சகோதரனை மன்னிக்கும் மனப்பான்மையுடன் இருந்து, அவனது வார்த்தைகளால் கலக்கமடைவதில்லை; மேலும் சிலருக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட நபரின் மீது மிகுந்த பிரியம் இருப்பதால், அந்த நபர் தங்களுக்குச் செய்யும் எதையும் அவர்கள் மனவேதனையின்றி சகித்துக் கொள்கிறார்கள்; மேலும் சிலர் தங்களை அவமதிக்க முற்படுபவரை இகழ்ந்து, அவருடைய அவமதிப்புகளுக்கு எந்த முக்கியத்துவமும் கொடுப்பதில்லை. – ஆனால் மக்கள் இதற்கு நேர்மாறானவற்றால் கலக்கமடைகிறார்கள் – ஒன்று அவர்கள் நல்ல மனநிலையில் இல்லாததால், அல்லது தங்களை அவமதித்தவர் மீது தீய எண்ணத்தைக் கொண்டிருப்பதால் – மேலும் பிற காரணங்களுக்காகவும். – இருப்பினும், அத்தகைய அனைத்துத் தொல்லைகளுக்கும் முக்கியக் காரணம், நாம் நம்மைத் தண்டித்துக் கொள்ளாததுதான்.

44. அப்பா பைமன் கூறினார்: 'தன்னைத் தானே கண்டிக்கும் ஒருவர் எங்கு சென்றாலும், அவருக்கு எந்தத் தீங்கும், அவமானமும் அல்லது மற்ற துக்கமும் ஏற்பட்டாலும், அவர் ஏற்கெனவே விரும்பத்தகாத அனைத்திற்கும் தன்னைத் தகுதியானவராகக் கருதுவதால், அவர் ஒருபோதும் கலக்கமடைவதில்லை. இது போன்ற நிலையை விட அதிக கவலையற்ற நிலை வேறு ஏதேனும் உண்டா?'...

45. யாராவது சொல்லலாம்: ஒரு சகோதரன் என்னை புண்படுத்தினால், நானோ என்னை ஆராய்ந்து, அதற்கான எந்தக் காரணத்தையும் நான் அவனுக்குக் கொடுக்கவில்லை என்று கண்டறிந்தால், நான் எப்படி என்னைக் கண்டிக்க முடியும்? – உண்மையில், ஒருவரேனும் கடவுளுக்குப் பயந்து தன்னை ஆராய்ந்து கொண்டால், அவர்கள் செயல், வார்த்தை அல்லது தோற்றம் மூலம் எல்லா வகையிலும் இதற்குக் காரணம் கொடுத்திருப்பதைக் காண்பார்கள்; மேலும், தற்பொழுது அவர்கள் எந்தக் காரணமும் கொடுக்கவில்லை என்று தெரிந்தால் கூட, அப்பொழுது அவர்கள் நிச்சயமாக வேறு ஏதேனும் ஒரு நேரத்தில், இந்த விஷயத்திலோ அல்லது வேறு விஷயத்திலோ அவரைப் புண்படுத்தியிருக்க வேண்டும், அல்லது ஒருவேளை அவர் மற்றொரு சகோதரனைப் புண்படுத்தி, அதற்காகத் துன்பப்பட்டிருக்க வேண்டும் – அல்லது அடிக்கடி வேறு ஏதேனும் பாவத்திற்காக. அதனால்தான் நான் சொல்கிறேன், யாராவது ஒருவர் தேவ பயத்தோடு தன்னை ஆராய்ந்து, தனது மனசாட்சியைக் கடுமையாக ஆராய்ந்தால், அவர் நிச்சயமாகத் தன்னைக் குற்றவாளியாகக் காண்பார், மேலும் தன்னைத்தானே கண்டிப்பார்.

46. ஒருவன் தனிமையில் மௌனமாக அமர்ந்திருக்கும்போது சமாதானமாக இருப்பதுண்டு. ஆனால் அப்போது ஒரு சகோதரன் வருகிறான், உரையாடலின் போது மனதைக் புண்படுத்தும் ஒன்றைச் சொல்கிறான், அவன் உடனடியாகக் குழப்பத்திற்குள்ளாகிறான் – பிறகு, 'அவன் எனக்குத் தொந்தரவு செய்யாமல் வந்திருக்காமல் இருந்திருந்தால், நான் பாவம் செய்திருக்க மாட்டேன்' என்று சொல்லிக்கொள்கிறான். – என்ன ஒரு அபத்தமான பகுத்தறிவு! அவனுக்கு அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னவர் அவனுக்குள் அந்த உணர்ச்சியை ஊட்டினாரா? அவர் அவனுக்குள் ஏற்கெனவே இருந்ததை மேலே கொண்டு வந்தார், அவ்வளவுதான்; – இப்போது அவன் தன் சகோதரனுக்காக வருந்தக்கூடாது, மாறாக தன் உணர்ச்சிக்காக மனந்திரும்பி, தன்னைக் கண்டிக்க வேண்டும். இத்தகைய மனிதன், புறத்தில் அழகாகத் தோன்றினாலும் உட்புறம் பூஞ்சை பிடித்த அழுகிய ரொட்டி போன்றவன்; அதை யாராவது உடைத்துப் பார்க்கும்போது, அதன் அழுகல் வெளிப்படுகிறது. அல்லது, புறத்தில் சுத்தமாகத் தோன்றினாலும் உட்புறம் துர்நாற்றமும் நாசக்கந்தமும் நிறைந்த ஒரு பாத்திரம் போன்றவன்; அதை யாராவது திறக்கும்போது, அதன் துர்நாற்றம் உடனடியாக உணரப்படுகிறது. அப்படியே இந்த மனிதனும், தன்னுள் கோபம் இருப்பதை அறியாமல், அமைதியாக இருப்பதாகத் தோன்றினான் ; சகோதரன் அவனிடம் ஒரே ஒரு வார்த்தை பேச, அவனுள் மறைந்திருந்த அழுகலை வெளிக்கொணர்ந்தான். ஆகையால், அவன் மன்னிக்கப்பட விரும்பினால், தன்னைக் கண்டித்து மனந்திரும்பட்டும். இந்தப் பாதையில் மட்டுமே அவன் தூய்மையை அடைந்து செழித்து வாழ முடியும். அவன் தனக்கு அவ்வாறான ஒரு உதவியைச் செய்ததற்காக அந்தச் சகோதரனுக்கு நன்றி தெரிவிக்கவும் வேண்டும்.

47. ஆன்மா பாவம் செய்யும்போது, அது அதனால் சோர்வடைகிறது; ஏனெனில் பாவம் தன்னை அதற்கு ஒப்படைப்பவனைப் பலவீனப்படுத்தி, களைப்படையச் செய்கிறது; ஆகையால், அவன் மீது விழும் அனைத்தும் அவனை அழுத்துகின்றன. ஆனால் ஒருவன் நன்மையில் செழித்து வாழும்போது, அவன் செழித்து வாழும் அளவுக்கு, ஒரு காலத்தில் கனமாக இருந்தவை அவனுக்கு இலகுவாகின்றன.

48. எப்படியாயினும், நாம் துன்பத்தை நோக்க வேண்டும். யாராவது நமக்கு உதவி செய்தாலும் சரி, அல்லது மற்றவரின் கைகளால் நாம் தீங்குற்றாலும் சரி, நாம் அதை ஒரு சோதனையாகக் கருதி, நமக்கு நேரிடும் அனைத்திற்கும் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்த வேண்டும். மேலும், நமக்கு ஏதேனும் நன்மை நடந்தால், அது கடவுளின் கருணைமிக்க ஏற்பாட்டின் செயல் என்றும், நமக்கு ஏதேனும் தீங்கு நடந்தால், அது நமது பாவங்களின் காரணமாகவே என்றும் கூறி, எப்போதும் நம்மை நாமே கண்டிக்க வேண்டும்.

49. நாள்தோறும் பாவம் செய்து, நமது இச்சைகள் பின்பற்றி வாழும் நாம் பாவிமார்கள்! நமது பிதாமகர்களால் நமக்குக் காட்டப்பட்ட நீதியான வழியை—தானுணர்தலின் பாதையை—நாம் கைவிட்டு, நமது அண்டை வீட்டாரைக் குறை கூறும் வளைந்த பாதையில் நடக்கிறோம். மேலும் நம்மில் ஒவ்வொருவரும், ஒவ்வொரு விஷயத்திலும், குற்றத்தை நம் சகோதரனின் மீது சுமத்தி, முழுப் பாரத்தையும் அவன் மீது போட முயற்சிக்கிறோம்; ஒவ்வொருவரும் சோம்பேறியாக இருந்து ஒரு கட்டளை கூடக் கடைப்பிடிப்பதில்லை, ஆனாலும் நமது அண்டை வீட்டார் எல்லா கட்டளைகளையும் நிறைவேற்ற வேண்டும் என்று கோருகிறோம்.

50. 'குருவே, இந்தப் பாதையில் நீங்கள் கண்டறிந்த மிக முக்கியமான விஷயம் என்ன?' என்று கேட்கப்பட்டபோது, 'எல்லா விஷயங்களிலும் தன்னைத் தானே கண்டிப்பதுதான்' என்று பதிலளித்த அந்த முதியவர் எங்கே? – அப்படியே அப்பா பைமனும் பெருமூச்சுடன், 'எல்லா நற்பண்புகளும் இந்த வீட்டிற்குள் நுழைந்துள்ளன, ஆனால் ஒரு நற்பண்பு இல்லாமல் ஒரு மனிதன் உறுதியாக நிற்பது கடினம்' என்றார். 'அது என்ன அறம்?' என்று அவர்கள் அவரிடம் கேட்டார்கள். அவர் பதிலளித்தார்: 'ஒரு மனிதன் தன்னைத்தானே கண்டிக்க வேண்டும் என்பது.' மேலும் புனித அந்தோனியார் கூறினார்: 'கடவுளின் சந்நிதியில் தன் பாவங்களைத் தன் மீதே ஏற்றுக்கொள்வதும், தன் இறுதி மூச்சு வரை சோதனையை எதிர்பார்ப்பதும் ஒரு பெரிய செயல்.' மேலும், நமது முன்னோர்கள் எல்லா இடங்களிலும் அமைதியைக் கண்டறிந்தனர் என்பதை நாம் காண்கிறோம், ஏனெனில் அவர்கள் எல்லாவற்றையும்—சிறிய விஷயத்தைக் கூட—கடவுளிடம் ஒப்படைத்து, எல்லா காரியங்களிலும் தங்களைத் தாங்களே கண்டிக்கும் இந்த விதியை எப்போதும் கடைப்பிடித்தனர்.

51. மடாலயத் தந்தையர்கள், துறவிகள் கோபமடைவதும், யாரையும் அவமதிப்பதும் பொருந்தாது என்று கூறினர். மேலும், 'கோபத்தை வென்றவர், அசுரர்களை வென்றுவிட்டார்; ஆனால், இந்த உணர்ச்சியால் வெல்லப்பட்டவர், துறவற வாழ்க்கைக்கு முற்றிலும் அந்நியர்' என்றும் கூறினர். – அப்படியானால், நாம் எரிச்சலுக்கும் கோபத்திற்கும் அடிபணியவது மட்டுமல்லாமல், வெறுப்புகளையும் மனதில் வைத்துக்கொண்டு இருக்கும்போது, நம்மைப் பற்றி நாம் என்ன சொல்லிக்கொள்ள முடியும்? – (நமது ஆன்மாக்களின்) இத்தகைய பரிதாபகரமான மற்றும் மனிதாபிமானமற்ற நிலையைப் பற்றிப் புலம்புவதைத் தவிர வேறு என்ன செய்ய முடியும்? – இருப்பினும், சகோதரர்களே, நாம் நம்மைக் கவனித்துக் கொள்ளுவோம், மேலும் கடவுளின் உதவியுடன், இந்த அழிவுகரமான உணர்வின் கசப்பிலிருந்து நம்மை விடுவித்துக் கொள்ள முயற்சிப்போம்.

52. சகோதரர்களுக்குள் கருத்து வேறுபாடுகளும் மனக்குறைகளும் அடிக்கடி எழுகின்றன, ஆனால் அவர்கள் பொதுவாக இந்தச் சண்டைகளைத் தீர்த்து சமாதானம் செய்ய விரைகிறார்கள். இருப்பினும், சிலர், சமரசம் செய்துகொண்ட பிறகும், ஒரு சகோதரனின் மீது வெறுப்பைத் தொடர்ந்து வளர்த்துக்கொண்டு, அவனுக்கு எதிராக எண்ணங்களைக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இது மனக்கசப்பு – ஒருவர் அதில் சிக்கி அழிந்துவிடாமல் இருக்க மிகுந்த கவனம் தேவை. கோபமடைந்த உடனேயே மன்னிப்புக் கோரியவர் தனது கோபத்தைக் குணப்படுத்திவிட்டார், ஆனால் மனக்கசப்புக்கு எதிராக இன்னும் போராடவில்லை – அதனால் அவர் தனது சகோதரனிடம் வெறுப்பைத் தொடர்ந்து வளர்த்துக் கொள்கிறார். ஏனெனில், மனதில் கோபத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்வது, கோபம், எரிச்சல் மற்றும் குழப்பம் ஆகியவற்றுக்கு இடையே ஒரு வேறுபாடு உள்ளது. இதை நீங்கள் நன்கு புரிந்துகொள்ள உதவ, நான் ஒரு உதாரணம் கூறுகிறேன். யார் நெருப்பை மூட்டுகிறார்களோ, அவர்கள் முதலில் ஒரு சிறிய தீக்கங்குகளை எடுக்கிறார்கள்: இது புண்படுத்திய சகோதரரின் வார்த்தையாகும். இந்த வார்த்தையை நீங்கள் தாங்கிக்கொண்டால், நீங்கள் அந்தத் தீக்கங்குகளை அணைத்துவிட்டீர்கள். ஆனால் நீங்கள், 'அவர் ஏன் அப்படிச் சொன்னார்? சரி, நான் அவருக்கு இப்படி இப்படிச் சொல்ல வேண்டும்; அவர் என்னை அவமதிக்க எண்ணியிருக்காவிட்டால், அவர் அப்படிச் சொல்லியிருக்க மாட்டார் – எனவே நானும் அவரை அவமதிக்க வேண்டும் – தவறாமல்' என்று நினைத்தால் – அங்கே நீங்கள், நெருப்பை மூட்டுபவர் செய்வது போல, கிளைகள் அல்லது அது போன்றவற்றைச் சேர்த்து, குழப்பம் எனப்படும் புகையை உருவாக்கியுள்ளீர்கள். குழப்பம் என்பது இதயத்தைத் தூண்டி எரிச்சலூட்டும் எண்ணங்களின் அலைச்சலும் கிளர்ச்சியுமே. எரிச்சல் என்பது துயரத்தை ஏற்படுத்தியவருக்கு எதிரான பழிவாங்கும் கிளர்ச்சியாகும், அது ஆணவமாக மாறுகிறது, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்பா மார்க் கூறியது போல்: 'எண்ணங்களால் வளர்க்கப்படும் தீய எண்ணம் இதயத்தை எரிச்சலூட்டுகிறது; ஆனால் ஜெபம் அதைக் கொன்றுவிடுகிறது.' ஒரு சகோதரரின் சாதாரணமான ஒரு பேச்சை நீங்கள் மனதில் கொண்டிருந்தால், அந்தக் குழப்பம் எழுவதற்கு முன்பே அந்தச் சிறிய தீக்கங்கையை அணைத்திருப்பீர்கள். – இருப்பினும், அதுவும், நீங்கள் விரும்பினால், அது புதிதாக இருக்கும்போதே மௌனம், ஜெபம் அல்லது இதயப்பூர்வமான ஒரு தலைவணக்கத்தின் மூலம் எளிதாக அணைக்க முடியும். – ஆனால் நீங்கள் தொடர்ந்து 'தணல் கனன்று' கொண்டிருந்தால்—அதாவது, 'அவன் ஏன்... நானும் அப்படித்தான்' போன்ற எண்ணங்களால் உங்கள் இதயத்தை எரிச்சலூட்டி, கிளர்ந்தெழச் செய்தால்—அப்போது உங்கள் இதயம் பற்றி எரியும், மேலும் எரிச்சலின் காய்ச்சல் உருவாகும். – நீங்கள் விரும்பினால், கோபம் ஆட்கொள்வதற்கு முன்பே இதனையும் அணைத்துவிட முடியும். ஆனால் நீங்கள் தொடர்ந்து உங்களை நீங்களே கிளர்ச்சியூட்டி எரிச்சலூட்டினால், அது நெருப்பில் எண்ணெய் ஊற்றுவது போலாகும், அதிலிருந்து ஒரு தீப்பிழம்பு எழும் – அதுவே கோபம். மேலும் கோபம், அது ஆழமாக வேரூன்றினால், வெறுப்பாக மாறும், அதிலிருந்து ஒரு மனிதன் (வியர்வை மற்றும் சுயக்கட்டுப்பாடு மூலம்) தனது சொந்த இரத்தத்தைச் சிந்தாத வரை விடுவிக்கப்பட மாட்டான்.

53. ஆரம்பக் குழப்பம் என்றால் என்ன, எரிச்சல் என்றால் என்ன, கோபம் என்றால் என்ன, மற்றும் வெறுப்பு என்றால் என்ன என்பதை இப்போது நீங்கள் கேட்டறிந்தீர்கள். ஒரு தனி வார்த்தை எப்படி இத்தகைய தீய விளைவுகளுக்கு வழிவகுக்கும் என்று பார்க்கிறீர்களா? ஏனெனில், நீங்கள் முதலில் உங்களைக் கண்டித்து, உங்கள் சகோதரனின் வார்த்தைகளைப் பொறுமையாகச் சகித்து, அவனிடம் பழிவாங்க முயலாமல், ஒரு வார்த்தைக்கு இரண்டு அல்லது ஐந்து வார்த்தைகளால் பதிலளிக்காமல், தீமைக்குத் தீமை பதிலளிக்காமல் இருந்திருந்தால், இந்தத் தீமைகள் அனைத்திலிருந்தும் நீங்கள் விடுவிக்கப்பட்டிருப்பீர்கள். அதனால்தான் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: உங்கள் உணர்ச்சிகள் இளமையாக இருக்கும்போதே, அவை வேரூன்றி, உங்களுக்குள் உறுதியாக நிலைபெற்று, உங்களை அழுத்தத் தொடங்குவதற்கு முன்பே, எப்போதும் அவற்றைத் துண்டித்துவிடுங்கள்; ஏனெனில் அப்போது நீங்கள் அவற்றால் பெரிதும் துன்பப்பட வேண்டியிருக்கும். ஒரு சிறிய புல்லைப் பிடுங்குவது என்பது ஒரு விஷயம், ஒரு பெரிய மரத்தை வேரோடு பிடுங்குவது என்பது முற்றிலும் வேறு விஷயம்.

54. ஒருவர் தீமையைச் செயலால் மட்டுமல்ல, சொல்லாலும், தோற்றத்தாலும் கூட திருப்பிக் கொடுக்கலாம். சிலர் தாங்கள் உண்மையில் தீமையைத் தீமையால் திருப்பிக் கொடுப்பதில்லை என்று நினைக்கிறார்கள், ஆனால் அவர்கள் சொல்லால், அல்லது தோற்றத்தால், அல்லது சைகையால், அல்லது ஒரு பார்வையால் அவ்வாறு செய்கிறார்கள் என்பது தெரியவருகிறது; ஏனெனில் இந்த விஷயங்கள் அனைத்தினாலும் ஒருவரால் தன் சகோதரனைக் காயப்படுத்த முடியும் – இதுவும் தீமையைத் தீமையால் திருப்பிக் கொடுப்பதே ஆகும். இன்னொருவரோ, தனக்குச் செய்யப்பட்ட தவறுக்குப் பழிவாங்க எந்த முயற்சியும் செய்வதில்லை—செயலாலோ, வார்த்தையாலோ, தோற்றத்தாலோ, சைகையாலோ அல்ல—ஆனால் தன் சகோதரன் மீது மனதில் வெறுப்பை வளர்த்துக் கொண்டு, அவனுக்காக வருந்துகிறான். இன்னொருவன், தன் சகோதரன் மீது எந்த வருத்தமும் கொள்ளாமல், யாராவது அவனை ஏதேனும் விதத்தில் அவமதித்தார்கள் என்றோ, கண்டித்தார்கள் என்றோ அல்லது அவமானப்படுத்தினார்கள் என்றோ கேள்விப்பட்டால் - அதைக் கேட்டு மகிழ்கிறான் - அவனும் தன் இதயத்தில் தீமையைத் தீமையால் திருப்பிக் கொடுப்பவனாகக் காணப்படுகிறான். மற்றொருவன் தன் இதயத்தில் எந்தப் பகைத்தையும் கொண்டிருக்க மாட்டான், மேலும் தன்னை அவமதித்த ஒருவரின் அவமானத்தைப் பற்றிக் கேட்டும் அவன் மகிழ்ச்சியடைய மாட்டான்; உண்மையில், அந்த நபர் அவமதிக்கப்பட்டால் அவன் வருந்துகிறான்; ஆனாலும், மற்றவனின் செழிப்பைக் கண்டும்கூட அவன் மகிழ்ச்சியடைய மாட்டான் – உதாரணமாக, அந்த நபர் புகழப்படுவதையும் விரும்பப்படுபவராக இருப்பதையும் பார்க்கும்போது அவன் வருந்துகிறான்; இதுவும் ஒரு வகையான வெறுப்புதான், அது மிகவும் மென்மையானதாக இருந்தாலும்.

55. மற்றொரு வகை, யாராவது தன்னைக் காயப்படுத்தினால், அவர்கள் ஒருவரையொருவர் சமாதானம் செய்து, அந்த நபருடன் அமைதியாக வாழ்கிறார், மேலும் தன் இதயத்தில் அவரிடம் எந்தத் தீய எண்ணத்தையும் கொண்டிருக்க மாட்டார்; ஆனால், சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, அந்த நபர் மீண்டும் தனக்கு மன உளைச்சலைத் தரும் ஏதாவது சொன்னால், அவர் முந்தைய சம்பவத்தை நினைவு கூரத் தொடங்குகிறார், மேலும் இரண்டாவது குற்றத்தால் மட்டுமல்ல, முதல் குற்றத்தாலும் கலக்கமடைகிறார். – இது, காயத்திற்கு ஒரு பிளாஸ்டர் ஒட்டிய ஒரு மனிதனைப் போன்றது; காயம் இப்போது குணமாகி, அதன் மீது தோல் மூடியிருந்தாலும், அந்த இடம் இன்னும் மென்மையாகவே இருக்கும்; மேலும் யாராவது ஒருவர் அவன் மீது ஒரு கல்லை வீசினால், உடலின் வேறு எந்தப் பகுதியை விடவும் அந்த இடம் அதிகமாக காயமடைந்து, உடனடியாக இரத்தம் சிந்தத் தொடங்கும். அந்த மனிதனுக்கும் இதே நிலைதான் ஏற்படுகிறது: அவனுக்கு ஒரு காயம் இருந்தது, அவன் ஒரு பிளாஸ்டரைப் போட்டான் – அதாவது, அவன் தலைவணங்கி, நல்லிணக்கத்தின் மூலம் அந்த காயத்தை, அதாவது தன் கோபத்தை குணப்படுத்தினான்; மேலும், தன் இதயத்தில் ஒரு தீய எண்ணத்தைக் கூட வளர்க்காமல் பாடுபட்டு, வெறுப்புக்கு எதிராக தன்னை வலுப்படுத்தத் தொடங்கினான். இது காயం குணமாகி வருவதைக் குறிக்கிறது; ஆனால் அது இன்னும் முழுமையாகக் குணமாகவில்லை – இன்னும் ஒரு சிறு வெறுப்பு எச்சம் உள்ளது, அதிலிருந்து அந்த நபர் ஒரு சிறிய தாக்குதலைச் சந்தித்தாலும் காயமானது எளிதில் மீண்டும் திறக்கப்படக்கூடும்.

56. பாதிக்கப்பட்ட பகுதி முழுமையாகக் குணமடையவும், எந்தக் கோரமும் இல்லாமல், அங்கு ஒருபோதும் ஒரு காயம் இருந்ததாகக் கூற முடியாதவாறும், உள்நாணத்தை முழுமையாக அகற்ற ஒருவர் பாடுபட வேண்டும். அப்படியானால், இது எப்படி அடையப்படும்? – தன்னைக் காயப்படுத்தியவருக்காக முழு மனதுடன் ஜெபிப்பதன் மூலமும், 'ஓ கடவுளே, என் சகோதரனின் ஜெபங்களுக்காக எனக்கும் அவனுக்கும் உதவுங்கள்!' என்று கூறுவதன் மூலமும் இது சாத்தியமாகும். – தன் சகோதருக்காக இவ்வாறு ஜெபிப்பதன் மூலம், ஒருவர் கருணை மற்றும் அன்பைக் காட்டுகிறார்; மேலும், அவருடைய ஜெபங்களுக்காகத் தனக்காக உதவியைக் கேட்பதன் மூலம், தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்கிறார். மேலும், கருணை, அன்பு மற்றும் தாழ்மையுணர்வு இருக்கும் இடத்தில், எரிச்சல், அல்லது பழிவாங்கும் உணர்ச்சி, அல்லது வேறு எந்தப் பேராவலுக்கும் இடமிருக்கிறதா? – மேலும் அப்பா சோசிமா கூறினார்: 'சாத்தான் தனது தீய குணத்தின் எல்லா தந்திரங்களையும், தனது எல்லா பேய்களையும் பயன்படுத்தினாலும், கிறிஸ்துவின் கட்டளைக்கு இணங்க, பணிவால் அவனது எல்லா திட்டங்களும் ரத்து செய்யப்பட்டு நசுக்கப்படும்.' மேலும் மற்றொரு முனிவர் கூறினார்: 'தனது எதிரிக்காக ஜெபிப்பவன் பழிவாங்கும் குணம் கொண்டவனாக இருக்க மாட்டான்.'

57. பெரியோரின் அறிவுரையைச் செயலில் ஆக்குங்கள், அப்போதுதான் அவர்கள் சொல்வதன் உண்மையை நீங்கள் அறிவீர்கள்; அதைச் செயலில் ஆக்கவில்லை என்றால், வெறும் வார்த்தைகளால் மட்டும் துறவு நெறியின் கலையை நீங்கள் ஒருபோதும் கற்றுக்கொள்ள முடியாது. ஒரு கைவினைக் கலையைக் கற்க விரும்பும் எவன், வெறும் வார்த்தைகளால் மட்டும் அதைக் கற்றுக்கொள்வான்? இல்லை; முதலில் அவன் வேலை செய்கிறான், தவறுகள் செய்கிறான்; மீண்டும் வேலை செய்து, தான் உருவாக்கியதை அழித்துவிடுகிறான்; இவ்வாறு, சிரமம் மற்றும் பொறுமையின் மூலம், படிப்படியாக அந்தக் கைவினைத்திறனைக் கற்றுக்கொள்கிறான். அவன் செய்யும் உழைப்பையும் அவனது விருப்பத்தையும் நோக்கியிருக்கும் கடவுளின் உதவியுடன் இது சாத்தியமாகிறது. ஆயினும் நாம், எந்த ஒரு செயலையும் தொடங்காமல், வெறும் வார்த்தைகளால் மட்டுமே கலைகளின் உச்சகட்டமான ஞானத்தைக் கற்றுக்கொள்ள விரும்புகிறோம். இது சாத்தியமா?! – ஆகவே, நமக்கு இன்னும் நேரம் இருக்கும்போதே, நாம் நம்மைக் கவனித்துக்கொண்டு விடாமுயற்சியுடன் உழைப்போம்.

58. நாம் எல்லா வகையிலும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும், பொய்களால் கொள்ளையடிக்கப்படாமல் இருப்பதற்காக, ஏனெனில் பொய்யன் கடவுளுடன் ஐக்கியப்பட்டிருக்கிறான் அல்ல. பொய்கள் கடவுளுக்கு அந்நியமானவை. 'பொய்கள் சாத்தானிடமிருந்து வருகின்றன', அவன் 'ஒரு பொய்யன், பொய்களின் பிதா' என்று வேதம் கூறுகிறது (யோவான் 8:44). இதோ, சாத்தான் பொய்யின் பிதாவென்றும், தேவன் சத்தியமென்றும் அழைக்கப்படுகிறார்; ஏனெனில் அவரே தாமே: 'நான் வழியும் சத்தியமும் ஜீவனுமாயிருக்கிறேன்' (யோவான் 14:6) என்று கூறுகிறார். நாம் யாரிடமிருந்து பிரிந்து நிற்கிறோம், யாரோடு பொய்மையின் மூலம் இணைகிறோம் என்பதைப் பாருங்கள்! – ஆகவே, நாம் உண்மையாகவே இரட்சிக்கப்பட விரும்பினால், நமது முழு வலிமையோடும் முழு ஆர்வத்தோடும் சத்தியத்தை நேசிக்க வேண்டும், மேலும் ஒவ்வொரு பொய்மையிலிருந்தும் நம்மைக் காத்துக் கொள்ள வேண்டும், அது நம்மை சத்தியத்திலிருந்தும் ஜீவனிலிருந்தும் பிரிக்காதபடிக்கு.

59. பொய்க்கு மூன்று வெவ்வேறு வகைகள் உள்ளன: ஒன்று எண்ணத்தில் பொய் சொல்கிறது, மற்றொன்று வார்த்தையில் பொய் சொல்கிறது, இன்னொன்று அதன் வாழ்க்கை முறையின் மூலமே பொய் சொல்கிறது. – தன் சொந்த அனுமானங்களையே உண்மையாகக் கொள்பவன் எண்ணத்தில் பொய் சொல்கிறான்; அதாவது, தன் அண்டை வீட்டார் மீது ஆதாரமற்ற சந்தேகங்களைக் கொண்டிருக்கிறான்; உதாரணமாக, யாராவது தன் சகோதரனிடம் பேசுவதைக் காணும்போது, அவன் தன் சொந்த -ஐயங்களை உருவாக்குகிறான்: 'அவன் என்னைப் பற்றி ஏதோ சொல்கிறான்' – என்பது போன்றவை. – அத்தகையவர் எண்ணத்தில் பொய் சொல்கிறார்; ஏனெனில் அவர்கள் உண்மையைப் பேசுவதில்லை, மாறாகத் தங்கள் சொந்தக் கருத்தின்படியே பேசுகிறார்கள், இதிலிருந்து அவதூறு, வதந்தி, பகை மற்றும் கண்டனம் ஆகியவை எழுகின்றன. – சுருக்கமாகச் சொன்னால், உதாரணமாக, ஜெபத்திற்கு எழுந்திருக்க சோம்பேறித்தனமாக இருந்து, 'மன்னிக்கவும், நான் எழுந்திருக்க சோம்பேறியாக இருந்தேன்' என்று சொல்லாமல், 'எனக்குக் காய்ச்சல் இருந்தது, நான் உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்தேன்' என்று கூறி, ஒரு தலைவணக்கம்கூட செய்யவோ அல்லது தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ளவோ வேண்டாமல், டஜன் கணக்கான பொய்களைக் கற்பிக்கிறவன் பொய் சொல்கிறான். அதுபோலவே, ஒருவன் எதையாவது விரும்பினால், 'நான் இதை விரும்புகிறேன்' என்று வெளிப்படையாகச் சொல்லமாட்டான், மாறாக, இப்போது ஒரு நோயையும், இப்போது ஒரு தேவையையும் காரணம் காட்டி, தன் வார்த்தைகளை வளைத்துப் பேசுவான் – தன் ஆசை நிறைவேறும் வரை பொய் சொல்வான். இறுதியில், அவன் உண்மையைப் பேசினாலும் கூட, மக்கள் அத்தகையவனை நம்புவதை நிறுத்திவிடுகிறார்கள். – தன் உயிரையே பணயம் வைத்துப் பொய் சொல்லும் அவன், ஒரு வேசி போல இருந்துவிட்டு, கற்புக்கரசாக நடிப்பவன்; அல்லது, பேராசை கொண்டிருந்து, கருணைமிக்கவராகத் தன்னைக் காட்டிக்கொள்ளும் அவன்; அல்லது, ஆணவம் கொண்டிருந்து, பணிவின் தோற்றத்தை வெளிப்படுத்தும் அவன் ஆவான்.

60. நாம் நம்மைக் கவனித்துக் கொள்வோம். நாம் இந்த நேரத்தை வீணடித்தால், நமக்கு இதை யார் கொடுப்பார்கள்? உண்மையாகவே, நாம் இந்த நாட்களுக்காக ஏங்கும் ஒரு காலம் வரும், ஆனால் அவற்றைக் காணமாட்டோம். அப்பா அர்சேனியஸ் எப்போதும் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்வார்: 'அர்சேனியஸே, நீ ஏன் உலகை விட்டு வந்தாய்?'

61. நாம் சிறிது முயற்சி செய்தால், நாம் அதிகம் துயரப்படவோ அல்லது சிரமங்களை அனுபவிக்கவோ மாட்டோம். ஏனெனில், யாராவது ஒருவர் தன்னைத் துறக்கத்திற்குக் கட்டாயப்படுத்திக் கொண்டால், தொடர்ந்து முயற்சி செய்வதன் மூலம், அவர் படிப்படியாக முன்னேறி, பின்னர் எளிதாக நற்பண்பைக் கடைப்பிடிக்கிறார்; ஏனெனில், அவர் தன்னைக் கட்டாயப்படுத்திக் கொள்வதைக் காணும் கடவுள், அவருக்கு உதவியை வழங்குகிறார். ஆகவே, நாம் நம்மைக் கட்டாயப்படுத்திக் கொள்வோம்; ஏனெனில் நாம் இன்னும் பரிபூரணம் அடையவில்லை என்றாலும், நாம் முயற்சித்தால், நமது முயற்சியின் மூலம் உதவி பெறுவோம், மேலும் இந்த உதவியுடன் நாம் எல்லா வகையான நற்பண்புகளையும் பெறுவோம். இதனால்தான் புனிதத் தந்தையர்களில் ஒருவர், 'உங்கள் இரத்தத்தைக் கொடுங்கள், ஆவியைப் பெறுங்கள்' என்றார்; அதாவது, முயற்சி செய்யுங்கள், நீங்கள் நற்பண்பின் பழக்கத்தைப் பெறுவீர்கள்.

62. எப்படி ஒருவன் மரவேலை கற்க விரும்பினால் வேறு எந்தத் தொழிலையும் பயிலவில்லையோ, அப்படியே ஆன்மீகக் கலையைக் கற்க விரும்புகிறவர்களும் வேறு எதிலும் கவனம் செலுத்தாமல், அதை எப்படிப் பெறுவது என்று இரவும் பகலும் படிக்க வேண்டும். இருப்பினும், எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு அளவு இருக்க வேண்டும். மூப்பர்களில் ஒருவர் கூறினார்: 'அரச நெறியில் நட, அதன் மைல்கற்களை எண்ணிக்கொள்.' ஏனெனில், நற்பண்புகள் என்பவை மிகைக்கும் குறைக்கும் இடையேயான நடுநிலையாகும். இதனால்தான் திருவசனத்தில், 'வலதுபுறத்திற்கோ இடதுபுறத்திற்கோ விலகாமல், அரச நெறியில் நட' (உபாகமம் 5:32; 17:11) என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

63. தீமை என்பதே ஒன்றும் இல்லை, ஏனெனில் அது எந்த வகையிலும் ஒரு இருப்பல்ல, மேலும் அதற்கு எந்த அமைப்பும் இல்லை. ஆனால் ஆன்மா, நன்மையிலிருந்து வழிதவறி, உணர்ச்சிவசப்பட்டு பாவத்திற்குப் பிறக்கிறது, பின்னர் அதில் இயற்கையான ஓய்வு காணாமல் வாடுகிறது. ஒரு மரம், அதன் இயல்பாகவே, உள்ளே புழுக்களைக் கொண்டிருக்கிறதா? ஆனால், ஒரு சிறிய அழுகல் ஏற்படுகிறது; இந்த அழுகலில் இருந்து ஒரு புழு பிறக்கிறது – மேலும் இந்தப் புழுவே அந்த மரத்தை அரித்துவிடுகிறது. அப்படியே ஆன்மாவும் தீமையைத் தானே உருவாக்குகிறது – மேலும் அந்தத் தீமையாலேயே மீண்டும் துன்புறுகிறது, அறிஞர் கிரிகோரி கூறியது போல: 'நெருப்பு என்பது பொருளின் விளைவு; மேலும் அது பொருளை அரித்துவிடுகிறது, தீமை தீயவர்களை அரித்துவிடுவதைப் போல.'

64. உடல் நோயிலும் நாம் இதே விஷயத்தைக் காண்கிறோம்: ஒருவர் ஒழுங்கற்ற வாழ்க்கை வாழும்போது மற்றும் தனது ஆரோக்கியத்தைப் பராமரிக்காதபோது, உடலில் ஒன்றின் மிகை அல்லது குறைபாடு ஏற்படுகிறது, மேலும் இதிலிருந்து அந்த நபர் பின்னர் நோய்வாய்ப்படுகிறார்; இருப்பினும் இதற்கு முன்பு, நோய் என்பதே இல்லை, அது ஒருபோதும் இருந்ததில்லை; மேலும், உடல் குணமடைந்தவுடன், நோய் முற்றிலுமாக நின்றுவிடுகிறது. அதே வழியில், தீமை என்பது ஆன்மாவின் ஒரு நோயாகும், அது இயல்பாகவே தனக்குரிய, தகுதியான ஆரோக்கியமான நன்மையிலிருந்து பறிக்கப்பட்டுள்ளது.

65. ஒரு நபருக்கு மூன்று நிலைகள் உள்ளன: அவர்கள் தங்கள் உணர்ச்சிக்கு இணங்கிச் செயல்படுவார்கள், அதை எதிர்ப்பார்கள், அல்லது அதை வேரறுப்பார்கள். தன் விருப்பத்தின்படி செயல்பட்டு அதில் ஈடுபடுபவன், அதன் அடிபடுகிறான். அதன் படி செயல்படாமல், அதைத் துண்டிக்காமலும், ஆனால் அந்த உணர்ச்சியைத் தனக்குள் கொண்டே இருந்து, விவேகத்துடன் அதைத் தவிர்ப்பவன், அதற்கு எதிரானவன். மேலும், அதற்கெதிராகப் போராடி செயல்படுபவன் அந்த உணர்ச்சியை வேரறுக்கிறான்.

66. தன் உணர்ச்சிக்கு இணங்கிச் செயல்படுபவன், தன் எதிரியின் அம்புகளால் தாக்கப்பட்டும், அவற்றை எடுத்துத் தன் சொந்தக் கைகளாலேயே தன் இதயத்தில் குத்திக்கொள்பவனைப் போன்றவன். தன் உணர்ச்சியை எதிர்ப்பவன், தன் எதிரியின் அம்புகள் மழையாகப் பெய்தாலும், கவசம் அணிந்திருப்பதால் எந்தக் காயமும் அடையாதவனைப் போன்றவன். மேலும், ஆசை வேரறுப்பவன், தன் எதிரியின் அம்புகள் தன் மீது பொழியப்படும்போது, அவற்றை உடைப்பதோ அல்லது எதிரியின் இதயத்திற்குள் திருப்பியெறிவதோ போன்றவன், சங்கீதத்தில் கூறப்பட்டபடி: 'அவர்களுடைய ஆயுதங்கள் அவர்களுடைய சொந்த இருதயங்களைத் துளைக்கட்டும், அவர்களுடைய வில்லைகள் முறிந்துபோகட்டும்.'

67. ஒரு சகோதரர் ஏழு நாட்கள் காய்ச்சலால் அவதிப்பட்டார், இப்போது மேலும் நாற்பது நாட்கள் கடந்துவிட்டன, ஆனாலும் அவர் இன்னும் தனக்குள் வலிமையைக் காணவில்லை. 'இந்தத் தாழ்மையான மனிதன் ஏழு நாட்கள் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தான்' – ஆனால் அதன்பிறகு எத்தனை நாட்கள் கடந்துவிட்டன, அவன் இன்னும் குணமடையவில்லையா? ஆன்மாவையும் அப்படித்தான்: ஒருவர் சிறிதளவே பாவம் செய்யலாம், ஆனால் அவர் சீரடையுமுன், தன் இரத்தத்தையே சிந்தி, எவ்வளவு காலம் செலவிடுகிறார்?

68. நம் சகோதரர்கள் நம்மிடையே இருந்து கொண்டு செல்லப்படுவதை நாம் காண்கிறோம், ஆனாலும் நாமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மரணத்திற்கு நெருங்கி வருகிறோம் என்று தெரிந்திருந்தும், நம்மைப் பற்றி நாம் கவலைப்படாமல் இருக்கிறோம். ஆகவே, நாம் நம்மைப் பற்றி கவலைப்படக் கற்றுக்கொள்வோம், நேரமிருக்கும்போதே அதை வீணாகச் செலவிடாமல் இருப்போம். யாராவது -ஐப் போன்ற தங்கம் அல்லது வெள்ளியை இழந்தால், அதன் இடத்தில் வேறொன்றைக் கண்டறியலாம்; ஆனால் நாம் சோம்பலிலும் மந்தமாகவும் வாழ்ந்து நேரத்தை இழந்தால், இழந்ததற்குப் பதிலாக வேறொன்றைக் கண்டறிய முடியாது என்று சொன்ன அந்த முனிவரின் வார்த்தைகளை நாம் எப்படி மறக்க முடியும்? உண்மையில், இந்த நேரத்தின் ஒரு மணி நேரத்தைக் கூட நாம் தேடினாலும் அதைக் கண்டறிய முடியாது.

69. ஒரு பெரியவர் தனது சீடர்களுடன், பெரியதும் சிறியதுமான பல்வேறு சயப்ரஸ் மரங்கள் இருந்த ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் நடந்து கொண்டிருந்தார். அந்தப் பெரியவர் தனது சீடர்களில் ஒருவரிடம், 'இந்த சயப்ரஸ் மரத்தை பிடுங்கி எடு' என்றார். அந்த சயப்ரஸ் மரம் சிறியதாக இருந்ததால், அந்த சகோதரர் உடனடியாக ஒரு கையால் அதைப் பிடுங்கி எடுத்தார். பெரியவர் முதல் மரத்தை விடப் பெரியதாக இருந்த மற்றொரு மரத்தைச் சுட்டிக்காட்டி, 'இதைக் கூட பிடுங்கி எடு' என்றார். அந்த சகோதரர் இரு கைகளாலும் அதை ஆட்டி வெளியே இழுத்தார். அந்த முதியவர், அதைவிடப் பெரிய மற்றொன்றைச் சுட்டிக்காட்டினார். அவரும் அதை வெளியே இழுத்தார், ஆனால் மிகவும் சிரமத்துடன். பிறகு அந்த முதியவர், அதைவிடவும் பெரிய மற்றொன்றைச் சுட்டிக்காட்டினார். மிகுந்த முயற்சியுடன், அந்த சகோதரர் முதலில் அதை வலுக்கட்டாயமாக ஆட்டி, கடுமையாக உழைத்து வியர்த்தார், இறுதியாக இதையும் வெளியே இழுத்தார். இறுதியாக, அந்த முனிவர் அவருக்கு இன்னும் பெரிய சைப்ரஸ் மரத்தை காட்டினார். ஆனால் அந்த சகோதரன், அதில் மிகவும் உழைத்து வியர்த்த போதிலும், அதைப் பிடுங்க முடியவில்லை. அவன் தனியாக அதைச் செய்ய முடியாது என்பதைக் கண்ட அந்த முனிவர், மற்றொரு சகோதரனை அவனுக்கு உதவச் சொன்னார். மேலும் அவர்கள் இருவரும் மிகவும் சிரமப்பட்டு அதைப் பிடுங்கினர். – அப்போது அந்த முனிவர் தனது சீடர்களிடம் கூறினார்: 'உணர்ச்சிகளும் அப்படித்தான்; அவை சிறியதாக இருக்கும்போது, நாம் விரும்பினால் அவற்றை எளிதாக வேரறுக்க முடியும்; ஆனால், அவை இன்னும் சிறியவையாக இருப்பது போல நாம் அவற்றைக் கருதினால், அவை வலிமையடைகின்றன, மேலும் அவை வலிமையடையும்போது, அவை நம்மிடமிருந்து அதிக முயற்சியைக் கோருகின்றன; மேலும் அவை நம்மில் ஆழமாக வேரூன்றியவுடன், கடவுள் மூலம் நமக்கு உதவும் சில புனிதர்களிடமிருந்து உதவி பெறாவிட்டால், பெரும் முயற்சி செய்தாலும் நம்மால் அவற்றை நம்மிடமிருந்து அகற்ற முடியாது."

70. தீர்க்கதரிசி பாபிலோனின் மகளிடம் கூறுகிறார்: 'உன் சிறுபிள்ளைகளைப் பிடித்துப் பாறையின்மேல் மோதித் தகர்க்கிறவன் பாக்கியவானாகிறான்' (சங். 136:9). – பாபிலோனின் மகள் என்பது பாவமானதும் கடவுளுக்கு எதிரானதும் ஆகிய அனைத்திற்கும் ஒரு சின்னமாகும். அவளுடைய சந்ததியினர் என்பவர்கள் உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களும் செயல்களும் ஆகும். தனக்குள் எழும் தீய எண்ணங்களை வளரவிடாமல், அவை தீமையை முழுமையாக்க இடமளிக்காமல் தடுப்பவர் பேறு பெற்றவர்; ஆனால், அவை இன்னும் சிறியவையாக இருக்கும்போதும், வேரூன்றி தன்னை எதிர்க்கும் முன்பே, அவற்றை அசைக்க முடியாத உறுதியின் பாறையின் மீது நசுக்கவும், கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தில் அவற்றை அழிக்கவும் அவர் எல்லா வகையிலும் பாடுபடுகிறார்.

71. ஒரு நபர் படிப்படியாக தங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்பதைத் தந்தையர்கள் நமக்குக் காட்டியுள்ளனர்: ஒவ்வொரு மாலையும் அவர்கள் அன்றைய நாளை எப்படிக் கழித்தார்கள் என்பதைத் தங்களைத் தாங்களே ஆராய்ந்து கொள்ள வேண்டும், மேலும் காலையில், இரவை எப்படிக் கழித்தார்கள் என்பதையும் ஆராய்ந்து, தாங்கள் செய்திருக்கக்கூடிய பாவங்களுக்காகக் கடவுள் முன் மனந்திரும்ப வேண்டும். இருப்பினும், நம்மில் பலர் அதிகமாகப் பாவம் செய்வதால், நமது மறதியின் காரணமாக, ஆறு மணிநேரம் கடந்துவிட்ட பிறகும் கூட, நாம் நமது நேரத்தை எப்படிச் செலவழித்தோம், எந்த வழிகளில் பாவம் செய்தோம் என்பதை ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டியது உண்மையிலேயே அவசியமாகும்.

72. இந்த வழியில் தங்களை ஆராய்ந்து பார்க்கும் எவரும், தீமை படிப்படியாகக் குறைவதைக் காண்பார்கள் – அவர்கள் ஒன்பது பாவங்களைச் செய்திருந்தால், எட்டு பாவங்களைச் செய்வார்கள்; – இவ்வாறு, கடவுளின் உதவியுடன் படிப்படியாக முன்னேறி, தங்கள் உள்ளத்தில் ஆசைகள் வேரூன்ற அனுமதிக்க மாட்டார்கள். எந்தவொரு ஆசைப் பழக்கத்திலும் சிக்குவது ஒரு பெரிய துரதிர்ஷ்டம்.

73. ஒருமுறை கோபப்பட்டதற்காக மட்டும் ஒருவர் கோபக்காரர் எனப்படுவதில்லை, ஒருமுறை விபச்சாரம் செய்ததற்காக மட்டும் ஒருவர் விபச்சாரி எனப்படுவதில்லை, ஒருமுறை கருணை காட்டியதற்காக மட்டும் ஒருவர் கருணையாளர் எனப்படுவதில்லை; ஆனால், நற்பண்பிலும் தீயொழுக்கத்திலும், அடிக்கடி பயிற்சி செய்வதன் மூலம், ஆன்மா ஒரு பழக்கத்தை அடைகிறது, அதன் பிறகு இந்தப் பழக்கம் அதைத் துன்புறுத்தவோ அல்லது ஆற்றுப்படுத்தவோ செய்கிறது. அறம் அமைதியைத் தருகிறது: நாம் எவ்வளவு அதிகமாக நன்மை செய்கிறோமோ, அவ்வளவு அதிகமாக நமது அறவழக்கം வலுப்பெறுகிறது, இதன் மூலம் நமது இயல்பான குணத்தை மீண்டும் பெற்று, நமது அசல் நல்வாழ்வு நிலைக்குத் திரும்புகிறோம். ஆனால் தீவினை நம்மை வாட்டுகிறது: அதன் மூலம் நமது இயல்புக்கு அந்நியமான மற்றும் விரோதமான ஒரு பழக்கத்தை நாம் பெறுகிறோம், அது நமது இயல்பையே அழித்துவிடுகிறது.

74. ஒரு பருந்து வலையிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டிருந்தாலும், அதன் ஒரு கால் மட்டும் அதில் சிக்கிக்கொண்டால், இந்தச் சிறிய விவரமே அதன் பலம் முழுவதையும் குறைக்கப் போதுமானது – மேலும் வேட்டையாடுபவர் விரும்பும் போதெல்லாம் அதைப் பிடித்துவிடலாம். ஆத்துமாவிற்கும் அதுவே பொருந்தும்: அது ஒரே ஒரு காம உணர்ச்சியைக் கூட ஒரு பழக்கமாக மாற அனுமதித்தால், எதிராளி அதைத் தனக்குப் பிடித்தபோதெல்லாம் வீழ்த்திவிடுவான், ஏனெனில் அந்தக் காம உணர்ச்சியின் காரணமாக அது அவனது கைகளில் உள்ளது. ஆகையால், எந்தவொரு காம உணர்ச்சியையும் உங்களுக்குப் பழக்கமாக மாற அனுமதிக்காதீர்கள், ஆனால் நீங்கள் சோதனையில் விழாதபடிக்குப் பகலும் இரவும் பாடுபட்டுத் தேவனை ஸ்தோத்திரம் செய்யுங்கள். இருப்பினும், மனிதர்களாகிய நாம் வெல்லப்பட்டு, பாவத்தில் வீழ்ந்தால், நாம் உடனடியாக மீண்டும் எழுந்திருக்கவும், அதற்காக மனந்திரும்பவும், தேவனுடைய கிருபையின்முன் அழுவவும், விழிப்புடனும் உறுதியுடனும் இருக்கவும் முயற்சி செய்வோம். தேவன் நமது நன்முயற்சியையும், நமது தாழ்மையையும், நமது மனந்திரும்புதலையும் கண்டு, நமக்கு உதவிக்கரத்தை நீட்டி, இரக்கத்தைக் காட்டுவார்.

75. நடக்கும் அனைத்தையும் நாம் கடவுளுக்கு முன்பாகக் கொண்டு வந்து, கடவுளின் திருவுளமின்றி எதுவும் நடப்பதில்லை; இது அல்லது அது நன்மையானது மற்றும் பயனுள்ளது என்பதைக் கடவுள் அறிந்திருக்கிறார், அதனால்தான் அது அவ்வாறு நிகழ்கிறது என்று சொல்ல வேண்டும். கடவுள் படைக்கும் அனைத்திலும், நன்மையற்றது எதுவும் இல்லை, ஆனால் 'அது மிகவும் நன்றாக இருந்தது' (ஆதி. 1:31). ஆகவே, தங்களுக்கு நேரிடுவதைப் பற்றி யாரும் துயரப்படக்கூடாது, மாறாக, அதை இறைவனிடம் ஒப்படைத்து, அமைதியைக் காண வேண்டும். தங்களைச் சந்திக்கும் துக்கங்களால் மிகவும் மூழ்கி, தங்கள் துக்கங்களிலிருந்து விடுபடுவதற்காகவே வாழ்க்கையையே துறந்து, மரணத்தை இனிமையானதாகக் கருதும் சிலர் உள்ளனர்: ஆனால் இது கோழைத்தன்மையும் பெரும் முட்டாள்தனமுமேயாகும். ஆன்மா உடலை விட்டுப் பிரியும்போது நம்மை எதிர்பார்க்கும் அந்த அச்சமூட்டும் தேவையைப் பற்றி அவர்கள் அறிந்திருக்கவில்லை.

76. மிகவும் ஆர்வமுள்ள சகோதரர் ஒருவர் ஒரு முதியவரிடம் கேட்டார்: 'என் ஆன்மா ஏன் மரணத்தை விரும்புகிறது?' அந்த முதியவர் பதிலளித்தார்: 'ஏனெனில், நீங்கள் இப்போது எதிர்கொள்ளும் துக்கங்களைத் தாங்க விரும்பாததால், வரவிருக்கும் துக்கங்கள் இங்கிருப்பவற்றை விட மிகவும் கனமானவை என்பதை நீங்கள் உணரவில்லை.' – மேலும் மற்றொரு சகோதரரும் அந்த முதியவரிடம் கேட்டார்: 'என் அறையில் இருக்கும்போது நான் ஏன் கவனக்குறைவாக ஆகிறேன்?' அதற்கு அவர் அவனிடம் கூறினார்: 'ஏனெனில் உனக்காகக் காத்திருக்கும் ஓய்வையும் எதிர்கால வேதனையையும் நீ இன்னும் அறியவில்லை. ஏனெனில், நீ இதை உண்மையாக அறிந்திருந்தால், உன் அறை புழுக்களால் நிரம்பியிருந்து, நீ அவற்றில் கழுத்து வரை நின்றாலும், நீ சோர்வடையாமல் இதைத் தாங்கிக்கொள்வாய்'. ஆனால் நாம், உறங்கிக்கொண்டே, இரட்சிக்கப்பட விரும்புகிறோம், அதனால் துயரத்தில் வாடுகிறோம்; மாறாக, நாம் இங்கே சிறிது துன்பம் அனுபவிக்கத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவதால், கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தி, நம்மை ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களாகக் கருத வேண்டும், அதனால் அங்கே நாம் சிறிய சமாதானத்தைக் காணாமல் பெரிய சமாதானத்தைக் காண்போம்.

77. எவாக்கிரியஸ் கூறினார்: 'உணர்ச்சிகளுக்கு அடிபணிந்து, கூடிய விரைவில் இறக்க வேண்டும் என்று கடவுளிடம் பிரார்த்தனை செய்பவர், தனது படுக்கையை விரைவாக வெட்டித் தருமாறு ஒரு மரவேலையாளிக்கு மன்றாடும் ஒரு நோயாளியைப் போன்றவர் (அப்படுக்கையில் தனது துன்பத்தின் போது அவர் ஓரளவு ஆறுதல் கண்டார்). ஏனெனில், இந்த உடலில் இருக்கும்போது, ஆன்மா அதன் உணர்ச்சிகளிலிருந்து நிவாரணத்தையும் ஓரளவு ஆறுதலையும் பெறுகிறது: இங்கு ஒருவன் உண்கிறான், பருகிறான், உறங்குகிறான், உரையாடுகிறான், மேலும் தன் நண்பர்களுடன் பழகுகிறான். ஆனால் ஆன்மா உடலை விட்டுப் பிரியும்போது, அது அதன் உணர்ச்சிகளுடன் தனியாக விடப்படுகிறது, அதனால் எப்போதும் அவற்றால் சித்திரவதை செய்யப்படுகிறது; அவற்றால் வெல்லப்பட்டு, அவற்றின் நெருப்பால் எரிக்கப்படுகிறது – மேலும் அவற்றால் அவ்வளவு மோசமாக சித்திரவதை செய்யப்படுகிறது, அதனால் அது கடவுளை நினைவுகூரக் கூட முடிவதில்லை. கடவுளை நினைவு கூರುವது ஆன்மாவிற்கு ஆறுதல் அளிக்கக்கூடும், சங்கீதத்தில் கூறப்பட்டபடி: 'நான் தேவனை நினைத்து மகிழ்ந்தேன்' (சங். 76:4); ஆனால் அதன் விருப்பங்கள் அவ்வாறு செய்வதைத் தடுக்கின்றன.

78. இவ்வுலகில் உள்ள துன்பங்களிலிருந்து, அங்கே உள்ள வேதனை எப்படி இருக்கும் என்பதைப் பற்றி நீங்கள் ஓரளவு புரிந்து கொள்ளலாம். உதாரணமாக, ஒருவருக்குக் காய்ச்சல் வரும்போது, எது அவர்களை எரிக்கிறது? எந்த நெருப்பு இந்த எரிச்சலை உண்டாக்குகிறது? அதுபோலவே, தீய பழக்கவழக்கங்களின் காரணமாக, இடைவிடாமல் தன்னை எரித்துத் தூண்டுகின்ற காம உணர்வுகளின் கசப்பான நினைவுகளையும் வேதனையான பதிவுகளையும் சுமந்துகொண்டு, காமம் நிறைந்த ஆன்மாவும் அங்கே எப்போதும் துன்புறுகிறது.

79. மேலும், திகிலடையாமல் யார் தான் அந்த பயங்கரமான வேதனை இடங்களை—நெருப்பை, இருளை, வேதனை செய்பவர்களின் இரக்கமற்ற ஊழியர்களை, மற்றும் வேதனையைப் பற்றி வேதாகமத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள மற்ற வேதனைகளை நினைவுகூர முடியும்: பேய்களுடன் சேர்ந்து வாழ்வது, அவர்களுக்காகவே அந்த இடத்தின் நெருப்பு ஆயத்தமாக்கப்பட்டது (மத்தேயு 25:41)? – மேலும், தண்டனையின் அவமானமே எவ்வளவு நசுக்கும் மற்றும் மரணத்தைத் தருவதாக இருக்கிறது? புனித கிரிசோஸ்தோம் கூறுகிறார்: "நெருப்பு நதி எதுவும் ஓடவில்லை என்றாலும், அச்சமூட்டும் தேவதூதர்கள் யாரும் இல்லை என்றாலும், ஆனால் மக்கள் அனைவரும் நியாயத்தீர்ப்புக்காக அழைக்கப்பட்டால், மேலும்—சிலர், புகழ்ச்சி பெற்று மகிமைப்படுத்தப்பட்டாலும், மற்றவர்கள் இறைவனின் மகிமையைக் காணாதபடி அவமானப்படுத்தப்பட்டு விரட்டப்பட்டாலும்; அந்த அவமானத்தின் தண்டனையும், அத்தகைய ஆசீர்வாதங்களிலிருந்து பறிக்கப்படும் துக்கமும், எந்த நரகத்தையும் விட பயங்கரமானதாக இருக்காதா?" –

80. ஆகையால், அத்தகைய பேரழிவிலிருந்து மீள்வதற்காக, நம்மைத் தூய்மைப்படுத்த முயற்சிப்போம். நிச்சயமாக முயற்சி தேவை: நாம் இரக்கத்தைப் பெறுவதற்காக உழைப்போம். ஒரு வயல் உரிமையாளர் அதைப் பராமரிக்காமல் விட்டால், அது செழித்து வளராதிருக்க முடியுமா? – மேலும் அவர் அதை எவ்வளவு அதிகமாகப் புறக்கணிக்கிறாரோ, அவ்வளவு அதிகமாக முட்கள் மற்றும் களைகளால் நிரம்பாதிருக்குமா? பின்னர் அவர் தனது கவனக்குறைவின் போது வளர அனுமதித்த அனைத்து களைகளையும் தனது வயலிலிருந்து அகற்ற விரும்பும்போது, அவர் அதை எவ்வளவு காலம் கைவிட்டாரோ, அவ்வளவு அதிகமாக அவரது கைகள் இரத்தம் தோய்ந்ததாக ஆகமாட்டதா? – ஏனெனில் அவர் களைகளை வெறுமனே வெட்டினால் போதாது, வேரிலிருந்து பிடுங்க வேண்டும்; இல்லையெனில், அவர் எவ்வளவு அதிகமாக வெட்டினாலும் அவை அனைத்தும் மீண்டும் வளரும். நமது ஆன்மாவிற்கும் இதுவே நிலை. நாம் அதைப் புறக்கணிக்கும்போது, அது எல்லா விதமான தீய உணர்ச்சிகளின் களைகளால் நிறைந்துவிடுகிறது; ஆனால், நாம் சுயநினைவு பெற்று அதைத் தூய்மைப்படுத்தத் தொடங்கும் போது, வேதனையான உழைப்பு தவிர்க்க முடியாததாகிறது: ஏனெனில், நாம் உணர்ச்சிப்பூர்வமான செயல்களைத் தவிர்ப்பது மட்டுமல்லாமல், உணர்ச்சியின் பழக்கங்களையே வேரோடு பிடுங்கி எறிய வேண்டும். இருப்பினும், உணர்ச்சிப்பூர்வமான பழக்கத்தை விட மோசமானது வேறு எதுவும் இல்லை. 'ஒரு கெட்ட பழக்கத்தை வெல்வது ஒரு சிறிய சாதனை அல்ல, ஏனெனில் ஒரு பழக்கம் நீண்ட காலமாக வேரூன்றியவுடன், அது பெரும்பாலும் இயற்கையின் வலிமையைப் பெற்றுவிடுகிறது,' என்கிறார் புனித பேசில் தி கிரேட்.

81. உணர்ச்சிகளை மட்டுமல்ல, அவற்றின் காரணங்களையும் நாம் துண்டிக்க வேண்டும்; பின்னர், நமது குணமென்னும் மண்ணை மனந்திரும்புதலாலும் கண்ணீராலும் முறையாக உரமிட வேண்டும் – அதன் பிறகே, நல்ல விதைகளாகிய நற்செயல்களை விதைக்கத் தொடங்க வேண்டும். ஏனெனில் ஒரு வயலைப் போலவே இதுவும்: அது சுத்தம் செய்யப்பட்டு உரமிடப்பட்ட பிறகும், அதில் நல்ல விதை விதைக்கப்படாவிட்டால், களைகள் முளைத்து, சுத்தம் செய்யப்பட்டதால் மண் தளர்வாகவும் மென்மையாகவும் இருப்பதைக் கண்டு, அதில் ஆழமாக வேரூன்றிவிடுகின்றன: அப்படியே ஒரு மனிதனுக்கும்: அவர்கள் தங்கள் முந்தைய செயல்களுக்காக மனந்திரும்பி, தங்கள் குணத்தைச் சீர்திருத்திய பிறகும், நற்பண்புகளை வளர்த்துக் கொள்ள முயற்சிக்கவில்லை என்றால், அசுத்த ஆவி தன் பழைய வாசஸ்தலத்திற்குத் திரும்புவதைப் பற்றி நற்செய்தியில் கூறப்பட்டிருப்பது நிறைவேறும், இப்போது தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, பெருக்கப்பட்ட நிலையில், ஏழு மற்ற ஆவிகளுடன் சேர்ந்து வருகிறது – இதன் விளைவாக அந்த நபர் முன்பை விட மோசமான நிலைக்குச் சென்றுவிடுகிறார் (மத். 12:44).

82. இரட்சிக்கப்பட விரும்பும் ஒவ்வொருவரும் தீமையைச் செய்வதைத் தவிர்ப்பது மட்டுமல்லாமல், நன்மையைச் செய்யவும் கடமைப்பட்டவர், சங்கீதத்தில் கூறப்பட்டபடி: 'தீமையை விட்டுவிட்டு நன்மையைச் செய்யுங்கள்' (சங். 33). உதாரணமாக, யாராவது எளிதில் கோபப்படுபவராக இருந்தால், அவர்கள் கோபப்படுவதைத் தவிர்ப்பது மட்டுமல்லாமல், சாந்தத்தையும் பெற வேண்டும்; யாராவது பெருமையுடன் இருந்தால், அவர்கள் பெருமையிலிருந்து விலகி இருப்பது மட்டுமல்லாமல், பணிவாகவும் மாற வேண்டும். ஏனெனில் ஒவ்வொரு தீய உணர்ச்சிக்கும் எதிராக ஒரு நற்பண்பு உள்ளது: பெருமை – பணிவு, கஞ்சத்தனம் – தாராளம், விபச்சாரம் – தூய்மை, கோழைத்தனம் – பொறுமை, கோபம் – சாந்தகுணம், வெறுப்பு – அன்பு.

83. நாம் ஒரு காலத்தில் நற்பண்புகளை வெளியேற்றி, அவற்றுக்குப் பதிலாகப் பாவ உணர்ச்சிகளை ஏற்றுக்கொண்டது போல, இப்பொழுது நாம் பாவ உணர்ச்சிகளை வெளியேற்றுவதோடு மட்டுமல்லாமல், அவற்றுக்குப் பதிலாக நற்பண்புகளை நமது உள்ளத்தில் நிலைநிறுத்தவும் முயற்சி செய்ய வேண்டும். கடவுள் நமக்குக் கொடுத்த நற்பண்புகள் இயல்பாகவே நமது உள்ளத்தில் உள்ளன. ஏனெனில், கடவுள் மனிதனைப் படைத்த அதே செயலில், அவனுக்கு எல்லா நற்பண்புகளையும் பதிய வைத்தார், அவர் கூறியது போல: "நம் சாயலில் மனிதனைப் படைப்போம்' (ஆதியாகமம் 1:26) என்று கூறப்பட்டது. 'நம் சாயலில்' என்று கூறப்பட்டது – ஏனெனில் கடவுள் ஆன்மாவை அழியாததாகவும் சுதந்திரமாகவும் படைத்தார்; மேலும் 'நம் ஒப்புமையில்' என்பது நற்பண்பைக் குறிக்கிறது – அதாவது: 'நீங்கள் பரிசுத்தராக இருங்கள், ஏனெனில் நான் பரிசுத்தன்' என்பதாகும். (1 பேதுரு 1:16). எனவே, நற்பண்புகள் நமது இயல்பிலேயே உள்ளன; ஆனால் உணர்ச்சிகள் நமது இயல்பைச் சேர்ந்தவை அல்ல, அவை அதற்குள் அறிமுகப்படுத்தப்படுகின்றன – அதாவது, ஆன்மா சுய-திருப்தியில் ஈடுபடும்போது, அது நற்பண்பிலிருந்து விலகி, உணர்ச்சிகளைத் தனக்குள் கொண்டிருக்கிறது.

84. அப்பா பைமன், ஒரு துறவியின் முன்னேற்றம் சோதனைகளில்தான் வெளிப்படுகிறது என்று சொன்னது மிகவும் பொருத்தமானது: ஏனெனில், உண்மையாகவே 'கர்த்தருக்கு ஊழியம் செய்யப் புறப்பட்ட' ஒரு துறவி, 'தனது ஆன்மாவைச் சோதனைக்குத் தயாராக வைக்க வேண்டும்' (சீராக்கர் 2:1)—இப்படி, கடவுளின் திருவுளத்தின்றி எதுவும் நிகழ்வதில்லை என்று நம்பி, தனக்கு நேரிடும் எதனாலும் அவன் ஒருபோதும் திகைப்படையவோ கலக்கமடையவோ கூடாது. மேலும், கடவுளின் திருவுளத்தின் ஒரு பகுதியாக இருப்பது எதுவும் முற்றிலும் நல்லது மற்றும் ஆன்மாவின் நன்மைக்குப் பயன்படுகிறது; ஏனெனில் கடவுள் செய்வதெல்லாம், அவர் நம்மை நேசித்து, நம் மீது இரக்கமாயிருந்து, நமது நன்மைக்காகவே செய்கிறார். மேலும், அப்போஸ்தலர் கூறியது போல், 'எல்லாவற்றிற்கும் நன்றி செலுத்த வேண்டும்' (எபே. 5:20; 1 தெச. 5:18) அவருடைய நன்மையுக்காக, மேலும் நமக்கு நேரிடும் காரியங்களுக்காக ஒருபோதும் துயரப்படாமலும் மனந்தளராமலும், நமக்கு நேரிடும் எல்லாவற்றையும் மனவேதனையின்றி, தாழ்மையுடனும் கடவுள் மீதான நம்பிக்கையுடனும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; ஏனெனில் கடவுள் நமக்குச் செய்வது எதுவாக இருந்தாலும், அது அவருடைய நன்மையிலிருந்தும், அவர் நம்மை நேசிப்பதாலும், நமது நன்மைக்காகவே செய்கிறார் என்று நம்ப வேண்டும்.

85. ஒருவனுக்கு ஒரு நண்பன் இருந்து, அவன் தன்னை நேசிக்கிறான் என்று உறுதியாகத் தெரிந்தால், அவன் அவனிடமிருந்து ஒரு துன்பத்தை—ஒருவேளை மிகக் கொடிய துன்பத்தை—அனுபவித்தாலும், அது அன்புக்காகவே செய்தான் என்று நினைப்பான், அவன் தன்னைக் காயப்படுத்த வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன் அதைச் செய்தான் என்று ஒருபோதும் நம்ப மாட்டான்: நம்மைப் படைத்து, இல்லாத நிலையிலிருந்து இருப்பிற்குக் கொண்டுவந்து, நம்மளுக்காக அவதாரம் எடுத்து, நமக்காக மரித்த கடவுளைப் பற்றி நாம் இன்னும் அதிகமாகச் சிந்திக்க வேண்டும். அவர் செய்வதெல்லாம் தம்முடைய நன்மையாலும், நம் மீதான அன்பினாலும் தான் என்று நம்ப வேண்டும். ஒருவர் ஒரு நண்பரைப் பற்றி நினைக்கலாம்: அவன் எனக்காக எல்லாவற்றையும் அன்பாலும் இரக்கத்தாலும் செய்கிறான் (மேலும் எப்போதும் அப்படிச் செயல்படத் தயாராக இருக்கிறான்); ஆனால், என்னைப் பற்றி எல்லாவற்றையும் எப்போதும் சிறந்த முறையில் ஏற்பாடு செய்ய அவனுக்கு ஞானம் இல்லை; அதனால், அவன் விரும்பாமல், எனக்குத் தீங்கு விளைவிக்கிறான். ஆனால், கடவுளைப் பற்றி நாம் இதைச் சொல்ல முடியாது; ஏனெனில், அவரே ஞானத்தின் ஊற்று, நமக்கு நன்மை பயக்கும் அனைத்தையும் அறிந்தவர், மேலும், மிகச் சிறிய விஷயங்கள் கூட, நம்மைப் பற்றிய அனைத்தையும் அதற்கேற்ப ஏற்பாடு செய்கிறார். மீண்டும், ஒரு நண்பரைப் பற்றி, அவர் நம்மை நேசித்து அக்கறை கொண்டிருந்தாலும், மேலும் நம்மைப் பற்றிய விஷயங்களை நிர்வகிக்கும் அளவுக்கு புத்திசாலியாக இருந்தாலும், நமக்குப் பயனளிக்கும் என்று அவர் நினைக்கும் விஷயங்களில் நமக்கு உதவ சக்தியற்றவராக இருக்கிறார் என்றும் கூறலாம். ஆனால் கடவுளைப் பற்றி இதுகூட கூற முடியாது; ஏனெனில் அவருக்காக எல்லாமே சாத்தியம், அவருக்கு எதுவும் இயலாதது அல்ல. இவை அனைத்தையும் கருத்தில் கொண்டு, நமக்கு நேரிடும் அனைத்தையும், அது வேதனையாக இருந்தாலும், நமது நன்மையாளரும் கருணைமிக்க இறைவனுமாகிய கடவுளிடமிருந்து வருவது என நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

86. யாராவது ஒரு சோதனையைப் பொறுமையுடனும் பணிவுடனும் தாங்கினால், அது அவருக்கு எந்தத் தீங்கும் விளைவிக்காமல் கடந்து போகும்; ஆனால் அவர் மனந்தளர்ந்து, கலக்கமடைந்து, மற்றவர்கள் அனைவரையும் குறை கூறினால், அவர் தனக்குத்தானே சுமையை ஏற்படுத்திக்கொண்டு எந்தப் பயனும் அடையாமல், தனக்குத்தானே தீங்கு விளைவித்துக்கொள்கிறார்; ஆனால் கலக்கமடையாமல் சோதனைகளைத் தாங்குபவர்களுக்கு அவை பெரும் நன்மையைக் கொண்டுவருகின்றன.

87. காதல் நமக்கு வெட்கத்தை ஏற்படுத்தினாலும், நாம் வெட்கப்படக்கூடாது. காதல் கொண்டவனே, நீ ஏன் ஆச்சரியப்பட வேண்டும், காதல் உன்னைத் துன்புறுத்தும்போது ஏன் வெட்கப்பட வேண்டும்? 'நீங்களே அதை உங்களுக்குள் வளர்த்துள்ளீர்கள்; நீங்களே அதை உங்களுக்குள் விருப்பத்துடன் தக்கவைத்துக் கொள்கிறீர்கள் – ஆனாலும் நீங்கள் கலக்கமடைகிறீர்களா? அதன் வாக்குறுதிகளை நீங்கள் ஏற்றுக்கொண்டீர்கள், ஆனாலும் "இது ஏன் என்னைக் கலக்கமடையச் செய்கிறது?" என்று கேட்கிறீர்கள். பொறுத்துக்கொள்வதும், முயற்சி செய்வதும், உங்களுக்கு உதவ கடவுளிடம் பிரார்த்தனை செய்வதும் சிறந்தது; ஏனெனில், இச்சைகள் میں மூழ்கியவர் அதன் வேதனையான தாக்குதல்களிலிருந்து விடுபடுவது சாத்தியமற்றது. அப்பா சிசோயஸ் கூறியது போல், அவற்றின் பாத்திரங்கள் உனக்குள்ளே இருக்கின்றன; அவற்றுக்குரியதைக் கொடு, அவை உன்னை விட்டுப் போய்விடும். நாம் அவற்றை நேசித்து, அவற்றுக்குத் தூண்டுதல் கொடுத்துவிட்டதால், நமது விருப்பத்திற்கு எதிராக நமது உணர்ச்சிகளின்படி செயல்பட நம்மைத் தூண்டும் பேரார்வ எண்ணங்களால் நாம் வசீகரிக்கப்படாமல் இருப்பது சாத்தியமற்றது; ஏனெனில் நாம் தன்னிச்சையாக நம்மை அவற்றின் கைகளில் ஒப்புக்கொடுத்துவிட்டோம்.

88. தன் உணர்ச்சிக்கு ஏற்ப செயல்படுவதற்கு முன்பு, உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களால் தாக்கப்படுபவன் இன்னும் தன் சொந்த ஊரில்தான் இருக்கிறான்; அவன் சுதந்திரமானவன், மேலும் கடவுளே அவனுக்கு உதவியாளராக இருக்கிறார். ஏனெனில், இந்த விஷயத்தில் அவன் கடவுளுக்கு முன்பாகத் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டு சற்று போராடும் போதே, உணர்ச்சியின் தாக்குதலிலிருந்து அவனைக் காப்பாற்ற கடவுளின் உதவி தோன்றும். ஆனால், யாராவது போராட மறுத்து, தன்னைத் తాను இன்பத்தில் மூழ்கடித்து, மாம்சத்தின் இச்சைக்கு அடிபணிகிறாரோ, அப்போது கடவுளின் உதவி அவரிடமிருந்து விலகிவிடுகிறது, மேலும் அந்தப் பேரார்வம் அவரை உணர்ச்சிப்பூர்வமான செயல்களுக்குள் இழுக்கிறது; மேலும் இது, அவர் அறியாமலேயே அந்தப் பேரார்வத்திற்கே சேவை செய்வதில் விளைகிறது.

89. ஒரு பெரிய முனிவரின் ஒரு சீடர் இவ்வுலக இச்சையால் சூழப்பட்டிருந்தபோது, அந்த முனிவர் அவருடைய போராட்டங்களைக் கண்டு, அவரிடம், 'நீ விரும்பினால், இந்த இவ்வுலக இச்சையின் போராட்டத்தைக் குறைக்க நான் கடவுளிடம் ஜெபிப்பேன்,' என்று கூறியபோது, அந்த சீடர் பதிலளித்தார்: 'பிதாவே, இது எனக்குக் கடினமாகவும் பாரமாகவும் இருந்தாலும், என் உழைப்பின் பலனை எனக்குள் காண்கிறேன்; ஆகவே, தேவன் எனக்குப் பொறுமையை அருளுமாறு ஜெபியும்.' அதற்கு அந்த முனிவர் பதிலாக அவனிடம் கூறினார்: 'இப்போது நீ செழித்து வளர்ந்து என்னை மிஞ்சிவிட்டாய் என்று எனக்குத் தெரிகிறது.' இவர்களே உண்மையாக இரட்சிப்பை விரும்புகிறவர்கள்! இவ்வாறுதான் தாழ்மையுடன் சோதனையின் நுகத்தைச் சுமப்பது என்பதன் பொருள்!

90. தேவன் மோசேவை எகிப்திலிருந்தும் பார்வோனின் அடிமைத்தனத்திலிருந்தும் இஸ்ரவேலர் தலைெடுக்க அனுப்பியபோது, பார்வோன் அவர்களை மேலும் அதிக வேலையினால் சுமத்தினான். அதுபோலவே பிசாசும், கடவுள் ஒரு ஆன்மாவின் மீது இரக்கப்பட்டு, அதன் மீது கருணை காட்டி, அதன் உணர்ச்சிகளின் பாரத்திலிருந்து அதை விடுவிக்கத் தயாராக இருக்கிறார் என்பதைக் காணும்போது, அது அந்த ஆன்மாவின் மீது உணர்ச்சிகளை இன்னும் அதிகமாகச் சுமத்துகிறது, மேலும் அதை எதிர்த்து இன்னும் கடுமையாகப் போராடுகிறது. ஆனால் பிதாக்கள், இதை அறிந்து, தங்கள் போதனைகள் மூலம் ஒரு நபரைப் பலப்படுத்துகிறார்கள், மேலும் அவர் பயத்தில் தோற்றுப் போக அனுமதிக்கிறார்கள் இல்லை. 'உறுதியாயிருங்கள், கர்த்தரை நம்புகிற உங்கள் யாவரையும் உங்கள் இருதயம் பலப்படுத்துகட்டும்' (சங். 30:25).

91. தேவபயம் ஆத்துமாவைக் கட்டளைகளைக் காக்கத் தூண்டுகிறது, கட்டளைகள் மூலமாக ஆத்துமாவின் வீடு கட்டப்படுகிறது. ஆகையால் நாம் தேவனுக்குப் பயந்து, நமக்கு வீடுகளைக் கட்டிக்கொள்வோம், அதனால் குளிர்காலம், மழை, மின்னல் மற்றும் இடி ஆகியவற்றின் போது நாம் அடைக்கலம் காணலாம், ஏனெனில் வீடில்லாதவன் குளிர்காலத்தில் பெரும் துயரத்தை அனுபவிக்கிறான்.

92. ஆன்மாவின் இல்லத்தை ஒருவர் எவ்வாறு கட்ட வேண்டும் என்பதை ஒரு பௌதீக இல்லத்தின் கட்டுமானத்திலிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம். ஒரு வீடு கட்டுபவன் நான்கு பக்கங்களிலும் சுவர்களை எழுப்புகிறான், ஒரு சுவரில் மட்டும் கவனம் செலுத்துவதில்லை; இல்லையெனில், அவன் தனது செலவுகளையும் உழைப்பையும் வீணடித்துவிடுவான். அவ்வாறே, ஆன்மீக இல்லம் கட்ட விரும்பும் ஒருவன் தனது கட்டடத்தின் எந்த அம்சத்தையும் புறக்கணிக்கக் கூடாது, ஆனால் அதை சமமாகவும் இணக்கமாகவும் எழுப்ப வேண்டும். 'ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு நபர் ஒவ்வொரு நற்பண்பிலிருந்தும் சிறிதளவைப் பெற வேண்டும்' என்று அப்பா யோவான் கூறியதன் பொருள் இதுவே. சிலர் செய்வது போலல்ல, ஒரே நற்பண்பைப் பற்றிக்கொண்டு அதில் நிலைத்திருந்து, அந்த ஒன்றை மட்டும் பயிற்சி செய்து மற்றவற்றைப் புறக்கணிப்பது அல்ல.

93. இவ்வாறு ஆன்மாவின் இல்லம் பின்வரும் முறையில் எல்லாப் பக்கங்களிலும் சமமாகவும் இணக்கமாகவும் கட்டப்படுகிறது. – முதலாவதாக, ஒருவர் அடித்தளத்தை அமைக்க வேண்டும், அதுவே விசுவாசம்: ஏனெனில், 'விசுவாசமின்றி தேவனைப் பிரியப்படுத்தல் கூடாதது' (எபி. 11:6). பின்னர், இந்த அடித்தளத்தின் மீது, கட்டிடத்தைச் சமமாகக் கட்ட வேண்டும் – அதாவது: கீழ்ப்படிதலுக்கான வாய்ப்பு ஏற்பட்டால், கீழ்ப்படிதலுடைய கல்லை இட வேண்டும்; ஒரு சகோதரனிடமிருந்து துயரத்தைச் சந்தித்தால், நீடிய சகிப்புத்தன்மை என்ற கல்லை இட வேண்டும்; சுயக்கட்டுப்பாட்டிற்கான வாய்ப்பு ஏற்பட்டால், சுயக்கட்டுப்பாடு என்ற கல்லை இட வேண்டும். ஆகவே, வாய்ப்பு ஏற்படும் ஒவ்வொரு நற்பண்பிற்கும், கட்டடத்தில் ஒரு கல்லைப் பதிக்க வேண்டும், மேலும் இந்த வழியில் அதை எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் எழுப்ப வேண்டும்; இப்போது இரக்கத்தின் கல்லை, இப்போது தன் சொந்த விருப்பத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் கல்லை, இப்போது சாந்தகுணத்தின் கல்லை, எனப் பதிக்க வேண்டும். ஆனால் இவை அனைத்திலும், பொறுமையையும் தைரியத்தையும் வளர்த்துக் கொள்ள ஒருவர் கவனமாக இருக்க வேண்டும்: ஏனெனில் அவை மூலைக்கற்கள்; அவற்றால் கட்டிடம் ஒன்றாகப் பிணைக்கப்பட்டு, சுவர் சுவருடன் இணைக்கப்படுகிறது, அவை ஒருவருக்கொருவர் சாய்ந்து விடுவதையோ அல்லது பிரிந்து விடுவதையோ தடுக்கிறது. பொறுமையும் தைரியமும் இல்லாமல், யாராலும் எந்த நற்பண்பையும் கடைப்பிடிக்க முடியாது. இதனால்தான், 'உங்கள் பொறுமையினால் உங்கள் ஆன்மாக்களை இரட்சிக்கப் பெறுவீர்கள்' (லூக்கா 21:19) என்று கூறப்பட்டது.

94. வீடு கட்டுபவன் ஒவ்வொரு கல்லின் மீதும் சுண்ணாம்பு பூசுகிறான்; ஏனெனில், அவன் சுண்ணாம்பு இல்லாமல் கல்லைக் கல்லின் மீது வைத்தால், கற்கள் நழுவி விழுந்து, வீடு இடிந்துவிடும். சுண்ணாம்பு (ஆத்துமத்தின் கட்டுமானத்தில்) என்பது பணிவு, ஏனெனில் அது பூமியிலிருந்து எடுக்கப்பட்டு அனைவரின் காலடியிலும் உள்ளது. மேலும், பணிவின்றி கடைப்பிடிக்கப்படும் எந்த நற்பண்பும் நற்பண்பாகாது. இது தந்தையின் மொழிகளிலும் கூறப்பட்டுள்ளது: 'ஆணிகள் இல்லாமல் கப்பல் கட்ட முடியாதது போல, பணிவின்றி ஒருவரால் மீட்கப்பட முடியாது'. – ஒரு சாதாரண வீட்டிற்கு ஒரு கூரை உண்டு. ஆன்மீக வீட்டின் கூரை அன்பு, அது குணங்களின் பரிபூரணத்தை உருவாக்குகிறது, ஒரு வீட்டின் கூரை அந்த வீட்டின் உச்சக்கட்ட அம்சமாக இருப்பது போல. – சட்டத்தில் கூறப்பட்டபடி (உபாகமம் 22:8), குழந்தைகள் கூரையிலிருந்து விழாமல் இருப்பதற்காக, கூரையைச் சுற்றி ஒரு மேடை அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆன்மாவின் வீட்டில் உள்ள இந்த மேடை என்பது அடக்கம், கவனமும் மற்றும் ஜெபமுமாகும்; மேலும், ஆன்மாவில் எழும் எண்ணங்களே குழந்தைகள் ஆவர், அவை அடக்கம் மற்றும் ஜெபத்தால் கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றன.

95. ஆனால் இந்தக் கட்டுமானப் பணியில், மேலும் ஒரு விஷயம் தேவைப்படுகிறது, அது, கட்டியெழுப்புவவர் திறமையானவராக இருக்க வேண்டும் என்பதாகும். ஏனெனில் அவர் திறமையானவராக இல்லையென்றால், அவர் சுவரைக் கோணலாகக் கட்டக்கூடும், மேலும் அந்த வீடு ஒரு நாள் இடிந்துவிடும். அறங்களை ஞானத்துடன் கடைப்பிடிப்பவரே திறமையானவர்; ஏனெனில், சிலர் அறச்செயல் என்ற உழைப்பை மேற்கொள்கின்றனர், ஆனால் அதை அறிவற்ற முறையில் செய்வதால், தாங்களே அதைக் கெடுத்துக்கொள்கிறார்கள் அல்லது வேலையைத் தொடர்ந்து பாழாக்குகிறார்கள்; இந்த வழியில் அவர்கள் கட்டிடத்தை முடிக்காமல், வெறுமனே கட்டி இடிக்கிறார்கள்.

96. பலவற்றில் இது ஒரு உதாரணம். யாராவது வீண் பெருக்கிற்காகவோ அல்லது தாங்கள் ஒரு சிறப்புப் புண்ணியத்தைச் செய்வதாக நினைத்தோ நோன்பு நோற்றால், அத்தகையவர் அறிவற்ற முறையில் நோன்பு நோற்கிறார், அதன் விளைவாக, தங்களை ஒரு பெரியவராகக் கருதி, பின்னர் தங்கள் சகோதரனைக் குறைகூறத் தொடங்குகிறார்; மேலும், அவன் ஒரு கல்லைப் பதித்துவிட்டு இரண்டு கற்களை அகற்றியது மட்டுமல்லாமல், தன் சகோதரனைக் கண்டனம் செய்வதன் மூலம் முழுச் சுவரையும் இடிக்கும் அபாயத்தில் இருக்கிறான். ஆனால், ஞானத்துடன் நோன்பு நோற்பவன், தான் ஏதோ ஒரு சிறப்புப் புண்ணியத்தைச் செய்வதாக நினைக்கிறான் அல்ல, மேலும் ஒரு நோன்பாளியாகப் புகழப்படவும் விரும்புவதில்லை; ஆனால், விரதத்தின் மூலம் தூய்மையையும், அதன் மூலம் பணிவையும் அடையும் என்று நம்புகிறான். பெரியவர்கள் கூறுவது போல்: 'பணிவிற்கான பாதை, ஞானத்துடன் செய்யப்படும் உடல் உழைப்புகளில் உள்ளது', என்பது போன்றவை. அத்தகைய நபர், தனது வீட்டை உறுதியாகக் கட்டக்கூடிய ஒரு திறமையான கட்டடக் கலைஞராகத் திகழ்கிறார்.

97. நற்பண்பு என்பது உங்கள் சக்திக்கு அப்பாற்பட்டது என்றும், உங்களால் அடைய முடியாதது என்றும் நினைத்து வழிகெட்டுப் போகாதீர்கள்; மாறாக, விசுவாசத்தால் தூண்டப்பட்டு, தைரியமாக ஒரு தொடக்கத்தைச் செய்யுங்கள், உங்கள் நன்னினைவையும் விடாமுயற்சியையும் கடவுளுக்கு முன்பாகக் காட்டுங்கள் – அப்போதுதான் நற்பண்பைப் பயில நீங்கள் பெறும் உதவியைக் காண்பீர்கள். – இரண்டு படிக்கட்டுகளைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள்: ஒன்று சொர்க்கத்திற்கு மேலே செல்கிறது, மற்றொன்று நரகத்திற்குக் கீழே செல்கிறது; ஆனால், நீங்கள் இரண்டு படிக்கட்டுகளுக்கும் இடையில் உள்ள தரையில் நிற்கிறீர்கள். 'நான் எப்படி தரையிலிருந்து உயர்ந்து, திடீரென்று சொர்க்கத்தின் உச்சியில், அதாவது படிக்கட்டின் மேலே, என்னுடைய இருப்பைக் காண முடியும்?' என்று நினைக்கவோ அல்லது சொல்லவோ வேண்டாம். தவறு செய்வதன் மூலம் கீழே நழுவிவிடாமல் கவனமாக இருங்கள்; மேலே செல்வதைப் பொறுத்தவரை, உங்களுக்குக் கிடைக்கும் நற்செயல்களைச் செய்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஏற முயலுங்கள். ஒவ்வொரு செயலும் ஒரு மேல்நோக்கிய படியாக இருக்கும். இவ்வாறு, கடவுளின் உதவியுடன் ஒரு படியிலிருந்து அடுத்த படிக்கேறி, இறுதியில் நீங்கள் ஏணியின் உச்சியை அடைவீர்கள்.

98. நாம் தேடினால், கண்டடைவோம்; கேட்டால், பெறுவோம்; ஏனெனில் நற்செய்தி கூறுகிறது: 'கேளுங்கள், உங்களுக்குக் கொடுக்கப்படும்; தேடுங்கள், நீங்கள் கண்டடைவீர்கள்; தட்டிக் கேளுங்கள், உங்களுக்குத் திறக்கப்படும்' (மத்தேயு 7:7). 'கேளுங்கள்' என்று கூறப்பட்டுள்ளது, இதன் மூலம் ஜெபத்தில் உதவிக்காக நாம் கடவுளை அழைக்கலாம்; 'தேடுங்கள்' என்பதற்கு, நற்பண்பு எப்படி வருகிறது மற்றும் அதை எது ஏற்படுத்துகிறது என்பதைக் கண்டறிந்து, அதற்கேற்ப அதைப் பெறுவதற்கு நமது சொந்த முயற்சிகளைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதாகும். 'கதவைத் தட்டுங்கள்' என்பது கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதாகும்; ஏனெனில், தட்டுபவர் தன் கைகளால் தான் தட்டுகிறார், கைகள் செயலைக் குறிக்கின்றன. ஆகவே, நாம் கேட்பது மட்டுமல்லாமல், தேடியும் செயல்பட்டும் வர வேண்டும்; அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல், 'எல்லா நற்செயல்களுக்கும் ஆயத்தமாயிருங்கள்' (2 கொரி. 9:8; 2 தீமோ. 3:17) என்று முயற்சி செய்ய வேண்டும் – அதாவது, கடவுளின் சித்தத்தை அவர் விரும்புவது போலவும், அவருக்குப் பிரியமானதாகவும், ஞானத்துடன் நிறைவேற்ற முழுமையாகத் தயாராக இருப்பது.

99. அப்போஸ்தலன், 'தேவசித்தம் என்ன, அது நன்மையோ, பிரியமானதோ, பரிபூரணமானதோவென்று ஆராய்ந்து பாருங்கள்' (ரோமர் 12:2) என்று நமக்குக் கட்டளையிட்டார்—அதனால் நாம் அதற்கு ஏற்பச் செயல்பட முடியும். – அப்படியானால், கடவுளின் நன்மனம் என்ன? – அது ஒருவரையொருவர் நேசிப்பது, இரக்கமுள்ளவர்களாக இருப்பது, தர்மம் செய்வது மற்றும் அது போன்றவை; இதுவே 'கடவுளின் நன்மனம்'. மேலும், 'கடவுளுக்குப் பிரியமான சித்தம்' என்றால் என்ன? நல்லதைச் செய்யும் அனைவரும் கடவுளுக்குப் பிரியமான விதத்தில் அதைச் செய்வதில்லை. உதாரணமாக, ஒருவரால் ஒரு ஏழை ஆனால் அழகான அனாதையைக் காண நேர்கிறது; அவர் அவளுடைய அழகால் ஈர்க்கப்பட்டு, அவளை ஏற்றுக்கொண்டு, ஒரு ஏழை அனாதையாகவும், அதே நேரத்தில் ஒரு அழகான பெண்ணாகவும் வளர்க்கிறார். இது கடவுளின் சித்தம், இது 'நல்லது', ஆனால் 'மனதிற்கு இனிமையானது' அல்ல; ஆனால் 'மனதிற்கு இனிமையானது' என்பது, ஒருவர் எந்த மனித நோக்கத்திற்காகவும் அல்லாமல், அதைக் கட்டளையிட்ட கடவுளுக்காகவும், நன்மையின் பொருட்டும், தூய இரக்கத்தின் காரணமாக ஒரு கருணைச் செயலைச் செய்யும்போதுதான்: இது கடவுளுக்கு மனதிற்கு இனிமையானது. – இறுதியாக, கடவுளின் 'முழுமையான' சித்தம் என்பது, ஒருவர் கருணைச் செயலைச் செய்யும்போது, அது கஞ்சத்தனமாகவோ, சோம்பலாகவோ, இகழ்ச்சியாகவோ அல்லாமல், தன் முழு வலிமையோடும் முழு மனதோடும், தான் அதைப் பெறுவது போல கருணை காட்டுவதும், தனக்குக் கருணை காட்டப்படுவது போல அன்பு செய்வதும் ஆகும்: அப்போது கடவுளின் முழுமையான திருவுளம் நிறைவேறுகிறது. – நல்லதாகவும், மகிழ்ச்சி தருவதாகவும், முழுமையானதாகவும் இருக்கும் கடவுளின் திருவுளத்தை ஒரு மனிதர் நிறைவேற்றுவது இப்படித்தான்.

100. பேராவல் இரண்டு வகைப்படும்: முதலாவது, ஒருவன் சுவையான உணவைத் தேடுகிறான், அவன் எப்போதும் அதிகமாகச் சாப்பிட விரும்புவதில்லை, ஆனால் சுவையான ஒன்றை விரும்புகிறான்; இரண்டாவது, ஒருவரின் மீது பேராவல் மேலோங்கும்போது ஏற்படுகிறது – அப்போது அவர்கள் நல்ல உணவை விரும்புவதில்லை, அதன் சுவையைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதும் இல்லை, மாறாக உணவு என்னவென்று வேறுபடுத்திக் காணாமல், வயிற்றை நிரப்புவதில் மட்டுமே அக்கறை கொண்டு, தொடர்ந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டே இருக்க விரும்புகிறார்கள். முதலாவது 'தொண்டைப் பேராவல்' என்றும், இரண்டாவது 'வயிற்றுப் பேராவல்' என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. – தங்கள் பாவங்களைப் பரிசுத்தப்படுத்த விரதமிருக்க விரும்பும் எவரும் இந்த இரண்டு விதமான பேராவல்களையும் தவிர்க்க வேண்டும்; ஏனெனில் அவை உடலின் தேவைகளை அல்ல, அதன் விருப்பங்களைத் திருப்திப்படுத்துகின்றன, மேலும் யாராவது அவற்றில் ஈடுபட்டால், அது அவர்களுக்குப் பாவமாகக் கருதப்படும்.

101. இருப்பினும், நோன்பு நோற்கும்போது, மேலே குறிப்பிட்ட உணவு தொடர்பான விதியைக் கடைப்பிடிப்பது மட்டுமல்லாமல், மற்ற எல்லா பாவங்களிலிருந்தும் நாம் விலகி இருக்க வேண்டும். அப்போதுதான், நாம் நம் வயிற்றுடன் நோன்பு நோற்பது போல, நம் நாவையும் கட்டுப்படுத்தி, அவதூறு, பொய், வீண் பேச்சு, சகோதரர்களை இழிவுபடுத்துதல், கோபம் மற்றும் நாவால் செய்யப்படும் மற்ற எல்லா பாவங்களிலிருந்தும் விலகி இருக்க முடியும். நாம் நமது கண்களாலும் நோன்பு இருக்க வேண்டும், அதாவது, வீணான காரியங்களைப் பார்க்காமல், நமது கண்களுக்கு சுதந்திரம் கொடுக்காமல், மற்றும் யாரையும் வெட்கமின்றி அல்லது பயமின்றி பார்க்காமல் இருக்க வேண்டும். அவ்வாறே, நமது கைகளையும் கால்களையும் ஒவ்வொரு தீய செயலிலிருந்தும் விலக்கி வைக்க வேண்டும்.

102. நாம் ஒருவரையொருவர் சந்திக்கும்போது என்ன நோக்கத்தைக் கொண்டிருக்க வேண்டும்? – முதலாவதாக, நாம் அன்பின் காரணமாக ஒருவரையொருவர் சந்திக்க வேண்டும்; இரண்டாவதாக, தேவ வார்த்தையைக் கேட்க, ஏனெனில் தேவ வார்த்தை சகோதரர்களின் கூட்டத்தில் நன்றாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது: ஒருவருக்கு ஏதோ ஒன்று தெரியாதபோது, மற்றொருவருக்குத் தெரியும், மேலும் முதல் நபர் மற்றவரிடம் கேட்டு அறிந்துகொள்வதன் மூலம் அதைக் கற்றுக்கொள்கிறார்; இறுதியாக, நமது சொந்த ஆன்மாவின் நிலை மற்றும் சூழ்நிலையைப் புரிந்துகொள்வதற்காகவும் – புனித அந்தோனியார் செய்தது போல மற்றவர்களிடமிருந்து நடத்தையின் எடுத்துக்காட்டுகளைப் பெறுவதற்காகவும், அதாவது ஒருவரிடமிருந்து சாந்தத்தையும், மற்றவரிடமிருந்து பணிவையும், வேறொருவரிடமிருந்து மௌனத்தையும் கற்றுக்கொண்டு, இவ்வாறு நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு நபரின் நற்பண்புகளையும் நமது உள்ளத்தில் ஒன்றுகூட்டுவதற்காகவும் ஆகும்.

103. மற்றவர்களைக் கவனிக்கும்போது, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக சந்தேகத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும், அதிலிருந்து தீங்கு விளைவிக்கும் தீர்ப்பு எழுகிறது. ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்த குணத்திற்கேற்ப மற்றவர்களைத் தீர்ப்பளிக்கிறார்கள் என்ற உண்மையை உறுதிப்படுத்தும் பல அனுபவங்கள் எனக்கு ஏற்பட்டிருக்கின்றன. நான் ஒரு உதாரணம் தருகிறேன். இரவில் ஒருவர் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் நின்று கொண்டிருப்பதாகக் கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள், மேலும் மூன்று பேர் அவனைக் கடந்து செல்கிறார்கள். அவனைப் பார்த்ததும், அவர்களில் ஒருவன் நினைக்கிறான்: 'அவன் யாரையாவது அழைத்துச் சென்று விபச்சாரம் செய்யக் காத்திருக்கிறான்'; மற்றொருவன்: 'அவன் ஒரு திருடனாக இருக்க வேண்டும்'; மூன்றாமவன்: 'அவன் அருகிலுள்ள வீட்டிலிருந்து ஒருவருடன் சேர்ந்து எங்காவது ஜெபிக்கச் செல்ல ஏற்பாடு செய்துள்ளான்' – மேலும் அந்த நபருக்காகக் காத்திருக்கிறான். ஆகவே, ஒரே மனிதனை, ஒரே இடத்தில் மூன்று பேர் கண்டபோதிலும், அவர்கள் அவனைப் பற்றி ஒரே கருத்தைக் கொண்டிருக்கவில்லை; ஒருவன் ஒன்றை நினைத்தான், மற்றொருவன் வேறொன்றை நினைத்தான், மூன்றாமவன் வேறு ஒன்றை நினைத்தான் – மேலும் வெளிப்படையாக, ஒவ்வொருவரும் தத்தமது மனநிலைக்கு ஏற்ப நினைத்தார்கள். எப்படி சோகமான மற்றும் மெலிந்த குணம் கொண்டவர்களின் உடல்கள், தாங்கள் உண்ணும் ஒவ்வொரு உணவையும், அது சத்துமிக்கதாக இருந்தாலும், தரம் குறைந்த திரவங்களாக மாற்றுகின்றனவோ, அதேபோல, கெட்ட குணம் கொண்ட ஆன்மாவும், அது சந்திக்கும் விஷயங்கள் நல்லதாக இருந்தாலும், ஒவ்வொரு விஷயத்திலிருந்தும் தீங்கைப் பெறுகிறது. ஆனால் நல்ல மனப்பான்மை கொண்டவர், வலுவான உடற்கட்டமைப்பு கொண்டவரைப் போன்றவர்; அவர் தீங்கு விளைவிக்கும் ஒன்றை உண்டாலும், அது அவருள் ஆரோக்கியமான சாறுகளாக மாற்றப்படுகிறது. அவ்வாறே, நம்மிடம் நல்ல மனப்பான்மையும் நல்ல மனநிலையும் இருந்தால், ஒரு பொருள் இயல்பாகவே நன்மை பயக்கவில்லை என்றாலும், நாம் ஒவ்வொரு பொருளிலிருந்தும் பயனடைய முடியும்.

104. ஒரு சக துறவியைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், அவரது குடில் கூட்டி சுத்தம் செய்யப்படாமல் இருப்பதைக் கண்டால், 'பூமிக்கான எல்லா கவலைகளையும் ஒதுக்கி, தனது மனதை முழுமையாக பரலோகத்தின் பக்கம் திருப்பியதால், தனது குடிலை ஒழுங்குபடுத்தக் கூட நேரம் இல்லாத இந்த சகோதரர் பாக்கியவான்' என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொள்வார் என்று ஒரு சகோதரரைப் பற்றி நான் கேள்விப்பட்டேன். அதேபோல், அவர் மற்றொருவரைப் பார்க்கச் சென்றபோது, அவரது அறை நேர்த்தியாகவும், கூட்டி சுத்தம் செய்யப்பட்டும் காணப்பட்டால், அவர் மீண்டும் தனக்குள் சொல்லிக்கொள்வார்: 'இந்த சகோதரரின் ஆன்மா எவ்வளவு தூய்மையாக இருக்கிறதோ, அவ்வளவு தூய்மையாக அவரது அறையும் இருக்கிறது, மேலும் அவரது அறையின் நிலை அவரது ஆன்மாவின் நிலைக்கு ஏற்ப இருக்கிறது.' மேலும் அவர் யாரையும் கவனக்குறைவானவர் அல்லது பெருமையானவர் என்று ஒருபோதும் பேசினார் இல்லை, மாறாக, தனது சொந்த நல்ல குணம் மூலம், அனைவரையும் நல்லவர்களாகக் கண்டு, அனைவரிடமிருந்தும் பயனடைந்தார். நல்ல கடவுள் நமக்கும் அதே நல்ல குணத்தை அருளட்டும், அதனால் நாமும் அனைவரிடமிருந்தும் பயனடைந்து, நமது அண்டை வீட்டாரின் குறைகளை ஒருபோதும் கவனிக்காமல் இருப்போமாக.

105. 'துறவற வாழ்க்கையில் பயிற்சி பெறுபவர்களுக்கான அறிவுரைகள்'. நீங்கள் கீழ்ப்படிதலுடன் வாழ்ந்தால், உங்கள் சொந்த இதயத்தை ஒருபோதும் நம்பாதீர்கள், ஏனெனில் அது நீண்டகாலப் பற்றுகளால் குருடாகிவிட்டது. எதிலும் உங்கள் சொந்தத் தீர்ப்பைப் பின்பற்றாதீர்கள், மேலும் வழிகாட்டுதலும் ஆலோசனையும் கேட்காமல் உங்களுக்காக எதையும் முடிவு செய்யாதீர்கள். உங்கள் வழிகாட்டியை விட நீங்கள் சிறந்தவர் அல்லது நீதியுள்ளவர் என்று நினைக்கவோ அல்லது கருதவோ வேண்டாம், மேலும் அவர் செயல்களை ஆராய வேண்டாம். அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், நமது முன்னோர்களின் வழியில் நீங்கள் அமைதியாகவும் பாதுகாப்பாகவும் கீழ்ப்படிந்து நடப்பீர்கள். எல்லா காரியங்களிலும் உங்களைக் கட்டாயப்படுத்தி, உங்கள் சொந்த விருப்பத்தை அடக்கிக் கொள்ளுங்கள்; கிறிஸ்துவின் கிருபையினால், போதனையின் மூலம், உங்கள் விருப்பத்தை அடக்கப் பழகிவிடுவீர்கள், பின்னர் கட்டாயமோ துக்கமோ இல்லாமல் அவ்வாறு செய்வீர்கள், அதனால் எல்லாம் உங்கள் விருப்பப்படியே நடக்கும். எல்லாமும் உங்கள் விருப்பப்படி நடக்க வேண்டும் என்று விரும்பாதீர்கள்; மாறாக, அது நடக்கவிருப்பது போலவே இருக்கட்டும் என்று விரும்புவீர்களாக, அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் நீங்கள் அனைவருடனும் சமாதானமாக இருப்பீர்கள். மேலும், நமக்கு நடக்கும் ஒவ்வொரு நிகழ்வும், மிகச் சிறிய விவரம் வரை, கடவுளின் திருவுளத்தின்படி நடக்கிறது என்று நம்புங்கள், அப்போது உங்களுக்கு நேரிடும் அனைத்தையும் நீங்கள் துயரமின்றி தாங்கிக்கொள்வீர்கள். இழிச்சொற்களும் கண்டனங்களும் உங்கள் ஆன்மாவின் பெருமையைக் குணப்படுத்தும் மருந்துகள் என்று நம்புங்கள், மேலும் உங்களைக் கண்டிக்கும்வர்களை உங்கள் ஆன்மாவின் உண்மையான மருத்துவர்கள் போலக் கருதி அவர்களுக்காகப் பிரார்த்தியுங்கள். ஏனெனில், இழிச்சொற்களை வெறுப்பவர் பணிவை வெறுக்கிறார் என்பதையும், தன்னை வருத்துபவர்களைத் தவிர்ப்பவர் மென்மையை விட்டு விலகுகிறார் என்பதையும் உறுதியாக அறிந்து கொள்ளுங்கள். உங்கள் அண்டை வீட்டாரின் குற்றங்களை அறியத் தேடாதீர்கள், மேலும் பகைவனால் உங்களுக்குள் விதைக்கப்படும் சந்தேகங்களை வளர்க்காதீர்கள்; ஆனால், நமது சொந்த பலவீனத்தின் காரணமாக அத்தகைய எண்ணங்கள் உங்களுக்குள் எழும்பினால், அவற்றை நல்ல எண்ணங்களாக மாற்றப் பாடுபடுங்கள். எல்லாவற்றிற்கும் நன்றி செலுத்துங்கள், மேலும் நன்மையையும் பரிசுத்த அன்பையும் வளர்த்துக் கொள்ளுங்கள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நாம் அனைவரும் எல்லா விஷயங்களிலும் நமது மனசாட்சியைக் காப்போம்—கடவுளிடம், நமது அண்டை வீட்டாரிடம், மற்றும் பௌதீகப் பொருட்களிடம்; நாம் எதையாவது சொல்வதற்கு அல்லது செய்வதற்கு முன்பு, அது கடவுளின் சித்தத்திற்கு இணங்குகிறதா என்று ஆராய்வோம்; பின்னர், ஜெபித்த பிறகு, கடவுளிடம் நமது பலவீனத்தைத் தாழ்மையுடன் ஒப்புக்கொண்டு, அவருடைய உதவியை நாடி, அதைச் சொல்வோம் அல்லது செய்வோம்.

106. நம்பிக்கையின் புனித எண்ணங்கள் சரியான நேரத்தில் தங்கள் இதமான செல்வாக்கைச் செலுத்தி, அநீதியான உந்துதல்களையும், எண்ணங்களையும், உணர்வுகளையும் அடக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்பினால், அவற்றைத் தொடர்ந்து பயிற்சி செய்யுங்கள், அடிக்கடி உங்கள் மனதில் அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் எண்ணிக்கொள்ளுங்கள் – நீங்கள் அமைதியைக் காண்பீர்கள் என்று கடவுள் மீது நான் நம்பிக்கை கொள்கிறேன். அதேபோல், ஜெபத்தை அறிவுறுத்தலுடன் இணைத்துச் செய்யுங்கள். இதில் சிறந்து விளங்க முயலுங்கள், அப்போதுதான் உடல் அல்லது ஆன்மீகத் துயரம் உங்களை வந்தடையும்போது, நீங்கள் அதைத் துயரமின்றி, மனச்சோர்வின்றி, பொறுமையுடன் தாங்கிக்கொள்ள முடியும்.

107. நீங்கள் செய்யாத ஒன்றைச் செய்ததாகக் கேட்கும்போது, அதனால் ஆச்சரியப்படவோ அல்லது கலக்கமடையவோ வேண்டாம், ஆனால் அதைச் சொன்னவரிடம் உடனடியாகத் தாழ்மையுடன் தலைவணங்கி, 'என்னை மன்னித்து, எனக்காகப் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள்' என்று சொல்லுங்கள் – பின்னர், பிதாக்கள் கூறியது போல மௌனமாக இருங்கள். மேலும் அவர் உங்களிடம், 'இது உண்மையா அல்லது இல்லையா?' என்று கேட்கும்போது, பணிவுடன் தலைவணங்கி, நடந்ததை அப்படியே உண்மையாகச் சொல்லுங்கள்; பேசி முடித்ததும், மீண்டும் பணிவுடன் தலைவணங்கி, 'என்னை மன்னித்து, எனக்காகப் பிரார்த்தியுங்கள்' என்று சொல்லுங்கள்.

108. சகோதரர்களைச் சந்திக்கும்போதோ அல்லது அவர்களுடன் பழகும்போதோ, உங்களால் ஒரு நிலையான மனநிலையைப் பேண முடியாவிட்டால், குறைந்தபட்சம் எதனாலும் வழிதவறாமலும், யாரையும் கண்டிக்காமலும், யார் குறித்தும் தீயுரை பேசாமலும், சகோதரனின் வார்த்தைகள், செயல்கள் அல்லது நடமாட்டங்களை ஆராயாமலும் இருக்க முயற்சி செய்யுங்கள் – ஏனெனில் இது உங்களுக்கு எந்தப் பயனும் அளிக்காது; மாறாக, எல்லாவற்றிலிருந்தும் உங்களுக்குக் கட்டமைப்பைப் பெற்றுக்கொள்ள முயற்சி செய்யுங்கள்.

109. எந்த எண்ணத்தால் யாராவது கலக்கமடைந்து, அதைப் பற்றி வருந்தி, அதை ஒப்புக்கொள்ளாமல் இருக்கிறார்களோ, அவர்கள் அதன் மூலம் அந்த எண்ணத்திற்குத் தங்களுக்கு எதிராக வலுப்பெறச் செய்கிறார்கள் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்; அதாவது, அந்த எண்ணத்திற்குத் தங்களுக்கு எதிராகப் போராடவும், தங்களை இன்னும் அதிகமாக வாட்டவும் அவர்கள் சக்தியைக் கொடுக்கிறார்கள். ஆனால், ஒருவன் தன் எண்ணத்தை ஒப்புக்கொண்டு, அதை எதிர்த்துப் போராடவும், அதற்கு மாறாகச் செயல்படவும் ஆரம்பித்தால், அந்தப் பேராவல் பலவீனமடைந்து, அவனுடன் போராடவோ அல்லது அவனுக்குத் துயரத்தை ஏற்படுத்தவோ வலிமையை இழந்துவிடும். பின்னர், படிப்படியாக, முயற்சி செய்வதன் மூலமும் கடவுளின் உதவியைப் பெறுவதன் மூலமும், அவன் அந்தப் பேராவலையே வென்றுவிடுவான்.

110. அப்பா பைமென் கூறினார், கடவுளைப் பயப்படுதல், கடவுளிடம் ஜெபித்தல், மற்றும் தன் அண்டை வீட்டாரிடம் நன்மை செய்தல் ஆகியவை மூன்று முக்கிய நற்பண்புகளாகும். – அவர் கடவுள் பயத்தை முதலாவதாக வைத்தார், ஏனெனில் கடவுள் பயம் எல்லா நற்பண்புகளுக்கும் முந்தியது. 'கர்த்தருக்குப் பயப்படுதலே ஞானத்தின் ஆரம்பம்' (சங். 110:10), மற்றும் 'தேவன் பயப்படுதல் மனுஷனைத் தீமையிலிருந்து விலக்குகிறது' (நீதி. 15:27) என்பதால். பின்னர் அவர் கடவுளிடம் ஜெபிப்பதைப் பற்றிப் பேசினார், ஏனெனில் மனிதன் தன் சொந்த விருப்பப்படி எதுவும் நல்லதைச் செய்யவோ அல்லது நற்பண்புகளைப் பெறவோ முடியாது, ஆனால் எல்லா காரியங்களிலும், கடவுளுக்குள்ள பயத்தினால் தூண்டப்பட்ட தனது சொந்த முயற்சிகளுடன், கடவுளின் உதவியும் தேவைப்படுகிறது. இறுதியாக, தன் அயலானுக்கு நன்மை செய்வதைப் பற்றி அவர் பேசினார், ஏனெனில் இது அன்பின் செயல், இது கிறிஸ்தவ பரிபூரணத்தின் உச்சமாகும் (ரோமர் 13:10).

111. ஆன்மா உணர்வற்றிருக்கும்போது, திருவசனங்களையும், கடவுளைத் தாங்கும் தந்தையர்களின் நற்போதனை வார்த்தைகளையும் அடிக்கடி படிப்பதும், கடவுளின் அச்சமூட்டும் நியாயத்தீர்ப்பு, ஆன்மா உடலை விட்டுப் பிரிந்து செல்வது, மற்றும் இந்தக் क्षणிகமான மற்றும் பேரழிவு நிறைந்த வாழ்வில் அது தீமை செய்த அந்த அச்சமூட்டும் இருண்ட சக்திகளைப் பற்றி சிந்திப்பதும் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

புனித இசாக் தி சிரியன்

அவரைப் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான குறிப்பு

புனித இசாக் நினிவேயைச் சேர்ந்தவர். அவரைப் பற்றி அவரது பெற்றோரைப் பற்றி எதுவும் அறியப்படவில்லை. தனது இளமைப் பருவத்தின் உச்சத்தில், உலகத்திலிருந்தும் உலகியல் விஷயங்களிலிருந்தும் விலகி, தனது சகோதரருடன் சேர்ந்து புனித மத்தேயுவின் மடாலயத்தில் நுழைந்து, அங்கு துறவற வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். இந்த மடாலயத்தில் துறவு நெறியில் தன்னை முழுமையாக்கிக் கொண்டு, அறநெறியில் போதுமான முன்னேற்றம் கண்ட பிறகு, அவருக்கு மௌனத்தின் மீதான ஆசை ஏற்பட்டது. எனவே, மடாலயத்திலிருந்து வெகு தொலைவில் விலகி, அவர் ஒரு முனிவர் குகையில் குடியேறி, யாருடனும் தொடர்பு கொள்ளாமல், தன்னையும் கடவுளையும் மட்டுமே நோக்கிய முழுமையான தனித்து வாழும் வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். மேற்கூறிய மடாலயத்தின் நிர்வாகத்தை ஏற்றுக்கொண்ட அவரது சொந்த சகோதரர், பாலைவனத்தை விட்டுவிட்டு தனது முந்தைய இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பும்படி அவரை வற்புறுத்தியும் வேண்டிக்கொண்டும் வலியுறுத்தினார்; ஆனால் அவர் பாலைவனத்துடன் மிகவும் பிணைக்கப்பட்டிருந்ததால், சிறிது காலத்திற்குக் கூட அதை விட்டுச் செல்ல ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. இருப்பினும், அவரது சகோதரரின் வேண்டுகோள்கள் சாதிக்கத் தவறியதை இறைவார்த்தை நிறைவேற்றியது. தனது சகோதரனுக்குக் கீழ்ப்படியாமல் இருந்த புனித இசாக், நினிவே திருச்சபையை ஆளும்படி உயர்வி இருந்து அழைத்த பிதாவுக்குக் கீழ்ப்படிந்தார். ஆகையால், அவர் பாலைவனத்தை விட்டு வெளியேறி, நினிவே என்னும் மாநகரின் ஆயராகப் பதவியேற்றார். ஏனெனில், இந்த விளக்கு பாலைவனத்தின் தனிமையில் மறைத்து வைக்கப்படாமல், ஆயர் பணியின் மெழுகுவர்த்தித் தண்டில் வைக்கப்பட்டு, ஒளிமயமான நற்பண்பின் பிரகாசமான கதிர்களை வெகுதூரம் பரப்புவது பொருத்தமானதாக இருந்தது. ஆனால் இது நீண்ட காலம் நீடிக்கவில்லை: இந்த ஒளி பிரகாசித்த உடனேயே அது மீண்டும் மறைக்கப்பட்டது. அந்த புனிதர் ஆயர் பீடத்தை விட்டு வெளியேறியதற்கான காரணம் பின்வருமாறு. குருவின் இல்லத்திற்கு இரண்டு பேர் வந்தனர்—ஒரு கடன் கொடுத்தவரும், ஒரு கடன் வாங்கியவரும். கடன் கொடுத்தவர், கடன் வாங்கியவரிடமிருந்து கடனை உடனடியாகத் திருப்பிச் செலுத்துமாறு கோரினார், அதே சமயம் கடன் வாங்கியவர், தனது கடனை ஒப்புக்கொண்டு, தನக்குச் சிறிது அவகாசம் அளிக்குமாறு கடன் கொடுத்தவரிடம் கேட்டார். ஆனால் கடன் கொடுத்தவர் பதிலளித்தார்: 'அவன் உடனடியாக எனக்குக் கடன் தராவிட்டால், நான் அவனை உடனே நீதிபதியிடம் கொண்டு செல்வேன்.' புனித இசாக் அவரிடம் கூறினார்: 'நற்செய்தி கட்டளைப்படி, உங்களுடையதை எடுத்துக்கொண்டவரிடமிருந்து நீங்கள் கடன் திருப்பிச் செலுத்துமாறு கேட்கவே கூடாது என்றால், விரைவில் கடன் செலுத்துவதாக உறுதியளிப்பவரிடம் நீங்கள் எவ்வளவு தாராளமாக இருக்க வேண்டும்.' ஆனால் அந்த கொடூரமான மனிதன், 'இப்போதைக்கு நற்செய்தி கட்டளைகளை ஒதுக்கி வை' என்று பதிலளித்தான். – அதற்கு மேல் அவன் கேட்கவில்லை. அப்போது கடவுளின் பரிசுத்தர் தனக்குள், 'கர்த்தருடைய நற்செய்தி கட்டளைகளுக்கு அவர்கள் கீழ்ப்படியாவிட்டால், நான் இங்கே செய்வதற்கு என்ன மீதமிருக்கிறது?' என்று கூறினார். மேலும், பாலைவனத்தில் அவர் பழகியிருந்த மௌனமும் அமைதியும் நிர்வாகத்தின் தவிர்க்க முடியாத தேவைகளால் எவ்வளவு சீர்குலைக்கப்பட்டன என்பதைக் கண்ட அவர், அரியணையை விட்டு விலகி, தனது அன்புக்குரிய பாலைவனத் துறவிக்குடிலுக்குத் திரும்பத் தீர்மானித்தார். தனது மரணம் வரை அங்கே தங்கியிருந்த புனித இசாக், பேய்கள் மற்றும் மாம்சத்திற்கு எதிரான தனது போராட்டத்தில் என்னென்ன அற்புதங்களைச் செய்தார், செயல் மற்றும் தியான வாழ்க்கை ஆகிய இரண்டிற்கும் தேவைப்படும் நற்பண்புகளில் அவர் எவ்வளவு சிறந்து விளங்கினார், அவர் எத்தகைய ஆன்மீகப் பரிபூரணத்தை அடைந்தார், மற்றும் எப்படி, இந்த வாழ்க்கையிலேயே அத்தகைய ஆசீர்வாதங்களைப் பெற்றிருந்தார் – இதைப் பற்றிப் பேசுவது தேவையற்றது: அவருடைய எழுத்துக்களிலிருந்து இதை எளிதாக அறிந்து கொள்ளலாம். புனித இசாக் விரிவாக எழுதினார், அவர் எழுதிய அனைத்தும் அனுபவத்திலிருந்து பெறப்பட்டவை. அவர் பின்னர் எழுத முற்பட்ட அனைத்தையும் முதலில் செயல்திறனுடன் அனுபவித்திருந்தார், மேலும் தனது சொந்த செயல்திறன் மிக்க முன்மாதிரியின் மூலம் தனது வழிகாட்டுதலின் கீழ் இருந்தவர்களுக்கு அறிவுறுத்தினார். இவ்வாறு, பாலைவனத்திலிருந்தும் கூட, அவர் வற்றாத தூய மற்றும் உயிர் தரும் நீரின் ஓட்டத்தை தொடர்ந்து ஊற்றெடுத்து, அதன் மூலம் தனது சகோதரர்களின் ஆன்மாக்களை ஏராளமாகத் தணிக்கச் செய்தார். புனித இசக்கின் எழுத்துக்கள் சிரியக் மற்றும் அரபு மொழிகளில் நமக்கு வந்துள்ளன; இவற்றில், கிட்டத்தட்ட பாதி , கிரேக்க மொழிக்கு மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன – மேலும் கிரேக்க மொழியிலிருந்து, புனித தந்தையர்களின் 91 படைப்புகளில் ஒன்றாக ரஷ்ய மொழிக்கும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. புனித இசாக் 6 ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் தனது சொர்க்க வாசஸ்தலத்திற்குச் சென்றார். பேராயர் செர்ஜியஸின் நாட்காட்டியின்படி, அவரது திருவிழா நாள் ஜனவரி 28 ஆகும்.

தவம் பற்றிய அறிவுரைகள்

(சுருக்கமான கட்டுரைகளில் பிரித்தெடுக்கப்பட்டது)

1. தேவபயம் நற்பண்பின் ஆரம்பம்; அது விசுவாசத்தின் பலன். உலக இன்ப இடையூறுகளிலிருந்து மனம் விடுவிக்கப்படும்போது, அது இதயத்தில் விதைக்கப்படுகிறது, இதன் மூலம் ஒருவர் தனது அலைகின்ற எண்ணங்களை எதிர்கால உயிர்த்தெழுதலுக்கான தியானத்தில் ஒருமுகப்படுத்த முடியும்.

2. நற்பண்பின் அடித்தளத்தை அமைப்பதற்கு, ஒரு நபர் உலகியல் காரியங்களிலிருந்து தங்களை விலக்கிக் கொள்வதும், நீதியான மற்றும் புனிதமான பாதைகளை ஒளிரச் செய்யும் சட்டத்தைப் பின்பற்றுவதும் சிறந்தது, இதைப் புனித ஆவியானது சங்கீதக்காரரின் மூலம் (சங். 22:3; 118:35) சுட்டிக்காட்டியது.

3. வாழ்க்கைப் பாதையின் ஆரம்பம், ஒருவரின் மனதால் தொடர்ந்து தேவ வார்த்தையை ஆராய்வதும், எளிமையுடன் வாழுவதும் ஆகும். ஒன்றை மற்றொன்றால் வளர்ப்பது மற்றொன்றைச் செம்மைப்படுத்த உதவுகிறது. நீங்கள் தேவனுடைய வார்த்தைகளை ஆராய்ந்து உங்களை வளர்த்துக் கொண்டால், அது வறுமையில் உங்கள் வெற்றிக்கு உதவுகிறது; மேலும், பேராசையின்மை என்பதில் வெற்றி பெறுவது, தேவனுடைய வார்த்தைகளை ஆராய்வதில் சிறந்து விளங்க உங்களுக்கு ஓய்வு நேரத்தை அளிக்கிறது. இவை இரண்டையும் வளர்ப்பது, குணங்களின் முழுமையான கட்டிடத்தை விரைவாக எழுப்ப பங்களிப்பதாக அமைகிறது.

4. உலகத்திலிருந்து விலகாமல், யாராலும் கடவுளுக்கு அருகில் வர முடியாது. 'விலகுவது' என்று நான் குறிப்பிடுவது ஒரு பௌதீக இடமாற்றத்தை அல்ல, மாறாக உலகியல் விஷயங்களிலிருந்து ஒரு விலகலைக் குறிக்கிறது. உலகத்திலிருந்து விலகுவதன் நற்பண்பு என்பது, ஒருவரின் மனதை உலகத்தால் ஆக்கிரமிக்கப்பட அனுமதிக்காமல் இருப்பதில் அடங்கியுள்ளது.

5. ஒரு நபரில் அருள் பெருகும்போது, அவர்கள் ஏங்கும் நீதியின் பாதையில் (அல்லது அந்தப் பாதையில் உள்ள தடைகளை எதிர்கொள்ளும்போது) மரண பயம் அவர்களுக்கு அற்பமானதாகிவிடுகிறது – மேலும், தேவ பயத்தின் பொருட்டு, தாங்கள் எதிர்பார்க்கக்கூடிய துன்பங்களைச் சகித்துக்கொள்ளத் தயாராக இருப்பதற்கு தங்கள் ஆன்மாவிற்குள் பல காரணங்களைக் காண்கிறார்கள்; அப்பொழுது, உடல் விரும்பாத மற்றும் அதற்குத் துன்பத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய எதுவும், எதிர்காலத்தில் அவர் நம்புவதை ஒப்பிடும்போது, அவரது பார்வையில் ஒன்றுமில்லை. ஆனால் ஒரு நபரின் கிருபை குறையும்போது, அவனுக்குள் மற்றும் அவனுக்கு என்ன நடக்கிறது என்பது முன்பு கூறப்பட்டதற்கு நேர்மாறாக இருக்கிறது: அப்போது, விசாரணைகளிலிருந்து பெறப்பட்ட அறிவு (இது புலப்படும் விஷயங்களை மட்டுமே சார்ந்துள்ளது) விசுவாசத்திற்கு மேலானதாகிறது; ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் தேவனுடைய நம்பிக்கை இல்லை; மேலும் மனிதனைப் பற்றிய தேவனுடைய பரிபாலனம் வேறுபட்ட முறையில் புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது. அத்தகையவர், 'இருளில் தம் அம்புகளால் வீழ்த்த' பதுங்கியிருக்கும்வர்களின் தந்திரங்களால், தொடர்ந்து அச்சங்களுக்கு ஆளாகிறார் (சங். 10:2).

6. இதயத்தில் உள்ள சந்தேகம் ஆன்மாவில் பயத்தை ஏற்படுத்துகிறது; ஆனால் நம்பிக்கை, உடல் உறுப்புகள் துண்டிக்கப்பட்டாலும் கூட, மன உறுதியை நிலைநிறுத்த முடியும். உங்களில் மாம்சத்தின் அன்பு எந்த அளவிற்கு மேலோங்குகிறதோ, அந்த அளவிற்கு நீங்கள் நேசிப்பவரின் சுற்றிலும் உள்ள பல துன்பங்களுக்கு முன்பாக துணிச்சலாகவும் அச்சமற்றவராகவும் இருக்க முடியாது.

7. தூய்மையானவர் என்பது, போராட்டம், உழைப்பு மற்றும் முயற்சியின் போது அவரிடமிருந்து அசிங்கமான எண்ணங்கள் நின்றுவிடுபவர் அல்ல, மாறாக, தனது இதயத்தின் நேர்மையின் மூலம், தனது மனக்கண்ணின் பார்வையைத் தூய்மையாகக் காத்து, அது தகாத எண்ணங்கள் பக்கம் விலகிச் செல்ல அனுமதிக்காதவர். – மேலும், அவனது மனச்சாட்சியின் நேர்மை (தூய்மைச் சட்டத்தின் மீதான) அவனது விசுவாசத்திற்கு அவனது பார்வையின் வழியே சாட்சியமளிக்கும்போது, அவனது எண்ணங்களின் உள்ளக அறையில் ஒரு திரைச்சீலை போல வெட்கம் தொங்குகிறது, மேலும் அவனது தூய்மை, ஒரு கன்னியாஸ்திரியான கன்னிகையைப் போல, கிறிஸ்துவின் மீதான விசுவாசத்தின் மூலம் பாதுகாக்கப்படுகிறது.

8. ஆன்மாவின் அசுத்தத்தை நோக்கிய முந்தைய நாட்டங்களைத் தடுக்க, தெய்வீக வேதங்களைக் கற்கும் அன்பில் மூழ்குவதையும், அதன் எண்ணங்களின் ஆழத்தை உணர்வதையும் போல எதுவும் உதவிகரமானது அல்ல. வார்த்தைகளுக்குள் மறைந்திருக்கும் ஞானத்தை உணரும் இன்பத்தில் எண்ணங்கள் மூழ்கும்போது; அப்பொழுது, ஒருவர் அவற்றிலிருந்து எந்த அளவிற்கு ஞானம் பெறுகிறாரோ, அந்த அளவிற்கு அவர் உலகத்தைக் கைவிட்டு, உலகில் உள்ள அனைத்தையும் மறந்துவிடுகிறார். – இருப்பினும், ஒருவரின் மனம் தெய்வீக வேதங்களின் கடல் நீரின் மேற்பரப்பில் மிதந்து, வேதங்களின் ஆழத்திற்குள் ஊடுருவ முடியாத போதும்; திருவசனத்தைக் புரிந்துகொள்ளும் தீவிர ஆர்வத்துடன் அவர் ஈடுபட்டுள்ளார் என்ற இந்த உண்மையே, புகழ்ச்சிக்குரிய ஒன்றின் மீதான ஒரே எண்ணத்தால் தனது எண்ணங்களை உறுதியாகக் கட்டுவதற்கும், அவை பௌதீக மற்றும் இவ்வுலகியல் விஷயங்களை நோக்கித் திசைமாறுவதைத் தடுப்பதற்கும் போதுமானது.

9. வேதங்களில் நீங்கள் காணும் அனைத்திலும், வார்த்தைகளின் நோக்கத்தைத் தேடுங்கள், அதனால் நீங்கள் பெரியோர்களின் எண்ணங்களின் ஆழத்திற்குள் ஊடுருவி, அவற்றை மிகத் துல்லியமாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும். தங்கள் வாழ்வில் ஞானம் பெறுவதற்காக தெய்வீக அருளால் வழிநடத்தப்படுபவர்கள், எப்போதும், உரையின் வசனங்கள் வழியாக ஒரு புத்திசாலித்தனமான கதிர் கடந்து செல்வதைப் போல உணர்கிறார்கள்; அது, ஆழ்ந்த அர்த்தத்துடன் ஆன்மாவிற்குச் சொல்லப்படுவதிலிருந்து வெறும் வார்த்தைகளை வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறது.

10. ஒருவர் அர்த்தம் நிறைந்த வசனங்களை ஆழமாக ஆராயாமல் படித்தால், அவரது இதயம் வறுமையுடனே (எதையும் சுவைக்காமல்) இருக்கும், மேலும் அவருக்குள் இருக்கும் புனித சக்தி மங்கிவிடும்—அந்த சக்தி, ஆன்மாவின் அற்புதமான புரிதலின் மூலம், இதயத்திற்கு மிக இனிமையான இன்பத்தை அளிக்கிறது.

11. ஒவ்வொரு பொருளும் இயல்பாகவே தனக்கு ஒப்பான ஒன்றை நோக்கிச் செல்கிறது. மேலும், ஆன்மா, தன்னுள் ஒரு பகுதி ஆன்மாவைக் கொண்டிருப்பதால், மறைமுகமான ஆன்மீக சக்தியைக் கொண்ட ஒரு கூற்றைக் கேட்கும்போது, அந்தக் கூற்றின் அர்த்தத்தை நோக்கி ஆர்வமாக ஈர்க்கப்படுகிறது. ஆன்மீக ரீதியாகப் பேசப்படும், பெரும் மறைவான ஆன்மீக சக்தியைக் கொண்டிருக்கும் ஒரு விஷயத்தால் எல்லோரும் வியப்படைவதில்லை. நற்பண்பு பற்றிய வார்த்தைக்கு, உலகியல் விஷயங்களில் கவனம் செலுத்தாத இதயம் தேவை; ஆனால், நிலையற்றவற்றின் கவலையால் மனம் சுமக்கப்பட்ட ஒருவரிடம், நற்பண்பு அதை நேசிப்பதற்கான அல்லது அதை அடைய முயற்சிப்பதற்கான எண்ணங்களை எழுப்புவதில்லை.

12. ஒருவரின் முழுத் தன்னிலையுடனான பௌதீக உலக விலகல், கடவுளுடனான ஐக்கியத்திற்கு முந்தையது. இருப்பினும், அருளின் ஒழுங்கமைப்பின்படி, சிலருக்குப் பின்னது முந்தையதற்கு முன்பாகவே நிகழ்வதும் உண்டு. துறவற வாழ்க்கையின் ஒழுங்கமைப்பில் வழக்கமான வரிசை, அனைவருக்கும் பொதுவான வரிசையிலிருந்து வேறுபடுகிறது. – இருப்பினும், நீங்கள் பொதுவான ஒழுங்கைப் பின்பற்ற வேண்டும். உங்களில் அருள் முன்னதாக வந்தால், அது அதன் சொந்த விவகாரம்; அது வராவிட்டால், அனைவரின் வழியையும் பின்பற்றுங்கள், நீங்களும் ஆன்மீகத் தூணின் உயரங்களுக்கு உயர்வீர்கள்.

13. நற்பண்பைத் தேடும் ஆன்மாவின் அடங்காத தன்மை, அது இணைந்திருக்கும் உடலின் புலப்படும் (புலனின்ப) ஆசைகளில் ஒரு பகுதியை அதன் நன்மைக்காகத் திருப்புகிறது. மிதமான தன்மை எல்லாவற்றையும் அலங்கரிக்கிறது. மிதமான தன்மை இல்லாமல், அழகானது என்று மதிக்கப்படுவது கூட தீங்கு விளைவிப்பதாகிறது.

14. உங்கள் மனதின் மூலம் கடவுளுடன் ஐக்கியம் கொள்ள விரும்புகிறீர்களா? – தர்மம் செய்யுங்கள். தரிசனமில்லாத உருவத்தை (கடவுளின்) தன்னகத்தே பதிய வைக்கும் ஆன்மீக அன்புக்கு வேறு பாதை இல்லை, நமது பரலோகப் பிதா பரிபூரணராக இருப்பது போல நாமும் தாராளமாக இருக்கத் தொடங்கினால் தவிர (லூக்கா 6:36).

15. சுவர்களில் தண்ணீரை வரைபவன் அந்தத் தண்ணீரால் தனது தாகத்தைத் தணிக்க முடியாதது போல, செயலால் ஆதரிக்கப்படாத சொல்லும் அப்படியானது. தான் கடைப்பிடிக்கும் ஒரு நற்பண்பைப் பற்றிப் பேசும் எவரும், தனது சொந்த உழைப்பால் சம்பாதித்த பணத்தை ஒருவர் மற்றவருக்குக் கொடுப்பது போல, அதைத் தனது கேட்பவருக்குக் கடத்துகிறார். மேலும், தன் கையிருப்பிலிருந்து கற்பித்தலைக் கேட்பவர்களின் காதுகளில் விதைக்கும் எவரும், முதிர்ந்த யாக்கோபு கற்புடைய யோசேப்பிடம் சொன்னது போல, தம்முடைய ஆன்மீகப் பிள்ளைகளிடம் தைரியமாகப் பேசுகிறார்: 'உன் சகோதரருக்கு மேலாக, அமோரியரிடமிருந்து என் பட்டயத்தினாலும் என் வில்லினாலும் நான் எடுத்துக்கொண்ட ஒரு பங்கை உனக்குக் கொடுக்கிறேன்' (ஆதியாகமம் 48:22).

16. யாரோ ஒருவர் அழகாகக் கூறினார், தன் மனசாட்சியால் தண்டிக்கப்பட்ட மனிதனை மரண பயம் வருத்துகிறது; ஆனால், தன்னுள் நல்ல மனசாட்சியைக் கொண்டவன், வாழ்க்கையை விரும்புவது போலவே மரணத்தையும் விரும்புகிறான்.

17. உங்கள் ஆன்மாவில் எதுவும் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டால், அதை இந்த வாழ்க்கைக்கு மட்டுமல்ல, வரவிருக்கும் வாழ்க்கையிலும் உங்களுடன் செல்லும் உங்கள் புதையலாகக் கருதுங்கள். அது ஒரு நல்ல விஷயமாக இருந்தால், மகிழ்ச்சியடைந்து உங்கள் இதயத்தில் தேவனுக்கு நன்றி செலுத்துங்கள்; ஆனால் அது ஒரு தீய விஷயமாக இருந்தால், துக்கப்பட்டு பெருமூச்சு விடுங்கள், மேலும் நீங்கள் இன்னும் உடலில் இருக்கும்போதே அதிலிருந்து விடுவித்துக் கொள்ள முயற்சி செய்யுங்கள்.

18. துன்புற்றுக் கசந்துபோனவர்களின் ஆழ்ந்த துக்கங்களை எப்போதும் மனதில் கொள்ளுங்கள், அப்போதுதான் உங்களுக்கு ஏற்படும் சிறிய மற்றும் அற்பமான துக்கங்களுக்காக நீங்கள் உரிய நன்றியைச் செலுத்தவும், அவற்றை மகிழ்ச்சியுடன் தாங்கவும் முடியும்.

19. ஆர்வமற்ற மற்றும் சோம்பேறித்தனமான காலங்களில், உங்கள் இதயத்தில் உங்கள் முந்தைய விடாமுயற்சியின் நாட்களை நினைவுகூருங்கள்; மிகச் சிறிய விவரம் வரை நீங்கள் எல்லாவற்றையும் எவ்வாறு கவனித்துக் கொண்டீர்கள், நீங்கள் என்ன சாதனைகளைச் செய்தீர்கள், உங்கள் முன்னேற்றத்தைத் தடுக்க முயன்றவர்களுக்கு நீங்கள் எந்தத் தீவிரத்துடன் எதிர்த்தீர்கள் என்பதையும் நினைவுகூருங்கள். அத்தகைய நினைவுகூர்தலின் மூலம், உங்கள் ஆன்மா ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்து விழிப்பது போல மீண்டும் தூண்டப்படும்; அது மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுவது போல, புத்துணர்ச்சியின் நெருப்பால் மீண்டும் ஆட்கொள்ளப்படும், மேலும் சாத்தான் மற்றும் பாவத்திற்கு எதிரான தீவிரப் போராட்டத்தின் மூலம், அது தனது முந்தைய நிலைக்குத் திரும்பும்.

20. சிலுவையின் பணி இருவகைப்படும்: ஒன்று, மாம்சத்தின் துயரங்களை (உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தில் தவிர்க்க முடியாத உடல்ரீதியான பற்றாக்குறைகள்) சகித்துக்கொள்வதாகும், இது 'செயல்முறைப் பணி' என்று அழைக்கப்படுகிறது; மற்றொன்று, மனதின் நுட்பமான செயல்பாடுகள், தெய்வீக தியானம் மற்றும் ஜெபத்தில் நிலைத்திருப்பது போன்றவையாகும், இது 'தியானம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. முந்தையது ஆன்மாவின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான பகுதியைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது, பிந்தையது ஆன்மாவின் பகுத்தறிவுப் பகுதியைப் பிரகாசப்படுத்துகிறது. முதல் பகுதியில் முழுமையாகப் பயிற்சி பெறாமல், அதன் இனிமையால் ஈர்க்கப்பட்டு—தங்கள் சொந்த சோம்பலைக் குறிப்பிடத் தேவையில்லை—இரண்டாம் பகுதிக்குச் செல்லும் எந்தவொரு நபரும், முதலில் 'பூமியில் உள்ள சரீரத்தின் உறுப்புகளை மரிக்கச் செய்யத்' தவறியதால் கோபத்திற்கு ஆளாவார். (கொலோ. 3:5)— அதாவது, சிலுவையைச் சுமப்பதில் பொறுமையான பயிற்சியின் மூலம் தனது எண்ணங்களின் பலவீனத்தை குணப்படுத்தத் தவறிவிட்டு, சிலுவையின் மகிமையைப் பற்றித் தனது மனதில் கனவு காணத் துணிந்தது. மனமானது, அதன் புலன்கள் பலவீனத்திலிருந்து குணப்படுத்தப்பட்டு, அமைதியை அடைவதற்கு முன்பு, சிலுவை மீது ஏறத் தொடங்கினால், அதன் மீது கடவுளின் கோபம் இறங்கும் என்று பழங்காலப் புனிதர்கள் கூறியது இதைத்தான். ஏனெனில், வெட்கக்கேடான விருப்பங்களால் களங்கப்பட்ட மனமுடையவனும், கற்பனையான எண்ணங்களால் தன் மனதின் விருப்பங்களை விரைவாக நிறைவேற்றுபவனும், தன் உதடுகளை ஒரு தடையால் மூடிக்கொள்கிறான், ஏனெனில் அவன் முதலில் தன் மனதைத் துன்பங்கள் மூலம் தூய்மைப்படுத்தவோ, தன் மாம்ச இச்சையை அடக்கவோ இல்லை, ஆனால், காது கேட்டதையும் மையில் எழுதப்பட்டதையும் நம்பி, உடலால் குருடனாக இருந்துகொண்டு, இருளால் நிறைந்த பாதையில் நேராக விரைந்துவிட்டான்.

21. அறம் உடல் என்றும், தியானம் ஆன்மா என்றும் கற்பனை செய்துகொள். இவை இரண்டும் இணைந்து, ஐம்புலன் மற்றும் பகுத்தறிவு எனும் இரண்டு பகுதிகளிலிருந்து ஆன்மாவால் ஒன்றிணைக்கப்பட்ட ஒரு முழுமையான மனிதனை உருவாக்குகின்றன. மேலும், அதன் உறுப்புகளுடன் கூடிய உடல் உருவாதல் இல்லாமல் ஆன்மா தனது இருப்பை வெளிப்படுத்தக்கூடிய ஒரு நிலைக்கு வருவது எவ்வாறு சாத்தியமற்றதோ, அவ்வாறே நற்பண்பைப் பயிற்சி செய்தல் இல்லாமல் ஆன்மா தியானத்தை அடைவதும் சாத்தியமற்றது.

22. உலகத்திலிருந்து விலக வேண்டும், உலகைப் பின்னுக்குத் தள்ள வேண்டும், மேலும் உலகில் உள்ள அனைத்திலிருந்தும் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்று கேட்ட பிறகு, 'உலகம்' என்ற சொல்லே என்ன அர்த்தம் குறிக்கிறது என்பதையும், எந்த வேறுபாடுகளிலிருந்து இந்தப் பெயர் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது என்பதையும் நீங்கள் முதலில் புரிந்துகொண்டு அடையாளம் காண வேண்டும்—பொதுவான கருத்துக்களின் மூலம் அல்ல, மாறாக தூய பகுத்தறிவு கருத்துக்களின் மூலம். மேலும், உங்கள் சொந்த ஆன்மாவைப் பொறுத்தவரை, அது உலகத்திலிருந்து எவ்வளவு தூரம் விலகி உள்ளது என்பதையும், உலகின் எந்தக் கூறுகள் அதில் கலந்திருக்கின்றன என்பதையும் உங்களால் பகுத்தறிய முடியும். – 'உலகம்' என்பது உணர்ச்சிகள் என்று அழைக்கப்படுவவற்றை உள்ளடக்கிய ஒரு ஒருங்கிணைந்த சொல்லாகும். நாம் உணர்ச்சிகளை ஒரு முழுமையாகக் குறிப்பிட விரும்பும்போது, அவற்றை 'உலகம்' என்று அழைக்கிறோம்; ஆனால் அவற்றை அவற்றின் தனிப்பட்ட பெயர்களின்படி வேறுபடுத்திக் காட்ட விரும்பும்போது, அவற்றை 'உணர்ச்சிகள்' என்று அழைக்கிறோம்.

23. உலகம் என்றால் என்னவென்று நீங்கள் புரிந்துகொள்ளும்போது, அதனால் குறிக்கப்படும் அனைத்தையும் வேறுபடுத்துவதன் மூலம், நீங்கள் உலகத்துடன் எவ்வாறு பிணைக்கப்பட்டுள்ளீர்கள், மற்றும் எந்த வழிகளில் அதிலிருந்து உங்களை விலக்கிக் கொண்டுள்ளீர்கள் என்பதையும் நீங்கள் புரிந்துகொள்வீர்கள். சுருக்கமாகச் சொல்வதானால்: உலகம் என்பது மாம்சத்தின் வாழ்க்கை மற்றும் மாம்சத்தின் சூழ்ச்சி. ஒருவன் இவ்விரண்டிலிருந்தும் விலகியதால்தான், அவன் உலகத்தை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டான் என்று அறியப்படுகிறது.

24. மக்களிடத்தில் உடலுக்கான அச்சம் மிகவும் வலுவாக இருப்பதால், அதன் விளைவாக, அவர்கள் அடிக்கடி பாராட்டத்தக்க அல்லது கண்ணியமான எதையும் சாதிக்க இயலாதவர்களாக ஆக்கப்படுகிறார்கள். ஆனால் ஆன்மாவிற்கான அச்சம் உடலுக்கான அச்சத்தை விட மேலோங்கும்போது, எரியும் நெருப்பின் சக்தியால் மெழுகு கரைந்து போவது போல, உடல் அச்சம் ஆன்மீக அச்சத்தால் கரைந்து போகிறது.

25. ஆன்மா இயல்பாகவே உணர்ச்சியற்றது. உணர்ச்சிகள் அதன் மீது ஏற்றப்பட்டவை – மேலும் அவற்றுக்கு ஆன்மாவே காரணம். – ஆன்மாவின் இயல்பு, தெய்வீக ஒளியைப் பெற்றதன் காரணமாக ஒரு காலத்தில் ஒளிமயமாகவும் தூய்மையாகவும் இருந்திருந்தால், அது தனது இயல்பான நிலைக்குத் திரும்பும்போது மீண்டும் அவ்வாறே ஆகிறது என்றால்; அப்படியானால், திருச்சபையின் சீடர்கள் கூறுவது போல, ஆன்மா உணர்ச்சி நிலைக்குள் நுழைந்தவுடன் தனது சொந்த இயல்புக்கு அப்பாற்பட்டது என்பது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி உண்மை.

26. ஆன்மாவின் இயற்கையான நிலை, கடவுளின் படைப்புகளைப் பற்றிய அறிவாகும்—அவை புலனறிவிற்குட்பட்டவை மற்றும் பகுத்தறிவிற்குட்பட்டவை என இரண்டையும் உள்ளடக்கியது. அதன் மீஇயற்கையான நிலை, முன்பே இருக்கும் தெய்வீகத்தை தியானிக்கும் இயக்கமாகும் (அல்லது செயல் மற்றும் நிலையாகும்). இருப்பினும், அதன் இயற்கைக்கு மாறான நிலை, ஆன்மாவின் இயக்கமாகும், அல்லது அதன் மனப்பான்மை மற்றும் வாழ்க்கை முறையாகும், இது தங்கள் உணர்ச்சிகளுக்கு அடிமையான உணர்ச்சிவசப்பட்ட மக்களிடம் காணப்படுகிறது. ஆகவே, ஆன்மாவின் உணர்ச்சிகள் அவற்றின் இயல்பினால் ஆன்மாவிற்குரியவை அல்ல என்பது தெளிவாகிறது.

27. மனித இயல்பின் மர்மங்களை நீங்கள் அறிய விரும்பினால், அவற்றை ஆவியினால் பகுத்தறியும் நிலையை நீங்கள் இன்னும் அடையவில்லை என்றால், ஒவ்வொரு நபரின் வார்த்தைகள், வாழ்க்கை முறை மற்றும் மனப்பான்மைகள் மூலம் நீங்கள் அவற்றைப் பகுத்தறிவீர்கள். ஆத்மாவில் தூய்மையும், நடத்தையில் குற்றமற்ற தன்மையும் கொண்டவர் எப்போதும் பரிசுத்த ஆவியினுடைய வார்த்தைகளைத் தூய்மையுடன் பேசுகிறார், மேலும், அவருடைய அறிவின் அளவுக்கு ஏற்ப, தெய்வீகமானவை பற்றியும், தன்னுள் இருக்கும்வை பற்றியும் பகுத்தறிந்து பேசுகிறார். ஆனால், யாருடைய இதயங்கள் விருப்பங்களால் நிரம்பியுள்ளனவோ, அவர்களுடைய நாக்குகள் அந்த விருப்பங்களாலேயே அசைக்கப்படுகின்றன. அவர்கள் ஆன்மீக விஷயங்களைப் பேசினால், விருப்பத்தின் செல்வாக்கின் கீழ் அவர்கள் பகுத்தறிவார்கள். ஞானிகள் அத்தகைய ஒருவரை முதல் சந்திப்பிலேயே அறிந்துகொள்கிறார்கள், மேலும் தூய்மையானவர்கள் அவர்களுடைய தீயொழுக்கத்தின் துர்நாற்றத்தை நுகர முடியும்.

28. ஒரு துறவியின் கடமைகள் பின்வருமாறு: மாம்சத்திடமிருந்து விடுதலை, ஜெபத்தின்போது உடல் உழைப்பு, மற்றும் இதயத்தில் கடவுளைத் தடையற்ற நினைவுகூர்தல்.

29. பிரார்த்தனை என்பது ஒரு விஷயம், பிரார்த்தனையில் சிந்தனை என்பது மற்றொன்று, இருப்பினும் பிரார்த்தனையும் சிந்தனையும் ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று தோன்றியவை. பிரார்த்தனை என்பது விதைப்பது; தியானம் என்பது அறுவடை செய்வது. அறுவடை செய்யும் போது, தான் விதைத்த சிறிய மற்றும் வெறுமையான விதைகளிலிருந்து, திடீரென்று தன்னெதிரே அழகான தானியக் கதிர்கள் எப்படி முளைத்துள்ளன என்ற சொல்லொணாத் தரிசனத்தைக் கண்டு அறுவடையாளர் வியப்பில் ஆழ்வார்.

30. இரட்சகர் உபவாசத்தின் மூலம் நமது இரட்சிப்பைக் கொண்டுவரும் பணியைத் தொடங்கினார். அவ்வாறே, இந்த அடித்தளத்தில் இரட்சகரின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றும் அனைவரும் தங்கள் முயற்சியின் தொடக்கத்தை நிலைநிறுத்துகிறார்கள், ஏனெனில் உபவாசம் என்பது கடவுளால் தயாரிக்கப்பட்ட ஒரு ஆயுதம். – இதைப் பற்றிச் சிந்திக்கும் எவர்தான் அதன் உண்மையை நம்ப மாட்டார்கள்? – சட்டமளித்தவரே தானே நோன்பு நோற்கும்போது, சட்டத்தால் கட்டுப்பட்ட எவரால் நோன்பு நோற்காமல் இருக்க முடியும்? அதனால்தான், நோன்பு நோற்பதற்கு முன்பு, மனித இனம் எந்த வெற்றியையும் அறியவில்லை, மேலும் நமது இயல்பின் கைகளில் சாத்தான் ஒருபோதும் தோல்வியைச் சந்தித்ததில்லை; ஆனால் இந்த ஆயுதத்தால் அவன் உண்மையில் தோற்கடிக்கப்பட்டான். மேலும் நமது ஆண்டவரே இந்த வெற்றியின் தலைவரும் முதற்பிறந்தவரும் ஆனார், நமது இயல்பின் தலையில் முதல் வெற்றிக் கிரீடத்தை அவர் சூட்டும்படி. மேலும், எந்த மனிதன் மீது இந்த ஆயுதத்தை அவன் காண்கிறானோ, அந்த எதிரியும் சித்திரவதை செய்பவனும் உடனடியாகப் பயத்தால் பீடிக்கப்படுகிறான், மீட்பரின் கைகளால் பாலைவனத்தில் அடைந்த தனது தோல்வியை நினைவுகூர்ந்து, சிந்திக்கிறான் – மேலும் அவனது சக்தி உடனடியாக நசுக்கப்படுகிறது, மேலும் நமது தலைமைத் தளபதியால் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட இந்த ஆயுதத்தைக் காண்பதே அவனை எரித்துவிடுகிறது. – நோன்பென்னும் கவசம் அணிந்தவர் எப்போதும் உற்சாகத்துடன் நிறைந்திருப்பார். – அதில் நிலைத்திருப்பவர் அசைக்க முடியாத மனதுடையவராக, எல்லா கொடிய உணர்ச்சிகளையும் எதிர்கொண்டு விரட்டத் தயாராக இருப்பார்.

31. அப்போது செயல்களும் உழைப்புகளும் ஆன்மாவிற்கு பற்றற்ற தன்மையைக் கொண்டுவருகின்றன, 'பூமியில் உள்ள உறுப்புகளை' கொல்கின்றன, மேலும் எண்ணங்களுக்கு ஓய்வளிக்கின்றன; நாம் மௌனத்தில் பங்கெடுக்கும்போது, புற ইন্দ্রিয়ங்களிலிருந்து வரும் பதிவுகளால் ஏற்படும் ஆன்மாவின் கொந்தளிப்பு நிற்கும்போது இது நிகழ்கிறது. இல்லையெனில், இதில் வெற்றி சாத்தியமற்றது. ஏனெனில், ஒரு மரத்திற்கு தினமும் நீர் பாய்ச்சப்பட்டால், அதன் வேர் ஒருபோதும் வாடிவிடுமா? தினமும் நிரப்பப்படும் ஒரு பாத்திரத்தில் நீர் ஒருபோதும் வற்றிவிடுமா? – ஒரு மனிதன் நிதானத்தை அடையும்போது, ஆன்மா உணர்ச்சிகளை எளிதில் பகுத்தறிந்து, ஆன்மீக முயற்சிக்குத் தூண்டப்பட்ட அகமனிதன், அவற்றை வென்று, நாளுக்கு நாள் ஆன்மாவைத் தூய்மையின் பக்கம் உயர்த்துகிறது.

32. ஒருவர் தூய்மையை அடைந்துவிட்டார் என்று எப்போது கூறலாம்? – ஒருவர் எல்லா மக்களையும் நல்லவர்களாகப் பார்க்கும்போது, யாரும் அவருக்கு அசுத்தமானவராகவோ அல்லது தீட்டுபட்டவராகவோ தோன்றாதபோது, அப்போதுதான் அவர் உண்மையிலேயே தூய உள்ளம் கொண்டவர்.

33. தனது குடிலில் மௌனமாக வாழும் ஒரு துறவி என்ன செய்ய வேண்டும்? – விவேகமும் நிதானமும் கொண்ட ஒருவருக்கு, அவர் தனியாக இருக்கும்போது எப்படி நடந்துகொள்வது என்று உண்மையில் சொல்லப்பட வேண்டுமா? – அழுதுக்கொள்வதைத் தவிர ஒரு துறவிக்குத் தன் அறையில் வேறு என்ன வேலை இருக்கிறது? இதைவிடச் சிறந்த வேறு என்ன வேலை இருக்கிறது? துறவியின் இருப்பே, மனித மகிழ்ச்சியிலிருந்து வெகு தொலைவில், ஒரு கல்லறையில் இருப்பதற்கு ஒப்பிடப்படுவது, அவனது செயல் அழுவதுதான் என்பதை அவனுக்குக் கற்பிக்கிறது. மேலும், எல்லாப் புனிதர்களும் அழுதுகொண்டும் இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து பிரிந்தனர். – ஆகவே, நமக்குக் கண்ணீர் சிந்துதலை அருளுமாறு நாம் ஆண்டவரிடம் பிரார்த்தனை செய்வோம். ஏனெனில், எல்லாப் பரிசுகளிலும் மிகச் சிறந்ததும் மேன்மையானதுமான இந்த அருளை நாம் பெற்றால், அதன் உதவியுடன் நாம் பரிசுத்தத்தை அடைவோம்; அதை அடைந்தவுடன், இந்த உலகில் நமது வாழ்வின் இறுதிவரை அது நம்மிடமிருந்து எடுக்கப்படாது.

34. இருதயத்தில் பரிசுத்தமாயிருக்கிறவர்கள் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் கண்ணீரின் இனிமையில் எப்போதும் இன்பம் காண்கிறார்கள்—அதில் அவர்கள் எப்போதும் ஆண்டவரைத் தரிசிக்கிறார்கள். அவர்களுடைய கண்களில் கண்ணீர் இருக்கும்போதே, அவர்கள் தங்கள் ஜெபத்தின் உச்சியில் அவருடைய வெளிப்பாடுகளின் தரிசனம் பெறுகிறார்கள், மேலும் கண்ணீர் இல்லாத ஜெபம் அவர்களுக்கு இல்லை. கர்த்தர், 'துயரப்படுகிறவர்கள் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் ஆறுதலடைவார்கள்' (மத்தேயு 5:4) என்று சொன்னபோது குறிப்பாக இதைத்தான் குறிப்பிட்டார். ஏனெனில், ஒரு துறவி, கண்ணீரின் வல்லமையின் மூலம், உணர்ச்சிகளின் உலகத்தைக் கடந்து, ஆன்மீகத் தூய்மையின் சமவெளிக்குள் நுழையும் அருளைப் பெற்றால், அப்போது அவர் தனது தூய்மைக்காகத் துயரப்படுகிறவர்களுக்குக் கடவுள் அருளும் ஆறுதலைக் காண்கிறார். கண்ணீர் சிந்துவதும் அழுவதும் பற்று அற்ற தன்மையின் வரம். மேலும், அழுது புலம்புகிற ஒருவரின் கண்ணீர், ஒரு காலத்திற்கு, அவரை பற்று அற்ற தன்மை நோக்கி வழிநடத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், அவரது மனதை உணர்ச்சிகளின் நினைவுகளிலிருந்து முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்தி விடுவிக்கவும் முடிந்தால், முழு விழிப்புணர்வுடன் இந்தப் பணியை இரவும் பகலும் கடைப்பிடிப்பவர்களைப் பற்றி என்ன சொல்ல முடியும்?

35. புனிதர்களில் ஒருவர் கூறினார், உடல் தீயுணர்ச்சிகளைப் பயந்து, அதீத நிலைக்குச் சென்று தன் உயிரை இழந்துவிடாமல் இருக்க, பாவத்தின் நண்பனாக மாறிவிடுகிறது. எனவே, பரிசுத்த ஆவியானவர் அதை மரிக்கும்படி நிர்ப்பந்திக்கிறார் (தவம் செய்பவனைத் தன்னை மரணத்திற்கு ஒப்புக்கொடுக்கத் தூண்டுகிறார்). ஏனெனில், அது மரிக்காவிட்டால், பாவத்தை வெல்ல முடியாது என்பதை அவர் அறிவார். யாராவது கர்த்தர் தன்னுள் வசிக்க வேண்டும் என்று விரும்பினால், அவன் தன் உடலைக் கர்த்தருக்கு ஊழியம் செய்யவும், அப்போஸ்தலரால் கூறப்பட்டபடி ஆவியானவரின் கட்டளைகளில் உழைக்கவும், அப்போஸ்தலர் விவரித்தபடி மாம்சத்தின் கிரியைகளிலிருந்து தன் ஆத்துமாவைக் காக்கவும் கட்டாயப்படுத்துகிறான் (கலா. 5:19). ஆனால், பாவத்திற்குப் பழகிப்போன உடல், மாம்சத்தின் கிரியைகளில் ஓய்வைக் காண்கிறது, மேலும் தேவ ஆவியானவர் அதன் கனிகளில் ஓய்வைக் காண்பதில்லை. ஏனெனில், உடல் நோன்பாலும் தாழ்மையாலும் சோர்வடையும்போது, ஆத்துமா ஜெபத்தினால் வலுப்பெறுகிறது.

36. உடல் மௌனத்தின் துயரங்களால் பெரிதும் ஒடுக்கப்பட்டு, பற்றாக்குறைகளையும் கஷ்டங்களையும் தாங்கி, தன் உயிரை இழக்கும் விளிம்பில் இருக்கும்போது, அது பொதுவாக உங்களை நோக்கி இவ்வாறு மன்றாடும்: 'நான் கண்ணியமாக வாழ சிறிது சுதந்திரம் கொடுங்கள்; நான் இப்போது நேர்மையான வழியில் நடக்கிறேன், ஏனெனில் நான் எல்லா வகையான துன்பங்களாலும் சோதிக்கப்பட்டேன்'. மேலும், கருணை காரணமாக, நீங்கள் அதன் துக்கங்களைத் தணித்து, அதற்கு ஓய்வளித்தவுடன், அது மெதுவாக உங்களுக்குப் புகழ்ச்சி பேசத் தொடங்கும் (அதன் புகழ்ச்சி மிகவும் சக்தி வாய்ந்தது): 'நாம் இப்போது வாழும் அதே விதிகளின்படி, இவ்வுலகிலும் நம்மால் நன்றாக வாழ முடியும்; ஏனெனில் நாம் பல வழிகளில் சோதிக்கப்பட்டுள்ளோம். என்னைச் சோதித்துப் பார், நான் நீ விரும்பியபடி இல்லையென்றால், நாம் திரும்பிச் செல்லலாம். பாலைவனம் நம்மிடமிருந்து தப்பி ஓடிவிடாது.' – அது உருக்கமாக மன்றாடி, பல வாக்குறுதிகளை அளித்தாலும் அதை நம்பாதீர்கள். அது சொல்வது போல் செய்யாது. நீங்கள் அதன் வேண்டுகோளுக்கு இணங்கும்போது, அது உங்களைப் பெரிய வீழ்ச்சிகளில் தள்ளும், அதிலிருந்து நீங்கள் எழவும் தப்பிக்கவும் முடியாது.

37. சோதனைகளை எதிர்கொண்ட பிறகு, நீங்கள் மனச்சோர்வடைந்து அவற்றால் சோர்வடையும்போது, உங்களுக்கே சொல்லிக்கொள்ளுங்கள்: 'மீண்டும் ஒருமுறை நீ ஒரு அசுத்தமான மற்றும் வெட்கக்கேடான வாழ்க்கையை விரும்புகிறாய்.' – மேலும் உங்கள் உடல் உங்களிடம், 'தனது உயிரை மாய்த்துக்கொள்வது ஒரு பெரிய பாவம்' என்று சொன்னால், பதிலளியுங்கள்: 'என்னால் அசுத்தத்தில் வாழ முடியாததால் என் உயிரை மாய்த்துக்கொள்கிறேன். என் ஆன்மாவின் உண்மையான மரணத்தை—கடவுளிடமிருந்து பிரிந்து மரிப்பதை—கண்ணுறாமல் இருக்க நான் இங்கேயே இறப்பேன். உலகில் ஒரு இழிவான வாழ்க்கையை வாழ்வதை விட, தூய்மைக்காக நான் இங்கேயே இறப்பது மேல். என் பாவங்களுக்காக இந்த மரணத்தை நான் தன்னிச்சையாகத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளேன். கர்த்தருக்கு எதிராகப் பாவம் செய்ததால், என் சொந்த வாழ்க்கையை நான் முடித்துக்கொள்கிறேன் ; இனி நான் அவருடைய கோபத்தைத் தூண்ட மாட்டேன். கடவுளிடமிருந்து விலகிய ஒரு வாழ்க்கையின் பயன் என்ன? பரலோகத்தின் நம்பிக்கையிலிருந்து வெட்டப்படாமல் இருக்க, இந்தக் கஷ்டங்களை நான் சகித்துக்கொள்வேன். நான் இந்த உலகில் தீயொழுக்கமாக வாழ்ந்து கடவுளின் கோபத்தைத் தூண்டினால், இந்த உலகில் உள்ள என் வாழ்க்கையைப் பற்றி கடவுள் ஏன் கவலைப்பட வேண்டும்?"

38. ஒரு துறவி உலகத்தையும் உலகியல் பொருட்களையும் பார்ப்பது தீங்கு விளைவிக்கும். நீண்ட காலமாகத் தன்னுள் மௌனமாக இருந்திருந்து, திடீரென தனக்குப் பழக்கமில்லாதவற்றைப் பார்த்துக் கேட்பதால், உலகின் சுழலில் மீண்டும் சிக்கிக்கொள்ளும் ஒருவனின் மனதில் என்ன ஒரு மாற்றம் நிகழ்கிறது! – சில விஷயங்களைக் கேட்பதிலும் பார்ப்பதிலும் நமக்கு எந்தத் தீங்கும் இல்லை என்றும், தனிமையிலோ அல்லது உலகிலோ நமது எண்ணங்கள் ஒன்றாகவே இருக்கும் என்றும், நமது அடக்கத்திற்கு அறைக்குள்ளோ அல்லது வெளியிலோ எந்தத் தொந்தரவும் இல்லை, அல்லது அதற்கு எந்தப் பாதகமான மாற்றமும் ஏற்படாது என்றும் கூறுபவர்களால் நாம் ஏமாற்றப்பட வேண்டாம், மேலும், மக்கள் மற்றும் பொருட்களைச் சந்திக்கும்போது, உணர்ச்சிகளின் கொந்தளிப்பை நாம் உணர்வதில்லை என்று. இத்தகைய வலுவான மன உறுதி கொண்டவர்கள் மட்டுமே இதைக் கூற முடியும்—காயங்களைப் பெற்றாலும், அவற்றை உணராதவர்கள். ஆனால் நாம் இன்னும் அத்தகைய உறுதி நிலையை அடையவில்லை; ஒருவேளை, ஒரு நாள் கூட கவனிக்கப்படாமல், கட்டுப்போடப்படாமல், பிளாஸ்டர் இடப்படாமல், கட்டப்படாமலும் விடப்பட்டால், புழுக்கள் மொய்க்கும் அழுகும் காயங்களை நாம் இன்னும் சுமந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

39. ஆன்மா, ஒருமுறை நம்பிக்கையுடன் தன்னை இறைவனுக்கு ஒப்படைத்து, அவருடைய உதவியை மீண்டும் மீண்டும் அனுபவித்த பிறகு, தனது சொந்த நலனில் அக்கறை கொள்வதில்லை, மாறாக வியப்பாலும் மௌனத்தாலும் கட்டுண்டு, தனது முந்தைய நடத்தையையும் பழக்கவழக்கங்களையும் மீண்டும் பழக்கப்படுத்திக் கொள்ளவோ அல்லது நடைமுறைப்படுத்தவோ இயலாததாகிவிடுகிறது, இல்லையெனில் அது, ஆன்மாவை இரகசியமாக இடைவிடாமல் கண்காணித்து, அதைப் பராமரித்து, தொடர்ந்து அதன் மீது விழிப்புடன் இருக்கும் இறைவனின் திருவுளப் பாதுகாப்பிலிருந்து பறிக்கப்படும். மேலும் அது அதிலிருந்து பறிக்கப்படாது, ஏனெனில் அப்படிப்பட்ட நிலையில், அது தனது சொந்த அறிவின் சக்தியால் தனக்குத் தேவையான அனைத்தையும் போதுமான அளவு வழங்கிக் கொள்ள முடியும் என்று கர்வமாகக் கனவு காண்பதாகக் கருதப்படும்.

40. விசுவாசத்தின் ஒளி யாருக்குள் பிரகாசிக்கிறதோ, அவர்கள் தங்கள் ஜெபங்களில் மீண்டும் கடவுளிடம், 'இதை எங்களுக்குத் தாரும்', அல்லது, 'அதை எங்களிடமிருந்து எடுங்கள்' என்று கேட்கும் அத்தகைய வெட்கக்கேடான செயலுக்கு ஆட்படுவதில்லை – மேலும் அவர்கள் தங்களைப் பற்றி சிறிதும் கவலைப்படுவதில்லை; ஏனெனில், விசுவாசத்தின் ஆன்மீகக் கண்களால் அவர்கள் ஒவ்வொரு கணமும் பிதாவின் திருமுனைப்பைக் காண்கிறார்கள், அந்த உண்மையான பிதா அதன் மூலம் அவர்களைப் பாதுகாக்கிறார்; அவர், தனது அளவற்ற பெரிய அன்பினால், எல்லாப் பூமியிலுள்ள தந்தையர் அன்பையும் விஞ்சுகிறார், மேலும், மற்ற அனைவரையும் விட, நாம் கேட்பதற்கும், சிந்திப்பதற்கும் அல்லது கற்பனை செய்வதற்கும் மேலாக, தாராளமாக நமக்கு உதவக்கூடிய சக்தியும் அதிகாரமும் கொண்டவர்.

41. விசுவாசத்தின் இனிமையைச் சுவைக்கத் தகுதியுள்ளவராகக் கருதப்பட்டு, இவ்வுலக அறிவை நோக்கித் திரும்பிச் சென்றவர், ஒரு விலைமதிப்பற்ற முத்தை கண்டுபிடித்து அதை ஒரு செப்புக் காசிற்குப் பரிமாறிக்கொண்டவர் போல இருக்கிறார்; மேலும், முழுமையான சுதந்திரத்தைக் கைவிட்டு, பயமும் அடிமைத்தனமும் நிறைந்த ஒரு வறுமை நிலைக்குத் திரும்பிச் சென்றவர் போலவும் இருக்கிறார்.

42. அறிவு மேலே செல்வதற்கும் கீழே இறங்குவதற்கும் மூன்று மன நிலைகள் உள்ளன. அவை: உடல், ஆன்மா மற்றும் ஆவி. அறிவு என்பது பகுத்தறிவுள்ள உயிரினங்களுக்கு கடவுளால் அவர்களின் படைப்பின் தொடக்கத்தில் வழங்கப்பட்ட ஒரு பரிசு; அதன் தன்மையிலேயே அது சூரிய ஒளியைப் போல எளிமையானதும் பிரிக்க முடியாததுமாகும், ஆனால் அதன் செயல்பாட்டின்படி அது மாற்றங்களையும் பிரிவுகளையும் சந்திக்கிறது. – இந்த செயல்பாட்டின் ஒழுங்கைக் கேளுங்கள்.

43. 'அறிவின் முதல் பதம்'. அறிவு இவ்வுலகியல் ஆசையைப் பின்தொடரும்போது, அது பின்வரும் நிலைகளை ஒன்றாக இணைக்கிறது: செல்வம், வீண் பெருமை, அலங்காரம், உடல் இன்பம், சொல்லாட்சி ஞானத்தைத் தேடுதல்—இது இவ்வுலகில் ஆட்சி செய்வதற்கும், கண்டுபிடிப்புகள், கலைகள் மற்றும் அறிவியல்களில் புதுமைகளைப் பிறப்பிப்பதற்கும் ஏற்றது—மேலும், இந்தத் தோற்றமான உலகில் உடலுக்கு முடிசூட்டப்படும் மற்ற அனைத்தையும் இது உள்ளடக்குகிறது. – மேலும் இந்த வேறுபடுத்தும் அம்சங்களால், இந்த சிந்தனை முறை விசுவாசத்திற்கு முரணாகிறது. – மேலும் இது வெறும் அறிவாக அழைக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் இது இறைவனின் திருவுளத்தை முற்றிலுமாக விலக்கி, உடலின் மேலோங்குவதால், மனதில் பகுத்தறிவற்ற இயலாமையைப் பதியச் செய்து, அதன் முழுக் கவலையையும் முற்றிலுமாக இந்த உலகத்தின் மீதே திருப்புகிறது. இந்தத் தத்துவம் தன்னை இப்படித்தான் கருதுகிறது: அது மனிதனை இரகசியமாக ஆளும் ஒரு மன சக்தியாகவும், அவன் மீது முழுமையாகக் கண்காணித்து அக்கறை கொள்ளும் ஒரு தெய்வீக ஏற்பாட்டாகவும் தன்னைக் கருதுகிறது. எனவே, அது உலகின் ஆட்சியைக் கடவுளின் திருவுளப்பயணுக்குக் கடன்படுத்தவில்லை; மாறாக, மனிதனில் உள்ள நன்மையும், அவனுக்குத் தீங்கு விளைவிப்பவற்றிலிருந்து அவன் விடுவிக்கப்படுவதும், மேலும் நமது இயல்பில் இரகசியமாகவும் வெளிப்படையாகவும் தோன்றும் சிரமங்கள் மற்றும் பல துன்பங்களுக்கு எதிரான அவனது இயற்கையான பாதுகாப்பும், அவனது சொந்த விவேகத்தின் மற்றும் அவனது சொந்த முறைகளின் விளைவாகவே தோன்றுகின்றன. தான்தன்னை ஏமாற்றிக் கொள்ளும் அறிவின் கருத்து இதுவே. எல்லாம் தன் திட்டத்தின்படியே நடப்பதாக அது கற்பனை செய்கிறது; மேலும், இந்த உலகில் எந்த ஆட்சியும் இல்லை என்று கூறுபவர்களுடன் இது உடன்படுகிறது. இருப்பினும், அது இடைவிடாத கவலையும் உடலுக்கான அச்சமும் இல்லாமல் இருக்க முடியாது; எனவே அது கோழைத்தனம், துக்கம், விரக்தி, பேய்களின் அச்சம், மக்களின் அச்சம், கொள்ளையர்களின் வதந்திகள், மரணச் செய்திகள், நோயின் போது ஏற்படும் கவலை, பற்றாக்குறை மற்றும் அத்தியாவசியப் பொருட்களின் தட்டுப்பாடு காலங்களில் ஏற்படும் கவலை, மரண பயம் ஆகியவற்றால் வெல்லப்படுகிறது. துன்பம் மற்றும் காட்டு மிருகங்கள் மீதான பயம், மற்றும் இதேபோன்ற அனைத்து விதமான விஷயங்களால் – மனம் ஒரு கடலைப் போலாகிவிடுகிறது, அதில் ஒவ்வொரு மணி நேரமும், இரவும் பகலும், அலைகள் நீச்சல் அடிப்பவர்களைத் தாக்கி வீழ்த்துகின்றன. இந்த வாழ்க்கை முறை, கடவுள் மீது நம்பிக்கை வைத்து தன்னை அவரிடம் ஒப்படைக்க முடியாததால், தன்னைப் பற்றி தொடர்புடைய அனைத்தையும் பற்றிய தந்திரங்களிலும் வழிமுறைகளை வகுப்பதிலும் தொடர்ந்து ஈடுபட்டுள்ளது. இருப்பினும், அது வகுக்கும் முறைகள் எந்தவொரு சந்தர்ப்பத்திலும் பயனற்றவையாகிவிடும்போது – இதில் செயல்படும் மர்மமான இறைப்பொறுப்பை அது உணரத் தவறுகையில் – அது தன்னைத் தடுக்கும் மற்றும் எதிர்க்கும்வர்களுடன் சண்டையிடுகிறது. இந்த வகையில், நன்மையும் தீமையும் அறிந்ததற்கான மரமானது இந்த மனநிலைக்குள் நடப்பட்டுள்ளது, அன்பை வேரோடு பிடுங்கி எறிகிறது. – அதில் பெருமையும் ஆணவமும் மேலோங்கி நிற்கின்றன. – அது தற்பெருமை பேசுகிறது, ஆனாலும் இருளில் நடக்கிறது, – மேலும் தன்னை விடச் சிறந்த ஒன்று இருப்பதை உணராமல், பூமியில் உள்ளவர்களுடன் தனது உடைமைகளை ஒப்பிட்டு மதிக்கிறது.

44. 'அறிவின் இரண்டாம் பதம்'. ஒரு நபர், முதல் பதத்தை விட்டுவிட்டு, ஆன்மீக எண்ணங்கள் மற்றும் ஆசைகளில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது; பின்னர், ஆன்மாவின் இயல்பின் ஒளியில், அவர்கள் பின்வரும் சிறந்த செயல்களைச் செய்கிறார்கள்: நோன்பு, ஜெபம், தர்மம், தெய்வீக வேதங்களைப் படிப்பது, அறநெறி வாழ்க்கை, உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான போராட்டம், மற்றும் பல. அனைத்து நற்செயல்களுக்கும், ஆன்மாவில் காணப்படும் அனைத்து மேலான குணங்களுக்கும், கிறிஸ்துவின் சபையில் சேவையாற்றப் பயன்படுத்தப்படும் அற்புதமான வழிகளுக்கும்—இந்த இரண்டாம் கட்ட வழிகாட்டுதலில், அவருடைய வல்லமையின் செயல்பாட்டில்—புனித ஆவியினால் நிறைவேற்றப்படுகின்றன. மேலும், இதயத்திற்குள் உண்மையான வாழ்க்கையை நோக்கிய வழிகாட்டுதலைச் சேகரித்து, நம்மை விசுவாசத்திற்கு வழிநடத்தும் பாதைகளைக் காட்டுவது இதுவேயாகும். மனந்திரும்புதலுக்குப் பிறகு, பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபையினால் இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும் நோக்கத்துடன், நற்செயல்கள் மற்றும் துறவு நெறியின் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. இருப்பினும், இங்கும் கூட, பாதை இன்னும் இவ்வுலக சார்ந்ததாகவும் கடினமாகவும் இருக்கிறது. அது நம்மை விசுவாசத்திற்கு வழிநடத்திச் செல்லும் வழியை மட்டுமே வழங்குகிறது. இன்னும் ஒரு உயர் நிலையான வழிகாட்டுதல் உள்ளது. யாராவது வெற்றி பெற்றால், அவர்கள் மக்களிடமிருந்து விலகி அமைதியான தனிமையில், வேதவாசகம் படிப்பதன் மூலமும், ஜெபிப்பதன் மூலமும், மற்றும் இரண்டாம் வகையான வழிகாட்டுதலுக்குரிய அனைத்தையும் நிறைவேற்றும் பிற நற்செயல்களின் மூலமும் தங்கள் நடத்தையின் அடித்தளத்தை அமைக்கும்போது, கிறிஸ்துவின் உதவியுடன் அந்த நிலைக்கு உயர்த்தப்படுவதற்கான வாய்ப்பைக் காண்பார்கள். மேலும், இவற்றின் மூலமே அழகானது அனைத்தும் நிறைவேற்றப்படுகிறது; இதுவே காரியங்களை நடத்துதல் எனப்படுகிறது; ஏனெனில், உடலின் ஐம்புலன்கள் மூலம், புலன் சார்ந்த செயல்களால், ஒருவர் தனது பணியை வெளித்தளத்தில் செய்கிறார்.

45. நடத்தையின் மூன்றாம் பதம் பரிபூரணப் பதமாகும். ஒரு மனிதன் எவ்வாறு செம்மைப்படுத்தப்படுகிறான், ஆன்மீகத்தை அடைகிறான், மேலும், தன் வாழ்க்கை முறையில், புலன்களால் உருவாக்கப்பட்ட செயல்கள் மூலம் அல்ல, மாறாக மனத்தின் கவனிப்பின் மூலம் தங்கள் சேவையைச் செய்யும் கண்ணுக்குத் தெரியாத சக்திகளைப் போல ஆகிறான் என்பதை இப்போது கேளுங்கள். இந்தப் புரிதல் உலகியல் சார்ந்த மற்றும் உலகியல் விவகாரங்களுக்கான அக்கறையையும் மீறி, உள்ளுக்குள் கண்ணுக்கு மறைந்திருக்கும் அது குறித்த தனது எண்ணங்களை ஆராயத் தொடங்கி, அதன் பார்வை மேலே நீண்டு, வரவிருக்கும் காலத்தின் மீதான அக்கறையிலும், நமக்கு உறுதியளிக்கப்பட்டதற்கான ஏக்கத்திலும், மறைக்கப்பட்ட மர்மங்களைத் தேடுவதிலும் நம்பிக்கையால் வழிநடத்தப்படும்போது; அப்போது, விசுவாசமே இந்த அறிவை உள்வாங்கி, அதை உருமாற்றி, அதற்குப் புத்துயிர் அளிக்கிறது, அதன் விளைவாக அது முற்றிலும் ஆன்மாவாக மாறுகிறது. அப்போது அது இறக்கைகளை விரித்து அசரீரியான உலகிற்குள் பறந்து, தொட்டு உணர முடியாத கடலின் ஆழங்களைத் தொட்டு, அறிவு மற்றும் புலனுணர்வு உயிரினங்களின் இயல்புகளுக்குள் இருக்கும் இறைவனின் தெய்வீகமான மற்றும் அற்புதமான ஆட்சியின் செயல்களை மனதில் சித்தரித்து, எளிமையான மற்றும் நுட்பமான மனதிற்குப் புரியக்கூடிய ஆன்மீக இரகசியங்களைத் தேடலாம். அப்போது, அழியாத மற்றும் கெட்டுப்போகாத அந்த வாழ்வில் நிலவும் விதத்தில், ஆன்மீகச் செயல்பாட்டிற்காக உள்ளுணர்வுகள் எழுப்பப்படுகின்றன; ஏனெனில், இந்த நிகழ்கால வாழ்வில் கூட, ஒருவிதத்தில் இரகசியமாக, உலகளாவிய உயிர்த்தெழுதலுக்கான உண்மையான சாட்சியமாக, ஆன்மீக உயிர்த்தெழுதல் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது.

46. ஞானத்தின் மூன்று நிலைகள் இவை. – ஒரு நபர் தீமையை நல்லதிலிருந்து பிரித்தறியத் தொடங்கும் தருணத்திலிருந்து, அவர் இந்த உலகத்தை விட்டுப் பிரியும் வரை, அவரது ஆன்மாவின் ஞானம் இந்த மூன்று நிலைகளுக்குள்ளேயே இருக்கிறது. மேலும், எல்லா அநீதியின் மற்றும் தீமையின் முழுத்தன்மையும், நீதியின் முழுத்தன்மையும், ஆவியின் எல்லா மர்மங்களின் ஆழங்களையும் ஆராய்ந்து அறியும் திறனும், இந்த மூன்று நிலைகளுக்குள் இருக்கும் ஒரே ஒரு அறிவு வடிவத்தால் ஏற்படுகின்றன; மேலும், அது ஏறினாலும் சரி, இறங்கினாலும் சரி, நல்லதில், அல்லது தீமையில், அல்லது நல்லதற்கும் தீமைக்கும் இடைப்பட்ட நடுநிலையான நிலையில் இருந்தாலும் சரி, மனதின் ஒவ்வொரு இயக்கமும் அதற்குள் அடங்கியுள்ளது. இந்த அதே நிலைகள் தந்தையர்களால் இயற்கை, இயற்கைக்கு மாறான மற்றும் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட நிலைகள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன. மேலும், கூறப்பட்டபடி, ஒருவர் இயற்கைக்கு இணங்க உண்மையைப் பயிற்சி செய்யும்போதோ, அல்லது இயற்கையைக் கடந்து, இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட கடவுளைத் தியானிக்கும்போது அதன் நினைவில் மயங்கும்போதோ, அல்லது பல அசுரர்களிடையே உழைத்துத் தனது பகுத்தறிவின் செல்வத்தை வீணடித்துவிட்டுப் பன்றிகளுக்கு உணவளிக்கச் செல்லும்போதோ, பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மாவின் நினைவு இந்த மூன்று திசைகளிலும் உயர்த்தப்பட்டுத் தாழ்த்தப்படுகிறது.

47. அறிவின் முதல் படி, கடவுளை நோக்கிய பயணத்தின் உழைப்புகளுக்காக ஆன்மாவைக் குளிரூட்டுகிறது. இரண்டாவது படி, விசுவாச நிலையில் உள்ளதை நோக்கிய விரைவான முன்னேற்றத்திற்காக ஆன்மாவைச் சூடேற்றுகிறது. இருப்பினும், மூன்றாவது படி, உழைப்பிலிருந்து ஓய்வாகும் ஒரு நிலையாகும், இதில் மனம் ஒரே ஒரு பயிற்சியில், எதிர்காலத்தின் மர்மங்களில் மகிழ்கிறது. ஆனால் நமது இயல்பு இன்னும் ஆன்மீக மரணத்தின் நிலையையும், மாம்சத்தின் பாரத்தையும் முழுமையாகக் கடந்து செல்ல முடியாததால், ஒருவர் மாம்சத்தில் வாழும் வரை, அவர்கள் இரண்டிற்கும் இடைப்பட்ட ஒரு மாற்றத்திற்கான நிலையில் இருக்கிறார்கள். ஒரு பரிதாபமான பிச்சைக்காரனைப் போல, அவர்களின் ஆன்மா நற்பண்பின் இரண்டாவது, நடுப்படியான நிலையில் சேவை செய்யத் தொடங்குகிறது; மற்ற நேரங்களில், குமாரத்துவத்தின் ஆவியைப் பெற்றவர்களைப் போல, சுதந்திரத்தின் மர்மத்தில், அதை அருளும் ஒருவரின் தகுதிக்கேற்ப, அது ஆவிக்குரிய கிருபையில் மகிழ்கிறது; மீண்டும் அது உடலின் உதவியுடன் செய்யப்படும் அதன் செயல்களின் பணிவுக்குத் திரும்புகிறது. ஏனெனில், ஒரு குறைபாடுள்ள யுகத்தில் முழுமையான சுதந்திரம் இல்லை.

48. இரண்டாம் நிலைப் பணி என்பது செயல் மற்றும் அதன் தொடர்ச்சியான பயிற்சியில் அடங்கியுள்ளது; ஆனால் மூன்றாம் நிலைப் பணி என்பது விசுவாசத்தின் பணியாகும், இது செயல்களால் ஏற்படாமல், ஆன்மீக மனப் படிமங்கள் மூலம், ஒரு தூய ஆன்மீகச் செயலில் நிறைவேற்றப்படுகிறது , மேலும் இது புலன்களைக் கடந்தது. – இருப்பினும், விசுவாசம் என்று நாம் குறிப்பிடுவது, ஆராதிக்கத் தகுதியான தெய்வீக சாரங்களின் வேறுபாடு மற்றும் நமது இயற்கையை ஏற்றுக்கொண்டதன் மூலம் நிகழ்ந்த அவதாரத்தின் அற்புதமான ஏற்பாடு ஆகியவை பற்றிய ஒரு நபரின் நம்பிக்கையை அல்ல – இந்த விசுவாசம் மிகவும் உயர்ந்ததாக இருந்தாலும்; – ஆனால், அது கிருபையின் ஒளியிலிருந்து ஆன்மாவில் ஒளிரும் விசுவாசம், அது அறிவார்ந்த சாட்சியத்தால் இதயத்தை வலுப்படுத்தி, நம்பிக்கையின் உறுதியில் தடுமாறாமல், எல்லா சந்தேகங்களிலிருந்தும் வெகு தொலைவில் நிலைத்திருக்கச் செய்கிறது. மேலும் இந்த விசுவாசம், செவிகளின் கேட்பதை கூர்மையாக்குவதன் மூலம் அல்ல, மாறாக ஆன்மாவிற்குள் மறைந்திருக்கும் மர்மங்களையும், மாம்சப் புத்திரரின் கண்களுக்கு மறைக்கப்பட்ட, காணப்படாத தெய்வீக செல்வங்களையும் காணும் ஆவிக்குரிய கண்கள் மூலம் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது; இவை கிறிஸ்துவின் சட்டத்தின்படி கிறிஸ்துவின் போதனையால், கிறிஸ்துவின் விருந்தில் பங்கெடுப்பவர்களுக்கு ஆவியினால் வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன, ஆண்டவர் கூறியது போல: 'நீங்கள் என் கட்டளைகளைக் கைக்கொண்டால், நான் உங்களுக்கு ஆறுதலளிப்பவரை, அதாவது சத்திய ஆவியை அனுப்புவேன்; அவரை உலகத்தால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது, அவரே உங்களுக்கு எல்லா சத்தியத்தையும் போதிப்பார்' (யோவான் 14:17, 26).

49. அறிவு வகைகளுக்கு இடையில் மற்றொரு வேறுபாடும் உள்ளது. புலனாகும் பொருட்களைப் பற்றிய அறிவோ, அல்லது புலனாகும் பொருட்களிலிருந்து உணர்வுகள் வழியாகப் பெறப்படும் அறிவோ, இயற்கையான அறிவு எனப்படுகிறது. ஆனால், மனதின் சக்தியைப் பற்றியும், தனக்குள், அசரீரிகளின் இயல்புகளைப் பற்றியும் கையாளும் அறிவு, ஆன்மீக அறிவு எனப்படுகிறது; ஏனெனில், உணர்தல் உணர்வுகளால் அல்ல, ஆன்மாவால் பெறப்படுகிறது. மேலும், இந்த இரண்டு மூலங்கள் (காணக்கூடிய மற்றும் ஆன்மீக விஷயங்களின் புலனுணர்வு) காரணமாக, இரண்டு வகையான அறிவும் ஆன்மாவிற்கு வெளிப்புறமாக வருகின்றன. ஆனால் தெய்வீக சக்தியால் வழங்கப்படும் அறிவு மீஇயற்கை என்று அழைக்கப்படுகிறது; மேலும் அது அறிவை விட மிகவும் புரிந்துகொள்ள முடியாததாகவும் உயர்ந்ததாகவும் இருக்கிறது. மேலும் ஆன்மா இந்த அறிவின் சிந்தனையை, முதல் இரண்டு வகை அறிவைப் போல, தனக்கு வெளியே உள்ள ஒரு பௌதீகப் பொருளிலிருந்து பெறுவதில்லை; மாறாக, தனக்குள், பௌதீகமற்ற முறையில், மௌனமாக, விரைவாக மற்றும் எதிர்பாராத விதமாக, அதன் இருப்பின் ஆழத்திலிருந்து அது வெளிப்படுத்தப்பட்டு வெளிப்படுகிறது; ஏனெனில், கிறிஸ்து கூறியது போல, 'தேவனுடைய ராஜ்யம் உங்களுக்குள் இருக்கிறது' (லூக்கா 17:21)—அது ஒரு முன்னறிவிப்பின் மூலம் நம்பிக்கையை வளர்க்கவில்லை, அல்லது 'கடைப்பிடிப்பின் மூலம்' வரவில்லை, ஆனால் உள்ளுணர்வின் ஆழத்தில் பதியவைக்கப்பட்ட உருவத்திற்குள், அது தானாகவே வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது, அதற்கு எந்த சிந்தனையும் செலுத்தப்படாமலேயே. முதல் வகையான அறிவு, இடைவிடாத முயற்சி மற்றும் விடாமுயற்சியான படிப்பின் விளைவாகும்; இரண்டாவது, ஒரு நல்ல வாழ்க்கை மற்றும் ஆரோக்கியமான நம்பிக்கையின் விளைவாகும்; மூன்றாவது, நம்பிக்கையின் பங்காக மட்டுமே வழங்கப்படுகிறது, அதன் மூலம் அறிவு ஒதுக்கப்பட்டு, செயல்கள் முடிவுக்கு வருகின்றன.

50. நமது வழிபாட்டு நூல்களில் உள்ள பிரார்த்தனைகளின் சக்தியை சந்தேகிக்காதீர்கள், பிரார்த்தனைகளின் போதும் அல்லது மணிநேர வாசிப்புகளின் போதும் அவற்றைத் தொடர்ந்து தீவிர உணர்ச்சியும் இடைவிடாத மனந்திரும்புதலும் இல்லாவிட்டாலும் கூட.

51. அனுபவத்திலிருந்து கூறப்பட்ட எந்த வார்த்தையையும், அதைப் பேசுபவர் கற்றறிந்தவராக இல்லாவிட்டாலும், அவசியமாக ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில், ஒரு மன்னரின் புதையல்கள் உலகில் உள்ள எவற்றையும் விடப் பெரியதாக இருந்தாலும், ஒரு பிச்சைக்காரனிடமிருந்து பெறப்பட்ட ஒரு சிறு துண்டை ஒரு துணைப்பொருளாக ஏற்றுக்கொள்ள அவர் இழிவாகக் கருதுவதில்லை; மேலும், சிறிய ஓடைகளிலிருந்து ஆறுகள் பெருக்கெடுத்து, தங்கள் ஓட்டத்தில் பெரியவையாகின்றன.

52. நல்லதை நினைவு கூர்வதும், தீயதை நினைவு கூர்வதும், ஒரு விரல் போல, நமக்கு நமது எண்ணங்களின் அவமானத்தையோ அல்லது நமது வாழ்வின் மாண்பையோ சுட்டிக்காட்டுகின்றன; மேலும் ஒவ்வொன்றும், அதன் தன்மைக்கேற்ப, நம்மில் உள்ள நீதியான அல்லது தீய எண்ணங்களையும் உந்துதல்களையும் வலுப்படுத்துகின்றன. நமது மனதின் இரகசிய மூலைகளில் நாம் அவற்றுடன் ஈடுபட்டிருக்கிறோம்; ஆயினும் இந்த மன ஈடுபாட்டில் நமது வாழ்க்கையின் போக்கு சித்தரிக்கப்படுகிறது, மேலும் அதில் நம்மால் நம்மைக் காண முடிகிறது.

53. எண்ணெயால் எரியும் ஒரு சிறு விளக்கு போன்ற அன்பு ஒன்று உண்டு; எண்ணெய் வற்றிவிடும்போது அது அணைந்துவிடும் – அல்லது, மழையால் நிரம்பிய ஓர் ஆறு போன்றது, அதன் நீரூட்டம் குறையும்போது அதன் ஓட்டமும் நின்றுவிடும். ஆனால், பூமியிலிருந்து பீறிட்டு வரும் ஒரு நீரூற்று போன்ற அன்பும் உண்டு, அது ஒருபோதும் வற்றிவிடுவதில்லை. முதலாவது மனித அன்பு; இரண்டாவது தெய்வீகமானது, அதன் மூலம் கடவுளே.

54. உங்கள் ஆராதனையின்போது சங்கீதங்களை ஓதி மகிழவும், நீங்கள் உச்சரிக்கும் ஆவியானவரின் வார்த்தைகளின் அர்த்தத்தை உணரவும் விரும்புகிறீர்களா? – வசனங்களின் எண்ணிக்கையை முற்றிலும் ஒதுக்கித் தள்ளுங்கள், வசனங்களின் சந்தத்தை கவனத்தில் கொள்ளாதீர்கள், மேலும் வழக்கமான ஆர்ப்பாட்டமான பேச்சைக் கைவிடுங்கள்; ஆனால் உங்கள் ஆன்மா உயர்ந்த உள்ளுணர்வுகளால் தூண்டப்படும் வரை, மற்றும் இதன் மூலம் புகழ்ச்சிக்கு அல்லது ஆரோக்கியமான துக்கத்திற்கு உந்தப்படும் வரை, ஆவியின் வார்த்தைகளை ஆழ்ந்து சிந்தியுங்கள். – ஒரு அடிமைத்தனமான அணுகுமுறையில் (முன்வகுக்கப்பட்டதை வெறுமனே ஓதுவதில்), மனத்திற்கு அமைதி இல்லை; மேலும் குழப்பம் பொதுவாக மனத்திலிருந்து அர்த்தம் மற்றும் புரிதலுக்கான சுவையைப் பறித்து, ஒருவரின் எண்ணங்களைச் சிதறடிக்கிறது. குழப்பத்தை பிசாசின் தேர் என்று அழைப்பது பொருத்தமானது, ஏனெனில் சாத்தான் ஒரு தேர் ஓட்டுபவனைப் போல, மனதில் அமர்ந்து, தன்னுடன் பல உணர்ச்சிகளை அழைத்துக்கொண்டு, அவற்றுடன் பரிதாபகரமான ஆன்மாவிற்குள் நுழைந்து, அதைக் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருக்கிறான்.

55. பகைவனால் உங்களில் பதியவைக்கப்பட்ட எண்ணங்களுடன் வாதிடாதீர்கள், மாறாக, கடவுளிடம் ஜெபிப்பதன் மூலம் அவற்றுடனான உங்கள் உரையாடலைத் துண்டித்திடுங்கள். அத்தகைய எதிரான எண்ணங்களை அவற்றை நிறுத்தும் வகையில் எதிர்க்கும் வலிமை எப்போதும் நம்மிடம் இருப்பதில்லை; மாறாக, அத்தகைய சமயங்களில், அவற்றால் குணமடைய நீண்ட காலம் ஆகும் ஒரு காயத்தை நாம் அடிக்கடி அடைகிறோம். உங்கள் எல்லா ஞானத்திற்கும் மற்றும் எல்லா விவேகத்திற்கும் மத்தியிலும், எதிரிகள் உங்களை வீழ்த்துவதில் வெற்றி பெறுவார்கள். ஆனால் நீங்கள் அவற்றை வென்றாலும், அந்த எண்ணங்களின் அசுத்தம் உங்கள் மனதை மாசுபடுத்தும், மேலும் அவற்றின் துர்நாற்றத்தின் நெடி உங்கள் நாசிகளில் நீண்ட காலத்திற்குத் தங்கியிருக்கும். இருப்பினும், முதல் முறையைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம், நீங்கள் இவை அனைத்திலிருந்தும் அச்சத்திலிருந்தும் விடுவிக்கப்படுவீர்கள்; ஏனெனில் கடவுளைத் தவிர வேறு எந்த உதவியும் இல்லை.

56. உங்கள் அறையின் மௌனத்தில் வசிக்கும்போது, நீங்கள் கைவேலையைச் செய்யத் தொடங்கினால், பணத்தின் மீதான உங்கள் காதலுக்கு உங்கள் தந்தையின் கட்டளையை ஒரு சாக்குப்போக்காகப் பயன்படுத்தாதீர்கள். மனச்சோர்விலிருந்து தவிர்க்க, உங்கள் வேலையை மனதைக் குழப்பாத ஒரு சிறிய வேலையாக இருக்கட்டும்; ஆனால், முறையான வரிசையில், பிரார்த்தனை எல்லாவற்றையும் விட மேலானது என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள்.

57. உங்கள் பாதுகாவலர் எப்போதும் உங்களுடன் இருக்கிறார் என்பதை உறுதியாக நம்புங்கள் – மேலும், மற்ற எல்லா உயிரினங்களுடன் சேர்ந்து, நீங்கள் ஒரே இறைவனின் கீழ் நிற்கிறீர்கள், அவர் ஒரு தனி சைகையால் எல்லாப் பொருட்களையும் இயக்கத்தில் வைத்து, எல்லாவற்றையும் நியமிக்கிறார். ஆகவே, உறுதியாக நில், மகிழ்ச்சியாக இரு. ஆட்சியாளரின் சித்தம் அதை அனுமதித்து, ஓரளவிற்கு அதற்கு இடமளிக்காவிட்டால், பேய்களோ, வேட்டையாடும் மிருகங்களோ, அல்லது தீய மனிதர்களோ உனக்குத் தீங்கு செய்யவோ அல்லது உன்னை அழிக்கவோ தங்கள் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற முடியாது. எனவே, உன் ஆன்மாவிற்குச் சொல்: 'என்னைப் பாதுகாக்கும் ஒரு பாதுகாவலர் எனக்கு இருக்கிறார்; மேலும், மேலிருந்து கட்டளை இல்லாமல் எந்தவொரு படைப்பினமும் என்முன் தோன்ற முடியாது. இருப்பினும், என் ஆண்டவரின் சித்தம் தீயவர்கள் படைப்பினங்கள் மீது ஆதிக்கம் செலுத்த வேண்டும் என்பதாக இருந்தால், என் ஆண்டவரின் சித்தம் நிறைவேறாமல் போக நான் விரும்பாததால், அதை நான் துயரமின்றி ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.' இவ்வகையில், உன் சோதனைகளின் மத்தியில் நீ மகிழ்ச்சியால் நிரம்புவாய், ஏனெனில் உன்னை ஆளும் மற்றும் வழிநடத்தும் இறைவனின் திருவுளமே என்பதை அறிந்து முழுமையாக உணர்ந்துகொள்வாய். ஆகவே, இறைவனைப் பற்றிய நம்பிக்கையால் உன் இதயத்தை வலுப்படுத்து.

58. நாக்கின் காவல், மனதை இறைவனை நோக்கி உயரப் பறக்கச் செய்வது மட்டுமல்லாமல், உடலால் செய்யப்படும் வெளிப்படையான செயல்களுக்கும் இரகசியமாக பெரும் வலிமையை அளிக்கிறது, அவற்றின் நிறைவுக்கு வழிவகுக்கிறது; மேலும், அது இரகசியச் செயல்களிலும் ஒருவனைப் பிரகாசிக்கச் செய்கிறது, பெரியவர்கள் சொல்வது போல், ஒருவர் முழு விழிப்புணர்வுடன் மௌனத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் பட்சத்தில், தன் உதடுகளைக் காப்பது மனசாட்சியை இறைவனை நோக்கி உயரப் பறக்கச் செய்கிறது.

59. ஒவ்வொரு நற்செயல் எண்ணத்தையும் தொடர்ந்து 'ஊக்கம்' வருகிறது, அதன் தீவிரம் எரியும் கரியைப் போன்றது; மேலும் அது பொதுவாக இந்த எண்ணத்தைக் காத்து, எந்த எதிர்ப்போ, தடங்கலோ அல்லது தடையோ அதை நெருங்காமல் தடுக்கிறது. இது ஒரு குணம், இது இல்லாமல் எந்த நன்மையும் உருவாகாது. கிறிஸ்துவால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட ஒருவர், இந்த ஆர்வத்தை ஒரு நாயென்றும் கடவுளின் சட்டத்தின் பாதுகாவலன் என்றும் அழைத்தார். இந்த ஆர்வத்தின் சக்தி, இல்லத்தின் (ஆத்துமாவின்) பாதுகாப்பிற்காக இரண்டு வழிகளில் தூண்டப்பட்டு, வலுப்படுத்தப்பட்டு, பற்றவைக்கப்படுகிறது – அதேபோல், அது இரண்டு வழிகளில் சோர்வு, உறக்கம் மற்றும் சோம்பலுக்குக் கொண்டுவரப்படுகிறது. ஒருவருக்கு ஒருவித 'பயம்' தோன்றும்போது, அது அவர்கள் பெற்ற நன்மையோ அல்லது பெற உத்தேசித்த நன்மையோ திருடப்பட்டாலோ அல்லது அழிக்கப்பட்டாலோ என்ற அச்சத்தை ஏற்படுத்தி, (முதலில்) இந்த ஆர்வம் தூண்டப்பட்டுப் பிரகாசிக்கிறது. இந்த அச்சம் தூண்டப்படும்போது, ஆர்வம் இரவும் பகலும் எரியும் உலை போலச் சுடர்விடும் – மேலும், ஒரு செருபுவைப் போல, அதன் சுற்றுப்புறங்களைத் தொடர்ந்து கண்காணித்து, வெளிப்புற மற்றும் உட்புறப் பகைவர்களின் அனைத்துத் தூண்டுதல்களிலிருந்தும் அதன் நன்மையை ஆர்வத்துடன் காக்கிறது. இந்த ஆர்வம் தூண்டப்படுவதற்கு மற்றொரு வழியும் உண்டு: ஆன்மாவில் நற்பண்புக்கான ஆசை மிகவும் வலுவாக வளரும்போது. ஆன்மாவில் இந்த ஆசை எந்த அளவிற்கு வளர்கிறதோ, அந்த அளவிற்கு நற்பண்புக்கான ஆர்வம் தூண்டப்படுகிறது. அது குளிர்வதற்கான முதல் காரணம், ஆன்மாவில் நன்மையின் மீதான ஆசையே குறையும்போது அல்லது நின்றுவிடும்போதுதான்; மற்றும் இரண்டாவது காரணம், ஆன்மாவில் சுய-உறுதி மற்றும் துணிச்சல் என்ற எண்ணம் நுழைந்து வேரூன்றும்போதுதான்—அப்போது ஒரு நபர் எந்த சக்தியிடமிருந்தும் தீங்குக்கு அஞ்சுவதற்கு தனக்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை என்று நம்பவும், சிந்திக்கவும், அந்த எண்ணத்தை பற்றிக்கொள்ளவும் தொடங்குகிறார்; ஆகவே, அவன் எச்சரிக்கை என்ற ஆயுதத்தை ஒதுக்கித் தள்ளுகிறான், வீடு பாதுகாப்பின்றி விடப்படுகிறது; காவல் நாய் உறங்கி, நீண்ட காலத்திற்குத் தனது காவலைக் கைவிடுகிறது. இந்த இரண்டுமே நடக்கின்றன, ஏனெனில் பெருமையின் மிக நுட்பமான எண்ணம் ஒன்று ஆன்மாவில் நுழைந்து வேரூன்றியுள்ளது; அல்லது ஒரு நபர் நிலையற்றவற்றில் அதிக அக்கறை கொள்வதாலும், உலகத்துடன் அடிக்கடி ஈர்க்கக்கூடிய தொடர்பு கொள்வதாலும் இது ஏற்படலாம். அல்லது இது தீமைகள் அனைத்திற்கும் தாயான கருப்பையிலிருந்து வரலாம். ஒரு துறவி எப்போது உலகத்துடன் உறவு கொள்கிறானோ, அப்போது அவனது ஆன்மா உடனடியாகச் சோர்வடைந்துவிடுகிறது. தனது ஆணவம் காரணமாக, தவிர்க்க முடியாமல் அவனது ஆன்மாவை நசுக்கும் பலருடன் அவன் பழகும்போதும் இதே நிலைதான் ஏற்படுகிறது. உலகத்துடன் உறவு கொள்ளும் ஒரு துறவியின் மனம், அமைதியாகக் கடலைக் கடக்கும் ஒரு படகோட்டியைப் போன்றது; திடீரென மூழ்கிய பாறைகளுக்கு மத்தியில் சிக்கி, கப்பல் விபத்தில் சிக்குகிறது.

60. நன்மையைத் தேர்ந்தெடுப்பது அதை விரும்புவோரின் பணியாகும்; ஆனால் அந்தத் தேர்வை நிறைவேற்றுவது கடவுளின் பணியாகும். இதற்கு, ஒருவருக்கு கடவுளின் உதவி தேவைப்படுகிறது. ஆகவே, நமது உள்ளத்தில் ஒரு நல்ல ஆசை எழும்போதெல்லாம், அது அவருடைய உதவியைக் கோருவதோடு மட்டுமல்லாமல், இந்த ஆசை கடவுளின் சித்தத்திற்கு இணக்கமானதா இல்லையா என்பது குறித்த வழிகாட்டுதலையும் கேட்பதற்கான அடிக்கடி ஜெபங்களைத் தொடர்ந்து செய்வதை நாம் உறுதி செய்வோம். ஏனெனில், எல்லா நல்ல ஆசைகளும் கடவுளிடமிருந்து இதயத்திற்குள் நுழைவதில்லை, பயனுள்ளவை மட்டுமே நுழைகின்றன.

61. சில சமயங்களில் ஒருவன் நன்மையை விரும்புகிறான், ஆனாலும் தேவன் அவனுக்கு உதவி செய்வதில்லை; ஏனெனில் சில சமயங்களில் அத்தகைய ஆசை நமது நன்மைக்காக அல்ல, நமது தீமைக்காகவே பிசாசனிடமிருந்து வருகிறது – ஏனெனில், அதற்கேற்ற வாழ்க்கை முறையை நாம் இன்னும் அடையாதபடியால், விரும்பப்பட்ட முயற்சி நமது சக்திக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருக்கலாம், – அல்லது அது நாம் நமக்காகத் தேர்ந்தெடுத்த வாழ்க்கை முறைக்கு முரணானது என்பதால், – அல்லது அதைச் செயல்படுத்தவோ அல்லது செயல்படுத்தத் தொடங்கவோ வேண்டிய நேரம் இன்னும் வராததால், – அல்லது அதைச் செயல்படுத்தத் தேவையான அறிவு மற்றும் உடல் வலிமை இரண்டையும் நாம் கொண்டிராததால், – அல்லது அந்த நேரத்தின் சூழ்நிலைகள் இதில் நமக்குச் சாதகமாக இல்லாததால். இதற்கிடையில், அசுரൻ இது போன்ற ஒரு விஷயத்தை நம்பத்தகுந்ததாகக் காட்ட பெரும் முயற்சிகள் செய்கிறான், அதன் மூலம் அதைச் செய்யும்படி நம்மைத் தூண்டுவதன் மூலம், அவன் நமது மன அமைதியைக் கெடுக்கலாம் அல்லது நமது உடலுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கலாம். எனவே, நல்ல எண்ணங்களும் கூட கவனமாகப் பரிசீலிக்கப்பட வேண்டும். இருப்பினும், எல்லாவற்றையும் ஆலோசனையுடன் செய்வது சிறந்தது.

62. நற்பண்பு துயரத்தின் தாய்; துயரத்திலிருந்து பணிவு பிறக்கிறது; பணிவின் மீது அருள் பொழியப்படுகிறது. மேலும், அதைத் தொடரும் பலன் நற்பண்புக்காகவோ, அதற்காக மேற்கொள்ளப்பட்ட முயற்சிக்காகவோ அல்ல, மாறாக அவற்றிலிருந்து பிறக்கும் பணிவிற்காகவே ஆகும். இருப்பினும், அந்தப் பணிவு இழக்கப்பட்டால், முந்தையவை அனைத்தும் வீணாய்ப் போகும்.

63. கர்த்தர் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதை மட்டுமல்ல, கட்டளைகளை ஏற்படுத்திய ஆன்மாவின் சீர்திருத்தத்தையும் நாடுகிறார். – உடல் நன்மை மற்றும் தீமை ஆகிய இரண்டிலும் ஒரே மாதிரியாகச் செயல்படுகிறது; ஆனால் மனம் அதன் குணத்தைப் பொறுத்து நீதியுடன் செயல்படுகிறது அல்லது பாவம் செய்கிறது.

64. சோதனைகள் இல்லாத வரம் அதைப் பெறுபவர்களுக்கு அழிவைத் தரும். நீங்கள் கடவுளுக்கு முன்பாக நன்மை செய்தால், அவர் உங்களுக்கு ஒரு வரம் கொடுத்தால், உங்களுக்குப் பொருத்தமான பணிவைக் கொள்ளும் திறனைக் கொடுக்குமாறு அவரிடம் மன்றாடுங்கள், அல்லது அந்த வரத்திற்கு ஒரு பாதுகாவலரை நியமிக்கும்படி, அல்லது அது உங்கள் அழிவுக்குக் காரணமாகிவிடாமல் அதை உங்களிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்ளும்படி வேண்டிக்கொள்ளுங்கள். ஏனெனில், அனைவருக்கும் செல்வம் சொந்தமாக இருப்பது நன்மை பயக்காது.

65. நற்பண்புகளுடன் துக்கங்களும் வரும். துக்கங்களைத் தவிர்ப்பவர், சந்தேகமின்றி நற்பண்புகளையும் விட்டுப் பிரிகிறார். நீங்கள் நற்பண்பை விரும்பினால், எல்லா வகையான துக்கங்களுக்கும் உங்களை ஒப்புக்கொடுங்கள். ஏனெனில், துக்கங்களே பணிவைப் பிறக்கச் செய்கின்றன. நாம் உண்மையான அறிவை அடையும் வரை, சோதனைகள் மூலம் பணிவை நெருங்குவோம். ஏனெனில், துக்கமின்றி தங்கள் நற்பண்பில் நிலைத்திருப்பவருக்குப் பெருமையின் கதவு அகலமாகத் திறந்திருக்கும்.

66. ஒருவன் அகந்தையில் நிலைத்திருக்கும்போது, அவனுக்கு நெருக்கமாக இருந்து, நீதியின் மீதான அக்கறையை அவனுக்குள் தூண்டும் பாதுகாவலர் தேவதை அவனை விட்டுப் பிரிந்துவிடுகிறான். ஆனால் ஒருவன் இந்த தேவதையைக் கோபித்து, அவன் அவனிடமிருந்து விலகிச் செல்லும்போது, ஒரு அந்நியன் (இருளின் ஆவி) அவனுக்கு அருகில் வருகிறான் – அன்றிலிருந்து அவன் நீதியின் மீது எந்த அக்கறையும் கொள்வதில்லை.

67. கடவுள் அடிக்கடி நல்லொழுக்கமுள்ளவர்களைப் பல்வேறு வழிகளில் சோதிக்க அனுமதிக்கிறார்—அவர் அவர்கள் மீது எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் சோதனைகள் எழ அனுமதிக்கிறார், யோபுவைப் போலவே அவர்களுடைய உடல்களில் அவர்களை வருத்துகிறார், அவர்களை வறுமைக்குத் தள்ளுகிறார், மக்கள் அவர்கள் பக்கம் திரும்பாதபடி செய்கிறார், மேலும் அவர்கள் சம்பாதித்தவற்றையும் அழித்துவிடுகிறார்; ஆனாலும், அவர்களுடைய ஆன்மாக்களுக்கு எந்தத் தீங்கும் நெருங்குவதில்லை. – நாம் நீதியின் பாதையில் நடக்கும்போது, நாம் துக்கத்தை எதிர்கொள்ளாமலும், உடல் நோயாலும் உழைப்பாலும் சோர்வடையாமலும் இருப்பது சாத்தியமற்றது – ஆனாலும் நாம் நற்பண்புடன் வாழ விரும்பினால் மட்டும், நாம் அசைக்கப்படாமல் இருக்க முடியும். – ஒரு மனிதன் தேவையின் வழிகளில் நடக்கும்போது, இது போன்ற ஒன்று அவனுக்கு நேரிட்டால்; அப்பொழுது அவர் தனது பாதையிலிருந்து விலகுவது பொருத்தமற்றது, மாறாக, அவர் இதை எந்தப் புகாரும் இன்றி மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும், மேலும் இந்த அருளை அனுப்பியதற்காகவும், இந்தப் பாதைக்காகத் துயரங்களைச் சகித்த தீர்க்கதரிசிகள், திருத்தூதர்கள் மற்றும் பிற புனிதர்களின் துயரங்களில் பங்காளராக மாறுவதற்குத் தகுதியானவராகக் கருதப்பட்டதற்காகவும் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்த வேண்டும். மக்கள், பேய்கள் அல்லது மாம்சத்திலிருந்து அவனுக்குத் தூண்டுதல்கள் வந்தாலும், அது அவன் நன்றி செலுத்துவதற்கான ஒரு காரணமாக இருக்கட்டும். ஏனெனில், சத்தியத்திற்காக சோதனைகளை அனுப்புவதைத் தவிர, தன்னுடன் நிலைத்திருக்க விரும்பும் ஒருவருக்கு கடவுள் வேறு எந்த நன்மையையும் வழங்குவது சாத்தியமற்றது; அதுபோலவே, கிறிஸ்துவின் அருள் இல்லாமல், ஒருவர் இந்த மகத்துவத்திற்குத் தகுதியுள்ளவராக—அதாவது, சோதனைகளுக்குள் நுழைந்து மகிழ்பவராக—ஆவதும் சாத்தியமற்றது. இந்த விஷயம் மிகவும் பெரியது, ஏனெனில் ஒருவன் தேவனுடைய நம்பிக்கையின் பொருட்டு பாடுகளை அனுபவிக்கத் தகுதியுள்ளவனாகக் கருதப்படும்போது, அதைத் தூய பவுல் வெளிப்படையாக ஒரு வரம் என்று அழைக்கிறார்; பிலிப்பியருக்கு எழுதியதில் அவர் கூறுகிறார்: 'ஏனெனில், நீங்கள் அவருக்குள் விசுவாசிக்கிறதற்கு மாத்திரமல்ல, அவருக்காகப் பாடுகளையும் அனுபவிக்கிறதற்குங்கூடத் தேவனால் உங்களுக்குக் கிருபை அளிக்கப்பட்டது' (பிலி. 1:29). அதுபோலவே, புனித பேதுரு தனது நிருபத்தில் எழுதினார்: 'நீங்கள் நீதியின் பொருட்டுத் துன்பப்பட்டால், பாக்கியவான்கள்' (1 பேதுரு 3:14) – ஏனெனில் நீங்கள் கிறிஸ்துவின் பாடுகளில் பங்காளர்களாக ஆகியுள்ளீர்கள். நீங்கள் செழிப்பாக வாழும்போது மகிழவும் கூடாது, துன்ப காலங்களில் முகத்தைச் சுளித்துக்கொள்ளவும் கூடாது, அத்தகைய சோதனைகளை கடவுளின் வழக்கிற்கு அந்நியமானவையாகக் கருதவும் கூடாது. ஏனெனில், அவருடைய பாதை பண்டைய காலத்திலிருந்து, தலைமுறை தலைமுறையாக சிலுவை மற்றும் மரணத்தின் வழியாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும் இத்தகைய எண்ணம் (தேவனுடைய வழியில் அரைகுறையாக நடப்பது) எங்கிருந்து வருகிறது? – இதிலிருந்து நீங்கள் தேவனுடைய வழியை விட்டு வெளியே இருக்கிறீர்கள் என்றும், அதிலிருந்து விலகிச் செல்கிறீர்கள் என்றும் உணருங்கள்; நீங்கள் பரிசுத்தவான்களின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்ற விரும்பவில்லை, அல்லது உங்களுக்காகவே மற்றொரு, சிறப்புப் பாதையை உருவாக்கி, அதைத் துன்பமின்றி நடக்க விரும்புகிறீர்கள். கடவுளின் பாதை என்பது அன்றாடச் சிலுவை. அலட்சியமாக வாழ்ந்து யாரும் சொர்க்கத்திற்கு ஏறியதில்லை. – அலட்சியத்தின் பாதையைப் பொறுத்தவரை, அது எங்கே முடிகிறது என்பது நமக்குத் தெரியும்.

68. உண்மையான நீதிமான்கள் தாங்கள் கடவுளுக்குத் தகுதியற்றவர்கள் என்பதை எப்போதும் தங்களுக்குள் பிரதிபலிக்கிறார்கள் – மேலும் அவர்கள் உண்மையிலேயே நீதிமான்கள் என்பதே அவர்கள் தங்களை இழிந்தவர்களாகவும், கடவுளின் கவனிப்புக்குத் தகுதியற்றவர்களாகவும் ஒப்புக்கொள்வதிலிருந்தும், இதை இரகசியமாகவும் பகிரங்கமாகவும் அறிந்துகொள்வதிலிருந்தும் இது தெளிவாகிறது; மேலும், அவர்கள் இந்த வாழ்வில் துன்பத்திலும் சோதனையிலும் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, பரிசுத்த ஆவியால் இவ்வாறு செய்ய வல்லமையாக்கப்படுகிறார்கள். இருப்பினும், தேவன் அவர்களுக்காக வரவிருக்கும் யுகத்தில் ஓய்வுக்கான ஒரு காலத்தை ஒதுக்கி வைத்துள்ளார். மேலும், கர்த்தர் வாசம் செய்யும் அவர்கள், இந்தக் காரணத்தினாலேயே, ஓய்வெடுக்கவோ அல்லது துக்கத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படவோ விரும்புவதில்லை, ஆனாலும் அவ்வப்போது அவர்களுக்கு மர்மமான முறையில் ஆவிக்குரிய ஆறுதல் வழங்கப்படுகிறது.

69. ஆவியானவரின் சித்தம் இதுவே, அவர் நேசிப்பவர்கள் உழைப்பில் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதே. இளைப்பாறுதலில் நிலைத்திருக்கும்வர்களிடம் தேவ ஆவியானவர் வசிக்கவில்லை. தேவன் பிள்ளைகள் மற்றவர்களிலிருந்து வேறுபடுகிறார்கள் என்பது இவ்வாறுதான்: அவர்கள் பாடுகளில் வாழ்கிறார்கள்; ஆனால் இவ்வுலகம் ஆடம்பரத்திலும் இளைப்பாறுதலிலும் பெருமை கொள்கிறது. தனது அன்பானவர்கள் மாம்சத்தில் இருக்கும்போது ஓய்வெடுக்க வேண்டும் என்று தேவன் விரும்பவில்லை, மாறாக, அவர்கள் உலகில் இருக்கும்போது, துயரத்திலும், கஷ்டத்திலும், உழைப்பிலும், வறுமையிலும், நிர்வாணத்திலும், தேவையிலும், அவமானத்திலும், நிந்தனைகளிலும், சோர்வுற்ற உடலிலும், துயரமான எண்ணங்களிலும் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார், அப்பொழுது பேசப்பட்ட வார்த்தைகள் அவர்கள்மேல் நிறைவேறும் பொருட்டு: 'உலகத்தில் உங்களுக்குத் துன்பம் உண்டு' (யோவான் 16:33). சமாதானத்தில் வாழ்பவர்கள் தம்முடைய அன்பில் நிலைத்திருக்க முடியாது என்பதைக் கர்த்தர் அறிந்திருக்கிறார், ஆகையால் அவர்களை விட்டு சமாதானத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் விலக்கி வைக்கிறார்.

70. புனிதர்கள் தேவனுக்காகத் துன்பப்படும்போது, அவருக்கு அவர்கள் காட்டும் அன்பின் மூலம், அவர்களுடைய இதயங்கள் திரை நீங்கிய முகத்துடன் தேவனை நோக்கிப் பார்க்கவும், நம்பிக்கையுடன் அவரிடத்தில் கேட்கவும் 'தெளிந்த மனதை'ப் பெறுகின்றன. – துணிவான ஜெபத்தின் சக்தி பெரியது. ஆகையால், கடவுள் தம்முடைய பரிசுத்தவான்களை ஒவ்வொரு விதமான துயரங்களால் சோதிக்க அனுமதிக்கிறார், அதனால் அவர்கள் அவருடைய உதவியை அனுபவித்து, கடவுள் தங்களை எவ்வளவு கவனித்துக் கொள்கிறார் என்பதை உணர முடியும். இந்தச் சோதனைகள் மூலம் அவர்கள் ஞானத்தைப் பெறுகிறார்கள், மேலும் அனுபவத்திலிருந்து அனைத்துப் பொருட்களின் அறிவையும் பெறுகிறார்கள், இதன் மூலம் பேய்களால் ஏளனம் செய்யப்பட மாட்டார்கள். கடவுள் அவர்களை ஒரே ஒரு நல்ல விஷயத்தில் மட்டும் பயிற்சி அளித்தால், அவர்கள் மற்ற பகுதிகளில் அறிவுறுத்தல் இல்லாமல் போவார்கள், மேலும் மோதல்களின் காலங்களில் குருடர்களாக இருப்பார்கள்.

71. ஒரு நபர் முதலில் துன்பத்தால் சோதிக்கப்படாவிட்டால், அவர்கள் நல்லதைப் பாராட்ட மாட்டார்கள், அதனால் தீயவற்றுக்கு மத்தியில் நல்லதைச் சந்திக்கும்போது, அது தங்களுக்குச் சொந்தமானதைப் போல, அதைப் புரிதலுடன் பயன்படுத்திக் கொள்ள முடியும். நேரடி அனுபவத்திலிருந்தும் பயிற்சியிலிருந்தும் பெறப்படும் அறிவு எவ்வளவு மகிழ்ச்சியானது, நீண்டகால அனுபவத்தின் மூலம் தங்களுக்குள் அதைப் பெற்றவர்களுக்கு அது எவ்வளவு வலிமையை அளிக்கிறது – இந்த அறிவின் உதவியையும், மனித இயல்பின் பலவீனத்தையும், தெய்வீக சக்தியின் உதவியையும் அனுபவித்து அறிந்து, அதில் உறுதியாக நம்பிக்கை கொண்டவர்களால் இது உணரப்படுகிறது. ஏனெனில், தேவன் முதலில் அவர்களுக்கு உதவத் தம்முடைய வல்லமையைத் தடுத்து, மனித இயல்பின் பலவீனம், சோதனைகளின் கடினம், எதிரியின் தந்திரம், மற்றும் அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் போராட்டத்தின் தன்மை, அவர்கள் இயல்பாக எவ்வாறு அருளப்பட்டுள்ளார்கள் என்பதை உணரச் செய்யும்போது மட்டுமே அவர்கள் இதை அறிந்துகொள்கிறார்கள், மேலும், தாங்கள் எவ்வாறு தெய்வீக சக்தியால் பாதுகாக்கப்பட்டோம், எவ்வளவு தூரம் பயணம் செய்துள்ளோம், கடவுளின் சக்தி எங்களை எவ்வளவு உயர்த்தியுள்ளது, மற்றும் இந்த தெய்வீக சக்தி எங்களிடமிருந்து விலகும்போது ஒவ்வொரு விருப்பத்திற்கும் எதிரான போராட்டத்தில் நாங்கள் எவ்வளவு சக்தியற்றவர்களாக இருக்கிறோம் என்பதையும் உணர்கிறார்கள்—இதன் மூலம் இவை அனைத்திலிருந்தும் அவர்கள் பணிவைப் பெற்று, கடவுளுக்கு நெருக்கமாகி, அவருடைய உதவியை எதிர்பார்க்கத் தொடங்கி, ஜெபத்தில் நிலைத்திருக்கிறார்கள். மேலும், அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல, 'அதிசயமான வெளிப்பாடுகளினிமித்தம் நான் மேன்மை கொள்ளாதபடிக்கு, சரீரத்தில் ஒரு முள், சாத்தானுடைய தூதன் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டது' (2 கொரி. 12:7) என்று, கடவுளின் அனுமதியால் இந்தத் தீமைக்குள் விழுந்து, மிகுந்த தீமையின் அனுபவத்தைப் பெற்றிருக்காவிட்டால், அவர்கள் இவையனைத்தையும் எங்கே பெற்றிருக்க முடியும்? ஆனால், சோதனைகளில், தேவனுடைய உதவியை மீண்டும் மீண்டும் அனுபவித்ததன் மூலம், ஒரு நபர் உறுதியான விசுவாசத்தையும் பெறுகிறார்; அதிலிருந்து அவர் அச்சமற்றவராகவும், சோதனைகளில் சமநிலையையும் பெறுகிறார்.

72. சோதனை ஒவ்வொரு நபருக்கும் பயனுள்ளது. துறவிகள் தங்கள் ஆன்மீக செல்வத்தை அதிகரிக்கவும், திருப்தியாளர்கள் தீங்குகளிலிருந்து தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளவும், உறக்கத்தில் மூழ்கியவர்கள் விழிப்படைவதற்குத் தங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளவும், தொலைவில் நிற்கிறவர்கள் கடவுளுக்கு நெருக்கமாக வரவும் சோதனைக்கு உள்ளாக்கப்படுகிறார்கள்; தேவனுக்குரியவர்கள், அவர்கள் துணிவுடன் களிகூர வேண்டும் என்பதற்காக. – பயிற்சி பெறாத ஒவ்வொரு மகனும் தன் தந்தையின் வீட்டிலிருந்து பெறும் செல்வம் அவனுடைய சொந்த நன்மைக்காக அல்ல. அதனால்தான் தேவன் முதலில் சோதித்துத் துன்புறுத்துகிறார், பின்னர் தம்முடைய வரத்தை அளிக்கிறார்.

73. ஒருவன் அலட்சிய நிலையில் இருக்கும்போது, அவன் மரணத்தின் நேரத்தைக் கண்டு அஞ்சுகிறான்; ஆனால் அவன் கடவுளுக்கு நெருக்கமாகும்போது, அவன் வரவிருக்கும் நியாயத்தீர்ப்பைக் கண்டு அஞ்சுகிறான்; அவன் கடவுளின் சந்நிதியில் முழுமையாக நுழையும்போது, அச்சங்கள் இரண்டும் அன்பினால் அழிந்துவிடுகின்றன. – இது ஏன்? – ஏனென்றால், ஒருவன் மாம்சத்தின் எல்லையில் இருந்து மாம்சரீதியான வாழ்க்கையை வாழும்போது, அவன் மரணத்தைக் கண்டு திகைக்கிறான். ஆனால் அவர் ஆன்மீகப் புரிதலில் இருந்து, நற்பண்புள்ள வாழ்க்கையை வாழும்போது, அவரது மனம் ஒவ்வொரு கணமும் எதிர்காலத் தீர்ப்பின் நினைவால் நிரம்பியுள்ளது; ஏனெனில், இயல்பாகவே நேர்மையானவர் என்பதால், அவர் ஆன்மீகத் தளத்தில் இயங்குகிறார், தனது புரிதலிலும் வாழ்க்கை முறையிலும் ஈடுபட்டு, கடவுளுக்கு அருகில் வர நன்கு தயாராக இருக்கிறார். ஆனால், தேவனுடைய இரகசியங்களின் அறிவைத் தன்னுள் விழிப்படையச் செய்வதன் மூலமும், எதிர்காலத்திற்கான தனது நம்பிக்கையை வலுப்படுத்திக் கொள்வதன் மூலமும், அவன் சத்தியத்தின் அறிவை அடையும்போது, அப்போது, ஒரு விலங்கைப் போல அறுப்பைக் கண்டு அஞ்சும் அந்த மாம்ச மனுஷனும், தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பைக் கண்டு அஞ்சும் பகுத்தறிவுள்ள மனிதனும், இருவரும் அன்பினால் முழுமையாக ஆட்கொள்ளப்படுகிறார்கள்; மேலும் ஒரு குமாரனாக மாறியதால், அவன் அச்சமூட்டும் தடியால் ஒழுங்குபடுத்தப்படுவதற்குப் பதிலாக, அன்பால் அலங்கரிக்கப்படுகிறான், 'நானும் என் தகப்பன் குடும்பமும் கர்த்தருக்குச் சேவை செய்வோம்' என்று கூறுகிறான் (யோசுவா 24:15).

74. தேவனைப் பற்றிய சிந்தனைகளில் எப்போதும் நிலைத்திருக்கும்வரும், தன் இருதயத்தின் அறிவில் அவருடன் தனித்து உரையாடுபவரும் பாக்கியவான்கள். தேவன் மீதான மகிழ்ச்சி இந்த உலக வாழ்வை விட வலிமையானது; அதைக் கண்டுகொண்டவர் துன்பத்தை ஒரு பொருட்டாகக் கருதுவதில்லை, தன் சொந்த வாழ்வைக் கூட திரும்பிப் பார்ப்பதில்லை. அன்பு வாழ்வை விட இனிமையானது, அன்பு பிறக்கும் கடவுளின் அறிவை விட தேனும் தேன்கூடும் இனிமையானவை. ஏனெனில், அன்புக்காக, தாங்கள் நேசிப்பவர்களுக்காக ஒரு கொடிய மரணத்தை ஏற்றுக்கொள்வது ஒரு துயரமாக இருப்பதில்லை. அன்பு அறிவின் பழமாகும்; அறிவானது ஆன்மீக ஆரோக்கியத்தின் பழமாகும், ஆன்மீக ஆரோக்கியம் என்பது நீடித்த பொறுமையால் பிறக்கும் ஒரு வலிமையாகும்.

75. நித்திய ஜீவன் என்பது கடவுளிடம் உள்ள ஆறுதல்; கடவுளிடம் ஆறுதல் கண்ட எவரும் உலக ஆறுதலைத் தேவையற்றதாகக் கருதுகிறார்கள். ஆவியிலிருந்து யாராவது ஞானத்தைப் பெற்றிருந்தால், அவர் அதை ஞானத்திடமிருந்தே அறிந்துகொள்கிறார்; அது அவருடைய உள்ளத்தின் ஆழத்திலும் உணர்வுகளிலும் பணிவான நடத்தையை அவனுக்குக் கற்பிக்கிறது. யாராவது தாழ்மையை அடைந்திருந்தால், உலகத்துடன் சேர்ந்துகொள்வதன் மூலமாகவோ அல்லது வார்த்தைகளாலோ உலகத்தை மகிழ்விப்பதை அவர் வெறுப்பதாகக் காண்பதன் மூலம் அதை அறிந்துகொள்கிறார்; மேலும் இந்த உலகின் மகிமை அவருடைய பார்வையில் வெறுக்கத்தக்கதாக இருக்கிறது.

76. உணர்ச்சிகள் (செயலில்) என்பவை, இவ்வுலகின் பொருட்களால் தூண்டப்பட்டு, வாழ்க்கையின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்காக, அவசியம் என்ற சாக்குப்போக்கின் கீழ் ஒருவரைத் தூண்டுகின்ற நாட்டங்கள் ஆகும்; இந்த உலகம் நீடிக்கும் வரை இந்த நாட்டங்கள் நின்றுவிடுவதில்லை. ஆனால், தெய்வீக அருள் பெற்ற ஒருவன், இதைவிட உயர்ந்த ஒன்றைச் சுவைத்து அனுபவித்ததால், இந்த நாட்டங்கள் தன் இதயத்திற்குள் நுழைய அனுமதிக்கிறான் இல்லை; ஏனெனில், அவற்றுக்குப் பதிலாக அவனுக்குள் ஒரு சிறந்த ஆசை மேலோங்கிவிட்டது – மேலும் இந்தப் பேரார்வங்கள் தானாகவோ அல்லது அவை உருவாக்கும் விளைவுகளோ அவனது இதயத்திற்கு அருகில் வருவதில்லை, மாறாக செயலற்று வெளியே நிற்கின்றன – அது இனி பேரார்வ ஆசைகளே இல்லை என்பதால் அல்ல, மாறாக அவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளும் இதயம் அவற்றுக்கு மரித்து, வேறு ஒன்றால் வாழ்கிறது என்பதால்; அந்த மனிதன் பகுத்தறிவு மற்றும் நற்செயல்களைப் பயிற்சி செய்வதன் மூலம் அமைதியைக் கண்டடைந்ததால் அல்ல, மாறாக, வேறு ஒன்றில் மகிழ்ச்சியைக் கண்டறிந்து, அவனது உணர்வு நிறைவடைந்ததால், அவனது மனதில் அவனைத் தொந்தரவு செய்ய எதுவும் இல்லை என்பதால் ஆகும்.

77. நாம் வெகுளித்தனத்தைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்து, விவேகப் பயிற்சியைக் கடைப்பிடித்தால், உணர்ச்சிப்பூர்வமான நாட்டங்களுக்கு எதிரான போராட்டம் மனதிற்கு அருகில் கூட வராது. அவை இதயத்திற்குள் நுழைவதைத் தடுப்பது போராட்டத்தின் மூலம் அல்ல, மாறாக ஆன்மாவில் நிரம்பியுள்ள உணர்வு மற்றும் புரிதலின் செறிவூட்டல் மூலமாகவும், ஆன்மாவிற்குள் காணப்படும் அற்புதமான தியானங்களுக்கான ஆசை மூலமாகவும் ஆகும். ஒருவர் வாழும் வரை, தனது புதையலைப் பாதுகாக்க அவருக்கு நிதானமும், விழிப்புணர்வும், எச்சரிக்கையும் தேவை. ஆனால், தனக்காக நிர்ணயிக்கப்பட்ட எல்லையை (நோன்பு) அவன் கைவிட்டால், அவன் பலவீனமடைந்து கொள்ளையடிக்கப்படுவான். ஒருவன் பழத்தைப் பார்க்கும் வரை மட்டும் உழைக்கக்கூடாது; மாறாக, இறுதிவரை பாடுபட வேண்டும். ஏனெனில், பழுத்த பழங்கள் கூட திடீரென ஆலங்கட்டி மழையால் தாக்கப்படுவது அசாதாரணமானதல்ல.

78. நாம் நல்ல சிந்தனைக்கு (மனதில் அறிவுறுத்தல்) நம்மைப் பழக்கப்படுத்திக் கொண்டால், நமது ஆசைகளைச் சந்தித்தவுடன் அவற்றைக் கண்டு வெட்கப்படுவோம். ஆனால், அவற்றின் குற்றத்தின் காரணமாக நமது ஆசைகளுக்கு அருகில் செல்வதிலும் நாம் வெட்கப்படுவோம்.

79. கடவுள் மீதான அன்பினால், நீங்கள் ஒரு செயலைச் செய்ய விரும்பும்போது, இந்த விருப்பத்தின் எல்லையாக மரணத்தை நிர்ணயியுங்கள்; இந்த வழியில், ஒவ்வொரு உணர்ச்சிக்கு எதிரான போராட்டத்தில் வீரமரணத் தகுதியைப் பெறுவதற்கு நீங்கள் உண்மையாகவே தகுதியானவராகக் கருதப்படுவீர்கள், மேலும் நீங்கள் இறுதிவரை விடாமுயற்சியுடன் இருந்து சோர்வடையாத வரையில், அந்த எல்லையினுள் நீங்கள் சந்திக்கும் எதிலிருந்தும் எந்தத் தீங்கும் ஏற்படாது. பலவீனமான மனத்தின் எண்ணங்கள், பொறுக்கும் சக்தியையும் பலவீனமாக்குகின்றன; ஆனால், ஒரு உறுதியான மனம், தன்னைப் பின்தொடர்பவர்களுக்கு இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு வலிமையை அளிக்கிறது.

80. இந்த உலக வாழ்க்கை, பலகைகளில் பொறிக்கப்பட்ட எழுத்துக்களைப் போன்றது; விரும்பியவர் அவற்றில் சேர்க்கலாம், நீக்கலாம், எழுத்துக்களை மாற்றலாம். ஆனால், வரவிருக்கும் வாழ்க்கை, வெற்றுச் சுருள்களில் எழுதப்பட்டு அரச முத்திரையிடப்பட்ட கையெழுத்துப் பிரதிகளைப் போன்றது; அதில் கூட்டவோ குறைக்கவோ அனுமதி இல்லை. ஆகவே, நாம் மாற்றங்களுக்கு மத்தியில் இருக்கும்போது, நம்மைப் பற்றி நாம் கவனமாக இருப்போம்; மேலும், நமது சொந்த கைகளால் நாம் எழுதும் நமது வாழ்க்கை என்ற கையெழுத்துப் பிரதியின் மீது நமக்கு இன்னும் அதிகாரம் இருக்கும்போதே, அதை ஒரு நல்ல வாழ்க்கையால் செழுமையாக்கவும், நமது முந்தைய வாழ்க்கை முறையின் குறைகளை அழித்தொழிக்கவும் முயல்வோம். ஏனெனில், நாம் இந்த உலகில் இருக்கும்போது, இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து நாம் பிரிந்து செல்லும் அந்தத் தருணம் வரை, கடவுள் நன்மையிலோ அல்லது தீமையிலோ தம்முடைய முத்திரையை இடுவதில்லை.

81. பிரார்த்தனைக்குப் பயிற்சி தேவை, அதன் மூலம் மனது அதில் நீண்ட நேரம் ஈடுபடுவதன் மூலம் திறமை வாய்ந்ததாகிறது. பிரார்த்தனைக்கு முன்பு தனிமை (தனித்திருதல், அந்நியமான அனைத்திலிருந்தும் எண்ணங்களை விலக்குதல்) தேவைப்படுகிறது. பிரார்த்தனைக்காக தனிமை அவசியம், மேலும் கடவுளின் அன்பை நாம் பெறுவதற்கு பிரார்த்தனை அவசியம்; ஏனெனில், கடவுளை நேசிப்பதற்கான காரணங்களை நாம் காண்பது பிரார்த்தனை மூலமாகவே.

82. கடவுளுடனான ஒவ்வொரு தனிப்பட்ட உரையாடலும், கடவுள் மீதான ஒரு நல்ல மனதின் ஒவ்வொரு அக்கறையும், ஆன்மீக விஷயங்கள் மீதான ஒவ்வொரு சிந்தனையும் பிரார்த்தனையால் நிறுவப்படுகின்றன, பிரார்த்தனை என்ற பெயரில் அழைக்கப்படுகின்றன, மேலும் இந்தப் பெயரின் கீழ் ஒன்றாக இணைக்கப்படுகின்றன என்பதை நாம் அறிந்து கொள்ள வேண்டும், – இதை நீங்கள் பல்வேறு வாசிப்புகள், அல்லது கடவுளை மகிமைப்படுத்தும் உதடுகளின் குரல், அல்லது இறைவனுக்கான ஒரு சிந்தனையான துக்கம், அல்லது உடல் வணக்கங்கள், அல்லது சங்கீதங்களைப் பாடுதல், அல்லது உண்மையான பிரார்த்தனையின் முழுச் சடங்கையும் உருவாக்கும் மற்ற அனைத்தையும், அதிலிருந்து கடவுளின் அன்பு பிறக்கின்றன, என்று புரிந்துகொண்டாலும் சரி; ஏனெனில், அன்பு ஜெபத்திலிருந்து வருகிறது, ஜெபம் தனிமையில் தங்கியிருப்பதிலிருந்து வருகிறது; கடவுளுடன் நாம் மேலும் சுதந்திரமாக உரையாடுவதற்கு தனிமை தேவைப்படுகிறது.

83. உனக்குள் நேர்மறையான மாற்றங்கள் நிகழும்போது தற்பெருமையிலிருந்து உங்களைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள். இந்த தற்பெருமையின் நுணுக்கங்கள் குறித்த உங்கள் பலவீனத்தையும் அறியாமையையும் ஜெபத்தில் கவனமாக இறைவனிடம் வெளிப்படுத்துங்கள், அப்போதுதான் நீங்கள் எதிலும் வெட்கத்திற்குரிய வகையில் கைவிடப்படாமலும் அல்லது சோதனையில் வழிநடத்தப்படாமலும் இருப்பீர்கள்; ஏனெனில், பெருமையின் பின்னால் விலைமாதுத்தனம் வருகிறது, தற்பெருமையின் பின்னால் மயக்கம் வருகிறது.

84. நீங்கள் மற்ற அனைத்து தவம் சார்ந்த பயிற்சிகளையும் ஒரு தராசின் ஒரு பக்கத்திலும், மௌனத்தை மறுபக்கத்திலும் வைத்தால், மௌனம் அவற்றை விட அதிக எடையுடையதாக இருப்பதைக் காண்பீர்கள். மக்களுக்குப் பல அறிவுரைகள் உள்ளன; ஆனால் ஒருவர் மௌனத்தை நெருங்கும்போது, அந்த அறிவுரைகளைக் கடைப்பிடிப்பது அவருக்குத் தேவையற்றதாகிவிடும், மேலும் அவரது முந்தைய செயல்களும் தேவையற்றவையாகிவிடும், மேலும் அவரே அந்தச் செயல்களை விஞ்சியிருப்பார்; ஏனெனில் அவர் பரிபூரணத்தை நெருங்கிவிட்டார்.

85. தர்மம் உங்களுக்கு எப்போதும் முன்னுரிமை அளிக்கட்டும். நமது இரக்கமானது ஒரு கண்ணாடியாக இருக்கட்டும், அதன் மூலம் கடவுளின் இயல்பிலும் சாரத்திலும் இருக்கும் அந்த ஒப்புருவத்தையும் உண்மையான உருவத்தையும் நமது உள்ளத்தில் காண்போமாக. கொடூரமானதும் இரக்கமற்றதுமான இதயம் ஒருபோதும் தூய்மைப்படுத்தப்படாது. கருணை உள்ளவர் தங்கள் ஆன்மாவின் குணப்படுத்துபவர்; ஏனெனில், உள்ளிலிருந்து புறப்படும் ஒரு வலியனையான காற்றைப் போல, அவர்கள் உணர்ச்சிகளின் இருளைப் போக்குகிறார்கள். நற்செய்தியின் வாழ்வு வார்த்தையின்படி, இது நாம் கடவுளுக்குக் கடனாகக் கொடுக்கும் ஒரு நல்ல கடன்.

86. நீங்கள் உங்கள் படுக்கையை அணுகும்போது, அதனிடம் கூறுங்கள்: 'படுக்கையே, இன்று இரவு நீ என் சவப்பெட்டியாக இருக்கலாம்; தற்கால உறக்கத்திற்குப் பதிலாக, வரவிருக்கும் நித்திய உறக்கம் இந்த இரவே என்னை ஆட்கொள்ளுமோ என்று எனக்குத் தெரியாது.' ஆகையால், உங்களுக்கு இன்னும் கால்கள் இருக்கும்போதே, அவிழ்க்க முடியாத கட்டுகளால் நீங்கள் கட்டப்படுவதற்கு முன்பு, நற்செயல்களைச் செய்யத் தொடங்குங்கள். உனக்கு விரல்கள் இருக்கும்போதே, மரணம் வருவதற்கு முன்பு, ஜெபத்தில் உன்னை சிலுவையில் அறையும். உனக்கு கண்கள் இருக்கும்போதே, அவை புழுதியால் மூடப்படுவதற்கு முன்பு, அவற்றைக் கண்ணீரால் நிரப்புவாய். காற்று வீசினால் ரோஜா மலர் வாடிவிடுவது போல, உன் உடலை உருவாக்கும் கூறுகளில் ஒன்று உன்னுள் செயலிழந்துவிட்டால், நீ இறந்துவிடுவாய். மனிதனே, உன் பிரியாவிடை நெருங்கிவிட்டது என்பதை இதயத்தில் பதியவைத்துக் கொள், மேலும் உனக்குள்ளேயே இடைவிடாமல் சொல்லிக்கொள்: 'இதோ, எனக்காக வந்த தூதர் ஏற்கெனவே வாசலில் இருக்கிறார். அப்படியானால் நான் ஏன் இங்கே அமர்ந்திருக்கிறேன்?' என் பிரியாவிடை நித்தியமானது; திரும்பி வருதல் என்பது இல்லை.

87. கிறிஸ்துவிடம் பேசுவதை நேசிப்பவன் தனிமையை நேசிக்கிறான். ஆனால் பலருடன் இருக்க விரும்புகிறவன் இந்த உலகின் நண்பன். நீங்கள் மனந்திரும்பினை நேசித்தால், மௌனத்தையும் நேசியுங்கள். ஏனெனில் மௌனம் இல்லாமல், மனந்திரும்பினை முழுமை அடையாது. நீங்கள் மனந்திரும்புதலின் தாயான மௌனத்தை நேசித்தால், உங்கள் மௌனத்தின் காரணமாக உங்களுக்கு ஏற்படும் சிறிய உடல் அசௌகரியங்களையும், கண்டனங்களையும், அவமானங்களையும் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். மௌனத்தில் உள்ள அர்ப்பணிப்பு என்பது மரணத்தை இடைவிடாமல் எதிர்பார்ப்பதாகும். இந்த மனநிலையின்றி மௌனத்தில் நுழைபவரால், இந்த வாழ்க்கை முறையுடன் தவிர்க்க முடியாமல் தொடர்புடையவற்றைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது.

88. நம் இதயங்களில் இவ்வுலகம் மரிக்கும் வரை நாம் மௌனத்தை நேசிப்போம். நாம் எப்போதும் மரணத்தை நினைத்து, இந்த எண்ணத்தில் நம் இதயங்களால் கடவுளுக்கு நெருக்கமாகச் செல்வோம் – அப்போது உலக இன்பங்கள் நமக்கு இகழ்ச்சியானவையாக மாறும்.

89. மௌனிகளில் ஒருவர் கூறினார்: 'நான் மௌனத்தைக் கடைப்பிடிக்கிறேன், அதனால் நான் படிக்கும்போதும் ஜெபிக்கும்போதும் வசனங்கள் எனக்கு இன்பமாக இருக்க வேண்டும். மேலும், அவற்றைப் புரிந்துகொள்வதில் உள்ள இன்பத்தால் என் நாக்கு மௌனமாகும்போது; அப்போது, ஒருவித கனவில் இருப்பது போல, என் புலன்களும் எண்ணங்களும் அடங்கும் ஒரு நிலைக்குள் நான் நுழைகிறேன். பின்னர், இந்த மௌனம் தொடரும்போது, நினைவுகளின் கொந்தளிப்பிலிருந்து என் இதயம் அமைதியடையும்போது, அகக்கருத்துக்கள் வழியாக இடைவிடாமல் மகிழ்ச்சியின் அலைகள் எனக்கு அனுப்பப்படுகின்றன, அவை எதிர்பாராதவிதமாக, திடீரென என் இதயத்தை மகிழ்விக்கின்றன."

90. மற்றொருவர் கூறினார்: "மௌனம் புதிய எண்ணங்களுக்கான சாக்குப்போக்குகளையும் காரணங்களையும் துண்டிக்கிறது, மேலும் அதன் சொந்த எல்லைகளுக்குள் நாம் முன்பு ஈடுபட்டிருந்த விஷயத்தின் நினைவு அழிந்து வாடிவிடுவதற்குக் காரணமாகிறது. பழைய எண்ணங்கள் அழியும்போது, மனம் அவற்றைச் சரிசெய்து, அதன் இயல்பான நிலைக்குத் திரும்புகிறது."

91. மற்றொருவர் கூறுகிறார்: "உங்களுக்காக மகிழ்ச்சியைக் கொண்டுவரும் ஒரு பயிற்சியைத் தேர்ந்தெடுங்கள் – இரவில் இடைவிடாத விழிப்புணர்வு, அதன் போது அனைத்துத் தந்தையர்களும் பழைய மனிதனைக் களைந்து, மனதின் புதுப்பித்தலைப் பெற்றார்கள். இந்த நேரங்களில் ஆன்மா அந்த அழியாத வாழ்வை அனுபவிக்கிறது, மேலும் இந்த அனுபவத்தின் மூலம் இருளின் ஆடைகளைக் களைந்து, பரிசுத்த ஆவியைத் தன்னுள் பெறுகிறது."

92. மேலும்: "மௌனமும் மக்களிடமிருந்து விலகுவதும் இல்லாமல், இந்த (புற)官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官官

93. எப்படி நோன்பு எனும் செவி, விரதத்தின் வியர்வை வித்திலிருந்து முளைக்கிறதோ, அப்படியே காம வெறி நிறைவிலிருந்து முளைக்கிறது, மேலும் தீயொழுக்கம் அதீத இன்பத்தில் இருந்து முளைக்கிறது. வயிறு பசியுடனும் பணிவுடனும் இருக்கும்போது, வெட்கக்கேடான எண்ணங்கள் ஆன்மாவிற்குள் ஊடுருவ முடியாது.

94. வெறுமண் மீது படுப்பதாலும், உறக்கத்தைத் தட்டிப் பறிக்கும் பசியுடைய உழைப்பாலும், உணவைத் தவிர்க்கும்போது விலா எலும்புகளுக்கும் வயிற்றுக்கும் இடையில் ஒரு ஆழமான பள்ளத்தைப்போல் மாறும் உடலின் துன்பத்தாலும் உங்கள் அழகான கற்பு எவ்வாறு ஒளிர்கிறது! நாம் நம் உடல்களுக்குள் எடுத்துக்கொள்ளும் ஒவ்வொரு கவலும், மாம்சத்தின் ஒவ்வொரு ஓய்வும், நமது உள்ளத்தில் வெட்கக்கேடான கற்பனைகளையும் அருவருப்பான மாயைகளையும் தூண்டுகின்றன; அவை எழும்போது, வெட்கக்கேடான செயல்களுக்கான ஒரு இரகசிய நாட்டத்தை நோக்கி நம்மைத் தூண்டுகின்றன. ஆனால், வயிற்றின் மற்றும் நமது எண்ணங்களின் வெறுமை, நமது மனதை எண்ணங்களால் தொந்தரவு செய்யப்படாத, அனைத்துக் கிளர்ந்தெழும் எண்ணங்களிலிருந்தும் அமைதியான ஒரு பாலைவனமாக மாற்றுகிறது.

95. மௌனம் அனுசரிப்பவருக்கான சில அவசியமான அறிவுரைகள்: பல்வேறு வழிபாட்டுச் சேவைகளின் போது, முடிந்தவரை மன அலைவரிசையிலிருந்து விடுபட்டு, திடீரென்று உங்கள் நாவிலுள்ள மந்திரம் தடைபட்டு, உங்கள் சுயவிருப்பமின்றி மௌனத்தின் விலங்குகள் உங்கள் ஆன்மாவில் பூட்டப்பட்டு, இது நீண்டகால மௌனத்திற்குப் பிறகு தொடர்ந்தால்; அப்படியானால், உங்கள் மௌனத்தில் நீங்கள் முன்னேறி வருகிறீர்கள் என்றும், சாந்தம் உங்களுக்குள் வேரூன்றத் தொடங்கிவிட்டது என்றும் அறிந்துகொள்ளுங்கள். ஏனெனில், வெறும் மௌனம் உண்மையில் கண்டிக்கத்தக்கது. உங்கள் ஆன்மாவில் எழும் ஒவ்வொரு எண்ணத்துடனும், ஒவ்வொரு நினைவுடனும், உங்கள் மௌனத்தில் நிகழும் தியானத்தின் தருணங்களிலும் உங்கள் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்புவதையும், கண்ணீர் தன்னிச்சையாக உங்கள் கன்னங்களில் வழிவதையும் நீங்கள் கவனித்தால்; அப்படியானால், எதிரிகளின் அழிவிற்காக, உனக்கு முன்னால் ஒரு பிளவு திறக்கத் தொடங்குகிறது என்று அறிந்துகொள். உங்கள் எண்ணங்கள், அவ்வப்போது, எந்தவொரு முன்கூட்டிய நோக்கமும் இல்லாமல், மற்றும் வழக்கமான ஒழுங்கிற்கு வெளியே, உங்கள் ஆழ்மனதில் மூழ்கி, சுமார் ஒரு மணி நேரம் அல்லது எந்த நேரத்திற்குமானாலும் அந்த நிலையில் நீடித்து, பின்னர் உங்கள் எண்ணங்களில் அமைதி நிலவுவதை நீங்கள் கவனித்தால்—மேலும் இதே போன்றது உங்களுக்கு மீண்டும் மீண்டும் நடந்தால்; அப்படியானால், ஒரு மேகம் உங்கள் இருப்பிடத்தின் மீது நிழலிடத் தொடங்கியது என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள். இருப்பினும், நீங்கள் இந்தப் பணியைத் தொடங்கும்போது, உங்களை வாட்டி வதைக்கும் உணர்ச்சிகளிலிருந்து அமைதியைக் காணவில்லை என்றால், ஆச்சரியப்பட வேண்டாம். எப்படி உலகின் ஆழங்கள், சூரியக் கதிர்களைப் பெறாமல் போனால், நீண்ட காலத்திற்கு இருண்டதாக இருக்குமோ, அப்படியே மருந்துகளின் நறுமணமும், மிராவின் மணம் காற்றில் பரவி, அவை சிதறி மறையும் முன், ஒரு நீண்ட காலத்திற்குத் தங்கியிருக்கும்; இறைச்சிக் கடையில் இரத்தம் நக்குவதற்குப் பழகிய நாய்களைப் போல, காம இச்சைகள், தங்களின் வழக்கமான உணவு கிடைக்காதபோது, அவற்றின் பழைய பழக்கத்தின் சக்தி உடைக்கப்படும் வரை நின்று குரைக்கின்றன. இருப்பினும், நீங்கள் முன்னேறிச் செல்லும்போது, உங்கள் ஆன்மாவில் பின்வரும் தெளிவான அறிகுறிகளைக் காண்பீர்கள்: நீங்கள் எல்லா காரியங்களிலும் நம்பிக்கையால் வலுப்பெறுவீர்கள், ஜெபத்தால் செழுமையாக்கப்படுவீர்கள்; – நீங்கள் மக்களைச் சந்திக்கும்போதும் மனித இயல்பின் பலவீனத்தை உணரும்போதும், உங்கள் நன்மைக்குப் பயன்படுவதை உங்கள் மனம் ஒருபோதும் இழக்காது (ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பமும் உங்களைப் பெருமையிலிருந்து காக்கும்); – உங்கள் அண்டை வீட்டாரின் குறைகள் உங்கள் பார்வையில் கவனிக்கத் தகுதியற்றவையாகிவிடும்; – வரவிருக்கும் யுகத்தில் நீங்கள் வாசிக்க விரும்பும் அதே விருப்பத்துடன் இந்த உடலை விட்டுப் பிரிய நீங்கள் ஏங்குவீர்கள்; – உங்களுக்கு நேரும் ஒவ்வொரு துக்கமான சோதனையையும், அது பகிரங்கமாக இருந்தாலும் அல்லது இரகசியமாக இருந்தாலும், இவை அனைத்தும் உங்களை நியாயமாகவும் கடவுளின் தீர்ப்புக்கு ஏற்பவும் வந்திருப்பதைக் காண்பீர்கள், அதற்காக நீங்கள் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துவீர்கள்.

96. உணர்ச்சிகள் சில உருவங்களாலோ, அல்லது உருவமற்ற உணர்வாலோ, மற்றும் நினைவாலோ தூண்டப்படுகின்றன—முதலில் உணர்ச்சிப்பூர்வமான அசைவுகள் அல்லது எண்ணங்கள் இல்லாமல்—அது பின்னர் எரிச்சலைத் தூண்டுகிறது.

97. வாசிப்புடன் கூடிய தொடர்ச்சியான விழிப்புணர்வும், அதைத் தொடர்ந்து அடிக்கடி செய்யும் நமஸ்காரங்களும், விடாமுயற்சியுடன் பயிற்சி செய்யும்போது, இதயத்திற்கு அமைதியான தன்மையைக் கொண்டுவரத் தவறாது. இதை அடைந்த எவரும் சரியாக இந்த வழிகளில்தான் அடைந்துள்ளனர். இதை மீண்டும் அடைய விரும்புவோர் மௌனமாக இருக்க வேண்டும், அதே நேரத்தில் கூறப்பட்டதைப் பயிற்சி செய்யவும் வேண்டும்; ஆனால் முதன்மையாக, அவர்கள் தங்கள் எண்ணங்களைத் தங்கள் ஆன்மாவைத் தவிர வேறு எதனுடனும் பிணைக்கக் கூடாது; அவர்கள் அக சிந்தனையைப் பயிற்சி செய்ய வேண்டும், மேலும் தங்கள் செயல்களைப் பற்றிச் சிந்திக்கும்போது, நமது மனநிலையை நல்லபடியாக உறுதிப்படுத்தும், நமக்கு மிகவும் நெருக்கமான ஒரு குறிப்பிட்ட உணர்வைக் கொண்ட செயல்களை அவர்கள் துல்லியமாகப் பயிற்சி செய்ய வேண்டும்.

98. ஒவ்வொரு பகுத்தறிவுள்ள இயற்கையிலும் எண்ணற்ற மாற்றங்கள் உள்ளன, மேலும் ஒவ்வொரு நபருக்கும் ஒவ்வொரு கணமும் மாற்றங்கள் நிகழ்கின்றன. ஒரு பகுத்தறிவுள்ள நபர் தன்னைச் சோதிப்பதன் மூலம் இதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்; அவர்கள் நிதானத்துடன் இருந்து, தங்கள் சொந்த மனதில் தங்களைக் கவனித்துக் கொண்டால், எந்தவொரு நேரத்திலும் தங்கள் எண்ணங்கள் என்ன மாற்றங்களுக்கு உள்ளாகின்றன, அவை எவ்வாறு திடீரென அமைதியான நிலையிலிருந்து குழப்பத்திற்கு மாறுகின்றன, மற்றும் என்ன காரணங்களுக்காக மாறுகின்றன என்பதை எளிதில் கண்டறிவார்கள். புனித மகாரியஸ் சகோதரர்களுக்கு எழுதிய தனது அறிவுரைகளில் இதைப் பற்றி எழுதியுள்ளார், நிலைமை மோசமடையும் போது அவர்கள் நம்பிக்கையிழக்க வேண்டாம் என்று அறிவுறுத்துகிறார்; ஏனெனில், தூய்மையின் படியில் நிற்கும்வர்கள்கூட, காற்று குளிர்ச்சியடைவது போல, எப்போதும் சிறந்த நிலையிலிருந்து மோசமான நிலைக்கு வீழ்ச்சியடைவதை அனுபவிக்கிறார்கள், அவர்களுடைய தரப்பில் எந்தப் புறக்கணிப்போ அல்லது சுய இன்பமோ இல்லாத போதிலும்; மாறாக, அவர்கள் தங்கள் ஒழுக்கத்தைக் கடைப்பிடிக்கும்போதும் கூட, அவர்களின் சொந்த விருப்பத்திற்கு மாறாக, அத்தகைய வீழ்ச்சிகள் அவர்களைக் காண்கின்றன. பேறு பெற்ற மார்க் இதே கருத்தை உறுதிப்படுத்துகிறார், அவர் கூறுகிறார்: 'காற்றில் ஏற்படுவதைப் போலவே, அனைவருக்கும் மாற்றங்கள் ஏற்படுகின்றன.' 'அனைவருக்கும்' என்பது, அதாவது, தாழ்ந்த மற்றும் மோசமானவர்களிடம் மட்டுமல்ல, மிகவும் பரிபூரணமானவர்களிடமும் கூட. இயற்கையில் குளிரைத் தொடர்ந்து விரைவில் வெப்பம் ஏற்படுவதைப் போலவும், அவ்வாறே ஆலங்கட்டி மழையைத் தொடர்ந்து விரைவில் தெளிவான வானிலை ஏற்படுவதைப் போலவும், நமது ஆன்மீகப் பயிற்சியிலும் அதுவே நிகழ்கிறது: சில சமயங்களில் போராட்டம், சில சமயங்களில் அருளின் உதவி; சில சமயங்களில் ஆன்மா கலக்கத்தில் இருக்கும், கொடூரமான அலைகள் அதன் எதிராக எழும் – மீண்டும் ஒரு மாற்றம் நிகழ்கிறது, ஏனெனில் அருள் வந்து மனித இதயத்தை கடவுளிடமிருந்து வரும் மகிழ்ச்சியாலும் சமாதானத்தாலும், தூய்மையான மற்றும் அமைதியான எண்ணங்களாலும் நிரப்புகிறது.

99. ஆகையால், நீங்கள் கலக்கத்தில் இருக்கும்போது, நம்பிக்கையிழக்காதீர்கள்; நீங்கள் சமாதானத்தில் மூழ்கியிருக்கும்போது, ஆணவம் கொள்ளாதீர்கள். மாறாக, கலக்கத்தின் வேளையிலும், எண்ணங்களின் குழப்பம் மற்றும் ஒழுங்கின்மை நேரத்திலும் உங்கள் மனதில் வேரூன்றிய அசுத்தமான எண்ணங்களையும், அந்தப் பொருத்தமற்ற கற்பனைகளையும் உங்கள் உள்ளத்தில் இன்னும் உற்று நோக்குங்கள்; – உங்கள் விருப்பங்களின்படி எவ்வளவு விரைவாக நீங்கள் வழிதவறினீர்கள், உங்கள் மனம் குழப்பமடைந்திருந்தபோது அவற்றுடன் எப்படிப் பேசிப் பழகினீர்கள் என்பதையும் சிந்தித்துப் பாருங்கள் ; மேலும், இவை அனைத்தும் நமது பணிவிற்காக இறைவனின் திருவுளத்தால் நமக்கு நேர்ந்தன என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள், ஏனெனில் அவர் நம்மில் ஒவ்வொருக்குமான நன்மைகளை வழங்கி ஏற்பாடு செய்கிறார்.

100. நற்பண்புகள் இல்லாமலேயே கூட, பணிவு பல பாவங்களை மன்னிக்க வைக்கிறது; ஆனால் பணிவு இல்லாமல், நற்பண்புகளே பயனற்றவை, உண்மையில் அவை நமக்குப் பெரும் தீங்கையும் விளைவிக்கின்றன. எல்லா உணவிற்கும் உப்பு எப்படி அவசியமோ, அதுபோலவே ஒவ்வொரு நற்பண்பிற்கும் பணிவு அவசியம். அதைப் பெற, நாம் நம் எண்ணங்களில் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, விவேகமான துயரத்துடன் தொடர்ந்து வருந்த வேண்டும். நாம் அதைப் பெற்றால், அது நம்மைக் கடவுளின் புத்திரராக்கும்.

101. நமது இறைவன், 'விழித்திருங்கள், சோதிக்குட்படாதபடிக்குப் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள்' (மத். 26:41) என்று கூறி, ஜெபத்தில் உள்ள நமது பலவீனத்திற்கு ஆதரவைக் காட்டியுள்ளார். ஜெபியுங்கள், சோம்பலாயிராதீர்கள், ஆனால் எல்லா நேரங்களிலும் 'விழித்திருங்கள், ஜெபம்பண்ணுங்கள்' (கொலோ. 4:2–3). 'கேளுங்கள், உங்களுக்குக் கொடுக்கப்படும்; தேடுங்கள், நீங்கள் கண்டடைவீர்கள்'; 'தட்டுங்கள், உங்களுக்குத் திறக்கப்படும். கேட்கிற யாவருக்கும் கொடுக்கப்படும்; தேடுகிறவர் கண்டடைவார்; தட்டுகிறவருக்குத் திறக்கப்படும்' (மத். 7:7–8). நள்ளிரவில் ஒரு நண்பன் தன் நண்பனிடம் வந்து ரொட்டி கேட்டதற்கு உதாரணத்தின் மூலம், அவர் தனது இந்த வார்த்தையை குறிப்பாக வலியுறுத்தி, நம்மை அதிக விடாமுயற்சியுடன் இருக்குமாறு தூண்டினார். கர்த்தர் கூறுகிறார்: 'ஆமென், நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், அவன் தன் நண்பன் என்பதால் அவனுக்குக் கொடுக்காவிட்டாலும், அவன் விடாப்பிடியாகக் கேட்பதால், அவன் எழுந்து அவனுக்குத் தேவையானதைக் கொடுப்பான்' (லூக்கா 11:8). ஆகையால், நீங்களும் ஜெபியுங்கள், சோம்பலாயிராதீர்கள். இது தைரியத்திற்கு எவ்வளவு சொல்லொணா ஊக்கமளிப்பதாக இருக்கிறது!

102. மரணத்திற்கு முன்பு, வழிதவறும் வாய்ப்பை நம்மிடமிருந்து கர்த்தர் அகற்றிவிட மாட்டார் என்பதும்; இந்த மாற்றம் மிகவும் நெருங்கிவிட்டது—அதாவது, நற்பண்பிலிருந்து தீயொழுக்கத்திற்கு மாறுவது; மனிதனும் அவனது இயல்பும் அதன் எதிர்மாறானதைத் தழுவிக்கொள்ளும் திறன் கொண்டவை என்பதும் கர்த்தருக்குத் தெரியும்; இதனால்தான் அவர் நாம் விழிப்புடன் இருக்குமாறும், இடைவிடாத ஜபத்தில் முயலுமாறும் கட்டளையிட்டார். மேலும், வெளிப்படையான மாற்றத்திலிருந்து நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதற்காக மட்டுமல்ல, நாம் தொடர்ந்து எதிர்கொள்ளும் விஷயங்களின் நுட்பம் மற்றும் புரிந்துகொள்ள முடியாத தன்மை காரணமாகவும் ஜெபிக்க அவர் நமக்குக் கட்டளையிட்டார்; அந்த விஷயங்களை, நமது சொந்த விருப்பமின்றி நாம் அடிக்கடி காணப்படும் மனநிலைகளில் நமது மனங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியாது. ஏனெனில், நமது எண்ணங்கள் நன்மையில் மிகவும் உறுதியாகவும் பற்றோடும் இருந்தாலும், அவருடைய திருவருள் நம்மைத் திரும்பத் திரும்பத் தீயுணர்வின் விளிம்பில் விட்டு, அதில் தள்ளுகிறது. ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பவுல் கூறியது போல: 'சதையில் ஒரு முள் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டது' (2 கொரி. 12:7–9).

103. இந்த உலகம் ஒரு போட்டி மற்றும் போட்டிகளுக்கான அரங்கம். இது போராட்டத்தின் காலம். மேலும் ஒரு போராட்டத்தின் போதும், ஒரு போட்டியின் போதும், எந்தச் சட்டமும் இல்லை; அதாவது, போட்டி முடிந்து, ஒவ்வொருவரும் ராஜாதி ராஜாவின் வாசல்களுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டு, போட்டியில் அவர்கள் வெற்றி பெற்றார்களா அல்லது முதுகெலும்பு முறிந்தார்களா என்று சோதிக்கப்படும் வரை, மன்னர் தம் வீரர்களுக்கு எந்த வரம்புகளையும் விதிப்பதில்லை. இங்கு ஒரே ஒரு சட்டம் மட்டுமே உள்ளது: விழிப்புடன் இருப்பதும் உறுதியாக நிற்பதும். – ஆகவே, ஜெபத்தில் சோம்பேறியாக இருக்க வேண்டாம், கர்த்தரிடமிருந்து உதவி கேட்க மிகவும் சோம்பேறியாகவும் இருக்க வேண்டாம்; அவர் இல்லாமல், அவருக்குப் பிரியமான எதையும் நம்மால் செய்ய முடியாது. – நாம் இந்த உலகில் இருக்கும்போதும், மாம்சத்தில் இருக்கும்போதும், நாம் பரலோக மண்டலத்திற்கு உயர்ந்தாலும் கூட, நம்மால் சோம்பலாகவோ, உழைப்பின்றி இருக்கவோ, அல்லது கவலையற்று இருக்கவோ முடியாது என்பதை உறுதியாக மனதில் கொள்வோம்.

104. இந்த முயற்சியில் முழுமை என்பது பின்வருவனவற்றில் அடங்கியுள்ளது: மனந்திரும்புதல், தூய்மை மற்றும் சுய முன்னேற்றம். (மனந்திரும்பியவர் தனது உணர்ச்சிகளுக்கு எதிராக ஒரு போராட்டத்தில் ஈடுபடுகிறார் – மேலும் அவரது இதயம் அவற்றிலிருந்து தூய்மைப்படுத்தப்படும் வரை போராடுகிறார்; இதயத்தின் தூய்மைப்படுத்தலே போராட்டத்தின் முடிவும், முழுமையின் உலகிற்கான நுழைவாயிலுமாகும்).

105. ஒருவரிடம், 'மனந்திரும்புதல் என்றால் என்ன?' என்று கேட்கப்பட்டது. அதற்கு அவர், 'தனது முந்தைய வழிகளைக் கைவிட்டு, அவற்றுக்காக வருந்துவதே ஆகும்'; மேலும், 'நொறுங்குண்ட மற்றும் நைந்த இருதயம்' என்றும் கூறினார்.

106. அவரிடம் மேலும் கேட்கப்பட்டது: 'ஒருவர் பணிவை எவ்வாறு பெற முடியும்?' அதற்கு அவர் கூறினார்: 'தனது பாவங்களை இடைவிடாமல் நினைப்பதன் மூலமும், மரணத்தின் நெருக்கத்தை உணர்வதன் மூலமும், பணிவான ஆடைகளை அணிவதன் மூலமும் – எப்போதும் தாழ்ந்த இடத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதன் மூலமும், ஒவ்வொரு சூழ்நிலையிலும் மிகச் சாதாரணமான மற்றும் பணிவூட்டும் பணிகளை மனமுவந்து ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலமும் – கீழ்ப்படியாமலிருப்பதில்லை, – மௌனமாக இருப்பது, – கூட்டங்களுக்குச் செல்வதை விரும்பாமல் இருப்பது, அறியப்படாமல் இருக்க விரும்புவதும் எந்தப் பதவிக்கும் தேர்ந்தெடுக்கப்படாமல் இருப்பதும், – எந்தச் சொத்தையும் முழுமையாகத் தன்வசம் வைத்திருக்காமல் இருப்பது, – பலருடன் உரையாடுவதை வெறுப்பது, – ஆதாயத்தின் மீது அன்பு கொள்ளாமல் இருப்பது, மேலும், எந்தவொரு காரணத்திற்காகவும் ஒருவரை விமர்சிப்பதையோ குற்றம் சாட்டுவதையோ தவிர்ப்பது, பொறாமையற்ற மனப்பான்மையுடன் இருப்பது, – எல்லார் மீதும் கை வைக்கும், எல்லாரும் தன் மீது கை வைக்கும் நபராக இல்லாமல், தனிமையில் தன் வேலையைத் தானே செய்து கொள்வது, மேலும் தன்னைத் தவிர உலகில் உள்ள எதன் மீதும் அக்கறை கொள்ளாமல் இருப்பது. சுருக்கமாக: அலைந்து திரிதல், வறுமை மற்றும் தனிமை நிறைந்த வாழ்க்கை – இதுவே பணிவைத் தோற்றுவித்து இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது."

107. பரிபூரணம் அடைந்தவர்களின் அடையாளம் இதுவே: தங்கள் அண்டை வீட்டார் மீதான அன்புக்காக ஒரு நாளைக்குப் பத்து முறை எரிக்கப்பட்டாலும், அவர்கள் அதில் திருப்தி அடைய மாட்டார்கள். இதை மோசே (புற. 32:32), பேதுரு (ரோம். 9:3), மற்றும் பிற திருத்தூதர்கள் செய்து காட்டியுள்ளனர். – கடவுள் தம் படைப்பினங்கள் மீதான அன்புக்காகத் தம் குமாரனைச் சிலுவையில் மரணத்திற்கு ஒப்புக்கொடுத்தார். மேலும், அவரிடம் இதைவிட விலைமதிப்பற்ற எதுவும் இருந்திருந்தால், நமது இனத்தைத் தமக்காக வெல்வதற்காக அதையும் நமக்குக் கொடுத்திருப்பார். – இந்த உதாரணத்தைப் பின்பற்றி, எல்லாப் புனிதர்களும் பரிபூரணத்திற்காகப் பாடுபட்டு, தம் அண்டை மனிதர்கள் மீதான அன்பின் பரிபூரணத்தின் மூலம் கடவுளைப் போல ஆக முயல்கின்றனர்.

108. தங்கள் நம்பிக்கையின் இரகசிய ஆழத்தில் இந்த அன்பை உணராமல் யாராலும் அதன் உச்சியை அடைய முடியாது. இந்த உலகத்தை நேசிப்பவர்கள் தங்கள் சக மனிதர்கள் மீது அன்பை வளர்த்துக் கொள்ள முடியாது. யாராவது ஒருவர் அன்பைப் பெறும்போது, அவர்கள் அந்த அன்போடு கடவுளால் தாமே ஆட்கொள்ளப்படுகிறார்கள். மேலும், கடவுளை அடைந்தவர் அவரைத் தவிர வேறு எதையும் ஏற்றுக்கொள்ள மறுப்பது மட்டுமல்லாமல், தன் உடலையும் துறக்க வேண்டும். ஏனெனில், ஒருவர் உலகின் மீதான அன்புக்காக இந்த உலகத்திலும் இந்த வாழ்விலும் தன்னை ஆட்கொண்டால், அதை அவர் கைவிடும் வரை கடவுளால் ஆட்கொள்ளப்பட மாட்டார். ஏனெனில் தேவன் தாமே இதற்குச் சாட்சி கொடுத்துள்ளார், அவர் கூறுகிறார்: 'யாராவது இதைக் கைவிடாமல், தன் ஆன்மாவை வெறுக்காமல் இருந்தால், அவன் என் சீடனாக இருக்க முடியாது' (லூக்கா 14:26). அதைக் கைவிடுவது மட்டுமல்லாமல், அதை வெறுக்கவும் வேண்டும்.

109. நம்பிக்கை ஏன் அவ்வளவு இனிமையானது, அதன் முன்னிலையில் எல்லாச் செயல்களும் ஏன் எளிதாகின்றன? – ஏனெனில், அந்த நேரத்தில் அடியார்களின் ஆன்மாக்களில் (நல்வாழ்விற்கான) ஒரு இயல்பான ஆசை விழித்தெழுகிறது, அதே சமயம் நம்பிக்கை அவர்களை மடாலயத்தில் தங்களின் சொந்தக் கோப்பிலிருந்து இதைப் பருக அனுமதித்து, அவர்களை மகிழ்ச்சியால் நிரப்புகிறது. ஆகவே, அவர்கள் இனி உழைப்பை உணர்வதில்லை, மாறாக உழைப்பிற்கும் துக்கத்திற்கும் உணர்வற்றவர்களாக ஆகிவிடுகிறார்கள்; மேலும், தங்கள் முழுப் பயணத்திலும் மனிதக் காலடிகளால் நடப்பதை விட, காற்றில் நடப்பதைப் போல உணர்கிறார்கள்; ஏனெனில், பாதையின் கடினத்தன்மை அவர்களுக்குத் தெரியாததாக இருக்கிறது; அவர்களுக்கு முன்னால் மலைகளோ ஓடைகளோ இல்லை, மேலும் வழியில் உள்ள கரடுமுரடான இடங்கள் அவர்களுக்குச் சமமாகின்றன (ஏசா. 40:4). அவர்களின் கவனம் தந்தையின் மடி நோக்கித் திரும்புகிறது—மேலும் நம்பிக்கையே, ஒரு விரலால் சுட்டிக்காட்டுவது போல, தொலைவில் உள்ளதும் கண்ணுக்குத் தெரியாததுமான, ஆனாலும் விசுவாசத்தின் இரகசியக் கண்ணுக்குத் தெரிவதையும், ஒவ்வொரு கணமும் அவர்களுக்குச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும் இந்தத் தொலைதூர இலக்கை அடைவதற்கான ஆசை, நெருப்பைப் போல, அவர்களின் ஆன்மாவின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் பற்றிக்கொள்கிறது. அங்குதான் அவர்களின் எண்ணங்களின் முழு அபிலாஷையும் நீண்டுள்ளது, அங்குதான் அவர்கள் எப்போதும் சென்றடைய விரைகிறார்கள். – இவ்வாறு நம்பிக்கை அவர்களை நெருப்பைப் போலத் தூண்டுகிறது, மேலும் மகிழ்ச்சியுடன் மேற்கொள்ளப்பட்ட இந்த விரைவான மற்றும் இடைவிடாத ஓட்டத்தில் தங்களுக்குள் ஓய்வளிக்க அவர்களால் முடியாது.

110. பற்று அற்ற நிலை என்பது உணர்ச்சிகளை உணராமல் இருப்பதில் மட்டுமல்ல, அவை தன்னகத்தே வேரூன்ற அனுமதிக்காமல் இருப்பதிலும் அடங்கியுள்ளது. புனிதர்கள் பெற்ற, வெளிப்படையான மற்றும் மறைவான பலதரப்பட்ட நற்பண்புகளின் விளைவாக, அவர்களுக்குள் உள்ள ஆசைகள் வெல்லப்பட்டுள்ளன, மேலும் அவை அவர்களின் ஆன்மாவிற்கு எதிராக எளிதில் எழாது; மேலும் அவர்களின் மனம் அதன் பகுத்தறிவில் தொடர்ந்து விழிப்புடன் இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை; ஏனெனில், அது எல்லா நேரங்களிலும், மிகச் சிறந்த நற்பண்புகள் பற்றிய சிந்தனை மற்றும் உரையாடலால், முழு விழிப்புணர்வுடன் மனதில் தூண்டப்பட்ட எண்ணங்களால் நிரம்பியுள்ளது. மேலும், உணர்ச்சிகள் கிளரத் தொடங்கியவுடனேயே, மனமானது தன்னை ஊடுருவிய ஒருவித உள்ளுணர்வால் திடீரெனக் கவரப்படுகிறது; ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மார்க் கூறியது போல, உணர்ச்சிகள் அவர்களுக்குள் செயலற்று இருக்கின்றன.

111. இறைவனருளால், புண்ணியச் செயல்களைச் செய்து ஞானத்தை நெருங்கும் மனமானது, ஆன்மாவின் அடித்தளமாகவும் அறிவற்ற பகுதியாகவும் இருப்பதை அரிதாகவே உணர்கிறது. ஏனெனில், ஞானம் அதை உயரங்களுக்கு உயர்த்தி, இவ்வுலகில் உள்ள அனைத்திலிருந்தும் அதைப் பிரித்துவிடுகிறது. மேலும், பெரியோர்களின் தூய்மையாலும், அவர்களின் மனங்களின் நுட்பம், நெகிழ்வுத்தன்மை மற்றும் கூர்மையாலும், அத்துடன் அவர்களின் துறவு முயற்சிகளாலும், அவர்களின் மனங்கள் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, தங்கள் உடலை அடக்குவதன் மூலம் அறிவொளி பெறுகின்றன. மேலும், மௌனப் பயிற்சியிலும், அதில் நீண்ட காலம் நிலைத்திருப்பதிலும், அதன் விளைவாக, ஒவ்வொரு அக தியானமும் அவர்களுக்கு எளிதாகவும் விரைவாகவும் கிடைக்கிறது, மேலும் அவர்கள் தியானிக்கும் பொருட்கள் அவர்களை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்துகின்றன. அதே நேரத்தில், அவர்கள் பொதுவாக தியானங்களில் நிறைந்திருக்கிறார்கள், மேலும் அவர்களின் மனதிற்குப் புரிந்துகொள்ளப் பொருட்கள் ஒருபோதும் குறைவதில்லை, அல்லது அவர்களுக்குள் ஆவியின் கனியை உருவாக்குவது இல்லாமலும் இருப்பதில்லை. நீண்டகாலப் பயிற்சியின் மூலம், அவர்களின் இதயங்களில் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும் நினைவுகள் அழிக்கப்படுகின்றன, மேலும் சாத்தானின் ஆதிக்கத்தின் சக்தி பலவீனப்படுத்தப்படுகிறது. ஏனெனில், ஆன்மா உணர்ச்சிகளில் நிலைத்திருந்து அவற்றுடன் சேர மறுக்கும்போது, அது தொடர்ந்து மற்ற கவலைகளில் ஈடுபடுவதால், உணர்ச்சிகளின் சக்தி அதன் ஆன்மீக உணர்வுகளைத் தனது பிடியில் வைத்திருக்க முடிவதில்லை.

112. பெருமை ஆன்மாவை உயரத்திற்கு எடுத்துச் சென்று, அதன் சொந்த எண்ணக் கிளைகளில் மிதக்கவும், எல்லா படைப்புகளிடையே சுழலவும் சுதந்திரம் கொடுப்பதைப் போலவே, பணிவு ஆன்மாவை ஒரு நிலையான அமைதியின் மூலம் ஒரே புள்ளியில் திரட்டுகிறது – அதன் விளைவாக அது தன்னுள்ளேயே மையம் கொள்கிறது. உடலுக்குள் இருக்கும் ஆன்மா பார்வையிலிருந்தும், அனைவருடனான உறவிலிருந்தும் மறைந்திருப்பது போலவே, உண்மையாகப் பணிவான ஒருவருக்கும் மற்றவர்களால் பார்க்கப்பட வேண்டும் அல்லது அறியப்பட வேண்டும் என்ற ஆசை இருப்பதில்லை. மாறாக, தான் இல்லாதது போலவும், இதுவரை பிறக்காதது போலவும், தன்னிலிருந்து தன்னைக்குள் மூழ்கடித்து, ஒன்றுமில்லாமல் ஆக வேண்டும் என்பதே அவரது விருப்பமாக இருக்கிறது. – மேலும், அத்தகையவர் மறைந்திருந்து, தனக்குள் ஒடுங்கி, உலகத்திலிருந்து விலகி இருக்கும்போது, அவர் முற்றிலும் தன் இறைவனுடன் நிலைத்திருக்கிறார்.

113. பணிவானவர் ஒன்றுகூடல்கள், கூட்டங்கள், சலசலப்புகளைப் பார்க்க ஒருபோதும் நிற்க மாட்டார், சத்தங்கள் அல்லது ஆரவாரம்; அவர் வார்த்தைகள், உரையாடல்கள், கூச்சல்கள் அல்லது புலன்களின் கவனச்சிதறல்களுக்குச் செவிசாய்ப்பதில்லை; அவருடைய விருப்பம் பலவற்றைக் கொண்டிருப்பதோ அல்லது தொடர்ந்து வேலைகளில் ஈடுபட்டிருப்பதோ அல்ல, மாறாக எல்லா நேரங்களிலும் கவலைகளிலிருந்து விடுபட்டு சுதந்திரமாக இருப்பதே ஆகும், அப்போதுதான் அவருடைய எண்ணங்கள் தன்னைத் தாண்டி அலைந்து செல்லாது. ஏனெனில், அவர் பல காரியங்களில் ஈடுபட்டால், மனக் குழப்பத்திலிருந்து விடுபட்டு இருக்க முடியாது என்பதை அவர் உறுதியாக அறிந்திருக்கிறார்; ஏனெனில், பல காரியங்களுடன் பல கவலைகளும், எண்ணற்ற சிக்கலான எண்ணங்களும் வருகின்றன; இதன் மூலம், ஆசைகளுக்கு வழி திறக்கப்படுகிறது, பகுத்தறிவின் அமைதி விரட்டப்படுகிறது, மேலும் அமைதிக்கான கதவு மூடப்படுகிறது. ஆகவே, பணிவார்ந்த மனமுடையவர், அளவுக்கு அதிகமான அனைத்திலிருந்தும் தம்மைக் காத்துக் கொள்கிறார்; இதன் மூலம் அவர் எல்லா நேரங்களிலும் அமைதியில், சாந்தியில், சமாதானத்தில், அடக்கத்தில் மற்றும் மரியாதையில் நிலைத்திருக்கிறார்.

114. பணிவும் ஞானமும் கொண்டவர் ஒருபோதும் அவசரப்படுவதில்லை, அவசரமாகச் செயல்படுவதில்லை, குழப்பமடைவதில்லை, மேலும் அவசரமான அல்லது அற்பமான எண்ணங்களைக் கொண்டிருப்பதில்லை, மாறாக எல்லா நேரங்களிலும் அமைதியுடன் இருக்கிறார். அவனை வியப்படையச் செய்யவோ, நிலைகுலையச் செய்யவோ அல்லது பயமுறுத்தவோ எதுவும் இல்லை; ஏனெனில், துன்பத்தில் அவன் தன் நிதானத்தை இழப்பதில்லை, நிலைகுலைவதும் இல்லை; இன்பத்திலும் அவன் வியப்படைவதோ அல்லது அதனால் மயங்கிப் போவதோ இல்லை. ஆனால், அவனது இறைவனுக்குப் பிரியமான எதிலும் அவன் மகிழ்ச்சி காண்கிறான்.

115. பணிவுள்ளவர்கள் கடவுளிடம் ஜெபிக்கவோ அல்லது எதையும் கேட்கவோ துணிய மாட்டார்கள், மேலும் எதற்காக ஜெபிப்பது என்பதும் அவர்களுக்குத் தெரியாது; ஆனால் அவர்கள் தங்கள் எல்லா உணர்வுகளுடனும் மௌனமாக இருந்து, மிகவும் ஆராதிக்கத்தக்க மாட்சிமையின் திருமுகத்திலிருந்து தங்களுக்கு வரும் கருணையையும் திருவுளத்தையும் மட்டுமே எதிர்பார்க்கிறார்கள், – அவன் தன் முகத்தைத் தரையில் தாழ்த்தும்போது, அவனது இருதயத்தின் உள்ளார்ந்த தரிசனம் பரிசுத்தமானவற்றுக்குள்ளும் பரிசுத்தமான இடத்தின் வாசல்களுக்கு உயர்த்தப்படும்போது, அங்கே அவர் இருளில் வாசம்பண்ணுகிறார், யாருக்கு முன்பாக செராபீன்களின் கண்கள்கூட மூடப்பட்டிருக்கின்றனவோ, – அப்போது அவன் இவ்வாறு பேசவும் ஜெபிக்கவும் மட்டுமே துணிகிறான்: 'கர்த்தாவே, உம்முடைய சித்தத்தின்படி எனக்கு ஆகக்கடவது'.

116. மனத்தின் புத்திசாலித்தனத்தில் அல்ல, எளிமையில் தேவனுக்கு முன்பாக நட. எளிமைக்குப் பின் விசுவாசம் வருகிறது; ஆனால் புத்திசாலித்தனத்தின் நுட்பமும் தந்திரமும் தற்பெருமைக்கு வழிவகுக்கின்றன; அந்த தற்பெருமை, தேவனுக்கு முன்பாகப் பிரிவினைக்கு இட்டுச் செல்கிறது.

117. நீங்கள் ஜெபிக்கத் தேவனுக்கு முன்பாக நிற்கும்போது, உங்கள் எண்ணங்களில் உங்களை ஒரு பேச்சற்ற குழந்தையாக ஆக்கிக்கொள்ளுங்கள். எந்த அறிவின் அடிப்படையிலும் தேவனுக்கு முன்பாகப் பேசாதிருங்கள், ஆனால் குழந்தை போன்ற எண்ணங்களுடன் அவர் அருகே வாருங்கள், மேலும் தந்தையர்கள் தங்கள் குழந்தைகள் மீது காட்டும் தந்தையின் பாசத்திற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவதற்காக அவருக்கு முன்பாக நடந்திடுங்கள். 'கர்த்தர் சிறியவர்களைக் காக்கிறார்' (சங். 114:5) என்று கூறப்படுகிறது – உடல் அளவில் சிறியவர்கள் மட்டுமல்ல, உலகில் ஞானமுள்ளவர்களும், தங்கள் கல்வியைத் தள்ளி வைத்து, தங்கள் சொந்த விருப்பப்படி தங்களைச் சிறு குழந்தைகளைப் போல ஆக்கிக்கொண்டு, உழைப்புகளின் மூலம் அடைய முடியாத அந்த எங்கும் நிறைந்த ஞானத்தைப் பற்றி கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கியவர்களையும் காக்கிறார். (புத்தகங்களின்). இந்த விசுவாசத்தின் அளவை நீங்கள் அடைய இறைவனிடம் கேளுங்கள். சோம்பலின்றி இதற்காக ஜெபியுங்கள், அதை ஆர்வத்துடன் தேடுங்கள், அதைப் பெறும் வரை மிகுந்த உண்மையுடன் மன்றாடுங்கள். முதலில், விசுவாசத்துடன் உங்கள் கவலைகளைக் கடவுளிடம் ஒப்படைத்து, உங்கள் சொந்தக் கவலையை அவருடைய திருவுளத்தின் மீது வைக்கும்படி உங்களை நீங்கள் கட்டாயப்படுத்திக் கொண்டால், இது உங்களுக்கு அருளப்படும். மேலும், தூய மனதுடன் உங்களை உங்களுக்கே சொந்தமாக்கிக் கொள்ளாமல், கடவுளுக்கே ஒப்படைத்து, உங்கள் ஆன்மாவில் அல்லாமல் கடவுளிடமே உங்கள் நம்பிக்கையை வைக்குமாறு உங்களைத் தூண்டிய இந்த உறுதியைக் கடவுள் உங்களில் காணும்போது— அப்போது, அந்தச் சொல்லொணா சக்தி உள்மனதில் குடியேறும், மேலும் உங்களுடன் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி ஒரு சக்தி இருக்கிறது என்பதை நீங்கள் உறுதியாக உணர்வீர்கள் – அந்தச் சக்தியே, தங்களுக்குள் உணர்ந்து, பலர் அச்சமின்றி நெருப்பின் வழியாகச் செல்கிறார்கள், மேலும் தாங்கள் மூழ்கிவிடுவோமோ என்ற அச்சமின்றி தங்கள் எண்ணங்கள் தடுமாறாமல் நீரின் மீது நடக்கிறார்கள்.

118. எல்லா வகையிலும், இந்த ஆன்மீக அறிவை ஆன்மாவின் அறிவாகத் தவறாகக் கருதிவிட முடியுமென உங்களுக்குத் தோன்றவில்லையா? – இந்த ஆன்மீக அறிவை ஆன்மாவின் அறிவாகத் தவறாகக் கருதுவது சாத்தியமற்றது மட்டுமல்ல, ஆன்மாவின் அறிவை ஆர்வத்துடன் பயிற்சி செய்பவரால் கூட, புலன்களின் மூலம் இதை உணர்வதற்கான சாத்தியக்கூறு கூட இல்லை. மேலும், அவர்களில் யாராவது இந்த மற்ற ஆன்மீக அறிவுக்கு அருகில் வர விரும்பினால், அவர்கள் இந்த மன அறிவையும், அதன் நுட்பமான திருப்பங்களையும், அதன் சிக்கலான முறைகளையும் கைவிடும் வரையிலும், குழந்தை போன்ற சிந்தனை முறையை ஏற்றுக்கொள்ளும் வரையிலும், அவர்களால் ஆன்மீக அறிவுக்கு சிறிதளவும் கூட அருகில் வர முடியாது. மாறாக, மன வழிகாட்டுதலின் பழக்கவழக்கங்களும் கருத்துக்களும் அவர்கள் படிப்படியாக அவற்றை ஒழிக்கும் வரை அவர்களுக்கு ஒரு பெரிய தடையாகவே இருக்கின்றன. இந்த ஆன்மீக வழிகாட்டுதல் எளிமையானது மற்றும் மன எண்ணங்களில் பிரகாசிப்பதில்லை. மனம் பல எண்ணங்களிலிருந்து விடுபட்டு, தூய்மையின் ஒற்றை எளிய நிலையை அடையும் வரை, அது ஆன்மீக வழிகாட்டுதலை உணர முடியாது.

119. உங்களைப் பாதுகாக்கவும், உங்களைக் கண்காணிக்கவும் சகலமுமாகப் போதுமானவரான கர்த்தரிடம் ஒருமுறை உங்களை ஒப்படைத்துவிட்டால், அத்தகைய விஷயங்களைப் பற்றி மீண்டும் கவலைப்படாதீர்கள், ஆனால் உங்கள் ஆத்துமாவிற்குச் சொல்லுங்கள்: 'ஒவ்வொரு விஷயத்திலும், நான் ஒருமுறை என் ஆத்துமாவை ஒப்படைத்த அவரே எனக்குப் போதுமானவர். நான் இங்கு இல்லை; அவருக்கு இது தெரியும்.' – அப்போது நீங்கள் உண்மையாகவே தேவனுடைய அற்புதங்களைக் காண்பீர்கள் – தம்மைப் பயந்தவர்களுக்கு உதவ தேவன் எப்போதும் அருகில் இருக்கிறார் என்பதையும், அவர் காணப்படாவிட்டாலும், அவருடைய கரிசை உங்களைச் சூழ்ந்துள்ளது என்பதையும் நீங்கள் காண்பீர்கள். ஆனால் உங்களுடன் வசிக்கும் பாதுகாவலர் உடல் கண்ணுக்குத் தெரியாதவர் என்பதால், அவர் அங்கே இல்லை என்பது போல நீங்கள் அவரைச் சந்தேகிக்கக் கூடாது; ஏனெனில் நீங்கள் ஆறுதல் அடையுமாறு, அவர் அடிக்கடி உடல் கண்ணுக்கே தம்மை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறார்.

120. ஒருவன் கண்ணுக்குத் தெரியும் எல்லா உதவிகளையும் மனித நம்பிக்கையையும் கைவிட்டு, விசுவாசத்துடனும் தூய்மையான இதயத்துடனும் கடவுளைப் பின்தொடரும்போது, அருள் உடனடியாக அவனைப் பின்தொடர்ந்து, பல்வேறு வகையான உதவிகள் மூலம் தனது சக்தியை அவனுக்கு வெளிப்படுத்தும். முதலில், அது இந்தத் தெரிந்தும், உடல் சார்ந்த விஷயங்களில் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொண்டு, அவர் மீதுள்ள அதன் திருவருளால் அவருக்கு உதவுகிறது, இதன் மூலம் அவர் தன்னுள் செயல்படும் கடவுளின் திருவருளின் சக்தியை இன்னும் கூர்மையாக உணர முடியும். வெளிப்படையான இந்த உதவியை உணர்வதன் மூலம், மறைவான உதவியையும் அவர் உறுதியாக நம்புகிறார்; இந்தச் செயல்பாட்டில், அருள் அவருக்குச் சிக்கலான எண்ணங்கள் மற்றும் நோக்கங்களின் பின்னலை வெளிப்படுத்துகிறது. அதன் விளைவாக, ஒரு நபரால் அவற்றின் அர்த்தம், அவற்றுக்கிடையேயான தொடர்பு, மற்றும் அவற்றின் கவர்ச்சி ஆகியவற்றை எளிதாகப் பகுத்தறிய முடியும், மேலும் அவை ஒன்றிலிருந்து ஒன்று எவ்வாறு எழுகின்றன என்பதையும் – ஆன்மாவை அழிக்கின்றன என்பதையும் காண முடியும். அதே நேரத்தில், அருள் பேய்களின் அனைத்து ' ' தீமைகளையும் அவனது கண்களுக்கு முன்பாக வெளிப்படுத்துகிறது, மேலும் இதை அவன் அறிந்திருக்காவிட்டால் அவன் என்ன பாடுபட்டிருப்பான் என்பதை ஒரு விரலால் சுட்டிக்காட்டுவது போல அவனுக்குக் காட்டுகிறது. அப்போது, சிறியதோ பெரியதோ, ஒவ்வொரு காரியத்திற்கும் தன் படைப்பாளியை ஜெபத்தில் கேட்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவனுக்குள் எழுகிறது.

121. இவை அனைத்திலும் கடவுளை நம்பும் தனது உறுதியை கடவுளின் அருள் வலுப்படுத்தும்போது, அவர் படிப்படியாக சோதனைகளை எதிர்கொள்ளத் தொடங்குகிறார். மேலும், அவனால் அவற்றின் பாரத்தைச் சுமக்க முடியுமாறு, அவனது திறனுக்கேற்ப சோதனைகள் அவன் மீது அனுப்பப்பட அருள் அனுமதிக்கிறது. மேலும் இந்தச் சோதனைகளில், அவன் படிப்படியாகக் கற்பிக்கப்பட்டு ஞானத்தைப் பெறும் போதும், கடவுளை நம்பித் தன் எதிரிகளைப் புறக்கணிக்க வரும் போதும், அவனுக்கு உதவி உறுதியாக நெருங்கி வருகிறது. ஏனெனில், சோதனைகளைப் பொறுமையுடன் சகிப்பதன் மூலம் கிடைக்கும் வலிமையைத் தவிர, ஒருவரால் ஆவிக்குரிய போர்களில் ஞானியாகவும், தம்மைப் போஷிப்பவரை அறிந்து கொள்ளவும், தம்முடைய தேவனை உணரவும், அவருக்குள் உள்ள விசுவாசத்தில் உறுதியாக நிலைத்திருக்கவும் முடியாது.

122. ஒரு நபரின் எண்ணங்களில் சந்தேகத்தின் ஒரு கீற்று எழத் தொடங்குகிறது என்றும், அவன் தன்னைப் பற்றி உயர்வாக நினைக்கத் தொடங்கிவிட்டான் என்றும் அருள் உணர்ந்தவுடன், அவன் தனது சொந்த பலவீனத்தை உணர்ந்து, மீண்டும் ஒருமுறை, பணிவுடன் கடவுளைப் பற்றிக்கொள்ளும் வரை, அவனுக்கு எதிராகத் தூண்டுதல்கள் தீவிரமடையவும் வலுப்பெறவும் அது உடனடியாக அனுமதிக்கிறது.

123. நீங்கள் நற்பண்பைப் பயிலத் தொடங்கும் போது, எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் கடுமையான மற்றும் தீவிரமான துக்கங்கள் உங்கள் மீது பொழியப்படுவதைக் கண்டு ஆச்சரியப்படாதீர்கள்; ஏனெனில், ஒரு நற்பண்பு அதன் பயிற்சியுடன் துன்பம் இல்லாமல் இருந்தால், அது நற்பண்பு எனக் கருதப்படாது. அதனால்தான் புனித யோவான் (கொலோவ் அல்லது தீர்க்கதரிசி) கூறினார்: 'நற்பண்புகள் பொதுவாகக் கடினமானவற்றை எதிர்கொள்கின்றன; அது இன்பத்துடன் இணைந்திருக்கும்போது கண்டிக்கத்தக்கது'. மேலும் பேறுமிக்க மார்க் கூறுகிறார்: 'ஆவியானவரின் கட்டளைகளை நிறைவேற்றும்போது ஒவ்வொரு முழுமையான நற்பண்பும் சிலுவை எனப்படுகிறது'. இதுவே, கர்த்தருக்குப் பயந்தும், 'கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் வாழ விரும்புகிற அனைவரும் துன்புறுத்தப்படுவார்கள்' என்ற திருத்தூதரின் போதனை. (2 தீமோ. 3:12). ஆனால், ஆண்டவர் கூறுகிறார்: 'என் நிமித்தமாகத் தன் உயிரை இழப்பவன் அதைக் கண்டடைவான்' (மத். 16:25). இந்தக் காரணத்திற்காகவே, அவர் உங்களுக்கு ஆரம்பத்திலேயே சிலுவையை வழங்குகிறார், அதனால் நீங்கள் முதலில் சிலுவையிடம் உங்களை ஒப்படைத்து, அதன் பின்னரே உங்கள் ஆன்மாவை அவரைப் பின்தொடர அனுப்ப வேண்டும்.

124. விரக்தியைப் போல சக்தி வாய்ந்தது வேறு எதுவும் இல்லை. அது வலது கையாலோ அல்லது இடது கையாலோ தோல்வியை அறியாது. ஒரு மனிதன், தன் எண்ணங்களில், தன் வாழ்க்கையிலிருந்து எல்லா நம்பிக்கையையும் பறிக்கும்போது, அவனை விட துணிச்சலானவன் வேறு யாரும் இல்லை. அவருடைய எதிரிகள் யாராலும் அவருக்கு எதிராக நிற்க முடியாது, மேலும் அவர் பெயரைக் கேட்டாலே அவரது உறுதியைத் தளரச் செய்யும் துக்கம் எதுவும் இல்லை; ஏனெனில், அவர் மீது வரும் எந்தத் துக்கமும் மரணத்தை விட இலகுவானது, மேலும் அவர் தன் மீது மரணத்தை ஏற்றுக்கொள்ளத் தன் தலையை வளைத்துள்ளார்.

125. அமைதியின் நம்பிக்கை எல்லா காலங்களிலும், மக்கள் சிறந்த, நல்ல மற்றும் நற்பண்பானவற்றை மறக்கக் காரணமாக இருந்துள்ளது. நமது காலத்திற்கு முன்பும் இன்றும் கூட, வேறு எதனாலுமல்ல, குறிப்பாக இதனால்தான் மக்கள் சோர்வடைகிறார்கள்; மேலும் அவர்கள் வெற்றி பெறுவதில் தோல்வியடைவது மட்டுமல்லாமல், மிகச் சிறந்தவற்றையும் இழக்கிறார்கள். ஆகவே, சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஒருவன் பரலோக ராஜ்யத்தை புறக்கணித்தால், அது நிச்சயமாக இவ்வுலகில் சிறிதளவு ஆறுதல் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையினால்தான். ஓய்வை நினைத்து வலைக்கு அருகில் வரும் பறவைகளைப் பற்றி அறியாதவர் யார்?

126. மனம் நற்பண்புக்காகத் தீவிர ஆர்வம் கொள்ளும்போது, புற இंद्रியங்கள் எந்தக் கடினத்தையும் சகித்துக்கொள்கின்றன. இதயம் ஆவியால் தீவிர ஆர்வம் கொள்ளும்போது, உடல் துக்கங்களால் வருந்தவில்லை, பயத்தில் விழவில்லை, அச்சத்தால் பின்வாங்கவும் இல்லை; ஏனெனில் அப்போது மனம், வைரத்தைப் போல, அதன் உறுதியால் தனக்குள் இருக்கும் அனைத்துத் தீய தூண்டுதல்களையும் எதிர்க்கிறது. ஆகவே, நாம் தீவிர ஆர்வம் கொள்வோம் – சோம்பலைப் பிறப்பிக்கும் மந்தபுத்தி நம்மிடமிருந்து ஓடிவிடும். தீவிர ஆர்வம் தைரியத்தை வளர்க்கிறது, ஆன்மாவிற்கு வெற்றிச் சக்தியை அளிக்கிறது. ஆன்மா தனது இயல்பான தீவிர ஆர்வத்தை அவர்களுக்கு எதிராகத் திருப்பும்போது, பேய்களின் எந்த சக்தி அதை எதிர்க்க முடியும்?

127. நமது மனமானது எப்போதும் நிலையாக இருக்கவும், விழிப்புடன் இருக்கவும் இயலாது என்பதையும், மற்ற நேரங்களில் தனக்கு எது தீங்கு என்பதைக் கூட பகுத்தறிய இயலாதது என்பதையும் அறிந்த நமது பண்டைப் பெரியோர்கள், உலகப் பற்றுகளிலிருந்து விலகி, அதை ஒரு ஆயுதமாகத் தரித்து, உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும் உலகியல் முயற்சிகள் இல்லாத பாலைவனத்திற்குள் தங்களைத் தனிமைப்படுத்திக் கொண்டனர்; அதனால் எரிச்சல், ஆசை அல்லது வெறுப்பு போன்றவற்றுக்கு இடமிருக்காது. இவை அனைத்திற்கும் எதிராக, அவர்கள் தங்களை ஒரு கோட்டை போன்ற தூணால் தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொண்டனர்.

128. ஒருவன் பற்றின்றி வாழும்போது, இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து நீங்கும் எண்ணம் அடிக்கடி மனதில் தோன்றும் – அதற்காகத் தயாராக அவன் எப்போதும் கவனம் செலுத்துவான், – அவன் எல்லா ஓய்வையும் தவிர்க்கிறான்; உலகைத் துறக்கும் எண்ணம் அவன் மனதில் தெளிவாக எழுச்சியடைகிறது; அவன் பயமின்றி ஆபத்துகளை எதிர்கொள்ள தன் இதயத்தை வலுப்படுத்திக் கொள்கிறான்; அவன் மரணத்தை அஞ்சுவதில்லை, ஏனெனில் அவன் ஒவ்வொரு கணமும் அதன் மீதே தன் பார்வையை நிலைநிறுத்துகிறான்; துக்கங்கள் வந்தால், அவை கிரீடங்களைக் கொண்டுவரும் என்று அறிந்து, அவற்றை மகிழ்ச்சியுடனும் உற்சாகத்துடனும் ஏற்றுக்கொள்கிறான். ஆனால், அவன் தற்காலிகமான எதையாவது பெற்றால், அந்தக் கணத்திலேயே அவனது ஆன்மாவில் உடலுக்கான காதல் கிளர்ந்தெழத் தொடங்குகிறது; இவ்வுலக இன்பத்திற்கான எண்ணங்களும், அந்த நோக்கத்திற்குத் தேவையான அனைத்தையும் பெறுவதற்கான வழிகளும் எழுகின்றன; இந்தப் புள்ளிக்கு முன்னால், உலகப் பொருட்களிலிருந்து விலகி, உலகத்திற்கு அப்பாற்பட்டவராக இருந்தபோது அவர் கொண்டிருந்த மன உறுதி, அவரிடமிருந்து நழுவத் தொடங்குகிறது, மேலும் அவரது ஆன்மா தனது உயிருக்கு அச்சமூட்டும் எண்ணங்களால் தாக்கப்படத் தொடங்குகிறது; இவ்வாறு, கடவுள் மீதான அவரது உறுதியான நம்பிக்கை அவரிடமிருந்து நீங்குகிறது.

129. பல்வேறு உரைகள். – எப்படித் தண்ணீரில் தலை மூழ்கியவனால் தூய காற்றைச் சுவாசிக்க முடியாதோ, அப்படித்தான் உலகியல் கவலைகளில் தன் எண்ணங்களை மூழ்கி வைப்பவனால் அந்தப் புதிய உலகின் உணர்வுகளைச் சுவாசிக்க முடியாது. ஒரு கொடிய துர்நாற்றம் உடலின் இயற்கையைக் கெடுப்பது போல, ஒரு அநாகரீகமான காட்சி மன அமைதியைக் கெடுக்கிறது. அருகிலுள்ள ஒரு கல்லில் மோதும்போது கண்ணாடி உடையாமல் இருக்க முடியாதது போல, ஒரு புனிதர் ஒரு பெண்ணின் சகவாசத்தில் நீண்ட நேரம் தங்கி அவளுடன் உரையாடும்போது, தனது தூய்மையைப் பாதுகாத்து அசுத்தமடையாமல் இருக்க முடியாது. வலுவான மற்றும் தொடர்ச்சியான நீரோட்டத்தால் மரங்கள் வேரோடு பிடுங்கப்படுவது போல, உடலை நோக்கியுள்ள விருப்பங்களின் பெருக்கெடுத்தல் வெள்ளத்தால் இவ்வுலகின் மீதான பற்றும் இதயத்திலிருந்து வேரோடு பிடுங்கப்படுகிறது. கசப்பான மருந்துகள் உடலில் உள்ள ஆரோக்கியமற்ற திரவங்களின் அசுத்தத்தை நீக்குவது போல, துக்கங்களின் கடுமை இதயத்தில் உள்ள தீய உணர்ச்சிகளைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது. போர்க்களத்தில் தனது எதிரியைக் கொல்லாமல் விடும் ஒருவனால் பாதிக்கப்படாமல் இருக்க முடியாது என்பது போல, தனது உடலைக் காப்பாற்றும் ஒரு துறவி தனது ஆன்மாவை அழிவிலிருந்து காப்பாற்ற முடியாது. எப்படியெனில், பயங்கரமான ஒன்றைக் கண்ட இளம் பெண்ணொருத்தி, தன் பெற்றோரிடம் ஓடி, அவர்களின் ஆடையைப் பற்றிக்கொண்டு உதவிக்காகக் கூப்பிடுவாளோ, அப்படியே ஆன்மாவும், சோதனைகளின் பயத்தால் எவ்வளவு துயரமும் நசுக்கலும் அடைகிறதோ, அவ்வளவுக்களவு கடவுளைப் பற்றிக்கொள்ள விரைந்து, அவரைத் தணியாத பிரார்த்தனையுடன் அழைக்கிறது. மேலும், தீமைகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அவளைத் தாக்கிக் கொண்டிருக்கும்போது, அவள் தன் வேண்டுகோள்களை இரட்டிப்பாக்குகிறாள்; ஆனால், அவள் விடுவிக்கப்பட்டவுடன், அவள் தன்னை வீணான சிந்தனைகளுக்கு ஒப்புக்கொடுத்துவிடுகிறாள். அரசருக்கு ஒரு பெரிய பரிசைக் கொண்டு வருபவனுக்கு அவர் கருணைப் பார்வையால் வெகுமதி அளிப்பது போலவே, யுகங்களின் பெரிய ராஜாவாகிய தேவன், கண்ணீருடன் கூடிய பிரார்த்தனைகளைச் செய்யும் ஒருவனின் ஒவ்வொரு பாவத்தையும் மன்னித்து, அவனுக்கு ஒரு கருணைப் பார்வையால் வெகுமதி அளிக்கிறார். கொள்ளையர்கள் நிறைந்த சாலையில் விலைமதிப்பற்ற முத்தைச் சுமந்து செல்லும் ஒரு மனிதனைப் போல, தாக்குண்டு கொள்ளையடிக்கப்படுவோமோ எனத் தொடர்ச்சியாக அஞ்சுவது போலவே, இவ்வுலகில்—பகைவர்களால் நிறைந்த இந்தப் பாதையில்—பவித்திரத்துவம் என்ற முத்தைச் சுமந்து நடப்பவனும், கல்லறையின் இருப்பிடத்தை, அதாவது ஓய்வின் நிலத்தை அடையும் வரை, இந்தக் கொள்ளையர்களிடமிருந்து வரும் பயத்திலிருந்து விடுபட முடியாது. துக்க நாளில் ஒயின் அருந்தி, போதையில் மூழ்கிய ஒரு மனிதன், தனது கடினமான நிலையைப் பற்றிய எல்லாத் துக்கங்களையும் மறந்துவிடுவது போல, இறைவனின் அன்பால் போதை ஏறியவனும், இந்த உலகில்—அதாவது, கண்ணீர்த் துயர இல்லத்தில்—தனது எல்லா உழைப்புகளையும் துக்கங்களையும் மறந்துவிடுகிறான், மேலும் அந்தப் போதையின் காரணமாக, எல்லாப் பாவ உணர்ச்சிகளையும் உணர முடியாதவனாக ஆகிவிடுகிறான், அவருடைய இதயம் கடவுள் மீதான நம்பிக்கையால் வலுப்பெறுகிறது, அவருடைய ஆன்மா இறகு கொண்ட பறவையைப் போல இலகுவாகிறது, அவருடைய மனம் ஒவ்வொரு கணமும் பூமியிலிருந்து உயர்த்தப்படுகிறது; அவருடைய எண்ணங்கள் மனிதனுக்குரிய அனைத்தையும் கடந்து உயர்கின்றன, மேலும் அவர் உன்னதமானவருடன் அழியாமையில் மகிழ்கிறார்.

130. பணிவு என்பது தெய்வீகத்தின் ஆடையாகும். அவதரித்த வார்த்தை தன்னை அதில் ஆக்கிக்கொண்டது, மேலும் அதன் மூலம் நமது மாம்சத்தில் நம்மிடம் பேசினார், படைப்பு அவரைப் பார்த்துகொண்டே நுகர்ந்துவிடாமல் இருக்க, தனது மகத்துவத்தின் மேன்மையையும் தனது மகிமையையும் இந்தப் பணிவால் மறைத்துக்கொண்டார். அவர் அதன் ஒரு பகுதியை ஏற்றுக்கொண்டு, அதன் மூலம் அதனுடன் பேச வந்திருக்காவிட்டால், படைப்பு அவரைப் பார்த்திருக்க முடியாது. ஆகவே, இந்தத் தாழ்மையின் ஆடையை அணிபவர், கிறிஸ்துவையே தமக்கு அணிந்துகொள்கிறார்; ஏனெனில், கிறிஸ்து தம் படைப்பினருக்குத் தோற்றமளித்து அதன் மத்தியில் வாழ்ந்த அந்த உருவத்தில்தான், அவரும் தம்முள் மனிதனை ஆட்கொள்ள விரும்புகிறார்.

131. பணிவு என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட மர்மமான சக்தியாகும், இது அவர்களின் முழு வாழ்க்கைப் பயணமும் முடிந்தவுடன், பரிபூரணமடைந்த புனிதர்களால் பெறப்படுகிறது. இந்த சக்தி, கிருபையின் சக்தியால், நற்பண்பில் பரிபூரணமடைந்தவர்களுக்கு மட்டுமே வழங்கப்படுகிறது, ஏனெனில் இந்த நற்பண்பு எல்லாப் பொருட்களையும் உள்ளடக்கியது.

132. அடக்கமாகவும், மௌனமாகவும், அல்லது சாந்தமாகவும் இருப்பவர்கள் அனைவரும் தாழ்மையின் நிலையை அடைந்துவிட்டதாகக் கருதப்படமாட்டார்கள். தனது பாவங்களை நினைத்து அவற்றுக்காக வருந்தி, பணிவை வெளிப்படுத்துபவனையும் நாம் 'ஞானத்தில் பணிவானவன்' என்று அழைக்க மாட்டோம்; இது பாராட்டத்தக்கதாக இருந்தாலும், அவனிடம் இன்னும் பணிவு இல்லை, ஆனால் அதைத் திறமையாகத் தனக்கு அருகில் இழுக்கிறான்—அவன் பணிவை மட்டுமே விரும்புகிறான், ஆனாலும் அது அவனிடம் இன்னும் இல்லை. உண்மையாகப் பணிவானவருக்கு, தன் சொந்த பகுத்தறிவின் மூலம் பணிவிற்குக் காரணங்களைக் கற்பிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை, மாறாக அவர் எந்த முயற்சியுமின்றி அல்லது சுய-கட்டாயமின்றி எல்லாவற்றிலும் பணிவை வெளிப்படுத்துகிறார்.

133. யாராவது பணிவை எப்படிப் பெறுவது என்று கேட்டால், நாம் அவருக்குப் பதிலளிப்போம்: 'ஒரு சீடனுக்குத் தன் போதகனைப் போலவும், தன் எஜமானைப் போல ஒரு ஊழியக்காரனாகவும் மாறுவது போதுமானது' (மத். 10:25). இரக்கத்தை கட்டளையிட்டு, இந்தப் பரிசை வழங்கும் அவர், அதைத் தானே எவ்வாறு வெளிப்படுத்தினார் என்று பாருங்கள் – அவரைப் பின்பற்றுங்கள், நீங்கள் அதைப் பெற்றுக்கொள்வீர்கள்.

134. நமது உள்ளத்தில் தீய உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும் எதையும் நாம் எப்பாடுபட்டாவது தவிர்க்க வேண்டும்; குறிப்பாக, இந்த உணர்ச்சிகளின் காரணங்களையும், அவற்றைத் தூண்டும் எதையும், மிகச் சிறியதாக இருந்தாலும், நமது உள்ளத்திலிருந்து வேரறுக்க வேண்டும்; மேலும், இவ்வாறு செய்தும் உணர்ச்சிகள் எழும்போது, நாம் அவற்றை எதிர்க்க வேண்டும், அவற்றுக்கு எதிராகப் போராட வேண்டும். இந்த இரண்டு நோக்கங்களுக்காகவும், மிகச் சிறந்த வழி, ஒருவரின் அகத்தில் மூழ்கி, அங்கு தனிமையில் வசித்து, தன் இதயத்தின் திராட்சைத் தோட்டத்தை இடைவிடாமல் வளர்ப்பதாகும். நமது மனம் தனிமையிலும் ஒதுங்கியும் அங்கு வசிக்கும்போது, அது இனி உணர்ச்சிகளுக்கு எதிராகப் போரிடும் மனமாக இருப்பதில்லை, மாறாக அது கிருபையாகும்.

135. மீட்பரின் வருகையின் நோக்கம், நமது உணர்ச்சிமிக்க நிலைக்குத் தூய்மைப்படுத்தும் மருந்துகளாக அவர் தனது உயிர் தரும் கட்டளைகளைக் கொடுத்தபோது, முதல் மீறலால் ஏற்பட்ட சீரழிவிலிருந்து ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்தி, அதை அதன் அசல் நிலைக்கு மீட்டெடுப்பதேயாகும். நோயுற்ற உடலுக்கு மருந்துகள் எவ்வாறு இருக்கின்றனவோ, அவ்வாறே உணர்ச்சிமிக்க ஆன்மாவுக்குக் கட்டளைகள் இருக்கின்றன. மேலும், பாவமுள்ள ஆன்மாவின் குணத்திற்காக, உணர்ச்சிகளுக்கு எதிராகக் கட்டளைகள் நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளன என்பது தெளிவாகிறது.

136. கட்டளைகளை மீறியதன் மூலம் சீரழிவு நம்மேல் வந்தது. அவற்றைக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலம் ஆரோக்கியம் மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது என்பது இதிலிருந்து ஏற்கனவே தெளிவாகிறது. மேலும், கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்காமல்—ஆत्मிகத் தூய்மைக்கு இட்டுச்செல்லும் அந்தப் பாதையில் நாம் முதலில் பயணிக்காவிட்டால்—ஆत्मிகத் தூய்மைக்காக நாம் விரும்பவோ அல்லது நம்பிக்கையடையவோ கூடாது. மேலும், நாம் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்காவிட்டாலும், கடவுள் தம் கிருபையால் ஆत्मிகத் தூய்மையை நமக்கு வழங்க முடியும் என்று சொல்லாதீர்கள். இவை கர்த்தருடைய நியாயத்தீர்ப்புகள், மேலும் திருச்சபை அத்தகைய எதையும் கேட்கும்படி நமக்குக் கட்டளையிடவில்லை. பபிலோனிலிருந்து எருசலேமுக்குத் திரும்புகையில் யூதர்கள் இயற்கையான வழியில் பயணம் செய்தனர்; ஆனால் எசேக்கியேல் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட முறையில் எருசலேமுக்கு வந்து, தெய்வீக வெளிப்பாட்டின் மூலம், எதிர்காலப் புதுப்பித்தலுக்குச் சாட்சியானார். ஆன்மாவின் தூய்மை விஷயத்திலும் இதே போன்ற ஒன்று நிகழ்கிறது. சிலர், பெரும் பாடுபட்டு, தங்கள் இரத்தத்தையே விலையாகக் கொடுத்து, கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்கும் நன்கு அறியப்பட்ட வழியின் மூலம் ஆன்மத் தூய்மையை அடைகிறார்கள்; மற்றோருக்கு அது கிருபையின் வரமாக வழங்கப்படுகிறது. கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்கும் வாழ்க்கையைத் துறந்தவாறு, கிருபையால் நமக்கு வழங்கப்படும் தூய்மைக்காக ஜெபத்தில் கேட்க நமக்கு அனுமதி இல்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. ஏனெனில், 'நித்திய ஜீவனைப் பெற நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று ஆண்டவரிடம் கேட்ட செல்வந்தனுக்கு, ஆண்டவர் தெளிவாக, 'கட்டளைகளைக் கடைப்பிடி' என்றார் (லூக்கா 10:25). ஆனால் அந்தச் செல்வந்தன் மேலும் வழிகாட்டுதலுக்காக வற்புறுத்தியபோது, அவர் கூறினார்: 'நீ பூரணமாயிருக்க விரும்பினால், போய், உன்னுடையவைகளை விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடு, உன் சிலுவையைச் சுமந்துகொண்டு என்னைப் பின்பற்று' (மத்தேயு 19:21). இதன் பொருள்: உனக்குச் சொந்தமான அனைத்திற்கும் மரி, பின்னர் என்னுள் வாழ்; பழைய இச்சைகள் நிறைந்த உலகத்தை விட்டுப் பிரிந்து, பின்னர் புதிய ஆவியானவரின் உலகத்தில் பிரவேசி. ஏனெனில், ஆண்டவர், 'உன் சிலுவையை எடுத்துக்கொள்' (மத். 16:24) என்று கூறியதன் மூலம், உலகில் உள்ள அனைத்திற்கும் மரிக்கும்படி மனிதனுக்குக் கற்பித்தார். மேலும், அவன் தனக்குள் உள்ள பழைய மனிதனையும், அதாவது இச்சையடிகளையும் மரிப்பித்தபோது, 'என்னைப் பின்பற்று' என்று அவனிடம் கூறினார். பழைய மனிதனால் கிறிஸ்துவின் வழியில் நடப்பது சாத்தியமற்றது.

137. பாலைவனம் விரும்பியவரும், மௌனத்தை மேன்மைப்படுத்தியவருமான பேறுபொருந்திய பேஸ்கி மகான் மற்றும் பேறுபொருந்திய கிரகோரிகள், ஆணைகளைக் கடைப்பிடிக்கத் தவறியதால் அவர்கள் மௌனத்தை நாடவில்லை, மாறாக, முதலில் உலகில் வாழ்ந்து, சமூகத்தில் வாழும்வர்கள் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய ஆணைகளைக் கடைப்பிடித்தனர், பின்னர் ஆன்மத் தூய்மையை அடைந்து, ஆன்மீகத் தியானத்திற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்டனர். இதற்குப் பிறகு அவர்கள் பாலைவனத்தின் மௌனத்தைத் தேட விரைந்தனர்; அந்த நேரத்திலிருந்து அவர்கள் தங்கள் அக ஆத்மாவோடு வாழ்ந்தனர்; ஆகையால் அவர்கள் தியானிகளாக மாறினர், மேலும் கிறிஸ்துவின் திருச்சபையின் மேய்ப்பர்களாக ஆகும்படி அருளால் அழைக்கப்படும் வரை ஆன்மீகத் தியானத்தில் நிலைத்திருந்தனர்.

138. பாலைவனம் உணர்ச்சிகளைத் தூங்க வைக்கிறது. ஆனால் இதற்கு ஒருவரிடமிருந்து ஒரு விஷயம் தேவைப்படுகிறது: தனது உணர்ச்சிகளைத் தூங்க வைப்பது, உண்மையில், அவை நம்மை எதிர்த்துத் தொடர்ந்து நிற்கும்போது அவற்றை வேரறுப்பது—அதாவது, அவற்றை வெல்வது. தூங்க வைக்கப்பட்ட உணர்ச்சிகள், அவை செயல்படுவதற்கு ஒரு காரணம் எழும்போதே மீண்டும் விழித்துக் கொள்கின்றன. ஆகவே, உணர்ச்சிப் பெருக்குகளைத் தூங்க வைப்பதற்காக மட்டுமல்லாமல், புலன் இன்பங்களின் பற்றாக்குறையிலும் மற்ற அனைத்திலிருந்தும் தனிமையிலும், நாம் அங்கே ஞானத்தைக் காணவும், கிறிஸ்துவில் உள்ள உள்மன, ஆன்மீக மனிதன் நம்மில் புதுப்பிக்கப்படவும் விரும்புவோம்; அதனால் எல்லா நேரங்களிலும் நாம் நம்மைக் குறித்து விழிப்புடன் இருக்கவும், நமது மனம் ஒவ்வொரு கணமும் தன்னைக் காத்துக்கொள்ள விழிப்புடன் இருக்கவும், அதன் நம்பிக்கையின் நினைவு அதனிடமிருந்து திருடப்படாமலும் இருக்கவும் வேண்டும்.

139. நமது ஆண்டவர், நாம் நமது பரலோகப் பிதாவின் மகிமைக்கு ஒப்புரவாய்ப் போகும்படி, நமக்காக இரக்கத்தை நியமித்துள்ளார்; ஆயினும் துறவிகள் இரக்கத்தை விட மௌனத்தை விரும்புகிறார்கள். இதை எப்படிச் சமரசம் செய்வது? நாம் நமது பரலோகப் பிதாவைப் போல இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகக் கர்த்தர் இரக்கத்தை நியமித்துள்ளார், ஏனெனில் அது இரக்கமுள்ளவர்களைக் கடவுளுக்கு நெருக்கமாக்குகிறது. மேலும் நாங்கள், துறவிகளாக, இரக்கத்தை விலக்கி அல்ல, மாறாக வீணான கவலை மற்றும் அமைதியின்மையிலிருந்து எங்களை முடிந்தவரை விலக்கிக்கொள்ள முயற்சித்து, மௌனத்தைக் கௌரவிக்கிறோம்; – நாங்கள் எங்கள் கடமையை (எங்கள் அண்டை வீட்டார் மீதுள்ள) புறக்கணிக்க எண்ணவில்லை, ஆனால் நாங்கள் மௌனத்தை போற்றுகிறோம், (மேலும் துல்லியமாகச் சொன்னால், மற்றொரு உயர்ந்த கடமையை நிறைவேற்றுவதற்காக) நாங்கள் கடவுளின் தியானத்தில் நிலைத்திருக்க முடியும், அதன் மூலம் எங்கள் தூய்மையை சிறந்த முறையில் மீட்டெடுத்து கடவுளுக்கு நெருக்கமாக வரலாம். இருப்பினும், எப்போதாவது எங்கள் சகோதரர்களுக்கு உண்மையான தேவை ஏற்பட்டால், நாம் அதைப் புறக்கணிக்கக் கூடாது. எனவே, எல்லா நேரங்களிலும் ஒவ்வொரு பகுத்தறிவுள்ள உயிரினத்தின் மீதும் மனதின் ஆழத்தில் கருணை கொண்டிருக்க நம்மை நாமே தொடர்ந்து தூண்டிக்கொள்வோம். ஏனெனில், இதுவே ஆண்டவரின் போதனை நமக்கு ஊட்டும் உத்வேகம், மேலும், இதுவே—வீண் காரியங்களில் அல்ல—எங்கள் மௌனத்தின் தனித்துவம் அடங்கியுள்ளது. மேலும், நமது இந்த உள் இரக்கத்தை நாம் பாதுகாப்பது மட்டுமல்லாமல், சூழ்நிலைகள் அழைக்கும்போது, நமது அன்பை வெளிப்படையாக வெளிப்படுத்தத் தவறக்கூடாது.

140. வாழ்வளிப்பவர், எல்லாப் கட்டளைகளையும் உள்ளடக்கிய இரண்டு கட்டளைகளில், கட்டளைகளின் முழுமையையும் சுருக்கமாகக் கூறியுள்ளார்: கடவுள் மீதான அன்பு, மற்றும் கடவுளின் உருவமான மனிதர் மீதான அதே போன்ற அன்பு. முதலாவது, ஆன்மீகத் தியானத்தின் நோக்கத்தை நிறைவேற்றுகிறது; இரண்டாவது, தியானம் மற்றும் செயல் இரண்டின் நோக்கத்தையும் நிறைவேற்றுகிறது. ஏனெனில், கடவுளின் இயல்பு எளிமையானது, கண்ணுக்குத் தெரியாதது, மேலும் அதன் இயல்பினாலேயே எதற்கும் தேவைப்படாதது; மேலும், மனம் தனது சுய-சிந்தனையில், கடவுளைப் பொறுத்தவரை இயல்பாகவே எதற்கும் தேவைப்படவில்லை ; உடல் சார்ந்த செயலில், அதன் செயல் எளிமையானது மற்றும் அது மாம்ச உணர்வுகளுக்கு அப்பாற்பட்ட, வழிபாட்டிற்குரிய சாரத்தின் எளிமைக்கு ஏற்ப, மனதின் ஒரு தனிப்பட்ட பகுதியில் தன்னை வெளிப்படுத்துகிறது. மேலும், இரண்டாவது கட்டளை, அதாவது, பிறர் மீதான அன்பு, இயற்கையின் இருமைத்தன்மையின் காரணமாக, நமது உணர்வில் நாம் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் நிறைவு செய்வதை, அதே வழியில் மாம்சத்திலும் நிறைவேற்ற நாம் விரும்ப வேண்டும் என்று கோருகிறது. எல்லா இடங்களிலும் செயல்பாடு தியானத்திற்கு முந்தையதாக இருப்பதால், ஒருவர் தனது செயல்களால் முதலில் தாழ்ந்த நிலையை நிறைவேற்றாவிட்டால், இந்த உயர் நிலையின் தளத்திற்கு உயர்வது சாத்தியமற்றது. மேலும், தம் சக மனிதர் மீதான அன்பைப் பொறுத்தவரை, தங்களால் இயன்ற அளவிற்கு, காலத்திற்கும் இடத்திற்கும் ஏற்றவாறு, உடலால் செய்யப்படும் பகுதியைப் புறக்கணித்துவிட்டு, தங்களது ஆன்மாவில் அதில் சிறந்து விளங்குவதாக எந்தவொரு நபரும் கூற முடியாது. ஏனெனில், இந்த நிறைவேறுதல் மூலமாகவே ஒரு நபருக்குள் பரிபூரண அன்பு இருப்பது உறுதிப்படுகிறது. மேலும், நாம் இதில் முடிந்தவரை உண்மையாகவும் விசுவாசமாகவும் இருக்கும்போது, உயர்ந்த மற்றும் தெய்வீக தியானத்தின் மாபெரும் களத்தை அடைய, ஆன்மாவுக்கு எளிய மற்றும் ஒப்பற்ற கருத்துக்களில் வலிமை அளிக்கப்படுகிறது. ஆனால், சரீரத்தில் காணப்படும் செயல்கள் மூலம் தன் அண்டை வீட்டார் மீது அன்பைப் பயிற்சி செய்வது சாத்தியமில்லாத இடத்தில், ஆன்மா மூலம் மட்டுமே பயிற்சி செய்யப்படும் நமது அண்டை வீட்டார் மீதான அன்பு, கடவுளுக்கு முன்பாகப் போதுமானது.

141. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக கடவுளை நேசிக்க விரும்புகிறவன், தன் ஆன்மாவின் தூய்மையைப் பாதுகாக்கக் கவலைப்பட வேண்டும்; மேலும், உணர்ச்சிகளை வென்று ஒழிப்பதன் மூலம் ஆன்மாவின் தூய்மை அடையப்படுகிறது. உணர்ச்சிகள் என்பது தூய்மையின் முகத்திற்கு முன்பாக மூடப்பட்ட ஒரு கதவு. இந்த மூடப்பட்ட கதவை ஒருவர் திறக்காத வரை, அவர் இதயத்தின் களங்கமற்ற மற்றும் தூய்மையான தளத்திற்குள் நுழைய மாட்டார். இதையும் இன்றி, பிரார்த்தனை நேரத்தில் ஆன்மா தைரியத்தைக் கொண்டிருக்க முடியாது; ஏனெனில் இந்தத் தைரியம் என்பது தூய்மையின் மற்றும் அதை அடைவதில் செலவிடப்பட்ட உழைப்புகளின் பலனாகும். இவை அனைத்தும் நிகழும் வரிசை இதுவே: சுயக்கட்டுப்பாட்டுடன் கூடிய பொறுமை, தூய்மைக்காகப் பேராவல்களுக்கு எதிராகப் போராடுகிறது; ஆன்மா பேராவல்களை வென்றால், அது தூய்மையை அடைகிறது; மேலும் உண்மையான தூய்மை, ஜெப வேளையில் மனதுக்குத் துணிச்சலை அடைய உதவுகிறது.

142. நாம் கடவுளிடம் எந்தப் பெரிய வரங்களையும் கேட்பதைத் தவிர்ப்போம்; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நமக்கு நேரிடும் எதற்கும் பொறுமையை வளர்த்துக் கொள்வோம் – மேலும், நம்மிலும் நமது எண்ணங்களிலும் உள்ளதைப் பற்றி மிகுந்த பணிவுடனும் மனந்திரும்புதலுடனும், நமது பாவங்களுக்கான மன்னிப்பையும் மன அமைதியையும் கேட்போம். புனிதத் தந்தையர்களில் ஒருவர் எழுதியதாவது: 'தன்னைப் பாவியாகக் கருதாதவனின் ஜெபம் ஆண்டவரால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாது.' 'தேவனுடைய ராஜ்யம் அனுசரிப்பினால் வராது' (அதாவது, வெளிப்படையாக) என்று எழுதப்பட்டுள்ளது – (லூக்கா 17:20). நம் பங்கிற்கு, மனந்திரும்புதல் செயல்கள் மற்றும் கடவுளுக்குப் பிரியமான வாழ்க்கை மூலம் நம் இதயங்களை ஒழுங்குபடுத்த எல்லா வழிகளிலும் முயற்சிப்போம்; நம் இதயங்களில் உள்ள இடம் தூய்மையானதாகவும் களங்கமற்றதாகவும் இருந்தால், ஆண்டவரின் ராஜ்யம் தானாகவே வரும். நாம் 'வெளிப்படையாக' தேடும் விஷயங்களைப் பொறுத்தவரை—அதாவது, தேவனுடைய உயர்ந்த வரங்கள்—இது தேவனுடைய சபையால் அங்கீகரிக்கப்படவில்லை; மேலும், அத்தகையவற்றைப் பெற்றவர்கள் தங்களுக்குள் பெருமையையும் வீழ்ச்சியையும் வரவழைத்துக் கொண்டார்கள். மேலும் இது ஒருவன் தேவனை நேசிக்கிறான் என்பதற்கான அடையாளமல்ல, மாறாக அது ஆத்துமாவின் ஒரு நோயாகும். மேலும், பவுலுவே தனது துன்பங்களைப் பற்றிப் பெருமையடித்து, கிறிஸ்துவின் பாடுகளில் பங்கெடுப்பதை கடவுளிடமிருந்து வரும் ஒரு பெரிய வரமாகக் கருதும்போது, நாம் எப்படி கடவுளின் உயர்ந்த வரங்களைத் தேட முடியும்?

143. ஆன்மா விருப்பு வெறுப்புகளால் பாதிக்கப்படும் வரை, அது தனது புலன்களால் ஆன்மீகமானதை உணரவில்லை, அதை எப்படி ஏங்குவது என்றும் அதற்குத் தெரியாது; மாறாக, அது கேட்பதன் மூலமும் வேதவசனங்கள் மூலமும் மட்டுமே அதை ஏங்குகிறது. கிறிஸ்துவின் பாடுகளில் பங்கெடுப்பதன் மூலம், கட்டளைகளின் இரகசிய நிறைவேறுதலால் ஆன்மாவின் உள்ளார்ந்த வலிமை இந்த நோய்களிலிருந்து குணமடைகிறது. ஆரம்பத்தில், கிறிஸ்துவின் அவதாரத்தின் மூலம் நமது இயல்பு புதுப்பிக்கப்பட்டு, கிறிஸ்துவின் பாடுகளுடனும் மரணத்துடனும் ஒன்றிணைக்கப்பட்டது; பின்னர், இரத்தம் சிந்துதலின் மூலம் இந்தப் புதுப்பித்தலுக்குப் பிறகு, அது பரிசுத்தமாக்கப்பட்டு, புதிய மற்றும் முழுமையான கட்டளைகளைப் பெறுவதற்குத் தகுதியானது. மேலும், இந்தக் கட்டளைகள் இரத்தம் சிந்தப்படுவதற்கு முன்பும், நமது இயல்பின் புதுப்பித்தல் மற்றும் பரிசுத்தமாக்கலுக்கு முன்பும் மக்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தால், ஒருவேளை, பழமையான கட்டளைகளைப் போலவே புதிய கட்டளைகளும் ஆன்மாவில் உள்ள தீயொழுக்கத்தை வெறுமனே அகற்றியிருக்கும், ஆனால் ஆன்மாவிலிருந்து தீயொழுக்கத்தின் வேரையே அகற்ற முடிந்திருக்காது. இப்போது, நிலைமை அப்படி இல்லை: கடவுளுக்குப் பயந்து ஆன்மா கடைப்பிடிக்கும் உள்ளார்ந்த செயல்பாடுகளும், புதிய மற்றும் ஆன்மீக கட்டளைகளும், ஆன்மாவைப் புதுப்பித்துப் பரிசுத்தப்படுத்துகின்றன, மேலும் அதன் உறுப்புக்கள் அனைத்தையும் இரகசியமாகக் குணப்படுத்துகின்றன. ஏனெனில், ஒவ்வொரு கட்டளையையும் ஆன்மாவிற்குள் எந்தப் பேரார்வம் மௌனமாகக் குணப்படுத்துகிறது என்பது அனைவருக்கும் தெளிவாகத் தெரிகிறது, மேலும் இரத்தப்போக்கால் அவதிப்பட்ட பெண்ணின் விஷயத்தில் இருந்தது போல, அவற்றின் செயல்திறன் குணப்படுத்துபவருக்கும் குணப்படுத்தப்படுபவருக்கும் தெளிவாக உணரக்கூடியதாக இருக்கிறது.

144. ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்போஸ்தலர்களின் விஷயத்தில் இருந்தது போல, ஆன்மாவின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான பகுதியின் குணப்படுத்தல் கிருபையினாலும் நிறைவேற்றப்படலாம். ஆனால் இது கடவுளின் சிறப்புத் தெரிவு சம்பந்தப்பட்ட விஷயம்; இருப்பினும், பொதுவாக ஆன்மா சட்டபூர்வமான வழியில் ஆரோக்கியத்தை அடைகிறது. அதாவது: கட்டளைகளைக் கடைப்பிடித்தல் மற்றும் உண்மையான வாழ்க்கையின் கடின உழைப்புகள் மூலம் இச்சைகள் மீது வெற்றியடைந்த எவரும், சட்டப்பூர்வமான—அதாவது பொதுவான—வழியில் ஆன்மீக ஆரோக்கியத்தை அடைகிறார்; மேலும், இந்த உலகின் பௌதீகத்தைத் தாண்டிய பாலைப் பெற்று வளர்க்கப்பட்டு, தனக்குள் இருந்த தனது பழைய இயல்பைத் துண்டித்து, தொடக்கத்தில் இருந்ததைப் போல மீண்டும் பிறக்கிறார், ஆன்மீக உலகில், கிருபையினால், உள் மனிதனின் அறிவைப் பெற்று, ஆவிக்குரிய உலகில் வெளிப்படத் திகழ்கிறது, மேலும் புதிய, சிக்கலற்ற உலகத்தை தனக்குள் ஏற்றுக்கொண்டுள்ளது.

145. மனம் புதுப்பிக்கப்பட்டு இதயம் பரிசுத்தமாக்கப்படும்போது, அது நுழையும் உலகின் இயல்பிற்கு ஏற்ப, அதற்குள் எழும் அனைத்து கருத்துக்களும் தூண்டப்படுகின்றன. முதலாவதாக, தெய்வீகத்தின் மீதான அன்பு அதற்குள் தூண்டப்படுகிறது , மேலும் அது தேவதூதர்களுடனான ஐக்கியத்திற்காகவும், ஆன்மீக அறிவின் இரகசியங்கள் வெளிப்படுவதற்காகவும் ஏங்குகிறது; அதன் மனம் படைப்புகளின் ஆன்மீக அறிவால் தூய்மைப்படுத்தப்படுகிறது, மேலும் திருத்தூயத் திருத்துவத்தின் மர்மங்களைப் பற்றிய தியானமும், நமக்காக நிறுவப்பட்ட தெய்வீக ஏற்பாட்டின் மர்மங்களும் அதற்குள் ஒளிவீசுகின்றன; பின்னர் அது எதிர்கால நம்பிக்கையின் அறிவுடன் முழுமையாக ஐக்கியமடைகிறது.

146. உணர்ச்சிகளின் உலகில் சிறைப்பட்டிருக்கும் ஆன்மா, ஆன்மீகமானவற்றை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தால், ஆன்மீக உலகின் இரகசியங்களைப் பற்றி விசாரிக்கவோ அல்லது அறிவைத் தேடவோ அதற்கு அவசியமிருக்காது. ஆனால், உணர்ச்சிகள் இருக்கும்போது, கற்றலும் அறிவும் எந்தப் பயனும் தராது என்பதும், தூய்மையின் முகத்திற்கு முன்பாக மூடப்பட்டிருக்கும் கதவைத் திறக்க அவை போதுமானவை அல்ல என்பதும் தெளிவாகிறது. இருப்பினும், உணர்ச்சிகள் ஆன்மாவிலிருந்து நீக்கப்படும்போது, மனம் அறிவொளி பெற்று, இயற்கையின் தூய தளத்தில் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது, மேலும் அதற்கு கேள்விகள் தேவையில்லை; ஏனெனில், பொருத்தமான இடத்தில் காணப்படும் ஆசீர்வாதங்களை அது தெளிவாகக் காண்கிறது. ஏனெனில், புற ইন্দ்ரியங்கள், கற்றலின் விளைவாக, அவை தொடர்பு கொள்ளும் இயல்புகளையும் பொருட்களையும் உணர்வதில்லை; மாறாக, ஒவ்வொரு இന്ദ்ரியமும் இயல்பாகவே தன்னைச் சந்திக்கும் பொருளை உணர்கிறது. அதுபோலவே, ஆன்மீக தியானத்தையும் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள். ஏனெனில், ஆவியின் மறைபொருள்களை ஊடுருவும் மனம், அதன் இயல்பான ஆரோக்கியத்தில் இருக்கும்போது, கிறிஸ்துவின் மகிமையை முழுமையாகத் தியானிக்கிறது, மேலும் கேட்காமலும் கற்காமலும், கிறிஸ்துவின் மீதான விசுவாசம் மற்றும் நம்பிக்கையின் தீவிரத்திற்கு ஏற்ப, மனவிருப்பத்தின் சுதந்திரத்திற்கு அப்பாற்பட்ட புதிய உலகின் மறைபொருள்களில் மகிழ்ச்சி அடைகிறது.

147. புதிய உலகின் மறைபொருட்களுக்கு உங்கள் இதயம் ஒரு வசிப்பிடமாக மாற வேண்டும் என்பதே உங்கள் விருப்பமாக இருந்தால், முதலில் உடலுற தொடர்பான செயல்கள் மூலம் உங்களை வளப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்: நோன்பு, ஜாக்கிரதை, வழிபாடு, துறவு, பொறுமை, எண்ணங்களை அடக்குதல், மற்றும் பல. உங்கள் மனதை வேதவாக்கியங்களை வாசிப்பதிலும் அவற்றில் ஆழமாக ஈடுபடுவதிலும் ஈடுபடுத்துங்கள்; கட்டளைகளை உங்கள் கண்களுக்கு முன்பாக எழுதுங்கள்; மேலும், இடைவிடாத ஜெப உரையாடல் மற்றும் ஜெப வார்த்தைகளில் ஆழ்ந்த சிந்தனை மூலம், உங்களில் முன்னர் உருவாக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு உருவத்தையும் ஒவ்வொரு ஒற்றுமையையும் உங்கள் இதயத்திலிருந்து வேரோட்டமாகப் பிடுங்கி எறியுங்கள். உங்கள் மனதை இரட்சகரின் இல்லத்தின் மர்மங்களை ஆராய்வதில் எப்போதும் பழக்குங்கள்; தகுந்த இடத்திலும் நேரத்திலும் சொல்லால் விவரிக்க முடியாத ஞானத்தையும் தியானத்தையும் உங்களுக்காகத் தேடுவதை நிறுத்தி, கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதையும், தூய்மையைத் தேடுவதில் உழைப்பதையும் தொடர்ந்து செய்யுங்கள், மேலும் ஞானமுள்ள வாழ்க்கையை உங்களுக்கு வழங்கும்படி இறைவனிடம் கேளுங்கள். இந்த வாழ்வின் ஆரம்பம், நடு மற்றும் முடிவு ஆகியவை பின்வருவனவற்றைக் கொண்டிருக்கின்றன: கிறிஸ்துவுடனான ஐக்கியத்தின் மூலம் எல்லாப் பொருட்களிலிருந்தும் விடுபடுதல். இருப்பினும், நீங்கள் மர்மங்களின் தியானத்தை விரும்பினால், அவற்றின் அறிவிற்கான விருப்பத்தின் மூலம் மட்டுமல்ல, செயல்கள் மூலமாகவும் உள்மனதில் கட்டளைகளை வளர்த்துக் கொள்ளுங்கள். ஆன்மீகத் தியானம் தூய்மையின் தளத்தில் நம்மில் செயல்படுகிறது.

148. விசுவாசத்தின் மர்மத்தின் பிள்ளைகளிடையே செய்யப்படும் தியானம், விசுவாசத்துடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது, மேலும் வேதவசனங்களின் மேய்ச்சல் நிலங்களில் தீவனமடைகிறது. அறிவின் எல்லைக்கு அப்பாற்பட்ட வார்த்தைகள் விசுவாசத்தின் மூலம் நமக்குப் புரியக்கூடியதாகின்றன, மேலும் தூய்மையடைதல் மூலம் ஏற்படும் தியானத்தின் மூலம் நாம் அவற்றைப் பற்றி அறிவைப் பெறுகிறோம். புரிந்துகொள்வதற்கு அப்பாற்பட்டதும், உடலின் ஐம்புலன்களாலோ அல்லது மனத்தின் பகுத்தறிவு ஆற்றலாலோ உணரப்படாததுமான ஆன்மீக மர்மங்களுக்காக, கடவுள் நமக்கு விசுவாசத்தை அளித்துள்ளார், அதன் மூலம் இந்த மர்மங்கள் இருக்கின்றன என்பதை மட்டுமே நாம் அறிந்துகொள்கிறோம். மேலும், இந்த விசுவாசத்திலிருந்தே அவற்றைப்பற்றிய நமது நம்பிக்கை (அதாவது, அவற்றைப் புரிந்துகொள்வதற்கான நம்பிக்கை) முளைக்கிறது. விசுவாசத்தினால், தேவன் எல்லாவற்றிற்கும் ஆண்டவராகவும், ஆளுபவராகவும், சிருஷ்டிகராகவும், ஒழுங்கமைப்பவராகவும் இருக்கிறார் என்று அறிக்கையிடுகிறோம். அதனால், நமது மனச்சாட்சியால் உந்தப்பட்டு, நாம் அவருடைய கட்டளைகளைக் காக்க வேண்டும் என்று தீர்மானிக்கிறோம், மேலும் பழைய கட்டளைகள் பயத்தால் காக்கப்படுகின்றன, ஆனால் கிறிஸ்துவின் உயிர் தரும் கட்டளைகள் அன்பால் காக்கப்படுகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறோம், ஆண்டவர் கூறுவது போல: 'நீங்கள் என்னை நேசித்தால், என் கட்டளைகளைக் காக்கவும். 'நான் பிதாவை வேண்டிக்கொள்ள, அவர் உங்களுக்கு வேறு ஒரு ஆறுதலளிப்பவரை அனுப்புவார்' (யோவான் 14:15,16). ஆறுதலளிப்பவரின் வருகையால், அவர் ஆன்மீக இரகசியங்களின் வெளிப்பாட்டைக் குறிப்பிடுகிறார்; ஆகையால், அப்போஸ்தலர்கள் பெற்ற ஆவியைப் பெறுவதில்தான் ஆன்மீக அறிவின் பரிபூரணம் உள்ளது. மேலும், கர்த்தர் தம்முடைய பிதாவின் அருகில் பரிந்து பேசிக்கொண்டு, அவர்களுக்கு ஆறுதலளிப்பவரைக் கொடுப்பதாக வாக்களித்தார், அதனால் அவர்கள் தம்முடைய கற்பனைகளைக் கடைப்பிடித்து தங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொள்ளும்போது, அவரும் அவர்களுடன் என்றென்றும் தங்கியிருக்க முடியும். கற்பனைகளைக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலம், மனம் மர்மமான தியானத்தின் கிருபைக்கும் ஆன்மீக அறிவின் வெளிப்பாடுகளுக்கும் தகுதியானதாக மாற்றப்படுவதை நீங்கள் காண்கிறீர்களா?

149. கட்டளைகளை அருளியவர் மீதான அன்பினால் அவற்றைக் கடைப்பிடிக்கும்போது, அது அத்தகைய சக்தியை வெளிப்படுத்துகிறது, அச்சத்தின் காரணமாக அல்ல. எனவே, தியானத்திற்கு இட்டுச்செல்லும் சட்டப்பூர்வமான நுழைவாயில் அன்புதான். அறிவின் வெளிப்பாடுகளின் மற்றும் ஆன்மிக தியானங்களின் அனைத்து ஏற்றங்களிலும், தெய்வீக அன்பு அதை அடைந்தவர்களை மேல்நோக்கியும் கீழ்நோக்கியும் வழிநடத்துகிறது. எனவே, ஒருவர் முதலில் அன்பைப் பெற வேண்டும்; அதன் பிறகு, ஆன்மிக தியானம் இயல்பாகவே நம்மிடம் வரும். மேலும், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பவுலின் ஞானத்தை அறிந்து கொள்ளுங்கள், அவர் கிருபையால் அளிக்கப்பட்ட எல்லா வரங்களையும் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, எல்லாவற்றிலும் மிக அவசியமான ஒன்றை—அதாவது, வரங்கள் பெறப்பட்டுப் பாதுகாக்கப்படும் அன்பை—தேடினார் (1 கொரி. அத்தியாயம் 13). அது வெளிப்பாடுகளின் இடமாகும்; மேலும் இந்த இடத்தில், தியானம் தன் சொந்த விருப்பத்தால் தன்னை நமக்கு வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது. எப்படி ஆன்மா இயல்பாக முதிர்ச்சியடையும்போது, உலகில் உள்ளவை பற்றிய புதிய அறிவை அது பெற்றுக்கொண்டு, இதை நாளுக்கு நாள் மேலும் மேலும் கற்றுக்கொள்கிறதோ, அப்படியே ஆன்மீகத் துறையிலும், ஒரு நபர் ஆன்மீகத் தியானத்தையும் தெய்வீக உணர்வையும் பெற்றுக்கொண்டு, பகுத்தறிவு வாழ்க்கையில் மனம் முதிர்ச்சியடையும் அளவிற்கு இதைக் கற்றுக்கொள்கிறார். ஆனால் அவர் அன்பின் களத்திற்குள் நுழையும்போது, அப்போது அவர் ஆன்மீகத்தை அதன் சரியான இடத்தில் தியானிக்கிறார்.

150. ஒருவன் தன்னுள் ஆன்மீகத்தை இறக்கப் போராடும் வரை, அது இணங்குவதில்லை. மேலும் அவன் துணிந்து கனவு கண்டு, தன் பார்வையை ஆன்மீகத்தின் பால் திருப்பி, சரியான நேரம் வரும் முன்பே அதைத் தன் புரிதலால் அடைய முயன்றால், அவனது பார்வை விரைவில் மங்கிவிடும், உண்மைக்குப் பதிலாக அவன் மாயைகளையும் பிம்பங்களையும் காண்பான். உங்கள் பகுத்தறிவுள்ள மனதால் இதை நீங்கள் உணர்ந்தவுடன், பொருத்தமற்ற நேரத்தில் தியானத்தை நாட மாட்டீர்கள். இருப்பினும், தூய்மை மற்றும் அன்பின் உலகில் நுழைவதற்கு முன்பே, இப்போது கூட நீங்கள் தியானத்தை அனுபவிப்பதாக உங்களுக்குத் தோன்றினால், அந்த தியானம் ஒரு மாயையின் நிழல் மட்டுமே, உண்மையான தியானம் அல்ல; ஏனெனில், மனதில் உருவாகும் ஒவ்வொரு விஷயத்திற்கும் ஒரு தோற்றமும் கனவு போன்ற உருவமும் உண்டு, அதே நேரத்தில் உண்மையான தியானமும் உள்ளது. மேலும் இயற்கையான ஒழுங்கில், சில சமயங்களில் உண்மையானது காணப்படுகிறது, சில சமயங்களில் அதற்கு நேர்மாறானதும் காணப்படுகிறது; கண் யதார்த்தத்திற்குப் பதிலாக ஒரு நிழலைக் காண்கிறது, தண்ணீர் இல்லாத இடத்தில் தண்ணீரைக் காண்கிறது, கட்டிடங்கள் தரையில் நிற்கும்போது அவற்றை காற்றில் மிதப்பதாகக் காண்கிறது. பௌதீக உலகில் நீங்கள் செய்வது போலவே, மன உலகிலும் இதே நிகழ்வைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள்.

151. மனதின் பார்வை கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதாலும், மௌன வாழ்க்கையின் செயல்களாலும் தூய்மைப்படுத்தப்படாவிட்டால், அது அன்பின் ஒளியின் பரிபூரணத்தை அடையாவிட்டால், மேலும் கிறிஸ்துவின் புதுப்பித்தலில் வயதிற்கு ஏற்ப முன்னேறாவிட்டால், அது தெய்வீக தியானத்தின் உண்மையான பார்வையாளராக மாற முடியாது. ஆயினும்கூட, மனம் தனக்காக உருவாக்க முற்படும் அந்த ஆன்மீக ஒற்றுமைகள் மாயைகள் என்று அழைக்கப்படுகின்றனவே தவிர, யதார்த்தங்கள் அல்ல. மேலும், மனம் ஒன்றிற்குப் பதிலாக மற்றொன்றைப் பார்ப்பதற்குக் காரணம், அது தூய்மைப்படுத்தப்படவில்லை என்பதுதான். புற உலகத் தத்துவஞானிகளுக்கும் இதுவே நிலைமையായിരുന്നു; அவர்கள் கடவுளிடமிருந்து உண்மையான போதனையைப் பெறாத ஒன்றை ஆன்மீகமானது என்று கருதினர் – மேலும், தங்கள் அநாவசியமான தற்பெருமையில், அதைப் பற்றி வாய்ச் சவடாலாகப் பேசினர்; அவர்கள் ஒரே கடவுளைப் பன்மைக் கடவுள் நம்பிக்கையாகப் பிரித்தனர், தங்கள் எண்ணங்களின் ஏளனத்தில் தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டும் உடன்பட்டுக் கொண்டும் இருந்தனர், மேலும் தங்கள் பைத்தியக்கார எண்ணங்களின் இந்த மாயையை 'பொருட்களின் இயல்பு குறித்த ஊகம்' என்று அழைத்தனர்.

152. புலனறிவுக்கும் புலனறிவற்றதற்கும் மேலான இயற்கைகளின், மற்றும் திருத்தூயத் திருத்தந்தை மூன்றாம் நபரின் உண்மையான தியானம், கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டின் மூலம் அருளப்படுகிறது. கிறிஸ்து இதை மனிதகுலத்திற்குக் கற்பித்துக் காட்டினார்; தம்முடைய தன்னியக்கத்தின் (Hypostasis) மூலம், அவர் முதலில் மனித இயல்பின் புதுப்பிப்பைக் கொண்டுவந்து, அதை மீட்டெடுத்து அதன் அசல் சுதந்திரத்தை வழங்கி, தம்முடைய உயிர் தரும் கட்டளைகள் மூலம் நாம் சத்தியத்தை நோக்கி உயர்வதற்கான வழியைத் தாமே வகுத்துக்காட்டினார். மேலும், ஒரு நபர் ஆரம்பகட்டத்தில் துன்பம், உழைப்பு மற்றும் துக்கத்தைச் சகித்து, பழைய உணர்ச்சிகளுக்கு அடிமையான மனிதனை உதறித் தள்ளும்போது மட்டுமே, நமது இயல்பு கற்பனையான தியானத்திற்குப் பதிலாக உண்மையான தியானத்தின் பார்வையாளராக மாறும் திறனைப் பெறுகிறது; இது, ஒரு பச்சிளம் குழந்தை தன் தாயின் கருப்பையிலிருந்து வெளிவரும்போது அணிந்திருக்கும் ஆடைகளை உதறித் தள்ளுவதைப் போன்றது. அப்போது, ஆன்மீக ரீதியாகப் புதிதாகப் பிறந்த மனமானது, அதன் உண்மையான தாயகத்தின் தியானத்தைப் பெறுவதற்குத் தகுதியானதாகிறது.

153. மேலும், இந்த தியானம், முதல் தியானத்தை விட உயர்ந்த தியானத்தைப் பெறக்கூடிய நிலைக்கு மனம் அடையும் வரை அதற்கு உணவாகச் செயல்படுகிறது; ஏனெனில், ஒரு தியானம் ஒருவரை மற்றொரு தியானத்திற்கு வழிநடத்துகிறது, மனம் முழுமையான அன்பின் எல்லையில் கொண்டுவரப்படும் வரை இது தொடர்கிறது. அன்பு என்பது ஆன்மீகத்தின் இருப்பிடம், அது ஆன்மாவின் தூய்மையில் வேரூன்றுகிறது. மனம் அன்பின் எல்லையை அடையும்போது, அருள் செயல்படுகிறது; மனம் ஆன்மீக தியானத்தைப் பெற்று, மறைந்திருப்பவற்றைக் காண்பவனாக மாறுகிறது.

154. நான் முன்பே கூறியது போல், அறிவுசார் தியானத்தின் வெளிப்பாடுகளின் வரம் இரண்டு வழிகளில் வழங்கப்படுகிறது. சில சமயங்களில் அது தீவிர நம்பிக்கையால் அருளால் வழங்கப்படுகிறது; மற்றும் சில சமயங்களில் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதற்கும் தூய்மைக்கும் வழங்கப்படுகிறது. அருளால், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட திருத்தூதர்களைப் போல, அவர்கள் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலம் அல்ல, மாறாக தீவிர விசுவாசத்தின் மூலம் தங்கள் மனதைத் தூய்மைப்படுத்தினர்; ஏனெனில் அவர்கள் எளிய உள்ளத்துடன் கிறிஸ்துவின் மீது விசுவாசம் கொண்டனர், மேலும் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, கனன்று கொண்ட இதயங்களுடன் அவரைப் பின்பற்றினர். மேலும், கிறிஸ்து திருச்சபையைக் கட்டியெழுப்பும் தம்முடைய மிகவும் போற்றத்தக்க பணியை நிறைவு செய்தபோது, அவர்களுக்கு ஆறுதலராகிய ஆவியை அனுப்பினார். அவர், அவர்களின் மனங்களைத் தூய்மைப்படுத்தி முழுமையாக்கியதுடன், அவர்களுக்குள் இருந்த பழைய, இச்சைக்கு அடிமையான மனிதனைத் திறம்படக் கொன்று, அவர்களுக்குள் புதிய, ஆன்மீக மனிதனுக்குத் திறம்பட உயிர் கொடுத்தார். – இவ்வாறு ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பவுல் மர்மமான முறையில் புதுப்பிக்கப்பட்டார், அதன் பிறகு வெளிப்பாட்டின் மர்மங்களைத் தியானிக்கும் பேற்றைப் பெற்றார். இயேசு அவனிடம் வெளிப்படையாக என்ன பேசினார் என்று பதிவு செய்யப்படவில்லை, ஆனால் அனனியா அவனிடம் சொன்னதாக எழுதப்பட்டுள்ளது: 'சகோதரனே சவுலே, வழியில் உனக்குத் தோன்றிய நமது ஆண்டவராகிய இயேசு, உன் கண்கள் திறக்கப்படுவதற்கும், பரிசுத்த ஆவியினால் நிரப்பப்படுவதற்கும் என்னை அனுப்பியுள்ளார்' (அப்போஸ்தலர் 9:17). – மேலும் அவர் அவருக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுத்தபோது, அவர் பரிசுத்த ஆவியினால் நிரப்பப்பட்டார்; மேலும், கர்த்தராகிய இயேசு பரிசுத்த அப்போஸ்தலர்களுக்குச் சொன்னது போலவே, அவர்களுக்கும் நிகழ்ந்திருந்ததைப் போலவே, வெளிப்பாடுகளின் மறைக்கப்பட்ட இரகசியங்களை அவர் உணர்ந்தார்: 'உங்களிடம் சொல்ல இன்னும் எனக்குப் பல காரியங்கள் உண்டு, ஆனால் இப்போது உங்களால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது; ஆனால் பரிசுத்த ஆவியானவர் வரும்போது, அவர் உங்களை எல்லா சத்தியத்திலும் வழிநடத்துவார், மேலும் வரவிருப்பவைகளை உங்களுக்கு அறிவிப்பார்' (யோவான் 16:12–13).

155. ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பவுல் பரிசுத்த ஆவியைப் பெற்று, அவரால் புதுப்பிக்கப்பட்டபோதுதான், அவர் வெளிப்பாட்டின் மர்மங்களுக்குத் தகுதியுள்ளவராகக் கருதப்பட்டார்; அவர் வெளிப்பாட்டின் ஆவியினால் தியானிக்கத் தொடங்கினார், மேலும் இந்தத் தியானத்தில் மகிழ்ச்சி கண்டார்; அவர் சொல்லொணா வார்த்தைகளைக் கேட்டார், இயற்கையின் மிக உயர்ந்த தியானத்தைக் கண்டார், பரலோக அதிகாரங்களின் தரிசனங்களைக் கண்டு வியந்தார், மேலும் ஆவிக்குரியவற்றில் மகிழ்ச்சி அடைந்தார். மேலும், அவருடைய சொந்த விருப்பத்தால் இந்த உயர்வு நிலையை அடைந்தார் என்று மதவெறியர்கள் (யூக்டிடை) தங்கள் முட்டாள்தனத்தில் கூறுவது போல ஆகிவிட வேண்டாம்! மனம் அங்கே உயர முடியாது. மாறாக, பவுல் வெளிப்பாட்டின் ஆவியிலே எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டார், அவர் கொரிந்தியருக்கு எழுதிய நிருபத்தில் (2 கொரி. 12:2, 4) தானே எழுதியது போல, தங்களைப் பரிசுத்த அப்போஸ்தலர்களுக்கு ஒப்பிட்டு, தங்கள் எண்ணங்களின் கற்பனைகளை 'ஆவிக்குரிய தியானங்கள்' என்று அழைத்த இந்த வீணான மக்களுக்கு முரணாக.

156. இச்சைகள் நிறைந்து, உருவமுள்ள மற்றும் உருவமற்றவற்றின் சட்டங்களை ஆராய்வதில் ஈடுபட்டு, அதனால் உடல்நலத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான விதிகளைக் கற்பிக்கும் நோயாளிகளிலிருந்து வேறுபடாத அந்த மக்களைப் பற்றி, புனிதர்களில் ஒருவர் எழுதியதாவது: 'பேறு பெற்றவர்...' ஆணைகளைப் புறக்கணித்து, தங்கள் இச்சையடக்கங்களை வெல்லாத, ஆனாலும் மர்மங்களைத் தியானிக்கும் பேரின்பத்தை ஏங்கும் சீடர்களைப் பற்றி பவுல் அறிந்தபோது—அந்தப் பேரின்பம் அந்த இச்சையடக்கங்களிலிருந்து தூய்மைப்படுத்துவதன் மூலம் மட்டுமே சாத்தியம்—அவர்களுக்குக் கூறினார்: முதலில், உணர்ச்சிகளால் ஆன பழைய மனிதனைத் தள்ளுங்கள், பின்னர் படைப்பாளியின் சாயலில் உள்ள மர்மங்களின் அறிவால் புதுப்பிக்கப்பட்ட புதிய மனிதனை உடுத்திக்கொள்ள ஏங்குங்கள்; மேலும், கிருபையால் முழுமையாக்கப்பட்ட எனது ஆனந்தத்திற்காகவோ அல்லது மற்ற அப்போஸ்தலர்களின் ஆனந்தத்திற்காகவோ ஏங்காதீர்கள்; ஏனெனில், "தேவன் தமக்கு இஷ்டமானவர் மீது இரக்கப்படுகிறார், தமக்கு இஷ்டமானவரை கடினப்படுத்துகிறார்" (ரோமர் 9:18). ஏனெனில், அவருடைய முகத்திற்கு எதிராக நிற்கவோ, அவருடைய சித்தத்திற்கு எதிராக எதிர்க்கவோ யாரால் முடியும்? – கடவுள் சில சமயங்களில் தாராளமாகக் கொடுக்கிறார்; மற்ற சமயங்களில் அவர் செயல்களையும் தூய்மையையும் கோருகிறார், அதன் பிறகே அன்பளிப்பை அனுப்புகிறார்; மேலும் சில சமயங்களில், செயல்களுக்கும் தூய்மைக்கும் பிறகும், அவர் அதை இங்கே கொடுக்காமல், தம்முடைய நேரத்தில் தரிசனத்தை வழங்குவதற்காக அதை ஒதுக்கி வைக்கிறார்."

157. பாவமன்னிப்பு என்ற, இதைவிடக் குறைவான ஒரு வரத்தைப் பொறுத்தமட்டும் கூட, அவர் இதேபோலச் செயல்படுவதைக் காண்கிறோம். ஏனெனில், அவர் ஞானஸ்நானத்தை இலவசமாக வழங்குகிறார்; விசுவாசத்தைத் தவிர வேறு எதையும் முற்றிலும் கேட்கவில்லை; ஆனால், ஞானஸ்நானத்திற்குப் பிறகு பாவங்களுக்காக மனந்திரும்பும் போது, அவர் உடனடியாக மன்னிப்பதில்லை, மாறாக உழைப்பு, துக்கம், சோகം, மனநொறுங்குதல், கண்ணீர் மற்றும் நீடித்த அழுகையைக் கோருகிறார் – அதன் பிறகே மன்னிக்கிறார். சிலுவையில் செய்யப்பட்ட ஒரே ஒரு அறிக்கையிற்காக அவர் திருடனை உடனடியாக மன்னித்து, அவனுக்கு இராச்சியத்தை வாக்களித்தார்; ஆனால் பாவியான பெண்ணிடமிருந்து அவர் விசுவாசத்தையும் கண்ணீரையும் கோரினார்.

158. கடவுளை நேசிக்கும் ஆன்மா, கடவுளிடத்திலேயே இளைப்பாறுதலைக் காண்கிறது. முதலில், உனக்குள்ளிருக்கும் ஒவ்வொரு வெளிப்புறப் பிணைப்பையும் அறுத்துக்கொள், அப்போதுதான் உன் இதயத்தில் கடவுளுடன் இணைய முடியும்; ஏனெனில், கடவுளுடனான ஐக்கியத்திற்கு முன்பாக பௌதீக உலகத்திலிருந்து விலகல் தேவைப்படுகிறது. ஒரு குழந்தைக்குப் பால் கொடுத்து வளர்த்த பின்னரே உணவுக் கொடுக்கப்படுகிறது: அதேபோல், இறைவழியில் செழிக்க விரும்பும் ஒருவன், ஒரு குழந்தை தன் தாயின் அரவணைப்பிலிருந்தும் மார்பகங்களிலிருந்தும் பிரிந்துகொள்வது போல, முதலில் உலகப் பற்றிலிருந்து தன்னைப் பிரித்துக்கொள்ள வேண்டும். ஆதாமில் சுவாசிக்கப்பட்ட ஆன்மாவிற்கு முன்பு தூசி இருந்ததைப் போலவே, ஆன்மீக உழைப்பிற்கு முன்பு உடல் உழைப்பு உள்ளது. உடல் உழைப்பை அடையாதவர் ஆன்மீக உழைப்பையும் அடைய முடியாது; ஏனெனில், ஒரு கோதுமை மணியிலிருந்து ஒரு தானியம் முளைப்பதைப் போல, பிந்தையது முந்தையதிலிருந்து பிறக்கிறது. மேலும், ஆன்மீக உழைப்பு இல்லாதவர் ஆன்மீகப் பரிசுகளிலிருந்தும் பறிக்கப்படுகிறார்.

159. கண்ணீருடன் விதைப்பது மகிழ்ச்சியான அறுவடையைத் தருவது போல, தேவனுக்காகப் பாடுகளை அனுபவிப்பதும் மகிழ்ச்சியைத் தரும். வியர்வை சிந்தி உழைத்துப் பெற்ற உணவு விவசாயிக்கு இனிமையாகத் தோன்றுகிறது; அதுபோலவே, கிறிஸ்துவின் போதனைகளை ஏற்றுக்கொண்ட இதயத்திற்கு நீதியின் கிரியைகளும் இனிமையானவை. தேவனுக்கு முன்பாகத் துணிச்சலைப் பெறுவதற்காக, அவமானத்தையும் தாழ்மையையும் ஒரு மனதுடன் சகித்துக்கொள்ளுங்கள். முன்னர் அவனுக்கு எந்தத் தவறும் செய்யாத ஒருவரின் கடுமையான வார்த்தைகளையும் சகித்துக்கொள்ளும் ஞானமுள்ள மனிதன், தன் தலையில் முட்கிரீடத்தை வைத்துக்கொண்டாலும், அவன் அறியாதபோதும் அழியாத கிரீடத்தால் முடிசூட்டப்படுகிறான்.

160. பகுத்தறிவுடன் வீண் புகழைத் தவிர்ப்பவன், தன் ஆன்மாவிற்குள் வரவிருக்கும் யுகத்தை உணர்ந்தவன். இந்த நிகழ்கால வாழ்வில் சமாதானத்தைத் தேடும் எவனது மனமும், வரவிருக்கும் யுகத்தின் மீது ஏற்கெனவே நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளது. ஆனால் பேராசையால் கட்டுண்டவன், தன் விருப்பங்களின் அடிமை. வெறும் தங்கம் மற்றும் வெள்ளியைச் சேர்ப்பது மட்டுமே பேராசை என்று நினைக்காதீர்கள்; அது உங்கள் விருப்பம் இணைக்கப்பட்ட எதைச் சேர்ப்பதாகும். உடல் துன்பங்களால் வாடுபவராக இருந்து, அதே நேரத்தில் புலன்களுக்கு முழு சுதந்திரம் கொடுப்பவரைப் புகழாதீர்கள்—அதனால் நான் குறிப்பிடுவது காது, வாய்பிளந்து கட்டுப்பாடற்ற வாய்க்குழி, மற்றும் அலைந்து திரியும் கண்கள்.

161. கடனாளிகளின் பாவங்களை மன்னிப்பது ஒரு தருமச் செயல் என்பதை அறிந்துகொள். அப்போது உன் மனமெங்கும் அமைதியையும் தெளிவையும் காண்பாய். கருணை உள்ளவர்கள் தங்கள் சொந்த நீதியையும் கடந்து செல்லாவிட்டால், அவர்கள் கருணை உள்ளவர்கள் அல்ல – அதாவது, உண்மையான கருணை உள்ளவர்கள் தங்கள் சொந்த உடைமைகளிலிருந்து மக்களுக்குத் தானம் கொடுப்பது மட்டுமல்லாமல், மற்றவர்களிடமிருந்து வரும் அநீதியை மகிழ்ச்சியுடன் சகித்துக்கொண்டு அவர்களுக்கும் கருணை காட்டுகிறார்கள். தன் சகோதரனுக்காகத் தன் உயிரைக் கொடுப்பவனே கருணை உள்ளவன்; வெறுமனே தர்மம் செய்து சகோதரனுக்குக் கருணை காட்டுபவன் அல்ல. மேலும், தன் சகோதரனால் கண்டிக்கப்பட்டால், பதிலுக்குப் பேசத் துணியாமல், அவனது இதயத்தை வருத்தமடையச் செய்யாதவனும் கருணை உள்ளவன்.

162. விழிப்புணர்வின் பழக்கத்தை நேசியுங்கள், அப்போது உங்கள் ஆன்மாவுக்கு நெருக்கமானவர்களிடம் ஆறுதல் காண்பீர்கள். மௌனமாக வாசிப்பதில் உங்களை அர்ப்பணித்துக் கொள்ளுங்கள், அப்போது உங்கள் மனம் எப்போதும் கடவுளின் அற்புதங்களுக்கு உயர்த்தப்படும். பொறுமையுடன் வறுமையை நேசிக்கவும், அப்போதுதான் உங்கள் மனம் கவனச்சிதறல் இல்லாமல் ஒன்றாகச் சேரும். ஆடம்பர வாழ்க்கையை வெறுக்கவும், அப்போதுதான் உங்கள் எண்ணங்கள் தொந்தரவு இல்லாமல் இருக்கும். பலவற்றிலிருந்து விலகி, உங்கள் ஆன்மாவை மட்டும் கவனித்துக் கொள்ளுங்கள், அப்போதுதான் நீங்கள் அதன் அக அமைதி சிதைவிலிருந்து அதைக் காப்பாற்ற முடியும்.

163. தூய்மையை நேசியுங்கள், அப்போதுதான் உங்கள் பிரார்த்தனையின் போது கடவுளுக்கு முன்பாக நீங்கள் வெட்கத்திற்குள்ளாக மாட்டீர்கள். உங்கள் செயல்களில் தூய்மையைப் பெறுங்கள், அப்போதுதான் உங்கள் ஆன்மா பிரார்த்தனையில் ஒளி பெறும், மேலும் மரணத்தின் நினைவு உங்கள் மனதில் மகிழ்ச்சியைத் தூண்டும். உங்கள் வேலையில் சோம்பேறியாக இருக்காதீர்கள், இல்லையெனில் உங்கள் நண்பர்களிடையே நிற்கும்போது நீங்கள் அவமானத்திற்குள்ளாவீர்கள். இன்பத்தின் மூலமாக விளங்கும் ஒன்றால் உங்கள் சுதந்திரத்தைச் சங்கிலியால் பிணைக்காதீர்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் அடிமைகளின் அடிமையாகிவிடுவீர்கள். உங்கள் ஆடையில், எளிமையான உடைகளுக்கு முன்னுரிமை அளியுங்கள், அது உங்கள் உள்ளத்தில் எழும் எண்ணங்களை, அதாவது இதயத்தின் பெருமையை அடக்கும் பொருட்டு. பகட்டான தோற்றத்தை விரும்புகிறவர் சிந்தனை சுதந்திரத்தை அடைய முடியாது; ஏனெனில் இதயம் வெளிப்புற தோற்றங்களுக்கு ஏற்ப உள்ளுக்குள் வடிவமைக்கப்படுகிறது.

164. பணிவைத் தொடர்ந்து, அனைத்திலும் சுயக்கட்டுப்பாடும் மிதமான தன்மையும் வருகின்றன. நிலையான சுயக்கட்டுப்பாட்டின் மூலம் பணிவு தியானத்தை அடைந்து, ஆன்மாவைப் பரிசுத்தத்தால் அலங்கரிக்கிறது; ஆனால் வீண் பெருமை, அதன் சொந்த எண்ணங்களின் இடைவிடாத குழப்பம் மற்றும் கலக்கத்தின் மூலம், அது சந்திக்கும் அனைத்திலிருந்தும் அசுத்தமான புதையல்களைச் சேகரித்து, இதயத்தை மாசுபடுத்துகிறது. அது அசுத்தமான கண்ணுடன் பொருட்களின் தன்மையை நோக்குகிறது, மேலும் மானக்கேடான கற்பனைகளால் மனதை நிரப்புகிறது; ஆனால் பணிவு, தியானத்தின் மூலம் ஆன்மீக ரீதியாக தன்னை மேம்படுத்திக் கொள்கிறது, மேலும் அதை அடைந்தவர்களைப் புகழத் தூண்டுகிறது.

165. அடிமைகளை அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிப்பதை விட, பாவத்தின் கட்டுகளிலிருந்து உங்களை விடுவித்துக் கொள்வது உங்களுக்குச் சிறந்தது. உங்கள் உள்ளத்தில் உள்ள முப்பகுதி இயல்பான—அதாவது, உடல், ஆன்மா மற்றும் ஆவி—அவற்றுடன் இணக்கமாக உங்கள் சொந்த ஆன்மாவில் அமைதி காண்பது, மாறுபட்ட மனமுடையவர்களை உங்கள் போதனை மூலம் அமைதிப்படுத்துவதை விட உங்களுக்குச் சிறந்தது. கிரிகோரி கூறுகிறார்: 'கடவுளுக்காக இறையியலில் ஈடுபடுவது நல்லது, ஆனால் ஒரு நபர் கடவுளுக்காக தங்களைத் தூய்மையாக்கிக் கொள்வது இன்னும் சிறந்தது.' இறந்தவர்களை எழுப்புவதை விட, உங்கள் எண்ணங்களை இறைவனை நோக்கித் திருப்புவதன் மூலம், உங்கள் ஆழ்மனதில் ஆசைகளால் வீழ்ச்சியடைந்ததை மீட்டெடுப்பதை உறுதி செய்வது உங்களுக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

166. உங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும், நீங்கள் எங்கு சென்றாலும், உங்களை ஒரு அந்நியராகக் கருதுங்கள், அப்போதுதான் உங்கள் நடத்தையில் கட்டுப்பாடின்மையால் ஏற்படும் தீங்கிலிருந்து உங்களை விடுவித்துக் கொள்ள முடியும். எப்போதும் உங்கள் உதடுகளால் ஆசீர்வதிக்கவும், அப்போதுதான் உங்கள் மீது அவதூறு சொல்லப்படாது; ஏனெனில், அவதூறு அவதூற்றைப் பெருக்குகிறது, ஆனால் ஆசீர்வாதம் ஆசீர்வாதத்தை ஈந்துள்ளது. ஒவ்வொரு விஷயத்திலும், உன்னைக் குறைபாடு உடையவனாகக் கருது, அப்போதுதான் நீ கற்றுக்கொள்வாய் – மேலும் உன் வாழ்நாள் முழுவதும் நீ உன்னை ஞானமுள்ளவன் என நிரூபிப்பாய். நீயே அனுபவித்திராததை மற்றவனுக்குச் சொல்லாதே, இல்லையெனில் நீ உன்னைக் குறித்து வெட்கப்படுவாய், மேலும் உன் வாழ்க்கை ஆராயப்படும்போது உன் பொய்கள் அம்பலமாகிவிடும்.

167. பிளவுபடுத்தும் போதனைகளை வாசிப்பதைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள், ஏனெனில் அது உங்களுக்குள் இறை நிந்தனை உணர்வைத் தூண்டுவதற்கு அதிக வாய்ப்புள்ளது. கடவுளின் திருவருளைப் பற்றிய ஆசிரியர்களின் படைப்புகளை அடிக்கடி, சோர்வடையாமல் படியுங்கள்; ஏனெனில் அவை, கடவுளின் படைப்புகளிலும் செயல்களிலும் உள்ள ஒழுங்கை பகுத்தறிய மனதை வழிநடத்துகின்றன; அவற்றின் சொந்த ஞானத்தின் மூலம் அதை வலுப்படுத்துகின்றன; அவற்றின் நுட்பத்தின் மூலம், ஒளிமயமான எண்ணங்களைப் பெற அதைத் தயார்படுத்துகின்றன; மேலும் அது கடவுளின் படைப்புகளைப் பற்றிய புரிதலின்பால் தூய்மையுடன் முன்னேறுவதை அவை உறுதி செய்கின்றன. முழு பிரபஞ்சத்தின் அறிவிற்காக கடவுளால் உயில் செய்யப்பட்டுள்ள நற்செய்தியைப் படியுங்கள், அதனால் உங்கள் மனம் கடவுளின் அற்புதங்களில் மூழ்கும். உங்கள் வாசிப்பு எதனாலும் தொந்தரவு செய்யப்படாத மௌனத்தில் நிகழட்டும்; அது உடலுக்கான அதீத அக்கறையிலிருந்தும், அன்றாட வாழ்வின் கொந்தளிப்பிலிருந்தும் விடுபட்டதாக இருக்கட்டும். அப்போதுதான், இனிமையான தியானத்தின் மூலம், உங்கள் ஆன்மாவில் எல்லா உணர்வுகளையும் மீறிய மிக இனிமையான சுவையை நீங்கள் அனுபவிக்க முடியும்; மேலும், உங்கள் ஆன்மா அதில் நிலைத்திருப்பதன் மூலம் இதை அனுபவிக்க முடியும்.

168. உங்கள் ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்துங்கள்; உங்கள் இயல்புக்கு அப்பாற்பட்ட அனைத்தையும் பற்றிய கவலையைத் தள்ளுங்கள்; உங்கள் எண்ணங்கள் மற்றும் அசைவுகளின் மீது தூய்மை மற்றும் பணிவின் திரையை விரித்திடுங்கள்; இதன் மூலம் உங்கள் இயல்பிற்குள் என்ன இருக்கிறது என்பதை நீங்கள் கண்டறிவீர்கள், ஏனெனில் பணிவானவர்களுக்கு மர்மங்களின் வெளிப்பாடு வழங்கப்படுகிறது.

169. மனதைத் தூய்மைப்படுத்தும் ஜெபப் பணியிலும், தெளிந்த மனதைப் பெறுவதற்காக இரவில் விழித்திருப்பதிலும் உங்கள் ஆன்மாவை அர்ப்பணிக்க நீங்கள் விரும்பினால், உலகின் பார்வையிலிருந்து விலகுங்கள், மக்களைச் சந்திப்பதை நிறுத்துங்கள், மேலும் வழக்கம்போல உங்கள் அறையில் யாரையும் வரவேற்காதீர்கள், நன்மை என்ற போர்வையில் கூட நண்பர்களைத் தவிர்த்து, உங்களுடனும் உங்கள் சக துறவிகளுடனும் ஒரே எண்ணமும் ஒரே ஆன்மாவும் கொண்டவர்களைத் தவிர வேறு யாரையும் சேர்க்காதீர்கள்; அக உரையாடல் ஏற்படுத்தும் இடையூறில் இருந்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள், புற உரையாடலைத் துண்டித்த பிறகு, உங்கள் பிச்சைப் பொருட்களை உங்கள் பிரார்த்தனையுடன் இணைத்து, உங்கள் ஆன்மா சத்தியத்தின் ஒளியைக் காணும். ஏனெனில், இதயம் வெளி உலக விஷயங்களால் கலக்கமடையாத அளவிற்கு, அதே அளவிற்கு மனம், தெய்வீக எண்ணங்களையும் செயல்களையும் புரிந்துகொள்வதன் மூலம், அறிவையும் வியப்பையும் அடைய முடியும். ஏனெனில், நாம் சற்று விடாமுயற்சி செய்தால், ஆன்மா ஒரு உரையாடலை மற்றொன்றாக விரைவாக மாற்றிவிடும்.

170. ஒரு சிந்தனைப் போக்கை மற்றொன்றால் (வீணானதை ஆன்மாவுக்குக் காப்பானதால்) மாற்ற, வேத வாசிப்பிலும், புனிதர்களின் வாழ்க்கையிலும் உங்களை அர்ப்பணித்துக் கொள்ளுங்கள். மேலும், நீங்கள் உங்கள் பிரார்த்தனை மற்றும் உங்கள் தினசரி நெறிமுறைகளைத் தொடங்கும்போது, உலகில் நீங்கள் கண்டுகொண்ட மற்றும் கேட்டவற்றையே சிந்திப்பதற்குப் பதிலாக, நீங்கள் படித்த தெய்வீக வேதங்களைப் பற்றி சிந்திப்பதைக் காண்பீர்கள்; மேலும் இந்த சிந்தனையின் மூலம், உலகியல் விஷயங்கள் குறித்த உங்கள் எண்ணங்கள் மறதிக்குள் மங்கிவிடும்; இந்த வழியில் மனம் தூய்மையடைகிறது. மேலும், எழுதப்பட்டிருப்பதன் பொருள் இதுவே: ஆன்மா ஜெபத்தை நோக்கித் திரும்பும்போது வாசிப்பு அதற்கு உதவுகிறது; அவ்வாறே, ஜெபத்தின் மூலம் ஆன்மா அதன் வாசிப்பில் அறிவொளி பெறுகிறது. மேலும், வாசிப்பு, வெளிப்புறத் தொந்தரவுகளுக்குப் பதிலாக, பல்வேறு வகையான ஜெபங்களுக்கு ஊட்டமளிக்கிறது; ஆகையால், வாசிப்பின் மூலம் ஆன்மா அறிவொளி பெறுகிறது, அதன் மூலம் அது சோம்பல் அல்லது கவனச்சிதறல் இல்லாமல் எப்போதும் ஜெபிக்க முடியும்.

171. காமம் மற்றும் பேராவல் கொண்டவர்கள் ஆன்மீக விஷயங்களைப் படிப்பது, ஒரு விலைமாது கற்பு பற்றிப் போதனை செய்வதைப் போலவே பொருத்தமற்றது. மிகவும் நோய்வாய்ப்பட்ட உடல் கொழுப்பு நிறைந்த உணவைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாதது போல, உலகியல் விஷயங்களில் மூழ்கியிருக்கும் மனமும் தெய்வீகப் படிப்பை அணுக முடியாது. ஈரமான மரத்தில் நெருப்பு பற்றாது; அதுபோல, இவ்வுலக இன்பங்களை விரும்பும் இதயத்தில் தெய்வீக ஆர்வம் மூளாது. தன் சொந்தக் கண்களால் சூரியனைக் காணாத ஒருவன், கேள்விப்பட்டதை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு அதன் ஒளியைப் பற்றி விவரிக்கவோ, அல்லது அந்த ஒளியை உணரவோ முடியாதது போல, ஆன்மாவில் ஆன்மீக விஷயங்களின் இனிமையைச் சுவைக்காத ஒருவனும் அப்படியே.

172. உங்கள் அன்றாடத் தேவைகளுக்கு மேல் உங்களிடம் எஞ்சியிருந்தால், அதை ஏழைகளுக்குக் கொடுத்துவிட்டு, துணிவுடன் உங்கள் பிரார்த்தனைகளைச் செய்யுங்கள்; அதாவது, ஒரு மகன் தன் தந்தையுடன் பேசுவது போல கடவுளுடன் உரையாடுங்கள். தானத்தை விட வேறு எதுவும் இதயத்தை கடவுளுக்கு நெருக்கமாகக் கொண்டுவர முடியாது; மேலும் தன்னார்வ வறுமையைப் போல வேறு எதுவும் ஆன்மாவுக்கு அத்தகைய அமைதியைக் கொண்டுவருவதில்லை. நீங்கள் கொடுக்கும்போது, தாராளமாகக் கொடுங்கள், உங்கள் முகத்தில் ஒரு மென்மையான பாவனையுடன் கொடுங்கள், மேலும் கேட்கப்பட்டதை விட அதிகமாகக் கொடுங்கள். தகுதியானவரையும் தகுதியற்றவரையும் பிரித்தறிய முயற்சிக்காதீர்கள்; நன்மை செய்வதில் அனைவரும் உங்கள் பார்வையில் சமமாக இருக்கட்டும். ஏனெனில், இந்த வழியில் தகுதியற்றவர்களையும் நீங்கள் நன்மையின் பால் ஈர்க்கக்கூடும், ஏனெனில் ஆன்மா உடலியல் வழிகளில் விரைவாக கடவுளுக்குப் பயப்படும் தன்மைக்கு ஈர்க்கப்படுகிறது.

173. உங்கள் அறைக்குள் உள்ள தேவையற்ற பொருட்களை அகற்றுங்கள், ஏனெனில் நீங்கள் அதை விரும்பவில்லை என்றாலும் கூட, இது உங்களைத் தன்னுணர்வுக்கு வழிநடத்தும். அனைத்து விஷயங்களிலும் சிக்கனம் ஒருவருக்குத் தன்னடக்கத்தைக் கற்பிக்கிறது. புறப் போரில்—அதாவது, செவி, பார்வை போன்ற புலன்களால் ஆன்மாவிற்கு எதிராக நடத்தப்படும் போரில்—வெற்றி பெற்றவர்கள், அகப் போரையும் அஞ்சத் தேவையில்லை. ஒருவர் நகர வாயில்களை—அதாவது, புலன்களை—மூடும்போது, அவர் உள்ளுக்குள் போராடுகிறார், மேலும் நகரத்திற்கு வெளியே தீமைத் திட்டமிடுபவர்களைப் பற்றி அஞ்சுவதில்லை. இதை அறிந்து, தன்னை ஏராளமான பணிகளால் வருத்தப்படுத்திக் கொள்ளாமல், தனது உடல் சார்ந்த அனைத்துச் செயல்களையும் ஜெபத்தின் உழைப்பாக மாற்றியவர் பேறு பெற்றவர்.

174. கடவுள் உங்கள் இதயத்தை மனந்திரும்புதலுக்காக உள்ளுக்குள் அசைக்கும்போது, இடைவிடாமல் தலைவணங்கி மண்டியிடுங்கள். அந்த நேரத்தில், பேய்கள் உங்களை வேறு விஷயங்களில் கவனம் செலுத்துமாறு வற்புறுத்தத் தொடங்கினால், உங்கள் இதயம் வேறு எதிலும் ஈடுபடுவதை அனுமதிக்காதீர்கள்; பின்னர் அதனால் உங்களுக்கு என்ன நேர்கிறது என்பதைக் கவனித்து வியந்து போங்கள். தனது கைகள் பின்னால் கட்டப்பட்டதைப் போல, இரவும் பகலும் கிறிஸ்துவின் சிலுவையின் முன் விழுந்து வணங்கிப் பிரார்த்தனை செய்வதைத் தவிர, துறவறப் போராட்டங்களில் வேறு எதுவும் அவ்வளவு முக்கியமானதோ, அவ்வளவு கடினமானதோ, அல்லது பேய்களிடையே அவ்வளவு பொறாமையைத் தூண்டுவதோ அல்ல. உங்கள் உற்சாகம் குளிராமல் இருக்கவும், கண்ணீரால் நீங்கள் சோர்வடையாமல் இருக்கவும் நீங்கள் விரும்பினால், இதை நோக்கி உங்களை அர்ப்பணியுங்கள்; மேலும், உங்களுக்கு இரவும் பகலும் கூறப்பட்டவற்றில் நீங்கள் கவனம் செலுத்தி, வேறு எதையும் தேடாதிருந்தால், நீங்கள் பேறு பெற்றவர்கள். நீங்கள் பாடுபடாதிருந்தால், அதை அடைய மாட்டீர்கள்; மேலும், நீங்கள் கதவை உக்கிரமாகத் தட்டி, அங்கே இடைவிடாமல் விழிப்புடன் இராதிருந்தால், உங்கள் குரல் கேட்கப்படாது.

175. புறமனிதன் எல்லா உலகியல் காரியங்களிலிருந்தும்—பாவத்திலிருந்தும் மட்டுமல்ல, ஒவ்வொரு செயலிலிருந்தும்—இறந்துபோகும் வரையிலும், அவ்வாறே அகமனிதன் தீய எண்ணங்களிலிருந்து இறந்துபோகும் வரையிலும், மேலும் உடலின் இயற்கையான இயக்கங்கள் அடக்கப்பட்டு, இதயத்தில் எந்தப் பாவமான இனிமையும் கிளர்ந்தெழாத வரையிலும், அப்பொழுதுதான் கடவுளின் ஆவியின் இனிமை மனிதனுக்குள் கிளர்ந்தெழும்; அவருடைய உறுப்புகளுக்கு இந்த வாழ்வில் தூய்மை கிடைக்காது, மேலும் தெய்வீக எண்ணங்கள் அவருடைய ஆன்மாவிற்குள் நுழையாது, உணரப்படாமலும் கண்ணுக்குத் தெரியாமலும் இருக்கும். – மேலும் ஒருவன் தன் இதயத்தில், மாம்சத்தின் அவசியத் தேவைகளைத் தவிர, உலகியல் காரியங்கள் அனைத்தையும் பற்றிய கவலையைத் தள்ளி வைத்து, அந்தப் பொறுப்பை இறைவனிடம் ஒப்படைக்கும் வரை; அதுவரை, அவனுக்குள் ஆன்மீக பரவசம் தூண்டப்படாது.

176. அனைத்தின் பொதுவான முடிவான சமத்துவத்தை, ஒருவன் மனதில் உறுதியுடனும் உணர்வுடனும் பற்றிக்கொண்டால், உலக வாழ்க்கையைத் துறக்க அவனுக்கு வேறு குரு தேவையில்லை. யார் விருப்பமுள்ளும் காமத்தின் காரணங்களிலிருந்து விலகவில்லையோ, அவர் அறியாமலேயே பாவத்திற்குள் ஈர்க்கப்படுகிறார். பாவத்தின் காரணங்கள் பின்வருமாறு: மது, பெண்கள், செல்வம் மற்றும் உடல்நலம்; இருப்பினும், இவை இயல்பாகவே பாவங்களாக இருப்பதால் அல்ல, மாறாக மனித இயல்பு இவைகளால் எளிதில் பாவக் காமங்கள் நோக்கிச் சாய்கிறது, எனவே ஒருவர் இதற்கு எதிராக எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும். மக்கள் வறுமையை வெறுக்கிறார்கள், ஆனால் கடவுளுக்கு ஒரு ஆணவமுள்ள ஆன்மாவும், ஒரு பெருந்தனமான மனமும் அதைவிட மிகவும் வெறுக்கத்தக்கவை. செல்வம் மக்களால் கௌரவிக்கப்படுகிறது; ஆனால் கடவுளுக்கு, ஒரு பணிவான ஆன்மாவே கௌரவத்திற்குரியது.

177. நீங்கள் நன்மை செய்யத் தொடங்க விரும்பினால், உங்களைத் தாக்கவிருக்கும் சோதனைகளுக்கு முதலில் உங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். ஏனெனில், ஒருவர் தீவிரமான நம்பிக்கையுடன் ஒரு நற்பண்புள்ள வாழ்க்கையைத் தொடங்குவதைப் பார்க்கும்போது, எதிரியின் வழக்கம் என்னவென்றால், அவர்களைப் பல்வேறு பயங்கரமான சோதனைகளால் எதிர்கொள்வதாகும். இதன் மூலம், பயத்தால் பீடிக்கப்பட்டு, அவர்கள் தங்கள் நல்ல உறுதியில் சோர்வடைந்து, கடவுளுக்குப் பிரியமான செயல்களைச் செய்வதற்கான தீவிரத்தை இழந்துவிடுவார்கள். ஆகவே, நற்பண்புகளைத் தாக்கும் சோதனைகளை எதிர்கொள்ளத் துணிவுடன் உங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளுங்கள், அதன் பின்னரே அவற்றைப் பயிற்சி செய்யத் தொடங்குங்கள்.

178. உலகின் எல்லாப் புதையல்களையும் விட இறைவார்த்தைகள் மேலானவை. அவற்றைப் பெற்றவர், தங்களுக்குள் இறைவனைக் காண்கிறார். எப்போதும் இறைவனின் பராமரிப்பில் இருப்பவர், இறைவனைத் தங்கள் பாதுகாவலராகக் காண்கிறார். இறைவனின் திருவுளத்தை நிறைவேற்ற ஏங்கும் ஒருவருக்கு, விண்ணுலகத் தூதர்கள் வழிகாட்டிகளாக இருப்பார்கள். பாவத்தை அஞ்சுகிறவர் தடைகள் இல்லாமல் அச்சமான பயணத்தை நிறைவு செய்வார், மேலும் இருளில் தங்களுக்கு முன்னாலும் தங்களுக்குள்ளும் ஒளியைக் காண்பார். கர்த்தர் பாவத்தை அஞ்சுகிறவர்களின் காலடிகளைக் காக்கிறார், மேலும் சோதனை எழும்போது, கடவுளின் இரக்கம் அவர்களுக்கு முன்னோடியாகச் செல்கிறது. தனது பாவங்களைச் சாதாரணமாகக் கருதுபவன், முன்பைவிட மோசமான நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு, ஏழுமடங்கு தண்டனையை அனுபவிப்பான்.

179. பணிவுடன் தர்மத்தை விதை, நியாயத்தீர்ப்பில் இரக்கத்தை அறுப்பாய். நீ அழித்த எந்த நன்மையையும், அதனாலேயே மீண்டும் பெறுவாய். நீங்கள் கற்புநெறியை அழித்துவிட்டீர்கள்; நீங்கள் விபச்சாரத்தில் இருக்கும்போது கடவுள் உங்களிடமிருந்து தர்மத்தை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்; ஏனெனில் அவர் உங்கள் உடலின் புனிதத்தை விரும்புகிறார். மேலும் ஒவ்வொரு நோயும் அதற்கென உள்ள குறிப்பிட்ட மருந்தால் குணப்படுத்தப்படுகிறது. நீங்கள் பொறாமையால் வெல்லப்பட்டுவிட்டீர்கள்; அப்படியானால், (பொறாமையை எதிர்த்துப் போராடுவதற்குப் பதிலாக) ஏன் உறக்கத்திற்கு எதிராகப் போராட முயற்சிக்கிறீர்கள்?

180. ஒரு குற்றம் சிறியதாகவும் பக்குவமடையாததாகவும் இருக்கும்போதே, அது அதன் கிளைகளை வெகுதூரம் பரப்பி முழுமையாகப் பக்குவமடைவதற்கு முன்பு அதை வேரோடு பிடுங்கிவிடுங்கள். குறை உனக்குச் சிறியதாகத் தோன்றும் போது அலட்சியமாக இருக்காதே; ஏனெனில், பின்னர் அதில் ஒரு இரக்கமற்ற எஜமானனைக் காண்பாய், அவனிடமிருந்து ஒரு அடிமை, ஒரு கைதி போல ஓடிப்பொய்வாய். ஆனால், ஆரம்பத்திலேயே ஒரு விருப்பத்தை எதிர்ப்பவன் விரைவில் அதன் மீது ஆதிக்கம் பெறுவான்.

181. தாக்குதலைத் தடுக்கும் சக்தி இருந்தும், அவமானத்தை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்கக்கூடியவர், கடவுள் மீது நம்பிக்கை கொள்வதன் மூலம் அவரிடமிருந்து ஆறுதல் பெற்றவர். மேலும், தனக்கு எதிராக சுமத்தப்படும் குற்றச்சாட்டுகளை பணிவான ஞானத்துடன் சகித்துக்கொள்பவர் பரிபூரணம் அடைகிறார், மேலும் பரிசுத்த தேவதைகள் அவரைக் கண்டு வியக்கின்றன. ஏனெனில், வேறு எந்த நற்பண்பும் இவ்வளவு உயர்ந்ததாகவும், இவ்வளவு பயிற்சி செய்ய கடினமானதாகவும் இருக்காது.

182. நீங்கள் சோதிக்கப்பட்டு, அதனால் உங்கள் நிலையில் எந்த மாற்றமும் ஏற்படாமல் இருக்கும் வரை, உங்களை வலிமையானவர் என்று நம்பாதீர்கள். உங்கள் சொந்த வலிமையில் நம்பிக்கை வைக்காதீர்கள், இல்லையெனில் உங்கள் பலவீனத்தால் நீங்கள் விழ அனுமதிக்கப்படுவீர்கள்; பின்னர், உங்கள் சொந்த வீழ்ச்சியின் மூலமாகவே, உங்கள் பலவீனத்தை நீங்கள் அறிந்து கொள்வீர்கள். உங்கள் சொந்த அறிவை நம்பாதீர்கள், இல்லையெனில் எதிரி நுழைந்து, தனது வஞ்சகத்தால் உங்களைப் பிடித்துவிடுவான். உங்கள் சொந்தச் செயல்களைப் பற்றி உங்கள் பேச்சில் ஒருபோதும் தற்பெருமை பேசாதீர்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் அவமானத்திற்குள்ளாவீர்கள். ஒருவன் எதில் தற்பெருமை பேசுகிறானோ, அதில் கடவுள் அவனை மாற அனுமதிக்கிறார், அதனால் அவன் பணிவடைந்து, பணிவைக் கற்றுக்கொள்வான்.

183. உங்கள் கண்களை இடைவிடாமல் தேவன்மேல் தூக்குங்கள்; ஏனெனில் தேவனுடைய பாதுகாப்பு மற்றும் பரிபாலனம் எல்லா மக்களையும் சூழ்ந்திருக்கிறது, ஆனாலும் அவர் கண்ணுக்குத் தெரியாதவராக இருக்கிறார், பாவத்திலிருந்து தங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டு, எப்போதும் தேவனைப் பற்றியும், அவரைப் பற்றி மட்டுமே சிந்திக்கும்வர்களுக்கு மட்டுமே தம்மை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறார். தேவன் நிமித்தமாக அவர்கள் சோதனையில் நுழையும்போது, அவர்களுக்கு தேவனுடைய பரிபாலனம் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. ஏனெனில், யாக்கோபு, யோசுவா, மூன்று இளைஞர்கள் ஆகியோருக்கு நேர்ந்தது போல, இந்தத் துறவிகளுக்குத் தைரியத்தை ஊட்டுவதற்காக, தங்களுக்கு நேரும் சோதனையின் அளவிற்கும் காரணத்திற்கும் ஏற்ப, அவர்கள் தங்கள் உடல் கண்களால் இறைவனைக் காண்பது போல, இறைவனின் திருவுளத்தை உணர்கிறார்கள். பேதுரு மற்றும் பிற புனிதர்களுக்கு, இறைவனின் திருவுளம் ஏதேனும் ஒரு மனித உருவில் தோன்றி, அவர்களை பக்தியில் ஊக்குவித்து வலுப்படுத்தியது.

184. உலகிற்கு அந்நியராக இருக்கும் துறவிகள் மற்றும் தனித்து வாழும் முனிவர்களைப் பற்றி நாம் ஏதேனும் கூற வேண்டுமா? அவர்கள் பாலைவனத்தை ஒரு நகரமாக மாற்றி, அதை தேவதைகளின் குடியிருப்பு மற்றும் வசிப்பிடமாக மாற்றினர். அவர்களின் வாழ்க்கையின் நீதியின் காரணமாக தேவதைகள் எப்போதும் அவர்களிடம் வருவார்கள், மேலும் ஒரே இறைவனின் வீரர்களாக, அவர்கள் சில சமயங்களில் தோளோடு தோள் நின்று போரிட்டார்கள். தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் அவர்கள் பாலைவனத்தை நேசித்தனர், மேலும் கடவுள் மீதான அன்புக்காக மலைகள், குகைகள் மற்றும் பூமியின் பிளவுகளில் தங்கள் வீடுகளை அமைத்துக் கொண்டனர். அவர்கள் உலகியல் சார்ந்தவற்றைத் தள்ளிவிட்டு பரலோகத்தை நேசித்ததாலும், தேவதூதர்களைப் பின்பற்றுபவர்களாக மாறியதாலும், மிகவும் பரிசுத்தமான தேவதூதர்கள் நீதியின்படி, தங்களது இருப்பை அவர்களிடமிருந்து மறைக்காமல், அவர்களின் ஒவ்வொரு விருப்பத்தையும் நிறைவேற்றி, எல்லா விதத்திலும் அவர்களுக்கு எல்லா வகையான உதவிகளையும் வழங்கினர்.

185. ஒருமுறை முழுமையாகத் தன்னை இறைவனுக்கு அர்ப்பணித்தவர், மன அமைதியுடன் தன் வாழ்க்கையைக் கழிக்கிறார். பற்றின்றி இல்லாமல், ஆன்மா எண்ணங்களின் கொந்தளிப்பிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள முடியாது – மேலும், புலன்கள் அமைதிப்படுத்தப்படாவிட்டால், ஒருவருக்கு மன அமைதி கிடைக்காது. சோதனைகளை எதிர்கொள்ளாமல், யாரும் ஆன்மீக ஞானத்தை அடைய முடியாது. கவனமான வாசிப்பின்றி, ஒருவரால் சிந்தனையின் நுணுக்கங்களைப் பகுத்தறிய முடியாது. சிந்தனையின் அசைவின்றி, மனம் உள்ளுறை இரகசியங்களை ஊடுருவிச் செல்லாது. விசுவாசத்தில் நம்பிக்கை இல்லாமல், ஆன்மா சோதனைகளைத் துணிச்சலாக எதிர்கொள்ள முடியாது. கடவுளின் வெளிப்படையான பாதுகாப்பை அனுபவிக்காமல், இதயம் கடவுளை நம்பி நம்பிக்கை கொள்ள இயலாது. ஆன்மா முழுமையான புரிதலுடன் கிறிஸ்துவின் பாடுகளில் பங்கு பெறாவிட்டால், அது கிறிஸ்துவுடன் ஐக்கியம் கொள்ளாது.

186. யாசகனுக்கு இரக்கம் காட்டுபவனுக்குக் கடவுளே பாதுகாவலராக இருக்கிறார், மேலும் கடவுளுக்காக ஏழையாகிறவன் தீராத செல்வங்களைக் காண்பான். கடவுளுக்கு எதிலும் குறைவில்லை, ஆனால் ஒருவன் தம் உருவத்திற்கு மரியாதை அளித்து, தமக்காக அதை வணங்குவதைக் காணும்போது அவர் மகிழ்ச்சி அடைகிறார். உங்களிடம் உள்ளதை யாராவது உங்களிடம் கேட்டால், உங்கள் இதயத்தில், 'நான் இதை எனக்காக வைத்துக்கொள்கிறேன், அதில் நான் இளைப்பாறுவேன், மேலும் தேவன் இந்த நபரின் தேவைகளை வேறு எங்கிருந்தாவது பூர்த்தி செய்வார்' என்று சொல்லாதீர்கள். அத்தகைய எண்ணங்கள் தேவனை அறியாத அநீதியானவர்களுக்கு உரியவை. நீதியுள்ள ஒரு நல்லவர் தனது மரியாதையை மற்றவருக்குக் கொடுக்க மாட்டார், மேலும் கிருபையின் காலத்தை சோம்பலில் கடந்து செல்ல அனுமதிக்க மாட்டார். ஏழை மற்றும் தேவையുള്ളவருக்கு கடவுளால் வழங்கப்படுகிறது, ஏனெனில் கர்த்தர் யாரையும் கைவிடமாட்டார்; ஆனால் நீங்கள், ஏழைகளை உங்களிடமிருந்து அனுப்பி, கடவுள் உங்களுக்குக் கொடுத்த மரியாதையிலிருந்து விலகி, அவருடைய கிருபையை உங்களிலிருந்து நீக்கிவிட்டீர்கள். ஆகவே, நீங்கள் கொடுக்கும்போது, மகிழ்ச்சியடைந்து கூறுங்கள்: 'ஆறுதல் அளிக்க ஒருவரைக் காண எனக்கு உதவியதற்காக, தேவனே, உமக்கு மகிமை.' இருப்பினும், கொடுக்க உங்களிடம் எதுவும் இல்லையென்றால், இன்னும் அதிகமாக மகிழ்ச்சியடைந்து, தேவனுக்கு நன்றி கூறி, கூறுங்கள்: 'என் தேவனே, உமது நாமத்திற்காக நான் அனாதையாகும்படி இந்தக் கிருபையையும் கனத்தையும் எனக்கு அருளியதற்கும், உமது கட்டளைகளின் வழியில் நோய் மற்றும் வறுமையில் ஏற்படும் துன்பங்களை, இந்த வழியில் நடந்த உமது பரிசுத்தவான்கள் சுவைத்ததைப் போலவே, நானும் சுவைக்க எனக்கு உதவியதற்கும் உமக்கு நன்றி செலுத்துகிறேன்.'

187. நமது இயல்பு உணர்ச்சிகளுக்கு ஆளாகிவிட்டது; இந்த உலகில் பல சோதனைகள் உள்ளன; தீமை உங்களிடமிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லை; அது உங்களுக்குள் எழுகிறது மற்றும் உங்கள் காலடியில் படுத்துக் கொள்கிறது. எப்படி நம் கண்முன்னே யுகங்கள் ஒன்றுக்கொன்று நெருக்கமாக இருக்கின்றனவோ, அப்படியே சோதனைகளும் மனிதர்களுக்கு நெருக்கமாக இருக்கின்றன; மேலும், நீங்கள் ஒரு கடவுளாக இருக்க விரும்பும்போது, முதலில் ஒரு செராபீனாக இருந்து பின்னர் தன் பெருமையால் சாத்தானாக மாறியவனைப் போன்ற அதே விதியை நீங்கள் அடைந்துவிடாமல் இருப்பதற்காக, கடவுள் இது மிகவும் ஞானமாக உங்கள் நன்மைக்காக ஏற்பாடு செய்துள்ளார்; மேலும், நீங்கள் தொடர்ந்து அவருடைய கதவைத் தட்டுவதற்காகவும், துன்பத்தின் பயம் உங்கள் மனதில் அவரைப் பற்றிய நினைவைப் பதிய வைப்பதற்காகவும், நீங்கள் ஜெபத்தில் அவருக்கு நெருக்கமாக வருவதற்காகவும், அவரைத் இடைவிடாமல் நினைப்பதன் மூலம் உங்கள் இதயம் பரிசுத்தப்படுவதற்காகவும் இவ்வாறு செய்துள்ளார். கடவுள் உங்களைத் துக்கத்திற்கு ஆளாகாதவர்களாகப் படைக்கவில்லை, ஏனெனில் நீங்கள் ஒரு கடவுளாக இருக்க விரும்பினால், முதலில் ஒரு செருபனாக இருந்து பின்னர் பெருமையின் மூலம் சாத்தானாக மாறியவனைப் போன்ற அதே விதியை நீங்கள் அடைந்துவிடுவீர்கள்; மேலும் அவர் உங்களை மாறாதவர்களாகவும் அசைக்க முடியாதவர்களாகவும் படைக்கவில்லை, ஏனெனில் அவ்வாறு நீங்கள் உயிரற்ற படைப்புகளின் இயல்பைப் போலாகிவிடுவீர்கள்.

188. தேவனுக்கு முன்பாகத் தடையின்றி உங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள், அவரை உங்கள் இருதயத்தில் தரித்திருங்கள். ஏனெனில், நீண்ட காலமாக அவரை நினைக்காமல் இருந்துவிட்டு, அவருக்கு முன்பாக வரும்போது உங்களுக்குத் துணிச்சல் இல்லாமல் போகாது. தேவனுக்கு முன்பாகத் துணிச்சல் என்பது அவருடனான அடிக்கடி ஐக்கியம் மற்றும் மிகுந்த ஜெபத்தின் விளைவாகும். மக்களுடனான ஐக்கியம் உடலின் மூலம் ஏற்படுகிறது, ஆனால் கடவுளுடனான ஐக்கியம், ஆன்மா அவரை நினைவுகூர்வதன் மூலமும், ஜெபத்தில் அவர் மீது கவனம் செலுத்துவதன் மூலமும், அவரை முழுமையாக சரணடைவதன் மூலமும் ஏற்படுகிறது. கடவுளைப் பற்றிய நீடித்த நினைவைப் பேணுவதன் மூலம், ஆன்மா சில சமயங்களில் வியப்பாலும் ஆச்சரியத்தாலும் நிரம்புகிறது. "கர்த்தரைத் தேடுகிறவர்களின் இருதயங்கள் களிகூரக்க. தண்டனைக்குள்ளானவர்களே, "கர்த்தரைத் தேடுங்கள், நம்பிக்கையில் நிலைநிறுத்தப்பட்டிருங்கள்"; மனந்திரும்புதலின் மூலம் "அவருடைய முகத்தைத் தேடுங்கள்" (சங். 104:3, 4) – மேலும் அவருடைய முகத்தின் பரிசுத்தத்தால் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டு, உங்கள் பாவங்களிலிருந்து சுத்திகரிக்கப்படுங்கள்.

189. அநீதியானவன் மீது சோதனை வரும்போது, அவன் தேவனை நோக்கி அழைக்கவோ அல்லது அவனிடமிருந்து இரட்சிப்பை எதிர்பார்க்கவோ எந்த நம்பிக்கையும் கொண்டிருக்கிறான் இல்லை; ஏனெனில், அவன் தன் இளைப்பாறுதலின் நாட்களில் தேவனுடைய சித்தத்தை விட்டு விலகிப் போனான். துயரம் உங்களை வந்தடையுமுன்னே தேவனை நோக்கி ஜெபம்பண்ணுங்கள்; உபத்திரவ காலத்தில் நீங்கள் அவரைக் கண்டடைவீர்கள் - அவர் உங்களைக் கேட்பார். நோவாவின் பேழையானது சமாதான நாட்களில் ஆயத்தமாக்கப்பட்டது; அதன் மரக்கட்டைகள் நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வெட்டப்பட்டன, மேலும் கோபத்தின் காலத்தில் அநீதியானவர்கள் அழிந்தபோதும், அது நீதிமான்களுக்கு ஒரு புகலிடமாக மாறியது.

190. எவர்களுடைய உள்ளத்தில் சமாதானம் மரித்துவிட்டதோ, அவர்கள் அவமானங்களை மகிழ்ச்சியுடன் சகித்துக்கொள்கிறார்கள்; ஆனால் எவர்களுடைய உள்ளத்தில் சமாதானம் உயிரோடிருக்கிறதோ, அவர்களால் அவமானங்களைச் சகித்துக்கொள்ள முடிவதில்லை, மாறாக, வீண் பெருமையால் தூண்டப்பட்டு, கோபமடைகிறார்கள், மேலும், விவேகமற்ற நடத்தையின் மூலம் குழப்பத்தில் விழுகிறார்கள் அல்லது துயரத்தால் வெல்லப்படுகிறார்கள். அவமானங்களுக்கு முகம் கொடுக்கும் பொறுமை மற்றும் பெருந்தன்மை ஆகிய குணங்களில் சிறந்து விளங்க விரும்பும் எவரும், தங்கள் உறவினர்களிடமிருந்து விலகி ஒரு அலைந்து திரிபவராக ஆக வேண்டும்; ஏனெனில், ஒருவரின் சொந்த நாட்டிலேயே இந்தக் குணத்தில் சிறந்து விளங்குவது என்பது இயலாதது. தங்கள் சொந்த உறவினரிடையே அத்தகைய துன்பங்களைப் பொறுத்துக்கொள்வது பெரியவர்களுக்கும் வலிமையானவர்களுக்கும் அடையாளமாகும் – மேலும் இது இந்த உலகில் இறந்துவிட்டவர்களால் மட்டுமே சாத்தியம்; ஏனெனில் அவர்கள் இந்த நிகழ்காலத்தில் எந்த ஆறுதலையும் இனி எதிர்பார்ப்பதில்லை.

191. கிருபை தாழ்மையுடன் நெருங்கியது போல, வேதனையான சோதனைகள் பெருமையுடன் நெருங்கியவை. கர்த்தருடைய கண்கள் தாழ்மையுள்ளவர்கள் மீது அவர்கள் மகிழ்ச்சியடையவும், கர்த்தருடைய முகமோ பெருமையுள்ளவர்களுக்கு எதிராக அவர்கள் தாழ்மையடைவதற்காகவும் இருக்கிறது. உங்கள் சிறிய நிலையில் தற்பெருமை பேசுகிறவராக இருப்பதை விட, உங்கள் பெரிய நிலையில் எளிதில் புறக்கணிக்கப்படுபவராக இருங்கள். கௌரவத்தைத் தேடும் ஒருவனைக் கௌரவம் தப்பி ஓடும்; ஆனால் கௌரவத்தைத் தவிர்ப்பவனைக் கௌரவம் பின்தொடரும். தேவனுக்காகப் பசியும் தாகமும் கொள்ளும் ஒருவனை, தேவன் தம்முடைய ஆசீர்வாதங்களால் திருப்திப்படுத்திடுவார். தேவனுக்காக நிர்வாணத்தைச் சகிக்கும் ஒருவனுக்கு, தேவன் அழிவுபடாததும் மகிமையானதுமான ஆடையை உடுத்திடுவார். கடவுளுக்காக எவர் வறுமைப்படுகிறாரோ, அவர் அவருடைய உண்மையான செல்வங்களால் ஆறுதல் பெறுகிறார். உங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் உங்களை ஒரு பாவியாக அறிந்துகொள்ளுங்கள், அப்போதுதான் உங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் நீங்கள் நீதிமானாக்கப்படுவீர்கள். பணிவானவர்களுடன் பழகுங்கள், அப்போதுதான் நீங்கள் அவர்களின் வழிகளைக் கற்றுக்கொள்வீர்கள். அனைவரிடமும் கருணையாகவும் மரியாதையுடனும் இருப்பது எப்போதும் உங்கள் பழக்கமாக இருக்கட்டும்.

192. ஆன்மாவின் நன்மைக்காக, கடவுள் அதை உணர்ச்சிகளுக்குக் கீழ்படிய அனுமதித்துள்ளார்; ஆயினும் இரண்டாவது வாழ்க்கைக்கு முன்பு அதை உணர்ச்சிகளுக்கு மேலே வைப்பதை அவர் பயனுள்ளதாகக் கருதவில்லை. – மேலும் ஆன்மா உணர்ச்சிகளுக்குக் கீழ்படுவது மனசாட்சியின் குத்தலுக்கு நன்மை பயக்கும்; ஆனால் உணர்ச்சிகளிலேயே நிலைத்திருப்பது வெட்கக்கேடானதும் மானமற்றதுமாகும். அதிகப் பசி சிந்தனைக் குழப்பத்தை ஏற்படுத்துவது போல, அதிகப் பேச்சும் அற்பமான உரையாடலும் அறிவற்ற தன்மைக்கும், மனது அதன் சரியான ஒழுக்கிலிருந்து விலகிச் செல்வதற்கும் வழிவகுக்கின்றன. உலகியல் விஷயங்களில் உள்ள கவலை ஆன்மாவைக் குழப்பத்தில் ஆழ்த்துகிறது, மேலும் அவற்றால் கலக்கமடைவது மனதைக் குழப்பி, அதன் அமைதியைப் பறிக்கிறது. பரலோகப் பயிற்சிகளுக்குத் தன்னை அர்ப்பணித்த ஒரு துறவி, எல்லா நேரங்களிலும் எல்லா உலகியல் கவலைகளிலிருந்தும் விடுபட்டு இருக்க வேண்டும்; அப்போதுதான், தன்னுள் ஒடுங்கி, நிகழ்காலத்திற்குச் சொந்தமான எதையும் காணாமல் இருக்க முடியும். அத்தகைய அனைத்திலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட்ட பிறகு, அவன் கவனச்சிதறல் இல்லாமல், இரவும் பகலும் இறைவனின் சட்டத்தைக் கற்க முடியும்.

193. மனத் தூய்மையற்ற உடல் உழைப்பு என்பது வறண்ட கருப்பையும் காய்ந்த மார்பகங்களையும் போன்றது; ஏனெனில் அது கடவுளின் அறிவை நெருங்க முடியாது. அவை உடலைச் சோர்வடையச் செய்கின்றன, ஆனால் மனத்தின் விருப்பு வெறுப்புகளை வேரறுக்க கவலைப்படுவதில்லை; ஆகையால் அவர்கள் எதையும் அறுவடை செய்வதில்லை. முட்புதர்களில் விதைப்பவன் எதையும் அறுவடை செய்ய முடியாதது போல, பகை மற்றும் பேராசையால் தன்னைத்தானே அழித்துக்கொள்பவனும் எதிலும் வெற்றிபெற முடியாது, மாறாக தன்னை நெருக்கடிக்குள்ளாக்கும் கவலைகளால் ஏற்படும் தூக்கமின்மையால் தன் படுக்கையில் முனகிக்கொண்டே இருப்பான்.

194. ஆன்மா இறைவனை நினைப்பதாலும், இரவும் பகலும் இடைவிடாத விழிப்புணர்வாலும் ஒளிமயமானால், அப்போது இறைவன் அங்கே (அதற்குள்) ஒரு மேகத்தை நிறுவுகிறான், அது பகலில் நிழலளிக்கிறது, அதன் இரவை நெருப்புப் போன்ற ஒளியால் பிரகாசமாக்குகிறது; அதன் இருளில், ஒளி பிரகாசிக்கிறது.

195. ஒரு மேகம் சந்திரனின் ஒளியை மறைப்பது போல, நிறைந்த வயிற்றின் நீராவிகள் ஆன்மாவிலிருந்து கடவுளின் ஞானத்தை விரட்டுகின்றன. காய்ந்த மரத்தில் நெருப்புச் சுடர் எரிவது போல, வயிறு நிரம்பியிருக்கும் போதும் உடல் எரிகிறது. ஒரு எரியும் பொருள் மற்றொன்றின் மீது படும்போது நெருப்புத் தீயை அதிகரிக்கிறது போல, அவ்வாறே பலவிதமான உடல் ஆசைகள் உடலுக்குள் உள்ள காம உணர்வுகளைத் தீவிரப்படுத்துகின்றன. இறை அறிவு, புலனின்பத்திற்கு அடிமையான உடலில் வசிக்காது; மேலும், தன் உடலை நேசிப்பவன் இறை அருளைப் பெறமாட்டான். பிரசவ வேதனைகளால் ஒரு குழந்தை உலகிற்குக் கொண்டுவரப்பட்டு தாய்க்கு மகிழ்ச்சியைத் தருவது போல, தொண்டை பாதிக்கப்படும்போதும், கடவுளின் இரகசியங்களின் அறிவின் பழம் ஆன்மாவில் பிறக்கிறது. ஒரு தந்தை தன் பிள்ளைகளைப் பராமரிப்பது போல, கிறிஸ்துவும் தமக்காகத் துன்புறும் உடலைப் பராமரிக்கிறார் – மேலும் அது எப்போதும் அவருடைய உதடுகளுக்கு அருகில் உள்ளது.

196. யாத்ரீகர் என்பவர், யாருடைய எண்ணங்கள் எல்லா உலகியல் விஷயங்களையும் கடந்து உயர்ந்திருக்கின்றனவோ, அவரே. துறவி என்பவர், உலகத்திலிருந்து விலகி வசித்து, எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களைத் தருமாறு கடவுளிடம் எப்போதும் பிரார்த்தனை செய்பவர். ஒரு துறவியின் செல்வம், கண்ணீரில் காணப்படும் ஆறுதலும், மனத்தின் ஆழங்களில் ஒளிரும் விசுவாசத்தின் மகிழ்ச்சியுமாகும். கன்னியாஸ்திரி என்பவர், தன் உடலை இவ்வுலக இன்ப உறவுகளால் களங்கப்படாமல் காப்பவர் மட்டுமல்ல, அது பற்றிய மிகச் சிறிய நினைவுக்கே வெட்கப்படும் ஒருவரையும் குறிக்கும். நீங்கள் தூய்மையை நேசித்தால், வாசிப்பு மற்றும் தொடர்ச்சியான பிரார்த்தனையைக் கடைப்பிடித்து வெட்கக்கேடான எண்ணங்களை விரட்டுங்கள்; அப்போதுதான் அத்தகைய விஷயங்களுக்கான இயல்பான நாட்டங்களுக்கு எதிராக உங்களுக்கு ஒரு ஆயுதம் கிடைக்கும்; இது இல்லாமல், ஆன்மாவில் தூய்மையைக் காண்பது சாத்தியமற்றது.

197. நீங்கள் உண்மையாகவே இரக்கமுள்ளவராக இருந்தால், உங்களுக்குச் சேர வேண்டிய உடைமை உங்களிடமிருந்து எடுக்கப்படும்போது, உள்ளத்தில் துயரப்படாதீர்கள், இழப்பைப் பற்றி வெளிநபர்களிடம் பேசாதீர்கள். உங்களுக்குத் தீங்கு இழைத்தவர்களின் தீங்கை உங்கள் இரக்கத்தால் ஈர்க்கப் படுங்கள், அதுபோலவே திராட்சை அருந்தின் கசப்புத்தன்மை அதிக நீரால் ஈர்க்கப்படுகிறது. உங்களுக்குத் தீங்கு இழைத்தவர்கள் மீது நீங்கள் புரியும் நற்செயல்கள் மூலம் உங்கள் கருணையின் பெருமையை வெளிப்படுத்துங்கள், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட எலிஷா தன்னைப் பிடிக்க வந்திருந்த தனது எதிரிகளைக் கையாண்டது போல (2 ராஜாக்கள் 6:13–23).

198. உண்மையாகத் தாழ்மையுள்ளவரும் ஞானமுள்ளவருமானவர், அநியாயமாகக் குற்றம் சாட்டப்படும்போது, மனவருத்தம் அடைவதில்லை; மேலும், அவர் அநியாயமாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்ட விஷயத்தைப் பற்றித் தன்னைத் தானே பாதுகாத்துக் கொள்ள எதையும் பேசுவதில்லை. மாறாக, அவதூற்றை உண்மை என ஏற்றுக்கொண்டு, தனக்கு அவதூறு செய்யப்பட்டது என்று மற்றவர்களை நம்ப வைக்க முயற்சிப்பதில்லை, மாறாக மன்னிப்புக் கேட்கிறார். சிலர், தாங்கள் அத்தகையவர்கள் இல்லையென்றாலும், தங்களைத் தாங்களே ஒழுக்கமற்றவர்கள் என்ற முத்திரையைத் தங்களுக்குச் சூட்டிக்கொண்டனர்; மற்றவர்கள், விபச்சாரம் செய்வதிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருந்தபோதிலும், விபச்சாரிகள் என்று அழைக்கப்பட்டதைச் சகித்துக்கொண்டனர்; தாங்கள் செய்யாத ஒரு பாவத்தின் பலனைச் சுமந்ததாகக் கண்ணீருடன் சாட்சி கூறினர்; தாங்கள் செய்யாத ஒரு மீறலுக்காகத் தங்களுக்குத் தீங்கு இழைத்தவர்களிடம் மன்னிப்புக் கேட்டு அழுதனர், அதே சமயம் அவர்களின் ஆன்மாக்கள் எல்லாத் தூய்மையாலும் குற்றமற்ற தன்மையாலும் முடிசூட்டப்பட்டிருந்தன. வேறு சிலர், தாங்கள் இரகசியமாகக் கடைப்பித்த முன்மாதிரியான வாழ்க்கை நெறிகளுக்காகப் புகழப்படாமல் இருக்க, தெய்வீக உப்பினால் கரைந்து, தங்களைப் புனித முட்டாள்களாகக் காட்டிக்கொண்டனர்; அவர்கள் தங்கள் அமைதியில் அசைக்கப்படாமல் நிலைத்திருந்தனர், அதனால், அவர்களின் பரிபூரணத்தின் உச்சத்தில், பரிசுத்த தூதர்கள் அவர்களின் நற்பண்புகளுக்கு முரசு கொட்டுபவர்களாகச் சேவையாற்றினர்.

199. மீட்பர், பிதாவுடன் உள்ள பல வாசஸ்தலங்களைப் பற்றிப் பேசும்போது, அந்தத் தளத்தில் வசிப்பவர்களிடையே உள்ள அறிவின் மாறுபட்ட நிலைகளைக் குறிப்பிட்டார்—அதாவது, அவர்கள் தங்கள் அறிவுக்கு ஏற்ப அனுபவிக்கும் ஆன்மீக வரங்களிலுள்ள வேறுபாடுகளையும் பிரிவுகளையும். ஏனெனில் அவர் பல வாசஸ்தலங்களைப் பற்றிப் பேசியது இடங்களின் பன்முகத்தன்மைக்காக அல்ல, மாறாக அவர்களின் வரங்களின் நிலைகளுக்காகவே. ஒவ்வொருவரும் தங்கள் பார்வையின் தூய்மை மற்றும் ஏற்கும் தன்மைக்கேற்ப கண்ணுக்குத் தெரியும் சூரியனை அனுபவிப்பதைப் போலவும், ஒரே வீட்டில் உள்ள ஒரு விளக்கிலிருந்து வரும் ஒளி, பல தனித்தனி விளக்குகளாகப் பிரிக்கப்படாவிட்டாலும், ஒரே விளக்கிலிருந்து வெவ்வேறு விதமாக இருப்பதைப் போலவும், அதுபோல, வரவிருக்கும் யுகத்தில் எல்லா நீதிமான்களும் பிரிக்கப்படாமல் ஒரே தேசத்தில் நிலைபெற்றிருந்தாலும், ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குரிய அளவிற்கு ஒரே ஆன்மீக சூரியனால் ஒளிரூட்டப்படுகிறார்கள், மேலும் தங்கள் சொந்த புண்ணியத்தின்படி, ஒரே வளிமண்டலம், ஒரே இடம், ஒரே சிம்மாசனம், ஒரே காட்சி மற்றும் ஒரே உருவத்திலிருந்து வருவது போல, தங்களுக்குள் மகிழ்ச்சியையும் ஆரவாரத்தையும் ஈர்க்கிறார்கள். – மேலும், ஒருவரின் கிருபையின் அளவை, அது உயர்வோ அல்லது தாழ்வோ, யாரும் காண்பதில்லை. அதனால், ஒரு நண்பரின் மேலான கிருபையையும் தங்கள் சொந்தக் குறைவையும் அவர்கள் கண்டால், அது அவர்களுக்குத் துக்கத்திற்கும் சோகத்திற்கும் காரணமாகாது. அங்கே, ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கிருபையின்படி, தங்கள் சொந்த அளவிலேயே உள்ளூற மகிழ்கிறார்கள். இவை அனைத்திற்கும் வெளியே, ஒரே ஒரு காட்சியும் ஒரே ஒரு ராஜ்யமும் மட்டுமே உள்ளது – மேலும், நான் குறிப்பிடுகின்ற இந்த இரண்டு பாகங்களைத் தவிர, அதாவது ஒன்று பரலோக ராஜ்யமும் மற்றொன்று பூலோக ராஜ்யமும், அவற்றுக்கு இடையில், பலவிதமான வெகுமதிகளில் பன்முகத்தன்மை உள்ளது.

200. சாத்தான் காம எண்ணங்களால் மனதை மாசுபடுத்த விரும்பும்போது, அவன் முதலில் அவர்களின் வீண் பெருமை மீதான பிரியத்தின் மூலம் அவர்களின் பொறுமையைச் சோதிக்கிறான், மேலும் இந்த எண்ணத்தின் ஆரம்பம் ஒரு உணர்ச்சியாகத் தோன்றாது. மனதைக் காத்துக் கொள்ளும், மற்றும் எவருக்குள் எந்தவொரு அநாகரிக எண்ணத்தையும் விரைவாகப் பதியவைப்பது சாத்தியமற்றதோ, அவர்களுடன் அவன் பொதுவாக இப்படித்தான் நடந்துகொள்கிறான். ஆனால், அவர் ஒருவரை அவர்களின் கோட்டையிலிருந்து பிரித்து, அவர்கள் தங்கள் முதல் எண்ணத்தில் நிலைத்திருந்து தங்கள் கோட்டையிலிருந்து விலகத் தொடங்கும் போது, அவர் அவர்களை விபச்சாரத்தை நினைவூட்டும் ஒன்றின் மூலம் எதிர்கொண்டு, மனதை அழகற்ற பொருட்களின் பக்கம் வழிமறிக்கிறார். மனமானது முதலில் இந்த எண்ணங்களின் திடீர் தோற்றத்தால் திகைத்து, பின்னர் அவற்றுடன் சமரசம் செய்து, எண்ணத்திலிருந்து செயலுக்குச் செல்கிறது. ஆனால், மனமானது , அத்தகைய எண்ணங்களின் முதல் அசைவுகளைத் தடுத்து பின்வாங்கினால், கடவுளின் உதவியுடன், அது அந்த உணர்ச்சியை எளிதாக வென்றுவிட முடியும்.

201. உணர்ச்சிகளை எதிர்ப்பதை விட, நற்பண்புகளை நினைப்பதன் மூலம் அவற்றைத் தடுப்பது சிறந்தது. ஏனெனில், உணர்ச்சிகள் தங்கள் உரிய எல்லைக்கு வெளியே சென்று போரிட எழும்போது, அவை தங்கள் உருவங்களையும் ஒற்றுமைகளையும் மனதில் பதிய வைக்கின்றன. இந்தப் போர் மனதில் பெரும் சக்தியைப் பெறுகிறது, எண்ணங்களை மிகவும் குழப்பமடையச் செய்து, சிதறடிக்கிறது. ஆனால், நாம் முன்பு குறிப்பிட்ட முதல் விதியை ஒருவர் பின்பற்றினால், உணர்ச்சிகள் விரட்டப்பட்ட பிறகு மனதில் அவற்றின் தடம் கூட எஞ்சியிருக்காது.

202. ஒருவன் ஆறுதலளிப்பவரைப் பெறும் வரை, நன்மையின் நினைவு அவன் சிந்தனைகளில் பதியப்படுவதற்காகவும், தொடர்ச்சியான வாசிப்பின் மூலம், நன்மையின் மீதான அவனது நாட்டம் அவனுக்குள் புதுப்பிக்கப்படுவதற்காகவும், மேலும் அவனது ஆன்மா பாவ வழிகளின் நுணுக்கங்களிலிருந்து பாதுகாக்கப்படுவதற்காகவும் அவனுக்கு தெய்வீக வேதங்கள் தேவைப்படுகின்றன: ஏனெனில், அவர் இன்னும் மயக்கத்தைப் போக்கி, ஆன்மாவுக்குப் பயனுள்ள எண்ணங்களைப் பிடித்து வைக்கும் ஆவியின் வல்லமையைப் பெறவில்லை. ஒருவருக்குள் செயல்படும் ஆன்மாவின் சக்தியில் ஆவியானவரின் சக்தி இறங்கும்போது, வேதவசனங்களின் சட்டத்திற்குப் பதிலாக, ஆவியானவரின் கட்டளைகள் இதயத்தில் வேரூன்றுகின்றன; அப்போது அவர் ஆவியானவரால் இரகசியமாகக் கற்பிக்கப்படுகிறார், அவருக்குப் புலன் சார்ந்த காரியங்களின் உதவி தேவையில்லை; ஏனெனில் இதயம் பொருட்களிடமிருந்து கற்கும் வரை, மயக்கமும் மறதியும் உடனடியாகக் கற்பித்தலைப் பின்தொடர்கின்றன; ஆனால் ஆவியினால் போதனை அளிக்கப்படும்போது, நினைவு பாதிப்படையாமல் இருக்கிறது.

203. ஒரு இளம் பறவை என்பது, மனந்திரும்புதலின் மூலம், சமீபத்தில் தான் விருப்பங்களின் பிணைகளிலிருந்து வெளிவந்த, மேலும், ஜெபத்தின் போது, உலகியல் சார்ந்தவற்றிற்கு மேலே எழும்ப முயற்சி செய்து, ஆனால் அதற்கு இயலாத, ஒரு மனமாகும்; மாறாக, அது பறக்க வேண்டிய பலத்தை இழந்து, இன்னும் பூமியின் முகப்பிலேயே ஊர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. இருப்பினும், வாசிப்பு, நற்செயல்கள், கடவுள் அச்சம் மற்றும் பல நற்பண்புகளுக்கான அக்கறை ஆகியவற்றின் மூலம், அது தனது எண்ணங்களை ஒற்றுமையாக்குகிறது; ஏனெனில், இதற்கு அப்பால் எதையும் அறிவதற்கு அது இயலாதது. மேலும் இது சிறிது காலத்திற்கு மனதை களங்கமின்றி வைத்திருக்கிறது; ஆனால் பின்னர் நினைவுகள் மீண்டும் வருகின்றன, அவை இதயத்தை குழப்பி களங்கப்படுத்துகின்றன; ஏனெனில், மானுடன் இன்னும் அந்த அமைதியான சுதந்திரச் சூழலை அனுபவிக்கவில்லை; நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு, உலகியல் சார்ந்தவற்றை மறந்து, அவன் தன் மனதை அதற்குள் வழிநடத்துகிறான்; ஏனெனில், அவன் உடல் சார்ந்த இறக்கைகளை மட்டுமே பெற்றிருக்கிறான்—அதாவது, வெளிப்படையாகப் பயிற்சி செய்யப்படும் நற்பண்புகள்—ஆனால், அவன் இன்னும் தியானப் பண்புகளைக் காணவில்லை, அவற்றை அனுபவிக்கத் தகுதியானவனாகவும் கருதப்படவில்லை; மேலும் இவை மனதின் சிறகுகளாகும், இதன் மூலம் ஒருவன் தெய்வீகத்தை நெருங்கி, உலகியல் விஷயங்களிலிருந்து விலகுகிறான்.

204. ஒருவன் புலன் சார்ந்த எதனாலும் இறைவனுக்குச் சேவை செய்யும் வரை, புலன் சார்ந்தவற்றின் பிம்பங்கள் அவனது எண்ணங்களில் பதியப்பட்டிருக்கும், மேலும் அவன் தெய்வீகத்தை உடல் வடிவங்களில் கருதுகிறான். ஆனால் அவன் ஒரு அகப் பார்வையை அடையும்போது, அந்தப் பார்வைக்கு ஏற்ப, அவனது மனம் அவ்வப்போது பொருட்களின் பிம்பங்களுக்கு மேலே உயரும்.

205. உங்கள் ஆன்மா இருளிலிருந்து வெளிவர நெருங்கும்போது, இது உங்களுக்கு அடையாளமாக இருக்கும்: உங்கள் இதயம் உங்களுக்குள் எரிகிறது, மேலும் இரவும் பகலும் நெருப்பைப் போலச் சுடர்விடும்; அதனால், நீர் இந்த உலகம் முழுவதையும் தூசியாகவும் சாம்பலாகவும் கருதுகிறீர்; உன் ஆன்மாவிற்குள் இடைவிடாமல் கிளர்ந்தெழும் புதிய, நெருப்பு போன்ற எண்ணங்களின் இனிமை காரணமாக, உமக்கு உணவு மீதும் ஆசை இருப்பதில்லை. திடீரென, உங்கள் சொந்த விருப்பமின்றி ஓடும் ஓர் ஓடையின் பாய்ச்சலைப் போல, உங்கள் கண்ணீர்த் துளிகள் பாய்வதை நீங்கள் பெறுவீர்கள்; அது உங்கள் எல்லாச் செயல்களுடனும் கலக்கும்—அதாவது, நீங்கள் படிக்கும்போதும், ஜெபிக்கும்போதும், தியானிக்கும்போதும், உணவு மற்றும் பானம் அருந்தும்போதும், உங்கள் எல்லா முயற்சிகளிலும் இது நிகழும். உங்கள் ஆன்மாவில் இதைக் காணும்போது, மனதைத் திடப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள், ஏனெனில் நீங்கள் கடலைக் கடந்துவிட்டீர்கள்; உங்கள் காரியங்களில் மிகவும் விடாமுயற்சியுடன் இருங்கள், மேலும் கிருபை உங்களில் நாளுக்கு நாள் பெருகும்படி கவனமாகக் காத்திருங்கள். உங்களுக்குள் இதைக் காணும் வரை, நீங்கள் உங்கள் பயணத்தை இன்னும் முடிக்கவில்லை, தேவனுடைய மலைக்குள் நுழையவும் இல்லை. ஆனால், கண்ணீரின் கிருபையைக் கண்டு பெற்றுக்கொண்ட பிறகும், அவை நின்று, வேறு எந்த மாற்றமும் இல்லாமல்—அதாவது, உடல் ஊனமின்றி—உங்கள் தீவிரம் குளிர்ந்துவிட்டால், ஐயோ உங்களுக்குக் கேடு! ஆணவம், அலட்சியம் அல்லது சோம்பலில் விழுந்து நீங்கள் எதை அழித்துவிட்டீர்கள்?! – ஆனால், கண்ணீருக்குப் பிறகு வருவது பற்றி நாம் பின்னர் எழுதுவோம்.

206. உனக்குச் செய்ய வேலை இல்லையென்றால், நற்பண்புகளைப் பற்றிப் பேசாதே. எந்த ஜெபத்திற்கும் அல்லது பலிகளுக்கும் மேலாகக் கடவுளுக்கு முன்பாக மதிப்புமிக்கவை, அவருக்காகவும் அவருடைய பொருட்டுமான துக்கங்கள்; மேலும், எல்லா நறுமணப் புகைகளிலும் மேலானது அவர்களுடைய வியர்வை வாசனை. உடலுழைப்பு இல்லாமல் பெறப்பட்ட எந்த நற்பண்பையும், காலத்திற்கு முன்பே பறிக்கப்பட்ட, உயிர் இல்லாத கருப்பையின் பழமாகக் கருதுங்கள். நீதிமான்களின் காணிக்கைகளே அவர்களின் கண்களின் கண்ணீராகும்; மேலும், கடவுளுக்குப் பிரியமான பலியோ, அவர்கள் ஜெபிக்கும்போது விடும் பெருமூச்சுகளாகும். நீதியுள்ளவர்களும், உடலின் பாரத்தால் ஒடுக்கப்பட்டவர்களும் கர்த்தரிடம் கூப்பிடுவார்கள்; வியாதியில் அவர்கள் தங்கள் விண்ணப்பங்களைத் தேவனிடம் செலுத்துவார்கள்; மேலும், அவர்கள் குரலின் கூக்குரலுக்குப் பரிசுத்த சேனைகள் அவர்களுக்கு உதவ வருவார்கள், அவர்களை நம்பிக்கையினால் ஊக்கப்படுத்தி ஆறுதல் அளிப்பார்கள்; ஏனெனில், பரிசுத்த தூதர்கள், பரிசுத்த மனிதர்களுக்கு நெருக்கமாக இருப்பதால், அவர்களின் பாடுகளிலும் துக்கங்களிலும் பங்குகொள்கிறார்கள்.

207. திராட்சை ஒயின் உடலைச் சூடாக்குகிறது, ஆனால் கடவுளின் வார்த்தை மனதைச் சூடாக்குகிறது. ஆர்வத்தால் எரியும்வர்கள் தாங்கள் நம்புவனவற்றைப் பற்றிய எண்ணங்களால் உத்வேகம் பெற்று, தங்கள் மனதை வரவிருக்கும் காலத்தின் மீது செலுத்துகிறார்கள். திராட்சை ஒயினால் மயங்கியவர்கள் தங்கள் முன் தடைகளைக் காண்பதில்லை; அதுபோலவே, நம்பிக்கையால் மயங்கியவர்கள் துக்கத்தையோ அல்லது இந்த உலகின் எதையும் அறிவதில்லை. பாடுகளின் கடலுக்காகவும், கடவுள் மீதான அன்பின் பொருட்டும், எளிமையையும் கேள்விக்கிடமில்லாத மனப்பான்மையையும் தங்கள் கச்சையைக் கட்டிக்கொண்டு, திரும்பிப் பார்க்காதவர்களாகிய , பேறுபெற்றவர்கள். நம்பிக்கையுடன் இந்தக் கடினமான பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்குபவர்கள் பின்னோக்கித் திரும்புவதில்லை, அதன் தன்மையைப் பற்றிச் சிந்திக்கவும் அவர்கள் நிற்குவதில்லை. ஆனால், அவர்கள் கடலைக் கடந்துவிட்ட பிறகு, பாதையின் கடினத்தன்மையைக் காணும்போது, அவர்களைச் சிரமங்களிலிருந்தும், வேகமான நீரோட்டங்களிலிருந்தும், வழியின் அத்தகைய கரடுமுரடான தன்மையிலிருந்தும் விடுவித்ததற்காகக் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துகிறார்கள் – அந்த நேரத்தில் அது அவர்களுக்குத் தெரியாவிட்டாலும் கூட. கப்பல் புறப்படும்போது, நம்பிக்கை ஆரம்ப உற்சாகத்துடன் முன்னோக்கிச் செல்கிறது; உடலைப் பற்றி சிறிதும் கவலைப்படாமலும், தான் மேற்கொண்ட உழைப்பு பலனளிக்குமா இல்லையா என்று தன்னுள் சிந்திக்காமலும் செல்கிறது. நீங்கள் ஒரு தேவனுடைய கிரியையைத் தொடங்க விரும்பும்போது, இந்த உலகில் இனி வாழாதவராகவும், மரணத்திற்குத் தயாரானவராகவும், இந்த நிகழ்கால ஜீவனைப் பற்றி நம்பிக்கையற்றவராகவும், யாருடைய காலமும் முடிந்துவிட்டதோ அத்தகையவராகவும் உங்கள் சித்தத்தை முதலில் தீட்டிக்கொள்ளுங்கள். ஒவ்வொரு நற்செயலையும் தைரியத்துடன் தொடங்குங்கள், மேலும் அத்தகைய செயல்களைச் சந்தேக மனதுடன் செய்யாதீர்கள்; கடவுள் மீதான உங்கள் நம்பிக்கையில் உங்கள் இதயம் தடுமாற வேண்டாம், இல்லையெனில் உங்கள் உழைப்பு வீணாகி, உங்கள் பணி ஒரு சுமையாகிவிடும்.

208. கடவுளின்படி வாழ்கின்றவர்களின் செயல்கள் பின்வருமாறு: ஒருவர் நாள் முழுவதும் தன் தலையைத் தரையில் அடித்துக் கொண்டே இருப்பார், மேலும் தெய்வீக ஆராதனைகள், அதாவது, நேரங்களைச் செய்வதற்குப் பதிலாக அவ்வாறு செய்வார். மற்றொருவர் பல பிரார்த்தனைகளைத் தொடர்ந்து நீண்ட நேரம் மண்டியிடுவதோடு இணைக்கிறார். மேலும் ஒருவர், தனக்கான தெய்வீக ஆராதனைகளுக்குப் பதிலாக ஏராளமான கண்ணீரைக் கொண்டு, அதிலேயே திருப்தி காண்கிறார். மற்றொருவர், வாசிக்கப்படுவதன் பொருளை ஆழமாக உணர முயற்சி செய்து, இதை ஒரு குறிப்பிட்ட விதிமுறையுடன் இணைக்கிறார். மற்றொருவன் பசியால் தன் ஆன்மாவை வாட்டுகிறான், அதனால் அவனால் தெய்வீக ஆராதனைகளைச் செய்ய முடிவதில்லை. மற்றொருவன், சங்கீதங்களில் தீவிர தியானத்தில் மூழ்கியிருக்கும்போது, தன் ஆராதனையை இடைவிடாமல் செய்கிறான். மற்றொருவன் தன் நேரத்தை வாசிப்பதில் செலவிடுகிறான், மேலும் அவனது இதயம் சூடேற்றப்படுகிறது. மற்றொருவன், புனித வேதாகமங்களில் உள்ள தெய்வீக அர்த்தத்தை ஆராய்ந்து சிந்தித்து, அதில் மூழ்கிவிடுகிறான். வேறொருவர், வசனங்களில் தன்னைத் தாக்கும் அற்புதங்களால் வியப்படைந்து, தனது வழக்கமான வாசிப்பிலிருந்து பின்வாங்கி மௌனத்தால் ஆட்கொள்ளப்படுகிறார். மற்றொருவர், இவை அனைத்தையும் சுவைத்து திருப்தியடைந்த பிறகு, பின்வாங்கி செயலற்றவராகிறார். மற்றொருவர், சிறிதளவு மட்டுமே சுவைத்து தற்பெருமை கொண்டவராகி, தவறுக்கு ஆளானார். ஒருவர் ஒரு கடுமையான நோய் மற்றும் உடல்நலக்குறைவால் தனது நெறியைக் கடைப்பிடிப்பதிலிருந்து தடுக்கப்பட்டார்; மற்றொருவர் சில பழக்கவழக்கங்கள், அல்லது சில ஆசைகள், அல்லது சுயவிருப்பம், அல்லது வீண் பெருமை, அல்லது பேராசை, அல்லது பௌதீகப் பொருட்களைச் சேர்ப்பதில் உள்ள நாட்டம் ஆகியவற்றின் ஆதிக்கத்தால் தடுக்கப்பட்டார். மற்றொருவன் இடறினாலும் மீண்டும் எழுந்து, விலைமதிப்பற்ற முத்தை அடையும் வரை திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.

209. எல்லா காரியங்களுக்கும் ஆரம்பம் கடவுளுக்கு முன்பான ஒரு நல்ல எண்ணமே (கடவுளை மகிழ்விக்கும் உறுதிப்பாடு). இதற்குப் பிறகு, உலகியல் காரியங்களிலிருந்து விலகிய பின்னர், நோன்பு, வாசிப்பு, இரவு முழுவதும் விழித்திருத்தல் மற்றும் தெளிவான விழிப்புணர்வு ஆகியவை வருகின்றன – ஒவ்வொன்றும் அவரவர் சக்திக்கேற்ப – மேலும் பல தண்டனைகள், இவற்றை பகலில் செய்வது நன்மை பயக்கும், மேலும் இரவிலும் அடிக்கடி செய்வது நல்லது. உங்கள் குறைந்தபட்சமாக முப்பது சிரம்பணியல்களைச் செய்யுங்கள் – பின்னர் புனித சிலுவையின் முன் தலைவணங்கி முடித்துக்கொள்ளுங்கள். ஆனால், தங்கள் பலத்திற்கேற்ப, இந்த சிரவணங்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிப்பவர்களும் உள்ளனர். இதற்கிடையில், மற்றவர்கள் ஒரே பிரார்த்தனையில் மூன்று மணிநேரம் செலவிடுகிறார்கள், தெளிவான மனதுடன், கட்டாயமோ அல்லது அலைந்து செல்லும் எண்ணங்களோ இல்லாமல் தரையில் முகங்குப்புற விழுந்து சிரவணம் செய்கிறார்கள் (அதாவது, சிலர் அடிக்கடி ஆனால் குறுகிய நேரத்திற்குப் பிரார்த்தனை செய்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் ஒரே ஒருமுறை, ஆனால் நீண்ட நேரம் நின்று பிரார்த்தனை செய்கிறார்கள்).

210. நமது எதிரியான பிசாசுக்கு, இந்தத் துறவு முயற்சியை மேற்கொள்பவர்களுக்கு எதிராகத் தனது போராட்டத்தை வஞ்சகமாக மாற்றி மாற்றி நடத்தும் ஒரு பழங்கால வழக்கம் உண்டு. அவர்களுக்கு எதிராகப் பல்வேறு ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்தி, ஒவ்வொருவரின் நோக்கத்திற்கும் ஏற்பத் தன்னை மாற்றிக்கொண்டு, அவன் தனது போர் முறையை மாற்றுகிறான். எதிரியின் போரின் முதல் தந்திரம். – விருப்பத்தால் சோம்பேறியாகவும், எண்ணங்களில் பலவீனமாகவும் இருப்பவர்களை, அவன் ஆரம்பத்திலிருந்தே கடுமையாகத் தாக்குகிறான்; அவர்களுக்கு எதிராக வலிமையான சோதனைகளை ஏற்படுத்துகிறான், அதனால் முதல் முயற்சியிலிருந்தே பயம் அவர்களைப் பற்றிக்கொள்ளும், மேலும் அவர்களின் பாதை கொடூரமாகவும் கடக்க முடியாததாகவும் அவர்களுக்குத் தோன்றும் – அவர்கள் கூறுவார்கள்: 'பாதையின் ஆரம்பமே இவ்வளவு கடினமாகவும் சிரமமாகவும் இருக்கும்போது, முன்னால் காத்திருக்கும் பல போராட்டங்களுடன் அதை இறுதிவரை யாரால் தாங்க முடியும்?' மேலும், பிசாசு அவர்களுக்கு எதிராக நீண்ட காலம் போரிடுவதில்லை – ஆனால் விரைவில் அவர்களைத் தப்பி ஓடச் செய்துவிடுகிறது. ஏனென்றால், அவர்கள் ஆண்டவரின் முயற்சியில் சந்தேகத்துடனும் அலட்சியத்துடனும் இறங்கினார்கள். ஆனால், அவருக்காக மரிக்கத் தயாராக இந்த முயற்சியை மேற்கொள்ளுமாறு கடவுள் நமக்குக் கட்டளையிடுகிறார்; உண்மையுள்ள ஊழியருக்கு வீரமரணத்தின் மகுடத்தைச் சூட்டுவதாக உறுதியளிக்கிறார். அவர்கள் ஆரம்பத்திலேயே தங்களை மரணத்திற்கு ஒப்புக்கொடுக்கத் தீர்மானிக்காததால், அவ்வாறு பலவீனர்களாக நிரூபிக்கப்படுகிறார்கள். இதன் விளைவாக, அவர்கள் எந்தப் போரிலும் இனி உறுதியாக நிற்கிறார்கள் இல்லை; அவர்கள் சுயநலவாதிகளாகவும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தங்கள் சொந்த உடல்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்பவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். புனிதர்களிடம் பொதுவாகக் காணப்படும் ஆன்மீக வலிமை சிறிதும் அவர்களிடம் இல்லாததைக் காணும் பகைவன், ஒரு புயலைப் போல அவர்களை ஓட்டிச் செல்கிறான். மனிதன் தன் சொந்த விருப்பத்தின் பேரிலேயே கடவுளை நோக்கிப் பாடுபடுகிறான், கடவுளும் ஒத்துழைத்து, உதவிகரமாக இருந்து, தன்னைப் பற்றிய தம்முடைய திருவுளத்தை அவனுக்கு வெளிப்படுத்துகிறார். மேலும், அந்த நபர் அதற்கு இணங்காவிட்டாலோ அல்லது கடவுள் அதை அனுமதிக்காவிட்டாலோ, பிசாசு ஒரு நபரை அணுகவோ அல்லது அவர்கள் மீது சோதனைகளைக் கொண்டுவரவோ முடியாது.

211. இரண்டாவது வழிமுறை. – ஆனால், யார் துணிச்சல் மிக்கவர்களாகவும், மரணத்தை ஒரு பொருட்டாகக் கருதாமல், தங்கள் பணியை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் மேற்கொள்கிறார்களோ, அவர்களைப் பிசாசு உடனடியாக எதிர்கொள்வதில்லை, மேலும் ஆர்வமுள்ள வீரர்கள் எளிதில் தோற்கடிக்கப்பட மாட்டார்கள் என்பதை அறிந்து, அவர்கள் முதல் முன்னேற்றத்தின் போதே அவர்களுடன் போரிடுவதில்லை. ஆகவே, அவர் அவர்களை இந்த நிலையில் காணும்போது, அவர்களின் உற்சாகம் தணிந்துவிட்டதையும், அவர்களுக்கு உதவும் தெய்வீக வார்த்தைகளையும் நினைவுகளையும் அவர்கள் கைவிட்டதால், அவர்கள் மனதில் ஆயத்தப்படுத்தியிருந்த ஆயுதங்கள் ஒதுக்கப்பட்டுவிட்டதையும் காணும் வரை, அவர் அவர்களைத் தொடக்கூடத் துணியமாட்டார். அவர்கள் தங்கள் உண்மையான நோக்கங்களிலிருந்து விலகத் தொடங்கும் போதும், தாங்களாகவே தங்களை வெல்வதற்குரிய வழிகளைக் கருத்தில் கொள்ளத் தொடங்கும் போதும், தங்கள் சொந்த பகுத்தறிவின் flattery-யால், அது அவர்களை உள்ளுக்குள் சோர்வடையச் செய்கிறது, மேலும் சோம்பலால் ஏற்படும் எண்ணங்களின் அலைகளால், தங்கள் மனங்களிலும் இதயங்களிலும் குளிர்ச்சி ஆட்சி செய்யும் நிலையில், தங்கள் ஆன்மாக்களுக்காக ஒரு அழிவுக் குழியைத் தாங்களாகவே தோண்டத் தொடங்குகிறார்கள்—அப்போது அவன் இரக்கமின்றி அவர்கள் மீது பாய்கிறான். இருப்பினும், தீவிரமான ஆர்வத்துடன் கடவுளை நோக்கி உழைப்பவர்களையும், தங்கள் நம்பிக்கையை அவரிடம் வைத்து அவனை விசுவாசிக்கிறவர்களையும் ஒரு குறிப்பிட்ட சக்தி சூழ்ந்துள்ளதால், சாத்தான் இதுவரை அவர்களைத் தாக்குவதிலிருந்து விலகி இருக்கிறான். இதனால், கடவுள் அவர்களை விட்டு பிசாசின் பொல்லாத கொடூரத்தை விலக்கி வைக்கிறார், அது அவர்களை அணுகுவதில்லை. எப்போதும் அவர்களைக் கண்காணிக்கும் பாதுகாவலரைப் பார்க்கும்போது எதிரி கட்டுப்படுத்தப்படுகிறான். அவர்கள் உதவிக்கான வழிகளான - ஜெபங்கள் மற்றும் தாழ்மையின் முயற்சிகளை - கைவிடாத வரை, பரிந்துரையாளரும் உதவியாளரும் அவர்களை விட்டு விலகுவதில்லை.

212. ஆகவே, நீங்கள் கடவுளின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றும்போது, உங்கள் முயற்சியின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும், இந்தப் பாதையில் நீங்கள் முதன்முதலில் பயணிக்கத் தொடங்கியபோது உணர்ந்த தொடக்கத்தையும் ஆரம்ப உற்சாகத்தையும், உங்கள் வீட்டை விட்டு வெளியேறி இராணுவத்தில் சேர்ந்தபோது உங்களுக்குள் எழுந்த அந்தத் தீவிர எண்ணங்களையும் நினைவில் கொள்ளுங்கள். நீங்கள் ஏற்றுக்கொண்ட எந்தப் பங்கிலும், உங்கள் முயற்சியின் தொடக்கத்தில் உங்களுக்குள் எரிந்த உற்சாகத்திலும் உங்கள் ஆன்மாவின் தீவிரம் குளிர்ந்துவிடாமல் இருப்பதற்காக, ஒவ்வொரு நாளும் உங்களை நீங்களே சோதித்துப் பாருங்கள். மேலும், இராணுவ முகாமின் மத்தியில் இடைவிடாமல் உங்கள் குரலை எழுப்புங்கள்; இந்த நாட்டின் புதல்வர்களை வீரத்திற்கு ஊக்குவித்து உந்திக்கொள்ளுங்கள், அதே சமயம் நீங்கள் நிதானத்துடன் இருப்பதை எதிரிக்குக் காட்டுங்கள். அதே நேரத்தில், நம்பிக்கையுடன் கடவுளை அழைக்கவும், அவருடைய நன்மையின்முன் அழவும், கண்ணீர் சிந்தவும், அவர் உங்களுக்கு ஒரு உதவியாளரை அனுப்பும் வரை உழைக்கவும். அப்பொழுது நீங்கள் மீண்டும் தோற்கடிக்கப்பட மாட்டீர்கள்.

213. எதிரியின் போரின் மூன்றாவது தந்திரம். – ஒரு மனிதன் தனது ஆர்வம் மற்றும் அவனது விசுவாசமான பிரார்த்தனை மூலம் கடவுளிடமிருந்து பெறும் வலிமையை எதிரி காணும்போது, அவனுக்கு உதவும் தேவதையை விரட்ட ஒரு வழியைக் கண்டுபிடிக்க அவன் முயற்சி செய்கிறான், – அதாவது, அவனுக்குள் பெருமை எண்ணங்களைத் தூண்டுகிறான், அதனால் அவன் தன் பலம் முழுவதும் தன் சொந்த சக்தியையே சார்ந்துள்ளது என்றும், அவனே தன் சொந்த பலத்தால், தன் எதிரியிடமிருந்தும் அவனைக் கொல்வதிலிருந்து தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்கிறான் என்றும் நினைக்கிறான். பகைவன் ஊட்டும் அத்தகைய எண்ணங்களை நம்புபவர்களுக்கு, கடவுளின் உதவி விலகிவிடும் – மேலும் அவர்கள் பகைவனின் கைகளுக்குள் வீழ்ந்துவிடுவார்கள். ஆனால், இந்த ஆலோசனைகளுக்கு அடிபணியாமல், தங்களுக்கு உதவுபவரின் நினைவில் உறுதியாக நின்று, தங்கள் இதயத்தின் பார்வையை வானத்தின் பக்கம் திருப்புவதை ஒருபோதும் நிறுத்தாதவர்களுக்கு எதிராக, பகைவன் புதிய போர் முறைகளை வகுக்கிறான்.

214. எதிரியின் போரின் நான்காவது தந்திரம், ஒரு நபரை அவனது இயற்கையான தேவைகள் (குறிப்பாக ஒரு மனைவியின் தேவை மற்றும் வாழ்வதற்கான வழிகளின் தேவை) மூலம் ஒடுக்குவதில் தொடங்குகிறது. (ஒரு மனைவியைப் பற்றி.) ஒரு நபரை அத்தகைய செயலைச் செய்யும்படி கட்டாயப்படுத்த முடியாவிட்டாலும், அந்த நபர் மௌனத்தால் பாதுகாக்கப்படுவதாலும், பாவத்திற்கான சந்தர்ப்பங்களிலிருந்தும் காரணங்களிலிருந்தும் அவர் விலகி இருப்பதாலும், அவர் தவம் செய்பவர்களின் மனதில் இதை ஒரு மாயையாகக் காணும்படி செய்ய முயற்சிக்கிறார், மேலும் உண்மையின் வேஷத்தில் அவர்களுக்குப் பொய்க் கனவுகளை ஊட்ட முயற்சிக்கிறார். மேலும், அவர்கள் கனவு கண்டதை விரும்பும் நிலைக்கு வருவதற்காக, அவன் அவர்களின் ஆசைகளைத் தூண்டி, அவமானகரமான எண்ணங்களில் ஈடுபடுமாறும், அவற்றுக்கு இணங்கும்படி செய்யவும், அவற்றால் தங்களைத் தாங்களே குற்றவாளிகளாக்கிக் கொள்ளும்படி செய்யவும் தூண்டுகிறான். ஏனெனில், விரிவுபடுத்தப்பட்டவனைப் பொறுத்தவரை, அவனை வெல்வது அவனது சொந்த எண்ணங்களாலேயே நிகழ்கிறது என்பதும், ஒரு எண்ணம் அதன் இடத்திலிருந்து கிளர்ந்து, அதன் உயரத்திலிருந்து பூமிக்கு இறங்கி, ஒரு கண நேரத்திற்கு அவனது இச்சாசக்தி அதற்கு இணங்கும்போதே அது ஒரு சிறு கணத்தில் நிறைவேறிவிடுகிறது என்பதும் பகைவனுக்குத் தெரியும். – பலர் பெண்மையின் அழகைப் பகல் கனவு கண்டபோது நடந்தது போலவே. இருப்பினும், அவர்கள் உலகத்திலிருந்து ஒன்று அல்லது இரண்டு படிகள் விலகி இருந்தால், எதிரி பெரும்பாலும் உண்மையில் பெண்களை அவர்களிடம் கொண்டு வருவதற்குச் சரணடைந்தான். இந்த மற்றும் இதேபோன்ற வழிகளால், எதிரி சில சமயங்களில் கவனக்குறைவானவர்கள் மற்றும் நிலையான இதயம் இல்லாதவர்கள் மீது மேலாதிக்கம் பெற்றான். ஆனால் மற்றவர்கள் இந்தத் தூண்டுதல்களை விட வலிமையானவர்களாக இருந்தனர், மேலும் கடவுளின் அருளால், எதிரியையும் அவனது மாயைகளையும் வென்றனர். (இரண்டாவது தூண்டுதலைப் பற்றி). பகைவன் அவர்களை அடிக்கடி கனவுகளில் தங்கம், விலைமதிப்பற்ற பொருட்கள் மற்றும் பிற புதையல்களைக் காணச் செய்தான்; மேலும், ஒருவேளை அத்தகைய காட்சிகள் மூலம் அவர்களில் ஒருவரின் முன்னேற்றத்தைத் தடுத்து, தனது பொறிகளிலும் வலையிலும் சிக்க வைக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையில், சில சமயங்களில் அவற்றை உண்மையிலேயே அவர்களுக்குக் காட்டினான். தங்கள் தனிமையான வாழ்க்கையில், பற்றாக்குறை மற்றும் வறுமையின் மத்தியில், இந்த விஷயங்கள் அகற்றப்படும்போது, அவர்கள் உண்மையிலேயே கடவுளை நேசிப்பவர்களா என்றும்; மேலும், இந்த விஷயங்களை எதிர்கொள்ளும்போது, அவர்கள் முயற்சி செய்கிறார்களா என்றும் சோதிப்பதற்காகவே இது அனுமதிக்கப்படுகிறது, கடவுள் மீதான அன்பினால், அவற்றைப் புறக்கணிக்கவும், அவற்றால் சோதிக்கப்படும்போது, கடவுளின் அன்போடு ஒப்பிடும்போது அவற்றை ஒன்றுமில்லை எனக் கருதி, அவை மேலோங்க விடாமல் தடுக்கவும் முற்படுகிறார்களா என்பது தெரியவரும். உண்மையான துறவிகள் பணிந்து விடுவதில்லை, சோதிக்கப்படும்போது உலைக்களத்தில் உள்ள தங்கம் போலத் தூய்மையாக்கப்படுகிறார்கள்; ஆனால் கவனக்குறைவானவர்களும் பலவீனமானவர்களும் பற்றாக்குறை காலங்களில் மிகச் சிறிய சிரமத்தாலும்கூட வெல்லப்பட்டு, தங்கள் துறவு முயற்சியைக் கைவிட்டுப் பின்வாங்குகிறார்கள்.

215. ஒருவர் தனது பலவீனத்தை உணர்ந்து, அதை உண்மையாக உணர்ந்தவுடன், உடனடியாகத் தனது ஆன்மாவை மந்தநிலையிலிருந்து எழுப்பி, எச்சரிக்கையுடன் தன்னை ஆயத்தப்படுத்திக் கொள்கிறார். ஆனால், உடல் ரீதியாகவோ அல்லது ஆன்மீக ரீதியாகவோ குறைந்தபட்சம் ஒரு சிறிய சோதனையாவது தங்களுக்கு ஏற்பட்டு, அதிலிருந்து விடுவிக்கப்படாவிட்டால், யாராலும் தங்கள் பலவீனத்தை உணர முடியாது. ஏனெனில் அப்போது, தன் சொந்த முயற்சிகளும் வழிமுறைகளும் எவ்வளவு பயனற்றவை என்பதை அவர் தெளிவாகக் காண்பார் – தான் பாதுகாப்பு தேடிய தனது எச்சரிக்கை, சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் ஆன்மாவின் பாதுகாப்பு முறைகள் ஆகியவை முற்றிலும் பயனளிக்கவில்லை என்பதையும், இந்த எல்லாமாக இருந்தும் விடுதலை கிடைத்தது என்பதையும் அவர் காண்பார். இதன் மூலம், தான் ஒன்றுமில்லை என்பதையும், கடவுளின் உதவி மட்டுமே இரட்சிக்கிறது என்பதையும் அவர் உறுதியாக அறிந்துகொள்கிறார். தங்களுக்கு கடவுளின் உதவி தேவை என்பதை உணர்ந்த எவரும் பல பிரார்த்தனைகளைச் செலுத்துகிறார்கள். மேலும், அவர்கள் இந்தப் பிரார்த்தனைகளை எவ்வளவு அதிகமாகப் பெருக்குகிறார்களோ, அவ்வளவு அதிகமாக அவர்களின் இதயம் பணிவடைகிறது. ஏனெனில், ஜெபித்து கேட்பவர் பணிவடைவதைத் தவிர்க்க முடியாது. 'நொறுங்குண்டதும் நொறுங்குண்ட மனதுமாய் இருக்கிறேன்; தேவனே, நீர் என்னைத் தள்ளிவிடாதிர்' (சங். 50:19). ஒருவர் தங்களைத் தாழ்த்திக் கொள்ளும் உடனேயே, தேவனுடைய இரக்கம் அவர்களைச் சூழ்ந்துகொள்கிறது. பின்னர், இதயம் தெய்வீக உதவியை உணர்ந்து, தனக்குள் ஒருவித நம்பிக்கையின் வலிமையைக் காண்கிறது (தேவன் மீது). தேவன் தங்களை உண்மையாகவே தாங்குகிறார் என்பதை ஒருவன் உணரும்போது, அவனுடைய இதயம் உண்மையாகவே விசுவாசத்தால் நிரம்புகிறது. இதன் மூலம், ஜெபம் என்பது உதவி தேடுபவர்களுக்கு ஒரு புகலிடம், இரட்சிப்பின் ஊற்று, நம்பிக்கையின் புதையல், குழப்பத்திலிருந்து காக்கும் ஒரு துறைமுகம், பலவீனர்களுக்கு ஒரு ஆதரவு, சோதனையின் போது ஒரு தங்குமிடம், போரில் விடுதலையின் கவசம் என்பதை அவர் உணர்கிறார். பகைவர்களுக்கு எதிரான ஒரு கூர்மையான அம்பு – மேலும் ஜெபத்தின் மூலம் ஆன்மீக ஆசீர்வாதங்களின் முழுத் திரளும் தனக்குக் கிடைக்கின்றன என்று அவருக்கு வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. இந்தப் புள்ளியிலிருந்து, அவர் விசுவாச ஜெபத்தில் மகிழத் தொடங்குகிறார்; அவர் இனி சிரமத்துடனோ அல்லது சோர்வுடனோ ஜெபிக்கவில்லை, மாறாக மனமார்ந்த மகிழ்ச்சியுடனும் வியப்புடனும், எண்ணற்ற முறை மண்டியிட்டு, இடைவிடாமல் நன்றியுணர்வுகளை வெளிப்படுத்தி ஜெபிக்கிறார்.

216. கடவுளின் உதவிக்கான பெரும் விருப்பத்தால் உந்தப்பட்டு, ஒருவன் ஜெபத்தில் நிலைத்திருக்கும்போது கடவுளுக்கு நெருக்கமாக வருகிறான். ஆனால், அவன் தன் சொந்த உள்நோக்கத்தின் மூலம் கடவுளுக்கு எவ்வளவு நெருக்கமாக வருகிறானோ, அவ்வளவுக்களவு கடவுளும் தம்முடைய வரங்களுடன் அவனுக்கு நெருக்கமாக வருகிறார், மேலும் அவனது பெரும் தாழ்மையின் காரணமாக அவனிடமிருந்து அருளைத் தடுத்துக்கொள்வதில்லை. இருப்பினும், சில சமயங்களில், தாராள மனமுடைய கடவுள், ஒருவர் தம்மை நெருங்குவதற்கு ஊக்கமாகவும், மேலும், அவருடைய தேவையின் காரணமாக, ஒருவரால் தம்முடைய நன்மைக்காகத் தேவையானதைப் பெற்றுக்கொள்ளத் தயாராகவும் இருப்பதற்காக, தம்முடைய கிருபையின் வரங்களை அவரிடமிருந்து தடுத்து நிறுத்துகிறார். கடவுள் சில ஜெபங்களுக்கு விரைவாக பதிலளிக்கிறார்—அதாவது, யாராலும் இரட்சிக்கப்பட முடியாத வரங்களான ஜெபங்களுக்கு—மற்றவற்றுக்கு பதிலளிப்பதில் அவர் தாமதப்படுத்துகிறார். சில சூழ்நிலைகளில், அவர் அவனிடமிருந்து எதிரியின் எரிக்கும் சக்தியைத் தடுத்து விரட்டுகிறார், மற்றவற்றில், அவன் சோதனையில் விழ அனுமதிக்கிறார், இதன் மூலம் இந்தச் சோதனை அவனைத் தேவனுக்கு நெருக்கமாகக் கொண்டுவருவதற்கான ஒரு காரணமாக அமையவும், சோதனையைச் சமாளிக்கும் வழியை அவன் கற்றுக்கொள்ளவும், தன் பலவீனத்தின் சான்றுகளைக் கண்முன்னே கொண்டு, மேலும் மேலும் தாழ்மையுடன் நிலைபெறவும் வேண்டும் என்பதற்காக. தனது பலவீனத்தை உணராத நீதியுள்ள மனிதனின் செயல்கள், ஒரு சவரக்கத்தியின் முனை போன்றவை – மேலும் அவன் வீழ்ச்சியடைவதிலிருந்தும், பெருமையென்னும் அழிக்கும் சிங்கத்திடமிருந்தும் வெகு தொலைவில் இல்லை. தனது பலவீனத்தை அறியாதவன் பணிவைக் கொண்டிருக்கவில்லை; பணிவற்றவன் இன்னும் பரிபூரணம் அடையவில்லை; அதை அடையாதவன் எப்போதும் பயத்தில் வாழ்கிறான்; ஏனெனில் அவனது நகரம் இரும்புத் தூண்களிலும் வெண்கலக் கதவுகளிலும், அதாவது தாழ்மையிலும், நிறுவப்படவில்லை. தாழ்மை இல்லாமல், ஒரு நபரின் செயல் (அதுவே தேடப்படுவது) பரிபூரணமடையாது, மேலும் ஆவியின் முத்திரை அவனது விடுதலையின் சுருளையில் இன்னும் இடப்படவில்லை – அதுவரை அவன் அடிமையாகவே இருக்கிறான், மேலும் அவனது செயல் பயத்திலிருந்து விடுபடவில்லை.

217. ஆகையால், கர்த்தர் தம்முடைய பரிசுத்தவான்களைத் தாழ்மையுடனும், மனந்திரும்புகிற இருதயத்துடனும் தீவிர ஜெபத்திலிருக்கச் செய்கிறார், அதனால் அவரை நேசிக்கிறவர்கள் தாழ்மையின் மூலம் அவருக்கு நெருக்கமாக வர முடியும். மேலும், அவர் அடிக்கடி அவர்களை அவர்களின் இயற்கையின் உணர்ச்சிகளாலும், வெட்கக்கேடான மற்றும் அசுத்தமான எண்ணங்களின் நாட்டங்களாலும் பயமுறுத்துகிறார்; அடிக்கடி மக்களிடமிருந்து வரும் நிந்தனைகள், அவமானங்கள் மற்றும் ஏளனங்கள் மூலம்; சில சமயங்களில் உடல் நோய்கள் மற்றும் உபாதிகள் மூலம்; மற்ற நேரங்களில், வறுமை மற்றும் அடிப்படைத் தேவைகளின் பற்றாக்குறை மூலமாகவோ, அல்லது தீவிரமான பயத்தின் வேதனை, கைவிடுதல், பிசாசின் வெளிப்படையான தாக்குதல்கள் மற்றும் பல்வேறு பயங்கரமான நிகழ்வுகள் மூலமாகவோ. இவை அனைத்தும் அவர்கள் பணிவிற்குக் காரணங்களைக் கொண்டிருப்பதற்காகவும், சோம்பலின் உறக்கத்தில் விழாமல் இருப்பதற்காகவும் ஆகும்.

218. உங்கள் ஆன்மா உள்ளுக்குள் இருளால் நிரம்பும்போது, மேலும் மேகக் கூட்டங்களின் மூட்டத்தால் சூரியக் கதிர்கள் பூமியில் மறைக்கப்படுவதைப் போல, உங்கள் ஆன்மா ஒரு காலத்திற்கு ஆன்மீக ஆறுதலை இழந்து, உங்கள் ஆன்மாவில் உள்ள கிருபையின் ஒளி மங்கிவிடும், ஏனெனில் உங்கள் ஆன்மாவைப் போர்த்திருக்கும் விருப்பங்களின் மேகத்தால், உங்கள் உள்ளத்தில் உள்ள மகிழ்ச்சியளிக்கும் சக்தி ஓரளவு குறைந்து, உங்கள் மனம் ஒரு அசாதாரணமான இருளால் மூடப்பட்டிருக்கும்; இந்த எண்ணத்தால் கலங்காதீர்கள், ஆனால் பொறுமையாக இருங்கள் – குருக்களின் படைப்புகளைப் படியுங்கள், ஜெபிக்க உங்களைக் கட்டாயப்படுத்துங்கள் – மற்றும் உதவியை எதிர்பார்க்குங்கள். அது நீங்கள் உணராமலேயே விரைவில் வரும். எப்படியெனில், பூமியைச் சூழ்ந்திருக்கும் காற்றின் இருளிலிருந்து சூரியக் கதிர்களால் பூமியின் முகம் வெளிப்படுத்தப்படுகிறதோ, அப்படியே பிரார்த்தனை ஆன்மாவிற்குள் இருக்கும் உணர்ச்சிகளின் மேகங்களைப் போக்கிச் சிதறடித்து, மனதை மகிழ்ச்சி மற்றும் ஆறுதலின் ஒளியால் ஒளிரச் செய்யும்.

219. நீங்கள் கண்ணீரின் எல்லையை அடையும் வரை, உங்கள் அக ஆன்மா உலகிற்கு சேவை செய்கிறது – அதாவது, நீங்கள் இன்னும் ஒரு உலகியல் வாழ்க்கையை வாழ்கிறீர்கள், உங்கள் புற ஆன்மாவால் கடவுளின் பணியைச் செய்கிறீர்கள், அதே நேரத்தில் உங்கள் அக ஆன்மா வறண்டதாகவே இருக்கிறது; ஏனெனில் அதன் பழம் கண்ணீரிலிருந்து தொடங்குகிறது. நீங்கள் கண்ணீரின் எல்லையை அடையும்போது, உங்கள் மனம் இந்த உலகின் பாதாளச் சிறையிலிருந்து வெளிவந்து, புதிய யுகத்தின் பாதையில் காலடி எடுத்து வைத்து, அற்புதமான புதிய காற்றின் நறுமணத்தை சுவாசிக்கத் தொடங்கிவிட்டது என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். ஆன்மீகக் குழந்தையின் பிறப்பு நெருங்கிவிட்டதால் கண்ணீர் வழியத் தொடங்குகிறது. அனைவருக்குமான தாயான கிருபை, வரவிருக்கும் யுகத்தின் ஒளிக்குள்ளே தெய்வீக உருவத்தை வெளிப்படுத்த ஒரு மர்மமான வழியில் ஏங்குகிறது. ஆனால், மௌனத்தைக் கடைப்பிடிப்பவர்களிடையே (சில சமயங்களில் தியானத்தின் போதும், சில சமயங்களில் படிக்கும் போதும், சில சமயங்களில் பிரார்த்தனையின் போதும்) அவ்வப்போது ஏற்படும் அழுகைக்கும், இந்த வகையான அழுகைக்கும் ஒரே மாதிரியானதல்ல. நான் இந்த வகையான அழுகையைப் பற்றிப் பேசவில்லை, மாறாக இரவும் பகலும் இடைவிடாமல் நிகழும் அழுகையைப் பற்றிப் பேசுகிறேன். இந்த நிலையை அடைந்த ஒருவரின் கண்கள் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு மேலாக ஒரு நீரூற்றைப் போல இருக்கும், பின்னர் அவரது எண்ணங்கள் அமைதியடையும். மேலும், எண்ணங்கள் அடங்கும்போது, இயற்கை அனுமதிக்கும் அளவிற்கு, புனித பவுல் பேசிய 'அந்த ஓய்விற்குள்' ஒருவர் நுழைகிறார் (எபி. 4:3). மேலும் இந்த அமைதியான ஓய்வின் மூலம், மனம் மர்மங்களைத் தியானிக்கத் தொடங்குகிறது. அப்போது பரிசுத்த ஆவியானவர் அவருக்கு பரலோக காரியங்களை வெளிப்படுத்தத் தொடங்குகிறார் – தேவன் அவருக்குள் வாசமாயிருந்து, ஆவியானவரின் கனியை அவருக்குள் வெளிப்படுத்துகிறார். ஆனால் மேலும் கேளுங்கள்: நீங்கள் எண்ணங்களை அடக்கும் நிலைக்குள் பிரவேசிக்கும்போது, அப்போது உங்களுக்குக் கண்ணீர்த் பெருக்கேற்படும் – மேலும் கண்ணீர் உங்களுக்கு உரிய அளவிலும், சரியான நேரத்திலும் வரும்.

220. ஒரு நபர் முன்னேறுவதற்கு மூன்று நிலைகள் உள்ளன: தொடக்க நிலை, இடைநிலை, மற்றும் முழுமை பெற்ற நிலை. முதல் நிலையில் இருப்பவர்களின் மனநிலை நன்மையை நோக்கிச் சென்றாலும், அவர்களின் மனம் உணர்ச்சிகளால் அலைக்கழிக்கப்படுகிறது. இரண்டாம் நிலை என்பது உணர்ச்சி நிலைக்கும் உணர்ச்சியற்ற நிலைக்கும் இடைப்பட்ட ஒரு நடுநிலையாகும், அங்கு ஒரு நபருக்குள் நல்ல மற்றும் தீய எண்ணங்கள் சமமாக எழுகின்றன, மேலும் அவர்கள் ஒளியையும் இருளையும் தொடர்ந்து வீசுகிறார்கள். மேலும், ஒருவர் வெளி விஷயங்களில் எச்சரிக்கையுடன் இருப்பதன் மூலம் (அதிலிருந்து அகப் பாதுகாப்பு எழுகிறது) - அடிக்கடி தெய்வீக வேதங்களைப் படிப்பதிலிருந்தும், தன் மனதில் தெய்வீக மனப் படிமங்களை உருவாக்குவதிலிருந்தும் - ஒரு குறுகிய காலத்திற்குக் கூட அவர் விலகினால், அப்போது அவர் உணர்ச்சிகளால் ஈர்க்கப்படுகிறார். ஆனால் அவர் விவரிக்கப்பட்ட முறையில் ஆன்மீகத்திற்கான தனது ஆர்வத்தை வளர்த்தால், – வேத வாசிப்பின் மூலம் நல்ல எண்ணங்களைத் தேடி, அவற்றுக்காகப் பாடுபட்டு, அவற்றை ஊட்டி வளர்த்து, அவை மாம்சத்தின் பகுதிக்குள் செல்லாமல் காத்து, அன்போடு தன் ஆன்மாவைப் பாதுகாத்து, அயராத ஜெபத்தில் பொறுமையுடன் தேவனைப் பற்றிக்கொண்டால் – அப்போது தேவன் இறுதியில் அவனுக்காகத் தம்முடைய வாசலைத் திறப்பார், குறிப்பாக அவனுடைய தாழ்மையின் காரணமாக; ஏனெனில், மர்மங்களின் வெளிப்பாடு மனத்தாழ்மையுள்ளவர்களுக்கு வருகிறது (இதுவே மூன்றாவது படி).

221. கடவுள் மீதான நம்பிக்கைக்கு முன்பாக, கடவுளுக்காக உழைப்பதும், தன் வேலையில் சிந்தும் வியர்வைமே உள்ளது. நீங்கள் கடவுளை நம்பினால், நீங்கள் நன்றாகச் செயல்படுகிறீர்கள். ஆனால் விசுவாசத்திற்குச் செயல்கள் தேவை, மேலும் நற்பண்புக்காகத் துன்பப்படும்போது கடவுள் மீதான நம்பிக்கை வெளிப்படுகிறது. கடவுள் தம் படைப்புகளைக் கவனித்துக் கொள்கிறார் என்றும், அவர் சர்வவல்லமையுள்ளவர் என்றும் நீங்கள் நம்புகிறீர்களா? அப்படியானால், உங்கள் விசுவாசத்துடன் பொருத்தமான செயல்களும் இருக்கட்டும்; அப்போதுதான் கடவுள் உங்களைக் கேட்பார். காற்றை உங்கள் கையில் பிடிக்க முயற்சிக்காதீர்கள், அதாவது, செயல்களற்ற விசுவாசத்தை. ஒருவர் அறியாமல், ஒரு காட்டு மிருகம், அல்லது கொலையாளிகள், அல்லது அது போன்றவை இருக்கும் பாதையில் நடப்பது அசாதாரணமானதல்ல; அதனால், கடவுளின் அற்புதமான பாதுகாப்பு அவரைத் தீங்கிலிருந்து காப்பாற்றுகிறது, அல்லது அந்தக் காட்டு மிருகம் விலகிச் செல்லும் வரை பயணியின் முன்னேற்றத்தை ஏதேனும் ஒரு வகையில் மெதுவாக்குகிறது, அல்லது ஏதேனும் ஒரு சந்திப்பின் மூலம் அவரைப் பாதையிலிருந்து விலகச் செய்கிறது. சில சமயங்களில், ஒரு தீய பாம்பு கண்ணுக்குத் தெரியாமல் பாதையில் படுத்திருக்கும்; ஆனால், ஒருவரை அந்தச் சோதனைக்கு உள்ளாக்க விரும்பாத கடவுள், பாம்பு திடீரென சீற்றம் எழுப்பும்படிச் செய்கிறார் – அது அதன் இடத்திலிருந்து எழுந்து பயணியின் முன்னால் ஊர்ந்து செல்கிறது, அதைக் காணும் பயணி முன்னெச்சரிக்கை எடுத்துக் காப்பாற்றப்படுகிறார். ஒருவர் அங்கே அமர்ந்திருக்கும்போதே ஒரு வீடு, அல்லது ஒரு சுவர், அல்லது ஒரு கல் இடிந்து விழும் நிகழ்வு அடிக்கடி நடக்கிறது. மனிதர்கள் மீதான தம்முடைய அன்பில், அங்கே அமர்ந்திருப்பவர்கள் அகன்று செல்லும் வரை அல்லது அழைத்துச் செல்லப்படும் வரை, விழும் பொருளைத் தடுத்துப் பிடிக்குமாறு தேவன் ஒரு தேவதையைக் கட்டளையிடுகிறார்; அவர்கள் அகன்று சென்றவுடன், அவர் உடனடியாக விழும் பொருளை விழ அனுமதிக்கிறார். இவை மற்றும் இவை போன்றவை தேவனுடைய சாதாரண மற்றும் பொதுவான பராமரிப்பின் கிரியைகள்; ஆனால் நீதிமான்களின் மீது ஒரு சிறப்பு மற்றும் நிலையான பராமரிப்பு உள்ளது. மற்றவர்கள் தங்கள் விவகாரங்களை நீதியுடன் நிர்வகிக்கவும், தேவனுடைய பிரபஞ்ச ஏற்பாட்டின் கீழ், தங்கள் சொந்த ஞானத்தைப் பயன்படுத்தவும் தேவன் கட்டளையிட்டிருக்கிறார்; ஆனால் நீதிமானோ, ஞானத்திற்குப் பதிலாக விசுவாசத்தை அடைந்திருக்கிறார், அதன் மூலம் அவர் எதனையும் பயப்படாமல், 'ஒரு சிங்கம் போல தைரியமாக நடக்கிறார்' (நீதிமொழிகள் 28:1). அவருடைய நிலையான அக்கறை கடவுளிடம் அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருப்பது போலவே, கடவுளும் அவரைப் பற்றி கூறுகிறார்: 'அவருடைய துன்பத்தில் நான் அவருடன் இருப்பேன்; நான் அவரை விடுவித்து கனப்படுத்தும்; நீண்ட ஆயுளால் அவரைத் திருப்திப்படுத்தி, என் இரட்சிப்பை அவருக்குக் காண்பிப்பேன்' (சங். 90:15–16). தன் வேலையில் சோம்பலும் மந்தபுத்தியும் கொண்ட ஒருவனுக்கு அத்தகைய நம்பிக்கை இருக்க முடியாது. ஆனால், எல்லா காரியங்களிலும் தேவனுடனே நிலைத்திருந்து, தன் கிரியைகளின் நன்மையினால் அவருக்கு நெருக்கமாகச் சென்று, தன் இருதயத்தின் கண்களைத் தம்முடைய கிருபையின் பக்கம் இடைவிடாமல் செலுத்துகிறவன், தெய்வபக்திமானாகிய தாவீது தன்னைப் பற்றிச் சொன்னதைச் சொல்லலாம்: 'தேவன்மேல் என் நம்பிக்கையை வைத்தபடியினாலே என் கண்கள் மங்கிப்போயின' (சங். 68:4).

222. நாம் உலகத்திலிருந்து தப்பிக்க முற்படும்போது, கண்ணீரும் இதயப்பூர்வமான, பகுத்தறிவுள்ள துக்கமும் போல வேறு எதுவும் நம்மை அதிலிருந்து முழுமையாகப் பிரிக்கவோ, நமது ஆசைகளை நமக்குள்ளே கொல்லவோ, மற்றும் ஆன்மீக வாழ்விற்கு நம்மை உயிர்ப்பிக்கவோ இல்லை. ஆனால் அதேபோல், வீண் வேடிக்கைகளும், நமது நடத்தையில் உள்ள சுதந்திரத்தில் நமது எண்ணங்களின் அலைதலும், நம்மை உலகத்தின் உடந்தையாளர்களாகவும், ஞானத்தின் புதையல்களிலிருந்தும் கடவுளின் மறைபொருட்களின் அறிவிலிருந்து அவ்வளவு தூரமாகவும் ஆக்கும் வேறு எதுவும் இல்லை. – இது வழிதவறிய பேயின் செயல். ஆகவே, நான் அன்புடன் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன், எதிரியின் பொல்லாப்பைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள். அவன் வீணான பேச்சின் மூலம், உங்கள் ஆன்மாவில் கிறிஸ்துவின் மீதான உங்கள் அன்பின் தீவிரத்தைத் தணித்துவிடாதபடிக்கு—உங்களுக்காக சிலுவையில் பித்தத்தைச் சுவைத்த அவரை—மேலும், அந்த எதிரி, கடவுளுக்கு முன்பான அந்த இனிமையான பயிற்சிக்கும் துணிச்சலுக்கும் பதிலாக, நீங்கள் விழித்திருக்கும்போது உங்கள் ஆன்மாவைப் பல கனவுகளால் நிரப்பாமலும், நீங்கள் உறங்கும்போது தேவதைகளால் தாங்க முடியாத துர்நாற்றம் வீசும் அபத்தமான காட்சிகளால் அதைச் சிக்க வைக்காமலும் இருக்க வேண்டும். கிறிஸ்துவின் தாழ்மையைப் பின்பற்ற உங்களைக் கட்டாயப்படுத்துங்கள், அதனால் அவர் உள்மனதில் ஏற்றிய நெருப்பு விரைவில் கனன்று எரியும்— —அதனால் உலகின் அனைத்து இயக்கங்களும் வேரறுக்கப்படும்; அந்த இயக்கங்கள் புதிய மனிதனைக் கொன்று, பரிசுத்த சர்வவல்லமையுள்ள ஆண்டவரின் முற்றங்களை மாசுபடுத்துகின்றன. ஏனெனில், புனித பவுலுடன் நானும் துணிந்து சொல்கிறேன், நாம் தேவாலயம் (1 கொரி. 3:16). ஆகவே, கடவுளே தூய்மையானவர் போல, அவருடைய ஆலயத்தை நாம் தூய்மைப்படுத்துவோம், அப்போது அவர் அதில் வாசம் செய்ய விரும்புவார். அவர் தாமே பரிசுத்தமாயிருப்பது போல, நாமும் அவருடைய ஆலயத்தை பரிசுத்தமாக்குவோம்; அதை ஒவ்வொரு நன்மையான மற்றும் கௌரவமான செயலால் அலங்கரிப்போம், மேலும் தூய்மையான மற்றும் இதயப்பூர்வமான ஜெபத்தின் மூலம், கடவுளின் சித்தத்தின் சமாதான நறுமணத்தால் அதை மணம் வீசச் செய்வோம். அப்போது அவருடைய மகிமையின் மேகம் ஆன்மாவை மூடும், மேலும் அவருடைய மகத்துவத்தின் ஒளி இதயத்திற்குள் பிரகாசிக்கும்.

223. பல கவலைகளால் சூழப்பட்ட ஒரு மனிதனால் மௌனமாக இருக்க முடியாது; ஏனெனில், அவன் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும், ஏராளமான பணிகள் அவனது நிசப்தத்தையும் மௌனத்தையும் சிதறடிக்கின்றன. ஒரு துறவி, தன் மனதைப் பாதுகாக்கவும், அதற்குள் ஊடுருவும் அந்நிய உந்துதல்களைத் தடுக்கவும், தன் எண்ணங்களின் அமைதியில், என்ன நுழைகிறது என்ன வெளியேறுகிறது என்பதைப் பகுத்தறியவும் உண்மையாகவே விரும்பினால், அவன் தன்னைத் தேவனுக்கு முன்பாக நிலைநிறுத்தி, எப்போதும் தன் பார்வையைத் தேவன்பால் உயர்த்த வேண்டும். உங்கள் புலன்கள் கட்டுப்பாடில்லாமல் இருக்கும்போதும், நீங்கள் கவலைகளிலிருந்து விடுபடாமல் இருக்கும்போதும், உங்கள் ஆன்மாவிற்குள் ஒளியையோ, அமைதியையோ, மௌனத்தையோ தேடாதீர்கள். இடைவிடாத பிரார்த்தனை இல்லாமல், கடவுளுக்கு நெருக்கமாக வருவது சாத்தியமற்றது. மேலும், பிரார்த்தனை என்ற உழைப்பிற்குப் பிறகு, மனதில் புதிய கவலைகளை ஏற்றுக்கொள்வது எண்ணங்களைச் சிதறடிக்கிறது. கண்ணீர், ஜெபத்தின் போது மார்புத் தட்டுதல், மற்றும் தொடர்ந்து ஜெபிப்பதற்கான தீவிர ஆர்வம் ஆகியவை இதயத்தில் கண்ணீரின் இனிமையின் தீவிர உணர்வைத் தூண்டுகின்றன, மேலும் இதயம் இறைவனைப் போற்றத்தக்க பரவசத்துடன் நோக்கி உயர்கிறது, இவ்வாறு கூவியழைக்கிறது: 'தேவனே, பெலனும் ஜீவனுமுள்ள தேவனே, என் ஆத்துமா உம்மைப் பின்தொடர்ந்து ஏங்குகிறது; நான் எப்பொழுது வந்து உம்முடைய சமுகத்தில் தோன்றுவேன்?' (சங். 41:3). – இந்தப் போதைப்பொருளைச் சுவைத்துவிட்டுப் பிறகு அதிலிருந்து பறிக்கப்படுபவன், தான் எந்த இழிந்த நிலையில் விடப்பட்டிருக்கிறான் என்பதையும், தன் சோம்பலின் காரணமாகத் தன்னிடமிருந்து என்ன பறிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதையும் நன்கு அறிவான்.

224. மௌனத்தில் வாழ்பவர்களுக்கு மக்கள் சந்திப்புகளும் அவர்களுடனான உரையாடல்களும் எவ்வளவு தீங்கு விளைவிப்பவை! – எப்படி ஒரு கனத்த ஆலங்கட்டி மழை, திடீரென மரங்களின் பழங்களின் மீது விழுந்து அவற்றை நசுக்கி அழிக்கிறதோ, அப்படியே மக்களுடனான சந்திப்புகள், அவை குறுகிய காலமாக இருந்தாலும், மனந்திரும்புதலின் நீரோடைகளால் நடப்பட்ட ஆன்மாவின் தண்டில் புஷ்பித்து செழிப்பாக முடிசூட்டிய நற்பண்பு மலர்களை நசுக்கி அழிக்கின்றன (சங். 1:3). புதிதாக மண்ணிலிருந்து முளைத்த பசுமையைப் போர்த்திய கனத்த பனி அதைப் பொசுக்குவது போல, மக்களைச் சந்திப்பதும், நற்பண்பு என்ற தானியத்தை விளைக்கத் தொடங்கும் மனதின் வேரைப் பொசுக்குகிறது. எப்படி ஒரு குலமும் கௌரவமும் மிக்க மனிதன், குடிபோதையில் இருக்கும்போது, தனது குலத்தையும் கௌரவத்தையும் மறந்து, மதுவால் ஏற்படும் விசித்திரமான எண்ணங்களுக்காகத் தன்னைத்தானே கேலிக்குள்ளாக்குகிறானோ, அப்படியே ஆன்மாவின் தூய்மையும் மக்களைப் பார்ப்பதாலும் அவர்களுடன் உரையாடுவதாலும் கலக்கமடைகிறது: – ஒரு நபர் தனது எச்சரிக்கையை மறந்துவிடுகிறார்; அவரது எண்ணங்களில் அவரது மன உறுதி அழிந்துவிடுகிறது, மேலும் பாராட்டத்தக்க வாழ்க்கை முறையின் அடித்தளம் வேரறுக்கப்படுகிறது.

225. மனிதனே, துறவற வாழ்க்கையில் இரவுக் காவலை விட முக்கியமான வேறு எந்தப் பயிற்சியும் இருப்பதாக எண்ணாதே. அதன் மூலம், துறவி உடல் சார்ந்த விஷயங்களாலோ அல்லது நிலையற்றவற்றின் கவலையாலோ கவனத்தைச் சிதறடிக்காமல் இருந்தால், அவனது மனம் குறுகிய காலத்திலேயே சிறகுகளைப் பெற்று உயரே பறந்து கடவுளின் ஆனந்தத்தை அடையும். ஒரு துறவி விவேகத்துடன் மன விழிப்புணர்வுடன் நிலைத்திருந்தால், அவர் மாம்சத்திற்குரியவரல்லாதவர் போலத் தோன்றுவார். தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதையும் இந்த முயற்சியில் செலவிடுபவர்கள், தங்கள் நிதானத்திற்காகவும், இதயங்களின் விழிப்புணர்வுக்காகவும், தங்கள் எண்ணங்கள் அவர் பால் விழிப்புடன் திரும்புவதற்காகவும் கடவுளால் எந்தப் பரிசுகளும் இன்றி கைவிடப்படுவார்கள் என்பது சாத்தியமற்றது. விழிப்புடன் இருக்க உழைக்கும் ஆன்மாவுக்கு செருபீம்களின் கண்கள் இருக்கும், அதனால் அது இடைவிடாமல் தன் பார்வையை உயர்த்தி பரலோகக் காட்சியைத் தியானிக்க முடியும்.

226. இந்த தெய்வீகப் பணியைத் தேர்ந்தெடுத்தவர், பகலில் சமூகக் கூட்டங்களின் குழப்பத்திலிருந்தும், உலகியல் காரியங்களுக்கான கவலையிலிருந்தும் தன்னை எல்லா வகையிலும் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும்; இல்லையெனில், அவர் உறக்கத்தைக் கைவிடும் முயற்சியின் சிரமத்தை அனுபவிப்பார், ஆனால் அதிலிருந்து எந்தப் பலனையும் பெறமாட்டார்; ஏனெனில், அத்தகைய நிலையில், மனம் திருப்பல்லிசை பாடுவதிலும் பிரார்த்தனையிலும் முறையாகப் பங்கேற்பது சாத்தியமற்றதாகிவிடும். ஆனால், ஒருவர் பகலில் உலகியல் கவலைகளில் மூழ்கிக் கிடப்பதற்குப் பதிலாக, தெய்வீக வேதங்களைப் படிப்பதில் தம்மை அர்ப்பணிக்கும்போது—அது மனதைப் பலப்படுத்துவதோடு, ஜெபத்தைப் போஷிக்கவும், ஜெபத்துடன் நெருங்கிய தொடர்புடைய விழிப்புணர்வுக்கு உதவவும் செய்கிறது— அப்போது இந்த வாசிப்பில், சரியான பாதைக்கு வழிகாட்டியைக் காண்கிறோம்; அனைத்து ஊட்டமளிக்கும் ஜெபத் தியானத்தின் விதையைக் காண்கிறோம், அது எண்ணங்களை அலைந்து செல்வதிலிருந்து தடுத்து, ஆன்மாவில் கடவுளை நினைக்கும் நினைவை இடைவிடாமல் விதைக்கிறது.

227. மௌனம், வாசிப்பு, மிதமான உணவு மற்றும் விழிப்புணர்வு ஆகியவை, மௌனத்தைக் கலைப்பதற்கு எந்தக் காரணமும் இல்லாத பட்சத்தில், விரைவில் மனதை வியப்பூட்டுகின்றன. தன்னிச்சையாகவும், வேண்டுமென்ற முயற்சி இல்லாமலும் மௌனமாக இருப்பவர்களுக்குள் எழும் எண்ணங்கள், கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தோடி, அதன் பெருக்கெடுப்பு கன்னங்களை நனைத்து, அந்தக் கண்களை ஒரு ஞானஸ்நானத் தொட்டிக்கு ஒப்ப வைக்கின்றன.

228. ஒருவர் பாவத்தின் காரணங்களை இதயப்பூர்வமாக வெறுக்கும் வரை, பாவத்தின் சக்தியால் ஏற்படும் இன்பத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படுவதில்லை. இதுவே (பாவத்தில் உள்ள இன்பத்திற்கு எதிரான) மிகக் கசப்பான போராட்டமாகும், இது இரத்தம் சிந்தும் வரையிலும் ஒருவருக்குப் பணியாது. இதில், ஒருவரின் சுதந்திரம், நற்குணத்தின் மீதான அன்பின் ஒற்றுமையிலும் (மற்றும் பிரத்தியேகத்தன்மையிலும்) சோதிக்கப்படுகிறது. இந்தப் போராட்டத்தில்தான் பாவத்தின் சக்தி உள்ளது, இதன் மூலம் எதிரி பொதுவாகப் புனிதர்களின் ஆன்மாக்களைக் குழப்பத்திற்குள் தள்ளி, தங்களுக்குள் ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொள்ளாத ஒன்றை அனுபவிக்க அவர்களைக் கட்டாயப்படுத்துகிறான். மேலும் இது ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத போராட்டத்தின் காலம், வேரூன்றிய பழக்கத்தின் மூலம், தங்கள் சொந்த எண்ணங்களுக்கு இணங்கி தோல்வியைத் தழுவிக்கொண்டவர்கள் மீது இந்தப் போர் பெரும் சக்தியைப் பெறும்போது, இது மிகவும் கடினமாகிவிடுகிறது.

229. சோம்பலைக் குறித்து எச்சரிக்கப்படுங்கள்; ஏனெனில் அதில் நிச்சயமான மரணம் உள்ளது – மேலும் அது இல்லாமல், நம்மை அடிமைப்படுத்த முற்படுபவர்களின் கைகளில் சிந்திப்பது சாத்தியமற்றது. அந்த நாளில், கடவுள் நம்மை நமது சங்கீதங்களுக்காகவோ, அல்லது ஜெபத்தை புறக்கணித்ததற்காகவோ நியாயந்தீர்க்க மாட்டார், மாறாக இந்த புறக்கணிப்பின் மூலம் நாம் பேய்களுக்குள் நுழைய வழிவிடும் ஒரு செயலுக்காக நியாயந்தீர்ப்பார். மேலும், அவை தங்களுக்கு ஒரு இடத்தைக் கண்டறிந்து, நுழைந்து நமது கண்களின் கதவுகளை மூடும்போது, கடவுளின் கண்டனத்திற்கும் கடுமையான தண்டனைக்கும் நம்மை உள்ளாக்கும் ஒன்றை, மிகவும் வேதனையான முறையில் அவை நம் மீது சுமத்துவார்கள். வெளிப்பாட்டின் உணர்விற்கு இணங்க, நமது வாழ்வைப் பாதுகாப்பதற்காக, ஞானிகளால் இந்த (திருப்பாட்டுப் பாடும் மற்றும் ஜெபிக்கும்) வழிபாடு மடாலயத்திற்குள் நிறுவப்பட்டுள்ளது; இருப்பினும், அறிவற்றவர்கள் இதைப் புறக்கணிப்பதை ஒரு சிறிய விஷயமாகக் கருதுகின்றனர். ஏனெனில், பாவ உணர்வுகள், அதன் விளைவுகளைக் கருத்தில் கொள்வதில்லை; ஆகவே, அவர்களின் பாதையின் ஆரம்பமும் நடுப்பகுதியும் அறியாமை நிறைந்த சுதந்திரத்தால் வகைப்படுத்தப்படுகின்றன, இதுவே பாவ உணர்வுகளின் தாய்.

230. நம்மிடம் உணர்ச்சிகளுக்கான காரணங்கள் இல்லை என்பதை நம்மால் உறுதிப்படுத்த முடியாது; எனவே, நமது விருப்பத்திற்கு எதிராகவும் நாம் சோதிக்கப்படுகிறோம். நாம் நமக்காகப் பாவங்களை விரும்புவதில்லை – ஆயினும், அவற்றுக்கு நம்மை இட்டுச்செல்லும் காரணங்களை நாம் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறோம்; பின்னர் இந்தக் காரணங்களே பாவங்களின் விளைவுகளுக்கான காரணமாகின்றன. உணர்ச்சிகளின் சந்தர்ப்பங்களை நேசிப்பவர், அறியாமலேயே அவற்றுக்கு அடிமையாகிவிடுகிறார். தனது பாவங்களை வெறுப்பவன் பாவம் செய்வதை நிறுத்துவான்; மேலும், அவற்றை அறிக்கையிடுபவன் மன்னிப்பைப் பெறுவான். இருப்பினும், ஒருவன் முதலில் பாவத்தின் மீது வெறுப்பை வளர்க்காவிட்டால், ஒரு பாவச் செயலை அவன் கைவிடுவது சாத்தியமற்றது, மேலும் தனது மீறல்களை அறிக்கையிடுவதற்கு முன்பு மன்னிப்பைப் பெறுவதும் சாத்தியமற்றது.

231. ஒருவன் தன் பாவங்களில் இன்பம் என்ற விஷத்தை உள்ளத்தில் கொண்டிருக்கும் வரை, அவன் செய்வதெல்லாம் அவனுக்குச் சரியாகவே தோன்றும். மேலும், இயற்கை அதன் சரியான ஒழுக்கிலிருந்து விலகும் தருணத்தில், அது திராட்சை ஒயினால் போதையேற்றப்பட்டாலும் சரி, காமத்தால் போதையேற்றப்பட்டாலும் சரி, அதில் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை: ஏனெனில், இரண்டும் ஒருவரை அவரது தற்போதைய நிலையிலிருந்து அகற்றுகின்றன, மேலும் இரண்டும் உடலில் ஒரே கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்துகின்றன; வழிமுறைகள் வித்தியாசமாக இருந்தாலும், விளைவு ஒன்றுதான்.

232. நீங்கள் உங்கள் அறையில் தனியாக இருந்து, உண்மையான தியானத்தின் சக்தியை இன்னும் அடையவில்லை என்றால், எப்போதும் ட्रोபாரியா மற்றும் கதிஸ்மாக்களைப் படிப்பதிலும், மரணத்தைப் பற்றி சிந்திப்பதிலும், எதிர்காலத்தை நம்புவதிலும் உங்களை ஈடுபடுத்திக் கொள்ளுங்கள். இவை அனைத்தும் மனதை ஒரே புள்ளியில் குவித்து, உண்மையான தியானம் வரும் வரை அது அலைந்து செல்வதைத் தடுக்கின்றன; ஏனெனில், உணர்ச்சிகளை விட ஆவியின் சக்தி மேலானது. எதிர்கால நம்பிக்கையைப் பொறுத்தவரை, கடவுளை நினைப்பதில் உங்களை ஈடுபடுத்திக் கொள்ளுங்கள்; டிரோபாரியாவின் பொருளை நன்கு புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்யுங்கள், மேலும் உங்களை விருப்பங்களுக்குத் தூண்டும் அனைத்து வெளிப்புற விஷயங்களிலிருந்தும் எச்சரிக்கையாக இருங்கள்; அதே நேரத்தில், உங்கள் அறையில் நீங்கள் செய்யும் சிறிய விஷயங்களிலும் கவனமாக இருங்கள். உங்கள் எண்ணங்களை ஆராய்ந்து, உங்கள் எல்லாச் செயல்களிலும் பகுத்தறிவு பெற வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்: இந்த மகிழ்ச்சியிலிருந்து உங்களுக்கு இன்பம் பாயத் தொடங்கும்; பின்னர் தேனை விட இனிமையான துக்கங்களைக் காண்பீர்கள்.

233. கண்ணுக்குப் புலப்படும் மற்றும் தொட்டுணரக்கூடிய நற்பண்புகள் மூலம் தவிர, ஆசைகளை யாராலும் வெல்ல முடியாது; மேலும் ஆன்மீக அறிவின் ஆய்வு மூலம் தவிர, மனதின் அலைவுகளை யாராலும் வெல்ல முடியாது. நமது மனம் நிலையற்றது, மேலும் அது ஏதேனும் ஒரு வகையான சிந்தனையின் மூலம் கட்டுப்படுத்தப்படாவிட்டால், அது அலைவதை ஒருபோதும் நிறுத்தாது. மேலும், மேலே குறிப்பிடப்பட்ட குணங்களில் முழுமை இல்லாமல், இந்தப் பாதுகாப்பான நிலையை அடைவது சாத்தியமற்றது; ஏனெனில், ஒருவர் தனது எதிரிகளை வெல்லாவிட்டால், அமைதி இருக்க முடியாது. உணர்ச்சிகள் ஆன்மாவின் மறைக்கப்பட்ட குணங்களுக்கு ஒரு தடையாகச் செயல்படுகின்றன; மேலும், அவை முதலில் வெளிப்புற குணங்களால் அடக்கப்படாவிட்டால், அகக் குணங்கள் அவற்றுக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும்.

234. இறைவனுக்கான அன்பு இயல்பாகவே தீவிரமானது, அது ஒருவரை அளவற்ற முறையில் ஆட்கொள்ளும்போது, அந்த ஆன்மாவை பரவசத்தால் நிரப்புகிறது. இந்த அன்பை அனுபவித்த ஒருவரிடம் ஒரு அசாதாரணமான மாற்றம் தெளிவாகத் தெரிகிறது: அவரது முகம் ஒளிமயமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் மாறுகிறது, மேலும் அவரது உடல் சூடேறுகிறது; பயமும் வெட்கமும் அவரை விட்டு நீங்குகின்றன; அவர் ஒரு கொடிய மரணத்தைக்கூட மகிழ்ச்சியாகக் கருதுகிறார்; பரலோகத்தைப் பற்றிய அவரது எண்ணங்களில் மன ஒருமுகப்படுத்தல் எந்தத் தடங்கலும் ஏற்பட விடுவதில்லை; புறப் பொருட்களால் ஏற்படும் கிளர்ச்சிகளை அவர் உணர்வதில்லை, ஏனெனில் அவர் எதையேனும் செய்தாலும், அதைப் பற்றி அவர் முற்றிலும் அறிந்திருக்க மாட்டார் – ஏனெனில் அவரது மனம் தியானத்தில் உயரே பறந்துகொண்டிருக்கிறது, மேலும் அவரது எண்ணங்கள் எப்போதும் யாரிடமாவது பேசிக்கொண்டிருப்பது போல இருக்கும். திருத்தூதர்களும் வீரமரணமடைந்தவர்களும் ஒரு காலத்தில் இந்த ஆன்மீக பரவசத்தால் நிரம்பியிருந்தனர். சிலர் உலகம் முழுவதும் பயணம் செய்து, உழைத்து, நிந்தனைகளைப் பொறுத்துக்கொண்டனர்; மற்றவர்களோ, கொடிய துன்பங்களை எதிர்கொண்டபோதும் மனந்தளராமல், அவற்றை வீரத்துடன் சகித்துக்கொண்டனர். – இதற்கிடையில், மற்றவர்கள் பாலைவனங்களிலும், மலைகளிலும், குகைகளிலும் அலைந்தனர் – அவர்கள் ஒழுங்கற்றவர்களாகத் தோன்றினாலும், மிகவும் ஒழுக்கமானவர்களாக இருந்தனர்; அவர்கள் முட்டாள்களாகக் கருதப்பட்டனர், ஆனாலும், அவர்கள் ஞானிகளில் ஞானவான்களாக இருந்தனர்.

235. துறவு என்பது புனிதத்தின் தாய்; அதிலிருந்து கிறிஸ்துவின் மர்மங்களின் முதல் அனுபவம் வருகிறது – இதுவே ஆன்மீக அறிவின் முதல் நிலை எனப்படுகிறது. அசுத்தமான ஆன்மா பரிசுத்தமான ராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்காது, மேலும் அது புனிதர்களின் ஆவிகளுடன் ஐக்கியப்படுவதும் இல்லை. உங்கள் கற்புநெறியைக் கண்ணீர், நோன்பு மற்றும் தனிமையான மௌனத்தால் அலங்கரியுங்கள். இறைவனுக்காகச் சிறிதளவு துயரப்படுவது, துயரமின்றி செய்யப்படும் ஒரு பெரிய செயலை விடச் சிறந்ததாகும். முயற்சி இல்லாமல் செய்யப்படுவது—அது, வெளிப்படையாகத் தர்மம் செய்து, ஆனால் தங்களுக்குள் எதையும் பெறாத உலக மக்களின் வழியாகும். ஆனால் உனக்குள் முயற்சி செய், கிறிஸ்துவுக்காகத் துன்புறு, அப்போதுதான் கிறிஸ்துவின் மகிமையில் பங்குகொள்ள நீ தகுதியானவனாகக் கருதப்படுவாய். உடல் கிறிஸ்துவுக்காகத் துன்புறாவிட்டால், மனம் இயேசுவுடன் மகிமைப்படுத்தப்படாது.

236. சிலுவையில் ஏறுவதற்கு இரண்டு வழிகள் உள்ளன: ஒன்று உடலின் சிலுவை மரணம், மற்றொன்று தியானத்தில் ஏறுதல்; முதலாவது, உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுவிக்கப்படுவதன் விளைவாகவும், இரண்டாவது, ஆவியின் செயல்களின் விளைவாகவும் ஏற்படுகிறது. உடல் மனதிற்குக் கீழ்ப்படியாவிட்டால், மனம் அடக்கப்படாது. மனதின் இராச்சியம் என்பது உடலின் சிலுவைப்படுத்தலே: மேலும் சுதந்திரம் பகுத்தறிவுக்குக் கீழ்ப்படியாவிட்டால் மனம் கடவுளுக்குக் கீழ்ப்படியாது. தன்னைக் கடவுளுக்கு ஒப்புக்கொடுப்பவன், அனைத்தும் தனக்குக் கீழ்ப்படிவதை நெருங்கிவிட்டான்.

237. அனைத்து நன்மைகளுக்கும் அடித்தளம், பகைவனின் சிறையிலிருந்து ஆன்மாவின் மீட்சி, ஒளிக்கும் உயிருக்கும் வழிவகுக்கும் பாதை—இவை அனைத்தும் பின்வரும் இரண்டு பயிற்சிகளில் அடங்கியுள்ளன: தன்னை ஒன்றிணைத்தல் மற்றும் எல்லா நேரங்களிலும் நோன்பு இருத்தல்; அதாவது, உணவிலிருந்து விலகி இருப்பதை புத்திசாலித்தனமாகவும் கவனமாகவும் ஒரு விதியாகக் கொள்ளுதல், ஒரு இடத்தை விட்டு வெளியேறாமல் ஒரே இடத்தில் தங்கியிருத்தல், மற்றும் கடவுளைத் தொடர்ந்து தியானித்தல். எனவே, புலன்களை அடக்குதல், மனத்தின் நிதானம், உடலில் தூண்டப்படும் கொடிய உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்துதல், எண்ணங்களின் ஒளிமயமான இயக்கங்கள், நற்பண்புச் செயல்களில் விடாமுயற்சி, கண்ணீர் மற்றும் மரண நினைவு, தூய பிரம்மச்சரியம், ஒவ்வொரு கற்பனை மற்றும் தீய எண்ணத்திலிருந்தும் வெகு தொலைவில் இருத்தல்; சுருக்கமாக, எனவே உண்மையான மனிதனின் சுதந்திரம், ஆன்மீக மகிழ்ச்சி மற்றும் இராச்சியத்தில் கிறிஸ்துவுடன் உயிர்த்தெழுதல். ஆகவே, இந்த இரண்டு வழிகளையும் புறக்கணிப்பவன், மேலே கூறப்பட்ட அனைத்திலும் தனக்குத்தானே தீங்கு விளைவித்துக் கொள்வது மட்டுமல்லாமல், எல்லா நற்பண்புகளின் அடிக்கட்டையும் அசைத்துவிடுவான் என்பதையும் அறிந்துகொள்ளட்டும் – மேலும், முந்தையவற்றிற்கு நேர்மாறான பின்வரும் இரண்டு தீயொழுக்கங்களில் அவன் விழுந்துவிடுவான்: அவையாவன, இறைச்சி சார்ந்த வீண் செலவு மற்றும் வெட்கமற்ற அதீத பசி. சொல்லப்பட்டதற்கு முரணானவற்றின் ஆரம்பமே இவை – மேலும் அவை ஆன்மாவில் அனைத்துப் பேராசைகளுக்கும் இடமளிக்கின்றன.

238. இயற்கை தன்னைத்தானே திருப்திப்படுத்தத் தூண்டும் நமது இயற்கைத் தேவைகளின் நேரங்களை எதிரி அறிந்திருக்கிறான்—கண்களின் அலைதலிலிருந்தும் வயிற்றை நிரப்புவதிலிருந்தும் மனம் குழப்பத்திற்குள் தள்ளப்படுகிறது என்பதை அறிந்திருக்கிறான், இத்தகைய நேரங்களில், நமது இயற்கையான தேவைகளை அதிகரிக்கத் தூண்டவும், நமது உள்ளத்தில் வஞ்சகமான எண்ணங்களின் பிம்பங்களை விதைக்கவும் முயற்சிக்கிறது, இதன் மூலம் உணர்ச்சிகள் ஒரு தீவிரமான போராட்டத்தில் இயற்கையின் மீது மேலோங்கி, மனிதன் பாவத்தில் மூழ்கிவிடுவான். ஆகவே, எதிரி அத்தகைய காலங்களுக்காகக் காத்திருப்பது போல, நாமும், குறிப்பாக இந்தக் காலங்களில், விவேகத்துடன் இருக்க வேண்டும், மேலும் பரிந்துரைக்கப்பட்ட இந்த எண்ணங்களின் விருப்பத்தை அவசரமாகச் செய்ய நம்மை அனுமதிக்கக் கூடாது, அல்லது பேராசைக்கு வெற்றி தந்துவிடக் கூடாது, மேலும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நமது மௌன நிலையில் இருந்து நகரவோ அல்லது நமக்கு வசதியாகத் தோன்றும் இடத்திற்குச் செல்லவோ கூடாது, ஏனெனில் அவ்வாறு செய்வதால் பாலைவனம் முழுவதையும் விட்டு வெளியேறுவதற்கு நாம் சாக்குப்போக்குகளை வழங்கக்கூடும்.

239. பகைவன் இரவும் பகலும் நம் கண்முன்னே நின்று, நம் ஐம்பொறிகளுக்குள் நுழையக்கூடிய எந்தவொரு திறந்த வாசலையும் கவனித்து, காத்திருந்து நோட்டமிடுகிறான். நாம் ஒரு விஷயத்தில்கூட கவனக்குறைவாக இருக்க அனுமதிக்கும்போது, இந்த வஞ்சகமும் வெட்கமற்ற நாயுமானவன் நம்மேல் தனது அம்புகளை எய்கிறான். சில நேரங்களில் இயற்கையே அமைதி, சுதந்திரம், சிரிப்பு, எண்ணங்களின் உயர்வான பறத்தல் மற்றும் சோம்பல் ஆகியவற்றை ஏங்கத் தொடங்குகிறது – மேலும் அது பேரார்வங்களுக்கான ஆதாரமாகவும், கிளர்ச்சியின் ஆழமான பள்ளமாகவும் மாறுகிறது; சில நேரங்களில் எதிரி இந்த விஷயங்களை ஆன்மாவில் பதிய வைக்கிறான். சிறிய விஷயங்களில் உங்களை ஈடுபடுத்திக் கொள்ளாதபடி கவனமாக இருங்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் பெரிய விஷயங்களில் ஈடுபட்டு பெரும் வீழ்ச்சிகளைச் சந்திக்க நேரிடும். மேலும், யாரோ ஒருவர் கூறியது போல், ஒரு சிறிய கவனக்குறைவு கூட பெரும் அபாயங்களுக்கு வழிவகுக்கும். சிறிய மற்றும் அற்பமான விஷயங்களில் கூட நிதானமான மனதுடன் இருப்பதுதான் ஞானம்.

240. உங்கள் உயிரைப் பாதுகாப்பதில் விஷயം வரும்போது மனந்தளர்ந்துவிடாதீர்கள், அதற்காக மரிக்கக் கூட சோம்பலாயிராதீர்கள்; ஏனெனில், கோழைத்தனம் மனந்தளர்வின் அடையாளம், கவனக்குறைவே இரண்டின் தாய். ஒரு பயந்தவர், தாங்கள் இரண்டு நோய்களால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளதை வெளிப்படுத்துகிறார், அவை, வாழ்வின் மீதான அன்பு மற்றும் நம்பிக்கையின்மை. வாழ்வின் மீதான அன்பு என்பது நம்பிக்கையின்மையின் அடையாளம். ஆனால் இதைப் புறக்கணிப்பவர், தம்முடைய முழு ஆன்மாவோடும் கடவுளை நம்புவதாகவும், எதிர்காலத்தை எதிர்நோக்குவதாகவும் நிரூபிக்கிறார். மனவலிமையும் ஆபத்தைப் பொருட்படுத்தாத தன்மையும் இரண்டு காரணங்களில் ஒன்றிலிருந்து எழுகின்றன: ஒன்று கடவுள் மீதான பெரும் நம்பிக்கை, அல்லது கடின இதயம். கடின இதயத்தைத் தொடர்ந்து பெருமையும், நம்பிக்கையைத் தொடர்ந்து மனத்தாழ்மையும் வருகின்றன.

241. ஒருவர் முதலில் தம்முடைய திறமைக்கேற்ப தேவனுடைய சித்தத்தை நிறைவேற்றாவிட்டால், அவரால் தேவன் மீது நம்பிக்கை கொள்ள முடியாது. ஏனெனில், தேவன் மீதான நம்பிக்கையும் மன உறுதியும் மனசாட்சியின் சாட்சியத்திலிருந்து எழுகின்றன, மேலும் நமது மனதின் உண்மையான சாட்சியின் மூலமாக மட்டுமே நாம் தேவன் மீது நம்பிக்கை கொள்கிறோம். மனத்தின் சாட்சியம் என்பது, ஒருவர் தனது சக்திக்கு ஏற்றவாறு செய்ய வேண்டிய எதையும் புறக்கணித்ததற்காக, அவரது மனசாட்சி அவரை சிறிதளவும் கண்டிக்காமல் இருப்பதே ஆகும். நம் இருதயம் நம்மைக் கண்டிக்காதிருந்தால், 'நமக்குத் தேவனுக்கு முன்பாகத் தைரியமுண்டு' (1 யோவான் 3:21). ஆகவே, தைரியம் என்பது நற்பண்பில் ஏற்படும் முன்னேற்றத்தின் மற்றும் தெளிவான மனசாட்சியின் விளைவாகும்.

242. ஒருவரின் நிலையான மௌனமும், அமைதியைக் கடைப்பிடிப்பதும் பின்வரும் மூன்று காரணங்களால் ஏற்படுகின்றன: ஒன்று, மனிதப் புகலுக்காகவும், அல்லது நற்பண்பு மீதான தீவிர ஆர்வத்தினாலும், அல்லது அந்த நபருக்குள் ஒரு தெய்வீக உரையாடல் இருப்பதாலும், அவர்களின் மனம் அதன்பால் ஈர்க்கப்படுவதாலும் ஆகும். அறம் என்பது பலதரப்பட்ட உடல் செயல்களைச் செய்வதில் இல்லை, மாறாக இதயத்தின் ஞானமுள்ள நம்பிக்கையில் உள்ளது; ஏனெனில் ஒரு நேர்மையான நோக்கம் அதைக் கடவுளுடன் பிணைக்கிறது. உடல் செயல்கள் இல்லாமல் மனம் நன்மை செய்ய முடியும்; ஆனால் இதயத்தின் ஞானம் இல்லாமல் உடல், ஏதாவது செய்தாலும், அதிலிருந்து எந்தப் பயனையும் பெற முடியாது. ஆயினும்கூட, ஒரு கடவுள் மனிதன் ஒரு நற்செயலைச் செய்ய ஒரு வாய்ப்பைக் கண்டறிகையில், அவன் தனது செயல்களின் உழைப்பின் மூலம் கடவுள் மீதான தனது அன்பை வெளிப்படுத்தத் தவறமாட்டான்.

243. மாம்ச இச்சையின் எழுச்சிகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தில், பெண்களைப் பார்ப்பதைத் தவிர்ப்பதை உங்களுக்கான ஒரு வலிமையான ஆயுதமாகக் கருதுங்கள்; ஏனெனில், இயற்கை அதன் சொந்த சக்தியால் செய்யக்கூடிய ஒன்றை எதிரி நம்மில் உருவாக்க முடியாது. பிரজনனுக்காகவும், இந்த முயற்சியில் ஈடுபட்டவர்களைச் சோதிப்பதற்காகவும் கடவுள் இயற்கையில் இயல்பாகப் பொழிந்ததை இயற்கை மறந்துவிடும் என்று நினைக்காதீர்கள். ஆனால், விருப்பப் பொருட்களிலிருந்து விலகி இருப்பது, உடற்பாகங்களில் உள்ள காமத்தைக் கொன்று, அதை மறக்கச் செய்து, அதை வேரறுக்கிறது. பொருட்கள் கண்ணுக்குத் தெரியாதபோது, ஒரு சிறிய, அரிதாகவே உணரக்கூடிய அசைவை ஏற்படுத்துகின்றன; ஆனால் பொருட்கள் பார்க்கப்படும்போது, அவை தங்கள் நெருக்கத்தால் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுகின்றன, ஒரு விளக்கின் சுடரை எண்ணெய் போஷிக்கிறது போல அவற்றை வளர்க்கின்றன – மேலும் ஏற்கெனவே அணைந்துவிட்ட ஒரு உணர்ச்சியை மீண்டும் தூண்டுகின்றன. வெளியிலிருந்து எதையும் சேர்க்காமல், இயற்கையான இயக்கம் மனத்தின் தூய்மையைக் குழப்பவோ அல்லது கற்புநெறியைக் கெடுக்கவோ முடியாது; ஏனெனில், நல்ல மனத்தின் தம்மை நோக்கிய சாயலை வெல்லும் ஆற்றலை இயற்கைக்குக் கடவுள் கொடுக்கவில்லை. இருப்பினும், நாம் எப்போதாவது புலன்களால் அடித்துச் செல்லப்பட்டு, அதிகமாக உண்ணுதல், பருகுவது அல்லது பெண்களின் சம்சாரத்தில் ஈடுபட்டு, அவர்களைப் பார்த்து அவர்களைப் பற்றிப் பேசுவதில் ஈடுபட்டால்—இது காமம் என்ற நெருப்பை உடல் முழுவதும் மூட்டி விரைவாகப் பரப்புகிறது; அப்பொழுது, நமது சொந்த விருப்பத்தின் உந்துதல்களால் தூண்டப்பட்ட இயற்கைக்கு இந்தச் சேர்க்கைகள் மூலம், உடலுக்குள் இயல்பாக இருக்கும் மென்மையான இயக்கத்தை நாம் ஒரு கொடூரமான மற்றும் கட்டுப்பாடற்ற ஒன்றாக மாற்றுகிறோம். கடவுள் படைத்த அனைத்தையும் அவர் அழகாகவும் விகிதாசாரத்துடனும் படைத்துள்ளார். ஆகவே, இயற்கைக்கு இணங்குவதற்கான அளவு நமக்குள் முறையாகப் பாதுகாக்கப்படும் வரை, இயற்கையான இயக்கங்கள் நம்மைப் பாதையிலிருந்து விலகும்படி கட்டாயப்படுத்த முடியாது: ஆனால், உடலில் இணக்கமான இயக்கங்கள் மட்டுமே தூண்டப்படுகின்றன, அவை நமக்குள் ஒரு இயற்கையான உணர்ச்சி இருப்பதைக் குறிக்கின்றன, ஆனால் அவை கற்புநெறியைத் தடுக்கும் அளவுக்குப் போதுமான வலிமையான அலைகளையும் சீர்குலைவுகளையும் ஏற்படுத்தாது.

244. சில சமயங்களில், நமது பெருமையின் காரணமாக கடவுளால் அனுமதிக்கப்படும் ஒரு கிளர்ச்சி உறுப்புகளில் ஏற்படுகிறது. இந்தப் போராட்டத்தைப் பற்றி நாம் அறிவோம், அதாவது, நாம் நீண்ட காலமாக நம்மைக் கவனமாகக் கையாண்டு, விடாமுயற்சியுடன் உழைத்து, ஓரளவிற்கு வெற்றி பெற்றவர்களாக நம்மைக் கருதும்போதும், நாம் பணிவைக் கற்றுக்கொள்வதற்காக அதைச் சகித்துக்கொள்ள அனுமதிக்கப்படுகிறோம். மற்ற சோதனைகள், நமது சோம்பல் மற்றும் மாம்சத்தின் அதீத இன்பப் பழக்கத்தால் எழுகின்றன; இவை நமது வாழ்க்கை ஒழுங்கில் உள்ள வேதனையான மற்றும் கடினமான அனைத்தையும்—அனைத்திற்கும் மேலாக, சாலையில் நிலையான சிறைவாசத்தையும் உடல் உழைப்பின் கடினத்தையும்—கைவிடுவதன் மூலம் ஏற்படுகின்றன. கஷ்டம், கடினம் மற்றும் வாழ்க்கையின் நெருக்கடியான சூழல்கள் இச்சையை அடக்கி, அதன் வளர்ச்சியைத் தடுக்கின்றன; ஆனால், சுகபோகம், வசதி மற்றும் உடலின் ஓய்வு ஆகியவை அதைத் தூண்டி, வளர்த்து, புத்துயிர் அளிக்கின்றன. நாம் துன்பத்தில் இருக்கும்போது கடவுளும் அவருடைய தூதர்களும் மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள், அதே சமயம் நாம் சுகமாக இருக்கும்போது சாத்தானும் அவனது சேவகர்களும் மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள். துக்கமும் கட்டுப்பாடும் கட்டளைகளின் நிறைவேறுதலுக்கு வழிவகுத்து, அதை எளிதாக்குகின்றன; ஆனால் சுகம், உணர்ச்சிகளுக்கு வழிவகுத்து, கட்டளைகளின் நிறைவேறுதலுக்குத் தடையாகவும் அவற்றை அடக்கியும் வைக்கிறது. கஷ்டத்திற்கு உள்ளாகும் உடலில், எண்ணங்கள் ஆபத்தான கற்பனைப் பயணங்களுக்கு இடமளிக்காது. ஒருவர் உழைப்புகளையும் துக்கங்களையும் மகிழ்ச்சியுடன் தாங்கும்போது, அவரால் தனது எண்ணங்களை எளிதில் கட்டுப்படுத்த முடியும், ஏனெனில் அந்த உழைப்புகளால் அவை செயலற்றவையாகின்றன. ஒரு நபர் தனது கடந்த காலப் பாவங்களை நினைவுகூர்ந்து தன்னைத் தானே தண்டிக்கும்போது, கடவுள் அவரைக் கருணையுடன் பார்க்கிறார். தனது பாதையிலிருந்து விலகியதற்காக, அவன் தனக்குத்தானே தண்டனை விதித்துக் கொண்டான் என்பதில் கடவுள் மகிழ்ச்சி அடைகிறார்—இது மனந்திரும்புதலின் அடையாளமாக விளங்குகிறது. மேலும், அவன் தனது ஆன்மாவிற்கு எவ்வளவு கட்டுப்பாடுகளை விதிக்கிறானோ, அவ்வளவு அதிகமாக கடவுளின் கருணை அவன் மீது அதிகரிக்கிறது. ஆனால், நன்மையிலிருந்து ஏற்படாத எந்தவொரு மகிழ்ச்சியும், அதை அனுபவிப்பவனில் உடனடியாக காம உணர்வுகளைத் தூண்டுகிறது.

245. நற்பண்புகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தொடர்வதால், அறவழையானது கடினமானதாகவோ அல்லது சுமையாகவோ இருப்பதில்லை. அதனால், ஒருவர் அவற்றின் வழியே உரிய நேரத்தில் முன்னேறி, அவ்வாறு செய்வதில் நிம்மதியையும் காணலாம். மேலும், இந்த வழியில், அறத்திற்காகச் சகித்துக்கொண்ட கஷ்டங்களே கூட, ஒரு நல்ல விஷயமாக இனிமையானவையாக மாறிவிடும். எனவே, சோதனைகளை மகிழ்ச்சியுடன் சகித்துக்கொள்ள தங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளாவிட்டால், யாராலும் உண்மையான பற்றின்மையை அடைய முடியாது. மேலும், தாங்கள் தயார்படுத்திக்கொண்ட துக்கங்களுக்குப் பதிலாக, உடல் சார்ந்த இன்பங்களை விஞ்சிய ஒன்றைப் பெற முடியும் என்று நம்பாவிட்டால், யாராலும் சோதனைகளைத் தாங்க முடியாது. பொருட்களைத் தியாகம் செய்து, ஆனால் புலன்களின் யதார்த்தத்தை (அதாவது பார்வை மற்றும் செவிப்புலன்) தியாகம் செய்யாத எவரும், தங்களுக்கு இரட்டிப்புத் துயரத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்கிறார்கள், மேலும் அவர்கள் மேலும் துன்பப்பட்டு வருந்துவார்கள். ஏனெனில், பொருட்களே இல்லாமல், அவற்றின் வெறும் மனப் படிமங்கள் மட்டுமே ஒருவருக்கு வேதனையான உணர்வை ஏற்படுத்தினால்—பொருட்களே நேரில் அருகில் இருக்கும்போது நாம் என்ன சொல்ல முடியும்?—இந்த நிலையில், இந்தப் பொருட்களால் ஏற்படும் உணர்வுகளிலிருந்து, ஒருவன் செயலைச் செய்யும்போது முன்பு எப்படித் துன்பப்பட்டானோ, அப்படியே துன்பப்படுகிறான்; ஏனெனில், அவற்றின் மீதான தனது பழக்கத்தின் நினைவு ஒருபோதும் அவனது மனதை விட்டுப் போவதில்லை. இந்த வகையில் ஒரு முனிவரின் வாழ்க்கை எவ்வளவு அற்புதமானது! அதில், எண்ணங்கள் மட்டுமே சோதனைகளாக எஞ்சியுள்ளன; ஆயினும், இந்த எண்ணங்களை அடக்குவதற்கு அது பெரிதாகவும் சக்திவாய்ந்ததாகவும் பங்களிக்கிறது.

246. உங்களைப் போன்ற வாழ்க்கை முறையை வாழாத ஒருவரிடமிருந்து, அவர் மிகுந்த ஞானம் கொண்டவராக இருந்தாலும், ஆலோசனை கேட்காதீர்கள். நடைமுறையில் சோதிக்காமல் தனது ஆராய்ச்சியின் அடிப்படையில் பகுத்தறியும் ஒரு கற்றறிந்த தத்துவஞானியை விட, அந்த விஷயத்தில் நடைமுறை அனுபவம் பெற்ற ஒரு கல்வியறிவற்ற நபரிடம் உங்கள் எண்ணங்களை ஒப்படையுங்கள். அனுபவத்தைப் பெறுவது என்பது, சில விஷயங்களை அணுகி, அவற்றைப் பற்றி எந்த அறிவையும் பெறாமல் அவற்றைக் கவனிப்பதை மட்டும் குறிக்கவில்லை; மாறாக, அவற்றுடன் நீண்ட காலம் ஈடுபட்டு, தனிப்பட்ட அனுபவத்தின் மூலம் அவற்றின் நன்மைகளையும் தீமைகளையும் தெளிவாக உணர்வதாகும். ஒரு பொருள் மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது தீங்குள்ளதாகத் தோன்றி, அதன் உள்ளே பலன்களால் நிறைந்திருப்பது அசாதாரணமானதல்ல; அதேபோல், ஒரு பொருள் பயனுள்ளதாகத் தோன்றி, அதன் உள்ளே தீங்குகளால் நிறைந்திருப்பதும் அசாதாரணமானதல்ல. எனவே, அனைத்தையும் தானே சோதித்து, உங்கள் சொந்த விவகாரங்களில் கருத்தில் கொள்ள வேண்டியவற்றைப் பொறுமையாக விவாதிக்கக்கூடியவரையும், உங்களுக்கு உண்மையிலேயே பயனுள்ளவை எவை என்பதை நம்பகமாக சுட்டிக்காட்டக்கூடியவரையும் ஆலோசனை கேளுங்கள்.

247. உங்கள் பாதையில் மாறாத அமைதியைக் காணும்போது, எச்சரிக்கையாக இருங்கள்; ஏனெனில், நீங்கள் புனிதர்களின் சோர்வுற்ற கால்கள் நடந்த நேர்பாதையிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கிறீர்கள். நீங்கள் இன்னும் ராஜ்ய நகரத்தின் பாதையில் இருக்கும்போதே, நீங்கள் தேவனுடைய நகரத்திற்கு நெருங்கி வருகிறீர்கள் என்பதற்குப் பின்வருவன அறிகுறியாகட்டும்: நீங்கள் வல்லமையான சோதனைகளை எதிர்கொள்வீர்கள்; – நீங்கள் எவ்வளவு நெருங்கி வருகிறீர்களோ, அவ்வளவு முன்னேறுகிறீர்களோ, அவ்வளவு உங்களுக்கு முன்பிருக்கும் சோதனைகள் பெருகும். ஆகையால், உங்கள் பாதையில் உங்கள் ஆத்துமாவில் மிகப் பெரியதும் வலிமையானதுமான சோதனைகளை நீங்கள் உணர்ந்தவுடனே; அந்தக் கணத்தில் உங்கள் ஆன்மா உண்மையில் இரகசியமாக ஒரு புதிய, உயர்ந்த நிலைக்கு உயர்ந்திருக்கிறது என்பதையும், அது இருக்கும் நிலையில் அதற்காகக் கிருபை பெருகியுள்ளது என்பதையும் அறிந்துகொள்ளுங்கள்; ஏனெனில், கிருபையின் பெருமைக்கு ஏற்ப, கடவுள் ஆன்மாவைத் துன்பச் சோதனைகளுக்குள் அதே அளவிற்கு வழிநடத்துகிறார். ஆத்துமா பலவீனமாக இருந்து, பெரிய சோதனைகளைத் தாங்கும் போதுமான வலிமை இல்லாமல், அதனால் அவற்றுக்கு உள்ளாக வேண்டாம் என்று கேட்டு, கடவுளும் அதன் கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொண்டால்; அப்படியானால், ஆன்மாவுக்குப் பெரிய சோதனைகளை எதிர்கொள்ளப் போதுமான வலிமை இல்லாத அளவிற்கு, அதே அளவிற்கு அது பெரிய வரங்களைப் பெறும் திறனிலும் குறைபாடு கொண்டுள்ளது என்பதை உறுதியாக அறிந்துகொள்; மேலும், பெரிய சோதனைகள் அதற்கு மறுக்கப்படுவதைப் போலவே, பெரிய வரங்களும் அதற்கு மறுக்கப்படுகின்றன. ஏனெனில், கடவுள் ஒரு பெரிய சோதனையின்றி ஒரு பெரிய வரத்தை அருள்வதில்லை; அவர் படைத்தவர்களால் ஆராய முடியாத அவருடைய ஞானத்தின்படி, சோதனைகளுக்கு ஏற்ப வரங்கள் கடவுளால் நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன.

248. அறவாழ்வில் இறங்கும்போதும், 'அது முன்னேறும்போதும்' எதிர்கொள்ளும் சோதனைகள், இதயத்தின் 'பெருமையை அடக்க' அனுமதிக்கப்படும் சோதனைகளிலிருந்து வேறுபடுகின்றன. ஆன்மாவின் 'முன்னேற்றத்திற்காகவும்' வளர்ச்சிக்காகவும் ஆன்மீகக் கோலிலிருந்து ஏற்படும், அதன் மூலம் அது கற்பிக்கப்பட்டு, சோதிக்கப்பட்டு, போராட்டத்திற்குள் வழிநடத்தப்படும் சோதனைகள் பின்வருமாறு: சோம்பல், உடலில் ஏற்படும் மந்தநிலை, உறுப்புகளின் பலவீனம், மனச்சோர்வு, எண்ணங்களின் குழப்பம், உடல் அயற்சியால் ஏற்படும் சந்தேகம், தற்காலிக நம்பிக்கை இழப்பு, எண்ணங்களின் இருளுதல், மனித உதவியின்மை, உடலுக்குத் தேவையானவற்றின் பற்றாக்குறை, மற்றும் அது போன்றவை. இந்தச் சோதனைகள் ஆன்மாவில் தனிமை மற்றும் தற்காப்பு உணர்வற்ற தன்மை, இதயத்தின் இருள் மற்றும் பணிவு ஆகியவற்றைத் தோற்றுவிக்கின்றன. இருப்பினும், இறைவனின் திருவுளப்படி, இறைவனின் நன்மையைக் கண்டு 'தங்களை உயர்த்திக்கொள்ளும்' மற்றும் தங்கள் 'பெருமையால்' இறைவனைப் புண்படுத்தும் மக்களுக்கு ஏற்படும் சோதனைகள், அவர்கள் தாங்கும் வலிமை மற்றும் தேவைகளுக்கு ஏற்ப அளவிடப்படுகின்றன. அவற்றுக்குள் ஆறுதலும் தோல்வியும், ஒளியும் இருளும், போராட்டமும் உதவியும் ஆகியவை ஒருங்கே இணைந்து வாழ்கின்றன; சுருக்கமாக, கட்டுக்கடங்காமையும் பரந்த வெளியும். மேலும் இது, ஒரு நபர் இறைவனின் உதவியுடன் செழித்து வளர்கிறார் என்பதற்கான அறிகுறியாக அமைகிறது.

249. கடவுளின் நன்மையின்முன் தங்களை 'உயர்த்திக்கொண்டு', தங்கள் 'பெருமையால்' கடவுளைப் புண்படுத்தும்வர்களுக்கு, கடவுளின் அனுமதியின்படி ஏற்படும் சோதனைகள் பின்வருமாறு: மக்கள் கொண்டிருக்கும் ஞானத்தின் சக்தியைப் பறித்தல்; அவர்களின் பெருமையை அடக்க, அவர்களுக்குள் கட்டுக்கடங்காத சிந்தனைகளை எழுப்பி, ஒரு அமைதியற்ற உணர்வை ஏற்படுத்துதல்; எரிச்சல் மிக்க குணம்; எல்லாம் தன் விருப்பப்படி நடக்க வேண்டும் என்ற ஆசை; வார்த்தைகளுக்காகச் சண்டையிடுதல்; மற்றவர்களைக் கண்டித்தல்; அனைவரையும் இகழும் இதயம்; மனதின் முழுமையான மயக்கம்; கடவுளின் பெயருக்கு இழுக்கு ஏற்படுத்தல்; மக்கள் தங்களைப் புறக்கணிப்பதாகக் கருதும் முட்டாள்தனமான, கேலிக்கூத்தான எண்ணங்கள், அவர்களின் மரியாதை ஒன்றுமில்லாமல் செய்யப்படுதல்; மேலும், இரகசியமாகவும் வெளிப்படையாகவும், பல்வேறு வழிகளில், அவர்கள் பேய்களால் அவமானத்திற்கும் துஷ்பிரயோகத்திற்கும் உள்ளாக்கப்படுகிறார்கள்; இறுதியாக, உலகத்துடன் ஐக்கியமாகவும் தொடர்பாகவும் இருக்க வேண்டும் என்ற ஆசை, இடைவிடாமல் பேசுவதும் பொறுப்பற்ற வீண் பேச்சுகளில் ஈடுபடுவதும், எப்போதும் செய்திகளைத் தேடுவதும், பொய்யான தீர்க்கதரிசனங்களைக் கூட தேடுவதும், ஒருவரின் சக்தி அனுமதிப்பதை விட அதிகமாக உறுதியளிப்பதும் ஆகும். மேலும் இவைவே ஆன்மீகத் தீமைகளின் சாராம்சமாகும். உடலியல் சோதனைகளில் பின்வருவன அடங்கும்: வேதனையான, சிக்கலான, நீடித்த மற்றும் குணப்படுத்த கடினமான வியாதிக் கூச்சல்கள்; தீய மற்றும் கடவுளற்ற மக்களுடனான தொடர்ச்சியான சந்திப்புகள்; துஷ்பிரயோகிப்பாளர்களின் கைகளில் சிக்குதல்; எதிர்பாராத இடர்ப்பாடுகள் மற்றும் ஆபத்தான வீழ்ச்சிகள்; மற்றும் தங்களுக்கு மற்றும் தங்கள் குடும்பத்தினருக்கு ஏற்படும் அழிவுகரமான துரதிர்ஷ்டங்கள். இங்கு நாம் விவரித்த அனைத்தும் பெருமையின் சோதனைகள் என்ற வகையைச் சேர்ந்தவை. ஒரு நபர் தன்னைப் பற்றி தானே புத்திசாலி என்று நினைக்கத் தொடங்கும் போது, இந்தச் சோதனைகளின் ஆரம்பம் தோன்றுகிறது. மேலும், அவர்கள் அத்தகைய பெருமை எண்ணங்களைத் தங்களுக்குள் உள்வாங்கிக் கொள்ளும்போது இந்தத் துரதிர்ஷ்டங்கள் அனைத்தையும் அனுபவிக்கிறார்கள்: உங்களிடம் அவை எவ்வளவு அதிகமாக இருக்கின்றனவோ, அவ்வளவு அதிகமாகப் பெருமை உங்களை ஊடுருவுகிறது.

250. மற்றொரு வகைத் தூண்டுதல் உள்ளது – அது பொறுமையின்மை காரணமாக ஏற்படும் கோழைத்தனம். ஒவ்வொரு சோதனையான சூழ்நிலையும் ஒவ்வொரு துக்கமும், பொறுமையின்றி எதிர்கொள்ளப்பட்டால், கடுமையான துன்பத்திற்கு வழிவகுக்கிறது; ஏனெனில் ஒரு நபரின் பொறுமை துரதிர்ஷ்டங்களைத் தடுக்கிறது, அதே சமயம் மனவலிமையின்மை துன்பத்தின் தாய் ஆகும். பொறுமை என்பது ஆறுதலின் தாய் – மேலும் இது பொதுவாக தாராளமான இதயத்திலிருந்து பிறக்கும் ஒருவித வலிமையாகும். தவறாத பிரார்த்தனை மற்றும் கண்ணீர் வடித்தல் மூலம் பெறப்படும் ஒரு தெய்வீக வரம் இல்லாமல், ஒருவர் தனது துக்கங்களில் அத்தகைய வலிமையைக் காண்பது கடினம். ஒருவரைப் பெரிய துக்கங்களுக்கு உள்ளாக்க கடவுளுக்குப் பிரியமாக இருக்கும்போது, அவர் அவர்களை மனத்தளர்ச்சி என்ற வலையில் விழ அனுமதிக்கிறார். இது ஒரு பெரும் விரக்தி சக்தியைத் தூண்டுகிறது, அதில் அவர் தனது ஆன்மா நசுக்கப்படுவதை உணர்கிறார் – இது gehenna-வின் ஒரு முன்னோட்டம்; ஏனெனில் இதிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான சோதனைகள் எழுகின்றன: குழப்பம், எரிச்சல், இறை நிந்தனை, விதிக்கு எதிரான புகார்கள், வக்கிரமான எண்ணங்கள், ஒரு நாட்டிலிருந்து மற்றொரு நாட்டிற்குச் செல்வது, மற்றும் அது போன்றவை. இவை அனைத்திற்கும் காரணம் உங்கள் சொந்த கவனக்குறைவே. இதற்கு ஒரு தீர்வைக் காண நீங்கள் நீங்களே அக்கறை எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. ஆயினும், இவை அனைத்திற்கும் ஒரே ஒரு தீர்வுதான் உள்ளது: இதயத்தின் தாழ்மை. அது இல்லாமல், இந்தத் தீமைகளின் தடையை யாராலும் உடைக்க முடியாது. தாழ்மை அதிகரிக்கும்போது, இக்கட்டான காலங்களில் பொறுமையும் அதிகரிக்கிறது; பொறுமை அதிகரிக்கும்போது, துக்கங்களின் பாரம் இலகுவாக்கப்பட்டு, ஆறுதல் கிடைக்கிறது; ஆறுதல் அதிகரிக்கும்போது, கடவுள் மீதான அன்பும் அதிகரிக்கிறது; அன்பு அதிகரிக்கும்போது, பரிசுத்த ஆவியானவரின் மகிழ்ச்சியும் அதிகரிக்கிறது. கடவுள் தம் ஊழியர்களிடமிருந்து சோதனைகளை அகற்றுவதில்லை, ஆனால் அவர்களின் விசுவாசத்திற்காகவும், அவருடைய சித்தத்திற்கு அவர்கள் சரணடைந்ததற்காகவும், சோதனைகளில் அவர்களுக்குப் பொறுமையை அருளுகிறார்.

251. உடலில் கடவுளுக்கு ஏற்ப வாழும் வாழ்க்கை என்பது உடல் சார்ந்த செயல்களைக் கொண்டது – நற்பண்புள்ள செயல்கள் மூலம் உடலைப் பேரார்வங்களிலிருந்து தூய்மைப்படுத்தும் உடல் முயற்சிகள். மனதிற்கு ஏற்ப வாழும் வாழ்க்கை என்பது இதயத்தின் விஷயமாகும், அது நியாயத்தீர்ப்பைப் பற்றிய கவனமான எண்ணத்துடனும், இதயத்தின் தொடர்ச்சியான பிரார்த்தனையுடனும், கடவுளின் திருவுளத்தையும் அக்கறையையும் பற்றிய சிந்தனையுடனும், தனிப்பட்ட மற்றும் பொதுவான இரண்டிலும் இடைவிடாமல் தொடரப்படுகிறது. முழு உலகிலும் காணப்படுவது போல, மறைவான உணர்ச்சிகளிலிருந்து தன்னைக் காத்துக்கொண்டு, அக மற்றும் ஆன்மீகத் தளத்தில் உணர்ச்சிக்குரிய எதுவும் காணப்படாதவாறு இருக்க வேண்டும்.

252. ஞானஸ்நானத்திற்குப் பிறகு, மக்களுக்குத் திருத்தமாகத் திருத்தமாக மனந்திரும்புதல் அருளாகக் கொடுக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் மனந்திரும்புதல் என்பது கடவுளிடமிருந்து பெறும் இரண்டாவது பிறப்பு. மனந்திரும்புதல் என்பது இரக்கத்தின் வாயில்; இந்த வாயிலின் வழியாக நாம் கடவுளின் இரக்கத்திற்குள் நுழைகிறோம், மேலும் இந்த நுழைவாயில் தவிர வேறு எங்கும் இரக்கத்தைக் காண முடியாது. மனந்திரும்புதல் என்பது இரண்டாவது அருள், அது விசுவாசம் மற்றும் பயத்திலிருந்து பிறக்கிறது; இருப்பினும், நாம் ஆசீர்வாதங்களின் ஆன்மீகப் பரதீசத்தை அடையும் வரை நம்மை ஆளும் தந்தையின் தண்டையே பயம்: அதன்பிறகு அது நம்மிடமிருந்து விலகிவிடுகிறது. பரதீசம் என்பது கடவுளின் அன்பு, அதில் எல்லா பேரின்பங்களின் இன்பமும் அடங்கியுள்ளது. வாழ்க்கை மரம் என்பது தேவ அன்பு, அதிலிருந்து ஆதாம் விழுந்தான்; அன்று முதல் அவன் எந்த மகிழ்ச்சியையும் அறியவில்லை; ஆனால் அவன் முட்களின் தேசத்தில் பாடுபட்டு உழைத்தான். தேவ அன்பற்றவர்கள், நீதியுடன் நடந்தால், தங்கள் உழைப்பின் வியர்வைப் பானமாகிய அப்பத்தை உண்கிறார்கள், அது முதல் மனிதனுக்கு அவன் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு விதிக்கப்பட்டது. அன்பில் வாழ்பவன் தேவனால் ஜீவப் பலனைத் தருகிறான், மேலும் இந்த உலகத்திலேயே உயிர்த்தெழுதலின் காற்றைச் சுவாசிக்கிறான். அன்பே இராச்சியம்; அதைப் பற்றி ஆண்டவர் அப்போஸ்தலர்களுக்குத் தம்முடைய இராச்சியத்தில் அதைச் சுவைப்பார்கள் என்று மர்மமாக வாக்களித்தார். ஏனெனில், 'என் இராச்சியத்தின் பந்தியில் நீங்களும் உண்ணும் பானம் செய்வீர்கள்' (லூக்கா 22:30) என்று கூறப்பட்டுள்ளது—இது அன்பைத் தவிர வேறு என்ன அர்த்தம் தரும்?—இதோ, 'மனிதரின் இதயத்தை மகிழ்விக்கும் திராட்சை ஒயின்' (சங்கீதம் 103:15). இந்த ஒயினைப் பருகும் பேறு பெற்றவர் பாக்கியவான்கள்!

253. கப்பலோ படகோ இல்லாமல் பெரிய கடலைக் கடப்பது எப்படி முடியாதோ, அப்படித்தான் அச்சம் இல்லாமல் யாராலும் அன்பை அடைய முடியாது. நம்மையும் மனதின் சொர்க்கத்தையும் பிரிக்கும் அசுத்தமான கடலை, அச்சம் என்ற துடுப்புக்காரர்களால் இயக்கப்பட்ட மனந்திரும்புதல் என்ற படகில் மட்டுமே நம்மால் கடக்க முடியும். ஆனால், நாம் இந்த உலகின் கடலைக் கடந்து கடவுளிடம் பயணம் செய்யும் பாவமன்னிப்பு என்ற கப்பலை, பயம் என்ற துடுப்புக்காரர்கள் செலுத்தவில்லை என்றால், நாம் இந்த அசுத்தமான கடலில் மூழ்கிவிடுவோம். மனந்திரும்புதல் கப்பல், பயம் அதன் படகோட்டி, மற்றும் அன்பு தெய்வீகத் துறைமுகம். பயம் நம்மை மனந்திரும்புதல் என்ற கப்பலில் ஏற்றி, வாழ்க்கை எனும் அசுத்தமான கடலைக் கடத்தி, அன்பு எனும் தெய்வீகத் துறைமுகத்தை நோக்கி வழிநடத்துகிறது. பாடுபட்டு, பாரம் சுமந்து வருபவர்கள் அனைவரும் மனந்திரும்புதல் மூலம் இந்தத் துறைமுகத்தை அடைகிறார்கள். நாம் அன்பை அடைந்தவுடன், கடவுளை அடைகிறோம்; அப்போது நமது பயணம் நிறைவடைகிறது. தந்தை, குமாரன் மற்றும் பரிசுத்த ஆவியானவர் வசிக்கின்ற, வரவிருக்கும் உலகத்தின் தீவிற்கு நாம் வந்து சேர்கிறோம்.

254. விசுவாசத்திற்கு முந்தைய அறிவும் உண்டு, விசுவாசத்தினால் பிறக்கும் அறிவும் உண்டு. விசுவாசத்திற்கு முந்தைய அறிவு இயற்கையான அறிவாகும், அதே சமயம் விசுவாசத்தினால் பிறப்பது ஆன்மீக அறிவாகும். இயற்கை அறிவு நன்மையையும் தீமையையும் வேறுபடுத்துகிறது, அது இயற்கை பகுத்தறிவு என்று அழைக்கப்படுகிறது, இதன் மூலம் நாம் கற்காமலேயே இயல்பாகவே நன்மையையும் தீமையையும் அறிந்துகொள்கிறோம். கடவுள் இந்தப் பகுத்தறிவை பகுத்தறிவு இயல்புக்குள் பதித்துள்ளார்; அதே சமயம், கல்வியின் உதவியுடன் அது மேம்படுத்தப்பட்டு வளப்படுத்தப்படுகிறது. இதைக் கொண்டிராத மனிதர் எவரும் இல்லை. இது பகுத்தறிவு ஆன்மாவிற்குள் இருக்கும் இயற்கை அறிவின் சக்தியாகும், இது அதற்குள் இடைவிடாமல் செயல்படுத்தப்படுகிறது. பகுத்தறிவு இயற்கையின் பெருமை, நன்மையைத் தீமையிலிருந்து வேறுபடுத்தும் பகுத்தறிவிலேயே உள்ளது, மேலும் தீர்க்கதரிசி அதை இழந்தவர்களை அறிவற்ற மிருகங்களுக்கு உவமைப்படுத்தினார் (சங். 48:13).

255. நம்பிக்கைக்கு முந்தைய இயற்கையான உள்ளுணர்வே, நம்பிக்கைக்கும் கடவுளுக்கும் இட்டுச்செல்லும் பாதையாகும். கடவுளால் நமது இயல்பில் பதியவைக்கப்பட்ட அதுவே, அனைத்துப் பொருட்களையும் படைத்த கடவுளை நாம் நம்ப வேண்டும் என்பதை நமக்கு உணர்த்துகிறது. இந்த நம்பிக்கை நம்மில் அச்சத்தை ஏற்படுத்துகிறது; மேலும் இந்த அச்சம் நம்மை மனந்திரும்புதலுக்கும் நற்செயல்களுக்கும் தூண்டுகிறது; ஏனெனில் நற்செயல்கள் மூலமாகவே ஒருவருக்கு ஆன்மீகப் பார்வையும், மர்மங்களைப் பற்றிய உணர்வும் வழங்கப்படுகிறது, இது உண்மையான தியானத்தின் நம்பிக்கைக்கு வழிவகுக்கிறது. ஆன்மீகப் பார்வை வெறும் நம்பிக்கையால் மட்டும் பிறப்பதில்லை; ஆனால் நம்பிக்கை கடவுள் பயத்தை உருவாக்குகிறது, மேலும் இந்தக் கடவுள் பயத்தின் மூலம், நாம் அதற்கு ஏற்ப செயல்படத் தொடங்கும் போது, இந்தப் பயத்தின் செயலிலிருந்து ஆன்மீகப் பார்வை பிறக்கிறது, புனித கிரிசோஸ்டம் கூறியது போல்: 'யாராவது ஒருவர் தேவபயபக்தியுடன் ஒத்த மனதையும், சரியான சிந்தனை முறையையும் பெற்றால், அவர் விரைவில் மறைவான காரியங்களின் வெளிப்பாட்டைப் பெறுகிறார்.' 'மறைவான காரியங்களின் வெளிப்பாடு' என்பதன் மூலம் அவர் குறிப்பிடுவது ஆன்மீகப் பார்வையைத்தான்.

256. இருப்பினும், இந்த ஆன்மீகப் பார்வையைத் தருவது கடவுளுக்குரிய பயம் அல்ல; மாறாக, கடவுளுக்குரிய பயத்தைப் பயிற்சியாகக் கொண்டவர்களுக்கு இந்தப் பார்வை ஒரு வரமாக வழங்கப்படுகிறது. கடவுளுக்குரிய பயத்தைப் பயிற்சி செய்வது மனந்திரும்புதல் ஆகும்; மேலும், அதன் முழுப் போக்கையும் ஓடி முடித்த மனந்திரும்புதல், ஆன்மீகப் பார்வை வழங்கப்படும் இடத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது. ஆன்மீகப் பார்வை என்பது மறைந்திருப்பதை உணர்வதாகும். மேலும், ஒருவர் இந்தக் கண்ணுக்குத் தெரியாத யதார்த்தத்தை உணரும்போது, அந்த உணர்தலுக்குள் ஒரு வேறுபட்ட வகையான நம்பிக்கை பிறக்கிறது—அது முதல் நம்பிக்கைக்கு முரணானதல்ல, மாறாக அந்த நம்பிக்கையை உறுதிப்படுத்துகிறது. இது தியான நம்பிக்கை என்று அழைக்கப்படுகிறது. அதுவரை கேட்பது மட்டுமே இருந்தது; இப்போது தியானம் உள்ளது, மேலும் தியானம் கேட்பதை விட மிகவும் உறுதியானது.

257. நன்மையும் தீமையும் பிரித்துணரும் இயற்கை அறிவிலிருந்து இவையனைத்தும் எழுகின்றன. அதுவே நற்பண்பின் நல்ல வித்து. ஒருவருக்குள் இருக்கும் இந்த இயற்கையான அறிவைத் தொடர்ந்து வருபவை – மனசாட்சியின் இடைவிடாத குத்துதல், – மரணத்தின் இடைவிடாத நினைவு மற்றும் ஒருவரின் வாழ்வின் இறுதிவரை தொடரும் ஒருவித வேதனையான கவலை, – இதைத் தொடர்ந்து, துக்கம், நம்பிக்கையின்மை, கடவுள் பயம், இயற்கையான அடக்கம், – தனது கடந்த காலப் பாவங்களுக்காக வருத்தம், கடமை உணர்வுடன் செயல்படுதல், பொதுவான பாதையை நினைவுகூர்தல், அதற்காகத் தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளும் அக்கறை, – ஒவ்வொரு உயிரினமும் கடந்து செல்ல வேண்டிய இந்த வாயில்களை நல்ல முறையில் கடக்க இறைவனிடம் கண்ணீருடன் வேண்டுவது, – உலகின் மீதான வெறுப்பு மற்றும் நற்பண்புக்காக ஒரு கடுமையான போராட்டம். இவை அனைத்தும் இயற்கையான அறிவின் மூலம் அடையப்படுகின்றன – மேலும் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் செயல்களை இதனுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கட்டும். ஒரு நபர் இதை அடைந்துவிட்டார் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தால், அவர்கள் இயற்கையான பாதையைப் பின்பற்றுகிறார்கள் என்று பொருள்; மேலும் அவர்கள் இதைக் கடந்து அன்பில் நுழையும்போது, அவர்கள் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டவர்களாக உயர்கிறார்கள் – மேலும் அவர்களைப் பொறுத்தவரை, எல்லா விஷயங்களிலும் போராட்டம், பயம், உழைப்பு மற்றும் சோர்வு முடிவுக்கு வருகின்றன. இவையே இயற்கையான அறிவின் விளைவுகளாகும். – மேலும், நமது சுய இன்ப விருப்பத்தால் இந்தப் புரிதலை மங்கச் செய்யாதபோது, இதை நமது உள்ளத்திலேயே காண்கிறோம். – மேலும், நம்மை இவை அனைத்திலிருந்தும் விடுவிக்கும் அன்பை அடையும் வரை நாம் இந்த நிலையில் இருக்கிறோம். நாம் சொன்ன அனைத்தின் அடிப்படையிலும், ஒவ்வொருவரும் தங்கள் பாதை எங்குள்ளது என்பதைப் பார்க்க தங்களைத் தாங்களே ஆராய்ந்து சோதித்துக் கொள்ளட்டும்: அது இயற்கைக்கு மாறானதிலா, அல்லது இயற்கையானதிலா, அல்லது இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டதிலா.

258. ஒரு நல்ல எண்ணம் தெய்வீகக் கருணை மூலம் மட்டுமே இதயத்தில் வேரூடுகிறது; ஒரு தீய எண்ணம் சோதனை மற்றும் பரிசோதனைக்காக மட்டுமே ஒருவரை அணுகுகிறது. தனது பலவீனத்தின் அளவை உணர்ந்து கொண்ட ஒருவன், பணிவின் பரிபூரணத்தை அடைந்துவிட்டான். கடவுளின் வரங்கள் இதயத்தை ஈர்த்து, அதை ஓய்வற்ற நன்றியுணர்வுக்குத் தூண்டுகின்றன. கர்த்தர் எல்லா மனிதப் பலவீனங்களையும் பொறுத்துக்கொள்கிறார், ஆனாலும் அவர் எப்போதும் முணுமுணுக்கும் ஒருவரை சகித்துக்கொள்வதில்லை, மேலும் அவர்களைத் திருத்தமின்றியும் விட்டுவிடுவதில்லை. தாழ்மை என்பது கிருபைக்கு முந்தையது; மற்றும் தற்பெருமை என்பது தண்டனைக்கு முந்தையது. ஆணவமுள்ளவர்கள் இறை நிந்தனையில் விழ அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள்; தங்கள் செயல்திறன் மிக்க நற்பண்பைப் பற்றிப் பெருமை பேசுகிறவர்கள் விபச்சாரத்தில் விழ அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள்; மேலும் தங்கள் ஞானத்தைப் பற்றிப் பெருமை பேசுகிறவர்கள் அறியாமையின் இருண்ட பொறிகளில் விழ அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள்.

259. கடவுளை நினைத்தவாறு, ஒவ்வொருவரையும் கௌரவிப்பவர், கடவுளின் இரகசியமான திருவுளத்தால், ஒவ்வொருவரிடமிருந்தும் உதவியைப் பெறுகிறார். அநியாயம் செய்யப்பட்டவரைப் பாதுகாப்பவர், கடவுளைத் தன் பாதுகாவலராகப் பெறுகிறார்; தன் அண்டை வீட்டார்க்கு உதவிக்கரம் நீட்டுபவர், தனக்கு உதவ கடவுளின் வலிமையைப் பெறுகிறார். தன் சகோதரனை அவனது தீயொழுக்கத்திற்காகப் பழிசுமத்துவோர், கடவுளையே தங்களுக்குப் பழிசுமத்துபவராகக் காண்பர். தனது சகோதரனைத் தனிமையில் திருத்துபவன் தனது சொந்தக் குற்றத்தை நீக்குகிறான்; ஆனால், ஒரு கூட்டத்தின் முன் ஒருவரைக் குற்றம் சாட்டுபவன் தனது சொந்தக் காயங்களின் வலியை அதிகரிக்கிறான். இரகசியமாகக் கண்டிக்கும் ஒரு நண்பன் ஒரு ஞானமுள்ள மருத்துவர், ஆனால் பலரின் பார்வையில் குணப்படுத்தும் ஒருவன் ஒரு நிந்தனையாளர்.

260. கடவுள் அன்புடன் அறிவுறுத்துகிறார், பழிவாங்குவதில்லை (கடவுள் காப்பாற்றுவாராக)! அவர் தம் உருவத்தை குணப்படுத்த மட்டுமே விரும்புகிறார், கோபத்தைக் கொண்டிருப்பதில்லை. வெகுமதியைப் பெறுவதற்காக நன்மை செய்பவன் விரைவில் மாறிவிடுவான். ஒருவர் இந்த வாழ்வில் இறைவனை நோக்கிய தனது முயற்சியில் தன்னை எவ்வளவுதான் செம்மைப்படுத்திக் கொண்டாலும், அனைத்தும் அவனுக்குப் பின்னாலேயே இருக்கின்றன; ஆனால், வரவிருக்கும் யுகத்தில், இறைவன் தம் முகத்தை அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்துகிறான் – ஆனால் அது அவன் உண்மையில் இருப்பது போலல்ல. இங்கே நீதிமான்கள் இறைவனைப் பற்றிய தியானத்தில் எவ்வளவு ஆழமாக ஈடுபட்டாலும், அவர்கள் கண்ணாடியில் பிரதிபலிப்பது போல ஒரு பிம்பத்தையே காண்கிறார்கள், ஆனால் அங்கே அவர்கள் சத்தியத்தின் வெளிப்பாட்டைக் காண்கிறார்கள்.

261. காய்ந்த மரத்தில் பற்றிய தீயை அணைப்பது கடினம்: மேலும், இவ்வுலகைத் துறந்த ஒருவரின் இதயத்தில் இறைவனின் அன்பு பற்றியெரிந்தால், அதன் சுடர் அணையாது – அது நெருப்பை விடவும் கொடூரமாக எரிகிறது. குற்ற உணர்வின் சக்தி உறுப்புகளில் நுழையும்போது, மனம் எல்லா அடக்கங்களையும் மறந்துவிடுகிறது: மேலும், கடவுளின் நினைவு, ஆன்மாவின் மேய்ச்சல் நிலத்தை ஆட்கொள்ளும்போது, அது கண்ணுக்குத் தெரியும் உலகின் எல்லா நினைவுகளையும் இதயத்திலிருந்து வேரோடு பிடுங்கிவிடுகிறது. இந்த உலகில் வரும் காலத்தின் உணர்வு கடலில் ஒரு சிறிய தீவைப் போன்றது; மேலும், அதை நெருங்குபவன் இந்த யுகத்தின் காட்சிகளின் அலைகளால் இனிமேலும் அலைக்கப்படுவதில்லை. ஒரு துறவி, இந்த வாழ்வில் மேலும் உழைக்க வேண்டிய தேவை இருப்பதாகக் கருதும் வரை, உடலைப் பிரிந்து செல்லும் எண்ணத்தில் துயரப்படுகிறான்; ஆனால், தனது நேரத்தை முழுமையாகப் பயன்படுத்தி, தனது வாக்குறுதியைப் பெற்றுக்கொண்டதாகத் தனது ஆன்மாவில் உணரும்போது, அவன் வருங்காலத்திற்காக ஏங்குகிறான். ஒரு வணிகர் கடலில் இருக்கும்போது, அலைகள் தனக்கு எதிராக எழுந்து, தனது முயற்சியின் நம்பிக்கை மூழ்கிவிடுமோ என்று அச்சம் அவனை ஆட்கொள்கிறது; ஆனால் ஒரு துறவி உலகில் இருக்கும்போது, தனக்குள் ஒரு புயல் எழும்போதும், தனது இளமைப் பருவத்திலிருந்து முதுமை வரை பாடுபட்டுச் செய்த தனது பணி வீணாகிவிடுமோ என்ற அச்சம் அவனை ஆட்கொள்கிறது.

262. ஒரு மாலுமி, கடலில் பயணம் செய்யும்போது, நட்சத்திரங்களைப் பார்த்து, அவை வழியாகத் தன் கப்பலை ஓட்டி, துறைமுகத்தை அடைகிறான்; ஆனால் ஒரு துறவி, ஜெபத்தைப் பார்க்கிறான், ஏனெனில் அது அவனைச் செம்மைப்படுத்தி, அவன் ஒவ்வொரு கணமும் ஜெபத்தின் மூலம் தன் வாழ்க்கையை வழிநடத்தும் அந்தத் துறைமுகத்தை நோக்கி அவனது பயணத்தை வழிநடத்துகிறது. ஒரு நீச்சல் வீரன், தனது ஆடைகளைக் களைந்து, ஒரு முத்தைத் தேடி கடலில் மூழ்குகிறான்; ஆனால் ஒரு துறவி, எல்லா உலகியல் விஷயங்களையும் துறந்து, தன் உள்ளத்திற்குள் முத்தை—இயேசு கிறிஸ்துவை—கண்டடைய தன் வாழ்வை வாழ்கிறான், மேலும் அவரைக் கண்டடைந்தவுடன், அவரைத் தவிர வேறு எதையும் தேடுவதில்லை.

263. ஒரு கன்னியாளுக்குப் பொதுக் கூட்டங்களிலும், பெரிய திரளான மக்கள் மத்தியிலும் இருப்பதும், ஒரு துறவியின் மனம் பலருடன் உரையாடுவதும் தீங்கு விளைவிக்கும். ஒரு பறவை, எங்கு இருந்தாலும், தன் குஞ்சுகளை அங்கே வளர்ப்பதற்காகத் தன் கூட்டை அமைக்கப் பாடுபடும்; மேலும், ஒரு பகுத்தறிவுள்ள துறவி, தன் உள்ளத்தில் வாழ்வின் பழத்தை வெளிப்படுத்தத் தன் இடத்திற்கு விரைகிறார். மேகங்கள் சூரியனை மறைக்கின்றன; மேலும், பிரார்த்தனை சார்ந்த தியானத்தால் ஒளி பெறத் தொடங்கும் ஆன்மாவை அதிகப்படியான பேச்சு இருள் மூட்டுகிறது. சைரன் என்ற பறவையைப் பற்றி, அதன் இனிமையான குரலைக் கேட்கும் எவரும், அதன் பாடலின் இனிமையால் பாலைவனத்தின் வழியே அதைப் பின்தொடர்ந்து சென்று, தங்கள் சொந்த உயிரையே மறந்து, கீழே விழுந்து இறந்துவிடுகிறார்கள் என்று கூறப்படுகிறது. ஆत्मாவிற்கும் அதுவே நிலை. அதன் மீது தெய்வீக இனிமை இறங்கும்போது, மனதில் பதியவைக்கப்பட்ட கடவுளின் வார்த்தைகளின் மெல்லிசைக் குரலால் அது முழுமையாக அவருடைய பின்தொடர்வில் ஈர்க்கப்பட்டு, அதன் உடல் வாழ்க்கையை மறந்துவிடுகிறது; உடலானது அதன் ஆசைகளிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறது, அதே சமயம் ஆत्मा இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து கடவுளிடம் உயர்த்தப்படுகிறது.

264. ஒரு மரம், தனது பழைய இலைகளை முதலில் உதிர்க்காவிட்டால், புதிய கிளைகளை உருவாக்காது; மேலும் ஒரு துறவி, தனது இதயத்திலிருந்து தனது முந்தைய செயல்களின் அனைத்து நினைவுகளையும் வேரோடு பிடுங்காத வரை, கிறிஸ்து இயேசுவில் புதிய பழங்களையும் கிளைகளையும் தராது. முத்து உருவாகும் ஓட்டில், மின்னலால் ஒருவித தீப்பொறி உருவாகி, அது காற்றிலிருந்து பொருளை ஈர்க்கிறது என்று கூறப்படுகிறது; அதுவரை, அது வெறும் சதையாகவே இருக்கிறது: மேலும் துறவியின் இதயம், மனதின் மூலம் தெய்வீகப் பொருளை ஏற்கும் வரை, அவருடைய கிரியை சாதாரணமானதே, மேலும் அவர் தனது சொந்த ஓட்டுக்குள் ஆறுதலின் கனியைக் கொண்டிருக்கவில்லை. தனது சொந்த நாசிகளை நக்கும் ஒரு நாய், தனது சொந்த இரத்தத்தைக் குடிக்கிறது, மேலும், அதன் சொந்த இரத்தத்தின் இனிமையால், அது தனக்குத்தானே செய்து கொள்ளும் தீங்கை உணர்வதில்லை; மேலும் வீண் பெருமையில் திளைக்க முனைகின்ற ஒரு துறவி தனது சொந்த உயிரைக் குடிக்கிறார், மேலும், ஒரு கணம் உணர்ந்த இனிமையால், அவர் தனக்குத்தானே செய்து கொள்ளும் தீங்கை உணர்வதில்லை.

265. திருவருட்சாதனங்களில் அடங்கியுள்ள திருவாசகங்களை ஜெபமின்றி, கடவுளின் உதவியை நாடாமலும் அணுகாதீர்கள்; மாறாக, 'அதில் அடங்கியுள்ள சக்தியின் உணர்வைப் பெற, ஆண்டவரே, எனக்கு அருள் புரியும்' என்று கூறுங்கள். திருவருட்சாசனங்களில் உள்ள வார்த்தைகளை, முதலில் பிரார்த்தனை செய்து கடவுளிடம் உதவி கேட்காமல் அணுகாதீர்கள், மாறாக: 'கர்த்தரே, அவற்றுள் அடங்கியுள்ள சக்தியை நான் அனுபவிக்க அருள் புரியும்' என்று கூறுங்கள். சோம்பலை ஆன்மாவின் இருள் படுதலின் ஆரம்பமாகக் கருதுங்கள்; மேலும், இருள் படுதல் மேலும் இருள் படுதலுக்கு வழிவகுக்கிறது—உதாரணமாக உரையாடல் கூட்டங்கள். பயனுள்ள உரையாடல்கூட, கட்டுப்பாடில்லாமல் செல்லும்போது, இருள் படுதலுக்கு வழிவகுத்தால், பயனற்ற பேச்சு எவ்வளவு அதிகமாக வழிவகுக்கும் என்பதை எண்ணிப் பாருங்கள். சோம்பலை ஆன்மாவின் இருள் சூழ்வதன் ஆரம்பமாகக் கருதுங்கள்; ஒரு இருள் மற்றொன்றிற்கு வழிவகுப்பது போல, உரையாடல் கூட்டங்களும் அவ்வாறே. பயனுள்ள பேச்சே கட்டுப்பாடில்லாமல் போனால் ஆன்மாவை இருள் சூழ்ந்துவிடும் என்றால், பயனற்ற பேச்சு எவ்வளவு அதிகமாகச் சூழ்ந்திடும் என்பதை நினைத்துப் பாருங்கள். நீண்ட உரையாடல்கள் ஆன்மாவை அற்பமானதாக ஆக்கிவிடுகின்றன.

266. ஒருவரின் வாழ்க்கை முறையில் மிதமும், நிலைநிறுத்தப்பட்ட விதிகளும் மனதைப் பிரகாசமாக்கி, குழப்பத்தைத் தடுக்கின்றன. ஒழுங்கின்மையால் (நிலையான விதிகளின் பற்றாக்குறையால்) ஏற்படும் மனக் குழப்பம் ஆன்மாவில் இருளை ஏற்படுத்துகிறது, மேலும் இந்த இருள் மேலும் குழப்பத்தைத் தோற்றுவிக்கிறது. அமைதியானது நல்ல ஒழுங்கின் விளைவாகும், அமைதியிலிருந்து ஒளி பிறக்கிறது; ஒளி மற்றும் அமைதியிலிருந்து, தூய காற்று மனதில் ஒளிர்கிறது.

267. சுயநலம் கொண்ட ஆன்மா ஞானத்திலிருந்து அந்நியப்படுகிறது, ஆனால் கருணைமிக்க ஆன்மா ஆவியினால் ஞானமுள்ளதாக மாற்றப்படும். தனது அண்டை வீட்டாரின் மீதான அன்பு மூலமாக இதயத்திற்கு தெய்வீக வரங்களை அணுகுவதற்கான திறவுகோல் வழங்கப்படுகிறது, மேலும் இதயம் மாம்சத்தின் கட்டுகளிலிருந்து விடுவிக்கப்படும்போது, அறிவின் கதவும் அதற்கு முன்னால் திறக்கப்படுகிறது. அண்டை வீட்டார் மீதான அன்பு எவ்வளவு அழகானது மற்றும் பாராட்டத்தக்கது, அதன் மூலம் வரும் அக்கறை கடவுள் மீதான அன்பிலிருந்து நம்மைத் திசை திருப்பாத வரையில்!

268. நமது ஆன்மீக சகோதரர்களுடன் உரையாடல் எவ்வளவு இனிமையானது, அதைச் செய்யும்போது நாம் கடவுளுடனான நமது ஐக்கியத்தைப் பேண முடிந்தால்! நமது ஆன்மீக சகோதரர்களுடனான உரையாடல்களையும் நாம் கவனமாகக் கையாள்வது நல்லது, ஆனால் இதில் மிதமான தன்மை கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும்; அதாவது, இந்தச் சாக்குப்போக்கின் கீழ் நமது அகப்பயிற்சி மற்றும் வாழ்க்கை முறையையும், கடவுளுடனான நமது இடைவிடாத உரையாடலையும் நாம் இழக்கக்கூடாது. முந்தையது, பிந்தையதன் ஆரம்பத்திலேயே சீர்குலைந்துவிடுகிறது; ஏனெனில், மனம் ஒரே நேரத்தில் இரண்டு உரையாடல்களைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளப் போதுமானதல்ல. ஆன்மீக சகோதரர்களுடன் அளவுக்கு அதிகமான உரையாடலும் தீங்கு விளைவிக்கும்; உலக மக்களைப் பொறுத்தவரை, அவர்களைத் தொலைவிலிருந்து பார்ப்பது கூட தீங்கு விளைவிக்கும்; உண்மையில், அவர்களைப் பார்க்காமலேயே, அவர்களின் குரல் ஒலி மட்டும் கூட இதயத்தின் அமைதியைக் கெடுக்கப் போதுமானது.

269. ஆன்மா இயல்பாக உடலை விட மேலானது போலவே, ஆன்மீக உடலும் பௌதீக உடலை விட மேலானது. ஆனால், உடல் உருவாக்கம் முதலில் நிகழ்ந்து, பின்னர் அதற்குள் உயிர் மூச்சு புகுந்தது போலவே, உடல் சார்ந்த செயல்களும் ஆன்மீகச் செயல்களுக்கு முந்தகின்றன. மேலும், தவறாமல் கடைப்பிடிக்கப்படும் ஒரு உயர்ந்த வாழ்க்கை மட்டுமே பெரும் வலிமையை உருவாக்குவதில்லை. தொடர்ந்து விழும் ஒரு துளி, கடினமான பாறையையும் கூட அரித்துவிடும். உள்மனதில் உள்ள ஆன்மீக மனிதன் எழுவதற்கான நேரம் நெருங்கும்போது, உன் ஆன்மாவில் மகிழ்ச்சி அலைமோதும், மேலும் உன் இதயத்தில் குடியிருக்கும் இனிமையால் உன் எண்ணங்கள் சூழ்ந்துகொள்ளப்படும். ஆனால், உள் ல் உலகம் மீண்டும் உள்ள் எழுந்திட முயலும்போது, எண்ணங்களின் அலைதல் உள்ள் பெருகுகிறது. 'உலகம்' என்று நான் குறிப்பிடுவது, மனதின் அலைதலிலிருந்து எழும் ஆசைகளையே. அவை பிறந்து முதிர்ச்சியை அடையும்போது, பாவங்களாக மாறி அந்த நபரைக் கொல்கின்றன. தாய் இல்லாமல் குழந்தைகள் பிறப்பதில்லை என்பது போல, மனத்தின் பறத்தல் இல்லாமல் உணர்ச்சிகள் பிறப்பதில்லை, மேலும் உணர்ச்சிகளுடன் ஒரு உரையாடல் இல்லாமல் பாவம் நிகழ்கிறது இல்லை.

270. நமது ஆன்மாக்களில் பொறுமை வளர்ந்தால், நாம் இரகசியமாக ஆறுதலின் அருளைப் பெற்றுள்ளோம் என்பதற்கான அறிகுறியாகும். ஆன்மா அதன் நம்பிக்கையின் மகிழ்ச்சியாலும் கடவுளின் மகிழ்ச்சியாலும் மயங்கும்போது, உடல் பலவீனமாக இருந்தாலும், எந்தத் துக்கத்தையும் உணர்வதில்லை. அப்போது அது தனது வலிமையில் எந்தக் குறைவும் காட்டாமல் இரட்டைச் சுமையைச் சுமக்க முடிகிறது. ஆத்துமா அந்த ஆவிக்குரிய மகிழ்ச்சியில் நுழையும்போது இதுவே நிகழ்கிறது. உங்கள் நாவை நீங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தால், கடவுள் உங்களுக்கு இதயப்பூர்வமான மென்மையின் அருளை வழங்குவார், அதன் மூலம் உங்கள் சொந்த ஆத்துமாவை அதில் காணவும், அதன்வழியாக ஆவிக்குரிய மகிழ்ச்சியில் நுழையவும் முடியும். ஒருவர் எவ்வளவு தூரம் கடவுளுக்காக ஒரு முயற்சியை மேற்கொள்கிறாரோ, அவ்வளவு தூரம் அவரது இதயம் ஜெபத்தில் தைரியத்தைப் பெறுகிறது; மேலும் ஒருவர் எவ்வளவு தூரம் பலவற்றால் சிதறடிக்கப்படுகிறாரோ, அவ்வளவு தூரம் அவர் கடவுளின் உதவியிலிருந்து பறிக்கப்படுகிறார்.

271. இறைவனின் மனித நேயத்தின் மூலம் ஒருவருக்குள் நுழைந்து, ஆன்மாவை வாழ்வின் பால் வழிநடத்தும் முதல் எண்ணம், 'இந்த இயற்கையின் விதியின்பால் இதயத்தில் வேரூன்றும் எண்ணமே' ஆகும். இந்த எண்ணத்தைத் தொடர்ந்து இயல்பாகவே உலகப் பொருட்களின் மீதான அவமதிப்பு ஏற்படுகிறது; மேலும் இதுவே ஒரு நபரை வாழ்க்கையை நோக்கி வழிநடத்தும் ஒவ்வொரு நல்ல உந்துதலின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது. ஒரு நபருடன் துணைநிற்கும் இந்த தெய்வீக சக்தியே, அவர்கள் உள்ளத்தில் வாழ்க்கையை வெளிப்படுத்த விரும்பும்போது அதன் அடித்தளத்தை அமைக்கிறது. – மேலும், ஒரு நபர் உலகியல் கவலைகள் மற்றும் வீணான பேச்சுகளால் நாம் பேசிய இந்த எண்ணத்தைத் தங்களுக்குள் அணைக்காமல், மாறாக அதை மௌனமாக வளர்த்து, தியானத்தில் ஆழ்ந்து சிந்தித்து, அதற்குத் தங்களை அர்ப்பணித்தால்; அது அவர்களை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத ஒரு ஆழ்ந்த தியானத்திற்கு இட்டுச் செல்லும். சாத்தான் இந்த எண்ணத்தை வெறுக்கிறான், மேலும் அதை மனிதனிடமிருந்து வேரறுக்கத் தன் முழு வலிமையோடும் தாக்குகிறான். மேலும், ஒருவரின் மனதிலிருந்து அத்தகைய எண்ணத்தை கவனம் சிதறச் செய்வதன் மூலம் அழித்துவிட முடிந்தால், அவர் இந்த உலகம் முழுவதையும் அவனுக்குக் கொடுப்பார். ஏனெனில், அந்த வஞ்சகனுக்குத் தெரியும், இந்த எண்ணம் ஒருவரிடம் நிலைத்திருந்தால், அவனது மனம் இந்த மாயையான பூமியில் நிலைத்திருக்காது என்றும், அவனது தந்திரங்கள் அவனை அணுக முடியாது என்றும்.

272. ஒரு நபர் நல்ல வாழ்க்கையை வாழ்ந்து, அதைப் பற்றி சிந்தித்துப் பயிற்சி செய்யும் அனுபவத்திற்கு நெருங்கி வரும்போது, மேலும் அவர் மேலிருந்து 'ஆன்மீக அறிவின் இனிமையைச் சுவைக்கும் கிருபையை'ப் பெறும்போது, இதைத் தொடர்ந்து மற்றொரு செயல்முறை தொடங்குகிறது. இந்த செயல்முறையின் தொடக்கம் பின்வருமாறு: முதலில், ஒரு நபர் மனிதகுலத்தின் மீது இறைவனின் திருவருள் இருப்பதை உறுதிசெய்து, படைப்பாளியின் மீதுள்ள அன்பால் அறிவொளி பெறுகிறார், மேலும் அதே நேரத்தில் பகுத்தறிவுள்ள உயிரினங்களின் ஒழுங்கமைப்பையும், அவற்றுக்கான இறைவனின் பெரும் அக்கறையையும் கண்டு வியப்படைகிறார். இந்தப் புள்ளியில் இருந்து, கடவுளின் இனிமையும், கடவுள் மீதான அன்பின் எழுச்சியும் அவனுக்குள் தொடங்குகின்றன; அவை அவனது இதயத்தில் கனன்று, ஆன்மாவின் மற்றும் உடலின் விருப்ப உணர்வுகளை அழித்துவிடுகின்றன. இந்த அன்பு, வலுவான விடாமுயற்சி மற்றும் தெளிவான மனசாட்சியுடன் இணைந்து, திடீரென்று எரியத் தொடங்குகிறது – மேலும் ஒரு நபர் அதைக் கண்டு, ஒயின் போதையில் ஆழ்ந்தது போல போதையேறுகிறார், மேலும் அவரது இதயம் கடவுளால் கைப்பற்றப்பட்டு விடுகிறது. ஒருவர் எவ்வளவு தூரம் நற்பண்புள்ள வாழ்க்கைக்காகவும், சுயக்கட்டுப்பாட்டிற்காகவும், வாசிப்பு மற்றும் பிரார்த்தனையில் நேரத்தைச் செலவிடுவதற்காகவும் பாடுபடுகிறாரோ, அந்த அளவிற்கு இந்த சக்தி அவருள் நிலைநிறுத்தப்பட்டு வலுப்படுத்தப்படுகிறது.

273. நாம் இருளின் நிலையில் காணப்படும்போது மனந்தளர வேண்டாம். நான் குறிப்பிடும் அந்த குறிப்பிட்ட இருள், சில சமயங்களில் ஆன்மா அலைகளுக்கு மத்தியில் தவிப்பது போலத் தவிக்கும்; ஒரு நபர் வேதாகமத்தைப் படித்தாலும் சரி அல்லது ஒரு சேவையைச் செய்தாலும் சரி, அவர்கள் மேற்கொள்ளும் எந்தவொரு பணியிலும், இருள் இருளைப் பின்தொடரும். அத்தகைய நபர் அந்தப் பணியைக் கைவிடுகிறார், மேலும் பெரும்பாலும் அதை அணுகக் கூட அவருக்கு அனுமதி கிடைப்பதில்லை. இந்த நேரம் விரக்தியாலும் பயத்தாலும் நிரம்பியுள்ளது; கடவுள் மீதான நம்பிக்கையும், அவர் மீதான விசுவாசத்தின் ஆறுதலும் ஆன்மாவால் முற்றிலுமாக ஒதுக்கப்படுகின்றன – மேலும் முழு ஆன்மாவும் சந்தேகத்தாலும் பயத்தாலும் முற்றிலும் நிரம்பியுள்ளது. ஆனால் தேவன் ஆன்மாவை அத்தகைய நிலையில் நீண்ட காலம் விடுவதில்லை; மாறாக, அவர் விரைவில் ஒரு வழியைக் காட்டுகிறார் (1 கொரி. 10:13). நான் இதை உங்களுக்குச் சுட்டிக்காட்டி சில ஆலோசனைகளையும் வழங்குவேன்: உங்களைக் கட்டுப்படுத்தும் சக்தி உங்களுக்கு இல்லாமல், ஜெபத்தில் முகங்குப்புற விழுந்தால்; அப்போது உங்கள் தலையை ஒரு மேலங்கையால் மூடிக்கொண்டு, இந்த இருண்ட நேரம் உங்களுக்குக் கடந்து செல்லும் வரை உறங்குங்கள், ஆனால் உங்கள் அறையை விட்டு வெளியேறாதீர்கள். தியான வாழ்க்கை வாழ விரும்புகிறவர்களும், தங்கள் பயணத்தில் விசுவாசத்தின் ஆறுதலைத் தேடுகிறவர்களும், இந்தத் தீயசோதனைக்கு மிகவும் ஆளாகிறார்கள். ஆகையால், இந்த நேரம் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக மனதின் தடுமாற்றத்தால் அவர்களை வாட்டி வதைக்கிறது; மேலும் இது பெரும்பாலும் இறை நிந்தனையைத் தொடர்ந்து விளைவிக்கிறது, சில சமயங்களில் ஒரு நபர் உயிர்த்தெழுந்தருள்பற்றி மற்றும் நாம் பேசக்கூடாத பிற விஷயங்களைப் பற்றிய சந்தேகத்தால் தாக்கப்படுகிறார். உடல் உழைப்பில் ஈடுபடுபவர்கள் இந்தத் தீமைகளிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டவர்கள். அவர்கள் அனைவரும் அறிந்த, இவற்றிலிருந்து மற்றும் இதேபோன்ற தீமைகளிலிருந்து அதன் தன்மையில் வேறுபட்ட ஒரு வேறுபட்ட வகையான மனச்சோர்வால் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். வாசலிலிருந்து வெளியே செல்லாமல் இதைத் தாங்கிக்கொள்ளும் அவர் பேறு பெற்றவர். இருப்பினும், இந்தப் போராட்டம் ஒரே மணி நேரத்தில் முடிந்துவிடுவதில்லை; கிருபையும் திடீரென்று திரும்பி ஆன்மாவில் வேரூன்றிவிடுவதில்லை, மாறாகப் படிப்படியாகவே அவ்வாறு செய்கிறது. மேலும், ஒன்று மற்றொன்றுக்கு வழிவிடுகிறது: சில சமயங்களில் சோதனை, சில சமயங்களில் ஆறுதல்.

274. அளவுக்கு மீறிய பொறாமையால் பீடிக்கப்பட்ட ஒருவன் மன அமைதியை ஒருபோதும் அடையான்; மேலும் அந்த அமைதிக்கு அந்நியமானவன் மகிழ்ச்சிக்கும் அந்நியமானவன். மன அமைதி முழுமையான ஆரோக்கியம் என்று அழைக்கப்பட்டால், அளவுக்கு மீறிய பொறாமை அந்த அமைதிக்கு முரணானது என்றால், தீய பொறாமையை வளர்க்கும் எவரும் ஏற்கனவே ஒரு கடுமையான நோயால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளார் என்பது தெளிவாகிறது. வெளிப்படையான உடல் விவகாரங்களில் உள்ள பலவீனம் மற்றும் சக்தியற்ற தன்மை மீதான யான துக்கம், இந்த உடல் விவகாரங்கள் அனைத்திற்கும் பதிலாக அமைகிறது. மனத் துக்கமின்றி இருக்கும் உடல் விவகாரங்கள், ஆன்மா இல்லாத உடலைப் போன்றவை. தனது இதயத்தில் துயரமடைந்து, தனது உணர்ச்சிகளுக்கு முழு சுதந்திரம் கொடுப்பவன், உடல் ரீதியாக அவதிப்படும் ஒரு மனிதனைப் போன்றவன்; அவனது வாய்க்கு தீங்கு விளைவிக்கும் எந்த உணவையும் அவன் தடுக்கமாட்டான். அல்லது, ஒரே மகனைக் கொண்ட ஒருவனைப் போன்றவன், அவன் அந்த மகனைத் தனது சொந்த கைகளால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கொன்றுவிடுகிறான்.

275. ஒரு பெண்ணுடன் புணர்ச்சியும் உரையாடலும் ஒரே வீட்டில் இருக்கும் ஒரு பெண் சிங்கம் மற்றும் ஒரு ஆட்டுக்குட்டியைப் போன்றவை. கடவுளுக்கு முன்பாக இரக்கமற்ற செயல்கள், தன் தந்தை முன்னிலையில் தன் மகனைக் கொல்லும் ஒரு மனிதனைப் போன்றவை. கையில் அள்ளிய மணலைக் கடலில் எறிவது எவ்வளவு அற்பமானதோ, அவ்வாறே கடவுளின் திருவருளுக்கும் பேரருளுக்கும் ஒப்பிடும்போது எல்லா மாம்சங்களின் பாவங்களும் அற்பமானவை. மேலும், நீர் நிறைந்த ஊற்றை ஒரு கைப்பிடி புழுதி தடுக்க முடியாதது போல, படைப்பாளரின் பேரருளும் அவருடைய படைப்புகளின் தீயொழுக்கங்களால் வெல்லப்படாது. பழிவாங்கும் குணத்துடன் இருந்து ஜெபிப்பது என்பது, கடலில் விதை விதைத்து விளைச்சலை எதிர்பார்ப்பது போன்றது. நெருப்புத் தீக்குச்சி மேலே எழுவதைத் தவிர்க்க முடியாதது போல, இரக்கமுள்ளவர்களின் ஜெபங்களும் வானத்திற்கு ஏறிச் செல்கின்றன. தண்ணீர் சரிவுகளில் கீழே ஓடுவது போல, எரிச்சல் நம் இதயங்களில் நுழைந்தால் அதன் சக்தியும் அவ்வாறே ஓடுகிறது.

276. கடவுளுக்குப் பயத்தினால் பிறக்கும் பணிவும் உண்டு, கடவுள் மீதான அன்பினால் பிறக்கும் பணிவும் உண்டு, மேலும் மகிழ்ச்சியினால் பிறக்கும் பணிவும் உண்டு. கடவுளுக்குப் பயத்தினால் பணிவாக இருப்பவனுக்கு, எல்லா நேரங்களிலும் அவனது உடல் உறுப்புகளில் அடக்கமும், புலன்களில் ஒழுங்கும், நொறுங்குண்ட இதயமும் துணையாக இருக்கும். பணிவானவர்களின் கூட்டம், செராபிம்களின் சபையைப் போல, கடவுளுக்குப் பிரியமானது. ஒரு தூய பலியை விட, தூய்மையான உடல் கடவுளுக்கு மிகவும் விலையுயர்ந்தது. இந்த இரண்டு நற்பண்புகளான பணிவும் தூய்மையும், பரிசுத்தத் திருத்தூதுக்காக ஆன்மாவில் ஒரு திருமண ஒப்பந்தத்தைத் தயாரிக்கின்றன.

277. உங்கள் அக உணர்வுகளைக் கண்காணியுங்கள், ஆனால் உங்கள் பார்வையைக் கண்காணிப்பது போலல்ல; ஏனெனில், வெளிப்புறச் சண்டையை விட, அகச் சண்டையைச் சமாளிப்பது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி எளிதானது. உடலை நல்ல மற்றும் ஒழுங்கான நிலைக்குக் கொண்டுவராமல், அக எண்ணங்களைக் கட்டுப்படுத்த முடியும் என்று சகோதரரே நம்ப வேண்டாம். பகைவர்களைக் காட்டிலும் பழக்கவழக்கங்களை அதிகமாகப் பயப்படுங்கள். தன்னுள் ஒரு பழக்கத்தை வளர்ப்பவன், நெருப்பை வளர்க்கும் மனிதனைப் போன்றவன். ஒரு பழக்கம் ஒருமுறை எதையாவது கோரி, அதன் தேவை பூர்த்தி செய்யப்படாவிட்டால், அடுத்த முறை அது பலவீனமாகிவிடும். ஆனால், நீங்கள் ஒருமுறை அதன் விருப்பத்திற்கு இணங்கினால், இரண்டாவது முறையாக அது மிகுந்த பலத்துடன் உங்களைத் தாக்குவதைக் காண்பீர்கள்.

278. சிரிக்கவும் மற்றவர்களுக்கு விருந்தளிக்கவும் விரும்பும் எவருடனும் நண்பராக இருக்காதீர்கள்; இல்லையெனில், அவர்கள் சோம்பலில் ஈடுபடும் பழக்கத்தைக் கற்றுக் கொடுப்பார்கள். உங்கள் முன்னிலையில் ஒருவர் தன் சகோதரனைப் பற்றித் தவறாகப் பேசத் தொடங்கினால், உங்கள் பார்வையைத் தாழ்த்திக் கொள்ளுங்கள். நீங்கள் இதைச் செய்தவுடன், நீங்கள் கடவுளுக்கும் அவர்களுக்கும் முன்னிலையில் விவேகியாகத் திகழ்பவராகக் காட்டுவீர்கள். தேவைப்படுபவருக்கு நீங்கள் கொடுக்கும்போது, உங்கள் முகத்தின் மகிழ்ச்சி உங்கள் கொடையை முந்தட்டும், மேலும் ஒரு அன்பான வார்த்தையால் அவனது துக்கத்தை ஆற்றுவிக்கவும். நீங்கள் இதைச் செய்யும்போது, உங்கள் கருணை அவனது தேவைகளைக் கூட விஞ்சும் உங்கள் பரிசுக்கு மதிப்புமிக்கதாக அவனது மனதில் இருக்கும். உங்கள் எல்லாச் செயல்களிலும், உடல் அடக்கமும் தெளிந்த மனசாட்சியும் உங்களுக்கு முன்னோடியாக இருக்கட்டும்; ஏனெனில் அவை இல்லாமல், ஒவ்வொரு செயலும் கடவுளுக்கு முன்பாகப் பயனற்றது.

279. அவர்கள் உங்களைத் துன்புறுத்தினால், நீங்கள் பதிலுக்குத் துன்புறுத்தாதிருங்கள்; அவர்கள் உங்களைச் சிலுவையில் அறைந்தால், நீங்கள் பதிலுக்குச் சிலுவையில் அறையாதிருங்கள்; அவர்கள் உங்களுக்குத் தீமை செய்தால், நீங்கள் பதிலுக்குத் தீமை செய்யாதிருங்கள்; அவர்கள் உங்களைப் பழித்தால், நீங்கள் பதிலுக்குப் பழிக்காதிருங்கள். நீதிமன்றம் செல்வது கிறிஸ்தவ வாழ்வின் வழி அல்ல; கிறிஸ்துவின் போதனையில் இதற்கு ஒரு சிறு குறிப்புகூட இல்லை. மகிழ்பவர்களுடன் மகிழுங்கள், அழுகிறவர்களுடன் அழுகுங்கள்; ஏனெனில் இது தூய்மையின் அடையாளம். துன்பப்படுபவர்களுடன் துயரப்படுங்கள்; பாவிகளுக்காகக் கண்ணீர் சிந்துங்கள்; மனந்திரும்புகிறவர்களுடன் மகிழுங்கள். எல்லா மக்களிடமும் நட்பாக இருங்கள், ஆனாலும் உங்கள் எண்ணங்களில் தனியாக இருங்கள்.

280. மிகவும் இழிவான வாழ்க்கையை வாழும் எவரையும் கூட, கண்டிக்கவோ அல்லது நிந்திக்கவோ வேண்டாம். விழுந்தவர் மீது உங்கள் ஆடையை விரித்து அவரை மூடுங்கள். மனிதர்களின் தீச்செயல்களைப் பற்றி அறியாமல் இருக்க, அதனால் நமது குடிலின் வாசலையே விட்டு வெளியேறக் கூடாது என்பதே இதற்குக் காரணம் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்; அப்போது, நமது மனத்தின் அறியாமையில், நாம் அனைவரையும் புனிதராகவும் நல்லவர்களாகவும் காண்போம். உங்கள் உடலால் உழைக்க முடியாவிட்டால், குறைந்தபட்சம் உங்கள் எண்ணங்களில் துயரப்படுங்கள். உங்களால் இரண்டு நாட்கள் நோன்பு இருக்க முடியாவிட்டால், குறைந்தபட்சம் மாலை வரை நோன்பு இருங்கள்; ஆனால் மாலை வரை கூட நோன்பு இருக்க முடியாவிட்டால், அதிகமாக உண்பதைப் பற்றி எச்சரிக்கையாக இருங்கள். நீங்கள் சமாதானம் செய்பவராக இல்லையென்றால், குறைந்தபட்சம் சண்டையைத் தூண்டாதீர்கள். உங்கள் நண்பரைக் கண்டிக்கும் ஒருவரை உங்களால் வாயடைக்க முடியாவிட்டால், குறைந்தபட்சம் அவருடன் உரையாடுவதைத் தவிர்க்கவும்.

281. உங்களிடமிருந்து நெருப்புப் பற்றெடுத்து மற்றவர்களை எரித்தால், உங்கள் நெருப்பால் அழிந்து போன ஆன்மாக்களுக்குக் கடவுள் உங்களைக் கணக்குக் கேட்பார் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள். மேலும், நீங்களே அந்த நெருப்பை மூட்டாமல், அதைச் செய்பவனுடன் உடன்பட்டு அதில் இன்பம் கண்டால், நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் நீங்கள் அவனது உடந்தையாகக் கருதப்படுவீர்கள். இந்த உலகில் மக்கள் நடக்கும் எல்லாப் பாதைகளிலும், அவர்கள் கடவுள் மீதான நம்பிக்கையை நோக்கித் திரும்பும் வரை அமைதியைக் காண்பதில்லை. நம்பிக்கை இதயத்திற்குள் நுழைந்து, அதை அமைதிப்படுத்தி, மகிழ்ச்சியை ஊற்றும் வரை, அது உழைப்பிலிருந்தும் சோதனைகளிலிருந்தும் ஓய்வைக் காண்பதில்லை. இதையே போற்றத்தக்க அந்த இதயத்தின் உதடுகள் உரைத்தன: 'பாடுபட்டுப் பாரம் சுமப்பவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் என்னிடம் வாருங்கள், நான் உங்களுக்கு இளைப்பாறுதல் தருவேன்' (மத்தேயு 11:28). மனதின் ஒளி விசுவாசத்தை உருவாக்குகிறது; விசுவாசம் நம்பிக்கையின் ஆறுதலைத் தருகிறது; நம்பிக்கையோ, இதயத்தை வலுப்படுத்துகிறது.

282. கடவுளின் குமாரன் சிலுவையைச் சகித்தார்; ஆகவே நாம் பாவிகள் துணிவுடன் மனந்திரும்புதலில் நம்பிக்கை வைக்கிறோம். மனத்தின் துயரங்கள் எல்லா உடல் உழைப்புகளுக்கும் ஈடாகப் போதுமானவை. புனித கிரகோரி கூறுகிறார்: 'கடவுளுடன் ஐக்கியமாகி, எப்போதும் அவருடைய நியாயத்தீர்ப்பின் சிந்தனையில் ஈடுபட்டு இருப்பவரே கிருபையின் கோயில்'. பேறுபெற்ற பேசில் கூறினார்: 'ஓயாத ஜெபம் ஆன்மாவில் கடவுளைப் பற்றிய ஒரு தெளிவான எண்ணத்தை உருவாக்குகிறது; மேலும் நாம் நமக்குள் கடவுளை நினைவுகூரும்போது, கடவுளே நம்மில் வசிக்கிறார்.' இவ்வாறு நாம் கடவுளின் ஆலயமாகிறோம். நொறுங்குண்ட இதயம் கடவுளில் இளைப்பாறுவதற்கான ஒரு தயாரிப்பாகச் செயல்படுகிறது.

283. நமது சோம்பல் நேரங்களில் நாம் பெறுவதுதான், நமது பிரார்த்தனை நேரத்தில் நம்மை வெட்கப்படுத்தும். நிதானம் ஒருவருக்கு வேலையை விட அதிகமாக உதவுகிறது; அதே சமயம், கவனச்சிதறல் (எண்ணங்களின் அலைதல்) (உடல்) ஓய்வை விட அதிகமாக அவருக்குத் தீங்கு விளைவிக்கிறது. குடும்பச் சண்டைகள் ஓய்விலிருந்து எழுகின்றன மற்றும் ஒருவரைக் கலக்கின்றன, ஆனாலும் அதை முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் சக்தி அவருக்கே உள்ளது. ஒருவர் ஓய்வைக் கைவிட்டு தனது வேலைக்குத் திரும்பும் உடனேயே, இந்தச் சண்டைகள் அவரிடமிருந்து நீங்கிவிடுகின்றன. ஆனால், சுயக்கட்டுப்பாட்டுக் குறைபாட்டால் ஏற்படுவது, ஓய்வால் ஏற்படுவதைப் போன்றது அல்ல. ஓய்வின் போது ஒருவர் தனது சுதந்திரத்தின் எல்லைக்குள் இருக்கும்போது, அவர் தனது நிறுவப்பட்ட விதிகளின்படி திரும்பி வந்து தன்னை ஆள முடியும்; ஏனெனில் அவர் இன்னும் தனது சுதந்திரத்தின் எல்லைக்குள் இருக்கிறார். ஆனால் தனக்கு (இன்பமான எண்ணங்களுக்கு) அனுமதி அளிப்பதன் மூலம், அவர் தனது சுதந்திரத்தின் எல்லையை விட்டு வெளியேறுகிறார். ஒரு நபர் சுய-கவனிப்பை முழுமையாகக் கைவிட்டிருக்காவிட்டால், தனக்கு அமைதியைக் கொண்டுவராத ஒன்றிற்கு அடிபணிய அவர் வலுக்கட்டாயமாகவும், விருப்பத்திற்கு மாறாகவும் கட்டாயப்படுத்தப்பட மாட்டார்.

284. மனிதனே, உன் புலன்களில் எதற்கும் சுதந்திரம் அளிக்காதே, இல்லையெனில் சுதந்திரத்திற்குத் திரும்புவது இயலாத நிலையை அடைவாய். சோம்பல் இளையவர்களை மட்டுமே பாதிக்கிறது, ஆனால் இன்பப் பிறழ்வு முதியவர்கள் மற்றும் பரிபூரணர்களை பாதிக்கிறது. சோம்பலால் தீய எண்ணங்களில் வீழ்பவர்கள், சுயபரிசோதனைக்குத் திரும்பி, தங்கள் மாண்பான வாழ்க்கை முறையில் தங்களை மீண்டும் நிலைநிறுத்திக் கொள்ளலாம். ஆனால், செயலுக்கான தங்கள் ஆர்வத்தில் சுயபரிசோதனையைப் புறக்கணித்தவர்கள், தங்கள் மாண்பான வாழ்க்கை முறையிலிருந்து களியாட்ட வாழ்க்கைக்குப் பிடித்து இழுக்கப்படுகிறார்கள்.

285. நாம் ஏதேனும் ஒன்றைச் செய்யத் தூண்டப்படும்போது மட்டும் வருந்தக்கூடாது, மாறாக அந்தத் தூண்டுதலிலேயே கடினமடையும்போது குறிப்பாக வருந்த வேண்டும்; ஏனெனில், தூண்டுதல் சில சமயங்களில் பரிபூரணர்களையும் தாக்குகிறது, ஆனால் அதில் கடினமடைவது ஆன்மாவின் முழுமையான இருளுறலாகும். நமது தூண்டுதல்களால் நாம் உணரும் துயரம், ஒரு தூய செயலுக்குப் பதிலாகக் கிருபையால் நமக்குக் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது. மனந்திரும்புதலின் நம்பிக்கையில், யார் வேண்டுமென்றே இரண்டாவது முறையாகப் பேராசைக்கு அடிபணிகிறாரோ, அவர் கடவுளுக்கு வஞ்சகமாக நடந்துகொள்கிறார்; மரணம் அவரை எதிர்பாராதவிதமாகக் கைப்பற்றிவிடும், மேலும் அவர் நற்செயல்களைச் செய்வதாக நம்பியிருந்த காலத்தை அவர் அடையமாட்டார்.

286. தன் புலன்களுக்கு முழு சுதந்திரம் கொடுத்த ஒவ்வொருவரும் தன் இதயத்திற்கும் முழு சுதந்திரம் கொடுத்திருக்கிறார்கள்: ஏனெனில் இதயத்தின் செயல்பாடுகள் புறப் புலன்களுக்குக் கட்டுகளாகச் செயல்படுகின்றன. யாராவது இந்த முயற்சியில் பகுத்தறிவுடன் ஈடுபட்டால், அது பின்வரும் மூன்று பண்புகளிலிருந்து தெளிவாகிறது: அதாவது, அவர் உடல் இன்பங்களால் கட்டுண்டு கிடப்பதில்லை, அவர் பேராவியில் ஈடுபடுவதில்லை, மேலும் அவர் எரிச்சலூட்டும் தன்மையை தனக்கு அனுமதிப்பதில்லை. இவை மூன்றும் இருக்கும் இடத்தில், வெளிப்புற தோற்றம் குறைபாடற்றதாக இருந்தாலும், உண்மையான அக ஒழுங்கு இருக்காது. உடலைப் பற்றிய விவேகமான புறக்கணிப்பு, எல்லாப் பொருட்களிலிருந்தும் விலகுவதற்கும், அமைதியைப் புறக்கணிப்பதற்கும், மனித அன்பில் அலட்சியம் கொள்வதற்கும் வழிவகுக்கிறது. கடவுளுக்காக யாராவது மனமுவந்து மகிழ்ச்சியுடன் இழப்பை ஏற்றுக்கொண்டால், அவர்கள் உள்ளம் தூய்மையானவர்கள். தன்னைக் கௌரவிப்பவர்களைக் கண்டு மகிழ்ச்சியடையாமல், தன்னை அவமதிப்பவர்களால் புண்படாமல் இருப்பவன், இந்த வாழ்வில் இவ்வுலகிற்கு மரித்துவிட்டான்.

287. ஒரு பாவியைப் பார்த்து வெறுப்பை வளர்க்காதீர்கள்; ஏனெனில் நாம் அனைவரும் பதிலளிக்கக் கடமைப்பட்டவர்கள். நீங்கள் தேவனுக்காக அவனுக்கு எதிராக நின்றால், அவனுக்காக அழவும். மேலும் நீங்கள் ஏன் அவனை வெறுக்க வேண்டும்? அவனுடைய பாவத்தை வெறுத்து, அவனுக்காக ஜெபியுங்கள், அப்பொழுதுதான் நீங்கள் பாவிகளைப் பார்த்துக் கோபமடையாமல், அவர்களுக்காக ஜெபித்த கிறிஸ்துவைப் போல ஆக முடியும். தேவனுடைய நன்மையைப் பிரசங்கிப்பவராக இருங்கள்; நீங்கள் தகுதியற்றவர்களாக இருந்தாலும் தேவன் உங்கள்மேல் ஆட்சி செலுத்துகிறார்; நீங்கள் அவருக்குப் பெரிய கடனாளிகள், ஆனாலும் அவருடைய தண்டனை உங்கள்மேல் வெளிப்படையாகத் தெரியவில்லை, மேலும் நீங்கள் செய்த சிறிய கிரியைகளுக்காக அவர் உங்களுக்குப் பெரிய பலன்களைத் தருகிறார்.

288. அவரைப் பற்றிய அச்சமூட்டும் பெயரின் காரணமாக அல்லாமல், அவர் மீதான அன்புக்காகக் கடவுளைப் பயந்திருங்கள். நீங்கள் அவரை நேசிக்கக் கடமைப்பட்டிருப்பது போல அவரை நேசியுங்கள்—எதிர்காலத்தில் அவர் உங்களுக்குக் கொடுப்பதற்காக அல்ல, மாறாக நிகழ்காலத்தில் நாம் பெற்றவைக்காகவும், நமக்காக அவர் படைத்த இந்த ஒரே உலகத்திற்காகவும். ஆரம்பத்தில் நம்மை உருவாக்க அவரை யார் சம்மதிக்க வைத்தது? நாம் அவரை நினைக்காதபோது நமக்காக யார் பரிந்து பேசுகிறார்கள்? நாம் இன்னும் உருவாகாத காலத்தில், நமது இந்த உடலுக்கு உயிர் கொடுத்தது யார்? பூமியில் அறிவின் எண்ணம் எங்கிருந்து வேரூடுகிறது? நமது பாவ சுபாவத்தை புதிய வாழ்வுக்கு மீட்டெடுக்கும் அந்த எல்லையற்ற நன்மை எது! நேர்மையான அறிவുള്ളவர்களே, வாருங்கள், வியந்து போங்கள். ஞானமும் அற்புதமும் நிறைந்த மனமுடையவர் யார், அவர் நம் படைப்பாளரின் கருணையைப் பொருத்தமாக வியந்து போற்றுவார்?

289. ஒருவன் இந்த உலகத்தை எந்த அளவிற்கு புறக்கணிக்கிறானோ, தேவ பயபக்தியில் எந்த அளவிற்கு தீவிரமாக இருக்கிறானோ, அந்த அளவிற்கு தேவனுடைய பரிபாலனம் அவனுக்கு நெருங்கி வருகிறது – மேலும் இரகசியமாக அந்த நபர் பரிபாலனத்தின் உதவியை உணர்கிறான், அதைப் புரிந்துகொள்ள அவனுக்கு தூய எண்ணங்கள் வழங்கப்படுகின்றன. யாராவது உலகப் பொருட்களைத் தன்னிச்சையாகத் துறந்தால், அவைகளிலிருந்து அவர் பறிக்கப்படும் அதே அளவிற்கு, கடவுளின் கருணையும் மனிதகுலத்தின் மீதான கடவுளின் அன்பும் அவருடன் இணைகின்றன. உண்மையான வாழ்வை அடைய தன்னிச்சையான , அனைத்துப் பொருட்களையும் துறக்கும் அளவுக்குப் போதுமான வலிமை இல்லாதவர்களின் ஆன்மாக்களைப் பொறுத்தவரை, ஏழை லázarus-இன் விஷயத்தில் நாம் காண்பது போல, அவர் அவர்களைத் தன்னிச்சையற்ற துன்பங்கள் மூலம் நற்குணத்திற்கு வழிநடத்துகிறார். துன்பத்தில் தம்மை நோக்கி அழும் ஒருவரின் துயரமிக்க இதயத்திற்குக் கடவுள் நெருக்கமாக இருக்கிறார். சில சமயங்களில் அவர் நம்மை உடல்ரீதியான பற்றாக்குறைகளுக்கும் பிற துன்பங்களுக்கும் உள்ளாற்றினாலும், கர்த்தர் பாதிக்கப்பட்டவரின் ஆன்மாவின் மீது, அவர்களின் துன்பத்தின் தீவிரத்திற்கு ஏற்ப மிகுந்த அன்பைக் காட்டுகிறார்.

290. கிறிஸ்துவின் அன்புக்கான ஏக்கம், கிறிஸ்துவில் உள்ள மகிழ்ச்சியிலிருந்து உங்கள் துன்பங்கள் அனைத்திலும் உணர்ச்சியற்றவராக இருக்க உங்களைத் தூண்டாத வரையில், கிறிஸ்துவிடம் இருப்பதை விட உலகம் உள்மனதில் அதிகமாக வசிப்பதாக அறிந்துகொள்ளுங்கள். நோய், வறுமை, உடல் சோர்வு அல்லது உடலின் நலனுக்கான பயம் ஆகியவை உங்கள் எண்ணங்களை அவ்வளவு தூரம் குழப்பி, உங்கள் நம்பிக்கையின் மகிழ்ச்சியிலிருந்தும், ஆண்டவரைத் திருப்திப்படுத்தும் உங்கள் அக்கறையிலிருந்தும் உங்களைத் திசை திருப்பினால்; அப்போது உங்களில் வாழ்வது கிறிஸ்து அல்ல, உங்கள் உடலே என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். சுருக்கமாகச் சொன்னால்: உங்களுக்குள் மற்ற எல்லாவற்றையும் விட மேலோங்கியிருப்பது எதுவோ, அதுவே உங்களுக்குள் வாழ்கிறது. உங்களுக்குத் தேவையான எதுவும் குறைவாக இல்லாமல், உங்கள் உடல் ஆரோக்கியமாக இருந்து, நீங்கள் எதிர்மாறான எதையும் அஞ்சாமல்—ஆயினும் உங்களால் இவ்வாறு தூய்மையாகக் கிறிஸ்துவின் பக்கம் நடக்க முடியும் என்று கூறினால்—அப்படியானால், நீங்கள் மனதில் நோயுற்றவர் என்றும், தேவனுடைய மகிமையின் சுவையை இழந்தவர் என்றும் அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

291. சோதனைகளாலும் துயரங்களாலும் உடல் நசுக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோதும், மனமானது பலவீனத்திற்கு அப்பாற்பட்டு முற்றிலும் உயர்த்தப்பட்ட ஒரு நபர் ஒருபோதும் இருந்ததில்லை என்றும், மேலும் கிறிஸ்துவின் மீதான அன்பினால் மனத்துயரம் வெல்லப்பட்ட ஒரு நபர் இருந்ததில்லை என்றும் நீங்கள் கூறிவிடாதபடிக்கு, – நான் உங்களுக்கு வீரமரணமடைந்தவர்களை நினைவூட்டுவேன், மேலும் கிறிஸ்துவின் அன்பின் வல்லமையால் வலுப்பெற்ற அவர்களின் சகிப்புத்தன்மை, பெரும் துக்கத்தையும் உடல் நோயையும் எப்படி வென்றது என்பதைக் காண்பேன். அத்தகைய திடசித்தத்தை வெளிப்படுத்தியவர்கள் அவர்கள் மட்டுமல்லர்; உண்மையான கடவுளை அறியாத பாகன்களான தத்துவஞானிகளும் இருந்தனர், அவர்கள் குறிப்பிடத்தக்க மனவலிமையைக் காட்டினர். அவர்களில் ஒருவர் மௌனமாக இருப்பதை ஒரு விதியாகக் கொண்டார் – மரணத்தின் தெளிவான அபாயம் இருந்தபோதிலும் இந்தத் தீர்மானத்திலிருந்து சற்றும் தடுமாறவில்லை. மற்றவர்கள் தங்கள் இயற்கையான ஆசைகளை முற்றிலுமாக அடக்கினர்; சிலர் அவதூறுகளை எளிதாகச் சகித்துக் கொண்டனர்; மற்றவர்கள் கொடூரமான நோய்களைத் துயரமின்றி தாங்கினர்; மேலும் சிலர் துயரங்களிலும் பெரும் பேரழிவுகளிலும் தங்கள் பொறுமையை வெளிப்படுத்தினர். அவர்கள் இதை வெறும் புகழுக்காகவும் நம்பிக்கையக்காகவும் சகித்துக்கொண்டார்களென்றால், கடவுளுடனான ஐக்கியத்திற்கு அழைக்கப்பட்ட நாம், அதைவிட அதிகமாகச் சகித்துக்கொள்ள வேண்டுமல்லவா?

தொகுதி III

முன்னுரை

இது *டோப்ரோடோலுபியே*-வின் ரஷ்யப் பதிப்பின் மூன்றாவது தொகுதி. இங்குள்ள கிட்டத்தட்ட அனைத்து கட்டுரைகளும் கிரேக்க *டோப்ரோடோலுபியிலிருந்து* எடுக்கப்பட்டவை. ஒரே கூடுதல் பகுதிகள், எகிப்தின் புனித மேரிக்கு வழிகாட்டியாக இருந்த அப்பா சோசிமாவுடனான உரையாடல் மற்றும் புனித மாக்சிமஸ் தி கான்ஃபெசரின் எழுத்துக்களில் இருந்து ஒரு துறவற உரை ஆகியவை ஆகும். இவை அனைத்தும் பின்வரும் வரிசையில் அமைந்துள்ளன:

1. போத்திக்கியின் ஆயர், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தியாடோக்கஸ் எழுதிய நூறு அத்தியாயங்களைக் கொண்ட ஒரு துறவற நூல், இது முக்கிய நற்பண்புகளின் மிக உயர்ந்த நிலைகளின் பத்து வரையறைகளை முன்னோடியாகக் கொண்டுள்ளது.

2. கர்பாஃபோஸின் மாண்புமிகு யோவான் – நூறு அத்தியாயங்கள் – ஆறுதலளிப்பன மற்றும் அறிவுறுத்தலளிப்பன.

3. அப்பா சோசிமாவின் உரைகள்.

4. புனித மாக்சிமஸ் அறிக்கையாளர் – அ) கேள்வி பதில்களின் வடிவத்தில் துறவறப் பேருரை. ஆ) நானூறு அதிகாரங்கள் – அன்பைப் பற்றி. இ) அவரது எழுநூறு அதிகாரங்களிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தத்துவார்த்த மற்றும் நடைமுறை அதிகாரங்கள்.

5. வணக்கத்திற்குரிய ஃபலசியஸ்: நானூறு அத்தியாயங்கள் – அன்பு, விரதம் மற்றும் ஆன்மீக வாழ்க்கை பற்றி.

6. எடெசாவின் ஆயர் புனித தெயோдорஸ் – 100 நற்போதனை நிறைந்த அத்தியாயங்கள்.

7. மற்றொரு தீோதோர் எழுதியது – ஒரு அறிவுறுத்தும் மற்றும் தியான உரை.

8. அப்பா பிலேமோனின் மிகவும் பயனுள்ள ஒரு குறிப்பு.

9. வணக்கத்திற்குரிய தெயோக्नோஸ்டஸ் – செயல் மற்றும் தியான வாழ்க்கை பற்றி, 75 அத்தியாயங்கள்.

10. சீனாயைச் சேர்ந்த வணக்கத்திற்குரிய பிலோதீயஸ்: நிதானம் குறித்த 40 அத்தியாயங்கள்.

11. மூப்பர் எலியா எழுதிய – மலர்களின் தோட்டம். HTML பதிப்பிற்கான பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு (2005) *டோப்ரோடோலூபியே*-வின் இரண்டாம் முதல் ஐந்தாம் தொகுதிகளின் முக்கிய உரை, நவீன ரஷ்ய எழுத்து மற்றும் உச்சரிப்பு முறைக்கு இணங்க திருத்தப்பட்டுள்ளது. புனித வேதாகமத்திலிருந்து மேற்கோள்கள் மாற்றமின்றி அப்படியே விடப்பட்டுள்ளன. தேவைப்பட்டால், பழைய மற்றும் புதிய ஏற்பாடுகளின் நவீன ரஷ்யப் பதிப்பைப் பார்த்து அவற்றின் பொருளைத் தெளிவுபடுத்திக் கொள்ளலாம். 'мiр' (சமூகம், சில சமயங்களில் – படைக்கப்பட்ட பிரபஞ்சம் முழுமைக்கும்), 'мир' (அமைதி, ஒழுங்கு, நல்லிணக்கம், இணக்கம்) மற்றும் 'μνро' (புனிதமான அபிஷேகத்திற்கான நறுமணக் கலவை) ஆகிய வார்த்தைகளின் எழுத்துக்களில் உள்ள வேறுபாடும் மாற்றப்படாமல் அப்படியே விடப்பட்டுள்ளது.

பேறு பெற்ற தியாடோகஸ், ஃபோட்டிக்கியின் ஆயர்
இல்லிரிய எபிருஸில்

அவரைப் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான விவரம்

திருத்தந்தை தயாடோக்கஸின் ஆயர் பணிக்கு முந்தைய தோற்றம் மற்றும் ஆரம்பகால வாழ்க்கை பற்றி எதுவும் அறியப்படவில்லை. இருப்பினும், அவரது ஆயர் பணியின் போது, அவர் தனது புனிதமான வாழ்க்கை மற்றும் ஞானமான போதனைகள் ஆகிய இரண்டிற்கும் பெயர் பெற்றவராக இருந்தார். ஆப்பிரிக்காவில் உள்ள உட்டிகாவின் ஆயர் விக்டர், தனது *வண்டால்களின் துன்புறுத்தல்கள் வரலாறு* (மிஞ்ஜே, *பேட்ரால். லத்தீன் தொகுதி 58), சுமார் 490-ல் அவரால் எழுதப்பட்டது, தன்னை அவருடைய சீடர் என்று அழைத்துக்கொண்டு, அவரை இந்தப் பட்டத்துடன் கௌரவிக்கிறது, மேலும் 'இந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தியாடோக்கஸ் எல்லா விதமான புகழ்ச்சிகளுக்கும் தகுதியானவர், ஏனெனில் அவர் ஒழுங்கான போதனை மற்றும் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை குறித்து ஏராளமான படைப்புகளை விட்டுச் சென்றுள்ளார்' என்றும் கூறுகிறது." – இதிலிருந்து அவர் 5 ஆம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் பாதியில் வாழ்ந்தார் என்றும், அதன் முடிவுக்குச் சற்று முன்பு இறந்திருக்கலாம் என்றும் முடிவு செய்ய வேண்டும். ஏனெனில், எபிருஸ் ஆயர்களின் பேரரசர் லியோவுக்கு (457–473) எழுதிய திருமுகத்திலும் அவரது கையொப்பம் காணப்படுகிறது. அவரது வாழ்க்கையின் பிற விவரங்கள் அறியப்படவில்லை. அவரது எழுத்துக்களில், இதுவரை அறியப்பட்டவை: (அ) இரண்டு சொற்பொழிவுகள் – ஒன்று, கர்த்தரின் பரலோகம் பற்றியது, இது கடவுளின் வார்த்தையின் அவதாரக் கோட்பாட்டை விளக்குகிறது, மற்றொன்று அரியன்களுக்கு எதிரானது; (ஆ) துறவற வாழ்க்கை பற்றிய 100 அத்தியாயங்கள், இதில் முக்கிய நற்பண்புகளில் முழுமையின் இறுதி எல்லைகள் குறித்த 10 அறிமுக வழிகாட்டுதல்கள் உள்ளன. ஜெருசலேமின் பேராயர் சோப்ரானியஸ், மோனோஃபிசிடிட்டுகளுக்கு எதிரான தனது சுற்று கடிதத்தில் இந்த எழுத்துக்களிலிருந்து பகுதிகளை மேற்கோள் காட்டுகிறார் (போதியஸின் நூலியல் – எண் 231); புனித மாக்சிமஸ் த கான்ஃபெசர் அவர்களும் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட சந்தர்ப்பங்களில் அவரைக் குறிப்பிட்டுள்ளார். நமது தொகுப்பில் நாங்கள் சேர்த்துள்ள அவருடைய துறவற வாழ்க்கை பற்றிய அதிகாரங்களைப் பற்றி, பேறுபெற்ற ஃபோட்டியஸ் பின்வருமாறு கருத்துரைக்கிறார்: "இந்தப் படைப்பு (அதாவது 100 அத்தியாயங்கள்) துறவுப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டவர்களுக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கிறது, மேலும் நீண்ட பயிற்சியின் மூலம் பரிபூரணத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் செயல்களில் திறமை பெற்றவர்களுக்கு, இதில் மங்கலான எதுவும் இல்லை; ஏனெனில், அத்தகைய நிலையில், அனுபவத்தின் மூலம் பெறப்பட்ட அறிவு, உரையில் கூறப்பட்ட போதனையின் அடிச்சுவடுகளை எளிதில் பின்பற்றுகிறது." *டோப்ரோடோலுபியி*ன் கிரேக்கப் பதிப்பின் தொகுப்பாளர்கள், இந்த நூலின் முன்னுரையில் கூறுகையில்: நமது புனிதத் தந்தை தியாடோக்கஸ் செயல்பாட்டில் ஞானமும், தியானத்தில் ஒளியும் பெற்ற மனிதர் என்பதும்; நீண்டகால அனுபவத்திலிருந்தும் இதயத்தின் தெய்வீக ஏக்கங்களிலிருந்தும் ஆன்மீக ஞானத்தைப் பெற்று, மிக அழகாக இயற்றப்பட்டதும், நமக்குச் சிதறாமல் வந்து சேர்ந்துள்ளதும் ஆகிய இந்த நூலை ஆராய்ந்து அறிய விரும்பும் எவருக்கும் இது தெரியவரும். அதை நூறு அத்தியாயங்களாகப் பிரித்து, அவற்றில் இந்த அருள்புரிந்த நற்பண்பின் ஆழ்ந்த இரகசியங்களை, இறை வேதத்திலிருந்து அடிக்கடி மேற்கோள் காட்டுவதன் மூலமும், விசுவாசத்தால் ஒளி பெற்ற மனதின் தியானங்கள் மூலமும் நுணுக்கமாக வெளிப்படுத்துகிறார். இந்த நூலில், தன்னைப் பின்தொடர்ந்த துறவிகளுக்கும் இறைவனைத் தாங்கிய தந்தையர்களுக்கும், அனைத்து நற்பண்புகளுடன் கூடிய புனித விரதத்தைப் பற்றிய ஒரு முன்மாதிரியான போதனையை அவர் விட்டுச் சென்றதாகக் கூறலாம். ஏனெனில், அவர்களில் பலர் இந்த அத்தியாயங்களை சத்தியத்திற்கு மிகவும் நம்பகமான வழிகாட்டிகளாகக் கருதி, தங்களது அடக்கவியல் குறித்த எழுத்துக்களில் அவற்றிலிருந்து வார்த்தைக்கு வார்த்தை மேற்கோள் காட்டுவதை நீங்கள் காண்பீர்கள். ஆண்ட்ரோனிகோஸ் பாலையோலோகாஸ் ஆட்சிக் காலத்தில் நடைபெற்ற மன்றத்திற்குப் பிறகு, தெசலோனிக்கேயைச் சேர்ந்த கிரிகோரியஸ் மற்றும் சிமியோன், சினாயைச் சேர்ந்த கிரிகோரியஸ், பரமபூஜ்யர் கலிஸ்டஸ் மற்றும் பலரால் இது செய்யப்பட்டது, இதன் மூலம் அவரது போதனையின் குறையற்ற தன்மைக்கு சாட்சியமளிக்கப்பட்டது. புனித சபை, தனது தவ வாழ்க்கை முயற்சிகளால் ஒளிர்ந்த அனைத்துப் புனிதர்களுடன், புனித தியாடோக்கஸின் நினைவையும் சீஸ் சனிக்கிழமையன்று சிறப்பித்து நினைவுகூர்கிறது. இந்த நாளன்று நடைபெறும் ஆராதனையில், இரண்டாவது ஓடில், பின்வருமாறு பாடப்படுகிறது: 'மிகவும் போற்றத்தக்க தந்தையர்களான யூஸ்டேதியுஸ் மற்றும் ஜுவெனலுடன் தியாடோக்கஸைப் பற்றி நான் பாடுகிறேன்.'

முக்கியப் புண்ணியங்களில் முழுமையின் இறுதி எல்லை அல்லது உச்சியைப் பற்றிய ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தியாடோக்கஸின் விளக்கம்

1. விசுவாசத்தில் பரிபூரணத்தின் எல்லை அல்லது உச்சநிலை என்பது, மனமானது இறைவனுள் உணர்ச்சியற்ற நிலையில் மூழ்குவதாகும்.

2. நம்பிக்கையின் எல்லை என்பது, பெறப்படவிருக்கும் ஆசீர்வாதங்களை நோக்கி மனம் திரும்புவதாகும்.

3. பொறுமையின் எல்லை என்பது, கண்ணுக்குத் தெரியாததை மனக்கண்களுக்குத் தெரிவது போலக் கருதி, பொறுமையில் உறுதியாக நிற்பதாகும்.

4. பேராசையின் எல்லை என்பது, மற்றவர் பொருட்களைக் கொண்டிருக்க விரும்புவது போல, நீ பொருட்களைக் கொண்டிருக்க விரும்பாமல் இருப்பதாகும்.

5. ஞானத்தின் உச்சம் என்பது, கடவுளிடம் பரவச நிலையில் (அல்லது முழு அர்ப்பணிப்பில்) இருக்கும்போது, தன்னை உணராமல் இருப்பதாகும்.

6. பணிவின் எல்லை என்பது, ஒருவரின் சொந்த நற்செயல்களை உறுதியாக மறப்பதாகும்.

7. கோபமின்மையின் எல்லை, கோபப்படக்கூடாது என்ற ஒரு பெரிய ஆசை.

8. தூய்மையின் எல்லை என்பது கடவுளுடன் தொடர்ந்து இணைந்திருக்கும் உணர்வு.

9. அன்பின் எல்லை என்பது, தன்னை அவமதித்து இகழ்பவர்களிடம் தனது நட்பு மனப்பான்மையைப் பன்மடங்காக்குவதாகும்.

10. இறைவனைச் சுவைப்பதில் முழுமையான மாற்றத்தின் உச்சம், மரணத்தின் துயரத்தை ஒரு மகிழ்ச்சியாகக் கருதுவதாகும்.

ஆன்மீக அறிவு மற்றும் பகுத்தறிவால் நிரப்பப்பட்ட, செயல்முறைப் பயிற்சியின் நூறு அத்தியாயங்களாகப் பிரிக்கப்பட்ட ஒரு ஆன்மீக நூல்

1. மனதின் ஆன்மீக தியானத்திற்கு, வழிகாட்டிகளைப் போல, முன்னதாக வர வேண்டிய மூன்று நற்பண்புகள் குறித்து.[78]

சகோதரர்களே, ஆன்மீக தியானத்தில் நம்பிக்கை, நம்பிக்கை மற்றும் அன்பு—அவற்றுக்கெல்லாம் மேலாக அன்பு—வழிகாட்டட்டும்; ஏனெனில் அந்த இரண்டும் (நம்பிக்கை மற்றும் நம்பிக்கை) காணக்கூடிய நன்மைகளைப் புறக்கணிக்க மட்டுமே நமக்குக் கற்பிக்கின்றன, ஆனால் அன்பு, காணப்படாததை ஆன்மீக உணர்வால் உணர்ந்து, நன்மையின் மூலம் ஆன்மாவையே கடவுளுடன் இணைக்கிறது.

2. ஒரு நபர் எப்போது, எப்படி நல்லவர் ஆகிறார்.

இயல்பாக, நல்லவர் ஒரு கடவுள் மட்டுமே. ஆனால் ஒரு நபரும் நல்லொழுக்கத்தை வளர்ப்பதில் தீவிர முயற்சி செய்வதன் மூலம் நல்லவராக ஆகிறார்; இயல்பாக இல்லாத நிலையிலிருந்து, சாராம்சத்தில் நல்லவராகிய அவருடைய சாயலுக்கு மாறுகிறார். இது நிகழும்போது, ஆன்மா நன்மையைத் தொடர்வதில் தீவிர முயற்சி செய்வதன் மூலம், தன்னால் முடிந்தவரை கடவுளைத் தீவிரமாகத் தேடி, அவரைத் தன் விருப்பமாகக் கொள்ளும்போது, கடவுளுடன் மிகவும் ஒன்றாக ஆகிறது; ஏனெனில், 'பரலோகத்தில் இருக்கிற உங்கள் பிதா இரக்கமுள்ளவராயிருக்கிறதுபோல, நீங்களும் இரக்கமுள்ளவர்களாயிருங்கள்' என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது (லூக்கா 6:36; மத்தேயு 5:48).

3. பாவம் எப்போது, எப்படித் தொடங்குகிறது.

இயற்கையில் தீமை இல்லை, யாரும் இயல்பாகத் தீயவர் அல்ல: ஏனெனில் கடவுள் தீமையைப் படைக்கவில்லை. ஆனால், ஒருவர் இதயத்தின் விருப்பங்கள் மூலம், தீமையின் பிம்பத்தைத் தங்களுக்குள் கொண்டுவரும்போது, அது இயற்கையில் இல்லாவிட்டாலும், அவ்வாறு செய்பவர் விரும்பும் வடிவத்தில் அது இருக்கத் தொடங்குகிறது. இதனால்தான், கடவுளைத் தொடர்ந்து விடாமுயற்சியுடன் நினைவுகூரும்போது, தீமைக்கான வழக்கமான உந்துதல்களை ஒருவன் கவனிக்கக்கூடாது; ஏனெனில், இயற்கையில் இருக்கும் நன்மை என்பது, பழக்கத்தின் மூலம் வெளிப்புறமாக இயற்கையில் நுழையும் தீமையை விட சக்திவாய்ந்தது – ஏனெனில், முந்தையது இயற்கையில் நிலையானது, ஆனால் பிந்தையது, அது உருவாக்கப்படும்போது தவிர, இயற்கையில் இல்லை.

4. நாம் எப்போது, எப்படி கடவுளின் உருவத்தில் இருக்கிறோம் என்ற நிலையை அடைகிறோம்?

நாம் அனைவரும் கடவுளின் சாயலில் படைக்கப்பட்ட மனிதர்கள்; ஆனால் கடவுளின் ஒப்புருவத்தில் இருப்பது, பெரும் அன்பினால் தங்கள் சுதந்திரத்தை கடவுளிடம் ஒப்புக்கொடுத்தவர்களுக்கே உரிய சிறப்புரிமை. ஏனெனில், நாம் நமக்கு நாமே எஜமானர்களாக இல்லாதபோதும், நம்மை நாம் மறுக்கும்போதும், அப்போது நாம் அவருடைய அன்பின் மூலம் தம்முடன் நம்மை ஒப்புரவாக்கினாரான அவருக்கு ஒப்பானவர்களாகிறோம்; – ஒரு சுயதிருப்தியான மற்றும் சுயஇன்பமான வாழ்க்கையின் கவர்ச்சிகளால் தன் ஆன்மாவைக் கொண்டு செல்லப்படாமல், அதைத் தடுக்காதவரை யாராலும் அடைய முடியாத ஒரு நிலை இது.

5. இச்சೆಯானது எப்போதும் நன்மைக்காக மட்டுமே தயாராக இருப்பதை உறுதி செய்வது எப்படி.

சுய-கட்டுப்பாடு என்பது பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மாவின் சுதந்திரமான இச்சையாகும், அது விரும்பும் எதை நோக்கியும் எளிதில் முயல்கிறது. நாம் எப்போதும் ஒவ்வொரு தீய எண்ணத்தையும் நல்ல எண்ணங்களால் வேரோடு களைந்தால் மட்டுமே, நன்மைக்காக மட்டுமே அத்தகைய சுதந்திரமான இச்சை தயாராக இருக்கும்.

6. உண்மையான பார்வையின் ஒளி என்றால் என்ன,

மேலும் இந்த ஒளியைப் பயன்படுத்த மனதை எது வழிவகுக்கிறது.

உண்மையான அறிவின் ஒளி என்பது நன்மையையும் தீமையையும் தவறின்றி வேறுபடுத்தி அறியும் திறன் ஆகும். அப்போது (அதாவது, அத்தகைய பகுத்தறிவு இருந்து, வாழ்க்கையே அதன் படி ஒழுங்கமைக்கப்படும்போது) நீதியான பாதை, மனதை உண்மையென்னும் சூரியனான கடவுளின் பால் உயர்த்தி, அதை எல்லையற்ற அறிவார்ந்த ஞானத்திற்குள் வழிநடத்துகிறது – இது, துணிவுடன் (விசுவாசம் மற்றும் நம்பிக்கை) இறுதியாக ஒரே அன்பை அடைந்த ஒருவரைப் போன்றது. நீதியானது, அதை இகழ்ந்து மிதிப்பவர்களின் கைகளிலிருந்து கோபமற்ற ஆர்வத்துடன் மீட்டெடுக்கப்பட வேண்டும்; ஏனெனில், பக்தி ஆர்வம் (கோபமான) வெறுப்பின் மூலம் அல்ல, (அன்பான) கண்டிப்பும் அறிவுறுத்தலுமே மூலம் வெற்றி பெறுகிறது.

7. ஆன்மீக வார்த்தை ஏற்படுத்துவது பற்றி – மற்றும் எப்படி

அன்பின் இயக்கம் கடவுளைப் பற்றிய உரையாடலை எவ்வாறு எளிதாகவும் தாராளமாகவும் ஆக்குகிறது.

ஆவிக்குரிய வார்த்தை அறிவில் திருப்திகரமான உறுதியை ஏற்படுத்துகிறது; ஏனெனில் அது (அந்த வார்த்தை) அன்பின் செயல்பாட்டின் மூலம் கடவுளிடமிருந்து வருகிறது. அப்படியானால், அறிவொளி பெற்ற எண்ணங்களின் கொடிய மற்றும் வேதனையான பற்றாக்குறையை அனுபவிக்காமல், ஏன் நமது மனம் இறையியல் சிந்தனை அலைகள் வழியாக சிரமமின்றி மற்றும் சுமையின்றி பயணிக்கிறது? இந்த நிலையில், அன்பின் செயல் விரும்பும் அளவிற்கு, அது எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கிய சிந்தனைகளில் சுதந்திரமாக உயர்ந்தெழுகிறது. கடவுளைப் பற்றிப் பேசும்போது, அன்பினால் உண்டாகும் மன ஒளியை எப்போதும் நம்பிக்கையுடன் எதிர்பார்ப்பது உண்மையில் ஒரு நல்ல காரியம்; ஏனெனில், கடவுள் இல்லாமல், கடவுளைப் பற்றித் தத்துவம் பேச முற்படும் மனதை விடக் கேவலமானது வேறு எதுவும் இல்லை.

8. தெய்வீக விஷயங்களைப் பற்றிய உரையாடலைத் தொடங்குவது எப்போது பொருத்தமானது.

எப்படி ஆவிக்குரிய அறிவூட்டல் பெறாதவர் ஆன்மீகத் தியானங்களில் ஈடுபடக் கூடாதோ, அப்படியே பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபையால் பெருகிய முறையில் அறிவூட்டப்பட்டவரும் அவற்றைப் பற்றிய உரையாடல்களில் ஈடுபடக் கூடாது: ஏனெனில், முந்தைய நிலையில், ஞானம் நிறைந்த எண்ணங்களின் பற்றாக்குறை மனதை அறியாமையின் இருளில் மூழ்கடிக்கிறது, அதே சமயம் பிந்தைய நிலையில், அவற்றின் பெருக்கம் பேசுவதைத் தடுக்கிறது, ஏனெனில் அத்தகைய நேரங்களில், கடவுளின் அன்பில் திளைக்கும் ஆன்மா, மௌனமாக இறைவனின் மகிமையை அனுபவிக்க விரும்புகிறது; ஆகவே, ஒரு மிதமான அளவிலான ஆன்மீக எழுச்சி காணப்படும்போது, ஒருவர் தெய்வீக உரையாடலில் (கடவுளைப் பற்றிய உரையாடல்) ஈடுபட வேண்டும்; ஏனெனில், அத்தகைய சமநிலை, ஆன்மாவிற்கு மகிமையான வார்த்தைகளின் ஒருவிதமான பிம்பத்தை (காணப்படாத ஆன்மீக யதார்த்தங்களைத் துல்லியமாகவும் தெளிவாகவும் சித்தரிக்கும்) வழங்குகிறது; அதே நேரத்தில், பெரிதும் விரும்பப்பட்ட ஆன்மீக ஒளி, பேசுபவரின் விசுவாசத்தை வளர்க்கிறது, இதன் மூலம் போதகர், அன்பிலிருந்து பாய்ந்தோடும் அறிவின் கனியை முதலில் சுவைப்பவராக இருக்கிறார். 'விளைவுக்குரிய பங்கை முதலில் பெறுவதற்கு வேலையாள் தகுதியானவன்' (2 தீமோ. 2:6).

9. அறிவின் வரம் மற்றும் ஞானத்தின் வரம் பற்றி,

அவற்றுள் ஒவ்வொன்றும் எவ்வாறு அறிவூட்டுகின்றன, மற்றும் அவை எவ்வாறு பெறப்படுகின்றன.

புனித ஆவியானவர் ஞானத்திற்கும் அறிவிற்கும் ஆதாரம் ஆவார், எல்லா தெய்வீக வரங்களுக்கும் அவரே ஆதாரம் போல; ஆயினும், மற்ற எல்லா வரங்களைப் போலவே, இந்த வரங்கள் ஒவ்வொன்றிற்கும் அதன் சொந்த தனித்துவமான செயல் முறை (சக்தி) உள்ளது. இதனால்தான், ஒருவனுக்கு ஞானமும், மற்றொருவனுக்கு வெளிப்பாடும் கொடுக்கப்பட்டதாகத் தூதர் சாட்சி கூறுகிறார் (1 கொரி. 12:8). தரிசனம் ஆன்மாவை அனுபவப்பூர்வமான (உறுதியான) வழியில் கடவுளுடன் ஒன்றிணைக்கிறது, ஆனால் இந்த அல்லது பிற ஆன்மீக விஷயங்களில் உரையாடலில் ஈடுபட ஆன்மாவைத் தூண்டுவதில்லை; இதனால்தான் ஞானத்துடன் தியான வாழ்க்கை வாழும் சிலர், தங்கள் உள்ளுணர்வில் அறிவூட்டப்பட்டிருந்தாலும், தெய்வீக விஷயங்களில் உரையாடலுக்குத் துணிவதில்லை. இருப்பினும், ஞானம், கடவுளுக்குப் பயப்படுதலிலிருந்து வரும் அறிவுடன் (இது அரிது) ஒருவருக்கு வழங்கப்பட்டால், அது தரிசனத்தின் உள்ளார்ந்த விளைவுகளை (சக்திகளை) அன்போடு வெளிப்படுத்துகிறது; ஏனெனில் தரிசனம் பொதுவாக ஒரு அக விளைவின் மூலம் அறிவூட்டுகிறது, ஆனால் ஞானம் வார்த்தையின் மூலம் அவ்வாறு செய்கிறது. அவை இந்த வழியில் அடையப்படுகின்றன: அறிவு, முழுமையான கவலையற்ற நிலையில், பிரார்த்தனை மற்றும் ஆழ்ந்த மௌனம் மூலம் ஏற்படுகிறது; ஆனால் ஞானம், ஆவியின் வார்த்தைகளைத் தாழ்மையுடன் படிப்பதன் மூலமும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அனைத்தையும் தரும் கடவுளின் கிருபை மூலமும் அடையப்படுகிறது.

10. ஆன்மா குழப்பத்தில் இருக்கும்போது, ஒருவர் மௌனமாக இருக்க வேண்டும்;

ஆனால் அது அமைதியடையும்போது, அப்போது ஒருவர் உரையாடலில் ஈடுபட வேண்டும்,

அதே சமயம் மனதை பணிவுடன் அடக்கிக் கொள்ள வேண்டும்.

ஆசைகள் மீதான கோபத்தால் ஆன்மா கிளர்ந்தெழும்போது, இது மௌனமாக இருக்க வேண்டிய நேரம் என்பதை உணர வேண்டும், ஏனெனில் இது போர்க்காலம். ஆனால் இந்தக் கிளர்ச்சி, ஜெபம் அல்லது தர்மம் வழியாகச் சமாதானமடைந்ததைக் காணும்போது, தெய்வீக வார்த்தைகளை உச்சரிக்கின்ற அன்பின் உந்துதலுக்கு இணங்க வேண்டும், அதே சமயம் மனதின் சிறகுகளைத் தாழ்மையின் கட்டுகளால் அடக்க வேண்டும்; ஏனெனில், ஒருவர் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்வதன் மூலம் தன்னை முழுமையாகத் தாழ்த்திக்கொள்ளாவிட்டால், கடவுளின் மகத்துவத்தைப் பற்றித் தகுதியுடன் பேச முடியாது.

11. ஆன்மீக வார்த்தை பெருமைக்கு வழிவகுப்பதில்லை,

ஆனால் உலக ஞானத்தின் வார்த்தை அதைச் செய்கிறது.

இது ஏன்? ஆன்மீக வார்த்தை ஆன்மாவை வீண் பெருமையிலிருந்து விடுவிக்கிறது; ஏனெனில், அதன் ஒவ்வொரு பகுதியையும் ஆன்மீக ஒளியின் செல்வ உணர்வால் நிரப்பி, மனித மரியாதைக்காக ஆன்மாவுக்கு எந்தத் தேவையும் இல்லை என்பதை அது உறுதி செய்கிறது. அதனால்தான் அது மனதை எல்லா நேரங்களிலும் வீண் எண்ணங்களிலிருந்து விடுவித்து, அதை முற்றிலும் கடவுளின் அன்பில் மூழ்கடிக்கிறது. இருப்பினும், உலக ஞானத்தின் வார்த்தை எப்போதும் ஒருவரை மகிமையின் மீதான அன்புக்கு அழைக்கிறது; ஏனெனில், அதிலிருந்து வரும் நன்மையை (அது இதயத்தை திருப்திப்படுத்தும்) ஒருவர் தனது புலன்கள் மூலம் அனுபவிக்க அது உதவ இயலாதது. அதற்குப் பதிலாக, அது வீணான மக்களின் ஒரு கண்டுபிடிப்பாக, அதன் பின்தொடர்பவர்களுக்கு மனிதப் புகழ்ச்சி மீதான அன்பை வழங்குகிறது. பேச வேண்டிய அவசியமில்லாத நேரங்களில், நாம் இறைவனை அன்புடன் நினைத்து, கவலையற்ற மௌனத்தில் செலவிட்டால், இறைவனின் ஆன்மீக வார்த்தையின் இந்த குணத்தை நம்மால் தவறாமல் உணர முடியும்.

12. சுய-அன்பும் கடவுள் அன்பும் –

மேலும், தன்னை நேசிப்பவர்களுக்கும் கடவுளை நேசிப்பவர்களுக்கும் உரிய பண்புகள் என்ன என்பதையும்.

தன்னை நேசிப்பவன் கடவுளை நேசிக்க முடியாது; ஆனால் கடவுளின் அன்பின் பெருக்கெடுத்தல் காரணமாக தன்னை நேசிக்காதவன், அவனே கடவுளை உண்மையாக நேசிக்கிறான். அத்தகைய மனிதன் தன் மகிமையை ஒருபோதும் தேடாமல், எப்போதும் கடவுளின் மகிமையை மட்டுமே தேடுகிறான். ஏனெனில், எப்படித் தன்னை நேசிக்கும் மனிதன் இயல்பாகவே தன் மகிமையைத் தேடுகிறானோ, அப்படித் கடவுளை நேசிக்கும் மனிதன் இயல்பாகவே தன் படைப்பாளியின் மகிமையைத் தேடுகிறான், நேசிக்கிறான். கடவுளின் ஆவியால் நிரப்பப்பட்ட, கடவுளை நேசிக்கும் ஒரு ஆன்மாவின் பண்பு என்னவென்றால், அது நிறைவேற்றும் எல்லாக் கட்டளைகளிலும் கடவுளின் ஒரே மகிமையை மட்டுமே தேடுகிறது, அதே சமயம் தன்னைப் பொறுத்தவரை, தாழ்மையிலே மகிழ்ச்சி காண்கிறது. ஏனெனில், மகிமை கடவுளுக்கு உரியது, அவருடைய மகத்துவத்தின் காரணமாக; ஆனால் பணிவு மனிதனுக்கு உரியது, அதன் மூலம் நாம் கடவுளுடன் ஒன்றாக மாற முடியும்: ஏனெனில் நாமும் இதைச் செய்ய விரும்பினால், திருமுழுக்கு யோவான் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி, ஆண்டவரின் மகிமையில் களிகூர்ந்து, நாம் இடைவிடாமல் கூறுவோம்: 'அவர் பெருக வேண்டும், நாம் குறைய வேண்டும்' (யோவான் 3:30).

13. இது எப்போது ஏன் நிகழ்கிறது

ஒருவர் தனக்குத்தானே கடவுளை நேசிக்கவில்லை என்று தோன்றுவது,

தங்கள் விருப்பப்படி கடவுளை நேசிக்கவில்லை என்று மற்றொரு நபர் உணர்வது எப்போது, ஏன்,நான் ஒரு மனிதனைக் கண்டேன், அவன் விரும்பிய அளவுக்கு கடவுளை நேசிக்காததால் எப்போதும் துயரமாகவும் அழுதுகொண்டும் இருந்தான், ஆனாலும் அவன் கடவுளை மிகவும் நேசித்ததால், கடவுள் மட்டுமே தனித்து இருக்க வேண்டும் என்ற தீவிரமான விருப்பத்தை அவன் தன் இதயத்தில் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தான்.

தாம் விரும்பிய அளவுக்குக் கடவுளை நேசிக்காததால் எப்போதும் துக்கமும் கண்ணீரும் கொண்டிருந்த ஒரு மனிதரை நான் கண்டேன். உண்மையில் அவர் கடவுளை மிகவும் நேசித்தபோதிலும், தாம் ஒன்றும் இல்லாதவராக இருந்து, கடவுள் ஒருவரே தம்முள் மகிமைப்பட வேண்டும் என்ற தீவிரமான விருப்பத்தைத் தன் ஆன்மாவில் எப்போதும் கொண்டிருந்தார். அத்தகைய ஒருவன் தான் உண்மையில் யார் என்பதை உணர்வதில்லை, மேலும் தனக்குச் சொல்லப்படும் புகழ்ச்சிகளிலும் அவன் மகிழ்ச்சி அடைவதில்லை. ஏனெனில், தன் பணிவின் பெரும் ஏக்கத்தில், அவன் தன் சொந்த மதிப்பைப் புரிந்துகொள்வதில்லை; ஆனால், சட்டங்கள் குருக்களைப் பணிக்கிறது போலத் தேவனைப் பணிகையில், தேவன் மீதான அன்பின் ஒரு வலிமையான நாட்டத்தின் மூலம், அவன் தன் சொந்த மதிப்பின் நினைவை மறைத்துவிடுகிறான், தனது தாழ்மையின் பெரும் ஏக்கத்தால், கடவுள் மீதான தனது அன்பின் ஆழத்தில் தனக்குச் சேர வேண்டிய புகழைத் தாழ்மையான உணர்வுடன் மறைத்து, தனது எண்ணங்களில் எப்போதும் தன்னை ஒரு தாழ்ந்த ஊழியனாகக் காண்கிறார்; தனக்குத் தேவைப்படும் கண்ணியமானது தனக்கு முற்றிலும் அந்நியமானது போலவும் தோற்றமளிக்கிறார். இவ்வாறு செயல்பட்டு, நம்மை இவ்வளவு அன்பு செய்த இறைவனுடைய அன்பின் எல்லையற்ற செல்வத்திற்காக, நாமும் எல்லா மரியாதையையும் மகிமையையும் தவிர்க்க வேண்டும்.

14. தன் இருதயத்தின் ஆழத்தில் கடவுளை நேசிப்பவன் பற்றி,

மற்றும் எப்படி, சுய-அன்பை முழுமையாகத் துறப்பதன் மூலம்,

கடவுள் மீது பரவசமான அன்பில் ஈடுபடுகிறார்.

தனது இதய ஆழத்தில் கடவுளை நேசிப்பவர் அவராலே அறியப்படுகிறார். ஏனெனில், ஒருவர் தனது இதய ஆழத்தில் கடவுளின் அன்பை எந்த அளவிற்குப் பெறுகிறாரோ, அந்த அளவிற்கு அவர் கடவுளின் அன்பில் நிலைத்திருக்கிறார். இப்படிப்பட்டவர் ஏன் ஒருவித தீவிரமான ஆர்வத்துடன் மனதின் ஞானத்திற்காக ஏங்குவதை ஒருபோதும் நிறுத்தாமல், அதற்காக அவ்வளவு தீவிரமாகப் பாடுபடுகிறார், சில சமயங்களில் தனது எலும்புகளின் மஜ்ஜை கூட வற்றிவிடும் அளவுக்கு முழுமையான சோர்வை உணர்ந்து, தன்னை மறந்து, கடவுளின் அன்பில் முற்றிலும் உருமாறி மூழ்கிவிடுகிறார்? அத்தகையவர், இந்த வாழ்வில், இருப்பவரும் இல்லாதவருமாக இருக்கிறார்; ஏனெனில், தனது உடலில் பயணம் செய்து கொண்டிருக்கும்போதே, தனது ஆன்மாவின் இயக்கத்தின் மூலம், அன்பின் சக்தியால், அவர் இடைவிடாமல் கடவுளுக்கு நெருக்கமாகச் செல்கிறார் – மேலும், அவராலும் அற்புதமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறார். ஏனெனில், அன்பின் தீராத நெருப்பால் தன் இதயத்தில் இடைவிடாமல் எரியும் அவர், கடவுள் மீதான இந்த அன்பின் சக்தியால் சுய அன்பை முழுமையாகத் துறந்து, இதயப்பூர்வமாக கடவுளுடன் இணைந்திருக்கிறார். 'ஏனெனில்,' என்கிறார் அவர், 'நாங்கள் பைத்தியமாக இருந்தால், அது கடவுளுக்காகவே; நாங்கள் தெளிந்த மனதுடன் இருந்தால், அது உங்களுக்காகவே' (2 கொரி. 5:13).

15. ஒருவர் தன் அண்டை வீட்டாரை நேசிக்கத் தொடங்கும் போது,

மேலும், மாம்ச இச்சையின் அன்பு ஏன் விரைவில் மங்கிவிடுகிறது,

ஆனால் ஆன்மீக அன்பு ஒருபோதும் மங்குவதில்லை.

ஒருவர் கடவுள் மீது ஆழ்ந்த அன்பை உணரத் தொடங்கும் போது, ஆன்மீக ரீதியாக, ஒருவர் தனது அண்டை வீட்டாரையும் நேசிக்கத் தொடங்குகிறார், மேலும் தொடங்கியவுடன், அவர் நிறுத்துவதில்லை: அனைத்து புனித வேதாகமங்களும் பேசும் அன்பு இதுவே. ஆன்மீக உணர்வால் கட்டுப்படாத இவ்வுலக அன்பு, மிகச் சிறிய வாய்ப்பு ஏற்பட்டாலும் கூட மிக எளிதாகப் புகைந்துவிடுகிறது. ஆவிக்குரிய அன்பு அப்படிப்பட்டதல்ல: கடவுளின் பிரியமுள்ள, கடவுளின் செல்வாக்கின் கீழ் இருக்கும் ஒரு ஆன்மாவில் ஒருவர் சில துன்பங்களை அனுபவித்தாலும், அன்பின் பிணைப்பு முறிந்துவிடுவதில்லை: ஏனெனில், கடவுள் மீதான அன்பின் வெப்பத்தால் தன்னை சூடேற்றிக்கொண்டு, அது உடனடியாக ஒரு நல்ல மனநிலைக்குத் திரும்பி, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் தன் அண்டை வீட்டார் மீதான அன்பைத் தழுவிக்கொள்கிறது, அவர்களிடமிருந்து கணிசமான அவமதிப்பு ஏற்பட்டிருந்தாலும் அல்லது பெரும் தீங்கு ஏற்பட்டிருந்தாலும் கூட; ஏனெனில் அப்போது, பகைமையின் கசப்புணர்வு கடவுளின் இனிமையால் முழுமையாக உறிஞ்சப்பட்டுவிடுகிறது.

16. இதயத்தில் இறைவனுக்கான அன்பு,

அது எவ்வாறு பெறப்படுகிறது; மேலும் பரிபூரண அன்பு பற்றியும்,

இது கடவுளின் தூய்மைப்படுத்தும் அச்சத்திலிருந்து விடுபட்ட, மற்றும் வேறு வகையான அன்பைப் பற்றியது

அது பரிபூரணமற்றது, தூய்மைப்படுத்தும் பயத்துடன் இணைந்தது.

முதலில் தங்கள் இதயத்தில் கடவுள் அச்சத்தை மூட்டிக்கொள்ளாமல், யாராலும் முழு மனதுடன் கடவுளை நேசிக்க முடியாது; ஏனெனில், கடவுள் அச்சத்தின் செல்வாக்கால் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு மென்மையாக்கப்பட்ட பின்னரே ஆன்மா செயலூக்கமான அன்பை அடைகிறது. ஆயினும், உலகியல் கவலைகள் அனைத்திலிருந்தும் விடுபடாமல் யாராலும் கடவுள் அச்சத்தை—அது தரும் பலனுடன்—அடைய முடியாது; ஏனெனில், மனம் முழுமையான அமைதியிலும், கவலையற்ற நிலையிலும் இருக்கும்போது மட்டுமே, கடவுள் பயம் அதன் மீது ஒரு மீட்பளிக்கும் விளைவை ஏற்படுத்தத் தொடங்குகிறது. அந்தப் பயத்தின் வலிமையான உணர்வின் மூலம், அது மனதை எல்லாப் பூமியியல் கரடுமுரடான தன்மைகளிலிருந்தும் தூய்மைப்படுத்தி, இவ்வாறு அனைத்தையும் நன்மையாக்கும் கடவுள் மீதான முழுமையான அன்பிற்கு உயர்த்துகிறது. ஆகவே, பயம் என்பது இன்னும் பரிசுத்தப்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் நீதிமான்களின் பண்பாகும், அவர்களில் மிதமான அளவு அன்பு உள்ளது. அதே சமயம், பரிபூரண அன்பு என்பது ஏற்கனவே பரிசுத்தப்படுத்தப்பட்டவர்களின் பண்பாகும், அவர்களில் பயம் இல்லை, ஏனெனில் 'பரிபூரண அன்பு பயத்தை வெளியேற்றுகிறது' (1 யோவான் 4:18). இவை இரண்டும், பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிரியையின் மூலம், நற்பண்புகளில் முன்னேறிச் செல்லும் நீதிமான்களிடையே மட்டுமே காணப்படுகின்றன. இதனால்தான் வேதாகமம் ஒரு இடத்தில், 'தேவன் பயப்படுங்கள், அவருக்குப் பரிசுத்தமாயிருக்கிற சர்வ ஜனங்களே' (சங். 33:10) என்றும், மற்றொரு இடத்தில், 'கர்த்தரை நேசியுங்கள், அவருக்குப் பயபக்தி உள்ள சர்வ ஜனங்களே' என்றும் கூறுகிறது. (சங். 30:24), ' ' – இதன் மூலம், தேவ பயம் என்பது, கூறப்பட்டபடி, ஒரு மிதமான அளவு அன்பைக் கொண்டிருக்கும், இன்னும் பரிசுத்தப்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் நீதிபாளர்களின் பண்பாகவும், அதே சமயம் பரிபூரண அன்பு பரிசுத்தப்படுத்தப்பட்ட நீதிபாளர்களின் பண்பாகவும் இருக்கிறது என்பதை நமக்குத் தெளிவுபடுத்துகிறது; மேலும் அவர்களுக்குள் இனி எந்தப் பயங்கர எண்ணமும் இல்லை, ஆனால் பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிரியையின் மூலம், தீர்க்கதரிசி கூறுவது போல, 'என் ஆத்துமா உம்மைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறது; உமது வலது கரம் என்னைத் தாங்கட்டும்' (சங். 62:9) என்ற ஒரு இடைவிடாத பேரார்வமும், ஆத்துமா தேவனைப் பற்றிக்கொள்ளுதலும் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறது.

17. தேவபயத்தின் வல்லமையின் மூலம் ஒரு நோயுற்ற ஆன்மா எவ்வாறு குணமடையத் தொடங்குகிறது,

மேலும், அது எப்படி படிப்படியாக அன்பின் மூலம் முழுமையான ஆரோக்கியத்திற்குக் கொண்டுவரப்படுகிறது என்பதையும்,

உடலில் ஏற்படும் காயங்கள், அவை முறையாகச் சுத்தம் செய்யப்பட்டுத் தயார்படுத்தப்படாவிட்டால், மருத்துவர்களால் பூசப்படும் மருந்துகளுக்குப் பதிலளிக்காதது போல; ஆனால் அவை சுத்தம் செய்யப்படும்போது, மருந்துகளுக்குப் பதிலளித்து, அதன் மூலம் முழுமையான குணத்தை அடைகின்றன: அதுபோலவே ஆன்மாவும், அது அலட்சியமாக இருந்து, இச்சையின் குஷ்டரோகத்தால் மூடப்பட்டிருக்கும்போது, கடவுளின் பயங்கரமான மற்றும் தவிர்க்க முடியாத நியாயத்தீர்ப்பைப் பற்றி யாராவது தொடர்ந்து விளக்கினாலும், கடவுளின் பயத்தை உணர முடியாது; ஆனால் அது முழுமையான சுய-கவனப் பயிற்சியின் மூலம் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தத் தொடங்கும் போது, கண்டனங்களின் விளைவால் ஒருவித நெருப்பில் எரிவது போல, கடவுள் பயத்தை ஒரு உயிர் தரும் மருந்தாக உணரத் தொடங்குகிறது; மேலும் இந்த வழியில், படிப்படியாகத் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, இறுதியில் முழுமையான தூய்மையை அடைகிறது. அதே நேரத்தில், அவளுக்கு எவ்வளவு அன்பு இருக்கிறதோ, அவ்வளவு பயம் குறைகிறது, அவள் பரிபூரண அன்பை அடையும் வரை, அதில், கூறப்பட்டபடி, பயமில்லை, ஆனால் தேவனுடைய மகிமையால் ஏற்படும் பரிபூரண வைராக்கியம் இருக்கிறது. முதலாவதாக தேவ பயமும், இறுதியில் அன்பும்—கிறிஸ்துவுள் பரிபூரணத்தின் சட்டத்தின் நிறைவேறுதலும்—நமக்கு இடைவிடாத துதியின் ஊற்றாக இருப்பதாக.

18. உலகக் கவலைகளில் சிக்கிய ஆன்மா கடவுளை நேசிக்க முடியாது

அல்லது தன் நிலையைச் சரியாக மதிப்பிடவோ முடியாது.

உலகப் பற்றுகளிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்ளாத ஆன்மா, கடவுளை உண்மையாக நேசிக்கவும் மாட்டாது, சாத்தானை அதற்கென உரிய முறையில் வெறுக்கவும் மாட்டாது. இந்த உலகியல் வாழ்க்கை மீதான கவலை ஒரு கனத்த மேலங்கியைப் போல அதன் மீது சுமக்கிறது, மேலும் அதன் மனதிற்குள் அந்த நீதிமன்றத்தின் (மனசாட்சி) தவறற்ற தீர்ப்புகளைக் கேட்கும் வகையில், இந்த விஷயத்தில் ஒரு தீர்ப்பு மன்றத்தை நிறுவ முடிவதில்லை. இதனால்தான் எல்லா வகையிலும் உலகத்திலிருந்து விலகுவது அவசியமாகிறது.

19. ஒரு தூய ஆன்மாவின் பண்புகள்.

ஒரு தூய ஆன்மாவிற்கு, பொறாமை அற்ற வார்த்தைகள், தீய எண்ணமற்ற ஆர்வம், மற்றும் கர்த்தருடைய மகிமைக்கான இடைவிடாத அக்கறை ஆகியவை அடையாளங்களாகும். அப்போது (ஆன்மா தூய்மையாகும்போது) மனம், (ஒரு தராசின் தட்டுகள் அமைக்கப்படுவது போல) தனது தராசை விசுவாசமாக அமைத்து, மிகவும் தூய்மையான மற்றும் அழியாத தீர்ப்பு மன்றத்தில் இருப்பது போல, எல்லா விஷயங்களையும் தீர்ப்பதில் நிதானமாக இருக்கிறது.

20. செயல்களை விசுவாசத்துடனும், விசுவாசத்தை செயல்களுடனும் இணைப்பது அவசியம்.

செயல்கள் இல்லாத நம்பிக்கையும், நம்பிக்கை இல்லாத செயல்களும் சமமாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதவை. ஒரு விசுவாசி, தனது நம்பிக்கையை நிரூபிக்க, கர்த்தருக்குச் செயல்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மேலும், நமது பிதா ஆபிரகாம் அதன் பலனை—அதாவது, தன் குமாரனை—தேவனுக்குப் பலியாகக் கொண்டுவராதிருந்தால், அவருடைய நம்பிக்கையும் நீதியென்று கணக்கிடப்பட்டிருக்காது.

21. கிரியைகள் இல்லாத விசுவாசம் என்ன, அன்பில் செயல்படும் விசுவாசம் என்ன?

தேவனை நேசிப்பவன் உண்மையுடன் விசுவாசிக்கிறான், மேலும் விசுவாசத்தின் கிரியைகளை தேவபக்தியுடன் செய்கிறான். ஆனால், அன்பிலும், தனக்கு இருப்பதாகத் தோன்றும் அதே விசுவாசத்திலும் நிலைத்திருக்காமல், வெறுமனே விசுவாசிக்கிறவன் அதைக் கொண்டிருக்கவில்லை. அவன் ஒருவித மன இலகுவுடன் விசுவாசிக்கிறான், மகிமையான அன்பின் செயல்திறன் மிக்க (மற்றும் ஒன்றிணைக்கும்) நேர்மைக் கயிற்றைத் தனக்குள் கொண்டிருக்காமல் இருக்கிறான். 'அன்பினால் செயல்படும் விசுவாசம்' (கலா. 5:6) மட்டுமே குணங்களின் மாபெரும் உச்சியாகும்.

22. விசுவாசத்தின் ஆழங்களை ஆர்வமாக ஆராயக்கூடாது.

விசுவாசத்தின் ஆழங்களை ஆராய்பவன் சிந்தனை அலைகளால் அலைக்கப்படுகிறான்; ஆனால் அதை ஒரு எளிய இதயத்துடன் தியானிப்பவன் இனிமையான அக அமைதியை அனுபவிக்கிறான். மறப்பின் நீராகிய விசுவாசத்தின் ஆழம், ஆர்வமுள்ள எண்ணங்களால் பார்க்கப்படுவதையும் ஆராயப்படுவதையும் சகித்துக்கொள்வதில்லை. ஆகவே, நாம் ஒரு எளிய மனதுடன் இந்த நீர்ப்பரப்பின் மீது பயணம் செய்வோம், இதன் மூலம் நாம் கடவுளின் திருவுள எனும் துறைமுகத்தை அடையலாம்.

23. இதயத்தின் உணர்வின் மூலமாகவோ அல்லது சுவையின் மூலமாகவோ ஆன்மா உணர முடியாதபோது

பரலோக ஆசீர்வாதங்களின் நறுமணத்தை உணர முடியாதபோது, ஆன்மா அவற்றை மிகவும் விரும்பினாலும் கூட.

தங்களைத் தாங்களே தீர்ப்பிடிக் கொள்ளாதவரை, யாராலும் உண்மையாக நேசிக்கவோ அல்லது நம்பவோ முடியாது. ஏனெனில், நமது மனசாட்சி அதன் சொந்தக் கண்டனங்களால் கலக்கப்படும்போது, உச்சந்தலையான ஆசீர்வாதங்களின் நறுமணத்தை உணர மனத்திற்கு அனுமதி இல்லை, மாறாக அது உடனடியாக சந்தேகத்தால் சிதைக்கப்படுகிறது: முந்தைய விசுவாச அனுபவங்களின் காரணமாக, அது ஒரு இதமான உந்துதலுடன் அவற்றை ஏங்குகிறது, இருப்பினும், நான் கூறியது போல், கண்டிக்கும் மனசாட்சியின் அடிக்கடி ஏற்படும் வேதனைகளால், இதயத்தின் உணர்வுகளில் அவற்றை இனி அன்பாக உணர முடிவதில்லை. இருப்பினும், நாம் மிகுந்த பிரார்த்தனை மற்றும் கவனத்தின் மூலம் நம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டால், இந்த விரும்பப்படும் ஆசீர்வாதத்தை மீண்டும் பெறுவோம், மேலும் அதைப் பற்றிய கடவுள் அருளிய மிகப் பெரிய பாராட்டுதலுடனும் பெறுவோம்.

24. இருவகை உணர்வு, உடலியல் மற்றும் ஆன்மீகம், மற்றும் ஒருவர் எப்படி இருக்க வேண்டும்

பரலோகப் பொருட்களின் இன்பத்தை அனுபவிக்க ஆன்மீக உணர்வைத் தூண்டுவது.

நமது உடல் இன்பங்கள் நம்மைத் தன்னிச்சையாகத் நமக்குத் தெரிந்த ஆசீர்வாதங்கள் நோக்கி இழுப்பது போலவே, நமது அறிவு அல்லது ஆன்மீக உணர்வும், தெய்வீக நன்மையைச் சுவைக்கும்போது, பொதுவாக நம்மைக் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஆசீர்வாதங்கள் நோக்கி வழிநடத்துகிறது. தனக்கு ஒப்பானதை அனைத்தும் ஏங்குகிறது: ஆன்மா, அuerpoற்றதாக இருப்பதால், பரலோக ஆசீர்வாதங்களை ஏங்குகிறது; அதே சமயம், உடல், பூமியைச் சேர்ந்ததாக இருப்பதால், இவ்வுலக இன்பங்களை ஏங்குகிறது. ஆகவே, உழைப்பின் மூலம் நமது கடினமான உடலைப் பக்குவப்படுத்தினால், அனுபவத்தின் மூலமாகவே நாம் தவறின்றி அருவமானதை அனுபவிக்கும் நிலையை அடைவோம்.

25. ஆன்மாவின் உணர்திறன், அதன் செயல்பாட்டில், ஒன்றாக இருந்தது

குற்றமற்ற நிலையில் ஒன்றாக இருந்தது; பாவச் வீழ்ச்சியின் மூலம் அது பிரிக்கப்பட்டது,

மேலும் பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபை மீண்டும் அதை ஒற்றுமையின் எளிமை நிலைக்கு மீட்டெடுகிறது.

இயற்கையான ஆற்றல் ஒன்றே என்பது, புனித அறிவின் (அருளால் ஒளிர்ந்த மனம்) செயலாலேயே நமக்குக் கற்பிக்கப்படுகிறது. ஆதாமின் மீறலால், அது இரண்டு செயல் முறைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது; ஆனால் பரிசுத்த ஆவியினால் அது மீண்டும் ஒன்றாகவும் எளிமையாகவும் ஆக்கப்படுகிறது. இருப்பினும், எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களை எதிர்பார்த்து, இந்த வாழ்க்கையின் ஆசீர்வாதங்களை மனமுவந்து துறந்து, சுயக்கட்டுப்பாட்டின் மூலம் உடல் இன்பங்களின் ஒவ்வொரு ஆசையையும் வற்றிப்போகச் செய்யும்வர்களைத் தவிர, வேறு யாராலும் இதைத் தங்களுக்குள் உணர முடியாது. ஏனெனில், அத்தகையவர்களிடத்தில் மட்டுமே மனம், கவலையிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டு, தனது செயல்பாடுகளை ஆரோக்கியமாகவும் தீவிரமாகவும் நிறைவேற்றி, புலன்கள் மூலம் சொல்லொணா வகையில் தெய்வீக நன்மையைச் சுவைக்கிறது; மேலும், அது முன்னேறும்போது, தனது மகிழ்ச்சிகளை உடலுக்குப் பரிமாறி, எல்லையற்ற அன்பின் வார்த்தையுடன் கூடிய அறிக்கையின் மூலம் தனது ஆரவாரத்தை வெளிப்படுத்துகிறது, இவ்வாறு கூறுகிறது: 'என் இருதயம் அவர்மேல் நம்பிக்கை வைக்கிறது, அவர் எனக்கு உதவி செய்வார்; என் உடல் செழிக்கும், நான் அவருக்கு என் பக்தியை அறிக்கையிடுவேன்' (சங். 27:7). இந்த நிகழ்வில் ஆன்மாவிலும் உடலிலும் தோன்றும் அத்தகைய மகிழ்ச்சி, நித்திய அழிவில்லாத வாழ்விற்கான ஒரு தாழ்மையான நினைவூட்டலாகும்.

26. ஒருவன் தன் மனதைக் கலக்கமின்றி வைத்திருக்க வேண்டும்,

எண்ணங்கள் கடவுளிடமிருந்தா அல்லது சாத்தானிடமிருந்தா வருகின்றன என்பதைச் சரியாகப் பகுத்தறிய வேண்டும்.

ஆவிக்குரிய வளர்ச்சிக்காகப் பாடுபடுபவர்கள் எப்போதும் தங்கள் எண்ணங்களைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க வேண்டும், அப்போதுதான் மனம் தன்னைத் தாக்கும் எண்ணங்களைத் துல்லியமாகப் பகுத்தறிய முடியும்; அவற்றைப் பகுத்தறிந்த பிறகு, நல்ல மற்றும் கடவுளால் அனுப்பப்பட்ட எண்ணங்களை நினைவு என்ற கருவூலத்தில் சேமித்து, ஆரோக்கியமற்ற மற்றும் பிசாசுக்குரிய எண்ணங்களை ஆன்மாவின் ஆழங்களிலிருந்து வெளியேற்ற வேண்டும். மேலும், கடல் அமைதியாக இருக்கும்போது, அதன் ஆழம் வரை மீனவர்களுக்குத் தெரிகிறது, அதனால் அங்கு நகரும் உயிரினங்களில் ஏறக்குறைய எதுவும் அவர்களிடமிருந்து மறைக்கப்படுவதில்லை; ஆனால் காற்றினால் அது கிளர்ந்தெழும்போது, இனிமையான அமைதியின் போது தாராளமாக வெளிப்படுத்தியதை, அதன் ஊடுருவ முடியாத மங்கலான தன்மையுள் மறைத்துவிடுகிறது; அப்போது மீன்பிடி தந்திரங்களை வகுப்பவர்களின் கலை பயனற்றதாகிவிடுகிறது. தியான மனதிற்கும் இதே கதிதான் நேர்கிறது, குறிப்பாக ஆன்மாவின் ஆழங்கள் அநீதியான கோபத்தால் கிளர்ந்தெழும்போது.

27. தங்கள் சொந்தக் குறைகளை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்பவர்கள் ஏன் இவ்வளவு குறைவாக உள்ளனர்,

இதை அடைவதற்கு என்ன தேவைப்படுகிறது என்பதும் அவர்களுக்குத் தெரியாது.

தங்கள் எல்லாத் தவறுகளையும் முழுமையாக அறிந்தவர்களும், தங்கள் மனம் கடவுளை நினைப்பதில் இருந்து ஒருபோதும் விலகாதவர்களும் மிகச் சிலரே. நமது உடல் கண்கள் ஆரோக்கியமாக இருக்கும்போது, காற்றில் பறக்கும் மிகச் சிறிய ஈக்கள் மற்றும் பூச்சிகள் வரை அனைத்தையும் தெளிவாகப் பார்க்க முடியும்; ஆனால் அவை தூசியாகவோ அல்லது ஈரப்பதமாகவோ இருக்கும்போது, தங்களுக்கு முன்னால் எப்போதும் இருக்கும் பெரிய பொருட்களை மங்கலாகப் பார்க்கின்றன, அதே சமயம், தங்கள் பார்வை உணர்வால் சிறியவற்றைப் பார்க்க முடியாமல் முற்றிலும் இயலாமல் போகின்றன: அதுபோலவே ஆன்மாவும், சுயபரிசோதனையின் மூலம் உலகியல் சார்ந்த இருளை விரட்டி, அதன் சிறிய குறைகளைக் கூட மிகப் பெரியதாகக் கருதி, பெரும் நன்றியுணர்வோடு கண்ணீருக்கு மேல் கண்ணீர் சிந்தி, அவற்றுக்காகப் புலம்புகிறது – அவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: 'நீதியுள்ளவர்கள் உமது நாமத்தை அறிக்கையிடுவார்கள்' (சங். 139: 14); ஆனால் அது உலகியல் மனப்பான்மையால் வெல்லப்படும்போது, அது கொலை அல்லது வேறு தண்டனைக்குரிய குற்றத்தைச் செய்தாலும், சிறிதளவு வருத்தமே கொள்கிறது; மற்ற குறைகளைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம், அவற்றை அதன் பார்வையில் காணக்கூட முடிவதில்லை, மேலும் அவற்றை அடிக்கடி நற்பண்புகளாகக் கருதி, அவற்றை ஆர்வத்துடன் பாதுகாக்க வெட்கப்படுவதில்லை, அது பரிதாபகரமான ஆன்மா.

28. பரிசுத்த ஆவியானவர் ஆன்மாவை எவ்வாறு தூய்மைப்படுத்துகிறார், இதை அடைய நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்.

மனதைத் தூய்மைப்படுத்துவது புனித ஆவியானவரின் தனிப்பட்ட கிரியையாகும். ஏனெனில், வலிமையானவர் வந்து, அந்த வேட்டையாடுபவனைப் பிடித்துக் கட்டிப்போடாவிட்டால் (லூக்கா 11:22), அவனால் திருடப்பட்டதை மீட்க முடியாது. ஆகவே, நமது உள்ளில் ஞானமென்னும் விளக்கு எப்போதும் பிரகாசிப்பதற்காக, ஒவ்வொரு நற்பண்பின் மூலமாகவும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக மன அமைதியின் மூலமாகவும் நமது உள்ளில் இருக்கும் பரிசுத்த ஆவியைத் தேற்றுவது பொருத்தமானது; ஏனெனில், அவர் ஆன்மாவின் ஆழமான பகுதிகளில் இடைவிடாமல் பிரகாசிக்கும்போது, அசுத்த ஆவிகளின் மிகச் சிறிய, இருண்ட தூண்டுதல்கள் கூட மனதில் வெளிப்படுவதோடு மட்டுமல்லாமல், அந்தப் புனிதமான மற்றும் மகிமையான ஒளியால் வெளிப்படுத்தப்பட்டு, அவை சக்தியற்றவையாகவும் நிலையற்றவையாகவும் மாற்றப்படுகின்றன. இதனால்தான் திருத்தூதர் கூறுகிறார்: 'ஆவியினுடைய ஜுவலையை அணைக்க வேண்டாம்' (1 தெச. 5:19), அதாவது, தீய செயல்களாலோ அல்லது எண்ணங்களாலோ பரிசுத்த ஆவியினுடைய கிருபையை 'வருத்தப்படுத்த வேண்டாம்' (எபே. 4:30), இல்லையெனில் நாம் அந்தப் பாவங்களை வெல்லும் -ன் சுடரிலிருந்து பறிக்கப்படுவோம். ஏனெனில், எங்கும் நிறைந்திருக்கும், உயிர் தரும் ஆவியானவர் இந்த வழியில் அணைக்கப்படுவதில்லை, ஆனால் அவருடைய துயரமே—அல்லது, அவருடைய விலகலே—நமது மனதைக் கடினப்படுத்தி, அறிவின் ஒளியிலிருந்து அந்நியப்படுத்திவிடுகிறது.

29. பாவத்திற்கு முந்தைய ஆன்மாவின் உணர்திறனின் ஒற்றுமை குறித்து

பாவத்தின் காரணமாக ஏற்படும் அதன் பிரிவு – மற்றும் உண்மையின் மீது

ஒரு பகுத்தறிவற்ற ஆசை இணைகையில்

மற்றும் அது பகுத்தறிவுடன் இணக்கமாக உள்ளது.

நான் கூறியது போல், ஆன்மாவில் ஒரே ஒரு இயற்கையான ஆற்றல் மட்டுமே உள்ளது [ஏனெனில், நன்கு அறியப்பட்ட ஐந்து உடற்புலன்கள் ஒரு தனி விஷயம்; அவை உடலின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்கின்றன, எங்கும் நிறைந்தவரும் கருணையுள்ளவருமான கடவுளின் ஆவியானவர் நமக்குக் கற்பிப்பது போல]; ஆனால் இப்போது, ஆன்மாவின் இயக்கங்களின் வெளிப்பாடுகளில், கீழ்ப்படியாமை மூலம் மனதில் ஒட்டிக்கொண்ட தீயவை நோக்கிய சாயலின் காரணமாக, அது இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. சில சமயங்களில், அது ஆன்மாவின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான பகுதியால் ஈர்க்கப்படுகிறது – அதிலிருந்து நாம் இந்த வாழ்வின் ஆசீர்வாதங்களில் இனிமையான மகிழ்ச்சியைப் பெறுகிறோம்; மற்ற சமயங்களில், அது அதன் பகுத்தறிவுள்ள, அறிவார்ந்த இயக்கங்களில் மகிழ்ச்சி அடைகிறது – ஏனெனில், நாம் சுயக்கட்டுப்பாட்டைக் கடைப்பிடிக்கும்போது, நமது மனம் பரலோக அழகுகளைக் காண ஏங்குகிறது. ஆகவே, நாம் இந்த உலகின் இன்பங்களை இகழ்வதற்குப் பழகிக்கொண்டால், நம்மில் வசிக்கும் பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஐக்கியத்தின் மூலம், ஆன்மாவின் உலகியல்பான ஆசைகளை அதன் பகுத்தறிவுப் பண்புடன் இறுதியில் ஒன்றிணைக்க முடியும். ஏனெனில், அவருடைய தெய்வீகம் நமது இதயங்களின் ஆழ்ந்த உட்பகுதிகளைத் திறம்பட ஒளிரச் செய்யாவிட்டால், நம்மால் பரலோக ஆசீர்வாதங்களை ஒருமித்த உணர்வோடு, அதாவது ஆன்மாவின் முழு மனதுடனும் சுவைக்க முடியாது.

30. மனத்தின் பகுத்தறிவு, உண்மையான ஆறுதல்களைப் போலியானவற்றிலிருந்து எப்போது, எப்படி வேறுபடுத்துகிறது.

மனதின் ஆற்றல் அதன் பகுத்தறிவுத் திறன் ஆகும், அது ஆன்மீக விஷயங்களைத் துல்லியமாக வேறுபடுத்துகிறது. நமது உடலின் சுவை உணர்வு, ஆரோக்கியமான நிலையில் இருக்கும்போது, இனிமையானதை விரும்பி (மனம் விரும்பாததிலிருந்து விலகி) விரும்பத்தகாததிலிருந்து விரும்பத்தக்கதைத் தவறின்றி வேறுபடுத்துவது போல; அவ்வாறே நமது மனமும், ஒரு நல்ல மனநிலையிலும், நிலையற்றவற்றிலிருந்து முழுமையான விலகலுடனும் செயல்படத் தொடங்கும் போது, தெய்வீக ஆறுதலை நிறைவாக அனுபவிக்க முடியும், மேலும் அதற்கு முரணான எதனாலும் சிறிதளவும் வழிதவறாது. ஏனெனில், உடல் இவ்வுலக இன்பங்களைச் சுவைப்பதன் மூலம் இந்த விஷயத்தில் தவறற்ற அனுபவத்தைப் பெறுகிறதோ, அப்படியே மனமும், அது மாம்சக் கருத்துக்களுக்கு அப்பாற்பட்டபோது, பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஆறுதலைத் தவறின்றி சுவைத்து உணர முடியும், 'சுவைத்துப் பாருங்கள், கர்த்தர் நல்லவர் என்று அறிவீர்கள்' என்று கூறப்பட்டபடி. (சங். 33:9), மேலும், அன்பின் மறக்க முடியாத கிரியையின் மூலம் இந்த அனுபவத்தை மனதில் கொண்டு, புனிதத் திருத்தூதரின் வார்த்தைகளின்படி, பிழையின்றி எது சிறந்தது என்பதை ஆராய்ந்து அறியலாம்: 'உங்கள் அன்பு அறிவிலும் எல்லாவிதமான பகுத்தறிவிலும் பெருகுகிறபடி, நீங்கள் சிறந்ததை ஆராய்ந்து அறியும்படிக்கு இதுவே நான் ஜெபம்பண்ணுகிறேன்' (பிலி. 1:9).

31. ஒருவர் உறங்கும்போது சாத்தான் ஊட்டும் பொய்த் தேறுதல் பற்றி,

மேலும் இயேசுவின் பெயரை அன்புடன் உச்சரிப்பதன் மூலம் மனம் அதை எவ்வாறு விரட்டுகிறது என்பதையும்

மேலும் சாத்தானையே தப்பி ஓடச் செய்கிறது.

மனம் பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபையான ஆறுதலை உணரத் தொடங்கும் போது, இரவின் அமைதியான நேரத்தில், மிகவும் நுட்பமான தூக்கத்தின் (அல்லது தூக்கத்தில் ஆழ்ந்த) தருணத்தில், சாத்தானும் ஒரு இனிமையான உணர்வைப் போலத் தோன்றும் தன் ஆறுதலை ஆன்மாவிற்குள் செலுத்துகிறான். அந்த நேரத்தில், மனம் கர்த்தராகிய இயேசுவின் பரிசுத்த நாமத்தை மிகுந்த அன்புடன் நினைவுகூர்ந்து, இந்த மிகவும் பரிசுத்தமான மற்றும் மகிமையான நாமத்தை வஞ்சனைக்கு எதிரான ஒரு உறுதியான ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தினால், அந்த வஞ்சகன் உடனடியாகப் பின்வாங்குகிறான், ஆனால் பதிலாக இறுதியில் தனது சொந்த முகத்துடனேயே (வெறும் எண்ணங்கள் மூலம் மட்டுமல்ல) ஆன்மாவின் மீது ஒரு தாக்குதலைத் தொடுக்கிறான். இவ்வாறு, தீயவனின் வஞ்சகமான தந்திரங்களைத் துல்லியமாக அறிந்துகொள்வதன் மூலம், ஆன்மீக விஷயங்களை வேறுபடுத்திப் பார்ப்பதில் மனம் மேலும் மேலும் வெற்றி பெறுகிறது.

32. ஆன்மாவின் ஆறுதல், விழித்திருக்கும்போது

அல்லது உறக்கத்தில் ஓய்வெடுக்கும்போது, மற்றும் சாத்தான் எவ்வாறு

ஒருவர் உறங்கும்போது, பொய்த் தேறுதல்களால் ஆன்மாவை ஏமாற்ற முயற்சிக்கிறான்.

உண்மையான ஆறுதல், உடல் விழித்திருக்கும்போதும் அல்லது அது உறக்கத்தில் ஆழும்போது, ஒருவன் இறைவனை அன்புடன் நினைவுகூர்ந்து, அன்பினால் அவனிடம் நெருங்கி இழுக்கப்படும்போது ஏற்படுகிறது; நான் கூறியது போல், ஏமாற்றும், கவர்ச்சியான ஆறுதல், ஒரு துறவி ஒரு நுட்பமான தூக்கத்திற்கோ அல்லது கவனச்சிதறலுக்கோ ஆளாகி, கடவுளைப் பற்றிய அவரது நினைவு மிதமாக இருக்கும் தருணத்தில்தான் எப்போதும் நிகழ்கிறது. கடவுளிடமிருந்து வரும் அது, ஆன்மாவின் உணர்வுகளின் வலிமையான வெளிப்பாட்டின் மூலம், பக்தி சாலகரான துறவிகளின் ஆன்மாக்களை தெளிவாக கடவுளின் அன்புக்குள் ஈர்க்கிறது; ஆனால், இது பொதுவாக ஆன்மாவை ஒருவித வஞ்சகமான வசீகரத்தின் காற்றில் மூழ்கடித்து, உடல் உறங்கும்போது, ஆன்மா ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிற்கு கடவுளை நினைவில் தெளிவாக வைத்திருந்தாலும், ஏதேனும் இனிமையான ஒன்றின் சுவை மூலம் அந்த உணர்வைத் திருட முயற்சிக்கிறது. – ஆக, நான் கூறியது போல, அத்தகைய நேரத்தில் மனம் கர்த்தராகிய இயேசுவை விழிப்புடன் நினைத்துக்கொண்டிருந்தால், அது உடனடியாக இனிமையாகத் தோன்றும் இந்த எதிரியின் வஞ்சகமான சுவாசத்தை விரட்டி, கிருபையினால், அதன் மிகவும் போற்றத்தக்க ஆவிக்குரிய அனுபவத்தில் அவனுக்கு எதிரான ஆயுதங்களைத் தயாராகக் கொண்டு, அவனுக்கு எதிராகப் போருக்கு மகிழ்ச்சியுடன் புறப்படுகிறது.

33. பரிசுத்த ஆவியிலுள்ள மகிழ்ச்சி, சாத்தானின் பொய்ச் சந்தோஷத்திலிருந்து எவ்வாறு வேறுபடுகிறது,

மேலும், சாத்தான் பொய்யான ஆறுதலால் ஏமாற்ற முற்படும்போது.

ஆத்துமா, அசைக்க முடியாத மற்றும் ஒருமுகமான இயக்கத்துடன், தேவ அன்பினால் பற்றி எரியும்போது, உடலைக்கூட இந்தச் சொல்லொணா அன்பின் ஆழத்திற்குள் ஈர்க்கும்போது—விழித்திருக்கும்போதும் சரி, அல்லது, நான் கூறியது போல், புனிதக் கிருபையால் உந்தப்பட்டு தவமுனிவர் உறக்கத்தில் மூழ்கியிருக்கும்போதும் சரி, ஆத்துமா அது கிளர்ந்தெழுந்த அந்த ஒரே விஷயத்தைத் தவிர வேறு எதையும் நினைக்காதிருக்கும்போது; – அப்போது இது பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிரியை என்று அறிந்துகொள்ள வேண்டும். அந்த சொல்லொணா தெய்வீக இனிமையிலிருந்து எழும் இனிமையான உணர்வுகளால் முற்றிலும் நிரம்பியிருப்பதால், அவள் அந்த நேரத்தில் வேறு எதையும் நினைக்க முடியாமல், தீராத மகிழ்ச்சியால் நிறைந்திருப்பதை மட்டுமே உணர்கிறாள். இருப்பினும், அத்தகைய எழுச்சியின் நிலையில் இருக்கும்போது, மனம் ஒருவித தடுமாற்றம், சந்தேகமான அல்லது அசுத்தமான எண்ணத்தைக் காணும்போது, மேலும், இந்த சந்தர்ப்பத்தில், தீமையைத் தடுப்பதற்காகவும், வெறுமனே கடவுள் மீதான அன்புக்காக மட்டுமல்லாமலும், அவள் இறைவனின் புனித நாமத்தை உச்சரித்தால்; – அப்போது இந்த ஆறுதல் வஞ்சகனிடமிருந்து வருகிறது என்பதையும், இது ஆனந்தத்தின் ஒரு மாயை மட்டுமே என்பதையும் உணர வேண்டும். அத்தகைய மகிழ்ச்சி புறத்திலிருந்து புகுத்தப்படுகிறது, மேலும் அது ஆன்மாவின் ஒரு குணமாகவோ அல்லது நிலையான மனப்பான்மையாகவோ வெளிப்படுவதில்லை; வெளிப்படையாக, இங்கு எதிரி ஆன்மாவைத் தீயவழியில் இழுக்க முயற்சிக்கிறான். மனமானது தனது சொந்த உணர்வுகளைப் பற்றி ஒரு உண்மையான பகுத்தறிவைக் காட்டத் தொடங்குவதைக் கண்டதும், அவன் தனது சொந்த உறுதியான ஆறுதல்களுடன் ஆன்மாவை ஆற்றுப்படுத்த நெருங்கி வருகிறான். இந்த ஏமாற்றமான, சுவையற்ற இனிமையால் கவனம் சிதறும்போது, ஆன்மா அவனுடைய வலைக்குள் சிக்கிக்கொண்டதை உணராது என்ற நம்பிக்கையில், அவை நல்லதாகத் தோன்றுகின்றன. இந்த அடையாளங்கள் மூலம் நாம் 'உண்மையின் ஆவியையும் வஞ்சிக்கையின் ஆவியையும்' பகுத்தறியலாம். (1 யோவான் 4:6). – இருப்பினும், ஒருவரின் மன ஆழங்களில் கிருபை குடியிருப்பதை, மற்றும் தீய ஆவிகள் இதயத்தின் உறுப்புகளைச் சுற்றித் தவிர வேறு எங்கும் கூடு கட்ட இடமில்லை என்பதை ஒருவரே தனக்குள் உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளாவிட்டால், யாராலும் புலன்களால் தெய்வீக நன்மையைச் சுவைக்கவோ, அல்லது பிசாசின் வேதனையை உறுதியாக அனுபவிக்கவோ முடியாது. ஆனால், பேய்களுக்கு மக்கள் இதை எந்த வகையிலும் உறுதிப்படுத்துவதில் சிறிதும் விருப்பமில்லை, ஏனெனில் மனம் இதை உறுதியாக அறிந்து, கடவுளைத் இடைவிடாமல் நினைப்பதன் மூலம் தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்ளும்.

34. இரண்டு வகையான அன்பு பற்றி – இயற்கையான மற்றும் ஆன்மீகமான (அருள் நிறைந்த)

மற்றும் அவற்றுக்கிடையேயான வேறுபாடுகள்.

ஆத்துமாவில் ஒரு இயற்கையான அன்பு உண்டு, மேலும் பரிசுத்த ஆவியினால் அதில் அன்பு ஊற்றப்படுகிறது. முந்தையது, நாம் விரும்பினால், நமது சொந்த சித்தத்தின் மூலம் ஒரு விகிதாசார இயக்கத்திற்கு வருகிறது; இதனால்தான், நமது சித்தத்தைத் திடமான முயற்சியுடன் பேணுவதை நாம் நிறுத்தும் போதே, தீய ஆவிகளால் அது எளிதில் கொள்ளையடிக்கப்படுகிறது. ஆனால் இந்த அன்பு, கடவுள் மீதான அன்புக்கனலால் ஆன்மாவை அவ்வளவு தூண்டுகிறது, ஆன்மாவின் அனைத்துப் பகுதிகளும் எல்லையற்ற எளிமையான மனப்பான்மையில் தெய்வீக அன்பின் சொல்லொணா இனிமையில் பற்றிக்கொள்கின்றன; ஏனெனில் அப்போது மனம், ஒருவிதமாக, ஆன்மீக (அருள் நிறைந்த) ஆற்றலால் நிரம்பப்பட்டு, அன்பின் மற்றும் மகிழ்ச்சியின் பெருக்கெடுத்த ஓட்டத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

35. கடவுளின் அருள் பற்றி, அது மட்டுமே ஆன்மாவின் கிளர்ந்தெழும் உணர்வுகளை எவ்வாறு அமைதிப்படுத்துகிறது.

அலைமோதிக் கொண்டிருக்கும் கடல் மீது அபிஷேக எண்ணெய் ஊற்றப்படும்போது, எண்ணெயின் செழுமை புயலின் சீற்றமான அலைகளின் வலிமையை வென்றுவிடுவதால், அது பொதுவாக அமைதியாகிவிடுகிறது. அதுபோலவே, பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபையால் அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட நமது ஆன்மாவும், ஒரு இனிமையான நிசப்தத்தால் நிரப்பப்படுகிறது; ஏனெனில், தீர்க்கதரிசி கூறுவது போல: 'ஆனால் என் ஆன்மாவே, தேவன்முன் அமைதலடை' (சங். 61:6) – அப்பொழுது, அதற்குள் இருக்கும் எல்லா அலைகளுமே அடங்கி, அதன்மேல் நிழலிடுகின்ற ஆவியின் கிருபையாலும், அதனால் உண்டாகும் அமைதியாலும் அது ஆட்கொள்ளப்படுகிறது. ஆகவே, அந்த நேரத்தில் பேய்கள் ஆன்மாவில் எவ்வளவு இடையூறுகளை ஏற்படுத்த முயன்றாலும், அது தனக்குள் அமைதியுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் இருக்கிறது. ஆனால், மக்கள் கடவுளின் பயத்தால் தங்கள் ஆன்மாவை இடைவிடாமல் மென்மையாக்கி ஆற்றுப்படுத்தாவிட்டால், அத்தகைய நிலையை அடையவோ அல்லது அதில் நிலைத்திருக்கவோ முடியாது; ஏனெனில், கர்த்தரின் பயம் முயற்சி செய்பவர்களுக்கு ஒருவிதமான தூய்மையையும் பரிசுத்தத்தையும் அளிக்கிறது. 'கர்த்தருக்குப் பயப்படுதல் தூய்மையானது,' என்கிறார் தீர்க்கதரிசி, 'அது என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருக்கிறது' (சங். 18:10).

36. ஆன்மா எவ்வாறு மற்றும் எப்போது தேவனுடைய மகிமையை உணரக்கூடும்;

மேலும் சில சமயங்களில் ஒளியை வெளிப்படுத்தும் சாத்தானின் வஞ்சகம் குறித்தும்,

அல்லது ஒளி போன்ற ஒன்றை.

மனத்தின் உள்ளுணர்வைப் பற்றிக் கேட்கும்போது, யாரும் கடவுளின் மகிமை அவனுக்குப் புலன்கள் மூலம் தோன்றுகிறது என்று கற்பனை செய்ய வேண்டாம். ஆத்துமா தூய்மையாகும்போது, அது ஒருவித சொல்லொணாச் சுவைப்பின் மூலம் தெய்வீக ஆறுதலை உணர்கிறது, ஆனால் காணப்படாததிலிருந்து எதுவும் அதன் ஐம்புலன்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்படும் விதத்தில் அல்ல; ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பவுல் கூறுவது போல, 'ஏனெனில் இப்போது நாம் விசுவாசத்தினால் நடக்கிறோம், தரிசனத்தினால் அல்ல' (2 கொரி. 5:7). ஆகவே, ஆன்மீக வாழ்வில் முயற்சி செய்பவர்களில் யாராவது ஒரு ஒளியையோ, அல்லது நெருப்பு போன்ற தரிசனத்தையோ கண்டாலோ, அல்லது ஒரு குரலைக் கேட்டாலோ, எந்தச் சூழ்நிலையிலும் அத்தகைய தோற்றத்தை உண்மையாகக் கருத வேண்டாம். ஏனெனில் இது தெளிவாகப் பகைவனின் வஞ்சகம் - மேலும் இது நிகழ்ந்த பலர், அறியாமையின் காரணமாக, உண்மையான பாதையிலிருந்து வழிதவறிச் சென்றுள்ளனர். இருப்பினும், நாம் இந்த மரிக்கக்கூடிய உடலில் பரதேசிகளாக வாழும்போது, கடவுளிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதை நாம் அறிவோம் (2 கொரி. 5:6)—அதாவது, அவரையோ அல்லது பரலோகத்தில் உள்ள அவருடைய அற்புதங்களையோ நம்மால் காண முடியாது.

37. கடவுளால் அனுப்பப்பட்ட கனவுகள் மற்றும் பிசாசினால் தூண்டப்பட்ட கனவுகள், மற்றும் அவற்றுக்கிடையேயான வேறுபாடு பற்றி.

கடவுளின் அன்பு மூலம் ஆன்மாவிற்கு வரும் கனவுகள் ஆன்மீக ஆரோக்கியத்தின் தவறாத குறிகாட்டிகளாகும். அவை ஒரு உருவத்திலிருந்து மற்றொரு உருவத்திற்கு மாறாது; அவை பயத்தை ஊட்டாது, சிரிப்பையோ அல்லது திடீர் துக்கத்தையோ தூண்டாது, ஆனால் முழுமையான மென்மையுடன் ஆன்மாவை அணுகி அதை ஆவிக்குரிய மகிழ்ச்சியால் நிரப்புகின்றன; இதனால்தான், உடல் விழித்த பிறகும், ஆன்மா கனவில் அனுபவித்த மகிழ்ச்சியை அதன் முழு ஏக்கத்துடனும் தேடுகிறது. பிசாசுத்தனமான காட்சிகளைப் பொறுத்தவரை, இதற்கு நேர்மாறாகவே அனைத்தும் இருக்கும் – அவை ஒரே வடிவத்தில் நிலைத்திருக்காது, அமைதியான மனதிற்குத் தங்கள் தோற்றத்தை நீண்ட நேரம் வெளிப்படுத்தவும் செய்யாது; ஏனெனில், அவை தங்கள் சொந்த விருப்பப்படி இல்லாத ஒன்றால் நீண்ட காலம் திருப்தியடையாது, மாறாக, அவை தங்களது சொந்த வஞ்சனையிலிருந்து மட்டுமே அதை ஈர்க்கின்றன. அதே நேரத்தில், அவர்கள் நீண்ட நேரம் பேசுகிறார்கள் மற்றும் பெரிய காரியங்களை உறுதியளிக்கிறார்கள், அதே சமயம் அச்சுறுத்தல்கள் மூலம் நம்மை மேலும் பயமுறுத்துகிறார்கள், பெரும்பாலும் வீரர்களின் வடிவத்தை எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்; சில சமயங்களில் அவர்கள் ஒரு உரத்த அலறலுடன் ஆன்மாவிற்குப் புகழ்ச்சிப் பாடல்களைப் பாடுகிறார்கள். மனம் தெளிவாக இருக்கும்போது, அது அவற்றை விரைவாக அடையாளம் காண்கிறது, மேலும்—சில சமயங்களில் மன முயற்சியால் உடலை எழுப்புகிறது, மற்ற நேரங்களில் அதே நிலையில் இருக்க விரும்புகிறது, ஏனெனில் அது அவற்றின் வஞ்சனையை அடையாளம் கண்டு, கனவிற்குள்ளேயே அவற்றை அம்பலப்படுத்தியதில் மகிழ்ச்சி அடைந்து, அதன் மூலம் தங்களுக்கு எதிராக அவற்றின் பெரும் கோபத்தைத் தூண்டுகிறது. – இருப்பினும், நல்ல கனவுகள் கூட ஆன்மாவிற்கு மகிழ்ச்சியைக் கொண்டுவராமல், ஒருவித இனிமையான சோகத்தையும், வலிக்காத கண்ணீரையும் கொண்டுவருவதும் நடக்கிறது. இது ஏற்கனவே பெரும் பணிவை அடைந்தவர்களுக்கு நிகழ்கிறது.

38. எந்தக் கனவுகளையும் நம்பாத நற்பண்பு பற்றி.

அனுபவம் வாய்ந்த பெரியோர்களிடமிருந்து நாங்கள் கேட்டவற்றின் அடிப்படையில், நல்ல கனவுகளையும் கெட்ட கனவுகளையும் எவ்வாறு வேறுபடுத்துவது என்பதை நாங்கள் எடுத்துரைத்துள்ளோம். இருப்பினும், எந்தக் கனவையும் நம்பக்கூடாது என்பதே ஒரு பெரும் நற்பண்பு என்பதால், அந்த விதியை நாம் இன்னும் உறுதியாகப் பின்பற்ற வேண்டும். ஏனெனில், பெரும்பாலும் கனவுகள் என்பவை மனதின் உருவங்கள், கற்பனையின் விளையாட்டு, அல்லது நான் முன்பே கூறியது போல், நம்மைக் கேலி செய்து மகிழும் பிசாசின் வேடிக்கை அன்றி வேறில்லை. இந்த விதியைக் கடைப்பிடிக்கும்போது, கடவுள் நமக்கு அனுப்பிய ஒரு கனவை நாம் எப்போதாவது ஏற்றுக்கொள்ளத் தவறினால், சாத்தானின் தந்திரங்களைக் கண்டு பயந்து அவ்வாறு துணிந்துவிட்டோம் என்பதை அறிந்து, அன்பான ஆண்டவராகிய இயேசு நமக்குக் கோபப்பட மாட்டார். ஏனெனில், கனவுகளை ஆராய்வதற்கான மேற்கூறிய முறை சரியானதாக இருந்தாலும், சில சமயங்களில், எதிரியின் சூழ்ச்சிகளால் உணர்ச்சியற்றதாக்கப்பட்ட ஆன்மாவானது, அறியாமலேயே களங்கப்பட்டு, சரியான பகுத்தறிவுப் பாதையை இழந்து, தீய கனவுகளை நல்ல கனவுகளாகக் கருதுவதும் நடக்கிறது.

39. கடவுள் யாரையும் கணக்குக் கேட்கவில்லை என்பதை நிரூபிக்கும் ஒரு உதாரணம்

ஏனெனில், அவராலே அனுப்பப்பட்ட கனவுகளை நம்பாததால்.

மேலே கூறப்பட்டதற்குச் சான்றாகப் பின்வரும் சம்பவத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்: ஒரு எஜமான், நீண்ட காலமாக வெளியூரில் இருந்துவிட்டு வீட்டிற்குத் திரும்பிய பிறகு, இரவில் வாயிலில் நின்று, தன் பணியாளரை அதைத் திறக்க அழைக்கிறார்; அது அவருடைய எஜமான்தானா என்பதை உறுதியாக அடையாளம் காண முடியாத அந்த வேலைக்காரன், குரலின் ஒற்றுமையால் ஏமாற்றப்பட்டு, ஒரு தீயவனை உள்ளே அனுமதித்து, அதன் மூலம் தன் எஜமான் தன்னிடம் ஒப்படைத்த சொத்துக்களுக்குத் துரோகி ஆகிவிடுவோமோ என்று பயந்து, அவரை உள்ளே விட உறுதியாக மறுத்துவிட்டான்; மேலும், விடியற்காலையில், எஜமானார் இதில் கோபப்படாமல், மாறாக, தனது சொத்துக்களில் ஒரு பகுதியையாவது இழக்க விரும்பாததால், அந்த ஊழியர் தனது சொந்தக் குரலையே ஒரு ஏமாற்று வேலை எனத் தவறாகக் கருதிவிட்டார் என்பதை உணர்ந்து, அவர் மீது பெரும் பாராட்டுகளைப் பொழிந்தார்.

40. ஆன்மா தன்னுள் இருக்கும் ஆன்மீக ஒளியை உணர்வதன் மீதும், எதிரியின் ஒளிகள் மீதும்

மேலும், உலகில் வாழ்ந்தாலும், உலகிற்கு அந்நியராக இருப்பதை எவ்வாறு உறுதி செய்வது என்பது பற்றியும்.

நமது மனதில் தெய்வீக ஒளி உறுதியாக செயல்படத் தொடங்கும் போது, அது முற்றிலும் ஒளிமயமாகி, தன்னுள் வசிக்கும் இந்த ஒளியை தன்னால் தாராளமாக உணர்கிறது என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆன்மா உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தும் வலுவான ஆதிக்கத்தைப் பெற்றவுடன் இது எப்போதும் நிகழ்கிறது. ஆனால், எதிரியின் பொறாமையினால், மனதில் இதற்கு ஒப்பான ஒன்று மாயையாகத் தோன்றுகிறது; சில சமயங்களில் ஒளியாகவும், சில சமயங்களில் நெருப்பாகவும் தோன்றுகிறது; தெய்வீகப் பவுல் போதிப்பது போல, 'சாத்தான்' சில சமயங்களில் 'ஒளிதூதனாக வேடமிட்டுக் கொள்கிறான்' (2 கொரி. 11:14) என்றும் கூறுகிறார். ஆகவே, ஒருவர் தன்னுள் இருக்கும் ஒளியைக் காண்பேன் என்ற அத்தகைய நம்பிக்கையுடன் துறவறையை மேற்கொள்ளக்கூடாது, இல்லையெனில் சாத்தான், வசியம் செய்ய இவ்வாறு தயாராக இருக்கும் ஆன்மாவைக் கண்டு, அதை உண்மையில் வழிதவறச் செய்துவிடுவான். ஆனால், இந்த விஷயத்தில் ஒரு விஷயத்தை மனதில் கொள்ள வேண்டும், அது என்னவென்றால், ஒவ்வொரு உணர்வோடும் மற்றும் இதயத்தின் முழு நம்பிக்கையுடனும் கடவுள் மீது அன்பை அடைவதே ஆகும் – இதுவே கடவுளைத் தன் முழு ஆன்மாவோடும், முழு இதயத்தோடும் மற்றும் முழு மனதோடும் நேசிப்பதாகும் (லூக்கா 10:27). இவ்வுலகில் வாழ்ந்தாலும், இவ்வாறு கடவுளின் கிருபையால் உந்தப்படுபவர், இவ்வுலகிற்கு அந்நியராகவே இருக்கிறார்.

41. கீழ்ப்படிதல் பற்றி—அது எல்லாப் புண்ணியங்களிலும் மிகச் சிறந்ததாகும்,

அது அன்பிற்கான நுழைவாயில் மற்றும் எல்லா நற்பண்புகளுக்கும் முன்னோடி.

அறிந்தபடி, கீழ்ப்படிதல் என்பത് ஆரம்பநிலை (தொடக்க நிலை) நற்பண்புகளில் முதன்மையானது; ஏனெனில் அது ஆணவத்தை அகற்றி, நம்மில் பணிவை உருவாக்குகிறது. இதனால்தான், அதை மனமுவந்து ஏற்றுக்கொள்பவர்களுக்கு, அது கிறிஸ்து—கடவுள்—மீதான அன்பின் நுழைவாயிலாகச் செயல்படுகிறது. அதைத் தள்ளிவிட்டதால், ஆதாம் நரகத்தின் ஆழத்திற்குள் வீழ்ந்தார். ஆனால் கர்த்தர், அவர் மீது அன்பு கூர்ந்து, நமது இரட்சிப்பைக் கொண்டுவருவதற்காக, சிலுவை மற்றும் மரணம் வரை தம்முடைய பிதாவுக்குக் கீழ்ப்படிந்திருந்தார் (பிலிப்பியர் 2:8), – மேலும் அவர் தம்முடைய மகிமைக்கு எந்த வகையிலும் கீழானவராக இல்லாத போதிலும் – அதனால், தம்முடைய கீழ்ப்படிதலினால், அவர் மனிதரின் கீழ்ப்படியாமைக்குரிய குற்றத்தைச் சுதாரித்து, கீழ்ப்படிதலில் வாழ்பவர்களை ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மற்றும் நித்திய ஜீவனுக்கு வழிநடத்தினார். ஆகையால், சாத்தானின் பெருமைக்கு எதிராகப் போராடுபவர்கள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இந்த நற்பண்புக்காகப் பாடுபட வேண்டும்; அது வழிகாட்டி, பின்னர் தவறின்றி அவர்களுக்கு நற்பண்புகளின் எல்லா வழிகளையும் காட்டும்.

42. எல்லா காரியங்களிலும் சுயக்கட்டுப்பாடு கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும் என்பது பற்றி,

அதனால் நற்பண்புகள் உடலால் மட்டுமல்ல,

அது மட்டுமல்ல, அக நபரைத் தூய்மைப்படுத்தும் குணங்களையும் அவர்கள் பெறுகிறார்கள்.

அடக்கம் என்பது எல்லா நற்பண்புகளின் ஒரு இன்றியமையாத பகுதியாகும்; இதனால்தான் 'பயிற்சி செய்பவன்' எல்லாவற்றிலிருந்தும் 'விடுப்புச் செய்ய வேண்டும்' (1 கொரி. 9:25). மனித உடலின் மிகச் சிறிய பகுதி ஒன்று அகற்றப்பட்டாலும், அது எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும், அந்த நபரின் முழு தோற்றமும் சிதைந்துவிடுகிறது அல்லவா? அதுபோலவே, ஒருவர் ஒரே ஒரு நற்பண்பைக் கூடப் புறக்கணிக்கும்போது, அவர் அதை உணராவிட்டாலும், அவர் தன்னுணர்வின் முழுமையான ஒளிமயத்தைச் சீர்குலைத்துவிடுகிறார். ஆகவே, நாம் உடலுக்குக் கடினமான நற்பண்புகளை மட்டும் அல்லாமல், நமது அகத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும் சக்தியைக் கொண்டவற்றையும் ஏன் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்? ஏனெனில், ஆன்மா கீழ்ப்படியாமை என்ற பேயுடன் விபச்சாரம் செய்யும்போது, உடலைத் தூய்மையாக வைத்திருப்பதால் என்ன பயன்? அல்லது, ஒருவர் அதிகப்படியான உணவுப் பழக்கம் மற்றும் மற்ற எல்லா உடல் இச்சைகள் ஆகியவற்றிலிருந்து தன்னைக் காத்துக்கொண்டு, ஆனாலும் வீண் பெருக்கையும் வீண் புகழ்ச்சியையும் புறக்கணித்து, மிகச் சிறிய அவமதிப்பைக் கூடத் தாங்க முடியாதிருந்தால், அவர் எப்படி முடிசூட்டப்படுவார்? நியாயத்தின் ஒளி, பணிவு மனப்பான்மையுடன் நற்செயல்களைச் செய்தவர்களின் செயல்களால் மட்டுமே (பழிவாங்கும்) தராசைச் சமநிலைப்படுத்தும் என்பதை அறிந்திருக்கும்போதே?

43. உணவுக் கட்டுப்பாட்டின் நன்மைகள் மற்றும் அதைக் கடைப்பிடிக்கும் முறை.

ஆன்மீக வாழ்வில் முயற்சி செய்பவர்கள், சொல்லப்படாத அனைத்துப் பேராசைகளையும் அவ்வளவு வெறுக்க வேண்டும், அந்த வெறுப்பு அவர்களுக்கு இரண்டாவது இயல்பாகிவிட வேண்டும். உணவில் விலகுவது என்றால், எந்த உணவையும் அருவருப்பானது என்று யாரும் கருதும் அளவுக்கு அது இருக்கக்கூடாது. இது ஒரு பிசாசுத்தனமான செயல், மேலும் இது சத்தியம் செய்வதற்குச் சமமானது. ஏனெனில், சில உணவுகள் இயல்பாகவே தீமையானவை என்பதால் நாம் அவற்றைத் தவிர்ப்பதில்லை – அது நம்மை விட்டு வெகு தொலைவில் இருக்கட்டும்! – ஆனால், அவற்றைத் தவிர்ப்பதன் மூலம், மாம்சத்தின் தீய இச்சையை நாம் விகிதாசாரத்தில் அடக்க வேண்டும் என்பதற்காகவும்; மேலும், நமது உணவில் மீதமாகும் உணவு, ஏழைகளின் அன்றாடத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதற்காகவும் ஆகும் – இது உண்மையான அன்பின் அடையாளமாகும்.

44. உணவு மற்றும் பிற இன்பங்களின் சுவைகளைத் துறப்பதை எளிதாக்குவது எப்படி.

வழங்கப்படும் அனைத்தையும் உண்டு குடித்து, கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துவது, தரிசனத்தின் சட்டத்திற்கு எந்த வகையிலும் முரணானது அல்ல; ஏனெனில் கடவுளின் எல்லாப் படைப்புகளும் 'மிகவும் நல்லவை' (ஆதியாகமம் 1:31). ஆனால், தானாகவே அதிகமாகச் சாப்பிடுவதையும், இனிப்புகளைச் சாப்பிடுவதையும் தவிர்ப்பது மிகவும் விவேகமானதும் ஞானமானதுமாகும். – இருப்பினும், உண்மையான பயிற்சி மற்றும் அனுபவத்தின் மூலம், நமது எல்லாப் புலன்களாலும் தெய்வீக இனிமையை நாம் சுவைக்காத வரையில், நமக்கு முன் வைக்கப்பட்ட இன்பங்களை நம்மால் அவ்வாறு மனமுவந்து துறக்க முடியாது.

45. அளவுக்கு மீறிய துறத்தலை மறுத்தல்,

ஆன்மீக முயற்சிகளுக்காக உடல் வலிமையாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக.

அதிகப்படியான உணவால் உடல் சுமக்கப்பட்டபோது, அது மனதை சற்றே கவனக்குறைவாகவும் மந்தமாகவும் ஆக்குவது போலவே, அதீத விரதத்தால் உடல் சோர்வடையும்போதும், அது ஆன்மாவின் தியானிக்கும் பகுதியை விரக்தியுடனும் பகுத்தறிய விரும்பாத நிலையிலும் ஆக்குகிறது. எனவே, உடலின் வலிமை மற்றும் ஆற்றலின் நிலைக்கேற்ப ஒருவரின் உணவுப் பழக்கத்தைச் சரிசெய்வது பொருத்தமானது: அது ஆரோக்கியமாக இருக்கும்போது, அவசியமான அளவு அதைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும், அது பலவீனமாக இருக்கும்போது, கட்டுப்பாடுகளைச் சற்று தளர்த்த வேண்டும். ஆன்மீக முயற்சிகளில் ஈடுபட்டவர் உடலைச் சோம்பலடைய விடக்கூடாது, மாறாக, உடல் உழைப்பின் மூலமாகக் கூட ஆன்மா முறையாகத் தூய்மைப்படுத்தப்படுவதற்காக, பணிக்காகத் தேவைப்படும் வலிமையுடன் இருக்க வேண்டும்.

46. வழக்கமான கடுமையான விரதத்தைக் தளர்த்துவது பற்றி

சகோதரர்கள் அல்லது பிற பயணிகள் வருகை தரும் சந்தர்ப்பத்தில்.

எந்தவொரு சகோதரனோ அல்லது வழிப்போக்கனோ வந்தவுடன், இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் வீண் பெருமை, செயல்பாட்டிற்கு எழுந்து, அதன் விஷத்தால் நம்மை வீங்கச் செய்து, உணவு தொடர்பான நமது விதியை மீற வேண்டாம் என்று நம்மைத் தூண்டத் தொடங்கினால்; அப்போது வழக்கமான உணவு அளவைச் சற்று தளர்த்துவது மிகவும் அவசியமாகிறது. ஏனெனில், இவ்விதமாக நாம் சாத்தானை நம்மிடமிருந்து விரட்டுவோம், அவன் தனது சோதனையின் தோல்வியைக் கண்டு புலம்புவான்; நாம் அன்பின் சட்டத்தை விவேகத்துடன் நிறைவேற்றுவோம்; மேலும், நமது விரதத்தின் இரகசியம் வெளிப்படுத்தப்படாமல் இருக்க, அதைச் சற்று தளர்த்துவதன் மூலம் அதைப் பாதுகாப்போம்.

47. நோன்பு மற்றும் பிற உடல் சார்ந்த நற்பண்புகள் குறித்து –

அவர்கள் மட்டும், இதயத்தின் நல்ல மனப்பான்மை இல்லாமல்,

இறைவனிடத்தில் மதிப்பற்றவை.

பக்தி விருத்தி விரும்புவோரைத் தயாரிப்பதற்கான ஒரு சாதனம் என்றாலும், நோன்புக்கு மதிப்பு உண்டு, ஆனால் அது கடவுளின் பார்வையில் அல்ல. எனவே, பக்திமார்க்கத்தில் இருப்பவர்கள் அதைப் பற்றிப் பெருமையடிக்கக் கூடாது, மாறாக கடவுள் மீதுள்ள விசுவாசத்தின் மூலம் மட்டுமே தங்கள் இலக்கை அடைய நம்ப வேண்டும். மேலும், எந்தக் கலையின் நிபுணர்களும், தங்களின் கலைத்திறனின் முழுமைக்கு, தங்களின் கருவிகளின் தரத்தால் தங்களது மதிப்பை நிரூபிக்காமல், ஒரு படைப்பைப் பொறுமையாக முடிப்பதன் மூலம் நிரூபிக்கிறார்கள்; அது மட்டுமே அவர்கள் தங்கள் கலையில் எவ்வளவு திறமையானவர்கள் என்பதற்கான அறிகுறியாகப் போதுமானது.

48. ஆன்மாவின் ஆன்மீகப் பலனுக்காக மது அருந்துவதில் மிதமாக இருப்பதன் நன்மைகள்.

அதேபோல், மிதமான அளவில் நீர் பாய்ச்சப்பட்ட மண், அதில் விதைக்கப்பட்ட தூய விதையிலிருந்து செழிப்பான விளைச்சலைத் தருகிறது; ஆனால், அதிகப்படியான மழையால் நனைந்த மண் முட்கள் மற்றும் களைகளை மட்டுமே தருகிறது: அதுபோலவே இதய மண், நாம் மிதமான அளவில் ஒயின் அருந்தும்போது, அதன் இயற்கையான விதைகளைத் தூய்மையாக வெளிப்படுத்துகிறது, மேலும் பரிசுத்த ஆவியினால் அதில் விதைக்கப்பட்டவை நல்ல பலனைத் தந்து, விளைச்சல் நிறைந்தவையாக இருக்கின்றன; ஆனால் நாம் அதீத குடிப்பழக்கத்தால் அதை அதிகமாக நீர்ப்போத்தும்போது, அதன் எண்ணங்கள் அனைத்திலும் முட்களையும் களைகளையும் மட்டுமே விளைவிக்கிறது.

49. குடிப்பதில் அளவு மீறல் குறித்தும், அது எப்படி வெட்கக்கேடான காம உணர்வுகளுக்கு வழிவகுக்கிறது என்பது குறித்தும்.

நமது மனம் குடிப்பழக்கத்தின் அலைகளில் தத்தளிக்கும்போது, அது கனவுகளில் பேய்களால் காட்டப்படும் உருவங்களை வெறும் ஆர்வத்துடன் பார்ப்பது மட்டுமல்லாமல், தனக்குள் சில அழகான முகங்களைக் கற்பனை செய்து, அந்த கற்பனைகளில் அவை உயிருள்ளவை போலக் காமத்தில் மகிழ்கிறது. ஏனெனில், உடலின் காம உறுப்புக்கள் திராட்சை ஒயினின் வெப்பத்தால் சூடேற்றப்படும்போது, அந்த உணர்ச்சிப் பிரதிபலிப்புகளின் நிழல்களை, காம இன்பத்துடன் தனக்குள் உருவாக்கிக்கொள்ள ஒருவித கட்டாயம் மனதைத் தூண்டுகிறது. அதனால்தான், நாம் மிதமாக நடந்துகொள்ளும் அதே சமயம், அத்தகைய அதீதங்களால் ஏற்படும் தீங்குகளைத் தவிர்க்க வேண்டும். அப்போது, பாவத்தைச் சித்தரிக்கத் தூண்டும் இனிமையை இழந்த மனம், கற்பனை உலகிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டு, அதைவிட மேலாக, இன்ப இச்சையிலிருந்தும் விடுபட்டு நிற்கிறது.

50. பசியைத் தூண்டும் பானங்களைத் தவிர்ப்பது பற்றி,

மற்றும் செயற்கையாகத் தயாரிக்கப்பட்டவற்றையும் தவிர்க்க வேண்டும்.

உடலின் எழும் ஆசைகளை அடக்க விரும்புவோர், செயற்கையாகத் தயாரிக்கப்பட்ட பானங்களைத் தொடக்கூடாது. அத்தகைய கண்டுபிடிப்புகளுக்குப் பின்னால் உள்ள சூழ்ச்சி செய்பவர்கள், அவை பொதுவாகப் பலவிதமான உணவு வகைகள் வயிற்றுக்குள் நுழைவதற்கு வழியமைப்பதால், அவற்றை 'பசியைத் தூண்டுவன' என்று அழைக்கின்றனர். ஏனெனில், அவை துறவு முயற்சியில் ஈடுபட்ட உடல்களுக்குத் தீங்கு விளைவிப்பன என்பது மட்டுமல்ல, அவற்றை உருவாக்கும் பொருட்களின் பகுத்தறிவற்ற கலவை இறைவனுக்குப் பயந்த மனசாட்சியை மிகவும் புண்படுத்துகிறது. இயற்கையாகவே ஒயினில் என்ன குறை இருக்கிறது, அதன் வலிமையைச் சரிசெய்ய பல்வேறு இனிப்புகளைச் சேர்க்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்படுகிறது?

51. சிலுவையில், ஒரு மூங்கில் குச்சியில் கட்டப்பட்ட சுண்ணாம்புப் பஞ்சிலிருந்து வரும் எத்தானை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் ஆண்டவர் என்ன போதிக்க விரும்பினார்?

எங்கள் ஆண்டவரும், இந்தப் புனித (தவம் சார்ந்த) வாழ்வின் போதகருமான இயேசு கிறிஸ்து, தம்முடைய பாடுகளின் போது, சாத்தானின் கட்டளைகளுக்குச் சேவை செய்தவர்களால் குடிப்பதற்காக எச்சம் கொடுக்கப்பட்டார். இது, நாம் நமது புனிதப் போராட்டங்களை எந்த மனநிலையுடன் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்கு, எனக்குத் தோன்றுவது போல, ஒரு தெளிவான உதாரணத்தை நம்மிடம் விட்டுச் செல்வதற்காகவே நிகழ்ந்தது. இதன் மூலம் அவர் கூறுவதாகத் தெரிகிறது: பாவத்திற்கு எதிராகப் போராடுபவர்கள் இனிப்பு உணவுகள் அல்லது பானங்களை உட்கொள்ளக்கூடாது; மாறாக, போராட்டத்தின் கசப்பைப் பொறுமையாகச் சகித்துக் கொள்ள வேண்டும். இஸ்ஸோப் மற்றும் ஊறுகாய்ச் சுருள் ஆகியவற்றுக்கு இடையே ஒரு ஒப்பீட்டையும் செய்யலாம், இதன் மூலம் இரண்டின் மூலமாகவும் நமது தூய்மையாக்கலின் உருவத்தை நாம் மேலும் கச்சிதமாக விளக்க முடியும். முந்தையது, ஒரு கடினமான பொருளாக இருப்பதால், நமது போராட்டங்களின் தன்மையைச் சின்னப்படுத்துகிறது, அதே சமயம் பிந்தையது, நீராடல்களில் பயன்படுத்தப்படுவதால், தூய்மையாக்கலின் முழுமையான பரிபூரணத்தை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

52. ஆவிக்குரியவர்கள் குளியலறைக்குச் செல்லக்கூடாது; ஏன்.

குளியலறைக்குச் செல்வதை யாரும் பாவம் அல்லது புத்திசாலித்தனமற்ற செயல் என்று கருத மாட்டார்கள்; ஆனால், தன்னை அடக்கிக் கொள்ளும் பொருட்டு இதைத் தவிர்ப்பதை, நான் துணிச்சலும் மிகத் தூய்மையானதுமான ஒரு செயல் என்று அழைக்கிறேன். ஏனெனில், அத்தகைய நிலையில், அந்த இன்பமான நீராட்டினால் நமது உடலும் இன்பத்தில் ஆழ்ந்துவிடாது, ஆதாமின் அவமானகரமான நிர்வாண நினைவும் ஆன்மாவில் கிளர்ந்தெழாது, அதனால், அவனைப் போல நாமும் நிர்வாணத்தின் இரண்டாவது அவமானத்தை மறைக்க இலைகளைத் தேட மாட்டோம். சமீபத்தில் இந்த வாழ்க்கையின் தீய சீரழிப்பிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட நமக்கு, இது குறிப்பாக அவசியமானது. நமது உடல்களின் களங்கமற்ற தூய்மையின் மூலம், கற்புடைமையின் அழகில் பிரிக்க முடியாத ஐக்கியத்தில் நிலைத்திருக்க நாம் எல்லா வகையிலும் பாடுபட வேண்டும்.

53. மடாலயங்களில், ஒரு நோயைக் குணப்படுத்த ஏன் ஒரு மருத்துவர் அழைக்கப்பட வேண்டும்;

மேலும் பாலைவனத்தில் தனித்து வாழ்பவர்கள் அத்தகைய சமயங்களில் என்ன செய்ய வேண்டும்.

நோயின் போது ஒரு மருத்துவரை அழைப்புவதை எதுவும் தடுக்கவில்லை. குணப்படுத்தும் கலையின் தேவை இருக்கும் என்பதைக் கடவுள் முன்னறிந்து, அது இறுதியில் மனித அனுபவத்தின் அடிப்படையில் வளர்க்கப்பட வேண்டும் என்பதில் மகிழ்ச்சி அடைந்தார்; இந்த நோக்கத்திற்காக, அவர் தனது படைப்புகளுக்கு மத்தியில் மருந்துகள் இருப்பதற்கு ஏற்கெனவே ஏற்பாடு செய்திருந்தார். இருப்பினும், குணமடைவதற்கான நம்பிக்கையை அவற்றில் வைக்கக்கூடாது, மாறாக நமது உண்மையான மருத்துவராகவும் இரட்சகராகவும் இருக்கும் இயேசு கிறிஸ்துவில் வைக்க வேண்டும். இருப்பினும், மடாலயங்களிலோ அல்லது நகரங்களிலோ துறவற வாழ்க்கை வாழ்கிறவர்களுக்கு நான் இதைச் சொல்கிறேன், ஏனெனில், அவர்களுக்கு நேரிடும் நிகழ்வுகளின் போக்கைக் கொண்டு அவர்கள் எப்போதும் அன்பால் சூழப்பட்டிருக்கும்போது, இடைவிடாத விசுவாசப் பயிற்சியைத் தங்களால் தக்கவைத்துக் கொள்ள முடியாது என்று அவர்கள் கருதுகிறார்கள், – அல்லது உண்மையில், அவர்கள் பெருமையிலும் சாத்தானின் சோதனையிலும் விழாமல் இருப்பதற்காக, அதன் காரணமாக அவர்களில் சிலர் பலருடைய முன்னிலையில் தங்களுக்கு மருத்துவர்கள் தேவையில்லை என்று பகிரங்கமாக அறிவிக்கிறார்கள். ஆனால், யாராவது இரண்டு அல்லது மூன்று ஒரே எண்ணம் கொண்ட சகோதரர்களுடன் பாழடைந்த இடங்களில் துறவி வாழ்க்கை வாழ்ந்தால், அவர் எந்த நோய்களால் பாதிக்கப்பட்டாலும், நம்முடைய எல்லா நோய்களுக்கும் பலவீனங்களுக்கும் குணமளிப்பவராகிய ஒரே இறைவனிடம் தன்னை ஒப்படைக்கட்டும். கர்த்தருடைய மூலம், பாலைவனத்திலும்கூட, அவர் தனது நோய்களில் போதுமான ஆறுதலைக் காண்கிறார்; மேலும், அவரது விசுவாசச் செயல் ஒருபோதும் வற்றிப்போகாதது போலவே, பாலைவனத்தின் மென்மையான திரையால் பாதுகாக்கப்படுவதால், தனது பொறுமை என்ற நற்பண்பை வெளிப்படுத்தவும் அவருக்கு வாய்ப்பு கிடைப்பதில்லை. இந்தக் காரணத்திற்காகவே, கர்த்தர் ஒருமனமுள்ளவர்களைத் தமது வீட்டிற்குள் கொண்டுவருகிறார் (சங். 67:7).

54. நோய் நிலையில் மனவலிமையின்மை என்றால் என்ன, சமநிலைப் பார்வை என்றால் என்ன.

நம்மைத் தாக்கும் நோய்களால் நாம் பெரிதும் துன்புறும்போது, நிர்வாண ஆன்மா இன்னும் உடலின் அன்புக்கு அடிமையாக இருக்கிறது என்பதை நாம் உணர வேண்டும். ஏனெனில், அது பௌதிக இன்பங்களை விரும்புவதாலும், இந்த வாழ்வின் ஆறுதல்களைக் கைவிட மறுப்பதாலும், நோயின் காரணமாக மாம்சத்திற்கு இனிமையான காரியங்களை அனுபவிக்க முடியாததை ஒரு பெரிய சுமையாகக் கருதுகிறது. – இருப்பினும், அது நோயால் ஏற்படும் துக்கங்களை நன்றியுணர்வுடன் தாங்கினால், அது பற்றற்ற நிலையின் எல்லைகளிலிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லை என்பதற்கான அறிகுறியாகும். அப்படியென்றால், உண்மையான வாழ்வில் நுழைவதற்கான வழியாக மரணத்தை ஏன் அது மகிழ்ச்சியுடன் எதிர்பார்க்கிறது?

55. ஆன்மா இந்த உலகின் இன்பங்களில் மகிழ்ச்சி அடையக்கூடாது என்பதே அவசியமாகும்,

மாறாக உடலிலிருந்து விடுவிக்கப்பட விரும்புவது?

இந்த உலகத்தின் மீது (அதாவது, உலகியல் சார்ந்த அனைத்தின் மீதும்) முற்றிலும் அலட்சியப் பார்வை கொள்ளும் வரை ஆன்மா உடலிலிருந்து விடுவிக்கப்பட விரும்பாது. – அனைத்து உடல் இंद्रியங்களும் விசுவாசத்திற்கு எதிரானவை, ஏனெனில் இंद्रியங்கள் நிகழ்காலத்தை மட்டுமே – அதாவது, இங்கும் இப்போதும் இருப்பதை மட்டுமே – அனுபவிக்க விரும்புகின்றன; ஆனால் விசுவாசம் எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களின் செழுமையை உறுதியளிக்கிறது. முயற்சி செய்து கொண்டிருப்பவன், இலைகள் நிறைந்த நிழல் தரும் மரங்களையோ, ஓடும் நீரூற்றுகளையோ, பூக்கள் நிறைந்த புல்வெளிகளையோ, பிரம்மாண்டமான வீடுகளையோ, அன்புக்குரியவர்களுடன் இனிமையான உரையாடல்களையோ ஏன் நினைக்கக் கூடாது? – ஒருவேளை ஆடம்பரமான காணிக்கைகளால் கௌரவிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அவற்றை நினைவுகூரக் கூடாது என்பது போலவே. ஆனால், அவன் அவசியமானவற்றை நன்றியுடன் பயன்படுத்த வேண்டும், அதே சமயம் இந்த வாழ்க்கையை எல்லா இவ்வுலக இன்பங்களுக்கும் அந்நியமான ஒருவித யாத்திரையாகக் கருத வேண்டும். ஏனெனில், இவ்வாறு நமது எண்ணங்களைக் கட்டுப்படுத்துவதன் மூலமே, அவற்றை நித்திய வாழ்விற்கு இட்டுச்செல்லும் பாதையை நோக்கி முழுமையாகத் திருப்ப முடியும்.

56. உடல் இன்பங்களில் கட்டுப்பாடற்ற ஈடுபடுதல் போலவே

கடவுளையும் அவருடைய கட்டளைகளையும் நினைப்பதைத் தடுக்கிறது,

மற்றும் இந்தத் தீமையை எவ்வாறு தவிர்ப்பது.

நாம் கட்டுப்பாடில்லாமல் பார்வை, சுவை மற்றும் பிற புலன்களில் ஈடுபடும்போது, அவை இதயத்தின் நினைவை அகற்றிவிடுகின்றன என்பதை முதலில் ஈவா தான் நமக்குச் சொல்கிறாள். தடைசெய்யப்பட்ட மரத்தை அவள் காமத்துடன் பார்க்கும் வரை, கடவுளின் கட்டளையை அவள் கவனமாக நினைவுகூர்ந்தாள்: இந்தக் காரணத்தால், கடவுளின் அன்பின் இறக்கைகளால் பாதுகாக்கப்பட்டவள் போல, அவள் தன் நிர்வாணத்தைக்கூட உணரவில்லை. ஆனால் அவள் அந்த மரத்தை காமப் பார்வையுடன் நோக்கியபோது, பெருங்காமத்துடன் அதைத் தொட்டபோது, இறுதியாக அடக்க முடியாத காமத்துடன் அதன் பழத்தைச் சுவைத்தபோது; அவள் உடனடியாக இறைச்சி சார்ந்த சுய இன்பத்தில் ஈடுபடும் குணத்தை வளர்த்துக் கொண்டாள், மேலும் நிர்வாணமாக இருந்த நிலையில் இந்த உணர்ச்சியுடன் ஒன்றி, தனது எல்லா விருப்பங்களையும் தற்போதைய இன்பங்களைத் தேடுவதில் அர்ப்பணித்தாள், இதன் மூலம் பழத்தின் கண்ணுக்குத் தெரியும் கவர்ச்சியின் வழியாக, தனது சொந்த வீழ்ச்சிக்கும் ஆதாமின் வீழ்ச்சிக்கும் காரணமாக இருந்தாள்; இதன் விளைவாக, மனித மனத்திற்கு கடவுளையும் அவருடைய கட்டளைகளையும் நினைவில் கொள்வது கடினமாகிவிட்டது. நாமோ, நமது இதயங்களின் ஆழங்களை நோக்கும்போது, எப்போதும் கடவுளை மனதில் நிலைத்திருப்பச் செய்து, வாழ்க்கையின் கவர்ச்சிகளுக்குக் குருடனைப் போல ஆளாகக்கூடிய இந்த இதயத்தை வழிநடத்துவோம். ஏனெனில், 'பார்ப்பதற்கு அழகானது' என்பதைக் காணும் மேலோட்டமான உந்துதலை மட்டுமல்லாமல், அதை நமக்குள் பாதுகாப்பதே உண்மையான ஆன்மீக ஞானத்தின் இயல்பாகும். மிகவும் அனுபவமிக்க யோபு நமக்கு இதைத்தான் கற்பிக்கிறார், அவர் கூறுகிறார்: 'என் இருதயம் என் கண்களின் வழியைப் பின்பற்றினாலும்' (யோபு 31:7). அத்தகைய நடத்தை உச்சகட்ட சுயக்கட்டுப்பாட்டின் உறுதியான அடையாளமாகும்.

57. ஆவியில் நடக்கிறவன் மாம்ச இச்சைகள் எதையும் அறியாதிருக்கிறான் என்பது எப்படி,

மேலும் சாத்தான் அவனது பரிசுத்தத்தை வீணாகச் சோதிக்கிறான்?

எப்போதும் தன் இருதயத்திற்குள் வசிப்பதால், அவர் இந்த வாழ்வின் அனைத்து வசீகரமான காரியங்களிலிருந்தும் வெகு தொலைவில் இருக்கிறார்; மேலும், ஆவியிலே நடந்து செல்வதால், அவரால் மாம்ச இச்சையை அறிந்துகொள்ள வழிநடத்தப்பட முடியாது. இவ்வாறு, அத்தகைய நபர் தனது பயணத்தை நற்பண்புகளால் பாதுகாக்கப்பட்டு தொடர்கிறார்; இந்த நற்பண்புகளையே தனது தூய்மை எனும் நகரத்தின் வாயிற்காப்பாளர்களாகக் கொண்டுள்ளார். ஆகையால், அனைவருக்கும் பொதுவான இந்தக் காமத்தின் அம்புகள் சில சமயங்களில் இயற்கையின் ஜன்னல்களுக்கே எட்டியடினும், அவருக்கு எதிரான பேய்களின் எல்லா தந்திரங்களும் பலனளிக்காதவையாகவே இருக்கின்றன.

58. மாம்ச இச்சைகள் நீக்கப்பட்ட பிறகு சில சமயங்களில் ஒருவரைத் தாக்கும் மனச்சோர்வு பற்றி –

அது என்ன, அதை எவ்வாறு அகற்றுவது.

ஆத்துமா இந்த உலகின் அழகான பொருட்களை விரும்புவதை நிறுத்தும்போது, வழக்கமாக ஒருவித மனச்சோர்வு உணர்வு அதற்குள் ஊடுருவுகிறது, அது வார்த்தையின் சேவையில் மனமுவந்து உழைக்க அனுமதிப்பதில்லை, மேலும் எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களுக்கான உறுதியான விருப்பத்தையும் அதற்குள் விட்டு வைப்பதில்லை, ஆனால் இந்த நிகழ்கால வாழ்க்கையை முற்றிலும் பயனற்றது என்றும், நற்பண்பு நிறைந்த செயல்கள் அற்றது என்றும் முன்வைக்கிறது, மேலும் -இன் அறிவையே இழிவுபடுத்துகிறது, அதை பலருக்கும் வழங்கப்பட்ட ஒன்றாகவோ அல்லது நமக்கு எந்தவொரு சிறப்பையும் வெளிப்படுத்தாத ஒன்றாகவோ கருதுகிறது. நமது எண்ணங்களை மிகவும் குறுகிய எல்லைகளுக்குள் அடக்கி, கடவுளை மட்டுமே நினைவில் கொண்டிருப்பதன் மூலம் இந்த வெதுவெதுப்பான மற்றும் பலவீனப்படுத்தும் உணர்ச்சியை நாம் தவிர்க்கலாம்; ஏனெனில், இவ்வாறு மட்டுமே ஆன்மா, அதன் உரிய உற்சாகத்திற்கு எழுந்து, அந்த அர்த்தமற்ற பலவீனத்தை தன்னிலிருந்து விரட்ட முடியும்.

59. இடைவிடாத... இருந்து ஆன்மீக முயற்சியில் உதவி எவ்வளவு பெரியது

இதய ஆழத்தில் இயேசுவின் பெயரைத் தொடர்ந்து நினைவுகூர்வதன் மூலம் ஆன்மீக முயற்சியில் ஒருவர் பெறும் உதவி எவ்வளவு பெரியது.

தேவனுடைய நினைவுகளால் அதன் தப்பிக்கும் வழிகள் அனைத்தையும் நாம் தடுக்கும்போது, நமது மனதின் இடைவிடாத அமைதியின்மையைத் திருப்திப்படுத்த, அதைக் கட்டுப்படுத்தும் ஏதேனும் ஒரு பணியை அதற்குக் கொடுக்க வேண்டும். அதற்குக் கர்த்தராகிய இயேசுவின் பரிசுத்த நாமத்தை மட்டும் கொடுக்க வேண்டும், அதன் மூலம் மட்டுமே அது நிர்ணயிக்கப்பட்ட இலக்கை அடைவதில் தனது ஆர்வத்தை முழுமையாகத் திருப்திப்படுத்திக் கொள்கிறது. ஆனால், அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல, 'பரிசுத்த ஆவியினால் தவிர, யாராலும் "கர்த்தராகிய இயேசு" என்று சொல்ல முடியாது' என்பதை நாம் உணர வேண்டும் (1 கொரி. 12:3). நம் பங்கிற்கு, மேற்கூறிய சொற்றொடர் ('கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து', முதலியன) தியானத்தில் மூழ்கியிருக்கும் ஒருவரின் மன ஆழங்களில், எந்தவொரு வெளிப்புற கற்பனைகளிலும் ஒருவர் சிதறிவிடாத வகையில், தொடர்ந்து உச்சரிக்கப்பட வேண்டும். தங்கள் இதய ஆழத்தில், இந்தப் புனிதமான மற்றும் மகிமையான நாமத்தைத் தொடர்ந்து தியானிப்பவர்கள், தங்கள் சொந்த மன ஒளியைக் காண்பார்கள் (சிந்தனையின் தெளிவு, அல்லது அனைத்து அக இயக்கங்களுக்கான ஒரு தனிப்பட்ட விழிப்புணர்வு). மேலும்: இந்த அற்புதமான நாமத்தை, மிகுந்த கவனத்துடன் சிந்தையில் கொண்டிருக்கும்போது, ஆன்மாவில் எழும் ஒவ்வொரு அசுத்தத்தையும் மிகவும் உறுதியாக எரித்துவிடுகிறது. 'ஏனெனில் நம் தேவன் அனைத்தையும் அழிக்கும் நெருப்பு' என்று அப்போஸ்தலன் கூறுகிறார் (எபி. 12:29). இதன் விளைவாக, இறுதியில், கர்த்தர் ஆன்மாவைத் தம்முடைய மகிமைக்கான ஒரு பெரிய அன்புக்குள் வழிநடத்துகிறார்; ஏனெனில், அந்த மிகவும் மகிமையானதும் பெரிதும் விரும்பப்படுவதுமான நாமம், அதை நினைவுகூர்வதன் மூலம் மனதை ஒரு இதமான இதயத்திற்குள் ஈர்த்து, தடை இல்லாமல் அவருடைய நன்மையை நேசிக்கும் பழக்கத்தை நம்மில் விதைக்கிறது; ஏனெனில், அப்போது அதற்குத் தடையாக எதுவும் எஞ்சியிருக்காது. மேலும், அதைக் கண்டடைந்த பேரின்பத்துடன் தங்கள் உடைமைகள் அனைத்தையும் விட்டுக்கொடுத்தவர்களால் பெறப்படும் அந்த அருமையான முத்து இதுவே.

60. இருவகை மகிழ்ச்சியைப் பற்றி – ஆரம்ப மற்றும் முழுமையான,

மற்றும் அவற்றுக்கு இடையில் இருக்கும் கண்ணீர்களையும் பற்றி.

தொடக்கமாக இருக்கும் ஒரு மகிழ்ச்சியும், நிறைவாக இருக்கும் மற்றொரு மகிழ்ச்சியும் உண்டு: முந்தையது சுயநலக் கனவுகளிலிருந்து விடுபடாதது, பிந்தையது பணிவால் வலுப்பெறுகிறது; அவற்றுக்கு இடையில் தெய்வீகத் துயரமும் வலியற்ற கண்ணீரும் உள்ளன. 'ஞானம் பெருகும்போது, அறிவும் பெருகும்; அறிவூன்றிய மனம் துயரத்தைக் காணும்' (பிரசங்கி 1:18). இக்காரணத்திற்காக, ஒருவர் முதலில் ஆரம்பத்திலிருந்து எழும் மகிழ்ச்சியால் ஆன்மாவை வீரச் செயல்களுக்குத் தூண்ட வேண்டும்; பின்னர், கடந்த காலத்தில் செய்யப்பட்ட பாவங்கள் மற்றும் சுயமறதியில் இன்னும் உருவாகிக்கொண்டிருக்கும் நாட்டங்கள் ஆகிய இரண்டையும் கருத்தில் கொண்டு, பரிசுத்த ஆவியானவரின் சத்தியத்தின் கண்டிப்பிற்கும் சோதனைக்கும் அதை உட்படுத்த வேண்டும். "கர்த்தவரே, அவர்கள் அநியாயத்தை நிச்சயித்தபோது, மனுஷனை நீர் தண்டித்தீர், அவன் ஆத்துமாவைப் பின்னலாய்போல உலரச் செய்தீர்" (சங். 38:12). ஆகவே, தேவனுடைய தீர்ப்பு அவளை ஒரு உலைக்களம்போல சோதித்த பிறகு, அவள் தேவனைப் பற்றிய இதமான நினைவில் பாசாங்கு இல்லாத மகிழ்ச்சியின் விளைவைப் பெறுவாள்.

61. கடவுளை மறப்பதும், அவரை நினைவுகூர்வதை மீட்டெடுப்பதும்,

முந்தையவற்றின் காரணங்களையும், பிந்தையவற்றுக்கான வழிகளையும்,

மற்றும் அதன் மிக உயர்ந்த வெளிப்பாடு.

ஆத்துமா கோபத்தால் கிளர்ந்தெழுந்தாலோ, அல்லது மிகுந்த பசியால் அழுத்தப்பட்டாலோ, அல்லது ஆழ்ந்த துயரத்தால் மறைக்கப்பட்டாலோ, அப்போது மனம் எப்படியாவது கடவுளை நினைக்கக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டாலும், கடவுளை நினைவுகூர முடியாது. ஏனெனில், இந்த உணர்ச்சிகளின் கொடூரத்தால் முற்றிலும் மறைக்கப்பட்டு, அது தனது சொந்த உணர்திறனுக்கு முற்றிலும் அந்நியமாகிவிடுகிறது; ஆகையால், அதன் மூலம் மனம் கடவுளைத் தியானிப்பதன் மறக்க முடியாத மற்றும் மாற்ற முடியாத உருவத்தைத் தாங்கிக்கொள்ள, விருப்பத்திற்கு அதன் முத்திரையைப் பதிக்க எங்கும் இடமில்லை, ஏனெனில் அத்தகைய நேரங்களில் அதன் நினைவாற்றல் உணர்ச்சிகளின் கடுமையால் மந்தமாகிவிடுகிறது. – ஆனால் அது அத்தகைய இடையூறுகளிலிருந்து விடுபட்டிருக்கும்போது, அவ்வப்போது மறதி ஒரு கணத்திற்கு அன்புக்குரிய இறைவனின் எண்ணத்தைத் திருடிச் சென்றாலும், மனமானது தனது வலிமையையும் உயிரோட்டத்தையும் மீட்டெடுத்து, உடனடியாக அந்த மிகவும் விரும்பப்பட்ட மற்றும் மீட்பளிக்கும் தேடலை ஆர்வத்துடன் பற்றிக்கொள்கிறது; ஏனெனில் அப்போது, கிருபையே ஆன்மாவோடு சேர்ந்து தியானித்து, 'கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே!' என்று கூப்பிடுகிறது. இது, ஒரு தாய் தன் பிள்ளைக்குக் கற்பிக்கும்போது, அவன் வேறு எந்த வார்த்தையையும் உச்சரிக்க முடியாத நிலையில், 'தந்தை' என்ற வார்த்தையைத் தெளிவாக உச்சரிக்கும் வரை, அவனுடன் சேர்ந்து 'தந்தை' என்ற பெயரைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதைப் போன்றது. ஆகவே, அப்போஸ்தலன் கூறுகிறார்: 'ஆவியானவரே தாமே நமது பலவீனத்தில் நமக்காகப் பரிந்து பேசுகிறார்; ஏனெனில் நாம் எப்படி ஜெபிக்க வேண்டும் என்று அறியோம், ஆனால் ஆவியானவரே வார்த்தைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட பெருமூச்சுகளால் நமக்காகப் பரிந்து பேசுகிறார்' (ரோமர் 8:26). ஏனெனில், ஜெபம் என்ற இந்த நற்பண்பின் பரிபூரணத்தில் நாம் இன்னும் குழந்தைகளாக இருப்பதால், நிச்சயமாக நமக்கு அவருடைய உதவி தேவைப்படுகிறது; அதனால், அவருடைய சொல்லொணா இனிமை நமது எண்ணங்கள் அனைத்தையும் அரவணைத்து இனிமையாக்கும்போது, கடவுளையும் நமது பிதாவையும் நினைப்பதற்கும் அவரை நேசிப்பதற்கும் நமது முழு உள்ளமும் தூண்டப்படலாம். ஏனெனில், அதே அற்புதமான பவுல் கூறுவது போல, 'நாம் அவனை நோக்கி, "அப்பா, பிதாவே" என்று கூப்பிடுகிறோம்' (ரோமர் 8:15), பிதாவாகிய தேவனை அழைப்பிக்கும்படி அவர் நம்மைத் தூண்டுகையில்.

62. கோபம் பற்றி – எப்போது, எப்படி அனுமதிக்கப்படலாம்.

கோபம், மற்ற எந்த உணர்ச்சியையும் விட, பொதுவாக ஆன்மாவைக் குழப்பமடையச் செய்து, அதைக் குழப்பத்தில் தள்ளுகிறது; இருப்பினும், அது ஆன்மாவுக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும் சந்தர்ப்பங்களும் உள்ளன. ஆகவே, நாம் கடவுளுக்குப் பயப்படாதவர்களிடம் அல்லது வேறு விதத்தில் வெட்கமற்றவர்களிடம், அவர்கள் இரட்சிக்கப்படுவதற்காகவோ அல்லது குறைந்தபட்சம் வெட்கப்படவோ வெட்கமின்றி கோபப்படும்போது, நாம் நமது ஆன்மாவுக்குப் பணிவின் அதே நன்மையைக் கொண்டுவருகிறோம்; ஏனெனில் அத்தகைய சந்தர்ப்பத்தில் நாம் எல்லா வகையிலும் கடவுளின் நீதியின் மற்றும் நன்மையின் நோக்கங்களை முன்னெடுத்துச் செல்கிறோம். அதுபோலவே, ஆன்மாவில் காம உணர்வுகள் எழும்போது, இந்தப் பாவத்தைக் கண்டு இன்னும் அதிகமாகக் கோபம்கொள்வதன் மூலம், நாம் அடிக்கடி ஆன்மாவைத் தெளிவூட்டி, அதை எதிர்க்கும் ஆண்மையான வலிமையை அதற்கு வழங்குகிறோம். மேலும், ஆன்மாவில் கடுமையான மன வேதனையில் இருக்கும்போது, அந்த வேதனையை உண்டாக்கும் அதே ஆவியைக் கோபமாகக் கண்டித்து, ஞானத்தின் மூலம், மரணம் நம்மை அடக்குவதாகப் பெருமையடித்துக்கொள்ளும் கொடூரங்களுக்கு மேலேகூட நாம் உயர முடியும் என்பதில் சந்தேகமில்லை: ஏனெனில், இதை நமக்குக் காட்ட விரும்பிய ஆண்டவர், லázarஸின் உயிர்த்தெழுப்பலின்போது, முதலில் தம்முடைய ஆவியில் நரகத்தைக் கண்டித்து தம்மைத் தாமே பலப்படுத்திக்கொண்டார், பின்னர் மட்டுமே, தம்முடைய எல்லாச் செயல்களிலும் எப்போதும் செய்தது போல, அசைக்க முடியாத மனதுடன் லázarஸின் ஆன்மாவை அவனுடைய உடலுக்குத் திரும்பச் செய்தார். ஆகவே, என்னைப் பொறுத்தவரை, நம்மைப் படைத்த கடவுள், நமது இயல்புக்கு தூய கோபத்தைக் கொடுத்தது, பெரும்பாலும் நீதியின் கருவியாகவே செய்தார்; மேலும், ஹவ்வா அந்தப் பாம்புக்கு எதிராக அதைப் பயன்படுத்தியிருந்தால், அந்த உணர்ச்சிப்பூர்வமான விருப்பத்தின் அழிவுகரமான விளைவுக்கு அவள் ஆளாகியிருக்க மாட்டாள். அதனால்தான், பக்திப் பேரார்வத்தால் தூய கோபத்தைக் கையாள்பவர், மனத்தின் செயலிழப்பால் கோபமே வராதவரை விட, நீதியான பிரதிபலனின் தராசில் அதிக சாதகமானவராகத் திகழ்வார் என்று நான் நம்புகிறேன்; ஏனெனில், பிந்தையவரிடம், மனித எண்ணங்கள் மற்றும் உணர்ச்சிகளின் ஆட்சியாளர் பயிற்சியற்றவராகவே இருக்கிறார், மற்றொருவரோ, நற்பண்பு என்ற குதிரைகளில் ஏறி, எப்போதும் போர்க்களத்தில் நிலைத்து நின்று, அசுரக் கூட்டங்களுக்கு மத்தியில் பந்தயத்தில் ஓடி, கடவுளுக்குப் பயந்து நான்கு குதிரைகள் கொண்ட தன் கட்டுப்பாட்டு தேரை இடைவிடாமல் பயிற்சி செய்கிறார்—இதை புனித வேதாகமம், தெய்வீக எலியா வானத்திற்கு ஏறிச்சென்ற நிகழ்வில் நாம் காண்பது போல, 'இஸ்ரவேலின் தேர்' என்று அழைத்துள்ளது. (2 ராஜாக்கள் 2:12). தேவன் ஆரம்பகால யூதர்களுக்கு நான்கு நற்பண்புகளையும் பல வழிகளில் கற்பித்தார்; அதனால்தான் ஞானத்தின் (தைரியம், நீதி மற்றும் சுயக்கட்டுப்பாடு) அத்தகைய சீடர், எனக்குத் தோன்றுவது போல, இந்த நற்பண்புகளையே தனது குதிரைகளாகக் கொண்டு, அவரது ஆவி நெருப்புப் புயலில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டபோது, சொர்க்கத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டார்.

63. ஆன்மீக வாழ்வில் முழுமையடைந்தவர் சட்டப் போராட்டங்களில் ஈடுபடுவது பொருந்தாது.

புனித அறிவால் அருள் பெற்று, கடவுளின் இனிமையைச் சுவைத்தவன், (ஒருவர் அவன் மீது புகார் அளிக்கும்போது) ஒருபோதும் வழக்குத் தொடரக்கூடாது, அல்லது யாரிடமும் தானாகவே வழக்குத் தொடரவும் கூடாது, ஒருவேளை யாராவது அவன் முதுகில் உள்ள ஆடையையே பறித்தாலும் கூட; ஏனெனில், இந்த யுகத்தின் அதிகாரிகளின் நீதி, கடவுளின் நீதியின் கீழ்மையானது – அல்லது, கடவுளின் நீதியுடன் ஒப்பிடும்போது அது ஒன்றுமில்லை; மேலும், கடவுளின் பிள்ளைகளுக்கும் இந்த உலகின் மக்களுக்கும் உள்ள வேறுபாடு என்னவென்றால், பிந்தையவர்களின் நீதியை முந்தையவர்களின் நீதியுடன் ஒப்பிட முடியாது என்பதுதான்; இதனால்தான் முந்தையது மனித நீதி என்றும், பிந்தையது கடவுளின் நீதி என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. அப்படியே நமது ஆண்டவரும், 'அவருக்கு நிந்தனை செய்யப்பட்டபோது, அவர் பதிலாக நிந்திக்கவில்லை; அவர் பாடுபட்டபோது, அவர் பயமுறுத்தவில்லை' (1 பேதுரு 2:23); மாறாக, அவர் தனது ஆடைகள் கழற்றப்படுவதை மௌனமாகப் பொறுத்துக்கொண்டது மட்டுமல்லாமல், அதைவிட ஒப்பற்ற பெரிய காரியமாக, தன்னிடம் தீயது செய்தவர்களுக்கு இரட்சிப்புக்காகத் தந்தையிடம் ஜெபித்தார். இப்படியிருக்க, இவ்வுலக மக்கள் தாங்கள் வழக்குத் தொடுப்பவர்களிடமிருந்து தாங்கள் தேடுவதை வட்டியுடன் பெறும் வரை வழக்குத் தொடுப்பதை நிறுத்த மாட்டார்கள், குறிப்பாக அவர்கள் ஒரு கடனுக்கு லாபம் தேடும்போது: அதனால் அவர்களின் 'நீதி' பெரும் அநீதியின் தொடக்கமாகிவிடுகிறது.

64. பொறுத்துக்கொள்ளக்கூடிய அநீதியை கடவுளின் தீர்ப்புக்கு ஒப்படைத்து,

நீதிமன்றத்திற்குச் செல்வதை விட, ஜெபத்திற்கும் தன் இதயத்தைக் காப்பதற்கும் செவிசாய்ப்பது சிறந்தது.

நமது சொந்தப் பிழைப்புக்காகவும், ஏழைகளின் துயரத்தைப் போக்குவதற்காகவும் நம்மிடம் உள்ளதை யாரும் கொள்ளையடிக்க அனுமதிக்கக் கூடாது என்று சில பக்திமான்கள் சொல்வதை நான் கேட்டிருக்கிறேன்; ஏனெனில், அத்தகைய தீமையைக் கண்டுகொள்ளாமல் இருப்பதன் மூலம், நம்மைத் தவறாக நடத்துபவர்களின் பாவத்திற்கு நாமும் குற்றவாளிகளாகிவிடுவோம், குறிப்பாக இது கிறிஸ்தவர்களின் கைகளால் நமக்கு நேரும்போது, – ஆனால் இவ்வாறு செயல்படுவது என்பது, நம்மை விட நமது உடைமைகளைக் காக்க விரும்புவதைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை. ஏனெனில், நான் ஜெபத்தையும் என் இருதயத்தை ஆராய்வதையும் புறக்கணித்து, எனக்குத் தீங்கு இழைத்தவர்களுக்கு எதிராக நீதியைத் தேடத் தொடங்கி, நீதிமன்றங்களில் வாடினால், நான் தேடுவது என் சொந்த இரட்சிப்பை விடவும், இரட்சிப்பின் கட்டளையை விடவும் மிகவும் பிரியமானதாக இருக்கிறது என்பது தெளிவாகிறது. மேலும், 'உன்னுடையதை எடுத்துக்கொள்ளும் ஒருவனுக்கு எதிர்த்து நிற்காதே' என்று எனக்குக் கட்டளையிடும் நற்செய்திக்கு நான் எப்படி ஒரு பின்பற்றுபவனாக இருக்க முடியும்? (லூக்கா 6:30), அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளில், நான் 'என் உடைமைகள் கொள்ளையடிக்கப்படுவதில் மகிழ்ச்சியடையும்போது' (எபிரேயர் 10:34) தவிர, இந்தக் கட்டளை, ஒரு நீதிமன்றத் தீர்ப்பின் மூலம் தன்னிடமிருந்து தவறாக எடுக்கப்பட்டதை மீட்டெடுக்கும் ஒருவரை பேராசையின் பாவத்திலிருந்து கூட விடுவிக்காதபோது? நிலையான (தற்காலிகமான, அல்லது தற்காலிக விஷயங்களைத் தீர்ப்பதற்கு மனிதர்களால் நிறுவப்பட்ட நீதிமன்றங்கள்) தேவனுடைய அழிவில்லாத நியாயத்தீர்ப்பை ஒதுக்கித் தள்ள முடியாது; மேலும், குற்றவாளி தன் வழக்குக்குட்பட்ட மற்றும் அவன் தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்ள வேண்டிய சட்டங்களுக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும். நமக்குத் தீங்கு செய்ய விரும்புகிறவர்களின் கையில் வன்முறையைப் பொறுத்துக்கொள்வதும், அவர்களுக்காக ஜெபிப்பதும் உண்மையில் ஒரு நல்ல காரியம்; அப்பொழுதுதான் அவர்கள் திருட்டுப்போனதை நமக்குத் திரும்பத் தருவதற்காக அல்லாமல், அவர்களுடைய மனந்திரும்புதலுக்காகவே, அவர்களுடைய அநியாயமாகப் பறித்த பாவம் மன்னிக்கப்படும். ஏனெனில், தேவனுடைய நீதியானது, அநியாயமாகப் பறித்தவனை அவனது பாவங்களிலிருந்து மனந்திரும்புதலினால் விடுவிக்க வேண்டும் என்று நம்மைக் கட்டாயப்படுத்துகிறது; அவன் அநியாயமாகப் பறித்த சொத்தை அல்ல.

65. உங்களிடம் உள்ள அனைத்தையும் விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடுங்கள்; பணிவு, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒருவரை இதற்குத் தூண்டுகிறது.

பக்திக்குரிய உண்மையான வழியை அறிந்துகொண்ட பிறகு, ஒருவரின் எல்லா உடைமைகளையும் ஒரேயடியாக விற்று, அதன் வருமானத்தை ஏழைகளுக்கு விநியோகிப்பது மிகவும் பொருத்தமானது, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஆன்மாவுக்கு மிகவும் பயனுள்ளது. இறைவனின் கட்டளைக்கு இணங்க இதைச் செய்ய வேண்டும். (ஏழைகளுக்கு உதவ வேண்டும் என்ற) கட்டளையை எப்போதும் நிறைவேற்றும் நிலையில் இருக்க விரும்புகிறேன் என்ற சாக்குப்போக்கின் கீழ், எல்லாவற்றையும் ஒரேயடியாகக் கொடுத்துவிடும் இந்த மீட்பளிக்கும் கட்டளையைப் புறக்கணிக்கக் கூடாது. இதன் மூலம் நாம், முதலாவதாக, மிகவும் அமைதியான கவலையற்ற நிலையைப் பெறுவோம்; அதிலிருந்து, ஒரு உயர் தரம் வாய்ந்த, அவதூறுகளிலிருந்து விடுபட்ட வறுமையைப் பெறுவோம். இது பேராசை கொண்டவர்களின் இதயங்களில் பேராசையின் நெருப்பைத் தூண்டக்கூடிய எதுவும் நம்மிடம் இல்லாததால், மற்றவர்கள் நம் மீது அநியாயமான குற்றச்சாட்டுகளை சுமத்த எந்தக் காரணத்தையும் அளிக்காது. பின்னர், வேறு எந்த நற்பண்பையும் விட, பணிவு நம்மை இதமாக ஆற்றி, நமது ஆழ்மனதில் அமைதியைக் கொண்டுவரும், நாம் நிர்வாணமாக இருப்பது போல; குழந்தைப் பருவத்தின் எளிய மனதில், அதன் பெரிய அப்பாவித்தனத்தால், ஆடையின் பல வண்ண அழகை விட நிர்வாணமே தனக்கு மிகவும் பிடித்தமானது என்று கருதி, தன் ஆடையைக் கழற்றித் தன்னிலிருந்து வெகுதூரம் எறிகையில், ஒரு தாய் தன் குழந்தையைத் தன் கரங்களில் ஏந்திக்கொண்டு, அதன் அணைப்பில் ஆறுதல்படுத்தி இதம் செய்வது போல. ஏனெனில், 'கர்த்தர் சிறியவர்களைக் காக்கிறார்: அவர் என்னைத் தாழ்த்தி என்னை இரட்சித்தார்' (திபா. 114:5) என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

66. அனைத்தையும் கொடுத்துவிடுவதே பணிவின் பாதை.

கர்த்தர் நமது தர்ம காரியங்களுக்காக நம்மை விசாரிப்பார், 'ஒருவன் என்ன உடையானோ அதன்படி, இல்லாததன்படி அல்ல' (1 கொரி. 8:12). ஆகவே, நான் கடவுளுக்குப் பயந்து, தீவிர நன்னம்பிக்கையுடன், ஆண்டவரின் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து, பல ஆண்டுகளாகப் பகிர்ந்து கொடுத்திருப்பவற்றைச் சுருக்கமான காலத்தில் கொடுத்துவிட்டால், என்னிடம் ஒன்றுமில்லாதபோது நான் எதற்காகக் கண்டிக்கப்படுவேன்? – ஆனால் யாராவது கூறுவார்: (நாம் எல்லாவற்றையும் கொடுத்துவிட்டால்), இப்போது நமது சிறிய தானங்களால் பிழைப்பு நடத்தும் ஏழைகள் தங்கள் தானங்களை எங்கிருந்து பெறுவார்கள்? – அத்தகையவருக்கு, இதோ ஒரு பொருத்தமான பாடம்: உங்கள் சொந்த சுயநலத்தை மறைப்பதற்காக மட்டும், கடவுளின் பார்வையில் வெறுக்கத்தக்க எதையும் திட்டமிடத் துணியாதீர்கள். ஆரம்பம் முதல் அவர் செய்து வந்தது போலவே, கடவுள் தம் படைப்புகளைக் கவனித்துப் பாதுகாக்க வழிகளை ஒருபோதும் இழக்க மாட்டார். மேலும், இந்த நபரோ அந்த நபரோ பிச்சை கொடுக்கத் தூண்டப்படுவதற்கு முன்பு, ஏழைகள் உணவு இல்லாமலும் உடை இல்லாமலும் இருந்தார்களா? ஆகவே, உறுதியாக நம்புங்கள், ஒருவர் உண்மையை அறிந்தவுடன், செல்வத்தின் மீதான ஆர்வத்தால் தூண்டப்பட்ட முட்டாள்தனமான சூழ்ச்சிகளையும் பெருமையையும் ஒதுக்கி, ஏழைகளின் சேவையில் அனைத்தையும் தாராளமாகச் செலவழிப்பதும், தனது சொந்த விருப்பங்களை வெறுப்பதும்—அதாவது தனது சொந்த ஆன்மாவை வெறுப்பது—மிகச் சிறந்ததாகும். அதனால், பின்னர், எங்கள் செல்வத்தைத் தொடர்ந்து வழங்குவதில் சுய-புகழ்ச்சிக்கு மகிழ எந்தக் காரணமும் இல்லாமல், நாம் எந்த நல்ல காரியமும் செய்யாதது போல நம்மைத் தாழ்த்திக் கொள்ளலாம். ஏனெனில், நாம் செல்வத்தில் செழித்து இருக்கும்போது, மனதிற்குத் தோன்றும் போதெல்லாம் அதை விநியோகிப்பதில் பெரும் மகிழ்ச்சி அடைகிறோம், அது ஒரு தெய்வீக ஆணையை மகிழ்ச்சியுடன் நிறைவேற்றுவது போல; ஆனால் நாம் அனைத்தையும் கொடுத்துவிட்ட பிறகு, நாம் எந்த நீதியான செயலும் செய்யாதது போல, பணிவும் மனந்திரும்புதல் உணர்வுகளும் நம்மை நிரப்புகின்றன. இதன் விளைவாக, ஆன்மா, மிகுந்த பணிவுடன், உள்ளுக்குள் திரும்புகிறது; இதன் மூலம், அன்றாடத் தர்மம் வழியாக நம்மால் இனி அடைய முடியாததை, விடாமுயற்சியான பிரார்த்தனை, பொறுமை மற்றும் பணிவான ஞானம் ஆகியவற்றின் மூலம் நாம் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படலாம்; ஏனெனில், 'ஏழைகளும் தேவையாளர்களும் உமது நாமத்தை ஸ்தோத்தரிப்பார்கள், கர்த்தரே' (சங்கீதம் 73:21) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. மேலும், இறையியல் உரையாடலின் வரம், கடவுளின் நற்செய்தியின் மகிமைக்காகத் தங்கள் உடைமைகள் அனைத்தையும் துறக்கத் தங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளாதவர்களுக்குக் கடவுளால் வழங்கப்படுவதில்லை; ஏனெனில், கடவுளுக்குப் பிரியமான வறுமையில், அவர்கள் கடவுளின் அரசின் செல்வங்களை அறிவிக்க வேண்டும். 'தேவனே, நீர் ஏழைகளுக்காக உமது நன்மையை ஆயத்தம்பண்ணியீர்' என்ற வார்த்தைகளாலும், 'கர்த்தர் சுவிசேஷகனுக்குப் பெரிய பெலனுள்ள வார்த்தையைக் கொடுப்பார்' என்ற கூடுதலான வார்த்தையாலும் (சங். 77:11, 12) இதுதான் குறிக்கப்படுகிறது.

67. இறையியல் சிந்தனைப் பரிசு பற்றி – அதிலிருந்து எத்தனை மற்றும் என்ன வகையான ஆசீர்வாதங்கள் பாய்கின்றன.

நமது கடவுளின் எல்லா வரங்களும் மிகவும் நல்லவை மற்றும் ஒவ்வொரு ஆசீர்வாதத்திற்கும் ஒரு மூலமாகும்; ஆயினும்கூட, இறையியல் படிப்பைப் போல அவற்றில் எதுவும் இதயத்தை அவருடைய நன்மையை நேசிப்பதற்குத் தூண்டுவதோ கிளர்ந்தெழச் செய்வதோ இல்லை. ஏனெனில், அது கடவுளின் நன்மையின் முதன்மையான கனியாக இருப்பதால், அது ஆன்மாவிற்கு முதன்மையான வரங்களை அளிக்கிறது: முதலாவதாக, இந்த வாழ்வின் அனைத்து இனிமையான ஆறுதல்களையும் மகிழ்ச்சியுடன் இகழும்படி அது நம்மைத் தூண்டுகிறது, ஏனெனில் அவற்றில், நிலையற்ற ஆறுதல்களுக்குப் பதிலாக, கடவுளின் வார்த்தைகளின் சொல்லொணாப் பெருஞ்செல்வத்தை நாம் கொண்டிருக்கிறோம்; பின்னர் அது நமது மனதை ஒருவித நெருப்பு போன்ற மாற்றத்துடன் ஒளிரச் செய்து, அதன் மூலம் அதை ஊழியம் செய்யும் ஆவிகளின் பங்காளராக ஆக்குகிறது. அன்பானவர்களே, தகுதியான முறையில் நம்மைத் தயார்படுத்திக்கொண்டதால், மகிமையானதும், அனைத்தையும் காண்பதுமானதும், எல்லா உலகப் பராமரிப்புகளையும் அகற்றுவதுமானதும், சொல்லொணா ஒளியின் பிரகாசத்தில் தேவ வார்த்தைகளால் மனதைப் போஷிப்பதும், மற்றும்—சுருக்கமாகச் சொல்வதானால்— – திருத்தூதர்கள் மூலம், அது வாக்கின்—அதாவது, பகுத்தறிவுள்ள—ஆத்துமாவை வார்த்தையாகிய கடவுளுடனான பிரிக்க முடியாத ஐக்கியத்திற்குத் தயார்படுத்துகிறது. மேலும் மனிதர்களின் ஆத்துமாவிலே—ஓ, அற்புதமான அற்புதமே!—கடவுளைப் பற்றிப் பேசும் கீதங்களை அமைத்து, இந்த தெய்வீக மணமுடித்தல் செய்பவர் கடவுளின் மகிமையைப் பற்றி உரக்கப் பாடுகிறார்.

68. நமது மனம் ஏன்

இறையியல் தியானத்தில் இருப்பதைப் போல பிரார்த்தனைக்கு ஆர்வமாக இல்லை:

மேலும் அத்தகைய தியானத்தில் வெற்றிபெற பிரார்த்தனை எவ்வளவு அவசியமானது என்பதும்.

நமது மனம் பெரும்பாலும் ஜெபத்தின் பால் சிறிதளவே நாட்டம் கொள்கிறது, ஏனெனில் அது ஜெபம் என்ற நற்பண்பால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு, வரையறுக்கப்படுகிறது; ஆனால் அது இறையியல் தியானத்தின் பால் எளிதாக ஈர்க்கப்படுகிறது, ஏனெனில் தெய்வீக தியானங்களின் பரந்த தன்மை மற்றும் எல்லையற்ற தன்மை. ஆகவே, நம்மில் அலைந்து திரியும் அதன் போக்கிற்கு முழு சுதந்திரம் கொடுக்காமலும், கற்பனையின் உயர்ந்த பறப்புகளுக்கு எல்லையற்று தன்னை ஒப்புக்கொடுக்கும் அதன் நாட்டத்தை வளர்க்காமலும், நாம் முக்கியமாக ஜெபத்திற்கு நம்மை அர்ப்பணிப்போம், திருப்பாசுரங்களைப் பாடுவதிலும் வேதவாக்கியங்களை வாசிப்பதிலும் நம்மை அர்ப்பணிப்போம், அதே சமயம், விசுவாசத்தின் உண்மையான அறிவால் நிரம்பிய வார்த்தைகளைக் கொண்ட ஞானிகளின் வியாக்கியானங்களைப் புறக்கணிக்காமல் இருப்போம். இவ்வாறு செயல்படுவதன் மூலம், அவர் தனது சொந்த வார்த்தைகளைக் கிருபையின் வார்த்தைகளுடன் கலப்பதைத் தடுப்பது மட்டுமல்லாமல், வீண் பெருமையால் தூண்டப்பட்டு, சுயதிருப்தி மற்றும் பேச்சுத்திறமையின் தாக்கத்தில் கற்பனைப் பறவைகளால் கவனம் சிதறுவதையும் அனுமதிக்க மாட்டோம்; மாறாக, தியானத்தின் போது அவரை பகல் கனவுகளிலிருந்து விடுவிக்கவும், அவரது எண்ணங்கள் அனைத்தையும் ஏறக்குறைய கண்ணீரால் நிறைந்ததாக மாற்றவும் கற்றுக்கொள்வோம். மௌனத் தருணங்களில் தன்னுள்ளே ஓய்வடைந்து, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஜெபத்தின் இனிமையில் திளைப்பதால், அவர் மேலே குறிப்பிட்ட உணர்ச்சிப்பூர்வமான கிளர்ச்சிகளிலிருந்து விடுபடுவது மட்டுமல்லாமல், மேலும், புதுப்பிக்கப்பட்டு, அவர் தெய்வீக தியானத்தில் நிலைத்திருக்கத் தேவையான வலிமையை எளிதாகவும் சிரமமின்றியும் பெறுகிறார், அதே நேரத்தில் மிகுந்த பணிவுடனே பகுத்தறிவுத் தீர்ப்பில் (செயல் ஞானம்) சிறந்து விளங்குகிறார். இருப்பினும், பிரார்த்தனை எந்தவொரு தியானத்தின் வீச்சையும் விட உயர்ந்தது என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்; அது ஒவ்வொரு உணர்விலும் மற்றும் புலனுணர்விலும் புனித அருளால் நிரப்பப்பட்டவர்களுக்கே உரிய தனித்துவமான ஒன்றாகும்.

69. அருள் ஆரம்பத்தில் ஆன்மாவின் மீது மிகவும் தெளிவாகச் செயல்படுகிறது,

பின்னர் அதன் விளைவு குறைந்து, முழுமையாக மறைந்துவிடுகிறது.

இது ஆன்மாவுக்கு எவ்வளவு பயனுள்ளதாக இருக்கிறது. முதலில், அருள் வழக்கமாக அதன் ஒளியால் ஆன்மாவை ஒளிரச் செய்கிறது, அதனுடன் ஒரு வலுவான உணர்வும் இணைந்திருக்கும்; ஆனால் ஆன்மீக கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையில் முன்னேற்றம் ஏற்படும்போது, பெரும்பாலும் கடவுளை நேசிக்கும் ஆன்மா அறியாமலேயே, அது அதற்குள் அதன் மறைபொருட்களை நிகழ்த்துகிறது: அதனால் பின்னர் (ஆத்துமா சமாதானப்படுத்தப்பட்டவுடன்) அது நம்மை, அறியாமைக்குள்ளிருந்து ஞானத்திற்கு அழைக்கப்பட்டது போல, மகிழ்ச்சியுடன் தெய்வீக தியானத்தின் பாதைக்கு வழிநடத்தக்கூடும்; அதே சமயம், நமது போராட்டங்களின் (ஆத்துமாவை அதன் விருப்பங்களிலிருந்து சமாதானப்படுத்த) நடுவில், அது நமது எண்ணங்கள் வீணாகாமல் காக்கும். கிருபை நம்மைக் கைவிட்டது போல, நாம் உரிய அளவில் துயரத்தில் ஆழ்வது பொருத்தமானது; அதனால் நாம் மேலும் நம்மைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, நம்மைப் பற்றிய கர்த்தருடைய தீர்மானங்களுக்குக் கீழ்ப்படக் கற்றுக்கொள்ள முடியும்; பின்னர், உரிய நேரத்தில், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட நம்பிக்கையால் தூண்டப்பட்டு, மகிழ்ச்சியில் நுழைய வேண்டும்: ஏனெனில், எல்லையற்ற துயரம் ஆன்மாவை விரக்தியிலும் நம்பிக்கையற்ற நிலையிலும் இட்டுச் செல்வது போலவே, மிகுந்த மகிழ்ச்சியும் அதை ஆணவம் மற்றும் தற்பெருமைக்கு இட்டுச் செல்கிறது. வாழ்விலும் அறிவிலும் இன்னும் குழந்தைகளாக இருப்பவர்களைப் பற்றி நான் பேசுகிறேன். கிருபையின் ஒளிக்கும் கைவிடப்படுவதற்கும் இடையில் சோதனை இருக்கிறது; துயரத்திற்கும் மகிழ்ச்சிக்கும் இடையில் நம்பிக்கை இருக்கிறது. ஏனெனில், 'நான் கர்த்தருக்குள் பொறுமையாய் காத்திருந்தேன், அவர் எனக்குச் செவிகொடுத்தார்' (சங். 39:2) என்றும், – மீண்டும், 'என் வருத்தங்கள் பெருகுகையில், உம்முடைய ஆறுதல்கள் என் ஆத்துமாவை மகிழ்வித்தன' (சங். 93:19) என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது.

70. பேச்சுத்திறன் ஆன்மாவுக்கு எவ்வளவு தீங்கு விளைவிக்கும், மௌனம் எவ்வளவு பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

குளியலறையில் உள்ள கதவுகள் அடிக்கடி திறக்கப்படும்போது, உள்ளே இருக்கும் வெப்பம் விரைவாக வெளியே செல்வது போலவே, பலர் பேசும்போது—அவர்கள் நல்ல விஷயங்களை மட்டுமே பேசினாலும்—ஆत्मாவும் அதன் நினைவை (ஆன்மீக விஷயங்களின் ஒழுங்கில் உள்ளுறைந்து நிற்கும் உணர்வுநிலை) பேச்சென்னும் வழியாக வெளியேற விடுகிறது. இதன் விளைவாக, மனம் இறுதியில் அதன் தூய எண்ணங்களிலிருந்து பறிக்கப்படுகிறது, மேலும், ஒழுங்கற்ற எண்ணங்களின் வெள்ளத்தால் இயக்கப்பட்டு, அங்கே இருப்பவர்களிடம் குழப்பமாகப் பேசுகிறது. அத்தகைய நிலையில், நமது எண்ணங்களை வீணான சிந்தனைகளிலிருந்து பாதுகாக்கும் பரிசுத்த ஆவியை அது இனி கொண்டிருக்கவில்லை: ஏனெனில், இந்த ஆவியானது, நல்லதாகவும், எல்லாக் கலக்கங்களிலிருந்தும் மற்றும் வீணான சிந்தனைகளிலிருந்தும் விடுபட்டதாகவும் இருப்பதால், பேச்சாற்றலை வெறுக்கிறது. – மறுபுறம், மௌனம் ஞான சிந்தனைகளின் தாயாக இருப்பதால் நன்மை பயக்கிறது.

71. கடவுளை நேசிக்கும் ஆன்மா உண்மையின் உணர்வை எவ்வாறு ஆள வேண்டும்.

ஞானத்தின் வார்த்தையே நமக்குக் கற்பிக்கிறது, தொடக்கத்தில், கடவுளை நேசிக்கும் ஆன்மா (கடவுளை மகிழ்விக்கும் பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்கியவுடன்) பலவிதமான உணர்ச்சிகளால், குறிப்பாகக் கோபம் மற்றும் வெறுப்பால் தாக்கப்படுகிறது. இது தீய ஆவிகளின் செயல்களால் அவ்வளவாக அல்ல, மாறாக ஆன்மீக வாழ்க்கையில் அதன் முன்னேற்றத்தின் போக்கின் மூலமே இதற்கு உள்ளாக்கப்படுகிறது. ஆன்மா உலகியல் பகுத்தறிவால் வழிநடத்தப்படும் வரை, அது மற்றவர்களால் உண்மை காலால் மிதிக்கப்படுவதைக் கண்டாலும், அதற்கு உண்மை மீது அக்கறை இருப்பதில்லை; ஏனெனில், தனது சொந்த விருப்பங்களில் முழுமையாக மூழ்கியிருப்பதால், அது கடவுளின் உண்மை குறித்து எந்தக் கவலையும் கொள்வதில்லை. ஆனால், அது தனது உணர்ச்சிகள் மற்றும் விருப்பங்களுக்கு மேலே உயரத் தொடங்கும் போது, உலகப் பொருட்களிலிருந்து விலகுவதன் மூலமும், கடவுள் மீதான அன்பின் மூலமும், கடவுளின் சத்தியம் கைவிடப்படுவதை கனவிலும் காண சகிக்காமல் போகிறது. மாறாக, சத்தியத்திற்கு எதிராகப் பாவம் செய்தவர்கள், ஒரு தெய்வீக மனதின் செயல்பாட்டின் மூலம் தங்கள் கண்ணியத்தைப் பாதுகாப்பதைக் காணும் வரை, அது தீயவர்களிடம் கோபமும் ஆத்திரமும் கொள்கிறது. (கடவுளுக்குப் பயந்து மனந்திரும்பியதால்). இவ்வாறு, அவள் இயல்பாகவே அநீதியாளர்களை வெறுக்கிறாள், அதே சமயம் நீதிமான்களை மிகவும் நேசிக்கிறாள்; ஏனெனில், ஆன்மாவின் திரையான உடல், கடுமையான சுயக்கட்டுப்பாட்டால் தூய்மைப்படுத்தப்படும்போது, ஆன்மாவின் கண் (தவறான பார்வைக்கு வழிதவறி) ஏமாற்றப்படுவதில்லை. இருப்பினும், அநீதியாளர்களை வெறுப்பதை விட, அவர்களின் உணர்வற்ற தன்மையைப் பற்றிப் புலம்புவது மிகவும் சிறந்தது: ஏனெனில் அவர்கள் வெறுப்பிற்குத் தகுதியானவர்களாக இருந்தாலும், கடவுளை நேசிக்கும் ஆன்மா வெறுப்பால் தூண்டப்படுவதை சத்தியத்தின் வார்த்தை அங்கீகரிக்காது, ஏனெனில் ஆன்மாவில் வெறுப்பு இருக்கும்போது, உண்மையான அறிவு செயலற்றதாகிவிடும்.

72. இறையியல் மனமும் அறிஞரின் மனமும்.

தேவ வார்த்தைகளாலேயே ஆன்மாவில் இனிமையாக்கப்பட்டு சுத்திகரிக்கப்பட்ட இறையியல் சிந்தனை, போதுமான பரந்த தன்மையுடன் பற்று அற்ற நிலையை அடைகிறது. ஏனெனில், 'கர்த்தருடைய வார்த்தைகள்' என்று கூறப்பட்டபடி, 'அவை சுத்தமான வார்த்தைகள், பூமியால் சுத்திகரிக்கப்பட்ட வெள்ளி' (சங். 11:7). மேலும், கிருபையால் நிரம்பிய செல்வாக்குகளின் சோதனையின் மூலம் நிலைநிறுத்தப்பட்ட அறிஞரின் மனம், உணர்ச்சிகளுக்கு அப்பாற்படுகிறது. இறையியலாளரும், தன்னுள் மிகவும் பணிவான குணங்களை வளர்த்துக் கொண்டால், அறிஞரின் அனுபவத்தைப் பெறுகிறார்; மேலும், அறிஞரின் ஆன்மாவின் பகுத்தறிவுப் பகுதி பிழையற்றதாக இருந்தால், அவர் ஓரளவிற்கு தியானப் புண்ணியத்தைப் பெறுகிறார். ஏனெனில், எல்லோரும் இந்த இரண்டு வரங்களையும் பரிபூரணமாக அடைந்துவிடுவதில்லை; ஆகவே, அவற்றில் ஒன்றைப் பெற்ற ஒவ்வொருவரும், மற்றொன்று தன்னை எவ்வாறு மிஞ்சுகிறது என்று வியந்து, நீதியான வாழ்க்கைக்கான ஆர்வத்துடன் தாழ்மையுணர்வில் சிறந்து விளங்க வேண்டும். இதனால்தான் திருத்தூதர் கூறுகிறார்: 'ஒருவனுக்கு ஆவியினால் ஞானவசனம் கொடுக்கப்பட்டது; வேறொருவனுக்கு இதே ஆவியினால் அறிவவசனம் கொடுக்கப்பட்டது' (1 கொரி. 12:8).

73. வாய்மொழிப் பிரார்த்தனை மற்றும் உள்ளத்தில் செலுத்தப்படும் பிரார்த்தனை.

ஆத்துமா அதன் இயற்கையான பலன்களில் பெருகும்போது, அது மிகுந்த குரலுடன் அதன் சங்கீதத்தைப் பாடுகிறது, மேலும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகக் குரலால் ஜெபிக்கச் சாய்ந்திருக்கிறது. ஆனால் அது பரிசுத்த ஆவியினால் அசைக்கப்படும்போது, அது இருதயத்தின் அமைதியில் எல்லா மகிழ்ச்சியுடனும் இனிமையுடனும் பாடுகிறது மற்றும் ஜெபிக்கிறது. முதல் நிலைக்குப் பிறகு ஒரு கனவு போன்ற மகிழ்ச்சி (சுய-திருப்தியிலிருந்து எழும்) வருகிறது; இரண்டாவதற்குப் பிறகு ஒரு ஆன்மீகக் கண்ணீர், பின்னர் மௌனத்தை விரும்பும் ஒரு குறிப்பிட்ட மகிழ்ச்சி வருகிறது: ஏனெனில், குரல் அடக்கப்படும்போது, நினைவு இதயத்தில் சூடாகத் தங்கியிருந்து, கண்ணீரை வரவழைக்கும் மற்றும் ஆன்மாவை ஆராயும் சில எண்ணங்களை உருவாக்க இதயத்தைத் தூண்டுகிறது. இதில், உண்மையாகவே, ஒருவரால் ஜெபத்தின் விதைகளைக் காண முடியும்; அவை கண்ணீரால் ஆனாலும் மகிழ்ச்சியுடன் இதய மண்ணில் விதைக்கப்பட்டு, ஒரு செழிப்பான அறுவடையைப் பற்றிய உறுதியான நம்பிக்கையைக் கொண்டிருக்கின்றன (சங். 125:5). இருப்பினும், நாம் பெரும் துயரத்தால் மூழ்கடிக்கப்படும்போது, சங்கீதங்களை இன்னும் சற்று உரக்கப் பாட வேண்டும்; சங்கீதத்தின் இசையின் காற்றினால் இந்தத் துயரத்தின் கனத்த மேகம் கலைக்கப்படும் வரை, நம்பிக்கையின் மகிழ்ச்சியால் ஆன்மாவின் துயரக் கூக்குரல்களை அடக்க வேண்டும்.

74. கடவுளின் இயற்கையான மற்றும் அருள் நிறைந்த அன்பு பற்றி.

ஆத்துமா தன்னை அறிந்துகொள்ளும்போது, அது உள்ளிலிருந்து ஒருவிதமான இதத்தையும் தெய்வீக மரியாதையையும் வெளிப்படுத்துகிறது: ஏனெனில், இவ்வுலகின் கவலைகளால் கலக்கமடையாமல், அது தன்னுள் இருந்து (கடவுள் மீதான) ஒருவிதமான அன்பை உலகிற்குப் பிரதிபலிக்கிறது, சமாதானத்தின் ஊற்றாகிய கடவுளை உரிய அளவில் தேடுகிறது; ஆனால், இந்த நினைவு (தேடப்பட்ட கடவுளைப் பற்றிய) விரைவில் மறைந்துவிடுகிறது; ஒன்று, புலன் அச்சங்கள் இந்த நினைவை மறைப்பதால், அல்லது இயற்கை, அதன் வறுமையில், அதன் சொந்த நன்மையை விரைவாகத் தீர்த்துவிடுவதால். இதனால்தான் கிரேக்கத் தத்துவஞானிகள், சுயக்கட்டுப்பாட்டின் மூலம் அதை அடைய முயன்றபோதிலும், அவர்கள் அடைய வேண்டிய அளவிற்கு அடையவில்லை; ஏனெனில், அவர்களுடைய மனங்கள் நித்தியமானதும் சத்தியமானதும் ஆகிய ஞானத்தால் பாதிக்கப்படவில்லை. இருப்பினும், பரிசுத்த ஆவியினால் இதயத்தில் பொழியப்படும் கடவுள்-அன்பு, முதலாவதாக, முற்றிலும் அமைதியானதும் இடைவிடாததுமாகும்; மேலும், அது ஆன்மாவின் அனைத்துப் பகுதிகளையும் கடவுளை நேசிக்க அழைக்கிறது, இதயத்திலிருந்து பீறிட்டு வெளிவருவதில்லை, மாறாக, அதுவே தானாக முன்வந்து முழு மனிதனையும் ஒருவித எல்லையற்ற அன்பாலும் மகிழ்ச்சியாலும் நிரப்புகிறது. இதை அறிந்தவர்கள் இதை அடையவே முயற்சி செய்ய வேண்டும். ஏனெனில் இயற்கையான அன்பு என்பது, இயல்பு சுய-கட்டுப்பாட்டின் மூலம் செழித்து வளரவில்லை என்பதற்கான ஒரு அடையாளம்; ஆயினும், ஆன்மீக (அருள் நிறைந்த) அன்பைப் போல, அது மனதை பற்று அற்ற நிலைக்கு உயர்த்த முடியாது.

75. ஆன்மாவின் மீது அருளின் ஒளிமிகுந்த செல்வாக்கு பற்றி, –

மேலும், இருண்ட சக்திகளின் செல்வாட்டின் கீழ் அது இருண்டுவருவதையும் பற்றி.

வடக்கத்திய காற்று வீசும்போது, நம்மைச் சுற்றியுள்ள காற்று ஒரு குறிப்பிட்ட நுட்பத்தன்மையாலும் இந்தக் காற்றின் புத்துணர்ச்சியூட்டும் விளைவாலும் தூய்மைப்படுத்தப்படுவதைப் போலவே; மேலும் தென்றல் காற்று வீசும்போது, அது தனது பிராந்தியங்களிலிருந்து கொண்டு வந்து முழு பிரபஞ்சத்தின் மீது ஒருவிதமான வறண்ட பனியைப் பரப்பும் ஒரு குறிப்பிட்ட கனத்தினால், அது ஒருவிதத்தில் கெட்டியாகிறது: அப்படியே ஆன்மாவும், உண்மையின் மற்றும் பரிசுத்த ஆவியானவரின் சுவாசத்தின் செல்வாக்கைப் பெறும்போது, அது அப்போது பேய்களின் மறைப்பிலிருந்து முற்றிலும் விடுபடுகிறது; ஆனால் அது மயக்கத்தின் ஆவியால் வலுவாக வீசப்படும்போது, அது பாவ மேகங்களால் முற்றிலும் மூடப்படுகிறது. எனவே, நாம் எப்போதும் நமது முழு வலிமையுடனும் நமது முயற்சியை, பரிசுத்த ஆவியானவரின் தூய்மைப்படுத்தும் மற்றும் உயிர் தரும் சுவாசத்தை நோக்கி, அதாவது, தீர்க்கதரிசி எசேக்கியேல் ஒரு தரிசனத்தில் வடக்கிலிருந்து வருவதைக் கண்ட அந்த ஆவியை நோக்கி செலுத்த வேண்டும் (– 1:4): அதனால், நமது ஆன்மாவின் தியானிக்கும் பகுதி எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக தூய்மையாக இருக்கவும், குறைபாடின்றி தெய்வீக தரிசனங்களுக்குள் நுழைய நாம் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படவும், ஒளியில் உள்ளதை ஒளியின் சூழலில் கண்டுணரவும் முடியும். இதுவே உண்மையான அறிவின் ஒளி.

76. ஞானஸ்நானத்திற்கு முன்பும் பின்பும் சத்திய ஆவியும் வஞ்சனை ஆவியும் ஆன்மாவில் எவ்வாறு செயல்படுகின்றன.

ஞானஸ்நானம் பெறுபவர்களின் மனதில் அருளும் பாவமும்—அதாவது, சத்திய ஆவியும் வஞ்சனை ஆவியும்—சேர்ந்து மறைந்திருக்கின்றன என்ற கருத்தைச் சிலர் உருவாக்கியுள்ளனர்: ஏனெனில், அவர்கள் கூறுவதாவது, ஒன்று மனதை நன்மையின் பால் அழைக்க, மற்றொன்று அதற்கு நேர்மாறானதை அழைக்கிறது. இருப்பினும், நான் தெய்வீக வேதங்களிலிருந்தும் மனதின் சொந்த அனுபவத்திலிருந்தும் புரிந்துகொண்டது என்னவென்றால், ஞானஸ்நானத்திற்கு முன்பு, கிருபை புறத்திலிருந்து ஆன்மாவை நன்மையின் பக்கம் வழிநடத்துகிறது, அதே சமயம் சாத்தான் அதன் ஆழங்களில் பதுங்கியிருந்து, மனதை எல்லா நீதியான வழிகளிலிருந்தும் தடுக்க முயல்கிறது; ஞானஸ்நானத்தில் நாம் மறுபிறவி எடுக்கும் தருணத்திலிருந்து, சாத்தான் புறத்திலும், கிருபை உட்புறத்திலும் இருக்கிறது. இதனால்தான், ஒரு காலத்தில் மாயை ஆன்மாவின் மீது ஆட்சி செய்தது— —அதுபோலவே, ஞானஸ்நானத்திற்குப் பிறகு சத்தியம் அதன் மீது ஆட்சி செய்கிறது. இதற்குப் பிறகு, சாத்தான் முன்போலவே ஆன்மாவின் மீது செயல்படுவதைத் தொடர்கிறது, மேலும் பல சமயங்களில் முன்பை விடவும் தீவிரமாகச் செயல்படுகிறது. ஆனால் அது கிருபையுடன் இணைந்து வாழ்பவராக அல்ல—கடவுளே காப்பாற்றுங்கள்!—மாறாக, உடலின் பலவீனம் மூலமாகவும், சொல்லற்ற இன்பங்களின் கவர்ச்சியின் மூலமாகவும், மனதிற்கு முன்பாக கனன்று கொண்டிருப்பது போலச் செயல்படுகிறது. இது கடவுளின் அனுமதியால் நிகழ்கிறது, அதனால் ஒருவன் புயல், நெருப்பு மற்றும் சோதனையின் வழியாகச் செல்வதன் மூலமே நன்மையின் இன்பத்தை அடைய முடியும். ஏனெனில், 'நாங்கள் நெருப்பையும் நீரையும் கடந்து வந்தோம், நீர் எங்களை இளைப்பாறுதலுள்ள இடத்திற்குக் கொண்டுவந்தீர்' என்று கூறப்பட்டுள்ளது (திவியாபிரகாசம் 65:12).

77. ஆன்மாவில் கடவுளின் அருள் செயல்படும் விதம்.

நான் கூறியது போல், நாம் ஞானஸ்நானம் பெறும் தருணத்திலிருந்தே, கிருபை மனதின் (ஆत्मாவின்) ஆழங்களில் இரகசியமாகக் குடியிருக்கத் தொடங்குகிறது, அதன் இருப்பை மனதின் சொந்த உணர்விலிருந்து கூட மறைத்துக்கொள்கிறது. ஆனால், ஒரு நபர் தம்முடைய முழு விருப்பத்துடனும் (இதயத்துடனும்) கடவுளை நேசிக்கத் தொடங்கும் போது, கிருபை மனத்தின் புலன்கள் மூலம் சொல்லொணா வார்த்தையால் ஆன்மாவோடு பேசுகிறது, அதன் ஆசீர்வாதங்களில் ஒரு பங்கை அதற்கு வழங்குகிறது. ஆகையால், தங்களுக்குள் இந்தக் கண்டுபிடிப்பை என்றென்றும் பற்றிக்கொள்ள விரும்புகிற எவரும், வாழ்வின் மறைந்திருக்கும் புதையலைக் கண்டறிந்த அந்த களத்தை முழுமையாகப் பெறுவதற்காக, தங்களிடம் உள்ள தற்போதைய ஆசீர்வாதங்கள் அனைத்தையும் துறக்க விரும்புகிறார்கள், அதுவும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் (மத். 12:44). ஏனெனில், ஒருவர் எல்லா உலகப் பொருட்களையும் துறக்கும்போது, கடவுளின் அருள் மறைந்திருக்கும் அந்த இடத்தைத் தன்னுள்ளே காண்கிறார். பின்னர், ஆன்மா முன்னேறும்போது, தெய்வீக வரம் (அருள்) அதன் கருணையை (நன்மை பயக்கும் தன்மையை) மனதில் வெளிப்படுத்துகிறது; ஆனால் அதே நேரத்தில், நல்லதற்கும் தீமைக்கும் இடையில் விவேகத்துடன் வேறுபடுத்தி அறியக் கற்பிப்பதற்காகவும், அதை மேலும் பணிவாக மாற்றுவதற்காகவும், பேய்கள் ஆன்மாவை மேலும் துன்புறுத்த இறைவன் அனுமதிக்கிறார்; ஏனெனில், அது அத்தகைய சோதனைகளுக்கு உட்படுத்தப்படும்போது, பேய்களின் எண்ணங்களின் அவமானத்தால் அது பெரும் வெட்கத்தால் வெல்லப்படுகிறது.

78. ஞானஸ்நானத்தின் மூலம், பரிசுத்த ஆவியானவர் இதயத்தில் ஊற்றப்படுகிறார், அதே சமயம் தீய ஆவியானவர் வெளியேற்றப்படுகிறார்;

ஆனால் இது பாவத்திற்கான சோதனைகளுக்கு ஒரு முடிவு கட்டவில்லை.

ஆत्मாவின் பகுத்தறிவு (ஆன்மீக) இயக்கத்தின் மூலம் நாம் கடவுளின் சாயலில் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறோம்; அதே சமயம் உடல் அதன் இருப்பிடமாக உள்ளது. ஆனால் ஆதாமின் மீறல் மூலம், ஆன்மாவின் தனித்துவமான பண்புகள் மாசுபட்டது மட்டுமல்லாமல், நமது உடலும் அழிவுக்கு ஆளானது: பரிசுத்தமான வார்த்தையான கடவுள் அவதரித்தார், கடவுளாக, தம்முடைய சொந்த ஞானஸ்நானத்தின் மூலம், மறுபிறவிக்கான இரட்சிப்பின் நீரை நமக்கு அருளினார்: ஏனெனில், பரிசுத்தமும் உயிர் தரும் ஆவியானவரின் கிரியையினால் நாம் நீரால் மறுபிறவி எடுக்கிறோம், அதன் விளைவாக நாம் முழு இதயத்துடன் கடவுளிடம் நெருங்கினால், ஆன்மாவிலும் உடலிலும் உடனடியாகத் தூய்மைப்படுத்தப்படுகிறோம். இந்தக் கணத்தில், பரிசுத்த ஆவியானவர் நம்மில் வாசம் செய்கிறார், அதே சமயம் பாவம் (அல்லது பாவத்தின் பிதா) அவரால் வெளியேற்றப்படுகிறது. ஏனெனில், ஆன்மாவின் ஒற்றுமை மற்றும் எளிமை ஆகிய அதன் தனித்துவமான பண்புகளைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, இந்த இரண்டு இருப்புகளும் அதற்குள் ஒன்றாக வாழ்வது சாத்தியமற்றது, சிலர் நினைப்பது போல். மேலும், திருமுழுக்கின் மூலம் தெய்வீகக் கிருபை, ஒப்புருவத்தின் அடையாளமாக, எல்லையற்ற அன்புடன் தேவனுடைய சாயலின் அம்சங்களுடன் தன்னை ஒன்றிணைக்கும்போது, ஒளிக்கும் இருளுக்கும் இடையே ஐக்கியம் இல்லாததால் (2 கொரி. 6:14), தீங்கு செய்பவனுக்கு அங்கே இடம் எங்கே இருக்கிறது? ஆகவே, நாம் புனித முயற்சிகளின் பாதையில் பயணிக்கும்போது, 'புனரபிஷேகம்' (1 தீமோ. 3:5) மூலம் அருவருப்பான பாம்பு மனதின் ஆழங்களிலிருந்து வெளியேற்றப்படுகிறது என்று நாங்கள் நம்புகிறோம்; ஆயினும்கூட, ஞானஸ்நானத்திற்குப் பிறகும், நல்ல எண்ணங்களுடன் தீய எண்ணங்களையும் நாம் தொடர்ந்து அனுபவிப்பதில் ஆச்சரியப்படுவதில்லை. ஏனெனில், பரிசுத்தமாக்கும் அந்த நீராட்டு, பாவத்தின் அழுக்கைக் கழுவி நீக்குகிறதே தவிர, நமது விருப்பங்களின் இருமைத்தன்மையை அழிக்கவில்லை; மேலும், அது பேய்கள் நம்மை எதிர்த்துப் போரிடுவதையும், நம்மை நோக்கி வஞ்சகமான வார்த்தைகளைப் பேசுவதையும் தடுக்கவில்லை; ஆகவே, அந்த இயற்கையான நிலையில் நாம் எதைத் தக்கவைத்துக் கொண்டாலும், நீதியின் ஆயுதங்களை எடுத்துக்கொண்டு, கடவுளின் வல்லமையால் அதைப் பாதுகாக்க முடியும்.

79. கிருபை மனத்தின் ஆற்றல்கள் மூலம் செயல்படுகிறது, ஆனால் சாத்தான் மாம்சத்தின் இச்சைகள் மற்றும் உணர்ச்சிகள் மூலம் செயல்படுகிறான்.

நான் சொன்னது போல், சாத்தான் புனித ஞானஸ்நானத்தின் மூலம் ஆன்மாவிலிருந்து வெளியேற்றப்படுகிறான்; இருப்பினும், மேலே கூறப்பட்ட காரணங்களுக்காக, அவன் உடலின் மூலம் அதன் மீது செயல்பட அனுமதிக்கப்படுகிறான். கடவுளின் அருள் ஆன்மாவின் ஆழத்தில்தான், அதாவது மனதில்தான் பதியவைக்கப்படுகிறது. ஏனெனில், 'அரசகுமாரியின் மகிமை முழுவதும் உள்ளே இருக்கிறது' என்று கூறப்பட்டபடி, அது பேய்களுக்குத் தெரியாதது (திபா. 44:14). இதனால்தான், நாம் கடவுளை அன்புடன் நினைக்கும்போது, அந்த தெய்வீக அன்பு, நமது இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து ஒரு நீரோட்டமாகப் பெருகுவதைப் போல உணர்கிறோம்; ஆனால், தீய ஆவிகள் உடல் இंद्रியங்களைத் தாக்கி, அவற்றில் குடியேறி, தங்களுக்குக் கிடைத்த மாம்சத்தின் மூலம், இன்னும் குழந்தைப் பருவத்தில் உள்ள ஆன்மாக்களை எளிதாகத் தாக்குகின்றன. ஆகவே, தெய்வீகத் தூதரின் கூற்றுப்படி, நமது மனம் எப்போதும் ஆவியானவரின் நியமத்துடன் இணக்கமாக இருக்கிறது; ஆனால் மாம்சத்தின் இச்சைகள் இலகுவாக இன்ப இச்சைகள் நோக்கி ஈர்க்கப்படுகின்றன (ரோமர் 7:18). ஆகவே, அறிவில் தீவிரமாகச் சிறந்து விளங்குபவர்களிடத்தில், மனத்தின் மற்றும் உடலின் திறன்களின் மூலம் அருள் அவர்களைச் சொல்லொணா மகிழ்ச்சியால் நிரப்புகிறது; ஆனால் நாம் பக்தியின் பாதையில் கவனக்குறைவாகவும் அக்கறையின்றியும் நடக்கும்போது, அசுத்த ஆவிகள் நம்மை இந்த நிலையில் கண்டறிந்து, உடலின் புலன்கள் மூலம் நமது ஆன்மாவை அடிமையாக்கி, அது விரும்பாத ஒன்றை நோக்கி வலுக்கட்டாயமாக இழுக்கின்றன—அவை கொலைகாரர்கள்.

80. ஞானஸ்நானம் பெற்றவர்களின் இதயங்களில் கிருபையும் பாவமும் ஒன்றாகக் குடியிருக்கின்றன என்று கூறுபவர்களுக்கு எதிராக.

விசுவாசிகளின் இதயங்களில் இரண்டு கொள்கைகள், அதாவது கிருபையின் ஆவியும் பாவத்தின் ஆவியும், இணைந்து வாழ்கின்றன என்று கூறுபவர்கள், நற்செய்தியாளரின் வார்த்தைகளை மேற்கோள் காட்டுகிறார்கள்: 'ஒளி இருளில் பிரகாசிக்கிறது, மேலும் இருள் அதை மேற்கொள்ளவில்லை' (யோவான் 1:5), மேலும் தெய்வீக ஒளி, அசுத்தமானவனுடன் இணைந்து வாழ்வதால் எந்த வகையிலும் களங்கப்படுவதில்லை என்றும், தெய்வீக ஒளி பேயுலகின் இருளை ஏதேனும் ஒரு வகையில் அணுகினாலும் கூட, அது களங்கப்படுவதில்லை என்றும் முடிவு செய்கின்றனர். ஆனால், இந்த நற்செய்திப் பகுதி அத்தகையவர்களை மறுக்கவும் செய்கிறது, அவர்கள் புனித வேதாகமத்திற்கு முரணாகக் கருதுகிறார்கள் என்பதைக் காட்டுகிறது. ஏனெனில், வார்த்தையாகிய தேவன், இந்த உண்மை ஒளி, தம்முடைய சிருஷ்டிகளுக்குத் தம்முடைய மாம்சத்தில் தோன்ற விரும்பியபடியே, மனிதர்களுக்கென்ற தம்முடைய எல்லையற்ற அன்பின் மூலம் நம்மில் தம்முடைய பரிசுத்த அறிவின் ஒளியை ஏற்றி வைத்தார். அப்படியே உலக ஞானமும் இதை உணரவில்லை, அதாவது, தேவனுடைய இந்த ஆலோசனையை அறிந்துகொள்ளவில்லை, ஏனெனில் 'மாம்சத்திற்குரிய மனம் தேவனுக்கு விரோதமாயிருக்கிறது' (ரோமர் 8:7): இந்தக் காரணத்திற்காகவே, இறையியல் அறிஞர் இதே வார்த்தையைப் பயன்படுத்தினார்; மேலும் சில வார்த்தைகளைச் சேர்த்த பிறகு, இந்த அற்புதமான மனிதர் கூறுகிறார்: 'உலகில் வரும் ஒவ்வொரு மனிதனையும் அறிவூட்டும் உண்மையான ஒளி' – என்பதற்குப் பதிலாக: 'வழிகாட்டி உயிர் கொடுக்கிறது'. 'ஏனெனில் அவர் உலகத்தில் இருந்தார், உலகம் அவர் மூலமாக உண்டாயிற்று; ஆனாலும் உலகம் அவரை அறியவில்லை. அவர் தம்முடைய சொந்த ஜனத்திடம் வந்தார், ஆனால் தம்முடைய சொந்த ஜனங்கள் அவரை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. ஆனால் அவரை ஏற்றுக்கொண்ட அனைவருக்கும், அதாவது அவருடைய நாமத்தில் விசுவாசமுள்ளவர்களுக்கு, தேவனுடைய பிள்ளைகளாக மாறும் உரிமையை அவர் கொடுத்தார்' (யோவான் 1:9–12). மேலும், மிகவும் ஞானமுள்ள பவுல், 'அவர்கள் அவரை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை' (அவர்கள் அவரை அறிந்துகொள்ளவில்லை) என்ற இந்தச் சொற்றொடரை விளக்கும்போது, கூறுகிறார்: 'நான் அதைப் பிடித்துக்கொண்டேன் என்பதல்ல, அல்லது நான் கச்சிதமானவன் என்பதல்ல; ஆனால் கிறிஸ்து இயேசு என்னைப் பிடித்துக்கொண்டதைப் பிடித்துக்கொள்ள நான் பாய்ந்து செல்கிறேன்' (பிலிப்பியர் 3:12). ஆகவே, நற்செய்தியாளர், சாத்தான் உண்மையான ஒளியை அறிந்துகொள்ளவில்லை என்று கூறும்போது, அவரைப் பற்றிப் பேசவில்லை—ஏனெனில் அவன் ஆரம்பத்திலிருந்தே அதிலிருந்து அந்நியனாக இருந்தான்—மாறாக, இந்த வார்த்தைகளால், கடவுளின் வல்லமைகளையும் அற்புதங்களையும் கேட்டும், தங்கள் இருண்ட இதயங்களின் காரணமாக, அவருடைய அறிவின் ஒளிக்கு அருகில் வர விரும்பாத மக்களை அவர் சரியாகக் கண்டிக்கிறார்.

81. தீய ஆவிகள் இரண்டு வகைப்படும்: ஒன்று, ஆன்மாவிற்கு எதிராகப் போர் தொடுக்கும் மிகவும் நுட்பமானவை,

மற்றவை உடலை அதிகமாகப் பாதிக்கின்றன.

அறிவின் வார்த்தை, தீய ஆவிகள் இரண்டு வகை என்று நமக்குக் கற்பிக்கிறது: சில மிகவும் நுட்பமானவை, மற்றவை மிகவும் பருப்பொருள் சார்ந்தவை. மிகவும் நுட்பமானவை ஆன்மாவிற்கு எதிராகப் போரிடுகின்றன, அதே சமயம் மிகவும் பருப்பொருள் சார்ந்தவை பொதுவாக சில வெட்கக்கேடான, காம உணர்வுள்ள உந்துதல்களின் மூலம் மாம்சத்தைச் சிக்கவைக்கின்றன; இதனால்தான், ஆன்மாவைத் தாக்கும் ஆவிகளும் உடலைத் தாக்கும் ஆவிகளும், மக்களைக் காயப்படுத்துவதில் சமமான ஆர்வத்தைக் கொண்டிருந்தாலும், எப்போதும் ஒருவருக்கொருவர் முரண்படுகின்றன. ஒரு நபருக்குள் அருள் வசிக்காதபோது, தீய ஆவிகள், பாம்புகளைப் போல, இதயத்தின் ஆழங்களில் பதுங்கிக்கொண்டு, ஆன்மா நன்மையின்பால் திரும்புவதைத் தடுக்கின்றன. ஆனால், கிருபை மனதில் இரகசியமாகக் குடியிருக்கும்போது, அவை கரிய மேகங்களைப் போல இதயத்தின் பகுதிகளின் வழியே பறந்து, பாவ உணர்ச்சிகளாகவும் பல்வேறு மாயையான கற்பனைகளாகவும் மாறுகின்றன. இதன் மூலம், நினைவுகூர்வதன் மூலம் இந்தக் கற்பனைகளால் மனதைத் திசை திருப்பி, கிருபையுடனான ஐக்கியத்திலிருந்து அதை விலக்கிவிடுகின்றன. ஆகவே, ஆன்மாவைத் தாக்கும் ஆவிகளால், குறிப்பாக அனைத்துத் தீமைகளுக்கும் தாயான தற்பெருமை மற்றும் ஆணவத்தைத் தூண்டுவதற்காக நாம் தூண்டப்படும்போது, நமது சொந்த உடலின் அழிவை நினைவுகூர்வதன் மூலம், புகழின் மீதான காதலால் பிறக்கும் இந்தத் தற்பெருமை ஆணவத்தை நாம் வெட்கப்படுத்த வேண்டும். உடலுக்கு எதிராகப் போர் தொடுக்கும் தீயசக்திகள், நமது இதயங்களை வெட்கக்கேடான காமவிருப்பங்களால் நிரம்பச் செய்யத் தயாராகும் போதும் நாம் இதேபோலச் செய்ய வேண்டும்: ஏனெனில், கடவுளை நினைவுகூர்வதோடு இணைந்த இந்த நினைவே, தீய ஆவிகளின் அனைத்துத் தூண்டுதல்களையும் வலிமையாகத் தடுத்துவிடும். இருப்பினும், அத்தகைய நினைவுக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, ஆன்மாவின் தீயசக்திகள், மாம்சத்தின் அழிவின் காரணமாக மனித இயல்புக்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை என்ற எண்ணத்தையும், அது எல்லையற்ற அற்பமானది என்ற எண்ணத்தையும் பதிய வைக்கத் தொடங்கினால் (ஏனெனில், ஒருவர் அத்தகைய எண்ணங்களால் அவர்களைத் துன்புறுத்தத் தொடங்கும் போது, அவர்கள் அவ்வாறு செயல்படவே விரும்புகிறார்கள்), – பரலோக ராஜ்யத்தின் கனத்தையும் மகிமையையும் நினைவு கூர்வோம், அதே சமயம் கடவுளின் பாரபட்சமற்ற நியாயத்தீர்ப்பின் கடுமையையும் மனதில் கொள்ள மறக்காமல்; அதன் மூலம் நாம் அத்தகைய மனச்சோர்வான விரக்தியைத் தடுக்க முடியும், மேலும் விரைவாகவும் எளிதாகவும் வரும் காமத்திற்கு ஆளாகக்கூடிய நமது இதயங்களுக்கு, அதை எதிர்த்து நிற்க உறுதியையும் வலிமையையும் அளிக்க முடியும்.

82. கிருபையில் இருப்பவர்களின் இதயங்களில் சாத்தான் குடியிருக்க முடியாது;

ஆனால் அவன் உடலின் மூலம் அவர்களுக்கு எதிராகப் போர் தொடுக்கிறான்.

சாத்தான் திரும்பி வந்து, தன் வீடு துடைத்துச் சுத்தம் செய்யப்பட்டு வெறுமையாக இருப்பதைக் கண்டால்—அதாவது, இருதயம் செழிப்பற்றதாக இருப்பதைக் கண்டால்—அவன் தன்னிலும் பொல்லாத வேறு ஏழு ஆவிகளைத் தன்னுடன் அழைத்துக்கொண்டு, அதற்குள் பிரவேசித்து, அங்கே வாசமாய்க் கொண்டு, அந்த மனிதனின் கடைசிக் கதியை முந்தினதைப்பார்க்கிலும் மோசமாக்குகிறான் என்று கர்த்தர் தம்முடைய பரிசுத்த நற்செய்தியில் நமக்குப் போதிக்கிறார் (லூக்கா 11: 25). இதினின்று, பரிசுத்த ஆவியானவர் நம்மில் குடியிருக்கும் வரை, சாத்தான் ஆத்துமாவின் ஆழங்களுக்குள் நுழைந்து அங்கே குடியிருக்க முடியாது என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஆனால், தெய்வத்தன்மை வாய்ந்த பவுலும் இந்த விஷயத்தைப் பற்றிய இதே புரிதலைக் கற்பிக்கிறார் – இந்த விஷயத்தின் உண்மையான தன்மையை துறவு (அனுபவ) ஞானத்தின் மூலம் (அதாவது, அது உண்மையில் என்னவென்பதை) கண்டறிந்து, அவர் கூறுகிறார்: 'ஏனெனில், உள்மனிதனைப் பொறுத்தவரை, தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தில் நான் பிரியமாயிருக்கிறேன்; ஆனால், என் அங்கங்களில் வேறொரு நியாயப்பிரமாணத்தைக் காண்கிறேன்; அது என் புத்தியின் நியாயப்பிரமாணத்திற்கு விரோதமாய்ப் போர் தொடுத்து, என்னைப் பிடித்து, என் அங்கங்களில் இருக்கிற பாவநியாயப்பிரமாணத்திற்கு அடிமையாக்குகிறது' (ரோமர் 7:22–23). ஆவியினால் வாழ வெற்றிகொண்டவர்களைப் பொறுத்தவரை, அவர் மேலும் கூறுகிறார்: 'ஆகவே, இக்காலத்தில் கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் இருக்கிறவர்களுக்கு, மாம்சத்தின்படி நடவாமல் ஆவியின்படி நடக்கிறவர்களுக்கு, ஆக்கினைத் தீர்ப்பு இல்லை. ஏனெனில், கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் இருக்கும் உயிரின் ஆவியானவரின் நியமம், பாவ மரண நியமத்திலிருந்து என்னை விடுதலையாக்கியுள்ளது" (ரோமர் 8:1–2). மேலும், பரிசுத்த ஆவியின் பங்காளியான ஆன்மாவிற்கு எதிராக சரீரத்திலிருந்து சாத்தான் போர் தொடுப்பதைக் காட்ட, அவர் வேறு ஒரு பகுதியில் கூறுகிறார்: ஆகவே, சத்தியம் என்ற அரைக்கட்டையும், நீதியின் கவசத்தையும் அணிந்து, சமாதானத்தின் நற்செய்திக்குரிய ஆயத்தத்தால் உங்கள் பாதங்களைப் பூட்டிக்கொண்டு நில்லுங்கள்; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தீயவனின் கனன்றுகொண்டிருக்கும் அம்புகளை அணைக்கக்கூடிய விசுவாசம் என்ற கவசத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; மேலும் இரட்சிப்பின் தலைமுடியையும், தேவ வார்த்தையாகிய ஆவிக்குரிய வாளையும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் (எபே. 6:14–17). ஆனால் சிறைத்தண்டனை என்பது ஒன்றாகும், போராட்டம் என்பது மற்றொன்றாகும்; ஏனெனில் முந்தையது ஒருவனைத் தன் சக்தியில் வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்துக் கொள்வதைக் குறிக்கிறது, அதேசமயம் பிந்தையது சமமான மற்றும் எதிரான போராட்டத்தைக் குறிக்கிறது. இதனால்தான், நமது ஆண்டவராகிய கிறிஸ்துவைத் தங்களுக்குள் சுமந்து செல்லும் ஆன்மாக்கள் மீது பிசாசு நெருப்பு அம்புகளால் தாக்குதல் நடத்துகிறார் என்று அப்போஸ்தலர் கூறுகிறார். ஏனெனில் இது பொதுவாக நடக்கும் ஒரு விஷயம்: தன் எதிராளியைக் கைகளால் அணுக முடியாதவர், அம்புகளைப் பயன்படுத்துகிறார்; அதாவது, தாங்கள் சண்டையிடும் எதிரியை, அம்புகளின் பறக்கும் வேகத்தால், தொலைவிலிருந்தே காயப்படுத்தும் பொருட்டு அவ்வாறு செய்கிறார்; அப்படியே சாத்தானும், ஏனெனில், அவர்களுக்குள் அருள் இருப்பதால், முன்போல் முயற்சி செய்பவர்களின் மனதில் அவனால் குடியேற முடிவதில்லை; ஆகவே, உடலில் வசித்து, அவன் காம இச்சையின் ஈரப்பதத்தின் மீது பாய்ந்து, அதன் கவர்ச்சியின் மூலம் ஆன்மாவை வஞ்சிக்க முற்படுகிறான். இதனால்தான், காம உணர்வின் ஈரப்பதத்தால் ஈர்க்கப்படும் மனம், புலனின்பத்தின் பொறிகளில் சிக்கி விழாமல் இருப்பதற்காக, உடல் வற்றிப்போகச் செய்யப்பட வேண்டும். திருத்தூதரின் சொந்த வார்த்தைகளிலிருந்தே, முயற்சி செய்பவர்களின் மனம் தெய்வீக ஒளியின் செல்வாக்கின் கீழ் உள்ளது என்பதை எளிதாகக் காணலாம்; இதனால்தான் அது தேவனுடைய நியமத்திற்குக் கீழ்ப்படிகிறது மற்றும் அதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறது. ஆனால், மாம்சம் அதன் தீய இயல்பின் காரணமாக, தீய ஆவிகளுக்குக் கீழ்ப்பட்டிருக்கிறது; இதனால்தான் அது அவற்றின் பொல்லாத ஆலோசனைகளுக்கு அடிபணியத் தூண்டப்படுகிறது. இதிலிருந்து, மனம் கடவுளுக்கும் சாத்தானுக்கும் பொதுவான ஒரு இருப்பிடமாக இல்லை என்பது தெளிவாகிறது: இல்லையெனில், என் மனதால் கடவுளின் சட்டத்திற்கு நான் ஊழியம் செய்வது போலவே, மேலும், என் மனம் அதன் முழு சுதந்திரத்துடனும் பேய்களை எதிர்க்காமல், அதன் மீது அருளின் நன்மையான செல்வாக்கிற்கு மனமுவந்து அடிபணியாமல் இருந்தால், என் உடலும் வார்த்தையற்ற இன்பங்களின் இனிமையான நறுமணத்தால் தூண்டப்படாதிருக்க முடியுமா? ஏனெனில், நான் சொன்னது போல், தீய ஆவிகளை அதற்குள் குடியிருக்க அனுமதிக்கிறேன். திருத்தூதர் கூறுகிறார்: 'ஏனெனில் எனக்குள், அதாவது என் மாம்சத்திற்குள், நன்மையே வாசிக்கிறது இல்லை என்று அறிவேன்' (ரோமர் 7:18). ஆகவே, தங்கள் போராட்டங்கள் மூலம் பாவத்திற்கு எதிர்த்து நிற்கிறவர்களிடம் (ஏனெனில், இங்கே திருத்தூதர் தன்னைப் பற்றிப் பேசவில்லை), பேய்கள் மனதிற்கு எதிராகப் போர் தொடுக்கின்றன; அதே சமயம், மாம்சம், இதமான மற்றும் இனிமையான உந்துதல்கள் மூலம், அவர்களை ஓய்வெடுக்கத் தூண்டி, காமத்திற்குள் ஈர்க்க முயற்சிக்கிறது; ஏனெனில், நீதியான நியாயத்தினால், பாவத்திற்கு எதிராகக் கடுமையாகப் போராடுபவர்களின் உடலின் ஆழங்களிலும்கூட மறைந்திருக்க அவற்றுக்கு அனுமதி உண்டு, ஏனெனில் மனித பகுத்தறிவின் சித்தம் எப்போதும் சோதனையின் கீழ் உள்ளது. ஆனால், யாராவது இந்த வாழ்க்கையிலேயே, துறவு முயற்சிகள் மூலம் இறக்க முடிந்தால், அவர் இறுதியில் முற்றிலும் பரிசுத்த ஆவியானவரின் வாசஸ்தலமாக மாறுகிறார்; ஏனெனில், அத்தகையவர் ஏற்கெனவே மரணத்திற்கு முன்பே எழுந்துவிட்டார் – ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பவுலே அப்படியிருந்தார், மேலும் முழுமையான அர்ப்பணிப்புடன் பாவத்திற்கு எதிராகப் போராடிய மற்றும் போராடிக்கொண்டிருக்கும் அனைவரும் அப்படியிருந்தனர், அப்படியிருக்கிறார்கள்.

83. சாத்தான் விதைத்த எண்ணங்கள் இதயத்திலிருந்து வெளிவருகின்றன என்று கருதப்படுவதைப் போலவே.

இதயமே நல்ல மற்றும் தீய எண்ணங்கள் இரண்டையும் தோற்றுவிக்கிறது; இருப்பினும், அது அதன் சொந்த இயல்பைக் கொண்டு தீய எண்ணங்களை உருவாக்குவதில்லை, மாறாக கடந்தகால சோதனைகளால் தீயவற்றின் நினைவு அதன் உள்ளே ஒரு பழக்கமாக மாறியிருப்பதால் அவற்றில் சிலவற்றைத் தன்னுள் கொண்டிருக்கிறது. அதே சமயம், அவற்றில் பெரும்பாலானவற்றையும், உண்மையில் மிகவும் கொடியவற்றையும் அது பேய்களின் தீய எண்ணங்களிலிருந்து பெறுகிறது. இருப்பினும், நாம் அவையனைத்தையும் ஒருவிதத்தில் இதயத்திலிருந்தே வருவனவாகக் கருதுகிறோம்; இதனால்தான் சிலர், 'வாயிலிருந்து புறப்படுகிறவை யெல்லாம் இருதயத்திலிருந்து புறப்படுகிறது; அதுதான் மனுஷனைத் தீட்டுப்படுத்துகிறது' என்ற ஆண்டவரின் வார்த்தைகளைச் சான்றாகக் காட்டி, நமது மனதில் கிருபையும் பாவமும் ஒன்றாகக் குடியிருப்பதாக நினைத்துள்ளனர். ஏனெனில், இருதயத்திலிருந்து துஷ்ட சிந்தனைகள், கொலை, விபச்சாரம், காமக் குற்றங்கள் மற்றும் இவை போன்றவை வருகின்றன' (மத்தேயு 15:18, 20). ஆயினும், நமது மனம், மிகவும் நுட்பமான ஒரு சக்தியின் செயல்பாடுகள் மூலம், தீய ஆவிகளால் அதில் பதியவைக்கப்படும் அந்தத் தீய எண்ணங்களின் சேகரிப்பிடமாக மாறுகிறது என்பதை அவர்கள் உணர்வதில்லை; ஏனெனில், மாம்சத்தின் செயல்பாடுகள் மூலம், சுய இன்பத்தில் ஈடுபட முனைகின்ற உடல், ஆன்மாவோடு அது இணைந்திருக்கும் தன்மையின் காரணமாக, அது எப்படி என்று நமக்குத் தெரியாவிட்டாலும், ஆன்மாவை இதற்குள் ஈர்க்கிறது; ஏனெனில், மாம்சம் வஞ்சனையின் தழுவிக்கொள்ளல்களை அளவற்ற முறையில் நேசிக்கிறது. இக்காரணத்தினாலே, பிசாசுகளால் ஆத்துமாவிலே பதியவைக்கப்பட்ட எண்ணங்கள் இருதயத்திலிருந்து புறப்படுகிறவைகளாகத் தோன்றுகின்றன; நாமும் அவற்றில் இன்பம் காண விரும்பும்போது, அவற்றை நம்முடையவைகளாக ஆக்கிக்கொள்கிறோம். தெய்வீக வார்த்தையே வெளிப்படுத்துவது போல, கர்த்தர் இதைத்தான் கண்டிக்கிறார், மேலும் அவர் மேலே மேற்கோள் காட்டப்பட்ட வார்த்தைகளை உச்சரித்தார். ஏனெனில், எவரும் தந்திரக்கார சாத்தானால் தனக்குள் விதைக்கப்பட்ட எண்ணங்களில் மகிழ்ச்சி அடையும்போது, அவற்றின் நினைவு, ஒருவிதத்தில், அவனது இதயத்தில் பொறிக்கப்பட்டுவிடுகிறது; பின்னர் அவன் இந்த எண்ணங்களைத் தனக்குள் இருந்தே வெளிப்படுத்துகிறான் என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லையா?

84. கிருபையும் சாத்தானும் இதயத்தில் ஒருசேர இருக்க முடியாது என்பதை விளக்கும் வேதாகம உதாரணம்

கிருபையும் சாத்தானும் இதயத்தில் ஒன்றாக இருக்க முடியாது என்பதை விளக்கும் வேதாகமத்திலிருந்து ஒரு உதாரணம்.

ஒரு வலிமையானவனைக் கட்டிக் கட்டி, அவன் உடைமைகளையெல்லாம் கொள்ளையிட்டு, அவனை வெளியே தள்ளும் வரையிலன்றி, அவனுடைய வீட்டிலிருந்து அவனைத் துரத்த முடியாது என்று கர்த்தர் நற்செய்தியில் கூறுகிறார் (மத்தேயு 12:29). அப்படியானால், இத்தகைய அவமானத்திற்குப் பிறகு, வீட்டை விட்டு வெளியேற்றப்பட்ட இந்த மனிதன், தன் விருப்பப்படி தன் சொந்த வீட்டில் ஓய்வெடுக்கும் உண்மையான வீட்டு உரிமையாளருடன் சேர்ந்து மீண்டும் உள்ளே நுழைந்து அங்கே எப்படி வசிக்க முடியும்? மேலும், தன்னிடம் கலகம் செய்த ஒரு கொடுங்கோலனைத் தோற்கடித்த எந்த அரசன், அவன் தன் அரச அறைகளில் தன்னுடன் சேர்ந்து உலாவ வேண்டும் என்று விரும்புவான்? அதற்குப் பதிலாக, உடனடியாக அவனை வாளால் வெட்டி வீழ்த்தமாட்டானா? அல்லது, அவனைக் கட்டி, மிக நீண்ட கால சித்திரவதைக்கும் மிகவும் பரிதாபகரமான மரணத்திற்கும் தன் வீரர்களிடம் ஒப்படைக்கமாட்டானா?

85. ஆன்மீக வாழ்க்கையின் அனுபவங்களிலிருந்து இதற்கான சான்று,

அல்லது செழிப்பாக வாழும் ஒருவருக்குள் கிருபையும் பாவமும் எவ்வாறு செயல்படுகின்றன என்பது பற்றி.

நன்மை மற்றும் தீமை இரண்டையும் நாம் சிந்திப்பதால், பரிசுத்த ஆவியும் சாத்தானும் மனதில் ஒன்றாகக் குடியிருக்கிறார்கள் என்று யாராவது முடிவு செய்தால், 'கர்த்தர் எவ்வளவு நல்லவர்' என்பதை நாம் இன்னும் சுவைத்துப் பார்க்காததாலும் காணாததாலும் தான் இது நமக்கு நிகழ்கிறது என்பதை அத்தகையவர் அறிந்து கொள்ளட்டும் (சங். 33:9). ஏனெனில், நான் மேலே கூறியது போல, முதலில், ஞானஸ்நானம் பெறுபவர்களிடம் அருள் தனது இருப்பை மறைத்து, ஆன்மாவின் சுயவிருப்பத்தை எதிர்பார்க்கிறது; ஆனால் ஒருவர் முழுமையாகக் கடவுளிடம் திரும்பும்போது, அருள் சில சொல்லொணா உணர்வுகள் மூலம் இதயத்திற்குத் தனது இருப்பை வெளிப்படுத்துகிறது; மேலும் ஆன்மாவின் பதிலை மீண்டும் எதிர்பார்க்கிறது, இதற்கிடையில் பேய்களின் அம்புகள் அதன் உணர்வுகளின் ஆழத்தை அடைய அனுமதிக்கிறது, இதன் மூலம் அது மிகுந்த விருப்பத்துடனும் மிகவும் பணிவான மனநிலையுடனும் கடவுளைத் தேடக்கூடும். இதன் விளைவாக, ஒரு நபர் இறுதியாக, உறுதியான மனதுடன், கட்டளைகளைக் கடைப்பிடித்து, கர்த்தராகிய இயேசுவை இடைவிடாமல் அழைத்து, முன்னேறத் தொடங்கினால்; அப்போது, புனிதக் கிருபையின் நெருப்பு இதயத்தின் வெளிப்புற உணர்வுகளுக்குப் பரவி, மனிதப் பூமியின் முட்களைத் தொட்டுத் தின்றுவிடுகிறது; அதன்மேல், சாத்தானின் ஆலோசனைகளும் தூண்டுதல்களும் (இதயம் கிருபையுடன் இருக்கும்) அந்த இடத்திற்கு அப்பால் தங்குவதற்கு இடமில்லாமல், ஆன்மாவின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான பகுதியை லேசாகத் தொட்டுச் செல்கின்றன. ஆனால் ஒரு மனிதன், துறவு முயற்சிகள் மூலம், எல்லா நற்பண்புகளாலும், குறிப்பாக உலகப் பொருட்களிலிருந்து முழுமையான பற்றற்ற தன்மையாலும் ஆட்கொள்ளப்படும்போது, அப்போது கிருபை அவனது முழு இருப்பையும் ஒரு ஆழ்ந்த, விவரிக்க முடியாத உணர்வால் ஒளிரச் செய்து, அவனுக்குள் கடவுள் மீதான மிகச் சூடான அன்பைத் தூண்டுகிறது; அப்போது, பேய்களின் அம்புகள் உடல் இंद्रியங்களைச் சென்றடைவதற்கு முன்பே அணைந்துவிடுகின்றன, ஏனெனில் பரிசுத்த ஆவியானவரின் சுவாசம் இதயத்தை ஆழ்ந்த அமைதியால் நிரப்புகிறது, அதே சமயம் பேய்களின் நெருப்பு அம்புகள் காற்றில் பறக்கும்போதே அணைக்கப்படுகின்றன. இருப்பினும், இந்த நிலையை அடைந்த ஒருவரே சில சமயங்களில், தேவனால் அசுரர்களின் தீய செல்வாட்டிற்கு ஆளாக அனுமதிக்கப்படுகிறார்; அத்தகைய சமயங்களில் அவரது மனம் அறிவொளி பெறாதபடி விடப்படுகிறது. இது நமது சுயவிருப்பம் கிருபையின் கட்டுகளால் முழுமையாகக் கட்டப்பட்டுவிடாமல் இருப்பதற்காகவே செய்யப்படுகிறது. பாவம் தவறற்செயல் முயற்சிகள் மூலம் வெல்லப்பட வேண்டும் என்பதற்காக மட்டுமல்ல, மனிதன் ஆன்மீக அனுபவத்தில் தொடர்ந்து முன்னேற வேண்டும் என்பதற்காகவும் இது செய்யப்படுகிறது: ஏனெனில், கற்பிக்கப்படுபவனில் முழுமையானதாகக் கருதப்படுவது, முன்னேற்றத்திற்காக ஆர்வமுள்ள தனது அன்பில் இருக்கும் கடவுளின் போதனைகளின் செல்வங்களுடன் ஒப்பிடும்போது முழுமையற்றது; யாக்கோபுக்குக் காட்டப்பட்ட ஏணியின் உச்சிக்கே ஒருவர் முன்னேற்றத்திற்காக உழைத்து ஏறினாலும் கூட இதுவே நிலைமை.

86. கடவுளின் அனுமதி அறிவுறுத்தலுக்காகவும், கடவுளின் நிராகரிப்பு தண்டனைக்காகவும் இருக்கிறது.

கர்த்தரே, 'சாத்தான் பரலோகத்திலிருந்து விழுந்துவிட்டான்' (லூக்கா 10:18) என்று கூறுகிறார், அதனால் அவன் பரிசுத்த தூதர்களின் மகிமையான வாசஸ்தலத்தைக் காணக்கூடாது என்பதற்காக: அப்படியானால், தேவனுடைய நல்ல ஊழியர்களுடன் ஐக்கியம் கொள்ளத் தகுதியற்ற அவனுக்கு, மனித மனம் எப்படி தேவனுடன் பொதுவாகக் குடியிருக்கும் இடமாக இருக்க முடியும்? இது தெய்வீக அனுமதியால் நிகழ்கிறது என்று கூறப்பட்டாலும், இது எந்தவொரு உறுதியான சான்றையும் அளிக்காது. கல்விக்கான அனுமதி எந்த வகையிலும் ஆன்மாவின் தெய்வீக ஒளியைப் பறிப்பதில்லை; ஏற்கெனவே நான் கூறியது போல், அத்தகைய சமயங்களில் நடப்பது என்னவென்றால், அருள் தனது இருப்பை மனதிலிருந்து மறைத்துக்கொள்கிறது, அதனால், சாத்தானின் கசப்பினால் தூண்டப்பட்டு, ஆன்மா, எதிரியின் தீய செல்வாக்கைத் தனக்குள் அனுபவித்தவாறு, எல்லா பயத்துடனும் மிகுந்த தாழ்மையுடனும் கடவுளிடமிருந்து உதவி தேட வேண்டும். பால் குடிப்பதற்கான விதிகளுக்குக் கீழ்ப்படிய விரும்பாததால் தவறாக நடந்து கொள்ளும் குழந்தையைக் கொண்ட ஒரு தாய், அதைச் சுற்றியுள்ள அசிங்கமான அந்நியர்களாலோ அல்லது சில காட்டு மிருகங்களாலோ பயந்து, பெரும் பயத்துடனும் கண்ணீருடனும் மீண்டும் தன் அரவணைப்பிற்குள் வந்துவிடும் வகையில், அதைச் சிறிது நேரம் தன் அரவணைப்பிலிருந்து விடுவிப்பது போலவே இதுவும். ஆனால், கடவுளின் விலகலால், அவ்வப்போது வழங்கப்படும் அனுமதியானது, தன்னுள் கடவுளைக் கொண்டிருக்க விரும்பாத ஆன்மாவை, கட்டப்பட்டதைப் போல, அசுரர்களின் கைகளுக்கு ஒப்படைக்கிறது. ஆனால் நாம் ஒதுக்கித் தள்ளப்படும் குழந்தைகள் அல்லர்; மாறாக, நாம் நம்புவது போல, நாம் தேவனுடைய கிருபையின் உண்மையான சந்ததியினர், அரிதான அனுமதிகளாலும் அடிக்கடி வரும் ஆறுதல்களாலும் அதனால் போஷிக்கப்படுகிறோம், அதனால், நம்மை நோக்கிய அத்தகைய கனிவின் தாக்கத்தின் கீழ், நாம் 'கிறிஸ்துவின் முழுமையான வளர்ச்சியின் அளவை' (எபே. 4:13) அடையும்படி வளர முடியும்.

87. கடவுளின் போதனை நிறைந்த சகிப்புத்தன்மை ஆன்மாவில் ஏற்படுத்தும் விளைவுகள்

மற்றும் அவருடைய தண்டனைக்கான கைவிடுதல்;

மேலும், இவை இரண்டின் முன்பும் ஒருவர் எவ்வாறு செயல்பட வேண்டும் என்பது பற்றியும்.

கற்பிப்பதற்காக இறைவனின் அனுமதியளிக்கும் செயல் முதலில் ஆன்மாவில் பெரும் துயரத்தையும், அவமான உணர்வையும், ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு நம்பிக்கையின்மையையும் ஏற்படுத்துகிறது; இதன் நோக்கம், ஆன்மாவிற்குள் இருக்கும் வீண் பெருமையையும் மற்றவர்களைக் கவர வேண்டும் என்ற ஆசையையும் நசுக்கி, அதைப் பொருத்தமான பணிவிற்குக் கொண்டுவருவதாகும். ஆனால் உடனடியாக அதற்குப் பிறகு, அது இதயத்தில் கடவுளுக்குரிய ஒரு மென்மையான பயத்தையும், கண்ணீரான அறிக்கையையும், மிகவும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மௌனத்திற்கான ஒரு பெரிய விருப்பத்தையும் விதைக்கிறது. ஆனால் கடவுளின் வெறுப்பிலிருந்து எழும் கைவிடுதல், ஆன்மாவை அதன் சொந்த வழிகளுக்கு விட்டுவிடுகிறது, மேலும் அது விரக்தி, நம்பிக்கையின்மை, ஆணவம் மற்றும் கோபத்தால் நிரம்புகிறது. ஆகவே, இந்த இணக்கத்தையும் இந்த கைவிடப்படுதலையும் அறிந்து, ஒவ்வொன்றின் தன்மைக்கேற்ப உரிய நேரத்தில் நாம் கடவுளிடம் நெருங்குவது கடமையாகும்: முந்தையதில், ஆறுதலைப் பறிப்பதன் மூலம் நமது குணத்தின் ஒழுங்கீனத்தை அவர் கருணையாகத் தண்டிக்கும்போது, அவருக்கு நன்றி மற்றும் நேர்ச்சைகளை நாம் செலுத்த வேண்டும், அதனால் ஒரு தந்தையாக, நல்லதற்கும் தீயதற்கும் இடையில் உறுதியாக வேறுபடுத்திப் பார்க்க அவர் நம்மைக் கற்பிக்க முடியும்; மேலும் இங்கு, பாவங்களைத் தொடர்ந்து அறிக்கை செய்தல், இடைவிடாத கண்ணீர் மற்றும் அதிகமான தனிமை ஆகியவற்றைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும், இதன் மூலம் அத்தகைய விடாமுயற்சியின் மூலம், முன்பு அவர் செய்தது போல மீண்டும் எங்கள் இதயங்களைப் பார்க்கும்படி தேவன் முன் மன்றாடி அவரைத் தூண்ட முடியும். இருப்பினும், கடவுளின் அனுமதியளிக்கும் திருவுளத்தால், ஆன்மா சாத்தானுடன் நேருக்கு நேர் போராட்டத்தில் ஈடுபடும்போது, கிருபை தன்னை மறைத்துக்கொண்டாலும், அது கண்ணுக்குத் தெரியாத உதவியின் மூலம் ஆன்மாவிற்கு உதவுகிறது, அதன் எதிரிகள் மீது வெற்றி பெறுவது ஆன்மாவின் தனிப்பட்ட செயலே என்பதைக் காட்டும்படியாக,

88. ஒரு உதாரணம் விளக்குகிறது

கிருபையின் சந்நிதியில் ஆன்மா ஏன் நன்மையும் தீமையும் ஆகிய எண்ணங்களைக் கருவுறுகிறது என்பதையும் இது விளக்குகிறது.

மேலும், யார் ஆன்மீகத்தை தியானிக்கத் தகுதியானவராகக் கருதப்படுகிறாரோ, அவர், குளிர்காலத்தில் ஒருவரது உடல் திறந்தவெளியில் கிழக்கு நோக்கி நிற்கும்போது, உடலின் முன்பகுதி சூரியனால் சூடேற்றப்படுகிறது, அதே சமயம் பின்பகுதி சூரியனின் வெப்பத்தால் தீண்டப்படாமல் இருக்கிறது, ஏனெனில் அந்த நேரத்தில் சூரியன் நேராக மேலே இல்லை: அப்படியே, தங்கள் ஆன்மீகப் பயணத்தின் தொடக்கத்தில் இருப்பவர்களுக்கும் இதுவே நிலைமை; அதாவது, அவர்களின் இதயங்கள் சில சமயங்களில் புனித அருளால் பகுதி அளவே சூடேற்றப்படுகின்றன, அதனால்தான் அவர்களின் மனம் பின்னர் ஆன்மீக தியானத்தின் கனியைக் கொடுக்கத் தொடங்குகிறது; ஆனால், அவர்களின் இதயத்தின் வெளிப்புறப் பகுதிகள் இன்னும் இவ்வுலகியல் எண்ணங்களால் நிறைந்திருக்கின்றன, ஏனெனில் இதயத்தின் எல்லாப் பகுதிகளும் இன்னும் அதன் ஆழமான மூலைகளில் உள்ள புனித அருளின் ஒளியால் ஒளிரூட்டப்படவில்லை – (இதைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறிய சிலர், ஆன்மீக ரீதியாகப் பாடுபடுபவர்களின் மனதில் இரண்டு எதிர்விசைகள் உள்ளன என்று கற்பனை செய்துள்ளனர்). மேலே கொடுக்கப்பட்ட உதாரணத்தில், ஒரு நபர் ஒரே நேரத்தில் குளிரையும் வெப்பத்தையும் உணர்வது போலவே, ஆன்மாவும் ஒரே நேரத்தில் நன்மையையும் தீமையையும் சிந்திப்பதற்குக் காரணம் இதுவே. ஏனெனில், நமது மனம் அறிவின் இருமைக்குள் நழுவிவிட்டதிலிருந்து, அது அதன் விருப்பத்திற்கு எதிராகக் கூட, ஒரே நேரத்தில் தீமையையும் நன்மையையும் பற்றிச் சிந்திக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட நிர்பந்தத்திற்கு ஆளாகியுள்ளது, குறிப்பாக நுட்பமான பகுத்தறிவை அடையும்வர்களிடம் இது காணப்படுகிறது. ஏனெனில், ஒருவர் எவ்வளவு கடினமாக நல்ல விஷயங்களைப் பற்றி சிந்திக்க முயன்றாலும், தீமை உடனடியாக மனதில் வருகிறது, ஏனெனில் ஆதாமின் மீறலுக்குப் பிறகு, மனித நினைவாற்றல் எப்படியோ இரண்டு வகையான எண்ணங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் நாம் தேவனுடைய கற்பனைகளை உக்கிரமான ஆர்வத்துடன் நிறைவேற்றத் தொடங்கினால், அவருடைய பிரசன்னத்தின் ஆழ்ந்த உணர்வால் நம்முடைய எல்லாப் புலன்களையும் ஒளிப்படுத்தும் கிருபை, நம்முடைய பாவ நினைவுகள் அனைத்தையும் எரித்துவிடும்; அது இடைவிடாத அன்பின் சமாதானத்தால் நம் இருதயங்களை இனிமையாக்குவதோடு, மாம்சத்திற்குரிய காரியங்களைக் காட்டிலும் ஆவிக்குரிய காரியங்களைப் பற்றி சிந்திக்க நம்மைப் பழக்கப்படுத்தும். தங்கள் இதயங்களில் ஆண்டவரைத் தொடர்ந்து நினைவில் வைத்துக்கொண்டு, பரிபூரணத்தை நோக்கிச் செல்லும்வர்களுக்கு இது அடிக்கடி நிகழ்கிறது.

89. ஞானஸ்நானத்தின் மூலம், கிருபை தேவனுடைய சாயலை மீட்டெடுகிறது,

பின்னர் கடவுளின் சாயலை வரைகின்றது

குணங்களைப் பெறுவதற்கான மனிதனின் முயற்சிகளுடன் சேர்ந்து,

அதில் அன்பு என்பது தெய்வீகத்தன்மையின் மிக உயர்ந்த அடையாளமாகும்.

புனித அருள், நம்மைப் புத்துயிர் அளிக்கும் ஞானஸ்நானத்தின் மூலம் நமக்கு இரண்டு ஆசீர்வாதங்களை வழங்குகிறது, அவற்றில் ஒன்று மற்றொன்றை விட மிக உயர்ந்தது. ஆனால் ஒன்று உடனடியாக அருளப்படுகிறது; அதாவது, நீரிலேயே அது கடவுளின் உருவத்தை உருவாக்கும் ஆன்மாவின் அனைத்து அம்சங்களையும் புதுப்பித்து ஒளிரச் செய்கிறது, மேலும் நம்மிடமிருந்து பாவத்தின் ஒவ்வொரு கறையையும் கழுவி நீக்குகிறது; மற்றொன்றை அது நம்மோடு சேர்ந்து நம்மில் உருவாக்கக் காத்திருக்கிறது: இதுவே கடவுளின் ஒப்புருவத்தை உருவாக்குகிறது. – ஆகவே, பரிசுத்த ஆவியானவர் எங்கும் நிறைந்தவரின் ஆசீர்வாதங்களில் மனமானது மிகுந்த உணர்வுடன் பங்குபெறத் தொடங்கும் போது, தேவனுடைய சாயலின் அம்சங்களில் தெய்வீகத்தன்மையின் அம்சங்களை, ஓவியம் வரைவது போல, கிருபை வரையத் தொடங்குகிறது என்பதை நாம் உணர வேண்டும். ஏனெனில், ஓவியர்கள் முதலில் ஒருவரின் உருவத்தை ஒரே நிறத்தால் வரைந்து, பின்னர், படிப்படியாக, ஒரு வண்ணத்தின் மேல் மற்றொரு வண்ணத்தை அப்பி, அவர்கள் வரையும் நபரின் உருவத்தை, அவரது முடியாணி வரை ஒத்திருக்கும் அளவுக்கு உயிரோட்டமாக மாற்றுவது போல: அதுபோலவே, தேவனுடைய பரிசுத்த கிருபையும் முதலில் ஞானஸ்நானத்தின் மூலம் மனிதனில் உள்ள தேவ உருவத்தின் அம்சங்களை மீட்டெடுத்து, அவன் படைக்கப்பட்டபோது இருந்த நிலைக்கு அவனை மீட்டெடுகிறது; மேலும், நாம் முழு மனதுடன் கடவுளின் சாயலின் அழகை விரும்புகிறோம் என்றும், அதன் பணியகத்தில் அச்சமின்றி நிர்வாணமாக நிற்கிறோம் என்றும் அது காணும்போது, ஆன்மாவில் ஒரு நற்பண்பு பின் ஒரு நற்பண்பாக மலரும்போதும், அதன் முகப்பார்வை மகிமையிலிருந்து மகிமைக்கு உயர்த்தப்படும்போதும், அது அதற்கு கடவுளின் சாயலின் அம்சங்களை அருளுகிறது: அதனால், கடவுளின் சாயலின் அம்சங்கள் நம்மில் எவ்வாறு பிரதிபலிக்கின்றன என்பதைப் புலன்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன, அதே சமயம் அந்தச் சாயலின் பரிபூரணத்தை நாம் கிருபையின் அறிவொளி மூலம் அறிந்துகொள்கிறோம். ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிலும், சொல்லொணா இணக்கத்திலும் செழித்து வளரும் மனம், புலன்கள் மூலம் அனைத்து நற்பண்புகளையும் உணர்கிறது; ஆனால், பரிசுத்த ஆவியினால், உறுதியாகவும் அதன் முழுமையுடனும் அறிவூட்டப்படாவிட்டால், யாராலும் ஆன்மீக அன்பை அடைய முடியாது. ஏனெனில், மனம் தெய்வீக ஒளியிலிருந்து கடவுளின் முழுமையான சாயலைப் பெறாவிட்டால், அது மற்ற எல்லா நற்பண்புகளையும் கொண்டிருந்தாலும், முழுமையான அன்பில் ஈடுபடாமல் இருக்கிறது; ஏனெனில், ஒருவன் கடவுளின் நற்பண்புக்கு முழுமையாக ஒப்பானபோது மட்டுமே (ஒருவனுக்குள் இருக்கும் திறனுக்குட்பட்ட கடவுளின் சாயலைப் பற்றி நான் பேசுகிறேன்) அவன் தெய்வீக அன்பின் சாயலையும் தாங்குகிறான். ஒருவரின் உருவப்படம் வரையப்படும்போது, மிகவும் இனிமையான வண்ணங்களும், மிகவும் அத்தியாவசியமான அம்சங்களும்—வரையப்பட்ட முகத்தில் பூசப்படும்போது—அது, புன்னகையைக் கூட, சித்திரிக்கப்படும் நபரைப் போலவே முற்றிலும் மாற்றிவிடுகின்றன: அதுபோலவே, தெய்வீகக் கிருபை ஒரு மனிதனில் தேவனுடைய சாயலை வரைகையில், அன்பு எனும் ஒளிமிகுந்த பண்பு, ஒருமுறை பூசப்பட்டவுடன், தேவனுடைய சாயலின் அம்சங்கள் அனைத்தும் தெய்வீகத் தன்மையின் பிரகாசத்திற்கு முற்றிலும் உயர்த்தப்பட்டிருப்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. மேலும், அன்பு என்பதைத் தவிர வேறு எந்தப் புண்ணியமும் ஆன்மாவிற்கு உணர்ச்சியற்ற தன்மையை (அதாவது, உணர்ச்சிகளிலிருந்து தூய்மையையும் விடுதலையையும்) வழங்க முடியாது: ஏனெனில், 'சட்டத்தின் நிறைவேறுதல் அன்பு' (ரோமர் 13:10); ஆகையால், அன்பின் அனுபவத்தின் மூலம் நமது உள்ளான மனிதன் தினமும் புதுப்பிக்கப்பட்டாலும், அவன் அன்பின் முழுமையான பரிபூரணம் அடையும்போது மட்டுமே முழு முதிர்ச்சியை அடைகிறான்.

90. முதலில், ஒருவர் கிருபையின் ஆறுதல்களின் முழுமையான சுவையைப் பெறுகிறார்,

பின்னர் அவை மறைக்கப்படுகின்றன; முந்தையது உற்சாகத்தைத் தக்கவைக்கவும், பிந்தையது முயற்சி செய்பவர் பணிவாக இருக்கவும்.

ஆன்மீக முயற்சிகளுக்காகவும், இரண்டாவதாக முயற்சி செய்பவர் பணிவடையவும்.

அன்பில் அருளின் முழு வெளிப்பாடு... அது எப்படி நிகழ்கிறது. ஒருவரின் ஆன்மீக முன்னேற்றத்தின் ஆரம்பத்திலேயே, ஒருவர் கடவுளின் நற்பண்பை ஆர்வமாக நேசித்தால், பரிசுத்த ஆவியானவர் ஆன்மாவிற்கு கடவுளின் இனிமையின் முழுமையான மற்றும் உறுதியான சுவையை அளிக்கிறார், இதன் மூலம் கடவுளை நேசிக்கும் உழைப்புகளின் பலன் எவ்வளவு பெரியது என்பதை மனம் உறுதியுடனும் தெளிவுடனும் அறிந்துகொள்ளும்; ஆனால் பின்னர், இந்த உயிர் தரும் வரத்தின் செழுமையை நீண்ட காலத்திற்கு மறைத்துவிடுகிறது, அதனால், நாம் எல்லா நற்பண்புகளிலும் சிறந்து விளங்கினாலும், நம்மில் அந்தப் புனித அன்பு ஒரு நிலையான குணமாக மாறியிருப்பதை நாம் காணாததால், நம்மை ஒன்றுமில்லாதவர்களாகக் கருதுகிறோம். ஏனெனில், அன்பற்றதன் பேயானது, ஆன்மீக வாழ்வில் உழைப்பவர்களின் ஆன்மாக்களை சில சமயங்களில் அவ்வளவு வலிமையாகத் தாக்குகிறது, அதனால் அவர்கள் தங்களை நேசிப்பவர்களிடமே கூட விரோதத்தை வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள், மேலும் அவர்களை வாழ்த்தும்போதும் முத்தமிடும்போதும் கூட, இந்த சீரழிக்கும் விரோதச் செயலைத் தொடர்கிறார்கள். இதனால், ஆன்மா பெரிதும் துயரப்பட்டுத் துன்புறுகிறது; ஏனெனில், அது தனது நினைவில் ஆன்மீக அன்பைச் சுமந்திருக்கும்போதும் (அன்பின் கடமையை உணர்ந்த நிலையில்), தனது உணர்வுகளில் அதை அனுபவிக்க முடிவதில்லை. இது, ஆன்மாவிற்குத் தோன்றுவது போல, அதன் மிகச் சரியான முயற்சிகளின் பற்றாக்குறையால் ஏற்படுகிறது. இதனால்தான், நாம் தற்போதைக்கு, அன்பின் செயல்களைச் செய்ய நமது மனவலியால் நம்மைக் கட்டாயப்படுத்த வேண்டும், இதன் மூலம் நாம் முழு உணர்வுடனும் உறுதியான திருப்தியுடனும் அதைச் சுவைக்க முடியும்; ஆயினும் பரிபூரண நிலையில், இந்த உடலில் வசிப்பவர்களில், வீரமரணம் மற்றும் முழுமையான அறிக்கையை அடைந்த புனிதர்களைத் தவிர வேறு யாராலும் அதை அடைய முடியாது—ஏனெனில் இதை அடையும் எவரும் முற்றிலும் மாறிவிடுகிறார்கள், மேலும் உணவைக் கூட விருப்பமின்மையுடன் அணுகுகிறார்கள்; தெய்வீக அன்பால் வளர்க்கப்பட்ட ஒருவரிடம், இந்த உலகின் இன்பங்கள் மீது என்ன ஆசை இருக்க முடியும்? இந்தக் காரணத்திற்காக, மிகவும் ஞானமுள்ள பவுல், அந்த மாபெரும் அறிவுக் கருவூலம், நீதிமான்களின் எதிர்கால ஆறுதல்களை நமக்கு அறிவிக்கும்போது, இந்த உண்மையின் தனது சொந்த அனுபவத்திலிருந்து பேசுகிறார்: 'தேவனுடைய ராஜ்யம் என்பது புசிப்பதும் குடிப்பதும் அல்ல, அது நீதியும் சமாதானமும் பரிசுத்த ஆவியிலே உண்டாகும் சந்தோஷமுமாயிருக்கிறது' (ரோமர் 14:17), இவை பரிபூரண அன்பின் பலனாகும். இவ்வாறு, ஆன்மீக வாழ்வில் முன்னேற்றம் காண்பவர்கள் இங்கு அன்பின் கிரியையில் அடிக்கடி பங்குகொள்ளலாம்; ஆயினும், 'மரணத்திற்குரிய உடல்' முதலில் 'அழிந்து' போகும் வரை (2 கொரிந்தியர் 5:4) யாராலும் அதை முழுப் பரிபூரணத்தில் அடைய முடியாது.

91. தேவனுக்கான கிருபையால் நிறைந்த அன்பின் கிரியை பற்றி.

தணியாத அன்பினால் கடவுளை நேசிக்கும் ஒருவர் என்னிடம் கூறினார்: நான் கடவுளின் அன்பை உறுதியாக அனுபவிக்க விரும்பியபோது, அந்த நல்ல ஆண்டவர் அதை எனக்கு முழுமையான உணர்வோடும் திருப்தியோடும் அருளினார்; மேலும் இந்த விளைவை நான் மிகத் தீவிரமாக உணர்ந்தேன், என் ஆன்மா விவரிக்க முடியாத மகிழ்ச்சியுடனும் ஆவலுடனும் என் உடலை விட்டு வெளியேறி இறைவனிடம் செல்லவும், இந்த தற்கால வாழ்க்கையின் போக்கை முற்றிலும் மறக்கவும் விரும்பியது. மேலும், அத்தகைய அன்பின் வல்லமையை அனுபவித்த எவரும், மற்றொருவரின் கைகளால் ஆயிரம் அநீதிகளையும் பற்றாக்குறைகளையும் அனுபவித்திருந்தாலும், அவர்கள் மீது கோபத்தைக் கொள்வதில்லை, மாறாக தங்களை அவமதித்துத் துன்புறுத்துபவருடன் ஆன்மீக ரீதியாக இணைந்திருக்கிறார்கள்; ஆனால், ஏழைகளைத் தாக்குபவர்கள், அல்லது 'தேவனைப் பற்றிப் பொய् बोलுபவர்கள்' (சங். 73:6), அல்லது வேறுவிதமாகத் தீயொழுக்கமாக வாழ்பவர்கள் மீதே அவர் ஆத்திரம் கொள்ளுகிறார். ஏனெனில், தன்னை விடவும் அதிகமாகக் கடவுளை நேசிப்பவரோ, அல்லது தன்னை நேசிக்காமல் கடவுளை மட்டுமே நேசிப்பவரோ, தன் சொந்த மரியாதைக்காக இனி எழுந்து நிற்கிறார் இல்லை; மாறாக, நித்திய மகிமையால் தன்னை கனப்படுத்தியவரால் சத்தியம் கனப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று மட்டுமே விரும்புகிறார். மேலும், அவர் இதை ஒரு தற்காலிகமான அல்லது நிலையற்ற ஆசை கொண்டு விரும்புவதில்லை, மாறாக கடவுள் மீதான அன்பின் முழுமையான அனுபவத்தின் காரணமாக, மாறாத குணமாக அத்தகைய மனப்பான்மையைக் கொண்டிருக்கிறார். மேலும், கடவுளால் அத்தகைய அன்புக்குத் தூண்டப்பட்டவர், தம் இதயத்தின் உணர்வில் பரிபூரண அன்புடன் ஏற்கெனவே போற்றத்தக்கவரை விசுவாசத்தில் கொண்டிருப்பது போலவே, தன்னுள் அன்பு செலுத்தும் அதே செயலின் போதே விசுவாசத்திற்கு மேலாக உயர்த்தப்படுகிறார் என்பதும் புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டும். திருத்தந்தை பவுல் இதை நமக்குத் தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறார், அவர் கூறுகையில்: 'இப்போது விசுவாசம், நம்பிக்கை, அன்பு என்பவை நிலைத்திருக்கின்றன; இவற்றில் மிகச் சிறந்தது அன்பு' (1 கொரி. 13:13). ஏனெனில், நான் கூறியது போல், யார் ஒருவர் கடவுளை அன்பின் பெருக்கில் தன்னுள் கொண்டிருக்கிறாரோ, அவர் அந்தக் கணத்தில் தனது விசுவாசத்தை விட மேன்மையானவராக, அன்பில் முழுமையாக மூழ்கியிருப்பவராக இருக்கிறார்.

92. இறையியல் படிப்பில் வெற்றிபெற அது எவ்வளவு அவசியமானது

பிறருடன் ஏற்பட்ட அமைதியை மீண்டும் நிலைநிறுத்துவது.

இறை அறிவின் செயல்பாடுகள், அவற்றின் இயல்பாகவே, நமக்குச் சிறிதல்லாத துக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன; ஏனெனில், ஏதேனும் எரிச்சலால் ஒருவரைக் கோபமூட்டி, அவரை நம் எதிரியாக மாற்றிக்கொள்கிறோம். இந்தக் காரணத்திற்காக, விளக்கங்கள் மற்றும் மன்னிப்புகளின் மூலம், புண்பட்டவரின் நல்லெண்ணத்தை மீண்டும் நாம் பெறும் வரை, அது நமது மனச்சாட்சியை உறுத்திக்கொண்டே இருக்கிறது. இந்த உலகில் உள்ள ஒருவர், அதுவும் நியாயமற்ற முறையில், நம் மீது கோபப்படும்போது, இந்தத் துயரம் குறிப்பாகத் தீவிரமாக உணரப்படுகிறது. இது நம்மை மிகவும் அழுத்துகிறது மற்றும் பெரிதும் கலக்கமடையச் செய்கிறது, ஏனெனில் எல்லா வகையிலும் நாம் அவர்களுக்கு ஒரு இடறலாகவும், கோபத்திற்கான காரணமாகவும் இருந்துள்ளோம். இதன் விளைவாக, நமது மனம் இறையியல் சிந்தனையைச் செய்ய இயலாததாகிவிடுகிறது; ஏனெனில், அறிவு அதன் சாராம்சத்தில் முழுமையாக அன்பாக இருப்பதால், நம்மீது அநியாயமாகக் கோபங்கொண்டவரை நாம் மீண்டும் அன்பில் அரவணைக்காத வரை, நமது எண்ணங்கள் தெய்வீக தியானங்களை உருவாக்கும் அளவுக்கு விரிவடைய அது அனுமதிக்காது, . அவர் இதை விரும்பவில்லை என்றாலோ, அல்லது நம்மிடமிருந்து விலகிவிட்டாலோ, கட்டுப்பாடற்ற ஆன்மாவின் வெளிப்பாட்டுடன் அவருடைய முகத்தின் உருவத்தை நமது நன்னடத்தையில் ஏற்றுக்கொண்டு, நமது இதயங்களின் ஆழத்தில் அன்பின் சட்டத்தை நிறைவேற்றுவது நமக்குக் கடமையாகிறது. ஏனெனில், கடவுளைப் பற்றி அறிந்துகொள்ள விரும்புகிறவர்கள், அநியாயமாகக் கோபங்கொள்ளும்வர்களின் முகங்களைக் கூட, கோபமில்லாத எண்ணத்துடன் தங்கள் மனதில் சித்தரிக்க வேண்டும். இது நிகழும்போது, மனம் இறையியல் துறையில் தவறின்றி இயங்குவது மட்டுமல்லாமல், இரண்டாம் படியிலிருந்து முதல் படிக்கு ஏறுவது போல, அன்பின் பணியில் முழுத் துணிவுடன் உயரும்.

93. அறநெறி முதலில் கடினமாகவும் கசப்பாகவும் இருக்கும்,

ஆனால் பின்னர் எளிதாகவும் இனிமையாகவும் மாறுகிறது.

பக்தியை நேசிக்கத் தொடங்குபவர்களுக்கு நற்பண்பின் பாதை கடினமாகவும் அச்சுறுத்தலாகவும் தோன்றுகிறது, அது இயல்பாக அப்படி இருப்பதால் அல்ல, மாறாக மனித இயல்பு, தாயின் கருப்பையிலிருந்து வெளிவரும் தருணத்திலிருந்தே, இன்பங்களில் மூழ்கி வாழப் பழகிவிடுவதால் ஆகும்; ஆனால், அதன் நடுவை ஏற்கெனவே அடைந்துவிட்டவர்களுக்கு, அது முற்றிலும் நல்லதாகவும் மகிழ்ச்சியானதாகவும் தோன்றுகிறது: ஏனெனில், நமது தீய நாட்டங்கள் நல்ல பழக்கவழக்கங்களால் அடக்கப்படும்போது, அறிவற்ற இன்பங்களின் நினைவே கூட மறைந்துவிடுகிறது; அதன் விளைவாக, ஆன்மா இப்போது நற்பண்புகளின் எல்லாப் பாதைகளிலும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் நடக்கிறது. ஆகவே, நம்மை இரட்சிப்பின் பாதையில் வழிநடத்தும் கர்த்தர், ஜீவனுக்கு வழிசெல்லும் வாசல் குறுகியதென்றும், பாதை கடினமென்றும், அதைக் கண்டடைகிறவர்கள் அற்பமென்றும் கூறுகிறார் (மத். 7:14); ஆனால், அவருடைய பரிசுத்த கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்க ஆவலுடன் விரும்புகிறவர்களுக்கு, அவர் கூறுகிறார்: 'என் நுகம் மென்மையானதும் என் சுமை இலகுவானதுமாகும்' (மத். 11:30). ஆகவே, நமது முயற்சியின் தொடக்கத்தில், ஓரளவு கட்டுப்படுத்தப்பட்ட மனதுடன் கடவுளின் புனித கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவது நமது கடமையாகும், அதனால் நல்ல இறைவன் நமது நல்ல எண்ணத்தையும் நமது உழைப்பையும் கண்டு, அவருடைய மகிமையான சித்தத்திற்கு நாம் மகிழ்ச்சியுடன் அடிபணிய, நமக்குத் தயாராக இருக்கும் மனநிலையையும் மனமுவந்த ஆவலையும் அருள்வார்: ஏனெனில் 'சித்தம் இறைவனால் உருவாக்கப்படுகிறது' (நீதிமொழிகள் 8:35). அதன் பிறகு, நாம் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், இடைவிடாமல் நன்மை செய்யத் தொடங்குவோம்; அப்போதுதான், 'தனது நன்மனம் நிறைவேறும்படி விரும்பவும் செயல்படவும் இறைவனே நம்மில் செயல்படுகிறார்' என்பதை நாம் உண்மையாக உணர்வோம் (பிலிப்பியர் 2:13).

94. வெளிப்புற மற்றும் உட்புற சோதனைகள் முயற்சி செய்பவர்களுக்கு உதவுகின்றன

தங்களுக்குள் தெய்வீக அழகைப் பொறித்துக் கொள்ளக்கூடியவர்கள்.

சூடுபடுத்தப்படாத மற்றும் உருக்கப்படாத மெழுகு அதன் மீது வைக்கப்படும் முத்திரையின் அச்சத்தைச் சரியாக ஏற்க முடியாதது போல, ஒரு நபரும் உழைப்புகள் மற்றும் பலவீனங்களால் சோதிக்கப்படாவிட்டால், கடவுளின் நற்பண்பின் முத்திரையை ஏற்க முடியாது. எனவே ஆண்டவர் தெய்வீகப் பவுலுக்குச் சொல்கிறார்: 'உனக்கு என் அருள் போதும்; ஏனெனில், பலவீனத்தில் என் பெலன் நிறைவாகிறது' (2 கொரி. 12:9). அப்போஸ்தலரே இவ்வாறு பெருமையுடன் கூறுகிறார்: 'ஆகவே, கிறிஸ்துவின் பெலன் என்மேல் தங்கியிருக்கும்படி, நான் என் பலவீனங்களைப்பற்றி மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு இன்னும் அதிகமாகப் பெருமையடித்துக் கொள்வேன்' (அங்கு). அதேபோல், நீதிமொழிகளில் எழுதப்பட்டுள்ளது: 'கர்த்தர் நேசிப்பவர்களைத் தண்டிப்பார்; அவர் ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒவ்வொரு குமாரனையும் தண்டிக்கிறார்' (நீதிமொழிகள் 3:12). திருத்தூதர், தமக்கும் அக்காலத்தில் வாழ்ந்த அனைத்துப் புனிதர்களுக்கும் அடிக்கடி ஏற்பட்ட, சிலுவையின் எதிரிகளுடைய கலகங்களையே 'பலவீனங்கள்' என்று குறிப்பிடுகிறார். இதன் மூலம், அவர் கூறுவது போல், அநாதிதரிசனங்களின் பெருக்கத்தால் அவர்கள் தற்பெருமை கொள்ளாமல், மாறாக, பணிவின் வழியாக, அடிக்கடி ஏற்படும் இழிவுகளைப் பொறுத்து, தெய்வீக வரத்தை மரியாதையுடன் பேணி, பரிபூரணத்தின் சாயலில் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதே இதன் நோக்கம். நாமோ, however, தீய எண்ணங்களையும் உடல் உபாதிகளையும் 'பலவீனங்கள்' என்று குறிப்பிடுகிறோம். ஏனெனில் அந்த நாட்களில், பாவத்திற்கு எதிராகப் போராடிய புனிதர்களின் உடல்கள், மரண காயங்களுக்கும் பல்வேறு பிற துன்பங்களுக்கும் உள்ளாக்கப்பட்ட போதிலும், பாவத்தின் மூலம் மனித இயல்புக்குள் நுழைந்த உணர்ச்சிகளை விட மிகவும் மேலானவையாக இருந்தன; ஆனால் இப்போது, கர்த்தருக்குள் உள்ள சபைகளின் சமாதானம் பெருகுகையில், பக்திவிருத்தியுள்ள துறவிகளின் உடல்களை அடிக்கடி வரும் உபத்திரவங்களாலும், அவர்களுடைய ஆத்துமாக்களை பொல்லாத சிந்தனைகளாலும் சோதிப்பது அவசியமாகிறது. இது, அவர்களில் அறிவார்ந்த, ஒவ்வொரு உணர்வும் உறுதியும் நிறைந்த அறிவைக் கொண்டவர்களுக்குப் பொருந்தும்; இதன் மூலம் அவர்கள் வீண் பெருமைக்கும் கர்வத்திற்கும் இரையாகாமல், மிகுந்த தாழ்மையின் பொருட்டு, நான் கூறியது போல், புனித இறைவாக்கினரின் வார்த்தைகளான, 'கர்த்தாவே, உமது முகத்தின் ஒளி எங்கள்மேல் பிரகாசிக்கட்டும்' என்பதற்கு ஏற்ப, தெய்வீக அழகின் முத்திரையைத் தங்கள் இதயங்களில் பெற்றுக்கொள்ள முடியும். (சங். 4:7). ஆகையால், நம்மைப் பற்றி ஆண்டவரிடமிருந்து வரும் அத்தகைய அறிவுரைகளை நன்றியுடன் சகித்துக்கொள்வது பொருத்தமானது; அப்பொழுது நமது நோய்களும், தீய எண்ணங்களுக்கு எதிரான நமது போராட்டமும் இரண்டாவது வீரமரணமாகக் கருதப்படும். ஏனெனில், அந்த நாட்களில் சட்டமில்லாத ஆட்சியாளர்களின் வாய்க் மூலம், 'கிறிஸ்துவை மறுதலித்து, இந்த யுகத்தின் மகிமையை நேசியுங்கள்' என்று புனித வீரர்களுக்குச் சொன்னவர், இப்போதும் அதே விதத்தில் தேவனுடைய ஊழியர்களுக்குப் பேசுகிறார்; அக்காலத்தில் அவனுடைய பிசாசுத்தனமான திட்டங்களுக்குச் சேவையாற்றியவர்களால் நீதிமான்களின் உடல்களை வாட்டி வதைத்து, கனமான போதகர்களைக் கொடிய முறையில் நிந்தித்த அதே அவன், இப்போது பக்தி அறிக்கை செய்பவர்களுக்குப் பல்வேறு துன்பங்களை, பெரும் நிந்தனை மற்றும் அவமானத்துடன் சேர்த்து ஏற்படுத்துகிறான்; குறிப்பாக, கர்த்தருடைய மகிமைக்காக, அவர்கள் ஒடுக்கப்பட்ட ஏழைகளுக்குப் பெரிய பலத்துடன் உதவும்போது இது நிகழ்கிறது. இந்தக் காரணத்திற்காக, நாம் எல்லா விடாமுயற்சியுடனும் பொறுமையுடனும், கடவுளுக்கு முன்பாக நமது மனச்சாட்சியின் அத்தகைய சாட்சியை நமது உள்ளத்தில் வளர்க்க வேண்டும்: 'நான் பொறுமையுடன் இருந்தேன், கர்த்தர் என் சொல்லைக் கேட்டார்' (சங். 39:2).

95. இரண்டுவிதமான தாழ்மையின்மேல்: சாதாரண மனிதரின் தாழ்மையும், பரிபூரணரின் தாழ்மையும்.

அடக்கம் என்பது எளிதில் அடையக்கூடியதல்ல: ஏனெனில் அது எவ்வளவு பெரியதாக இருக்கிறதோ, அதை அடையத் தேவைப்படும் முயற்சியும் அவ்வளவு பெரியதாகிறது. புனித அறிவைப் பெறுபவர்களுக்கு இது இரண்டு வழிகளில் வருகிறது: ஒரு துறவி ஆன்மீக முன்னேற்றத்தின் மத்தியில் இருக்கும்போது, உடல் பலவீனம் காரணமாகவோ, நேர்மையான வாழ்க்கை வாழும் ஆர்வலர்களுக்கு எதிரானவர்களின் துன்பம் காரணமாகவோ, அல்லது தீய எண்ணங்கள் காரணமாகவோ, தன்னைப் பற்றி மிகவும் தாழ்மையான கருத்தைக் கொண்டிருக்கிறான்; ஆனால் மனம் முழுமையாக விழிப்புடன் இருந்து, புனித அருளால் தெளிவாக ஒளிரூட்டப்படும்போது, ஆன்மா இயல்பாகவே பணிவைப் பெற்றது போல அதை அடையத் தொடங்குகிறது. ஏனெனில், கடவுளின் நன்மையின் மூலம் தெய்வீக அருளால் போஷிக்கப்பட்டு நிரப்பப்பட்டதால், அது இடைவிடாமல் கடவுளின் கட்டளைகளை நிறைவேற்றினாலும், புகழின் மீதான அன்பினால் வீங்கவோ அல்லது புடைக்கவோ முடியாது; மாறாக, தெய்வீக நன்மையுடனான தனது ஐக்கியத்தின் விழிப்புணர்வால், தன்னை எல்லாவற்றிலும் மிக அற்பமானதாகக் கருதுகிறது, (அதாவது, அவள் கடவுளின் கருணையால் அவ்வாறு இருக்கிறாள்). அந்தத் தாழ்மையுடன் பெரும்பாலும் துக்கமும் நம்பிக்கையின்மையும் இணைந்திருக்கும், ஆனால் இது ஞானம் நிறைந்த அடக்கத்துடன் கலந்த ஒரு மகிழ்ச்சியாகும்; நான் முன்பே கூறியது போல், முந்தையது தங்கள் ஆன்மீகப் போராட்டங்களின் நடுவில் இருப்பவர்களுக்கு வருகிறது, ஆனால் பிந்தையது ஏற்கனவே பரிபூரணத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது. இந்தக் காரணத்திற்காக, சிலர் உலக வெற்றிகளால் மூழ்கடிக்கப்படுவது அசாதாரணமானதல்ல, ஆனால் இவரோ, உலகின் எல்லா ராஜ்யங்களையும் யாராவது அவருக்கு வழங்கினாலும், அசைக்கப்படாமல் இருக்கிறார்; மேலும் அவர் பாவத்தின் மிகவும் பயங்கரமான அம்புகளைப் பயப்படுவதில்லை என்பது மட்டுமல்லாமல், அவற்றை உணர்வதே இல்லை; ஏனெனில், முற்றிலும் ஆன்மீகமானவராக இருப்பதால், அவருக்கு இனி வெளிப்புற மகிமையின் உணர்வே இல்லை. இருப்பினும், துறவி ஒவ்வொரு வகையிலும் முதல் நிலையைக் கடந்து சென்ற பின்னரே இந்த இறுதி நிலையை அடைகிறார்: ஏனெனில், முதல் நிலையில் பயனுறுதிக்காகப் பற்றுகள் எழ அனுமதிப்பதன் மூலம், சோதனைகள் வழியாக நமது மனதை முதலில் மென்மையாக்கினால் தவிர, அருள் நமக்கு இரண்டாவது வகையான செல்வத்தை வழங்காது.

96. வெறுமையான மற்றும் தீய எண்ணங்கள் மற்றும் வார்த்தைகளிலிருந்து தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்வது பற்றி.

இந்த உலகின் இன்பங்களை நேசிப்பவர்கள் எண்ணங்களிலிருந்து மீறல்களுக்குச் செல்கிறார்கள். பொறுப்பற்ற தீவிர உணர்ச்சிக்கு ஆட்பட்டு, அவர்கள் தங்கள் உணர்ச்சிப்பூர்வமான திட்டங்கள் அனைத்தையும் காமத்துடன், தகாத வார்த்தைகளிலோ அல்லது சட்டவிரோதமான செயல்களிலோ வெளிப்படுத்துகிறார்கள். மேலும், தவறான வாழ்க்கையை வாழத் தீர்மானிக்கும்வர்கள், அத்தகைய வீழ்ச்சிகளிலிருந்து தீய எண்ணங்களுக்கும், அல்லது தீய மற்றும் தீங்கு விளைவிக்கும் பேச்சுக்கும் செல்கின்றனர் (தீச்செயல்களிலிருந்து விலகியிருந்தாலும், ஆரோக்கியமற்ற எண்ணங்கள் மற்றும் பேச்சின் எல்லையில் தொடர்ந்து இருக்கின்றனர்). மேலும், அசுரர்கள், அத்தகையவர்களைக் கண்டால்—அவர்கள் வம்புப் பேச்சுகளிலும் அவதூறுகளிலும் ஈடுபட்டாலும், அல்லது பயனற்ற மற்றும் பொருத்தமற்ற உரையாடல்களில் ஈடுபட்டாலும், அல்லது பொருத்தமற்ற விதத்தில் சிரித்தாலும், அல்லது அளவுக்கு அதிகமாகக் கோபமடைந்தாலும், அல்லது வீண் மற்றும் வெற்றுப் புகழை விரும்பினாலும்—உடனடியாகக் கூட்டமாக அவர்கள் மீது பாய்கிறார்கள். தங்கள் தீச்செயல்களுக்கு கர்வத்தை ஒரு சாக்குப்போக்காகக் கொண்டு, ஒரு இருண்ட வாசல்வழி போல அதன் வழியே பாய்ந்து, அவர்கள் ஆன்மாவைக் கொள்ளையடிக்கின்றனர். ஆகவே, தங்களை நற்பண்பைப் பின்பற்றுவதில் அர்ப்பணித்துக் கொள்பவர்களுக்கு, புகழை விரும்பாமலும், பலருடன் பழகாமலும், அடிக்கடி வெளியே சுற்றாமலும், யாரையும் இகழாமலும்—அவர் இகழ்ச்சிக்குத் தகுதியானவராக இருந்தாலும்—ஒரு நல்ல விஷயத்தைச் சொல்ல முடிந்தாலும் கூட, நீண்ட நேரம் பேசாமலும் இருப்பது பொருத்தமாகும்; ஏனெனில், பேச்சாசை மனதை அளவற்ற முறையில் சிதறடிக்கிறது, மேலும் அது ஆன்மீக முயற்சியில் ஈடுபட முடியாதபடி செய்வதோடு மட்டுமல்லாமல், மனச்சோர்வு என்ற அசுரனின் கைகளிலும் அதை ஒப்படைக்கிறது. அவன் அதைப் படிப்படியாகப் பலவீனப்படுத்தி, பின்னர் எல்லையற்ற துக்கம் என்ற அசுரனிடமும், இறுதியில் கோபம் என்ற அசுரனிடமும் அதை ஒப்படைக்கிறான். அதனால்தான், ஒருவர் எப்போதும் புனிதமான கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்கவும், ஆண்டவரின் மகிமையை ஆழமாக நினைவுகூரவும் மனதைப் பழக்கப்படுத்த வேண்டும். ஏனெனில், வேதவாக்கியம் கூறுவது போல், கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பவன் 'ஒரு வஞ்சகமான வார்த்தையால் வழிதவறான்' (பிரசங்கி 8:5), அதாவது, அவன் தகாத எண்ணங்களிலோ அல்லது வார்த்தைகளிலோ வழிநடத்தப்பட மாட்டான்.

97. ஆண்டவரைத் தொடர்ந்து நினைத்தல் மற்றும் இடைவிடாத ஜெபம்

மன விழிப்புணர்வுடன் இணைந்து – இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும் ஒரே வழியாகும்.

இதயம் சாத்தானின் தாக்குதல்களை ஒருவித எரிச்சலூட்டும் வலியுடன் ஏற்கும்போது, சோதிக்கப்படுபவர் தானே அம்புகளைச் சுமப்பது போல் உணர்கிறார். ஆன்மா உணர்ச்சிகளைத் தீவிரமாக வெறுக்கத் தொடங்கிவிட்டதற்கான அறிகுறி இது. மேலும், இதிலிருந்துதான் அதன் தூய்மையாக்கல் தொடங்குகிறது. ஏனெனில், பாவத்தின் வெட்கக்கேட்டினால் அது பெரும் வேதனையை அனுபவிக்கவில்லை என்றால், பின்னர் நீதியின் நன்மையினால் மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அடைய முடியாது. இதைத் தொடர்ந்து, தங்கள் இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்த விரும்புகிறவர்கள், கர்த்தராகிய இயேசுவின் நினைவாக அதைத் தொடர்ந்து இதமாக வைத்திருக்கட்டும்; அதை மட்டுமே தங்கள் தியானத்தின் நோக்கமாகவும், தங்கள் இடைவிடாத ஆவிக்குரிய உழைப்பாகவும் மாற்றிக்கொள்ளட்டும். ஏனெனில், தங்கள் சீரழிவை அகற்ற விரும்புகிறவர்கள், சில சமயங்களில் ஜெபித்தும் மற்ற சமயங்களில் ஜெபிக்காமலும் இருக்கக்கூடாது; மாறாக, அவர்கள் வழிபாட்டுத் தலங்களிலிருந்து வெகு தொலைவில் வசித்தாலும், எப்போதும் விழிப்புள்ள மனதுடன் ஜெபத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில், தங்கத்தைச் சுத்திகரிக்கத் தொடங்குபவன், உருக்குக் கலசத்தைச் சிறிது நேரத்திற்குக் கூட நெருப்பின்றி விட்டால், சுத்திகரிக்கப்படும் தாது மீண்டும் கடினமாகிவிடும்: அதுபோலவே, சில சமயங்களில் கடவுளை நினைத்து, சில சமயங்களில் நினைக்காத ஒருவன், ஜெபத்தின் மூலம் ஆதாயம் அடைந்தாலும், அதை நிறுத்துவதால் இழந்துவிடுகிறான். ஆனால், நன்மையை நேசிக்கும் ஒருவனுக்குரிய இயல்பானது, கடவுளைத் தொடர்ந்து நினைப்பதன் மூலம் இதயத்தின் உலகியல் தன்மையை அழிப்பதாகும். இதன் மூலம், நற்சமர்த்தின் நெருப்பால் தீமை படிப்படியாக நீக்கப்பட்டு, ஆன்மா அதன் இயல்பான ஒளிக்கு முழு மகிமையுடன் முழுமையாக உயர முடியும்.

98. பற்று அறுப்பு, அல்லது இருதயத் தூய்மை, என்றால் என்ன? பற்று அறுப்பு என்பது பேய்களால் தாக்கப்படாமல் இருப்பது அல்ல, ஏனெனில் அப்படியானால், திருத்தூதரின்படி, நாம் 'உலகத்திலிருந்து விலகிச் செல்ல' வேண்டியிருக்கும் (1 கொரி. 5:10); மாறாக, அவை நம்மைத் தாக்கும்போது, நாம் தாக்கப்படாமல் இருப்பதே பற்று அறுப்பு. கவசம் அணிந்த வீரர்கள் தங்கள் எதிரிகளின் அம்புகளுக்கு ஆளாகிறார்கள், பறக்கும் அம்புகளின் சத்தத்தைக் கேட்கிறார்கள், மேலும் தங்களை நோக்கி எய்யப்பட்ட அம்புகளைக் கூடப் பார்க்கிறார்கள், ஆனாலும் தங்கள் இராணுவ உடையின் வலிமையால் அவற்றால் பாதிக்கப்படாமல் இருக்கிறார்கள். ஆனால் இவர்கள் இரும்பால் பாதுகாக்கப்பட்டாலும், போரின் போது காயப்படுவதில்லை; இருப்பினும், நாம் நற்செயல்களைச் செய்வதன் மூலம்—புனித ஒளியின் முழுக் கவசத்தையும் இரட்சிப்பின் தலைச்சீட்டையும் அணிந்துகொண்டு—அசுரர்களின் இருண்ட படைகளைச் சிதறடிப்போம்: ஏனெனில், தூய்மை என்பது தீமையைச் செய்வதை நிறுத்துவதால் மட்டும் அடையப்படுவதில்லை, மாறாக, நன்மையின் முழுமையான ஆர்வத்தின் மூலம் நமது உள்ளில் உள்ள தீமையை முற்றிலுமாக அழிப்பதன் மூலமே அடையப்படுகிறது.

99. நீண்டகாலப் போராட்டம் நடத்தும் இரண்டு அசுரர்களைப் பற்றி –

அளவுக்கு மீறிய ஆர்வம் மற்றும் இறைச்சிப் பேராசை என்ற அசுரன்.

மேலும் அவர்களுக்கு எதிராக எப்படிப் போராடுவது என்பது. கடவுளின் ஒரு மனிதன் தனக்குள் உள்ள அனைத்துப் பேராவல்களையும் கிட்டத்தட்ட வென்றுவிட்டபோது, இரண்டு பேய்கள் இன்னும் அவனுக்கு எதிராகப் போரிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன: அவற்றில் ஒன்று, கடவுள் மீதான அவனது பெரும் அன்பு காரணமாக, அவனை அதீத ஆர்வத்திற்குத் தூண்டி, தன்னை விட வேறு யாரும் கடவுளை அதிகமாக மகிழ்விக்க விடாமல் செய்வதற்காக ஆன்மாவை வாட்டுகிறது; மற்றொன்று, உடல் மீது ஒருவித நெருப்பு போன்ற உந்துதலுடன் மாம்ச இச்சையைத் தூண்டி அதை வாட்டுகிறது. இது உடலுடன் நிகழ்கிறது, முதலாவதாக, ஏனெனில் அத்தகைய காம இன்பம் நமது இயல்பிலேயே உள்ளது, அது இனப்பெருக்கத்திற்காக அதில் பதியவைக்கப்பட்டது, அதனால்தான் அதை வெல்வது மிகவும் கடினம்; இரண்டாவதாக, கடவுளின் அனுமதியால். ஏனெனில், ஒரு துறவி நற்பண்புகளை வளர்ப்பதில் மிக உயர்ந்த நிலையை அடைவதை இறைவன் காணும்போது, அவன் தன்னை வாழும் அனைவரிலும் மிக மோசமானவன் என்று கருதுவதற்காக, சில சமயங்களில் இந்தத் தீய பேயால் அவன் துன்புறும்படி அனுமதிக்கிறார். இத்தகைய உணர்ச்சியின் தாக்குதல் சில சமயங்களில் நல்ல செயல்கள் செய்யப்பட்ட பிறகு ஏற்படுகிறது, சில சமயங்களில் அதற்கு முன்பும் ஏற்படுகிறது. அதனால், இந்த உணர்ச்சியின் அசைவு—அது செயல்களுக்கு முன்பாக இருந்தாலும் சரி அல்லது பின்பாக வந்தாலும் சரி—அது செய்த செயல்கள் எவ்வளவு பெரியதாக இருந்தாலும், ஆன்மாவை அதன் சொந்த பார்வையில் மிகவும் தகுதியற்றதாகத் தோன்றச் செய்கிறது. – ஆனால் முதலாவதற்கு எதிராக (அளவுக்கு அதிகமான ஆர்வத்தைத் தூண்டும் பேய்) நமது பணிவையும் அன்பையும் அதிகரிப்பதன் மூலம் நாம் போராடுவோம், மேலும் இரண்டாவதற்கு (உடற்புல இச்சையின் பேய்) எதிராக – விரதம், பொறுமை மற்றும் மரணத்தைப் பற்றிய ஆழ்ந்த நினைவின் மூலம் போராடுவோம், இதன் மூலம், நமது உள்ளத்தில் பரிசுத்த ஆவியானவரின் இடைவிடாத கிரியையை உணர்ந்து, கர்த்தருக்குள், இந்த உணர்ச்சிகளுக்கு மேலானவர்களாக நாம் ஆகலாம்.

100. நம்முடைய விருப்பத்திற்குப் புறம்பான மற்றும் அறியப்படாத பாவங்கள் அனைத்தையும் நாம் கடவுளிடம் அறிக்கையிட வேண்டும்:

இல்லையெனில், மரணத்தின் வேளை ஒரு பெரும் சுமையாக இருக்கும்.

புனித அறிவின் பங்காளர்களான நாம், யோபு கூறுவது போல, மனதின் விருப்பமற்ற அலைவுகளுக்காகக் கூட நிச்சயமாகக் கணக்குக் கொடுக்க வேண்டும்: 'நீர் என் பாதையைக் குறித்துள்ளீர்; நான் அறியாமல் பாவஞ்செய்திருந்தால்' (யோபு 14:17) – அதுவும் சரியே. ஏனெனில், ஒருவர் எப்போதும் கடவுளை நினைப்பதில் ஈடுபட்டு, அவருடைய புனிதமான கட்டளைகளைப் புறக்கணிக்காமல் இருந்தால், அவர் விருப்பமில்லாத பாவத்திலும் விருப்பப் பாவத்திலும் விழமாட்டார். ஆகையால், நமது விருப்பமில்லாத தவறுகளுக்காகக் கூட, நமது வழக்கமான ஜெப நியதியை நிறைவேற்றுவதோடு சேர்த்து, நாம் உடனடியாகக் கர்த்தரிடம் மனந்திரும்பி அறிக்கையிட வேண்டும். ஒருவர் மனித பலவீனங்களுக்கு ஆளாகாமல் இருப்பது சாத்தியமற்றது என்பதால், (எனவே ஒருவர் எப்போதும் அவற்றை ஆண்டவரிடம் அறிக்கையிட வேண்டும்), ஒருவர் தனது மனசாட்சியானது, அன்பின் கண்ணீரில், தனது மன்னிப்பைப் பற்றி உறுதியடையும் வரை: ஏனெனில், புனித யோவான் கூறுவது போல்: 'நாம் நம்முடைய பாவங்களை அறிக்கையிட்டால், அவர் நம்முடைய பாவங்களை மன்னித்து, எல்லா அநியாயங்களிலிருந்து நம்மைத் தூய்மைப்படுத்த, உண்மையுள்ளவராகவும் நீதியுள்ளவராகவும் இருக்கிறார்' (1 யோவான் 1:9). அதனால்தான், நமது மனசாட்சி ஏற்கனவே போதுமான அளவு மனந்திரும்பி, கடவுளிடம் அறிக்கை செய்துவிட்டதாகத் தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக் கொள்ளாமல் இருப்பதற்காக, நாம் மனந்திரும்புதலின் உணர்வைத் தொடர்ந்து கவனிக்க வேண்டும் (மற்றும் இந்த உணர்வை வளர்க்க வேண்டும்). ஏனெனில், நமது மனச்சாட்சியின் தீர்ப்பை விட கடவுளின் தீர்ப்பு மிகவும் கடுமையானது. நமது ஞானமுள்ள பவுல் போதிப்பது போல, ஒருவர் தான் தவறேதும் செய்யவில்லை என்று முழுமையாக நம்பினாலும் கூட, 'இருப்பினும் நான் என்னைப் பாராட்டிக் கொள்ளவில்லை; ஏனெனில் எனக்கு எதிராக எந்தத் தவற்றையும் நான் அறியவில்லை, ஆனாலும் இந்த விஷயத்தில் நான் என்னை நீதிமான் என்று தீர்ப்பிடவில்லை; ஆனால் என்னைத் தீர்ப்பிடுகிறவர் கர்த்தராகிய தேவன்' என்று கூறுகிறார். (1 கொரி. 4:3–4). இருப்பினும், நாம் இந்த (விருப்பமில்லாத மற்றும் அறியப்படாத) பாவங்களைக் கூட முறையாக அறிக்கையிடாவிட்டால், நமது பிரியாவிடை நேரத்தில் நமது உள்ளத்தில் ஒருவித தெளிவற்ற பயத்தைக் காண்போம். ஆனால், கர்த்தரை நேசிக்கும் நாம், அந்த நேரத்தில் எந்தப் பயத்திலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட வேண்டும் என்று விரும்பவும் ஜெபிக்கவும் வேண்டும்; ஏனெனில், அந்த நேரத்தில் பயத்தில் இருப்பவர் நரகத்தின் தலைவர்களைத் தடையின்றி கடந்து செல்ல மாட்டார், ஏனெனில், அவர்கள் தங்களின் தீமையில் ஆன்மாவின் கூட்டுப் பொறுப்பாக இந்தப் பயத்தைப் பார்க்கிறார்கள், அது அவர்களுக்குள் இருப்பது போலவே. ஆனால், உடலிலிருந்து பிரிந்து செல்லும் வேளையில், கடவுளின் அன்பில் களிகூரும் ஆன்மா, அமைதியின் தூதர்களோடு சேர்ந்து எல்லா இருள் படைகளையும் கடந்து உயர்ந்து செல்கிறது; ஏனெனில், அத்தகைய ஆன்மா, ஆன்மீக அன்பால் சிறகுகள் பெற்றது போலாகும், மேலும் இந்த அன்பில் சட்டத்தின் முழுமையான மற்றும் குறைபாடற்ற நிறைவைக் கொண்டுள்ளது. அதனால்தான், அத்தகைய துணிச்சலுடன் இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து பிரிந்து செல்பவர்கள், கர்த்தருடைய இரண்டாம் வருகையின்போது எல்லாப் புனிதர்களுடனும் சேர்க்கப்படுவார்கள். ஆனால், மரண வேளையில், சற்றேனும் பயத்தால் வெல்லப்படுபவர்கள், மற்ற எல்லா மக்களின் கூட்டத்தின் மத்தியில், நியாயத்தீர்ப்புக்குக் கீழே நிற்கிறவர்களாக விடப்படுவார்கள், அதனால், நியாயத்தீர்ப்பின் நெருப்பினால் சோதிக்கப்பட்டு, நம்முடைய கிருபையான தேவனும் ராஜாவுமான இயேசு கிறிஸ்துவினால், தங்கள் கிரியையின்படி தங்களுக்குரிய பலனைப் பெறுவார்கள் . ஏனெனில், அவரே நீதியின் தேவன்; தம்மை நேசிக்கும் எங்களுக்குத் தம்முடைய ராஜ்யத்தின் செல்வங்களை என்றென்றைக்கும் அளிக்கிறார். ஆமென்.

சில விசாரணைகளுக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, புனித மாக்சிமஸ், தற்போதைய நூறாவது அத்தியாயத்தில் உள்ள பின்வரும் வார்த்தைகளுக்கு விளக்கம் அளிக்கிறார்: 'தீர்ப்பின் நெருப்பினால் சோதிக்கப்பட்ட பின்…' என்பன போன்றவை. 'கடவுள் மீது முழுமையான அன்பை அடைந்து, நற்பண்பின் மூலம் தங்கள் ஆன்மாவின் இறக்கைகளை உயரப் பறக்கப் போதுமானதாக இலகுவாக்கியவர்கள், அப்போஸ்தலரின் கூற்றுப்படி, மேகங்களில் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறார்கள், தீர்ப்புக்கு வருவதில்லை; ஆனால் அத்தகைய பரிபூரணத்தை அடையாதவர்களும், நற்செயல்களில் ஈடுபட்டிருந்தாலும் பாவத்திலிருந்து விடுபடாதவர்களுமானவர்கள் – இவர்கள் நியாயத்தீர்ப்பு மன்றத்தின் முன் வருகிறார்கள், அங்கே, தங்கள் நன்மைகள் மற்றும் தீமைகளின் ஆய்வின் மூலம், ஒருவிதத்தில் நெருப்பினால் சோதிக்கப்படுகிறார்கள்; தங்கள் நற்செயல்களின் தராசு சாயுமானால், அவர்கள் தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்கிறார்கள்".

கற்பாத்தோஸ் நகரின் போற்றத்தக்க தந்தை ஜான்

அவரைப் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான குறிப்பு

நமது புனித பிதா கர்பாத்தோஸைச் சேர்ந்த யோவான் பற்றி—அவர் யார், எந்தக் காலகட்டத்தில் வாழ்ந்தார், எங்கு தனது துறவற வாழ்க்கையை நடத்தினார், அல்லது அவரைப் பற்றி வேறு எதுவும்—எதுவும் அறியப்படவில்லை. அவரைப் பற்றிய ஒரே குறிப்பு, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஃபோடியஸின் 201வது வாசிப்பில் வருகிறது: 'நான் ஒரு புத்தகத்தைப் படித்தேன், அதில் முக்கிய நற்பண்புகளின் பத்து வரையறைகளையும், டயாடோகஸின் நூறு அத்தியாயங்களையும் பின்தொடர்ந்து, எபிருஸில் உள்ள ஃபோட்டிகாவின் ஆயர், மற்றும் போற்றத்தக்க நைலஸின் பல எழுத்துக்களுடன், கர்பாத்தோஸைச் சேர்ந்த யோவான் எழுதிய ஒரு நூலும் உள்ளது, அதற்கு அவர் பின்வரும் தலைப்பைக் கொடுத்துள்ளார்: 'இந்தியாவிலிருந்து ஆறுதலுக்காகத் தன்னிடம் வந்த துறவிகளுக்கு ஒரு ஆறுதல் வார்த்தை'. மேலும் இந்த நூலும் நூறு அத்தியாயங்களைக் கொண்டுள்ளது." – புனித யோவான், திடாதகஸ் மற்றும் நைலஸ் ஆகியோருடன் ஒப்பிடப்படுவதைக் கொண்டு, அவர் அவர்களின் சமகாலத்தவராகக் கருதப்பட்டார் என்றும் ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்தார் என்றும் முடிவு செய்யலாம். கர்பாத்தோஸ் என்பது ரோட்ஸ் மற்றும் கிரீட் தீவுகளுக்கு இடையில் உள்ள ஒரு பெரிய தீவாகும். புனித யோவான் அந்த இடத்தைச் சேர்ந்தவராக இருந்தார் அல்லது ஒரு துறவியாக அங்கு வாழ்ந்தார். – இந்த வார்த்தைகளால், புனிதத் தந்தை, தனது வாசகர்களிடம், தங்கள் துக்கங்களைத் தாங்கிக்கொள்ளவும், தாங்கள் எதிர்கொள்ளும் சோதனைகளைப் பொறுத்துக்கொள்ளவும் தந்தைமையுடன் ஊக்குவிக்கிறார்.

அவருக்கு எழுதியிருந்த இந்தியாவில் உள்ள துறவிகளுக்கு, நூறு அறிவுறுத்தல் அத்தியாயங்கள்

பூமியில் உள்ள மன்னர்களுக்கு வசந்த கால மலர்களை வழங்கும்போது, கோரிக்கை செய்தவர்களில் சிலர் நிராகரிக்கப்படவே இல்லை, சில சமயங்களில் அவர்களுக்கு சிறப்புப் பரிசுகளும் வழங்கப்பட்டன. அதுபோலவே, உங்கள் வேண்டுகோளின்படி, பரலோகத்தில் வசிக்கும் உங்களுக்கு, வேறிடங்களிலிருந்து சேகரிக்கப்பட்ட நூறு ஞான வார்த்தைகளை நான் கொண்டு வருகையில், நான் கருணையுடன் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவும், உங்கள் பிரார்த்தனைகளின் பரிசுக்குத் தகுதியானவனாகக் கருதப்படவும் வேண்டும்.

1. எல்லாப் பொருட்களுக்கும் அரசர் நித்தியமானவர் என்பதால், அவருடைய ராஜ்யத்திற்குத் தொடக்கமோ முடிவோ இல்லை. ஆகையால், தங்களை அவருக்குச் சேவை செய்வதற்கும், அவருக்குப் பிரியமான நற்பண்புகளுக்கும் அர்ப்பணித்துக் கொண்டவர்கள், மிகுந்த விடாமுயற்சியைக் காட்டுவது மிகவும் பொருத்தமானது. ஏனெனில், இந்த நிகழ்கால வாழ்வின் கௌரவங்கள், அவை எவ்வளவு அற்புதமானவையாக இருந்தாலும், இந்த வாழ்வுடன் முடிந்துவிடுகின்றன; ஆனால், கடவுள் தகுதியானவர்களுக்கு வழங்கும் கௌரவங்கள், அழியாத தன்மையுடன் வழங்கப்படுவதால், என்றென்றும் நீடிக்கின்றன.

2. எல்லா படைப்புகளின் சார்பாகவும் கடவுளுக்கு ஒரு கீதம் பாடிய ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாவீது, தேவதூதர்களையும், விண்ணுலகப் படைகள் அனைத்தையும் குறிப்பிட்டதோடு, பூமிக்குக் கூட இறங்கி, விலங்குகளையோ, கால்நடைகளையோ, பறவைகளையோ, ஊர்ந்து செல்லும் உயிரினங்களையோ விடுவிடாமல், அவை அனைத்தையும் படைத்தவருக்கு ஆராதனையாக, அவற்றுக்காகப் பாடப்படும் ஒரு கீர்த்தியைக் கௌரவித்து, ஒவ்வொரு படைப்பினத்திற்கும் இதில் அதன் உரிய பங்கு கிடைக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார். அப்படியானால், நீலக்கற்கள் பதித்த தங்கத்திற்கு ஒப்பிடப்படும் ஒரு துறவி, கீர்த்தனை பாடுவதில் எப்படி ஒருபோதும் சோர்வடையவோ அல்லது அதில் கவனக்குறைவாக இருக்கவோ முடியும்?

3. நெருப்பு புதரை அணைத்தாலும் அதை அழிக்காதது போல, உணர்வற்ற தன்மை என்ற வரத்தைப் பெற்றவர்களின் உடலில் உள்ள வெப்பம், அவர்கள் மிகவும் கனமான மற்றும் சூடான உடலைக் கொண்டிருந்தாலும், மாம்சத்தையோ மனதையோ தொந்தரவு செய்யவோ அல்லது தீட்டுப்படுத்தவோ இல்லை: 'கர்த்தருடைய சத்தம் அக்கினியை அணைக்கிறது' (சங். 28, 7) இயற்கையின், மேலும் கடவுளின் சித்தமும் அவருடைய வார்த்தையும் இயற்கையால் இணைக்கப்பட்டதைப் பிரிக்கின்றன.

4. வளர்பிறை, தேய்பிறை என மாறும் சந்திரன், சில சமயங்களில் நன்மை செய்து, சில சமயங்களில் பாவம் செய்து, பின்னர் மனந்திரும்பி நற்பண்பின் பாதைக்குத் திரும்பும் ஒரு மனிதனின் நிலையைச் சின்னப்படுத்துகிறது. பாவியின் மனம்—உங்களில் சிலர் நினைப்பது போல்—இழந்து போவதில்லை; தேய்பிறையில் சந்திரனின் உடல் தேய்பதில்லை, அதன் ஒளிதான் தேய்கிறது. இவ்வாறு, மனந்திரும்புதலின் மூலம், ஒருவன் தனக்குரிய ஒளியை மீண்டும் பெறுகிறான், தேய்ந்து போன பிறைச்சந்திரன் மீண்டும் தனது வழக்கமான ஒளியைப் பெறுவதைப் போல. 'கிறிஸ்துவை விசுவாசிக்கிறவன் மரித்தாலும் பிழைப்பான்' (யோவான் 11:25). 'நான் கர்த்தர் என்று நீங்கள் அறிவீர்கள்; நான் சொன்னேன், அதை நிறைவேற்றுவேன்' (எசேக்கியேல் 37:14).

5. உங்கள் மனதில் விரோத கற்பனைகளின் திரள் உங்களுக்கு எதிராக எழும்பும்போது, நீங்களும் அவற்றுக்கு இணங்கி, தோற்கடிக்கப்படும்போது, நீங்கள் ஒரு காலத்திற்கு தெய்வீகக் கிருபையிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டுவிட்டீர்கள் என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள்; ஆகையால், -இன் மூலம், நீங்கள் நீதியுடன் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டு, உங்கள் சொந்த அழிவின் கைகளில் ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்டுவிட்டீர்கள். ஆகவே, உங்கள் கவனக்குறைவின் காரணமாக, அந்தக் கிருபை ஒரு கண நேரத்திற்கும் கூட உங்களை விட்டு விலகாதபடி பாடுபடுங்கள். ஆகவே, சோதனையை வென்று, ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் குவிந்துள்ள உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களின் சுவரையும், எதிரியின் பொல்லாத எண்ணங்களின் தீய தூண்டுதல்களையும் கடந்து செல்லும்போது, இது பரலோகத்திலிருந்து உங்களுக்கு அருளப்பட்ட ஒரு வரம் என்பதை உணராமல் நன்றியற்றவராக ஆகிவிடாதீர்கள்; மாறாக, அப்போஸ்தலனுடன் கூறுங்கள்: 'இது நான் அல்ல, எனக்குள் இருக்கும் தேவனுடைய கிருபை' என்று அறிக்கை செய்யுங்கள். (1 கொரி. 15:10), இது எனக்குள் இந்த வெற்றியை ஏற்படுத்தி, எனக்கு எதிராக எழுந்த அசுத்தமான எண்ணங்களுக்கு மேலே என்னை உயர்த்தி, 'அநியாயக்காரனிடமிருந்து என்னை விடுவித்தது', அதாவது, பிசாசிடமிருந்தும் பழைய மனுஷனிடமிருந்தும் (சங். 17:49). ஆவியானவரின் சிறகுகளால் உயரத் தூக்கப்பட்டு, உடம்பிலிருந்து பிரிந்துவிட்டது போல, என்னைப் பின்தொடரும் பேய்களுக்கு—அவை வழக்கமாக மனித மனதை இன்ப இச்சையின் வலையில் சிக்கவைக்கின்றன—மேல் பறக்க என்னால் முடிந்தது. இதிலிருந்து விடுவிக்குமாறு மன்றாடிய நான், 'என்னை எகிப்து தேசத்திலிருந்து வெளியே கொண்டுவந்தவர்' என்று, அதாவது ஆன்மாவை அழிக்கும் உலகத்திலிருந்து, அவர், இந்த மறைந்த கையால் எனக்காகப் போராடி, அமலேக்கை வீழ்த்தி, அசுத்தமான விருப்பங்களின் மற்ற தேசங்களையும் நம்முன் இருந்து கர்த்தர் அழிப்பார் என்ற நம்பிக்கையை எனக்கு அளித்தார் (புற. 17:14–16). நமது தேவன் ஞானத்தையும் வலிமையையும் அருள்வார்: ஏனெனில் சிலர் ஞானத்தைப் பெற்றுக்கொண்டார்கள், ஆனால் தங்கள் எதிரிகளை வெல்வதற்குத் தேவையான ஆவியின் வலிமையைப் பெறவில்லை. அவர் உங்கள் தலையை உங்கள் எதிரிகளுக்கு மேலே உயர்த்துவார், மேலும் உங்களுக்கு 'புறாவின் இறக்கைகள்' போன்றவற்றை அருள்வார், நீங்கள் பறந்து தேவனுடன் இளைப்பாறுவீர்கள் (சங். 54:7). கர்த்தர் உங்கள் தசைகளை வெண்கலத்தைப் போலப் பலப்படுத்தி, உங்கள் எதிரியை எதிர்த்து நிற்கையில் நீங்கள் உறுதியும், வேகமும், வலிமையும் உடையவராக விளங்கச் செய்வார்; மேலும், உங்கள்மேல் எழும்புகிற அனைவரையும் உங்கள் காலடிக் கீழே விழநடத்துவார் (சங். 17:35–40). ஆகவே, உங்கள் தூய்மையைக் காத்தருளியதற்காகக் கர்த்தருக்கு நன்றி செலுத்துங்கள், ஏனெனில் அவர் உங்கள் மாம்சத்தின் மற்றும் இரத்தத்தின் இச்சைகள் கைகளிலும், அவை மூலம் செயல்படும் அசுத்தமான மற்றும் சீரழிக்கும் ஆவிகளின் கைகளிலும் உங்களை ஒப்புக்கொடுக்கவில்லை, மாறாக தம்முடைய வலதுகரத்தால் ஒரு மதிலாக உங்களைப் பாதுகாத்துள்ளார். அமலேக்கியரைத் தோற்கடித்த பிறகு மோசே செய்தது போல (புற. 17:15) அவருக்கு ஒரு பலிபீடத்தை எழுப்பி, அவருக்குப் பாடுங்கள்: 'இக்கారணத்தினாலே கர்த்தாவே, நான் உமக்கு நன்றி செலுத்தி, உம்மைத் துதிப்பேன், உமது நாமத்தை ஸ்தோத்திரம்பண்ணி, உமது வல்லமையைப் புகழ்ந்து பாடுவேன்' (சங். 17:50), ஏனெனில், நீர் என் ஜீவனைப் படுகுழியில் விழாமல் காத்து, எங்கும் நிறைந்ததும், பலவிதமானதும், தந்திரமானதும் ஆகிய தீயதன் பொறிகளிலிருந்தும் வலைகளிலிருந்தும் என்னைப் பிடுங்கி மீட்டீர்.

6. தீய அசுரர்கள் நமது உள்ளத்தில் அசுத்தமான இச்சையை மூட்டி, அவற்றைப் புதுப்பித்து, உயர்த்தி, பெருகச் செய்கிறார்கள்; ஆனால், தெய்வீக வார்த்தையைத் தியானிப்பது, குறிப்பாகக் கண்ணீர் வடியும் போது, அவை ஆழமாக வேரூன்றியிருந்தாலும், அவற்றை மரணத்திற்கு உள்ளாக்கி அழிக்கிறது, மேலும் ஆன்மாவிற்கும் உடலுக்கும் உரிய தீய பாவச் செயல்களை, அவை இல்லாதது போல, படிப்படியாக அழித்துவிடுகிறது: நாம் ஜெபத்திலும் நம்பிக்கையிலும் சோர்ந்து போகாமல், ஆனால் கர்த்தருக்கான நமது அர்ப்பணிப்பில் உறுதியாகவும் இடைவிடாமலும் இருந்தால் மட்டுமே இது சாத்தியம்.

7. குழந்தைகளைப் போன்ற அப்பாவித்தனமுள்ள விசுவாசிகளின் வாயின் மூலம் கிறிஸ்து ஏன் புகழ்ச்சி செலுத்துகிறார்? திவ்விய கீதங்களைப் பாடுவதன் மூலம், அளவற்ற கொடுமை புரியும் எதிரியையும் பழிவாங்குபவரையும்—அதாவது நற்பண்புகளின் எதிரியான, தீய நோக்கமுள்ள பழிவாங்குபவரான பிசாசையும்—அவர் நசுக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே நிச்சயமாக இது உள்ளது. ஏனெனில், 'உமது மகிமையின் பெருமையினால், உமது எதிரிகளை நீர் அழித்தீர்' (புற. 15:7) என்றும், நம்முடன் போர் தொடுக்கும் எதிரிகளை என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது.

8. ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்தப் பாதையின் பலன்களை அறுவடை செய்கிறார்கள் – பாதி இப்போது, மற்ற பாதி வரும் காலத்தில்.

9. ஒரு துறவி எப்போதும் மிகவும் கடுமையான தவத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும், உணர்ச்சிகளால் மயக்கப்படக்கூடாது, மேலும் ஆழ்ந்த மௌனத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

10. நமது ஆன்மாக்களை வெறுக்கும் பேய்கள், சிலரை நமக்கு அற்பமான புகழ்ச்சியை அளிக்கத் தூண்டுகின்றன, பின்னர் அதில் நாம் மகிழ்ச்சி அடையத் தூண்டுகின்றன. தற்பெருமையால் தளர்ந்து, பின்னர் வீண் பெருமைக்கு இடமளித்தால், நமது எதிரிகள் நம்மை முழுமையாகப் பிடித்துவிடுவதற்குச் சிறிதளவு முயற்சியே தேவைப்படும்.

11. உங்களை நிந்திக்கிறவனை ஏற்றுக்கொள்வது, உங்களைப் புகழ்கிறவனை ஏற்றுக்கொள்வதை விடச் சிறந்ததாகும், ஏனெனில், வேதவசனத்தின்படி, பின்னவன் சபிப்பவனிலிருந்து வேறுபட்டவன் அல்ல (நீதிமொழிகள் 27:14).

12. நீங்கள் உபவாசத்தை ஒரு வீரச்செயலாக ஆர்வத்துடன் மேற்கொள்ளும்போது, ஆனால் பலவீனத்தின் காரணமாக அதில் தடுமாறும்போது, அப்போது, நொறுங்குண்ட இருதயத்துடன், அனைத்திற்கும் அளிப்பவராகவும் நியாயந்தீர்ப்பவராகவும் உள்ளவரிடம் நன்றியுடன் திரும்புங்கள். நீங்கள் எப்போதும் இவ்வாறு கர்த்தருக்கு முன்பாகத் தாழ்மையுடன் உங்களைக் காட்டினால், எந்த மனுஷனுக்கு முன்பாகவும் ஒருபோதும் பெருமையுள்ளவர்களாக இருக்க மாட்டீர்கள்.

13. ஜெபம் நமது மிக வெற்றிகரமான ஆயுதம் என்றும், அது தனக்கு அழிவு தருவது என்றும் அறிந்திருக்கும் எதிரி, நம்மை அதிலிருந்து விலக்குவதற்காக எல்லா வழிகளிலும் முயற்சி செய்து, சில சமயங்களில் நாம் விட்டு விலகிய கிரேக்க இலக்கியங்களில் ஈடுபடும் ஆசையை நம்மில் தூண்டுகிறான். ஆனால் அவனது தூண்டுதல்களை நாம் கவனிக்க வேண்டாம்; இல்லையெனில் நமது ஆவிக்குரிய பயிற்சியின் சட்டங்களிலிருந்தும் ஒழுக்கத்திலிருந்தும் நாம் வழிதவறி, அத்திப்பழங்கள் மற்றும் திராட்சைக் கொத்துகளுக்குப் பதிலாக முள்ளும் களைகளும் சேகரிப்போம். 'ஏனெனில், இவ்வுலகின் ஞானம் தேவனுக்கு முட்டாள்தனமாயிருக்கிறது' (1 கொரி. 3:19).

14. 'நான் உங்களுக்குப் பெரிய மகிழ்ச்சியின் நற்செய்தியைக் கொண்டுவருகிறேன்,' என்கிறார் தூதர், 'அது எல்லா மக்களுக்கும் உரியது' (லூக்கா 2:10), சில குழுக்களுக்கு மட்டுமல்ல. மேலும்: 'பூமி முழுவதுமே உமக்கு முன்பாகத் தலைவணங்கி, உமக்குப் பாடும்' (சங்கீதம் 65:4), பூமியின் ஒரு பகுதிக்கு மட்டுமல்ல. இருப்பினும், பாடுதல் என்பது கண்ணீருடன் எதையாவது கேட்டுப் பிரார்த்திப்பவர்களின் அடையாளமல்ல, மாறாக தாங்கள் விரும்பியதைப் பெற்றதில் மகிழ்ச்சியடைபவர்களின் அடையாளமாகும். அப்படியானால், நாம் நம்பிக்கையிழக்க வேண்டாம், மாறாக, மகிழ்ச்சியடைந்து, இந்த வார்த்தைகளிலிருந்து அத்தகைய மகிழ்ச்சிக்கும் திருப்திக்கும் ஊக்கத்தைப் பெற்று நமது வாழ்க்கையை வாழ்வோம். இருப்பினும், வேறு இடத்தில் கூறப்பட்டபடி: 'நடுங்கிக் கொண்டு கர்த்தருக்குள் களிகூருங்கள்' (சங். 2:11) என்பதால், இந்த மகிழ்ச்சியை நாம் தேவ பயத்துடன் கலந்துகொள்ள வேண்டும். அவ்வாறே மரியாளோடு இருந்த பெண்களும் கல்லறையிலிருந்து பயத்துடனும் மிகுந்த சந்தோஷத்துடனும் ஓடிப்போனார்கள் (மத். 28:8). ஒருவேளை நாமும் ஒரு நாள், பயத்துடனும் மகிழ்ச்சியுடனும், நமது மனக் கல்லறையிலிருந்து தப்பி ஓடக்கூடும். நாம் பயமின்றி அவ்வாறு செய்தால் அது அற்புதமாக இருக்கும்; ஏனெனில் மோசேவாக இருந்தாலும் சரி, அப்போஸ்தலனாகிய பேதுருவாக இருந்தாலும் சரி, யாரும் பாவமற்றவர்கள் அல்லர். இருப்பினும், அத்தகையவர்களிடம், தெய்வீக அன்பு, வெற்றி பெற்றவுடன், பிரியாவிடை நேரத்தில் பயத்தை விரட்டி விடுகிறது.

15. உணர்ச்சிமிக்க மனிதன், தன் முழு இதயத்துடனும் முழுத் தாழ்மையுடனும் நம்பிக்கை கொண்டு, உணர்ச்சியற்ற நிலையின் வரத்தைப் பெறுகிறான் என்பதற்கு வேதாகமத்தில் சாட்சி உள்ளது. இன்று ஆண்டவர் 'புத்திமானாகிய' திருடனிடம், 'நீ என்னுடன் பரதீசில் இருப்பாய்' (லூக்கா 23:43) என்று கூறுகிறார்; மேலும் இரத்தப்போக்கு உள்ள பெண்ணிடம்: 'உன் விசுவாசம் உன்னை இரட்சித்தது; சமாதானத்தോടെ போ'—இதுவே பற்றற்ற நிலையின் பேரின்பம் (மாற்கு 5:34). இவை போன்ற வேறு பல பகுதியும் உள்ளன, உதாரணமாக: 'உங்கள் விசுவாசத்தின்படி உங்களுக்கு ஆகக்கடவது' (மத்தேயு 9:29).

16. நமது உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தி கடுமையாக இருக்கும்போது, அசுத்த ஆவிகள் வெட்கக்கேடான எண்ணங்களால் நம்மை இன்னும் கடுமையாகத் தாக்கும்போது; அப்போது நாம் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகக் கர்த்தருடைய விசுவாசத்தில் பலப்படுத்தப்பட வேண்டும், மேலும் நமது எதிரிகள் பொறாமையினால், வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட நித்திய ஆசீர்வாதங்களிலிருந்து நம்மைப் பறித்து, அவற்றிலிருந்து நம்மை விலக்க முயற்சிக்கும் அந்த ஆசீர்வாதங்களில், நமது உள்ளத்தில் மிகவும் உறுதியான நம்பிக்கையை நிலைநிறுத்த வேண்டும். ஏனெனில், இந்த ஆசீர்வாதங்கள் மிகவும் பெரியவையாக இல்லையென்றால், பேய்கள் நம்மேல் இவ்வளவு பொறாமை கொள்ளாது; மேலும், தங்கள் பொல்லாத எண்ணங்களைத் திருப்திப்படுத்தவும், இந்தத் திரும்பத் திரும்ப வரும் தாங்க முடியாத வேதனையின் மூலம் நம்மை நம்பிக்கையற்ற நிலைக்குத் தள்ளவும் நினைத்து, அவ்வாறு அடிக்கடி தீய எண்ணங்களால் நம்மைத் தாக்காது.

17. சிலர், உண்மையான அறிவு என்பது (அடையாளம் காணப்பட்ட உண்மையின் அடிப்படையில்) செயலில் அடங்கியுள்ளது என்று கூறுகின்றனர். ஆகையால், உங்கள் செயல்கள் மூலம் விசுவாசத்தையும் அறிவையும் வெளிப்படுத்த இன்னும் அதிகமாகப் பாடுபடுங்கள்; ஏனெனில், அறிவை மட்டும் பற்றிப் பெருமைப்படுபவன் இதைக் கேட்பான்: 'அவர்கள் தேவனை அறிந்ததாக அறிக்கை செய்கிறார்கள், ஆனால் தங்கள் கிரியையினால் அவரை மறுதலிக்கிறார்கள்' (தீத்தோத்து 1:16).

18. பெரும்பாலும், பண்டிகைகளிலும் புனிதக் கூட்டங்களிலும், குறிப்பாக யாராவது அந்த மர்மமான உணவை உட்கொள்ளும் நோக்கத்தில் இருக்கும்போது, பேய்கள் துறவியை வெட்கக்கேடான கற்பனைகளாலும் விந்தின் வெளியேற்றத்தாலும் களங்கப்படுத்த முயற்சிக்கின்றன. ஆனாலும், எல்லா காரியங்களையும் பொறுமையுடனும் தைரியத்துடனும் சகித்துப் பழகிய ஒருவனை அவர்களால் இதன் மூலமும் நசுக்கவோ அல்லது பலவீனப்படுத்தவோ முடிவதில்லை. மேலும், நேராக இருப்பது போல் பாசாங்கு செய்து, வளைவாக (பாம்புகளைப் போல) வளைபவர்கள் நம்மைப் பார்த்துப் பெருமையடிக்க வேண்டாம்.

19. நிலைத்தன்மை மற்றும் ஆர்வத்திற்காக, எதிரிகள் தங்கள் பழிவாங்கலைச் செய்கிறார்கள், பல்வேறு மற்றும் சொல்லொணாத் தீங்குகளால் ஆன்மாவை வாட்டுகிறார்கள்; ஆனால் மனதைரியமாக இருங்கள்! இந்த மாபெரும் மற்றும் எண்ணற்ற துக்கங்களிலிருந்து, உங்களுக்கு ஒரு கிரீடம் பின்னப்படுகிறது. மேலும், 'பலவீனத்திலே கிறிஸ்துவின் பெலன் பரிபூரணப்படுகிறது' (2 கொரி. 12:9), மேலும் தீர்க்கதரிசன வார்த்தை நமக்கு உறுதியளிப்பது போல, மிகவும் துக்ககரமான சூழ்நிலைகளில்தான் ஆவியானவரின் கிருபை செழித்து வளர்கிறது: 'ஏனெனில்,' அது கூறுகிறது, 'இருளில் நீதிமான்களுக்கு ஒரு ஒளி பிரகாசிக்கிறது' (சங். 111:4); நிச்சயமாக, "முடிவுவரை நாங்கள் பெருமையடித்துக் கொள்ளும் நம்பிக்கையை நீங்கள் கொண்டிருந்து, அதை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்" (எபி. 3:6).

20. சிரிப்பு, கேலி மற்றும் வீணான பேச்சைப் போல, பொதுவாக நல்ல மனப்பான்மையை அவ்வளவு அடிக்கடி சீர்குலைப்பது வேறு எதுவும் இல்லை. ஆயினும், தேவபயம், விழிப்புணர்வு, தேவ வார்த்தைகளில் நிலையான போதனை, ஜெபத்தால் தம்மை ஆயுதபாணியாக்கிக் கொள்ளுதல், மற்றும் பலனளிக்கும் விழிப்புணர்வைப் பின்தொடர்தல் ஆகியவை ஒரு சோர்ந்த ஆன்மாவைப் புதுப்பித்து, தேவனுக்கு நெருக்கமாகத் தயார்படுத்துகின்றன.

21. மக்கள் மூலமாகவோ அல்லது பேய்கள் மூலமாகவோ ஏற்படும் ஒவ்வொரு துக்கத்தையும், நாம் ஒவ்வொரு துன்பத்திற்கும் தகுதியானவர்கள் என்பதை அறிந்து, மேலும் அதற்காக நம்மைத் தவிர வேறு யாரையும் குறைகூறாமல், உறுதியாகச் சகிப்பது ஆன்மாவுக்குப் பொருத்தமானதும் பயனுள்ளதுமாகும். தன் துரதிர்ஷ்டங்களுக்கு மற்றவர்களைக் குறைகூறுபவன் சரியான மற்றும் முறையான தீர்ப்பிலிருந்து விலகிச் செல்கிறான்.

22. சில சமயங்களில், ஒருவன் விடாமுயற்சியுடையவனாக இருந்தாலும், வேதவாக்கியம் கூறுவது போல, 'அவன் ஞானத்தையும் திறமையையும் அனைத்தையும் அழித்துவிடும்' (சங். 106:27) பெருகிய சோதனைகளின் காரணமாக, தன் உரிய நிலையிலிருந்து விலகி, சரியான பாதையிலிருந்து வழுவுகிறது. 'நாம் நம்மைச் சார்ந்து இராதபடிக்கு' (2 கொரி. 1:9), 'இஸ்ரவேல், "என் கை எனக்கு இரட்சித்தது" என்று பெருமைப்படாதபடிக்கு' (நடுவர். 7:2) இது அனுமதிக்கப்படுகிறது. ஆனால் மனதைரியமாக இருங்கள், ஏனெனில், கடவுளின் கட்டளையால், நீங்கள் எல்லாவற்றையும் உணர்ச்சிப்பூர்வமாகப் பார்க்கவும் கேட்கவும் நிர்பந்திக்கும், பாவத்திற்குத் தூண்டும் அந்தத் தீயவன் உங்களிடமிருந்து தள்ளுண்டு விரட்டப்படும்போது, நீங்கள் மீண்டும் உங்கள் முந்தைய மகிமையான நிலைக்கு மீட்கப்படுவீர்கள்; ஏனெனில் அவன் மனதை ஒரு அடர்த்தியான மேகத்தைப் போல மூடுகிறான், மேலும் மாம்சத்தை சொல்லொணாத் கனமாகவும் சுமையாகவும் உணரச் செய்கிறான்; மேலும், பிறவி எண்ணத்தை, அது ஒரு பச்சிளம் குழந்தையைப் போல இயல்பாகவும் வஞ்சனையில்லாமலும் இருப்பதை, அவன் ஒவ்வொரு பாவத்திலும் சிக்கலானதாகவும் மிகவும் திறமையானதாகவும் ஆக்குகிறான், அதை இப்படியும் அப்படியுமாகச் சாய்த்து, சீர்கெடுத்து, திரிக்கிறான்.

23. மனிதன் ஒரு பெரிய ஜீவன், அவன் தன் குணங்களின்படி வளர்ந்து, அதற்காகக் கௌரவிக்கப்படுகிறான். ஆயினும்கூட, இந்தப் பெரிய ஜீவன், யானை எலியைப் பயப்படுவது போல, பாவத்தை அஞ்சுகிறான், 'பிறருக்குப் போதகமாயிருந்து, நானே தகுதியற்றவனாகிப் போவேனோ என்று அஞ்சி' (1 கொரி. 9:27).

24. தானியேல் கூறுவது போல் (7:25), உலகின் முடிவில் மட்டுமல்ல, இப்போதும் நமது எண்ணங்கள் மூலம், அவன் स्वर्गத்திற்கு எதிராகக் கொடிய இறை நிந்தனைகளை வெளிப்படுத்துகிறான், மேலும் சர்வவல்லமையுள்ளவரையும், அவருடைய படைப்பையும், கிறிஸ்துவின் பரிசுத்த இரகசியங்களையும் அவமதிக்கிறான். நாமோ, அறிவின் பாறையின்மேல் உறுதியாக நின்று, இதைக் கண்டு அஞ்சாமலும், இந்தத் துன்மார்க்கனுடைய திமிரத்தைப் பார்த்து திகைக்காமலும், விசுவாசத்தையும் உக்கிரமான ஜெபத்தையும் ஆயுதமாகக் கொண்டு, உன்னதமானவரின் உதவியுடன், துணிச்சலாகப் பிசாசுக்குப் பதிலளிக்க வேண்டும்.

25. அச்சுறுத்தல்களாலும் அவதூறுகளாலும், பகைவன் உடலை விட்டு அப்போதுதான் பிரிந்த ஆன்மாவைத் துணிச்சலாகத் தாக்குகிறான்; அதன் குறைபாடுகளைக் கண்டிக்கும் ஒரு கடுமையான மற்றும் பயங்கரமான குற்றவாளிக் கூண்டாக அவன் தோன்றுகிறான். ஆயினும், கடவுள் அன்பு செய்யும் மற்றும் விசுவாசமுள்ள ஒரு ஆன்மா, பாவங்களால் முன்பு பலமுறை காயப்பட்டிருந்தாலும், அவனது தாக்குதல்களையும் அச்சுறுத்தல்களையும் அஞ்சுவதில்லை என்பதையும் அப்போது காணலாம், மாறாக, கர்த்தருக்குள் உறுதியாக நின்று, மகிழ்ச்சியால் நிரம்பி, தைரியத்தால் ஊக்கமடைந்து, வானதூதர்கள் தன்னைத் துணையாக வருவதையும், விசுவாசத்தின் ஒளி ஒரு சுவரைப் போல தன்னைக் காப்பதையும் கண்டு, அந்தத் தீய சாத்தானுக்கு எதிராக மிகுந்த துணிச்சலுடன் கூக்குரலிடும்: 'தேவனுக்கு அந்நியனே, நமக்கு என்ன காரியம் உனக்கு? பரலோகத்திலிருந்து தள்ளப்பட்டவனே, துன்மார்க்கனுடைய அடிமையே, நமக்கு என்ன காரியம் உனக்கு? உனக்கு எங்கள் மீது அதிகாரம் இல்லை; தேவன் குமாரனாகிய கிறிஸ்துவுக்கு எங்கள் மீதும் எல்லாப் பொருட்களின் மீதும் அதிகாரம் உண்டு; நாங்கள் அவருக்கு எதிராகப் பாவஞ்செய்தோம், அவருக்குத்தான் நாங்கள் கணக்குக் கொடுக்க வேண்டும், எங்கள் உத்தரவாதமாக அவருடைய கௌரவமான சிலுவையின் மூலம் எங்கள் மீதுள்ள அவருடைய கிருபையும் அவரில் உள்ள இரட்சிப்பும் இருக்கின்றன. ஆனால் நீயோ, சாபப்பட்டவனே, எங்களை விட்டு வெகுதூரம் ஓடிப்போ. நீ எங்களுக்கு ஒன்றும் இல்லை, கிறிஸ்துவின் ஊழியர்களுக்கும் அல்ல. – இத்தகைய துணிச்சலான வார்த்தைகளைக் கேட்டு, தன் ஆன்மாவைத் தகர்க்கும் அந்தப் பிசாசு, கிறிஸ்துவின் நாமத்தைத் தாங்க முடியாமல், இறுதியில் ஒரு அலறலை எழுப்பியவாறு உடைந்து போவான்; ஆனால் ஆன்மாவோ, அவனை விட மேன்மையானதாகவும், பகைவனை மிஞ்சியதாகவும் இருப்பதால், ஒரு விரைவுச் சிறகுடைய பறவை காகத்தை விரட்டுவது போல அவனை விரட்டி விடும். – இதற்குப் பிறகு, மகிழ்ச்சியுடன், அது அதன் நிலைக்கேற்ப நியமிக்கப்பட்ட இடத்திற்கு தெய்வீக தூதர்களால் கொண்டு செல்லப்படுகிறது.

26. கடவுளால் சில சமயங்களில் அனுமதிக்கப்படும் ஒரு சிறிய சோதனையே கூட, ஒரு தீவிர ஆர்வலரின் முன்னேற்றத்திற்கு ஒரு தடையாக அமையக்கூடும் என்பதை, மீன்களிலேயே மிகச் சிறியதான எக்கினீஸ் உங்களுக்கு உறுதிப்படுத்துவதாக இருக்கட்டும்: அது ஒரே ஒரு தீண்டலால், எல்லா வகையான பொருட்களாலும் நிரம்பிய ஒரு கப்பலை நிறுத்தி, அது முன்னோக்கிச் செல்வதைத் தடுக்கிறது; தன்னைப் பற்றி, 'நான், பவுல்—நான் உங்களிடம் ஒரு முறையோ அல்லது இரண்டு முறையோ வர எண்ணியிருந்தேன், ஆனால் சாத்தான் என்னைத் தடுத்தார்' (1 தெச. 2:18) என்று கூறுபவரையும் நினைவுகூருங்கள். ஆயினும், இது உங்களுக்குக் குழப்பத்தை ஏற்படுத்த வேண்டாம், மாறாகப் பொறுமையுடன் அதற்கு எதிராகப் போராடுங்கள், அப்பொழுது நீங்கள் கிருபையைப் பெறுவீர்கள்.

27. நற்குணங்கள் நிறைந்தவன் ஒருவன், சோம்பலால், நேர்மையானதிலிருந்து விலகும்போது, அப்போது தீய கிழக்கின் புத்திரர், அமலேக்கிலிருந்து—அல்லது, மாற்றுப்படியாக, மீதியானிலிருந்து (நடுவர் காலம், அதிகாரம் 6)—அவனுக்கு எதிராக எழுந்திருக்கிறார்கள், – விபச்சாரத்திற்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்ட ஒரு படை – தங்கள் ஒட்டகங்களுடன், அதாவது, எண்ணற்ற உணர்ச்சிப்பூர்வமான நினைவுகளுடன், அவர்கள் பூமியின் எல்லாப் பழங்களையும், அதாவது, சிறந்த செயல்கள் மற்றும் பழக்கவழக்கங்களின் பலன்களைக் கெடுக்கிறார்கள்; இதன் விளைவாக, இஸ்ரவேல் இறுதியில் வறுமைக்குத் தள்ளப்பட்டு, மனச்சோர்வடைந்து, கர்த்தரிடம் கூப்பிடும்படி கட்டாயப்படுத்தப்படுகிறார்கள். அப்போது, மேலிருந்து அவனுக்கு ஒரு நல்ல எண்ணம் அனுப்பப்பட்டது; அவன் மிகுந்த விசுவாசத்துடனும் தாழ்மையுடனும் கிதியோனைப் பின்பற்றும் ஒரு மனிதன் [ஏனெனில் அவன் சொன்னான்: 'மனாசே குலத்தில் என்னுடைய ஆயிரம் பேர் மிகச் சிறியவர்கள்' (நடுவர் 6:15)]; மேலும், அவர் மூன்று நூறு பலவீனமான மனிதர்களுடன் அவ்வளவு பெரிய படையெடுப்பாளர்களுக்கு எதிராகப் போரிட்டு, கிருபையின் உதவியுடன், தனது எதிரிகளுக்கெதிராக வெற்றிக் கொடியை மகிமையுடன் உயர்த்துகிறார்.

28. நீண்ட நேர ஜெபம் மூலம் கடவுளை மன்றாடி, தேவதூதர்களை உங்கள் சகப் போராளிகளாக ஏற்றுக்கொள்ளும் வரை, 'கரண்டியையும் பாம்பையும் மிதிக்கவும், சிங்கத்தையும் சர்ப்பத்தையும் நசுக்கவும்' (சங். 90:13) உங்களால் முடியாது. ஏனெனில், அவர்கள் தங்கள் கைகளால் உங்களைத் தூக்கி, எல்லா உலக ஞானத்திற்கும் மேலாக உங்களை உயர்த்துவார்கள்.

29. விடாமுயற்சியுடன் முயற்சிப்பவர்களில் யாராவது தோற்கடிக்கப்பட்டால், அவர்கள் மனந்தளர்ந்துவிடவோ அல்லது தங்கள் உறுதியில் சோர்ந்துவிடவோ கூடாது, மாறாக, ஏசாயாவின் வார்த்தைகளிலிருந்து மனதைப் பெற்று, உறுதியாக நின்று இந்தப் பாடலைப் பாடட்டும்: 'சக்திமிக்கவர்களே, சரணடையுங்கள்!'—ஓ தந்திரமான பிசாசுகளே! 'ஏனெனில் நீங்கள் மீண்டும் எழுந்தாலும், மீண்டும் தோற்கடிக்கப்படுவீர்கள்; நீங்கள் திட்டமிடும் எந்த ஆலோசனையையும் கர்த்தர் பாழாக்குவார், ஏனெனில் தேவன் நம்முடன் இருக்கிறார்' (ஏசா. 8:9–10)—விழுந்தவர்களை எழுப்பும் தேவன், நாம் மனந்திரும்பும் உடனேயே நமது எதிரிகளைத் துயரத்தாலும் மனக்கசப்பாலும் சிதறச் செய்கிறார்.

30. சோதனைகள் மூலம் பயிற்சி பெறுபவன் துக்கத்தைத் தவிர்ப்பது சாத்தியமற்றது; ஆனால் இதற்குப் பிறகு, அத்தகையவர்களுக்குப் பெரிய மகிழ்ச்சிகள், இனிமையான கண்ணீர் மற்றும் தெய்வீக எண்ணங்கள் அருளப்படுகின்றன, ஏனென்றால் அவர்கள் தங்கள் இதயங்களில் துக்கத்தையும் மனந்திரும்புதலையும் வளர்த்தெடுத்துள்ளனர்.

31. அதை விரும்பிய இசாயாக்கோ, விரும்பப்பட்ட ஆசீர்வாதத்தைத் தேடிய ஏசாவுமோ தாங்கள் நம்பியதைப் பெறவில்லை என்றால் (ரோமர் 9:16)—ஏனெனில் தேவன் இரக்கத்தைக் காட்டி, ஆசீர்வாதங்களைப் பொழிந்து, ஆவியினால் அபிஷேகம் செய்வது நாம் தேர்ந்தெடுத்த ஒருவனை அல்ல, மாறாக, உலகம் தோன்றுவதற்கு முன்பே தம்மைச் சேவிக்கத் தாம் முன்னறிந்து தேர்ந்தெடுத்த ஒருவனையே செய்கிறார்— அப்படியானால், தாழ்ந்தவரும் சிறியவருமான சகோதரர்கள் நற்பண்புகளில் சிறந்து விளங்குவதைக் காணும்போது, நாம் ஒருபோதும் மனச்சோர்வடைவதோ அல்லது பொறாமைப்படுவதோ இல்லை. உபமானத்தில் ஆண்டவர் என்ன சொல்கிறார் என்பதையும் நீங்கள் நிச்சயமாகக் கேட்டிருப்பீர்கள்: 'இந்த மனிதனுக்காக இடமளியுங்கள்' (லூக் 14:9)—அதனால் உங்களைவிட உயர்ந்தவர் வந்து தனது இடத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளலாம். ஆகவே, சிறியவரும் கடைசியானவருமே முன்னுரிமை பெற்று வழிநடத்த வேண்டும் என்றும், நாம் செயல்களிலும் ஆண்டுகளிலும் அவரை விஞ்சினாலும் நாம் கடைசியாக இருக்க வேண்டும் என்றும் ஞானமாகவும் சொல்லொணா வகையிலும் தீர்மானித்த இந்த நியாயாதிபதியை நாம் இன்னும் அதிகமாக வியந்து போற்றுவோம். கர்த்தர் ஒவ்வொருவருக்கும் எந்த அளவைக் கொடுத்திருக்கிறாரோ, அதில் நாம் திருப்தியடைவோம். 'நாம் ஆவியினால் பிழைத்திருந்தால், ஆவியினாலே நடப்போம்' என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறபடி (கலா. 5:25).

32. உங்கள் அதிகாரத்தின் கீழ் உள்ளவர் உங்களிடம், 'அறத்திற்காக, இந்த அல்லது அந்த முயற்சியைச் சோதித்துப் பார்க்கவும், அதை இப்படி இப்படிச் செய்யவும் எனக்குச் சிறிது காலத்திற்கு அதிகாரம் கொடுங்கள்' என்று சொல்லும்போது, எந்தச் சூழ்நிலையிலும் நீங்கள் ஒப்புக்கொள்ளக் கூடாது. ஏனெனில், இவ்வாறு பேசும் எவரும், மிகச் சிறந்த கீழ்ப்படிதலின் உடன்படிக்கைகளை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, தன் சொந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்றவே தெளிவாக விரும்புகிறார்.

33. நீங்கள் காண்பது போல, மாம்சத்தின் மற்றும் ஆத்துமாவின் இச்சைகள், அவை எவ்வளவு எண்ணற்றவையாக இருந்தாலும், தகுந்த நேரத்தில் தேவனுடைய திருவருளால் வேரறுக்கப்படும்; ஆனால் கிறிஸ்துவின் இரக்கம் ஒருபோதும் நிற்காது. ஏனெனில், 'கர்த்தருடைய இரக்கம் தம்மைப் பயந்தவர்கள்பேரில் இவ்வுலகத்திலிருந்து வருங்காலம் வரை இருக்கும்' (சங். 102:17).

34. ராஜாவின் புதையல் வீடுகள் பொன்னால் நிரப்பப்படும்; மேலும் உண்மையான துறவிகளின் மனங்கள் அறிவால் நிரப்பப்படும்.

35. சில சமயங்களில், ஒரு போதகருக்கு அவரிடமிருந்து ஆவிக்குரிய நன்மையைப் பெற்றவர்களாலேயே அவமானம் ஏற்பட்டு, சோதனைகளுக்கும் ஆளாக நேரிடுகிறது. ஏனெனில், 'நாங்கள் அவமானமானவர்கள்'—அதாவது மாம்சத்தின் அடிமைகளாக அவமானமானவர்கள்—'மற்றும் பலவீனமானவர்கள்; ஆனால் நீங்கள் கிறிஸ்துவுக்குள் கனமானவர்கள் மற்றும் பலவான்கள்' (1 கொரி. 4:10) என்று கூறப்பட்டிருக்கிறது.

36. மாம்சத்தின் மூலம் வரும் சீர்கேட்டின் மூலம் மற்றும் அடித்தளம் உணர்ச்சிப்பூர்வமான சிந்தனை ஆகும். ஆனால், வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு தன் புத்தியை வந்தடைந்தவன், மனந்திரும்புதலால் அதைத் தன் ஆன்மாவிலிருந்து வெளியேற்றுகிறான். ஏனெனில், 'நீங்கள் அழுவது நல்லதாக இருந்திருக்கும், அப்போதுதான் உங்களை இதைச் செய்யத் தூண்டிய தீயதும் அருவருப்பானதும் ஆன எண்ணம் உங்களிடமிருந்து நீக்கப்பட்டிருக்கும்' என்று கூறப்பட்டுள்ளது (1 கொரி. 5:2). இவ்வாறு, அழுகை சீரழிவின் ஆவியை எதிர்க்கிறது.

37. அவமானத்தாலும் சக்தியற்ற நிலையாலும் நசுக்கப்படுபவனுக்கு, அவன் உணர்ச்சியற்ற தன்மையின் மூலம், வருங்காலத்தில் மட்டுமல்ல, இங்கேயே கூட, வரவிருக்கும் காலத்தின் பெரிய சக்தியுடனும் மகிமையுடனும் இயேசுவைக் காண்பான் என்று நற்பண்பைப் பயிலுமாறு யார் அறிவிப்பார்கள்? ஆகவே, சாராளைப் போல, வறட்சியில் முதிர்ந்து, வாக்குறுதியின்படி இறுதியாக நீதியின் குமாரனைப் பெற்ற அவருடைய ஆத்துமா: 'தேவன் எனக்குச் சிரிப்பைக் கொண்டுவந்தார்' என்று சொல்லும்; அதாவது, என் பல ஆசைகளால் ஏற்பட்ட பல வருடத் துக்கத்திற்குப் பிறகு அவர் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அருளினார்; அல்லது, மற்றொரு மொழிபெயர்ப்பின்படி: 'தேவன் என்னை மீண்டும் இளமையாக்கியிருக்கிறார்' – 'என் வாலிபம் கழுகின் வாலிபம்போலப் புதுப்பிக்கப்பட்டது' (சங். 102:5). ஏனெனில், முன்பு பாவங்களிலும் வெட்கக்கேடான விருப்பங்களிலும் முதிர்ந்திருந்த நான், இப்போது புதிதாகப் பிறந்திருக்கிறேன், மேலும் இறைச்சியால் முன்பு கரடுமுரடாக இருந்த நான், இப்போது இளமையாகவும் மென்மையாகவும் ஆகியிருக்கிறேன்; மேலும், என் இயல்புக்குரிய எளிமையையும் பாராமுகத்தையும் தழுவிக்கொண்டதால், இப்போது உலகியல் சார்ந்த காரியங்களை இலேசாகக் கருதுகிறேன், கடவுளின் மிகுந்த இரக்கத்தால் என் மனம் நலமடைந்த பிறகும், அறிவின் யோர்தான் நதியில் நான் ஞானஸ்நானம் பெற்றதன் மூலம், என் மாம்சம் சிரியாவின் நாகானின் மாம்சத்தைப் போல ஒரு குழந்தையின் மாம்சத்தைப் போல மென்மையாக மாறிய பிறகும், தேவனுடைய கிருபையினால், தீமையின் திறமையில் மிகவும் தேர்ச்சி பெற்றதும், பௌதீக உலகில் (இச்சையில் மூழ்கிய) ஆழமாக வேரூன்றியதும் ஆன, பாம்பின் தந்திரத்திலிருந்தும் தீய எண்ணங்களின் கூட்டத்திலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட்ட நான், இப்போது ஒரே மனமுடையவனாக இருக்கிறேன்.

38. கர்த்தராகிய தேவன் உங்களிடம், 'ஒரே நேரத்தில், மனநிறைவையும் ஓய்வையும் உங்களுக்குக் கொடுத்த, உங்களிடம் இருந்த இத்தகைய வரங்களை நான் எடுத்துக்கொண்டேன்; அவற்றுக்கு ஈடாக, அவற்றுக்குச் சமமான மதிப்புள்ள, இத்தகைய மற்றொரு வரத்தை நான் உங்களுக்குக் கொடுத்திருக்கிறேன்' என்று சொன்னால் எப்படி இருக்கும்? ஆயினும் நீங்களோ, எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டதைப் பற்றி எண்ணி, அதற்குப் பதிலாகக் கொடுக்கப்பட்டதைப் பற்றிக் கவனம் செலுத்தாமல், பெருமூச்சு விடுகிறீர்கள், நோய்வாய்ப்படுகிறீர்கள், துயரத்தால் காயப்படுகிறீர்கள்; ஆயினும், என்னிடமிருந்து வரும் துக்கத்தை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் நீங்கள் எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறீர்கள் (2 கொரி. 2:2), ஏனெனில் நான் உங்களை அழிக்க அல்ல, மாறாக இரட்சிக்க, என் குமாரனாகக் கருதும் உங்கள் நன்மைக்காகவே துக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறேன்."

39. மீன் சாப்பிடக் கூடாது என்ற கட்டளைக்கு உங்களை உட்படுத்திக் கொள்ளுங்கள், அதன்பின்னர் எதிரி உங்களை மீன் மீதான பேராவலை நோக்கி இடைவிடாமல் எவ்வாறு உந்தத் தொடங்குகிறான் என்பதையும், நீங்கள் விரும்பக் கூடாத ஒன்றைச் சுவைக்க எப்படி நீங்களே பைத்தியக்காரத்தனமாகத் துடிக்கத் தொடங்குகிறீர்கள் என்பதையும் பாருங்கள், இதன் மூலம் ஆதாமிற்கு நடந்தது போன்ற ஒன்றை நீங்கள் அனுபவிப்பதற்காக; ஏனெனில் அவனும், 'நீ இந்த மரத்தின் பழத்தை உண்ணக்கூடாது' என்று கேட்ட பிறகு, அந்தத் தடைசெய்யப்பட்ட ஒன்றின் மீது தன் முழு விருப்பத்துடனும் தன் இதயத்தை நிலைநிறுத்தினான்.

40. தேவன் சிலரை ஞானத்தினாலும், மற்றவர்களை எளிமையினாலும் சாந்தத்தினாலும் இரட்சிக்கிறார்; தேவன் சாந்தகுணமுள்ளவர்களைத் தள்ளிவிடாமை அறிந்திருக்க வேண்டும்.

41. ஜெபத்திற்கு தங்களை அதிகத் தீவிரமாக அர்ப்பணிப்பவர்கள், மிகவும் பயங்கரமான மற்றும் கொடிய சோதனைகளுக்கு உள்ளாக்கப்படுகிறார்கள்.

42. நீங்கள் உணர்ச்சியற்ற நிலைக்கு முன்குறிக்கப்பட்டவராக இருந்தால், கவனக்குறைவுக்கு இடங்கொடுக்காதீர்கள், மாறாக அதை அடைய உங்கள் முழு வலிமையுடனும் பாடுபடுங்கள். ஏனெனில், 'இந்தப் பாசறையில் இருக்கும்போது, நாங்கள் பெருமூச்சு விடுகிறோம், எங்கள் பரலோக வாசஸ்தலத்தை அணிய ஏங்குகிறோம்; அப்பொழுது அழிவுக்குரியது ஜீவனால் விழுங்கப்படும்' (2 கொரி. 5: 2:4), உலகின் முடிவில் உடல் ரீதியாக மட்டுமல்ல, நாம் இன்னும் இங்கே இருக்கும்போதே ஆன்மீக ரீதியாகவும் ஒரு முன்பணமாக. ஏனெனில் 'மரணம் ஜெயமாக்கப்பட்டது' (1 கொரி. 15:54). மேலும், நம்மைப் பின்தொடர்ந்து நிந்திக்கிற எகிப்தியர் அனைவரும், வானத்திலிருந்து நமக்கு அனுப்பப்பட்ட வல்லமையின் அலைகளால் விழுங்கப்படுவார்கள்.

43. 'நான் மற்றவர்களுக்குப் பிரசங்கிக்கும்போது, நானே தகுதியற்றவனாகிவிடாமல் கவனமாக இருக்கிறேன்' (1 கொரி. 9:27), என்றும், 'விழுந்துவிடாதபடி உங்களைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள்' (1 கொரி. 10:12) என்றும் சொன்னவரை நீங்கள் மறந்துவிட்டிருந்தால் – மேலும்: 'உங்களைக் குறித்து ஜாக்கிரதையாக இருங்கள்' (குருமார்களுக்கு ஒரு வார்த்தை), 'நீங்களும் சோதிக்கப்படாதபடிக்கு' (கலா. 6:1), – சாலொமோன் பெற்ற மிகுந்த கிருபைக்குப் பிறகும், அவர் நேர் வழியை விட்டு விலகிச் சென்றதையும், அவர் செய்த பாவங்களையும் நீங்கள் மறந்துவிட்டிருந்தால்; – பெரிய பேதுருவின் எதிர்பாராத மறுதலிப்பை நீங்கள் மறந்துவிட்டிருந்தால்; அப்பொழுது உங்கள் சொந்த அறிவையே நம்புங்கள், உங்கள் வாழ்க்கை முறையில் பெருமை கொள்ளுங்கள், உங்கள் பெரிய தவத்தின் நீளத்தைப் பற்றிப் பறைசாற்றுங்கள், மேலும் கர்வத்திற்கு இடமளியுங்கள். – ஆனால், ஓ சகோதரனே, – எந்த விதத்திலும் சோம்பேறியாகாதே (முதுகுவேலி கிடந்து), கவனக்குறைவிற்கும் அடிபணியாதே, – மாறாக, மூசையின் வயதை அடைந்திருந்தாலும், மூக்கின் துளைகளில் சுவாசம் இருக்கும்போதே பயந்து, இவ்வாறு ஜெபி: 'கர்த்தாவே, என் முதிர்வயதில் என்னைத் தள்ளிவிடாதேயும்; என் பலம் குன்றும்போது, என் தேவனாகிய இரட்சகரே, என்னைக் கைவிடாதேயும்! என் பாட்டு உம்மில்தான் இருக்கும்' (சங். 70:9, 6).

44. மத்தேயுவுக்குக் கூறியது போலவே, உங்களையும் ஆண்டவர் கூறுகிறார்: 'என்னைப் பின்தொடருங்கள்' (மத். 9:9). – இப்போது, உங்கள் நீண்டகாலமாக விரும்பிய ஆண்டவரை வாழ்க்கைப் பாதையில் மனப்பூர்வமாகப் பின்தொடரும்போது, நீங்கள் விருப்பத்தின் கல்லில் உங்கள் காலால் இடறி திடீரென்று பாவத்தில் விழுகிறீர்கள் என்றாலோ, அல்லது, சேறும் சகதியுமான நிலத்தைச் சந்தித்து, அடிக்கடி அறியாமலேயே நழுவி விழுகிறீர்கள் என்றாலோ; அப்படியானால், நீங்கள் எத்தனை முறை விழுந்தாலும், உங்கள் உடலுக்குக் கடுமையான வலியை ஏற்படுத்தினாலும், அத்தனை முறையும் நீங்கள் மீண்டும் எழுந்து, உங்கள் முந்தைய உற்சாகத்துடன், உங்கள் ஆண்டவரின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்தொடர்ந்து, அவரைச் சென்றடையும் வரை ஓடுவீர்கள். இவ்வாறு, 'உமது இரட்சிக்கும் வல்லமையையும் உமது மகிமையையும் காண்பதற்கு, பரிசுத்த தியானத்தில் நான் உமது சந்நிதியில் தோன்றியிருக்கிறேன்; உமது நாமத்தில் என் கைகளை உயர்த்துவேன், நான் மகிழ்ச்சியும் களிகூரவும் பெறுவேன், என் உதடுகள் உமக்குப் பாடல் பாடும்' (சங். 62:3–6). இறைவன் ஏசாயாவின் வாய்மூலம் என்னிடம் கூறுவது போல, 'கிறிஸ்தவர்' என்ற பெயரைப் பெற்றது எனக்கு ஒரு பெரிய கனமாகும்: 'என் ஊழியர் என்று அழைக்கப்படுவது உனக்குப் பெரிய கனமாகும்' (ஏசா. 49:6).

45. 'கேட்பவர்களுக்கு நல்லவற்றையெல்லாம் தந்தையார் கொடுப்பார்' என்று சொல்லப்பட்ட இடத்திலும் (மத்தேயு 7:11), 'கேட்பவர்களுக்குத் தூய ஆவியை அவர் கொடுப்பார்' என்று சொல்லப்பட்ட இடத்திலும் (லூக்கா 11:13): இவ்வார்த்தைகள் நமக்குக் கற்பிப்பது என்னவென்றால், கடவுளின் ஜெபமுள்ள ஊழியக்காரர்கள் பாவமன்னிப்பிற்கு மட்டுமல்ல, பரலோகப் பரிசுகளுக்கும் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள்; கர்த்தர் அத்தகைய ஆசீர்வாதங்களை நீதிமான்களுக்கு அல்ல, பாவிகளுக்கே வாக்குறுதி அளித்திருக்கிறார் என்ற எண்ணத்தால் அவர்கள் தங்கள் தேடலில் வலுப்பெறுகிறார்கள். ஆகவே, நீங்கள் நற்பண்புள்ள வாழ்வில் பரிபூரணராக இல்லாமல், பலவீனராகவும் எதற்கும் தகுதியற்றவர்களாகவும் இருந்தாலும், இடைவிடாமலும் அசைக்க முடியாத உறுதியுடனும் கேளுங்கள் – நீங்கள் பெரிய காரியங்களைப் பெறுவீர்கள்.

46. நம்பிக்கையற்றவனோ அல்லது அற்ப விசுவாசமுள்ளவனோ, எறும்பானது எவ்வாறு பறக்கிறது என்றும், ஒரு புழு எவ்வாறு பறவையாக மாறுகிறது என்றும், உயிரினங்களிடையே எத்தனையோ அற்புதமான நிகழ்வுகள் எவ்வாறு நடக்கின்றன என்றும் சிந்திக்கட்டும்; இவ்வாறு, நம்பிக்கையின்மையின் மற்றும் விரக்தியின் பலவீனத்தை உதறித் தள்ளி, இறுதியில் பறந்து, ஒரு மரத்தைப் போல மகிமையான அறிவை வெளிப்படுத்தட்டும். ஏனெனில், 'நான் தான்,' என்கிறார் கர்த்தர், 'உலர்ந்த மரத்திற்கு உயிர் கொடுப்பவரும், வாடிய எலும்புகளுக்குப் புத்துயிர் அளிப்பவரும் ஆவேன்' (எசேக்கியேல் 17:24; 37:4 மற்றும் 9).

47. உடல் சார்ந்த தேவைகளுக்காக நாம் எந்த விதத்திலும் கவலையில் வாடிப் போகக் கூடாது; மாறாக, ஒரு நல்ல மனிதர் ஒருமுறை சொன்னது போல, 'கர்த்தரிடத்தில் நம்பிக்கை வைப்போம், அவரும் நம்மிடம் நம்பிக்கை வைப்பார்' என்றும், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்போஸ்தலனாகிய பேதுரு எழுதுவது போல, 'சுயக்கட்டுப்பாட்டுடன் இருந்து உங்கள் ஜெபங்களில் விழித்திருங்கள்' என்றும் தேவனை நம்முடைய முழு ஆன்மாவோடும் விசுவலிப்போம். (1 பேதுரு 4:7)—உங்கள் கவலைகள் அனைத்தையும் தேவனுக்குப் போடுங்கள், ஏனெனில் அவர் உங்கள்மேல் அக்கறை கொண்டுள்ளார் (1 பேதுரு 5:7). இருப்பினும், அவர் உங்களைக் கவனித்துக் கொள்வார் என்றும், உங்களுக்குத் தேவையானவற்றை வழங்குவார் என்றும் நீங்கள் இன்னும் சந்தேகித்து நம்பவில்லை என்றால், சிலந்திப் பூச்சியைப் பாருங்கள், ஒரு மனிதன் சிலந்தியிலிருந்து எவ்வளவு வித்தியாசமானவன் என்பதைக் கவனியுங்கள்—சிலந்தி, நான் சொல்கிறேன், அதைவிட பலவீனமான அல்லது சக்தியற்றது எதுவும் இல்லை. இருப்பினும், அது எந்தப் பணத்தையும் கொண்டிருக்கவில்லை, வெகுதூரம் பயணம் செய்வதில்லை, வழக்குத் தொடுப்பதில்லை அல்லது கோபமடைவதில்லை, மேலும் களஞ்சியங்கள் எதுவும் இல்லை; அது தனது வாழ்க்கையை முழுமையான சாந்தம், தூய்மை மற்றும் முழுமையான மௌனத்தில் கழிக்கிறது, மற்றவர்களின் விவகாரங்களில் எந்த ஆர்வமும் கொள்வதில்லை, ஆனால் தனது சொந்த வேலையைப் பார்த்து, அமைதியாகவும் நிதானமாகவும் தனது சொந்த விவகாரங்களைக் கவனித்துக் கொள்கிறான்; அதன் மூலம், பேசாமலேயே, சோம்பலை விரும்புகிறவர்களுக்கு, உழைக்க விரும்பாதவன் உண்ணக் கூடாது என்று அவன் சொல்கிறான்; மேலும், பேச்சில் சுயக்கட்டுப்பாடு காட்டும் சாதனைக்காக கிரேக்கர்களால் எல்லா தத்துவஞானிகளுக்கும் மேலாகப் போற்றப்பட்ட பைதகோரஸையே கூட மிஞ்சும் அளவுக்கு அவன் மௌனமாக இருக்கிறான்; பைதகோரஸ் எல்லோரிடமும் பேசமாட்டார், ஆனால் அவ்வப்போது தனது நண்பர்களுடன் இரகசியமாக உரையாடுவார்; அவர் சில சமயங்களில் எருதுகளையும் கழுகுகளையும் பார்த்து, சிரிப்பூக்கக்கூடிய மற்றும் அர்த்தமற்ற வார்த்தைகளைப் பேசுவார்; அவர் ஒயின் அருந்துவதை முற்றிலும் தவிர்த்து, தண்ணீர் மட்டுமே குடிப்பார். அந்த சிலந்தி தனது முழுமையான மௌனத்தால் பைதகோரஸின் பேச்சுக் கட்டுப்பாட்டை மிஞ்சியது; மேலும், தண்ணீர் அருந்துவதைக் கூட தவிர்ப்பதன் மூலம், அவர் திராட்சை ஒயின் அருந்தாமல் இருந்ததை மிஞ்சியது. இத்தகைய மௌன நிலையில், பலவீனமான மற்றும் பணிவான சிலந்தி வசிக்கிறது; அது வெளிப்படையாக வெளியே சென்று அங்கும் இங்கும் அலைவதையும், அதிகப்படியான உழைப்பிலும் சோர்விலும் ஈடுபடுவதையும் விரும்புவதில்லை; மேலும், உயரத்தில் வாசம் செய்யும் அவர், தாழ்மையானவற்றை நோக்கியருள்பவர் (ஒரு சிலந்திக்கும் தாழ்ந்தது எதுவுமில்லை), அதன் மீதும் தனது திருவருளை நீட்டித்து, ஒவ்வொரு நாளும் அதன் வசிப்பிடத்திற்கு அருகில் ஒரு சிறிய இரையை அனுப்புகிறார், அதன் உணவிற்காக சிறிய பூச்சிகள் அதன் வலையில் சிக்குமாறு செய்கிறார்.

48. ஒருவேளை, பேராவலால் அடிமையாக்கப்பட்ட ஒருவர் இவ்வாறு கூறலாம்: 'நான் மிக அதிகமாக உண்கிறேன், அதன் விளைவாக நான் அதிகமாகச் செலவழிப்பதால், பல உலகியல் கவலைகளிலும் பரிவர்த்தனைகளிலும் சிக்கிக்கொள்ளாமல் இருக்க முடியவில்லை.' ஆனால், அட்லாண்டிக் பெருங்கடலில் மேயும் பெரிய திமிங்கலங்களையும் அத்தகையவர் பார்க்கட்டும்; அவைகள் எவ்வளவு தாராளமாகக் கடவுளால் உணவளிக்கப்பட்டு, பசி என்ற ஒன்றை ஒருபோதும் அனுபவிப்பதில்லை என்பதையும் காணட்டும். இந்த விலங்குகளில் ஒவ்வொன்றும், அதிக மக்கள்தொகை கொண்ட நகரம் ஒரு நாளில் உண்ணக்கூடியதை விட அதிகமான மீன்களை உண்ணுமானாலும் இதுவே நிகழ்கிறது. 'எல்லாம் உம்மை எதிர்பார்க்கின்றன; அவற்றுக்கு ஏற்ற காலத்தில் அவற்றின் உணவைத் தாரும்,' என்று பரிசுத்த தீர்க்கதரிசி பாடுகிறார் (சங்கீதம் 107:27). ஒருவர் அதிகமாகச் சாப்பிட்டாலும் சரி, குறைவாகச் சாப்பிட்டாலும் சரி, கடவுள் இருவருக்கும் வழங்குகிறார். இதைக் கேட்பீர்களாக, பரந்த மற்றும் எல்லையற்ற இதயம் கொண்ட நீங்களும், உங்கள் முழுத் தன்னையும் கடவுளுக்கும் விசுவாசத்திற்கும் ஒப்படையுங்கள்; ஒவ்வொரு உலகப் பற்றையும், அதீத கவலை நிறைந்த மனதையும் ஒதுக்கித் தள்ளுங்கள்; விசுவாசமற்றவர்களாக இல்லாமல், விசுவாசமுள்ளவர்களாக இருங்கள்.

49. நாம் உண்மையாகவே கடவுளை மகிழ்விக்கவும், அவராൽ மிகவும் பேரின்பத்துடன் அன்பு செய்யப்படவும் விரும்பினால், இந்த உலகத்திலிருந்து எதையும்—கலையை, அறிவை, அல்லது வஞ்சகமான வாதத்தை—நம்முடன் அல்லது நமக்குள் கொண்டு செல்லாமல், வெறுமையாக நம் மனதை கடவுளுக்கு அர்ப்பணிப்போம்; உலகின் எல்லா ஞானத்தையும் நாம் கற்றுக்கொண்டிருந்தாலும் கூட. ஏனெனில், வீண் பெருமையும் ஆணவமும் வளர்த்தெடுத்த தற்பெருமை மனப்பான்மையுடன் தம்மை அணுகுபவர்களைக் கடவுள் புறக்கணிக்கிறார். சில உரையாசிரியர்கள், வீண் தற்பெருமையைத் தன்னல இன்பம் மற்றும் தன்னை உயர்த்திக் கொள்ளும் செயல் என்று சரியாக விவரித்துள்ளனர்.

50. நீண்ட காலமாக வேரூன்றிய பாவத்தை நாம் எவ்வாறு வெல்வது? சுயக்கட்டுப்பாடு தேவை (அல்லது ஒருவரின் விருப்பத்தை அவரது ஆசைகளின் மீது திணிக்கும் செயல்). ஏனெனில், 'ஒருவன் தன் உழைப்பால் பாடுபட்டு, தன் அழிவை' (வலுக்கட்டாயமாகத் தள்ளி) 'தூக்கி எறிகிறான்' என்று கூறப்பட்டுள்ளது. (நீதிமொழி 16:26), எப்போதும் தனது எண்ணங்களையும் இதயத்தையும் பரிசுத்தத்தின் பக்கம் திருப்ப முயல்கிறான். வன்முறையை வன்முறையால் அழிக்க (அதாவது, பாவத்தின் வன்முறையை நற்செயல்பாடுகளின் வன்முறையால்) சட்டங்கள் தடைசெய்யவில்லை. நாம் ஒரு நல்ல முயற்சிக்கு சுயக்கட்டுப்பாட்டைப் பயன்படுத்தும்போது (அதாவது, ஒரு நல்ல விருப்பத்தைச் செயலில் காட்ட நம்மை நாமே கட்டாயப்படுத்தும்போது), அப்போது நாம் எருசலேமில் வசித்து, மேலிருந்து நமக்கு வரவிருக்கும் சக்திக்காகக் காத்திருக்கிறோம். (லூக்கா 24:49), அதாவது, இந்த மாபெரும் சக்தி நமக்கு வரும் வரை இடைவிடாத ஜெபத்திலும் பிற நற்பண்புகளிலும் நிலைத்திருப்பது—நமது பலவீனமான முயற்சிகளைப் போலச் செயல்படாத ஒரு சக்தி, ஆனால் உடல் உதடுகளால் வெளிப்படுத்த முடியாத ஒன்றாகும், பாவ சுபாவத்தையும், பிசாசுகளின் பொல்லாட்டையும் வல்லமையுடன் வென்று அடக்கி, நமது ஆன்மாக்களின் தீமை நோக்கிய சாயலை வென்று, மேலும் எல்லா அசிங்கமான உடல் இச்சையையும் வெல்கிறோம். 'பரலோகத்திலிருந்து,' அவர் கூறுகிறார், 'ஒரு பெருங்காற்றின் இரைச்சல் போன்ற ஒரு சத்தம் உண்டாயிற்று' (அப்போஸ்தலர் 3:2), தவறான வழியில் நம்மைத் தொடர்ந்து இழுக்கும் தீமையை நம்மிலிருந்து வலுக்கட்டாயமாக விரட்டுவதற்காக.

51. 'பகைவன் தன் பொறியில், தன் குகையில் இருக்கும் சிங்கம்போல பதுங்கியிருக்கிறான்' (சங். 9:30), அசுத்தமான மற்றும் தெய்வ நிந்தனையான எண்ணங்களின் பொறிகளையும் வலிகளையும் நம்மிடமிருந்து மறைத்துக்கொண்டு; ஆனால் நாமும், நாம் தூங்காமல் இருந்தால், அவனுக்கு இன்னும் பெரிய மற்றும் ஆபத்தான பொறிகளையும், வலிகளையும், பதுங்குகளையும் அமைக்க முடியும். ஏனெனில் ஜெபமும் சங்கீதங்களும், விழிப்புணர்வும் தாழ்மையுணர்வும், பிறருக்குச் சேவையாற்றுவதும் இரக்கமும், நன்றியுணர்வும் தெய்வீக வார்த்தைகளைக் கேட்பதும்—இவை எதிரிக்கு ஒரு பதுங்குகுழி; மேலும் ஒரு பொறையும், ஒரு குழியும், சாடுகளும், சிக்கல்களும், ஒரு இறுக்கமுமாக இருக்கின்றன.

52. முதிர்ந்த வயதை அடைந்த தெய்வத்தன்மை வாய்ந்த தாவீது, தன்னைத் தேர்ந்தெடுத்த கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தி, கடவுளின் ஆசீர்வாதங்களைப் பற்றிய தனது அறிக்கையின் முடிவில் கூறுகிறார்: 'இப்போது உமது ஊழியன் இந்த ஜெபத்தை உம்மிடம் ஜெபிப்பதற்குத் துணிந்துள்ளார்.' இதயத்தின் அமைதியான மனப்பான்மையின் ஆரம்பத்தை—இந்த மற்ற, நிச்சயமான 'இதயத்தின் சொர்க்கத்தை'—அடைய, ஒரு பெரிய முயற்சி தேவை என்றும், ஜெபத்தில் அதிக நேரம் செலவிட வேண்டும் என்றும் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகவே இது கூறப்படுகிறது; அங்கே கிறிஸ்து வசிக்கிறார், அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல்: 'அல்லது இயேசு கிறிஸ்து உங்களில் இல்லை என்று அறியீர்களா?' (2 கொரி. 13:5)?

53. கிறிஸ்து 'நமக்காக தேவனுடைய ஞானமாகவும், நீதியாயும், பரிசுத்தமாயும், மீட்பாகவும் மாறியிருந்தால்' (1 கொரி. 1:30), அப்படியானால் அவர் நிச்சயமாக நமது இளைப்பாறலும்கூட. ஏனெனில் அவர் கூறுகிறார்: 'பாடுபட்டுப் பாரம் சுமந்துள்ள நீங்கள் அனைவரும் என்னிடத்தில் வாருங்கள், நான் உங்களுக்கு இளைப்பாறுதல் தருவேன்' (மத். 11:28). ஆகவே, அவர் மனிதகுலத்திற்கு ஓய்வுநாளாக, அதாவது ஓய்வாக மாறினார் என்று சொல்வது பொருத்தமானது. ஏனெனில், மனித இனம் கிறிஸ்துவுக்குள் மட்டுமே ஓய்வைக் காண முடியும்.

54. எப்படி வீழ்ச்சிக்கான கோப்பும், கோபத்திற்கான கோப்பும் உள்ளதோ, அப்படி பலவீனத்திற்கான கோப்பும் உள்ளது. அதைக் கர்த்தர் நம்மிடமிருந்து பெற்று, பொருத்தமான நேரத்தில் நம்முடைய எதிரிகளுடைய கைகளில் ஒப்படைக்கிறார், அதனால் பலவீனமடைந்து விழுவது நாம் அல்ல, பிசாசுகளே.

55. வெளிப்படையான காரியங்களில் பணமாற்றுபவர்கள், நெசவாளர்கள், பறவைப் பிடிப்பவர்கள், வீரர்கள் மற்றும் கட்டுமானத் தொழிலாளர்கள் இருப்பது போல, உள்ளான காரியங்களிலும், நமது எண்ணங்களில் சூதாடிகள், நஞ்சூட்டிகள், கடற்கொள்ளையர்கள், வேட்டைக்காரர்கள், வேசித்தனக்காரர்கள், கொலைகாரர்கள் மற்றும் அது போன்றவர்கள் இருக்கிறார்கள்; இத்தகையவைகளைப் பவித்திரமான எதிர்ப்பினாலும் ஜெபத்தினாலும் உடனடியாக விரட்ட வேண்டும், குறிப்பாக வேசித்தனக்காரர்களை, அவர்கள் பரிசுத்தமான இடத்தை அசுத்தப்படுத்தி, தேவனுடைய மனிதனை அருவருப்பானவனாக ஆக்கிவிடாதபடிக்கு.

56. ஆண்டவர் இரட்சிப்பை வார்த்தைகள் மூலம் மட்டுமல்ல, சிலுவையிலிருந்து தம்மை நோக்கிக் கூப்பிட்ட கள்ளனைப் போல, எண்ணங்கள் மூலமாகவும் வழங்குகிறார். இவ்வாறு, இரத்தப்போக்கால் அவதிப்பட்ட அந்தப் பெண் தனக்குள் அறிந்துகொண்டாள் (அதாவது, அவள் விசுவாசத்துடன் நினைத்தாள்): 'நான் அவருடைய வஸ்திரத்தின் ஓரத்தையாவது தொட்டால் போதும், குணமடைவேன்' (மத்தேயு 9:21); மேலும் ஆபிரகாமின் ஊழியக்காரன் ரெபேக்காவைப் பற்றி 'தனது இருதயத்தில் தேவனுடனே பேசினான்' (ஆதியாகமம் 24:15).

57. பாவத்தின் துர்நாற்றம், சுமை மற்றும் வெறித்தனம் ஆகியவற்றை உணர்ந்தவுடன், கிட்டத்தட்ட உடனடியாகச் செய்யப்படும் பாவம், பாவியைத் தேவனை நோக்கித் தள்ளுகிறது. ஆனால் மனந்திரும்ப விரும்பாதவர்களைப் பாவம் கடவுளிடம் இழுப்பதில்லை; மாறாக, பாவம் அவர்களை உறுதியாகப் பிடித்து, உடைக்க முடியாத கட்டுகளால் அவர்களைக் கட்டுகிறது, மேலும் அவர்களின் அழிவுகரமான ஆசைகளை உச்சத்திற்கு அதிகரிக்கிறது.

58. யெசபேலின் மந்திரங்களிலிருந்து உங்களைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள் (2 ராஜாக்கள் 9:22), அவற்றில் மிகவும் கொடியவை பெருமை மற்றும் வீண் மகிமையின் எண்ணங்கள் ஆகும். இருப்பினும், நீங்கள் உங்கள் ஆன்மாவைத் தாழ்த்தி, அடக்கி, கர்த்தருக்கு முன்பாக உங்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, அவர் உங்களுக்கு உதவக் கூப்பிட்டு, நீங்கள் தேடும் விடுதலை ஒரு பரலோகப் பரிசு என்று அறிக்கையிட்டால், தேவனுடைய கிருபையினால் அவற்றிலிருந்து விடுபட முடியும். அதனால்தான், 'பரலோகத்திலிருந்து ஒருவனுக்குக் கொடுக்கப்படாவிட்டால், அவனால் எதையும் பெற முடியாது' என்று கூறப்பட்டது (யோவான் 3:27).

59. சில சமயங்களில், சகோதரர்கள் கூடும்போது, ஒரு வீண் எண்ணம் உள்நுழைந்து, பொருத்தமற்ற ஒன்றைச் சொல்லும்படி உங்களைத் தூண்டுகிறது; ஆனால் தேவதூத எண்ணங்கள், இந்தப் பேச்சாள, காலத்திற்குப் புறம்பான எண்ணத்தை விரட்டி அடிக்க உங்களைத் தூண்டுகின்றன. – ஆகையால், நீங்கள் அதை நற்குணமான மௌனத்தால் விரட்டாமல், கர்வத்தால் வீங்கி, அது வெளியே வர அனுமதித்தால்; அப்பொழுது அதன் தீய விளைவுகளை நீங்கள் அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கும் – நீதியாய் ஒரு பெரிய பாவத்திற்கோ, அல்லது சில வெளிப்புறத் துரதிர்ஷ்டங்களுக்கோ, அல்லது சகோதரர்கள் தரப்பிலிருந்து வரும் கடுமையான துன்பங்களுக்கோ, அல்லது வரவிருக்கும் யுகத்தில் ஏற்படும் சித்திரவதைக்கோ ஒப்படைக்கப்படுவீர்கள்: ஏனெனில், பயிற்சியற்ற நாவிலிருந்து வெளிப்படும் ஒரு வெறுஞ்சொல் மற்றும் வீண்சொல்லுக்காகக் கூட, நாம் கணக்குக் கொடுக்க வேண்டும்; அதனால்தான் நாம் நமது நாவை கவனமாகக் காத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

60. இச்சைகள், கோபம், வீண் பெருமை மற்றும் பிற உணர்ச்சிகளால் சோதிக்கப்படுபவர்கள், பகலில் சூரியனாலும் இரவில் சந்திரனாலும் எரிக்கப்படுவதாக விவரிக்கப்படுகிறார்கள் (சங். 120:6). ஆகவே, பகைவனின் எரிக்கும் வெப்பத்திலிருந்து நீங்கள் தப்பிக்க, தெய்வீகமான, பனி பொழியும் மேகம் உங்கள் மீது நிழலிட ஜெபியுங்கள்.

61. குடிப்பதற்கு ஆசைப்படும்வர்களுக்கும், ஆரவாரம் நிறைந்த விருந்துகளின் அடிமைகளாக இருப்பவர்களுக்கும், மேலும், அவர்கள் நரைத்த தலைமுடி கொண்டவர்களாக இருந்தாலும், நீண்ட காலமாக துறவற வாழ்க்கை வாழ்ந்திருந்தாலும், வெட்கமற்ற வார்த்தைகளைப் பேச ஆவலாக இருப்பவர்களுக்கும், எந்த விதத்திலும் உங்கள் அருகாமையை தாராளமாகக் கொடுக்காதீர்கள்; ஏனெனில், அவர்களுடைய சீரழிவு உங்களையும் மூடிவிடாமலும், நீங்கள் இருதயத்தில் அசுத்தமானவர்களுக்கும் விருத்தசேதனம் இல்லாதவர்களுக்கும் கணக்கிடப்படாமலும் இருப்பதற்காக.

62. முதலில் திறவுகோல்கள் பேதுருவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டன, பின்னர் அவர் கர்த்தராகிய கிறிஸ்துவை மறுதலிக்கும் நிலைக்குச் செல்ல அனுமதிக்கப்பட்டார், அதன் மூலம் அத்தகைய வீழ்ச்சியின் வழியாக அவரது சுயமுனைப்பு அடக்கப்படலாம். அதுபோலவே, அறிவின் திறவுகோலைப் பெற்றுக்கொண்டு, நீங்கள் பல்வேறு சோதனைகளுக்கு ஆளானால், இதற்கு ஆச்சரியப்பட வேண்டாம்; மாறாக, அத்தகைய வீழ்ச்சிகள் மூலம் தெய்வீக அறிவின் பின்னால் வரும் பெருமையை அடக்கும், அந்த ஒரு சர்வஞானமான ஆண்டவரை மகிமைப்படுத்துங்கள்: ஏனெனில், சோதனைகள் என்பது, தேவனுடைய திருவுளத்தின்படி, மனிதனின் ஆணவத்தை அடக்கக்கூடிய ஒரு கடிவாளம் ஆகும்.

63. உதாரணமாக, யோபுவின் செல்வம் போல, கர்த்தர் அடிக்கடி நமது ஆசீர்வாதங்களை எடுத்துக்கொண்டால்; கர்த்தரே அதைக் கொடுத்தார், கர்த்தரே அதை எடுத்துக்கொண்டார் (யோபு 1:21): அப்படியானால், நித்தியர் நம்மேல் கொண்டுவந்த தீமையும் நிச்சயமாக நமது கைகளிலிருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்படும்; ஏனெனில், ஞானி சொல்லுகிறபடி, 'நன்மையும் தீமையும் கர்த்தரிடமிருந்து வருகின்றன' (சிராக்கு 11:14). மேலும், நம்மேல் தீமையைக் கொண்டுவருபவரே, நித்திய மகிமையுடன் நித்திய மகிழ்ச்சியையும் நமக்கு அருள்பவர். 'நான் உங்களை அழித்து, உங்கள்மேல் தீமையைக் கொண்டுவரக் காவல் காத்திருந்தபடியே,' என்கிறார் கர்த்தர், 'அப்படியே நான் உங்களை மீண்டும் கட்டியெழுப்புவேன், இனி உங்களை அழிப்பதில்லை; நான் உங்களை நாட்டுவேன், இனி உங்களைப் பிடுங்குவதில்லை.' 'ஒருமுறை காரியங்கள் தவறாகப் போனால், அவை மீண்டும் சரியாக மாறாது' என்று கூறும் பிரபலமான பழமொழியை மௌனிக்கச் செய்யுங்கள். ஏனெனில், நமது காரியங்களை மோசமான நிலைக்குத் திருப்பியவர், மீண்டும் ஒருமுறை, எதிர்பாராதவிதமாக அவற்றை மிகப் பிரகாசமான நிலைக்கு மாற்ற முடியும்.

64. பிசாசுகளை மிகுந்த பலத்துடனும், வெற்றிக்கான மிகுந்த ஆர்வத்துடனும்—அது சுயக்கட்டுப்பாடு, ஜெபம் அல்லது வேறு ஏதேனும் நற்பண்பின் மூலம் இருந்தாலும்—தாக்குபவன், அவர்களிடமிருந்து மிக ஆழமான காயங்களைப் பெறுவான்; அவன் தன் ஆன்மாவில் ஆன்மீக மரணத்தின் கண்டனம் உள்ளது என்று சந்தேகித்து, விரக்தியில் விழும் அளவிற்குச் செல்வான், மேலும், 'இந்த மரண உடலிலிருந்து என்னை விடுவிப்பது யார்?' என்று கூச்சலிடவும் கட்டாயப்படுத்தப்படுவான். (ரோமர் 8:24); ஏனெனில், பகைவன் என் மனத்திற்கு மாறாக, அவனது சட்டங்களுக்குக் கீழ்ப்படிமாறு என்னைக் கட்டாயப்படுத்துகிறான்.

65. சிலர் ஒருவருக்கொருவர் சொல்லிக்கொண்டது போல, 'எழுந்திருங்கள், நம்பிக்கையுடன் வாழ்ந்து சமாதானத்தில் குடியிருக்கும் மக்களிடம் செல்வோம்' என்று மட்டும் எழுதப்படவில்லை (நடுவர். 18:9-10); மேலும்: 'வாருங்கள், யூதாவுக்குப் போவோம், அவர்களுடன் வஞ்சகமான வார்த்தைகளால் பேசி, அவர்களை உண்மையிலிருந்து விலக்கிவிடுவோம்' (ஏசா. 7:5-6). ஆகவே, தீய பேய்கள் பொதுவாக மௌன வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்தவர்களுக்கு எதிராகத் தங்கள் சோதனையின் வாள்களை மழுங்கச் செய்கின்றன, மேலும் அதிக பக்தி மற்றும் கடவுளுக்குப் பயந்தவர்களை மிகுந்த கோபத்துடன் தாக்குகின்றன; பக்திச் செயல்களாலேயே, சொல்லொணாப் பழிச்சொற்களுடன் அவர்களைப் பாவத்திற்குள் ஈர்க்கின்றன; இவ்வாறு, குறைந்தபட்சம் இந்த வழியிலாவது, அவர்கள் கிறிஸ்துவின் மீதான விசுவாசத்திலிருந்தும், ஜெபத்திலிருந்தும், ஆவிக்குரிய ஆறுதலிலிருந்தும் விலகி, அதனால் தோற்கடிக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்காக. ஆனால் ஆண்டவரே, தாவீதுடன் பேசுகிற நாங்கள் (திபா. 79:19), நீர் எங்களுக்கு இரக்கம் காட்டும் வரையிலும், எங்களைப் பட்சிப்பவர்கள் எங்களை விட்டு விலகும் வரையிலும் உம்மை விட்டு விலக மாட்டோம்; எங்களைத் தூண்டுகிறவர்களை எங்களை விட்டு விலகுமாறு நீர் கட்டளையிடும் வரையிலும், நாங்கள் பொறுமையாலும் நிலையான பற்றற்ற தன்மையாலும் புத்துயிர் பெறும் வரையிலும் உம்மை விட்டு விலக மாட்டோம். ஏனெனில், சோதனை என்பது மனித வாழ்வின் ஒரு முக்கிய அங்கமாகும், மேலும், பல நேரங்களில், ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில், நம்மை நல்வழிப்படுத்தும் அதே ஒருவர், அந்நியர்களின் காலடியில் விழ நம்மை அனுமதிக்கிறார்; ஆனால், ஒரு பெரிய மற்றும் வீரமிக்க ஆன்மாவின் இயல்பு, துயரமான துரதிர்ஷ்டங்களை எதிர்கொள்ளும்போது நம்பிக்கையிழக்காமல் இருப்பதாகும்.

66. ஒரு மனிதன் விரும்பாத போதும், அவன் தனது உண்மையான, இயல்பான நிலையிலிருந்து விலகியதால், அவனைத் தனது விருப்பத்திற்கு வளைத்து, தனது பக்கம் இழுக்கக்கூடிய அளவுக்கு சாத்தான் சக்திவாய்ந்தவனாக இருந்தால்; குறிப்பிட்ட நேரத்தில் கடவுளிடமிருந்து கட்டளை பெற்று, ஒரு மனிதனின் முழு மனப்பான்மையையும் நல்லதற்காக மாற்றக்கூடிய ஒரு தேவதூதர் எவ்வளவு சக்திவாய்ந்தவராக இருப்பார்? மேலும், பனிக்கட்டி போன்ற வடதுருவமானது நீரின் மென்மையான இயல்பை கல்லின் கடினத்தன்மையாக்கும் அளவுக்கு சக்தி வாய்ந்ததாக இருந்தால், மிகவும் வெதுவெதுப்பான தெற்கால் எதை சாதிக்க முடியாது? காற்று, மிகவும் குளிர்ச்சியாகும்போது, அனைத்தையும் தனக்குக் கீழ் அடக்கி, எல்லாவற்றையும் அதன் குளிரால் நிரப்பினால்—ஏனெனில், 'பனிக்கட்டிக்கு முன்பாக நிற்கக்கூடியவர் யார்?' (சங். 147:6)— ஆகவே, வெப்பம் அதன் தன்மைக்கேற்ப எல்லாப் பொருட்களையும் மாற்றுவதில் எப்படித் தவற முடியும்? ஏனெனில், வெப்பத்தின் முகத்திற்கு முன்பாக நிற்கக்கூடியவர் யார்? ஆகையால், நமது மனதின் குளிர்ச்சியான, கரிய நிலக்கரி, தெய்வீக நெருப்பின் தொடுதலால், சீக்கிரமாகவோ அல்லது தாமதமாகவோ, சூடாகி ஒளிவீசும் என்று நாம் நம்புவோம்.

67. இந்த நிகழ்காலத்திலேயே, நமது அக இஸ்ரவேலில் உண்மையான சாட்சிகளும் அடையாளங்களும் தங்களை வெளிப்படுத்த, எகிப்திலிருந்து வெளியே வந்த நமது மனம், உணர்ச்சிப்பூர்வமான விருப்பங்களிலிருந்தும், மறைக்கப்பட்ட, மிகவும் வெட்கக்கேடான அடிமைத்தனத்திலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட்டு, தனக்குத் தெரியாத ஒரு மொழியைக் கேட்கிறது, அது அசுத்தமாகி, நல்ல பகுத்தறிவைக் கெடுக்கும் பேய்களின் மொழி அல்ல, மாறாக மனதை பௌதீகத்திலிருந்து அபௌதீகத்திற்கு மாற்றும் தேவதூதர்களின் புனித மொழி – அதைப் பெறும் ஆன்மாவிற்கு அறிவொளி அளிக்கும் ஒரு மொழி.

68. உடல்ரீதியாக மிகவும் பாதிக்கப்பட்டு, நோன்பிருக்க இயலாத சில சகோதரர்கள் என்னிடம் வந்து, "நாங்கள் நோன்பிருக்காமல் எப்படி சாத்தானிடமிருந்தும் இச்சையடக்கங்களிலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட முடியும்?" என்று கேட்டதை நான் அறிந்திருக்கிறேன். அத்தகையோருக்குப் பதிலளிக்க வேண்டியது என்னவென்றால், தீய நாட்டங்களையும் அவற்றைத் தூண்டுகிறவர்களையும் வேரறுத்து விரட்டுவதற்கு, உணவைத் தவிர்ப்பதால் மட்டும் அல்ல, இதயத்திலிருந்து கடவுளிடம் கூப்பிடுவதன் மூலமும் ஆகும். ஏனெனில், 'தங்கள் இக்கட்டான நேரத்தில் அவர்கள் கர்த்தரிடம் கூப்பிட்டார்கள், அவர் அவர்களைத் துன்பங்களிலிருந்து விடுவித்தார்' (சங். 106:6) என்று கூறப்பட்டுள்ளது; மேலும் இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது: 'நரகத்தின் வயிற்றிலிருந்து நான் உரக்கக் கூப்பிட்டேன், நீர் என் குரலைக் கேட்டீர்: "என் உயிரை கல்லறையிலிருந்து எழும்பப்பண்ணும்"' (யோனா 2:3, 7). ஏனெனில், 'அநியாயம்—அதாவது, பாவத்தின் சுமை—நீங்கும் வரை, நான் உயரமான தேவன் மீது கூப்பிடுவேன்' என்று அவர் கூறுகிறார் (சங். 56:23), அதனால், எனக்கு மிகப்பெரிய ஆசீர்வாதத்தை அருளி, அவர் தமது வல்லமையால் பாவத்தின் வேரையே அழித்து, உணர்ச்சிப்பூர்வமான மனதின் விக்கிரகங்களை அழித்து, விக்கிரக ஆராதனையிலிருந்து விடுபட்டவர்களுக்கு, விக்கிரகங்களால் நிறைந்திருக்கும் நமது பலவீனங்களை வெளிப்படுத்தக்கூடும். ஆகவே, நீங்கள் சுயக்கட்டுப்பாடு என்ற வரத்தைப் பெறவில்லை என்றால், உங்கள் ஜெபத்திற்காகவும் நம்பிக்கையினுக்காகவும், நீங்கள் அவரை அழைக்கும்போது கர்த்தர் உங்களைக் கேட்க விரும்புகிறார் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். உங்களைப் பற்றிய கர்த்தருடைய நியாயத்தீர்ப்பை இப்போது அறிந்திருக்கையில், நோன்பிருக்கும் பெருஞ்செயலைச் செய்ய இயலாததற்காக வருந்தாதிருங்கள், மாறாக ஜெபம் மற்றும் நற்பண்புள்ள பொறுமையின் மூலம் உங்களை விரோதியான சத்துருவிடம் இருந்து விடுவித்துக் கொள்ளப் பாடுபடுங்கள். பலவீனம் மற்றும் உபத்திரவத்தின் எண்ணங்கள் உங்களை நோன்பின் நகரத்திலிருந்து வெளியேற்றினால், மற்றொன்றுக்குத் தப்பி ஓடுங்கள் (மத். 10:23), அதாவது ஜெபம் மற்றும் நன்றி செலுத்தலின் நகரத்திற்கு.

69. பார்வோன் ஜெபம்பண்ணி: 'தேவன் இந்த மரணத்தை என்னைவிட்டு நீங்கப்பண்ணட்டும்' என்றான் – அவன் கேட்கப்பட்டான்; அப்படியே, ஆழத்திற்குள் பிரவேசிக்கும்படி தங்களுக்குக் கட்டளையிடவேண்டாம் என்று கர்த்தரிடம் கெஞ்சின தேவன் தூதர்களும் தாங்கள் கேட்டதைப் பெற்றார்கள். ஆவிக்குரிய மரணத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படுவதற்காக ஜெபிக்கும் ஒரு கிறிஸ்தவன், இதைவிட அதிகமாகக் கேட்கப்படமாட்டானா?

70. தெய்வீகக் கிருபையால் ஒருவர் அறிவூட்டப்பட்டு ஆறுதல் பெறும் ஒரு காலம் உண்டு; ஆனால் அந்தக் கிருபை குறையும்போது, ஒருவர் மனக் கிளர்ச்சியிலும் தகாத விருப்பங்களிலும் விழுகிறார், மேலும், ஜெபத்தின் மூலம் அந்த இரட்சிக்கிற மனநிலையைத் தன்னில் மீண்டும் நிலைநிறுத்த வீரமாகப் போராடுவதற்குப் பதிலாக, அதைப் பற்றி முணுமுணுக்கிறார் அல்லது பயனற்ற விரக்தியில் மூழ்கிவிடுகிறார்; அது, அரச மாளிகையிலிருந்து பிச்சை பெற்றுக்கொண்ட ஒரு ஏழை மனிதனைப் போன்றது; அவன் அரசரின் மேஜையில் அமர உள்ளே அழைக்கப்படாததைக் கண்டு கோபப்படுகிறான்.

71. "கண்டு விசுவாசிக்காதவர்கள் பாக்கியவான்கள்" (யோவான் 20:29), அதேபோல் பேறு பெற்றவர்கள், கிருபையின் தாழ்மையாக்கும் பணியின் மூலம், தங்களுக்குள் எந்த ஆறுதலையும் காணாமல், மாறாக, தொடர்ச்சியான துக்கங்களையும் ஆழ்ந்த இருளையும் எதிர்கொண்டு, நம்பிக்கையிழக்காமல், விசுவாசத்தால் பலப்படுத்தப்பட்டு, கண்ணுக்குத் தெரியாததைக் காண்கிறோம் என்ற உறுதியுடன் வீரமாகப் பொறுமையுடன் சகிப்பவர்கள்.

72. பல போராட்டங்கள், போர்கள் மற்றும் கண்ணீர்களுக்குப் பிறகு, அதைத் தேடும்வர்களுக்குத் தகுந்த நேரத்தில் கடவுளின் அருளால் மேலிருந்து வழங்கப்படும் தாழ்மை, நற்பண்பிலிருந்து விலகியவர்களிடம் காணப்படும் தாழ்மையை விட ஒப்பற்ற வலிமையானது மற்றும் உயர்ந்தது. அதைத் தகுதியுடையவர்களாகக் கருதப்படுபவர்கள் உண்மையிலேயே பரிபூரணமான மனிதர்கள்.

73. சாத்தான் ஆண்டவரை விட்டுப் போனபோது, 'தேவதூதர்கள் வந்து அவருக்கு ஊழியம் செய்தார்கள்' (மத்தேயு 4:11). கர்த்தரின் சோதனையின் போது தேவதூதர்கள் இருந்ததாக எழுதப்படவில்லையே, அதுபோலவே, நாம் எப்போதாவது சோதிக்கப்படும்போது, தேவதூதர்கள் வெகுதூரம் விலகிச் செல்வதில்லை; சோதனையாளர்கள் சென்ற பிறகு, அவர்கள் நம்மிடம் வந்து நமக்கு சேவை செய்கிறார்கள், தெய்வீக எண்ணங்கள், வலிமை, ஞானம், மனந்திரும்புதல், ஆறுதல், பொறுமை, மகிழ்ச்சி மற்றும் போராட்டத்தில் உழைத்த ஆன்மாவை இரட்சித்து, பலப்படுத்தி, புதுப்பிக்கும் அனைத்தையும் வழங்குகின்றனர். நத்தனியேலிடம்: 'இப்பொழுதுமுதல், மனுஷகுமாரன்மேல் தேவதூதர்கள் ஏறி இறங்குவதை நீர் காண்பீர்' (யோவான் 1:51) என்று கூறப்பட்டது; அதாவது, இப்பொழுதுமுதல் மனிதகுலத்தின்மேல் தேவதூதர்களின் சேவையும் உதவியும் ஏராளமாகப் பொழியப்படும்.

74. சத்துரு அவனுக்கு எதிராக நிற்கும்படி அவனது வலது பக்கத்தில் நின்ற அந்த உச்ச குருவை நினைவில் கொள்ளுங்கள் (செக்கரியா 3:1)—அதாவது, ஒவ்வொரு நீதியான எண்ணம், வார்த்தை மற்றும் செயல்—இல்லையெனில், அது போன்ற ஒன்று நிகழும்போது நீங்கள் திகைத்துப் போகக்கூடும்.

75. ஒரு துறவி, 'கர்த்தாவே, நான் பலவீனனாக இருக்கிறேன், என்மேல் இரக்கமாயிருங்கள்' (சங். 6:3) என்ற வார்த்தைகளைப் போல, பலவீனம் என்றால் என்ன என்பதையும், கடவுளிடமிருந்து விலகுவது என்றால் என்ன என்பதையும் அறிந்திருக்க வேண்டும் – இதுவே சாத்தானுக்கும் அவனது தூதர்களுக்கும் ஏற்படும் வேதனையாகும்.

76. எப்படி இரும்பு நெருப்பின் ஊடுருவலைத் தாங்கக்கூடியதாக மாற்றப்படுகிறதோ, அப்படித்தான் அடிக்கடி செய்யும் ஜெபங்கள் எதிரியுடனான போரில் மனதை மிகவும் சக்திவாய்ந்ததாக மாற்றுகின்றன; இதனால்தான், ஜெபத்திலுள்ள நமது பொறுமையான விடாமுயற்சியில் சோம்பலால் நம்மைத் தளரச் செய்ய பிசாசுகள் தங்களால் இயன்ற அனைத்தையும் செய்கின்றன, ஏனெனில் அது அவற்றுக்கு எதிரானது என்பதையும், போர்க்களத்தில் மனதிற்கு ஒரு ஆயுதம் என்பதையும் அவை அறிந்திருக்கின்றன.

77. சிக்லாக்கிலிருந்து தன்னுடன் புறப்பட்ட அந்நியருக்கு எதிராகச் சென்றவர்களின் உற்சாகத்தை தாவீது பாராட்டினார், அவர்கள் சோர்ந்து போய்க் கொசோர் ஓடையின் அருகே தங்கியிருந்த போதிலும்.[79] பிற இனத்தார்க்கு எதிரான போரிலிருந்து வெற்றியோடு திரும்பியபோது, சோர்வால் ஓடையருகே தங்கியிருந்தவர்களுக்குப் போர் கொள்ளையில் பங்கு கொடுக்கக் கூடாது என்று சிலர் சொல்வதைக் கேட்டு – மேலும், சொல்ல ஒன்றுமில்லாமல் அவர்கள் வெட்கப்பட்டதைக் கண்டு – மிகவும் கருணைமிக்க தாவீது அவர்களைப் பாதுகாத்து, இவ்வாறு கூறினார்: அவர்கள் பொருட்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளிக்க அங்கு நிறுத்தப்பட்டிருந்தனர், மேலும் அவர் வீராங்கனையாகவும் மனமகிழ்ச்சியுடனும் போரிட்ட வீரர்களுக்குக் கொடுத்த பங்கிற்குச் சமமான ஒரு பங்கை அவர்களுக்காக ஒதுக்கினார் (1 சாமு. 30:21). இப்போது இதைக் கவனியுங்கள்: ஆரம்பத்தில் உபவாசம், ஜெபக் காவல் போன்ற பழக்கவழக்கங்களுக்காகத் தீவிர ஆர்வம் காட்டி, பின்னர் அவற்றில் சற்றுத் தளர்ந்துவிட்ட எந்தவொரு சகோதரனிடமாவது, அவனது அக நற்பண்புகள் (அவனது நல்ல குணங்கள்) – விசுவாசம், மனந்திரும்புதல், தாழ்மை, கண்ணீர், பொறுமை, நம்பிக்கை, தாராளம் மற்றும் பல; பின்னர், கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவைக் காத்திருக்கும்போது, அவர்களுடன் பற்றிக்கொண்டு, அவர்களில் பொறுமையுடன் நிலைத்திருக்கும் இந்த நபர், வெளிப்படையான செயல்களில் பலவீனராக இருந்தாலும், பொருத்தமான முறையில் ஒரு நித்தியப் பரிசைப் பெறுவார்.

78. செயல் மற்றும் சிந்தனை இரண்டிலும் தங்களை முழுமையாகக் கடவுளுக்கு அர்ப்பணித்தவர்கள் லேவியர்கள் மற்றும் குருக்கள் என அழைக்கப்படுகிறார்கள்; 'லெவிமகன்மார்களின் கால்நடைகள்' (எண்ணாகமம், அதிகாரம் 3) என்பவர்கள், நற்பண்பின் வழியில் உறுதியாக நடக்க சக்தியற்றவர்களாக இருந்தாலும், நற்பண்பில் மகிழ்ந்து, அதைத் இடைவிடாமல் விரும்புகிறவர்கள், அதற்காகத் தங்களால் முடிந்தவரை முயற்சி செய்கிறவர்கள்; இருப்பினும், அவர்களுடைய பலத்தைப் பறிக்கும் தீமையின் காரணமாக, அவர்கள் எப்போதும் அதில் வெற்றி பெறுவதில்லை. ஆனால் உரிய நேரத்தில், அவர்களும் கூட—என்று நம்பப்படுகிறது—கடவுள் மனிதகுலத்தின் மீது கொண்ட அன்பினால் மட்டுமே, பற்று அற்ற தன்மையின் வரத்தைப் பெறுவார்கள். ஏனெனில், 'கர்த்தாவே, ஏழைகளின் விருப்பத்தை நீர் கேட்டீர்' (சங். 9:38) என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

79. பகைவன் வெளிப்படையாகவும் மறைமுகமாகவும் நம் மீது வீசும் அடிகளை நாம் அடிக்கடி கவனித்துப் பார்க்கிறோம்; ஆனால் நமது கைகளால் அவன் அனுபவிக்கும் வேதனைகளையும் துன்பங்களையும் நாம் காண்பதில்லை—நாம் நற்பண்புகளில் சிறந்து விளங்கினாலும், அல்லது நமது பாவங்களுக்கு மனந்திரும்பினாலும், அல்லது அவமானங்களைப் பொறுத்துக்கொண்டாலும், அல்லது துரதிர்ஷ்டங்களை சமாதானத்துடன் தாங்கிக்கொண்டாலும், அல்லது ஜெபத்தில் விடாமுயற்சியுடன் இருந்தாலும், அல்லது பிற பக்திச் செயல்களைச் செய்தாலும்—அவை அவனைத் துண்டாக்கி, வேதனைப்படுத்தி, அழுது, இருதயம் உடைந்துபோகிறது—இவை அனைத்தையும், நாம் பெருமையடையாமல் இருப்பதற்காக, கடவுளின் திருவுளத்தால் நாம் காண்பதில்லை. அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல, 'உங்களைத் துன்புறுத்துகிறவர்களுக்குத் துன்பத்தினாலே பதிலளிப்பது கடவுளுக்கு முன்பாக நீதியானது' (1 தெச. 1:6).

80. தரையிலோ அல்லது பாறையிலோ நீண்ட காலமாகப் புழுத்துப்போன ஒரு மரக்கட்டை, புதிதாக நட்டது போல நீரின் ஈரத்திலிருந்து தளிர்களை விடுத்தால், அப்பொழுது பரிசுத்த ஆவியானவரின் வல்லமையால் நாம் புத்துயிர் பெறும்போது, இயற்கையாகவே நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அழிவில்லாத தன்மையை வெளிக்கொணர்ந்து, புதிதாக நட்ட மரத்தைப் போலப் பழம் தருவதும் நம்மால் சாத்தியமே, நாம் பழைய மனுஷனில் விழுந்திருந்தாலும் கூட.

81. சோதனைகளின் பெருக்கத்தினாலும், பாவங்களின் திரளினாலும் நம்பிக்கையிழந்து, 'நம்பிக்கை அழிந்தது; நாம் அழிந்துவிட்டோம்' என்று சொல்லும் ஆன்மாவிற்கு, நமது இரட்சிப்பைக் குறித்து நம்பிக்கையிழக்காத கடவுள் என்ன கூறுகிறார்? 'நீ வாழ்வாய், நீ நான் கர்த்தர் என்று அறிவாய்' (எசேக்கியேல் 37:6). இருப்பினும், கிறிஸ்துவுக்குள் எப்படிப் புதுப்பிக்கப்பட முடியும், எந்த நற்பண்புகளின் சக்தியால் அது சாத்தியமாகும் என்று குழப்பமடைந்த ஆன்மாவுக்கு, 'தூய ஆவியார் உம்மேல் இறங்கி வருவார்' (லூக்கா 1:35) என்று கூறப்படுகிறது. திருஆவியானவர் இருக்கும் இடத்தில், இயற்கையின் சட்டங்களையோ அல்லது காரண காரியங்களின் வழக்கமான தொடர்ச்சியையோ தேடாதீர்கள். ஏனெனில், சர்வவல்லமையுள்ளவரும் ஆராதிக்கப்படுபவருமான திருஆவியானவர், தம்முடைய வல்லமையால், இயற்கையாகவே சாத்தியமற்றதை உங்களில் நிகழ்த்துவார், அதனால் நீங்கள் வியப்பில் ஆழ்வீர்கள். மேலும், முன்பு வெல்லப்பட்ட உங்கள் மனதை ஒரு வெற்றியாளராக அவர் இப்போது வெளிப்படுத்துவார். ஏனெனில், மேலிருந்து நம்மேல் இறங்கி வரும் ஆறுதலாளர், எல்லாப் பொருட்களுக்கும் மேலானவர்; மேலும் அவர் உங்களை எல்லா இயற்கையான உந்துதல்களுக்கும் பேயுலக இச்சைகள்ക്കും மேலே உயர்த்துவார்.

82. உங்கள் மாண்பான மனதின் ஒளியைக் களங்கமின்றிப் பாதுகாக்கப் பாடுபடுங்கள். நீங்கள் எல்லாவற்றையும் ஆசைக் கண்ணுடன் பார்க்கத் தொடங்கினால், கர்த்தர் உங்களை இருள்மூட்டி, உங்கள் முகத்தின்மேல் ஒரு திரையை விரித்தார் என்று பொருள் – மேலும் 'உங்கள் கண்களின் ஒளி உங்களுடன் இல்லை' (சங். 37:11). இருப்பினும், உங்களிடம் இது இருந்தாலும், சோர்ந்து போகாதீர்கள் அல்லது மனந்தளர்ந்துவிடாதீர்கள், மாறாக புனித தாவீதுடன் பிரார்த்தியுங்கள்: 'மனந்தளர்ச்சியால் இருண்டிருக்கும் எனக்கு உமது ஒளியையும் உமது உண்மையையும் அனுப்புங்கள், என் முகத்தின் மீட்பே, என் தேவனே' (சங். 42:3, 5); 'உமது ஆவியை அனுப்பும், அப்பொழுது அவை படைக்கப்படும், பூமியின் முகத்தை நீர் புதிப்பிக்கும்' (திபா. 103:30).

83. இங்கே இரவும் பகலும் பிரார்த்தனைகள் மற்றும் சங்கீதங்களைத் தணியாத விருப்பத்துடன் உண்டு, திருவசனத்தின் மகிமையான வாசிப்பின் மூலம் தன்னைப் பலப்படுத்திக் கொள்பவன் பாக்கியவானாகிறான்; ஏனெனில் அத்தகைய ஐக்கியம் வரவிருக்கும் யுகத்தில் ஆன்மாவிற்குத் தீராத மகிழ்ச்சியைக் கொண்டுவரும்.

84. விழாதபடி உங்கள் முழு வலிமையுடன் பாடுபடுங்கள்; ஏனெனில், ஒரு வலிமையான வீரன் விழுவது தகாதது; ஆனால் நீங்கள் விழுந்துவிட்டால், விரைவாக எழுந்து, மீண்டும் நல்ல போராட்டத்தில் உறுதியாக நில்லுங்கள். அருள் விலகுவதால் முந்தையது உங்களுக்குப் பத்து முறை நடந்தாலும், பிந்தையது—அதாவது, நீங்கள் எழுந்து நிற்பது—உங்களுக்குப் பத்து முறை நடக்கட்டும். உங்கள் வாழ்வின் இறுதி வரை இவ்வாறுவே ஆகும். ஏனெனில், 'நீதியுள்ளவன் ஏழுமுறை விழுந்தாலும் எழுந்திருப்பான்' (நீதிமொழிகள் 24:16) என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. நீங்கள் அடிக்கடி வீழ்ந்தாலும், கண்ணீருடனும் இறைவனிடம் மன்றாடுதலுடனும் புனித ஸ்கீமாவின் (அதாவது, கடவுளுக்கு சேவை செய்யும் உறுதி) ஆயுதத்தை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டிருக்கும் வரை, நீங்கள் உறுதியாக நிற்கிறவர்கள் பட்டியலில் கணக்கிடப்படுவீர்கள். வீர வீரனைப் போல நீங்கள் துறவிகளுடன் இருக்கும் வரை, உங்களுக்கு முன்பக்கத்தில் காயங்கள் ஏற்படும் – அதற்காக நீங்கள் புகழப்படுவீர்கள், ஏனெனில் காயமடைந்த போதும் நீங்கள் சரணடையவில்லை, ஒப்புக் கொள்ளவில்லை, பின்வாங்கவும் இல்லை. ஆனால் நீங்கள் துறவிகளைப் புறக்கணித்தால், திசைமாறி அணிவரிசையை விட்டு விலகிய ஒரு துரோகியும் கோழையும் போல, பின்புறத்திலிருந்து காயங்களைப் பெறுவீர்கள்.

85. விரக்தி பாவத்தை விட மோசமானது. துரோகி யூதா போரில் மன உறுதி இல்லாதவனாகவும் திறமையற்றவனாகவும் இருந்தான்; அதனால்தான் அவன் விரக்தியில் விழுந்தான்; மேலும் எதிரி, அவன் மீது பாய்ந்து, அவன் கழுத்தைச் சுற்றி ஒரு கயிற்றை வீசியது. இருப்பினும் பேதுரு—அந்த உறுதிப்பாட்டின் பாறை—ஒரு பயங்கரமான வீழ்ச்சியைச் சந்தித்த போதிலும், போரில் தேர்ந்த ஒருவரைப் போல, தனது உச்சகட்ட துக்கத்தின் மத்தியில் மனந்தளரவோ அல்லது நம்பிக்கையிழக்கவோ இல்லை, மாறாக எழுந்து நின்று, உடைந்த மற்றும் பணிவான இதயத்திலிருந்து கசப்பான கண்ணீரை வடித்தார்; மேலும், நமது எதிரியான சாத்தான், இதைக் கண்டு, மிகக் கொடிய நெருப்பால் முகத்தில் அறைபட்டது போல, உடனடியாகப் பின்வாங்கி, கொடிய கூச்சல்களை எழுப்பிக் கொண்டு வெகுதூரம் தப்பி ஓடினான்.

86. பின்வரும் மூன்று காமங்களின் எதிராக, ஒரு துறவி இறுதிவரை ஒரு இடைவிடாத போரை நடத்த வேண்டும்: அதீத பசியின் மீதான காமம், வீண் பெருமை, மற்றும் பணத்தின் மீதான காமம், இது உருவ வழிபாடு ஆகும்.

87. இஸ்ரவேலின் ஒரு ராஜா, தாவீதின் வாத்தியங்களுடனும் அவருடைய வார்த்தைகளோடும் பாடப்பட்ட சங்கீதங்கள், கீர்த்தனைகள் மற்றும் ஆவிக்குரிய பாடல்களால், குகைவாசிகள் மற்றும் அவர்களுடன் கூட்டாளிகளான மற்ற மூர்க்கர்களையும் தோற்கடித்தார் (2 நாளாகமாள் 12:3; 20:22). உங்களிடமும் இந்தக் காட்டுமிராண்டிக் குகைவாசிகள், இந்தத் தீயசக்திகள் இருக்கின்றன; அவை உங்கள் புலன்களையும் உறுப்புகளையும் ஒடுக்குகின்றன, உங்கள் மாம்சத்தை விருப்பத்தால் வாட்டுகின்றன, மேலும் பாபிலோனைப் போல, பேரார்வத்துடன் பார்ப்பதற்கும், கேட்பதற்கும், நுகர்வதற்கும், அநாகரிகமான வார்த்தைகளைப் பேசுவதற்கும், இழிவான காமம் நிறைந்த கண்களைக் கொண்டிருப்பதற்கும், உள்ளேயும் வெளியேயும் குழப்பமடைவதற்கும் உங்களைத் தூண்டுகின்றன. ஆகவே, பெரிய விசுவாசத்தினாலும், சங்கீதங்கள், கீர்த்திகள், மற்றும் ஆவிக்குரிய பாடல்கள் மூலமாகவும், உங்களுக்குள் தீமை செய்கிற இந்த குகைவாசிகளை முற்றிலும் அழிப்பதற்கு எச்சரிக்கையாக இருங்கள்.

88. ஆண்டவர் மனிதன் மனிதன் மூலம் இரட்சிக்கப்பட வேண்டும் என்று விரும்புவது போல, பிசாசும் மனிதன் மனிதன் மூலம் அழிக்கப்படுவதை உறுதிசெய்ய முயல்கிறது. அதனால்தான், ஒருவன் இகழ்ச்சியான, தீய, அல்லது பேச்சாளனாகிய மனிதனுடன் சேரக்கூடாது, இல்லையெனில் அவனுடன் சேர்ந்து நரகத்திற்குச் சென்றுவிடுவான். ஏனெனில், நீதிமான்களுக்கு நெருக்கமாக வருபவர்கள் கூட அரிதாகவே இரட்சிப்பைப் பெறுகிறார்கள். ஆனால், யாராவது ஒரு வஞ்சகருடன் அச்சமின்றி பழகினால், அவர்கள் ஒரு கொள்ளை நோய் அல்லது குஷ்டரோகம் போல ஆன்ம அழிவைச் சந்திப்பார்கள். மேலும், ஒரு மகிழ்ச்சியான முகத்துடன் ஒரு பாம்பிடம் செல்பவரை யார் தான் இரக்கப்படுவார்கள்? ஆகவே, பேச்சைப் பயன்படுத்தப் பயிற்சி பெறாதவர்களிடமிருந்தும், பிளவுகளை விதைப்பவர்களிடமிருந்தும், மேலும் உள்ளேயும் வெளியேயும் கலக்கமடைந்தவர்களிடமிருந்தும் ஓடிவிடுங்கள்.

89. ஞானமுள்ளவன், விவேகமுள்ளவன், தேவனுடைய நண்பன் என்று அழைக்கப்பட விரும்புகிறவன், தன் ஆன்மாவைக் கர்த்தரிடமிருந்து எப்படிப் பெற்றானோ அப்படியே - பரிசுத்தமாகவும், கறைபடாமலும், முற்றிலும் குற்றமற்றதாகவும் - கர்த்தருக்கு முன்பாக நிறுத்த மனப்பூர்வமாகப் பிரயாசப்படக்கடவன். இதற்காக அவன் பரலோகத்தில் கிரீடம் சூட்டப்படுவான், தேவதூதர்களால் ஆசீர்வதிக்கப்படுவான்.

90. ஒருமுறை கூறப்பட்ட ஒரு அன்பான வார்த்தை, ஒரு காலத்தில் சீரழிந்திருந்த அந்தக் கொள்ளைக்காரனைத் தூய்மையானவனாகவும் பரிசுத்தமானவனாகவும் மாற்றி, அவனைச் சொர்க்கத்திற்குள் வழிநடத்தியது. மேலும், ஒரே ஒரு கடுமையான வார்த்தை மோசேவை வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட தேசத்திற்குள் நுழைவதிலிருந்து தடுத்தது. ஆகையால், நாம் கட்டுப்பாடற்ற நாக்கை ஒரு சிறிய துன்பமாகக் கருத வேண்டாம்; ஏனெனில், அவதூறு செய்பவர்களும், வீண்சொல் பேசுபவர்களும் தங்களுக்கேற்றவாறு பரலோக ராஜ்யத்திற்குள் நுழைவதைத் தடுத்துக்கொள்கிறார்கள். – இவ்வுலகில் ஒரு மனிதன் சில வெற்றிகளை அடையலாம், ஆனால் அங்கே அவனுக்கு வெற்றிகள் எதுவும் இருக்காது, 'தீயோர் தங்கள் அழிவிலேயே சிக்குண்டு போவார்கள்' (சங். 139:12). ஒரு ஞானி, தன் நாவினால் விழுவதை விட, உயரத்திலிருந்து தரையில் விழுவது நல்லது என்று சரியாகக் கூறினார். ஆகையால், புனித யாக்கோபு எழுதியதை நாம் கவனிக்க வேண்டும்: 'ஒவ்வொரு மனிதனும் கேட்க விரைந்து, பேசத் தாமதிக்கக்கடவன்' (யாக்கோபு 1:19).

91. நாம் கவனம் சிதறி, நமது கவனத்தை இழந்து, வீண் பெருமையால் மயக்கப்படாமல் இருக்க, கூறுகிற தீர்க்கதரிசியின் வார்த்தைக்குச் செவிசாய்ப்பது நல்லது: 'வாருங்கள், என் மக்களே, உங்கள் பரிசுத்த ஆலயத்திற்குள் பிரவேசியுங்கள்' – ஒவ்வொரு புலன் அச்சத்தின் இருந்தும் மறைக்கப்பட்ட உங்கள் இதயத்தின் பரிசுத்த ஆலயத்திற்குள், பற்று அற்ற தன்மையாலும் புனித அருளின் நிழலாலும் ஒளிரூட்டப்பட்ட அந்த உருவமற்ற வாசஸ்தலத்திற்குள் – 'காணக்கூடிய அனைத்திற்கும் எதிராக உங்கள் கதவுகளை மூடுங்கள்', 'எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும் தஞ்சம் புகுங்கள்' – ஏனெனில் எல்லா மனித வாழ்வும் சிறியதே – இதற்குப் பிறகு அவர் மேலும் கூறுகிறார்: 'கர்த்தருடைய கோபம் கடந்து செல்லும் வரை' (ஏசா. 26:20), மற்றொருவர் கூறியது போல: 'அநியாயம் கடந்து செல்லும் வரை' (சங். 56:2). ஏனெனில், அநியாயமும், அதன் விளைவாக வரும் பேய்களும், உணர்ச்சிகளும், பாவங்களும், தேவனுடைய கோபமே ஆகும், ஏசாயா தேவனிடம் கூறுவது போல: 'இதோ, நீர் கோபமாயிருக்கிறீர், நாங்கள் பாவஞ்செய்தோம்' (64:5). ஒருவர் ஜெபத்தில் தொடர்ந்து தன் இதயத்தைக் கேட்பதன் மூலமும், தன் அகத்தேயான, வெல்லப்பட முடியாத பரிசுத்த ஆலயத்திற்குள் நிலைத்திருக்க உழைப்பதன் மூலமும் இந்தக் கோபத்தைத் தவிர்க்கிறார். ஏனெனில், ஒருவர் கூறுவது போல, 'ஞானத்தை உன் உள்ளத்தின் உள்ளுக்குள் ஈர்க்கும்' (ஒப்பிடுக: நீதிமொழிகள் 8:12; சிராக் 45:31; 51:18); ஏனெனில், 'அரசகுமாரியின் மகிமை முழுவதும் உள்ளே இருக்கிறது' (திபா 44:14) என்று மற்றொருவர் கூறுகிறார், மேலும்: 'கடவுளின் பரிசுத்த ஆலயத்தில் நான் பிரவேசிக்கும் வரை இதுவே எனக்கு முன்பாக வைக்கப்பட்ட பணியாகும்' (திபா 72:17), 'மேலும் என் உரிமைச்சொத்து மலை' (திபா. 67:17), 'தயாரிக்கப்பட்ட வாசஸ்தலத்திற்குள்' (திபா. 32:14), அதை நீ, கர்த்தாவே, 'உன் கைகள் ஆயத்தப்படுத்திய பரிசுத்த ஆலயத்தில்' (திபா. 77:54) செய்துள்ளாய்.

92. உலகை உண்மையாகவே துறக்க விரும்புகிறவன், தன்னுள் சுடர்விட்டு எரிந்த கடவுள் மீதான தனது மாபெரும் அன்பினால், தன் உடைமைகளில் எதையும் தன்னுடன் எடுத்துச் செல்லாத பேறு பெற்ற தீர்க்கதரிசி எலிசாவின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றட்டும். அவன் தனக்குள்ள அனைத்தையும் தேவையற்றவர்களுக்குப் பகிர்ந்து கொடுத்து, இவ்வாறு கர்த்தருடைய சிலுவையை ஏற்றுக்கொண்டு, நித்திய ராஜ்யத்தின் நுழைவாயிலாகிய தன்னிச்சையான மரணத்திற்கு மனமுவந்து செல்லக்கடவன்.

93. உனக்குள் ஒரு ஓக் மரத்தைப் போல அமோரேயன் வலுப்பெறுவதை நீ உணரும்போது, அதன் கனியை மேலிருந்து வாடச் செய்யும்படியாகவும்—அதாவது, செயலில் செய்யப்பட்ட பாவத்தை—அதன் வேர்களைக் கீழிருந்து வாடச் செய்யும்படியாகவும்—அதாவது, அசுத்தமான எண்ணங்களை—கர்த்தரிடம் மனப்பூர்வமாக ஜெபிப்பாயாக. கர்த்தர் அந்த அமோரேயனை உன் சந்நிதியிலிருந்து துரத்துவாராக!

94. நமது மௌனத்தை ஏளனம் செய்பவர்களைக் காணும்போது ஆச்சரியப்படாதீர்கள், ஏனெனில் அவர்களால் மௌனமாக இருக்க முடியாது; தீங்கில்லாமல், பாடல் பாடுவதன் மூலம் அவர்களின் தீய செல்வாக்கைத் தடுத்து, கடவுளுக்குள் உங்கள் மேலான கீழ்ப்படிதலை உங்களுக்குள் வலுப்படுத்தி, பாடலில் கூச்சலிடுவதே சிறந்தது: 'ஆனால் என் ஆன்மாவே, கடவுளுக்குக் கீழ்ப்படி' (சங். 61:6); 'ஏனெனில், அவர்கள் என்னை நேசிப்பதற்குப் பதிலாக, என்மேல் பொல்லாததைப் பேசினார்கள்; ஆனாலும் நான் ஜெபித்தேன்' (சங். 108:4), எனக்கும் அவர்களுக்கும் குணமளிப்பதற்காக.

95. கடல் மீது ஒரு வலியனையான காற்று வீசாத பட்சத்தில், அலைகள் இருக்காது; மேலும், ஒரு பேயன் நம்மைத் தாக்காத பட்சத்தில், ஆன்மாவோ உடலோ உணர்ச்சிகளால் அசைக்கப்படாது.

96. நீங்கள் எப்போதும் ஜெபத்தாலும் தெய்வீகக் கிருபையாலும் சூடேற்றப்பட்டிருந்தால், அப்பொழுது, திருவசனங்கள் கூறுவது போல, நீங்கள் ஒளியின் கவசம் தரித்திருக்கிறீர்கள். உங்கள் ஆடை சூடாக இருக்கிறது, ஆனால் உங்கள் எதிரிகள் இரட்டை ஆடை அணிந்தது போல இருக்கிறார்கள்—அது வெட்கத்திலும் குளிரினால் ஏற்படும் நடுக்கத்திலும் இருக்கிறது.

97. உங்கள் பாவங்களை மனதில் கொண்டு, மார்பில் அடிக்க சோம்பல் கொள்ளாதீர்கள்; கல்வெட்டிகள் உலோகச் செறிவுள்ள மண்ணை உடைப்பதைப் போல, அத்தகைய அடியால் உங்கள் கடினமான இதயத்தை உடைத்து மென்மையாக்கிக் கொள்ளுங்கள். அதன் உள்ளே ஒரு தங்கச் சிரையைக் காண்பீர்கள், மறைந்திருக்கும் அந்தப் புதையலைக் கண்டு மகிழ்வீர்கள்.

98. உன்னத ஆசீர்வாதங்களுக்கான விருப்பத்தின் நெருப்பும், ஆவியானவரின் வார்த்தைகளைப் பற்றிய பரிசுத்த தியானத்தின் நெருப்பும் உங்கள் ஆன்மாவின் பலிபீடத்தில் இடைவிடாமல் எரியட்டும்.

99. நீங்கள் எப்போதும் 'அமைதியின் நற்செய்தியைப் பிரசங்கிப்பதற்கான ஆயத்தத்தை அணிந்துகொள்ள' (எபே. 6:15) முயற்சித்தால், அப்போது உங்கள் சொந்த வீட்டையும் உங்கள் அண்டை வீட்டையும் நிச்சயமாக ஒழுங்குபடுத்துவீர்கள். ஆனால் நீங்கள் (சோதனைகளை எதிர்கொள்ளும்போது) மனந்தளர்ந்துவிட்டால், நீங்கள் அறியப்படாமலேயே புறக்கணிக்கப்படுவீர்கள், மேலும் சட்டத்தின்படி, நீங்கள் 'கால்சட்டை அகற்றப்பட்டவரின் பெயரைச் சுமப்பீர்கள்' (உபாகமம் 25:9–10).

100. யோவான் கூறுவது போல, கடவுள் அன்பாக இருந்தால், அன்பு செய்யும் எவரும் கடவுளுக்குள் நிலைத்திருக்கிறார், கடவுளும் அவருக்குள் நிலைத்திருக்கிறார். ஆகையால், அன்பின் பிணைப்பை முறித்து, தன் அண்டை வீட்டாரை வெறுக்கும் எவரும், அன்பிற்குப் பதிலாக வெறுப்பைத் தெளிவாகப் பெற்றிருக்கிறார். தன்னைப் போன்ற இயல்புடைய தன் சக மனிதனை வெறுப்பவன், கடவுளிடமிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கிறான், 'ஏனெனில் கடவுள் அன்பு, அன்பில் நிலைத்திருப்பவன் கடவுளிலும், கடவுள் அவனிலும் நிலைத்திருக்கிறார்' (1 யோவான் 4:16). அவருக்கு என்றென்றும் மகிமையும் வல்லமையும் உண்டாவதாக. ஆமென்.

பேறுபெற்ற அப்பா சோசிமா
(பாலஸ்தீனியர்)

அவரைப் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான குறிப்பு

மரியாதைக்குரிய சோசிமா அவர்களின் உரையாடல்களின் ஒரு பழங்கால லத்தீன் மொழிபெயர்ப்பாளர், அவற்றை பின்வருமாறு அறிமுகப்படுத்துகிறார்: 'இந்த உரையாடல்களை நான் மிகவும் மதிக்கிறேன், அவற்றை பெரிதும் மதிப்பிடுகிறேன், ஏனெனில் அவற்றில் துறவு முயற்சிகளின் உண்மையான தன்மை தெளிவாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது, அவை நிறைந்துள்ள ஏராளமான ஆன்மீக அபிஷேகத்திற்காகவும், அவை வெளிப்படுத்தும் புனிதத்துவத்தின் மிக்க இனிமையான நறுமணத்திற்காகவும். இவ்வளவு மனநிறைவுடன் நான் எதையும் எழுதியதில்லை, என் இதயத்தில் இவ்வளவு மகிழ்ச்சியுடன் எதையும் மொழிபெயர்த்ததில்லை. இவற்றின் ஆசிரியர் யார், அவர் எந்தக் காலகட்டத்தில் வாழ்ந்தார் என்பது உறுதியாகத் தெரியாததால், அதை ஆராய என்னை இது தூண்டியது. "இந்த உரையாடல்களில் பல பாதுகாக்கப்படவில்லை. அவை, ஒரு குறிப்பிட்ட பக்திமிக்க செவிசாய்ப்பவரால் பதிவு செய்யப்பட்டன என்பது தெளிவாகிறது. அவர், தனது பல வருட துறவற வாழ்க்கையில் கிறிஸ்தவ பரிபூரணத்தின் அனைத்து நிலைகளையும் கடந்து, கடவுளின் கிருபையால், மானுடருக்கு அணுகக்கூடிய புனிதத்தின் உச்சிக்கே ஏறிய ஒரு வயதான துறவியின் உதவியிலிருந்து அவற்றைப் பெற்றார். இந்த உரையாடல்களின் ஆசிரியர் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்பா ஜோசிமா என்று குறிப்பிடப்படுகிறார். பதிவுசெய்தவரைப் பொறுத்தவரை, அவர் அவருடைய நிலையான கேட்பவர்களில் ஒருவராகவும், அநேகமாக அப்பா ஜோசிமா ஜோர்டான் அருகே வசித்த மடாலயத்தின் சகோதரராகவும் இருந்தார் என்று மட்டுமே குறிப்பிக்கப்பட்டுள்ளது. 'ஆனால், இந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்பா ஜோசிமா யார்? இந்த விஷயத்தில் நீண்ட மற்றும் கவனமான விசாரணைக்குப் பிறகு, இறுதியாக நான் நம்புவது இதுதான்: நமது உரையாடல்களின் ஆசிரியர், பாவமன்னிப்பு பெற்ற எகிப்தின் புனித மரியாள் வாழ்வை அவளுடைய சொந்த வாயிலிருந்தே கேட்கவும், இந்த மதிப்புமிக்க தாய்க்கு வழிகாட்டவும் மற்றும் அவரை அடக்கம் செய்யவும் பரலோகத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட புகழ்பெற்ற ஜோசிமா வேறு யாரும் இல்லை." இந்தக் கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தும் அப்பா சோசிமா மற்றும் எகிப்தின் புனித மேரியின் வாழ்க்கையைக் கேட்டு அவளுடைய கதையை விவரித்த அப்பா சோசிமா ஆகியோரின் வாழ்க்கையில் உள்ள சில சூழ்நிலைகள் ஒரே மாதிரியானவை என்பதைச் சுட்டிக்காட்டி, அவர் இந்தக் கருத்தை ஆதரிக்கிறார்.

1. எகிப்தின் புனித மேரி வாழ்வின் வரலாற்றின்படி, அப்பா சோசிமா, இளம் வயதிலேயே ஒரு மடாலயத்தில் நுழைந்து, அங்கே 53 ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார்; பின்னர், மேலிருந்து வந்த ஒரு சிறப்பு உத்வேகத்தைப் பின்பற்றி, அவர் யோர்தான் நதிக்கரையில் உள்ள மடாலயங்களில் ஒன்றிற்குச் சென்றார்; அந்த மடாலயத்தை விட்டு வெளியேறும்போதே அவர் புனித மேரியைக் கண்டார். மேலும், இந்த உரையாடல்களிலேயே, அவற்றை உச்சரித்த அப்பா சோசிமா, முன்னதாக தியர் நகரில் உள்ள ஒரு மடாலயத்தில் வாழ்ந்ததாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது (அத்தியாயம் 24); பின்னர், இந்த உரையாடல்கள் அவர் நெபேஸ் (சமரியாவில், அத்தியாயம் 14) வழியாகச் செல்வதைச் சித்தரிக்கின்றன; இறுதியாக புனித ஜெராசிமஸின் மடாலயத்தில் (அத்தியாயம் 2) இருந்தார்.. பிந்தைய குறிப்புகள் முந்தையவற்றைத் தெளிவாக விளக்குகின்றன.

2. புனித மேரியின் குறிப்பில், அப்பா சோசிமா ஆன்மீக அனுபவத்தில் செல்வந்தராக இருந்தார் என்றும், இந்தக் காரணத்திற்காக, அவருடைய சொந்த மடாலயத்திலிருந்தும், அருகிலும் தொலைதூரத்திலும் உள்ள மற்ற மடாலயங்களிலிருந்தும் பலர் அவருடைய ஆலோசனையை நாடினர் என்றும் கூறப்படுகிறது (பத்தி 2 – கிரேக்கத்தில்). அவர் எழுத விரும்பாமல், பேச மட்டுமே செய்தார் என்பது தெளிவாகிறது. மேலும், புனித மேரியின் வரலாற்றை அவர் எழுதவில்லை, மாறாக வாய்மொழியாகவே வழங்கினார். அது, புனித சோப்ரோனியஸ் அதை எழுதும் வரை சகோதரர்களிடையே வாய்மொழியாகப் பாதுகாக்கப்பட்டது . இந்த அறிவுரைகளின் ஆசிரியரே இதே குணம் கொண்டவர் என்பதை, அவை அமைக்கப்பட்டுள்ள விதமே காட்டுகிறது: அவரிடம் கேட்கப்பட்டது, அவர் பேசினார். அவருடைய இருபது ஒன்பதாவது உரையாடல் புனித ஜெராசிமஸ் மடாலயத்தில் நடைபெறுகிறது. மற்ற அனைத்தும் அங்கே கேட்கப்பட்டு, அவருடைய நெருங்கிய சீடர்களில் ஒருவரால் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கும் என்று கருதுவது நியாயமானது.

3. இந்தக் கருத்துக்களின் ஆசிரியரான அப்பா சோசிமா, பிதாக்களின் கூற்றுகளை மேற்கோள் காட்ட விரும்பியவர், ஆரம்பகால முனிவர்கள் அனைவரையும் குறிப்பிடுகிறார், மேலும் அந்த நேரத்தில் அவர்களின் நினைவு இன்னும் புத்துணர்ச்சியுடன் இருந்த விதத்தில் அவ்வாறு செய்கிறார். இது நான்காம் நூற்றாண்டின் இறுதியையும் ஐந்தாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது. எகிப்தின் மரியாள் சுமார் 430 ஆம் ஆண்டில் காலமானார் என்று கருதப்படுகிறது. அப்பா ஜோசீமா, அநேகமாக தனது எழுபதாவது வயதில், யோர்தான் நதிக்கரையில் உள்ள ஒரு மடாலயத்திற்குச் சென்றார். அவர் இந்த மடாலயத்தில் சுமார் முப்பது ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார்; ஏனெனில் அவர் தனது நூறாவது வயதில் காலமானார். ஐந்தாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் வாழ்ந்த ஒருவருக்கு, நான்காம் நூற்றாண்டின் முனிவர்களின் சொற்கள் அவரது நினைவில் புத்துணர்ச்சியுடன் இருந்திருக்கும். உரையாடல்களின் ஆசிரியரை அடையாளம் காணும்போது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டிய இத்தகைய அறிகுறிகள், அவற்றின் தோற்ற காலத்தையும் அவை உருவான விதத்தையும் தீர்மானிக்கின்றன. அப்பா பேசினார்; ஆன்மீகப் பேற்றிற்காக ஆவல் கொண்ட ஒரு சீடர், அதைக் குறித்துக்கொண்டார். இவ்வாறுதான் அனைத்து உரையாடல்களும் தொடங்குகின்றன: 'அப்பா ஜோசima பேசினார், அல்லது கூறினார், அல்லது விவரித்தார்'. எத்தனை உரையாடல்கள் நடத்தப்பட்டனவோ, அத்தனை உரையாடல்கள் பதிவு செய்யப்பட்டன என்பதில் சந்தேகமில்லை. இந்த உரையாடல்கள், 'ஆன்மீகப் புல்வெளி' (லிமோனாரியம்) தொகுப்பாளரான ஜான் மோஸ்கஸ் என்பவரால் பார்க்கப்பட்டுப் படிக்கப்பட்ட ஒரு பகுதியாகத் தோன்றுகின்றன. போற்றத்தக்க ஜோசimas-இன் திருநாள் ஏப்ரல் 4 ஆகும். மிக்னே பதிப்பாசிரியரான பாட்ரலாஜியில், இந்த உரையாடல்கள் தொகுதி 78-ல் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. அவை புனித சாவ்வாஸ் தி பாலஸ்தீனியர் மடாலயத்தின் பாட்டெரிகான் கையெழுத்துப் பிரதியிலும் காணப்படுகின்றன, அங்கு அவை முதல் அத்தியாயத்தின் முடிவில் ஒரு பிற்சேர்க்கையாக வைக்கப்பட்டுள்ளன. கையெழுத்துப் பிரதியில், இந்த உரையாடல்கள் எந்தப் பிரிவினை இல்லாமல் தோன்றுகின்றன. அச்சிடப்பட்ட பதிப்பில், 14 பிரிவுகள் உள்ளன; இருப்பினும், இந்தப் பிரிவுகளில் சில ஒன்றிற்கு மேற்பட்ட உரையாடல்களைக் கொண்டுள்ளன. மொழிபெயர்ப்பில், ஒவ்வொரு அறிவுரைப் பகுதியையும் ஒவ்வொரு கதைப்பகுதியையும் ஒரு தனிப்பட்ட உள்ளீடாகக் கருதுவது மிகவும் பொருத்தமானதாகக் கருதப்பட்டது. அச்சிடப்பட்ட பதிப்பில் அனைத்து உரையாடல்களும் சேர்க்கப்படாததாலும், சேர்க்கப்பட்டவற்றில் சில முழுமையாகப் பிரதிபலிக்கப்படாததாலும் இது மிகவும் அவசியமாக இருந்தது. இதன் விளைவாக 31 பிரிவுகள் உருவாகியுள்ளன.

பேறு பெற்ற அப்பா சோசிம்மாவின் உரைகள்

1. ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஸோசிமா தன் உதடுகளில் சிலுவை அடையாளம் செய்து கொண்டு, இவ்வாறு பேசத் தொடங்கினார்: வார்த்தையான கடவுள், மாம்சமெடுத்து, தம்மிடம் நம்பிக்கை கொண்டு விசுவாசித்தவர்களுக்கு மிகுந்த அருளைப் பரிசாக அளித்தார். நமது காலத்திலும் கூட, நாம் விரும்பினால், நம்புவதற்கும், இப்போதே அதைச் செய்யத் தொடங்குவதற்கும் சாத்தியமுண்டு. ஏனெனில், நமது சித்தம் அவ்வாறு விரும்பினால், கிருபை நம்மில் செயல்பட்டால், விரும்பும் எவரும் இவ்வுலகை ஒன்றும் இல்லாததாகக் கருதலாம். பின்னர் அவர் கையில் கிடைத்ததை—ஒரு வைக்கோல் துண்டோ, ஒரு மரக்கட்டிக் கூழோ, அல்லது வேறு ஏதோ ஒரு சிறு பொருளோ—எடுத்துக்கொண்டு மேலும் கூறினார்: 'இதைக் கண்டு யார் சண்டையிடுவார்கள் அல்லது வாக்குவாதம் செய்வார்கள், மனதில் கோபித்துக்கொள்வார்கள் அல்லது துயரத்தால் வாடுவார்கள்? ஒருவேளை, உண்மையாகவே தன் மனதை இழந்துவிட்ட ஒருவரைத் தவிர?' கடவுளின் சித்தத்தின்படி வாழ்வில் செழித்து முன்னேறும் ஒரு கடவுளின் மனிதன், உண்மையில் எல்லாவற்றையும் கொண்டிருந்தாலும், இந்த உலகை இந்த வைக்கோலை விட மேலானதாகக் கருத மாட்டானா? ஏனெனில், நான் எப்போதும் சொல்வது போல், இல்லாதது தீங்கானது அல்ல, ஆனால் பற்றோடு இருப்பது தீங்கானது. நம்மிடம் உள்ள அனைத்திலும், நமது உடலை விட நமக்கு அருமையானது எதுவுமில்லை என்பதை அறியாதவர் யார்? ஆகவே, நேரம் வரும்போது, நமது உடலைக் கூட புறக்கணிக்க நமக்கு கட்டளையிடப்பட்டால், அதைத் தவிர நம்மிடம் உள்ள மற்ற பொருட்களைப் பற்றிச் சொல்லவே தேவையில்லை அல்லவா? இருப்பினும், ஒருவர் தனது சொத்துக்களை முறையற்ற விதத்தில் சிதறடிக்கக் கூடாது, அதுபோலவே ஒருவர் தனது உயிரை முறையற்ற விதத்தில் துணிந்து கொடுக்கக் கூடாது: ஏனெனில் அத்தகைய நடத்தை மனதை இழந்த ஒருவருக்கு மட்டுமே உரியது; மாறாக, நேரம் வரும் வரை ஒருவர் காத்திருக்க வேண்டும், அப்போதுதான் அத்தகைய ஒரு செயலுக்குத் தயாராக இருக்க முடியும். இது தொடர்பாக, காய்கறிகளைக் கொண்டிருந்த ஒரு சகோதரனை அவர் நினைவு கூர்ந்தார், மேலும் கூறினார்: 'அவர் அவற்றை விதைக்கவில்லையா? அவர் அவற்றுக்கு உழைக்கவில்லையா? அவர் அவற்றை அறுவடை செய்யவில்லையா? அவர் அவற்றுக்கு உரமிடவில்லையா? ஆயினும்கூட, அவர் அவற்றை பகுத்தறிவற்ற முறையில் பிடுங்கி எறியவில்லை; மாறாக, தன்னிடம் எதுவும் இல்லாதது போல அவர் அவற்றை நடத்தினார்.' ஆகவே, ஒரு மூப்பர் அவரைச் சோதிக்கும் நோக்கத்துடன் வந்து, அவற்றை வேரோடு பிடுங்கத் தொடங்கியபோது, அவர் ஏன் அவருக்குத் தன்னைக் காட்டிக்கொள்ளாமல் மறைந்திருந்தார்; மேலும், ஒரே ஒரு வேர் மட்டுமே மீதமிருந்தபோது, அவர் அவரிடம், 'பிதாவினுடையே, உமக்கு விருப்பமிருந்தால், இதை விட்டுவிடும், நாம் இதை ஒரு விருந்தாகச் செய்வோம்' என்றார். இதிலிருந்து அந்தப் புனித முதியவர், அவர் காய்கறிகளின் அடிமை அல்ல, மாறாக கடவுளின் உண்மையான ஊழியர் என்பதை உணர்ந்து, அவரிடம், 'சகோதரரே, கடவுளின் ஆவியானவர் உம்மீது தங்கியிருக்கிறார்' என்றார். – அவர் காய்கறிகளுடன் பற்று கொண்டிருந்தால், அதை அவர் துயரத்திலும் மன வேதனையிலும் உடனடியாக வெளிப்படுத்தியிருப்பார்; ஆனால், தனக்கு எதுவும் இல்லாதது போல அவற்றைக் கருதியதை அவர் காட்டினார். மேலும் அப்பா சோசிமா முடிவு செய்தார்: பேய்கள் இதுபோன்ற நிகழ்வுகளைக் கவனித்துக் கொள்கின்றன; மேலும் ஒருவர் பௌதிகப் பொருட்களிடம் பற்றற்று, அவற்றின் இழப்பால் கலங்காமல் இருப்பதைக் கண்டால், அவர் பூமியில் நடக்கிறார், ஆனால் தன்னுள் எந்த உலக ஞானத்தையும் கொண்டிருக்கவில்லை என்று அவை இதிலிருந்து முடிவு செய்கின்றன.

2. எல்லா வலிமையும் விருப்பத்தின் இலட்சியங்களில்தான் உள்ளது. ஒரு தீவிரமான விருப்பம், அது இல்லாமல் நீண்ட கால உழைப்பை விட, ஒரே ஒரு மணி நேரத்தில் கடவுளுக்கு மேலும் பிரியமானதைக் கொண்டுவர முடியும். ஒரு மந்தமான மற்றும் சோம்பேறித்தனமான விருப்பம் செயலற்றது.

3. யாராவது அவமானம், மரியாதைக்குறைவு, இழப்பு மற்றும் அனைத்து வகையான துரதிர்ஷ்டங்களுக்கு உள்ளாக்கப்பட்ட போதும், அதை அனுபவித்ததற்காக அல்ல, மாறாக அதை அனுபவித்துவிட்டு தைரியமாக சகித்துக்கொள்ளாததற்காக வருந்துவதைப் பார்க்கும்போது பேய்கள் அஞ்சுகின்றன: ஏனெனில், இவருடைய செயல்களால் இவர் உண்மையான பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்கிவிட்டார் என்றும், கடவுளின் கட்டளைகளின்படி பரிபூரணத்தில் நடக்க உறுதியான விருப்பம் கொண்டவர் என்றும் அவர்கள் ஊகிக்கின்றனர். – இதைக் கண்டதும், அப்பா சோசிமா, புனித பகோமியஸ் மற்றும் அவரது மூத்த சகோதரர் அவரைக் கண்டித்து, 'உன் வீண் பெருமையால் மடாலயத்தை விரிவுபடுத்துவதை நிறுத்து' என்று கூறியபோது அவர் எப்படி நடந்து கொண்டார் என்பதையும் நினைவு கூர்ந்தார். புனித பகோமியஸ் இதை பரலோகத்திலிருந்து வந்த ஒரு கட்டளைக்கு இணங்கச் செய்தார். இதைக் கேட்டபோது, அவர் தனது நல்ல செயலைத் தொடர்ந்த போதிலும், அவருக்குக் கோபம் எழுந்தது; ஆனாலும், அந்த நேரத்தில் அவர் தன் சகோதரனுக்கு எதிராக எதுவும் சொல்லவில்லை. இரவு வந்ததும், அவரது இதயத்தில் இருந்த அந்த விரும்பத்தகாத கிளர்ச்சி தணிந்ததும், அவர் தனது சிறிய பிரார்த்தனை அறைக்குச் சென்று, 'ஓ கடவுளே! நான் இன்னும் இவ்வுலகியல் எண்ணங்களைக் கொண்டிருக்கிறேன்; நான் இன்னும் மாம்சத்தின்படி வாழ்கிறேன். ஐயோ, என் நிலை! ஆகவே, 'நீங்கள் மாம்சத்தின்படி மரிக்க வேண்டும்' என்று வேதவசனம் கூறுகிறது (ரோமர் 8:13). இத்தகைய போராட்டங்களுக்குப் பிறகும், இத்தகைய இருதய ஆயத்தத்திற்குப் பிறகும், ஒரு நல்ல காரியத்திற்காக இருந்தாலும், நான் மீண்டும் கோபத்தால் தூண்டப்படுகிறேன். கர்த்தரே, நான் முற்றிலும் அழிந்து போகாதபடிக்கு என்மேல் இரக்கம் காட்டும்! ஏனெனில், நீர் என்னை நன்மையில் முழுமையாக நிலைநிறுத்தவில்லை என்றால், மற்றும் எதிரி எனக்குள் மிகச் சிறிய இடத்தைப் பிடித்தாலும், நான் அவனது கைதியாகிவிடுவேன்: 'ஏனெனில், சட்டம் முழுவதையும் கடைப்பிடித்து, ஒரே ஒரு விஷயத்தில் தவறு செய்பவன், சட்டம் முழுவதற்கும் குற்றவாளியாகிவிடுகிறான்' (யாக்கோபு 2:10). ஆனால், உமது பெரிய தாராள மனதுடன் நீர் எனக்கு உதவினால், நான் இறுதியாக உமது பரிசுத்தவான்களின் வழியில் நடக்கக் கற்றுக்கொள்வேன் என்றும், எப்போதும் 'முன்னால் உள்ளதை நோக்கி முன்னேறி' (பிலிப்பியர் 3:13)ச் செல்வேன் என்றும், நான் செய்ய வேண்டியது போல எதிரியை வெட்கப்படுத்தவும் செய்வேன் என்றும் நான் நம்புகிறேன். 'இல்லையெனில், ஆண்டவரே, நான் முதலில் என்னை மற்றும் எதிரியை வெல்லாவிட்டால், என்னுடன் இந்த வாழ்க்கையை வாழ நீங்கள் அழைக்கும் அவர்களுக்கு நான் எப்படிப் போதிப்பேன்?' இத்தகைய பிரார்த்தனையில் அவர் விடியற்காலை வரை இரவு முழுவதும் கண்ணீருடன் இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்; மேலும், அறுவடைக் காலமாகவும், அந்த இடம் மிகவும் சூடாகவும் இருந்ததால், அவரது பாதங்களுக்குக் கீழே வியர்வையிலிருந்து ஒரு குளம் உருவானது. "இதனால் நான் வியப்படைகிறேன்," என்றார் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட சோசிமா, "ஏனெனில் அவருடைய கண்ணீருக்கு எல்லையே இல்லை. மற்ற எதற்கும் செவிகொடுக்காமல், இதற்கு மட்டுமேயான ஒரு தீவிரமான விருப்பத்திற்கு, கடவுள் தன்னிடம் கேட்கப்படும் எல்லா ஆசீர்வாதங்களையும் ஏன் வழங்குவதில்லை?"

4. அப்பா சோசிமா தொடர்ந்து கூறினார்: தன்னைக் கோபப்படுத்திய, அல்லது தனக்குத் தீங்கு விளைவித்த, அல்லது தன்னை நிந்தித்துப் புறணி பேசிய, அல்லது வேறு ஏதேனும் தீமை செய்த ஒருவரை நினைவுக்குக் கொண்டு, யாராவது ஒருவர் அவனுக்கு எதிராகத் திட்டங்களைத் தீட்டினால், அசுரர்களைப் போல அவரே தனக்குத்தானே புறணியை வரவழைத்துக் கொள்கிறார்; மேலும், அவருக்குப் புறணியை வரவழைக்க அவரே போதுமானவர். 'அவன் சூழ்ச்சி செய்கிறான்' என்பதன் மூலம் நான் என்ன சொல்கிறேன்? – அவன் அவனை ஒரு நன்மையாளராகவும், ஒரு குணப்படுத்துபவராகவும் நினைவுகூராவிட்டால், அவன் அவனிடம் மிகவும் அநியாயமாக நடந்துகொள்கிறான். ஏனெனில், உங்களைக் குணப்படுத்தவே, நீங்கள் அவதிப்படும் அதே உணர்ச்சியை அவன் வெளிக்கொணர்கிறான்; ஆகையால், நீங்கள் அவனைக் கிறிஸ்து உங்களுக்கு அனுப்பிய ஒரு குணப்படுத்துபவராக நினைவுகூர வேண்டும். கிறிஸ்துவுக்காக, அத்தகைய ஆசீர்வாதத்திற்காக அவருக்கு நன்றி செலுத்தும் விதமாக நீங்கள் எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் நீங்கள் இதைச் சரியாகப் பயன்படுத்தாமல், உங்கள் தீய விருப்பத்திலிருந்து விலகவில்லை என்றால், இதற்குக் காரணம் கர்த்தராகிய தேவன் அல்ல. நீங்கள் துன்புறுவது என்பதே உங்கள் ஆன்மா நோய்வாய்ப்பட்டிருப்பதற்கான அறிகுறியாகும்; நீங்கள் நோய்வாய்ப்பட்டிருக்கவில்லை என்றால், நீங்கள் துன்புற மாட்டீர்கள். ஆகவே, அதன் மூலம் உங்கள் நோயின் தன்மையை நீங்கள் அறிந்துகொண்டதற்கு நன்றியுள்ளவர்களாக இருக்க வேண்டும், மேலும் நீங்கள் அனுபவித்ததை கர்த்தராகிய இயேசு தாமே அனுப்பிய ஒரு குணப்படுத்தும் மருந்தாக அன்புடன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஆனால், நன்றி செலுத்துவதற்குப் பதிலாக, நீங்கள் மனவருத்தம் அடைந்து, அதற்கு எதிராகக் கிளர்ச்சி செய்து, புகார் கூறி, அதற்கு எதிராகச் சதி செய்தால்; அப்படியானால், அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் நீங்கள், கர்த்தராகிய இயேசுவுக்கு, 'நீரால் குணமடைய நான் விரும்பவில்லை; உமது வைத்தியங்களை நான் ஏற்றுக்கொள்ள விரும்பவில்லை; என் காயங்களில் நான் அழுகிப் போக விரும்புகிறேன், பிசாசுகளுக்குக் கீழ்ப்படிய நான் விரும்புகிறேன். நான் கர்த்தரை அறியேன்; நான் ஏன் அவருடைய சத்தத்திற்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும் (புற. 5:2)?' என்று கூறுவதாக இருக்கிறது. இறுதியில், கர்த்தர் என்ன செய்வார்?' – கர்த்தர், நமது பலவீனங்களில் கிருபையுள்ளவராக, அவற்றைக் குணப்படுத்தும் பொருட்டு, தீக்காயம் போடுதல் மற்றும் பேதி மருந்துகள் போன்ற கட்டளைகளை நமக்குக் கொடுத்துள்ளார். ஏனெனில், குணமடைய விரும்புகிறவரும் தேடுகிறவரும், மருத்துவர் பரிந்துரைக்கும் எதை வேண்டுமானாலும், அது எவ்வளவு வேதனையானதாக இருந்தாலும், மௌனமாகப் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில், உடல் ரீதியாக நோய்வாய்ப்பட்ட ஒருவனுக்கே கூட, அறுவை சிகிச்சையையும், சுட்டுக் காயத்தையும் அல்லது பேதி மருந்தை எடுத்துக்கொள்வதும் இனிமையானதாகத் தெரிவதில்லை; ஆனால், இது இல்லாமல் நோயிலிருந்து விடுபடுவது சாத்தியமற்றது என்று நம்பி, அவன் தன்னை மருத்துவரிடம் ஒப்படைத்துக்கொள்கிறான். தனக்கு முன்னால் இருக்கும் இந்தச் சிறிய வலியின் மூலம், ஒரு கடுமையான உள் உறுப்புக் கோளாறிலிருந்தும் நீண்டகால நோயிலிருந்தும் தான் விடுவிக்கப்படுவான் என்ற நம்பிக்கையுடன் இருக்கிறான். ஆனால் இயேசு கிறிஸ்துவின் 'காயப்படுத்தும் கருவி' என்பது காயத்தையும் தீங்கையும் விளைவிப்பவராக இருக்கிறார்.

5. அவர் மேலும் கூறினார்: 'சோதனைகளையும் எண்ணங்களையும் அழியுங்கள், அப்போது ஒரே ஒரு புனிதர் கூட இருக்க மாட்டார்.' இரட்சிக்கும் சோதனையிலிருந்து தப்பிப்பவன் நித்திய ஜீவனிலிருந்து தப்பி ஓடுகிறான். புனிதர்களில் ஒருவர் கூறுகிறார்: 'புனித வீரர்களுக்கு அந்த கிரீடங்களை அவர்களுடைய சித்திரவதைக்காரர்கள் வழங்காவிட்டால், வேறு யார் வழங்கியிருப்பார்கள்? புனித ஸ்டீபனுக்கு அவரை கல்லால் அடித்துக் கொன்றவர்கள் அவரைச் சுற்றி அந்தப் பெருமையை வழங்காவிட்டால், வேறு யார் வழங்கியிருப்பார்கள்?' – இதற்கு மேலும், மற்றொரு புனிதரின் கூற்றைச் சேர்க்கலாம், அவர் கூறினார்: 'என்னை நிந்திக்கிறவர்களை நான் பழிக்கவில்லை; மாறாக, அவர்களை என் நன்மையாளர்கள் என்று அழைத்து, அவ்வாறே அவர்களைக் கௌரவிக்கிறேன்; என் வீணான ஆன்மாவுக்கு அவமானம் என்ற மருந்தை வழங்கும் ஆன்மாக்களின் மருத்துவரையும் நான் நிராகரிக்கவில்லை, ஒருவேளை அவர் ஒரு நாள் என் ஆன்மாவிடம், "நான் பாபிலோனைக் குணப்படுத்தினேன், ஆனாலும் அவள் குணமாகவில்லை" என்று சொல்லாதபடிக்கு' (எரே. 51:9); மேலும்: 'ஒரு கோழி தன் குஞ்சுகளைத் தன் இறக்கையின் கீழ் எப்படிச் சேர்க்குமோ, அப்படியே நான் எத்தனை முறை உங்கள் பிள்ளைகளைச் சேர்க்க விரும்பினேன், ஆனால் நீங்கள் விரும்பவில்லை! இதோ, உங்கள் வீடு பாழாக்கப்பட்டு உங்களை விட்டுவிடப்பட்டது' (லூக் 13:34,35).

6. அவர் மேலும் கூறினார்: எவாக்கிரியஸ், கர்த்தர் தம்மைக் கண்டித்து, 'நீங்கள் வீண் பெருமையால் வாதிக்கப்பட்டிருந்தாய், அதைக் கொண்டு நீர் பரிசுத்தமாக்கப்படுவதற்காக நான் அவமானம் என்ற மருந்தை உன்மேல் அனுப்பினேன்; ஆனால் நீர் குணமடையவில்லை' என்று தம்மிடம் சொல்லக்கூடும் என்று அஞ்சினார். – ஆகவே, நம்மைக் கண்டிப்பவரையன்றி வேறு யாரும் நம்மைப் பற்றி வெளிப்படையான உண்மையைப் பேசுவதில்லை என்பதை நாம் அறிந்துகொள்வோம். இதயங்களையும் மனங்களையும் ஆராய்ந்தறியும் கர்த்தருக்குத் தெரியும், எல்லா மக்களும் நம்மைப் புகழ்ந்து பாராட்டினாலும், நம்முடைய முழு இருப்பும் கண்டனத்திற்கும் கண்டனமான வார்த்தைகளின் நிந்தனைக்கும் தகுதியானது என்பது. அவர்கள், 'நீங்கள் இப்படி இப்படிச் செய்தீர்கள்' என்று சொன்னால், நான், 'ஆனால் நான் செய்த அனைத்திலும் என்ன நன்மை இருக்கிறது?' என்று பதிலளிப்பேன். – என்னைப் புகழ்ந்து flatter செய்பவர்களைத் தவிர வேறு யாரும் என் பற்றிப் பொய் சொல்வதில்லை, மேலும் என்னைக் கண்டித்து humble செய்பவர்களைத் தவிர வேறு யாரும் என் பற்றி உண்மையைச் சொல்வதில்லை; அவர்கள்கூட என் பற்றி முழு உண்மையையும் இன்னும் சொல்லவில்லை. அவர்கள் என் தீச்செயல்களின் கடல் முழுவதையும் அல்ல, அவற்றில் ஒரு பகுதியை மட்டும் அறிந்தால், என் ஆன்மாவின் துர்நாற்றத்தாலும் அசிங்கமான வாசனையாலும் அவர்கள் அருவருப்படைவார்கள். மனித உடலின் ஒவ்வொரு அங்கமும் நம்மை நிந்திக்க ஒரு நாக்காக மாறினால், அப்போதும் கூட அவர்கள் நமது அவமானத்தை முழுமையாக வெளிப்படுத்த முடியாது என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். ஒவ்வொரு குற்றவாளியும் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியை மட்டுமே கண்டிக்கிறான்; அவனால் முழுமையையும் அறிய முடியாது. யோபு, 'நான் வெட்கக்கேட்டால் நிரம்பியுள்ளேன்' (யோபு 10:15) என்று சொன்னால், நிரம்பியுள்ள ஒன்றில் மேலும் ஒன்றும் அடங்காது. அப்படியிருக்க, தீமையின் ஆழமாக இருக்கும் நாம் என்ன சொல்வோம்? சாத்தான் ஒவ்வொரு பாவத்தின் மூலமாகவும் நம்மைத் தாழ்த்தியுள்ளான் – மேலும், அவமானத்தின் மூலம் நம்மைத் தாழ்த்துகிறவர்களுக்கு நாம் நன்றியுள்ளவர்களாக இருக்க வேண்டும்: ஏனெனில், தங்கள் அவமானத்திற்கு நன்றியுள்ளவர்களாக இருப்பவர்கள் சாத்தானின் தலையில் ஒரு அடியைப் போடுகிறார்கள். புனிதத் தந்தையர்கள், பணிவு நரகத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டால், அது பரலோகத்திற்கு உயர்த்தப்படும் என்றும்; மாறாக, ஆணவம் பரலோகத்திற்கு உயர்த்தப்பட்டால், அது நரகத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்படும் என்றும் கூறியுள்ளனர். தாழ்மையுள்ள ஒருவரை, யாருக்கும் எதிராகத் தீய எண்ணங்களை வளர்க்கவோ, அல்லது யாரையும் நிந்திக்கவோ, அல்லது குற்றத்தை மற்றவர் மீது சுமத்தவோ யார் வற்புறுத்த முடியும்? ஏனெனில், தாழ்மையானவர் எதை அனுபவித்தாலும், அல்லது எதைக் கேட்டாலும், அதைத் தன்னை நிந்திக்கவும் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ளவும் ஒரு வாய்ப்பாக எடுத்துக்கொள்கிறார். இதைக் கேட்டபோது, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட சோசிமா, அப்பா மோசேவை நினைவு கூர்ந்தார்; அவரைப் போதகர்கள் 'வெளியேறு, ஈத்தியோப்பியனே' என்று கூறி பலிபீடத்திலிருந்து துரத்தியபோது, அவர் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொண்டு, 'கருப்பனே, அவர்கள் உனக்குச் சரியாகவே செய்தார்கள்! நீ ஒரு மனிதன் இல்லாததால், மனிதர்களிடையே நடக்காதே. அவர்கள் சரியாகவே செய்தார்கள்' என்று சொல்லத் தொடங்கினார்.

7. அவர் மேலும் கூறினார்: 'நமது புனிதமான மற்றும் செயல்பாட்டில் ஈடுபட்ட வழிகாட்டியான அப்பா அமோனிடமிருந்து நாம் கேட்பதை நடைமுறைக்குக் கொண்டுவர இதைவிட சிறந்த வழி என்ன, அவர் கூறுகிறார்: 'உன்னை நீயே உற்று நோக்கு: நீ ஏன் உலகை விட்டாய், நீ ஏன் இங்கு இருக்கிறாய்?' – மேலும், யாராவது உனக்குத் துயரத்தை ஏற்படுத்தும்போது, இடைவிடாத ஜெபத்தால் உன் இதயம் அமைதியடையும் வரை மௌனமாக இருக்கவும், ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல் இருக்கவும் எல்லா வகையிலும் முயற்சி செய்; அதன் பிறகே உன் சகோதரனிடம் மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டும். ஏனெனில், உண்மையான நேரான பாதையை நேசிக்கும் எவரும், எதனாலாவது கலக்கமடையும்போது, எப்போதும் தங்களைத் திடமாகக் கண்டித்து, தம்மைத்தாமே குற்றவாளியாக்கி, 'என் ஆன்மாவே, ஏன் சீறுகிறாய்? பைத்தியம் பிடித்தவனைப் போல் ஏன் தடுமாறுகிறாய்? இந்தச் செயலாலேயே நீ நோய்வாய்ப்பட்டிருக்கிறாய் என்று காட்டுகிறாய். ஏனெனில், நீ நோய்வாய்ப்பட்டிருக்காவிட்டால், நீ துன்பப்படமாட்டாய்' என்று கூறுகிறார்கள். ஆகவே, உங்களைக் கண்டிக்காமல் இருந்துவிட்டு, உங்கள் நோயைக் காட்டிய உங்கள் சகோதரனை ஏன் கண்டிக்கிறீர்கள்? 'அவதூறு சொல்லப்பட்டபோது,த் திருப்பிச் சொல்லாதவரும், பாடுபட்டபோது, எதிர்க்காதவருமாகிய' கர்த்தராகிய கிறிஸ்துவின் கட்டளைகளைச் செயல் மூலமாகவும் சத்தியத்தின் மூலமாகவும் கற்றுக்கொள்ளுங்கள் (1 பேதுரு 2:23). அவர் என்ன சொல்கிறார் என்பதையும், அவர் தனது செயல்களால் எதை வெளிப்படுத்துகிறார் என்பதையும் கேளுங்கள்: 'என்னை அடிப்பவர்களுக்கு என் முதுகையும், என் தாடியைப் பிடிப்பவர்களுக்கு என் கன்னங்களையும் காட்டினேன்; அவர்கள் துப்புவதிலிருந்து என் முகத்தை நான் மறைக்கவில்லை' (ஏசாயா 50:6). ஆயினும் நீங்களோ, பாவிகளே, ஒரு சிறிய அவமதிப்பு மற்றும் மரியாதைக் குறைவிற்காகவும், சில இகழ்ச்சி மற்றும் வெறுப்பு, கண்டனம் மற்றும் அவதூறுக்காகவும், எண்ணற்ற விரோத எண்ணங்களைப் பின்னிக்கொண்டு அமர்ந்திருக்கிறீர்கள், அதன் மூலம் பேய்களைப் போலவே உங்கள் மீது அவதூற்றை வரவழைத்துக் கொள்கிறீர்கள். அத்தகைய ஆன்மாவுக்கு, அது தனக்குத்தானே செய்வதை விட ஒரு பேய் வேறு என்ன செய்ய முடியும்? நாம் கிறிஸ்துவின் சிலுவையைக் காண்கிறோம், ஒவ்வொரு நாளும் நமது பொருட்டு அவர் சகித்த பாடுகளைப் பற்றி வாசிக்கிறோம்; ஆனாலும் நம்மால் ஒரே ஒரு அவமானத்தைக்கூடத் தாங்கிக்கொள்ள முடிவதில்லை. உண்மையாகவே, நாம் நேர்மையான பாதையிலிருந்து விலகிச் சென்றுவிட்டோம்.

8. அவர் மேலும் கூறினார்: மெதுசலாயின் காலமெல்லாம் வாழ்ந்தாலும், எல்லாப் புனிதர்களும் நடந்த அந்த நேர்மையான வழியில் நடக்காத ஒருவன், – நான் இழிவுகளையும், நியாயமற்ற இழப்புகளையும், அவற்றை மனவலிமையுடன் சகிப்பதையும் பற்றிப் பேசுகிறேன் – அந்த நபர் சிறிதளவும் வெற்றிபெற மாட்டார், அல்லது கட்டளைகளில் மறைந்திருக்கும் புதையலைக் காணவும் மாட்டார், ஆனால் தனது வாழ்நாளின் எல்லா ஆண்டுகளையும் வீணாகச் செலவிடுவார். அவர் மேலும் கூறினார்: 'நான் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட டியோனிசியாவுடன் இருந்தபோது, ஒரு சகோதரர் அவளிடம் ஆசீர்வாதமாக ஏதாவது கேட்டார், அவளும் தன்னால் முடிந்ததை அவருக்குக் கொடுத்தார். ஆனால் அவர் எதிர்பார்த்ததை விட குறைவாகக் கொடுக்கப்பட்டதால், அவர் அவளையும் என்னையும் ஏசத் தொடங்கினார், மேலும் அபத்தமான வார்த்தைகளைப் பேசினார்.' இதைக் கேட்டதும், அவள் கோபமடைந்து, ஏதேனும் ஒரு வகையில் அவனுக்குப் பதிலடி கொடுக்க விரும்பினாள். இதை உணர்ந்து, நான் அவளிடம், 'நீ என்ன செய்கிறாய்? இதனால் நீ உனக்குத்தானே அவதூற்றை வரவழைத்துக் கொள்கிறாய், மேலும் உன் ஆன்மாவின் நற்பண்புகள் அனைத்தையும் நீயே அகற்றிவிடுகிறாய். மேலும், உனக்காகக் கிறிஸ்து பொறுத்துக்கொண்டதைப் போல நீயும் பொறுத்துக்கொண்டால் எவ்வளவு தகுதியுடன் இருப்பாய்? அம்மா, நீங்கள் உங்கள் செல்வம் அனைத்தையும் குப்பை போல வீணடித்துவிட்டீர்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும், ஆனால் நீங்கள் கனிவைத் தேடவில்லை என்றால், நீங்கள் ஒரு இரும்புத் துண்டைத் தட்டி, தனக்குத் தேவையானதை உருவாக்கத் தவறும் ஒரு கொல்லரைப் போல இருப்பீர்கள். கடவுளைச் சுமந்த இஞ்ஞாசியார் என்ன சொல்கிறார் என்று கேளுங்கள்: 'கனிவைத் தேடுங்கள், அதன் மூலம் இந்த உலகின் தலைவனின் சக்தி அனைத்தும் அழிக்கப்படுகிறது.' உலகத்தை முற்றிலும் துறந்துவிட்டதற்கான அடையாளம் என்பது எதனாலும் கலக்கமடையாமல் இருப்பதுதான். ஒருவன் பல செல்வங்களை இகழ்ந்துவிட்டு, ஒரு ஊசி மீது பற்றுகொண்டுவிடுகிறான்; இந்தப் பற்று அவனுக்குக் குழப்பத்தையும் கவலையையும் ஏற்படுத்துகிறது. அப்போது அந்த ஊசி அவனது செல்வங்களுக்கு மாற்றாக இடம்பெறுகிறது. இவ்வாறுதான் ஒருவர் ஒரு ஊசி, அல்லது ஒரு கவுல், அல்லது ஒரு ஆடை, அல்லது ஒரு புத்தகத்தின் அடிமையாகி, கடவுளின் ஊழியராக இருப்பதை நிறுத்துகிறார். ஞானமுள்ளவர்களில் ஒருவர், 'ஆத்துமத்தில் எத்தனை விருப்பங்கள் இருக்கின்றனவோ, அத்தனை எஜமான்கள் இருக்கிறார்கள்' என்று சரியாகக் கூறினார். மேலும் ஆண்டவர் கூறுகிறார்: 'உங்கள் புதையல் எங்கே இருக்கிறதோ, அங்கே உங்கள் இருதயமும் இருக்கும்' (மத்தேயு 6:21). மேலும், புனித பவுல் கூறுகிறார்: 'ஏனெனில், எதனால் யாராவது மேற்கொள்ளப்படுகிறாரோ, அதற்கு அவர் அடிமை' (2 பேதுரு 2:19). இதைக் கேட்ட அவள், ஆச்சரியத்துடன் என்னைப் பார்த்து, 'நீங்கள் ஏங்கும் கடவுளைக் காண்பீர்களாக' என்றாள்.

9. ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் மேலும் கூறினார்: ஆன்மா இரட்சிக்கப்பட விரும்புகிறது, ஆனால், வீணான பொருட்களை விரும்பியும், அவற்றைப் பற்றி கவலைப்பட்டும், இரட்சிப்புக்குத் தேவையான உழைப்புகளைத் தவிர்க்கிறது. உண்மையில், கட்டளைகள் கடினமானவை அல்ல, ஆனால் நமது தீய விருப்பங்களே கடினமானவை. இருப்பினும், சில சமயங்களில், கடலில் மூழ்கிவிடுவோமோ அல்லது கொள்ளையர்களின் கைகளில் சிக்கிக்கொள்வோமோ என்று பயந்து, மரணம் விரைவில் நம்முன் இருப்பதைக் காணும்போது, நாம் எல்லாவற்றையும் இகழ்ந்து, நமது உடைமைகளை மனமுவந்து கைவிடுகிறோம்; ஆனால், பூமியில் இன்னும் சிறிது காலம் வாழ வேண்டும் என்பதற்காக, நாம் எல்லாவற்றையும் இகழ்ந்து, கொள்ளையர்களிடமிருந்தோ அல்லது கடலிடமிருந்தோ நம்மைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதை ஒரு ஆசீர்வாதமாகக் கருதி, மற்ற அனைத்தையும் இழந்துவிட்டால்; மேலும், சமீபத்தில் ஒரு சிறு விஷயத்திற்காகப் பைத்தியம் பிடித்தது போல் ஆர்ப்பரித்த ஒருவன் கூட, தனது தற்கால வாழ்க்கையைப் பாதுகாப்பதற்காக மட்டும் எல்லாவற்றையும் கைவிடுகிறான் என்றால், நித்திய ஜீவனுக்கும் இதே பகுத்தறிவை ஏன் நாம் பயன்படுத்தக்கூடாது? புனிதர்களில் ஒருவர் கூறியது போல, கடல் மீதான நமது பயம் கடவுள் மீதான பயத்தை விட ஏன் வலுவாக இருக்கிறது?

10. இதை உறுதிப்படுத்துவதற்காக, அப்பா மற்றவர்களிடமிருந்து கேட்டறிந்த பின்வரும் சம்பவத்தை விவரித்தார். ஒருமுறை, ஒரு ரத்தின வியாபாரி தனது பிள்ளைகளுடன் ஒரு கப்பலில் ஏறினார். அவர் தாம் செல்லவிருந்த நாட்டில் லாபத்திற்கு விற்கும் நோக்கில், ஏராளமான விலைமதிப்பற்ற கற்களையும் முத்துக்களையும் தன்னுடன் எடுத்துச் சென்றார். கடவுளின் திருவுளப்படியால், கப்பலில் தனக்குச் சேவை செய்த ஒரு சிறுவன் மீது அவனுக்கு ஒரு பிரத்யேகப் பிரியம் ஏற்பட்டது; மேலும், அந்தச் சிறுவனால் தான் ஆறுதல் பெற்றது போல அவனுக்கும் ஆறுதல் அளித்து, தானே உண்ட அதே உணவையே அவனுக்கும் கொடுத்தான். ஒரு நாள், இந்தச் சிறுவன் மாலுமிகள் தங்களுக்குள் கிசுகிசுப்பதைத் தற்செயலாகக் கேட்டான்; உன்னிப்பாகக் கேட்டபோது, அந்த வணிகரின் விலைமதிப்பற்ற கற்களுக்காக அவரைக் கப்பலிலிருந்து கடலில் தூக்கி எறிய முடிவு செய்திருந்ததை அறிந்துகொண்டான். இது அவனுக்கு மிகவும் வருத்தமளித்தது. பின்னர், வழக்கம் போல், அவரைப் பராமரிக்க அவர் துக்கமான முகபாவனையுடன் அந்த ரத்தின வியாபாரியிடம் வந்தபோது, அந்த வியாபாரி அவரிடம் கேட்டார்: 'இன்று ஏன் இவ்வளவு சோகமாக இருக்கிறாய்?' 'ஒன்றுமில்லை,' என்று உண்மையைச் சொல்லத் துணியாமல் அந்தச் சிறுவன் பதிலளித்தான். வணிகர் மீண்டும் கேட்டார்: 'ஏதாவது உன்னைக் கவலைப்படுத்துகிறதா? உண்மையைச் சொல்—என்ன விஷயம்?' அந்தச் சிறுவன் அழுகுரலுடன் அவனிடம் சொன்னான்: 'கடற்பயணிகள் உங்களைக் கொல்ல சதி செய்துள்ளனர்.' 'அப்படியா?' என்று வணிகர் கேட்டார். 'ஆம்,' என்று சிறுவன் பதிலளித்தான், 'அவர்கள் தங்களுக்குள் அப்படித்தான் பேசிக்கொண்டார்கள்.' அப்போது அந்த வணிகர் தன் மகன்களை அழைத்து, 'நான் உங்களிடம் என்ன செய்யச் சொன்னாலும், எந்த எதிர்ப்பும் காட்டாமல் செய்யுங்கள்' என்றார். பிறகு, ஒரு துணியை விரித்து, 'பெட்டிகளை இங்கே கொண்டு வாருங்கள்' என்றார். அவர்கள் அவற்றைக் கொண்டு வந்தனர். அவர் கற்களை அடுக்கத் தொடங்கினார். அவை அனைத்தையும் அடுக்கிய பிறகு, 'வாழ்க்கை என்பது இதுதான்!' என்றார். 'இந்த விஷயங்களால், நான் கடலில் வீசப்பட்டு, சிறிது நேரத்திலேயே என்னுடன் எதையும் எடுத்துச் செல்லாமல் இறந்துவிடும் ஆபத்தில் இருக்கிறேன்.' பிறகு அவர் தன் பிள்ளைகளுக்கு ஆணையிட்டார்: 'இவையெல்லாம் கடலில் எறியுங்கள்'; அவர் சொன்ன மாத்திரத்திலேயே, அவர்கள் எல்லாவற்றையும் கடலில் எறிந்தனர். மாலுமிகள் வியப்படைந்தனர், மேலும் அவர்களின் தீய திட்டம் தவிடுபொடியானது. இந்தக் குறிப்பை முடித்த பின், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்பா சோசிமா மேலும் கூறினார்: 'அவருடைய எண்ணங்கள் திடீரென எங்கு திரும்பின; வார்த்தையிலும் செயலிலும் அவர் எவ்வளவு விரைவாக ஞானமடைந்தார் என்பதைக் காண்கிறீர்களா? மேலும் இது இந்தக் क्षणிகமான வாழ்க்கையைப் பாதுகாப்பதற்காகவே. 'நான் இறந்துவிட்டால், இந்தக் கற்கள் எனக்கு என்ன பயன்?' என்று பகுத்தறிந்து, அவர் சரியாகவே செயல்பட்டார்.' இருப்பினும், கிறிஸ்துவின் கட்டளைகளுக்காக மிகச் சிறிய இழப்பையோ அல்லது பற்றாக்குறையையோ கூட நாம் அலட்சியத்துடன் சகித்துக்கொள்ள விரும்பவில்லை. ஆனால், நாம் துயரப்படாமல் இருக்க முடியாவிட்டால், நமக்குத் தீங்கு விளைவித்தவரின் அழிவிற்காக நாம் துயரப்பட வேண்டும், சொத்து இழப்பிற்காக அல்ல; ஏனெனில், அநியாயம் செய்தவர் தன்னைத்தானே இராச்சியத்திற்கு வெளியே தள்ளிக்கொண்டார்: 'ஏனெனில், அநியாயக்காரர்கள் தேவனுடைய இராச்சியத்தைச் சுதந்தரிக்கமாட்டார்கள்' (1 கொரி. 6:9); ஆனால் உங்களுக்கு, அநீதியானவர்களுக்கு, அவர் நித்திய ஜீவனை அருளியுள்ளார், ஆண்டவர் இவ்வாறு கூறுகிறார்: 'மகிழ்ச்சியாயிருங்கள், களிகூருங்கள், ஏனெனில் உங்கள் பலன் பரலோகத்தில் பெரியது' (மத். 5:12). நாமோ, கிறிஸ்துவின் ஒரு அங்கத்தின் அழிவைக் குறித்த நமது துக்கத்தைத் தள்ளி வைத்துவிட்டு, நிலையற்ற, அற்பமான, அழிந்துபோகக்கூடிய மற்றும் மதிப்பற்ற காரியங்களைப் பற்றிய எண்ணங்களில் அமர்ந்து மூழ்கி இருக்கிறோம். உண்மையாகவே, நாம் ஒவ்வொரு தண்டனைக்கும் தகுதியானவர்கள். தேவன் நம்மை உடலின் உறுப்புகளாக உயர்த்தியிருக்கிறார், நம் தேவனாகிய கிறிஸ்துவை அதன் தலையாகக் கொண்டு, அப்போஸ்தலர் கூறியது போல்: 'உடலின் அங்கங்கள் அநேகமாயிருந்தாலும் ஒன்றாயிருக்கிறதே' (1 கொரி. 12:12). மேலும் எல்லாவற்றிற்கும் தலையானவர் கிறிஸ்துவே (எபே. 1:22). ஆகவே, ஒரு சகோதரன் உங்களுக்குத் துயரத்தை உண்டாக்கும்போது, அது ஒரு உறுப்பைத் துன்புறுத்தும் ஒரு நோயுற்ற கையையோ அல்லது ஒரு நோய்வாய்ப்பட்ட கண்ணையோ போன்றது. ஏனெனில், அவை நமக்கு வலியை உண்டாக்கும்போது, நாம் நமது கைகளை வெட்டி எறிவதில்லை, அல்லது நமது கண்களைக் குத்திக் கொள்வதில்லை, ஏனெனில் இந்த உறுப்புகளில் ஒன்றை இழப்பது நமக்கு ஒரு பெரிய தீங்கு என்று கருதுகிறோம்; மாறாக, நாம் அவர்கள் மீது சிலுவையின் அடையாளத்தை—கிறிஸ்துவின் மிகவும் கனமான முத்திரையை—இடுகிறோம், மேலும் புனிதர்கள் ஜெபிக்கும்படி அழைக்கிறோம், அவர்களுக்காக நமது உளமார்ந்த ஜெபங்களைக் கடவுளிடம் சமர்ப்பிக்கிறோம், அதே நேரத்தில் கண் மருந்துகளையும் ஒட்டுகளையும் தயாரிக்கிறோம், இதன் மூலம் அவர்களின் உதவியால் நோய்வாய்ப்பட்ட உறுப்பைக் குணப்படுத்த முடியும். ஆகவே, உங்கள் கண் அல்லது கை குணமாகி, உங்களுக்கு இனி வலியை ஏற்படுத்தாமல் இருக்க எப்படிப் பிரார்த்திக்கிறீர்களோ, அப்படியே உங்கள் சகோதருக்காகவும் பிரார்த்தியுங்கள். ஆனால் நாம், கிறிஸ்துவின் உறுப்புகளாகியவர்கள் இத்தகைய ஆன்மீகத் தீங்கை அனுபவிப்பதைக் கண்டு, அவர்களுக்காக வருந்துவதில்லை மட்டுமல்லாமல், அவர்களுக்கு எதிராகவே ஜெபிக்கிறோம். இது உண்மையிலேயே இரக்கமற்ற இதயம் கொண்டவர்களின் குணாதிசயமாகும்.

11. ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் மேலும் கூறினார்: தாராளத்தின் புதையல்களை—அன்பு மற்றும் இரக்கத்தை—பெற்றவன், முதலில் தனக்கு மகிழ்ச்சியையும் நன்மையையும் அளிக்கிறான், பின்னர் தன் அண்டை வீட்டாருக்கும் அளிக்கிறான்; மாறாக, பொறாமை முதலில் அதைத் தன்னுள் கொண்டவனைக் காயப்படுத்தி தீங்கு விளைவிக்கிறது. அவர் தனது அண்டை வீட்டார்க்கு—அது சொத்து, அல்லது மரியாதை, அல்லது உடலுக்குக் கூட —தீங்கு விளைவிப்பதாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அவர் தன்னை நித்திய ஜீவனுக்குத் தகுதியற்றவராக ஆக்கிக்கொள்கிறார். இதற்கு, அப்பா மேலும் கூறினார்: 'ஆத்துமாவுக்குத் தீங்கு விளைவிக்காதது, மனிதனுக்கும் தீங்கு விளைவிக்காது.'

12. அவர் மேலும் கூறினார்: 'ஒருவர் என்னிடம் கூறினார்: "அப்பா, நமக்காக மிக அதிகமான கட்டளைகள் விதிக்கப்பட்டுள்ளன, மேலும் ஒருவர் எதைக் கடைப்பிடிக்கிறார், எதைக் கடைப்பிடிக்கவில்லை என்று சிந்திக்கத் தொடங்கும் போது, மனம் குழம்பிவிடுகிறது."' நான் அவனுக்குப் பதிலளித்தேன்: 'இது உன்னைக் கலங்கப்படுத்த வேண்டாம்; ஆனால் இதை மனதில் கொள்: நீ பௌதிகப் பொருட்களுடன் பிணைப்பு இல்லாமல் இருந்தால், ஒவ்வொரு நற்பண்பையும் எளிதாகப் பழக்கமாக்கிக் கொள்வாய். அவற்றுக்காகச் சண்டையிடாமல், நீ வெறுப்பை வளர்க்க மாட்டாய், அப்படியானால் உன் எதிரிகளுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்வதில் உனக்கு என்ன சிரமம் இருக்கும்? அது பூமியைத் தோண்டுவதைப் போன்றதா?' – ஆனால், பொறுமையின் பாதையில் நட; சொத்துக்களை அநியாயமாக இழப்பதை சமநோக்குடன் தாங்கிக்கொள்; அவமானத்திற்கு நன்றி செலுத்து – அப்போது நீ, கசையடி வாங்கி நீதிமன்றத்திலிருந்து திரும்பியதும், 'கிறிஸ்துவின் நாமத்திற்காக அவமானப்படுவதற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்டதில்' (அப்போஸ்தலர் 5:41) மகிழ்ந்த பரிசுத்த அப்போஸ்தலர்களின் சீடனாக இருப்பாய். மேலும் அவர்கள், தூய்மையானவர்களாகவும் பரிசுத்தமானவர்களாகவும் இருந்ததால், கிறிஸ்துவின் நாமத்திற்காக அவமானத்தை ஏற்றுக்கொண்டார்கள்; ஆனால் நாம், நமது சொந்த பாவங்களின் காரணமாக அவமானத்திற்குள்ளாக வேண்டும். நாம் அவமானத்திற்குரியவர்கள், யாரும் நம்மை அவமானப்படுத்தாவிட்டாலும் கூட – மேலும் நாம் சாபத்திற்குள்ளானவர்கள்: 'ஏனெனில், உமது கட்டளைகளிலிருந்து விலகிச் செல்பவர்கள் சாபத்திற்குள்ளானவர்கள்,' என்கிறார் தீர்க்கதரிசி. (சங். 118:21). கிறிஸ்துவின் நாமத்திற்காக அவமானத்தைச் சகிப்பது அனைவருக்கும் அல்ல; அனைவருக்கும் அல்ல, ஆனால் நான் சொன்னது போல், பரிசுத்தமானவர்களுக்கும் தூய்மையானவர்களுக்கும் மட்டுமே; இருப்பினும், நம்மைப் போன்றவர்களின் கடமை, நமது தீச்செயல்களுக்காக நாம் நியாயமாகத் துன்புறுகிறோம் என்று அறிக்கையிட்டு, நன்றியுடன் அவமானத்தை ஏற்றுக்கொள்வதாகும். தனது சொந்த அசுத்தமான செயல்களை அறிந்தும், தான் அனுபவிக்கும் துன்பம் நியாயமானது என்பதைப் பார்த்தும், 'அவர் என்னிடம் இப்படி, அப்படிச் சொன்னார், அவர் என்னை அவமதித்து இழிவுபடுத்தினார்' என்று கூறி, தனது சொந்த மனசாட்சியை ஏமாற்றிக்கொண்டு, எண்ணங்களைப் பின்னிக்கொண்டிருக்கும் அந்த ஆன்மாவுக்கு ஐயோ!—இதன் மூலம் அது தன் மீது அவதூற்றைக் கொண்டுவந்து, தன்னைத்தானே பேய்களின் இடத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது. ஏனெனில், கலைஞர்களுக்கு என்ன நடக்கிறதோ, அதுவே ஆன்மாவுக்கும் நடக்கிறது. ஒரு குரு, தனது கலையை ஒரு மாணவனுக்குக் கற்றுக் கொடுத்துவிட்டு, அவனைத் தனியாக வேலை செய்ய விடுவதைப் போல, அவன் சோம்பேறியாகிவிட்டானா அல்லது தன் வேலையைக் கெடுத்துக்கொண்டானா என்று அவ்வப்போது சரிபார்க்கும் வரை, அவனருகே அமர வேண்டிய அவசியமில்லை: அதுபோலவே பேய்களும், ஒரு ஆன்மா கீழ்ப்படிதலுடனும் தீய எண்ணங்களை எளிதில் ஏற்றுக்கொள்ளும் வகையிலும் இருந்தால், அதை இந்த சாத்தானிய கலையில் ஒப்படைத்துவிடுகின்றன, மேலும் அதன் அருகில் அமர்வது அவசியமில்லை என்று கருதுகின்றன, ஏனெனில் அந்த ஆன்மா தன்னைத்தானே அவதூறு செய்யப் போதுமானது என்று அவற்றுக்கு நம்பிக்கை. அது வழிதவறிவிட்டதா என்று பார்க்க அவற்றுள் சிலர் அவ்வப்போது வருகிறார்கள்.

13. அப்பா மேலும் கூறினார்: 'அனைவரையும் நேசிப்பது சிறந்ததல்லவா, மேலும் அனைவராலும் நேசிக்கப்படுவது மிகவும் மகிழ்ச்சிக்குரியது அல்லவா? மேலும் கிறிஸ்துவின் கட்டளைகள் வழங்காத ஆறுதல் என்ன?' – ஆயினும், சித்தம் அவற்றை நிறைவேற்ற முயற்சிப்பதில்லை; ஏனெனில், அது அவ்வாறு செய்தால், தேவனுடைய கிருபையின் உதவியுடன், அனைத்தும் அதற்கு எளிதாகிவிடும், நமது சித்தம் நன்மையின் பால் சற்றே சாய்ந்தாலே, நான் அடிக்கடி கூறியது போலவும், தெய்வீக அந்தோனியார் கூறுவது போலவும், கடவுள் நமது உதவிக்கு வருகிறார்: ஏனெனில், நற்பண்பைப் பொறுத்தவரை, நமது விருப்பமும் அனுபவமும் மட்டுமே தேவை; பரலோக ராஜ்யத்தை அடைய நாம் வெகுதூரம் பயணிக்க வேண்டியதில்லை, நற்பண்புக்காகக் கடல்களைக் கடக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. – சாந்தகுணமும் தாழ்மையுமுள்ளவர் எத்தகைய சமாதானத்தை அனுபவிக்கிறார்?! உண்மையாகவே, 'சாந்தகுணம் உடையவர்கள் பூமியைச் சுதந்தரித்து, சமாதானத்தின் மிகுதியினால் மனமகிழ்ச்சி அடைவார்கள்' (சங். 36:11).

14. அந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் மேலும் கூறினார்: ஒருமுறை, நானும், ஒரு சகோதரரும், பல பொதுமக்களும் சமாரியாவில் உள்ள நேபிள்ஸ் செல்லும் சாலையில் நடந்து கொண்டிருந்தபோது, சுங்கச் சாவடி இருந்த இடத்திற்கு வந்தோம். அங்குள்ள வழக்கறிந்த சிலர், அங்குள்ள மரபை அறிந்து, ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல் சுங்கக் கட்டணத்தைச் செலுத்தினர்; ஆனால் என்னுடன் இருந்த சகோதரர், 'சாமியார்களிடம் கட்டணம் கேட்க உங்களுக்கு எப்படித் துணிந்தது?!' என்று கூறி அவர்களை எதிர்க்கத் தொடங்கினார். இதைக் கேட்ட நான் அவரிடம், 'சகோதரரே, என்ன செய்கிறீர்? 'மனமில்லாமல் என்றாலும், ஒரு புனிதராக என்னைக் கௌரவிக்கவும்' என்பதைத் தவிர வேறு எதையும் நீங்கள் கூறவில்லை' என்று கூறினேன். உங்கள் நல்லெண்ணத்தையும் பணிவையும் கண்ட அவர், வெட்கப்பட்டு, 'மன்னிக்கவும், நான் இதை வாங்கிக்கொள்ள மாட்டேன்' என்று கூறியிருந்தால் அது வேறு விஷயமாக இருந்திருக்கும். ஆகவே, நீங்கள் சாந்தமும் பணிவும் நிறைந்தவரின் சீடராக நடந்துகொள்ளவில்லை. செலுத்த வேண்டியதைச் செலுத்திவிட்டு, அமைதியாக உங்கள் வழியில் செல்லுங்கள்.

15. மற்றொரு சமயம், நான் புனித நகரத்தில் இருந்தபோது, கிறிஸ்துவின் ஒரு அன்பர் என்னிடம் வந்து, 'எனக்கும் என் சகோதரனுக்கும் ஒரு சிறிய கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டுள்ளது; என் சகோதரன் என்னுடன் சமாதானம் செய்துகொள்ள விரும்பவில்லை. தயவுசெய்து நீங்களும் பரிந்து பேசி அவனிடம் சொல்லுங்கள்' என்றார். நான் மகிழ்ச்சியுடன் இதற்கு ஒப்புக்கொண்டேன், மேலும் அவனது சகோதரனை அழைத்து, அவனிடம் அன்பையும் சமாதானத்தையும் வலியுறுத்திப் பேசினேன். அவன் சம்மதித்ததாகத் தோன்றியது, ஆனால் பின்னர் அவன் என்னிடம், 'இல்லை, என்னால் அவனுடன் சமாதானம் செய்துகொள்ள முடியாது, ஏனெனில் நான் சிலுவையின் மீது சத்தியம் செய்துள்ளேன், நான் சமாதானம் செய்துகொள்ள மாட்டேன்,' என்று கூறினான். பின்னர், புன்னகையுடன் அவனிடம் சொன்னேன்: 'உன் ஆணைக்குப் பொருள் இதுதான்: "உமது பரிசுத்த சிலுவையின் மீது ஆணையாக, நான் உமது கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்க மாட்டேன், மாறாக உமது எதிரியான பிசாசின் சித்தத்தைச் செய்வேன்" என்று.' ஆகவே, தெரிந்துகொள்ளுங்கள், எந்தத் தீச்செயலையும் செய்ய எங்கள் வார்த்தைக்குக் கட்டுப்பட்டு நிற்க நாங்கள் கடமைப்பட்டிருக்கவில்லை என்பது மட்டுமல்லாமல், இவ்வாறு செயல்பட எங்கள் உள்ளத்தில் தீர்மானித்ததற்காக நாங்கள் மனந்திரும்பி வருந்த வேண்டும் – கடவுள்-தாங்கிய பாசில் கூறியது போல; ஹேரோடு தன் புத்தியைப் பெற்று, தன் சத்தியத்தை நிறைவேற்றாமல் இருந்திருந்தால், அவர் கிறிஸ்துவின் முன்னோடியின் தலையை வெட்டும் பெரும் பாவத்தில் வீழ்ந்திருக்க மாட்டார். இறுதியாக, கர்த்தர் புனித பேதுருவின் பாதங்களைக் கழுவ விரும்பியபோது, அவர் சத்தியம் செய்பவர்களுக்கு உரிய தீவிரத்துடன், 'நீர் என் பாதங்களைக் கழுவக்கூடாது' என்று கூறியதையும், பின்னர் அதற்குச் சம்மதித்தது மட்டுமல்லாமல், அதை இன்னும் அதிகமாக விரும்பியதையும் (யோவான், அதிகாரம் 13) புனித நற்செய்தியிலிருந்து அவருக்கு மேற்கோள் காட்டினேன்.

16. ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் மீண்டும் கூறினார்: 'கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்த ஒருவர் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று என்னிடம் கேட்கப்பட்டது,' நான் பதிலளித்தேன்: 'கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதில் முதல் படி, கோபம் இன்னும் மூண்டிருக்கும்போது பேசாமல் இருப்பதுதான்.' இதற்கு ஒரு உதாரணத்தை நாம் அப்பா மோசேவிடம் காண்கிறோம், தந்தையர்கள் அவரைச் சோதிக்க விரும்பிக் கூட்டத்தில் தங்களுக்குள், 'இந்த எத்தியோப்பியர் ஏன் நமது கூட்டத்திற்குள் நுழைகிறார்?' என்று பேசிக்கொண்டபோது, இதைக் கேட்டதும் அவர் மௌனமாக இருந்தார்; கூட்டம் முடிந்த பிறகு, சிலர் அவர் கலக்கமடைந்தாரா என்று கேட்டபோது, அவர், 'நான் கலக்கமடைந்தேன், ஆனால் பேசவில்லை' (திபா. 76:5) என்று பதிலளித்தார். ஆனால் அது ஆரம்ப காலத்தில் நடந்தது. – இருப்பினும், அவர் முதிர்ச்சியடைந்தபோது – மற்றும் ஒரு திருத்தொண்டராக நியமிக்கப்பட்டபோது – அவர் மௌனமாக இருந்ததோடு மட்டுமல்லாமல், கலக்கமின்றியும் இருந்தார். இதுதான் நடந்தது: பேராயர், அவரைச் சோதிக்க விரும்பி, குருமார்களிடம் கூறினார்: 'அப்பா மோசே பரிசுத்த ஆலயத்திற்குள் நுழையும்போது, அவரை வெளியே அனுப்புங்கள், மேலும், அவரைப் பின்தொடர்ந்து, அவர் என்ன சொல்கிறார் என்பதை ஒட்டுக்கேளுங்கள்.' அவர் பரிசுத்தாலயத்திற்குள் நுழைந்தபோது, குருக்கள் அவரிடம், 'வெளியே செல், கருத்தோடனே' என்றார்கள். அவரோ தனக்குள், 'அவர்கள் உன்னை நன்றாக நடத்தினார்கள்; நீ ஒரு மனிதன் அல்லவாயின், ஏன் மக்கள் சபைக்குள் நுழைகிறாய்?' என்று சொல்லிக்கொண்டு வெளியே சென்றார். (அப்பா மோசேவின் உண்மைக் கதை, அத்தியாயம் 3, 4). இப்போது அவர் ஏளனத்திற்கு முன்பாக மௌனமாக இருந்தார் மட்டுமல்ல, அவர் வெட்கப்படவும் இல்லை; அவர் வெட்கப்படவில்லை என்பது மட்டுமல்லாமல், தன்னைத்தானே கண்டித்தார். வெட்கப்படுவது மற்றும் மௌனமாக இருப்பது முழுமையற்றவர்கள் மற்றும் புதியவர்களின் பண்பாகும்; ஆனால் வெட்கப்படாமல் இருப்பது கூட முழுமையானவர்களின் அடையாளமாகும், தீர்க்கதரிசி கூறுவது போல: 'நான் என்னைத் தயார்படுத்திக்கொண்டேன், வெட்கப்படவில்லை' (சங். 118:60). இது ஒரு பெரிய நற்பண்பு. – ஆயினும், கோபம் எழும்போது நம்மைக் கடந்து, அமைதியாக இருக்க நம்மைக் கட்டாயப்படுத்த முயற்சிக்காததால், பெரும்பாலும் நாம் ஆரம்பநிலையாளர்களைக் காட்டிலும் தாழ்ந்த நிலையில் நிற்கிறோம்; நமது பெரும் கவனக்குறைவால், இந்த நற்பண்பு உயர்ந்ததாகவும் நமது எட்ட முடியாததாகவும் இருப்பதாக நினைக்கிறோம். நம்மீது இந்த உழைப்பைத் தொடங்குவதற்காவது நாம் எந்த விருப்பத்தையும் காட்டவில்லை, அதன் மூலம் கடவுளின் அருளை நமது உதவிக்கு ஈர்க்கவும் இல்லை; அல்லது, நாம் விருப்பத்தைக் காட்டுவது போல் தோன்றினாலும், அது பலவீனமானதாகவும், நிலையற்றதாகவும், கடவுளிடமிருந்து எந்த ஆசீர்வாதத்தையும் பெறுவதற்குத் தகுதியற்றதாகவும் இருக்கிறது.

17. இதற்கு ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் மேலும் கூறினார்: நமது வாழ்க்கையின் போக்கு பின்வருமாறு: இந்தப் பணியில் தங்கள் சொந்த விருப்பத்தின் உழைப்பைப் பங்களிக்கிற எவரும், கிருபையிலிருந்து தங்களுக்குத் தேவையானதைப் பெறுகிறார்கள். ஒரு விவசாயி, சிறிதளவே விதைத்தாலும், கடவுள் அவனது உழைப்பை ஆசீர்வதித்தால், ஒரு பெரிய விளைச்சலை அறுவடை செய்வது போல: ஈசாக்கின் விஷயத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளபடி: 'ஈசாக்கு அந்த நாட்டில் விதைத்து, அந்தக் கோடையில் நூறு மடங்கு பார்லி அறுவடை செய்தார்; ஏனெனில் கர்த்தர் அவருக்கு ஆசீர்வதித்திருந்தார்' (ஆதியாகமம் 26:12): ஆகவே, கர்த்தர் நமது சுயவிருப்பத்தின் உழைப்பை ஆசீர்வதித்தால், நாம் எல்லா காரியங்களையும் சிரமமின்றி, கட்டாயமின்றி, இனிமையுடன் செய்வோம் – மேலும் எல்லாவற்றிலிருந்தும் பயனடைவோம். சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் பொறுமையுடன் பயிற்சி செய்யப்படும் ஜெபம், எளிமையான, தூய்மையான மற்றும் இனிமையான ஜெபத்திற்கு வழிவகுக்கிறது. மேலும், சுயக்கட்டுப்பாட்டுடன் செய்யப்படுவது மனதின் செயலாகும், ஆனால் மகிழ்ச்சியுடன் செய்யப்படுவது கிருபையின் செயலாகும். கலைகளைக் கற்று தேர்ச்சி பெறும் செயல்முறையிலும் இதேபோன்றதை நாம் காணவில்லையா? ஒரு கலைகளைக் கற்கும் ஒருவர், கற்றுக்கொள்வதற்கான உறுதியான விருப்பத்துடன் அதைச் செய்ய வேண்டும்; ஆரம்பத்தில் அவர் சிரமப்படுகிறார், ஒரு பகுதியை மற்றொன்றோடு இணக்கமாக்கத் தவறுகிறார், மேலும் அடிக்கடி தவறுகளைச் செய்கிறார். ஆனால் அவர்கள் மனந்தளர்வதில்லை; மாறாக, மீண்டும் வேலையில் இறங்குகிறார்கள், மீண்டும் ஒருமுறை அதைக் குழப்பமாகச் செய்தாலும், அவர்கள் அந்தப் பணியைக் கைவிடுவதில்லை, அதன் மூலம் தங்கள் ஆசிரியருக்குத் தங்கள் மன உறுதிக்குரிய நிலையை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். அவர்கள் மனந்தளர்ந்து தங்கள் உழைப்பைக் கைவிட்டால், அவர்கள் எதையும் கற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள்; ஆனால், அடிக்கடி தவறுகள் செய்த போதிலும், அவர்கள் அந்தப் பணியைக் கைவிடாமல், பொறுமையாகத் தொடர்ந்து உழைத்தால், இறுதியில், கடவுளின் உதவியுடன், அவர்கள் அந்தக் கைவினைத்திறனில் தேர்ச்சி பெறுவார்கள். மேலும், எந்தச் சுமையுமின்றி, மகிழ்ச்சியுடன், படிப்படியாகப் பலவிதமான பொருட்களை உருவாக்கத் தொடங்குவார்கள். இதன் மூலம் கிடைக்கும் வருமானம், அவர்களின் முழுமையான வாழ்க்கைச் செலவுகளுக்குப் போதுமானதாக இருக்கும். அதுபோலவே, ஆன்மீக வாழ்க்கையின் விஷயத்திலும், நற்பண்புகளை வளர்த்துக் கொள்ளத் தீர்மானிக்கும் ஒருவர், அவற்றில் உடனடியாக வெற்றி பெற்றுவிடுவேன் என்று நினைக்கக் கூடாது, ஏனெனில் அது சாத்தியமற்றது; மாறாக அவர் தன்னை வருத்தி உழைக்க வேண்டும், ஆரம்பத்தில் அவரது முயற்சிகள் முழுமையாகச் சரியாக அமையாவிட்டாலும், அவர் தொடங்கியதிலிருந்து பின்வாங்கக் கூடாது, இல்லையெனில் அவர் வெற்றி அடைய மாட்டார்; மாறாக, எந்தவொரு கலையைக் கற்க விரும்பும் ஒருவர் செய்வது போல, அவர் மீண்டும் மீண்டும் முயற்சிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். அவர் இந்த வழியில் சகிப்புத்தன்மையுடன், மனந்தளராமல் உழைக்கும்போது, கடவுள் அவரது மன உறுதிக்குச் சாதகமாகப் பார்ப்பார், மேலும் எந்தக் கட்டாயமும் இன்றி எல்லாவற்றையும் செய்ய அவருக்கு வலிமையை வழங்குவார். மேலும் அப்பா மோசே, "அருட்செயல்களை அடைய விரும்புவோரின் வலிமை என்பது, அவர்கள் கீழே விழும்போது மனந்தளராமல், அதே இலக்கை நோக்கிய தங்கள் உற்சாகத்தையும் உழைப்பையும் புதுப்பிப்பதில்தான் உள்ளது" என்று கூறியபோது, குறிப்பாக இதையேதான் குறிப்பிட்டார்.

18. அவர் மேலும் கூறினார்: ஒவ்வொரு நற்பண்பிற்கும் உழைப்பும், காலமும், அதற்கான உண்மையான விருப்பமும் தேவை; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, கடவுளின் உதவி தேவை. ஏனெனில், கடவுள் நமது விருப்பத்திற்கு உதவாத பட்சத்தில், நமது உழைப்பு வீணாகிவிடும்; அது, கடவுள் விதை முளைக்கச் செய்யாவிட்டால், தன் வயலை உழுது விதைத்த விவசாயியின் உழைப்பு வீணாவதைப் போன்றது. இருப்பினும், கடவுளின் உதவிக்கு நமது செபங்களும் மன்றாட்டுகளும் தேவை; ஏனெனில், அவைகள் மூலமாகவே நமக்காகப் பரிந்து பேச கடவுளின் உதவியை நாம் பெறுகிறோம். நாம் செபத்தை புறக்கணித்தால், கடவுள் நமது உழைப்பை எப்படி கருணையுடன் நோக்குவார்? அதேபோல், நாம் ஜெபித்தாலும், சோம்பேறித்தனமாகவோ, கவனச்சிதறலுடனோ, அல்லது மிக விரைவில் ஜெபத்தால் சோர்வடைவோமானால், நாம் எதையும் பெறுவதற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட மாட்டோம், நான் எப்போதும் உங்களிடம் சொல்வது போல: ஏனெனில் கடவுள் நமது மனவிருப்பத்தைப் பார்த்து, அதை அடிப்படையாகக் கொண்டு தமது அருட்கொடைகளை வழங்குகிறார். அப்பா மோசே ஒரு காலத்தில் கொள்ளையர்களின் தலைவராக இருந்தவர் அல்லவா? அவர் ஏராளமான குற்றங்களைச் செய்யவில்லையா, அதனால் தனது தீயொழுக்கத்தின் காரணமாகத் தன் எஜமானனிடமிருந்து ஒளிந்துகொள்ள வேண்டியிருந்தது? ஆனால் அவர் தனது பணியைத் தைரியமாகவும், அத்தகைய தீவிரத் தீர்மானத்துடனும் மேற்கொண்டதால், அவர் எவ்வளவு உயரத்திற்கு உயர்ந்தார் என்பதை அனைவரும் அறிவார்கள், அதனால், அவரைப் பற்றி எழுதியவர் கூறுவது போல, அவர் கடவுளின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களில் ஒருவராக எண்ணப்பட்டார். நம்மைப் பொறுத்தவரை, நமது துறவின் தொடக்கத்தில் நாம் ஆர்வத்தின் சூட்டைக் காட்டினாலும், காலப்போக்கில், நமது சொந்த கவனக்குறைவால், அதை இழந்து, கடவுள் மற்றும் நமது அண்டை வீட்டார் மீதான அன்பிற்குப் பதிலாக, குளிர்ச்சியான, வெறுமையான மற்றும் மதிப்பற்ற விஷயங்களில் பற்றுகொள்கிறோம்; மேலும், நாம் ஏதேனும் நன்மை செய்ய முடிந்தால், அதை கடவுளிடமிருந்து பெற்றதைக் காட்டிலும், நமது சொந்த பலத்தால் அதைச் செய்தது போல, அதற்கான பெருமையை நாமே எடுத்துக்கொள்கிறோம்; ஆனால் உண்மை என்னவென்றால்: 'உன்னிடம் உள்ளது உனக்குப் கொடுக்கப்பட்டது. அப்படியானால், அது உனக்குக் கொடுக்கப்பட்டதென்றால், நீ அதைப் பெறாதது போல ஏன் தற்பெருமை பேசுகிறாய்?' (1 கொரி. 4:7).

19. அவர் மேலும் கூறினார்: நாம் ஏற்கனவே தமக்கு வழங்கியதை நமது நன்மைக்காகவும் அவருடைய மகிமைக்காகவும் பயன்படுத்திக் கொள்வதை ஆண்டவராகிய இயேசு கண்டிருந்தாரானால், பரிசுத்த பிதாக்களுக்கு அவர் வழங்கிய அதே ஆசீர்வாதங்களை நமக்கும் வழங்குவதில் அவர் வறுமையடையவோ அல்லது சக்தியற்றவராகவோ ஆகியிருக்க மாட்டார். ஆனால், நமது சொந்த ஒழுங்கற்ற தன்மையால், அவர் ஏற்கனவே நமக்குக் கொடுத்த சிறிய மற்றும் அரிதான வரங்களையே நமது சொந்தத் தீங்கிற்காகத் திருப்புகிறோம் என்பதை அவர் காணும்போது, மனிதகுலத்தின் மீது அன்பு கொண்டவராக, நாம் இறுதியில் அழிந்துவிடாமல் இருப்பதற்காக, அவர் நமக்குப் பெரிய வரங்களை ஒப்படைக்காமல் இருக்கிறார். ஏற்கனவே நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட சிறிய வரங்களை நமது நன்மைக்காகத் திருப்புகிறோம் என்பதை அவர் கண்டால், நிச்சயமாக, நான் முன்பு கூறியது போல், அவர் நம்மீது இன்னும் அதிகமாக வாரி வழங்க சக்தியற்றவராக இருக்க மாட்டார். கடவுள், நான் எப்போதும் சொல்வது போல், நல்லவர் என்பதால், எல்லாவற்றிலிருந்தும் பயனடைய நமக்கு சுதந்திரத்தையும் வாய்ப்பையும் வழங்கியுள்ளார்; ஆனால் நமது பாகுபாடு மற்றும் தவறான பயன்பாட்டின் மூலம், கடவுளின் வரங்களை வீணடித்து, அவற்றை நாமே இழக்கிறோம், மேலும் நமது சொந்த தீய நோக்கம் மற்றும் பொல்லாத தன்மையின் மூலம், நமக்கு ஏற்கனவே வழங்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களை நமது சொந்த தீங்கிற்காகத் திருப்புகிறோம்.

20. பேறு பெற்றவர் அடிக்கடி கூறினார்: ஒரு விசுவாசமுள்ள ஆன்மாவிற்கு யாராலும் தீங்கு செய்ய முடியாது; ஆனால் அது அனுபவிக்கும் எந்தத் துன்பமும் ஒரு ஆசீர்வாதமாகக் கருதப்படும். ஒரு கூலியாள், உழைப்பினால் சோர்வடைந்தாலும், தனது உழைப்பிற்குப் பிறகு கூலி கிடைக்கும் என்ற உறுதியுடன் மகிழ்ச்சியாகத் தொடர்ந்து உழைக்கிறான்; ஆனால் விசுவாசமற்றவன், கஷ்டங்களை எதிர்கொள்ளும்போது, தனது அவிசுவாசத்தின் காரணமாக நரகத்தில் துன்புறுவது போலத் துன்புறுகிறான். விசுவாசிகள், தங்கள் எல்லாத் துன்பங்களுக்கு மத்தியிலும், விசுவாசத்தோடும் தங்கள் பொறுமைக்கான பலனை நம்பிக்கையுடனும் எதிர்பார்த்து, இதிலிருந்து பெரும் ஆறுதலைப் பெறுகிறார்கள்; ஆனால் விசுவாசமற்றவர்கள், விசுவாசமே இல்லாததால், கர்த்தரிடமிருந்து என்ன ஆறுதலைப் பெற முடியும்? அவன் சிறிதளவு துக்கத்தை எதிர்கொண்டாலும், தன் எண்ணங்களில் மூழ்கி அமர்ந்திருந்து, தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்துக்கொள்வான்: 'அவன் எனக்கு அப்படிச் சொன்னான், ஆனால் எனக்கும் அவனிடம் சொல்வதற்கு ஒன்று இருக்கிறது' என்று. அவன் மனதில் கசப்பை வளர்த்துக்கொண்டு, தன்னால் ஒருபோதும் செயல்படுத்த முடியாத சாத்தியமற்ற காரியங்களைத் திட்டமிடுகிறான். ஏனெனில், மக்கள் திட்டமிடுவதெல்லாம் அவர்களால் உண்மையில் நிறைவேற்ற முடிவதில்லை. இல்லை; ஆனால் கடவுள் அவர்களைச் செய்ய அனுமதிக்கும் ஒன்றை மட்டுமே – இதையும் கூட, அவர் மட்டுமே தனது திருவுளத்தால் தீர்மானிக்கிறார். அடிக்கடி ஒருவர் மற்றவருக்குத் தீங்கு செய்யத் திட்டமிடுகிறார்; ஆனால் கடவுள் அதை அனுமதிக்கவில்லை என்றால், அவரது முயற்சிகள் வீணாகின்றன, மேலும் மனிதனின் சுதந்திர இச்சா சக்தியானது அதன் மூலம் சோதிக்கப்படுகிறது. புனிதப் பிதாக்களுக்குத் தீங்கு செய்ய மக்கள் எத்தனை முறை சதி செய்தார்கள்! ஆயினும், கடவுள் அதை அனுமதிக்காததால், யாராலும் அவர்களுக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்ய முடியவில்லை, இப்படி எழுதப்பட்டுள்ளது: 'அவர் யாரையும் அவர்களை ஒடுக்குவதற்கு அனுமதிக்கவில்லை, ராஜாக்களும் அவர்களுக்கு எதிராகப் பேசவில்லை; என் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவர்களைத் தொடாதீர்கள், என் தீர்க்கதரிசிகளுக்குத் துரோகம் செய்யாதீர்கள்' (சங். 104, 14–15). ஆனால், கடவுள் தம்முடைய வல்லமையின் பெருமையை வெளிப்படுத்த விரும்பும்போது, மிகவும் இரக்கமற்றவர்களின் இதயங்களையும் இரக்கம் காட்டத் தூண்டுகிறார், தானியேல் புத்தகத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளபடி: 'தேவன் தானியேலுக்குப் பணியாளர்களின் தலைவனிடத்தில் கிருபையையும் இரக்கத்தையும் அருளினார்' (தானி. 1:9). தேவனைத் தரிசிக்கத் தவிப்பதால், அவருடைய வரங்களைப் பெறுவதற்குத் தன்னை உண்மையாகவே ஆயத்தப்படுத்திக்கொண்ட ஆத்துமா பாக்கியவான்; ஏனெனில், அத்தகைய ஆத்துமாவை அவர் எதிலும் கைவிடாமல், அறியாமையினால் தம்மிடம் கேட்காத காரியங்களிலும் கூட, எல்லாவற்றிலும் காக்கிறார். ஞானி நன்றாகப் பேசினார்: 'ஞானி தேவனுடைய சந்நிதியில் வாசிக்கிறான்' (சங். 30:21). ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாவீதை சவுல் எத்தனை முறை கொல்ல முயன்றார்? அவர் செய்யாதது என்ன? அவர் எப்படி வெற்றிபெறத் தவறினார்? ஆனால் கர்த்தர் தாவீதைப் பாதுகாத்ததால், சவுலின் திட்டங்கள் ஒவ்வொன்றும் பலனளிக்காமல் போயின; அது மட்டுமல்லாமல், அவனே அடிக்கடி பரிசுத்தரின் கைகளில் ஒப்படைக்கப்பட்டான், இருப்பினும் அவர் அவனுக்கு எதிராக எந்தக் கசப்பான அல்லது பழிவாங்கும் தீய எண்ணத்தையும் கொண்டிராமல் அவனைத் தப்பவிட்டார்.

21. ஒருமுறை அப்பாவிடம், 'மற்றவர்கள் ஒருவரை இழிவுபடுத்தி அவதூறு பேசும்போது, கோபமடைவதை எப்படித் தவிர்ப்பது?' என்று கேட்கப்பட்டது. அவர் பதிலளித்தார்: 'தன்னைத் தன் இதயத்தில் மிகவும் அற்பமானவராகக் கருதுபவர் எந்த இழிவாலும் கலங்கப்படுவதில்லை, அப்பா பைமன் கூறியது போல: "நீங்கள் உங்களைத் தாழ்த்திக் கொண்டால், உங்களுக்கு அமைதி கிடைக்கும்."'

[80]22. அப்பா மேலும் கூறினார்: 'என்னுடன் வாழ்ந்து, என்னிடமிருந்து ஸ்கீமா பெற்றவர்களில் ஒரு சகோதரர்—நான் எல்லா நற்பண்புகளிலும் அவருக்குக் கற்பிக்க முயன்றேன், மேலும் அவர் மென்மையான உடல்வாகு கொண்டிருந்ததால் சில சமயங்களில் அவருடன் மென்மையாகவும் இருந்தேன்—ஒரு நாள் என்னிடம், "என் அப்பா! நான் உங்களை மிகவும் நேசிக்கிறேன்" என்றார். நான் அவனிடம் பதிலளித்தேன்: 'நான் அவரை நேசிப்பது போல என்னை நேசிக்கும் ஒரு மனிதரை நான் இன்னும் சந்தித்ததில்லை. இப்போது நீ என்னை நேசிக்கிறாய் என்று சொல்கிறாய் – நான் உன்னை நம்புகிறேன் – ஆனால் என்னால் உனக்கு ஏதேனும் விரும்பத்தகாதது நடந்தால், நீ இப்படியே இருக்க மாட்டாய். என்னைப் பொறுத்தவரை, உன்னால் நான் எவ்வளவு துன்பப்பட்டாலும், நான் எப்போதும் உன் மீது ஒரே மாதிரியான அன்பைக் கொண்டிருப்பேன், மேலும் எதுவும் என் அன்பிலிருந்து உன்னை விலக்க முடியாது. அதன்பிறகு சிறிது காலத்தில், – அவருக்கு என்ன ஆனது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை – அவர் என்னிடம் பல விஷயங்களைச் சொல்லத் தொடங்கினார், வெட்கக்கேடான வார்த்தைகளைக் கூட உச்சரிக்கும் அளவிற்குச் சென்றார்; நான் அதையெல்லாம் கேட்டேன். அப்போது எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன்: அவர் இயேசுவின் சேவையில் ஒரு குணப்படுத்துபவர், என் வீணான ஆன்மாவைக் குணப்படுத்த அனுப்பப்பட்டவர். இத்தகையவர்களிடமிருந்து, தன்னை உணர்ந்த ஒருவர், தன்னைப் புகழ்பவர்களால் இழப்பதை மீண்டும் பெற முடியும். அவரே என் உண்மையான நன்மையாளர். மேலும் நான் எப்போதும் அவரை என் மருத்துவராகவும் நன்மையாளராகவும் நினைவுகூர்ந்தேன். அவருடைய வார்த்தைகளை எனக்குத் தெரிவித்தவர்களிடம் நான் சொன்னேன்: 'அவர் என் வெளிப்படையான குறைகளை மட்டுமே கண்டுகொண்டார், அதுவும் அனைத்தையும் அல்ல, ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியை மட்டுமே; ஆனால் என் மறைவான குறைகள் எண்ணற்றவை.' சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, அவர் என்னைப் பாலஸ்தீனத்தில் உள்ள செசரியாவில் சந்தித்தார். அவர் என்னை அணுகி, தனது வழக்கம்போல என்னைத் தழுவி முத்தமிட்டார், நானும் அவரைத் தழுவி முத்தமிட்டேன், எங்களுக்குள் எதுவும் நடக்காதது போல. அத்தகைய அவதூறுகளுக்குப் பிறகும், நாங்கள் சந்தித்தபோது அவர் என்னை இவ்வாறு அணைத்துக்கொண்டார்; நான் அனைத்தையும் கேட்டிருந்தும், அவருக்கு எந்த சந்தேகத்தையும் அல்லது சிறிதளவு கூட புண்பட்டதற்கான அறிகுறியையும் காட்டாததே இதற்குக் காரணம் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால் அவரே என் காலடியில் விழுந்து, அவற்றைப் பற்றிக்கொண்டு, 'ஐயா, ஆண்டவருக்காக, உங்களைப் பற்றி இவ்வளவு தீயதைப் பேசியதற்காக என்னை மன்னியுங்கள்' என்றார். என்னைப் பொறுத்தவரை, அவனை மென்மையாக முத்தமிட்டு, அவனிடம் சொன்னேன்: 'கடவுள் மீதான உன் அன்பு, நீ என்னிடம், "நான் உன்னை மிகவும் நேசிக்கிறேன்" என்று சொன்னபோது, நான் உனக்குப் பதிலளித்ததை நினைவூட்டுகிறதா? நான் அவரை நேசிப்பதைப் போல என்னை நேசிக்கும் ஒரு மனிதனை நான் சந்தித்ததில்லை என்றும், உனக்கு ஏதேனும் விரும்பத்தகாதது நடந்தால், நீ இப்படியே இருக்க மாட்டாய் என்றும் சொன்னேன், ஆனால் நான், உன் கையால் எவ்வளவு துன்பம் அனுபவித்தாலும், உன்னிடம் எப்போதும் அதே அன்புடனே இருப்பேன் என்றும், உன்னை நேசிப்பதிலிருந்து எதுவும் என்னைத் திருப்ப முடியாது என்றும் சொன்னது நினைவிருக்கிறதா? – நீ சொன்ன எதுவும் என்னிடம் மறைக்கப்பட்டதில்லை என்று உன் இதயம் உறுதியாக நம்பட்டும்; ஆனால் எங்கு, யாரிடம் சொன்னாலும், நான் எல்லாவற்றையும் கேட்டேன், அது அப்படியில்லை என்று ஒருபோதும் சொல்லவில்லை, மேலும் யாராலும் என்னை மோசமாகப் பேச வைக்க முடியவில்லை; ஆனால் நானும் சொன்னேன்: 'அவர் சொல்வது உண்மை, அவர் அன்புக்காகவே பேசுகிறார்'; மேலும், உங்களை என்னுடையவர்களாகக் கருதி, என் ஜெபங்களில் உங்களை நினைக்கத் தவறியதே இல்லை; மேலும், உங்கள் மீதான என் அன்பிற்கு இன்னும் பெரிய சான்றை உங்களுக்குக் கொடுக்க, என் கண் ஒருமுறை கடுமையாக நோய்வாய்ப்பட்டபோது, உங்களை நினைவுகூர்ந்து, அதன் மீது திருச்சுவாசத்தின் அடையாளத்தை இட்டு, இவ்வாறு சொன்னேன்: 'கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே! அவருக்காக, என்னைக் குணமாக்கும்!' – அப்பொழுதே நான் குணமடைந்தேன்.

23. ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் மேலும் அடிக்கடி கூறினார்: 'நாம் மனிதர்கள், நாம் அன்பு செய்யப்படுவதையும் மதிக்கப்படுவதையும் எவ்வாறு உறுதி செய்வது என்று அறியோம், ஆனால் இந்த உணர்வை நாம் முற்றிலும் இழந்துவிட்டோம். யாராவது ஒருவர் கோபமாக இருக்கும்போதோ அல்லது தன் சகோதரனுக்காக வருந்தும்போதோ, சற்றே பொறுமையைக் காட்டினால், அவர் விரைவில் தன் உணர்வுகளுக்குத் திரும்புவார், மேலும், மற்றவர் தன்னிடம் எவ்வளவு பொறுமையாக இருந்தார் என்பதை உணர்ந்து, அவருக்காகத் தன் ஆன்மாவையே ஒப்புக்கொடுப்பார்.' இதைக் கேட்டபோது, ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் ஒருமுறை தன்னிடம் கூறிய ஒரு சகோதரரை நினைவு கூர்ந்தார். அந்த சகோதரர், தன்னிடம் மிகவும் சாந்தமான அப்பா ஒருவர் இருப்பதாகவும், அவர் செய்த பெரிய நற்பண்பு மற்றும் அற்புதங்களின் காரணமாக, அந்த நாடு முழுவதுமே அவரை ஒரு தேவதூதராக மதித்ததாகவும் கூறியிருந்தார். ஒரு நாள், இந்த சகோதரர், எதிரியால் தூண்டப்பட்டு, அவரிடம் வந்து, அனைவர் முன்னிலையிலும் அவரை மிக மோசமாகப் புறந்தள்ளத் தொடங்கினார். மூத்தவர் அங்கே அமைதியாக நின்று, அவனது உதடுகளைப் பார்த்துவிட்டு, 'என் சகோதரனே, உன் உதடுகளில் கடவுளின் கிருபை இருக்கிறது!' என்றார். ஆனால் அந்த சகோதரனோ, மேலும் கோபமடைந்து, 'நீ ஏன் இதைச் சொல்கிறாய் என்று எனக்குத் தெரியும், அறிவற்றவனே, பசியாறாதவனே—உன்னை நீயே சாந்தமானவனாகக் காட்டிக்கொள்ளத்தான்!' என்று கத்தினான். இதற்கு அந்த முனிவர் பதிலளித்தார்: 'உண்மையாகவே, என் சகோதரனே; நீ சொல்வது சரிதான்.' – இதைத் தொடர்ந்து, ஒருவர் அந்த முனிவரிடம் கேட்டார்: 'கடவுளின் முனிவரே, நீங்கள் திகைப்படைக்கவில்லையா?' 'இல்லை,' என்று அவர் பதிலளித்தார், 'ஆனால் என் ஆன்மாவில், அது கிறிஸ்துவால் மூடப்பட்டிருந்தது போல உணர்ந்தேன்.' – இதற்கு அந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் மேலும் கூறினார்: 'உண்மையாகவே, அத்தகையவர்களுக்கு நன்றி கூறி அவர்களைக் கௌரவிக்க வேண்டும்: உணர்ச்சிவசப்படுபவர்கள், தங்கள் ஆன்மாவின் காயங்களைக் குணப்படுத்தும் மருத்துவர்கள் எனவும், உணர்ச்சியற்றவர்கள், தங்களுக்குப் பரலோக ராஜ்யத்தைக் கொண்டுவரும் நன்மையாளர்கள் எனவும் அவர்களைக் கருத வேண்டும்.'

24. ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் மேலும் கூறினார்: 'நான் இன்னும் தைர் மடாலயத்தில் இருந்தபோது, அங்கிருந்து வெளியேறுவதற்கு முன்பு, தனது நற்பண்புகளுக்காகப் புகழ்பெற்ற ஒரு முனிவர் எங்களிடம் வந்தார். நாங்கள் நினைவுகூரத்தக்க கதைகள் மற்றும் புனித முனிவர்களின் ஞானமொழிகள் அடங்கிய புத்தகத்தைப் படிக்கத் தொடங்கியபோது (ஏனெனில் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் அவற்றைப் படிக்க விரும்பினார், மேலும், அவற்றை உள்ளிழுத்து ஒவ்வொரு நற்பண்பிலும் போதனைகளைப் பெற்றார்) அந்த முனிவரின் கதைக்கு வந்தபோது, கொள்ளையர்கள் அவரிடம் வந்து, அவரது குகையில் உள்ள அனைத்தையும் எடுத்துக்கொள்ள முடிவு செய்துள்ளதாகக் கூறினர், அவர் அமைதியாகப் பதிலளித்தார்: 'என் பிள்ளைகளே, உங்களுக்கு எது சரியென்று படுகிறதோ அதை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்'; அவர்கள் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு சென்று, ஒரே ஒரு பையை மட்டும் விட்டுச் சென்றபோது, அவர் அதை எடுத்துக்கொண்டு அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து ஓடி, 'என் பிள்ளைகளே! 'எங்கள் குகையில் நீங்கள் மறந்துவிட்டுச் சென்றதை என்னிடமிருந்து திரும்ப எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்'; மேலும், அந்த முனிவரின் தீயுணர்வற்ற தன்மையைக் கண்டு வியந்த அவர்கள், பாவமன்னிப்புடன் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டு, 'உண்மையாகவே, இவர் கடவுளின் மனிதர்' என்று கூறி, அனைத்தையும் அவரது குகைக்குத் திருப்பிக் கொடுத்தார்கள். – நாங்கள் இதைப் படித்தவுடன், அந்த முனிவர் என்னிடம், 'அப்பா, உங்களுக்குத் தெரியுமா, இந்தக் கதை எனக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக இருந்தது' என்றார். நான் அவரிடம், 'எப்படி, தந்தையே?' என்று கேட்டேன். அவர் பதிலளித்தார்: 'ஒருமுறை, நான் யோர்தானுக்கு அருகிலுள்ள பகுதிகளில் தங்கியிருந்தபோது, இதைப் படித்துவிட்டு, அந்த முனிவரைக் கண்டு வியந்து, "கர்த்தரே, நீர் எனக்கு ஏற்றுக்கொள்ள உதவிய வாழ்க்கை முறையின் (ஸ்கீமா) அடிச்சுவடுகளில் நானும் நடக்க அருள் புரியும்" என்று கூறினேன். அப்படியானால், இந்த ஆசை என்னுள் நீடித்தது. இதோ, இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு, சில கொள்ளையர்கள் வந்து கதவைத் தட்டினர். அவர்கள் கொள்ளையர்கள் என்பதை நான் உடனடியாக அறிந்துகொண்டு, எனக்குள், 'தேவனுக்கு நன்றி! என் விருப்பத்தின் பலனைப் பெறுவதற்கு இதுவே நேரம்' என்று சொல்லிக்கொண்டேன். பிறகு, கதவைத் திறந்து அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றேன். விளக்கு ஏற்றி, என் பொருட்களைக் காட்டத் தொடங்கினேன், 'கவலைப்பட வேண்டாம்; நான் கர்த்தரிடம் நம்பிக்கை வைத்திருப்பதால், உங்களிடம் எதையும் மறைக்க மாட்டேன்' என்று அவர்களிடம் கூறினேன். அவர்கள் என்னிடம், 'உங்களிடம் தங்கம் ஏதேனும் உள்ளதா?' என்று கேட்டார்கள். 'ஆம்,' என்று நான் பதிலளித்தேன், 'இதோ மூன்று நாணயங்கள்,' என்று அவர்களுக்கு முன்னால் அந்தப் பாத்திரத்தைத் திறந்தேன். அவர்கள் அவற்றை எடுத்துக்கொண்டு அமைதியாகப் புறப்பட்டனர். 'என்னைப் பொறுத்தவரை,' என்று அந்தப் புனிதர் புன்னகையுடன் கூறினார், 'நான் அவரிடம் கேட்டேன்: "அந்த முனிவரிடம் அவைகள் திரும்ப வந்ததைப் போல, உங்களிடமும் அவை திரும்ப வந்தனவா?" "கடவுளே காப்பாற்ற வேண்டும்," என்று அவர் உடனடியாகப் பதிலளித்தார்; "அவை திரும்ப வரக்கூடும் என்று என் மனதில் ஒருபோதும் தோன்றியதே இல்லை."' – இதற்கு அந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் மேலும் கூறினார்: 'அப்படிப்பட்டது அந்த மூத்தவரின் ஆர்வம், மேலும் இதுவே புனிதர்களைப் பின்பற்ற அவர் காட்டிய ஆயத்தத்தின் பலன் – அதனால் அவர் வருந்தவே இல்லை, மாறாக, ஏதோ ஒரு சிறப்பு ஆசீர்வாதம் பெற்றவர் போலக் கூடக் களிகூர்ந்தார்.'

25. நான் உங்களுடன் முன்பு பேசிக்கொண்டிருந்தபோது குறிப்பிட்டது போல, ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் கூறினார், கோபமாக இருக்கும் நமது சகோதரனிடம் நாம் சிறிது பொறுமை காட்டினால், அவனது ஆன்மாவை நாம் வென்றுவிடலாம்: எனவே இப்போது, இதைப் பற்றி, பெடியாவின் மடாலயத் தலைவரான ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட செர்ஜியஸிடமிருந்து நான் கேட்டதை உங்களுக்குச் சொல்ல விரும்புகிறேன். அவர் என்னிடம் கூறினார்: ஒருமுறை நாங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட புனித முனிவருடன் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தபோது வழியைத் தவறவிட்டோம். எங்கு செல்வது என்று தெரியாமல், நாங்கள் ஒரு விதைக்கப்பட்ட வயலுக்குச் சென்று, பயிர்களில் சிறிதளவை மிதித்துவிட்டோம். இதைக் கண்ட, அப்போது அங்கே வேலை செய்து கொண்டிருந்த ஒரு விவசாயி, கோபமாகக் கத்திக்கொண்டு எங்களைக் கடுமையாகத் திட்டத் தொடங்கினார்: 'ஓ, துறவிகளே! நீங்கள் கடவுளுக்குப் பயப்படுகிறீர்களா? 'உங்கள் இதயங்களில் கடவுளுக்குப் பயம் இருந்திருந்தால், நீங்கள் இதைச் செய்திருக்க மாட்டீர்கள்.' புனித முனிவர் உடனடியாக எங்களிடம், 'கர்த்தருக்காக, எதுவும் பேசாதீர்கள்' என்றார். ஆனால் அவர் விவசாயியிடம் மென்மையாகத் திரும்பி, 'நீங்கள் சொல்வது உண்மை, என் பிள்ளையே; எங்களுக்குக் கடவுளுக்குப் பயம் இருந்திருந்தால், நாங்கள் இதைச் செய்திருக்க மாட்டோம்' என்றார். விவசாயி மீண்டும் கோபமாக அவர்களைத் திட்டத் தொடங்கினார். அந்த முனிவர் மீண்டும் அவரிடம் கூறினார்: 'நாங்கள் துறவிகளாக இருந்திருந்தால், இதைச் செய்திருக்க மாட்டோம் என்பது நீங்கள் கூறுவது உண்மை. ஆனால், இறைவனுக்காக, எங்களை மன்னியுங்கள்; நாங்கள் உங்களுக்கு எதிராகப் பாவம் செய்ததை ஒப்புக்கொள்கிறோம்.' இது அந்தப் விவசாயியின் மனதை மிகவும் நெகிழச் செய்தது. அவர் நெருங்கி வந்து, முனிவரின் கால்களில் விழுந்து, 'இறைவனுக்காக, தந்தையே, என்னை மன்னித்து, உங்களுடன் அழைத்துச் செல்லுங்கள்' என்றார். 'மேலும் உண்மையில் அவர் எங்களைப் பின்தொடர்ந்தார்,' என்றார் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட செர்ஜியஸ், 'மடாலயத்தை வந்தடைந்ததும், அவர் ஸ்கீமாவை ஏற்றுக்கொண்டார்.' 'கடவுளின் உதவியுடன், புனித முனிவரின் சாந்தமும் கருணையும் சாதிக்க முடிந்ததை இதுதான் காட்டுகிறது—அது, எல்லா செல்வங்களுடனும் கூடிய உலகங்களின் இருளை விட கடவுளுக்கு மிகவும் விரும்பத்தக்கதான, கடவுளின் சாயலில் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு ஆன்மா,' என்று அப்பா ஜோசமா மேலும் கூறினார்.

26. அப்பா சோசிமா தொடர்ந்து கூறினார்: ஒருமுறை, நான் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட செர்ஜியுஸுடன் இருந்தபோது, அவர் என்னிடம், 'எங்களுக்காக வேதத்திலிருந்து ஏதாவது வாசியுங்கள்' என்றார். நான் நீதிமொழிகளை வாசிக்கத் தொடங்கினேன், 'மரங்கள் அதிகமாக இருக்கும்போது நெருப்பு பரவுகிறது; ஆனால் சண்டையைத் தூண்டுவதற்கு யாரும் இல்லாதபோது, சண்டை நின்றுவிடும்' என்று கூறும் பகுதிக்கு வந்தபோது (நீதிமொழிகள் 26:20), நான் அவரிடம் கேட்டேன்: 'இந்த வாக்கியத்தின் பொருள் என்ன?' அவர் பதிலளித்தார்: 'எப்படி மரங்கள் ஒரு நெருப்புத் தீயின் (பொருள்) காரணமாக இருக்கின்றனவோ, அவை போதுமானதாக இல்லையென்றால், நெருப்பு விரைவில் அணைந்துவிடுமோ, அப்படியே காமத்திற்கும் காரணங்கள் உள்ளன; ஒருவன் இந்தக் காரணங்களைத் துண்டித்தால், காமங்கள் செயலற்றுப் போகும்.' அதாவது: அப்பா மோசே கூறியது போல, விபச்சாரத்திற்கான காரணங்கள்: கட்டுப்பாடற்ற உண்ணுதல் மற்றும் பானம், மனதிற்குப் பிடித்தமட்டும் உறங்குவது, சோம்பேறியாக உட்கார்ந்திருப்பது, தன்னைத்தானே மகிழ்வித்துக் கொள்வது, வீணான பேச்சு, மற்றும் ஆடை அலங்காரத்தின் மீதான காதல். இவையனைத்தையும் ஒருவர் துண்டித்தால், விபச்சாரத்திற்கான காமம் சக்தியிழந்துவிடும். மீண்டும், அவர் கூறியது போல, கோபத்தின் காரணங்கள்: கொடுப்பதும் எடுப்பதும் (சிரமமான பரிவர்த்தனைகளில் ஈடுபடுதல்), தன் இஷ்டப்படி நடப்பது, கட்டளையிட விரும்புவது, மற்றும் தன்னை அறிவாளியாகக் கருதுவது. இவற்றை யார் துண்டிக்கிறார்களோ, அவர்கள் கோபத்தின் உணர்ச்சி தங்களை ஆளாது என்பதைக் காண்பார்கள். எல்லா உணர்ச்சிகளுக்கும் இதுவே பொருந்தும். ஒரு சகோதரர் அவரிடம், 'உணர்ச்சிகள் ஏன் என்னை விட்டு விலகுவதில்லை?' என்று கேட்டபோது அப்பா சிசோயஸ் கூறிய வார்த்தைகளின் பொருள் இதுதான். அவர் இவ்வாறு பதிலளித்தார்: 'ஏனெனில் அவற்றின் பாத்திரங்கள்—அதாவது, அவற்றின் காரணங்கள்—உனக்குள்ளே இருக்கின்றன; அவற்றுக்கு அவற்றின் பிணைத்தொகையைக் கொடு, அவை விலகிச் சென்றுவிடும்.'

27. மற்றொரு சமயத்தில் அவர் கூறினார்: 'கோபத்தின் வெடிப்பு நிற்காத இருமுனைக் குணம் கொண்ட ஒருவன், முதல் தூண்டுதலில் திருப்தி அடையாமல், தனக்குள் இரண்டாவது கோப வெடிப்பைத் தானே மூட்டுகிறான்.' யாராவது கோபத்தில் மூழ்கி, உடனடியாக உணர்வு பெற்று, தனது தவறை உணர்ந்து, தான் கோபப்பட்ட சகோதரனிடம் மன்னிப்புக் கேட்கிறாரோ, அவர் இரட்டைக் கோபமுடையவர் எனப்படமாட்டார்; அவருள் தீய எண்ணம் நின்றுவிடுகிறது; ஏனெனில், அவர் தனது தவறை உணர்ந்து சகோதரனுடன் சமாதானம் ஆகிவிடுவதால், தீய எண்ணத்திற்குள் அவருக்கு இனி இடமில்லை. ஆனால், கோபமடைந்ததும், தன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்ளாமல், மேலும் அதிகக் கோபத்தைத் தனக்குத்தானே தூண்டி, கோபப்பட்டதற்காக வருந்தாமல், கோபத்தில் சொன்னதை விட அதிகமாகச் சொல்லாததற்காக வருந்துபவன் – அத்தகையவன் இரட்டைக் கோபமுடையவன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்; மேலும் அவனுக்குள் இருக்கும் சண்டை தணியாது, ஏனெனில் கோபம் தணிந்த பிறகு, பழிவாங்கும் உணர்ச்சி, விரோதம் மற்றும் பொல்லாங்கு ஆகியவை அவனைப் பற்றிக்கொள்கின்றன. – கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து நம்மை அத்தகைய மனப்பான்மையிலிருந்து விடுவித்து, சாந்தமும் தாழ்மையுமுள்ளவர்களில் ஒரு பங்கை நமக்கு அருள்வாராக.

28. மேலும், பிசாசின் தந்திரத்தை எதிர்கொள்ள மிகுந்த விழிப்புணர்வும், கணிசமான ஞானமும் தேவை என்று அவர் அடிக்கடி கூறினார்; ஏனெனில், அவன் சில சமயங்களில் ஒன்றுமில்லாததற்குக் கவலையையும் அதிருப்தியையும் தூண்டுகிறான், நம்பத்தகுந்ததாகத் தோன்றும் சாக்குப்போக்குகளைக் கூட முன்வைக்கிறான், அதனால் கையிலுள்ள விஷயத்தில் கோபமாவது நியாயமானது என்றும், அதற்கு ஒரு சரியான காரணம் இருப்பதாகவும் தோன்றும். ஆனால் அவர் எதைப் பரிந்துரைத்தாலும், புனிதத் துறவிகளின் வழியில் உண்மையாக நடக்க விரும்புகிறவர்கள், மக்ரியாஸ் கூறுவது போல், 'துறவிகள் கோபப்படக்கூடாது'; மேலும், 'ஒருவர் தன் அண்டை வீட்டாருக்குத் துயரத்தை ஏற்படுத்தக்கூடாது' என்பதால், எந்தவொரு எரிச்சலையும், அது எவ்வளவு நியாயமானதாகத் தோன்றினாலும், அனுமதிக்கக் கூடாது என்பதை அறிந்து கொள்ளட்டும். அவர் எங்களிடம் பின்வருவனவற்றையும் கூறினார்: சில காலத்திற்கு முன்பு, நான் ஒரு திறமையான எழுத்தருக்கு எனக்காக சில புத்தகங்களைப் பிரதி எடுக்குமாறு பணித்தேன். வேலையை முடித்த பிறகு, அவர் எனக்குச் செய்தி அனுப்பினார்: 'நான் முடித்துவிட்டேன்; நீங்கள் பொருத்தமானதாகக் கருதுவதை அனுப்பி, அவற்றை எடுத்துச் செல்லுங்கள்.' இதைக் கேள்விப்பட்ட ஒரு சகோதரர், என் சார்பாக எழுத்தரிடம் சென்று, ஒப்புக்கொண்ட தொகையைச் செலுத்தி, புத்தகங்களைப் பெற்றுக்கொண்டார். இதற்கிடையில், என்ன நடந்தது என்று அறியாமல், அவற்றைச் சேகரித்து வர எங்கள் சகோதரனை ஒரு கடிதத்துடனும் பணத்துடனும் அனுப்பினேன். புத்தகங்களை எடுத்துச் சென்ற சகோதரனால் தான் கேலி செய்யப்பட்டதை அந்த எழுத்தர் இதிலிருந்து உணர்ந்து, மிகவும் கோபமடைந்து, 'நான் நிச்சயமாகச் சென்று அவனிடம் என் கோபத்தைக் காட்டுவேன் – என்னைக் கேலி செய்ததற்கும், தனக்குச் சொந்தமில்லாததை எடுத்துக்கொண்டதற்கும்' என்றார். ஆனால், இதைக் கேட்ட நான், அவனுக்கு ஒரு செய்தியை அனுப்பினேன்: 'சகோதரனே, புத்தகங்களிலிருந்து அன்பு, தாழ்மை மற்றும் சாந்தம் ஆகியவற்றைக் கற்றுக்கொள்வதற்காகவே நாம் அவற்றை வாங்குகிறோம் என்பது உனக்கு நிச்சயமாகத் தெரியும்; ஆனால் புத்தகங்களை வாங்குவதன் நோக்கமே சண்டைகளுக்கு வழிவகுத்தால், நான் சண்டையிட விரும்பாததால், அவற்றை வைத்திருக்க விரும்பவில்லை: 'தேவனுக்கு ஊழியஞ்செய்கிறவன் சண்டையிடக்கூடாது' (2 தீமோ. 2:24). இவ்வாறு, அந்தச் சகோதரனுக்கு எந்த வேண்டுமென்ற தவறான எண்ணமும் ஏற்படாதவாறு, நான் புத்தகங்களை மறுப்பதன் மூலம் உறுதி செய்தேன்.

29. ஒருமுறை, எங்களோடு அமர்ந்து ஆன்மாவின் இரட்சிப்பு விஷயங்களைப் பற்றி விவாதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் புனித முனிவர்களின் கூற்றுகளை மேற்கோள் காட்டத் தொடங்கினார்; மேலும், அப்பா பைமனுக்குச் சொந்தமானதாகக் கூறப்படும், 'தன்னைத் தானே கண்டிக்கும்வன் எங்கும் சமாதானத்தைக் காண்கிறான்' என்ற கூற்றையும், 'தந்தையே, இந்தப் பாதையில் நீங்கள் எல்லாவற்றையும் விட அதிகமாக எதைப் பெற்றீர்கள்?' என்ற கேள்விக்கு நைட்ரியா மலையின் அப்பா பதிலளித்த கூற்றையும் வந்தடைந்தார். 'எல்லா நேரங்களிலும் என்னை நானே குற்றம் சாட்டுவதும் கண்டிப்பதும்,' என்று அவர் பதிலளித்தார்; அதைக் கேட்டதும், கேள்வி கேட்டவர், 'இதைத் தவிர வேறு வழியில்லை,' என்று மேலும் கூறினார். இந்த வார்த்தைகளை நினைவு கூர்ந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர், 'புனிதர்களின் வார்த்தைகளில் என்னவொரு சக்தி இருக்கிறது! உண்மையாகவே, அவர்கள் பேசிய அனைத்தையும் அனுபவத்திலிருந்தும் உண்மையிலிருந்தும் பேசினர், தெய்வீக அந்தோனியாரே இதற்குச் சாட்சி,' என்றார். அவர்கள் போதித்ததை அவர்கள் வாழ்ந்து காட்டியதால் தான் அவர்களின் வார்த்தைகள் சக்திவாய்ந்தவை. ஞானமுள்ளவர்களில் ஒருவர், 'உங்கள் வாழ்க்கை உங்கள் வார்த்தைகளை உறுதிப்படுத்தட்டும்' என்று அனைவரையும் கட்டளையிடுவது போல. இதைக் கேட்டதும், அப்பா எங்களுக்குப் பின்வரும் சம்பவத்தை விவரித்தார்: நான் அப்பா கெராசிமஸின் லாவ்ராவில் வந்து அதிக காலம் ஆகாதிருந்தபோது, ஒரு நாள் எனக்கு மிகவும் பிரியமான ஒரு சகோதரருடன் அமர்ந்து, ஆன்மாவின் மீட்பு தொடர்பான விஷயங்களைப் பற்றி உரையாடிக்கொண்டிருந்தோம். மேலே குறிப்பிட்ட அப்பா பைமனின் வார்த்தைகளையும், நைட்ரியாவைச் சேர்ந்த அந்த மற்ற முனிவரின் வார்த்தைகளையும் நான் நினைவுகூர்ந்தேன், அப்போது அந்த சகோதரர் என்னிடம் கூறினார்: 'இந்த வார்த்தைகளின் உண்மையை நான் அனுபவத்தின் மூலம் கற்றுக்கொண்டேன், அவற்றை நடைமுறைப்படுத்துவதால் வரும் அமைதியை நான் சுவைத்துப் பார்த்திருக்கிறேன்.' நான் இந்த லாவ்ராவில் உள்ள ஒரு குறிப்பிட்ட டீக்கனுடன் உண்மையான நட்புடன் வாழ்ந்தேன். ஏன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயத்தைப் பற்றி என் மீது சந்தேகம் கொள்ளத் தொடங்கினார்; இதனால் புண்பட்டு, சோகமாக என்னைப் பார்க்கத் தொடங்கினார். இந்த சோகத்தைக் கவனித்த நான், அதற்கான காரணத்தை விளக்கச் சொன்னேன், அதற்கு அவர் என்னிடம், 'நீங்கள் இன்னின்ன காரியங்களைச் செய்தீர்கள்' என்றார். நான் அப்படி ஒரு காரியத்தைச் செய்தேன் என்பதை உணராமல், என் நிரபராதித்தனத்தை அவருக்கு உறுதியளிக்கத் தொடங்கினேன்; ஆனால் அவர், 'மன்னிக்கவும், நான் நம்பவில்லை' என்று பதிலளித்தார். என் அறைக்குத் திரும்பிய நான், நான் எப்போதாவது அப்படி ஒரு காரியத்தைச் செய்தேனா என்று என் இதயத்தை ஆராயத் தொடங்கினேன் – ஆனால் ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை. பின்னர், அவர் அதைப் படைப்பதற்காகப் பவித்திரக் கோப்பையைக் கைக்கு எடுத்தபோது, நான் அந்தச் செயலைச் செய்ததாக என் நினைவில் இல்லை என்று அவரிடம் சத்தியம் செய்தேன்; ஆனால் அப்போதும் கூட, இதுவும் அவருக்கு நம்பிக்கையளிக்கவில்லை. பின்னர், என் மனநிலை சீரடைந்ததும், அந்த முதியோரின் வார்த்தைகளை நினைவுகூர்ந்தேன், அவற்றின் உண்மையை முழுமையாக உணர்ந்து, என் எண்ணங்களை உள்ளே திருப்பி, 'அந்த இளவட்டார் என்னை உண்மையாக நேசிக்கிறார், அந்த அன்பால் உந்தப்பட்டு, என் மீது அவர் மனதில் கொண்டிருப்பதை என்னிடம் வெளிப்படுத்தியுள்ளார், அதனால் நான் எனக்கே ஒரு கண் வைத்துக்கொண்டு, இது போன்ற ஒரு செயலைச் செய்யாமல் கவனமாக இருக்க வேண்டும்' என்று கூறிக்கொண்டேன். இருப்பினும், என் பரிதாபமான ஆன்மாவே, நீ சொல்வது போல, நீ எந்தத் தீச்செயலைச் செய்யவில்லை? நீ ஆயிரக்கணக்கான தீச்செயல்களைச் செய்துவிட்டு, அவற்றை மறந்துவிட்டாய். நீ நேற்று செய்தது அல்லது பத்து நாட்களுக்கு முன்பு செய்தது எங்கே? அது உனக்கு நினைவிருக்கிறதா? அப்படியானால், நீ அதைச் செய்தது போலவே இதையும் செய்யவில்லையா – மேலும் முந்தையதை மறந்தது போலவே இதையும் மறந்துவிட்டாயா? இவ்வாறு, நான் உண்மையிலேயே இதைச் செய்தேன் என்று என் இதயத்தில் தீர்மானித்தேன்; ஆனால் முந்தையதை நான் மறந்ததைப் போலவே, இத்தையும் மறந்துவிட்டேன். மேலும், கர்த்தருக்கும் அந்தப் பரிசேர்ப்பாளருக்கும் நன்றி செலுத்தத் தொடங்கினேன், ஏனெனில் அவருடைய மூலமாகக் கர்த்தர் என் பாவத்தை உணரவும், அதற்காக மனந்திரும்பவும் எனக்கு உதவினார். பிறகு நான் எழுந்து, இந்த எண்ணங்களுடன், பரிசேர்ப்பாளர் முன்னிலையில் பாவ அறிக்கை செய்யவும் அவருக்கு நன்றி தெரிவிக்கவும் என் சகோதரரிடம் சென்றேன். ஆனால் நான் கதவைத் தட்டிய உடனேயே, அவனோ முதலில் அதைத் திறந்து, எனக்கு வணக்கம் செலுத்தி, 'என்னை மன்னியுங்கள்; அந்தச் செயலை நீங்கள் செய்ததாக என்னைச் சந்தேகிக்க, பிசாசுகள் என்னைத் தவறாக வழிநடத்திவிட்டன; ஏனெனில் நீங்கள் அதைச் செய்யவில்லை என்று கடவுள் உண்மையாகவே எனக்கு உறுதி அளித்துள்ளார்' என்றான். மேலும், 'அதற்கு இனி அவசியமில்லை' என்று கூறி, நான் அவனுக்கு மேலும் ஆறுதல் அளிக்கவும் அனுமதிக்கவில்லை. இதைக் கூறிய பின், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட சோசிமா மேலும் கூறினார்: 'உண்மையான பணிவு, அவரை நேசித்த அந்த சகோதரரின் இதயத்தில் ஏற்படுத்திய விளைவு இதுவே: அவர் அந்தப் பணியாளரின் நடத்தையில் புண்படவோ, அல்லது அவர் மீது கோபமோ கொள்ளவில்லை—முதலாவதாக, அவரைச் சந்தேகித்ததற்காக, இரண்டாவதாக, தனது நிரபராதித்தன்மை குறித்த உறுதியை நம்பாததற்காக அல்ல – மாறாக, செய்யாத ஒரு பாவத்தைத் தானே ஏற்றுக்கொண்டார், அது மட்டுமல்லாமல், அந்தப் பங்காளனுக்கும் நன்றி தெரிவித்தார். இந்த நற்பண்பு என்ன சாதிக்கிறது என்று காண்கிறீர்களா? அதை நேசிப்பவர்களை அது எந்த உயரமான சாதனைகளுக்கு உயர்த்துகிறது? ஏனெனில், அந்த சகோதரர் விரும்பியிருந்தால், அந்த ஸ்தேவான் மூலம் ஒரு அரக்கனாக மாறுவதற்கு அவருக்கு ஆயிரம் காரணங்கள் இருந்திருக்கும். ஆனால் அவர் நற்குணத்தால் ஈர்க்கப்பட்டதால், அவர் ஸ்தேவானிடம் கோபப்படாமல் இருந்ததோடு மட்டுமல்லாமல், நற்குணம் அவரது இதயத்தைக் கைப்பற்றியதால், அவருக்கு நன்றி கூட தெரிவித்தார். ஆகவே, நாமும் நமது இதயங்களில் முதலில் சாந்தம் மற்றும் தாழ்மையின் விதைகளை விதைத்து, அவற்றுக்காக நம் இதயங்களைத் தயார்படுத்தியிருந்தால், எதிரிக்குத் தனது தீய விதைகளை விதைக்க இடம் இருந்திருக்காது. ஆனால், நாம் நல்ல எண்ணங்கள் இல்லாமல் இருப்பதைக் கண்டாலோ, அல்லது அதைவிட மோசமாக, நம்மைத் தீயவற்றிற்குத் தூண்டிக்கொள்வதைக் கண்டாலோ, அவன் தனது தீய எண்ணங்களை நம்மில் நிரப்புவதற்கான ஒரு வாய்ப்பாக இதைப் பயன்படுத்திக்கொள்கிறான். இருப்பினும், நற்குணத்தின் மீதான அன்புடன் இருக்கும்போது, நிலைமை இதற்கு நேர்மாறானது: ஏனெனில், ஆன்மா மீட்படைய எவ்வளவு ஏங்குகிறது என்பதையும், அது தன்னுள் நற்செயல்களை எவ்வளவு விடாமுயற்சியுடன் வளர்க்கிறது என்பதையும் ஆண்டவர் காணும்போது, அந்த ஆன்மாவின் இந்த நன்னிமித்தமாகத் தம்முடைய வரங்களால் அதை நிரப்புகிறார்.

30. ஒருமுறை, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்பா, தனக்கு அடுத்த வீட்டில் வசித்த ஒரு சகோதரனால் கொள்ளையடிக்கப்பட்ட ஒரு முதியவரை நினைவு கூர்ந்தார் – மேலும், இது அவருக்குத் தெரிந்திருந்தும், அவர் அந்த சகோதரனை ஒருபோதும் கண்டிக்காமல், 'ஒருவேளை அந்த சகோதரனுக்குத் தேவை இருக்கலாம்' என்று கூறி இன்னும் கடினமாக உழைத்தார் – புனிதர்களின் கருணை கண்டு வியந்து, பின்வரும் சம்பவத்தை விவரித்தார். நான் பெடியாடாவில் தங்கியிருந்தபோது, ஒரு மடாலயத் தலைவர் எனக்குப் பின்வருமாறு கூறினார்: எங்கள் மடாலயத்திற்கு அருகில் ஒரு முனிவர் வசித்து வந்தார், அவர் மிகவும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஆன்மா கொண்டவர். அவருக்கு அடுத்த வீட்டில் வசித்த ஒரு சகோதரர், ஒரு நாள் அந்த முனிவர் வெளியே சென்றிருந்தபோது, சாத்தானின் தூண்டுதலால், அவரது அறையைத் திறந்து, உள்ளே சென்று, அவரது உடைமைகளையும் புத்தகங்களையும் தனக்காக எடுத்துக்கொண்டார். , அந்த முனிவர் திரும்பி வந்து, தனது அறையைத் திறந்தபோது, தனது பொருட்கள் காணாமல் போயிருப்பதைக் கண்டார். அவர் அதைப் பற்றிச் சொல்ல அந்த சகோதரரின் அறைக்குச் சென்றார். ஆனால் அந்த சகோதரரின் அறைக்குள் நுழைந்தபோது, அவரது பொருட்கள் அறையின் நடுவில் கிடப்பதைக் கண்டார், ஏனெனில் அந்த சகோதரருக்கு அவற்றை மறைத்து வைக்க இன்னும் நேரம் கிடைக்கவில்லை. இருப்பினும், அந்த சகோதரனை சங்கடப்படுத்தவோ அல்லது கண்டிக்கவோ விரும்பாமல், திடீரென வயிற்று வலி ஏற்பட்டதாக நடித்து வெளியே சென்றார் – அங்கு அவர் ஒரு தேவைக்காகச் செல்வது போல் சிறிது நேரம் இருந்தார், அப்போதுதான் அந்த சகோதரனுக்கு இடையே பொருட்களை மறைத்து வைக்க நேரம் கிடைக்கும். பின்னர் அவனிடம் திரும்பி வந்த அந்த மூத்தவர், வேறு ஏதோ ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினார்; மேலும் அந்த சகோதரனை அம்பலப்படுத்தவில்லை. சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அந்த மூத்தவரின் உடைமைகள் அவனது வசம் இருப்பது கண்டறியப்பட்டது, மேலும் அவன் கைது செய்யப்பட்டு காவலில் வைக்கப்பட்டான். மூத்த பிதாவுக்கு இது பற்றி எதுவும் தெரியாது; ஆனால் தன் சகோதரன் சிறையில் இருப்பதையும், ஏன் அங்கு இருக்கிறான் என்று தெரியாமலும், அவன் என்னிடம் வந்தான்," என்கிறார் மடாலயத் தலைவர், "ஏனெனில் அவன் எங்களை அடிக்கடி வந்து சந்திப்பதுண்டு," மேலும் கேட்டான்: "ஒரு உபகாரம் செய்யுங்கள், எனக்குச் சில முட்டைகளும் சில சாதாரண ரொட்டிகளும் தாருங்கள்." நான் அவனிடம் சொன்னேன்: "நிச்சயமாக இப்போது உன்னுடன் யாராவது இருக்கிறார்கள் அல்லவா?" 'ஆம்,' என்று அந்த முனிவர் பதிலளித்தார்; மேலும் அவர் பாதாளச் சிறைக்குச் சென்று தன் சகோதரனை ஆற்றுப்படுத்தும் பொருட்டு இந்தப் பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டார். அவர் பாதாளச் சிறைக்குள் நுழைந்த உடனேயே, சகோதரர் அவரது காலில் விழுந்து, 'அப்பா, நான் இங்கு இருப்பதற்குக் காரணம் நீங்கள் தான்; ஏனெனில் உங்கள் பொருட்களைத் திருடியது நான்தான்; ஆனால் உங்கள் புத்தகம் இன்னாரிடம் உள்ளது, உங்கள் ஆடைகள் இன்னாரிடம் உள்ளன,' என்றார். மூப்பர் அவரிடம், 'என் மகனே, நான் அந்தக் காரணத்திற்காக இங்கு வரவில்லை என்று உறுதியாக நம்பு; நீ என் இடத்தில் இருக்கிறாய் என்பது கூட எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் நீ இங்கு இருக்கிறாய் என்று கேள்விப்பட்டபோது, நான் வருந்தினேன், உன்னை ஆற்றுப்படுத்தவே வந்தேன்; இதோ, முட்டைகளும் புத்தம் புதிய ரொட்டியும். இப்போது நான் சென்று உன்னை இங்கிருந்து வெளியேற்ற என்ன செய்ய முடியுமோ அதைச் செய்கிறேன்,' என்றார். அவர் சென்று, அவருடைய நற்பண்புக்காக அவரை அறிந்திருந்த சில அதிகாரிகளிடம் கேட்டார்; அவர்கள் அந்தச் சகோதரனைச் சிறையிலிருந்து விடுவிக்குமாறு கட்டளையிட்டனர்.

31. அதே முதியவரைப் பற்றி இன்னொரு கதை உண்டு. ஒருமுறை அவர் தனக்கு சில ஆடைகள் வாங்க சந்தைக்குச் சென்றாராம். அவர் அவற்றை வாங்கி ஒரு தங்க நாணயத்தைக் கொடுத்தார். இன்னும் மீதமுள்ள பணத்தை சில சிறிய நாணயங்களாகக் கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. அவர் ஆடைகளை எடுத்துத் தன் கீழே வைத்துக்கொண்டு, ஒரு சிறிய பலகையின் மீது சில்லறை நாணயங்களை எண்ணத் தொடங்கினார். அச்சமயம், யாரோ ஒருவர் வந்து, அவருடைய காலடியில் இருந்த ஆடைகளை இழுக்க முயன்றார். இதை உணர்ந்த அந்த முனிவர், அதன் பொருளை அறிந்து, அந்தத் தொழிலாளியின் மீது இரக்கப்பட்டு, நாணயத்தை வைத்தபடியே மெதுவாக எழுந்தார். அந்த மனிதன் ஆடைகளை வெளியே இழுத்துச் சென்ற பின்னரே அவர் எழுந்தார்; மேலும் அந்த முனிவர் அவரைக் கண்டிக்கவும் இல்லை. இதற்குப் பிறகு, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட சோசிமா கூறினார்: "அவரது ஆடைகளின் மதிப்பு என்ன, அல்லது அவரிடமிருந்து திருடப்பட்ட பொருட்களின் மதிப்பு என்ன? ஆனால், அவரது சுயவிருப்பம் எவ்வளவு விலைமதிப்பற்றது! அவற்றை வைத்திருந்தபோதும், அவர் ஒன்றும் இல்லாதது போல இருந்தார் என்பதை அவர் காட்டினார்." அவை அவனிடமிருந்து எடுக்கப்பட்டபோது, அவன் வருந்தாமலும் கோபப்படாமலும் அப்படியே இருந்தான்; ஏனெனில், நான் எப்போதும் சொல்வது போல், வைத்திருப்பது தீங்கு விளைவிப்பதில்லை, ஆனால் பற்றோடு வைத்திருப்பதுதான் தீங்கு விளைவிக்கிறது. இந்த முனிவர் இந்த உலகம் முழுவதையும் வைத்திருந்திருந்தாலும், அவர் ஒன்றும் இல்லாதது போல இருந்திருப்பார்: ஏனெனில், அவர் செய்ததன் மூலம், அவர் எல்லாப் பொருட்களிலிருந்தும் விடுதலையடைந்தவர் என்பதைக் காட்டினார். ஆகவே, சகோதரர்களே, நற்செயல் செய்து, புனிதத் தந்தையரின் முன்மாதிரிகளைப் பின்பற்றி, அவர்களின் வார்த்தைகளைத் தீவிரமாக நிறைவேற்றுவோம். இதன் மூலம், இங்கே நல்ல பலனைத் தந்து, நமது ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் நித்திய ஆசீர்வாதங்களுக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம். அவருக்குத் தந்தையுடனும் பரிசுத்த ஆவியுடனும் இப்போதும், எப்போதும், யுக யுகமாக மகிமையும் வல்லமையும் உண்டாகட்டும். ஆமென்.

மறைபுகழ் சென்ட் மேக்ஸிமஸ்

அவரைப் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான குறிப்பு

சரேகிராத்தைச் சேர்ந்த புனித மேக்சிமஸ், குலமரபுப் பிறப்பை உடையவர். இறையியல், தத்துவம் மற்றும் அக்காலத்தில் தேவைப்பட்ட மற்ற எல்லாப் பாடங்களிலும் விரிவான கல்வியைப் பெற்ற அவர், பேரரசர் ஹெராக்கிளியஸின் அரசவைக்கு அழைக்கப்பட்டு, தலைமைச் செயலாளராகப் பதவி வகித்து, வெற்றியோடும் பெரும் பாராட்டோடும் தனது கடமைகளை நிறைவேற்றினார். மோனோதெலித் பிழைப்புவாதம் எழுந்தபோது—இதற்கு பேரரசரும் பேராயரும் ஓரளவு காரணம்—அரண்மனை, நகரம் மற்றும் பேரரசின் பிற பகுதிகளில் அமைதியின்மை ஏற்பட்டது. புனித மாக்சிமஸ், உலகை விட்டு ஒரு மடாலயத்தில் நுழைய வேண்டும் என்ற தனது நீண்டகால விருப்பத்தை நிறைவேற்றிக்கொள்ள, இதை ஒரு ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வாய்ப்பாகக் கருதினார். தனது பணிகளிலிருந்து விலகிய அவர், கிறிசோபோலிஸில் உள்ள மடாலயத்தில் (641) நுழைந்து, கடுமையான துறவற விதிமுறைகளின்படி, கடுந்தவம் மற்றும் துறவு நெறிகளில் முழு மனதுடனும் ஈடுபட்டார். மேலும், அனைவருக்கும் எல்லா வகையிலும் பின்பற்றத் தகுந்த ஒரு முன்மாதிரியாகத் திகழ்ந்தார். இதன் விளைவாக, மடாலயத்திற்கு ஒரு புதிய மடாதிபதி தேவைப்பட்டபோது, அவர் அனைவராலும் ஒருமனதாக இந்தப் பதவிக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். அவர் தன்னைத் திருப்திப்படுத்திக் கொள்ளாமலும், மனிதர்களை மகிழ்விக்க முயலாமலும், இந்தப் பதவியை உரிய கவனத்துடன் நிறைவேற்றினார். இதற்கிடையில், மோனோதெலிட்டுப் பிளவுவாதம், அரசவையாலும் பேராயராலும் ஆதரிக்கப்பட்டு, தொடர்ந்து வளர்ந்து பரவியது; அதனுடன் குழப்பமும் அதிகரித்தது. இந்தக் குழப்பங்களைத் தாங்க விரும்பாத புனித மாக்சிமஸ், மடாலயத்தை விட்டு வெளியேறி ரோம் நோக்கிப் புறப்பட்டார். வழியில், அவர் ஆப்பிரிக்காவில் உள்ள கார்தேஜில் சிறிது காலம் தங்கினார். அங்கு நடைபெற்ற மன்றத்தில், அப்போது பதவியிலிருந்து நீக்கப்பட்டிருந்தாலும் அங்கு கலந்துகொண்டிருந்த கான்ஸ்டான்டினோபிளின் பேராயர் பைரஸின் நபரைக் காட்டி, மோனோத்தெலிசத்தின் நிலைக்காத தன்மையை அவர் கண்டித்தார். பின்னர் அவர் ரோம் சென்றார், அங்கு பேரரசர் தயாரித்த, மற்றும் மோனோஃபிசிட் துற்சமயக் கருத்துக்கள் இணைக்கப்பட்ட, விசுவாசப் பிரமாணத்தை ஏற்று கையொப்பமிட வேண்டும் என்ற ஆணைக்கு பதிலளிக்கும் விதமாக, போப் புனித மார்ட்டின் அவர்களால் கூட்டப்பட்ட மோனோஃபிசிட்களுக்கு எதிரான ஒரு மன்றத்தில் விரைவில் பங்கேற்றார். இந்த மன்றில், மோனோஃபிசிடிசம், பேரரசின் டைபிகான், மற்றும் இந்தப் பிதற்றலை ஏற்றுக்கொண்ட அனைவரின் ' ' ஆகியவை கண்டிக்கப்பட்டு, பாவலாக்கப்பட்டன. அதன்பிறகு, இந்த மன்றின் ஆணை மேற்கு மற்றும் கிழக்கு முழுவதும் பரவலாகப் பரப்பப்பட்டது. இதனால் கோபமடைந்த பேரரசர், போப் புனித மார்ட்டின் மற்றும் புனித மேக்ஸிமஸைக் கைது செய்து, அவர்களைக் கான்ஸ்டான்டினோப்பிளுக்கு மாற்றும்படி உத்தரவிட்டார். அவர்கள் அங்கு வந்தவுடன், புனித மார்ட்டின், கற்பனை செய்ய முடியாத சித்திரவதையைத் தாங்கிய பிறகு, கெர்சோனெசோஸுக்கு நாடு கடத்தப்பட்டார், அங்கு அவர் (655) இறந்தார். புனித மேக்சிமஸைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் அவரைத் தங்கள் பக்கம் ஈர்க்க முயற்சித்தனர், அதை அவர்கள் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் செய்தனர்: முதலில் பேரரசர் அரண்மனைகளில்; பின்னர் கான்ஸ்டான்டினோப்பிளில் உள்ள ஒரு சிறையில்; பின்னர், புனித வீரமரணமடைந்தவரின் முதல் சிறைவாசத்தின் இடமான த்ரேசியாவின் விசியா நகரத்திற்கு அனுப்பப்பட்டார்; அதன்பிறகு, அங்கிருந்து மீண்டும் அழைத்து வரப்பட்டு, கான்ஸ்டான்டினோப்பிளுக்கு, புனித தியோடர் மடாலயத்திற்கு கொண்டு செல்லப்பட்டார், அங்கு அவர் மிகவும் கடுமையான மற்றும் அச்சுறுத்தலான சூழலில் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்தார். இந்த விசாரணைகள் செனட்டர்களால் நடத்தப்பட்டன, அவ்வப்போது ஆயர்களும் அதில் கலந்துகொண்டனர். புனித மாக்சிமஸைத் தங்கள் போதனையை ஏற்றுக்கொள்ள வைப்பது, அல்லது குறைந்தபட்சம் டைபிகானில் கையெழுத்திட வைப்பது, அல்லது மிகக் குறைந்தபட்சம் மௌனமாக இருக்க வைப்பதுமே இதன் நோக்கமாக இருந்தது. அதனால் எந்தப் பயனும் ஏற்படவில்லை. புனித மாக்சிமஸ் உரைத்த ஆர்த்தடாக்ஸ் உண்மை ஒவ்வொரு முறையும் வெற்றியைப் பெற்றது; அது அவரது எதிராளிகளை மௌனமாக இருக்க வைத்தது மட்டுமல்லாமல், அவருக்கு முன்பாகத் தலைவணங்கவும் கட்டாயப்படுத்தியது. வாக்குறுதிகள், அச்சுறுத்தல்கள், மற்றும் மற்றவர்கள் கவனிக்காமல் உண்மையைத் தவிர்ப்பதற்கான வழிமுறைகள் மூலம் இந்த சத்தியத்தின் பாதுகாவலரின் தைரியத்தை அசைக்க முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன; இறுதியாக, கடைசி சந்திப்பின்போது, தாக்குதல்கள் கூட பயன்படுத்தப்பட்டன. எதுவும் பலனளிக்கவில்லை; மேலும் புனித மாக்சிமஸ், செலிம்வ்ரி வழியாக மர்மரா கடலின் மேற்குக் கரையில் உள்ள பெர்வேரா என்ற இரண்டாவது சிறைச்சாலைக்கு நாடு கடத்தப்பட்டார். ஆனால், சத்தியத்தின் எதிரிகள் ஓய்வெடுக்கவில்லை; மேலும் புனித மாக்சிமஸ் இறுதி அறிவுரைகளுக்காக மீண்டும் கான்ஸ்டான்டினோப்பிளுக்கு அழைக்கப்பட்டார். அவை பேரரசர் அறைகள், சிறை, மீண்டும் அறைகள் என மூன்று அமர்வுகளில் அதிக வற்புறுத்தலுடன் நடத்தப்பட்டன, ஆயினும் பயனளிக்கவில்லை, அங்கு இறுதி முடிவு எடுக்கப்பட்டது: அருட்செல்வின் உயிரைப் பாதுகாப்பதற்காக அல்ல, மாறாக மரணத்தை விட கொடிய சித்திரவதைகளுக்கு அவரை உள்ளாக்குவதற்காக. இந்த நோக்கத்திற்காக, அவர் நகர ஆளுநரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டார். அதே கொடூரமான சித்திரவதைக்காரன், அந்தப் போற்றத்தக்கவரைப் பிடித்து, படைத்தளத்திற்குள் அழைத்துச் சென்று, அவரை நிர்வாணமாக்க உத்தரவிட்டார். மேலும், அவரை தரையில் சாய்த்து, கூர்மையான சாட்டையால் கசையடி கொடுக்க ஆணையிட்டார். மேலும் அவர்கள் அந்த இறைவனின் முதியவரை மிகவும் மனிதாபிமானமற்ற முறையில் தாக்கினர், இதனால் அவரது உடலில் காயப்படாத ஒரு இடம் கூட இல்லை, மேலும் அவருக்குக் கீழே இருந்த நிலம் இரத்தத்தால் சிவந்து போனது. – பின்னர், மூச்சுத் திணறத் திணற, அவர் ஒரு பாதாளச் சிறையில் தள்ளப்பட்டார். அடுத்த நாள் காலை, அந்தப் புனிதர் மீண்டும் படைத்தலைவர் மாளிகைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டு, இன்னும் கொடூரமான தண்டனைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டார்: கடவுளின் வார்த்தையைப் பேசியதும், பிளவுவாதத்தை கண்டித்ததுமான அவரது நாக்கை அவர்கள் வெட்டி எடுத்தனர், மேலும் அறிவுறுத்தல் மற்றும் விளக்க நூல்களை எழுதியதற்காக, கத்தி மற்றும் கோடரியால் அவரது வலது கையை வெட்டித் துண்டித்தனர். பின்னர், அவரைப் பிரேட்டோரியத்திலிருந்து இழுத்து வெளியேற்றி, ஆடையின்றி வெறுங்காலுடன், அவரது வெட்டிய நாக்கும் கையும் மக்களுக்குக் காட்டி, சந்தி வழியாக அவமானப்படுத்தும்படி ஊர்வலமாக அழைத்துச் சென்றனர். இறுதியாக, இத்தகைய மனிதாபிமானமற்ற சித்திரவதைகள் மற்றும் அவமானங்களுக்குப் பிறகு, புனிதர் மிக்ரெலியாவில் உள்ள தொலைதூர நாடு கடத்தப்பட்டார்; அங்கு அவர் ஷெமர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். அங்கு மூன்று வருட துன்பங்களையும் எல்லா வகையான கஷ்டங்களையும் அனுபவித்த பிறகு, புனித மாக்சிமஸ் தனது மரணத்திற்கு முன்பு ஒரு தீர்க்கதரிசனக் காட்சியால் ஆறுதல் பெற்று, இறைவனிடம் சேர்ந்தார். இது 662 ஆம் ஆண்டில் நிகழ்ந்தது. புனித மாக்சிமஸின் திருநாள் ஜனவரி 21 அன்று கொண்டாடப்படுகிறது. புனித மாக்சிமஸ், கோட்பாட்டு மற்றும் விவாத ரீதியான பல எழுத்துக்களை விட்டுச் சென்றார், ஆனால் குறிப்பாக ஒழுக்க மற்றும் துறவு சார்ந்த எழுத்துக்களை எழுதினார். *அன்பு பற்றி* என்ற கிரேக்க நூலில் இவற்றிலிருந்து பின்வருவன அடங்கியுள்ளன: அன்பு பற்றி நானூறு அதிகாரங்கள்; பரிசுத்தத் திருத்தந்தை மற்றும் கடவுளின் வார்த்தையின் அவதாரம் பற்றி எழுநூறு அதிகாரங்கள்; மேலும் நற்பண்புகள் மற்றும் உணர்ச்சிகள் பற்றிய அதிகாரங்கள்; அத்துடன் இறைவனின் செபத்தைப் பற்றிய ஒரு விளக்கவுரையும் அடங்கும். இந்தப் படைப்பிலிருந்து பின்வருவனவற்றை எங்கள் தொகுப்பில் சேர்த்துள்ளோம்: – பிரார்த்தனை பற்றிய அனைத்து அத்தியாயங்களும் அப்படியே சேர்க்கப்பட்டுள்ளன; மேலும், எழுநூறு அத்தியாயங்களிலிருந்து, எளிதில் புரிந்துகொள்ளக்கூடியவற்றையும், அதிக தார்மீக மற்றும் துறவு நெறியைக் கொண்டவற்றையும் தேர்ந்தெடுத்துள்ளோம். – இங்கே தவிர்க்கப்பட்டவற்றுக்குப் பதிலாக, மிஞ்ஜின் பதிப்பைத் தொடர்ந்து, ஒரு துறவற உரையைச் சேர்த்துள்ளோம். இவ்வாறு, புனித மாக்சிமஸின் பின்வரும் படைப்புகள் வழங்கப்படுகின்றன:

1. துறவற உரை, ஒரு சீடரின் கேள்விகளும் பெரியவரின் பதில்களும் அடங்கிய வடிவில்

2. அன்பின் மீதான நானூறு அத்தியாயங்கள் (ஒரு புதிய மொழிபெயர்ப்பில்)

3. *கிரேக்க பிலாந்த்ரோபி*-யின் எழுநூறு அத்தியாயங்களிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தத்துவ மற்றும் நடைமுறை அத்தியாயங்கள்

1. துறவறவுரைகள், ஒரு சீடரின் கேள்விகளும் பெரியவரின் பதில்களும் என்ற வடிவில்

1. ஒரு சகோதரர் பெரியவரிடம் கேட்டார்: 'ஐயா, தங்களிடம் ஒன்று கேட்கிறேன், ஆண்டவர் அவதரித்ததன் நோக்கம் என்ன?' – பெரியவர் பதிலளித்தார்: 'சகோதரரே, நீங்கள் ஒவ்வொரு நாளும் விசுவாச அறிக்கையைக் கேட்கும் போது, இப்படி என்னிடம் கேட்பதைக் கண்டு நான் வியப்படைகிறேன்.' – 'ஆயினும், நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், ஆண்டவர் அவதரித்ததன் நோக்கம் நமது மீட்புதான்.' அண்ணன் கூறினார்: 'தந்தையே, அது எப்படி என்று எனக்கு விளக்குங்கள்?' – முனிவர் பதிலளித்தார்: 'ஏனெனில் மனிதன், தொடக்கத்தில் கடவுளால் படைக்கப்பட்டு, சொர்க்கத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்தும், கட்டளைக்கு மாறுசெய்து, சீரழிவுக்கும் மரணத்திற்கும் உட்பட்டான்; பின்னர், கடவுளின் பன்முகப் பரிபாலனத்தின் மூலம் எல்லா வகையிலும் வடிவத்திலும் அவர் நன்மையின் பால் வழிநடத்தப்பட்ட போதிலும், அவர் மாம்ச இச்சைகள் பலவற்றால் விரக்தியடைந்து, தீமையில் மட்டுமே தொடர்ந்து செழித்து வாழ்ந்தார்: இந்தக் காரணத்திற்காக, கடவுளின் ஒரேபேறான குமாரன், நித்திய வார்த்தையானவர், வாழ்விற்கும் அழியாமையிற்கும் ஊற்றாகிய பிதாவாகிய கடவுளிடத்திலிருந்து புறப்பட்டு, இருளிலும் மரண நிழலிலும் அமர்ந்திருக்கிற எங்களுக்குத் தோன்றினார் (ஏசா. 9:2. மத். 4:16), பரிசுத்த ஆவியினாலும் மிகப் பரிசுத்த கன்னிகையினாலும் அவதரித்து – தேவபக்திக்குரிய வாழ்க்கையின் மாதிரியை நமக்குக் காட்டி, அதன்படி வாழுகிறவர்களுக்கு பரலோக ராஜ்யத்தின் வாக்குறுதியையும், அதை மீறுகிறவர்களுக்கு நித்திய தண்டனைக்குரிய அச்சுறுத்தலையும் பரிசுத்த கட்டளைகளுடன் வழங்கினார்; மேலும், மீட்பளிக்கும் பாடுகளைப் பொறுத்துக்கொண்டு, மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்த பிறகு, அவர் நமக்கு உயிர்த்தெழுதலின் நம்பிக்கையையும் நித்திய ஜீவனையும் அருளினார். தம்முடைய கீழ்ப்படிதலின் மூலம் ஆதிப் பாவத்தின் குற்றத்தை நீக்கி, தம்முடைய மரணத்தின் மூலம் மரணத்தின் ஆற்றலை அழித்தார். அதனால், 'ஆதாமில் எல்லாரும் மரித்தார்கள், அப்படியே அவரில் எல்லாரும் ஜீவனுள்ளவர்களாக்கப்படுவார்கள்' (1 கொரி. 15:22) என்பது நிறைவேறியது; இறுதியாக, அவர் பரலோகம் ஏறி, பிதாவின் வலதுபக்கத்தில் அமர்ந்த பிறகு, நமது ஆன்மாக்களின் அறிவொளி மற்றும் பரிசுத்தத்திற்காகவும், இரட்சிப்புக்காகப் பாடுபடும்வர்களுக்கு அவருடைய கட்டளைகளை நிறைவேற்ற உதவுவதற்காகவும், வாழ்வின் அடையாளமாகப் பரிசுத்த ஆவியை அனுப்பினார். இதோ, சுருக்கமாக, கர்த்தருடைய அவதாரத்தின் நோக்கம் என்னவாக இருந்தது!

2. அந்த சகோதரர் கூறினார்: 'பிதாவே, இரட்சிக்கப்படுவதற்கு நான் எந்தக் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்பதைச் சுருக்கமாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்?' – மூப்பர் பதிலளித்தார்: ஆண்டவர் தம்முடைய உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகு திருத்தூதர்களிடம் இவ்வாறு கூறினார்: 'ஆகவே, நீங்கள் போய், எல்லா ஜனங்களையும் சீடராக்குங்கள்; பிதாவின் பெயராலும் குமாரனின் பெயராலும் பரிசுத்த ஆவியானவரின் பெயராலும் ஞானஸ்நானம் கொடுத்து, நான் உங்களுக்குக் கட்டளையிட்ட அனைத்தையும் கைக்கொள்ளப் போதிக்கவும்' (மத்தேயு 28:19–20). ஆகவே, உயிர் தரும் மற்றும் கடவுளிடமிருந்து தோன்றிய திருக்கோவிலைப் பெயரில் ஞானஸ்நானம் பெறும் ஒவ்வொரு நபரும், அவராலேயே கட்டளையிடப்பட்ட அனைத்தையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். ஒரு கட்டளை மற்றொன்றிலிருந்து பிரிந்தால், ஒரு நபர் இரட்சிக்கப்படுவது சாத்தியமற்றது என்பதை அறிந்து, கர்த்தர் எல்லா கட்டளைகளையும் உண்மையான விசுவாசத்துடன் பிரிக்க முடியாதபடி இணைத்துள்ளார். அதனால்தான் தாவீது, உண்மையான விசுவாசத்தைக் கொண்டிருந்தும் (அது மட்டும் அவருக்குப் போதுமானதாக இருக்கவில்லை), கடவுளிடம், 'உமது கட்டளைகள் அனைத்தின் பாலும் என் முகத்தைத் திருப்பியுள்ளேன்; அநியாயத்தின் வழிகள் அனைத்தையும் நான் வெறுத்தேன்' (சங். 118:128) என்றார். அநீதியின் ஒவ்வொரு வழிக்கெதிராகவும், கர்த்தர் அதற்கு நேர்மாறான கட்டளைகளை நமக்குக் கொடுத்துள்ளார்; மேலும், யாராவது அவற்றில் ஒன்றைப் புறக்கணித்தால், அவர்கள் அதன் மூலம் அநீதியின் எதிர் பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்குகிறார்கள்.

3. சகோதரர் கூறினார்: 'இவ்வளவு கட்டளைகள் இருக்கும்போது, அவைகள் அனைத்தையும் நிறைவேற்ற யாரால் முடியும், பிதாவே?!' – மூப்பர் பதிலளித்தார்: 'கர்த்தரைப் பின்பற்றி, அவரைப் படிப்படியாகப் பின்பற்றுபவன்.' சகோதரன் சொன்னான்: 'ஆனால் கர்த்தரைப் பின்பற்ற முடியுமா? கர்த்தர் தேவனாக இருந்தார், அவர் மனிதரான போதிலும், நான் எண்ணற்ற விருப்பங்களால் அடிமையாக்கப்பட்ட ஒரு பாவியான மனிதன். அப்படியானால், நான் எப்படி கர்த்தரைப் பின்பற்ற முடியும்?' மூப்பர் பதிலளித்தார்: 'உலகத்திற்கும் அதன் வீண் பெருமைகளுக்கும் அடிமைப்பட்டவர்களால் யாராலும் ஆண்டவரைப் பின்பற்ற முடியாது; ஆனால், "நாங்கள் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு உம்மைப் பின்பற்றினோம்" (மத்தேயு 19:27) என்று சொல்லக்கூடியவர்கள், ஆண்டவரைப் பின்பற்றவும், அவருடைய கட்டளைகள் அனைத்தின் வழிகாட்டுதலுடன் வாழவும் வலிமையைப் பெறுகிறார்கள்.' அந்த சகோதரர் கேட்டார்: 'என்ன பலம்?' – அந்த முனிவர் பதிலளித்தார்: 'அவர் சொல்வதைக் கேளுங்கள்: "இதோ, நான் உங்களுக்குப் பாம்புகளையும் தேளங்களையும், எதிரியின் சக்தி அனைத்தின் மீதும் மிதிக்கும் அதிகாரத்தையும் கொடுக்கிறேன்; மேலும் எதுவும் உங்களை எந்த விதத்திலும் காயப்படுத்தாது" (லூக்கா 10:19).'

4. அத்தகைய வல்லமையையும் அதிகாரத்தையும் பெற்றிருந்ததால், திருத்தூதர் பவுல் கூறினார்: 'நான் கிறிஸ்துவின் வழுவைப் பின்பற்றுகிறபடியே, நீங்களும் என் வழுவைப் பின்பற்றுங்கள்' (பிலி. 3:17). மேலும்: 'ஆகையால், இயேசு கிறிஸ்துவுக்குள் இருக்கிறவர்களுக்கு, மாம்சத்தின்படி நடவாமல் ஆவியின்படி நடக்கிறவர்களுக்கு, இப்பொழுது தண்டனை இல்லை' (ரோமர் 8:1). மேலும்: 'கிறிஸ்துவுக்குரியவர்கள் தங்கள் இச்சைகள் மற்றும் விருப்பங்களுடன் மாம்சத்தைக் சிலுவையில் அறைந்துவிட்டார்கள்' (கலா. 5:24). மேலும்: 'நான் கிறிஸ்துவுடன் சிலுவையில் அறையப்பட்டேன், இனி நான் வாழவில்லை, கிறிஸ்துவே என்னுள் வாழ்கிறார்' (கலா. 6:14).

5. இந்தச் சக்தியையும் உதவியையும் பற்றித் தீர்க்கதரிசனமாகப் பேசுகையில், தாவீது கூறினார்: 'சர்வவல்லமையுள்ளவரின் நிழலில் தங்கியிருப்பவர், பரலோகக் கடவுளின் நிழலில் இளைப்பாறுவார். அவர் கர்த்தரிடம் கூறுகிறார்: 'நீர் என் கேடயம், என் புகலிடம்; என் தேவனே, உம்மையே நான் நம்புகிறேன்'" (சங். 90:1–2). இன்னும் சற்று முன்னே: "நீர் கீரியையும் பாம்பையும் மிதிப்பீர்; சிங்கத்தையும் சர்ப்பத்தையும் நசுக்குவீர்… 'அவர் உன்னைக் காப்பதற்காகத் தம்முடைய தூதனை உன் வழிகள் அனைத்திலும் அனுப்பி வைப்பார்' (11–13). ஆனால், மாம்சத்தோடு இணைந்திருந்து உலகின் வீண்மையை நேசிப்பவர்கள், கர்த்தரிடமிருந்து கேட்பதைக் கேளுங்கள்: 'என்னைക്കാட்டிலும் தகப்பனையேனும் தாயையேனும் நேசிக்கும் எவனும் எனக்குத் தகுதியானவன் அல்ல' (மத். 10:37). மேலும்: 'தனது சிலுவையைச் சுமந்துகொண்டு என்னைப் பின்தொடராதவன் என் சீடனாக இருக்க முடியாது' (லூக்கா 14:27). மேலும்: 'தனக்குள்ளவைகளையெல்லாம் கைவிடாதவன் என் சீடனாக இருக்க முடியாது' (33). ஆகவே, யார் ஒருவர் அவருடைய சீடராக விரும்புகிறாரோ, தன்னை அவருக்குத் தகுதியானவராக நிரூபிக்கவும், துன்மார்க்க ஆவிக்கு எதிராக அவரிடமிருந்து வலிமையைப் பெறவும், மாம்சத்தின் இச்சைகள் அனைத்திலிருந்தும் விலகி, பௌதீகப் பொருட்களின் ஒவ்வொரு பற்றுக்களிலிருந்தும் தன்னை விடுவித்துக் கொள்கிறார்; இதன் மூலம் கர்த்தருடைய கட்டளைகளின் நிமித்தமாக கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளுடன் போராடுகிறார் – கர்த்தராகிய இயேசு தாமே நமக்கு இதற்கு ஒரு முன்மாதிரியாகத் திகழ்ந்தார்; வனாந்தரத்தில் அவர்களுடைய தலைவனால் சோதிக்கப்பட்டபோதும், (தனது பொது ஊழியத்தின் போது) உலகில் தோன்றி, அவர்களுடைய செல்வாக்கின் கீழ் செயல்பட்டவர்களால் சோதிக்கப்பட்டபோதும் அவ்வாறு செய்தார்.

6. அந்த சகோதரர் கூறினார்: 'ஆனால், பிதாவே, ஆண்டவருடைய கட்டளைகள் பல உள்ளன; அவைகள் அனைத்தையும் நினைவில் கொண்டு, அனைத்திற்காகவும் பாடுபட யாலார் முடியும், குறிப்பாக வரையறுக்கப்பட்ட அறிவைக் கொண்ட நான்? – அதன் மூலம் என் இரட்சணையைப் பெற்றுக்கொள்ளும்படியாக, நான் ஏன் ஒரு சுருக்கமான வார்த்தையை (ஒரு எளிய விதியை) கேட்க விரும்ப வேண்டும்?' அந்த மூப்பர் பதிலளித்தார்: 'சகோதரரே, கட்டளைகள் பல இருந்தாலும்; ஆயினும் அவை அனைத்தும் ஒரே வார்த்தையில் சுருக்கப்பட்டுள்ளன, அது இதுவே: 'உன் தேவனாகிய கர்த்தரை உன் முழு இருதயத்தோடும், உன் முழு மனதோடும், உன் முழுப் பலத்தோடும், உன் அண்டை வீட்டாரை உனக்குச் சமமாகவும் நேசி' (லூக்கா 10:27). இந்த வார்த்தையைக் கடைப்பிடிக்கப் பிரயாசப்படுகிறவன் ஒரே நேரத்தில் எல்லாக் கட்டளைகளையும் நிறைவேற்றுகிறான். ஆனால், மேலே கூறப்பட்டபடி, பௌதிகப் பொருட்களின் மீதான அனைத்துப் பற்றையும் கைவிடாத எவரும், கடவுளையோ அல்லது தம்முடைய அண்டனையையோ உண்மையாக நேசிக்க முடியாது. பௌதிகப் பொருட்களின் மீது பற்று வைத்துக்கொண்டு, அதே நேரத்தில் கடவுளை நேசிப்பது என்பது இயலாதது. ஆண்டவர், 'ஒருவன் இரு எஜமான்களுக்கு ஊழியஞ்செய்ய முடியாது' என்று கூறியபோது, அவர் குறிப்பிட்டது இதைத்தான். (மத். 6:24). மேலும்: 'தேவனுக்கும் செல்வத்திற்கும் சேவை செய்ய முடியாது' (லூக் 16:13). ஏனெனில், மனம் இந்த உலகப் பொருட்களுடன் எவ்வளவு தூரம் பற்றுகொண்டுள்ளதோ, அவ்வளவு தூரம் அது அவற்றால் அடிமையாக்கப்பட்டு, தேவனுடைய கட்டளையைப் புறக்கணித்து, அச்சமின்றி அதை மீறுகிறது.

7. சகோதரர் கூறினார்: 'பிதாவே, இந்தப் பற்று என்று நீங்கள் குறிப்பிடுவது என்ன வகையான விஷயங்களை?' முதியவர் பதிலளித்தார்: 'உணவு, பணம், எல்லா வகையான உடைமைகள், புகழ், உறவினர்கள் மற்றும் அது போன்ற பிற விஷயங்கள்.' – சகோதரர் கூறினார்: 'பிதாவே, தேவன் இந்த எல்லாப் பொருட்களையும் படைத்து, அவற்றை மக்களின் பயன்பாட்டிற்காகக் கொடுக்கவில்லையா?' அப்படியானால், இப்போது அவர் இந்தப் பொருட்களைத் தொடக்கூட எப்படித் தடுக்க முடியும்!' அந்த முனிவர் பதிலளித்தார்: 'உண்மையாகவே, கடவுள் இவையனைத்தையும் படைத்து மனிதர்களின் பயன்பாட்டிற்காகக் கொடுத்தார் – மேலும் கடவுளிடமிருந்து வந்த அனைத்தும் நல்லது (ஆதியாகமம் 1:31) (அவை பின்னர் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டன), அதனால் நாம் அதைச் சரியாகப் பயன்படுத்தி, கடவுளை மகிழ்விக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே. ஆனால் நாம், பலவீனராகவும், நமது சிந்தனைகள் பூமிக்குரியவையாகவும் இருப்பதால், அன்பின் கட்டளைக்கு மேலாகப் பொருட்களுக்கு முன்னுரிமை அளித்து, அவற்றுடன் பற்றிக்கொண்டதால், மற்றவர்களுடன் சண்டையிடுகிறோம். காணக்கூடிய அனைத்திற்கும், ஏன், நமது சொந்த உடலுக்கும் மேலாக, ஒவ்வொருவர் மீதும் அன்பை நாம் முன்னுரிமை செய்ய வேண்டும். ஏனெனில், இந்த அன்பு கடவுள் மீதான நமது அன்பின் அடையாளமாகச் செயல்படுகிறது. ஆண்டவரே நற்செய்தியில், 'நீங்கள் என்னை நேசித்தால், என் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடியுங்கள்' (யோவான் 14:15) என்று கூறுவதைப் போல. அப்படியானால், நாம் அவரை நேசிக்கிறோம் என்பதை நிரூபிக்கும் இந்தக் கட்டளை எது? அவர் மீண்டும் கூறுவதைக் கேளுங்கள்: 'நீங்கள் ஒருவரையொருவர் நேசிப்பதே என் கட்டளை' (யோவான் 15:12). ஒருவருக்கொருவர் அன்பு செய்வதே கடவுள் மீதான அன்பு என்பதைக் காண்கிறீர்களா? அதுவே கடவுளின் ஒவ்வொரு கட்டளைக்கும் நிறைவாகும் (ரோமர் 13:10). இதனால்தான், இறைவன், நாம் இந்த உலகின் பொருட்களுடன் பற்று கொள்ளக்கூடாது என்று மட்டுமல்லாமல், அவருடைய சீடர்களாக இருக்க உண்மையாக விரும்புகிறவர்கள், அவருக்காக நம்முடைய எல்லா உடைமைகளையும் துறக்க வேண்டும் என்றும் கட்டளையிடுகிறார்.

8. சகோதரர் கூறினார்: 'பிதாவே, ஒவ்வொரு மீதும் உள்ள அன்பு, எல்லாத் தோற்றமான காரியங்களுக்கும், ஏன், ஒருவரின் சொந்த உடலுக்கும் மேலாக முன்னுரிமை பெற வேண்டும் என்று நீங்கள் சொன்னீர்கள்; ஆனால் என்னை வெறுத்து என்னை விட்டு விலகும் ஒருவரை என்னால் எப்படி நேசிக்க முடியும்? என்னைப் பொறாமைப்படும், அவதூறு பரப்பும், எனக்கு எதிராக சதி செய்யும், மற்றும் எனக்குத் தீங்கு செய்ய முற்படும் ஒருவரை – நான் எப்படி நேசிக்க முடியும்? – மனித இயல்பை வைத்துப் பார்த்தால், பிதாவே, இது சாத்தியமற்றது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது; ஏனெனில், துயரத்தை ஏற்படுத்தியவரிடமிருந்து இயல்பாகவே விலகிச் செல்லும்படி துயரத்தின் உணர்வு ஒருவரைக் கட்டாயப்படுத்துகிறது. – முதியவர் பதிலளித்தார்: 'உள்ளுணர்வால் ஆளப்படும் ஊர்வன மற்றும் மிருகங்களைப் பொறுத்தவரை, தங்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட தீங்கிற்காக தங்களால் முடிந்தவரை பழிவாங்காமல் இருப்பது உண்மையில் சாத்தியமற்றது; ஆனால் கடவுளின் சாயலில் உருவாக்கப்பட்டு, பகுத்தறிவால் ஆளப்பட்டு, கடவுளின் அறிவால் கௌரவிக்கப்பட்டு, அவரிடமிருந்து சட்டத்தைப் பெற்றவர்களுக்கு, தங்களைக் குற்றம் செய்பவர்களிடமிருந்து விலகாமல் இருப்பதும், தங்களை வெறுப்பவர்களை நேசிப்பதும் சாத்தியமாகும்.' இதனால்தான் ஆண்டவர், 'உங்கள் பகைவர்களை நேசியுங்கள், உங்களை வெறுப்பவர்களுக்கு நன்மை செய்யுங்கள்' என்றும் (மத். 5:44) கூறினார். அவர் இதை இயலாத ஒன்றாகக் கருதி அல்ல, மாறாக இயலக்கூடிய ஒன்றாகக் கருதி கட்டளையிட்டார்; இல்லையெனில், இந்தக் கட்டளையை மீறுபவர்களுக்கு அவர் தண்டனை விதித்திருக்க மாட்டார். அத்தகைய அன்பு சாத்தியம் என்பதைக் கர்த்தராகிய இயேசுவும் அவருடைய சீடர்களும் தங்கள் அயலார் மீது கொண்ட அன்பினால், மரணத்திற்கும் மேலாகப் பாடுபட்டு, தங்களைக் கொன்றவர்களுக்காக உரக்க ஜெபித்ததன் மூலம் நடைமுறையில் நிரூபித்துக் காட்டினர். ஆனால் நாம், பௌதீகப் பொருட்களிலும் இன்பம் தேடுவதிலும் பற்று கொண்டு, கட்டளைகளைக் காட்டிலும் (பௌதீகப் பொருட்களையும் இன்பங்களையும்) மேன்மைப்படுத்தி; ஆகவே, நம்மை வெறுப்பவர்களை நேசிக்க எங்களால் முடிவதில்லை; அது மட்டுமல்லாமல், அவர்களுக்காக, நம்மை நேசிப்பவர்களிடமிருந்தும் நாங்கள் அடிக்கடி விலகிவிடுகிறோம், இதன் மூலம் எங்கள் குணம் மிருகங்களையும் ஊர்ந்து செல்லும் உயிரினங்களையும் விட மோசமானது என்பதை நிரூபிக்கிறோம். இவ்வாறு கடவுளின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்ற முடியாததால், அவருடைய நோக்கத்தை எங்களால் அறிய முடிவதில்லை, அதிலிருந்து நாங்கள் எங்களுக்காக வலிமையைப் பெற்றுக்கொள்ளலாம்.

9. அந்த சகோதரர் கூறினார்: 'இதோ, பிதாவே, நான் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டேன்—என் குடும்பம், என் உடைமைகள், உலகின் இன்பங்கள் மற்றும் மகிமை—எனவே இந்த உடலைத் தவிர வேறு எதுவும் என்னிடம் இல்லை; ஆனாலும், என்னை வெறுத்து, என்னிடமிருந்து விலகிச் செல்லும் ஒரு சகோதரனை என்னால் நேசிக்க முடியவில்லை, நான் அவனுக்குத் தீமைக்குத் தீமை பதிலளிக்கக் கூடாது என்று நடைமுறையில் முயற்சி செய்தாலும் கூட. அப்படிப்பட்ட ஒருவரை இதயப்பூர்வமாக நேசிக்கவும், உண்மையில் எந்த விதத்திலும் என்னை அவமதிப்பவரையோ அல்லது என் மீது பழிசுமத்துவவரையோ நேசிக்கவும் நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள்? – மூப்பர் பதிலளித்தார்: 'உலகத்தையும் உலகில் உள்ள அனைத்தையும் துறந்த ஒருவராக இருந்தாலும், கர்த்தருடைய நோக்கத்தை அவர் உண்மையாக அறியாத வரையில், உங்களை அவமதிப்பவரை நேசிப்பது சாத்தியமற்றது. ஆனால், கர்த்தர் அதை அறிந்துகொள்ள அவருக்கு அருளும்போது, அதன் வழிகாட்டுதலின்படி நடக்க அவர் ஆவல் கொள்ளும்போது, அப்பொழுது அவரை வெறுப்பவர்களையும் அவமதிப்பவர்களையும் இதயப்பூர்வமாக நேசிக்க அவரால் முடியும்; அப்போஸ்தலர்கள் அதை அறிந்திருந்தபடியால் அவர்களை நேசித்தது போலவே.

10. அந்த சகோதரன் சொன்னான்: 'கர்த்தருடைய நோக்கம் என்ன? தந்தையே, தயவுசெய்து எனக்கு விளக்குங்கள்.' – அந்த மூப்பர் பதிலளித்தார்: 'கர்த்தருடைய நோக்கத்தை நீங்கள் அறிய விரும்பினால், கவனமாகக் கேளுங்கள். இயற்கையாகவே கடவுளாக இருந்து, மனித இனத்தின் மீது கொண்ட அன்பினால், ஒரு பெண்ணின் மூலம் மனிதராகப் பிறந்து, திருத்தூதர் கூறுவது போல், சட்டத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்த நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து, ஒரு மனிதராகக் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடித்து, ஆதாமின் பழைய சாபத்தை நீக்குவதற்காக அவ்வாறு செய்தார். சட்டம் முழுவதையும் தீர்க்கதரிசிகள் அனைத்தையும் இரண்டு கட்டளைகளில் சார்ந்துள்ளன என்பதை அறிந்து: – 'உன் தேவனாகிய கர்த்தரை உன் முழு இருதயத்தோடும், உன் முழுப் பிராணனோடும், உன் முழு மனத்தோடும் நேசிப்பாயாக; உன்னையும் போல் உன் ближனையும் நேசிப்பாயாக' – அவர் ஆரம்பம் முதல் இறுதி வரை இந்த வழியில் செயல்படத் தீர்மானித்தார், இதன் மூலம் அவர் இந்தக் கட்டளைகளை ஒரு மனிதராக, ஆனாலும் பரிபூரணமாகக் கடைப்பிடிக்க முடியும். ஆனால், ஆரம்பத்தில் மனிதனை வஞ்சித்து, அதன் மூலம் மரணத்தின் மீது ஆதிக்கம் பெற்ற சாத்தான், பிதா அவருடைய ஞானஸ்நானத்தில் அவருக்குச் சாட்சி கொடுத்ததையும், அவர்—ஒரு மனிதராக—பரலோகத்திலிருந்து ஒரே இயல்பைக் கொண்ட பரிசுத்த ஆவியானவரைப் பெற்றுக்கொண்ட பிறகு, தன்னால்—சாத்தானால்—சோதனைக்குள்ளாகப் பாலைவனத்திற்குச் சென்றதையும் கண்ட சாத்தான், தேவன் மீதான அன்பை விட இந்த உலகின் இன்பங்களையே அவர் விரும்பும்படி செய்யலாம் என்ற நம்பிக்கையில், தன் முழுத் தாக்குதலையும் அவர் மீது திருப்பினான். மேலும், உணவு, பணம் மற்றும் புகழ் ஆகிய மூன்று விஷயங்களைச் சுற்றிதான் எல்லா மனித (ஆசைகளும் இன்பங்களும்) சுழல்கின்றன என்பதையும், இவற்றின் மூலம் அவன் எப்போதும் மக்களை அழிவின் ஆழ்குகைக்குள் தள்ளுகிறான் என்பதையும் அறிந்து, கர்த்தரையும் இந்த மூன்று விஷயங்களால் சோதிக்க முயன்றான்; ஆனால் கர்த்தர், இவை அனைத்திற்கும் மேலானவர் என்பதை நிரூபித்து, கடுமையாகக் கட்டளையிட்டார்: 'சாத்தானே, எனக்குப் பின்னால் போ.'

11. இதுவே கடவுள் மீதான அன்பின் உண்மையான அடையாளம் (அதாவது, அத்தகைய விஷயங்களுக்கு மேலே நிற்க வேண்டும்), மேலும் அந்தக் காரணத்திற்காகக் கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவை அதை மீறும்படி சத்தானால் வற்புறுத்த முடியவில்லை, கர்த்தர் தாம் கொடுத்த வாக்குறுதியை மீறச் செய்வதில் தோல்வியுற்ற சாத்தான், கர்த்தர் தம்முடைய பகிரங்க ஊழியத்தைத் தொடங்கியதும், சட்டமில்லாத யூதர்கள் மூலம் செயல்பட்டு, அண்டை வீட்டாரிடம் அன்பு செலுத்தும் கட்டளைக்கு அவர் மாறுபாடு செய்யும்படி ஒவ்வொரு வழியிலும் முயன்றான். இந்த நோக்கத்திற்காக, கர்த்தர் வாழ்வின் வழிகளைப் போதித்து, தம்முடைய கிரியैகளால் பரலோக வாழ்விற்கு ஒரு மாதிரியைக் காட்டி, மரித்தோரின் உயிர்த்தெழுதலையும் விசுவாசிகளுக்கு நித்திய ஜீவனையும் பரலோக ராஜ்யத்தையும் அறிவித்து, விசுவாசிக்காதவர்களுக்கு நித்திய வேதனையைக் கொண்டு அச்சுறுத்தி, தம்முடைய வார்த்தைகளின் சத்தியத்தை உறுதிப்படுத்த அற்புதமான தெய்வீக அறிகுறிகளைச் செய்து, மக்களை விசுவாசத்திற்கு அழைத்தபோது, – அவன் சட்டமில்லாத பரிசேயர்களையும் வேதவல்லுநர்களையும் தம்மைப் பற்றிப் பல்வேறு அவதூறுகளைப் பரப்பத் தூண்டினான், அதனால், அவர்கள் எதிர்பார்த்தபடி சோதனைகளைத் தாங்க முடியாமல், அவர் தம்மைப் பற்றி அவதூறு பரப்பியவர்களிடம் வெறுப்பை வளர்த்துக் கொள்வார் – மேலும் அந்த சூழ்ச்சி செய்பவன், தம்மைப் பிறரை நேசிக்கும் கட்டளைக்கு மாறானவராகச் சித்தரிப்பதன் மூலம் தனது நோக்கத்தை அடைந்துவிடுவான்.

12. ஆனால் கர்த்தராகிய தேவன், அவனது சூழ்ச்சிகளை அறிந்து, தம்மை எதிர்த்துத் தூண்டப்பட்ட பரிசேயர்கள் மீது எந்த வெறுப்பையும் கொண்டிருக்கவில்லை (ஏனெனில் அவரே நன்மையின் உருவமாக இருக்கும்போது இது எப்படி சாத்தியம்?), மாறாக, அவர்கள் மீதான தம்முடைய அன்பு காரணமாக, தூண்டியவனைத் தாமே திகைக்கச் செய்தார். இவ்வாறு, அவர்கள் விரோதமான தூண்டுதலுக்கு ஆளாகி, அவரை நிராகரித்திருக்கலாம். ஆனால், அவர்கள் அவரை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தால், அது அவர்கள் சொந்த விருப்பத்தின் பேரிலும், கவனக்குறைவாலும், தூண்டிவிட்டவரின் ஆலோசனைகளுக்கு இணங்கியதாலுமே ஆகும். ஆயினும், கர்த்தர் அவர்களுக்குப் போதித்தார், அவர்களைக் கண்டித்தார், அவர்களைப் பழிச்சொல்லிப் பேசினார், அவர்களுக்காக அழுதார், அதே நேரத்தில் அவர்களுக்கு எல்லாவிதமான நன்மைகளையும் செய்வதை ஒருபோதும் நிறுத்தவில்லை; அவர் அவதூறுகளை மன அமைதியுடன் சகித்து, துன்பங்களைப் பொறுமையுடன் தாங்கினார் – அவர்களுக்கு அன்பின் ஒவ்வொரு செயலையும் வெளிப்படுத்தினார். தமக்கு எதிராகத் தூண்டப்பட்டவர்களிடம் இத்தகைய அன்பு காட்டியதால், அவர் அந்தத் தூண்டுபவனை வியப்பில் ஆழ்த்தினார். என்னவொரு அற்புதமான போர்! வெறுப்பிற்குப் பதிலாக, அவர் அன்பைக் காட்டுகிறார், மேலும் தம்முடைய நன்மையின் மூலம் பொல்லாப்பின் பிதாவைத் தூக்கி எறிகிறார். அவர்களிடமிருந்து இவ்வளவு தீமையைப் பொறுமையுடன் சகித்த பிறகு—அல்லது, இன்னும் உண்மையாகச் சொல்வதானால், அவர்களுக்காகவே—அன்பின் கட்டளைக்காக மனித ரீதியாக மரணத்தின் விளிம்பு வரை பாடுபட்டு, பிசாசுக்கு எதிராக முழுமையான வெற்றியைப் பெற்ற பிறகு, இறுதியாக நமது பொருட்டு, உயிர்த்தெழுதலின் கிரீடத்தைப் பெற்றார்; – இந்த வழியில் புதிய ஆதாம் பழையதைப் புதுப்பித்தார். – தெய்வத் தூதர் கூறிய வார்த்தைகளின் பொருள் இதுவே: 'உங்களில் இதே சிந்தனை இருக்கட்டும், அது கிறிஸ்து இயேசுவில் இருந்ததுபோல' என்பன (பிலி. 2:5).

13. ஆண்டவரின் நோக்கம் இதுவே: நம்முடைய நிமித்தமாக ஒரு மனிதராக, அன்பின் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து, சாத்தானைத் தாக்கி, அவன் தூண்டிய எழுத்தர்கள் மற்றும் பரிசேயர்கள் மூலம் அவனது கரங்களில் பாடுபட்டு, மரணம்கூட தந்தைக்குக் கீழ்ப்படிவதாக இருந்தது. இவ்வாறு, தோற்கடிக்கப்படுவதற்குத் தன்னைத்தானே தாராளமாக ஒப்புக்கொடுத்து, தம்மை வெல்ல முயன்றவர் மீது அவர் வெற்றி கொண்டார், மேலும் உலகை அவனது கொடுங்கோன்மைப் பிடியிலிருந்து பறித்தார். 'கிறிஸ்து பலவீனத்தில் சிலுவையில் அறையப்பட்டார்' (2 கொரி. 13:4), ஆனால் இந்தப் பலவீனத்தினாலேயே அவர் மரணத்தை மரணத்திற்குள்ளாக்கி, மரணத்தின் அதிகாரத்தைப்பிடித்திருப்பவனை அழித்துவிட்டார் (எபி. 2:14). அப்படியே பவுலும் தன்னுள் பலவீனத்தை அனுபவித்தார், மேலும் 'தனது பலவீனங்களில் பெருமைப்பட்டார், கிறிஸ்துவின் பெலன் தன்னில் வாசிக்க வேண்டும்பொருட்டு' (2 கொரி. 12:9).

14. இந்த வெற்றியின் தன்மையைக் கருத்தில் கொண்ட திருத்தூதர் பவுல் எபேசியருக்கு எழுதியதாவது: 'ஏனெனில் நமது போராட்டம் மாம்சத்துக்கும் இரத்தத்திற்கும் விரோதமானதல்ல, அதிகாரங்களுக்கும் ஆட்சியாளர்களுக்கும் விரோதமானதாகும்', எனவும் (எபே. 6:12). மேலும், கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளுடன் போரில் ஈடுபட்டுள்ளவர்களுக்கு, நீதியின் கவசம், நம்பிக்கையின் தலைக்கவசம், விசுவாசத்தின் கேடயம் மற்றும் ஆவிக்குரிய வாள் ஆகியவற்றை எடுத்துக்கொள்ள அவர் கட்டளையிட்டார், 'அதனால் அவர்கள் தீயவனின் கனன்று கொண்டிருக்கும் அம்புகளை அணைத்துவிட முடியும்' (வசனங்கள் 11–14). இந்தப் போராட்டத்தின் தன்மையை நடைமுறையில் காட்டி, அவர் கூறினார்: 'ஏனெனில் நான் குறிக்கோற்றில்லாமல் ஓடுவதில்லை; காற்றில் அடிக்கிறவனைப் போலச் சண்டையிடுவதில்லை; ஆனால், மற்றவர்களுக்குப் பிரசங்கித்துவிட்டு, நானே தகுதியற்றவனாகிவிடாதபடி, என் உடலைக் கட்டுப்படுத்தி, அடக்கி வைப்பேன்' (1 கொரி. 9: 26–27), மேலும்: 'இன்றைக்குவரை நாங்கள் பசியுடனும் தாகத்துடனும் இருக்கிறோம்; நாங்கள் வெறுந்தோலுடனும் துயரத்துடனும் இருக்கிறோம்' (1 கொரி. 4:11), மேலும்: 'பாடுபட்டு உழைத்து, பலமுறை உறக்கமில்லாத இரவுகளிலும், பசியிலும், வெறுந்தோலுடனும் இருந்திருக்கிறோம்' (2 கொரி. 11:27).

15. அதே போராட்டத்துடன், அவர் மாம்சக் காமங்களைத் தூண்டும் பேய்களுக்கு எதிராகப் போர் தொடுத்தார், தன் உடலின் அயர்ச்சியினால் அவற்றை ஓட்டிவிட்டார். வெறுப்பைத் தூண்டும் அந்தப் பேய்களை எதிர்த்து வெற்றி பெறும் வழியை, அவருடைய சொந்த முன்மாதிரியாலேயே நமக்குக் காட்டுகிறார்; அந்த நோக்கத்திற்காகவே, இறைபக்தியுள்ளவர்களுக்கு எதிராக மிகவும் கவனக்குறைவானவர்களை நிறுத்துகின்றன, அதனால் அவர்கள் அவர்களால் சோதிக்கப்பட்டு, அவர்களை வெறுத்து, அதன் மூலம் அன்பின் கட்டளையை மீறுகிறார்கள் – அவர் கூறினார்: 'நாங்கள் நிந்திக்கப்படும்போது, ஆசீர்வதிக்கிறோம்; நாங்கள் துன்புறுத்தப்படும்போது, சகித்துக்கொள்கிறோம்; நாங்கள் அவதூறு செய்யப்படும்போது, ஆறுதல் கூறுகிறோம்: ஏனெனில் நாங்கள் இதுவரை உலகத்தின் குப்பைகளாகவும், அனைவரின் அற்பமாகவும் ஆகிவிட்டோம்' (1 கொரி. 4:12–13). அவரைக் கண்டித்த, அவதூறு செய்த மற்றும் துன்புறுத்தியவர்களிடம் வெறுப்பைத் தூண்டுவதற்காக, அசுத்த ஆவிகள் மக்கள் அவரைக் கண்டிக்கவும், அவதூறு செய்யவும் மற்றும் துன்புறுத்தவும் தூண்டின – இதன் நோக்கம், அன்பின் கட்டளையை மீறுவதற்கு அவரைத் தூண்டுவதேயாகும். ஆனால் அப்போஸ்தலனாகிய அவர், அவர்களின் நோக்கங்களை அறியாமல், தம்மைக் கண்டித்தவர்களை ஆசீர்வதித்தார், தம்மைத் துன்புறுத்தியவர்களைப் பொறுத்துக்கொண்டார், மேலும் தம்மைப் புறக்கணித்தவர்களை, அவ்வாறு செய்யத் தூண்டிய பேய்களிடமிருந்து விலகி, நல்ல தேவனை நோக்கித் திரும்பும்படி வேண்டிக்கொண்டார்; இவ்வாறு, இரட்சகரின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி, தீமையை நன்மையால் வென்று, தீமையைக் கற்பிக்கும் அசுரப் படைகளை அவர் எப்போதும் தோற்கடித்தார். இவ்விதமாக, அவரும் மற்றத் திருத்தூதர்களும் தங்களை வென்றுவிட்டதாக நினைத்தவர்களைத் தங்கள் வெற்றியால் வென்று, அசுரர்களிடமிருந்து முழு உலகத்தையும் மீட்டு அதைக் கடவுளுக்கு அர்ப்பணித்தனர். ஆகவே, சகோதரனே, நீங்களும் இதே நோக்கத்தை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டால், உங்களை வெறுப்பவர்களையும் நேசிக்க உங்களால் முடியும்; ஆனால் அப்படிச் செய்யாவிட்டால், உங்களால் முடியாது; ஏனெனில், அது இல்லாமல் அது சாத்தியமற்றது.

16. சகோதரர் கூறினார்: 'உண்மையாக, பிதாவே, அது அப்படித்தான், வேறுவிதமாக அல்ல.' – மேலும் இக்காரணத்தினாலேயே, யூதர்களால் நிந்திக்கப்பட்டு, கன்னங்களில் அடிக்கப்பட்டு, மற்ற பாடுகளுக்கும் உள்ளான ஆண்டவர், அவர்கள் அறியாமையினால் ' ' ஆகவும், வஞ்சிக்கப்பட்டவர்களாகவும் இருந்தபடியால், அவர்கள் மீது இரக்கங்கொண்டு, இவை அனைத்தையும் சகித்துக்கொண்டார்; சிலுவையில் அவர் கூறியது போல: 'பிதாவே, இவர்களை மன்னியும், ஏனெனில் தாங்கள் என்ன செய்கிறோம் என்று அறியாதிருக்கிறார்கள்' (லூக்கா 23:34), அதே சமயம் சிலுவையில் சாத்தானின் மற்றும் அவனது பிரபுக்களின் வஞ்சகத்தையும் ஏமாற்றுத்தனத்தையும் வென்று, நீங்கள் கூறியது போல, அன்பின் கட்டளைக்காக அவர்களுக்கு எதிராக மரணமடையும் வரையிலும் போராட்டத்தைத் தாங்கிக்கொண்டார். இந்த வெற்றியை அவர் நமக்கு அவர்களை விட்டு அருளினார்; மேலும் மரணத்தின் ஆற்றலை அழித்து, தம்முடைய உயிர்த்தெழுதலை முழு உலகுக்கும் வாழ்வாக அருளினார். ஆனால், பிதாவே, நான் கர்த்தருடைய நோக்கத்தையும் அவருடைய அப்போஸ்தலருடைய நோக்கத்தையும் முழுமையாக உணர்ந்து, அதன் பின்பு சோதனையின் காலங்களில் விழிப்புடன் இருந்து, சாத்தானுடைய தந்திரங்களாலும் அவனுடைய பிசாசுகளாலும் ஏமாற்றமடையாதபடிக்கு எனக்காக ஜெபிக்கவும்.

17. மூப்பர் பதிலளித்ததாவது: 'நீங்கள் எப்போதும் இந்த வார்த்தைகளை மனதில் வைத்திருந்தால், (தீயவனின் தந்திரங்களால்) ஏமாற்றப்படுவதைத் தவிர்க்க முடியும்.' ஆனால், உனக்கு எப்படித் தீங்கு விளைவிக்கப்படுகிறதோ, அப்படியே உன் சகோதரனுக்கும் தீங்கு விளைவிக்கப்படுகிறது என்பதை நீ உணரும்போது, தீங்கு விளைவிக்கப்பட்ட உன் சகோதரனை மன்னிப்பாயாக. ஆனால், உன் சகோதரனிடம் வெறுப்பை ஊட்ட முற்படும் தீயவனின் தந்திரங்களுக்கு இணங்காமல், தீங்கு விளைவிக்கும் சாத்தானை எதிர்ப்பாயாக. தேவன் என்று அழைக்கப்படும் யாக்கோபு, தனது நிருபத்தில், 'தேவனுக்குக் கீழ்ப்படியுங்கள்; பிசாசுக்கு எதிர்த்து நில்லுங்கள், அவன் உங்களை விட்டு ஓடிப்போய்விடுவான்' (4:7) என்று கூறுவதன் மூலம் இதைத்தான் கற்பிக்கிறார். ஆகவே, முன்னரே கூறப்பட்டது போல, மேலே உள்ளவற்றை நீங்கள் எப்போதும் தெளிந்த சிந்தனையுடன் நினைவில் கொண்டால், கர்த்தருக்கும் அவருடைய அப்போஸ்தலர்களுக்கும் உள்ள நோக்கத்தை நீங்கள் அறிந்துகொள்ள முடியும். மேலும், மக்கள் தவறு செய்யும்போது அவர்களை நோக்கி இரக்கத்தைக் காட்டி அவர்களை நேசிக்கவும், அதே சமயம் வஞ்சகமான பிசாசுகளை அன்பின் மூலம் எப்போதும் எதிர்க்கவும் முடியும். ஆனால் நீங்களும் நானும் ஒழுக்கமற்றவர்களாகவும், கவனக்குறைவாகவும், அலட்சியமாகவும் இருந்து, நமது எண்ணங்களை மாம்ச இன்பங்களுக்கு ஒப்புக்கொடுத்தால், நாம் பேய்களுக்கு எதிராகப் போரிடாமல், நமக்கும் நமது சகோதரர்களுக்கும் எதிராகப் போரிடுவோம்; மேலும், அவர்களுக்காக மனிதர்களுக்கு எதிராகப் போரிடுவதன் மூலம் பேய்களை மகிழ்விப்போம்.

18. சகோதரர் கூறினார்: 'ஆம், பிதாவே; என் சொந்த கவனக்குறைவால்தான் அசுரர்கள் எனக்கு எதிராக எழ வாய்ப்பைக் காண்கிறார்கள். ஆனால் பிதாவே, நான் எவ்வாறு நிதானத்தை அடைவது என்று எனக்குச் சொல்லும் படி வேண்டுகிறேன்.' மூப்பர் பதிலளித்தார்: 'உலகியல் விஷயங்களிலிருந்து முழுமையான விலகலும், புனித வேதாகமங்களைத் தொடர்ந்து படிப்பதும் ஆன்மாவைத் தேவ பயத்திற்கு வழிநடத்துகின்றன; தேவ பயம் நிதானத்திற்கு வழிவகுக்கிறது.' பின்னர் ஆன்மா, எண்ணங்கள் மூலம் பேய்கள் எப்படித் தனக்கு எதிராகப் போர் தொடுப்பதைக் காணத் தொடங்குகிறது, மேலும் அவற்றைத் தடுக்கவும் செய்கிறது: தாவீதும் சொன்னது போல: 'என் கண் என் பகைவர்களை நோக்குகிறது' (சங். 53:9). பேய்களுக்கு எதிரான அத்தகைய போராட்டத்திற்காகவே, முதன்மையான அப்போஸ்தலனாகிய பேதுரு, தன் சீடர்களை அறிவுறுத்தும்போது கூறினார்: 'விழித்திருங்கள், ஜாக்கிரதையாக இருங்கள்; ஏனெனில், உங்கள் எதிராளியாகிய பிசாசு, யாரையாவது விழுங்கும்படி கர்ச்சிக்கும் சிங்கம் போலச் சுற்றித் திரிகிறது; உங்கள் விசுவாசத்தில் நிலைத்திருந்து அதை எதிர்க்குங்கள்' (1 பேதுரு 5:8). மேலும் கர்த்தர் கூறினார்: 'நீங்கள் சோதனையில் விழாதபடிக்கு விழித்திருந்து ஜெபம்பண்ணுங்கள்' (மத்தேயு 26:41). அதுபோலவே, பிரசங்கி கூறுகிறார்: 'ஆளுகையாளரின் ஆவி உன்மேல் வந்தாலும், உன் இடத்தை விட்டு விலகாதே' (10:4). மனதின் இடம் என்பது நற்பண்பு, ஞானம் மற்றும் தேவ பயம் ஆகும். இறுதியாக, மிகுந்த எச்சரிக்கையுடனும் தைரியத்துடனும் உழைத்த அற்புதமான அப்போஸ்தலர், கூறினார்: 'நாங்கள் மாம்சத்தில் நடக்கிறவர்களாயிருந்தாலும், மாம்சத்தின்படி யுத்தம் செய்யாமலிருக்கிறோம்; எங்கள் யுத்த உபகரணங்கள் மாம்சத்திற்குரியவை அல்ல, ஆனால் கோட்டைகளை இடிக்கும்படி தேவனால் பெலனுள்ளவை: தேவனுடைய அறிவுக்கு விரோதமாய்ச் செலுத்தப்படும் விவாதங்களையும் உயர்த்தப்பட்ட ஒவ்வொரு உயரமானதையும் இடிப்பதும், ஒவ்வொரு நினைவையும் கிறிஸ்துவின் கீழ்ப்படிதலுக்கு அடிமைப்படுத்திப் பிடிப்பதும், ஒவ்வொரு கீழ்ப்படியாமையையும் தண்டிப்பதற்குத் தயாராயிருப்பதும் ஆகும்' (2 கொரி. 10:3–6). – ஆகவே, நீங்களும் புனிதர்களைப் பின்பற்றி, பெரும் முயற்சியுடன், கடவுளுக்காக எல்லாவற்றையும் வெறுமையாக்கினால், நீங்கள் தெளிந்த மனமுடையவர்களாக இருப்பீர்கள்.

19. சகோதரர் கேட்டார்: 'பிதாவே, இடைவிடாமல் தேவனுடனே இருக்க ஒருவன் என்ன செய்ய வேண்டும்?' பெரியவர் பதிலளித்தார்: 'அன்பு, சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் ஜெபம் என்ற பின்வரும் மூன்று நற்பண்புகளைப் பெறாவிட்டால், மனது எல்லா நேரங்களிலும் ஒரே தேவனோடு இருப்பது சாத்தியமற்றது. அன்பு கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்துகிறது, சுயக்கட்டுப்பாடு காமத்தை வற்றச் செய்கிறது, மேலும் ஜெபம், மனதை எல்லா எண்ணங்களிலிருந்தும் விடுவித்து, அதை இறைவனது சந்நிதியில் வெறுமையாக நிறுத்துகிறது. இந்த மூன்று நற்பண்புகளும் எல்லா உண்மையையும் உள்ளடக்கியவை; அவை இல்லாமல், மனம் ஒரு இறைவனுடன் நிலைத்திருக்க முடியாது.

20. சகோதரர் கூறினார்: 'பிதாவே, அன்பு கோபத்தை எப்படி அடக்குகிறது என்று எனக்குக் கற்றுக் கொடுங்கள் என்று உங்களை வேண்டுகிறேன்?' பெரியவர் பதிலளித்தார்: 'அன்பின் செயல் என்பது, தன் அண்டை வீட்டாரை நேசித்து அவருக்கு நன்மை செய்வதும், அவரிடம் பொறுமையுடன் இருப்பதும், அவர் இழைக்கும் அனைத்தையும் சகித்துக்கொள்வதும் ஆகும், இது பலமுறை கூறப்பட்டுள்ளது. அத்தகைய குணங்களைக் கொண்டிருப்பதால், அன்பு இயல்பாகவே அதைப் பெற்றவரிடம் கோபத்தை அடக்குகிறது.' அண்ணன் கூறினார்: 'இவை சாதாரண விஷயங்கள் அல்ல; இருப்பினும், அதைப் பெற்றவர் பேறு பெற்றவர். நானோ, உண்மையில் அதிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கிறேன்; இருப்பினும், தந்தையே, உங்களை வேண்டுகிறேன், பொறுமையுடன் இருப்பது என்றால் என்ன என்று கூறுங்கள்?'

21. மூப்பர் பதிலளித்தார்: 'துரதிர்ஷ்டங்களுக்கு மத்தியில் மன உறுதியுடன் நிலைத்திருப்பது, ஒவ்வொரு தீமையையும் சகித்துக்கொள்வது, சோதனையின் முடிவை எதிர்பார்ப்பது, கோபத்தால் தன்னை ஆட்கொள்ள அனுமதிக்காமல், அல்லது ஒரு முட்டாள்தனமான வார்த்தையை உச்சரிக்காமல், அல்லது சந்தேகங்களை வளர்க்காமல், அல்லது ஒரு தெய்வீக நபருக்குப் பொருந்தாத எண்ணங்களைக் கொண்டிருக்காமல் இருப்பது, வேதம் கூறுவது போல்: 'பொறுமையான மனிதன் ஒரு காலத்திற்குப் பொறுத்துக்கொள்கிறான், பின்னர் மகிழ்ச்சி அவனுக்குப் பலனாக இருக்கும்: "ஒரு காலத்திற்கு அவன் தன் வார்த்தைகளையும் தன் மனதையும் விசுவாசிகளின் அறிக்கைகளிலிருந்து மறைக்கிறான்"' (சிராக்கு 1:23–24).

22. இவையே நீண்டபொறுமையின் பண்புகள்! – இது மட்டுமல்ல, தன்னைத் தானே சோதனையின் காரணமாகக் கருதுவதும் நீண்டபொறுமையின் ஒரு பண்பாகும். மேலும் ஒருவேளை இதுவே உண்மையாக இருக்கலாம் (அதாவது, காரணம் நம்மில் தான் உள்ளது). ஏனெனில், நமக்கு நேரிடும் பெரும்பாலானவை நமது அறிவுறுத்தலுக்காகவோ, கடந்த காலப் பாவங்களுக்குப் பரிகாரமாகவோ, நிகழ்காலக் கவனக்குறைவுகளைச் சரிசெய்வதற்காகவோ, எதிர்கால வீழ்ச்சிகளைத் தடுப்பதற்காகவோ நிகழ்கின்றன. மேலே கூறப்பட்ட காரணங்களில் ஏதேனும் ஒன்றிற்காகத் தன்னைச் சோதிப்பு வந்ததாகக் கருதுபவன், கண்டிக்கப்படும்போது கோபமடைய மாட்டான் – குறிப்பாக, அதே நேரத்தில் தன் சொந்தப் பாவங்களைப் பற்றிய உணர்வு அவனுக்கு இருக்கும்போது; சோதனை வந்த வழியைக் கண்டு அவர் வருந்த மாட்டார்; ஏனெனில், அது அவராலும் சரி அல்லது மற்றொருவராலும் சரி, எப்படியாயினும் அவர் கடவுளின் தீர்ப்புகளின் கோப்பையைக் குடிக்க விதிக்கப்பட்டிருந்தார்; – ஆனால், அவர் தன் மனதை கடவுளிடம் திருப்பி, சோதனையை அனுமதித்த அவருக்கு நன்றி செலுத்துவார்; தன்னை மட்டுமே குறை கூறி, திருந்த விரும்புவார்; தாவீது ஷிமேயின் விஷயத்திலும், அயோபுவின் மனைவியின் விஷயத்திலும் செய்தது போல. ஆனால், புத்தி இல்லாத மனிதன் அடிக்கடி கடவுளிடம் இரக்கத்தைக் கேட்கிறான்; ஆனாலும், இரக்கம் வரும்போது, அவன் அதை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை, ஏனெனில் அது அவன் விரும்பியபடி வராமல், ஆன்மாவின் மருத்துவர் பயனுள்ளதாகத் தீர்மானித்தபடி வருகிறது. அதனால்தான் அவன் மனத்தளர்ச்சிக்கும் அமைதியின்மைக்கும் ஆளாகிறான்—இப்போது மக்களிடம் கோபம்கொண்டு, இப்போது கடவுளுக்கு எதிராகத் தூஷணங்களை உதிர்த்து; மேலும் இந்த வழியில் அவன் தனது நன்றிகெட்டத் தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறான், மேலும் ஒழுக்கத்தின் தண்டியிலிருந்து குணமடைவதில்லை.

23. அந்த சகோதரர் கூறினார்: 'பிதாவே, நீங்கள் இதை நன்றாக விளக்கியுள்ளீர்கள். ஆனால், தயவுசெய்து, சுயக்கட்டுப்பாடு காமத்தை எப்படி வற்றச் செய்கிறது என்பதையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.' மூப்பர் பதிலளித்தார்: 'காமத்தை அடக்குவதற்கு விரதம் எப்படி உதவுகிறது என்பதைப் பற்றி எனக்கு விளக்குங்கள், தந்தையே.' உடலின் உயிரைத் தக்கவைப்பதற்காகவும், அதை இச்சைகள் இல்லாமல் வைத்திருப்பதற்காகவும் மட்டுமே. இப்படித்தான் விரதம் காமத்தை அடக்குகிறது. – இதற்கு மாறாக, இன்பமும், உணவு மற்றும் பானங்களின் மிகுதியும் வயிற்றைத் தூண்டி, மிக வலுவான ஆசையைத் தூண்டுகின்றன; வாழ்க்கைக்குத் தேவையானதைத் தவிர வேறு எதையும் தொட அனுமதிக்காது; இனிமையானவற்றைத் துரத்த விடாது, பயனுள்ளவற்றை மட்டுமே தேடும்படி கட்டளையிடுகிறது; மேலும், உடலில் அதிகப்படியான ஈரப்பதம் சேர்வதைத் தடுக்க, தேவைக்கேற்ப உணவு மற்றும் பானங்களை அளவிட வேண்டும் என்றும் அறிவுறுத்துகிறது, மேலும், காம இச்சைகள் இல்லாமல் உடலின் உயிரை மட்டும் தக்கவைத்துக் கொள்ளவும், அதைக் காம இச்சையிலிருந்து விடுவிக்கவும் கற்பிக்கிறது. இப்படித்தான் விரதம் காமத்தை வற்றிப்போகச் செய்கிறது. – இதற்கு மாறாக, இன்பமும், உணவு மற்றும் பானங்களின் மிகுதியும் வயிற்றைத் தூண்டி, வெட்கக்கேடான காமத்தின் மிக வலுவான உந்துதலைத் தூண்டுகின்றன, ஒருவரை ஒரு பகுத்தறிவற்ற விலங்கைப் போல சட்டவிரோதமான கலவையை நோக்கி இழுக்கின்றன. அப்போது கண்கள் வெட்கமற்றவையாகின்றன, கைகள் கட்டுப்பாடற்றவையாகின்றன, நாக்கு காதைக் குளிர்விப்பதை மட்டுமே பேசுகிறது, காதோ இலகுவான பேச்சை மட்டுமே விரும்பிக் கேட்கிறது; மனம் கடவுளைப் புறக்கணிக்கிறது, ஆன்மாவோ எண்ணத்தில் விபச்சாரம் செய்வதோடு மட்டுமல்லாமல், உடலையும் ஒரு தகாத செயலுக்குள் ஈர்க்கிறது.

24. அந்த சகோதரன் சொன்னான்: 'உண்மையாகவே அப்படியே, தந்தையே. ஆனால், ஜெபம் பற்றியும், அது மனதை எல்லா எண்ணங்களிலிருந்தும் எவ்வாறு விலக்குகிறது என்பது பற்றியும் எனக்குக் கற்பிக்குமாறு உங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.' அந்த முனிவர் பதிலளித்தார்: 'நமது எண்ணங்கள் என்பது பொருட்களைப் பற்றிய கருத்துக்களாகும், அவற்றில் சில புலனுணர்வு சார்ந்தவை, மற்றவை அறிவுசார்ந்தவை. அவற்றில் மனம் ஈடுபடும்போது, அவை பற்றிய எண்ணங்களை வளர்க்கிறது, மேலும் ஆராய்ந்து பார்க்கிறது. இருப்பினும், ஜெபத்தின் கிருபை மனதைக் கடவுளுடன் இணைக்கிறது, மேலும்—அதைக் கடவுளுடன் இணைப்பதன் மூலம்—அனைத்து எண்ணங்களிலிருந்தும் அதை விடுவிக்கிறது. அப்போது மனம், அதன் நிர்வாண நிலையில் கடவுளுடன் உரையாடி, கடவுளைப் போன்றதாகிறது. அவ்வாறு ஆன பிறகு, அது கடவுளிடம் தெய்வீகமானதைக் கேட்கிறது, மேலும் அதன் விண்ணப்பத்தில் ஒருபோதும் தவறதில்லை (அது கேட்கும் அனைத்தையும் எப்போதும் பெறுகிறது). அதனால்தான், நமது மனதை அடிக்கடி கடவுளுடன் இணைப்பதன் மூலம், பௌதீகப் பொருட்களின் மீதான நமது பற்றை படிப்படியாக அகற்றிக்கொள்ள, 'தடையறத் துதியுங்கள்' (1 தெச. 5:17) என்று திருத்தூதர் நமக்குக் கட்டளையிடுகிறார்.

25. அந்த சகோதரர் கூறினார்: 'ஆனால் மனம் எப்படி இடைவிடாமல் ஜெபிக்க முடியும்? ஏனெனில் நாம் பாடும்போதும், படிக்கும்போதும், ஒருவருடன் உரையாடும்போதும், அல்லது ஒருவருக்கு சேவை செய்யும்போதும், நமது மனம் இயல்பாகவே பல எண்ணங்களிலும் கற்பனைகளிலும் அலைவதை நாம் அனுமதிக்கிறோம்.' அந்த முதியவர் பதிலளித்தார்: 'தெய்வீக வேதம் சாத்தியமற்ற எதையும் கட்டளையிடவில்லை.' இந்த வார்த்தைகள் மூலம் பேசிய அப்போஸ்தலரே, பாடி, வாசித்து, தனது (அப்போஸ்தலிக்க) ஊழியத்தின் கடமைகளைச் செய்தார் – ஆயினும் அவர் இடைவிடாமல் ஜெபித்தார். – இடைவிடாமல் ஜெபிப்பது என்பது, மிகுந்த மரியாதையுடனும் தீவிர விருப்பத்துடனும் தன் மனதைக் கடவுளிடம் நிலைநிறுத்தி, அவர் மீதான நம்பிக்கையில் பற்றிக்கொண்டு, தன் செயல்களிலும் சூழ்நிலைகளிலும் எல்லாவற்றிலும் அவர் மீது நம்பிக்கை கொள்வதாகும். இந்த மனநிலையுடன், அப்போஸ்தலர் கூறுகிறார்: 'தேவ அன்பிலிருந்து நம்மைப் பிரிக்கிறது யார்? உபத்திரவமா, அல்லது நெருக்கடியா?' – என்று தொடர்கிறது (ரோமர் 8:35). சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு: 'மரணத்தினாலும், ஜீவனத்தினாலும், தேவதூதர்களாலும்' (38) பிரிக்க முடியாது என்று அறிந்துகொண்டேன். மேலும்: 'நாங்கள் எல்லா விதத்திலும் நெருக்கடிக் கொள்ளுகிறோம், ஆனாலும் அழிந்து போவதில்லை; கலக்கப்படுகிறோம், ஆனாலும் நம்பிக்கையிழந்து போவதில்லை; துன்புறுத்தப்படுகிறோம், ஆனாலும் அழிந்து போவதில்லை; இயேசுவினுடைய மரணத்தை எப்பொழுதும் நம்முடைய உடலில் சுமந்து நடக்கிறோம், அப்பொழுது இயேசுவினுடைய ஜீவனும் நம்முடைய உடலில் வெளிப்படும்' (2 கொரி. 4:8–10).

26. இந்த மனநிலையுடன், திருத்தூதர் இடைவிடாமல் ஜெபித்தார்: ஏனெனில், முன்பே கூறப்பட்டது போல, அவர் தனது எல்லா விவகாரங்களிலும் சோதனைகளிலும் கடவுளின் நம்பிக்கையைப் பற்றிக்கொண்டார். உண்மையில், எல்லாப் புனிதர்களும் தங்கள் துன்பங்களில் எப்போதும் மகிழ்ந்தனர், அவைகள் மூலம் அவர்கள் தெய்வீக அன்பிற்குப் பழகக்கூடும் என்ற நம்பிக்கையில். இதனால்தான் திருத்தூதர் கூறினார்: 'ஆகவே, என் பலவீனங்களில்தான் நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் பெருமையடைவேன், கிறிஸ்துவின் பெலன் என்னுள் குடியிருக்கும்படிக்கு' (2 கொரி. 12:9). மேலும் சற்று முன்னதாக: 'நான் பலவீனமாயிருக்கையில், அப்பொழுது நான் பலவானாயிருக்கிறேன்' (வசனம் 10). ஆனால், பரிதாபத்திற்குரிய எங்கள் ஆன்மாக்களுக்கு ஐயோ! நாங்கள் புனிதத் தந்தையரின் பாதையிலிருந்து விலகிச் சென்றுவிட்டோம், அதனால் எல்லா ஆன்மீக முயற்சிகளிலிருந்தும் அற்றவர்களாய் இருக்கிறோம்.

27. சகோதரர் கூறினார்: 'பிதாவே, எனக்கு மனந்திரும்புதல் ஏன் இல்லை?' முதியவர் பதிலளித்தார்: 'ஏனெனில், நீங்களும் நானும் தேவ பயத்தை நம் கண்முன் கொண்டிருக்கவில்லை. நாம் எல்லா விதமான தீமைகளுக்கும் புகலிடமாக மாறிவிட்டோம், மேலும் தேவனுடைய பயங்கரமான தண்டனைகளை வெறும் கற்பனைக் கற்பனைகளாகப் புறக்கணிக்கிறோம்.' உதாரணமாக, பாவிகளைப் பற்றி தேவன் சார்பாக மோசே பேசுவதைக் கேட்கும்போது, 'என் கோபத்தால் ஒரு நெருப்பு மூட்டப்படும்', 'அது நரகத்தின் ஆழமான பாதாளங்களுக்குள் எரியும்: அது பூமியையும் அதன் விளைச்சலையும் அழித்து, மலைகளின் அஸ்திவாரங்களை எரியூட்டும்' (உபாகமம் 32:22–23) என்பதைக் கேட்கும்போது, எப்படி ஒருவரால் மனந்திரும்பாமல் இருக்க முடியும்? மேலும்: 'நான் என் வாளை மின்னலைப் போலக் கூர்மையாக்குவேன்; என் கரம் நியாயத்தீர்ப்புச் செய்யும், என் சத்துருக்களுக்கு நான் பிரதிபலன் செலுத்துவேன், என்னை வெறுப்பவர்களுக்கும் நான் பிரதிபலன் செலுத்துவேன்' (41). அல்லது ஏசாயா கூவுவது போல: 'சீயோனில் உள்ள சட்டமில்லாதவர்கள் பின்வாங்கிப் போனார்கள்; துன்மார்க்கரைப் பயம் பற்றிக்கொள்ளும்: உங்கள் ஆவியின் பெலன் வீணாய்ப் போகும்; நீங்கள் அக்கினியினால் அழிந்து போவீர்கள். அக்கினி எரிகிறது என்று உங்களுக்கு யார் சொல்வார்கள்? நித்திய இளைப்பாறுதலின் இடத்தைப் பற்றி உங்களுக்கு யார் சொல்வார்கள்?" (ஏசா. 33:14). மேலும்: "அவர்கள் புறப்பட்டு, எனக்கு விரோதமாகப் புரட்சி செய்தவர்களின் சடலங்களைப் பார்ப்பார்கள்: ஏனெனில் அவர்களுடைய புழு சாகாது, அவர்களுடைய அக்கினி அணைக்கப்படாது; அவர்கள் எல்லா மாம்சத்திற்கும் அருவருப்பாக இருப்பார்கள் " (ஏசா. 66:24). அல்லது எரேமியா கூறுவது போல: 'பகல் பொழுதின் முன்பாகவும், இருண்ட மலைகளின் மீது உங்கள் கால்கள் இடறிக் கொள்ளுமுன்பாகவும் உங்கள் தேவனாகிய கர்த்தருக்கு மகிமையைச் செலுத்துங்கள்; நீங்கள் ஒளியுக்காகக் காத்திருக்கும்போது, மரணத்தின் மேகமூட்டம் உண்டாகும், நீங்கள் இருளிலே தள்ளுண்டு போவீர்கள்' (எரே. 13:16). மேலும்: "கண்கள் இருந்தும் காணாத, செவிகள் இருந்தும் கேளாத, மதியீனரும் அறிவற்றவருமான மக்களே, இதைக் கேளுங்கள். கர்த்தர் கூறுகிறார், நீங்கள் என்னைப் பயந்திடாமலும், என்முன் வெட்கப்படாமலும் இருப்பீர்களா?" (எரே. 5:21–22). மேலும்: "உங்கள் மதத்திலிருந்து விலகுவது உங்களைத் தண்டிக்கும், உங்கள் தீச்செயல் உங்களைக் குற்றவாளியாக்கும்; நான் உங்களைக் கைவிடுவது உங்களுக்குத் தீமையானதும் கசப்பானதும் என்பதை அறிந்து பாருங்கள்," என்கிறார் கர்த்தர்… "நான் உங்களைப் பலன் தரும் திராட்சைத் தோட்டமாக, முற்றிலும் உண்மையானதாக நட்டேன்; நீங்கள் எப்படி கசப்பான, அந்நிய திராட்சைத் தோட்டமாக மாறினீர்கள்?" (எரேமியா 2: 19–21)? மேலும்: 'நான் அவர்களுடைய களிப்பாளிகளிடையே உட்காரவில்லை, ஆனால் உமது கையின் முகத்திற்குப் பயந்தேன்; நான் கசப்பினால் நிரப்பப்பட்டிருந்ததால் தனித்தே உட்கார்ந்தேன்' (எரேமியா 15:17).எசேக்கியேல் கூறுவதைக் கேட்டு யார்தான் திகிலடைய மாட்டார்கள்: 'உன் முடிவு வந்துவிட்டது; என் கோபத்தை உன்மேல் ஊற்றுவேன், உன் வழிகளுக்கேற்ப உனக்குப் பழிவாங்குவேன், உன் அருவருப்புகளையெல்லாம் உன்மேல் கொண்டுவருவேன். என் கண் இரக்கப்படாமலும், நான் மனது வைக்காமலும் இருப்பேன்… அடிப்பவன் கர்த்தராகிய நான் என்று நீங்கள் அறிவீர்கள்" (எசே. 7:3, 9). தானியேல் நியாயத்தீர்ப்பு நாளைப் பற்றி விவரிக்கும்போது, 'நான் பார்த்தேன், அங்கே சிங்காதன்கள் வைக்கப்பட்டிருந்தன, பழமையானவர் வந்து தன் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்தார்; அவருடைய வஸ்திரம் பனிபோல வெண்மையாகவும், அவருடைய தலையின் மயிர் சுத்தமான கம்பளிபோலவும் இருந்தது; அவருடைய சிங்காசனம் கனன்று எரிந்த அக்கினியாகவும், அதன் சக்கரங்கள் எரியும் அக்கினியாகவும் இருந்தது. அவருடைய முன்னால் அக்கினியாறு ஓடிக்கொண்டிருந்தது; அவருக்கு ஊழியஞ்செய்தவர்கள் ஆயிரமாயிரமாயும், அவருக்கு முன்பாக நின்றவர்கள் இலட்சக்கணக்கானவர்களும் இருந்தார்கள்; நியாயத்தீர்ப்பு இருக்கை அமைக்கப்பட்டது, புத்தகங்களும் திறக்கப்பட்டன" (தானியேல் 7:9–10), அதாவது ஒவ்வொரு நபரின் செயல்களும். மேலும்: 'இரவுக் காட்சியில், இதோ, பரலோக மேகங்களின் மீது மனுஷகுமாரனைப் போல ஒருவர் வந்தார், அவர் பழமையானவரிடத்தில் வந்து, அவருக்கு முன்பாக நிறுத்தப்பட்டார்; அவருக்கு ஆதிக்கமும் மகிமையும் ராஜ்யமும் கொடுக்கப்பட்டது, எல்லா ஜனங்களும், தேசங்களும், பாஷைகளும் அவருக்கு ஊழியஞ்செய்யும்படியாக: அவருடைய ஆட்சி ஒரு நித்திய ஆட்சி, அது அழிந்துபோகாதது, அவருடைய ராஜ்யம் அழிந்துபோகாமலும் இருக்கும். எனக்குள் என் ஆவியானவர் கலங்கினார், நானாகிய தானியேலுக்கு, என் தலையில் தோன்றிய தரிசனங்கள் என்னைக் குழப்பின" (தானி. 7:13–15).

28. தாவீது கூறுவதைக் கேட்டு யார் நடுங்க மாட்டார்கள்: 'தேவன் ஒருமுறை பேசினார்; நான் அதை இரண்டுமுறை கேட்டேன்; ஏனெனில் தேவனின் வல்லமையும், கர்த்தராகிய உமது இரக்கமுமே; கர்த்தரே, ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்கள் செய்கைகளின்படி நீர் பலனளிப்பீர்' (சங். 61:12, 13)? – மேலும், பிரசங்கி என்ன கூறுகிறார்: 'காரியத்தின் முடிவு: இவை யாவையும் கேள், தேவனைப் பயந்து, அவருடைய கற்பனைகளைக் கைக்கொள்; ஏனெனில் இது ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் கடமை; தேவன் ஒவ்வொரு ஜீவனையும் நன்மையோ தீமையோ, ஒவ்வொரு பாவத்திற்காகவும் நியாயந்தீர்ப்பார்' (பிரசங்கி 12:13–14)?

29. அப்போஸ்தலரிடமிருந்து இதேபோன்றதைக் கேட்கும்போது யார் நடுங்க மாட்டார்கள்? அவர் கூறுகிறார்: 'ஏனெனில் நாம் அனைவரும் கிறிஸ்துவின் நியாயாசனத்திற்கு முன்பாக நிற்க வேண்டும், அப்பொழுது ஒவ்வொருவரும் உடலில் இருந்தபோது செய்த நன்மையோ தீமையோ அதற்கேற்ற பலனைப் பெறுவார்கள்'? (2 கொரி. 5:10; உரோ. 14:10). இவை அனைத்தையும் கேட்ட பிறகும், நமது அவநம்பிக்கையினாலும் நமது ஆன்மாக்களின் குருட்டுத்தனத்தினாலும் அழுவாதவர் யார் – ஏசாயா முன்னறிந்து கூறியபடி, நமது கவனக்குறைவிற்கும் அலட்சியத்திற்கும் வருந்தி, கசப்பான கண்ணீரை வடிக்காமல் இருக்கிறோம்: 'கர்த்தருடைய வேலையை அலட்சியமாகச் செய்கிறவன் சபிக்கப்பட்டவன்' (எரே. 48:10); நமது ஆத்துமாக்களின் இரட்சிப்பைப் பற்றி நாம் அக்கறை கொண்டிருந்தால், கர்த்தருடைய வார்த்தைக்கு நடுங்கி, நமது இரட்சிப்பு வரும் அவருடைய கற்பனைகளை நிறைவேற்ற நமது முழு வல்லமையோடும் விரைந்திருப்போம். ஆனால் நாம், கர்த்தரிடமிருந்து 'ஜீவனுக்கு வழிவகுக்கும் குறுகிய வாசல்வழிக்குள் பிரவேசியுங்கள்' (மத். 7:13–14) என்று கேட்ட போதிலும், அழிவுக்கு வழிவகுக்கும் அகலமான மற்றும் விசாலமான பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளோம். ஏனெனில், அவர் வாழ்பவர்களையும் மரித்தவர்களையும் நியாயந்தீர்க்க வரும்போது, அவரிடமிருந்து நாம் கேட்பது: 'சபிக்கப்பட்டவர்களே, பிசாசுக்கும் அவனுடைய தூதர்களுக்கும் ஆயத்தமாக்கப்பட்ட நித்திய அக்கினியில் இருந்து என்னிடமிருந்து விலகிப் போங்கள்' (மத். 25:41).

30. மேலும், நாம் தீச்செயல்களைச் செய்யும்போது மட்டுமல்ல, நன்மை செய்யத் தவறும்போதும், நமது அண்டை வீட்டாரை நேசிக்கத் தவறும்போதும் இதைக் கேட்போம். மேலும், நாம் தீச்செயல்களையும் செய்தால், அத்தகைய இழிந்த ஆன்ம நிலையில் அந்த நாளை எப்படித் தாங்குவோம்? 'விபச்சாரம் செய்யாதிருப்பாய்; திருடாதிருப்பாய்; கொலை செய்யாதிருப்பாய்'—என்று தொடங்கி—இவை அனைத்தும் மோசே வழியாகப் பண்டையோருக்குச் சொல்லப்பட்டன என்பதையும் நாம் உணர வேண்டும் (மத். 5:28). இருப்பினும், ஒரு கிறிஸ்தவர் வாழ்வில் பரிபூரணம் அடைய, இந்தக் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பது மட்டும் போதாது என்பதை அறிந்து, கர்த்தர் கூறினார்: 'ஆமென், நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், உங்கள் நீதியானது வேதவல்லுநர்கள் மற்றும் பரிசேயர்களின் நீதியை விடச் சிறப்பாக இல்லாவிட்டால், நீங்கள் பரலோக ராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்க மாட்டீர்கள்'. அதனால்தான், அந்த வார்த்தைகளுக்கு முன்னும் பின்னும், அவர் எப்போதும் ஆன்மாவின் பரிபூரண பரிசுத்தத்தை கோரினார்—அதன் பொருட்டு உடலும் பரிசுத்தமாக்கப்படுகிறது—மேலும், அனைவரிடமும் உண்மையான அன்பைக் கடைப்பிடிக்கப் போதித்தார், அதன் மூலம் நாம் அவரிடமே அன்பை அடைய முடியும். பலமுறை கூறப்பட்டபடி, அவர் இந்த உதாரணத்தை தன்னிலும் தனது சீடர்களிலும் நமக்காக நிலைநாட்டினார்.

31. நமது கண்முன்னே இத்தகைய முன்மாதிரி இருந்தும், இத்தகைய அலட்சியத்தில் தொடர்ந்து இருக்கும்போது, அந்த நாளில் நமக்கு என்ன சாக்குப்போக்கு இருக்க முடியும்? நம்மைக் குறித்துப் புலம்புகிற ஏரேமியா, 'இந்த ஜனங்களுக்காக நான் இரவும் பகலும் அழுவதற்கு, என் தலையில் தண்ணீரையும், என் கண்களில் கண்ணீர் ஊற்றையும் யார் கொடுப்பார்கள்?' (எரே. 9:1) என்று கூறுகிறார்—அத்தகைய கிருபைக்குத் தகுதியாக்கப்பட்டும், நாம் அத்தகைய அலட்சியத்தில் நிலைத்திருப்பதாலோ, அல்லது அதைவிட மோசமாக, எல்லாவிதமான தீமைகளாலும் நிரப்பப்பட்டிருப்பதாலோ. மோசேவும் நம்மைப் பற்றிப் பேசுவதை நான் கேட்கிறேன்: 'யாக்கோபு புசித்துத் திருப்தியடைந்தான்; அவன் கொழுத்துத் தடித்தான்; அப்பொழுது தன்னை உண்டாக்கின தேவனைத் தள்ளிவிட்டு, தன் இரட்சிப்பின் தேவனை விட்டு விலகிப் போனான்' (உபாகமம் 32:15). மிகாயும் நமக்காக அழுகிறார், அவர் கூறுவது: 'ஐயோ, என் ஆன்மா! ஏனெனில் பூமியிலிருந்து தேவபக்தர்கள் அழிந்துவிட்டார்கள், மனிதர்களிடையே நீதியுள்ளவன் ஒருவன்கூட இல்லை; அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தன் சகோதரனுக்கு விரோதமாகத் தீங்கு இழைக்கிறான்; அவர்கள் தங்கள் கைகளைத் தீமைக்கு ஆயத்தம்பண்ணுகிறார்கள்' (மிகாயா 7:2–3). அதேபோல், சங்கீதக்காரர் நம்மில் குறிப்பிட்டு, இவ்வாறு ஜெபித்தார்: 'கர்த்தாவே, நீர் என்னை இரட்சிக்கவும், பரிசுத்தவான்கள் அற்றுப்போயினார்கள்; மனிதர் புத்திரருக்குள் சத்தியம் அற்றுப்போயிற்று' (சங். 11:2).

32. நமது நிலையைக் குறித்துப் புலம்புகிறபோது, அப்போஸ்தலன் தீர்க்கதரிசனமாகப் பேசுகிறார்: 'அவர்கள் அனைவரும் வழிதவறிப் போனார்கள்; அவர்கள் அனைவரும் சீர்கெட்டுப் போனார்கள்; நன்மை செய்கிறவன் இல்லை, ஒருவன் கூட இல்லை. அவர்களுடைய தொண்டைகள் திறந்த கல்லறைகள்; தங்கள் நாவால் வஞ்சிக்கிறார்கள்; அவர்களுடைய உதடுகளின் கீழ் பாம்பின் விஷம் இருக்கிறது; அவர்களுடைய வாய்கள் சாபத்தாலும் கசப்பாலும் நிறைந்திருக்கின்றன. அழிவும் பொல்லாங்குமே அவர்களுடைய வழிகளில் இருக்கிறது, சமாதானத்தின் வழியை அவர்கள் அறியார்கள். அவர்களுடைய கண்களுக்கு முன்பாக தேவபயம் இல்லை' (ரோமர் 3:12–18). மேலும், நமது தற்போதைய தீய வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஒரு தீர்க்கதரிசனக் காட்சியில், அவர் திமோத்தேயுவுக்கு எழுதுகிறார்: 'இதை நீங்கள் அறிந்துகொள்ள வேண்டும்: கடைசி நாட்களில் அபாயகரமான காலங்கள் வரும். ஏனெனில் மக்கள் சுயநலமுள்ளவர்களாகவும், பணத்தை நேசிப்பவர்களாகவும், தற்பெருமைக்காரர்களாகவும், ஆணவமுள்ளவர்களாகவும், தேவதூஷணக்காரர்களாகவும், பெற்றோருக்குக் கீழ்ப்படியாதவர்களாகவும், நன்றியற்றவர்களாகவும், பரிசுத்தமற்றவர்களாகவும், அன்பில்லாதவர்களாகவும், மன்னிக்காதவர்களாகவும், அவதூறுக்காரர்களாகவும், கட்டுப்பாடற்றவர்களாகவும், மூர்க்கர்களாகவும், அன்பற்றவர்களாகவும், துரோகிகளாகவும், கவனக்குறைவானவர்களாகவும்"—இப்படிப்பட்டவர்களாக இருப்பார்கள் (2 தீமோ. 3:1-4). ஆகவே, நமக்கு ஐயோ! ஏனெனில், நாம் தீமையின் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்துவிட்டோம். ஏனெனில், பட்டியலிடப்பட்ட தீமைகளின் வடிவங்களில் யார் தான் குற்றமற்றவர்? இந்தத் தீர்க்கதரிசனம் நம்மில் நிறைவேறவில்லையா? நாம் அனைவரும் அதிகமாக உண்ணுபவர்கள் அல்லவா? நாம் அனைவரும் இன்பத்தை விரும்புகிறவர்கள் அல்லவா? நாம் அனைவரும் பௌதீகப் பொருட்களுடன் பைத்தியக்காரத்தனமாகப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளோம் அல்லவா? நாம் அனைவரும் கோபக்காரர்களாக இல்லையா? நாம் அனைவரும் பழிவாங்குபவர்களாக இல்லையா? நாம் அனைவரும் எல்லா நற்பண்புகளுக்கும் துரோகிகளாக இல்லையா? நாம் அனைவரும் அவதூறு செய்பவர்களாக இல்லையா? நாம் அனைவரும் வதந்தி பரப்புபவர்களாக இல்லையா? நாம் அனைவரும் மரியாதையற்றவர்களாக இல்லையா? நாம் அனைவரும் நம் சகோதரர்களுக்கு விரோதமானவர்களாக இல்லையா? நாம் அனைவரும் ஆணவக்காரர்களாக இல்லையா? நாம் அனைவரும் கர்வமுள்ளவர்களாக இல்லையா? நாம் அனைவரும் பெருமையுள்ளவர்களாக இல்லையா? நாம் அனைவரும் வீண் பெருமை கொண்டவர்களாக இல்லையா? நாம் அனைவரும் பாசாங்கு செய்பவர்கள் அல்லவா? நாம் அனைவரும் வஞ்சகர்கள் அல்லவா? நாம் அனைவரும் பொறாமை கொண்டவர்கள் அல்லவா? நாம் அனைவரும் கீழ்ப்படியாதவர்கள் அல்லவா? நாம் அனைவரும் சோம்பேறிகள் அல்லவா? நாம் அனைவரும் வஞ்சகர்கள் அல்லவா? நாம் அனைவரும் கவனக்குறைவானவர்கள் அல்லவா? நாம் அனைவரும் இரட்சகரின் கட்டளைகளைப் புறக்கணிப்பவர்கள் அல்லவா? நாம் அனைவரும் எல்லா விதமான தீமையாலும் நிரம்பியவர்கள் அல்லவா? நாம் தேவனுடைய ஆலயங்களுக்குப் பதிலாக விக்கிரமாலயங்களாக மாறவில்லையா? புனித ஆவியருக்குப் பதிலாக, தீய ஆவிகளுக்கான புகலிடமாகவா? நாம் கடவுளை 'பிதாவே' என்று வெளிவேஷமாக மட்டும்தானே அழைக்கிறோம்? நாம் கடவுளின் புத்திரராக இருப்பதற்குப் பதிலாக, gehenna-வின் புத்திரராக ஆகிவிடவில்லையா? இப்போது கிறிஸ்துவின் பெரிய நாமத்தைத் தரித்திருக்கும் நாம், யூதர்களை விட மோசமானவர்களாக ஆகிவிடவில்லையா? ஆயினும், இத்தகைய சத்தியத்தைக் கேட்பதற்கு யாரும் மனவருத்தம் அடைவதில்லை. சட்டத்திற்குப் புறம்பானவர்களாகிய (யூதர்களான) அவர்கள்கூட, 'நமக்கு ஒரே பிதாவாகிய தேவன் இருக்கிறார்' என்று சொன்னார்கள்; ஆனால் இரட்சகரிடமிருந்து அவர்கள் கேட்டது: 'நீங்கள் உங்கள் பிதாவாகிய சாத்தானுக்குரியவர்கள், உங்கள் பிதாவின் இச்சையையும் செய்ய விரும்புகிறீர்கள்' என்பதே (யோவான் 8:41, 44).

33. அவருடைய கட்டளைகளை மீறிய நாமும் அவரிடமிருந்து இத்தகைய காரியங்களைக் கேட்பது நியாயமல்லவா? இதோ, அப்போஸ்தலன் ஆவியினால் வழிநடத்தப்படுபவர்களை 'தேவனுடைய புத்திரர்' என்று அழைத்தார். 'தேவ ஆவியினால் வழிநடத்தப்படுபவர்கள் எத்தனையோ பேர்களோ, அவர்கள் தேவனுடைய புத்திரர்' என்று அவர் கூறுகிறார் (ரோமர் 8:14). ஆகவே, நாம் மாம்சத்தின்படி நடத்தப்படும்போது, நம்மை எப்படி தேவனுடைய பிள்ளைகள் என்று அழைக்க முடியும்? ஆவியினால் நடத்தப்படுபவர்கள், ஆவியினுடைய கனிகளால் தெளிவாக அறியப்படுகிறார்கள் என்று அவர் கூறுகிறார். ஆவிக்குரிய கனிகள் அன்பு, மகிழ்ச்சி, சமாதானம், நீடிய பொறுமை, தயவு, நன்மை, விசுவாசம், சாந்தம் மற்றும் தன்னடக்கம் என்று அப்போஸ்தலர் கூறுகிறார் (கலா. 5:22). இவற்றில் ஏதேனும் நம்மிடம் உள்ளதா? மாறாக, இதற்கு நேர்மாறானதா? ஆகவே, நாம் தேவனுடைய பிள்ளைகள் என்று அழைக்கப்படக்கூடாது, மாறாக அதன் எதிர்மாறாக இருக்க வேண்டும். ஒருவரால் பிறப்பது அவரைப் போலவே இருக்கும். ஆனால் கர்த்தர் கூறுகிறார்: 'ஆவியினால் பிறப்பது ஆவி' (யோவான் 3:6). நாமோ, ஆவியைத் தேடும் மாம்சமாக மாறிவிட்டோம், ஆகவே பின்வரும் தீர்ப்பு நம்மைப் பற்றிச் சரியாகப் பொருந்தும்: 'என் ஆவியானவர் மனிதனுடனே எப்பொழுதும் போராடார், அவன் மாம்சமாயிருக்கிறான்' (ஆதியாகமம் 6:3). நமக்குள்ளே கிறிஸ்துவின் எதுவும் இல்லாதபோது, நம்மைக் கிறிஸ்தவர்கள் என்று எப்படி அழைக்க முடியும்?

34. யாராவது ஒருவர், 'நான் கிறிஸ்துவின் மீது விசுவாசம் கொண்டிருக்கிறேன்; என் இரட்சிப்புக்கு அவருடைய இந்த விசுவாசம் மட்டும் போதுமா?' என்று கேட்கலாம். ஆனால், அப்போஸ்தலனாகிய யாக்கோபு இதற்குப் பதிலளிக்கிறார்: 'தேவதூதர்கள்கூட விசுவாசிக்கிறார்கள், நடுங்குகிறார்கள்' (யாக்கோபு 2:19). மேலும்: 'செயல் இல்லாத விசுவாசம் தானாகவே செத்துப்போனது' (17:26). – நாம் உண்மையாகவே அவர் மீது விசுவாசம் கொண்டிருக்கிறோமா?! நிகழ்காலத்திலும் இங்கும் இப்போதும் உள்ளவற்றையே நாம் விசுவாசிக்காதபோது, எதிர்காலத்தைப் பற்றி அவர் மீது விசுவாசம் கொண்டிருப்பதாக எப்படிக் கூற முடியும்? நாம் விசுவாசிக்கவில்லை: ஏனெனில் நாம் பௌதீகப் பொருட்களுடன் பிணைக்கப்பட்டுள்ளோம், மாம்சத்தின்படி வாழ்கிறோம், மேலும் ஆவிக்கு எதிராகப் போர் தொடுக்கிறோம். ஆனால், கிறிஸ்துவின் கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதன் மூலம் அவரைத் தங்கள் இதயங்களில் ஏற்றுக்கொண்டு, உண்மையாகவே அவருக்குள் விசுவாசமுள்ளவர்களாய் இருப்பவர்கள் கூறுவது: 'இப்போது நான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கவில்லை, கிறிஸ்துவே என்னுள் வாழ்கிறார். நான் இப்போது மாம்சத்தில் வாழும் வாழ்க்கையை, என்னை நேசித்து எனக்காகத் தம்மை ஒப்புக்கொடுத்த தேவனுடைய குமாரன் மீதான விசுவாசத்தினால் வாழ்கிறேன்' (கலா. 2:20). அதனால்தான், அவருடைய உண்மையுள்ள அடியாராகவும், அவருடைய கட்டளைகளை உண்மையாகக் கடைப்பிடிப்பவர்களாகவும், மற்றவர்களின் இரட்சிப்பிற்காக அவருக்காகத் துன்பப்பட்டு, அவர்கள் கூறினார்கள்: 'நாங்கள் நிந்திக்கப்படும்போது, ஆசீர்வதிக்கிறோம்; நாங்கள் துன்புறுத்தப்படும்போது, பொறுத்துக்கொள்கிறோம்; நாங்கள் அவதூறு செய்யப்படும்போது, ஆறுதல் அளிக்கிறோம்' (1 கொரி. 4:12). ஏனெனில் அவர்கள் அவருடைய வார்த்தையைக் கேட்டிருந்தார்கள், அது: 'உங்கள் எதிரிகளை நேசியுங்கள், உங்களைப் பகைக்கிறவர்களுக்கு நன்மை செய்யுங்கள், உங்களைச் சபிக்கிறவர்களை ஆசீர்வதியுங்கள், உங்களைத் துன்பப்படுத்துகிறவர்களுக்காக ஜெபியுங்கள்' (மத். 5:44) என்று கட்டளையிட்டது. இவ்வாறு, அவர்களுடைய வார்த்தைகளாலும் செயல்களாலும், அவர்களுக்குள் கிரியை செய்துகொண்டிருந்த கிறிஸ்து வெளிப்படுத்தப்பட்டார். ஆனால் நாம், அவருடைய கட்டளைகள் அனைத்திற்கும் முரணாகச் செயல்படுவதால், எல்லாவிதமான அசுத்தங்களாலும் நிரப்பப்பட்டிருப்பதைக் காண்கிறோம். அதனால்தான் நாம், தேவனுடைய ஆலயத்திற்குப் பதிலாகக் கள்ளர்களின் குகையாகவும்; ஜெப ஆலயத்திற்குப் பதிலாகக் கொள்ளையர்களின் புகலிடமாகவும்; பரிசுத்த வம்சத்திற்குப் பதிலாகப் பாவ வம்சமாகவும்; தேவனுடைய ஜனத்திற்குப் பதிலாகப் பாவத்தால் நிரப்பப்பட்ட ஜனமாகவும்; பரிசுத்தவானின் வித்துக்குப் பதிலாகத் தீய வித்தாகவும்; தேவனுடைய புத்திரர்களுக்குப் பதிலாக -இன் சட்டமில்லாத புத்திரர்களாகவும் ஆகிவிட்டோம். ஏனெனில், கர்த்தருடைய கட்டளைகளைப் புறக்கணித்து, அசுத்தமான இச்சைகள் மூலம் தீய ஆவிகளுக்கு ஊழியம் செய்கிறோம் – மேலும் இஸ்ரவேலின் பரிசுத்தரைக் கோபமூட்டியுள்ளோம்.

35. இதனால்தான், மாபெரும் ஏசாயா, நம்மைக் குறித்துப் புலம்பிக்கொண்டும், அதே நேரத்தில் நமது வீழ்ச்சியில் நமக்கு உதவ விரும்பியும், கூப்பிடுகிறார்: 'நீங்கள் ஏன் இன்னும் அக்கிரமத்தைச் செய்து உங்கள் ஆன்மாவைக் காயப்படுத்திக் கொள்கிறீர்கள்? ஒவ்வொரு தலையும் ஒரு புண், ஒவ்வொரு இதயமும் துயரத்தில் இருக்கிறது: காலிலிருந்து தலை வரை அதில் ஆரோக்கியம் இல்லை: தடிப்பும் இல்லை, புண்ணும் இல்லை, எரிந்த காயமும் இல்லை: பூசுவதற்குப் பிசினோ, எண்ணெயோ, கட்டுப்போடவோ இல்லையா?" (1:5–6). இவற்றிலிருந்து என்ன பின்விளைவு ஏற்படுகிறது? 'சியோன் மகள் ஒரு திராட்சைத் தோட்டத்தில் உள்ள ஒரு புதர் போலவும், ஒரு தோட்டத்தில் உள்ள பழக் கிடங்கு போலவும், முற்றுகையிடப்பட்ட ஒரு நகரம் போலவும் விடப்பட்டிருக்கிறாள்' (-8). நமது ஆன்மாவின் இந்த பாழாக்கத்தை நமக்குக் காட்டுவதற்காக, அப்போஸ்தலரும் கூறினார்: 'மேலும், அவர்கள் தங்கள் அறிவில் தேவனை அறிந்துகொள்ளத் தகுதியற்றவர்களாகக் கருதியபடியினாலே, தேவன் அவர்களை ஒரு சீர்கெட்ட மனதிற்கு ஒப்புக்கொடுத்தார்; அது மனிதருக்குரியதல்லாத காரியங்களைச் செய்யும்படியாக—அவர்கள் அநியாயம், பொல்லாப்பு, வஞ்சகம், பேராசை ஆகியவைகளால் நிறைந்தவர்களாகவும், கொலை, சண்டை, பொறாமை, நிந்தனை, தீங்கு ஆகியவைகளால் நிறைந்தவர்களாகவும், சொல்லாடித்திரிபவர்கள், அவதூறு செய்பவர்கள், தேவதூஷணக்காரர்கள், கலக்கத்தை உண்டுபண்ணுபவர்கள், தற்பெருமைக்காரர்கள், ஆணவக்காரர்கள், தீமையைக் கற்பனை செய்பவர்கள், பெற்றோருக்குக் கீழ்ப்படியாதவர்கள், அறிவற்றவர்கள், சமாதானமற்றவர்கள்: அன்பற்றவர்கள், நம்பிக்கையற்றவர்கள், இரக்கமற்றவர்கள். ஆனால், தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பை அறிந்திருந்தும்—அதாவது இத்தகைய காரியங்களைச் செய்கிறவர்கள் மரணத்திற்குரியவர்கள் என்பதை அறிந்தும்—அவற்றைத் தாங்களே செய்து, அவ்வாறு செய்கிறவர்களையும் அங்கீகரிப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். 'இதன் காரணமாக, அவர்கள் தங்கள் சொந்த உடல்களைத் தாங்களிடையே களங்கப்படுத்தும்படி, அவமானகரமான உணர்ச்சிகளுக்குத் தேவதூஷணம் அவர்களை ஒப்புக்கொடுத்தார்' (ரோமர் 1:28–32, 26, 24). இதிலிருந்து என்ன பின்படுகிறது? 'மனுஷருடைய எல்லா அவிசுவாசத்திற்கும் அநியாயத்திற்கும் விரோதமாய்க் தேவனுடைய கோபம் பரலோகத்திலிருந்து வெளிப்படுகிறது' என்று அது கூறுகிறது (வசனம் 18).

36. ஆன்மாவின் இந்த பாழாக்கத்தை உணர்த்துகிறபடி, ஆண்டவர் கூறினார்: 'எருசலேமே, எருசலேமே, தீர்க்கதரிசிகளைக் கொலைசெய்கிறாயே, உன்னிடத்திற்கு அனுப்பப்பட்டவர்களைக் கல்லால் அடிக்கிறாயே, உன் பிள்ளைகளை ஒரு கோழி தன் குஞ்சுகளைத் தன் இறக்கையின் கீழ் சேர்க்கிறது போல, நான் எத்தனை முறை உன் பிள்ளைகளைச் சேர்க்க விரும்பினேன், ஆனால் நீ இணங்கவில்லை! உங்கள் வீடு பாழாய்ப் போனது" (மத். 23:37–38). நாம் துறவிகளாக, கடவுளுக்குரிய ஆன்மீக சேவையைப் புறக்கணித்துவிட்டு, வெறும் பௌதீக ரீதியாகவே நமது கடமைகளைச் செய்கிறோம் என்பதையும், ஆனாலும், இதற்கு மத்தியிலும், நாம் நம்மைப் பற்றி பெருமிதம் கொள்கிறோம் என்பதையும் ஏசாயா மீண்டும் உணர்ந்தார். அவர் கூறினார்: 'சோதோமின் ஆட்சியாளர்களே, கர்த்தருடைய வார்த்தையைக் கேளுங்கள்; கோமோராவின் மக்களே, தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தைக் கேளுங்கள். 'உங்கள் பலபலிகள் எனக்கு என்ன பயன்?' என்கிறார் கர்த்தர். 'செம்மறி ஆட்டுக்குட்டிகளின் கொழுப்பையும், ஆட்டுக்குட்டிகளின் பலிகளையும் நான் வெறுக்கிறேன்; காளைகள், ஆட்டுக்குட்டிகளின் இரத்தம் எனக்குத் தேவையில்லை. என் முற்றத்தில் நீங்கள் மிதித்துச் செல்வதற்காக இவற்றை உங்களிடம் நான் கேட்கவில்லை. மேலும், நீங்கள் உங்கள் விளைச்சலில் ஏழாவது பங்கைக் கொண்டுவந்தாலும், அது வீணாய்ப்போகும்: நறுமணப் புகை எனக்கு அருவருப்பாக இருக்கிறது; உங்கள் அமாவாசைகளையும், உங்கள் சப்தமாதிரிகளையும், உங்கள் நியமிக்கப்பட்ட பண்டிகைகளையும் நான் சகித்துக்கொள்ள மாட்டேன்; உங்கள் உபவாசங்களையும், உங்கள் பத்தினித் திரள் கூட்டங்களையும், உங்கள் திருவிழாக்களையும் என் ஆத்துமா வெறுக்கிறது; நீங்கள் எனக்குச் சுமையாக இருக்கிறீர்கள்; உங்கள் பாவங்களை இனி என்னால் சகித்துக்கொள்ள முடியாது. நீங்கள் எனக்கு உங்கள் கைகளை நீட்டும்போது, நான் உங்களைப் பார்க்காமல் என் கண்களைத் திருப்பிக்கொள்வேன்; நீங்கள் உங்கள் ஜெபங்களைப் பெருகப்படுத்தினாலும், நான் உங்களுக்குச் செவிகொடுக்க மாட்டேன்." இது ஏன்? 'ஏனெனில்,' என்கிறார் அவர், 'உங்கள் கைகள் இரத்தத்தால் நிறைந்திருக்கின்றன' (ஏசாயா 1:10–15), ஏனெனில் 'தனது சகோதரனைப் பகைக்கிறவன் எவனோ, அவன் கொலைகாரன்' (1 யோவான் 3:15). ஆகையால், அன்பு இல்லாத எந்தத் துறவு முயற்சியும் கடவுளுக்குப் பிரியமற்றது.

37. தேவன், தொலைவிலிருந்தே நமது பாசாங்குத்தனத்தை வெளிப்படுத்தி, கூறுகிறார்: 'இந்த மக்கள் தங்கள் உதடுகளால் என்னை கனப்படுத்துகிறார்கள், ஆனால் அவர்களுடைய இருதயங்கள் என்னிடத்திலிருந்து வெகுதூரமாயிருக்கிறது; அவர்கள் என்னை விருதாவாய் கனப்படுத்துகிறார்கள்' – இப்படியே (ஏசாயா 29:13). உண்மையில், பரிசேயர்களைக் கண்டித்து நமது ஆண்டவர் சொன்னது, இத்தகைய கிருபையைப் பெற்றும், அவர்களை விடவும் மோசமான குணாதிசயத்தைக் கொண்டவர்களாக வெளிப்படும் இன்றைய பாசாங்குக்காரர்களாகிய நமக்கு மிகவும் பொருந்தும். நாமும் கனமான, தாங்க முடியாத சுமைகளைக் கட்டி, மற்றவர்களின் தோள்களில் சுமத்துகிறோம்; ஆனால் நாமோ அவற்றை ஒரு விரலால் கூட தொட விரும்புவதில்லை (லூக்கா 11:46)? – நமது செயல்களை எல்லாம் பிறர் நம்மைக் காணும்படியாகச் செய்யவில்லையா (மத்தேயு 6:5)? விருந்துகளில் கனமான இடத்தையும், சபைகளில் முன்வரிசையிலும் அமர விரும்பவில்லையா? மக்கள் நம்மை 'போதகரே, போதகரே' என்று அழைப்பதை விரும்பவில்லையா – மேலும் அத்தகைய கனத்தை நமக்குக் கொடுக்காதவர்களை மரணத்திற்குரிய தண்டனைக்குள்ளாக்கவும் செய்கிறோமா? நாமும் அறிவின் திறவுகோலை எடுத்துக்கொள்ளவில்லையா, ஆனாலும் அதைக் கொண்டு வழியைத் திறப்பதற்குப் பதிலாக, பரலோக ராஜ்யத்தை மனிதர்களுக்கு முன்பாக மூடுகிறோம்—ஆகவே நாமும் பிரவேசிக்காமலும், மற்றவர்களைப் பிரவேசிக்கவும் அனுமதிக்காமலும் இருக்கிறோம்? இறால் பூச்சியை வடிகட்டி, ஒட்டகத்தை விழுங்கும் குருடர்களான வழிகாட்டிகள் நாம் அல்லவா? கோப்பின் மற்றும் தட்டின் வெளிப்புறத்தைச் சுத்தம் செய்து, ஆனால் உள்ளே கொள்ளை, பேராசை மற்றும் கட்டுப்பாடற்ற தன்மை ஆகியவற்றால் நிரம்பியிருக்கிறோம் அல்லவா? புதினா, சோம்பு மற்றும் சீரகம் ஆகியவற்றிற்குப் பத்தில் ஒரு பங்கு செலுத்தி, ஆனால் நீதியையும் கடவுளின் அன்பையும் புறக்கணிக்கிறோம் அல்லவா? வெளியில் மனிதர்களுக்கு நீதிமான்களாகத் தோன்றி, ஆனால் உள்ளே பாசாங்குத்தனம், சட்டமில்லாத தன்மை மற்றும் எல்லா வகையான அசுத்தங்களாலும் நிரம்பிய முத்திரையிடப்பட்ட கல்லறைகளைப் போல நாம் இல்லையா? வீரர்களின் கல்லறைகளைக் கட்டியும், திருத்தூதர்களின் புனிதப் பொருட்களை அலங்கரித்தும், ஆனால் நமது நடத்தையில் அவர்களைக் கொன்றவர்களைப் போல நாம் இல்லையா (மத்தேயு 23: 3–32)? இந்த நிலையில் நமக்காக அழாதவர் யார்? நமது சிறைவாசத்திற்கு இரங்காதவர் யார்? ஏனெனில், இதினால், கனமான தேவனுடைய குமாரராகிய நாம், மட்பாண்டங்களாக எண்ணப்பட்டிருக்கிறோம். இதினால், நமது பொன் கறுத்துப்போயிற்று, நமது சிறந்த வெள்ளி மாறிவிட்டது ( புலம்பல் 4:1–2). இந்தக் காரணத்திற்காக, பனிக்கு ஒப்பானவர்களாகத் திகழ்ந்த, சீயோனின் நசரேயராகிய நாங்கள், எத்தியோப்பியரைப் போலாகிவிட்டோம்; பாலினும் வெண்மையானவர்களாக இருந்த நாங்கள், மைக்கும் கரியவர்களாகிவிட்டோம். இந்தக் காரணத்திற்காக, எங்கள் முகம் கரியைக் காட்டிலும் கறுத்துவிட்டது; எங்கள் அக்கிரமம் சோதோமின் அக்கிரமங்களைக் காட்டிலும் பெருகியுள்ளது; இந்தக் காரணத்தினாலே, நாங்கள், பகலின் பிள்ளைகளும் ஒளியின் பிள்ளைகளும், இரவின் பிள்ளைகளும் இருளின் பிள்ளைகளும் ஆகிவிட்டோம் (1 தெச. 5:5). இந்தக் காரணத்தினாலே, நாங்கள், ராஜ்யத்தின் பிள்ளைகள், gehenna-வின் பிள்ளைகளாகிவிட்டோம். இந்தக் காரணத்தினாலே, நாங்கள், உன்னதமானவருடைய பிள்ளைகள், மனிதரைப்போலச் சாகிறோம், ராஜாதி ராஜாக்களில் ஒருவனைப்போல விழுந்துகிடக்கிறோம் (சங். 80:7). இந்தக் காரணத்திற்காக, சட்டமில்லாத எதிரிகளின் கைகளில்—அதாவது, தீய மற்றும் கொடூரமான -இன் பேய்களின் கைகளில்—மேலும் பூமியில் உள்ள மிகவும் அநியாயமான மற்றும் வஞ்சகமான ஆட்சியாளனான, அதாவது, அவர்களுடைய பிரபுவான சாத்தானின் கைகளில் நாங்கள் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளோம்; ஏனெனில், எங்கள் தேவனாகிய கர்த்தருடைய கட்டளைகளை மீறி, நாங்கள் பாவம் செய்து, சட்டமில்லாததைச் செய்துவிட்டோம் (தானி. 3, 29–32), தேவனுடைய குமாரனைக் காலால் மிதித்து, உடன்படிக்கையின் இரத்தத்தை ஒன்றுமில்லாமல் எண்ணி (எபி. 10:29). ஆனால் ஆண்டவரே, 'உமது நாமத்தின் நிமித்தமாக எங்களை என்றென்றைக்கும் தள்ளிவிடாதேயும்; உமது உடன்படிக்கையை அழித்துவிடாதேயும், உமது இரக்கத்தை எங்களிடமிருந்து விலக்கிவிடாதேயும்' (தானி. 3: 34–35), பரலோகத்தில் இருக்கும் எங்கள் பிதாவே, உமது தாராளத்திற்காகவும், உமது ஒரே குமாரனின் நன்மையின் பொருட்டும், உமது பரிசுத்த ஆவியின் இரக்கத்திற்காகவும். "எங்கள் முன்னோரது அக்கிரமங்களை நினைவாயாக; கர்த்தராகிய உமது கிருபைகள் எங்கள்மேல் விரைவில் உண்டாவதாக, நாங்கள் மிகவும் வறுமையுற்றிருக்கிறோம். எங்கள் இரட்சகராகிய தேவனே, உமது நாமத்தின் மகிமைக்காக எங்களுக்கு உதவி செய்யும்; கர்த்தராகிய தேவனே, உமது நாமத்தினிமித்தம் எங்களை விடுதலையாக்கி, எங்கள் பாவங்களிலிருந்து எங்களைச் சுத்திகரிக்கும்" (சங். 78, 8:9), எங்கள் ஆரம்பத்தை நினைவுகூரும்; அதை உமது ஒரே பேறான குமாரன், மனிதர்கள் மீதான அன்புக்காக எங்களுடையதிலிருந்து எடுத்து, பரலோகத்தில் எங்களுக்காகப் பிடித்துள்ளார், அது எங்களுக்கு மீட்பின் உறுதியான நம்பிக்கையை அளிக்கிறது, இல்லையெனில் நாங்கள் விரக்தியால் மேலும் மோசமடையக்கூடும். உலகின் வாழ்விற்காக அவர் சிந்திய விலைமதிப்பற்ற இரத்தத்தின் பொருட்டும்; அவருடைய நாமத்திற்காகத் தங்கள் இரத்தத்தைச் சிந்திய அவருடைய பரிசுத்த அப்போஸ்தலர்கள் மற்றும் வீரமரணமடைந்தவர்களின் பொருட்டும்; மற்றும் உமது பரிசுத்த நாமத்தைத் திருப்திப்படுத்தப் பாடுபட்ட பரிசுத்த தீர்க்கதரிசிகள், பிதாக்கள் மற்றும் குலப்பிதாக்களின் பொருட்டும் எங்களுக்கு உதவி செய்து எங்களை மீட்கும். ஆண்டவரே, எங்கள் பிரார்த்தனைகளைப் புறக்கணிக்காதேயும், இறுதிவரை எங்களைக் கைவிடாதேயும். ஏனெனில் நாங்கள் எங்கள் சொந்த நீதியின் மீது நம்பிக்கை கொள்ளவில்லை, மாறாக எங்கள் மக்களுக்காக நீர் வழங்கும் உமது இரக்கத்தின் மீதே நம்பிக்கை கொள்கிறோம். எங்கள் இரட்சிப்பிற்காக உமது ஒரே மகனால் எங்களுக்குத் தயாரிக்கப்பட்ட திருவருட்சாதனம் எங்களுக்குக் கண்டனத்திற்குக் காரணமாகாதபடிக்கு, நாங்கள் உம்மிடம் வேண்டி, உமது கிருபையைக் கேட்டுக்கொள்கிறோம்; உமது சந்நிதியிலிருந்து எங்களைத் தள்ளிவிடாதேயும். எங்கள் தகுதியின்மையைப் புறக்கணிக்காமல், உமது மிகுந்த இரக்கத்தின்படி எங்கள் மீது இரக்கமாயிரும்; உமது அன்புகளின் பெருக்கத்தால், எங்கள் அக்கிரமங்களிலிருந்து எங்களைச் சுத்திகரியும். அதன் மூலம், தண்டனைக்குள்ளாகாமல் உமது மகிமையின் சந்நிதியை நெருங்கி, உமது ஒரே குமாரனின் பாதுகாப்பிற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படவும், எங்கள் பாவங்களுக்கு வஞ்சகரும் மனந்திரும்பாத அடிமைகளுமாகக் காணப்படாமல் இருக்கவும் கூடும். ஓ சர்வவல்லமையுள்ள ஆண்டவரே, எங்கள் ஜெபத்தைக் கேளும், ஏனெனில் உம்மைத் தவிர வேறு தேவன் எங்களுக்குத் தெரியாது; நாங்கள் உமது நாமத்தை அழைக்கிறோம். எல்லாவற்றையும் எல்லாரிடத்திலும் செயல்படுத்துபவர் நீரே, உம்மிடத்திலிருந்தே நாங்கள் எல்லா உதவிகளையும் நாடுகிறோம். தேவனே, வானத்திலிருந்து கீழே நோக்கி, உமது பரிசுத்த மகிமையின் உறைவிடத்திலிருந்து எங்களைப் பாரும். 'ஆகவே, உமது ஆர்வமும் உமது வலிமையும் எங்கே? நீர் எங்களைப் பொறுத்துக்கொண்டதால், உமது இரக்கத்தின் மிகுதியும் உமது தாராளமும் எங்கே?' ஏனெனில், ஆபிரகாம் எங்களைப் பெற்றதில்லை, இஸ்ரவேல் எங்களுக்குப் பிறப்பு அளிக்கவில்லை; ஆனால், ஆண்டவரே, நீரே எங்கள் பிதா. எங்களை மீட்கும்; ஏனெனில், ஆரம்பம் முதல் உமது பரிசுத்த நாமம் எங்கள் மீது உள்ளது" மற்றும் உமது ஒரேபேறான குமாரனும் உமது பரிசுத்த ஆவியும். 'கர்த்தாவே, ஏன் உமது வழியை விட்டு எங்களைத் தவறாக வழிநடத்தினீர், எங்கள் இருதயத்தைக் கடினப்படுத்தினீர், அதனால் நாங்கள் உம்மைப் பயப்படவில்லையா?' கர்த்தாவே, உமது பரிசுத்த சபையின் நிமித்தமாகவும், முன்னோர்களில் உமது பரிசுத்தவான்கள் அனைவரின் நிமித்தமாகவும் உமது ஊழியர்களைத் திரும்ப வரவழைத்தருளும்; 'குறைந்தபட்சம் நாங்கள் உமது பரிசுத்த மலைகளைச் சுதந்தரிக்க வேண்டும்: எங்கள் பகைவர்கள் உமது பரிசுத்த ஆலயத்தை மிதித்துள்ளனர். "நீங்கள் எங்கள்மேல் ஆட்சி செலுத்தாததும், உங்கள் நாமம் எங்கள்மேல் அழைக்கப்படாததுமான பண்டைக் காலங்களைப் போல நாங்கள் இருந்தோம்" (ஏசாயா 63:15–19).

38. 'வானங்கள் திறக்கப்பட்டால், மலைகள் உமது சந்நிதியில் நடுங்கி, நெருப்பின் முகத்திற்கு முன்பாக மெழுகு உருகுவது போல உருகிவிடும்; நெருப்பு உமது எதிரிகளை அழித்துவிடும், உமது பெயருக்கு எதிராக இருப்பவர்கள் உம்மைக் கண்டு பயப்படுவார்கள். நீர் உமது மகிமையான செயல்களைச் செய்யும்போது, மலைகள் உமது சந்நிதியில் நடுங்கும். பண்டைய காலங்களிலிருந்து உன்னைத் தவிர வேறு தேவன் எங்கள் செவிகளுக்கு எட்டவில்லை, எங்கள் கண்கள் கண்டதும் இல்லை; உமது கிருபையைக் காத்திருக்கும்வர்களுக்காக நீர் செய்யும் கிரியைகளைத் தவிர. ஏனெனில், கிருபை நீதியுடன் நடப்பவர்களுக்காகக் காத்திருக்கிறது, உமது வழிகள் நினைவுகூரப்படும்; ஏனெனில் நீர் கோபமாயிருந்தீர், நாங்கள் பாவஞ்செய்தோம்." – இதை, 'நாங்கள் பாவஞ்செய்தோம், நீர் கோபமாயிருந்தீர்' என்று சொல்வது சிறந்தது. 'இதனால் நாங்கள் வழிதவறிப் போனோம், நாங்கள் அனைவரும் அசுத்தமானவர்கள்போல, ஒரு அசுத்தமான இடம்போல ஆகிவிட்டோம்; எங்கள் நீதியெல்லாம் இவ்வாறுதான்: மேலும் எங்கள் அக்கிரமங்களின் காரணமாக நாங்கள் இலைகளைப் போல உதிர்ந்துவிட்டோம்: ஆகவே, காற்று நம்மை அடித்துச் செல்கிறது; உமது நாமத்தை அழைப்பவர் யாருமில்லை, உம்மைப் பற்றிக்கொள்ள நினைப்பவர் யாருமில்லை; ஏனெனில், நீர் உமது முகத்தை நமக்கு விலக்கி, நம்முடைய அக்கிரமங்களின் நிமித்தமாக நம்மை ஒப்புக்கொடுத்துவிட்டீர். இப்போது, கர்த்தராகிய தேவரீர் எங்கள் பிதாவாயிருக்கிறீர்; நாங்கள் அனைவரும் உம்முடைய கைவேலைப்பாடுகள். எங்கள்மேல் மிகுந்த கோபம் கொள்ளாமல், எங்கள் அக்கிரமங்களை என்றென்றைக்கும் நினைவாயிராமல் இருக்கவும்; ஆனால் இப்போது எங்களைப் பார்க்கும்வராக இருக்கவும், ஏனெனில் நாங்கள் அனைவரும் உம்முடைய ஜனங்கள். உம்முடைய பரிசுத்தஸ்தல நகரம் பாழாய்ப்போயிருக்கிறது; சீயோன் ஒரு வனாந்தரத்தைப் போலிருக்கிறது; எருசலேம் ஒரு சாபமாக மாறியிருக்கிறது. எங்கள் பரிசுத்த ஆலயம், எங்கள் பிதாக்கள் ஆசீர்வதித்த மகிமை அக்கினியால் அழிந்துவிட்டது, எங்கள் எல்லாப் பெருமையும் ஒன்றாகச் சிதைந்துவிட்டது. இவை அனைத்திற்கும், கர்த்தராகிய நீர் பொறுமையுடன் இருந்தீர்; நீர் மௌனமாக இருந்து எங்களை மிகவும் தாழ்த்தினீர்" (ஏசாயா 64:1–12).

39. இது உமது பண்டைய ஜனத்திற்கு ஒரு முன்னடையாளமாக நடந்தது, ஆனால் இப்போது அது உண்மையாகவே எங்களுக்கு நிகழ்ந்துள்ளது. 'நாங்கள் எங்கள் அண்டை வீட்டாராகிய பேய்களுக்கு ஒரு பழமொழி ஆகிவிட்டோம், சுற்றிலுமுள்ளவர்களுக்கு நகைச்சுவைக்கும் ஏளனத்திற்கும் உள்ளானோம்' (சங். 78:4). ஆனால் பரலோகத்திலிருந்து கீழே பார்த்து, எங்கள் பரிசுத்த நாமத்திற்காக எங்களை இரட்சிக்கவும். எங்கள் எதிரிகளுடைய தந்திரங்களை நாங்கள் அறிந்துகொள்ளவும், அவர்களுடைய சூழ்ச்சிகளிலிருந்து எங்களை விடுவிக்கவும் அருள் புரியும். எங்களைத் தாக்குகிறவர்களை வெல்வதற்கு நாங்கள் எங்களால் போதுமானவர்களல்லர்; ஆகவே, உமது உதவியை எங்களிடமிருந்து தடுத்துவிடாதேயும். ஆனால், எங்கள் எதிரிகள் அனைவரிடமிருந்தும் எங்களை இரட்சிக்க நீர் வல்லமையுள்ளவராக இருக்கிறீர். கர்த்தாவே, உமது நன்மையின் மூலம், இந்த உலகத்தின் எல்லா உபத்திரவங்களிலிருந்தும் எங்களை இரட்சிக்கவும், அப்பொழுது நாங்கள் தெளிந்த மனச்சாட்சியுடன் வாழ்வின் கடலைக் கடந்து, உமது அற்புதமான சிம்மாசனத்திற்கு முன்பாகத் தூய்மையாகவும் குற்றமற்றவர்களாகவும் தோன்றி, நித்திய ஜீவனுக்குத் தகுதியுள்ளவர்களாக மாற்றப்படுவோம்.

40. இவை அனைத்தையும் கேட்டு, ஆழ்ந்த மனந்திரும்புதலால் நெகிழ்ந்து போன அந்தச் சகோதரன், பெரியவரிடம் கண்ணீர் மல்கக் கூறினார்: 'ஐயா, நான் பார்க்கும் வரையில், எனக்கு இரட்சிப்புக்கான நம்பிக்கை இல்லை. "என் அக்கிரமங்கள் என் தலைக்கு மீறிப் போயின" (திவ. 37:5). தயவுசெய்து சொல்லும், நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?' மூப்பர் பதிலளித்தார்: 'மனிதர்களால் தங்களை இரட்சிக்க முடி ; ஆனால் கடவுளால் எல்லாம் முடியும், ஆண்டவரே சொன்னது போல (மத். 19:26), ஆகவே "நாம் நம்முடைய பாவங்களை அறிக்கையிட்டு அவர்முன் தோன்றுவோம்… நாம் அவருக்கு ஆராதித்து, நமஸ்கரித்து, நம்மை உருவாக்கின கர்த்தருக்கு முன்பாகக் கண்ணீர் விடுவோம்: ஏனெனில் அவர் நம்முடைய தேவன்" (திபா. 94: 2:6), ஏனெனில் தீர்க்கதரிசியாகிய ஏசாயா மூலம் அவருடைய வார்த்தை பேசப்பட்டதை நாம் கேட்கிறோம்: 'நீங்கள் திரும்பினால், இரட்சிக்கப்படுவீர்கள்' (ஏசா. 30:15). மேலும்: 'கர்த்தருடைய கரம் இரட்சிக்க முடியாததா? அல்லது அவர் செவியை கனப்படுத்தி, கேட்க முடியாதபடி செய்தாரா? ஆனால் உங்கள் பாவங்கள் உங்களுக்கும் தேவனுக்கும் இடையில் பிரிவை உண்டாக்கியுள்ளன; உங்கள் பாவங்களின் காரணமாக அவர் தம்முடைய முகத்தை உங்களிடமிருந்து திருப்பிக்கொண்டார், அதனால் அவர் இரக்கமாயிராதபடிக்கு" (ஏசா. 59:1–2). அவர் ஏன் கூறுகிறார்: "உங்களைக் கழுவிக் கொள்ளுங்கள், பரிசுத்தமாயிருங்கள்; என் கண்முன் உங்கள் ஆத்துமாக்களிலிருந்து பொல்லாப்பை நீக்குங்கள்; உங்கள் பொல்லாப்பிலிருந்து விலகுங்கள்; நன்மை செய்யப் பழகுங்கள்; நீதியைத் தேடுங்கள்; ஒடுக்கப்பட்டவர்களைப் பாதுகாத்திடுங்கள்; அனாதைகளுக்காக நியாயம் தீர்த்து விடுங்கள்; விதவைகளை நிலைநிறுத்துங்கள்; வாருங்கள், நாம் சமாதானம் பேசுவோம்,' என்கிறார் கர்த்தர். 'உங்கள் பாவங்கள் செம்பருத்தியைப் போலச் சிவப்பாக இருந்தாலும், அவை பனிபோல வெண்மையாகும்; அவை கடுகுஞ்சிச் சிவப்பாக இருந்தாலும், அவை கம்பளிபோல வெண்மையாகும். 'நீங்கள் மனது வைத்திருந்து கீழ்ப்படிந்தால், தேசத்தின் நல்ல பலன்களைப் புசிப்பீர்கள்; கர்த்தருடைய வாய் இந்த வார்த்தைகளைப் பேசுகிறது' (ஏசா. 1:16–20); யோயேல் மூலமாகவும் அவர் பேசுகிறார்: "உங்கள் உடைகளை அல்ல, உங்கள் இருதயங்களைப் பிளந்து, உங்கள் முழு இருதயத்துடனே உபவாசத்துடனும், புலம்பலுடனும், துக்கத்துடனும் என்னிடத்தில் திரும்புங்கள்; உங்கள் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் திரும்புங்கள்; ஏனெனில் அவர் கிருபையும், இரக்கமுமுள்ளவர், கோபத்திற்குத் தாமதிப்பவர், நிலைத்த அன்பில் செல்வந்தர்" (யோயேல் 2, 12–13). எசேக்கியேலுக்கு அவர் கட்டளையிட்டார்: 'சொல்: மனிதகுமாரனே, இஸ்ரவேல் வீட்டிடம் பேசி, இவ்வாறு சொல்: "எங்கள் மீறுதல்களும் எங்கள் அக்கிரமங்களும் எங்கள்மேல் இருக்கின்றன; அவைகளால் நாங்கள் அழிந்துபோகிறோம்; அப்படியானால் நாங்கள் எப்படி உயிர் வாழ்வோம்? அவர்களிடம் கூறுங்கள்: 'நான் ஜீவமாயிருக்கிறபடியினாலே, பாவியின் சாவில் எனக்குச் சம்மதமில்லை; அவன் தன் வழியைவிட்டுத் திரும்பி ஜீவிப்பதையே நான் விரும்புகிறேன். திரும்பிக்கொள்ளுங்கள், உங்கள் பொல்லாத வழிகளைவிட்டுத் திரும்பிக்கொள்ளுங்கள்; இஸ்ரவேல் குடும்பத்தாரே, நீங்கள் ஏன் மரிக்க வேண்டும்?'" (எசேக்கியேல் 33:10–11). தேவனுடைய நன்மையின் பெருக்கைக் காட்டும் ராஜாக்கள் மூன்றாம் புத்தகம் இதைச் சொல்கிறது: நபோத்தின் மகனைக் கொன்று, அவன் மனைவியைத் தன் சொத்தாக ஆக்கிக்கொண்ட அகாப், நபோத்தின் திராட்சைத் தோட்டத்தில் இருந்தபோது, எலியா சொன்ன வார்த்தைகளைக் கேட்டான்: 'கர்த்தர் இவ்விதமாய்க் கூறுகிறார்: நாய்கள் அவனுடைய இரத்தத்தை நக்கிய அதே இடத்தில், நீங்களும் கொன்று கபடமாகப் பெற்றபடியினாலே, நாய்கள் உங்கள் இரத்தத்தையும் நக்கப்படும்... யெஸ்பேலின் நாய்கள் யெஸ்ரேயேலின் புறநகர்ப் பகுதியில் அவளைப் பட்சிக்கும்.' இந்த வார்த்தைகளை அகப் பவுன் கேட்டபோது, அவர் கர்த்தருடைய சந்நிதியிலிருந்து தம்மை மறைத்துக்கொண்டார்; மேலும் அவர் அழுதுகொண்டுபோய், தன் வஸ்திரங்களைக் கிழித்து, சாக்குவஸ்திரத்தை அணிந்து, உபவாசம்பண்ணி, இரவும் பகலும் சாக்குவஸ்திரம் அணிந்திருந்தார். "கர்த்தருடைய வார்த்தை எலியாவுக்கு அருளப்பட்டது: 'ஆகாப் என்முன் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டதைக் கண்டாயா? – இந்தக் காரணத்தினாலே, அவன் நாட்களில் நான் அவனுக்குத் தீங்கு வரப்பண்ணாதிருப்பேன்'" (1 ராஜாக்கள் 21:19, 23, 27, 29). மேலும் தீர்க்கதரிசியான தாவீது கூறுகிறார்: 'என் அக்கிரமத்தை நான் அறிக்கையிட்டேன், என் பாவத்தை நான் மறைக்கவில்லை. நான், "என் அக்கிரமத்தை கர்த்தரிடம் அறிக்கையிடுவேன்" என்றேன், அப்பொழுது நீர் என் இருதயத்தின் அக்கிரமத்தை மன்னித்தீர். ஆகையால், தேவபக்தியுள்ளவன் யாவனும் இக்கட்டான காலங்களில் உம்மிடம் ஜெபிப்பான்' (சங். 31:5, 6). நற்செய்தியில், ஆண்டவர் கூறுகிறார்: 'மனந்திரும்புங்கள், ஏனெனில் விண்ணரசு சமீபமாயிருக்கிறது' (மத். 4:17). மேலும் பேதுரு அவரிடம் கேட்டபோது: 'ஆண்டவரே, என் சகோதரன் எனக்கு எதிராகத் தவறு செய்தால், நான் எத்தனை முறை அவனுக்கு மன்னிக்க வேண்டும்—ஏழு முறையா?' இயல்பாகவே நல்லவரும், தம்முடைய நன்மையில் சொல்லொணாத்தன்மை கொண்டவருமான அவர், அவருக்குப் பதிலாக, 'ஏழு முறை வரை என்று நான் உனக்குச் சொல்லவில்லை, எழுபது முறை ஏழு முறை வரை' என்றார் (மத். 18:21–22). இத்தகைய நன்மையுடன் எதை ஒப்பிட முடியும்? மனிதர்களுக்கான இத்தகைய அன்பை நாம் எதனுடன் ஒப்பிடுவோம்?

41. பழைய மற்றும் புதிய ஏற்பாடுகள் இரண்டிலிருந்தும், தேவ பயத்தையும், மனிதர்களுக்கான அவருடைய நன்மையையும் அன்பையும் அறிந்துகொண்ட நாம், நம்முடைய முழு இருதயத்தோடும் அவரை நோக்கித் திரும்புவோம். சகோதரர்களே, நாம் ஏன் அழிந்துபோக வேண்டும்? நமது பாவமான கைகளைத் தூய்மைப்படுத்துவோம், இருமனமுள்ள இதயங்களைச் சீர்திருத்துவோம், துயரடைவோம், மனந்திரும்பி, நமது பாவங்களுக்காகக் கண்ணீர் விடுவோம். நமது தீச்செயல்களைக் கைவிடுவோம்; கர்த்தருடைய கிருபையை நம்புவோம், அவருடைய தண்டனையைப் பயந்து, அவருடைய கற்பனைகளைக் கடைப்பிடிக்கத் தீர்மானிப்போம். நாம் ஒருவரையொருவர் முழு இதயத்துடன் நேசிப்போம்; 'நீங்கள் எங்கள் சகோதரர்கள்' என்று சொல்வோம் – மேலும் நம்மை வெறுத்து நிந்திக்கிறவர்களால் கூட கர்த்தருடைய நாமம் மகிமைப்படட்டும். நாம் ஒருவருக்கொருவர் சோதனைக்குள்ளாகும் போது ஒருவரையொருவர் மன்னிப்போம், ஏனெனில் நாம் அனைவரும் நமது பொதுவான எதிரியால் சூழப்பட்டுள்ளோம். நமது தீய எண்ணங்களுக்கு எதிராக நில்லுங்கள், கடவுளை நமது கூட்டாளியாக அழைத்து, நமது உள்ளிலிருந்து தீய மற்றும் அசுத்த ஆவிகளை விரட்டுங்கள். மாம்சத்தை ஆவிக்குக் கீழ்ப்படுத்தி, எல்லா விதமான துறவுப் பயிற்சிகள் மூலமாக அதை அடக்கி ஆள்படுத்துவோம். மாம்சத்தின் மற்றும் ஆவியின் ஒவ்வொரு அசுத்தத்திலிருந்தும் நம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்வோம். அன்பிலும் நற்செயல்களிலும் நாம் ஒருவரையொருவர் ஊக்குவிப்போம். நாம் மற்றவர்களுக்குப் பொறாமைப்படவோ, நமக்குப் பொறாமைப்படுபவர்களைக் கண்டு சீற்றம் கொள்ளவோ வேண்டாம். நாம் ஒருவருக்கொருவர் இரக்கத்தைக் காட்டி, தாழ்மையுடன் ஒருவரையொருவர் குணப்படுத்துவோம். நாம் ஒருவரையொருவர் கண்டிக்கவோ அல்லது ஏளனம் செய்யவோ வேண்டாம், ஏனெனில் நாம் ஒருவருக்கொருவர் உடலின் உறுப்புகளாக இருக்கிறோம். நாம் அலட்சியத்தையும் கவனக்குறைவையும் ஒதுக்கி, தீய ஆவிகளுக்கு எதிராகத் துணிச்சலுடன் போராடுவோம். பிதாவிடம் நமக்காகப் பரிந்து பேசும் நீதியுள்ள இயேசு கிறிஸ்து நமக்கு வழக்கறிஞராக இருக்கிறார்; அவரே நம் பாவங்களுக்கான பாவநிவாரணியாக இருக்கிறார்: ஆகவே, நாம் தூய இதயத்துடனும், முழு ஆன்மாவோடும் அவரிடம் ஜெபிப்போம், அவர் நம் பாவங்களை மன்னிப்பார். 'ஏனெனில், உண்மையுடன் தம்மை அழைப்பிக்கும் யாவருக்கும் கர்த்தர் சமீபமாயிருக்கிறார்' (சங். 144:18). 'கர்த்தருக்குத் துதியின் பலியைச் செலுத்துங்கள், உத்தமனுக்கு உங்கள் நذرங்களைச் செலுத்துங்கள்; உங்கள் உபத்திரவ நாளிலே என்னை அழைப்பீர்களாக, அப்பொழுது நான் உங்களை விடுவிப்பேன், நீங்களும் என்னை மகிமைப்படுத்துவீர்கள்' (சங். 49: 14:15). மேலும் ஏசாயா மீண்டும் என்ன கூறுகிறார்? 'அநியாயத்தின் ஒவ்வொரு விலங்கையும் அவிழ்த்துவிடு, ஒடுக்குமுறைச் செயல்களைப் பிய்த்துவிடு, ஒடுக்கப்பட்டவர்களை விடுதலை செய், மேலும் ஒவ்வொரு அநியாயமான கட்டளையும் பிய்த்துவிடு. பசியுடன் இருப்பவர்களுக்கு உன் உணவைப் பகிர்ந்துகொடு, ஏழைகளையும் திக்கற்றவர்களையும் உன் வீட்டிற்குள் கொண்டுவா; நிர்வாணமான ஒருவரைக் கண்டால், அவனைப் புறக்கணிக்காதே, உன் சொந்த உறவினரையும் இகழாதே. அப்போது உன் ஒளி விடியற்காலையில் பிரகாசிக்கும், உன் குணமளித்தல் விரைவில் ஒளிரும்; உன் நீதியானது உனக்கு முன்னே செல்லும், கர்த்தருடைய மகிமை உன்னைச் சூழ்ந்துகொள்ளும்." இதற்குப் பிறகு என்ன? – "அப்போது நீங்கள் கூப்பிடுவீர்கள், தேவன் உங்களுக்குப் பதிலளிப்பார்; நீங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே அவர், 'இதோ, நான் இருக்கிறேன்' என்பார்." அப்போது உன் ஒளி இருளில் பிரகாசிக்கும், உன் இருள் நடுப்பகலைப்போல இருக்கும்; உன் தேவன் எப்பொழுதும் உன்னோடிருப்பார்; உன் ஆத்துமா விரும்புகிறபடி நீ திருப்தியடைவாய்" (ஏசாயா 58:6–10). நாம் அநீதியின் ஒவ்வொரு கட்டுகளையும் முடிவுக்குக் கொண்டு வந்து, நம் முழு உள்ளத்துடனும் நம் அண்டை வீட்டார்க்கு நன்மை செய்ய நம் இதயங்களைத் திருப்பும்போது, நாம் அறிவின் ஒளியால் ஆட்கொள்ளப்படுவோம், தீய உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுவிக்கப்படுவோம், ஒவ்வொரு நற்பண்பாலும் நிரப்பப்படுவோம், தேவனுடைய மகிமையின் ஒளியால் பிரகாசிப்பிக்கப்படுவோம், மேலும் எல்லா அறியாமைகளிலிருந்தும் மீட்கப்படுவோம்; – மேலும் நாம் கிறிஸ்துவிடம் ஜெபிக்கும்போது, நாம் கேட்கப்படுவோம், மேலும் கடவுள் எப்போதும் நம்மோடு இருப்பார், தெய்வீக விருப்பங்களால் நிரப்பப்படுவோம்.

42. நாம் ஒருவரையொருவர் நேசிப்போம், அப்பொழுது தேவன் நம்மை நேசிப்பார். நாம் ஒருவரையொருவர் நோக்கிப் பொறுமையுடன் இருப்போம், அப்பொழுது அவரும் நம்முடைய பாவங்களை நோக்கிப் பொறுமையுடன் இருப்பார். நாம் தீமைக்குத் தீமை திருப்பிக் கொடுக்காமல் இருப்போமாக, அப்பொழுது அவர் நமது பாவங்களுக்கு ஏற்ப நமக்குத் திருப்பிக் கொடுக்க மாட்டார். நம் சகோதரர்களை மன்னிப்பதில் நமது பாவங்களின் மன்னிப்பைக் காண்போம்; ஏனெனில், நம்மை நோக்கிய தேவனுடைய இரக்கம், நம் அண்டை வீட்டாரை நோக்கிய நமது இரக்கத்தில் மறைந்திருக்கிறது. இதனால்தான் ஆண்டவர் கூறினார்: 'மன்னியுங்கள், அப்பொழுது உங்களுக்கு மன்னிக்கப்படும்' (லூக் 6:37). மேலும்: 'ஏனென்றால், நீங்கள் மனிதர்களின் குற்றங்களை மன்னித்தால், உங்கள் பரலோகப் பிதாவும் உங்களை மன்னிப்பார்' (மத்தேயு 6:14). மீண்டும்: 'கருணை செய்வோர் பாக்கியவான்கள், ஏனெனில் அவர்கள் கருணை பெறுவார்கள்' (மத்தேயு 5:7). மேலும்: 'நீங்கள் மற்றவர்களுக்கு அளக்கிற அளவால், உங்களுக்கும் அளக்கப்படும்' (மத்தேயு 7:2). இவ்வாறு ஆண்டவர் நமக்கு இரட்சிப்பின் வழியை ஆயத்தப்படுத்தியுள்ளார், 'மேலும் நாம் தேவனுடைய பிள்ளைகளாக மாறுவதற்கான உரிமையை நமக்கு அருளினார்' (யோவான் 1:12). இதற்குப் பிறகு, நமது இரட்சிப்பு முற்றிலும் நமது கைகளில்தான் உள்ளது.

43. ஆகையால், நாம் அவரை முழுமையாகப் பெற்று, அவர் மூலமாகத் தெய்வங்களாக மாறுவதற்காக, நம்மை முழுமையாகக் கர்த்தரிடம் ஒப்புக்கொடுப்போம். இயல்பாகவே தேவனாகவும் கர்த்தராகவும் இருந்த அவர் மனிதரானதற்குக் காரணம் இதுவே. நாம் நம்முடைய முழு இருதயத்தோடும் அவருக்குக் கீழ்ப்படிவோம், அப்பொழுது அவர் நம்முடைய எதிரிகளைத் தடையின்றித் தள்ளிவிடுவார். 'என் ஜனங்கள் எனக்குக் கீழ்ப்படிந்திருந்தால்,' என்று அவர் கூறுகிறார், 'இஸ்ரவேலே, அவர்கள் என் வழிகளில் நடந்திருந்தால், நான் அவர்களுக்காக அவர்களுடைய எதிரிகளை அடக்கியிருப்பேன்; அவர்களை ஒடுக்கியவர்கள் மீது என் கையை வைத்திருப்பேன்' (சங். 80:14-15). நமது முழு நம்பிக்கையையும் அவர் ஒருவரிடமே வைப்போம்; நமது எல்லாத் துக்கத்தையும் அவர்மேல் போடுவோம் – அவர் நம்மை ஒவ்வொரு உபத்திரவத்திலிருந்தும் விடுவித்து, நம் வாழ்நாள் முழுவதும் நம்மைத் தாங்குவார். நாம் ஒவ்வொருவரையும் முழு இதயத்துடன் நேசிப்போம்; ஆனாலும் எந்த மனிதனிடமும் நம் நம்பிக்கையை வைக்காமல் இருப்போம். கர்த்தர் நம்மைப் பாதுகாக்கும் வரையில்தான் நமது நண்பர்கள் நமக்கு உதவுகிறார்கள், நமது எதிரிகள் நமக்கு முன்பாகப் பலவீனமடைகிறார்கள். ஆனால் கர்த்தர் நம்மைக் கைவிடும்போது, நமது நண்பர்களும் நம்மைக் கைவிடுகிறார்கள் (நம்மை இயலாமையுடன் விட்டுவிடுகிறார்கள்), நமது எதிரிகள் நம்மை வென்றுவிடுகிறார்கள். ஆனால் தன்னை நம்புகிறவன் அற்புதமான வீழ்ச்சியை அடைவான், ஆனால் கர்த்தருக்குப் பயப்படுகிறவன் உயர்த்தப்படுவான். அதனால்தான் தாவீது கூறினார்: 'என் வில்லை நம்புவதில்லை, என் பட்டயமும் என்னை இரட்சிக்காது; ஏனெனில் உம்முடைய வல்லமையால் எங்களைத் துன்புறுத்துகிறவர்களிடமிருந்து நீர் எங்களை இரட்சித்தீர், எங்களைப் பகைக்கிறவர்களை நீர் வெட்கப்படுத்தினீர்' (சங். 43:7–8).

44. நமது பாவங்களைக் குறைத்து மதிப்பிட்டு, அவை ஏற்கெனவே மன்னிக்கப்பட்டுவிட்டன என்று வஞ்சகமாக நம்மை உறுதிப்படுத்தும் எண்ணங்களை நாம் கொண்டிருக்க வேண்டாம். அத்தகைய எண்ணங்களுக்கு எதிராக நம்மை எச்சரிப்பதற்காகவே ஆண்டவர் கூறினார்: 'ஆட்டுத் தோலணிந்து உங்களிடம் வரும், உள்ளத்திலோ கடுங்கோபமுள்ள ஓநாய்களான பொய்த் தீர்க்கதரிசிகளைக் குறித்து ஜாக்கிரதையாக இருங்கள்' (மத்தேயு 7:15)நமது மனங்கள் பாவத்தால் இன்னும் கலக்கமடையும் வரை, நாம் அதன் மன்னிப்பை இன்னும் அடையவில்லை என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்; ஏனெனில் நாம் நிச்சயமாக இன்னும் மனந்திரும்புதலுக்குரிய கனிகளை உருவாக்கவில்லை. மனந்திரும்புதலின் கனி ஆத்துமாவின் பற்று அற்ற தன்மை; பற்று அற்ற தன்மையோ பாவத்தின் அழிவு. சில சமயங்களில் ஆசைகளால் நாம் துன்புற்றால், மற்ற சமயங்களில் அப்படி இல்லையென்றால், நமக்கு இன்னும் முழுமையான பற்றற்ற தன்மை ஏற்படவில்லை. ஆகையால், நாம் பாவங்களுக்கான முழுமையான மன்னிப்பையும் அடையவில்லை. நாம் புனித ஞானஸ்நானத்தின் மூலம் ஆதிப்பாவத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டோம்; ஆனால், ஞானஸ்நானத்திற்குப் பிறகு நாம் துணிந்து செய்த பாவங்களிலிருந்து, மனந்திரும்புதல் மூலமாக மட்டுமே விடுவிக்கப்படுகிறோம்.

45. ஆகவே, நாம் மனப்பூர்வமாக மனந்திரும்பி, நமது உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, பாவமன்னிப்பைப் பெறுவோமாக. உலகப் பொருட்களை இகழ்வோமாக, அவைக்காக மற்றவர்களுடன் சண்டையிட்டு, அன்பின் கட்டளையை மீறி, கடவுளின் அன்பிலிருந்து விலகிப் போகாமல் இருப்பதற்காக. நாம் ஆவியினால் நடப்போமாக, மாம்சத்தின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றாமல் (கலா. 5:16). நாம் நம்மைத் தூண்டி, விழித்துக் கொண்டு, கவனக்குறைவு என்ற உறக்கத்திலிருந்து விடுபடுவோம்; மீட்பரின் புனிதத் துறவிகளைப் பின்பற்றி, அவர்கள் செயல்களைச் செய்து, பின்னிருப்பதை மறந்து, முன்னிருப்பதை நோக்கி ஏங்குவோம். அவர்களின் அயராத ஆர்வத்தையும், தீவிரமான அர்ப்பணிப்பையும், சுயக்கட்டுப்பாட்டில் அவர்களின் நிலைத்த தன்மையையும், கற்புடைமையின் புனிதத்தையும், பொறுமையின் நிலைத்தன்மை, அசைக்க முடியாத அமைதி, இரக்கத்தின் நேர்மை, கலக்கமற்ற சாந்தம், உற்சாகத்தின் இதம், உண்மையான அன்பு, உயர்ந்த பணிவு, உலகப் பொருட்களிலிருந்து முழுமையான விலகல், தைரியம், நன்மனம் மற்றும் நற்பண்பு ஆகியவற்றைப் பின்பற்றுவோம். இன்பம் மீதான நமது நாட்டத்தை நாம் வளர்க்க வேண்டாம்; நமது எண்ணங்கள் தளர்வடைய நாம் அனுமதிக்க வேண்டாம்; நமது மனச்சாட்சியை நாம் களங்கப்படுத்த வேண்டாம். நாம் அனைவருடனும் சமாதானத்துடனும் பரிசுத்தத்துடனும் வாழுவோம், பரிசுத்தமின்றி யாரும் கர்த்தரைக் காணமாட்டார்கள் (எபி. 12:14). எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, சகோதரர்களே, நாம் உலகத்திலிருந்தும், இந்த உலகத்தின் ஆட்சியாளனிடமிருந்தும் தப்பி ஓடுவோம். மாம்சத்தையும் மாம்சத்திற்குரிய அனைத்தையும் நாம் துறப்போம். தெய்வீக அப்போஸ்தலரைப் பின்பற்றி, நாம் பரலோகத்திற்கு ஏறிச் சென்று அங்கே வாசம் செய்வோம், இதன் மூலம் நாம் ஜீவனுடைய பிரபுவிடம் சேர்ந்து, ஜீவ ஊற்றில் பங்குபெற முடியும். தேவதூதர்கள் மற்றும் பிரதான தூதர்களுடன் சேர்ந்து, நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் புகழ்களைப் பாடுவோமாக. அவருக்குத் தந்தையுடனும் பரிசுத்த ஆவியுடனும் இப்பொழுதும், எக்காலமும், யுக யுகமாகவும் மகிமையும் வல்லமையும் உண்டாகட்டும். ஆமென்.

2. அன்பின் நானூறு அதிகாரங்கள்

எல்பிடியஸுக்கான முன்னுரை

பாதர் எல்பிடியோஸ் அவர்களே, தங்களுக்குத் தவ வாழ்க்கை பற்றிய ஒரு நூலையும், நானூறு அதிகாரங்களைக் கொண்ட அன்பு பற்றிய ஒரு நூலையும் அனுப்புகிறேன்—இந்த அதிகாரங்களின் எண்ணிக்கை நான்கு நற்செய்திகளுக்கும் சமமானது—இது தங்கள் எதிர்பார்ப்புகளை முழுமையாகப் பூர்த்தி செய்யாமல் இருக்கலாம்; இருப்பினும், எங்களால் செய்ய முடிந்த சிறந்த முயற்சி இதுவே. ஆயினும், உமது புனிதத்துவம் அறிந்து கொள்ளட்டும், இதுவும் என் சொந்த மனதின் பலனல்ல. ஆனால், புனிதத் தந்தையர்களின் எழுத்துக்களை வாசித்து, என் தலைப்புக்கு மனதை ஈர்க்கும் பகுதிகளை அவர்களிடமிருந்து திரட்டி, எளிதாக மனப்பாடம் செய்வதற்கும் மனதில் மீள்பார்வை செய்வதற்கும் வசதியாக, பலவற்றைச் சொற்கள் அல்லது அத்தியாயங்கள் வடிவில் சுருக்கி, – இதை உங்கள் வணக்கத்திற்குரியவர்களான உங்களுக்கு அனுப்புகிறேன். இதை நீங்கள் ஒரு நல்ல எண்ணத்துடன், பயனையே நோக்கமாகக் கொண்டு, என் சொற்பொழிவுத் திறனின்மையைப் பொருட்படுத்தாமல் படித்து, எந்தவொரு ஆன்மீகப் பலனும் அற்ற என் தகுதியின்மையுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்யுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன். இங்கு எழுதப்பட்டிருப்பதை ஒரு சுமையாகக் கருத வேண்டாம் என்றும் கேட்டுக்கொள்கிறேன் (நான் உங்கள் மனசாட்சியின் மீது கனமான சுமைகளைப் போடுவது போல). ஏனெனில், நான் கீழ்ப்படிதலின் கட்டளையை நிறைவேற்றுகிறேன். நான் இதைச் சொல்வதற்குக் காரணம், இன்று நம்மில் பலர் அறிவுறுத்தும் வார்த்தைகளால் மனசாட்சியைச் சுமக்க வைக்கிறோம், ஆனால் மிகச் சிலரே தங்கள் செயல்களால் கற்பிக்கிறார்கள் அல்லது அவற்றிலிருந்து கற்றுக்கொள்கிறார்கள். ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தையும் மிகவும் கவனமாகப் படிப்பதற்கு முயற்சி செய்யுங்கள். ஏனெனில், எல்லாமே எல்லோராலும் எளிதில் புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன என்று நான் நினைக்கவில்லை; ஆனால், அது வெளிப்படையாக மிகவும் எளிமையாக வெளிப்படுத்தப்பட்டிருந்தாலும், அதில் பெரும்பாலானவை பலரால் கணிசமான படிப்பைக் கோரும். அவர்களுக்குள் இவ்வாறு வெளிப்படுத்தப்படுவது ஆன்மாவுக்குப் பயனுள்ளதாக அமையும். ஆனால், கடவுளின் கிருபையினால், யாராவது சந்தேக மனதுடன் அல்ல, மாறாக தேவ பயத்துடனும் அன்புடனும் படித்தால், இது நிச்சயமாக அப்படியே ஆகும். ஆனால், இந்த அல்லது வேறு எந்தப் புத்தகத்தையும் ஆன்மீகப் பயனுக்காக இல்லாமல், ஆசிரியரை நிந்திக்கப் பயன்படுத்தும் சொற்றொடர்களைத் தேடி, தங்களை விட அவர் அறிந்தவர் என்று தற்பெருமை பேசுவதற்காகப் படிக்கும் ஒருவருக்கு, எங்கும், எப்போதும், எந்த வகையிலும் பயனுள்ள எதுவும் வெளிப்படுத்தப்படாது.

அன்பின் மீதான முதல் சென்ச்சூரியா

1. அன்பு என்பது ஆன்மாவின் ஒரு கருணைமிக்க குணமாகும், அதன் மூலம் அது இறை அறிவைத் தவிர வேறு எதையும் இவ்வுலகில் விரும்புவதில்லை. ஆனால், பூமியில் உள்ள எதற்கும் பற்று கொண்ட எவராலும் அத்தகைய அன்பான குணத்தை அடைய முடியாது.

2. அன்பு பற்று அற்ற நிலையில் பிறக்கிறது; பற்று அற்ற நிலை என்பது கடவுள் மீதான நம்பிக்கையிலிருந்து; நம்பிக்கை என்பது பொறுமை மற்றும் பெருந்தன்மையிலிருந்து; இவை இரண்டும் எல்லாவற்றிலும் சுயக்கட்டுப்பாட்டிலிருந்து; சுயக்கட்டுப்பாடு என்பது கடவுள் பயத்திலிருந்து; கடவுள் பயம் என்பது இறை நம்பிக்கையிலிருந்து பிறக்கிறது.

3. கர்த்தரிடத்தில் விசுவாசமுள்ளவன் நரகத்தின் வேதனைகளைப் பயப்படுகிறான். அந்த வேதனைகளைப் பயப்படுபவன் இச்சையடக்கங்களைக் கைவிடுகிறான். இச்சையடக்கங்களைக் கைவிடுபவன் சோதனைகளைப் பொறுமையுடன் சகித்துக்கொள்கிறான். சோதனைகளைச் சகிப்பவன் தன் நம்பிக்கையைக் கடவுளிடம் வைக்கிறான். கடவுளிடம் வைக்கும் நம்பிக்கை மனதை ஒவ்வொரு உலகப் பற்றிலிருந்தும் பிரிக்கிறது. இவ்வாறு பிரிக்கப்பட்ட மனம் கடவுளை நேசிக்கத் தொடங்குகிறது.

4. கடவுளை நேசிப்பவன், அவர் படைத்த அனைத்தையும் விட கடவுளின் அறிவையே மேன்மையாகக் கருதுகிறான், மேலும் அதைப் பெற பேரார்வத்துடன் இடைவிடாமல் முயற்சி செய்கிறான்.

5. எல்லாமும் கடவுதியே மூலமாகவும் கடவுளுக்காகவும் இருக்கின்றன என்றால்; மேலும் கடவுள், தன்னால் உருவாக்கப்பட்டவற்றின் மூலமாகவே நன்கு அறியப்படுகிறார் என்றால்; கடவுளிடமிருந்து விலகி, தாழ்ந்த காரியங்களில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொள்ளும் ஒருவன், தன்னால் உருவாக்கப்பட்டவற்றையே கடவுளை விட மேன்மையாகக் கருதுகிறான் என்பதை அது காட்டுகிறது.

6. யாருடைய மனம் அன்பினால் கடவுளுடன் பிணைக்கப்பட்டுள்ளதோ, அவர் கண்ணுக்குத் தெரியும் அனைத்தையும் ஒன்றும் இல்லாததாகக் கருதுகிறார், தன் சொந்த உடலைக் கூட தனக்கு அந்நியமானதாகக் கருதுகிறார்.

7. ஆன்மா உடலை விட மேலானதென்றும், அதைப் படைத்த கடவுள் உலகத்தை விட ஒப்பற்ற மேலானவர் என்றும் கொள்வோமானால், ஆன்மாவை விட உடலையும், கடவுளால் படைக்கப்பட்ட உலகத்தை விட கடவுளையும் மேன்மைப்படுத்தும் ஒருவன், சிலை வழிபாட்டாளர்களிலிருந்து வேறுபட்டவன் அல்ல.

8. தேவ அன்பிலிருந்தும், அவருடைய சந்நிதியில் நிலைத்திருப்பதிலிருந்தும் தன் மனதைத் திருப்பி, அதை எந்தவொரு இவ்வுலக இன்பத்திலும் இணைத்துக் கொண்டவன், ஆன்மாவை விட உடலுக்கும், தேவன் படைத்தவனை விட அவனது படைப்பிற்கும் முன்னுரிமை அளிக்கிறான்.

9. அறிவின் வாழ்க்கை ஞானத்தின் ஒளி என்றால், இந்த ஒளி இறைவனுக்கான அன்பில் பிறக்கிறது, பின்னர் தெய்வீக அன்பை விட உயர்ந்தது எதுவும் இல்லை என்று சொல்வது சரியே.

10. அன்பால் ஈர்க்கப்பட்டு, மனம் இறைவனை நோக்கி உயரே பறக்கும்போது, அது தன்னையோ அல்லது வேறு எதுவும் இருப்பதையோ உணர்வதில்லை. எல்லையற்ற தெய்வீக ஒளியால் ஒளிரூட்டப்பட்டு, அது அனைத்து படைப்புகளிடமும் உணர்ச்சியற்றதாகிறது, சூரியன் பிரகாசமாக ஒளிரும்போது பௌதீகக் கண் நட்சத்திரங்களைப் பார்க்காமல் இருப்பதைப் போல.

11. அனைத்து நற்பண்புகளும் கடவுளை நேசிக்க மனதிற்கு உதவுகின்றன, ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக தூய பிரார்த்தனை. அதன் மூலம் கடவுளிடம் உயர்த்தப்பட்ட மனம், இருக்கும் அனைத்தையும் கடந்து நிற்கிறது.

12. அன்பினால், மனம் தெய்வீக ஞானத்தில் மெய்மறந்து, இருப்பன அனைத்தையும் கடந்து, தெய்வீகத்தின் எல்லையற்ற தன்மையை உணரும்போது: அப்போது, தெய்வீக ஏசாயாவின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி, வியப்பின் மூலம் தனது சொந்த அற்பத்தன்மையை உணர்ந்து, இந்தத் தீர்க்கதரிசியின் வார்த்தைகளை அவர் மனப்பூர்வமாக அறிவிக்கிறார்: 'ஐயோ! நான் அழிந்தேன்; ஏனெனில், நான் அசுத்தமான உதடுகளை உடையவன், அசுத்தமான உதடுகளை உடைய ஜனங்களுக்கு மத்தியில் வசிக்கிறேன்; ஆயினும், என் கண்களால் சேனைகளின் ஆண்டவராகிய ராஜாவைக் கண்டேன்' (ஏசா. 6:5).

13. கடவுளை நேசிப்பவன், தன்னைப்போலவே ஒவ்வொரு மனிதனையும் நேசிக்காமல் இருக்க முடியாது, ஆனாலும் இன்னும் தூய்மைப்படுத்தப்படாதவர்களின் உணர்ச்சிகளை அவன் அங்கீகரிக்க மாட்டான். ஆகையால், அவர்கள் மனந்திரும்பி சீர்திருத்தமடைவதைக் காணும்போது, அவன் எல்லையற்றதும் சொல்லொணாதுமான மகிழ்ச்சியால் களிகூர்கிறான்.

14. ஒரு அசுத்தமான, உணர்ச்சிப்பூர்வமான ஆன்மா, காமம் மற்றும் வெறுப்பு நிறைந்த எண்ணங்களால் நிரம்பியுள்ளது.

15. எந்தவொரு நபருக்கும், எந்தவொரு மீறலுக்காகவும், தன் இதயத்தில் சிறிதளவு வெறுப்பை உணரும் எவரும், தேவ அன்பிற்கு முற்றிலும் அந்நியர். ஏனெனில், தேவ அன்பு ஒரு நபரை நோக்கிய வெறுப்பை எந்த வகையிலும் சகித்துக்கொள்ளாது.

16. 'என்னை நேசிப்பவன் என் கட்டளைகளைக் காப்பான்' என்று கர்த்தர் கூறுகிறார் (யோவான் 14:15). 'நீங்கள் ஒருவரையொருவர் நேசிக்க வேண்டும் என்பதே என் கட்டளை' (யோவான் 15:12). ஆகையால், தன் அயலானை நேசிக்காதவன் கட்டளைகளைக் காக்கிறான் அல்ல; கட்டளைகளைக் காக்காதவன் கர்த்தரையும் நேசிக்க முடியாது.

17. அனைவரையும் சமமாக நேசிக்கக்கூடியவர் பேறு பெற்றவர்.

18. எந்தவொரு அழிவுகரமான அல்லது தற்காலிகமான பொருளுக்கும் பற்று வைக்காத நபர் பாக்கியவானாக இருக்கிறார்.

19. எல்லாப் படைப்புகளையும் கடந்து, இறைவனின் அழகில் இடைவிடாமல் மகிழும் மனம் பேறு பெற்றது.

20. யார் ஒருவர் காமம் வரை உடலைப் பேணி, தற்காலிகமான எதற்கும் தன் அண்டை வீட்டார் மீது பகை பாராட்டுகிறாரோ, அவர் படைப்பாளரை அல்ல, படைப்பை வழிபடுகிறார்.

21. இன்ப இச்சைகள் மற்றும் நோய்களிலிருந்து தனது உடலைப் பாதுகாப்பவன், பொதுநன்மை சேவையில் தனக்கு ஒரு துணையாளரைக் கொண்டிருக்கிறான்.

22. எல்லா உலக இச்சைகள் நீங்கி ஓடுகிறவன், எல்லா உலகத் துயரங்களுக்கு மேலாகத் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்கிறான்.

23. தேவனை நேசிப்பவன் தன் சக மனிதனையும் தவறாமல் நேசிக்கிறான். அத்தகையவன் தன் செல்வங்களைச் சேமித்து வைக்காமல், தேவபக்தியுடன் அவற்றை நிர்வகித்து, கேட்பவர்களுக்கு எல்லாம் கொடுக்கிறான்.

24. இறைவனைப் பின்பற்றி தர்மம் செய்பவன், உடல் சார்ந்த தேவைகளின் விஷயத்தில், தீயவர் மற்றும் நல்லவர், நீதிமான் மற்றும் அநீதிமான் ஆகியோருக்கு இடையில் எந்த வேறுபாட்டையும் காட்டுவதில்லை. ஆனால் அவன் அனைவருக்கும், அவர்களின் தேவைக்கேற்ப சமமாகப் பகிர்ந்தளிக்கிறான்; இருப்பினும், அவர்களின் நல்ல மனப்பான்மையின் காரணமாக, தீயவர்களை விட நல்லவர்களுக்கே அவன் முன்னுரிமை அளிக்கிறான்.

25. இயல்பாகவே நல்லவரும் பற்று அற்றவருமான கடவுள், தம் படைப்புகளாகிய அனைவரையும் சமமாக நேசித்தாலும், குணத்தில் தமக்கு உறவினர்களாகிய நல்லோரை மகிமைப்படுத்துகிறார். அதே சமயம், தம்முடைய நன்மையினால் தீயோருக்கு இரக்கம் காட்டி, இந்த வாழ்வில் அவர்களைத் தண்டிப்பதன் மூலம் அவர்களை மனந்திரும்புதலுக்குக் கொண்டுவருகிறார்: அதுபோலவே, நல்லறிவும் பற்று அற்ற தன்மையும் கொண்ட மனிதன் அனைவரையும் சமமாக நேசிக்கிறான்; இயல்பாகவே நற்பண்பு கொண்டவர்களையும், அவர்களின் நல்லெண்ணத்தின் பொருட்டும் நேசிக்கிறான்; மேலும் தீயவர்களையும், அவர்களின் இயல்பு மற்றும் இரக்கத்தின் காரணமாகவும் நேசிக்கிறான்; அறிவற்றவர்களாகவும் இருளில் நடப்பவர்களாகவும் இருப்பதால் அவர்கள் மீது கருணை காட்டுகிறான்.

26. அன்பின் தன்மை, ஒருவரின் உடைமைகளைப் பகிர்வதன் மூலம் மட்டுமல்ல, தேவ வார்த்தையைப் போதிப்பதன் மூலமும், உடல்ரீதியான சேவை செய்வதன் மூலமும் இன்னும் அதிகமாக வெளிப்படுகிறது.

27. உலகியல் விஷயங்களை உண்மையாகத் துறந்து, பாசாங்கு இல்லாமல் அன்புக்காகத் தன் அண்டை வீட்டாரைச் சேவிப்பவன், ஒவ்வொரு உணர்ச்சியிலிருந்தும் விரைவாக விடுவிக்கப்பட்டு, தெய்வீக அன்பிலும் தெய்வீக அறிவிலும் பங்குகொள்ளும்வனாகிறான்.

28. தன்னுள் தெய்வீக அன்பைப் பெற்றவன், தெய்வீக எரேமியா போல, 'தனது தேவனாகிய கர்த்தரைப் பின்தொடர்வதில் சோர்ந்து போகாதவன்' (எரேமியா 17:16); மாறாக, அவன் எந்தவொரு கடின உழைப்பையும், அவமானத்தையும், நிந்தனையையும் மனவலிமையுடன் சகித்துக்கொள்கிறான், மேலும் யாருக்கும் எதிராக எந்தத் தீய எண்ணத்தையும் கொண்டிருக்கிறான்.

29. யாராவது உங்களை அவமதிக்கும்போதோ அல்லது எந்த வகையிலாவது இழிவுபடுத்தும்போதோ, கோப எண்ணங்களிலிருந்து உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில், இந்த அவமதிப்பின் காரணமாக அன்பிலிருந்து உங்களைப் பிரித்து, வெறுப்பின் உலகிற்குள் உங்களை இட்டுச் செல்ல அவை இடமளிக்கக்கூடாது.

30. நீங்கள் நிந்தனையாலோ அல்லது அவமானத்தாலோ துயரமடையும்போது, அதிலிருந்து நீங்கள் பெரும் பயன் அடைந்திருக்கிறீர்கள் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள், ஏனெனில் இந்த அவமானத்தின் மூலம், உங்கள் வீண் பெருமை இறைவனின் திருவுளத்தால் உங்களிலிருந்து அகற்றப்பட்டுள்ளது.

31. நெருப்பின் நினைவு உடலைச் சூடாக்காதது போல, அன்பில்லாத நம்பிக்கை ஆன்மாவில் அறிவின் ஒளியை உருவாக்காது.

32. ஆரோக்கியமான கண் சூரிய ஒளியால் தானாகவே ஈர்க்கப்படுவதைப் போல, கடவுளின் அறிவும் இயல்பாகவே அன்பின் மூலம் தூய மனதைத் தன்பால் ஈர்க்கிறது.

33. ஒரு தூய மனம் என்பது அறியாமை எனும் இருளிலிருந்து வெளிவந்து, தெய்வீக ஒளியால் அறிவொளி பெற்றதாகும்.

34. ஒரு தூய ஆன்மா என்பது பற்றுகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, தெய்வீக அன்பால் இடைவிடாமல் மகிழ்விக்கப்படுவது.

35. ஆசை கண்டிக்கத்தக்கது, ஏனெனில் அது ஆன்மாவின் இயற்கையற்ற இயக்கமாகும்.

36. உணர்ச்சியற்ற தன்மை என்பது ஆன்மாவின் ஒரு அமைதியான நிலையாகும், அதில் அது தீமை நோக்கி எளிதில் அசைவதில்லை.

37. தன் சொந்த முயற்சியால் அன்பின் பலன்களை அடைந்த எவரும், ஆயிரம் தீமைகளைச் சகித்தாலும் அதிலிருந்து விலக மாட்டார். கிறிஸ்துவின் சீடரான ஸ்டீபன், அவரைப் போன்றவர்களும், மேலும் கிறிஸ்துவே—தனது கொலையாளிகளுக்காகத் தந்தையிடம் ஜெபித்து, அவர்கள் அறியாமையினால் செயல்பட்டதால் அவர்களை மன்னிக்குமாறு கேட்டவரும் (லூக்கா 23:34)—இதற்குச் சாட்சியளிப்பார்களாக.

38. அன்பின் இயல்பு நீடிய சகிப்புத்தன்மையும் இரக்கமுமாக இருக்கும் என்றால் (1 கொரி. 13:4), கோபமும் தீய எண்ணமும் கொண்டவன் அன்பிற்கு அந்நியவன் என்பது தெளிவாகிறது. ஆனால் அன்பிற்கு அந்நியனாகியவன், கடவுளுக்கும் அந்நியனாகிறான்: ஏனெனில், 'கடவுள் அன்பு' (1 யோவான் 4:8).

39. 'நீங்கள் தேவனுடைய ஆலயம் என்று சொல்லாதிருங்கள்,' என்கிறார் தெய்வீக ஏரோது (7:4). 'நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் மீதான விசுவாசம் மட்டுமே என்னை இரட்சிக்க முடியும்' என்று சொல்லாதிருங்கள். ஏனெனில், உங்கள் செயல்களால் வெளிப்படுத்தப்படும் அவருக்கான அன்பை நீங்கள் பெறாவிட்டால் இது சாத்தியமற்றது. விசுவாசம் மட்டும் போதும் என்பதற்கு: 'துஷ்ட ஆவிகளும் விசுவாசித்து அசைகின்றன' (யாக்கோபு 2:19).

40. அன்பின் கிரியைகள் என்பவை: தன் அயலானிடம் பேரார்வத்துடன் காட்டும் கருணை, தாராளம், பொறுமை, மற்றும் பொருட்களின் விவேகமான பயன்பாடு ஆகியவையாகும்.

41. தேவனை நேசிப்பவன் எவரையும் வருத்தப்படுத்தான், மேலும் தற்காலிக விஷயங்களுக்காக எவராலும் வருத்தமடையான்; மாறாக, பாக்கியவானாகிய பவுலன் தானே வருந்தினாரும் கொரிந்தேயரையும் வருத்தப்படுத்தினாரும் அந்த இரட்சிக்கும் துயரத்தால் மட்டுமே அவன் வருந்துகிறான், வருத்தப்படுகிறான் (2 கொரி. 2:4).

42. தேவனை நேசிப்பவன் பூமியில் ஒரு தேவதையின் வாழ்க்கையை வாழ்கிறான்; நோன்பிருந்து, விழித்திருந்து, பாடி, ஜெபித்து, ஒவ்வொருவரையும் எப்போதும் நல்லவர்களாகவே எண்ணுகிறான்.

43. ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் விரும்பும் எதையும் அடைய முயற்சி செய்தாலும், எல்லா நன்மைகளையும் விரும்பப்படும் அனைத்தையும் விட கடவுள் ஒப்பற்றவராகவும் மிகவும் விரும்பத்தக்கவராகவும் இருக்கிறார் என்றால்—இயல்பாகவே நல்லவரும் விரும்பத்தக்கவருமான அவரை அடைய நாம் எவ்வளவு ஆர்வம் காட்ட வேண்டும்?

44. உங்கள் மாம்சத்தை வெட்கக்கேடான கிரியைகளால் கெடுக்காதிருங்கள்; உங்கள் ஆத்துமாவைத் தீங்குள்ள சிந்தனைகளால் அசுத்தப்படுத்தாதிருங்கள்: அப்பொழுது தேவனுடைய சமாதானம் அன்பைத் தன்னுடன் கொண்டு உங்கள்மேல் இறங்கி வரும்.

45. நோன்பாலும் விழிப்பாலும் உங்கள் உடலைச் சோர்வடையச் செய்யுங்கள்; சங்கீதப் பாடல் பாடுவதிலும் ஜெபிப்பதிலும் சோம்பல் அடையாதிருங்கள்; அப்போது தூய்மையின் பரிசுத்தமாக்கல் உங்கள் மீது இறங்கி, அன்பையும் தரும்.

46. தெய்வீக ஞானத்திற்குத் தகுதியுள்ளவராகக் கருதப்பட்டு, அன்பின் மூலம் அதன் அறிவொளியை அடைந்தவர், ஒருபோதும் வீண் பெருமையால் தலைநிமிர மாட்டார்; ஆனால் அதற்குத் தகுதியற்றவராகக் கருதப்பட்டவர், மிக எளிதில் அதனால் வழிதவறிச் செல்வார். இருப்பினும், அத்தகைய ஒருவர், தான் செய்யும் அனைத்திலும், தன் பார்வையைக் கடவுளின் மீது நிலைநிறுத்தி, அனைத்தையும் அவருக்காகவே செய்தால், கடவுளின் உதவியுடன் அவர் இந்தத் துன்பத்தை எளிதில் தவிர்ப்பார்.

47. அன்பினால் தூண்டப்பட்டு தெய்வீக அறிவை இன்னும் அடையாதவன், கடவுளுக்கு இணங்க தான் செய்வதைப் பற்றி அதிகம் சிந்திக்கிறான்; ஆனால், இதயப்பூர்வமாக அத்தகைய அறிவைப் பெறத் தகுதியுள்ளவனாகக் கருதப்பட்டவன், கடவுளின் தோற்றத்தால் கௌரவிக்கப்பட்டபோது மூத்த தந்தை ஆபிரகாம் சொன்ன வார்த்தைகளை மீண்டும் கூறுகிறான்: 'நான் புழுதியும் சாம்பலுமே' (ஆதியாகமம் 18:27).

48. கர்த்தருக்குப் பயப்படுபவனுக்குத் தாழ்மையே நிலையான துணையாக இருக்கிறது, அதன் நினைவூட்டல்கள் மூலம் அவன் மீண்டும் கடவுள் மீதான அன்புக்கும் நன்றியுணர்வுக்கும் வழிநடத்தப்படுகிறான். உலகின் ஆவியின்படி வாழ்ந்த தனது முந்தைய வாழ்க்கை, தனது பல்வேறு மீறல்கள், தனது இளமைப் பருவத்தில் அவர் எதிர்கொண்ட சோதனைகள், மற்றும் கர்த்தர் அவனை அவை அனைத்திலிருந்தும் விடுவித்து, இச்சையின் வாழ்க்கையிலிருந்து கடவுளுக்குரிய வாழ்க்கைக்கு வழிநடத்தியதை நினைவுகூர்ந்து, அவன் பயம் மற்றும் அன்பு இரண்டையும் பெறுகிறான்; மேலும் இடைவிடாமல், ஆழ்ந்த பணிவுடனே, நமது வாழ்வின் நன்மையாளரும் ஆட்சியாளருமான கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துகிறார்.

49. காமம் மற்றும் கோப எண்ணங்களை மனதில் வளர்த்துக் கொண்டு உங்கள் மனதை அசுத்தப்படுத்தாதீர்கள், இல்லையெனில், தூய ஜெபத்திலிருந்து விலகி, விரக்தி உணர்வில் விழுந்துவிடுவீர்கள்.

50. தீய மற்றும் அசுத்தமான எண்ணங்களுடன் சேரும்போது மனம் கடவுளுக்கு முன்பாகத் தனது துணிச்சலை இழந்துவிடுகிறது.

51. உணர்ச்சிகளால் தூண்டப்படும் முட்டாள், கோபத்தால் தூண்டப்படும்போது, கலக்கமடைந்து, தன் சகோதரர்களிடமிருந்து தப்பிச் செல்ல அவசரமாகச் செல்கிறான்; ஆனால், காமத்தால் தூண்டப்படும்போது, அவன் மனந்திரும்பி, திரும்பி வந்து அவர்களுடன் உரையாடுகிறான். ஆனால், விவேகமுள்ள மனிதன், இரு சந்தர்ப்பங்களிலும் வித்தியாசமாக நடந்துகொள்கிறான். கோபமடைந்தபோது, அவர் தனது கிளர்ச்சியின் காரணங்களைத் துண்டித்து, தன் சகோதரர்கள் மீதான வெறுப்பிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்கிறார்; காமத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டபோது, அவர் சொல்லப்படாத உந்துதல்களையும் வீணான பேச்சுகளையும் தவிர்க்கிறார்.

52. சோதனையின் போது, உங்கள் மடத்தை விட்டு வெளியேறாதீர்கள்; மாறாக, எண்ணங்களின் கொந்தளிப்பை, குறிப்பாக துயரத்தையும் மனச்சோர்வையும் உண்டாக்கும் எண்ணங்களை, மன உறுதியுடன் தாங்கிக்கொள்ளுங்கள்: ஏனெனில், இவ்வாறு துன்பங்களால் ஞானமாகச் சோதிக்கப்பட்டு, கடவுள் மீது உறுதியான நம்பிக்கையைப் பெறுவீர்கள். ஆனால், நீங்கள் அதை விட்டு வெளியேறினால், நீங்கள் திறமையானவரோ, துணிச்சலானவரோ, அல்லது நிலையானவரோ அல்ல என்பதை நிரூபிப்பீர்கள்.

53. நீங்கள் தேவ அன்பிலிருந்து விலகிவிட விரும்பவில்லை என்றால், உங்கள் சகோதரன் உங்கள் மீது வெறுப்பைத் தக்க வைத்துக் கொண்டு உறங்கச் செல்வதை அனுமதிக்காதீர்கள், நீங்களும் அவர் மீது வெறுப்பைத் தக்க வைத்துக் கொண்டு உறங்கச் செல்ல வேண்டாம்: 'முதலில் போய், உன் சகோதரனோடு சமாதானம் செய்துகொள்; அப்பொழுது நீ திரும்பி வந்து' (மத். 5:24) தெளிவான மனச்சாட்சியுடன், கிறிஸ்துவிற்கு அன்பின் காணிக்கையை உண்மையான ஜெபத்தில் அர்ப்பணியுங்கள்.

54. தெய்வீகத் திருத்தூதரின் வார்த்தைகளின்படி, ஆவியானவரின் எல்லா வரங்களையும் கொண்டிருந்தாலும் அன்பு இல்லாதவன் அவற்றினால் எந்தப் பயனையும் அடையாதென்றால், அதைப் பெறுவதற்கு நாம் எவ்வளவு கவனம் எடுக்க வேண்டும் (1 கொரி. 13:3)?

55. அன்பு 'நேர்மையானவனுக்குத் தீங்கு செய்யாது' (ரோமர் 13:10) என்றால், தன் சகோதரனைப் பொறாமைப்படும், அவனது நற்பெயரால் மனவருத்தம் அடையும், அவதூறால் அவனது பெயருக்குக் களங்கம் விளைவிக்கும், அல்லது தீய நோக்கத்துடன் அவனைத் துஷ்பிரயோகம் செய்யும் ஒருவன், அன்பின் எதிரியாகவும் நித்திய கண்டனத்திற்குரியவனாகவும் ஆகவில்லையா?

56. அன்பு 'சட்டத்தின் நிறைவேறுதலாக' இருந்தால் (ரோமர் 13:10), தன் சகோதரனுக்குப் பகை பாராட்டுகிறவனும், அவன் எதிராகச் சதி செய்கிறவனும், அவனைச் சபிக்கிறவனும், அவன் வீழ்ச்சியில் மகிழ்கிறவனும் சட்டத்தை மீறுபவன் அல்லவா, மேலும் அவன் நித்திய வேதனைக்குரியவன் அல்லவா?

57. 'தனது சகோதரனைப் பழிசொல்லுகிறவன் அல்லது கண்டிக்கிறவன், நியாயப்பிரமாணத்தைப் பழிசொல்லுகிறான், நியாயப்பிரமாணத்தைக் கண்டிக்கிறான்' (யாக்கோபு 4:11); மேலும் கிறிஸ்துவின் பிரமாணம் அன்பு (யோவான் 13:34) என்பதால், பழிசொல்லுகிறவன் கிறிஸ்துவின் அன்பிலிருந்து விலகிப் போவதில்லையா, மேலும் அவன் தன்னை நித்திய வேதனைக்குத் தகுதியுள்ளவனாக ஆக்கிக்கொள்வதில்லையா?

58. அவதூறு செய்பவனின் நாவை நம்பாதிருங்கள், உங்கள் நாவையும் உங்கள் அண்டை வீட்டார் எதிராகப் பேசுகிற அல்லது கேட்கிற தீய வார்த்தைகளைக் கேட்க விடாதிருங்கள்: அப்பொழுது நீங்கள் தேவ அன்பிலிருந்து விலகி, நித்திய ஜீவனுக்கு அந்நியராகிவிடுவீர்கள்.

59. உங்கள் தந்தைக்கு எதிரான நிந்தனைகளை ஏற்றுக்கொள்ளாதீர்கள், அவரை அவமதிப்பவரை ஊக்குவிக்கவும் வேண்டாம்; அப்பொழுது கர்த்தருக்கு உங்கள் செயல்களால் கோபம் வர, அவர் உங்களை வாழ்பவர்களின் தேசத்திலிருந்து அறுத்துவிடுவார்.

60. அவதூற்றுபவரின் வார்த்தைகளை உங்கள் காதுகளிலிருந்து விலக்கிப் போடுங்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் அவனுடன் இரட்டைப் பாவத்தைச் செய்வீர்கள்—ஒன்று, நீங்களே இந்த அழிவுகரமான உணர்ச்சிக்குப் பழகுவது, மற்றொன்று, உங்கள் அண்டை வீட்டாரைப் பற்றித் தூற்றுவதைத் தடுக்கத் தவறுவது.

61. 'ஆனால் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்,' என்கிறார் கர்த்தர், 'உங்கள் எதிரிகளை நேசியுங்கள், உங்களைப் பகைக்கிறவர்களுக்கு நன்மை செய்யுங்கள், உங்களைத் துன்புறுத்துகிறவர்களுக்காக ஜெபியுங்கள்' (மத்தேயு 5:44). அவர் ஏன் இதைக் கட்டளையிட்டார்? – அவர் உங்களை வெறுப்பு, துக்கம், கோபம் மற்றும் பழிவாங்கும் உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுவித்து, பரிபூரண அன்பு என்ற மிகப்பெரிய புதையலை நீங்கள் அடையச் செய்வதற்காக; தேவன் எல்லா மக்களையும் சமமாக நேசிப்பதைப் பின்பற்றி, 'எல்லா மக்களும் இரட்சிக்கப்படவும் சத்தியத்தை அறிந்து கொள்ளவும்' (1 தீமோ. 2:4) விரும்புகிறவரின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றாத எவராலும் இதை அடைய முடியாது.

62. 'ஆனால் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், தீமையை எதிர்க்காதீர்கள்; மாறாக, யாராவது உன் வலது கன்னத்தில் அறைந்தால், அவனுக்கு மறு கன்னத்தையும் திருப்பிக் காட்டு; உன்னை வழக்கிற்கு இழுத்து உன் மேல் அங்கியை எடுத்துக்கொள்ள விரும்புகிறவனுக்கு, உன் கீமாவையும் கொடு; யாராவது உன்னை ஒரு மைல் தூரம் செல்லும்படி கட்டாயப்படுத்தினால், அவனுடன் இரண்டு மைல் செல்' (மத். 5, 39–41). ஏன்? நீங்களும் கோபம், கவலை மற்றும் துக்கத்திலிருந்து விடுதலையாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவும் – உங்கள் தீங்கற்ற தன்மை அவரைக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும் என்பதற்காகவும், உங்கள் இருவரும் அன்பின் நுகத்தின் கீழ் கொண்டுவரப்பட வேண்டும் என்பதற்காகவும், ஏனெனில் கர்த்தர் நல்லவர்.

63. நாம் எப்போதாவது பற்றிக்கொண்ட விஷயங்களைப் பற்றி உணர்ச்சிப்பூர்வமான கற்பனைகளை வளர்க்கிறோம். அதனால்தான், உணர்ச்சிப்பூர்வமான கற்பனைகளை வெல்லும் ஒருவர், இயல்பாகவே கற்பனை செய்யப்பட்ட விஷயங்களையும் இகழ்கிறார். ஏனெனில், விஷயங்களின் நினைவுகளுக்கு எதிரான போராட்டம், அந்த விஷயங்களுக்கே எதிரான போராட்டத்தை விட மிகவும் கடினமானது, ஏனெனில் செயலை விட எண்ணத்தில் பாவம் செய்வது எளிது.

64. சில உணர்ச்சிகள் உடலவை, மற்றவை மனதவை. உடலவை உணர்ச்சிகள் உடலால் தூண்டப்படுகின்றன, அதே சமயம் மனதவை உணர்ச்சிகள் புறப் பொருட்களால் தூண்டப்படுகின்றன. ஆனால் இரண்டும் அன்பு மற்றும் சுயக்கட்டுப்பாட்டால் அடக்கப்படுகின்றன: முந்தையது அன்பால், பிந்தையது சுயக்கட்டுப்பாட்டால்.

65. சில உணர்ச்சிகள் ஆன்மாவின் எரிச்சலூட்டும் தன்மைக்குச் சொந்தமானவை, மற்றவை அதன் விருப்பம் கொள்ளும் தன்மைக்குச் சொந்தமானவை. இரண்டும் புலன்களால் தூண்டப்படுகின்றன; ஆன்மா அன்பும் தன்னடக்கமும் இல்லாதபோது அவை தூண்டப்படுகின்றன.

66. ஆன்மாவின் வெறுப்புணர்வுத் திறனின் உணர்ச்சிகளை வெல்வது, விருப்பத் திறனின் உணர்ச்சிகளை வெல்வதை விடக் கடினமானது: அதனால்தான் இறைவன் அவற்றுக்கு எதிராக மிகவும் சக்திவாய்ந்த ஒரு தீர்வை வழங்கியுள்ளார் – அதுவே அன்பின் கட்டளை.

67. மறதி மற்றும் அறியாமை போன்ற மற்ற அனைத்து உணர்ச்சிகளும் ஆன்மாவின் எரிச்சலூட்டும் பகுதி, அல்லது விருப்பமுள்ள பகுதி, அல்லது சிந்திக்கும் பகுதி ஆகியவற்றுக்கு மட்டுமே உரியவை; ஆனால் விரக்தி, ஆன்மாவின் அனைத்து சக்திகளையும் உள்ளடக்கி, திடீரென்று, ஒரே மூச்சில், கிட்டத்தட்ட அனைத்து உணர்ச்சிகளையும் தூண்டுகிறது, இதனால்தான் இது மற்ற அனைத்து உணர்ச்சிகளையும் விட மிகவும் வேதனையானது. கர்த்தர், தம்முடைய கிருபையினால், அதற்கு ஒரு பரிகாரத்தை அளித்து, 'உங்கள் சகிப்புத்தன்மையினாலே உங்கள் ஆத்துமாக்களை இரட்சிக்கப் பெறுவீர்கள்' (லூக்கா 21:19) என்று கூறுகிறார்.

68. சகோதரர்களில் ஒருவரையும் ஒருபோதும் அடிக்காதீர்கள், குறிப்பாகக் காரணமின்றி, ஏனெனில் அவர் துக்கத்தைத் தாங்க முடியாமல் விலகிச் செல்லக்கூடும்; அப்பொழுது உங்கள் மனச்சாட்சியின் கண்டனத்திலிருந்து நீங்கள் ஒருபோதும் தப்ப முடியாது, அது எப்போதும் ஜெபத்தின்போது உங்களுக்குத் துயரத்தை உண்டாக்கி, கடவுளுக்கு முன்பான தைரியத்திலிருந்து உங்கள் மனதைத் திசை திருப்பும்.

69. எந்தவொரு நபரைப் பற்றியும் சந்தேகத்தின் சோதனைகளை உங்களுக்குக் கொண்டுவரும்வர்களைப் பொறுத்துக்கொள்ளாதீர்கள்; ஏனெனில், நிகழ்வுகளால்—உದ್ದேசமாகவோ அல்லது தற்செயலாகவோ—தங்களைச் சோதிக்க அனுமதிப்பவர்கள் 'அமைதியின் வழியை' அறியார்கள் அல்லர் (ரோமர் 3:17), அன்பு வழியாகக் கடவுளை நேசிப்பவர்களை அவருக்குரிய அறிவுக்கு வழிநடத்துகிறது.

70. மக்களின் குணாதிசயங்களுக்கு ஏற்ப நடந்துகொள்பவர், ஒருவரை ஒரு காரணத்திற்காகவும் மற்றொருவரை வேறு காரணத்திற்காகவும் நேசித்து, வெறுத்து, அல்லது ஒரே நபரை ஒரே காரணங்களுக்காக சில சமயங்களில் நேசித்தும் சில சமயங்களில் வெறுத்தும் நடப்பவர், இன்னும் பரிபூரண அன்பைப் பெற்றிருக்கவில்லை.

71. பரிபூரண அன்பு, மனிதர்களின் வெவ்வேறு குணாதிசயங்களுக்கு ஏற்ப அவர்களின் ஒற்றை இயல்பைப் பிரிக்காது; ஆனால், அந்த இயல்பை எப்போதும் கருத்தில் கொண்டு, நல்லவர்களை நண்பர்களாகவும், தீயவர்களை எதிரிகளாகவும் சமமாக நேசிக்கிறது; அவர்களுக்கு நன்மை செய்கிறது, நீண்டகாலம் பொறுமையுடன் இருக்கிறது, அவர்கள் செய்யும் தவறுகளைப் பொறுத்துக்கொள்கிறது, எந்த வகையிலும் தீமையால் பதிலடி கொடுக்காது, மாறாக சூழ்நிலைகள் தேவைப்படும்போது அவர்களுக்காகத் துன்பங்களையும் ஏற்கிறது; இதன் மூலம், முடிந்தால், அவர்களும் நண்பர்களாக மாறக்கூடும்; ஆயினும் இது சாத்தியமற்றதாக இருந்தாலும், அவர் தம்முடைய அன்பை அவர்கள் மீது இருந்து விலக்காமல், எல்லா மக்களுக்கும் சமமாக அன்பின் கனிகளை எப்போதும் வெளிப்படுத்துகிறார். அதுபோலவே நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவும், நம்மீது தம்முடைய அன்பை வெளிப்படுத்தும்போது, எல்லா மனிதர்களுக்காகவும் பாடுபட்டார், மேலும் அனைவருக்கும் சமமாக உயிர்த்தெழுதலின் நம்பிக்கையை வழங்கினார், இருப்பினும், நிச்சயமாக, ஒவ்வொரு நபரும் மகிமைக்கோ அல்லது நரகத்தின் வேதனைகளுக்கோ தன்னைத் தகுதியுள்ளவராக ஆக்கிக்கொள்கிறார்.

72. புகழ் மற்றும் அவமானம், செல்வம் மற்றும் வறுமை, இன்பம் மற்றும் துன்பம் ஆகியவற்றை ஒரு பொருட்டாகக் கருதாதவர், இன்னும் முழுமையான அன்பை அடையவில்லை. முழுமையான அன்பு இவை அனைத்தையும் ஒரு பொருட்டாகக் கருதுவதில்லை, மேலும் இந்த தற்காலிக வாழ்க்கை மற்றும் மரணத்தையும் கூட ஒரு பொருட்டாகக் கருதுவதில்லை.

73. பரிபூரண அன்பை அடைந்தவர்கள் என்ன சொல்கிறார்கள் என்று கேளுங்கள்: 'தேவ அன்பிலிருந்து நம்மைப் பிரிக்கிறது யார்? இக்கட்டுகளோ, அல்லது உபத்திரவங்களோ, அல்லது பின்தொடர்தல் வேதனையோ, அல்லது பஞ்சமோ, அல்லது நிர்வாணமோ, அல்லது ஆபத்தோ, அல்லது வாளோ? எழுதப்பட்டபடி: "உனக்காக நாங்கள் நாள் முழுவதும் மரணத்திற்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்படுகிறோம்; நாங்கள் அறுக்கப்படும் ஆடுகளைப் போலக் கருதப்படுகிறோம்." இருப்பினும், இவை அனைத்திலும் நம்மை நேசித்தவர் மூலமாக நாம் ஜெயித்தவர்களாக இருக்கிறோம். ஏனெனில், மரணத்தினாலும், ஜீவனத்தினாலும், தேவதையினாலும், அதிகாரங்களினாலும், நிகழ்பவையினாலும், வரவிருப்பவையினாலும், உயரத்தினாலும், ஆழத்தினாலும், வேறு எந்தப் படைக்கப்பட்ட பொருளினாலும், நம்முடைய கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் உள்ள தேவனுடைய அன்பிலிருந்து நம்மைப் பிரிக்க முடியாது என்பதை நான் அறிவேன்" (ரோமர் 8:35–39).

74. தன் அண்டை வீட்டார் மீதான அன்பு பற்றி அவர்கள் என்ன சொல்கிறார்கள் என்பதை மீண்டும் கேளுங்கள்: "நான் கிறிஸ்துவுக்குள் உண்மையைச் சொல்கிறேன்; பொய் சொல்லவில்லை; என் மனச்சாட்சி பரிசுத்த ஆவியினால் சாட்சி கொடுக்கிறது; என் இதயத்தில் மிகுந்த துயரமும் இடைவிடாத வேதனையும் இருக்கிறது; ஏனெனில், என் சகோதரராகிய, மாம்சத்தின்படி என் இனத்தவராகிய இஸ்ரவேலர் நிமித்தமாக, நானே கிறிஸ்துவுக்குப் புறம்பேற்றப்பட்டவனாக ஆகவேண்டுமென நான் விரும்புகிறேன்"—இப்படிப் பலவற்றைக் கூறுகிறார். (ரோமர் 9:1–4). மோசே மற்றும் பிற புனிதர்களும் இதேபோல் பேசினர்.

75. ஆசை, இன்ப இச்சையிடம் முக்கியத்துவம் கொடுக்காதவர், அவற்றிலிருந்து தோன்றி அவற்றால் தூண்டப்படும் பணப் பேராசையிடமும் முக்கியத்துவம் கொடுக்காதவர், கோபமூட்டும் எரிச்சலின் காரணங்களை அகற்ற முடியாது; அவற்றை அகற்றாதவர் பரிபூரண அன்பை அடையவும் முடியாது.

76. பணிவும் உடற்பயிற்சியும் (உடலியல் துறப்புகள்) ஒருவரை எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுவிக்கின்றன; ஏனெனில், பணிவு ஆன்மாவின் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்துகிறது, அதே சமயம் உடற்பயிற்சி உடலின் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்துகிறது. இதை ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாவீது செய்தார் என்பது, கடவுளிடம் அவர் விடுத்த பின்வரும் பிரார்த்தனையிலிருந்து தெளிவாகிறது: 'என் தாழ்மையையும் என் உழைப்பையும் நோக்கி, என் பாவங்கள் அனைத்தையும் மன்னித்தருளும்' (திபா. 24:18).

77. கட்டளைகள் மூலம், இறைவன் அவற்றைக் கடைப்பிடிப்பவர்களைப் பற்று அற்றவர்களாக்குகிறார்; மேலும் தெய்வீகக் கோட்பாடுகள் மூலம், அவர் அவர்களுக்கு அறிவின் ஒளியை வழங்குகிறார்.

78. அனைத்து கோட்பாடுகளும் கடவுளைப் பற்றியோ, அல்லது காணக்கூடிய மற்றும் காணமுடியாத படைப்புகளைப் பற்றியோ, அல்லது அவற்றில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட இறைவனின் திருவுளத்தையும் தீர்ப்பையும் பற்றியோ பேசுகின்றன.

79. தர்மம் ஆன்மாவின் எரிச்சலூட்டும் பகுதியைக் குணப்படுத்துகிறது; நோன்பு காமத்தை வற்றச் செய்கிறது; ஜெபம் மனதைத் தூய்மைப்படுத்தி, யதார்த்தத்தைப் பற்றித் தியானிப்பதற்குத் தயார்படுத்துகிறது. ஏனெனில், கர்த்தர் ஆன்மாவின் திறன்களுக்கு ஏற்ப நமக்குக் கட்டளைகளைக் கொடுத்துள்ளார்.

80. 'என்னிடத்தில் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்,' என்கிறார் ஆண்டவர், 'ஏனெனில் நான் இதயத்தில் சாந்தமும் தாழ்மையுமுள்ளவன்' (மத்தேயு 11:29). சாந்தம், எரிச்சலூட்டும் மனதைக் கிளர்ச்சியிலிருந்து பாதுகாக்கிறது, அதே சமயம் தாழ்மை, மனதைப் பெருமையிலிருந்தும் வீண் பெருமையிலிருந்தும் விடுவிக்கிறது.

81. கடவுளுக்குப் பயப்படுதல் இருவகைப்படும். ஒன்று, தண்டனை அச்சுறுத்தலிலிருந்து எழுகிறது; அதிலிருந்து தன்னடக்கம், பொறுமை, கடவுள் மீதான நம்பிக்கை, பற்றுறுதி ஆகியவை படிப்படியாக நமக்குள் பிறக்கின்றன; அவற்றிலிருந்து அன்பு முளைக்கிறது. மற்றொன்று, அன்போடு இணைந்தது. அது, அன்பின் துணிச்சலில் கடவுளை இகழாதபடி, ஆன்மாவில் பக்தியை உருவாக்குகிறது.

82. முதல் வகையான பயம், கamilமான அன்பினால் 'ஓட்டப்படுகின்றது' (1 யோவான் 4:18), அது ஆன்மாவிலிருந்து அதை அகற்றிவிடுவதால், அது இனி துன்பத்தைப் பற்றி அஞ்சுவதில்லை; ஆனால் இரண்டாவது பயம், முன்பே கூறப்பட்டது போல, எப்போதும் அதனுடன் இணைந்தே இருக்கிறது. பின்வரும் வேதவசனங்கள் முதல் வகையிற்குப் பொருந்தும்: 'கர்த்தருக்குப் பயந்ததினால், பொல்லாப்பை விட்டு விலகுகிறான்' (நீதிமொழிகள் 15:27); 'கர்த்தருக்குப் பயப்படுதலே ஞானத்தின் ஆரம்பம்' (நீதிமொழிகள் 1:7); இரண்டாவதற்கு: 'கர்த்தருக்குப் பயப்படுதல் சுத்தமாயிருக்கிறது, அது என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருக்கும்' (சங். 18:10); 'மேலும்: அவருக்குப் பயபக்தி உள்ளவர்களுக்குக் குறைவொன்றுமில்லை' (சங். 33:10).

83. "ஆகையால், உங்கள் பூமிக்கரிய உறுப்புகளாகிய வேசித்தனம், அசுத்தம், காமவிருப்பு, தீய இச்சைகள், பேராசை ஆகியவைகளை மரிக்கப்பண்ணுங்கள்" (கொலோஸ்ஸியர் 3:5). இங்கே திருத்தூதர், மாம்சத்திற்கான பகுத்தறிவை 'பூமி' என்று குறிப்பிடுகிறார்; 'விபச்சாரம்' என்பதால், செயலில் செய்யப்படும் பாவம்; 'அசுத்தம்' என்பதால், அதற்குச் சம்மதித்தல்; 'உணர்ச்சி' என்பதால், ஒரு உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணம்; 'தீய விருப்பம்' என்பதால், ஒரு காம எண்ணத்தை வெறுமனே ஏற்றுக்கொள்வது; 'பேராசை' என்பதால், உணர்ச்சிக்குத் தோற்றளித்து அதைத் தக்கவைக்கும் பொருள். தெய்வீகத் திருத்தூதர், இவை அனைத்தும் மாம்சத்தின் காரியங்களாக இருப்பதால், இவற்றை மரணத்திற்குள்ளாக்க வேண்டும் என்று கட்டளையிட்டார்.

84. முதலாவதாக, நினைவு ஒரு எளிய எண்ணத்தை மனதில் கொண்டு வருகிறது; அது அங்கே தங்கியிருந்தால், அது காமத்தைத் தூண்டுகிறது; நீங்கள் அந்தக் காமத்தை வேரறுக்கவில்லை என்றால், அது மனதை ஒப்புக்கொள்வதற்குச் சாய்க்கிறது; இது நிகழும்போது, ஒருவர் ஏற்கெனவே செயலில் பாவத்தைச் செய்யும் நிலையை அடைந்துவிடுகிறார். அதனால்தான், மிகவும் ஞானமுள்ள அப்போஸ்தலர், புறச்சமயத்திலிருந்து மதம் மாறிய கிறிஸ்தவர்களுக்கு எழுதும்போது, முதலில் அவர்கள் செயலில் பாவம் செய்வதை நிறுத்தும்படி கட்டளையிடுகிறார், பின்னர், முந்தைய ஒழுங்கிற்குத் திரும்பி, அதன் மூலக் காரணத்தை அடையும்படி செய்கிறார். மேலே கூறப்பட்டபடி, உணர்ச்சிகளைத் தூண்டி மீண்டும் எரிய வைக்கும் காரணம் பேராசை ஆகும், இது என் பார்வையில், இங்கு விபச்சாரத்தின் தாய் மற்றும் வளர்ப்பாளராகிய அதிகப்படியான உண்ணலைக் குறிக்கிறது. ஏனெனில், அளவுக்கு மீறிய உண்ணல் செல்வத்தைப் பொறுத்தமட்டில் மட்டுமல்ல, உணவைப் பொறுத்தமட்டிலும் ஒரு தீமை; அதுபோலவே, அடக்கம் உணவைப் பொறுத்தமட்டில் மட்டுமல்ல, செல்வத்தைப் பொறுத்தமட்டிலும் ஒரு நன்மை.

85. கால் கட்டப்பட்ட ஒரு பறவை, மேலே எழும்பத் தொடங்கி, கயிற்றால் மீண்டும் தரையில் இழுக்கப்படுவதைப் போல: அப்படியே மனமும், இன்னும் பற்று நீங்காமல், தெய்வீக விஷயங்களின் ஞானத்தை நோக்கி உயர்ந்தாலும், அதன் பற்றுகளால் மீண்டும் தரையில் இழுக்கப்படுகிறது.

86. மனம் பற்றுகளிலிருந்து முற்றிலும் விடுபடும்போது, அது தடைகளின்றி இருப்பின் தியானத்தை நோக்கிச் செல்கிறது, அதன் பாதையைத் திருத்துவின் அறிவை நோக்கித் திருப்புகிறது.

87. மனம் தூய்மையாக இருக்கும்போது, அது ஒரு பொருளின் கருத்துக்களைப் பற்றும்போது, ஆன்மீகத் தியானத்திற்காக அசைவுறுகிறது; ஆனால் சோம்பலால் அது அசுத்தமானபோது, அது வெறுமனே மற்ற பொருட்களின் எண்ணங்களைக் கற்பனை செய்கிறது, மேலும் அது மனிதனுக்குரிய எதையும் உணரும்போது, அதை அவமானகரமான மற்றும் தீய எண்ணங்களாக மாற்றுகிறது.

88. ஜெபிக்கும்போது, உங்கள் மனதை எந்த உலகியல் எண்ணமும் தாக்கவில்லை என்றால், நீங்கள் பற்று அற்ற நிலையின் எல்லைக்கு வெளியே இல்லை என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்.

89. ஆன்மா ஸ்திரமடையத் தொடங்கும் போது, அது தூய மற்றும் அமைதியான கனவுகளையும் காணத் தொடங்கும்.

90. கண்ணுக்குப் புலப்படும் பொருட்களின் அழகால் உடல் கண் எவ்வாறு ஈர்க்கப்படுகிறதோ, அவ்வாறே தூய மனம் புலப்படாதவற்றின் அறிவை நோக்கி ஈர்க்கப்படுகிறது. 'புலப்படாதவை' என்று நான் குறிப்பிடுவது, உருவமற்ற ஒன்றையே.

91. பொருட்களுடன் பற்று இல்லாமல் இருப்பது ஒரு பெரிய சாதனை, ஆனால் அவற்றின் பிம்பங்கள் மீது பற்று இல்லாமல் இருப்பது அதைவிட மிகச் சிறந்த சாதனை: ஏனெனில், பொருட்களால் நடத்தப்படும் போரை விட மிகவும் கொடூரமான ஒரு போரை தீய சக்திகள் நமது எண்ணங்கள் மூலமாகவே நம்மீது தொடுக்கின்றன.

92. குணத்தில் சிறந்து, அறிவால் வளம் பெற்றவன், பொருட்களை இயல்பாக அவை உள்ளபடியே கண்டு, எப்போதும் நல்ல பகுத்தறிவுக்கு ஏற்பவே செயல்படுகிறான், பேசுகிறான், அதிலிருந்து ஒருபோதும் விலகுவதில்லை. ஏனெனில், நாம் பொருட்களை அறிவோடு பயன்படுத்துகிறோமா அல்லது அறிவற்ற முறையில் பயன்படுத்துகிறோமா என்றும், நாம் நல்லொழுக்கமுடையவர்களா அல்லது தீயொழுக்கமுடையவர்களா என்றும் தீர்ப்பளிப்பது இதன் மூலமே.

93. முழுமையான பற்றற்ற தன்மையின் அடையாளம் என்னவென்றால், விழித்திருக்கும்போதும் உறங்கும்போதும், பொருட்களின் பிம்பங்கள் எப்போதும் இதயத்தில் அவற்றின் எளிமையான வடிவில் தோன்றுவதாகும்.

94. கட்டளைகளின் நிறைவேறுதலால், மனம் உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறது; காணக்கூடியவற்றின் ஆன்மீகத் தியானத்தால், அது பொருட்களைப் பற்றிய உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறது; காணப்படாதவற்றின் அறிவால், அது காணக்கூடிய பொருட்களின் தியானத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறது; இறுதியாக, பரிசுத்தத் திருத்தூயத்துவத்தின் அறிவால், அது காணப்படாத பொருட்களின் அறிவிலிருந்து கூட விடுவிக்கப்படுகிறது.

95. சூரியன் உதித்து உலகை ஒளிரச் செய்வதன் மூலம், தன்னையும் தான் ஒளிரச் செய்யும் பொருட்களையும் வெளிப்படுத்துவது போல: அவ்வாறே, நீதியின் சூரியன், ஒரு தூய மனதில் பிரகாசித்து, தன்னையும், தன்னிடமிருந்து தோன்றிய அனைத்தையும், இனி தோன்றவிருக்கும் அனைத்தையும் பற்றிய புரிதலையும் வெளிப்படுத்துகிறார்.

96. நாம் கடவுளை அவரது சாராம்சத்தால் அறியவில்லை, மாறாக அவரது படைப்புகளின் பிரகாசத்தாலும், அவற்றின் மீதான அவரது திருவருளாலும் அறிகிறோம். அவற்றில், ஒரு கண்ணாடியில் போல, அவரது எல்லையற்ற நன்மையையும், ஞானத்தையும், வல்லமையையும் காண்கிறோம்.

97. ஒரு தூய மனம், மனித விவகாரங்கள் தொடர்பான எளிய எண்ணங்களில், அல்லது கண்ணுக்குப் புலனாகும் பொருட்களின் இயற்கையான தியானத்தில், அல்லது கண்ணுக்குப் புலப்படாதவற்றின் தியானத்தில், அல்லது திருத்தூய்மைத் திருத்தந்தை மூவரின் ஒளியில் நிலைத்திருக்கிறது.

98. காணக்கூடிய பொருட்களின் தியானத்தில் ஈடுபடும்போது, மனம் அவற்றின் இயற்கையான பண்புகளை ஆராய்கிறது, அல்லது அவை எதைக் குறிக்கின்றன என்பதை ஆராய்கிறது, அல்லது அவற்றின் உண்மையான காரணத்தைத் தேடுகிறது.

99. கண்ணுக்குத் தெரியாதவைகளைப் பற்றித் தியானத்தில் ஈடுபடும்போது, அது அவற்றின் இயற்கையான பண்புகளையும், அவை இருப்பதற்கான காரணத்தையும், இதிலிருந்து என்ன விளைகிறது என்பதையும், அவற்றைப் பற்றி இறைவனின் திருவுளமும் தீர்ப்பும் என்ன என்பதையும் புரிந்துகொள்ள முயல்கிறது.

100. இருப்பினும், அது கடவுளிடம் இருக்கும்போது, முதலில் தீவிரமான அன்பினால் அவருடைய இயல்பைப் புரிந்துகொள்ள முயல்கிறது; ஆனாலும் அது அவருள் உள்ளவை பற்றிய அறிவிலிருந்து ஆறுதல் காண்பதில்லை—ஏனெனில் இது சாத்தியமற்றது மற்றும் எந்தவொரு படைக்கப்பட்ட இயல்பின் திறனுக்கும் அப்பாற்பட்டது—மாறாக, அவரைச் சுற்றியுள்ளவை பற்றிய அறிவால் ஆறுதல் பெறுகிறது, அவை: நித்தியம், எல்லையற்ற தன்மை, விவரிக்க இயலாமை, நன்மை, ஞானம் மற்றும் எங்கும் நிறைந்த சக்தி— —எல்லாவற்றையும் பேணக்கூடிய மற்றும் எல்லாவற்றையும் தீர்ப்பளிக்கக்கூடியவர். மேலும், அவர் எல்லையற்றவர் என்பதை அனைவரும் புரிந்துகொள்ளக்கூடியது அவரில் மட்டுமே; மேலும், அவருடைய புரிந்துகொள்ள முடியாத தன்மையின் அறிவே மனதைக் கடந்த ஒரு அறிவாகும், என்று இறையியல் மேதைகளான கிரிகோரியும் தியோனிசியஸும் கூறியுள்ளார்கள்.

அன்பின் இரண்டாம் நூறு

1. கடவுளை உண்மையாக நேசிப்பவன் எந்தவித கவனச்சிதறலும் இன்றி பிரார்த்தனை செய்கிறான்; அதுபோலவே, எந்தவித கவனச்சிதறலும் இன்றி பிரார்த்தனை செய்பவன் கடவுளை உண்மையாக நேசிக்கிறான். ஆனால், யாருடைய மனம் உலகியல் சார்ந்த எதன் மீதும் நிலைத்திருக்கிறதோ, அவன் கவனச்சிதறல் இல்லாமல் பிரார்த்தனை செய்ய முடியாது. ஆகையால், யாருடைய மனம் உலகியல் சார்ந்த எதன் மீதும் இணைக்கப்பட்டுள்ளதோ, அவன் கடவுளை நேசிப்பதில்லை.

2. காமம், புலம்பல், கோபம் அல்லது வெறுப்பு போன்ற இவ்வுலகியல் சார்ந்த எண்ணங்களில் நீண்ட நேரம் ஈடுபடும் மனம், தவிர்க்க முடியாமல் அதற்கான ஒரு தீவிர உணர்வை வளர்த்துக் கொள்கிறது. மேலும், அது அந்த விஷயத்திற்கு எந்த முக்கியத்துவமும் கொடுக்காவிட்டால் தவிர, அந்த உணர்விலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள முடியாது.

3. உணர்ச்சிகள், மனதைப் பிடித்து, அதைப் பௌதிகப் பொருட்களுடன் பிணைக்கின்றன; மேலும், அதை இறைவனிடமிருந்து பிரித்த பிறகு, அவற்றின் மீது நிலைத்திருக்கும்படி அதைக் கட்டாயப்படுத்துகின்றன: இதற்கு மாறாக, இறைவனின் அன்பு, அதன் மீது மேலோங்கி, அதன் பிணைப்புகளைத் தளர்த்துகிறது, மேலும் அது புலன் சார்ந்த பொருட்களிலோ அல்லது தற்கால வாழ்விலோ தன் இதயத்தைச் செலுத்த வேண்டாம் என்று அதைத் தூண்டுகிறது.

4. கட்டளைகளின் நோக்கம், பொருட்களைப் பற்றிய ஒருவரின் எண்ணங்களை எளிமையாக மாற்றுவதாகும், அதே சமயம் வாசிப்பு மற்றும் தியானத்தின் நோக்கம் மனதை அருவமானதாகவும் வடிவமற்றதாகவும் ஆக்குவதாகும். இதன் விளைவு கவனச்சிதறல் இல்லாத பிரார்த்தனையாகும்.

5. மனம் பற்றுகளிலிருந்து முழுமையாக விடுவிக்கப்பட்டு, கவனச்சிதறல் இல்லாமல் பிரார்த்தனை செய்ய, பல்வேறு ஆன்மீக தியானங்களுடன் இணைந்தாலன்றி, செயலூக்கமான வழிமுறை மட்டும் போதுமானதல்ல. முந்தையது மனதை அளவு கடந்த இச்சைகளிலிருந்தும் வெறுப்பிலிருந்தும் விடுவிக்கிறது; பிந்தையது மறதியிலிருந்தும் அறியாமையிலிருந்தும் அதை விடுவிக்கிறது, மேலும் இந்த வழியில் அது சரியான முறையில் பிரார்த்தனை செய்யும் திறனைப் பெறுகிறது.

6. தூய பிரார்த்தனையின் இரண்டு உன்னத நிலைகள் உள்ளன. ஒன்று செயல் வாழ்க்கை வாழ்பவர்களிடையே ஏற்படுகிறது, மற்றொன்று தியான வாழ்க்கை வாழ்பவர்களிடையே ஏற்படுகிறது. ஒன்று கடவுள் பயம் மற்றும் நல்ல நம்பிக்கையிலிருந்து ஆன்மாவில் எழுகிறது; மற்றொன்று தெய்வீக அன்பு மற்றும் உச்சகட்ட தூய்மையிலிருந்து எழுகிறது. முதல் நிலையின் அடையாளம் என்னவென்றால், ஒருவர் எல்லா உலகியல் எண்ணங்களிலிருந்தும் மனதை விலக்கி, கவனச்சிதறல் அல்லது குழப்பமின்றி பிரார்த்தனைகளைச் செய்து, கடவுளே உண்மையில் முன்னால் நிற்பது போல, அவரே முன்னால் நிற்பது போலச் செய்வதுதான். இரண்டாவதன் அடையாளம் என்னவென்றால், பிரார்த்தனை செய்யும் அதே கணத்தில், மனம் தெய்வீகமான மற்றும் எல்லையற்ற ஒளியால் மெய்மறந்து, அன்பின் மூலம் தன்னுள் அத்தகைய ஒளியூட்டலைக் கொண்டுவரும் அந்த ஒருவரைத் தவிர, தன்னையோ அல்லது வேறு எதையும் இருப்பதாக உணரவில்லை. இந்த நிலையில், கடவுளைப் பற்றிய வார்த்தைகளைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கும்போது, அவர் அவரைப் பற்றிய தூய மற்றும் ஒளிமயமான அறிவைப் பெறுகிறார்.

7. எவர் ஒரு பொருளை நேசிக்கிறாரோ, அவர் அதை எல்லா வகையிலும் தழுவிக்கொள்ள விரும்புகிறார்; மேலும், அதிலிருந்து பறிக்கப்படாதபடி, அதற்குத் தடையாக இருப்பதை எல்லாம் அவர் நீக்குகிறார். அப்படியே, கடவுளை நேசிப்பவரும் தூய செபத்தில் அக்கறை கொண்டு, தன் வழியில் நிற்கும் ஒவ்வொரு உணர்ச்சியையும் தன்னிலிருந்து வெளியேற்றுகிறார்.

8. எல்லாப் பேரார்வங்களுக்கும் தாயாகிய சுயப்பிரியத்தை யார் மறுக்கிறாரோ, அவர் கடவுளின் உதவியுடன், கோபம், துக்கம், வெறுப்பு போன்ற மற்ற எல்லாப் பேரார்வங்களையும் எளிதாக ஒதுக்கிவிடுவார். ஆனால், முதலாவதை யார் கொண்டிருக்கிறாரோ, அவர் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும், பிந்தையவற்றாலும் வாதிக்கப்படுவார். இருப்பினும், சுயப்பிரியம் என்பது உடலுக்கான ஒரு பேரார்வமான அன்பு ஆகும்.

9. மக்கள் பின்வரும் ஐந்து காரணங்களுக்காக ஒருவரையொருவர் பாராட்டத்தக்க அல்லது கண்டிக்கத்தக்க வகையில் நேசிக்கிறார்கள்: ஒன்று கடவுளுக்காக – நல்லொழுக்கமுள்ளவர்கள் அனைவரையும் நேசிப்பதைப் போலவும், தீயொழுக்கமுள்ளவர்கள் கூட நல்லொழுக்கமுள்ளவர்களை நேசிப்பதைப் போலவும்; அல்லது இயல்பாக – பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகளை நேசிப்பது போலவும், பிள்ளைகள் பெற்றோரை நேசிப்பது போலவும்; அல்லது வீண் பெருமையால் – பாராட்டப்படுபவர் தன்னைப் பாராட்டுபவரை நேசிப்பது போல; அல்லது சுயநலத்தால் – பணக்காரர் தனது செல்வத்திற்காக நேசிக்கப்படுவது போல; அல்லது புலனின்பத்திற்காக – கூலிக்காரர் தன் வயிற்றுக்காகவும், விருந்துகளை ஏற்பாடு செய்பவர் தன் இடுப்பிற்குக் கீழே உள்ளதற்காகவும் உழைப்பது போல. இவற்றில் முதலாவது பாராட்டத்தக்கது, இரண்டாவது பரஸ்பரமானது, மற்றவை உணர்ச்சியால் தூண்டப்பட்டவை.

10. சிலரை நீங்கள் வெறுத்தால், மற்றவர்களை நீங்கள் நேசிக்காமலும் வெறுக்காமலும் இருந்தால்; சிலரை நீங்கள் மிதமாக நேசித்து, மற்றவர்களை மிகவும் ஆழமாக நேசித்தால்; இந்த சமத்துவமின்மையிலிருந்து, ஒவ்வொருவரையும் சமமாக நேசிக்கத் தூண்டும் பரிபூரண அன்பிலிருந்து நீங்கள் இன்னும் வெகு தொலைவில் இருக்கிறீர்கள் என்பதை உணருங்கள்.

11. 'தீமையை விட்டுவிட்டு நன்மையைச் செய்யுங்கள்' (சங். 36:27), அதாவது, உங்கள் உணர்ச்சிகளை அடக்க உங்கள் எதிரிகளுடன் போராடுங்கள்; பின்னர் அவை பெருகாதபடி விழிப்புடன் இருங்கள்; மேலும் நற்பண்புகளைப் பெற மீண்டும் போராடுங்கள்; அதன்பிறகு அவற்றைப் பாதுகாக்க விழிப்புடன் இருங்கள். மேலும் இதுவே, உண்மையில், 'செய்து அதைக் காக்க வேண்டும்' என்பதாகும் (ஆதி. 2:15).

12. கடவுளின் அனுமதியுடன், நம்மைத் தூண்டுகிறவர்கள் ஆன்மாவின் விருப்ப சக்தியைத் தூண்டுகிறார்கள், அல்லது அதன் எரிச்சல் கொள்ளும் சக்தியைக் கிளர்ந்தெழச் செய்கிறார்கள், அல்லது அதன் சிந்திக்கும் சக்தியை மங்கச் செய்கிறார்கள், அல்லது உடலைத் துன்பங்களால் வாட்டுகிறார்கள், அல்லது உடலின் தேவைகளைப் பறிக்கிறார்கள்.

13. பேய்கள் தாமே நம்மைத் தூண்டுகின்றன, அல்லது கர்த்தருக்குப் பயப்படாதவர்களை நம்முடைய விரோதமாகத் தூண்டுகின்றன: நாம் மக்களிடமிருந்து விலகும்போது, கர்த்தர் வனாந்தரத்தில் சோதிக்கப்பட்டது போல, அவை தாமே நம்மைச் சோதிக்கின்றன; நாம் அவர்களுடன் பழகும்போது, பரிசேயர்கள் மூலம் கர்த்தர் மீண்டும் சோதிக்கப்பட்டது போல, அவை மக்களின் மூலம் நம்மைச் சோதிக்கின்றன. ஆனால், நமது முன்மாதிரியான கர்த்தரிடம் நோக்குவதன் மூலம், நாம் இரு சந்தர்ப்பங்களிலும் அவர்களைத் தடுத்துவிடுவோம்.

14. மனம் தேவ அன்பில் முன்னேறத் தொடங்கும் போது, அவதூறு செய்யும் ஆவி அதைத் தூண்டத் தொடங்குகிறது; அது மனிதனால் உருவாக்க முடியாத, ஆனால் தங்கள் தந்தையாகிய பிசாசனால் மட்டுமே உருவாக்கக்கூடிய எண்ணங்களை அதில் விதைக்கிறது. மேலும், கடவுளின் அன்பை நேசிப்பவர் மீதான பொறாமையினால் அவர் இதைச் செய்கிறார்; அதனால், அத்தகைய எண்ணங்களைக் கருக்கொண்டு விரக்தியில் விழுந்தவர், தனது வழக்கமான பிரார்த்தனை மூலம் கடவுளை நோக்கி உயரப் பறக்கத் துணியாமல் போவார். ஆனால், ஏமாற்றுபவன் தனது நோக்கத்தை நிறைவேற்றிக்கொள்ள இதில் எதையும் பெறுவதில்லை; மாறாக, அது நம்மை மேலும் உறுதியானவர்களாக ஆக்குகிறது. ஏனெனில், நாம் சோதிக்கப்பட்டு அவனுக்கு எதிராகப் போராடும்போது, கடவுள் மீதான நமது அன்பில் மேலும் அனுபவமும் உண்மையுமாகிறோம். 'அவர்களுடைய பட்டயம் அவர்களுடைய இருதயத்திலே பிரவேசிப்பதாக, அவர்களுடைய வில்லைகள் முறிந்து போவதாக' (சங். 36:15).

15. மனம், புலப்படும் உலகத்தை நோக்கித் திரும்பும்போது, இயல்பாகவே புலன்கள் மூலம் பொருட்களைப் புரிந்துகொள்கிறது. மனமும், பொருட்களின் இயற்கையான புரிதலும், பொருட்களும், புலன்களும் தீமையானவை அல்ல: ஏனெனில் இவை அனைத்தும் கடவுளின் படைப்புகள். அப்படியானால், இங்கு தீமை என்ன? வெளிப்படையாக, அது பொருட்களின் இயற்கையான புரிதலுடன் ஒட்டிக்கொள்ளும் உணர்ச்சியே ஆகும். பொருட்களின் இயற்கையான கருத்துக்கள் பயன்படுத்தப்படும்போது, மனம் விழிப்புடன் இருந்தால் அந்த உணர்ச்சி எழ வேண்டியதில்லை.

16. உணர்ச்சி என்பது ஆன்மாவின் ஒரு இயற்கைக்கு மாறான இயக்கமாகும், அது உணர்வற்ற அன்பிலிருந்து எழலாம், அல்லது ஒரு புலனுணர்வு சார்ந்த விஷயத்தின் மீதான பொறுப்பற்ற வெறுப்பிலிருந்து எழலாம், அல்லது ஒரு புலனுணர்வு சார்ந்த விஷயத்திற்காக எழலாம்: உணவு, பெண்கள், செல்வம், நிலையற்ற புகழ் அல்லது வேறு எந்த புலனுணர்வு சார்ந்த விஷயத்திற்காகவோ அல்லது அத்தகைய விஷயங்களுக்காகவோ இருக்கும் உணர்வற்ற அன்பிலிருந்து எழலாம்; – அறிவற்ற வெறுப்பிலிருந்து, மேலே கூறப்பட்டபடி, மேற்கூறியவற்றில் எதையும் காரணமின்றி வெறுக்கும்போது, அல்லது அவற்றின் காரணமாக ஒருவரை வெறுக்கும்போது.

17. அல்லது மீண்டும் – தீமை என்பது, அறியப்பட்ட விஷயங்கள் தொடர்பான ஒரு தவறான தீர்ப்பாகும், அது அவற்றின் முறையற்ற பயன்பாட்டோடு இணைந்து செல்கிறது. இவ்வாறு, அத்தகைய விஷயங்களைப் பொறுத்தவரை, பாலியல் உறவு குறித்த சரியான தீர்ப்பு, அதன் நோக்கமாகப் பிறப்புக்கு வழிவகுப்பதை அமைக்கிறது; ஆனால், அவ்வாறு செய்யும்போது, எவன் காமத்தின் இன்பத்தை மட்டுமே மனதில் கொண்டிருக்கிறானோ, அவன் தீமையை நன்மையாகக் கருதி, தீர்ப்பில் தவறுகிறான். மேலும், அத்தகைய ஒருவன் தன் மனைவியுடன் உடலுறவு கொள்ளும்போது, அதைத் தவறாகப் பயன்படுத்துகிறான். இதேபோல, மற்ற பொருட்களின் புரிதல் மற்றும் பயன்பாடு குறித்தும் ஒருவன் பகுத்தறிய வேண்டும்.

18. உங்கள் மனதை தூய்மையிலிருந்து திசை திருப்பிய பேய்கள், காம எண்ணங்களால் அதைச் சூழ்ந்திருக்கும்போது, கண்ணீருடன் கர்த்தரிடம் கூப்பிடுங்கள்: 'என்னைத் துன்புறுத்துகிறவர்கள் என்னைப் பற்றிக்கொண்டார்கள்; என் மகிழ்ச்சியே, என்னைப் பற்றிக்கொண்டவர்களிடமிருந்து என்னை விடுவித்தருளும்' (சங். 16:11; 31:7). அப்பொழுது நீங்கள் விடுவிக்கப்படுவீர்கள்.

19. காமக் கள்ளன் ஒரு கனத்த சுமை, மேலும் இந்த உணர்ச்சிக்கு எதிராகப் போராடுபவர்கள் மீது, குறிப்பாக அவர்கள் உணவில் மிதமானதைப் புறக்கணிக்கும்போதும், பெண்களைச் சந்தித்துப் பேசும்போதும், அவன் கடுமையாக அழுத்துகிறான். முதலில், அது உணர்ச்சிப்பூர்வமான இன்பத்திற்கான ஏக்கத்தால் மனதை உணர முடியாதபடி கவர்ந்திழுக்கிறது; பின்னர், நினைவு என்ற நுழைவாயில் வழியாக, அது அமைதியான மனதில் நுழைந்து, உடலைத் தூண்டுவது போலவே, மனதிலும் பல்வேறு வெட்கக்கேடான காட்சிகளை முன்வைக்கிறது; மேலும் இந்த வழியில், அது பாவத்திற்கு இணங்கும்படி மனதைத் தூண்டுகிறது. உங்களுக்குள் இது தொடர்வதை நீங்கள் விரும்பவில்லை என்றால், கவனமான ஜெபத்துடன் விரதம், உழைப்பு, விழிப்பு, மற்றும் நற்பண்புள்ள மௌனத்தைக் கடைப்பிடியுங்கள்.

20. நமது ஆன்மாக்களை இடைவிடாமல் தேடும் அவர்கள், காம எண்ணங்கள் மூலம், அவற்றை மனரீதியான அல்லது உண்மையான பாவத்தில் மூழ்கடிக்க முற்படுகிறார்கள். ஆனால், தங்களை நிராகரிக்கும் ஒரு மனதை அவர்கள் சந்திக்கும்போது, அவர்கள் 'சங்கடப்பட்டு வெட்கமடைவார்கள்'; மாறாக, ஆன்மீக தியானத்தில் ஈடுபட்ட ஒரு மனதைக் காணும்போது, அவர்கள் திரும்பிச் சென்று 'விரைவில் சங்கடப்பட்டு வெட்கமடைவார்கள்' (சங். 34:4; 6:11).

21. 'சுவாமி'யின் பணி, புனிதமான செயல்களுக்காக மனதை அபிஷேகம் செய்து, அதிலிருந்து காம எண்ணங்களை விரட்டுபவரால் செய்யப்படுகிறது; 'முதியவரின்' பணி, உள்ளதை அறிந்த ஞானத்தால் மனதை ஒளிமயமாக்கி, பொய்க் அறிவை அழிப்பவரால் செய்யப்படுகிறது; 'பேராயர்' என்பவரின் பணி, ஆராதிக்கப்பட வேண்டிய திருத்தூதத் திருக்கூட்டத்தின் பரிசுத்த அபிஷேகம் மூலம் தனது பரிபூரணத்தை நிறைவு செய்பவரால் நிறைவேற்றப்படுகிறது.

22. கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதன் மூலம் நமது உணர்ச்சிகள் குறையும்போது, பேய்கள் பலவீனமடைகின்றன; ஆன்மாவின் உணர்ச்சியற்ற தன்மையின் காரணமாக, அவை அதனுள் ஒட்டிக்கொள்ளவோ அல்லது அதற்கு எதிராகப் போரிடவோ எதையும் காணாமல், அதிலிருந்து முற்றிலும் மறைந்துபோகும்போது அவை அழிந்துவிடுகின்றன. இதன் பொருள்: 'அவர்கள் உமது சமுகத்தில் பலவீனப்பட்டுப் பாழாவார்கள்' (சங். 9:4) என்பதே.

23. சிலர் மனித அச்சத்தினாலும், வேறு சிலர் வீண் பெருமையினாலும், இன்னும் சிலர் சுயக்கட்டுப்பாட்டினாலும் உணர்ச்சிகளிலிருந்து விலகி நிற்கிறார்கள்; ஆனால் மற்றவர்கள் கடவுளின் திருவுளப்படியால் உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறார்கள்.

24. கர்த்தருடைய வார்த்தைகள் அனைத்திலும் பின்வரும் நான்கு கூறுகள் உள்ளன: கட்டளைகள், போதனைகள், எச்சரிப்புகள், மற்றும் வாக்குறுதிகள்; அவற்றுக்காக நாங்கள் உபவாசம், ஜாக்கிரதைகள், வெறும் தரையில் உறங்குதல், இக்கட்டுகள் மற்றும் உழைப்புகள், அவமானங்கள், மரியாதைக் குறைவு, சித்திரவதை, மரணம் போன்ற வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கடுமையையும் சகித்துக்கொள்கிறோம். 'உமது உதடுகளின் வார்த்தைகளுக்காக,' என்கிறார் தீர்க்கதரிசி, 'நான் பாடுகளின் வழிகளைக் காத்திருக்கிறேன்' (சங். 16:4).

25. சுயக்கட்டுப்பாட்டிற்கான பலன் பற்றற்ற தன்மை; நம்பிக்கையிற்கான பலன் அறிவு; பற்றற்ற தன்மை விவேகத்தைத் தோற்றுவிக்கிறது, அறிவோ கடவுள் மீதான அன்பைத் தோற்றுவிக்கிறது.

26. மனம், சரியான முறையில் ஒரு செயல்திறன் மிக்க வாழ்க்கையை வாழும்போது, விவேகத்தில் சிறந்து விளங்குகிறது; மேலும், சரியான முறையில் ஒரு தியான வாழ்க்கையை வாழும்போது, அறிவில் சிறந்து விளங்குகிறது. முந்தையது, அதைப் பயிற்சி செய்பவரை நன்மையைத் தீமையிலிருந்து வேறுபடுத்திக் காண வழிநடத்துகிறது; பிந்தையது, அதில் பங்கேற்பவரை அசரீர மற்றும் பௌதீக உயிரினங்களின் பண்புகளைப் பற்றிய அறிவுக்குள் அறிமுகப்படுத்துகிறது. இருப்பினும், மனம், மேலே கூறப்பட்ட அனைத்தையும் தாண்டி அன்பின் சிறகுகளில் உயர்ந்து, கடவுளிடம் நிலைபெற்று, மனித மனத்தால் முடிந்தவரை ஆன்மாவில் அவருடைய பண்புகளைத் தியானிக்கும்போது மட்டுமே, —அதாவது, இறையியல்—என்னும் அருளுக்குத் தகுதியடைகிறது.

27. நீங்கள் இறையியல் சிந்தனையில் ஈடுபட விரும்பினால், கடவுளுக்குள் தன்னில் உள்ளதைத் தேடாதீர்கள்; ஏனெனில் இது மனித மனத்தால் மட்டுமல்ல, கடவுளுக்குப் பிறகு இருக்கும் வேறு எந்த உயிரினத்தின் மனதாலும் கண்டறியப்பட முடியாது. ஆனால், முடிந்தவரை, அவரை ஆட்கொள்ளும் பண்புகளைக் கவனியுங்கள், அவை: நித்திய சாரம், எல்லையற்ற தன்மை, விவரிக்க முடியாத தன்மை, நன்மை, ஞானம், மற்றும் எல்லாப் பொருட்களையும் படைக்கும், அனைத்தையும் அறநெறியின்படி ஆளும், மற்றும் இருப்ப அனைத்தையும் தீர்ப்பிடும் சக்தி. ஏனெனில், மனிதர்களிடையே, ஒருவரேனும் ஓரளவிற்கு இறைவனின் இந்தப் பண்புகளை வெளிப்படுத்தினால், அவரே ஏற்கெனவே ஒரு பெரிய இறையியல் நிபுணர் ஆகிறார்.

28. அறிவையும் செயலையும் ஒன்றிணைத்தவன் வலிமையானவன்: ஏனெனில், அதன் மூலம் அவன் காமத்தை வற்றிப்போகச் செய்து, கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்துகிறான்; அதன் மூலம் அவன் தன் மனதை உயர்த்தி, கடவுளுடன் வசிக்கிறான்.

29. ஆண்டவர், 'நானும் பிதாவும் ஒன்றாக இருக்கிறோம்' என்று கூறும்போது, அவர் இயல்பின் ஒற்றுமையைக் குறிப்பிடுகிறார்; ஆனால் அவர் மீண்டும், 'நான் பிதாவிலிருக்கிறேன், பிதாவுக்கும் என்னுள் இருக்கிறார்' என்று கூறும்போது, அவர் அந்தஸ்வரூபங்களின் பிரிக்க முடியாத தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறார். ஆகவே, த்ரிவிட்டுகள் (மூன்று கடவுள்கள் என்ற கோட்பாட்டைப் பின்பற்றுபவர்கள்), குமாரனைப் பிதாவிலிருந்து பிரித்ததன் மூலம், இரு தரப்பினரும் ஒரு பெரும் குழியில் விழுகிறார்கள்: அல்லது, குமாரன் பிதாவுடன் ஒரே சாராம்சம் கொண்டவர் என்பதை ஒப்புக்கொண்டாலும், அவரைப் பிதாவிலிருந்து பிரித்ததால், அவர் பிதாவால் பிறக்கவில்லை என்று சொல்ல அவர்கள் நிர்பந்திக்கப்படுகிறார்கள், இதன் மூலம் மூன்று கடவுள்கள் மற்றும் மூன்று கொள்கைகளை அங்கீகரிக்கும் மதபோதத்தில் விழுகிறார்கள்; அல்லது, குமாரன் பிதாவால் பிறந்தவர் என்று ஒப்புக்கொண்டாலும், அவரை அவரிடமிருந்து பிரித்தால், அவர் பிதாவுடன் ஒரே சாராம்சம் கொண்டவர் அல்ல என்பதை அவர்கள் நிச்சயமாக ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும், மேலும் அவ்வாறு காலத்தின் ஆண்டவரை காலத்திற்குள்ளேயே உட்படுத்த வேண்டும். பெரிய கிரிகோரியின் போதனைப்படி, ஒரே கடவுளைப் பாதுகாக்கவும், ஒவ்வொன்றும் அதன் சொந்த தனித்துவமான இயல்புகளுடன் மூன்று ஹிப்போஸ்டாஸிகளை அறிக்கையிடவும் அவசியமாகும். ஏனெனில், அவருடைய போதனைப்படி, திருக்கோமம் பிரிக்கப்பட்டது, ஆனாலும் பிரிக்க முடியாதது; ஒன்றுபட்டது, ஆனாலும் தனித்தனியானது. என்னவொரு அற்புதமான பிரிவும் ஐக்கியமும்! ஆனால், பிதா மற்றும் குமாரன் ஒரே நபருடன் மற்றொருவர் இணைந்து பிரிவது போலவே இணைந்தும் பிரிந்தும், அதற்கு மேல் எதுவும் இல்லாமல் இருந்தால், அதில் என்ன அற்புதம் இருக்க முடியும்?

30. அன்பில் பரிபூரணராகி, பற்று அற்றதன் உச்சியை அடைந்தவர், தன்னுடையதற்கும் பிறனுடையதற்கும், அல்லது விசுவாசிகளுக்கும் விசுவாசமற்றவர்களுக்கும், அல்லது அடிமைக்கும் சுதந்தரனுக்கும், அல்லது ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் கூட வேறுபாடு பார்ப்பதில்லை. ஆனால், பற்றுகளின் கொடுமையிலிருந்து மீண்டு, ஒரே மனித இயல்பைக் கண்டு, அவர் அனைவரையும் சமமாகக் கருதுகிறார், மேலும் அனைவர் மீதும் சமமான மனப்பான்மையைக் கொண்டிருக்கிறார். அவரிடத்தில் யூதனுமில்லை கிரேக்கனுமில்லை; ஆணுமில்லை பெண்ணுமில்லை; அடிமையுமில்லை சுதந்திரனுமில்லை; கிறிஸ்துவே அனைவருக்கும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலானவராயிருக்கிறார் (கலாத்தியர் 3:28).

31. ஆன்மாவிற்குள் இருக்கும் உணர்ச்சிகளிலிருந்து, பேய்கள் நம்மில் உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களைத் தூண்டுவதற்கான சாக்குப்போக்குகளைப் பெறுகின்றன. பின்னர், இவற்றால் மனதை மூழ்கடித்து, பாவத்திற்கு இணங்கும்படி அதைக் கட்டாயப்படுத்துகின்றன; இதில் அதை வென்ற பிறகு, அதை மனப் பாவத்திற்குள் வழிநடத்துகின்றன; இது நிறைவேறியவுடன், ஒரு கைதியைப் போல, அதை நேரடியாகப் பாவச் செயலுக்கே இட்டுச் செல்கின்றன. இதற்குப் பிறகு, இந்த எண்ணங்கள் மூலம் ஆன்மாவை இறுதியாக பாழாக்கிய பிறகு, அவை அவற்றுடன் சேர்ந்து வெளியேறுகின்றன. பாவத்தின் சிலை (மனப் பிம்பம்) மட்டும் மனதில் எஞ்சியுள்ளது, அதைப் பற்றி ஆண்டவர் கூறுகிறார்: 'பரிசுத்தமான இடத்தில் பாழாக்கலின் அருவருப்பை நிற்கக் காணும்போது' (மத்தேயு 24:15). புனிதஸ்தலமும் தேவாலயமும் மனித மனமே என்பதை வாசகர் புரிந்துகொள்ளட்டும்; அதில் பேய்கள், உணர்ச்சிமிகுந்த எண்ணங்களால் ஆன்மாவைப் பாழாக்கி, பாவத்தின் சிலையை நிலைநிறுத்தியுள்ளன. யோசேபஸைப் படித்த எவருக்கும், கர்த்தர் சொன்னது வரலாற்று ரீதியாக நிகழ்ந்துவிட்டது என்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை என்று நான் நினைக்கிறேன். இருப்பினும், சிலர் கிறிஸ்து விரோதியின் காலத்திலும் இதேபோல நடக்கும் என்று கூறுகிறார்கள்.

32. மூன்று கொள்கைகள் நம்மை நன்மையின் பக்கம் உந்துகின்றன: இயல்பாகவே நம்மில் உள்ள நன்மையின் விதைகள், புனித சக்திகள், மற்றும் சுயவிருப்பம். இயற்கையின் விதைகள் – உதாரணமாக, நமக்கு எப்படி நடத்தப்பட வேண்டுமோ அப்படி மற்றவர்களுக்கு நாம் நடத்தும்போது; அல்லது துன்பத்திலும் தேவையிலும் இருக்கும் ஒருவரைப் பார்த்து, இயல்பாகவே அவர்கள் மீது கருணை காட்டுவது. புனித சக்திகள் – ஒரு நல்ல செயலைச் செய்ய வேண்டும் என்ற உந்துதலை உணரும்போது, (நம்முள்) சாதகமான மனநிலையைக் கண்டறிந்து அதில் வெற்றி பெறுவது. இறுதியாக, நல்லெண்ணம், நல்லதைத் தீமையிலிருந்து பிரித்தறிந்து, நாம் நல்லதைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது.

33. அதுபோல, நம்மைத் தீயவை நோக்கித் தள்ளும் மூன்று கொள்கைகள் உள்ளன: ஆசைகள், அசுரர்கள் மற்றும் தீய உள்நோக்கம். உணர்ச்சிகள், நாம் எதையாவது பொறுப்பற்ற முறையில் விரும்பும்போது; உதாரணமாக, தவறான நேரத்தில் தேவையின்றி உணவு அல்லது குழந்தை பெற்றுக்கொள்ளும் நோக்கமின்றி சட்டவிரோதமான ஒரு மனைவி; அதேபோல், நம்மை அவமதித்த அல்லது நமக்குத் தீங்கு விளைவித்த ஒருவரின் மீது நாம் கோபமடையும்போது அல்லது மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகும்போது. பேய்கள்: நாம் பலவீனமான நிலையில் இருக்கும்போது, சாதகமான தருணத்தைக் கண்டறிந்து, அவை திடீரென்று நம்மைத் தாக்கி, பெரும் விசையுடன், மேற்கூறிய உணர்ச்சிகளையும் அவற்றைப் போன்றவற்றையும் தூண்டுகின்றன. இறுதியாக, தீய எண்ணம்: எது நல்லது என்று அறிந்தும், நாம் தீமையைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது.

34. நற்செயல்களுக்கான பலன் பற்றற்ற தன்மையும் அறிவும் ஆகும். ஏனெனில், உணர்ச்சிகளும் அறியாமையும் நித்திய வேதனையை நோக்கி வழிநடத்துவதைப் போலவே, இவை நாம் பரலோக ராஜ்யத்தை அடைவதற்கான வழிகளாகும். ஆகவே, அவை இயல்பாகவே நல்லவை என்பதற்காக அல்லாமல், மனிதப் புகழுக்காக அவற்றை நாடும் எவரும், வேதவசனத்திலிருந்து இவ்வாறு கேட்கிறார்: 'நீங்கள் கேட்டும் பெறாதிருக்கிறீர்கள்; தீய நோக்கங்களுடனே கேட்கிறபடியினாலே' (யாக்கோபு 4:3).

35. மனிதச் செயல்களில், பல செயல்கள் இயல்பாகவே நல்லவை, ஆனால் சில காரணங்களுக்காகத் தீயவையாக மாறக்கூடும். உதாரணமாக, நோன்பு மற்றும் விழிப்பு, ஜெபம் மற்றும் சங்கீதப் பாடல், தர்மம் மற்றும் விருந்தோம்பல் ஆகியவை இயல்பாகவே நல்ல செயல்கள்; ஆனால் அவை வீண் பெருக்காகச் செய்யப்படும்போது, அவை இனி நல்லவையாக இருப்பதில்லை.

36. நமது எல்லாச் செயல்களிலும், கடவுள் நமது நோக்கத்தைப் பார்க்கிறார்: நாம் அவற்றை அவருக்காகச் செய்கிறோமா அல்லது வேறு ஏதேனும் காரணத்திற்காகச் செய்கிறோமா என்று.

37. நீங்கள் வேதவசனத்தின் வார்த்தைகளைக் கேட்கும்போது: 'அவர் ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்கள் செய்த கிரியைகளின்படி திருப்பிச் செலுத்துவார்' (ரோமர் 2:6), சரியான நோக்கமின்றி செய்யப்படும் ஒரு செயல் நல்லதாகத் தோன்றினாலும், அதற்காகக் கடவுள் நல்லதைப் பரிசாகத் தருவதில்லை என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்; மாறாக, சரியான நோக்கத்துடன் செய்யப்படும் செயல்களுக்காகவே அவர் பரிசளிக்கிறார். ஏனெனில், தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பு செய்யப்பட்டது என்ன என்பதையே அல்ல, மாறாக அது எந்த நோக்கத்துடன் செய்யப்பட்டது என்பதையே நோக்குகிறது.

38. பெருமையின் அசுரன் ஒரு இருமுக வஞ்சகத்தைச் செய்கிறான்: ஒன்று, எல்லா நன்மைகளையும் தரும் கடவுளுக்கும், நற்பண்பில் உதவும் அவருக்கும் பதிலாக, தன் புண்ணியச் செயல்களைத் தனக்குத்தானே உரித்தாக்கிக்கொள்ள அந்தத் துறவியை வற்புறுத்துகிறான்; அல்லது, அந்தத் துறவி அவ்வாறு செய்ய மறுக்கும்போது, தன் குறைவான சகோதரர்களை இழிவுபடுத்த அவனைத் தூண்டுகிறான். ஆனால், இந்த வழியில் செயல்படும்போதும், அந்தப் பேயானது கடவுளின் உதவியை நிராகரிக்க அவனைத் தூண்டுகிறது என்பதை அவன் உணர்வதில்லை. ஏனெனில், தன்னைப் போல நற்பண்புடையவர்களாக இருக்க இயலாதவர்களெனக் கருதியவர்களை இழிவுபடுத்துவதன் மூலம், தன் சொந்த வலிமையின் மூலம் ஒரு சிறப்பான நற்பண்பை வெளிப்படுத்தியதாகத் தன்னைக் காட்டிக்கொள்கிறான். இது இயலாது, ஆண்டவர் கூறியது போல: 'நான் இல்லாமல் உங்களால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது' (யோவான் 15:5). ஏனெனில் நமது பலவீனம் என்னவென்றால், நாம் நன்மையை விரும்பும்போதும், எல்லா நன்மைகளையும் தருபவர் இல்லாமல் அதை நிறைவேற்ற முடியாது.

39. மனித இயல்பின் பலவீனத்தை அறிந்த எவரும், கடவுளின் உதவும் சக்தியைப் பற்றிய அனுபவ அறிவைப் பெற்றுள்ளார். மேலும், அத்தகைய நபர், இந்த உதவியால் சில காரியங்களை ஏற்கெனவே சாதித்து, மற்றவற்றைச் சாதிக்கப் பாடுபடும்போது, தன்னுடன் வாழும் எந்த மனிதரையும் ஒருபோதும் இழிவாகக் கருதுவதில்லை. ஏனெனில், அது அவனுக்கு உதவியாக இருந்து, பல விருப்பங்களிலிருந்தும் துரதிர்ஷ்டங்களிலிருந்தும் அவனைக் காப்பாற்றியது போலவே, அது விரும்பும் போதெல்லாம் அனைவருக்கும், குறிப்பாக அவனுக்காகப் பாடுபடுபவர்களுக்கு உதவும் அளவுக்கு சக்தி வாய்ந்தது என்பதை அவன் அறிவான்; இருப்பினும், சில காரணங்களுக்காக, அவர் அனைவரையும் உணர்ச்சிகளிலிருந்து ஒரே நேரத்தில் விடுவிக்கவில்லை, ஆனால், ஒரு நல்ல மற்றும் கருணைமிக்க மருத்துவர் போல, தன்னிடம் வரும் அனைவரையும் உரிய நேரத்தில் குணப்படுத்துகிறார்.

40. காம உணர்வுகள் தணியும்போது, அவற்றின் காரணங்கள் மறைக்கப்படும்போதும் அல்லது அசுரர்கள் தந்திரமாக விலகிச் செல்லும்போதும், பெருமை ஏற்படுகிறது.

41. கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு பாவமும் சுய இன்பத்தில் மகிழ்வதிலிருந்து எழுகிறது, மேலும் அது தன்னிச்சையாகவோ அல்லது தன்னிச்சையற்றதாகவோ, மனந்திரும்புதலின் செயலால் அல்லது கடவுளின் திருவுளத்தால் நமது நலனுக்காக விவேகத்துடன் ஏற்படுத்தப்பட்ட சில துரதிர்ஷ்டங்கள் மூலம் துன்பம் மற்றும் துயரத்தால் அழிக்கப்படுகிறது. 'ஏனெனில், நாம் நம்மைத் தண்டித்துக்கொண்டால், நாம் தண்டிக்கப்பட மாட்டோம்; ஆனால், கர்த்தராலே நாம் தண்டிக்கப்படும்போது, உலகத்தோடு கூடத் தண்டிக்கப்படாதபடிக்கு நாம் சீர்திருத்தப்படுகிறோம்' (1 கொரி. 11:31–32).

42. எதிர்பாராத ஒரு சோதனை உங்களை வந்தடையும்போது, அது வந்த வழியைக் குறை கூறாதீர்கள், மாறாக அது ஏன் வந்தது என்பதற்கான காரணத்தைத் தேடுங்கள்; அப்போது நீங்கள் திருத்தத்தைக் காண்பீர்கள். ஏனெனில், அது அவரால் வந்தாலும் சரி, வேறு எவரால் வந்தாலும் சரி, தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்புகளின் கோப்பிலிருந்து கசப்பைக் குடிக்கும்படி நீங்கள் விதிக்கப்பட்டிருந்தீர்கள்.

43. நீங்கள் எவ்வளவு தீயவர்களாக இருக்கிறீர்களோ, அவ்வளவு குறைவாக துன்பத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும், அதன் மூலம் தாழ்மையடைந்து உங்கள் பெருமையை அகற்றிக் கொள்ளலாம்.

44. சோதனைகள் மனிதர்களை வந்தடைகின்றன; சில இன்பங்களையும், மற்றவை துக்கங்களையும், இன்னும் சில உடல் வேதனைகளையும் கொண்டுவருகின்றன. ஏனெனில், ஆன்மாக்களின் மருத்துவர், தம்முடைய சொந்த தீர்மானங்களின்படி, ஆன்மாவிற்குள் இருக்கும் உணர்ச்சிகளின் காரணத்தைப் பார்த்து, மருந்தை வழங்குகிறார்.

45. சிலருக்கு, கடந்த காலத்தில் செய்த பாவங்களுக்குப் பரிகாரம் காணவும், மற்றவர்களுக்கு, அவர்கள் தற்போது செய்து கொண்டிருக்கும் பாவங்களை நிறுத்தவும், இன்னும் சிலருக்கு, அவர்கள் எதிர்காலத்தில் செய்யக்கூடிய பாவங்களைத் தடுக்கவும் சோதனைகள் அனுப்பப்படுகின்றன; யோபுவிடம் நிகழ்ந்தது போல, ஒருவரைச் சோதிப்பதற்காக வரும் சோதனைகளைத் தவிர.

46. விவேகமுள்ள மனிதன், கடவுளின் கட்டளைகளின் குணப்படுத்தும் தன்மையைப் பற்றிச் சிந்தித்து, அவற்றின் மூலம் தனக்கு ஏற்படும் துரதிர்ஷ்டங்களை நன்றியுடன் சகித்துக்கொள்கிறான்; அவற்றுக்குத் தன் சொந்தப் பாவங்களைத் தவிர வேறு எவரையும் பொறுப்பாக்காமல் இருக்கிறான்; ஆனால், அறிவற்றவர்கள், பாவம் செய்து அதற்காகத் தண்டிக்கப்படும்போது, தங்கள் துரதிர்ஷ்டங்களுக்குக் கடவுளையோ அல்லது மக்களையோ காரணமாகக் கருதுகிறார்கள்; இந்த விஷயத்தில் கடவுளின் திருவுளத்தின் ஞானத்தை உணரத் தவறுகிறார்கள்.

47. உணர்ச்சிகளின் இயக்கத்தைத் தடுத்து, அவை வளர்வதைத் தடுக்கும் வழிகள் உள்ளன; மேலும், அவற்றைக் குறைத்து, அவை அழிவதற்கு வழிவகுக்கும் வழிகளும் உள்ளன. உதாரணமாக, நோன்பு, உழைப்பு மற்றும் இரவுக் காவல் ஆகியவை காமம் வளர்வதைத் தடுக்கின்றன; அதே சமயம் தனிமை, தியானம், ஜெபம் மற்றும் கடவுள் மீதான அன்பு ஆகியவை அதைக் குறைத்து, அது மறைவதற்கு வழிவகுக்கின்றன. அதுபோலவே எரிச்சலைப் பொறுத்தவரையில்: பெருந்தன்மை, மன்னிப்பு மற்றும் சாந்தம் அதைத் தடுத்து, அது வளர்வதைத் தடுக்கின்றன; அதே சமயம் அன்பு, தர்மம், நல்லெண்ணம் மற்றும் பிறர் மீதான அன்பு அதைக் குறைக்கின்றன.

48. யாருடைய மனம் இடைவிடாமல் இறைவனை நோக்கியிருக்கிறதோ, அந்த நபரில் ஆசை இறைவனுக்கான ஏக்கமாக வளர்கிறது, மேலும் அனைத்து எரிச்சலும் தெய்வீக அன்பாக மாறுகிறது. ஏனெனில், தெய்வீக ஒளிர்வுடனான நீடித்த ஐக்கியத்தின் மூலம், மனம் முழுமையாக ஒளிர்வுடையதாகி, தன்னுள் இருக்கும் அதன் விருப்பப் பகுதியை அடக்கி ஆள்கிறது; அதை, கூறப்படுவது போல, கடவுளுக்கான ஓயாத விருப்பமாகவும், அவருக்கான அசைக்க முடியாத அன்பாகவும் மாற்றி, அதை முற்றிலும் உலகியல் சார்ந்ததிலிருந்து தெய்வீகமானதற்கு மாற்றுகிறது.

49. தங்களைக் காயப்படுத்தியவர்களிடம் பொறாமை, கோபம், மற்றும் வெறுப்பு ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்ட அனைவருக்கும், அவர்கள் மீது அன்பு இருப்பதில்லை: ஏனெனில், அவர்கள், கட்டளைக்கு இணங்க, அவர்களை நேசிக்காமலேயே, தீமையைத் தீமையால் திருப்பிக் கொடுப்பதிலிருந்து விலகலாம்; ஆனால், தன்னைக் கட்டாயப்படுத்திக் கொள்ளாமல் தீமையை நன்மையால் திருப்பிக் கொடுப்பது அவ்வளவு எளிதானதல்ல; ஏனெனில், தன்னை வெறுப்பவர்களுக்கும் நன்மை செய்யும் மனப்பான்மை என்பது முழுமையான ஆன்மீக அன்பிற்கு மட்டுமே உரிய தனித்தன்மை ஆகும்.

50. மற்றொருவரை நேசிக்காதவர் அவரை வெறுப்பவர் என்று அவசியமில்லை; அதேபோல், வெறுக்காதவர் நேசிப்பவர் என்றும் அவசியமில்லை. ஆனால் அவர் அவரைப் பொறுத்தவரை நடுவில் இருக்கலாம், அதாவது, நேசிக்கவும் இல்லை, வெறுக்கவும் இல்லை. ஏனெனில், ஆன்மாவில் உள்ள அன்பான மனப்பான்மை, இந்த இரண்டாம் நூற்றின் 9-வது கட்டுரையில் கூறப்பட்டுள்ள ஐந்து நோக்கங்களால் பொதுவாக ஏற்படுகிறது: ஒன்று பாராட்டத்தக்கது, ஒன்று பரஸ்பரமானது, மற்றும் மூன்று கண்டிக்கத்தக்கவை.

51. உங்கள் மனம் பௌதீகப் பொருட்களில் மகிழ்வதையும், அவற்றின் எண்ணங்களில் இனிமையாக ஈடுபடுவதையும் நீங்கள் கவனிக்கும்போது, நீங்கள் கடவுளை விட அவற்றை அதிகமாக நேசிக்கிறீர்கள் என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள். 'ஏனெனில், உங்கள் புதையல் எங்கே இருக்கிறதோ, அங்கே உங்கள் இருதயமும் இருக்கும்' என்று ஆண்டவர் கூறுகிறார் (மத்தேயு 6:21).

52. கடவுளிடம் பற்றிக்கொண்டு, ஜெபத்தினாலும் அன்பினாலும் அவரில் நிலைத்திருக்கும் மனம், ஞானமுள்ளதாகவும், நன்மையானதாகவும், வலிமையானதாகவும், நன்மனமுள்ளதாகவும், இரக்கமுள்ளதாகவும், பெருந்தன்மையுள்ளதாகவும் ஆகிறது; சுருக்கமாகச் சொன்னால், அந்த மனம் தன்னுள் ஏறக்குறைய எல்லா தெய்வீக குணங்களையும் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால், அவனிடத்திலிருந்து விலகி, இவ்வுலகப் பொருட்களில் சிக்கிக்கொண்டு, இன்ப இச்சைக்குத் தன்னை ஒப்புக்கொடுக்கும் ஒருவன், மிருகத்தைப் போலவோ அல்லது கொடியவனாகவோ ஆகி, இதன் காரணமாக மனிதர்களுக்கு எதிராகப் போர் தொடுக்கிறான்.

53. வேதாகமம் உலகியல் காரியங்களை 'உலகம்' என்று அழைக்கிறது, மேலும் தங்கள் மனதை அவற்றில் ஈடுபடுத்திக் கொள்ளும்வர்கள் உலகப் பிரியர்கள் ஆவர், அவர்களைப் பார்த்து, அவர்களுடைய மிகப்பெரிய அவமானத்திற்காக, அது கூறுகிறது: 'உலகத்தையோ, உலகத்தில் உள்ள இச்சையையோ நேசிக்காதிருங்கள். ஏனெனில், உலகத்தில் உள்ள அனைத்தும்—அதாவது மாம்சத்தின் விருப்பம், கண்களின் விருப்பம், மற்றும் ஜீவனுடைய பெருமை—பிதாவினிடமிருந்து வந்தவை அல்ல, ஆனால் இவ்வுலகத்தினுடையவை (1 யோவான் 2:15–16).

54. ஒரு துறவி என்பவர் இன்ப இச்சைகள் நிறைந்த பொருட்களிலிருந்து தன் மனதைத் திருப்பிக்கொண்டு, சுயக்கட்டுப்பாடு, அன்பு, கீர்த்தனை பாடுதல் மற்றும் ஜெபம் ஆகியவற்றின் மூலம் இடைவிடாமல் கடவுளுடன் நிலைத்திருப்பவராகும்.

55. ஆன்மீக ரீதியாக, ஒரு 'ஆட்டுக்கிடாய் மேய்ப்பவர்' என்பவர் சுறுசுறுப்பான மனிதர் எனப்படுகிறார், ஏனெனில் ஆன்மீக வாழ்வில் செய்யப்படும் நீதியான செயல்கள் கால்நடைகளைப் போலவே இருக்கின்றன. அதனால்தான் யாக்கோபு கூறுகிறார்: 'கிடாய்களை மேய்க்கிறவர்கள் உங்கள் ஊழியர்கள்'. மறுபுறம், ஒரு செம்மறி ஆட்டு மேய்ப்பவர் ஒரு தியானி, ஏனெனில் தியான மலைகளில் மனதின் எண்ணங்கள் மேய்க்கப்படும்போது, அவை செம்மறி ஆடுகளின் முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டிருக்கின்றன. இதனால்தான் 'எல்லா செம்மறி ஆட்டு மேய்ப்பவரும் எகிப்தியருக்கு அருவருப்பானவர்', அதாவது, எதிர்க்கும் சக்திகளுக்கு (ஆதியாகமம் 46:34).

56. ஒரு சீர்கெட்ட மனம், உடல் அதன் இயற்கையான காமங்களுக்காகவும் இன்பங்களுக்காகவும் புலன்களால் தூண்டப்படும்போது, அவற்றைப் பின்தொடர்ந்து, அவற்றின் கற்பனைகளுடனும் ஆசைகளுடனும் தன்னை ஒத்துப்போகச் செய்கிறது. ஆனால் ஒரு நற்குணமுள்ள மனம் தன்னைத் தடுத்து, உணர்ச்சிப்பூர்வமான கற்பனைகள் மற்றும் ஆசைகளிலிருந்து விலகி, மேலும், தனது நடத்தையை மேம்படுத்த முயல்கிறது.

57. நற்பண்புகளில், சில உடல் சார்ந்தவை, மற்றவை ஆன்மீக சார்ந்தவை. உடல் சார்ந்தவை: நோன்பு, இரவுக் காவல், வெறும் தரையில் உறங்குதல், சேவை, உடல் உழைப்பு—மற்றவர்களுக்குச் சுமையாகாமல் இருப்பதற்காகவோ அல்லது பிச்சைக் கொடுப்பதற்காகவோ, மற்றும் பல. மேலும் ஆன்மீகப் புண்ணியங்கள்: அன்பு, தாராளம், சாந்தம், அடக்கம், பிரார்த்தனை மற்றும் பல. ஆகவே, சில தேவைகள் அல்லது உடல்நிலை காரணமாக—உதாரணமாக, நோய் அல்லது அது போன்ற வேறு ஏதேனும் காரணம்—மேலே கூறப்பட்ட உடல்ரீதியான புண்ணியங்களை நம்மால் கடைப்பிடிக்க முடியாவிட்டால், நமக்கு இறைவனின் கருணைமிக்க மன்னிப்பு உண்டு, ஏனெனில் அதற்கான காரணங்கள் அவருக்குத் தெரியும்; ஆனால் நாம் ஆன்மீக நற்பண்புகளைக் கடைப்பிடிப்பதில் தவறினால், நமக்கு எந்தவொரு சாக்குப்போக்கும் இருக்காது, ஏனெனில் அவை அத்தகைய தடைகளுக்கு உட்பட்டவை அல்ல.

58. கடவுள் மீதான அன்பு, நம்பிக்கையாளனை எல்லா நிலையற்ற இன்பங்களையும், எல்லா உடல் துன்பங்களையும் சோகத்தையும் இகழச் செய்கிறது. கிறிஸ்துவுக்காகப் பெரிதும் துன்புற்ற அனைத்துப் புனிதர்களும் இதற்குச் சாட்சியமாக இருக்கிறார்கள்.

59. எல்லாத் தீமைகளுக்கும் தாயான சுயப்பிரியத்தை, அதாவது உடலின் பகுத்தறிவற்ற அன்பை, எச்சரிக்கை. ஏனெனில், ஆசீர்வாதத்தின் வேடையில் இருந்து, முதல் மூன்று அடிப்படை மற்றும் ஆதி உணர்ச்சிவசப்பட்ட மற்றும் வெறித்தனமான எண்ணங்கள் எழுகின்றன, அவை: பேராசை, பேராவல் மற்றும் வீண் பெருமை, இவை உடலின் அத்தியாவசியத் தேவைகளிலிருந்து தங்கள் சாக்குப்போக்குகளைப் பெறுகின்றன; மேலும் இவற்றிலிருந்து அனைத்து உணர்ச்சிகளின் கூட்டமும் எழுகிறது. அதனால்தான், கூறப்பட்டபடி, ஒருவன் சுயபிரியத்தை மிகவும் எச்சரிக்கையுடன் பார்த்து, அதை மிகுந்த விழிப்புணர்வுடன் எதிர்த்திட வேண்டும். ஏனெனில், அது வேரறுக்கப்படும்போது, அதன் எல்லாப் பிள்ளைகளும் அதனுடன் வேரறுக்கப்படுகின்றன.

60. சுய-அன்பு என்னும் உணர்ச்சி, துறவியை உடலைப் பாதுகாப்பதாகவும், அதன் மீது விவேகமான கட்டுப்பாட்டைப் பயன்படுத்துவதாகவும் கூறி, உடலுக்கு உணவளித்து அதைத் தணித்துக் கொள்ளத் தூண்டுகிறது; இதன் மூலம், அதன் தேவைகளுக்குப் படிப்படியாக இணங்கி, அவன் இச்சையின் ஆழமான பள்ளத்தில் விழ நேரிடுகிறது. ஆனால், ஒரு பொதுமகன், ஒரு பொதுமகனாகவே இருப்பதால், 'இச்சையில் மாம்சத்தைப் பராமரிக்க' வழிநடத்தப்படுகிறான். (ரோமர் 13:14).

61. ஜெபத்தின் மிக உயர்ந்த நிலை என்பது, ஜெபத்தின் போது, மனம் மாம்சத்திற்கும் உலகத்திற்கும் அப்பாற்பட்டு, முற்றிலும் அருவமாகவும் கண்ணுக்குத் தெரியாததாகவும் இருக்கும் நிலையே என்று கூறுவார்கள். இத்தகைய நிலையைத் தடையின்றி நிலைநிறுத்துபவர் உண்மையாகவே இடைவிடாமல் ஜெபிக்கிறார்.

62. உடல் இறக்கும்போது எல்லா உலகியல் விஷயங்களிலிருந்தும் முற்றிலும் பிரிந்துவிடுவது போல, மிகச் சரியான பிரார்த்தனையின் செயலில் இறக்கும் மனமும் எல்லா உலகியல் எண்ணங்களிலிருந்தும் விலகி நிற்கிறது. அப்படி ஒரு மரணத்தை அது அடையாவிட்டால், அது கடவுளுடன் இருக்கவோ அல்லது அவருடன் வாழவோ முடியாது.

63. இன்ப இச்சையிலும் வீண் பெருமையிலும் ஈடுபட்டு நீங்கள் இரட்சிக்கப்பட முடியும் என்ற எண்ணத்தால், எவரும் உங்களை ஏமாற்ற வேண்டாம், பணிவான துறவியே.

64. உடல் அதன் செயல்கள் மூலம் பாவம் செய்வது போலவும், தன்னைத் தூய்மையாக வைத்திருக்க உடல் நற்பண்புகளைக் கொண்டிருப்பது போலவும், மனமும் அதன் உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்கள் மூலம் பாவம் செய்கிறது. மேலும், தூய்மையுடனும் பாரபட்சமின்மையுடனும் விஷயங்களைப் பார்த்து, தன்னைத் தூய்மையாக வைத்திருக்க, ஆன்மீக நற்பண்புகளைக் கொண்டு தன்னைக் கட்டுக்குள் வைத்திருக்கிறது.

65. எப்படி நாட்களுக்குப் பிறகு இரவுகளும், கோடைக்காலங்களுக்குப் பிறகு குளிர்காலங்களும் வருகின்றனவோ, அப்படித்தான் தற்போதைய யுகத்திலோ அல்லது வரவிருக்கும் யுகத்திலோ, வீண் பெருமைக்கும் காமத்திற்கும் பிறகு துக்கங்களும் வேதனையான துன்பங்களும் வருகின்றன.

66. பாவம் செய்தவன், இந்த வாழ்வில் வலிமிகுந்த முயற்சிகளைத் தானாக முன்வந்து மேற்கொள்ளாமலும், அல்லது விரும்பத்தகாத துரதிர்ஷ்டங்களை அனுபவிக்காமலும், வரவிருக்கும் தீர்ப்பிலிருந்து தப்பிப்பது சாத்தியமற்றது.

67. ஐந்து காரணங்களுக்காக இறைவன் அசுரர்களால் நாம் தாக்கப்படுவதை அனுமதிக்கிறார் என்று கூறப்படுகிறது: முதல் காரணம், தாக்கப்படும்போதும் அதை எதிர்க்கும்போதும், நாம் நன்மையையும் பாவத்தையும் பிரித்தறியக் கற்றுக்கொள்வதற்காக; இரண்டாவது, போராட்டம் மற்றும் உழைப்பின் மூலம் நன்மையை அடைந்த பிறகு, அதை உறுதியாகவும் மாற்றமின்றிப் பற்றிக்கொள்வதற்காக; மூன்றாவதாக, நற்பண்பில் சிறந்து விளங்கும்போது, நாம் ஆணவம் கொள்ளாமல், பணிவைக் கற்றுக்கொள்வதற்காக; நான்காவதாக, பாவம் எவ்வளவு தீமையானது என்பதை நமது செயல்கள் மூலம் அனுபவித்து, அதை முழுமையான வெறுப்புடன் வெறுக்க நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; இறுதியாக, ஐந்தாவது மற்றும் மிக முக்கியமான காரணம், நாம் பற்று அற்றவர்களான பிறகு, நமது சொந்த பலவீனத்தையும், நமக்கு உதவியவரின் வலிமையையும் மறந்துவிடக்கூடாது என்பதாகும்.

68. பசியுடையவனின் மனம் ரொட்டிக்காகவும், தாகமுடையவனின் மனம் தண்ணீருக்காகவும் ஏங்குவது போல, பேராசை கொண்டவனின் மனம் பலவிதமான சுவையான உணவுகளுக்காகவும்; காமம் கொண்டவனின் மனம் பெண்களின் முகங்களுக்காகவும்; வீண் பெருமை கொண்டவனின் மனம் மனித மரியாதைகளுக்காகவும்; பேராசை கொண்டவனின் மனம் லாபங்களுக்காகவும் ஏங்குகிறது; பழிவாங்கும் மனம்—தனக்குத் தீங்கு செய்தவர்களுக்கு எதிராகப் பழிவாங்குவது; பொறாமை மனம்—தான் பொறாமைப்படும் ஒருவரின் வீழ்ச்சிக்காக ஏங்குவது. மற்ற உணர்ச்சிகளுக்கும் இதுவே பொருந்தும். ஏனெனில், உணர்ச்சிகளால் சூழப்பட்ட மனம், உடல் விழித்திருக்கும்போதும் உறங்கும்போதும் உணர்ச்சிமிக்க எண்ணங்களை வளர்க்கிறது.

69. காமம் அதிகரிக்கும்போது, மனம் இன்பம் தரும் விஷயங்களைப் பற்றி கனவு காண்கிறது; அது எரிச்சலடையும்போது, பயத்தைத் தூண்டும் விஷயங்களைக் காண்கிறது; அசுத்த ஆவிகள் நமது கவனக்குறைவைத் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தி, விருப்பங்களைத் தூண்டி அவற்றை அதிகரிக்கச் செய்கின்றன; அதே சமயம், புனித தேவதைகள் அவற்றைக் குறைத்து, நற்பண்புகளைப் பழகுமாறு நம்மைத் தூண்டுகின்றன.

70. ஆன்மாவின் காம விருப்பங்களை அடிக்கடி தூண்டுவது, இன்பம் தரும் செயல்களில் ஈடுபடும் ஒரு தவிர்க்க முடியாத பழக்கத்தை ஆன்மாவில் ஏற்படுத்துகிறது, அதே சமயம் அடிக்கடி ஏற்படும் எரிச்சல் வெடிப்புகள் மனதைப் பயந்ததாக ஆக்கி, அதன் தைரியத்தைப் பறிக்கின்றன. முந்தையது நீண்டகால நோன்பு, இரவுக் காவல் மற்றும் பிரார்த்தனையால் குணப்படுத்தப்படுகிறது; பிந்தையது தர்மம், கருணை, அன்பு மற்றும் இரக்கத்தால் குணப்படுத்தப்படுகிறது.

71. தீய ஆவிகள் நம்மீது போர் தொடுப்பதற்கு, பொருட்களின் மூலமாகவோ அல்லது பொருட்களைப் பற்றிய உணர்ச்சிமிகுந்த எண்ணங்களின் மூலமாகவோ செய்கின்றன: பொருட்களில் சிக்கிக்கொண்டவர்களுக்குப் பொருட்களின் மூலமாகவும், பொருட்களிலிருந்து விலகியவர்களுக்கு எண்ணங்களின் மூலமாகவும் இது நிகழ்கிறது.

72. செயலை விட எண்ணத்தில் பாவம் செய்வது எளிது என்பது போலவே, பொருட்களை விட எண்ணங்கள் மூலம் நடத்தப்படும் போரும் மிகவும் கடினமானது.

73. பொருட்கள் மனத்திற்கு வெளியே இருக்கின்றன, ஆனால் அவற்றைப் பற்றிய எண்ணங்கள் அதற்குள் இருக்கின்றன. ஆகையால், அவற்றை நல்லதற்கோ அல்லது தீயதற்கோ பயன்படுத்துவது மனத்தின் ஆற்றலுக்குள் உள்ளது. ஏனெனில், எண்ணங்களின் தவறான பயன்பாட்டிற்குப் பின்னரே பொருட்களின் தவறான பயன்பாடும் வருகிறது.

74. மனம் பின்வரும் மூன்று வழிகளில் காம எண்ணங்களைப் பெறுகிறது: புலன்கள், உடலின் நிலை, மற்றும் நினைவாற்றல் ஆகியவற்றின் மூலம். புலன்கள் மூலம் – நாம் விரும்பும் பொருட்கள் போன்ற, புலன்களில் ஆழமாகப் பதிந்தவை, மனதில் காம எண்ணங்களைத் தூண்டுகையில்; உடலின் நிலையின் மூலம் – உணவுக் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள குறைபாடு, அல்லது தீய சக்திகளின் செல்வாக்கு, அல்லது ஏதேனும் நோய் காரணமாக, உடலின் மாறிய நிலை அதை உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்கள் அல்லது இறைவனின் திருவுளத்திற்கு எதிராகக் கிளர்ச்சி செய்யத் தூண்டுகிறது; மீட்டெடுத்தல் மூலம் – நாம் பற்றுடன் இருக்கும் பொருட்களின் எண்ணங்களை நினைவு மீட்டெடுத்து, அதன் மூலம் மனதில் பேரார்வமான எண்ணங்களைத் தூண்டும்போது.

75. கடவுள் நமது பயன்பாட்டிற்காக நமக்குக் கொடுத்த பொருட்களில், சில ஆன்மாவிலும், மற்றவை உடலிலும், இன்னும் சில உடலைச் சுற்றியுள்ள சூழலிலும் காணப்படுகின்றன. ஆத்மாவில் அதன் சக்திகள் உள்ளன; உடலில் புலன்கள் மற்றும் பிற உறுப்புக்கள் உள்ளன; உடலைச் சுற்றி உணவு, உடைமைகள், பணம் மற்றும் பல உள்ளன. இந்தப் பொருட்களையும் அவற்றிலிருந்து எழும் சூழ்நிலைகளையும் நாம் நன்முறையில் பயன்படுத்துகிறோமா அல்லது தீயமுறையில் பயன்படுத்துகிறோமா என்பது, நாம் அறநெறியுடையவர்களா அல்லது தீயவர்களா என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.

76. மேற்கூறிய சூழ்நிலைகளில், சில ஆன்மாவுக்குரியவை, சில உடலுக்குரியவை, மற்றும் மற்றவை உடலைச் சுற்றியுள்ள பொருட்களுக்குரியவை: ஆன்மாவில்—அறிவும் அறியாமையும், நினைவும் மறதியும், அன்பும் வெறுப்பும், பயமும் துணிச்சலும், மகிழ்ச்சியும் துக்கமும், மற்றும் பல; உடலில்: இன்பம் மற்றும் சோர்வு, உணர்திறன் மற்றும் மரத்துப்போதல், ஆரோக்கியம் மற்றும் நோய், உயிர் மற்றும் மரணம், மற்றும் அது போன்றவை; உடலைச் சுற்றியுள்ள சூழலில்: செழிப்பு மற்றும் இக்கட்டு, செல்வம் மற்றும் வறுமை, மரியாதை மற்றும் அவமரியாதை, மற்றும் பல. இவற்றில், சிலவற்றை மக்கள் நல்லவை என்றும், மற்றவற்றைத் தீயவை என்றும் கருதுகின்றனர்; ஆனால், அவற்றின் தன்மையிலேயே இவற்றில் எதுவுமே தீயதல்ல, மாறாக அவை எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பதைப் பொறுத்து நல்லதாகவோ அல்லது தீயதாகவோ ஆகின்றன.

77. அறிவு, ஆரோக்கியத்தைப் போலவே, அதன் இயல்பிலேயே ஒரு நன்மையாகும். ஆயினும், நேர்மாறானது பலருக்கு மிகப் பெரிய நன்மையைக் கொண்டு வந்துள்ளது, ஏனெனில், முன்பே கூறப்பட்டது போல, அறிவு அதன் இயல்பிலேயே ஒரு நன்மையாக இருந்தாலும், தீயவர்களுக்கு அது நல்லதற்காய் பயன்படுவதில்லை. அதுபோலவே, உடல்நலம், செல்வம் மற்றும் மகிழ்ச்சி ஆகியவை அவர்களுக்கு நன்மையாகப் பயன்படுவதில்லை, ஏனெனில் அவர்கள் அவற்றைத் தங்கள் சொந்த நன்மைக்காகப் பயன்படுத்துவதில்லை; அத்தகையவர்களுக்கு, இதற்கு நேர்மாறானதே அதிக நன்மை பயக்கும்: அதன் விளைவாக, இது (அதாவது நேர்மாறானவை) உண்மையான தீமை அல்ல, அது தீமையாகத் தோன்றினாலும் கூட.

78. உங்கள் எண்ணங்களைத் தவறாகப் பயன்படுத்தாதீர்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் பொருட்களையும் தவறாகப் பயன்படுத்தத் தூண்டப்படுவீர்கள்: ஏனெனில் நீங்கள் முதலில் எண்ணத்தில் பாவம் செய்யாவிட்டால், நீங்கள் ஒருபோதும் செயலில் பாவம் செய்ய மாட்டீர்கள்.

79. 'பூமிக்கான உருவம்' (ஆதாம்) என்பதில் முக்கியக் குற்றங்களான: முட்டாள்தனம், கோழைத்தனம், கட்டுப்பாடற்ற தன்மை, மற்றும் பொய் ஆகியவை அடங்கியுள்ளன. 'பரலோக உருவம்' என்பதில் முக்கியப் புண்ணியங்களான: விவேகம், தைரியம், தூய்மை, மற்றும் நீதியுணர்வு ஆகியவை அடங்கியுள்ளன. 'நாம் எப்படி பூமிக்காரரின் சாயலை அணிந்திருக்கிறோமோ, அப்படியே பரலோகத்தினரின் சாயலையும் அணிந்துகொள்வோம்' (1 கொரிந்தியர் 15:49).

80. நீங்கள் ஜீவனுக்கு வழி கண்டுபிடிக்க விரும்பினால், 'நான் வழியும், வாசலும், சத்தியமும், ஜீவனும்' என்று சொன்ன அந்த வழியில் அதைத் தேடுங்கள் (யோவான் 14:6; 10:9); அங்கே அதைக் கண்டுபிடிப்பீர்கள். ஆனால் விடாமுயற்சியுடன் தேடுங்கள், ஏனெனில் 'அதைக் கண்டடைகிறவர்கள் சிலரே' (மத்தேயு 7:14); இல்லையெனில், இந்தச் சிலரால் பின்தள்ளப்பட்டு, நீங்கள் பலருள் ஒருவராகக் காணப்பட நேரிடலாம்.

81. ஆன்மா பின்வரும் ஐந்து காரணங்களுக்காகப் பாவத்திலிருந்து விலகி நிற்கிறது: ஒன்று மற்றவர்களின் பயத்தினாலோ, அல்லது நியாயத்தீர்ப்பின் பயத்தினாலோ, அல்லது எதிர்காலப் பலனுக்காகவோ, அல்லது கடவுள் மீதான அன்பினாலோ, அல்லது இறுதியாக, மனசாட்சியின் வேதனையினாலோ விலகி நிற்கிறது.

82. சிலர் கூறுகிறார்கள், ஒரு குறிப்பிட்ட புற சக்தி நம்மைத் தீயவை நோக்கி இழுக்கவில்லை என்றால், படைப்புகளில் தீமை இருந்திருக்காது என்று. ஆனால் இந்த சக்தி என்பது மனதின் இயற்கையான செயல்பாட்டைப் பற்றிய நமது சொந்த கவனக்குறைவைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை. ஏனெனில், இது விஷயத்தில் விடாமுயற்சியுடன் இருப்பவர்கள் எப்போதும் நன்மையையே செய்கிறார்கள், தீமையை ஒருபோதும் செய்வதில்லை. ஆகவே, நீங்களும் இதை விரும்பினால், இந்தப் புறக்கணிப்பைத் தள்ளிவிடுங்கள், அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் எண்ணங்களின் தவறான பயன்பாடான தீமையையும், அதனுடன் இணைந்த தவறான வழிகள் மற்றும் உலகியல் பொருட்களையும் தள்ளிவிடுவீர்கள்.

83. நமது உள்ளத்தில் உள்ள பகுத்தறிவுப் பகுதியின் இயல்பினாலேயே, அது தெய்வீக வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிந்து, நமது உள்ளத்தில் உள்ள பகுத்தறிவற்ற பகுதியை ஆள வேண்டும். எல்லா விஷயங்களிலும் இந்த ஒழுங்கு கடைப்பிடிக்கப்படட்டும்—அப்போது படைப்புகளில் தீமை இருக்காது, அதற்கே வழிவகுக்கும் எதுவும் காணப்படாது.

84. சில எண்ணங்கள் எளிமையானவை, மற்றவை சிக்கலானவை. எளிமையானவை உணர்ச்சியற்றவை, சிக்கலானவை உணர்ச்சிமயமானவை, அவை உணர்ச்சி மற்றும் எண்ணத்தால் ஆனவை. இருப்பினும், எண்ணத்தில் பாவத்தை நோக்கிச் செல்லத் தொடங்கும் போது, பல எளிமையான எண்ணங்கள் சிக்கலான எண்ணங்களின் பின்னாலேயே செல்வது காணப்படுகிறது. நாம் தங்கத்தை ஒரு உதாரணமாக எடுத்துக்கொள்வோம். ஒருவருக்குத் தங்கத்தைப் பற்றிய ஒரு உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணம் தோன்றியது, மேலும் அவர்கள் அதைத் திருடத் தங்கள் மனதைத் திருப்பினர்: ஆகவே, அவர்களின் மனதில் அவர்கள் ஏற்கனவே ஒரு பாவத்தைச் செய்துவிட்டனர். தங்கம் பற்றிய எண்ணத்தைத் தொடர்ந்து ஒரு பை, ஒரு பெட்டி, ஒரு கிடங்கு போன்ற எண்ணங்கள் வந்தன. இங்கே, தங்கம் பற்றிய எண்ணம் சிக்கலானதாக இருந்தது, ஏனெனில் அது ஆசைடன் இணைந்திருந்தது; ஆனால் பை, பெட்டி போன்ற எண்ணங்கள் எளிமையானவையாக இருந்தன, ஏனெனில் அவற்றுக்கு மனம் ஆசை கொள்ளவில்லை. ஒவ்வொரு பிற எண்ணத்திற்கும் இதே பொருந்தும்: ஒரு வீண் எண்ணம், ஒருவரின் மனைவியைப் பற்றிய எண்ணம், மற்றும் பல. ஏனெனில், ஒரு பேரார்வமான எண்ணத்தைத் தொடரும் எல்லா எண்ணங்களும் பேரார்வமானவையாக இருப்பதில்லை, மேலே உள்ள உதாரணத்தில் காட்டப்பட்டுள்ளபடி. இதிலிருந்து, எந்த எண்ணங்கள் பேரார்வமானவை, எது இல்லை என்பதை நாம் பகுத்தறியலாம்.

85. சிலர் கூறுவது என்னவென்றால், நாம் உறங்கும்போது பேய்கள் நமது உடலின் மறைவான பகுதிகளைத் தொடுவதன் மூலம் காம உணர்வைத் தூண்டுகின்றன; பின்னர், தூண்டப்பட்ட இந்த உணர்வு, நினைவின் மூலம், ஒரு பெண்ணின் பிம்பத்தை மனதில் கொண்டுவருகிறது. இருப்பினும், மற்றவர்கள் நம்புவது என்னவென்றால், பேய்களே பெண்களின் வடிவில் மனதில் தோன்றுகின்றன; பின்னர், உடலின் மறைவான பகுதிகளைத் தொடுவதன் மூலம், அவை பெண்களுக்கான ஆசைகளைத் தூண்டுகின்றன; மேலும், இந்த வகையான கனவுகள் ஏற்படுகின்றன. வேறு சிலர், நெருங்கி வரும் பேயின் உள்ளத்தில் நிலவும் உணர்ச்சி, அந்த நபரின் உள்ளத்திலும் அதே உணர்ச்சியைத் தூண்டுகிறது என்றும், இந்த வழியில் ஆன்மா அத்தகைய எண்ணங்களால் பற்றி எரியும் என்றும், நினைவாற்றல் மூலம் உருவங்களைக் கற்பனை செய்கிறது என்றும் நம்புகிறார்கள். இதேபோல், மற்ற உணர்ச்சிமிகுந்த கனவுகள் குறித்தும், சிலர் இவ்வாறுதான் அவை நிகழ்கின்றன என்றும், மற்றவர்கள் அது வேறுவிதமாக நிகழ்கிறது என்றும் கூறுகிறார்கள். இருப்பினும், ஆன்மாவில் அன்பும் சுயக்கட்டுப்பாடும் இயல்பாக இருந்தால், மேற்கூறிய எந்த வழிகளிலும் பேய்களால் எந்த உணர்ச்சியையும் தூண்ட முடியாது, உடல் விழித்திருக்கும்போதும் சரி, உறங்கும்போதும் சரி.

86. சட்டத்தின் சில கட்டளைகள் உடல் ரீதியாகவும் ஆன்மீக ரீதியாகவும் கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும், மற்றவை ஆன்மீக ரீதியாக மட்டுமே கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும். உதாரணமாக: 'விபச்சாரம் செய்யாதே, கொலை செய்யாதே, திருடாதே' போன்ற கட்டளைகளும், அதுபோன்ற கட்டளைகளும் உடல் ரீதியாகவும் ஆன்மீக ரீதியாகவும் கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும்; ஆன்மீக ரீதியாக மூன்று வழிகளில் கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும். மறுபுறம், விருத்தசேதனம், ஓய்வுநாளைக் கடைப்பிடித்தல், ஆட்டுக்குட்டியைப் பலியிடுதல், கசப்பு மூலிகைகளுடன் புளிப்பற்ற அப்பத்தை உண்ணுதல் போன்றவை ஆன்மீக ரீதியாக மட்டுமே கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும்.

87. துறவிகளிடையே மூன்று முக்கிய ஒழுக்க நிலைகள் உள்ளன: முதலாவது, ஒருவர் தனது செயல்களால் எந்த வகையிலும் பாவம் செய்யாதது; இரண்டாவது, ஒருவர் ஆசை எண்ணங்கள் ஆன்மாவில் தங்கியிருக்க அனுமதிக்காதது; மூன்றாவது, ஒருவர் தனது எண்ணங்களில், உணர்ச்சியின்றி, பெண்களின் உருவங்களையும் புண்படுத்துபவர்களையும் கருதுவது.

88. எல்லா உடைமைகளையும் துறந்து, தன் உடலைத் தவிர பூமியில் வேறு எதுவும் இல்லாதவன் பேராசையிலிருந்து விடுபட்டவன்; உண்மையில், அதனுடனான அனைத்துப் பற்றையும் கைவிட்டு, தன் மீதான அனைத்துப் பொறுப்புகளையும் கடவுளுக்கும் கடவுள் பக்தியுள்ள மக்களுக்கும் ஒப்படைத்துவிட்டான்.

89. செல்வத்தைப் பெறுபவர்களில், சிலர் உணர்ச்சியற்ற முறையில் அதைச் செய்கிறார்கள்: அதனால்தான், அது பறிக்கப்படும்போது அவர்கள் துயரப்படவில்லை, முன்பு தங்கள் உடைமைகள் கொள்ளையடிக்கப்பட்டதை அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொண்டது போலவே (எபி. 10:34). இருப்பினும், மற்றவர்கள் அதைப் பற்றோடு பெறுகிறார்கள்: அதனால்தான், தங்கள் உடைமைகளை இழக்கும் சூழ்நிலையை எதிர்கொள்ளும்போது, நற்செய்தியில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள, 'துயரத்துடன் சென்ற' செல்வந்தனைப் போல அவர்கள் துயரப்படுகிறார்கள் (மத். 19:22); மேலும், அவர்கள் உண்மையில் அவற்றை இழந்தால், அவர்கள் மரண வேதனையுடன் துயரப்படுகிறார்கள். இவ்வாறு, உடைமைகளை இழப்பது, உணர்ச்சியற்றவரின் அல்லது பேரார்வத்துடன் சேர்ப்பவரின் மனப்பான்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.

90. பிரார்த்தனையில் ஈடுபட்டிருப்பவர்களைப் பேய்கள் தாக்குகின்றன; அவர்களின் மனதில் புலனுணர்வு சார்ந்த எளிய எண்ணங்களைப் பதியவைத்து, அதன் மூலம் பிரார்த்தனையில் இருந்து அவர்களைத் திசை திருப்புகின்றன; கற்றலில் ஈடுபட்டிருப்பவர்களைத் தாக்குகின்றன; அவர்களுக்குள் பேரார்வமான எண்ணங்களை முடிந்தவரை நீண்ட காலம் தக்கவைத்துக்கொள்கின்றன; மேலும், செயல்திறன் மிக்க வாழ்க்கையில் ஈடுபட்டிருப்பவர்களைத் தாக்குகின்றன; அவர்களின் செயல்கள் மூலம் அவர்களைப் பாவத்திற்குத் தூண்டுகின்றன. – சாபத்திற்குள்ளானவர்கள், மக்களைக் கடவுளிடமிருந்து விலக்குவதற்காக, எல்லா வழிகளிலும் எல்லோருக்கும் எதிராகப் போராடுகிறார்கள்.

91. கடவுளின் திருவுளப்படியால், இவ்வுலகில் பக்தியில் பயிற்றுவிக்கப்படும் அவர்கள், பின்வரும் மூன்று சோதனைகளுக்கு உள்ளாக்கப்படுகிறார்கள்: இனிமையான பொருட்களை வழங்குவதன் மூலம், போன்றவை நல்ல உடல்நலம், அழகு, பல குழந்தைகள், செல்வம், புகழ் போன்றவை; அல்லது குழந்தைகள், சொத்துக்கள் அல்லது புகழை இழப்பதன் துயரத்தால்; அல்லது நோய், சித்திரவதை போன்ற உடல் துன்பத்தை உண்டாக்கும் விஷயங்களால் சோதிக்கப்படுகிறார்கள். முதல் குழுவினருக்கு, ஆண்டவர் கூறுகிறார்: 'தனக்குள்ளவை யாவற்றையும் கைவிடாதவன் என் சீடனாக இருக்க முடியாது' (லூக்கா 14:33); இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் குழுவினருக்கு: 'உங்கள் சகிப்புத்தன்மையால் உங்கள் ஆன்மாக்களைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள்' (லூக்கா 21:19).

92. பின்வரும் நான்கு காரணிகளால் உடலின் நிலை மாறுபடுகிறது, அதன் மூலம் மனதில் ஆசை சார்ந்த அல்லது ஆசை அற்ற எண்ணங்கள் தோன்றுகின்றன என்று கூறப்படுகிறது: தேவதைகள், பேய்கள், காற்று மற்றும் உணவு. தேவதூதர்கள் தங்கள் வார்த்தைகள் மூலம் அதை மாற்றுகிறார்கள் என்றும்; பேய்கள் தங்கள் தொடுதல் மூலம்; காற்று அதன் மாற்றங்கள் மூலம்; மற்றும் உணவு மற்றும் பானங்களின் தன்மை மூலமாகவும், அவற்றின் மிகை அல்லது பற்றாக்குறை மூலமாகவும் உணவு மாற்றுகிறது என்றும் கூறப்படுகிறது. இவற்றுடன் கூடுதலாக, ஆன்மா முதலில் துயரமான அல்லது மகிழ்ச்சியான சூழ்நிலைகளால் பாதிக்கப்படும்போது, நினைவு, செவிப்புலன் மற்றும் பார்வை ஆகியவற்றாலும் மாற்றங்கள் ஏற்படுகின்றன. அவற்றால் பாதிக்கப்பட்ட ஆன்மா, உடலின் நிலையில் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது; மேலும், முன்னர் குறிப்பிட்டது போல, உடலின் மாறிய நிலை மனதில் அதற்கேற்ற எண்ணங்களைத் தூண்டுகிறது.

93. மரணம் என்பது சாராம்சத்தில் கடவுளிடமிருந்து பிரிந்து போவதாகும்; மரணத்தின் கொடுக்கு பாவமே, ஆதாம் அதைத் தனக்குள் எடுத்துக்கொண்டபோது, அது அவனை வாழ்விருட்சத்திலிருந்தும், சொர்க்கத்திலிருந்தும், கடவுளிடமிருந்தும் உடனடியாக வெளியேற்றப்பட்டது, அதன் விளைவாக உடல் மரணம் நிச்சயமாகத் தொடர்ந்தது. இருப்பினும், வாழ்வு என்பது, 'நானே வாழ்வு' என்று சொன்னவரே (யோவான் 14:6). அவர், மரணத்தில் இருந்திருந்து, மரித்தவர்களை மீண்டும் உயிர் பெற்றெழச் செய்தார்.

94. ஏதேனும் ஒன்று எழுதப்படும்போது, அது ஒன்று தன் நினைவிற்காகவோ, அல்லது மற்றவர்களின் நன்மைக்காகவோ, அல்லது இரண்டிற்காகவோ, அல்லது சிலருக்குத் தீங்கு விளைவிப்பதற்காகவோ, அல்லது வெறுமனே காட்டுவதற்காகவோ, அல்லது அவசியத்தின் காரணமாகவோ எழுதப்படுகிறது.

95. 'மரண நிழலின் பள்ளத்தாக்கு' (சங். 22:2) என்பது செயலூக்கமான நற்பண்பு; 'நிற்ப நீர்' என்பது படைப்பின் அறிவு.

96. 'மரணத்தின் நிழல்' என்பது மனித வாழ்வு. மேலும், தேவனுடனே இருப்பவனும், எவனுடனே தேவன் இருக்கிறாரோ, அவன் தைரியமாகச் சொல்லலாம்: 'மரணத்தின் நிழல் பள்ளத்தாக்கின் வழியாக நான் சென்றாலும், நான் தீமையைக் கண்டு பயப்படேன், ஏனெனில் நீர் என்னுடனே இருக்கிறீர்' (சங். 22:4).

97. தூய மனம் பொருட்களைச் சரியாகப் பார்க்கிறது; பயிற்சியால் பழக்கப்படுத்தப்பட்ட நாக்கு, அது உணர்வதை மற்றவர்களின் கண்முன்னே இருப்பது போல் முன்வைக்கிறது; மேலும் திறந்த காது அதை ஏற்றுக்கொள்கிறது: ஆனால் இந்த மூன்றும் இல்லாதவன் பேசுபவனைக் கண்டிக்கிறான்.

98. திருத்தூய மூவொருபொருளை, அதன் படைப்பை மற்றும் அதன் திருவருளை அறிந்தவரும், ஆன்மாவின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான பகுதியை உணர்ச்சியற்றதாகக் காப்பவரும் கடவுளுடன் இருக்கிறார்.

99. 'கோல்' என்பது கடவுளின் நியாயத்தீர்ப்பையும், 'தடியானது' அவருடைய திருவருளையும் குறிக்கும் என்று கூறப்படுகிறது. இதை அறிந்த எவரும், 'உமது கோலும் உமது தடியும் எனக்கு ஆறுதல் அளிக்கின்றன' (திபா. 22:4) என்று கூறலாம்.

100. மனம் உணர்ச்சிகளிலிருந்து நீக்கப்பட்டு, உள்ளவற்றின் தியானத்தால் அறிவொளி பெற்றபோது, அது கடவுளிடம் நிலைத்து நின்று, தகுந்தவாறு பிரார்த்தனை செய்ய முடியும்.

காதலில் மூன்றாம் நூறு

1. எண்ணங்கள் மற்றும் பொருட்களின் விவேகமான பயன்பாடு தூய்மை, அன்பு மற்றும் அறிவைத் தருகிறது; அதே சமயம், விவேகமற்ற பயன்பாடு அளவு கடந்த தன்மை, வெறுப்பு மற்றும் அறியாமை ஆகியவற்றைத் தருகிறது.

2. 'என்முன் நீர் ஒரு போஜனபீடத்தை ஆயத்தம்பண்ணினீர்', என்பன போன்றவை. இங்கு 'போஜனபீடம்' என்பது செயல்திறன் மிக்க நற்பண்பைக் குறிக்கிறது: ஏனெனில் அது நம்மை எதிர்க்கிறவர்களுக்கு எதிராக இயேசு கிறிஸ்துவால் ஆயத்தம்பண்ணப்பட்டிருக்கிறது; மனதை அபிஷேகம் செய்யும் 'எண்ணெய்' என்பது படைப்பின் தியானத்தைக் குறிக்கிறது; கடவுளின் 'கண்ணாடி' என்பது கடவுளைப் பற்றிய அறிவைக் குறிக்கிறது; அவருடைய 'கிருபை' என்பது அவருடைய வார்த்தையும் கடவுள் தாமே ஆவர்: ஏனெனில், அவருடைய அவதாரத்தின் மூலம், பவுலின் விஷயத்தில் இருந்தது போல, இரட்சிக்கப்பட வேண்டிய அனைவரையும் அவர் அடைகிற வரை, அவர் நம்மை நாளும் பின்தொடர்கிறார். 'வீடு' என்பது எல்லாப் பரிசுத்தவான்களும் வாசம் செய்யும் இராச்சியத்தைக் குறிக்கிறது; அதே சமயம், நீண்ட ஆயுள் நித்திய ஜீவனைக் குறிக்கிறது (சங். 21:5–6).

3. ஆன்மாவின் சக்திகளான, அதாவது விருப்பம், உணர்ச்சி மற்றும் பகுத்தறிவு ஆகியவற்றின் தவறான பயன்பாட்டினால் பாவங்கள் நம்மை வந்தடைகின்றன. பகுத்தறிவு சக்தியின் தவறான பயன்பாடு அறியாமை; உணர்ச்சி மற்றும் விருப்ப சக்திகளின் தவறான பயன்பாடு வெறுப்பு மற்றும் அளவு கடந்த தன்மை ஆகும். இருப்பினும், இந்த சக்திகளின் சரியான பயன்பாடு அறிவு, விவேகம், அன்பு மற்றும் தூய்மை ஆகும். அப்படி என்றால், கடவுளால் உருவாக்கப்பட்டு, நிலைத்திருக்கச் செய்யப்பட்ட எதுவும் தீமையானது அல்ல.

4. உணவு தீயதல்ல, ஆனால் அதீத பசி; புனர்வாழ்வு அல்ல, ஆனால் விபச்சாரம்; பணம் அல்ல, ஆனால் பணத்தின் மீதான காதல்; புகழ் அல்ல, ஆனால் வீண் பெருமை: அப்படி என்றால், இயற்கையை (ஆத்துமாவின் சக்திகள் மற்றும் அவற்றின் சரியான திசை) வளர்ப்பதில் மனதின் புறக்கணிப்பிலிருந்து எழும் தவறான பயன்பாட்டைத் தவிர, படைக்கப்பட்ட எதிலும் தீமை இல்லை.

5. பேறு பெற்ற தியோனிசியஸ் கூறுவதாவது, பேய்களில் தீமையை உருவாக்குவது: பொறுப்பற்ற எரிச்சல், வெறித்தனமான காமம், மற்றும் அவசர கற்பனை. ஆனால் பகுத்தறிவுள்ள உயிரினங்களில் பொறுப்பற்ற தன்மை, வெறித்தனம் மற்றும் அவசரம் என்பது பகுத்தறிவு, அறிவு மற்றும் விவேகத்தின் பற்றாக்குறையாகும்; மேலும் அத்தகைய பற்றாக்குறை ஒன்றைக் கொண்டிருப்பதிலிருந்தோ அல்லது வைத்திருப்பதிலிருந்தோ ஏற்படுகிறது. ஆகையால், ஒரு காலத்தில் அவை பகுத்தறிவு, புத்தி மற்றும் மரியாதைக்குரிய விவேகத்தைக் கொண்டிருந்தன. அப்படி என்றால், பேய்கள் இயல்பாகவே தீயவை அல்ல; மாறாக, தங்கள் இயற்கையான சக்திகளைத் தவறாகப் பயன்படுத்தியதன் மூலம் தீயவையாக மாறியுள்ளன.

6. சில உணர்ச்சிகள் அளவு கடந்த தன்மைக்கு வழிவகுக்கின்றன, மற்றவை வெறுப்புக்கு வழிவகுக்கின்றன, இன்னும் சில உணர்ச்சிகள் அளவு கடந்த தன்மைக்கும் வெறுப்புக்கும் வழிவகுக்கின்றன.

7. பேராவலும் சுவையான உணவுகளின் மீதான காதலும் பாலியல் ஒழுக்கக்கேட்டிற்குக் காரணமாகின்றன; பணத்தின் மீதான காதலும் வீண் பெருமையும் தன் அண்டை வீட்டார் மீதான வெறுப்பிற்குக் காரணமாகின்றன; இவற்றின் தாய், அதாவது சுயபிரியமே, இவை இரண்டிற்கும் காரணமாகும்.

8. சுயபற்று என்பது உடலின் மீதான ஒரு தீவிரமான மற்றும் பொறுப்பற்ற அன்பு ஆகும். அன்பும் சுயக்கட்டுப்பாடும் அதன் எதிர்நிலைகளாகும். சுயபற்றைக் கொண்ட எவரும் எல்லா உணர்ச்சிகளையும் கொண்டிருக்கிறார் என்பது தெளிவாகிறது.

9. 'தனது சொந்த மாம்சத்தை வெறுத்தவன் ஒருவன் உண்டோ?' என்று அப்போஸ்தலன் கூறுகிறார் (எபே. 5:29): ஆயினும், அதை 'உடலைத் தண்டி' 'அடக்கி' வைக்கிறார் (1 கொரி. 9:27), அதற்கு 'உணவும் உடையுமே' தவிர வேறெதையும் கொடுக்காமல் (1 தீமோ. 6:8); வாழ்க்கைக்கு அவை அவசியம் என்பதால், அவற்றை மட்டுமே கொடுக்கிறார். இவ்வாறு அவர்கள் அதை உணர்ச்சியற்ற அன்புடன் நேசிக்கிறார்கள், மேலும், தெய்வீகத்தின் ஊழியர்களாக, அதன் குறைகளைப் போக்கும் பொருட்களால் மட்டுமே அதை 'போஷித்து, இதம் செய்கிறார்கள்'.

10. யாரொருவர் ஒருவரை நேசிக்கிறாரோ, அவர் அவரைத் திருப்திப்படுத்த எல்லா வகையிலும் முயற்சி செய்கிறார். அப்படியே, தேவனை நேசிப்பவர் இயல்பாகவே அவருக்குப் பிரியமானதைச் செய்ய முயற்சி செய்கிறார்; ஆனால் மாம்சத்தை நேசிப்பவர் அதைத் திருப்திப்படுத்தும் காரியங்களைச் செய்கிறார்.

11. அன்பு, கற்பு, தியானம் மற்றும் ஜெபம் ஆகியவை கடவுளுக்குப் பிரியமானவை; ஆனால் அதிகப்படியான உணவு, அளவுக்கு மீறிய இச்சை மற்றும் அவற்றுக்கு இட்டுச்செல்லும் அனைத்தும் மாம்சத்திற்குப் பிரியமானவை. அதனால்தான் 'மாம்சத்தின்படி நடப்பவர்கள் தேவனுக்குப் பிரியமாயிருக்க மாட்டார்கள்' (ரோமர் 8:8); 'ஆனால் கிறிஸ்துவுக்குரியவர்கள் தங்கள் மாம்சத்தை அதன் இச்சைகள் மற்றும் விருப்பங்களுடன் சிலுவையில் அறைந்துவிட்டார்கள்' (கலாத்தியர் 5:24).

12. மனம் கடவுள் பால் சாய்ந்திருக்கும்போது, அது உடலை ஒரு பணியாளாகக் கருதி, வாழ்க்கைக்குத் தேவையானதைத் தவிர வேறு எதையும் அதற்குக் கொடுப்பதில்லை; ஆனால் அது மாம்சத்தின் பால் சாய்ந்திருக்கும்போது, அது அதன் விருப்பங்களுக்கு அடிமையாகிவிடுகிறது, மேலும் உடலுக்கான அதன் அக்கறை எப்போதும் காமத்தின் வடிவத்தை எடுக்கிறது (ரோமர் 13:14).

13. தீய எண்ணங்களிலிருந்து விடுபட விரும்பினால், உங்கள் உணர்ச்சிகளைக் குணப்படுத்துங்கள்: அப்போது நீங்கள் அவற்றை உங்கள் மனதிலிருந்து எளிதாக விரட்ட முடியும். குறிப்பாக, காம உணர்ச்சியைப் பொறுத்தவரை – நோன்பு இருங்கள், ஜாக்கிரதையாக இருங்கள், உழைக்கவும் தனிமையில் ஒதுங்கவும்; கோபம் மற்றும் துக்கத்தைப் பொறுத்தவரை, மரியாதை, அவமானம் அல்லது பிற உலகியல் காரியங்களுக்கு எந்த முக்கியத்துவமும் கொடுக்காதீர்கள்; வெறுப்புணர்ச்சியைப் பொறுத்தவரை, உங்களைக் காயப்படுத்தியவருக்காக ஜெபியுங்கள் – அப்போது நீங்கள் மீட்கப்படுவீர்கள்.

14. பலவீனமானவர்களுடன் உங்களை ஒப்பிட்டுப் பார்க்காதீர்கள், மாறாக அன்பின் கட்டளைக்கு ஏற்ப உங்கள் பார்வையை விரிவுபடுத்துங்கள். மற்றவர்களுடன் உங்களை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதன் மூலம், நீங்கள் பெருமையின் ஆழ்குகையில் விழ நேரிடும்; ஆனால் அன்பிற்கு ஏற்ப உங்கள் பார்வையை விரிவுபடுத்துவதன் மூலம், நீங்கள் பணிவின் உச்சியை அடைவீர்கள்.

15. உங்கள் அண்டை வீட்டாரை நேசியுங்கள் என்ற கட்டளையை நீங்கள் உண்மையாகக் கடைப்பிடித்தால், பிறகு ஏன் அவரிடம் கசப்பையும் வெறுப்பையும் வளர்த்துக் கொள்கிறீர்கள்? நீங்கள் அன்பைக் காட்டிலும் நிலையற்றவற்றையே விரும்புகிறீர்கள் என்பதும், அதைப் பாதுகாப்பதற்காக உங்கள் சகோதரனுக்கு எதிராகப் போர் தொடுப்பதும் தெளிவாகத் தெரியவில்லையா?

16. தங்கம் மக்களுக்குத் தேவையின் காரணமாக அல்லாமல், அது மிகவும் விரும்பத்தக்கதாக மாறியுள்ளது; ஏனெனில், அதன் மூலம் பலர் தங்கள் இன்பத்திற்கான காமத்தைத் திருப்திப்படுத்துகிறார்கள்.

17. செல்வத்தின் மீதான அன்புக்கு மூன்று காரணங்கள் உள்ளன: இன்பத்தின் மீதான காதல், வீண் பெருமை மற்றும் நம்பிக்கையின்மை; மேலும் நம்பிக்கையின்மை முதல் இரண்டையும் விட வலிமையானது.

18. இன்பவாதி அதன் உதவியுடன் தன் இன்பத்தை அனுபவிப்பதற்காக வெள்ளியை விரும்புகிறான்; வீண் பெருமை கொண்டவன் புகழ் பெறுவதற்காகவும்; நம்பிக்கையற்றவன் பசி, முதுமை, நோய் அல்லது நாடு கடத்தப்படுதல் ஆகியவற்றைப் பயந்து, அதை மறைத்துச் சேமிப்பதற்காகவும் விரும்புகிறான்; மேலும், மிகச் சிறிய மற்றும் அற்பமான விலங்குகள் உட்பட அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் படைப்பாளியாகவும் வழங்குவோராகவும் இருக்கும் கடவுளை விட அதில் அதிக நம்பிக்கை வைக்கிறான்.

19. செல்வத்தைக் குவிக்கும் மக்கள் நான்கு வகைப்படுவர்: மேலே கூறப்பட்ட மூன்று பேரும், நான்காவதாக, இல்லறத்தில் நாட்டம் கொண்டவரும் ஆவர்; அவர்களில், இல்லறத்தில் நாட்டம் கொண்டவர் மட்டுமே செல்வத்தைக் குவிப்பதில் நேர்மையாக இருக்கிறார் என்பது தெளிவாகிறது; இதன் மூலம், அனைவருக்கும் தேவைப்படும்போது, அவரது கை ஒருபோதும் வெறுமையாக இருப்பதில்லை.

20. அனைத்து உணர்ச்சிமிக்க எண்ணங்களும் ஆன்மாவின் விருப்பம் கொள்ளும் தன்மையைத் தூண்டுகின்றன, அல்லது அதன் எரிச்சலூட்டும் தன்மையைக் கிளர்ச்சியூட்டுகின்றன, அல்லது அதன் சிந்திக்கும் திறனை மங்கச் செய்கின்றன: அதனால் மனம் ஆன்மீகத் தியானத்திற்கும் பிரார்த்தனை நிறைந்த உயர்வுக்கும் குருடாகிவிடுகிறது. இதனால்தான் ஒரு துறவி, குறிப்பாக மௌனத்தைக் கடைப்பிடிப்பவர், தனது எண்ணங்களில் மிகுந்த கவனம் செலுத்தவும், அவற்றின் காரணங்களை அறிந்து அவற்றைத் துண்டிக்கவும் வேண்டும். அவர் அவற்றை இவ்வாறு அறிந்துகொள்ள வேண்டும்: பெண்களைப் பற்றிய உணர்ச்சிமிகுந்த நினைவுகளால் ஆன்மாவின் காம சக்தி தூண்டப்படுகிறது, மேலும் அதன் காரணம் உணவு மற்றும் பானங்களில் உள்ள அளவு கடந்த போக்கிலும், பெண்களுடன் அடிக்கடி புத்திசாலித்தனமற்ற முறையில் பழகுவதிலும் உள்ளது. பசி, தாகம், இரவுக் கண்விழிப்பு மற்றும் தனிமையால் இவை துண்டிக்கப்படுகின்றன. – எரிச்சல் மிக்க சக்தி, நமக்குத் துயரமளித்தவர்களின் உணர்ச்சிமிக்க நினைவுகளால் தூண்டப்படுகிறது; இதன் காரணம் இச்சை, வீண் பெருமை மற்றும் இன்பப் பிரியம் ஆகும். இவற்றின் காரணமாக உணர்ச்சிவசப்பட்ட நபர் துயரப்படுகிறார்—அவைகளிலிருந்து அவர் பறிக்கப்பட்டதாலோ அல்லது அவற்றை அவர் பெறாததாலோ. இவை, இவைகளை ஒன்றுமில்லை என்று கருதுவதன் மூலமும், கடவுள் மீதான அன்புக்காக அவற்றை இகழ்வதன் மற்றும் தாழ்மையாக்குவதன் மூலமும் துண்டிக்கப்படுகின்றன.

21. கடவுள் தம்மைத்தாமே அறிந்திருக்கிறார், தம் படைப்புகளையும் அறிந்திருக்கிறார்; புனித சக்திகளும் கடவுளை அறிந்திருக்கின்றன, கடவுளின் படைப்புகளையும் அறிந்திருக்கின்றன. ஆனால், புனித சக்திகள் கடவுளையும் அவருடைய படைப்புகளையும் அறிவது, கடவுள் தம்மைத்தாமே மற்றும் தம் படைப்புகளை அறிவதைப் போன்ற முறையல்ல.

22. கடவுள் தம்முடைய ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட இயல்பு மூலம் தம்மை அறிந்துகொள்கிறார், மேலும் தம்முடைய ஞானத்தின் மூலம் தம்முடைய படைப்புகளை அறிந்துகொள்கிறார், அதன் மூலமாகவும் அதில் இருந்தும் அவர் எல்லாப் பொருட்களையும் படைத்தார்; ஆனால், பரிசுத்த சக்திகள், எல்லாப் பங்களிப்பையும் கடந்த நிலையில் இருக்கும் கடவுளை, (அவருடைய அறிவில்) பங்குகொள்வதன் மூலம் அறிந்துகொள்கின்றன, மேலும் தங்களுக்குள் இருக்கும் அறிவார்ந்த தியானங்களின் உள்ளுணர்வின் மூலம் தம்முடைய படைப்புகளை அறிந்துகொள்கின்றன.

23. படைப்புகள் மனத்திற்கு வெளியே உள்ளன; ஆயினும் மனம் அவற்றின் தியானத்தை தனக்குள் பெறுகிறது. ஆனால், எக்காலமும் இருப்பவரும், எல்லையற்றவரும், விவரிக்க முடியாதவருமான கடவுளைப் பொறுத்தவரை இது பொருந்தாது; அவரிடமிருந்து தோன்றிய அனைத்திற்கும் இருப்பையும், நலனையும், நித்திய வாழ்வையும் அவர் வழங்கியுள்ளார்.

24. பகுத்தறிவுள்ள மற்றும் சிந்திக்கும் இயல்பு, புனிதக் கடவுளிடம் பங்குகொள்கிறது—அதாவது, அதன் இருப்பின் மூலமாகவும், நல்வாழ்விற்கான அதன் திறனின் மூலமாகவும், நித்திய வாழ்வின் அருளின் மூலமாகவும் அதன் நன்மையிலும் ஞானத்திலும் பங்குகொள்கிறது. இந்த அருளால் அது கடவுளை அறிந்துகொள்கிறது; அதே சமயம், மேலே கூறப்பட்டபடி, அவற்றில் தியானிக்கப்படும் அனைத்தையும் ஆளும் ஞானத்தின் உள்ளுணர்வின் மூலம் அவருடைய படைப்புகளையும் அறிந்துகொள்கிறது—இந்த ஞானம் நுட்பமானது மற்றும் மனதில் புத்திபூர்வமாக உருவாக்கப்பட்டது.

25. கடவுள், தம்முடைய உன்னத நன்மையின் மூலம் பகுத்தறிவுள்ள மற்றும் அறிவார்ந்த உயிரினங்களை உருவாக்கி, இந்த உயிரினங்களுக்கு அவர்களைத் தாங்கும், பாதுகாக்கும் மற்றும் இரட்சించும் நான்கு தெய்வீகப் பண்புகளை அருளினார்: இருப்பு, நித்திய இருப்பு, நன்மை மற்றும் ஞானம். இவற்றில், முதல் இரண்டை அந்த இருப்பின் மீதும், கடைசி இரண்டை ஒழுக்கப் பண்புகளின் மீதும் அவர் அருளினார்: இருப்பின் மீது—இருப்பு மற்றும் நித்திய இருப்பு; மற்றும் ஒழுக்கப் பண்புகளின் மீது—நன்மை மற்றும் ஞானம்—அதனால் அந்தப் படைப்பு, அவர் தாம் சாராம்சத்தில் இருப்பதில் பங்காளியாக ஆக முடியும். ஆகவே, மனிதன் கடவுளின் சாயலிலும் உருவத்திலும் படைக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது: இருப்பவரின் சாயலில்—இருப்பதாக; நித்திய இருப்பவரின் சாயலில்—என்றென்றும் இருப்பதாக—ஆரம்பம் இல்லாமல் இல்லையென்றாலும், எல்லையற்றதாக; அவருடைய சாயலில், நல்லவர் நல்லவராகவும், சர்வஞானி சர்வஞானியாகவும் இருப்பது போல, கிருபையினால், கடவுள் இயல்பாக இருப்பதைப் போலவே படைக்கப்பட்டார். ஒவ்வொரு பகுத்தறிவுள்ள உயிரினமும் கடவுளின் சாயலில் படைக்கப்பட்டது, ஆனால் நல்லவர்களும் ஞானிகளும் மட்டுமே அவருடைய சாயலில் படைக்கப்பட்டனர்.

26. அனைத்து பகுத்தறிவு மற்றும் புத்திசாலித்தனமான உயிரினங்களும் இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன – அதாவது, தேவதையின மற்றும் மனித இயல்புகளாக; மேலும், தேவதையின் முழு இயல்பும் இரண்டு முக்கிய ஒழுக்கக் கூட்டங்களாகவும் சமூகங்களாகவும் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது: பரிசுத்தமான மற்றும் சபிக்கப்பட்ட, அதாவது, பரிசுத்த சக்திகளும் தீய பேய்களும்; மேலும், முழு மனித இனமும் இரண்டு கூட்டங்களாக மட்டுமே பிரிக்கப்பட்டுள்ளது: பக்தியுள்ளவர்கள் மற்றும் பக்தியற்றவர்கள்.

27. கடவுள், சுய-இருப்பு, சுய-நன்மை, சுய-ஞானம் என்ற முறையில், அல்லது இன்னும் துல்லியமாகச் சொல்வதானால், இவை அனைத்திற்கும் மேலே இருக்கும் ஒரே ஒருவராக, தனக்கு முற்றிலும் எதையும் எதிர்மாறாகக் கொண்டிருக்கவில்லை. ஆனால் படைப்புகள், பங்களிப்பு மற்றும் கிருபையின் மூலம் மட்டுமே இருப்பைக் கொண்ட அனைவரும்—மேலும், பகுத்தறிவு மற்றும் புத்திசாலித்தனமுள்ள உயிரினங்கள், நன்மை மற்றும் ஞானத்திற்கான திறனையும் கொண்டுள்ளன—அவற்றின் எதிர்நிலைகளைக் கொண்டுள்ளன, அவை: இருப்பிற்கு எதிர்நிலை இல்லாதிருப்பு, மற்றும் நன்மை மற்றும் ஞானத்திற்கான திறனுக்கு எதிர்நிலை தீமை மற்றும் அறியாமை. அவை இருக்கின்றனவா இல்லையா என்பது அவற்றின் படைப்பாளியின் அதிகாரத்திற்குள் உள்ளது, அதே சமயம் அவருடைய நன்மையிலும் ஞானத்திலும் அவை பங்கேற்பது அல்லது பங்கேற்காமல் இருப்பது பகுத்தறிவுள்ள உயிரினங்களின் விருப்பத்திற்குள் உள்ளது.

28. படைப்புகளின் இயல்பு நித்தியமாக கடவுளுடன் இருந்ததாகவும், அவை அவரிடமிருந்து தங்கள் குணங்களை மட்டுமே பெற்றதாகவும் கருதும் கிரேக்கர்கள், அவற்றின் இயல்பிற்கு எதிர் எதுவும் இல்லை என்றும், ஆனால் எதிர் ம் அவற்றின் குணங்களில் மட்டுமே உள்ளது என்றும் கூறுகின்றனர். ஆனால், ஒரே தெய்வீக இயல்பு நித்தியமானதாகவும், எல்லையற்றதாகவும், மற்ற எல்லா இயல்புகளுக்கும் நித்தியத்தன்மையை வழங்குவதாகவும் இருப்பதால், அதற்கு எதிர் எதுவும் இல்லை என்று நாங்கள் வாதிடுகிறோம்; ஆனால், படைப்புகளின் இயல்புக்கு அதன் எதிர்நிலை அ-இருப்பு ஆகும், மேலும் அவற்றின் நித்திய இருப்பு அல்லது அ-இருப்பு என்பன அந்த ஆற்றலே ஆனவருக்குள் அடங்கியுள்ளது. ஆனால், அவருடைய வரங்கள் மாற்ற முடியாதவை மற்றும் மாறாதவை என்பதால், படைப்பு, அது இப்போது இருப்பது போலவே, அவருடைய சர்வவல்லமையுள்ள சக்தியால் தாங்கப்பட்டு அப்படியே இருக்கும். இருப்பினும், முன்பே கூறப்பட்டது போல, அது தனது எதிர்நிலையாக இல்லாமையைக் கொண்டிருந்தாலும், இல்லாமையிலிருந்து இருப்பிற்குக் கொண்டுவரப்பட்டு, அவருடைய சித்தத்தில் இருப்பதற்கோ அல்லது இல்லாமலிருப்பதற்கோ ஆன திறனைக் கொண்டிருந்தாலும் கூட அது அப்படியே இருக்கும்.

29. நன்மை இல்லாமை தீமை போல, அறிவும் அறிவின்மை போல, அவ்வாறே இல்லாமை (இல்லாதிருத்தல்) என்பது இருப்பின்மை—உண்மையாக இருப்பதற்கு அல்ல, ஏனெனில் அதற்கு எதிர்நிலை இல்லை; ஆனால் உண்மையாக இருப்பதில் பங்கெடுத்து இருப்பதில் தான். முதல் இரண்டின் பற்றாக்குறை உயிரினத்தின் விருப்பத்தைப் பொறுத்தது; ஆனால் இரண்டின் பற்றாக்குறை படைப்பாளியின் விருப்பத்தில் உள்ளது, அவர் தனது நன்மையில், உயிரினங்கள் இருக்க வேண்டும் என்றும், எப்போதும் தன்னால் ஆசீர்வதிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் எப்போதும் விரும்புகிறார்.

30. எல்லா உயிரினங்களும் ஒன்று தங்களுக்குள் முரண்பாடுகளை—அதாவது, அறம் மற்றும் தீமை, அறிவு மற்றும் அறியாமை—கொண்டு வாழக்கூடிய பகுத்தறிவுள்ள மற்றும் புத்திசாலித்தனமான உயிரினங்கள்; அல்லது, நிலம், காற்று, நெருப்பு மற்றும் நீர் போன்ற முரண்பாடுகளால் ஆன பல்வேறு உடல்கள் ஆகும். சில உயிரினங்கள் முற்றிலும் உடலற்ற மற்றும் அருவமானவை, அவற்றில் சில உடல்களுடன் தொடர்புடையவை என்றாலும்; மற்றவை, இருப்பினும், பொருள் மற்றும் உருவத்தால் மட்டுமே ஆனவை.

31. அனைத்து உடல்களும் இயல்பாகவே அசைவற்றவை; அவை ஆன்மாவால் இயக்கப்படுகின்றன, சில பகுத்தறிவு ஆன்மாவாலும், மற்றவை பகுத்தறிவற்ற ஆன்மாவாலும், இன்னும் சில உணர்வற்ற ஆன்மாவாலும் இயக்கப்படுகின்றன.

32. ஆன்மாவின் ஆற்றல்களில், ஒன்று ஊட்டமளிக்கும் மற்றும் தாவரத்தன்மை வாய்ந்தது, மற்றொன்று கற்பனை மற்றும் உந்துதல் தன்மை வாய்ந்தது, இறுதியாக மற்றொன்று பகுத்தறிவு மற்றும் அறிவுத்திறன் வாய்ந்தது. தாவரங்கள் முதலாவதில் பங்குகொள்கின்றன; இரண்டாவது, முதலாவற்றுடன் சேர்ந்து, பேச்சற்ற விலங்குகளால் பகிரப்படுகிறது; மற்றும் மூன்றாவது, முதல் இரண்டனுடன் சேர்ந்து, மனிதர்களால் பகிரப்படுகிறது. முதல் இரண்டு ஆற்றல்களும் அழிந்துவிடும் தன்மை கொண்டவை, அதேசமயம் மூன்றாவது அழிவற்றதாகவும் அमरத்துவம் வாய்ந்ததாகவும் கருதப்படுகிறது.

33. புனித சக்திகள், ஒன்றுக்கொன்று ஞானம் வழங்குவதோடு, மனித இயல்புக்கு தங்களுள் வசிக்கும் நன்மையும் அறிவும் இரண்டையும் வழங்குகின்றன: நன்மை என்பது, கடவுளைப் பின்பற்றும் நன்மையால், அதன் மூலம் அவை தமக்கும், தங்களுக்குள் ஒன்றுக்கும், தங்களை விட தாழ்ந்த உயிரினங்களுக்கும் நன்மைகளைச் செய்து, அவர்களைக் கடவுளைப் போன்றவர்களாக்குகின்றன; – கடவுளைப் பற்றிய ஒரு மிக உயர்ந்த ஒன்றைப் குறித்த அறிவு; ஏனெனில், தீர்க்கதரிசி கூறுவது போல், 'கர்த்தராகிய நீர் என்றென்றைக்கும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலே உயர்ந்தவர்' (சங்கீதம் 91:9); அல்லது பௌதீக உயிரினங்களைப் பற்றி மிகவும் ஆழ்ந்த ஒன்றைப் பற்றியோ, அல்லது அபௌதீக உயிரினங்களைப் பற்றி மிகவும் துல்லியமான ஒன்றைப் பற்றியோ, அல்லது இறைப்பராமரிப்பைப் பற்றி மிகவும் தெளிவான ஒன்றைப் பற்றியோ, அல்லது நியாயத்தீர்ப்பைப் பற்றி மிகவும் உறுதியான ஒன்றைப் பற்றியோ.

34. மனத்தின் அசுத்தம் என்பது, முதலாவதாக, பொய்யான அறிவில் உள்ளது; இரண்டாவதாக, எவையேனும் ஒரு பொதுவான விஷயத்தைப் பற்றிய அறியாமையில் உள்ளது; மனித மனத்தைப் பொறுத்தவரை நான் இதைச் சொல்கிறேன், ஏனெனில் ஒரு தேவதூதனுக்கு எவையேனும் ஒரு சிறப்பான விஷயத்தைப் பற்றியாவது அறியாமல் இருப்பது பொருந்தாது; மூன்றாவதாக, உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களில் உள்ளது; நான்காவதாக, பாவத்திற்கு இணங்குவதில் உள்ளது.

35. ஆன்மாவின் அசுத்தம் என்பது, அது அதன் இயல்புக்கு ஏற்ப செயல்படாததில் உள்ளது; ஏனெனில் இது மனதில் காம எண்ணங்களை எழுப்புகிறது. ஆன்மா அதன் இயல்புக்கு ஏற்ப செயல்படுகிறது, அதன் காம சக்திகளான—அதாவது, வெறுப்பு மற்றும் விருப்பம்—பொருட்களாலும் அவற்றிலிருந்து எழும் எண்ணங்களாலும் பாதிக்கப்படும்போதும் உணர்ச்சியற்றவையாக இருக்கும்போது.

36. உடலின் அசுத்தம் என்பது ஒருவரின் செயல்கள் மூலம் செய்யப்படும் பாவமாகும்.

37. உலகியல் விஷயங்களில் பாரபட்சமின்மை கொண்டவன் அமைதியை நேசிக்கிறான்; மனித இனம் மீது பற்று இல்லாதவன் அனைவரையும் நேசிக்கிறான்; மேலும், மற்றவர்களின் குறைகளாலோ அல்லது அவர்கள் குறித்த சந்தேக எண்ணங்களாலோ வழிதவறாதவன் கடவுள் மற்றும் தெய்வீகம் பற்றிய அறிவைப் பெறுகிறான்.

38. பொருட்களின் பால் பட்சமின்றி இருப்பது ஒரு பெரிய செயல், ஆனால் அவற்றைப் பற்றி சிந்திக்கும்போது உணர்ச்சியற்ற நிலையில் இருப்பது அதைவிட மிகப் பெரியது.

39. அன்பும் சுயக்கட்டுப்பாடும், பொருட்கள் மற்றும் அவற்றைப் பற்றிய எண்ணங்கள் ஆகிய இரண்டின் மீதும் மனதை பற்று அற்றதாக வைத்திருக்கின்றன.

40. கடவுளை நேசிப்பவரின் மனம் பொருட்களுக்கோ அல்லது அவற்றைப் பற்றிய எண்ணங்களுக்கோ எதிராக ஆயுதம் ஏந்தவில்லை, மாறாக இந்த எண்ணங்களுடன் தொடர்புடைய உணர்ச்சிகளுக்கு எதிராக ஆயுதம் ஏந்துகிறது. அதாவது, அவர் ஒரு பெண்ணுக்கு எதிராகவோ, தனக்குத் தீங்கு இழைத்தவருக்கு எதிராகவோ, அல்லது அவர்களைப் பற்றிய தனது கற்பனைகளுக்கு எதிராகவோ எழுவதில்லை: மாறாக, இந்தக் கற்பனைகளுடன் தொடர்புடைய உணர்ச்சிகளுக்கு எதிராகவே எழுகிறார்.

41. துறவியின் பேய்களுக்கு எதிரான முழுப் போராட்டமும் உணர்ச்சிகளை எண்ணங்களிலிருந்து பிரிப்பதில்தான் உள்ளது; இல்லையெனில், அவனால் பொருட்களை உணர்ச்சியற்றுப் பார்க்க முடியாது.

42. ஒரு பொருள் ஒன்றாகவும், ஒரு எண்ணம் மற்றொன்றாகவும், ஒரு உணர்ச்சி வேறொன்றாகவும் இருக்கும்: உதாரணமாக, ஒரு பொருள் என்பது கணவன், மனைவி, தங்கம் போன்றவை; ஒரு எண்ணம் என்பது மேற்கூறியவற்றில் எதனையும் பற்றிய ஒரு நினைவு மட்டுமே; ஒரு உணர்ச்சி என்பது அந்தப் பொருட்களில் எதனையும் நோக்கிய சொல்லற்ற அன்பு அல்லது பொறுப்பற்ற வெறுப்பாகும். – ஒரு துறவியின் போராட்டம் அத்தகைய உணர்ச்சியில்தான் உள்ளது.

43. ஒரு உணர்ச்சிமிகுந்த எண்ணம் என்பது உணர்ச்சியும் எண்ணமும் இணைந்த ஒரு கலவையாகும். உணர்ச்சியை எண்ணத்திலிருந்து பிரித்தால், ஒரு தூய எண்ணம் எஞ்சியிருக்கும். நாம் விரும்பினால், ஆன்மீக அன்பு மற்றும் சுயக்கட்டுப்பாட்டின் மூலம் அவற்றைப் பிரிக்கலாம்.

44. நற்பண்புகள் மனதை உணர்ச்சிகளிலிருந்து பிரிக்கின்றன; ஆன்மீக தியானம் அதை வெறும் எண்ணங்களிலிருந்து பிரிக்கிறது; மற்றும் தூய பிரார்த்தனை அதை இறைவனுக்கே சமர்ப்பிக்கிறது.

45. நற்பண்புகள் படைப்புகளின் அறிவிற்காக; அறிவு, அறிபவனுக்காக; அறிபவன், அறிய முடியாத அறிவின் பொருளுக்காக; மற்றும் அறிவைத் தாண்டி வழிநடத்தும் ஒருவருக்காக.

46. தன்னிறைவான கடவுள், தமக்கு எதிலும் தேவை இருந்ததால் அல்ல, மாறாக, அவை தம் திறனுக்கேற்ப அவருடைய பேரின்பத்தில் பங்கெடுத்து அதில் மகிழ்ச்சியைக் காண வேண்டும் என்பதற்காக, இல்லாததிலிருந்து உயிரினங்களை உருவாக்கினார்; அதே சமயம், அவை மகிழ்வதையும், அடங்காதவற்றால் எக்காலமும் அடங்காத திருப்தியை அடைவதையும் கண்டு, அவரே தம் படைப்புகளில் மகிழ்ந்தார்.

47. இவ்வுலகில் ஆவியில் ஏழைகள் பலர் உள்ளனர், ஆனால் அது உண்மையான அர்த்தத்தில் அல்ல; அழுகிறவர்கள் பலர் உள்ளனர், ஆனால் அது தங்கள் உடைமைகளை இழந்ததற்கோ அல்லது தங்கள் பிள்ளைகளை இழந்ததற்கோ தான்; சாந்தகுணம் கொண்டவர்கள் பலர் உள்ளனர், ஆனால் அது அசுத்தமான இச்சைகள் நோக்கியே; பசியும் தாகமும் கொண்டவர்கள் பலர் உள்ளனர், ஆனால் அது மற்றவரின் சொத்தை அநியாயமாகக் கைப்பற்றி செல்வத்தைச் சேர்ப்பதற்காகவே; அருள்மயமாயிருக்கிறவர்கள், ஆனால் உடல் மற்றும் உலகியல் காரியங்களில்; இருதயத்தில் பரிசுத்தமாயிருக்கிறவர்கள், ஆனால் வீண் பெருமையினால்; சமாதானம் செய்கிறவர்கள், ஆனால் தங்கள் ஆன்மாக்களை மாம்சத்திற்கு அடகு விடுகிறவர்கள்: துன்புறுத்தப்படுகிறவர்கள், ஆனால் தங்கள் சொந்த அக்கிரமங்களுக்காக; நிந்திக்கப்படுகிறவர்கள், ஆனால் வெட்கக்கேடான பாவங்களுக்காக. ஆனாலும், கிறிஸ்துவுக்காகவும் கிறிஸ்துவின் நிமித்தமாகவும் செயல்பட்டுத் துன்புறும் அவர்கள் மட்டுமே பாக்கியவான்கள். ஏன்? 'ஏனெனில் பரலோக ராஜ்யம் அவர்களுடையது'; மற்றும்: 'ஏனெனில் அவர்கள் தேவனைப் பார்ப்பார்கள்' (மத்தேயு 5:3, 8); மற்றும் பல. அவர்கள் இவ்வாறு செயல்படுவதாலும் துன்பப்படுவதாலும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் அல்லர், ஏனெனில் மேலே குறிப்பிடப்பட்டவர்களும் அவ்வாறே செய்கிறார்கள்; ஆனால் அவர்கள் கிறிஸ்துவுக்காகவும் கிறிஸ்துவைப் பற்றியும் செயல்படுவதாலும் துன்பப்படுவதாலும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள்.

48. நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு காரியத்திலும், பலமுறை கூறப்பட்டபடி, தேவன் நோக்கத்தைப் பார்க்கிறார்: நாம் அதை அவருக்காகச் செய்கிறோமா அல்லது வேறு ஏதேனும் நோக்கத்திற்காகச் செய்கிறோமா என்று. ஆகவே, நாம் ஒரு நல்ல காரியத்தைச் செய்ய விரும்பும்போது, நமது நோக்கம் மனிதர்களை மகிழ்விப்பதாக இல்லாமல், தேவனை மகிழ்விப்பதாக இருக்கட்டும். அப்பொழுதுதான், எல்லா நேரங்களிலும் நமது பார்வையை அவர் மீது நிலைநிறுத்தி, எல்லாவற்றையும் அவருக்காகவே செய்ய முடியும். இல்லையெனில், நாம் வீணாக உழைத்து, நமது வெகுமதியை இழந்துவிடுவோம்.

49. மேலும், ஜெபத்தின் போது, மனித விவகாரங்கள் பற்றிய எளிய எண்ணங்களையும், எல்லா படைப்புகளைப் பற்றிய சிந்தனைகளையும் உங்கள் மனதிலிருந்து அகற்றுங்கள்: ஏனெனில், சிறிய விஷயங்களில் ஈடுபடுவதால், எல்லாவற்றையும் விட ஒப்பற்றவராகிய அவரிலிருந்து நீங்கள் விலகிவிடக்கூடாது.

50. நாம் கடவுளை உண்மையாக நேசித்தால், அந்த அன்பின் மூலமே விருப்பங்களை விரட்டி அடிப்போம். அவரை நேசிப்பது என்பது, உலகத்தை விட அவரையே மேன்மைப்படுத்துவதும், மாம்சத்தை விட ஆன்மாவையே மேன்மைப்படுத்துவதும் ஆகும் – எல்லா உலகியல் பொருட்களையும் இகழ்ந்து, அவருக்குத் தொடர்ச்சியான பக்தி செலுத்தி – சுயக்கட்டுப்பாடு, அன்பு, ஜெபம், சங்கீதங்கள் பாடுதல் போன்றவற்றின் மூலம் இது சாத்தியமாகும்.

51. நீண்ட நேரம் கடவுளிடம் கவனத்தைச் செலுத்திக்கொண்டே, ஆன்மாவின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான பகுதியை நாம் கவனமாகக் கவனித்துக் கொண்டால், நமது எண்ணங்களின் சோதனைகளால் நாம் இனி சரியான பாதையிலிருந்து வழிதவற மாட்டோம்; மாறாக, அவற்றின் காரணங்களை இன்னும் துல்லியமாகப் புரிந்துகொண்டு அவற்றைத் துண்டித்துவிடுவதன் மூலம், நாம் விவேகமுள்ளவர்களாக மாறுவோம், அதனால் தீர்க்கதரிசன வார்த்தை நம்மில் நிறைவேறும்: 'என் கண் என் பகைவர்களை நோக்கும், என் செவி எனக்கு விரோதமாக எழும்புகிற வஞ்சிக்காரரைக் கேட்கும்' (சங்கீதம் 91:12).

52. உங்கள் மனம் இறைவனுக்குப் பிரியமான மற்றும் நீதியான முறையில் உலகியல் சார்ந்த எண்ணங்களை நோக்கித் திரும்புவதை நீங்கள் காணும்போது, உங்கள் உடலும் தூய்மையாகவும் பாவமின்றியும் இருக்கிறது என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள். ஆனால் உங்கள் மனம் பாவங்களில் ஈடுபடுவதை நீங்கள் காணும்போது, நீங்கள் அதைத் தடுக்காவிட்டால், உங்கள் உடலும் விரைவில் அவற்றில் விழும் என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

53. உடல் உலகிற்குப் பொருட்கள் எப்படி உலகமாகச் சேவையாற்றுகின்றனவோ, அப்படியே மனதிற்கு எண்ணங்கள் உலகமாகச் சேவையாற்றுகின்றன; மேலும் உடல் எப்படி ஒரு பெண்ணின் உடலுடன் விபச்சாரம் செய்கிறதோ, அப்படியே மனதும் தனது சொந்த உடலின் கற்பனையின் மூலம் பெண்களின் எண்ணங்களுடன் விபச்சாரம் செய்கிறது: ஏனெனில் அது தனது சொந்த உடலின் பிம்பம் ஒரு பெண்ணின் பிம்பத்துடன் உடலுறவு கொள்வதை மனதளவில் காண்கிறது. அதுபோலவே, தன் எண்ணங்களில், தனக்குத் தீங்கு செய்தவரின் பிம்பத்தின் மீது, தன் உடலின் பிம்பத்தைக் கொண்டு அவன் பழிவாங்குகிறான். மற்ற பாவங்களுக்கும் இதுவே பொருந்தும்: ஏனெனில், பொருட்களின் உலகில் உடல் என்ன செய்கிறதோ, அதை எண்ணங்களின் உலகில் மனம் மனதளவில் செய்கிறது.

54. கடவுள் 'பிதா யாருக்கும் தீர்ப்பளிக்கிறதில்லை, எல்லாத் தீர்ப்பையும் குமாரனுக்கு ஒப்புக்கொடுத்துள்ளார்' (யோவான் 5:22) என்ற எண்ணத்தால் நாம் திகிலடையவும், நடுங்கவும், புத்தி பேதலிக்கவும் வேண்டாமா; – குமாரன் கூறுகையில்: 'நீங்கள் தீர்ப்பிடாதிருங்கள், அப்பொழுது உங்கள் மீதும் தீர்ப்பிடப்படாது' (மத்தேயு 7:1), 'நீங்கள் கண்டனம் செய்யாதிருங்கள், அப்பொழுது உங்கள் மீதும் கண்டனம் செய்யப்படாது' (லூக்கா 6:37); அப்போஸ்தலரும் அவ்வாறே கூறுகையில்: 'கர்த்தர் வரும் வரைக்கும், முன்கூட்டியே எதையும் தீர்ப்பிடாதிருங்கள்' (1 கொரி. 6:5): மேலும்: 'நீங்கள் மற்றவர்களைத் தீர்ப்பிடுகையில், உங்களைத்தானே தீர்ப்பிடுகிறீர்கள்' (ரோமர் 2:1); நான் கூறுவது என்னவென்றால், நிலைமை இப்படி இருக்கும்போது; மக்கள் தங்கள் சொந்தப் பாவங்களுக்காக அழுவதை நிறுத்திவிட்டு, நியாயத்தீர்ப்பை குமாரனின் கைகளிலிருந்து எடுத்துக்கொண்டு, தாங்களே பாவமற்றவர்கள் போல ஒருவரையொருவர் தீர்ப்பிட்டுத் தண்டிக்கிறார்களா? இதனால் வானம் திகைக்கிறது, பூமி நடுங்குகிறது; ஆனாலும், அவர்கள் உணர்ச்சியற்றவர்களாக இருப்பதால், சிறிதும் வெட்கப்படுவதில்லை!

55. மற்றவர்களின் பாவங்களைக் குடைபவனும், சந்தேகத்தின் அடிப்படையில் ஒரு சகோதரனைத் தீர்ப்பிடுபவனும், மனந்திரும்புதலுக்கான முதல் படியை இன்னும் எடுத்து வைக்கவில்லை; மேலும், உண்மையில் ஒரு பலகார எடை போன்ற கனமான தனது சொந்தப் பாவங்களை அறிந்துகொள்ள அவன் முயற்சி செய்யவும் இல்லை; ஒரு மனிதன் ஏன் 'கடின இருதயமுள்ளவனாயும், வீண்மாயையை நேசித்து, பொய்யைத் தேடுதலுமாயும்' ஆகிறான் என்பதையும் அவன் அறியான். (சங். 4:3); ஆகையால், இருளில் அலைந்து திரியும் ஒரு பைத்தியத்தைப் போல, தன் பாவங்களை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, வெறும் சந்தேகத்தின் அடிப்படையில் மற்றவர்களின் பாவங்களில்—அவை உண்மையானதாக இருந்தாலும் சரி, கற்பனையானதாக இருந்தாலும் சரி—அவன் நிலைகொள்கிறான்.

56. மீண்டும் மீண்டும் கூறப்பட்டபடி, சுயபிரியமே அனைத்து உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களுக்கும் காரணமாகும்; ஏனெனில் அதிலிருந்து ஆன்மாவின் விரும்பும் பகுதியின் மூன்று முக்கிய எண்ணங்களான: அறியாமை, பேராசை மற்றும் வீண் பெருமை ஆகியவை எழுகின்றன. பின்னர், அதிகப்பட்ச உணவால் காம எண்ணமும்; பேராசையால் பேராசை எண்ணமும்; வீண் பெருமையால், பெருமை எண்ணமும் எழுகின்றன; மற்ற அனைத்து எண்ணங்களும் இந்த மூன்றில் ஒவ்வொன்றிலிருந்தும் பின்வருமாறு எழுகின்றன: கோப, துயர, வெறுப்பு, விரக்தி, பொறாமை, அவதூறு எண்ணங்கள், மற்றும் பல. இந்தப் பற்றுகள் மனதைப் பொருள் சார்ந்த விஷயங்களுடன் பிணைத்து, அதை பூமிக்கு இழுத்து, மிக கனமான கல்லைப் போல அழுத்துகின்றன; ஆனால் இயற்கையாகவே அது நெருப்பை விட இலகுவானதும், நுட்பமானதுமாகும்.

57. எல்லாப் பற்றுகளின் தொடக்கமும் சுயபிரியமே, அதன் முடிவும் பெருமையே. சுயபிரியம் என்பது உடலைப் பற்றிய ஒரு பொறுப்பற்ற அன்பு. அதைத் துண்டிக்கிறவன், அதிலிருந்து தோன்றும் எல்லாப் பற்றுகளையும் துண்டிக்கிறான்.

58. எப்படிப் பூவுலகப் பெற்றோர்கள் தங்களுக்குப் பிறந்தவர்களிடம் பட்சపాடாக இருக்கிறார்களோ, அப்படியே மனமும் இயல்பாகவே தன் சொந்த எண்ணங்களுடன் இணைகிறது; மேலும், மிகவும் பட்சபாடாக இருக்கும் பெற்றோர்களுக்கு, தங்கள் சொந்தக் குழந்தைகள் எல்லா வகையிலும் கேலிக்குரியவர்களாக இருந்தாலும், அவர்கள் தான் அனைவரிலும் மிகவும் அடக்கமானவர்களாகவும் நற்பண்பு உடையவர்களாகவும் தோன்றுவார்களோ, அப்படியே: அதுபோலவே, அறிவற்ற மனமும் தனது சொந்த எண்ணங்களையே எல்லாவற்றிலும் மிகவும் நியாயமானதாகக் கருதுகிறது, அவை எல்லாவற்றிலும் மிகவும் அபத்தமானவையாக இருந்தாலும் கூட. இருப்பினும், ஞானிகளுக்குத் தங்கள் சொந்த எண்ணங்கள் அவ்வாறு தோன்றுவதில்லை: ஆனால் அவை உண்மையானவை மற்றும் நல்லவை என்பதற்கு ஆதாரம் கிடைத்தபோதும், அவர்கள் தங்கள் சொந்தத் தீர்ப்பைக் குறைவாகவே நம்புகிறார்கள், மேலும் தங்கள் எண்ணங்களும் பகுத்தறிவும் வீணாகப் போகாமலிருக்க (அல்லது வீணாகப் போயிருக்காமலிருக்க) மற்ற ஞானிகளைத் தீர்ப்பாளர்களாக நியமிக்கிறார்கள் (கலா. 2:2); அவர்களிடமிருந்து உறுதிப்படுத்துதலை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

59. நீங்கள் அதிக வெட்கக்கேடான விருப்பங்களில் எதை வென்றாலும்—அதிகப்படியான உணவு, விலைமாது உறவு, கோபம் அல்லது பேராசை போன்றவை—உடனடியாக வீண் பெருமையின் எண்ணம் உங்களைத் தாக்கும்; அதை வென்றவுடன், கர்வத்தின் எண்ணம் உங்களைப் பற்றிக்கொள்ளும்.

60. அனைத்து அவமானகரமான உணர்ச்சிகள், ஆன்மாவில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் வரை, வீண் பெருமை என்ற எண்ணத்தை அதிலிருந்து விரட்டுகின்றன; ஆனால் அவை வெல்லப்பட்டவுடன், அது நுழைவதற்கான வழியைத் திறக்கின்றன.

61. வீண் பெருமை, பெருமைக்கு வழிவகுக்கிறது; சில சமயங்களில் அது விரட்டப்படுகிறது, சில சமயங்களில் அது தங்கியிருக்கிறது. ஆனால் அது விரட்டப்படும்போது, அது தற்பெருமைக்கு இட்டுச் செல்கிறது; அது தங்கியிருக்கும்போது, அது ஆணவத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது.

62. தற்பெருமை இரகசியச் செயல்களால் ஒழிந்துவிடுகிறது, ஆனால் ஒருவன் கவனமாகச் செய்யும் செயல்களை இறைவனுக்கு உரித்தாக்குவதன் மூலம் கர்வத்தை வெல்ல முடியும்.

63. யாருக்கு இறைவனைப் பற்றிய ஞானம் அருளப்பட்டதோ, அதன் இனிமையை உண்மையாகச் சுவைத்தாரோ, அவர் விருப்ப சக்தியிலிருந்து எழும் அனைத்து இன்பங்களையும் இகழ்கிறார்.

64. உலகியல் ஆசைகளால் வழிநடத்தப்படுபவன் உணவு, அல்லது உடல் இச்சைகளின் திருப்தி, அல்லது மனிதப் புகழ், அல்லது செல்வம், அல்லது இவற்றிலிருந்து உருவாகும் வேறு ஏதேனும் ஒன்றை விரும்புகிறான்; மேலும், மனம் தனது ஆசையைத் திருப்புவதற்கு இவற்றையும் விட சிறந்த எதையும் காணாவிட்டால், அது தன் வாழ்நாள் முழுவதும் இவற்றைப் புறக்கணிக்கத் தீர்மானிக்காது. இருப்பினும், இவற்றுக்கெல்லாம் மேலானது கடவுள் மற்றும் தெய்வீக விஷயங்களைப் பற்றிய அறிவே.

65. இன்பங்களை இகழ்பவர்கள், அச்சத்தினாலோ, நம்பிக்கையினாலோ, அல்லது அவற்றின் அற்பத்தன்மையை உணர்வதாலோ, அல்லது கடவுள் மீதான அன்பினாலோ அவ்வாறு செய்கின்றனர்.

66. தெய்வீக விஷயங்களைப் பற்றிய அறிவானது, அவற்றுடன் பற்று இல்லாமல், மனதை பௌதிக உலகத்தை முற்றிலுமாகப் புறக்கணிக்க வைப்பதில்லை, மாறாக அது ஒரு புலனறிவுப் பொருளைப் பற்றிய வெறும் எண்ணத்தைப் போன்றது. ஆகவே, அதிக அறிவைக் கொண்டிருந்தும், சேற்றில் புரளும் பன்றிகளைப் போல இவ்வுலக இச்சையில் புரளும் பலரைக் காணலாம் (2 பேதுரு 2:22). ஏனெனில், நன்மையைக் குறித்து ஆர்வமாக இருந்தபோது ஓரளவு தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, அதைப் பற்றிய ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு அறிவையும் பெற்ற அவர்கள், பின்னர் சோம்பேறியாகி, சவுலைப் போலானார்கள். சவுலுக்கு அரச சிம்மாசனம் வழங்கப்பட்டிருந்தும், அதற்குத் தகுதியற்ற விதத்தில் வாழத் தொடங்கியதால், அவர் அதை விட்டு பயங்கரமான கோபத்துடன் தள்ளுண்டார்.

67. மனித விஷயங்களைப் பற்றிய ஒரு சாதாரண எண்ணமே மனதை இறைவனைப் புறக்கணிக்கச் செய்வது போல, இறைவனைப் பற்றிய ஒரு சாதாரண அறிவும் மனிதனை முற்றிலுமாகப் புறக்கணிக்க மனதைத் தூண்டுவதில்லை; ஏனெனில், இங்கு உண்மை இன்னும் நிழல்களிலும் ஊகங்களிலுமே வசிக்கிறது; எனவே, அது புனித அன்பின் பேரின்பப் பக்தியைக் கோருகிறது, அது மனதை ஆன்மீகத் தியானங்களுடன் ஒன்றிணைத்து, பௌதீகமானதை விட அருவமானதையும், புலனுணர்வு சார்ந்ததை விட அறிவுசார்ந்த மற்றும் தெய்வீகமானதையும் விரும்பும்படி அதைத் தூண்டுகிறது.

68. உணர்ச்சிகளைத் துண்டித்து, தங்கள் எண்ணங்களை எளிமையாக்கிய அனைவரும், அதன் மூலம் அவற்றை தெய்வீகத்தின் பால் திருப்பியவர்கள் அல்லர்; மாறாக, அவர்கள் மனித அல்லது தெய்வீகப் பற்றுகளில் எதிலும் ஈடுபடாமல் இருக்கலாம். இது, அறிவை இன்னும் பெறாத, மேலும் தண்டனையின் பயத்தினாலோ அல்லது பரலோக ராஜ்யத்தின் நம்பிக்கையினாலோ உணர்ச்சிகளிலிருந்து விலகி இருக்கும் செயலூக்கமுள்ளவர்களுக்கு மட்டுமே நிகழ்கிறது.

69. 'நாம் விசுவாசத்தினால் நடக்கிறோம், பார்வையினால் அல்ல', மேலும் நமது அறிவு இன்னும் கண்ணாடியில் பிரதிபலிப்பதைப் போலவும், அநிச்சயமாகவும் இருக்கிறது (2 கொரி. 2:7). ஆகையால், நீடித்த அறிவுறுத்தல் மற்றும் அதில் காட்டும் விடாமுயற்சியின் மூலம், இடைவிடாத தியானத்தின் அசைக்க முடியாத பழக்கத்தை நாம் பெறுவதற்காக, இதை நாம் நீண்ட காலத்திற்குப் பயிற்சி செய்ய வேண்டும்.

70. நமது உணர்ச்சிகளின் காரணங்களைத் தற்காலிகமாக ஒதுக்கி வைத்து, ஆன்மீக தியானத்தில் ஈடுபட்டாலும், அதை நமது ஒரே தொழிலாகக் கொண்டு, நமது முழு நேரத்தையும் அதற்கு ஒதுக்கவில்லை என்றால்: வெறும் அறிவோடு தற்பெருமை கலந்ததைத் தவிர வேறு பலனை அடையாமல், எளிதில் மாம்ச இச்சைகள் பக்கம் திரும்பிவிடுவோம்; அதன் முடிவு, அந்த அறிவே படிப்படியாக மங்கி, மனம் முழுமையாகப் பௌதிகப் பொருட்களை நோக்கித் திரும்புவதாகும்.

71. கண்டிக்கத்தக்க காதல் உணர்வு, மனதை பௌதிகப் பொருட்களில் ஈடுபடுத்துகிறது; ஆனால், பாராட்டத்தக்க காதல் உணர்வு, அதை இறைவனுடன் பிணைக்கிறது. ஏனெனில் மனம், ஒரு விதியாக, அது கவனத்தைச் செலுத்தும் பொருட்களின் பக்கம் சாய்ந்துவிடுகிறது; மேலும் அது எதன் பக்கம் சாய்கிறதோ, அதன் பக்கம் தனது விருப்பத்தையும் அன்பையும் திருப்புகிறது—அது தனக்குரிய தெய்வீகமான, அமானுஷ்யமான பொருட்களாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது இவ்வுலகியல் விஷயங்கள் மற்றும் உணர்ச்சிகளாக இருந்தாலும் சரி.

72. கடவுள் கண்ணுக்குத் தெரியாத மற்றும் தெரியும் உலகங்களைப் படைத்தார்; மேலும் அவர் ஆன்மாவையும் உடலையும் படைத்தார். மேலும், கண்ணுக்குத் தெரியும் உலகம் இவ்வளவு அழகாக இருந்தால், கண்ணுக்குத் தெரியாத உலகம் எவ்வளவு அழகானது? மேலும், கண்ணுக்குத் தெரியாத உலகம் இதுவிடம் சிறந்ததாக இருந்தால், இரண்டையும் படைத்த கடவுள் எவ்வளவு மேன்மைமிக்கவர்? படைக்கப்பட்ட அனைத்திலும் சிறந்ததை விட, அனைத்தையும் படைத்தவர் சிறந்தவராக இருந்தால், மனது ஏன் அனைத்திலும் சிறந்ததைக் கைவிட்டு, அனைத்திலும் மோசமான ஒன்றான இறைச்சிப் பசிகளை நோக்கித் திரும்பியது? பிறவியிலிருந்தே இதைக் கையாண்டு பழகிவிட்டதாலும், மற்ற அனைத்தையும் விடச் சிறந்ததும் உயர்ந்ததுமான ஒன்றை அது இன்னும் அனுபவித்துப் பார்க்காததாலும், இது அதற்குப் பழகிவிட்டது என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லையா? ஆகவே, காம இன்பங்களிலிருந்து நீண்டகாலத் துறவாலும் தெய்வீக விஷயங்களில் உள்ள போதனையாலும் நாம் படிப்படியாக அவனை அத்தகைய பழக்கத்திலிருந்து விடுவித்தால்; பின்னர், அவன் இதில் படிப்படியாக முன்னேறும்போது, அவன் தெய்வீகத்தின் பால் ஈர்க்கப்பட்டு, தன் சொந்த மதிப்பை உணர்ந்து, இறுதியில் தன் முழு அர்ப்பணிப்பையும் கடவுளுக்கு மாற்றிக்கொள்வான்.

73. ஒரு சகோதரனின் பாவத்தைப் பற்றி உணர்ச்சியற்ற குரலில் பேசுவதற்கு இரண்டு காரணங்கள் உண்டு: ஒன்று அவனைத் திருத்துவதற்காக, அல்லது மற்றொருவனுக்குப் பயனளிப்பதற்காக. இருப்பினும், அவர் இந்த நோக்கங்கள் இல்லாமல்—அது அந்த நபரிடமே பேசினாலும் சரி அல்லது மற்றவரிடம் பேசினாலும் சரி—பேசினால், அவர் தன் சகோதரனைக் கண்டிக்கவோ அல்லது அவதூறு செய்யவோ பேசுகிறார்; மேலும் அத்தகையவர் கடவுளால் கைவிடப்படுவதிலிருந்து தப்பிக்க மாட்டார், ஆனால் தவிர்க்க முடியாமல் அதே அல்லது வேறு மீறலில் விழுவார், மேலும் மற்றவர்களால் அம்பலப்படுத்தப்பட்டு கண்டிக்கப்பட்டு, அவமானத்திற்குள்ளாவார்.

74. ஒரே பாவத்தைச் செய்பவர்கள், அந்தச் செயலின் அடிப்படையில் ஒரே மாதிரியாகத் தீர்ப்பிடப்படக்கூடாது, மாறாக வித்தியாசமாகத் தீர்ப்பிடப்பட வேண்டும் (பாவத்தின் காரணத்தைப் பார்த்து): ஏனெனில், பழக்கத்தால் பாவம் செய்வது என்பது ஒரு விஷயம், திடீரென ஏற்படும், கட்டுப்படுத்த முடியாத உந்துதலால் பாவம் செய்வது என்பது வேறு. பின்னர் உள்ள நிலையில், அந்த நபர் பாவத்தைச் செய்வதற்கு முன்பு அதைப் பற்றி நினைக்கவே இல்லை, மேலும் செய்த பிறகும் அதற்கு எந்த நாட்டமும் இல்லை; மாறாக, நடந்ததற்காக அவர் ஆழ்ந்து வருந்துகிறார் மற்றும் வேதனைப்படுகிறார். பழக்கத்திற்காகப் பாவம் செய்பவர்களுக்கு நிலைமை முற்றிலும் மாறுபட்டது: ஏனெனில், பாவம் செய்வதற்கு முன்பே அவர்கள் தங்கள் எண்ணங்களில் பாவம் செய்வதை நிறுத்தவில்லை, மேலும் அதைச் செய்த பிறகு அதே மனநிலையிலேயே இருக்கிறார்கள்.

75. வீண் பெருக்காக நற்பண்பைப் பயில்கிறவன், வீண் பெருக்காகவே அறிவையும் தேடுகிறான். ஆனால் அத்தகையவன், இனிமேல் கல்வியைப் பரப்புவதற்காக எதையும் செய்வதோ சொல்வதோ இல்லை; மாறாக, தன் செயல்களைக் காண்பவர்களிடமிருந்தோ அல்லது தன் வார்த்தைகளைக் கேட்பவர்களிடமிருந்தோ புகழைப் பெறுவதற்காகவே எல்லாவற்றிலும் முயல்கிறான். இத்தகையோர் சிலர் அவனது வார்த்தைகள் அல்லது செயல்களை விமர்சிக்கத் தொடங்கினால், அவன் அதனால் ஆழ்ந்த மன வேதனையை அடைகிறான். அவர்கள் அறிவுறுத்தப்படாததால் அல்ல, ஏனெனில் அவனுக்கு அப்படியொரு நோக்கம் இல்லை; மாறாக, அவர்களால் அவமானப்படுத்தப்பட்டதாகவோ அல்லது இழிவுபடுத்தப்பட்டதாகவோ அவன் உணர்வதால்.

76. பேராசையின் உணர்ச்சி, ஒருவர் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் பெற்று, வருத்தத்துடன் கொடுக்கும்போது வெளிப்படுகிறது. அத்தகையவர் உண்மையாக சிக்கனமாக இருக்க முடியாது (பத்தி 19-ஐப் பார்க்கவும்).

77. துன்பத்தை அனுபவிக்கும் ஒரு நபர் பின்வரும் காரணங்களுக்காகத் துன்பத்தைத் தாங்கிக்கொள்கிறார்: – கடவுள் மீதான அன்பினால், அல்லது ஒரு வெகுமதியின் நம்பிக்கையால், அல்லது சித்திரவதைக்கான பயத்தால், அல்லது மனிதனின் தீர்ப்புக்கான பயத்தால், அல்லது இயற்கையான சகிப்புத்தன்மையால், அல்லது எதிர்கால இன்பத்திற்காக, அல்லது சுயநலத்திற்காக, அல்லது வீண் பெருமையால், அல்லது அவசியத்தின் காரணமாக.

78. எண்ணங்களை நீக்குவது என்பது ஒரு விஷயம், உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுபடுவது என்பது முற்றிலும் வேறு விஷயம். ஒருவர் உணர்ச்சி கொண்டிருந்த பொருட்கள் பார்வையில் இல்லாதபோது, பெரும்பாலும் எண்ணங்கள் நீங்கிவிடுகின்றன; இருப்பினும், உணர்ச்சிகள் இதற்கிடையில் ஆன்மாவில் மறைந்திருக்கும், மேலும் அந்தப் பொருட்கள் தோன்றும்போது அவை வெளிப்படுகின்றன. ஆகையால், அத்தகைய பொருட்களின் முன்னிலையில் மனதைக் கவனித்து, அது எதன் மீது உணர்ச்சி கொண்டுள்ளது என்பதைக் கண்டறிய வேண்டும்.

79. ஒரு உண்மையான நண்பன் என்பவன், தன் அண்டை வீட்டார் சோதனையில் இருக்கும்போது, அவர்களுடன் சேர்ந்து—குழப்பமோ அல்லது கவலையோ இன்றி—அவர்களுக்கு ஏற்படும் துக்கங்கள், கஷ்டங்கள், துரதிர்ஷ்டங்கள் மற்றும் பேரழிவுகளைத் தன் சொந்தமானவை போலப் பொறுத்துக்கொள்பவன்.

80. எப்போதும் உனக்குச் சிறந்த அறிவுரை வழங்கும் உன் மனச்சாட்சியைப் புறக்கணிக்காதே; ஏனெனில் அது உனக்கு தெய்வீகமான மற்றும் தூதர் போன்ற அறிவுரைகளை வழங்குகிறது, இதயத்தின் இரகசிய அசுத்தங்களிலிருந்து உன்னை விடுவிக்கிறது, மேலும், நீ இந்த உலகத்தை விட்டுப் பிரியும் வேளையில், கடவுளுக்கு முன்பாக உனக்குத் துணிச்சலை அளிக்கிறது.

81. நீங்கள் ஞானியாகவும் அதே நேரத்தில் பணிவாகவும் இருக்க விரும்பினால், தற்பெருமை என்ற உணர்வின் அடிமையாக இருப்பதை விட, பொருட்களில் உங்கள் புரிதலுக்கு மறைக்கப்பட்டதை எப்போதும் தேடுங்கள்; மேலும், அதிகமான மற்றும் பல்வேறுபட்ட அறிவு உங்களுக்குத் தெரியாது என்பதைக் கண்டறிந்தவுடன், உங்கள் சொந்த அறியாமையைக் கண்டு வியந்து, உங்கள் சொந்த ஞானத்தை பணிவுபடுத்துவீர்கள். மேலும், உங்கள் சொந்த முக்கியத்துவமின்மையை உணர்ந்துகொண்டால், நீங்கள் பல பெரிய மற்றும் அற்புதமான காரியங்களை அறிந்துகொள்வீர்கள். ஆனால் உங்கள் சொந்த அறிவைப் பற்றிப் பெருமையடித்துக் கொள்வது, கற்றலில் முன்னேறுவதைத் தடுக்கிறது.

82. குணப்படுத்தும் மருந்துகளுக்கு எதிராக நிற்காதவனே, இரட்சிப்பை உண்மையாக விரும்புகிறான்; மேலும் இந்த மருந்துகள் என்பவை, பல்வேறு துரதிர்ஷ்டங்களால் ஏற்படும் துயரமும் சோகமுமே. துரதிர்ஷ்டங்களுக்கு எதிராக நிற்கும் மனிதனுக்கு, பூமியில் என்ன பேரம் பேசப்படுகிறது என்பதும், இங்கிருந்து அவன் புறப்படும்போது தன்னுடன் என்ன லாபத்தை எடுத்துச் செல்வான் என்பதும் தெரியாது.

83. வீண் பெருமையும் பண ஆசைയും ஒன்றுக்கொன்று காரணமாக அமைகின்றன. ஏனெனில், சிலர் வீண் பெருமையின் மூலம் செல்வந்தர்களாகின்றனர், மற்றவர்களோ செல்வந்தர்களான பிறகு வீண் பெருமைக்கு ஆளாகின்றனர். ஆனால், இதுவே உலக இயல்பு. இருப்பினும், ஒரு துறவி உலகியல் சார்பற்றவராக இருக்கும்போது மேலும் ஆணவம் கொள்கிறார்— —ஆனால் அவர் வெள்ளியை வைத்திருக்கும்போது, தனது அழைப்புக்குப் பொருந்தாத ஒன்றை வைத்திருப்பதற்கு வெட்கப்பட்டு அதை மறைத்துவிடுகிறார்.

84. ஒரு துறவியின் தற்பெருமை என்பது, நற்பண்பிலும் அதன் விளைவுகளிலும் பெருமை கொள்வதாகும்; ஆனால் அவனது ஆணவம் என்பது, தனது வெற்றிகளில் பெருமை கொள்வதும், மற்றவர்களை இழிவுபடுத்துவதும், மேலும் இந்த விஷயங்களை கடவுளுக்குப் பதிலாக தனக்குச் சொந்தம் என்று கூறிக்கொள்வதும் ஆகும். ஒரு பொதுமகனின் வீண் பெருமையும் கர்வமும், அழகு, செல்வம், வலிமை மற்றும் நல்ல தீர்ப்பு அல்லது உலக ஞானம் ஆகியவற்றில் தற்பெருமை பேசுவதும் பெருமை கொள்வதும் ஆகும்.

85. பொதுமக்களின் வெற்றிகள் துறவிகளின் வீழ்ச்சியாகவும், துறவிகளின் வெற்றிகள் பொதுமக்களின் வீழ்ச்சியாகவும் அமைகின்றன. பொதுமக்களின் வெற்றிகள் என்பது செல்வம், புகழ், அதிகாரம், இன்பங்கள், உடல் நலம், பல பிள்ளைகள் மற்றும் அது போன்றவையாகும்; இவற்றில் ஈடுபடுவதன் மூலம், ஒரு துறவி அழிந்து போகிறான். இருப்பினும், ஒரு துறவியின் 'வெற்றிகள்' என்பவை பொருட்பற்றின்மை, அஞ்ஞானம், சக்தியின்மை, விரதம், துன்பம், பற்றாக்குறை மற்றும் அது போன்றவை; இவற்றிற்கு அறியாமல் ஆளப்படும்போது, உலகின் மீது பற்றுள்ளவன் அவற்றை ஒரு பெரிய துரதிர்ஷ்டமாகக் கருதுகிறான், மேலும் அவன் தன் கழுத்தில் கயிறு போட்டுக்கொள்ளும் அபாயத்திற்கு அருகில் இருக்கிறான்—மேலும் சிலர் உண்மையில் அவ்வாறு செய்திருக்கிறார்கள்.

86. உணவு இரண்டு நோக்கங்களுக்காகப் படைக்கப்பட்டுள்ளது: ஊட்டமளித்தல் மற்றும் குணப்படுத்துதல். எனவே, தவறான நோக்கத்துடன் அதை உட்கொள்பவர்களும், கடவுள் கொடுத்த இந்தப் பரிசைத் தங்களுக்குரிய நன்மைக்காகச் சரியாகப் பயன்படுத்தாதவர்களும் இன்பவாதிகளாகக் கண்டிக்கப்படுகிறார்கள். மேலும், எல்லாப் பொருட்களுக்கும் அவற்றின் முறையற்ற பயன்பாடு ஒரு பாவமாகும்.

87. கண்ணீரும் துயரமும் நிறைந்த தூய பிரார்த்தனையிலிருந்து பணிவு பிறக்கிறது. ஏனெனில், கடவுளிடம் தொடர்ந்து உதவி கேட்பதன் மூலம், அது ஒருவரின் சொந்த பலத்தையும் ஞானத்தையும் முட்டாள்தனமாக நம்புவதிலிருந்தும், மற்றவர்களை விட தன்னை உயர்வாகக் கருதிக்கொள்வதிலிருந்தும் தடுக்கிறது – இவை பெருமையின் உணர்வின் இரண்டு கடுமையான நோய்களாகும்.

88. ஒரு எளிய எண்ணம் உணர்ச்சியைத் தூண்டுவதைத் தடுக்க அதை எதிர்த்துப் போராடுவது ஒரு விடயம்; நாம் பாவத்திற்கு இணங்குவதைத் தடுக்க ஒரு உணர்ச்சிமிக்க எண்ணத்தை எதிர்த்துப் போராடுவது மற்றொரு விடயம். இந்த இரண்டு வகையான போராட்டங்களும் எண்ணங்கள் நம்மில் தங்கியிருப்பதைத் தடுக்கின்றன.

89. பழிவாங்கும் உணர்வுக்குத் துயரம் பிரிக்க முடியாதது. ஆகவே, ஒருவரின் மனமானது, துயரத்துடன், தன்னைக் கோபப்படுத்திய சகோதரனின் முகத்தைத் தன்னுள்—ஒரு கண்ணாடியில் பார்ப்பது போல—கண்டால், அது ஒரு பழிவாங்கும் எண்ணத்தைக் கொண்டிருப்பது தெளிவாகிறது. 'பழிவாங்குபவனின் வழி மரணத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது' (நீதிமொழிகள் 12:28); 'ஏனெனில், பகை பாராட்டுபவன் சட்டத்திற்குப் புறம்பானவன்' (நீதிமொழிகள் 21:24).

90. நீங்கள் ஒருவருக்கு எதிராகக் கோபத்தை வளர்த்தால், அவர்களுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள்; மேலும், பிரார்த்தனையால், அவர்கள் உங்களுக்குச் செய்த தவறின் நினைவிலிருந்து சோகத்தைப் பிரித்து, நீங்கள் அந்த உணர்ச்சியின் போக்கைத் தடுப்பீர்கள்; மேலும், நட்பாகவும் இரக்கமாகவும் மாறுவதன் மூலம், அந்த உணர்ச்சியை உங்கள் ஆன்மாவிலிருந்து முழுமையாக விரட்டுவீர்கள். மற்றவர் உங்களுக்கு எதிராகப் பகை பாராட்டும்போது, அவர்களிடம் அன்பாகவும் பணிவாகவும் இருங்கள், அவர்களுடன் அமைதியாக வாழுங்கள், அப்போது நீங்கள் அவர்களை அந்த உணர்ச்சியிலிருந்து விடுவிப்பீர்கள்.

91. பொறாமைப்படுவோரின் சோகத்தை அடக்குவது கடினம். ஏனெனில், உங்களிடம் அவர்கள் பொறாமைப்படும் ஒன்றையே தங்களுக்கு ஏற்பட்ட துரதிர்ஷ்டமாக அவர்கள் கருதுகிறார்கள். மேலும், அதை அவர்களிடமிருந்து மறைப்பதைத் தவிர அவர்களை அமைதிப்படுத்த வேறு வழி இல்லை. ஆனால், அது பலருக்குப் பயனுள்ளதாக இருந்து, அதே சமயம் அவர்களுக்குத் துக்கத்தை ஏற்படுத்தினால்: எந்த அம்சத்தை ஒருவர் புறக்கணிக்க வேண்டும்? ஒருவர் பலருக்குப் பயனளிப்பதன் பக்கம் நிற்க வேண்டும்; இருப்பினும், முடிந்தவரை, அவரையும் புறக்கணிக்கக் கூடாது. மேலும், உணர்ச்சியின் வஞ்சகத்தால் தன்னை ஆட்கொள்ள விடாமல், அந்த உணர்ச்சிக்கு அல்ல, மாறாக அதனால் பாதிக்கப்பட்டவருக்கு உதவ வேண்டும்; ஆனால், பணிவான ஞானத்துடன், அவரைத் தனக்கு மேலானவராகக் கருதி, எல்லா நேரங்களிலும், எல்லா இடங்களிலும், எல்லா விஷயங்களிலும் அவருக்குத் தன்னை விட முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும். நீங்கள் பொறாமைப்படும் நபரின் மகிழ்ச்சியில் நீங்கள் மகிழ்ந்து, அவர்கள் துயரப்படும் விஷயத்தில் அவர்களுடன் சேர்ந்து துயரப்பட்டால், உங்கள் பொறாமையைக் கட்டுப்படுத்த முடியும். இதன் மூலம், 'மகிழ்கிறவர்களுடன் மகிழுங்கள், அழுகிறவர்களுடன் அழுகுங்கள்' (ரோமர் 12:15) என்ற அப்போஸ்தலரின் கட்டளையை நிறைவேற்றுகிறீர்கள்.

92. நமது மனம் இரண்டு சக்திகளுக்கு இடையில் நிற்கிறது, அவை ஒவ்வொன்றும் தத்தமது இயல்பை உள்ளே செலுத்துகின்றன: ஒன்று நற்பண்பு, மற்றொன்று தீயொழுக்கம்; அதாவது, ஒரு தேவதூதருக்கும் ஒரு பேய்க்கும் இடையில். ஆனால், மனம் தான் விரும்பியதைப் பின்பற்றவோ அல்லது எதிர்க்கவோ கூடிய சக்தியையும் வலிமையையும் கொண்டுள்ளது.

93. புனித சக்திகள் நம்மை நன்மையின் பக்கம் வழிநடத்துகின்றன; மேலும் நன்மையின் இயற்கையான விதைகளும் ஒரு நல்ல மனமும் நமக்கு உதவுகின்றன; அதே சமயம், பேய்களின் சோதனைகள் உணர்ச்சிகளாலும் ஒரு தீய மனத்தாலும் தூண்டப்படுகின்றன.

94. ஒரு தூய மனம் சில சமயங்களில் அதன் மீது இறங்கி வரும் கடவுளால் போதிக்கப்படுகிறது; மற்ற சமயங்களில், புனித சக்திகள் அதை நன்மையால் ஊக்குவிக்கின்றன; இன்னும் சில சமயங்களில், மனத்தால் தியானிக்கப்படும் பொருட்களின் இயல்பால் அது கற்பிக்கப்படுகிறது.

95. ஞானத்திற்குத் தகுதியான மனம், பொருட்களின் மீது பற்று அற்ற எண்ணங்களையும், தனது தியானத்தைத் தவறற்றதாகவும், தனது பிரார்த்தனை நிலையை அமைதியாகவும் வைத்திருக்க வேண்டும். ஆயினும், அசுரர்களின் தூண்டுதலால், மாம்ச இச்சையின் ஊடுருவல்களால் புகையைப் போல மறைக்கப்பட்டு, அது எப்போதும் இதைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள முடிவதில்லை.

96. நமக்குத் துயரத்தை உண்டாக்கும் எல்லாவற்றிற்கும் நாம் கோபப்படுவதில்லை; ஏனெனில், கோபத்தைத் தூண்டுவதை விட, துயரத்தை உண்டாக்கும் சந்தர்ப்பங்களே அதிகம். உதாரணமாக: இதுவும் அதுவும் உடைந்துவிட்டன, இதுவும் அதுவும் தொலைந்துவிட்டன, இன்னாரும் இறந்துவிட்டார். இத்தகைய சமயங்களில் நாம் வெறுமனே துயரப்படுகிறோம், ஆனால் மற்ற சமயங்களில், விவேகமற்ற மனநிலையில், நாம் துயரப்பட்டு கோபமும் அடைகிறோம்.

97. மனம், பொருட்களைப் பற்றிய எண்ணங்களை ஏற்கும்போது, ஒவ்வொரு எண்ணத்திற்கேற்ப அதன் தோற்றத்தை பொதுவாகப் புதுப்பித்துக் கொள்கிறது; ஆனால் அவற்றை ஆன்மீக ரீதியாக ஆராயும்போது, ஒவ்வொரு தியானத்திற்கும் ஏற்ப அது பல்வேறு வழிகளில் உருமாற்றமடைகிறது. ஆனால் அது கடவுளிடம் இருக்கும்போது, அது முற்றிலும் வடிவமற்றதாகவும் கண்ணுக்குத் தெரியாததாகவும் ஆகிவிடுகிறது. ஏனெனில், ஒரே வடிவமுடையவரை தியானிக்கும்போது, அதுவும் ஒரே வடிவமாகி முற்றிலும் ஒளிமயமாகிறது.

98. பரிபூரண ஆன்மா என்பது, அதன் முழு விருப்ப சக்தியும் முற்றிலுமாக இறைவனை நோக்கித் திருப்பப்பட்டதாகும்.

99. ஒரு முழுமையான மனம் என்பது, உண்மையான நம்பிக்கையின் மூலம் அறிய முடியாததை அறிந்து, அவருடைய எல்லா படைப்புகளையும் முழுமையாக ஆராய்ந்து, அவற்றுக்குள் அவருடைய திருவுளப்பாடும் தீர்ப்பு பற்றிய அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய அறிவை மனிதர்களுக்கு எட்டக்கூடிய வரையில் கடவுளிடமிருந்து பெற்ற ஒன்றாகும்.

100. காலம் மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது: விசுவாசம் இந்த மூன்று பகுதிகளிலும் நீடிக்கிறது; நம்பிக்கை ஒன்றிலும், அன்பு இரண்டிலும். விசுவாசத்திற்கும் நம்பிக்கைக்கும் ஒரு எல்லை உண்டு; ஆனால் அன்பு, எல்லையற்றவனுடன் இணைந்து எப்போதும் அதிகரித்துக்கொண்டே இருப்பதால், நித்தியமாக நிலைத்திருக்கிறது. இதனால்தான் 'இவற்றில் மிகப் பெரியது அன்பு' (1 கொரி. 1:3, 13) என்று கூறப்படுகிறது.

அன்பின் நான்காம் நூறு

1. முதலாவதாக, எல்லாப் பொருட்களிலும் உள்ள கடவுளின் எல்லையற்ற தன்மையைச் சிந்திக்கும்போது மனம் வியப்பால் நிரம்புகிறது—அந்த ஆழ்ந்த, மிகவும் விரும்பப்படும் ஆழம்; இரண்டாவதாக, கடவுள் இல்லாத ஒன்றிலிருந்து எல்லாவற்றையும் எப்படி உருவாக்கினார் என்பதைக் காணும்போது அது திகைக்கிறது. ஆனால், 'அவருடைய மகிமைக்கு முடிவில்லை' (சங். 141:3) என்பது போலவே, 'அவருடைய ஞானத்திற்கும் எல்லையில்லை' (பார. 3:18).

2. அணுக முடியாததும் அற்புதமானதுமான அந்த நன்மையின் ஊற்றைக் கண்டு வியக்காமல் இருக்க அவன் எப்படி முடியும்? அல்லது, அவற்றின் படைப்புக்கு முன்பே எந்தப் பொருளும் இல்லாத நிலையில், சொல்லும் பகுத்தறிவு இயல்பு மற்றும் உடல்கள் உருவாகும் நான்கு মৌலிகத் तत्வங்கள் எப்படி, எங்கிருந்து தோன்றின என்று சிந்தித்து, பிரமிப்பால் நிரம்பாமல் இருக்க அவன் எப்படி முடியும்? தானாகவே இயங்கத் தொடங்கி, அவற்றை உருவாக்கிய இந்த சக்தி என்ன? ஆனால், சர்வவல்லமையுள்ள நன்மையையும் அதன் உயிர் கொடுக்கும் சக்தியையும், மனதை விஞ்சிய ஞானம் மற்றும் பகுத்தறிவையும் அறியாத ஹெலெனியர்களின் புத்திரர்கள் இதை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.

3. நித்தியமாக சிருஷ்டிகராக இருக்கும் தேவன், தம்முடைய எல்லையற்ற நன்மையினால், தமக்கு இஷ்டமானபோதெல்லாம், தம்முடைய தத்துவமான வார்த்தை மற்றும் ஆவியினால் சிருஷ்டிக்கிறார். 'என்றென்றும் நன்மையுள்ள படைப்பாளன், அப்படியானால், இப்போது மட்டும் எப்படித் தோன்றினான்?' என்று கேட்காதீர்கள். ஏனெனில், எல்லையற்ற இருப்பின் ஆழ்ந்த ஞானம் மனிதரின் புரிதலுக்கு அப்பாற்பட்டது என்றும் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.

4. படைப்பாளர், நித்தியமாகத் தன்னில் உள்ள அனைத்தின் அறிவையும் கொண்டிருந்தார், அவர் விரும்பும் போதெல்லாம் இந்த அறிவைச் செயல்படுத்தி அதைச் செயல்பாட்டிற்குக் கொண்டுவந்தார். ஏனெனில், சர்வவல்லமையுள்ள கடவுள் அவர் விரும்பும் போதெல்லாம் எதையும் நிகழ்த்த முடியும் என்பதில் சந்தேகம் கொள்வது பொருத்தமற்றது.

5. கடவுள் பொருட்களை எதற்காகப் படைத்தார் என்பதை ஆராய்ந்து பாருங்கள்; ஏனெனில் அது அறிந்துகொள்ளக்கூடியதே. ஆனால், அவர் சமீபத்தில் ஏன், எப்படி அவ்வாறு செய்தார் என்பதை ஆராய்ந்து அறிய முயற்சிக்காதீர்கள்; ஏனெனில் அது உங்கள் புரிதலுக்கு அப்பாற்பட்டது. தெய்வீக விஷயங்களில், சில மனிதனால் புரிந்துகொள்ளக்கூடியவை, மற்றவை புரிந்துகொள்ள முடியாதவை. கருத்து ஊகங்கள், கட்டுப்பாடில்லாமல் விடப்பட்டால், ஒருவரைப் பாதாளத்திற்குள் தள்ளக்கூடும், என்று புனிதர்களில் ஒருவர் (தீயொலஜி கிரிகோரி) கூறினார்.

6. சிலர் படைப்புகள் கடவுளுடன் நித்தியமாக இணைந்து வாழ்ந்து வருகின்றன என்று கூறுகின்றனர்; ஆனால் இது சாத்தியமற்றது. ஏனெனில், எல்லா வகையிலும் எல்லையற்றவனுடன் எல்லையற்றவை எப்படி நித்தியமாக இணைந்து வாழ முடியும், மேலும் அவை படைப்பாளனுடன் நித்தியமானவையாக இருந்தால், அவை எப்படி படைப்புகளாக இருக்க முடியும்? ஆனால் இது கிரேக்கர்களின் வாதம், அவர்கள் படைப்பாளரான கடவுளை ஒரு இயற்கையாகக் கருதாமல், வெறும் பண்புகளின் தொகுப்பாக மட்டுமே கருதுகிறார்கள். இருப்பினும், நாம் கடவுளை சர்வவல்லமையுள்ளவராக அங்கீகரித்து, அவர் பண்புகளுக்கு மட்டுமல்ல, தகுதிவாய்ந்த இயற்கைகளுக்கும் படைப்பாளர் என்று நிலைநிறுத்துகிறோம். இதுவே உண்மையானால், படைப்புகள் கடவுளுடன் நித்தியமாக இணைந்து வாழவில்லை.

7. கடவுள் தன்மையும் தெய்வீகமும் சில அம்சங்களில் அறிந்துகொள்ளக்கூடியவை, மற்றவற்றில் அறிய முடியாதவை. அவற்றை அவருடைய சுற்றிலும் உள்ளவற்றைத் தியானிப்பதன் மூலம் அறிந்துகொள்ளலாம்; ஆனால் அவர் தன்னில் எவ்வாறு இருக்கிறார் என்பதில் அவை அறிய முடியாதவை.

8. பரிசுத்தத் திருத்துவத்தின் எளிய மற்றும் முடிவற்ற இயல்புநிலையில், எந்தவொரு நாட்டத்தையோ அல்லது திறனையோ தேடாதீர்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் அதை படைக்கப்பட்ட உயிரினங்களைப் போல சிக்கலாக்கிவிடுவீர்கள்: ஏனெனில் அது அபத்தமானது மற்றும் கடவுளுக்குப் பொருந்தாது.

9. எளிமையான, சீரான, குணங்கள் அற்ற, அமைதியான, கலக்கமற்ற, சாந்தமான – ஒரு ஒற்றை இயல்பு, எல்லையற்ற, சர்வவல்லமையுள்ள, மற்றும் அனைத்தையும் தாங்கும். இருப்பினும், ஒவ்வொரு உயிரும் சாரம் மற்றும் பண்புகளால் ஆனது, மேலும் அது மாற்றங்களுக்கு உட்பட்டிருப்பதால், எப்போதும் கடவுளின் திருவருளைச் சார்ந்திருக்கும்.

10. ஒவ்வொரு அறிவார்ந்த மற்றும் உணர்வுப்பூர்வமான இயற்கையும், அது தோன்றியபோது, பொருட்களிலிருந்து அச்சுக்களைப் பெறும் சக்தியை கடவுளிடமிருந்து பெற்றது; அறிவார்ந்த இயற்கை சிந்திக்கும் சக்தியையும், உணர்வுப்பூர்வமான இயற்கை உணரும் சக்தியையும் பெற்றது.

11. கடவுள் வழங்குகிறார், ஆனால் படைப்புப் பொருள் பெற்று வழங்குகிறது: அது இருப்பையும் நல்வாழ்வையும் பெறுகிறது, ஆனால் நல்வாழ்வை மட்டுமே வழங்குகிறது; இருப்பினும், பௌதீக இயல்பு ஒன்றில் அவ்வாறு செய்கிறது, மற்றும் அபௌதீக இயல்பு மற்றொன்றில் செய்கிறது.

12. ஒரு அசரீரி, பேசி, செயல்பட்டு, தியானிக்கப்படுவதன் மூலம் நல்வாழ்வை வழங்குகிறது; ஆனால் ஒரு பௌதீக உருவம் கொண்ட உயிர், தியானிக்கப்படுவதன் மூலம் மட்டுமே அவ்வாறு செய்கிறது.

13. பகுத்தறிவுள்ள மற்றும் அறிவுள்ள உயிரினங்களின் நித்திய இருப்பு அல்லது இல்லாமை, 'அனைத்தையும் மிகவும் நல்லதாக' படைத்த படைப்பாளியின் சித்தத்தில் உள்ளது; ஆனால் அவை தங்கள் சொந்த விருப்பத்தின்படி நல்லதாக அல்லது தீயதாக இருக்கின்றனவா என்பது இந்த உயிரினங்களின் சித்தத்தில் உள்ளது.

14. படைப்புகளின் இயல்ப்பில் தீமை உணரப்படுவதில்லை, மாறாக அவற்றின் தவறான மற்றும் பகுத்தறிவற்ற இயக்கங்களில்தான் உணரப்படுகிறது.

15. ஆன்மாவின் விருப்ப சக்தி சுய-கட்டுப்பாட்டால் சீரமைக்கப்படும்போதும், அதன் உணர்ச்சி சக்தி வெறுப்பிலிருந்து விலகி அன்பில் தீவிர ஆர்வம் கொள்ளும்போதும், அதன் அறிவுசார் சக்தி ஜெபம் மற்றும் ஆன்மீக தியானம் மூலம் கடவுளிடம் நிலைத்திருக்கும்போதும், ஆன்மா ஞானத்துடன் செயல்படுகிறது.

16. சோதனையின் காலங்களில், துயரமான சோதனைகளை எதிர்கொண்டு பெருந்தன்மை காட்டாமல், தனது ஆன்மீக சகோதரர்கள் மீதான அன்பிலிருந்து தன்னைத் தானே விலக்கிக் கொள்ளும் ஒருவன், இன்னும் பரிபூரண அன்பையோ அல்லது கடவுளின் திருவுளத்தின் ஆழ்ந்த புரிதலையோ கொண்டிருக்கவில்லை.

17. தீயவற்றால் பல்வேறு வழிகளில் பிரிக்கப்பட்டவர்களை, உண்மையான விசுவாசம் மற்றும் ஆன்மீக அன்பு மூலம் மீண்டும் ஒன்றிணைப்பதே இறைவனின் திருவுளத்தின் நோக்கமாகும். 'தூளிடப்பட்ட தேவனுடைய பிள்ளைகளை ஒருங்கூட்டுவதற்கு' இரட்சகர் பாடுபட்டார் (யோவான் 11:52). ஆகையால், கடுமையான சோதனைகளைச் சுமக்கவோ, துக்கமான நிகழ்வுகளைப் பொறுத்துக்கொள்ளவோ, அல்லது வேதனையான அனுபவங்கள் மூலம் துன்பப்படவோ விரும்பாத எவரும், தேவனுடைய அன்பிற்கும் அவருடைய பிரபஞ்ச ஏற்பாட்டின் நோக்கத்திற்கும் புறம்பே செல்கிறார்.

18. 'அன்பு பொறுமையுள்ளதும் நீடிய மனமுடையதுமாயிருக்கும்' (1 கொரி. 13:4): துக்கமான நிகழ்வுகளை எதிர்கொள்ளும்போது, தன்னை வருத்தியவர்களிடம் பகைமையை வளர்த்துக் கொண்டு, அவர்களுடைய அன்பிலிருந்து தன்னைத் தானே விலக்கிக் கொள்ளும் மனவலிமையற்றவர், கடவுளின் திருவுளத்தின் நோக்கத்திலிருந்து விலகிச் செல்லவில்லையா?

19. இதைக் கவனியுங்கள்: உங்களை உங்கள் சகோதரனிலிருந்து பிரிக்கிற தீமை உங்கள் சகோதரனுக்குள் இல்லாமல், உங்களுக்கുള്ളே இருக்கிறதல்லவா? ஆகவே, அன்பின் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியாமல் போகாது அவனுடன் சமாதானம் அடைய விரைந்து செல்லுங்கள்.

20. அன்பின் கட்டளையைப் புறக்கணிக்காதீர்கள்; ஏனெனில் அதன் மூலம் நீங்கள் தேவனுடைய குமாரனாக இருப்பீர்கள், ஆனால் அதை மீறுவதன் மூலம், நீங்கள் கென்னாவின் குமாரனாக உங்களை நிரூபிப்பீர்கள்.

21. நண்பர்களுக்கு இடையேயான அன்பு அழிக்கப்படுகிறது: நீங்கள் பொறாமைப்பட்டால், அல்லது பொறாமைக்கு இலக்காகினால்; நீங்கள் தீங்கு விளைவித்தால் அல்லது தீங்கைச் சந்தித்தால்; நீங்கள் அவமதித்தால் அல்லது அவமதிக்கப்பட்டால்; இறுதியாக, உங்கள் சகோதரனைப் பற்றி சந்தேகத்திற்கிடமான எண்ணங்களை வளர்த்துக் கொண்டு பிடித்துக் கொண்டால். ஆகவே, நீங்களும் இது போன்ற ஒன்றைச் செய்யவோ அல்லது அனுபவிக்கவோ இல்லையா, அதற்காகத்தான் நண்பர்களின் அன்பிலிருந்து நீங்கள் விலகிச் செல்கிறீர்களா?

22. உன் சகோதரனால் உனக்குத் தூண்டுதல் உண்டாகி, உன் துயரம் உன்னை வெறுப்புக்கு இட்டுச் சென்றால், வெறுப்பினால் வெல்லப்படாதே, மாறாக அன்பினால் வெறுப்பை வென்றுவிடு. இதை இந்த வழியில் நீங்கள் வெல்லலாம்: அவருக்காகத் தேவனுக்கு மனப்பூர்வமாக ஜெபிப்பதன் மூலமும், உங்கள் சகோதரன் செய்யும் மன்னிப்பை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலமும், அல்லது அவருடைய மன்னிப்பால் உங்களைக் குணப்படுத்திக் கொள்வதன் மூலமும், இந்தத் தூண்டுதலுக்கு நானே காரணம் என்பதை ஒப்புக்கொண்டு, புயல் கடந்து செல்லும் வரை பொறுமையாக இருக்கத் தீர்மானிப்பதன் மூலமும்.

23. சோதனையின் முடிவு வரை காத்திருந்து, தான் சகித்ததற்காகப் பாராட்டுகளைப் பெறுபவரே நீண்டகால சகிப்புத்தன்மை உடையவர்.

24. 'பொறுமையுள்ளவன் ஞானத்தில் செல்வந்தன்' (நீதிமொழிகள் 14:29); ஏனெனில் அவன் நடப்பவையெல்லாம் இறுதி இலக்கை நோக்கி இட்டுச் செல்வதாகக் கருதி, அதை எதிர்பார்த்து எல்லாத் துன்பங்களையும் சகித்துக்கொள்கிறான். அப்போஸ்தலரின்படி, அந்த 'இறுதி' என்பது 'நித்திய' ஜீவன் (ரோமர் 6:22). 'அவர்கள் ஒரே உண்மையான தேவனாகிய உம்மையும, நீர் அனுப்பின இயேசு கிறிஸ்துவும அறிவதே நித்தியஜீவன்' (யோவான் 17:3).

25. ஆன்மீக அன்பை விரைவாக நிராகரிக்காதீர்கள்; ஏனெனில் மனிதகுலத்திற்கு இரட்சிப்பிற்கு வேறு எந்தப் பாதையும் இல்லை.

26. தீயவன் தூண்டியதால் உள்மனதில் எழுந்த வெறுப்பின் காரணமாக, நேற்று நீங்கள் ஒரு ஆன்மீக சகோதரராகவும், நற்பண்புள்ள மனிதராகவும் உயர்வாக மதித்த ஒருவரை, இன்று தீயவர் என்றும் தீயவர் என்றும் கருதாதீர்கள்; மாறாக, நீண்டகால சகிப்புத்தன்மையுள்ள அன்புடன், நேற்றைய நற்பண்பை நினைவு கூர்ந்து, இன்றைய வெறுப்பை உங்கள் ஆன்மாவிலிருந்து வெளியேற்றுங்கள்.

27. நேற்று நல்லவர் என்றும், குணவான் என்றும் புகழ்ந்து போற்றிய ஒருவரை, உங்கள் அன்பு வெறுப்பாக மாறியதால், இப்போது சீரழிந்தவர் என்றும் தீயவர் என்றும் நிந்திக்காதீர்கள்; உங்கள் சகோதரனுக்கு எதிராகப் புறஞ்சொல் சொல்வதை, அவன் மீதான இந்தத் தீய வெறுப்புக்கு ஒரு சாக்குப்போக்காகப் பயன்படுத்தாதீர்கள்; ஆனால் நீங்கள் இன்னும் வருத்தமாக இருந்தாலும், அவருக்கு அதே புகழ்ச்சியைத் தொடர்ந்து அளியுங்கள், அப்போதுதான் நீங்கள் விரைவில் மீட்பளிக்கும் அன்புக்குத் திரும்பிவிடுவீர்கள்.

28. உங்கள் சகோதரர் மீதான கோபத்தின் காரணமாக, மற்ற சகோதரர்களுடன் உரையாடும்போது, உங்கள் வார்த்தைகளில் மறைமுகமாக விமர்சனத்தைச் சேர்த்து, அவரைப் பாராட்டும் உங்கள் வழக்கமான முறையை மாற்றாதீர்கள்; ஆனால் அவனைப் பற்றி உரையாடல்களில் மனதாரப் புகழ்ந்து பேசுங்கள், உங்களுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்வது போல அவனுக்காகவும் உண்மையாகப் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள் – அந்த அழிவுகரமான வெறுப்பிலிருந்து நீங்கள் விரைவில் விடுபடுவீர்கள்.

29. 'நான் என் சகோதரனைப் பகைக்கவில்லை' என்று சொல்லாதீர்கள், ஆனால் அவனைப் பற்றிய நினைவிலிருந்து நீங்கள் விலகும்போது, மோசே சொல்வதைக் கவனியுங்கள்: 'உன் சகோதரனை உன் இருதயத்தில் பகைக்ககூடாதே; உன் அயலானைக் கண்டித்துத் திருந்தப்பண்ணு; அவன் பாவநிமித்தமாக அவனுக்குப் பகை பாராட்டாதே' (லேவியராகமம் 19:17).

30. சில சோதனையின் காரணமாக, உங்கள் சகோதரன் உங்களைத் தொடர்ந்து அவதூறு செய்தாலும், அன்பான குணத்திலிருந்து விலகாதிருங்கள், அந்தத் தீய ஆவியை உங்கள் எண்ணங்களைக் குழப்ப அனுமதிக்காதிருங்கள். மாறாக, நீங்கள் நிந்திக்கப்பட்டு அவதூறாகப் பேசப்படும்போது, அவரை ஆசீர்வதித்து, அவருக்கு நன்மைகளை விரும்பினால், அதிலிருந்து நீங்கள் விடுவிக்கப்பட மாட்டீர்கள். கிறிஸ்துவில் உள்ள ஞானத்தின் பாதை இதுவே, இந்தப் பாதையில் நடப்பவர் எவரும் அவருடன் ஒன்றிணைவார்.

31. உங்கள் சகோதரனுக்குக் கோபத்தையோ பகைமையையோ தூண்டும் வார்த்தைகளை உங்களிடம் பேசுகிறவர்களை, அவர்கள் உண்மையைப் பேசுகிறதாகத் தோன்றினாலும், நல்ல எண்ணம் கொண்டவர்களாகக் கருதாதிருங்கள்; ஆனால், அவர்களுடைய அவதூற்றைத் தடுத்து நிறுத்தவும், உங்கள் ஆன்மாவைக் கசப்பிலிருந்து விடுவிக்கவும், அத்தகையவர்களைக் கொடிய பாம்புகளைப் போலப் புறக்கணியுங்கள்.

32. உங்கள் சகோதரனை மறைமுகமாகப் பேசும் வார்த்தைகளால் காயப்படுத்தாதீர்கள், இல்லையெனில் அவனும் உங்களை அவ்வாறே காயப்படுத்தக்கூடும், அதன் மூலம் உங்கள் இருவரிலிருந்தும் அன்பின் ஆவியை விரட்டிவிடுவீர்கள்; மாறாக, அன்பான தைரியத்துடன் அவனிடம் சென்று கண்டியுங்கள் (மத். 18:15), அதன் மூலம் துக்கத்திற்கான காரணங்களை நீக்கி, உங்களையும் அவனையும் கவலையிலிருந்தும் மனக்கசப்பிலிருந்தும் விடுவிக்கலாம்.

33. உங்கள் சகோதரன் உங்களுடன் சமாதானம் ஆகாதது உங்கள் சொந்தத் தவறால்தான் என்பதை அறிய, உங்கள் மனச்சாட்சியை மிகவும் கவனமாக ஆராய்ந்து பாருங்கள், மேலும் அதன் கண்டனத்தைப் பொய்யான வாதங்களால் தள்ளுபடி செய்யாதீர்கள் – ஏனெனில் அது உங்கள் உள்ளுணர்வுகளை அறிந்திருக்கிறது, மேலும் நீங்கள் இந்த உலகத்தை விட்டுப் பிரியும் நேரத்தில் உங்களைக் கண்டிக்கும், மேலும் ஜெபத்தின் போது அது உங்களுக்கு ஒரு இடறலாக இருக்கும்.

34. சமாதான காலங்களில், உங்கள் சகோதரன் கோபத்தின் வேளையில் சொன்னதைப் பற்றி நீங்கள் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்காதீர்கள்; அது உங்கள் முகத்திற்கு எதிராகச் சொல்லப்பட்டிருக்கலாம் அல்லது நீங்கள் இல்லாதபோது மற்றவரிடம் உங்களைப் பற்றிச் சொல்லப்பட்டிருக்கலாம், பின்னர் நீங்கள் அதைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருக்கலாம். அப்படிச் செய்வது, தீய எண்ணங்களை வளர்த்து, உங்கள் சகோதரனின் அழிவுகரமான வெறுப்புக்கு மீண்டும் உங்களைத் திருப்பக்கூடும்.

35. மற்றவர் மீது வெறுப்பை வளர்க்கும் பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மா, நமக்கு இந்தக் கட்டளையைக் கொடுத்த கடவுளுடன் சமாதானமாக இருக்க முடியாது: 'ஏனெனில், நீங்கள் மற்றவர்களின் குற்றங்களை மன்னிக்காவிட்டால், உங்கள் பரலோகப் பிதாவும்கூட உங்கள் குற்றங்களை மன்னிக்கமாட்டார்' (மத்தேயு 6:15). உங்கள் சகோதரன் சமாதானத்தை விரும்பவில்லை என்றாலும், நீங்களே பகைமையிலிருந்து விலகி, அவனுக்காக மனப்பூர்வமாக ஜெபியுங்கள், மேலும் அவனைப் பற்றி யாரிடமும் தவறாகப் பேசாதிருங்கள்.

36. பரிசுத்த தூதர்களின் சொல்லொணா சமாதானம் இந்த இரண்டு மனப்பான்மைகளைச் சார்ந்துள்ளது: கடவுள் மீதான அன்பு மற்றும் ஒருவருக்கொருவர் அன்பு; அவ்வாறே, பண்டைய காலத்து அனைத்துப் புனிதர்களின் சமாதானமும். ஆகையால் நமது இரட்சகர் மிகவும் ஞானமாகக் கூறியுள்ளார்: 'இந்த இரண்டு கட்டளைகளைச் சார்ந்துதான் சட்டம் மற்றும் தீர்க்கதரிசிகள் அனைத்தும் இருக்கின்றன' (மத். 22:40).

37. சுய இன்பத்தில் ஈடுபடாதிருங்கள்; அப்போதுதான் உங்கள் சகோதரனை வெறுக்க மாட்டீர்கள். சுய பிரியராக இருக்காதிருங்கள்; அப்போதுதான் கடவுளை நேசிப்பீர்கள்.

38. உங்கள் ஆன்மீக சகோதரர்களுடன் வாழ விரும்பினால், உங்கள் சொந்த விருப்பங்களை அவர்கள் வாசலில் துறந்துவிடுங்கள்; ஏனெனில் வேறு எந்த வழியிலும் உங்களால் கடவுளுடனோ அல்லது உங்களுடன் வாழ்பவர்களுடனோ சமாதானமாக இருக்க முடியாது.

39. பரிபூரண அன்பை அடைந்து, தன் முழு வாழ்வையும் அதற்கு ஏற்ப ஒழுங்கமைத்தவன், கர்த்தராகிய இயேசுவை 'பரிசுத்த ஆவியினால்' அழைக்கிறான் (1 கொரி. 12:3). இருப்பினும், இதற்கு நேர்மாறானது, நேர்மாறான விளைவையே தருகிறது.

40. கடவுள் மீதான அன்பு, எப்போதும் கடவுள் மற்றும் தெய்வீகம் பற்றிய உரையாடல்களுக்கு மனதைத் திறக்க முயல்கிறது; ஆனால், பிறர் மீதான அன்பு, எப்போதும் அவரைப் பற்றி நன்கு சிந்திக்கத் தூண்டுகிறது.

41. வீண் மகிமையை விரும்புகிறவரின் அல்லது பௌதீகப் பொருட்களுடன் பிணைப்புள்ளவரின் இயல்பானது, அற்பமான விஷயங்களுக்காக மற்றவர்களால் புண்படுவது, அல்லது அவர்கள் மீது கோபத்தைக் கொள்வது, அல்லது அவர்கள் மீது வெறுப்பை வளர்ப்பது, அல்லது வெட்கக்கேடான எண்ணங்களால் அடிமையாக்கப்படுவது ஆகும்; ஆனால் இவை அனைத்தும் கடவுளை நேசிக்கும் ஆன்மாவுக்கு அந்நியமானவை.

42. உங்கள் எண்ணங்களில் நீங்கள் அசிங்கமான எதையும் பேசவோ செய்யவோ செய்யாதபோதும், உங்களுக்குத் தீங்கு இழைத்தவர்கள் அல்லது உங்கள் மீது அவதூறு பரப்பியவர்கள் மீது நீங்கள் வெறுப்பை வளர்க்காதபோதும், மேலும், பிரார்த்தனையின் போது, உங்கள் மனம் பொருட்களிலிருந்தும் உருவங்களிலிருந்தும் தொடர்ந்து விலகி இருக்கும்போதும்: நீங்கள் ஒரு அளவிற்கு பற்று அற்ற தன்மையையும் முழுமையான அன்பையும் அடைந்துவிட்டீர்கள் என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

43. தற்பெருமையிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்வது ஒரு சிறிய சாதனை அல்ல; நற்பண்புகளை இரகசியமாக வளர்ப்பதன் மூலமும், அடிக்கடி ஜெபிப்பதன் மூலமும் ஒருவர் அதிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறார்; மேலும், உங்களைப் பற்றி அவதூறு பரப்பியவர் மீதோ, அல்லது உங்களைப் பற்றி அவதூறு பரப்பிக்கொண்டிருப்பவர் மீதோ கோபத்தை வளர்க்காமல் இருப்பதே இந்த சுதந்திரத்தின் அடையாளமாகும்.

44. நீங்கள் நீதியுள்ளவராக இருக்க விரும்பினால், உங்களின் ஒவ்வொரு பகுதிக்கும், அதாவது ஆன்மாவுக்கும் உடலுக்கும், பொருத்தமானதை வழங்குவீராக: ஆன்மாவின் சிந்திக்கும் பகுதிக்கு – வாசிப்பு, ஆன்மீக தியானம் மற்றும் பிரார்த்தனை; கோபப்படும் பகுதிக்கு – ஆன்மீக அன்பு, இது வெறுப்பின் எதிர்மாறானது; விருப்பம் கொள்ளும் பகுதிக்கு – தூய்மையும் சுயக்கட்டுப்பாடும்; மேலும் உடலுக்கு, உணவு மற்றும் உடை ஆகியவை மட்டுமே அவசியம்.

45. மனம் அதன் இயல்புக்கேற்ப செயல்படுகிறது; அது உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும்போது, இருப்பவை அனைத்தின் அர்த்தத்தையும் ஆராய்ந்து, கடவுளுடன் நிலைத்திருக்கிறது.

46. ஒரு விலங்கின் உடலில் ஆரோக்கியமும் நோயும், கடலில் ஒளியும் இருளும் எவ்வாறு காணப்படுகின்றனவோ, அவ்வாறே ஆன்மாவில் நன்மையும் தீமையும், மனதில் அறிவும் அறியாமையும் காணப்படுகின்றன.

47. ஒரு கிறிஸ்தவர் இந்த மூன்று வழிகளின் மூலம் ஞானத்தை அடைகிறார்: கட்டளைகள், கோட்பாடுகள், மற்றும் விசுவாசம். கட்டளைகள் மனதைப் பற்றுகளிலிருந்து பிரிக்கின்றன; கோட்பாடுகள் அதை இருப்பின் அறிவுக்குள் வழிநடத்துகின்றன; மற்றும் விசுவாசம் பரிசுத்தத் திருத்தூணையைத் தியானிப்பதற்குள் வழிநடத்துகிறது.

48. சில துறவிகள் உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களை மட்டும் விரட்டுகிறார்கள், மற்றவர்களோ உணர்ச்சிகளையே துண்டிக்கிறார்கள். உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்கள் சங்கீதம் பாடுவதன் மூலமாகவோ, அல்லது பிரார்த்தனை மூலமாகவோ, அல்லது கடவுளைத் தியானிப்பதன் மூலமாகவோ, அல்லது வேறு ஏதேனும் பொருத்தமான வேலையின் மூலமாகவோ விரட்டப்படுகின்றன; ஆனால், உணர்ச்சிகள், ஒருவர் பற்று கொண்டிருக்கும் பொருட்களின் மீதான அவமதிப்பின் மூலம் துண்டிக்கப்படுகின்றன.

49. பெண்கள், செல்வம், புகழ் போன்றவற்றின் மீது நாம் ஆசை கொள்ளும் இயல்புடையவர்கள். உலகைத் துறந்து, ஒருவர் உரிய முறையில் விரதத்தின் மூலம் உடலை அடக்கி, பெண்களிடம் பற்றற்ற தன்மையையும் அவற்றைப் புறக்கணிக்கும் மனப்பான்மையையும் அடையலாம்; செல்வத்தின் மீது, ஒருவரிடம் உள்ளவற்றில் திருப்தி அடையுமாறு தன் மனதைப் பழக்கப்படுத்தினால்; புகழின் மீது, கடவுளுக்கு மட்டுமே அர்ப்பணிக்கப்படும் நற்பண்புகளின் இரகசிய வளர்ப்பை ஒருவர் நேசிக்கத் தொடங்கினால். மற்ற உணர்ச்சிகளுக்கும் இதே விதி பொருந்தும். இந்த விஷயங்கள் அனைத்தையும் இகழ்பவர் ஒருபோதும் எந்தப் பகைமையையும் வளர்த்துக் கொள்ள மாட்டார்.

50. மனைவி, சொத்து போன்ற உலகியல் விஷயங்களைத் துறப்பவன், புற மனிதனை ஒரு துறவியாக ஆக்கியுள்ளான்; ஆனால் அக மனிதனை இன்னும் அல்ல. ஆனால், உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களைத் துறப்பவன், அக மனிதனையும்—அதாவது மனதையும்—ஒரு துறவியாக ஆக்கியுள்ளான். ஒருவன் அவ்வாறு விரும்பினால், புற மனிதனை ஒரு துறவியாக ஆக்குவது எளிது; ஆனால் அக மனிதனை ஒரு துறவியாக ஆக்குவது ஒரு சிறிய சாதனை அல்ல.

51. அப்படியானால், இந்த வரிசையில், உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டு, தூய மற்றும் விலகிய பிரார்த்தனையை—அதுவே அகத் துறவியின் உண்மையான அடையாளம்—அடையத் தகுதியானவர் யார்?

52. நமது ஆன்மாக்களில் பல ஆசைகள் மறைந்திருக்கின்றன; ஆயினும், அவற்றின் பொருட்கள் தோன்றும்போது அவை வெளிப்படுகின்றன.

53. சிலர், பற்றுகளின் பொருட்கள் இல்லாதபோது, சிறிதளவு பற்றற்ற நிலையை அடைந்து, பற்றுகளால் துன்புறாமல் இருக்கலாம்; ஆனால், அந்தப் பொருட்கள் தோன்றியவுடன், பற்றுகள் உடனடியாக மனதைக் கவரத் தொடங்குகின்றன.

54. ஒரு விருப்பத்தின் பொருள் இல்லாதபோது, உங்களிடம் முழுமையான பற்றற்ற தன்மை இருப்பதாகக் கருத வேண்டாம். ஆனால், ஒரு காமப்பொருள் தோன்றும்போது, நீங்களும் அதனால் அல்லது அதன் நினைவால் அசைவடையாமல் இருக்கிறீர்கள் என்றால்: அப்போது நீங்கள் பற்றற்ற நிலையின் எல்லையை அடைந்துவிட்டீர்கள் என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள்; இருப்பினும், அப்போதும் தன்னிறைவு அடையாதீர்கள்: ஏனெனில், நீண்டகாலப் புண்ணியம் பற்றுகளை அடக்கினாலும், நீங்கள் அதைப் புறக்கணித்தால், அவை மீண்டும் கிளர்ந்தெழும்.

55. கிறிஸ்துவை நேசிப்பவன் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி தன்னால் முடிந்தவரை அவரைப் பின்பற்றுகிறான். கிறிஸ்துவோ, தம் பங்கிற்கு, மக்களுக்கு நன்மை செய்வதை ஒருபோதும் நிறுத்தவில்லை; நன்றிகெட்ட தன்மையையும் நிந்தனையையும் சந்தித்தபோது, அவர் நீண்டகாலம் பொறுமையுடன் இருந்தார்; அவர்களால் அடிக்கப்பட்டு மரணத்திற்கு உள்ளாக்கப்பட்டபோது, அவர் எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொண்டார், யாருக்கும் எந்தத் தீமையையும் சுமத்தவில்லை. இந்த மூன்று செயல்களும் பிறருக்குச் செய்யும் அன்பின் கிரியையாகும்; இவை இல்லாமல், கிறிஸ்துவை நேசிக்கிறேன் என்றோ, அல்லது அவருடைய ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிப்பேன் என்றோ கூறுபவர் தங்களைத்தானே ஏமாற்றிக் கொள்கிறார்கள். ஏனெனில் ஆண்டவர் கூறினார்: 'என்னிடம், 'கர்த்தரே, கர்த்தரே' என்று சொல்லும் அனைவரும் பரலோக ராஜ்யத்தில் பிரவேசிப்பதில்லை, ஆனால் என் பிதாவின் சித்தத்தைச் செய்கிறவர்களே பிரவேசிப்பார்கள்' (மத்தேயு 7:21). மேலும்: 'நீங்கள் என்னை நேசித்தால், என் கட்டளைகளைக் காப்பீர்கள்' (யோவான் 14:15, 21), இப்படியே தொடர்கிறது.

56. மீட்பரின் கட்டளைகளின் முழு நோக்கமும், மனதை அளவு கடந்த தன்மையிலிருந்தும் வெறுப்பிலிருந்தும் விடுவித்து, அவரை நேசிப்பதற்கும் தன் அண்டை வீட்டாரை நேசிப்பதற்கும் உயர்த்துவதே ஆகும்; அதிலிருந்து புனிதமான, செயலூக்கமான அறிவின் ஒளி பிறக்கிறது.

57. கடவுளால் ஒரு குறிப்பிட்ட அறிவு உங்களுக்கு அருளப்பட்டிருந்தாலும், அன்பையும் சுயக்கட்டுப்பாட்டையும் புறக்கணிக்காதீர்கள்: ஏனெனில், அவை ஆன்மாவின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான பகுதியைத் தூய்மைப்படுத்தி, உங்களுக்கு அறிவிற்கான ஒரு சமமான பாதையைத் தயாரிக்கின்றன.

58. ஞானத்திற்கான பாதை பற்று அற்ற தன்மையும் பணிவുമே; 'இவை இல்லாமல், தேவன் ஒருவரையும் காண்பதில்லை' (எபி. 12:14).

59. 'புத்தி பெருமைப்படுகிறது, அன்போ கட்டி எழுப்புகிறது' (1 கொரி. 8:1) என்பதால், அன்பைப் புத்தியுடன் இணைத்துக் கொள்ளுங்கள், அப்போது நீங்கள் பெருமையிலிருந்து விடுபடுவீர்கள்; நீங்களும் உங்களைச் சார்ந்திருக்கும் அனைவரையும் கட்டி எழுப்பும் ஒரு ஆன்மீகப் பொறுப்பாளராக இருப்பீர்கள்.

60. அன்பு கட்டியெழுப்புவதால், அது பொறாமைப்படாமலும், பொறாமைப்படுவோரால் வருந்தாமலும், பொறாமைப்படத் தகுதியானவற்றைப் பகிரங்கமாகப் பிரகடனப்படுத்தாமலும் இருக்கிறது; அது தன்னை ஏற்கனவே பரிபூரணத்தை அடைந்துவிட்டதாகக் கருதவில்லை (பிலி. 3:12), மேலும் தனக்குத் தெரியாதவை குறித்து, தனது அறியாமையை ஒப்புக்கொள்ள அது வெட்கப்படவில்லை. இதன் மூலம், அது மனதை தற்பெருமையிலிருந்து பாதுகாத்து, எப்போதும் அறிவில் முன்னேறத் தூண்டுகிறது.

61. அறிவுக்குப் பொதுவாக தற்பெருமையும் பொறாமையும் பின்தொடர்கின்றன, குறிப்பாகத் தொடக்கத்தில். தற்பெருமை தன்னுள் மட்டுமே வெளிப்படுகிறது; ஆனால் பொறாமை தன்னுள் மற்றும் புறம் என இரண்டிலும் வெளிப்படுகிறது: தன்னுள் (என் பக்கம்) அறிவைக் கொண்டவர்களிடம், மற்றும் புறம் (என்னிடம்) அறிவற்றவர்களிடமிருந்து. அன்பு இந்த மூன்று தீமைகளையும் தடுக்கிறது: தற்பெருமையை, அது 'ஆணவம் கொள்ளாததால்'; உள்ளார்ந்த பொறாமை, ஏனெனில் 'அது பொறாமைப்படாது'; புறத்தேயுள்ள பொறாமை, ஏனெனில் 'அது பொறுமையும் கனிவும் உடையது' (1 கொரி. 13:4). – ஆகையால், அறிவைப் பெற்றவர் அன்பையும் பெற வேண்டும், அப்போதுதான் அது எல்லா காரியங்களிலும் மனதை பாதிப்படையாமல் காக்கும்.

62. ஞானம் என்ற வரம் பெற்றும், மற்றவர் மீது வெறுப்பையும், பகைமையையும், கோபத்தையும் கொண்டிருப்பவர், முட்களாலும் முட்புதர்களாலும் தன் கண்களைத் தானே குத்திக்கொள்பவரைப் போன்றவர். ஆகவே, ஞானத்திற்கு அன்பு இன்றியமையாதது.

63. உங்கள் உடலைப் பற்றி முற்றிலும் கவலைப்படாதீர்கள், ஆனால் அதன் வலிமைக்கேற்ப ஒரு பணியை அதற்கு ஒதுக்கி, உங்கள் முழு மனதையும் உள் வாழ்வில் செலுத்துங்கள். ஏனெனில், 'உடற்பயிற்சி சிறிதளவு பயனுள்ளது, ஆனால் தேவபக்தி எல்லா வகையிலும் பயனுள்ளது' (1 தீமோ. 4:8), என்பன போன்றவை.

64. உள்ளுக்குள் வசிப்பவரும்—உள்ளுணர்வு வாழ்க்கையில் தொடர்ந்து ஈடுபடுபவரும்—சுயக்கட்டுப்பாட்டைக் கடைப்பிடிக்கிறார், நீண்டகாலம் சகித்துக்கொள்கிறார், இரக்கமுள்ளவராக இருக்கிறார், மேலும் பணிவானவராக இருக்கிறார்; இது மட்டுமல்லாமல், தியானிக்கிறார், இறையியலைப் படிக்கிறார், மேலும் ஜெபிக்கிறார். அப்போஸ்தலர் 'ஆவியினால் நடவுங்கள்' (கலா. 5:16) என்று கூறுவதன் சரியான அர்த்தம் இதுவே, மேலும் பல.

65. ஆன்மீகப் பாதையில் நடக்க இயலாதவன், உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களுக்குக் கவனம் செலுத்தாமல், தன் முழு கவனத்தையும் உடலுக்கு அர்ப்பணிக்கிறான் – அதனால் அவன் பேராசை, காமம், மனக்கசப்பு, கோபம் மற்றும் வெறுப்பு ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டு, தன் மனதை மங்கச் செய்கிறான்; அல்லது அவன் அளவுக்கு அதிகமாகக் கடுந்தவம் செய்து, தன் எண்ணங்களை அடக்கிவிடுகிறான்.

66. வேதம், கடவுள் நமது பயன்பாட்டிற்காகக் கொடுத்த எதையும் நம்மிடமிருந்து பறிப்பதில்லை, ஆனால் அது அளவுக்கு மீறிய செயல்களைக் கட்டுப்படுத்துகிறது மற்றும் பொறுப்பற்ற தன்மையைச் சரிசெய்கிறது. அதாவது, அது நாம் சாப்பிடுவதையும், குழந்தைகள் பெறுவதையும், அல்லது பணம் வைத்திருந்து அதை ஞானமாகச் செலவழிப்பதையும் தடுக்கவில்லை; ஆனால் அது அதிகப்படியான உண்ணல், விபச்சாரம் போன்றவற்றைத் தடுக்கிறது. அது அத்தகைய விஷயங்களைப் பற்றி சிந்திப்பதைக் கூடத் தடுக்கவில்லை, ஏனெனில் அதற்காகத்தான் மனம் படைக்கப்பட்டது; ஆனால் அது அவற்றை ஆசை கொண்டு சிந்திப்பதைத் தடுக்கிறது.

67. நாம் கடவுளுக்காகச் செய்யும் சில காரியங்கள் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து செய்யப்படுகின்றன, மற்றவை கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியாமல், ஒருவிதத்தில், தன்னிச்சையான காணிக்கையாகச் செய்யப்படுகின்றன. கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து செய்யப்படுபவை—நாம் கடவுளையும் நம் ближனையும் நேசிக்கும்போது, நம் விரோதிகளை நேசிக்கும்போது, விபச்சாரம் செய்யாதிருக்கும்போது, கொலை செய்யாதிருக்கும்போது, மற்றும் பல: இவற்றை நாம் மீறினால், நாம் கண்டனத்திற்கு ஆளாவோம். கட்டளைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டிராத செயல்களில் நமது கன்னித்தன்மையைப் பாதுகாத்தல், பிரம்மச்சரிய வாழ்க்கை வாழ்தல், அனைத்து உடைமைகளையும் துறத்தல், சாதுவாக வாழ்தல் போன்றவை அடங்கும். இந்தச் செயல்கள் வரங்களாகக் கருதப்படுகின்றன, ஆகவே, நமது பலவீனம் காரணமாக ஏதேனும் கட்டளையை நிறைவேற்றத் தவறினால், இந்த வரங்கள் மூலம் நமது கிருபையான ஆண்டவரைத் திருப்திப்படுத்த முடியும்.

68. பிரம்மச்சரியம் அல்லது கன்னியாஸ்திரமத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தவர், தன் 'இடுப்பைக் கட்டிக்கொண்டு' தன் 'விளக்கை எரியச்' செய்திருக்க வேண்டும் (லூக்கா 12:35): அவருடைய 'இடுப்புக் கட்டுதல்' இச்சையடக்கத்தின் மூலமாகவும்; அவருடைய 'விளக்கு எரிதல்' ஜெபம், கடவுளைத் தியானித்தல் மற்றும் ஆன்மீக அன்பு ஆகியவற்றின் மூலமாகவும் ஆகும்.

69. சில சகோதரர்கள் தாங்கள் பரிசுத்த ஆவியானவரின் வரங்களைப் பெற முடியாது என்று நினைக்கிறார்கள்: ஏனெனில், கட்டளைகளைக் கவனிக்காததால், கிறிஸ்துவின் மீது உண்மையான விசுவாசம் கொண்ட எவரும், கடவுளின் எல்லா வரங்களையும் ஒரு சுருங்கிய வடிவில் பெற்றிருக்கிறார் என்பதை அவர்கள் உணர்வதில்லை. ஆனால், நமது சோம்பலால், நமக்குள் இருக்கும் தெய்வீகப் புதையல்களை வெளிப்படுத்தும் ஒரு செயலூக்கமான அன்பிலிருந்து நாம் வெகு தொலைவில் இருக்கிறோம் என்பதால், நாம் கடவுளின் வரங்களுக்கு அந்நியராகவே நம்மைச் சரியாகக் கருதுகிறோம்.

70. தெய்வீகத் திருத்தூதரின் வார்த்தைகளின்படி, இயேசு கிறிஸ்து 'விசுவாசத்தினாலே' நமது இருதயங்களில் வாசமாயிருந்தால் (எபே. 3:17), 'அவருள் ஞானத்தின் சஞ்சிகைகள் யாவும் மறைந்திருக்கின்றன' (கொலோ. 2:3): அப்படியானால், ஞானத்தின் மற்றும் அறிவின் எல்லா புதையல்களும் நம் இதயங்களில் காணப்படுகின்றன. ஒவ்வொருவரும் கட்டளைகளால் தூய்மைப்படுத்தப்படும்போது இவை இதயத்திற்கு வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன.

71. 'இது உங்கள் இருதயமாகிய வயலில் மறைந்திருக்கும் புதையல்' (மத்தேயு 13:44), அதை உங்கள் சோம்பலால் இன்னும் நீங்கள் கண்டடையவில்லை. ஏனெனில், அதை நீங்கள் கண்டிருந்தால், எல்லாவற்றையும் விற்று அந்த வயலை வாங்கியிருப்பீர்கள். ஆனால் நீங்கள், அந்த வயலை விட்டுவிட்டு, முட்புதர்களையும் களைகளையும் தவிர வேறொன்றுமில்லாத அதைச் சுற்றி உழைக்கிறீர்கள்.

72. இதனால்தான் மீட்பர் கூறுகிறார்: 'தூய இருதயமுடையோர் பேறு பெற்றோர்; ஏனெனில் அவர்கள் தேவனைக் காண்பார்கள்' (மத். 5:8). அன்பு மற்றும் சுயக்கட்டுப்பாட்டின் மூலம் தங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டபோது, அவர்கள் அவரைக் காண்பார்கள், அவருள் இருக்கும் புதையல்களையும் காண்பார்கள். அவர்கள் எவ்வளவு தூய்மைப்படுத்தப்படுகிறார்களோ, அவ்வளவு அதிகமாகக் காண்பார்கள்.

73. இதனால்தான் அவரும் கூறுகிறார்: 'உங்கள் உடைமைகளை விற்று, தர்மம் செய்யுங்கள்' (லூக்கா 12:33), 'மேலும் இவை யாவும் உங்களுக்குத் தூய்மையாக இருக்கும்' (லூக்கா 11:41), ஏனெனில் அவர்கள் இனி உடலுக்குரிய காரியங்களில் ஈடுபடாமல், தங்கள் மனதை வெறுப்பிலிருந்தும் அளவு கடந்த கோபத்திலிருந்தும் தூய்மைப்படுத்தப் பிரயாசப்படுகிறார்கள்—இதைக் கர்த்தர் 'இதயம்' (மத்தேயு 15:19) என்று அழைக்கிறார். ஏனெனில், மனதை மாசுபடுத்தும் அனைத்தும், புனித ஞானஸ்நானத்தின் அருளால் கிறிஸ்து தன்னுள் வாழ்வதைக் காணத் தடுக்கின்றன.

74. மறைநூல் நற்பண்புகளை 'வழிகள்' என்று அழைக்கிறது; ஆனால் அன்பு எல்லா நற்பண்புகளுக்கும் மேலானது; இதனால்தான் திருத்தூதர் கூறினார்: 'நான் உங்களுக்கு எல்லாவற்றையும் விட மேன்மையான ஒரு வழியைக் காட்டுவேன்' (1 கொரி. 12:31), அது எல்லாப் பொருட்களையும் இகழவும், நித்தியத்திற்கு முன்பாகப் பௌதிகமான எதையும் விரும்பாமல் இருக்கவும் வழிவகுக்கிறது.

75. கடவுள் மீதான அன்பு காமத்தை எதிர்க்கிறது; ஏனெனில் அது மனதை இன்ப இச்சையிலிருந்து விலகி இருக்கத் தூண்டுகிறது; அதே சமயம், பிறர் மீதான அன்பு கோபத்தை எதிர்க்கிறது, ஏனெனில் அது புகழையும் செல்வத்தையும் இகழச் செய்கிறது. மேலும், இவை இரட்சகர் சத்திரக்காரனுக்குக் கொடுத்த இரண்டு நாணயங்கள் (லூக்கா 10:35), அவன் உங்களைக் கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக. ஆனால், கொள்ளைக்காரர்களுடன் சேர்ந்து நன்றிகெட்டவர்களாக ஆகாதீர்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் மீண்டும் காயப்பட்டு, உயிரோடு தப்பிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், இறந்துவிடுவீர்கள்.

76. உங்கள் மனதைக் கோபம், வெறுப்பு மற்றும் வெட்கக்கேடான எண்ணங்களிலிருந்து தூய்மைப்படுத்துங்கள்; அப்போதுதான் உங்களுள் வசிக்கும் கிறிஸ்துவை உங்களால் அறிய முடியும்.

77. பரிசுத்த, ஒரே சரீரம் கொண்ட மற்றும் ஆராதிக்கப்படும் திருத்தூய்மையின் மீது விசுவாசம் கொள்ள உங்களை யார் அறிவூட்டினார்? அல்லது பரிசுத்த திருத்தூய்மையிலிருந்து ஒருவரின் அவதாரத் திட்டத்தை உங்களுக்கு யார் வெளிப்படுத்தினார்? அதிதீவிரம், காணக்கூடிய உலகின் தோற்றம் மற்றும் முடிவு, அல்லது மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுதல் மற்றும் நித்திய ஜீவன், அல்லது பரலோக ராஜ்யத்தின் மகிமை மற்றும் கடைசி நியாயத்தீர்ப்பு பற்றி உங்களுக்கு யார் கற்பித்தார்? உங்களுக்குள் வசிக்கும் கிறிஸ்துவின் கிருபையே அல்லவா, அது பரிசுத்த ஆவியானவரின் வாக்குறுதியாகும்? இந்தக் கிருபையை விடப் பெரியது என்ன? அல்லது அத்தகைய ஞானத்தையும் அறிவையும் விடச் சிறந்தது என்ன? அத்தகைய வாக்குறுதிகளை விட உயர்ந்தது என்ன? இவை அனைத்திற்குப் பிறகும் நாம் சோம்பேறியாகவும் கவனக்குறைவாகவும் இருந்து, நமது மனதைக் குருடாக்கி, சூரியனை விடத் தெளிவாக அத்தகைய உண்மைகளைக் காண நம்மைத் தடுக்கும் விருப்பங்களின் இருந்து நம்மைத் தூய்மைப்படுத்தத் தவறினால், நாம் நம்மையே குறை கூற வேண்டும், மேலும் கிருபை நம்மில் வசிக்கிறது என்பதை மறுக்கக் கூடாது.

78. உங்களுக்கு நித்திய ஆசீர்வாதங்களை வாக்களித்து, உங்கள் இதயத்தில் பரிசுத்த ஆவியை ஒரு அடையாளமாக வைத்திருக்கும் தேவன், உங்கள் வாழ்க்கையைக் கவனித்துக் கொள்ளும்படி உங்களுக்குக் கட்டளையிட்டிருக்கிறார். இதன் மூலம், உள்மனிதன் விருப்பங்களிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, இந்த நிகழ்கால வாழ்க்கையிலேயே அந்த ஆசீர்வாதங்களைச் சுவைக்கத் தொடங்குவான்.

79. நீங்கள் உயர்ந்த தெய்வீக தியானங்களுக்குத் தகுதியுள்ளவர்களாக ஆனதால், அன்பு மற்றும் சுயக்கட்டுப்பாட்டைப் பயிலுவதில் குறிப்பிட்ட கவனம் செலுத்துங்கள். அதனால், உங்கள் ஆன்மாவின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான பகுதியைக் கலக்கமின்றி வைத்து, உங்கள் ஆன்மாவிற்குள் இடைவிடாத ஒளியைப் பெற முடியும்.

80. அன்பினால் ஆன்மாவின் எரிச்சலூட்டும் தன்மையை அடக்குங்கள்; சுயக்கட்டுப்பாட்டினால் அதன் காமக் குணத்தை அடக்குங்கள்; மேலும் ஜெபத்தின் மூலம் அதன் சிந்திக்கும் தன்மையை உயர்த்துங்கள்: அப்பொழுது உங்கள் மனதின் ஒளி உங்களுக்குள் ஒருபோதும் மங்காது.

81. அன்பை அழிக்கும் காரணங்கள் பின்வருமாறு: அவமானம், ஏற்படுத்தப்பட்ட தீங்கு, ஒருவரின் நம்பிக்கை அல்லது வாழ்க்கை முறைக்கு எதிரான புறம் பேசல், அடியలు, காயங்கள் மற்றும் அது போன்றவை; மேலும், இது அந்த நபருக்கே அல்லது அவரது உறவினர்கள் அல்லது நண்பர்களில் யாருக்கேனும் நேரும்போது. இந்தக் காரணங்களுக்காக அன்பைப் பிரிப்பவர், கிறிஸ்துவின் கட்டளைகளின் நோக்கத்தை இன்னும் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

82. உங்களால் முடிந்தவரை ஒவ்வொருவரையும் நேசிக்க முயற்சி செய்யுங்கள். இருப்பினும், உங்களால் இதை இன்னும் செய்ய முடியாவிட்டால், குறைந்தபட்சம் யாரையும் வெறுக்காதிருங்கள். ஆனால், நீங்கள் எல்லா உலகப் பொருட்களையும் இகழாத வரையில், இதைக்கூட உங்களால் செய்ய முடியாது.

83. யாராவது உங்களைப் பற்றி அவதூறு பேசினால், அவரை வெறுக்காதீர்கள், ஆனால் அந்த அவதூறையையும், அதற்கு அவரைத் தூண்டிய பிசாசையும் வெறுக்கவும். ஏனெனில், உங்களை அவதூறு செய்தவரை நீங்கள் வெறுத்தால், நீங்கள் அந்த நபரை வெறுக்கத் தொடங்கி, கட்டளைக்கு விரோதமாகச் செயல்படுகிறீர்கள்; மேலும், அவர் வார்த்தையால் செய்ததை, நீங்கள் செயலால் செய்கிறீர்கள். ஆனால் நீங்கள் இந்தக் கட்டளையைக் கடைப்பிடித்தால், அவனிடம் அன்புடன் நடந்துகொள்ளுங்கள், மேலும் அவனைத் தீமையிலிருந்து விலக்க, உங்களால் முடிந்த வழியில் அவனுக்கு உதவுங்கள்.

84. எந்தவொரு நபரிடமும், எந்த வடிவத்திலும், எந்தவொரு தற்காலிக காரணத்திற்காகவும், வெறுப்பையோ அல்லது பகைமையையோ நீங்கள் வளர்த்துக் கொள்ளுமாறு கிறிஸ்து விரும்பவில்லை. இதுவே நான்கு நற்செய்திகளும் அனைவருக்கும் போதிப்பதாகும்.

85. நம்மில் பேசுவோர் பலர், ஆனால் செயல்படுவோர் சிலரே. இருப்பினும், ஒருவரும் தங்கள் சொந்த கவனக்குறைவை நியாயப்படுத்தும் வகையில் கடவுளின் வார்த்தையைத் திரிக்கக் கூடாது; மாறாக, கடவுளின் சத்தியத்தை மறைக்காமல், தங்கள் சொந்த பலவீனத்தை அவர்கள் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். இல்லையெனில், கட்டளைகளை மீறுவதோடு, கடவுளின் வார்த்தையைத் தவறாகப் பொருள் கொள்ளும் குற்றத்திற்கும் ஆளாகிவிடுவார்கள்.

86. அன்பும் சுயக்கட்டுப்பாடும் ஆன்மாவைப் பாவ உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுவிக்கின்றன; அதே சமயம், கடவுளைப் படிப்பதும் தியானிப்பதும் மனதை அறியாமைகளிலிருந்து விடுவிக்கின்றன; மேலும், ஜெபத்தில் நிற்கும்போது, ஜெபிப்பவரைக் கடவுளுக்கு முன்பாகவே நிறுத்துகிறது.

87. நாம் இந்த உலகின் காரியங்களைப் புறக்கணிக்கிறோமே தவிர, அதன் காரணமாக மனிதர்களை வெறுக்கவோ அல்லது அன்பிலிருந்து விலகவோ விரும்பாததைப் பிசாசுகள் காணும்போது, அவர்கள் நம்மைப் பற்றி அவதூறு கிளப்புகிறார்கள். அதன் விளைவாக, அந்தத் துன்பத்தைத் தாங்க முடியாமல், நாம் அவதூறு செய்பவர்களை வெறுக்கும் நிலைக்கு வந்துவிடுகிறோம்.

88. ஆவலுக்கு அவதூற்றை விட கனமான சுமை வேறு எதுவும் இல்லை; அது ஒருவரின் நம்பிக்கையையோ அல்லது நடத்தைையோ எதிர்த்ததாக இருந்தாலும்: மேலும், சுசன்னாவைப் போல, சக்திவாய்ந்தவரும், துரதிர்ஷ்டத்திலிருந்து மீட்கக்கூடியவருமான ஒரே கடவுளை நோக்குபவரைத் தவிர வேறு யாராலும் இதைப் புறக்கணிக்க முடியாது; அவர் அவளை மீட்டு, மக்களுக்கு சந்தேகத்திற்கு அப்பாற்பட்ட வகையில் உண்மையை வெளிப்படுத்தியதைப் போல; அவர் அவளைப் பற்றி வெளிப்படுத்தியதைப் போலவே, ஆவலுக்கு நம்பிக்கையால் ஆறுதல் அளிக்கிறார்.

89. அவதூறு செய்பவருக்காக நீங்கள் எப்படி ஜெபிக்கிறீர்களோ, அதற்கேற்ப, வழிதவறியவர்களுக்குப் பற்றி உங்கள் உண்மையைக் கடவுள் நிச்சயமாக வெளிப்படுத்துவார்.

90. சாராம்சத்தில், கடவுள் ஒருவரே; ஆயினும் ஆன்மாவின் இயல்புநிலையில், கடவுளைப் பின்பற்றுபவர் ஒருவரே: ஏனெனில், தீயவர்களை சாராம்சத்தில் நல்லதோடு ஒன்றிணைப்பதே அவருடைய முதன்மை நோக்கம், அதனால் அவர்களும் நல்லவர்களாக மாற முடியும். இந்தக் காரணத்திற்காக, அவதூறு செய்யப்பட்டபோது அவர் ஆசீர்வதிக்கிறார்; துன்புறுத்தப்பட்டபோது சகித்துக்கொள்கிறார்; அவதூறு பரப்பப்பட்டபோது ஆறுதல் அளிக்கிறார்; கொல்லப்பட்டபோது அவரைக் கொன்றவர்களுக்காக ஜெபிக்கிறார் (1 கொரி. 4:12–13). அன்பு என்ற தனது முதன்மை நோக்கத்திலிருந்து விலகிவிடாமல் இருப்பதற்காகவே அவர் இவை அனைத்தையும் செய்கிறார்.

91. நடுநிலைப் பண்பு கொண்ட பொருட்களை ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட முறையில் பயன்படுத்த இறைவனின் கட்டளைகள் நமக்குக் கற்பிக்கின்றன. நடுநிலைப் பண்பு கொண்ட பொருட்களின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பயன்பாடு ஆன்மாவின் நிலையைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது; ஆன்மாவின் தூய்மையான நிலை பகுத்தறிவைத் தோற்றுவிக்கிறது; பகுத்தறிவு பற்று அற்ற நிலையைத் தோற்றுவிக்கிறது, அதிலிருந்து பரிபூரண அன்பு பிறக்கிறது.

92. சோதனைக்குள்ளாகும் போது, ஒரு நண்பரின் குற்றத்தை—அது உண்மையில் நடந்தாலும் சரி, அல்லது அவ்வாறு தோன்றினாலும் சரி—கண்டும் காணாமல் இருக்க முடியாதவர், இன்னும் பற்று அற்ற நிலையை அடையவில்லை. ஏனெனில், அத்தகைய ஆன்மாவில் மறைந்திருக்கும் உணர்ச்சிகள், தூண்டப்படும்போது, மனதைக் குருடாக்கி, உண்மையின் ஒளியை உணரவும், நன்மையைத் தீமையிலிருந்து பிரித்தறியவும் ஒருவரைத் தடுக்கின்றன. இத்தகையவர், தீர்ப்பின் பயத்தை விரட்டுகின்ற பரிபூரண அன்பை (1 யோவான் 4:18) இன்னும் அடையவில்லை என்று கூறலாமோ?

93. 'ஒரு உண்மையான நண்பன் துரோகியைன் அல்ல' (சிராக்கு 6:15): அவன் தன் நண்பனின் துரதிர்ஷ்டங்களைத் தன் சொந்தத் துரதிர்ஷ்டமாகக் கருதி, அவனுடன் சேர்ந்து அவற்றைச் சுமக்கிறான், மரணமடையும் வரையிலும் துன்புறுகிறான்.

94. செழிப்பான காலங்களில் நண்பர்கள் பலர் உண்டு; ஆனால், சோதனையின் காலங்களில் ஒருவரைக் கூடக் காண்பது அரிது.

95. ஒவ்வொருவரையும் இதயப்பூர்வமாக நேசிக்க வேண்டும், ஆனால் தன் நம்பிக்கையைக் கடவுளிடம் மட்டும் வைத்து, தன் முழு வலிமையோடும் அவரை மட்டுமே சேவையாற்ற வேண்டும். அவர் நம்மைப் பாதுகாக்கும் வரை, நம் நண்பர்கள் அனைவரும் நமக்குச் சாதகமாக இருக்கிறார்கள், மேலும் நம் எதிரிகளில் யாராலும் நமக்குத் தீங்கு செய்ய முடிவதில்லை. ஆனால் அவர் நம்மைக் கைவிடும்போது, நம் நண்பர்கள் அனைவரும் நம்மிடமிருந்து விலகிச் செல்கிறார்கள், மேலும் நம் எதிரிகள் அனைவரும் நம்மை வென்றுவிடுகிறார்கள்.

96. கடவுள் கைவிடுவதில் நான்கு முக்கிய வகைகள் உள்ளன: ஒன்று, இறைவனே கைவிட்டது போன்ற தோற்றமளிக்கும் ஒரு வகையான கைவிடுதல்; இதன் மூலம் கைவிடப்பட்டவர்களை அவர் இரட்சிக்க முடியும். மற்றொன்று, ஒரு சோதனையாகக் கைவிடுதல்; யோபு மற்றும் யோசேப்பின் விஷயத்தில் இது நிகழ்ந்தது. இதன் மூலம் ஒருவர் தைரியத்தின் தூணாகவும் மற்றொருவர் கற்புநெறியின் தூணாகவும் வெளிப்படுத்தப்பட்டார். மற்றொன்று, ஆன்மீகப் புனரமைப்பிற்காக கைவிடுவது, அப்போஸ்தலனாகிய பேதுருவின் விஷயத்தில் இது நிகழ்ந்தது, இதன் மூலம் பணிவின் மூலம் அவருள் கிருபையின் மிகுதி பாதுகாக்கப்படலாம். இறுதியாக, நிராகரிப்பின் மூலம் கைவிடுவது, யூதர்களின் விஷயத்தில் இது நிகழ்ந்தது, இதன் மூலம் தண்டனை மூலம் அவர்கள் மனந்திரும்புதலுக்குத் திருப்பப்படலாம். இவை அனைத்தும் இரட்சிப்பளிப்பவையாகவும், கடவுளின் அருளாலும் மனிதகுலத்தின் மீதான அன்பாலும் நிறைந்தவையாகவும் இருக்கின்றன.

97. கட்டளைகளை உண்மையாகக் கடைப்பிடிப்பவர்களும், தேவனுடைய சித்தத்தின் மர்மங்களில் உண்மையாக அர்ப்பணிக்கப்பட்டவர்களும், தேவனுடைய அனுமதியின்படி சோதனையில் இருக்கும் நண்பர்களைக் கைவிடுவதில்லை; ஆனால் கட்டளைகளைப் புறக்கணிப்பவர்களும், தேவனுடைய சித்தத்தின் மர்மங்களில் அர்ப்பணிக்கப்படாதவர்களும், ஒரு நண்பன் செழிப்பாக இருக்கும்போது அவனுடன் மகிழ்கிறார்கள்; ஆனாலும், சோதனையில் இருப்பவன் துன்பப்படும்போது, அவர்கள் அவனைக் கைவிடுகிறார்கள். சில சமயங்களில் அவர்கள் எதிரிகளின் பக்கம் சேர்ந்துவிடுகிறார்கள்.

98. கிறிஸ்துவின் நண்பர்கள் அனைவரையும் உண்மையாக நேசிக்கிறார்கள், ஆனால் அனைவராலும் நேசிக்கப்படுவதில்லை. மறுபுறம், உலக நண்பர்கள் அனைவரையும் நேசிப்பதில்லை, மேலும் அவர்களும் அனைவராலும் நேசிக்கப்படுவதில்லை. கிறிஸ்துவின் நண்பர்கள் தங்கள் அன்பின் பிணைப்பை இறுதிவரை பாதுகாக்கிறார்கள்; ஆனால் உலக நண்பர்கள், ஏதேனும் ஒரு உலகியல் விஷயத்தில் ஒருவருக்கொருவர் மோதிக் கொள்ளும் வரை மட்டுமே அவ்வாறு செய்கிறார்கள்.

99. 'தோழமை உண்மையுள்ளதாய், உறவு நெருக்கமாய் இருக்கும்' (சிர். 6:14). ஏனெனில், ஒரு நண்பன் செழிப்பில் இருக்கும்போதும், அவன் ஒரு நல்ல ஆலோசகனாகவும், ஒரே எண்ணம் கொண்ட ஒத்துழைப்பாளனாகவும் இருக்கிறான்; மேலும், துன்பத்தில், அவன் மிகவும் நேர்மையான பாதுகாவலனாகவும், மிகவும் இரக்கமுள்ள ஆதரவாளனாகவும் இருக்கிறான்.

100. அன்பு பற்றிப் பலர் விரிவாகப் பேசியுள்ளனர், ஆனாலும் நீங்கள் அதைத் தேடினால், கிறிஸ்துவின் சில சீடர்களிடையே மட்டுமே அதைக் காண்பீர்கள்; ஏனெனில், அன்பு எனும் ஆசிரியரை அவர்கள் மட்டுமே கொண்டிருந்தனர், அவரைப் பற்றி இவ்வாறு கூறப்படுகிறது: 'என்னிடம் தீர்க்கதரிசன வரம் இருந்தாலும், எல்லா மறைபொருட்களையும் எல்லா அறிவையும் பெற்றிருந்தாலும், அன்பு இல்லையென்றால் நான் ஒன்றுமில்லை' (1 கொரி. 13:2–3). ஏனெனில், அன்பைப் பெற்ற எவரும், கடவுளையே பெற்றவர்; 'கடவுள் அன்பாகவே இருக்கிறார்' (1 யோவான் 4:8): அவருக்கு என்றென்றும் மகிமை உண்டாகட்டும். ஆமென்.

3. கிரேக்க டோப்ரோடோலுபியின் எழுநூறு அத்தியாயங்களிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தத்துவார்த்த மற்றும் நடைமுறை அத்தியாயங்கள்

1. கடவுள் ஒருவரே இருக்கிறார்—ஆதியற்றவர், அறிந்துணர முடியாதவர், (அவர் இருப்பது போல) இருப்பதற்கான முழுமையான சக்தியைக் கொண்டவர், அவர் 'எப்போது' அல்லது 'எப்படி' இருக்கிறார் என்ற எந்தவொரு எண்ணத்தையும் முற்றிலுமாக விலக்குபவர், அனைவருக்கும் அணுக முடியாதவர் மற்றும் அவருடைய இயல்பில் எந்தவொரு படைப்பினாலும் அறிந்துணர முடியாதவர்.

2. இருப்பவை அனைத்தும் கற்பனை செய்யக்கூடியவை மற்றும் அறிந்துகொள்ளக்கூடியவை என்று அழைக்கப்படுகின்றன – அதாவது, அதன் அறிவிற்காக நிரூபிக்கக்கூடிய கொள்கைகள் உள்ளன. இருப்பினும், கடவுள் கற்பனை செய்ய முடியாதவர் என்று அழைக்கப்படுகிறார்; ஆனாலும், கற்பனை செய்யக்கூடிய மற்றும் அறிந்துகொள்ளக்கூடியவற்றின் அடிப்படையில் அவர் இருக்கிறார் என்று நம்பப்படுகிறது.

3. படைக்கப்பட்ட பொருட்களின் அறிவிற்கு அதன் சொந்த ஆதாரங்கள் உள்ளன, இயற்கையான வழிகளில் பெறப்பட்ட அதன் சொந்த அடித்தளங்கள் உள்ளன, அதன் மூலம் அவை இயல்பாக வரையறுக்கப்படுகின்றன. இருப்பினும், கடவுள் இந்தப் பொருட்களில் காணப்படும் அடிப்படையில் மட்டுமே இருக்கிறார் என்று நம்பப்படுகிறது, இது பக்தர்களுக்கு எந்த ஆதாரத்தையும் விட உறுதியான அவரது இருப்பைப் பற்றிய ஒரு ஒப்புதலையும் நம்பிக்கையையும் அளிக்கிறது. நம்பிக்கை என்பது உண்மையான அறிவாகும், இது நிரூபிக்க முடியாத கொள்கைகளைக் கொண்டது, மேலும் இது மனதையும் மொழியையும் கடந்து செல்லும் விஷயங்களின் உறுதிப்படுத்தலாகும்.

4. கடவுளே உள்ள அனைத்தின் ஆரம்பமும், நடுவமும், முடிவும் ஆவார்: ஆரம்பமாகப் படைப்பவராகவும், நடுவமாகப் பரிபாலிப்பவராகவும், முடிவாக நிறைவேற்றுபவராகவும் இருக்கிறார்; ஏனெனில், வேதவசனம் கூறுவது போல, 'அவரிடமிருந்து, அவராலே, அவருக்கே எல்லாமும் உண்டாயிருக்கிறது' (ரோமர் 11:36).

5. இயல்பாகவே பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மாவை விட மரியாதைக்குரிய ஆன்மா வேறு எதுவும் இல்லை. கடவுள், நன்மையுள்ளவராக, ஒவ்வொரு ஆன்மாவையும் தம் சொந்த உருவத்தில் படைக்கிறார், மேலும் அதைத் தானாகவே இயங்கும் – (சுதந்திரமான) – ஒன்றாக உருவாக்குகிறார். – அதன் பிறகு, ஒவ்வொரு ஆன்மாவும், அதன் சொந்த விருப்பத்தின்படி, மரியாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது அல்லது அதன் சொந்த செயல்களால், தன் விருப்பத்தின் பேரிலேயே அவமதிப்பைத் தனக்குத் தானே வரவழைத்துக் கொள்கிறது.

6. கடவுள், எழுதப்பட்டபடி, நீதியின் சூரியன் (மலாக்கியா 4:2) ஆவார், அவர் தம்முடைய நன்மையின் கதிர்களால் அனைவர் மீதும் சமமாக ஒளிர்கிறார். ஆனால், ஆன்மா, அதன் குணத்தைப் பொறுத்து, பொதுவாக கடவுளை நேசிப்பவராக மெழுகு போலவும், பௌதிகப் பொருட்களை நேசிப்பவராக சேறு போலவும் இருக்கிறது. எப்படி சேறு தன் இயல்பாகவே சூரியனால் உலர்ந்து போகிறது, ஆனால் மெழுகு இயற்கையாகவே அதனால் மென்மையாக்கப்படுகிறதோ, அப்படியே பௌதிகப் பொருட்களையும் உலகத்தையும் நேசிக்கும் ஒவ்வொரு ஆன்மாவும், கடவுளிடமிருந்து அறிவூட்டும் உத்வேகங்களைப் பெற்று, தன் இயல்புக்கேற்ப அவற்றை நிராகரிப்பதால், சேற்றைப் போலக் கடினமாகி, பார்வோனைப் போல, தனக்குத்தானே அழிவைக் கொண்டுவருகிறது; ஆனால், இறைவனை நேசிக்கும் ஒவ்வொரு ஆன்மாவும் இந்தச் செயல்பாட்டில் மெழுகு போல மென்மையாக்கப்பட்டு, தெய்வீக விஷயங்களின் உருவங்களின் அச்சுக்களைப் பெற்று, ஆவியிலே இறைவனுக்கு ஒரு இருப்பிடமாக மாறுகிறது.

7. யார் தனது மனதை தெய்வீக ஞானத்தால் ஒளிமயமாக்கினாரோ, தனது பேச்சை தெய்வீகப் பாடல்களால் படைப்பாளரை இடைவிடாமல் போற்றும்படி பயிற்றுவித்தாரோ, மேலும் தனது புலன்களை தூய்மையான மற்றும் களங்கமற்ற உணர்வுகளால் பரிசுத்தப்படுத்தினாரோ—அவர், இருப்பதன் இயல்பான நன்மைக்கு ஏற்ப, தனது நல்வாழ்வை இறைவனின் உருவத்தில் தனது தன்னிச்சையான நன்னம்பிக்கைப் போக்கின் மூலம் வடிவமைத்துள்ளார்.

8. தனது மனதை ஒரு கடவுளையும் அவருடைய பரிபூரண குணங்களையும் தியானிக்கத் தூண்டுகிறவரும், தனது பேச்சை இந்தப் பரிபூரண குணங்களுக்கு உண்மையான விளக்கமளிப்பவராகவும் விரிவுரையாளராகவும் ஆக்குகிறவரும், தனது புலன்களைத் தோற்றமளிக்கும் உலகத்தையும் அதில் உள்ள அனைத்தையும் பக்தியுடன் நோக்கப் பழக்குகிறவரும், ஆன்மாவிற்குள் மறைந்திருக்கும் அறிவின் பெருமையை அறிவிக்கப் பழக்குகிறவரும்—அவர் தனது ஆன்மாவைக் களங்கமின்றிப் பாதுகாக்கிறார்.

9. கடவுள், கொடுங்கோலர்களான—அசுரர்களின்—கசப்பான அடிமைத்தனத்திலிருந்து நம்மை விடுவித்து, இறைபக்தியின் அன்பான விலங்கை—அடக்கத்தை—நம்மீது அருளினார்; இதன் மூலம் சாத்தானின் சக்தி அனைத்தும் அடக்கப்படுகிறது, அதே சமயம் இந்த விலங்கை ஏற்றுக்கொள்பவர்களில் எல்லா நன்மையும் செழித்து வளர்கிறது, மேலும் அது திருடப்படுவதிலிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது.

10. விசுவாசி தேவனைப் பயப்படுகிறான்; தேவன் பயப்படுபவன் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்கிறான்; தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்பவன், இயற்கைக்கு மாறான கோபம் மற்றும் காமத்தின் வெடிப்புகளால் பாதிக்கப்படாத மனப்பான்மையை ஏற்றுக்கொண்டு, சாந்தகுணமுடையவனாகிறான்; சாந்தகுணமுடையவர்கள் கற்பனைகளைக் கடைப்பிடிக்கிறார்கள்; கற்பனைகளைக் கடைப்பிடிப்பவன் பரிசுத்தமாக்கப்படுகிறான்; தூய்மையாக்கப்பட்டவன் அறிவொளி பெறுகிறான்; அறிவொளி பெற்றவன் மர்மங்களின் கருவூலத்தில் மணமகனான – வார்த்தையினுடன் – சேரத் தகுதியானவனாகக் கருதப்படுகிறான்.

11. ஒரு விவசாயி, மரங்களை நடுவதற்கு ஏற்ற ஒரு வயலை ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கும்போது, சில சமயங்களில் எதிர்பாராதவிதமாக ஒரு புதையலைக் கண்டெடுப்பது போல: அதுபோலவே, மிகவும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட யாக்கோபைப் போல, ஒவ்வொரு தவம் செய்யும் அடியாரும், பணிவும் உண்மையுணர்வும் உடையவரும், ஆவியில் நிலையானவரும், உலகியல் இச்சைகள் நிறைந்த புதர்களிலிருந்து விடுபட்டவரும், தன் தந்தையால் வெற்றிக்கான வழி குறித்துக் கேட்கப்பட்டபோது, 'என் மகனே, இதை நீ இவ்வளவு விரைவாகக் கண்டறிந்தது என்ன?' என்று கேட்கப்பட்டால், பின்வருமாறு பதிலளிக்கலாம்: 'என் தேவனாகிய கர்த்தர் எனக்குக் கொடுத்தது' (ஆதியாகமம் 27:20). ஏனெனில், நமது பங்கிற்கு எந்த முயற்சியும் இல்லாமல், அதை எதிர்பார்க்காத நமக்கு, கடவுள் தமது ஞானத்தின் ஆழ்ந்த உள்ளுணர்வுகளைப் பொழிந்தருளும்போது, நாம் திடீரென ஒரு ஆன்மீகப் புதையலைக் கண்டுபிடித்துவிட்டதாக நினைக்கிறோம். ஒரு திறமையான மற்றும் அனுபவம் வாய்ந்த துறவி, புலன்களின் மூலம் காணப்படும் விஷயங்களில்—ஒரு காட்டு மரத்தைப் போல—அறியப்படுவதை எடுத்து, அதை ஆன்மீக வயலில் நட்டு, அதன் மூலம் ஒரு புதையலைக் கண்டறிகிறார்: படைக்கப்பட்ட பொருட்களில் வெளிப்படும் கடவுளின் ஞானத்தின் வெளிப்பாட்டின் அருள் நிறைந்த தரிசனம்.

12. வெளிப்பாட்டிற்காக அறிவைத் தேடி, அதை அடையத் தவறுபவன், தன் அண்டை வீட்டாரைப் பொறாமைப்படவோ, துயரத்தால் வாடவோ வேண்டாம்; மாறாக, அறிவுக்கான முன் தயாரிப்புப் பணியாக—செயல்முறை நற்பண்பின் உழைப்பாக—அதை அவன் மேற்கொள்ள வேண்டும். உடலைக் கொண்டு இதை முன்கூட்டியே தீவிரமாகச் செய்வதன் மூலம், அவன் அறிவைப் பெறுவதற்குத் தன் ஆன்மாவைத் தயார்படுத்துவான்.

13. நேர்மையான மற்றும் பக்தி நிறைந்த நோக்கத்துடன், மற்றவர்களிடம் தங்களைக் காட்ட வேண்டும் என்ற எண்ணமின்றி, விஷயங்களைப் பற்றிய அறிவைத் தேடும்வர்கள், அவற்றைப் பற்றிய மிகத் தெளிவான உள்ளுணர்வுகளைப் பெறுவார்கள், மேலும் தங்களைப் பற்றிய உண்மையான அறிவை நோக்கிய வழிகாட்டுதலையும் காண்பார்கள். அத்தகையோருக்குச் சட்டம் கூறுகிறது: வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட தேசத்திற்குள் நுழைந்த பிறகு, நீங்கள் கட்டாத 'பெரியதும் நல்லதுமான நகரங்களை'யும், நீங்கள் கட்டாத 'எல்லா நன்மையாலும் நிறைந்த வீடுகளை'யும், நீங்கள் தோண்டாத 'தோண்டப்பட்ட நீரூற்றுகளையும்', நீங்கள் நடாத 'திராட்சைத் தோட்டங்களையும் ஒலிவத் தோப்புகளையும்'யும் உரிமையாகப் பெறுவீர்கள் (உபாகமம் 6: 10–11). ஏனெனில், தன்னთვის அல்ல, தேவனுக்காக வாழும்வன் தெய்வீகப் பரிசுகளால் நிரப்பப்பட்டிருக்கிறான்; ஆனால், விருப்பங்களின் அச்சுறுத்தும் தாக்குதலால் அவை எப்போதும் வெளிப்படையாகத் தெரிவதில்லை.

14. பாசாங்குக்காரன், தான் கண்டுபிடிக்கப்படாமல் இருப்பதாக நினைக்கும்போது, நீதிமானாகத் தோன்றுவதால் பெறும் மகிமையிலேயே திருப்தி அடைந்து, அமைதியாக இருக்கிறான்; ஆனால் அவன் அம்பலப்படுத்தப்படும்போது, மற்றவர்களைப் புறந்தள்ளித் தன் அவமானத்தை மறைத்துவிடலாம் என்று நினைத்து, கடுமையான வார்த்தைகளைக் கக்குகிறான். அத்தகையவனுக்கு, வேதவசனம்—அவனைத் தீயவனாக, ஒரு பாம்பின் குட்டಿಗೆ ஒப்பிட்டு—மனந்திரும்புதலுக்குரிய கனிகளைப் புரியும்படி கட்டளையிடுகிறது; அதாவது, அவன் வெளிப்படுத்தும் தோற்றத்திற்கு ஏற்ப, அவன் இதயத்தின் மறைவான குணத்தை மாற்றியமைக்க வேண்டும்.

15. தன் அண்டை வீட்டாரைக் கெடுப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டு நண்பனைப் போல் நடிப்பவன், ஆட்டுத் தோலில் தன் தீய குணத்தை மறைத்துக்கொண்ட ஓநாய். அத்தகைய ஒருவன், எளிய குணத்தையோ, அல்லது கிறிஸ்தவ நேர்மையுடன் சொல்லப்பட்ட அல்லது செய்யப்பட்ட எதனையுமோ சந்திக்கும்போது, அதைப் பற்றிக்கொண்டு விழுங்குகிறான், பின்னர் அவன் தாக்கும் வார்த்தைகளையும் நடத்தையையும் கொண்டவர்கள் மீது, 'கிறிஸ்துவுக்குள் உள்ள சகோதரரின் சுதந்திரத்தைக் கண்காணிக்கிறவன் போல' (கலா. 2:4) எண்ணற்ற அவதூறுகளைப் பொழிகிறான்.

16. தீய நோக்கத்துடன் மௌனத்தை நடிப்பவன் தன் அண்டை வீட்டார்க்கு எதிராக ஒரு சூழ்ச்சியைத் தீட்டுகிறான்; ஆனால் அதில் தோல்வியுற்றால், அவன் தன் சொந்தப் பேராவலை நோக்கித் திரும்பி, தன் இதயத்திற்குத் தன்னுடையே வேதனையை உண்டாக்குகிறான். ஆனால் நன்மைக்காக மௌனமாக இருப்பவன் நட்பை வளர்க்கிறான், மேலும் இருளைப் போக்கி அறிவொளியைப் பெற்றவனைப் போல, மகிழ்ச்சியுடன் புறப்படுகிறான்.

17. சகோதரர்களின் சபையில், உரையாடலின் போக்கை அவசரமாகக் குறுக்கிடுபவன், புகழின் மீதுள்ள ஆசையால் பீடிக்கப்பட்டிருக்கிறான் என்பதை மறைப்பதில்லை (அதாவது, வெளிப்படுத்துகிறான்); இதில் சிக்கி, விவாதத்தின் ஓட்டத்தைக் குலைக்கும் நோக்கத்துடன், விவாதிக்கப்படும் தலைப்பைப் பற்றி பல நேரடிக் கருத்துக்களையும் மறைமுகக் கருத்துக்களையும் முன்வைக்கிறான்.

18. ஞானமுள்ளவன், போதிக்கவும் கற்கவும் விரும்பும்போது, பயனுள்ளதை மட்டுமே கற்கவும் போதிக்கவும் விரும்புகிறான்; ஆனால் ஞானம் பெற விரும்புகிறவன், கேள்விகள் கேட்கும்போதும் சரி, அவனுக்குக் கேட்கப்படும்போதும் சரி, ஆர்வத்தைத் தூண்டுவதை மட்டுமே முன்வைக்கிறான்.

19. தேவன் அருளால் ஒருவன் பெறும் கிருபையின் ஆசீர்வாதங்களை, கர்த்தருடைய வார்த்தையான, 'இலவசமாகப் பெற்றீர்கள்; இலவசமாகக் கொடுங்கள்' (மத். 10:8) என்பதற்கு இணங்க, அவன் பொறாமை இல்லாமல் மற்றவர்களுக்குக் கடத்த வேண்டும். பரிசை நிலத்தடியில் மறைப்பவன், கொடுப்பவரைக் கொடியவர் என்று அவதூறு செய்கிறான் (மத். 25:24), மேலும் மாம்சத்தைக் காப்பதற்காக நன்மையை மறுக்கிறான். ஆனால், தன் எதிரிகளுக்காக உண்மையைக் காட்டிக்கொடுப்பவன், பின்னர் கண்டனம் செய்யப்பட்டு, புகழை விரும்பும் ஒருவனாக அவமானத்தைத் தாங்க முடியாமல், தன் அழிவைச் சந்திப்பான்.

20. தங்கள் உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான போரை இன்னும் அஞ்சுகிறவர்களும், கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளின் தாக்குதல்களைக் கண்டு திகைப்பவர்களும் மௌனமாக இருக்க வேண்டும்; அதாவது, நற்பண்புக்கான போராட்டத்தில் ஒருவர் மோதலை நாடாமல், ஜெபத்தை நாடி, தம்மைப் பற்றிய கவலையையும் தம்மைப் பாதுகாப்பதையும் கடவுளிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும்: புறப்பாடு நூலில் எழுதப்பட்டுள்ளபடி: 'கர்த்தர் உங்களுக்காகப் போரிடுவார்; நீங்கள் சும்மா இருக்க வேண்டும்' (பு.வெ. 14:14). ஆனால், தங்களைப் பின்தொடரும் எதிரிகள் தோற்கடிக்கப்பட்டதும், நன்றியுணர்வோடு தாங்கள் எந்த நற்பண்புப் பாதையைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதை உணர முற்படுபவர்கள், இஸ்ரவேலுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டது போல, தங்கள் இதயங்களைத் திறந்து வைத்துக் கர்த்தர் சொல்வதைக் கேட்க வேண்டும்: 'இஸ்ரவேலே, கேள்' (உபாகமம் 6:4)! ஆனால், தங்கள் இதயங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொண்டு, தெய்வீக வழிகாட்டுதலுக்காகக் கட்டுக்கடங்காமல் ஏங்கும்வர்களுக்கு, மரியாதையான துணிச்சலைக் காட்டுவது பொருத்தமானது; அதன் விளைவாகவே அவர்களிடம், 'நீ ஏன் எனக்குக் கூப்பிடுகிறாய்?' (புறப்பாடு 14:15) என்று கேட்கப்படுகிறது. ஆகவே, மரியாதையின் காரணமாக மௌனமாக இருக்கக் கட்டளையிடப்பட்டவர்களுக்கு, கடவுளிடம் மட்டுமே புகலிடம் தேடுவது பொருத்தமானது; ஆனால், கேட்பதற்குக் கட்டளையிடப்பட்டவர்களுக்கு, தெய்வீகக் கட்டளைகளைக் கேட்கவும் நிறைவேற்றவும் தயாராக இருப்பது பொருத்தமானது; மேலும், ஆன்மீகப் புரிதலை அடைந்தவர்களுக்கு, தீமைகள் நீங்கவும், பெற்ற ஆசீர்வாதங்களுக்காக நன்றி செலுத்தவும் இடைவிடாமல் ஜெபத்தில் கூப்பிடுவது பொருத்தமானது.

21. கடவுளே, தம்முடைய கிருபையான தாழ்மையுடன் ஆன்மாவைத் தொட்டு, தம்முடைய அருகே உயர்த்தாவிட்டால், அது ஒருபோதும் கடவுளின் அறிவை அடைய முடியாது. மேலும், கடவுளே அதைத் தூண்டாவிட்டால்—மனித மனம் தூண்டப்படக்கூடிய அளவிற்கு—மற்றும் தெய்வீக ஒளியால் அதைப் பிரகாசிപ്പிக்காவிட்டால், மனித மனம் ஒருபோதும் தெய்வீக ஞானம் பெறுவதற்கு அவ்வளவு உயரத்திற்கு உயர முடியாது.

22. நற்செய்தியின்படி, ஒரு விசுவாசியால் மட்டுமே, நிலையற்றதும் மாறக்கூடியதுமான இவ்வுலக இன்பப் பொருட்களின் மீதான தனது முந்தைய பற்றை உள்ளிருந்து வேரோடப் பிடுங்கி, செயலூக்கமான நற்செயல்களின் வாழ்க்கை மூலம் பாவம் என்ற மலையை (மத்தேயு 17:19) அசைக்க முடியும். யார் வார்த்தையிடமிருந்து, ஆன்மீக வழிகாட்டுதலைச் சின்னமாகக் குறிக்கும், உடைந்த அப்பத் துண்டுகளைப் பெற்று ஒரு சீடனானாரோ, அவர் அவற்றைக் கொண்டு ஆயிரக்கணக்கானோரை உணவளிப்பார், வார்த்தையின் பெருகும் சக்தியைத் தம் செயல்களின் மூலம் வெளிப்படுத்துவார் (மத். 15:32 மற்றும் தொடர்). மேலும், ஒரு அப்போஸ்தலனாக மாற முடிந்தவர் 'எல்லா வியாதிகளையும், எல்லா நோய்களையும் குணமாக்குகிறார், பிசாசுகளையும் துரத்துகிறார்' (மத். 10:1): 'பிசாசுகளைத் துரத்துகிறார்' என்பது, அவர் விருப்பங்களின் செயல்களை விரட்டுகிறார் என்று பொருள்; 'நோய்களைக் குணமாக்குகிறார்', அதாவது, நம்பிக்கையின் மூலம், அதை இழந்தவர்களுக்கு ஒரு தெய்வீக மனப்பான்மையை மீண்டும் அளிக்கிறார்; அவர் பலவீனங்களைக் குணமாக்குகிறார், அதாவது, தீர்ப்பு பற்றிய வார்த்தையின் மூலம் சோம்பலால் தளர்ந்து போனவர்களை எழுப்பி வலுப்படுத்துகிறார். ஆனால், "பாம்பையும் தேளையும் மிதிக்க வல்ல அதிகாரத்தை" (லூக்கா 10:19) பெற்றவர், பாவத்தின் ஆரம்பத்தையும் முடிவையும் அழித்துவிடுகிறார்.

23. ஒரு திருத்தூதரும் ஒரு சீடரும், நிச்சயமாக, இருவரும் விசுவாசிகள்; ஆனால் ஒரு சீடர் எப்போதும் ஒரு திருத்தூதராக இருப்பதில்லை, அதே சமயம் அவர் எப்போதும் ஒரு விசுவாசியாக இருக்கிறார்; இருப்பினும், ஒரு வெறும் விசுவாசி இனி ஒரு சீடராகவோ அல்லது திருத்தூதராகவோ இருப்பதில்லை. ஆயினும், வாழ்க்கை மற்றும் தியானத்தின் மூலம், மூன்றாம் தரப்பினர் (விசுவாசி) இரண்டாம் தரப்பினரின் (சீடர்) பதவி மற்றும் கண்ணியத்தை அடைய முடியும், மேலும் இரண்டாம் தரப்பினர் முதல் தரப்பினரின் (அப்போஸ்தலர்) பதவி மற்றும் கண்ணியத்தை அடைய முடியும்.

24. கால ஒழுங்கின்படி காலத்தில் ஏற்படுவது, பரிபூரணம் அடைந்தவுடன் நின்றுவிடுகிறது, ஏனெனில் அப்போது அதன் இயற்கையான வளர்ச்சி நின்றுவிடுகிறது. ஆனால், கடவுளின் அருள் ஒரு நற்பண்பு வாழ்க்கையின் ஒழுங்கின் மூலம் ஏற்படுத்துவது, பரிபூரணம் அடைந்த பின்னரும், மீண்டும் வளர்ச்சிக்குத் தூண்டப்படுகிறது: ஏனெனில் இங்கே ஒன்றின் முடிவு மற்றொன்றின் தொடக்கமாகச் செயல்படுகிறது. தனது செயலூக்கமான நற்பண்பின் மூலம், தன்னில் குடியிருக்கும் சீர்கெட்ட உணர்ச்சிகளைத் தன்னிலிருந்து துண்டித்தவர், அதே நேரத்தில் 'மகிமையிலிருந்து மகிமைக்கு' என்ற மிக தெய்வீக மாற்றங்களையும் தொடங்கிவிட்டார். (2 கொரி. 3:18): ஏனெனில், அவனுக்குள் செயல்படும் தேவன், ஒருபோதும் நன்மை செய்வதை நிறுத்துவதில்லை, அதுபோலவே அவர் அதைச் செய்யத் தொடங்கியதும் இல்லை; ஏனெனில், ஒளி பிரகாசிப்பது அதன் இயல்பாக இருப்பது போல, தேவன் நன்மை செய்வது அவருடைய இயல்பாகும். ஏன், பிறந்து மடியும் இவ்வுலகியல் காரியங்களின் நிலைக்கு ஒப்பான சட்டத்தின்படி, ஓய்வுநாள் வேலையிலிருந்து விலகுவதன் மூலம் அனுசரிக்கப்படுகிறது; ஆயினும், நற்செய்தியின்படி—அது ஆன்மீக மற்றும் அறிவுசார்ந்த காரியங்களின் நிலைக்கு ஒப்பானது—நல்லறங்கள் செய்வதன் மூலம் அது கொண்டாடப்படுகிறது. ஆனாலும், ஓய்வுநாள் மனிதனுக்காகவே அன்றி, மனிதன் ஓய்வுநாளுக்காக அல்ல என்பதையும், மனுஷகுமாரன் ஓய்வுநாளின் ஆண்டவராகவும் இருக்கிறார் என்பதையும் புரிந்துகொள்ளாதவர்கள் இதைக் கண்டு முரண்படுகிறார்கள் (மாற்கு 2:27–28).

25. ஆன்மீக மகிழ்ச்சியை அனுபவிக்க, ஆணைகளின் நிறைவேறுதலின் மூலம் நற்பண்புகளைப் பெறாவிட்டால், ஆன்மா வெறுமனே உணர்ச்சிகளை அடக்குவது மட்டும் போதாது. 'பிசாசுகள் உங்களுக்குக் கீழ்ப்படிகின்றன என்பதால் மகிழாதிருங்கள்' - அதாவது, உணர்ச்சிகளின் செயல்பாடுகள் - 'மாறாக, உங்கள் பெயர்கள் பரலோகத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன என்பதால் மகிழுங்கள்'; அதாவது, குமாரத்துவத்தின் கிருபையினால், நற்பண்புக்காக, நீங்கள் உணர்ச்சியற்ற நிலையின் பதிவேட்டிற்கு மாற்றப்பட்டுள்ளீர்கள்.

26. மனதின் மூலம், நமது இயற்கையான நிலையிலிருந்தும், கடவுளைத் தவிர வேறு அனைத்திலிருந்தும் நம்மைப் பிரித்துக் கொள்ளும் வரை, நாம் அசைக்க முடியாத நற்பண்புப் பழக்கத்தை அடைந்துவிட்டதாகக் கருத முடியாது. ஏனெனில், அன்பின் மூலம் அத்தகைய மனநிலை நம்மில் நிலைபெற்றபோது மட்டுமே, நாம் தெய்வீக வாக்குறுதியின் சக்தியை அறிந்துகொள்ள முடியும்; ஏனெனில், தகுதியுள்ளவர்களின் முழுமையான மாற்றமற்ற தன்மையானது, நாம் நம்புவது போல, மனம் தனது அன்பின் மூலம் அந்த சக்தியை முன்பு வேரூன்றிய இடத்திலேயே நிலைநிறுத்தப்படுகிறது. மேலும், தன்னுணர்விலிருந்தும், எந்த வகையிலாவது கருதக்கூடிய அனைத்திலிருந்தும் விலகாதவரும், அனைத்து எண்ணங்களையும் கடந்த ஒரு மௌனத்தில் (மனத்தின் அனைத்து அசைவுகளையும் அடக்குதல்) தம்மை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளாதவரும், நிலையற்ற தன்மையிலிருந்து எந்த வகையிலும் விடுபட முடியாது.

27. மகா மோசே, ஏற்கெனவே தனது கூடாரத்தை முகாம் புறத்தில் அமைத்திருந்தார் – அதாவது, காணக்கூடிய அனைத்தையும் கடந்து தனது இதயத்தையும் மனதையும் உறுதியாக நிலைநிறுத்தியிருந்தார் – கடவுளை ஆராதிக்கத் தொடங்குகிறார்; மேலும், இருளுக்குள், அதாவது, கண்ணுக்குத் தெரியாத மற்றும் அருவமான அறிவின் உலகிற்குள் நுழைந்து, மிகவும் புனிதமான இரகசியங்களைச் செய்து அங்கு வசிக்கிறார் (அல்லது அந்த நோக்கத்திற்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்டவர்) (பு.கா. 33:7; 20:21).

28. திருவசனத்தில், மாம்சத்திற்கும் ஆவிக்கும் இடையே வேறுபடுத்திக் காட்டலாம், அது ஒருவிதமான ஆன்மீக நபரைப் போல. மேலும், வேதவசனத்தின் எழுத்து மாம்சமாகவும், அதன் அர்த்தம் ஆவி அல்லது ஆன்மாவாகவும் இருக்கிறது என்று சொல்பவர் சத்தியத்திற்கு எதிராகத் தவறு செய்யமாட்டார். இருப்பினும், மாம்சத்தை அழிந்துபோகக்கூடியதாகத் தள்ளிவிட்டு, அழியாததாகிய ஆவிக்கு முற்றிலும் பற்றிக்கொள்ளும் ஒருவன் ஞானமுள்ளவன் என்பது தெளிவாகிறது.

29. தன் வாழ்விலும் நடத்தையிலும் சட்டத்தை நிறைவேற்றுபவன், உணர்ச்சிகளின் சில செயல்களிலிருந்து விலகி, பேச்சற்ற உணர்ச்சிகளின் செயல்பாட்டைப் பலியாகக் கடவுளுக்கு அர்ப்பணிக்கிறான். மேலும், இது அவனது ஆன்மீகக் குழந்தைத்தன்மைக்கு ஏற்ப, அவனது இரட்சிப்புக்குப் போதுமானதாகும்.

30. உணர்ச்சிகளின் செயல்களை நிராகரிக்கத் தீர்க்கதரிசன வார்த்தையால் வளர்க்கப்பட்ட அவன், ஆன்மாவில் அவற்றுக்கான அனுதாபத்தையும் அவற்றுடனான எந்தவொரு தொடர்பையும் நீக்கவும் முயற்சி செய்கிறான். இதன் மூலம், மோசமான பகுதியான மாம்சத்தின் மூலமாகவும், சிறந்த பகுதியான ஆன்மாவின் மூலமாகவும் பாவத்திலிருந்து விலகி நிற்பதாகத் தோன்றினாலும், கட்டுப்பாடற்ற உணர்ச்சிகளுடன் இரகசியமாகப் பாவம் செய்யாமல் இருப்பதற்காக.

31. நற்செய்தி வழியில் உள்ள வாழ்க்கையை உண்மையுடன் ஏற்றுக்கொண்டதால், அவன் தன் உள்ளத்தில் பாவத்தின் ஆரம்பத்தையும் முடிவையும் துண்டிக்கிறான், மேலும், உணர்வுகளுக்கு ஆளாகும் விருப்பங்களின் தீவிரத் தாக்குதலிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டவராகவும், அவற்றுக்கு எதிரான மனப் போராட்டத்திலிருந்து விடுபட்டவராகவும், எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களுக்கான நம்பிக்கையால் ஆன்மாவை வளர்க்கும் ஒரு அடங்காத மகிழ்ச்சியை மட்டுமே கொண்டவராகவும், கடவுளுக்குப் புகழ்ச்சி மற்றும் அறிக்கையின் பலியைச் செலுத்துகிறார்.

32. உணர்வு, அல்லது புலன் அச்சங்களின் உணர்தல், நற்பண்புகளைப் பயில உழைக்கும் 'செயல்முனைப்புள்ள' நபருடன் இணைந்து செல்கிறது; ஆனால் உணர்வின்மை, அல்லது புலன் அச்சங்களால் ஏற்படும் ஏற்ற இறக்கமின்மை, தனது மனதை கடவுளிடம் மையப்படுத்தி, அதை உடலிலிருந்தும் உலகிலிருந்தும் பிரித்துக்கொள்ளும் 'சிந்தனையில் ஆழ்ந்த' நபரின் பண்பாகும், நல்ல பாதையின் 'செயல்பாட்டு' முயற்சியின் மூலம், உடலுடன் இயல்பாக உள்ள பச்சாதாபத்தின் பிணைப்புகளிலிருந்து ஆன்மாவை விடுவிக்கப் போராடும் ஒருவர், அடிக்கடி சோர்வடைவதையும், தனது நல்ல குணம் குறைவதையும் காண்கிறார்; ஆனால் மற்றவரோ, பயிற்சியின் மூலமும் தியானத்தில் நிலைத்திருப்பதன் மூலமும் இந்த அனுதாபத்தின் முட்களைப் பிடுங்கி எறிந்து, தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றவர்கள் வழக்கமாகக் காயப்படுத்தித் தன்னைக் கைதியாக்கியதிலிருந்து தூய்மைப்படுத்தப்பட்டதால், இனி எதனாலும் வசீகரிக்கப்படவோ அல்லது தடுக்கப்படவோ முடியாது.

33. கீழ்ப்படியாமைக்குப் பழம் பாவமாக இருப்பது போல, கீழ்ப்படிதலுக்குப் பழம் நற்பண்பாகும்; மேலும் கீழ்ப்படியாமைக்குப் பின் கட்டளைகளின் மீறலும், கட்டளைகளைக் கொடுத்தவருடனான உடன்படிக்கை முறிவும் வருவது போல, கீழ்ப்படிதலுக்குப் பின் கட்டளைகளின் நிறைவேற்றமும், கட்டளை இட்டவருடனான நெருங்கிய ஐக்கியமும் வருகிறது. ஏனெனில், கீழ்ப்படிதலால் கட்டளைகளைக் காத்தவர், சத்தியத்தை நிறைவேற்றி, கட்டளையிட்டவருடனான அன்பின் ஐக்கியத்தை அறுபடாமல் பாதுகாத்திருக்கிறார். ஆனால், கீழ்ப்படியாமையால் கட்டளைகளை மீறியவர், பாவம் செய்து, கட்டளையிட்டவருடனான அன்பின் ஐக்கியத்திலிருந்து தன்னைத் தானே பிரித்துக்கொண்டார்.

34. மீறல் காரணமாக ஐக்கியம் முறிந்த பிறகு, மீண்டும் இணைய விரும்பும் எவரும், முதலில் இச்சையடக்கங்களிலிருந்து, பின்னர் உணர்ச்சிமிகுந்த எண்ணங்களிலிருந்து, பின்னர் இயற்கையிலிருந்தும் இயற்கையான அனைத்திலிருந்தும் (அதாவது, பௌதீக உலகத்திலிருந்து) விலகுகிறார், பின்னர் மனக் கருத்துக்களிலிருந்தும் அவற்றின் அறிவிலிருந்து (அதாவது ஆன்மீக உலகத்திலிருந்து), இறுதியாக, திருவுளத்தின் திட்டங்களின் பன்முகத்தன்மையை (நிகழ்வுகளின் போக்கை) கடந்து, அறியப்படாத வழியில் ஒன்றாகிய இறைவனிடம் நெருங்குகிறார்: அதில், தனது சொந்த மாற்ற முடியாத தன்மையைக் கண்டு, அவர் 'சொல்லொணா மகிழ்ச்சியால் மகிழ்கிறார்' (1 பேதுரு 1:8), 'அனைத்து ஞானத்தையும் மீறிய தேவ சமாதானத்தை' கண்டடைந்தவராக (பிலிப்பியர் 4:7), மேலும் தம்மைப்போல ஆக்கப்பட்டவர்களை, அவர்கள் கீழே விழாமல் இடைவிடாமல் பாதுகாப்பவராக இருக்கிறார்.

35. gehenna-வின் பயம், இந்தப் பாதையில் நடத்தப்படுபவர்களை (தொடக்கநிலையினரை) பாவத்தைத் தவிர்க்கும்படி நிர்ப்பந்திக்கிறது; ஆசீர்வாதப் பலன்களுக்கான விருப்புணர்வு, நற்பண்புகளின் பயிற்சியில் முன்னேறிக்கொண்டிருப்பவர்களிடம் ஆயத்தத்தை ஏற்படுத்துகிறது; மேலும், அன்பின் மர்மம் மனதை எல்லா படைக்கப்பட்ட பொருட்களுக்கும் மேலே உயர்த்தி, கடவுளுக்குப் பின்னால் வரும் அனைத்தின் மீதும் பார்வையற்றதாக ஆக்குகிறது. ஏனெனில், கடவுளுக்குப் பிறகு வரும் அனைத்திற்கும் குருடர்களானவர்களையே ஆண்டவர் அறிவூட்டி, அவர்களுக்கு மிகவும் தெய்வீகமானதை வெளிப்படுத்துகிறார் (திபா. 145:8).

36. நற்பண்புகளின் உயர்ந்த கட்டிடத்தை மீண்டும் கட்டும்போது, விசுவாசத்தின் அஸ்திவாரம் போல ஆண்டவர் மீது, (இந்த அஸ்திவாரத்தின் மீது) 'தங்கம், வெள்ளி மற்றும் விலையுயர்ந்த கற்களை' நாம் வைப்போம்; அதாவது, தூய்மையான மற்றும் கலப்படமற்ற இறையியல், பிரகாசமான மற்றும் மகிமையான வாழ்க்கை, தெய்வீக எண்ணங்கள், மற்றும் முத்து போன்ற தியானங்கள்; மேலும் 'மரத்தையும், வைக்கோலையும், வைக்கோல் கூளத்தையும்' அல்ல (1 கொரி. 3:12); அதாவது, சிலை வழிபாட்டையோ அல்லது இவ்வுலக இன்பங்களின் மீதான விருப்பத்தையோ அல்ல, ஞானமுள்ள புரிதலிலிருந்து, பழுத்த தானியக் கதிர்களைப் போல வெறுமை அடைந்த, அறிவற்ற வாழ்க்கையையோ, உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களையோ அல்ல.

37. ஞானத்தைத் தேடுவதில் தன்னை அர்ப்பணிப்பவன், கர்த்தருக்கு முன்பாகத் தன் ஆத்துமத்தின் அடிகளை நிலைத்திருக்கச் செய்யக்கடவன், தேவன் மோசேக்குச் சொன்னதுபோல: 'ஆகிலும் நீ, என்னுடனே இங்கே நில்' (புற. 33:2 ff.). இருப்பினும், கர்த்தருக்கு முன்பாக நிற்கிறவர்களிடத்திலேயே வேறுபாடுகள் உண்டு என்பதை அறிவது பொருத்தமானது, ஞானிகள் பின்வருவனவற்றைக் கவனமாகப் படித்தால்: 'இங்கு நிற்கிறவர்களில் சிலர், தேவனுடைய ராஜ்யம் வல்லமையோடு வரும்போது காணும்வரையில் மரணத்தை ருசிக்க மாட்டார்கள்' (மாற்கு 9:1). ஏனெனில், கர்த்தர் தமக்கு முன்பாக நிற்கும் அனைவருக்கும் மகிமையில் எப்போதும் தோன்றுவதில்லை; ஆனால், தம்மை நோக்கிய வழியில் வழிநடத்தப்படும் ஆரம்ப நிலையில் உள்ளவர்களுக்கு, அவர் ஒரு ஊழியக்கார வடிவத்தில் வருகிறார். ஆனால், தம்முடைய உருமாற்றத்தின் உயர்ந்த மலைக்கு ஏறிச் செல்லும் பயணத்தில் தம்மைப் பின்தொடரும் அளவுக்கு வலிமையானவர்களுக்கு, அவர் உலகம் தோன்றுவதற்கு முன்பு இருந்த தேவனுடைய வடிவத்தில் தோன்றுகிறார். ஆகவே, ஒரே ஆண்டவர் தம்மை அணுகுபவர்களுக்கு வெவ்வேறு விதமாகத் தோன்றுவது சாத்தியமே—ஒருவருக்கு ஒரு விதமாகவும், மற்றொருவருக்கு மற்றொரு விதமாகவும்—ஒவ்வொருவரின் விசுவாசத்திற்கேற்ப அந்தத் தரிசனம் மாறுபடும்.

38. செயல் வாழ்க்கை வாழ்பவன், தற்காலிகமாக மாம்சத்தில் வசிக்கிறான் என்று கூறப்படுகிறது; அவன் ஒரு பயணி போன்றவன், அவனது நோக்கம் நற்பண்புகளைப் பயிற்சி செய்வதன் மூலம், மாம்சத்தின் மீதான எந்தவொரு அனுதாபத்தையும் தனது ஆன்மாவிலிருந்து துண்டித்து, பௌதீக இன்பங்களிலிருந்து தன்னை விலக்கிக் கொள்வதேயாகும். ஆனால் தியான வாழ்க்கை வாழ்பவர்களைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் தருமம் என்ற ஒன்றிற்குள்ளேயே வசிக்கிறார்கள் என்று கூறப்படுகிறது; அதுவும், கண்ணாடிகளிலும், ஒருவிதத்தில் புதிர்களிலும் உண்மையைத் தியானிப்பவர் போல. ஏனெனில், அவர்கள் இன்னும் நம்பப்படும் ஆசீர்வாதங்களின் உண்மையான வடிவங்களை, அவை உண்மையில் எப்படி இருக்கின்றனவோ அப்படியே நேருக்கு நேர் காணவில்லை. மேலும் ஒவ்வொரு புனிதரும், எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களைப் பொறுத்தவரை, 'ஒரு கனவில் நடப்பது போல நடக்கிறார்', 'நான் ஒரு தங்கிவாழ்பவன், ஒரு பரதேசியன், என் முன்னோர்கள் அனைவரும் இருந்தது போல' என்று கூவியழைக்கிறார் (சங். 38:7, 13).

39. எல்லாப் பொருட்களிலிருந்தும் நம்மைப் பிரித்துக்கொண்டு, கடவுளைத் தேடுவது எப்போதும் நல்லது, நாம் கட்டளையிடப்பட்டபடி (திபா. 45:11; 104:4). ஏனெனில், இந்த நிகழ்கால வாழ்வின் இயல்பினாலேயே, அவரைத் தேடும்போது நாம் கடவுளின் மறைபொருளின் ஆழங்களை அடைய முடியாது என்றாலும், ஒருவேளை, அவருடைய ஆழத்தில் சிறிதளவாவது அடைந்தால், நாம் பரிசுத்தமானவற்றில் பரிசுத்தமானவரையும், ஆவிக்குரியவற்றில் ஆவிக்குரியவரையும் தரிசிப்போம். முற்றத்தை விடப் புனிதமான பரிசுத்த இடத்திலிருந்து, பரிசுத்த இடத்தை விடப் புனிதமான மகா பரிசுத்த இடத்திற்குப் பிரதான ஆசாரியர் நுழையும்போது, இதுவும் சின்னமாக விளக்கப்படுகிறது.

40. தேவன் குமாரனும் பிதாவின் வார்த்தையுமானவர், மனிதராகவும் மனுஷகுமாரனாகவும் ஆகியது, மனிதர்களைத் தேவர்களாகவும் தேவனுடைய குமாரர்களாகவும் மாற்றுவதற்காகவே என்றால், நாம் 'முழு உடலுக்கும் தலையாகிய கிறிஸ்துவே' இருக்கும் இடத்தில் நாமும் இருப்போம் என்று நம்புவோமாக (1 கொரி. 1:18), அவர் மாம்சத்தில் பிதாவிடம் நமக்கு 'முன்னோடியாக' ஆனார். ஏனெனில், தேவர்களின் சபையில்—அதாவது, இரட்சிக்கப்பட்டவர்களின் சபையில்—தேவன் நடுவில் நின்று, அந்த பேரின்பத்தின் வெகுமதிகளை (ஒவ்வொருவரின் தகுதிக்கேற்ப) பங்குவைப்பார், ஆனாலும் தகுதியுள்ளவர்களை ஒருவருக்கொருவர் எந்த இடப் பிரிவினையுமின்றி.

41. இன்னும் மாம்சத்தின் காமவிருப்பங்களில் ஈடுபடுபவன், ஒரு ஊழியக்காரனாகவும் விக்கிரகங்களைச் செய்பவனாகவும் கல்தேயர் தேசத்தில் வாழ்கிறான். ஆனால், அவன் உணர்வு பெற்று, தன் இயல்புக்கு ஏற்ற வாழ்க்கை முறையைப் பற்றிச் சில அறிவைப் பெற்று, அதை விரும்பும்போது; அப்போது, கல்தேயர் தேசத்தை விட்டு வெளியேறி, அவன் மெசபத்தோமியாவில் உள்ள ஹாரானுக்குச் செல்கிறான் (ஆதியாகமம் 11:28–31)—அதாவது, இன்ப இச்சையால் இன்னும் தூய்மைப்படுத்தப்படாத, நற்பண்புக்கும் பாவத்திற்கும் இடைப்பட்ட ஒரு நிலைக்குச் செல்கிறான். மேலும், நன்மையைப் பற்றிய இந்த நடுத்தர, புலனறிவு சார்ந்த புரிதலின் எல்லைகளை அவர் கடந்து சென்றபோது; அப்போது அவர் நன்மையின் நிலையை அடைகிறார், அதாவது, எல்லாப் பாவத்திலிருந்தும் அறியாமையிலிருந்தும் விடுபட்ட ஒரு நிலையை, அதை உண்மையான கடவுள் தம்மை நேசிப்பவர்களுக்கு நற்பண்பிற்கான வெகுமதியாக வெளிப்படுத்தி, வழங்குவதாக வாக்களிக்கிறார்.

42. பக்தி உணர்வோடு ஞானத்தை அடைய ஆர்வமுள்ளவரும், கண்ணுக்குத் தெரியாத சக்திகளுக்கு எதிராகப் போராடியவருமானவர், இயற்கையான பகுத்தறிவு (நன்மையும் தீமையும் பகுக்கும்) மற்றும் அதன் ஒளி பெரிதாக இல்லாதது, மற்றும் ஆவியின் அறிவூட்டும் கிருபை ஆகிய இரண்டினாலும் தாம் சூழப்பட ஜெபிக்கட்டும்; இதில், முந்தையது சரீரத்தை செயலூக்கமான நற்பண்பு நோக்கி வழிநடத்துகிறது, பிந்தையது எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஞானத்துடன் ஐக்கியப்படுவதை (ஞானியாருடைய ஞானம் 8:2) விரும்பும்படி மனதைப் பிரகாசமாக்குகிறது, 'அதனால் தீமையின் கோட்டைகளும், தேவனுடைய மனதிற்கு விரோதமான ஒவ்வொரு இறுமாப்பும் அழிக்கப்படுகின்றன' (2 கொரிந்தியர் 10:4). இதை யோசுவாவும் காட்டுகிறார், அவர், 'கீபியோன்மேல் சூரியன் நில்லாயாக' என்று ஜெபிக்கிறார் – அதாவது, மனத் தியானத்தின் மலையில் தேவனுடைய அறிவின் தேய்ந்திடாத ஒளி அவருள் பாதுகாக்கப்படட்டும் – 'சந்திரன் வனாந்தரத்தின்மேல்' – (யோசுவா 10:12)—அதாவது, இறை இயல்பான பலவீனத்தைக் கடந்து நிற்கும் நன்மையும் தீமையும் இடையிலான இயற்கையான வேறுபாடு, நற்பண்பு தொடர்பாக மாற்றமின்றி நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதாகும்.

43. 'கீபியோன்' என்பது உயர்த்தப்பட்ட மனமாகும்; 'பாலைநிலம்' என்பது மரணத்தால் தாழ்மையாக்கப்பட்ட மாம்சமாகும். 'சூரியன்' என்பது வார்த்தையாகும், அது மனதைப் பிரகாசமாக்கி, தியானிக்கும் சக்தியைக் கொடுத்து, எல்லா அறியாமையிலிருந்தும் அதை விடுவிக்கிறது; அதே சமயம், 'நிலவு' என்பது இயற்கைச் சட்டமாகும், அது கட்டளைகளின் நுகத்தை ஏற்றுக்கொள்வதற்காக, சரீரம் சட்டப்பூர்வமாக ஆவிக்குக் கீழ்ப்படிவதைக் கட்டாயப்படுத்துகிறது. அதன் மாறுபடும் தன்மை காரணமாக, நிலவு இயற்கையின் சின்னமாகக் கொள்ளப்படுகிறது . இருப்பினும், புனிதர்களிடம், அவர்களின் மாறாத நற்பண்புப் பழக்கத்தின் காரணமாக, இயற்கை மாறாததாகவே இருக்கிறது.

44. கர்த்தரைத் தேடும்வர்களுக்கு வெளியே அவரைத் தேடக்கூடாது, ஆனால் அவரைத் தேடும்வர்கள் தங்கள் செயல்களால் சாட்சியப்படுத்தப்பட்டு, விசுவாசத்தின் மூலம் தங்களுக்குள்ளேயே அவரைத் தேட வேண்டும்: 'வசனம் உனக்கு அருகில் இருக்கிறது,' என்கிறார் அப்போஸ்தலர்; 'உன் வாயிலும் உன் இருதயத்திலும் இருக்கிறது—அதாவது விசுவாசத்தின் வசனம்' (ரோமர் 10:8); ஏனெனில் விசுவாசத்தின் வசனத்தைத் தேடுவது கிறிஸ்துவையே தேடுவதாகும்.

45. தேவனுடைய எல்லையற்ற உயரங்களில் தங்கியிருக்காமல், அவ்வளவு உயரங்கள் இருப்பதால் அது நம்மைச் சென்றடையாது என்பது போல மனிதர்களுக்கான தேவனுடைய அன்பைப் பற்றி நாம் நம்பிக்கையிழக்க வேண்டாம்; அப்படியே, பாவத்தின் மூலம் நாம் அடைந்த அளவற்ற ஆழமான வீழ்ச்சியை நினைவுகூரும்போது, நம்மில் கொல்லப்பட்ட நற்பண்பின் உயிர்த்தெழுதலுக்கான சாத்தியக்கூறுகளைப் பற்றி நாம் சந்தேகிக்கவும் வேண்டாம். கடவுளுக்கு இவை இரண்டும் சாத்தியமே—கீழே இறங்கி நமது மனங்களுக்கு அறிவால் ஒளி ஊட்டுவதும், நமது உள்ளத்தில் மீண்டும் நற்பண்பை நிலைநிறுத்துவதும், மேலும் நீதியின் கிரியைகள் மூலம் தம்முடன் நம்மை உயர்த்துவதும் சாத்தியமே. 'உங்கள் இருதயத்தில் சொல்லாதிருங்கள்,' என்கிறார் திருத்தூதர், '"பரலோகத்திற்கு யார் ஏறுவார்?" அது கிறிஸ்துவைக் கீழே கொண்டுவர; அல்லது "ஆழத்திற்கு யார் இறங்குவார்?" அது கிறிஸ்துவை மரித்தோரிலிருந்து மேலே கொண்டுவர' (ரோமர் 10:6–7).

46. மிருகங்களைப் போல, தங்கள் புலன்களுக்காக மட்டுமே வாழ்பவர்கள், தங்கள் விருப்பங்களைத் திருப்திப்படுத்த கடவுளின் படைப்பைத் தவறாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள். தனது படைப்பின் மூலம் கடவுளை அறிந்து மகிமைப்படுத்தவும், நாம் எங்கிருந்து வருகிறோம், நாம் என்னவாக இருக்கிறோம், நாம் எந்த நோக்கத்திற்காகப் படைக்கப்பட்டிருக்கிறோம், மேலும் இந்தத் தோற்றமான உலகத்தின் வழியாக நாம் எதை நோக்கி உழைக்க வேண்டும் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளவும் வேண்டும் என்ற ஞானத்தின் தெளிவான வார்த்தைக்குக் கவனம் செலுத்தாமல், அவர்கள் தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் இருளில் அலைகிறார்கள்; கடவுளைப் பற்றிய அறியாமையைத் தவிர வேறு எதையும் இரு கைகளாலும் பற்றிக்கொள்கிறார்கள்.

47. புனித வேதாகமத்தின் ஒரு எழுத்துக்குக் கூடக் கவனம் செலுத்தி, சட்டத்தால் விதிக்கப்பட்ட உடல் சார்ந்த ஆராதனைகள் மூலம் ஆன்மாவின் மாண்பைக் கட்டுப்படுத்தும் அவர்கள், பேச முடியாத விலங்குகளின் பலிகள் மூலம் கடவுளை மகிழ்விக்க முடியும் என்று நினைக்கிறார்கள். அவர்கள் உடலையும் அதன் வெளிப்புறத் தூய்மைகளையும் மிகவும் கவனித்துக் கொள்கிறார்கள், ஆனாலும் விருப்பங்களின் காயங்களால் சிதைக்கப்பட்ட ஆன்மாவின் அழகைப் பற்றி அவர்கள் கவலைப்படுவதில்லை. ஆனால், ஆன்மாவின் பொருட்டே கண்ணுக்குத் தெரியும் அனைத்தும் படைக்கப்பட்டன, முழுச் சட்டமும் முழு இறைவார்த்தையும் வெளிப்படுத்தப்பட்டன.

48. ஆண்டவர் 'இஸ்ரவேலில் அநேகரின் வீழ்ச்சிக்கும் எழுச்சிக்கும்' (லூக்கா 2:34) நிமித்தமாக இருக்கிறார் என்பது, அதன் இரண்டு அம்சங்களும் நேர்மறையான கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கப்பட்டால், அதன் பொருள்: ஒவ்வொரு விசுவாசியும் விருப்பங்கள் மற்றும் தீய எண்ணங்களில் வீழ்வதற்கும், நற்பண்புகளும் கடவுளை நேசிக்கும் ஒவ்வொரு எண்ணமும் எழுச்சி பெறுவதற்கும் ஆகும்.

49. 'யூதருக்குப் பயந்து அவர்கள் கதவுகள் பூட்டப்பட்ட மேல் அறையில் இருந்தார்கள்' (யோவான் 20:19) – அதாவது, பொல்லாத ஆவிகளுடைய பயத்தினால்; தரிசனங்களின் உலகில் தங்களை உறுதியாக நிலைநிறுத்திக்கொண்டு, தெய்வீக தியானங்களின் உச்சியில், கதவுகளால் அடைத்தது போல தங்கள் புலன்களை அடைத்திருந்தார்கள், – தங்களுக்குத் தெரியாமல் வரும் கடவுளின் வார்த்தையை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை; அவர், புலன் சார்ந்த நிகழ்வுகளைப் போலல்லாமல் அவர்களுக்குத் தோன்றி, அமைதியின் மூலம் பற்று அற்ற நிலையை உங்களுக்கு வழங்குகிறார், மேலும் மூச்சு—அதாவது பரிசுத்த ஆவியானவருடனான ஐக்கியம்—மூலம் தீய ஆவிகள் மீது அதிகாரத்தையும், அவருடைய திருவருட்சாதனங்களின் அடையாளங்களையும் வெளிப்படுத்துகிறார்.

50. 'கால்దీயர் தேசம்' என்பது இச்சையின் வாழ்க்கை, அதில் பாவமான சிலைகள் நிலைநிறுத்தப்பட்டு வழிபாடு செய்யப்படுகின்றன. 'மெசபத்தோமியா' என்பது ஒரு முனையிலிருந்து மறுமுனைக்குச் செல்லும் ஒரு வாழ்க்கை முறை. மேலும் 'வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட தேசம்' என்பது எல்லா வகையான (ஆன்மீக) ஆசீர்வாதங்களால் நிரம்பிய ஒரு நிலை (ஆன்மாவின்). பண்டைய இஸ்ரவேலைப் போல, இந்த நல்வாழ்வு நிலையைப் பற்றிக் கவலைப்படாத எவரும், தங்கள் உணர்ச்சிகளின் அடிமைத்தனத்திற்குத் திரும்பி, தங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட சுதந்திரத்திலிருந்து பறிக்கப்படுகிறார்கள்.

51. புனிதர்களில் யாரும் தங்கள் சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் பாபிலோனுக்குச் செல்லவில்லை என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்: ஏனெனில், கடவுளை நேசிப்பவர்கள், நல்லதைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்குப் பதிலாக தீயதைத் தேர்ந்தெடுப்பது பொருத்தமற்றதும் புத்திசாலித்தனமற்றதுமாகும். இருப்பினும், அவர்களில் சிலர் மக்களுடன் சேர்ந்து விருப்பத்திற்கு எதிராக அங்கே கொண்டு செல்லப்பட்டிருந்தால், இதன் மூலம் நாங்கள் குறிப்பிடுவது யாதெனில், அவர்கள் தங்கள் சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் அல்லாமல், வழிகாட்டுதலுக்குத் தேவைப்படுபவர்களைக் காப்பாற்றுவதற்காக ஏற்பட்ட சிறப்புச் சூழ்நிலைகளால், ஞானத்தின் உயர்ந்த உரையாடலை ஒதுக்கி வைத்து, உணர்ச்சிகள் மீதான போதனைக்குத் திரும்பியவர்கள்: அந்தச் சூழ்நிலையின் காரணமாகவே, தத்துவமான ஆன்மீக தியானத்தின் மூலம் (பிலிப். 1:29) தார்மீக போதனையைத் துறந்து கிறிஸ்துவுடன் இருக்க வேண்டும் என்ற முழு விருப்பம் கொண்டிருந்தபோதிலும், மாபெரும் அப்போஸ்தலர் தம் உடலில் தங்கியிருப்பதை—அதாவது, தம் சீடர்களுக்கு தார்மீக போதனையைத் தொடர்ந்து கற்பிப்பதை—அதிக அவசியமாகக் கருதினார்.

52. அருள்பெற்ற தாவீது, நரம்பிசைக் கருவி மீட்டுவதன் மூலம் தீய ஆவலால் வாதிக்கப்பட்ட சவுலை (1 சாமு. 16:23) தேற்றியது போலவே, அதன் ஊடுருவும் தியான நுண்ணறிவுகளில் இனிமையான ஒவ்வொரு ஆன்மீக வார்த்தையும், வலிப்பு நோயால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு மனதைத் தேற்றி, அதை ஒடுக்குகின்ற தீய மனச்சாட்சியிலிருந்து விடுவிக்கிறது.

53. 'அழகான தோற்றமும், கனிவான கண்களும் கொண்டவன்' (1 சாமு. 16:12) என்பவன், கடவுளுக்கு இணங்க வாழ்ந்ததன் ஒளிமயமான வாழ்க்கையின் வழியாக, அதேபோன்ற ஒளிமயமான ஞானவார்த்தையைக் கொண்டவன். அத்தகையவர்களிடம், நற்செயல்கள் தியானத்துடன் இணைந்திருக்கின்றன; முந்தையது பல்வேறு நற்பண்புகளால் ஒளிர்கிறது, பிந்தையது தெய்வீக எண்ணங்களால் ஒளிர்கிறது.

54. தன் அன்றாட உணவைப் பெறுவதற்கு ஜெபிப்பவன், அதை நிச்சயமாக அது இயல்பாக உள்ளபடியே முழுமையாகப் பெறுவதில்லை, மாறாக அதைப் பெறுபவன் எவ்வளவு தூரம் அதைப் பெற முடிகிறதோ அவ்வளவுதாம் பெறுகிறான். கேட்கும் அனைவருக்கும், அவர் தம்மைத்தாமே—வாழ்க்கைத் தானியமாக (யோவான் 6:35)—மனிதகுலத்தை நேசிக்கும் ஒருவராகக் கொடுக்கிறார்; ஆனாலும் அனைவருக்கும் சமமான அளவில் அல்ல, நீதியின் பெரிய செயல்களைச் செய்தவர்களுக்கு அதிகமாகவும், அத்தகைய செயல்களில் குறைபாடு உள்ளவர்களுக்குக் குறைவாகவும் கொடுக்கிறார்: ஒவ்வொருவருக்கும் அதைப் பெறுவதற்கான அவர்களின் மனத் திறன் (அல்லது மனப்பான்மை) அளவுக்கு ஏற்பக் கொடுக்கிறார்.

55. செயல்பாட்டு வாழ்க்கை வாழ்பவனுக்கு, கர்த்தர் நற்பண்புகள் மூலம் பிரசன்னமாக இருக்கிறார், ஆனால் நற்பண்புகளுக்கு எந்த முக்கியத்துவமும் கொடுக்காதவனிடமிருந்து அவர் விலகி இருக்கிறார். மீண்டும், தியானிக்கும் மனிதனுக்கு அவர் பொருட்களின் உண்மையான அறிவின் மூலம் பிரசன்னமாக இருக்கிறார்; இந்த விஷயத்தில் எந்த அளவிற்கு குறைபடுபவனிடமிருந்தும் அவர் விலகி இருக்கிறார்.

56. மக்களுக்கு பக்திமார்க்கத்தைக் கற்பிப்பதன் தொடக்கத்தில், விஷயங்கள் பொதுவாக உடலை மட்டுமே சார்ந்தவை போலச் செல்கின்றன. மேலும், தெய்வபக்தியை நெருங்குவதன் ஆரம்பக் கட்டங்களில், நாம் ஆவியைக் காட்டிலும் எழுத்துக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்துப் பேசுகிறோம். பின்னர், படிப்படியாக ஆவிக்கு நெருக்கமாக வந்து, ஆன்மீக தியானத்தின் மூலம் நமது பேச்சின் மாம்ச இயல்பைத் தூய்மைப்படுத்தி, மனிதர்களால் முடிந்தவரை கிறிஸ்துவுக்குள் தூய்மையாகக் குடியிருக்கும் நிலைக்கு வருகிறோம்; அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளில் கூறுவதானால்: 'முன்பு நாங்கள் மாம்சத்தின்படி கிறிஸ்துவை அறிந்திருந்தோம்; இப்போது அவரை அப்படி அறிந்திருக்கவில்லை' (2 கொரி. 5:16) என்று நாம் கூற முடியும். இதற்குக் காரணம், வார்த்தையின் மீது எந்தத் திரைகளும் இல்லாமல், மனம் எளிமையான (அல்லது தூய்மையான) முறையில் அதை அணுகுவதே ஆகும்; ஏனெனில் நாம் ஏற்கெனவே வார்த்தையின் மாம்சரீதியான புரிதலிலிருந்து, 'பிதாவின் ஒரேபேறானவர்' (யோவான் 1:14) என்பவரின் மகிமையைக் காணும் தரிசனத்திற்கு முன்னேறிவிட்டோம்.

57. கிறிஸ்துவுக்குள் ஜீவனத்தை வாழத் தொடங்கிய எவரும், நியாயப்பிரமாணத்தின் நீதியையும் இயற்கையான நீதியையும் கடந்துவிட்டார்: தெய்வீகத் திருத்தூதர், 'கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் விருத்தசேதனமாயிருப்பதோ விருத்தசேதனமாயிராததோ ஒன்றும் பலனளிக்காது' என்று கூறுவதன் மூலம் இதைத் தெளிவுபடுத்துகிறார். (கலா. 6:15)—சுருக்கமாக, 'சுன்னதம்' என்ற சொல்லைச் சட்டத்தின் கீழ் உள்ள நீதியையும், 'அகசுன்னதம்' என்ற சொல்லை இயற்கையின் சட்டத்தின்படி உள்ள இதேபோன்ற நீதியைக் குறிக்கவும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

58. தேவனுடைய வார்த்தையே வழியாகும் (யோவான் 14: 6) சுறுசுறுப்பான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து, நற்பண்பின் பாதையில் உண்மையுடனும் உறுதியுடனும் ஓடி, வீண் பெருமையால் வலதுபுறமாகவோ அல்லது இச்சைகள் பால் நாட்டத்தால் இடதுபுறமாகவோ திரும்பாமல், தங்கள் அடிகளைக் கடவுளின்படி செலுத்துபவர்களுக்காக: இதை யூதாவின் ராஜாவாகிய ஆசா இறுதிவரைக் கடைப்பிடிக்கத் தவறிவிட்டார் (1 ராஜாக்கள் 15:23), அவர் முதுமையில், கடவுளின்படி வாழ்வின் பாதையில் தொடர்ந்து செல்ல முடியாதபடி பலவீனமடைந்து, கால்களில் நோய்வாய்ப்பட்டார் என்று கூறப்படுகிறது.

59. 'நான் வாசல்' என்றார் ஆண்டவர் (யோவான் 10:9). ஏனெனில், அவர் தங்கள் செயல்திறன் மிக்க வாழ்க்கையின் களங்கமற்ற போக்கில், நற்பண்பின் முழுப் பாதையையும் வெற்றிகரமாக நிறைவு செய்தவர்களை அறிவின் பேரரசுக்குள் வழிநடத்துகிறார்; ஒளி போல, ஞானத்தின் மிகப் பிரகாசமான புதையல்களை அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்துகிறார். அவர் ஒன்றுபட்ட ஒரே ஒருவர்: வழியாகவும், வாசலாகவும், திறவுகோலாகவும், ராஜ்யமாகவும் இருக்கிறார்—வழியாக, ஒரு வழிகாட்டியாக; திறவுகோலாக, தகுதியானவர்களுக்கு தெய்வீக புதையல்களின் நுழைவாயிலைத் திறப்பவராக; வாசலாக, உள்ளே வழிநடத்துபவராக; ராஜ்யமாக, அது பாரம்பரியமாகப் பெறுபவராகவும், அது ஐக்கியத்தின் மூலம் அனைவரிடமும் இருப்பதாகவும் இருக்கிறது.

60. ஆண்டவர் 'ஒளி, உயிர், உயிர்த்தெழுதல், உண்மை: ஒளி' என்று அழைக்கப்படுகிறார்; ஆன்மாக்களை ஒளிரச் செய்பவராகவும், அறியாமை என்ற இருளைப் போக்குபவராகவும், குழப்பமான விஷயங்களைப் புரிந்துகொள்ள மனதை அறிவூட்டுபவராகவும், தூய்மையானவர்களுக்கே அணுகக்கூடிய மர்மங்களை வெளிப்படுத்துபவராகவும் இருக்கிறார்; 'வாழ்வு', தம்மை நேசிக்கும் ஆன்மாக்களுக்கு தெய்வீக விஷயங்களின் துறையில் அவர்களுக்குப் பொருத்தமான இயக்கத்தை வழங்குவவராக; 'உயிர்த்தெழுதல்', பௌதீகப் பொருட்களின் மீதான மனதின் இறந்த பற்றுநிலையிலிருந்து அதை எழுப்பி, அனைத்து அழிவுகளிலிருந்தும் உயிரற்ற தன்மையிலிருந்தும் அதைத் தூய்மைப்படுத்துபவராக; 'உண்மை', தகுதியானவர்களுக்கு நல்ல செயல்களின் மீது அசைக்க முடியாத மனப்பான்மையை வழங்குவதாகும்.

61. தன் செயல் வாழ்வில் நற்பண்புக்காகத் துன்பப்படும் ஒவ்வொருவரும், தியான நிலையில் தெய்வீகக் கதிர்களின் உணர்ச்சியற்ற ஒளிமயத்தால் கடவுளால் தங்களுக்குள் மகிமைப்படுத்தப்படுகிறார்கள். மேலும், இறைவனும், அவர் தன் விருப்பப்படி நெருங்கி வருகிறார். ஏனெனில், தங்கள் செயல் வாழ்க்கையில் நற்பண்புக்காகப் பொறுத்துக்கொண்ட துன்பங்கள் மூலம் தங்களுக்குள் கடவுளை மகிமைப்படுத்துகிற ஒவ்வொருவரும், தியான நிலையில் தெய்வீகக் கதிர்களின் உணர்வற்ற ஒளிமயத்தால் கடவுளில் மகிமைப்படுத்தப்படுகிறார்கள். மேலும் ஆண்டவர், தம்முடைய விருப்பப்படும்தன்மை பற்றிப் பேசும்போது, இவ்வாறு கூறுகிறார்: 'இப்போது மனுஷகுமாரன் மகிமைப்படுத்தப்பட்டார், தேவனும் அவருக்குள் மகிமைப்படுத்தப்பட்டார். தேவன் அவருக்குள் மகிமைப்படுத்தப்பட்டால், தேவன் தமக்குள் அவரை மகிமைப்படுத்துவார், உடனடியாகவும் அவரை மகிமைப்படுத்துவார்' (யோவான் 13:31–32). இதிலிருந்து, நற்பண்புக்காகப் பொறுப்புகளை ஏற்கும்போது, தெய்வீகக் கிருபையின் பரிசுகள் அதைத் தொடர்ந்து வரும் என்பது தெளிவாகிறது.

62. ஆன்மா வலிமையிலிருந்து வலிமைக்கும் மகிமையிலிருந்து மகிமைக்கும் பயணிக்கும் வரை—அதாவது, ஒரு நன்மையிலிருந்து மேலான நன்மைக்கு முன்னேறி, அறிவின் ஒரு நிலையிலிருந்து உயர் நிலைக்கு உயரும் வரை—அது ஒரு அந்நியராக இருப்பதை நிறுத்துவதில்லை, இப்படிச் சொல்லப்பட்டபடி: 'என் ஆத்துமா வெகுதூரம் விலகிப் போனது' (சங். 119:6). ஏனெனில், தூரம் மிகுந்தது, மேலும் அது 'ஆனந்தக் கோலாகலமும், துதிச்சத்தமும், திருவிழா கூட்டத்தின் இரைச்சலும் நிறைந்த தேவாலயத்திற்குள்' நுழைவதற்கு முன் பல அறிவு நிலைகள் வழியாகச் செல்ல வேண்டும். (சங். 41:5)—ஆன்மீகத் தியானத்தில் ஒருவர் முன்னேறும்போது, தெளிவாக உணரப்பட்ட காரியங்களில் மகிழ்ச்சியுடனும் பொருத்தமான நன்றியுடனும், எப்போதும் குரல்களுடன் ஒரு குரலையும், ஆன்மீகக் குரல்களுடன் ஒரு ஆன்மீகக் குரலையும் சேர்த்துக்கொள்கிறது. 'தங்கள் இதயங்களில் "அப்பா, பிதாவே!" என்று கூப்பிடும் ஆவியின்' அருளைப் பெற்ற அனைவராலும் இத்தகைய கொண்டாட்டங்கள் அனுசரிக்கப்படுகின்றன. (கலா. 4:6).

63. 'ஒரு அற்புதமான இருப்பிடம்' என்பது நற்பண்புகள் நோக்கிய ஒரு உணர்ச்சியற்ற மற்றும் அசைக்க முடியாத மனப்பான்மையாகும், அதன் மூலம் வார்த்தையான கடவுள் வந்து, ஒரு கூடாரத்தைப் போல, நற்பண்புகளின் பல்வேறு அழகுகளால் ஆன்மாவை அலங்கரிக்கிறார். தேவனுடைய ஆலயம் என்பது பல மற்றும் பல்வேறு தியானங்களால் ஆன அறிவாகும், அதன் மூலம் தேவன், ஆன்மாவிற்கு வருகை தந்து, அதை ஞானத்தின் பெருந்திரளால் நிரப்புகிறார். 'ஆனந்தத்தின் குரல்' என்பது பல நற்பண்புகளின் திரளைக் காணும்போது ஆன்மாவின் பெருமிதமே ஆகும். தவ்பு என்பது ஞானத்தின் மகிமையான திருப்தி அல்லது நிறைவிற்கான நன்றியுணர்வாகும். 'ஒலி' என்பது இரண்டும், அதாவது மகிழ்ச்சியும் தவ்பும் கலப்பதால் எழும் இடைவிடாத, மர்மமான துதிப் பாடலாகும்.

64. இவ்வுலக இச்சையைத் துணிவுடன் வென்று, அசுத்த ஆவிகளின் மீது போதுமான வெற்றிகளைப் பெற்று, அவற்றின் எண்ணங்களைத் தனது ஆன்மாவின் எல்லையிலிருந்து விரட்டியடித்து, அவன் தூய இருதயம் தனக்குக் கிடைக்கவும், தன்னகத்தே நேர்மையான ஆவி புத்துணர்ச்சி பெறவும், அதாவது, கடவுளின் அருளால் தீய எண்ணங்களிலிருந்து முற்றிலும் நீக்கப்பட்டு, தெய்வீக எண்ணங்களால் நிரப்பப்படவும் ஜெபிக்கட்டும்.

65. தன் இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டவன், கடவுளுக்குப் பிந்தைய இரண்டாம் பட்சமான மற்றும் இருக்கும் பொருட்களின் அர்த்தத்தையும் முக்கியத்துவத்தையும் உணர்வது மட்டுமல்லாமல், அவை அனைத்தையும் கடந்து, ஒருவிதத்தில் கடவுளையே காண்கிறான்: இதில் தான் எல்லா நன்மைகளின் இறுதி எல்லையும் அடங்கியுள்ளது. தேவன் அத்தகைய இதயத்தைக் கவனிக்கும்போது, ஆவியின் மூலம், மோசேவின் பலகைகளின் மீது எழுதியது போல, அதன் மீதும் தம்முடைய வார்த்தைகளை எழுத அதைத் தகுதியானதாகக் கருதுகிறார்; ஏனெனில் அது 'பலுகிப் பெருகுக' (ஆதியாகமம் 35:11) என்று மர்மமாக ஆணையிடும் கட்டளைக்கு இணங்க, நற்செயல்களாலும் தியானத்தாலும் தன்னை வளர்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.

66. புனிதர்கள் பெறும் கிறிஸ்துவின் மனது – இப்படிச் சொல்லப்பட்டது போல: 'நம்மிடம் கிறிஸ்துவின் மனது உள்ளது' (1 கொரி. 2:16), – அது நமது சொந்த அறிவாற்றல்களைப் பறிப்பதன் மூலம் வருவதில்லை, மேலும் அது நமது மனதில் (அதன் இடத்தைப் பிடித்து) ஒரு அத்தியாவசியமான மற்றும் தனிப்பட்ட அர்த்தத்தில் நுழைவதும் இல்லை; மாறாக, அது தனது சொந்த இயல்பால் நமது மனதின் ஆற்றலை ஒளிரச் செய்கிறது மற்றும் அதன் செயல்பாட்டைத் தன்னுடன் ஐக்கியப்படுத்துகிறது. எனது பார்வையில், கிறிஸ்துவின் மனதை, அவருடைய ஆவியிலே எல்லாப் பொருட்களையும் தியானித்து, எல்லாப் பொருட்களின் வழியாகவும் அவரைப் பற்றி சிந்திக்க வழிநடத்தப்படுபவர்கள் பெற்றிருக்கிறார்கள்.

67. அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளின்படி, நாம் கிறிஸ்துவின் சரீரம் என்று அழைக்கப்படுகிறோம்: 'நீங்கள் கிறிஸ்துவின் சரீரம், மேலும் தனித்தனியாக அதன் அங்கங்கள்' (1 கொரி. 12:27)—அவருடைய உடலாக இருக்கும்போது நமது சொந்த உடல்களிலிருந்து நாம் பறிக்கப்படுவதால் அல்ல, அல்லது அவர் தனிப்பட்ட முறையில் நம்மில் நுழைவதாலோ அல்லது நமது உறுப்புகளுக்குள் பிரிக்கப்படுவதாலோ அல்ல; மாறாக, கிறிஸ்துவின் மாம்சத்தைப் போல, நமது சொந்த மாம்சமும் பாவத்தின் சீரழிவிலிருந்து விடுவிக்கப்படுவதால் ஆகும். ஏனெனில், கிறிஸ்து இயல்பாகவே மாம்சத்திலும் ஆவியிலும், மனிதராக இருந்தபோது பாவமற்றவராக இருந்தாரோ, அப்படியே நாமும், அவர் மீது விசுவாசம் கொண்டு, ஆவியினால் அவருக்குள் ஆடை அணிந்தவர்களாக இருப்பதால், நமது சொந்த சுயவிருப்பத்தால் அவருக்குள் பாவமற்றவர்களாக இருக்க முடியும்.

68. யாராவது இந்த வாழ்வில் இருக்கும் வரை, அவர்கள் தங்கள் தற்போதைய நிலையில், செயலிலும் தியானத்திலும் எவ்வளவு பரிபூரணராக இருந்தாலும், அறிவு, தீர்க்கதரிசனம் மற்றும் பரிசுத்த ஆவியானவரின் வாக்குறுதியை ஒரு பகுதியாக மட்டுமே கொண்டிருக்கிறார்கள், ஆனால் முழுமையாக அல்ல—ஏனெனில் அவர்கள் இன்னும் பரிபூரண நிலையை அடைய வேண்டும், அது தகுதியுள்ளவர்களுக்கு சத்தியத்தை அது உள்ளபடியே முகமுகமாக வெளிப்படுத்துகிறது: அப்படியானால், அவன் முழுமையின் ஒரு பகுதியை மட்டும் கொண்டிருக்காமல், ஐக்கியத்தின் மூலம் முழுமையையே தனக்குள் தரிசிப்பான். ஏனெனில், அப்போஸ்தலன் கூறுகிறார், அப்போது அனைவரும் (அதாவது, இரட்சிக்கப்பட்டவர்கள்) 'கிறிஸ்துவின் முழுமையான வளர்ச்சியின் அளவை அடைவார்கள்' (எபே. 4:13); 'அவரிடத்தில் ஞானத்தின்தும் அறிவின்தும் எல்லாப் புதையல்களும் மறைந்திருக்கின்றன' (கொலோ. 2:3); 'அவை பகுதியாக நீக்கப்படும்' (1 கொரி. 13:10) என்பதன் வெளிப்பாட்டின் மீது.

69. சிலர் கேட்கிறார்கள்: தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் பரிபூரணத்தை அடைபவர்களின் நிலை என்னவாக இருக்கும்? முன்னேற்றமும் வளர்ச்சியும் (மேலும் மேலும் நன்மையின் பக்கம்) இருக்குமா, அல்லது ஒரே, மாறாத நிலையா இருக்கும்? அப்படியானால், உடல் மற்றும் ஆன்மாக்களுக்கு என்ன நேரிடும், இதைப் பற்றி நாம் எப்படி சிந்திக்க வேண்டும்? இதைக் கருத்தில் கொண்டு, பௌதீக வாழ்வில் உணவு இருமுகப் பயன்பாட்டைக் கொண்டிருப்பது போல—சில சமயங்களில் வளர்ச்சியை வளர்க்கவும், சில சமயங்களில் வளர்க்கப்படும் உயிர்களைத் தக்கவைக்கவும்—அதுபோலவே, – உடல் வளர்ச்சியின் முழு அளவை அடையும் வரை, நாம் வளர்ச்சிக்காக நம்மை வளர்க்கிறோம், ஆனால் உடல் அளவில் பெரிதாக வளரத் தவறும்போது, அது வளர்ச்சிக்காக அல்ல, மாறாகப் பேணுதலுக்காகப் போஷிக்கப்படுகிறது: அப்படியே, ஆன்மாவையும் பொறுத்தவரை, போஷாக்கிற்கு இருமுக முக்கியத்துவம் உண்டு. அது முன்னேறிச் செல்லும்போது, நற்பண்புகளாலும் தியானத்தாலும் போஷிக்கப்படுகிறது, இறுதியில், உள்ள அனைத்தையும் கடந்து, கிறிஸ்துவின் நிறைவின் முழு அளவை அடைகிறது: ஆனால் இதை அடைந்தவுடன், அது நிர்ணயிக்கப்பட்ட வழிகளில் முன்னேறுவதையும் தன்னை வளர்த்துக் கொள்வதையும் நிறுத்திவிடுகிறது, மேலும், அழியாத உணவால் நேரடியாக, புரிந்துகொள்ள முடியாத விதத்தில்—ஒருவேளை, அதே காரணத்திற்காக, மிக உயர்ந்த வளர்ச்சியின் வடிவத்தால்—போஷிக்கப்படுகிறது— அது இப்போது தனக்கு வழங்கப்பட்ட தெய்வத்தன்மை வாய்ந்த பரிபூரணத்தைப் பாதுகாக்கவும், அந்த உணவின் அளவற்ற இன்பங்களை அனுபவிக்கவும் மட்டுமே அதைப் பெறுகிறது, அதன் மூலம், எப்போதும் தன்னை அதே முறையில் நிலைநிறுத்தும் நல்வாழ்வைப் பெற்றுக்கொண்டு, அது தெய்வீகக் கருணையைப் பற்றிக்கொண்டு, மன மற்றும் உணர்வுகளின் அனைத்துச் செயல்களையும் நிறுத்தி, தன்னுடன் அணுகக்கூடிய தெய்வீகமயமாக்கலின் அளவிற்கு இணைக்கப்பட்டிருந்த உடலின் இயற்கையான செயல்களையும் நிறுத்தி, ஒரு தெய்வமாக மாறுகிறது; இதன் மூலம் ஆன்மாவாலும் உடலாலும் ஒரே கடவுள், அவற்றின் இயற்கையான குணாதிசயங்களை மிகுந்த மகிமையால் வென்று, ஒளிர்ந்து பிரகாசிக்கிறார்.

70. கடவுளை நேசிப்பவர்களில் சிலர், நித்திய வாசஸ்தலங்களுக்கும் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட உரிமைகள் மற்றும் நித்திய வாசஸ்தலங்களுக்கும் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட உரிமைகள் ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான வேறுபாட்டின் தன்மையை ஆராய முற்படுகின்றனர்—இந்த வேறுபாடு இடத்தின் மூலமாக நிர்ணயிக்கப்படுமா, அல்லது ஒவ்வொரு நபரின் ஆன்மீகப் பரிபூரணங்களின் அளவு மற்றும் தரம் ஆகியவற்றின் மூலமாக நிர்ணயிக்கப்படுமா என்று. சிலர் முதல் கருத்தை ஆதரிக்கின்றனர், மற்றவர்கள் இரண்டாவது கருத்தை ஆதரிக்கின்றனர். 'தேவனுடைய ராஜ்யம் உங்களுக்குள் இருக்கிறது' (லூக்கா 17:21) என்றும், 'என் பிதாவின் வீட்டில் அநேக வாசஸ்தலங்கள் உண்டு' (யோவான் 14:2) என்றும் உணர்ந்த எவரும் பிந்தைய கருத்தை ஆதரிப்பார்கள்.

71. பிதாவாகிய தேவனுடைய ராஜ்யம், அவருடைய சர்வவல்லமையின் காரணமாக, எல்லா விசுவாசிகளிடத்திலும் உள்ளது; ஆனால், கிருபையினால், ஆத்துமத்தின் மற்றும் சரீரத்தின் இயற்கையான வாழ்க்கை மீதான ஒவ்வொரு நாட்டத்தையும் முற்றிலும் துறந்து, ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையை அடைந்தவர்களிடத்தில் அது உள்ளது; அதனால் அவர்கள்: 'இனிமேல் நான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கவில்லை, கிறிஸ்து என்னுள் வாழ்கிறார்' (கலா. 2:20) என்று சொல்ல முடியும்.

72. யார், நற்பண்புகளின் உழைப்பின் மூலம், 'பூமியில் உள்ள உறுப்புகளைக் கொன்றுபோட' (கொலோ. 3:5) முடிந்திருக்கிறாரோ, மேலும், வார்த்தையின் கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதன் மூலம், தன்னுள் இருக்கும் உலகத்தைக் கடந்து செல்கிறாரோ, அவர் உலகத்தை விட்டு விலகி, உணர்ச்சிகளின் உலகத்தைக் வென்றவரும், எல்லா வகையான சமாதானத்தையும் தருபவருமான கிறிஸ்துவுக்குள் வாசிக்கத் தொடங்கியிருப்பதால், அவருக்கு எந்தவிதமான துயரமும் இருக்காது. ஏனெனில், பௌதிகப் பொருட்களின் மீதான தனது பற்றை மறுதலித்திராதவன், இயல்பாகவே மாறக்கூடிய ஒன்றின் மாற்றங்களுக்கு ஏற்பத் தனது உணர்வுகள் ஏற்ற இறக்கங்களுடன், நிச்சயமாகத் துயரத்தை அனுபவிப்பான்; ஆனால், கிறிஸ்துவுக்குள் வாசிக்கத் தொடங்கியவன், பௌதிகப் பொருட்களில், அவை எதுவாக இருந்தாலும், எந்தவொரு மாற்றத்தையும் எந்த வடிவத்திலும் இனி உணர்வதில்லை. அதனால்தான் ஆண்டவர் கூறுகிறார்: 'உங்களுக்குச் சமாதானம் உண்டாகும்படி இவைகளை உங்களுக்கு அறிவித்தேன். உலகத்தில் உங்களுக்குத் துன்பம் உண்டு, ஆனால் திடனாயிருங்கள், நான் உலகத்தைக் ஜெயித்தேன்' (யோவான் 16:33). அதாவது, வார்த்தையான என்னில், நீங்கள் பூமியின் ஏற்ற இறக்கங்கள் மற்றும் கொந்தளிப்புகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, சமாதானத்தைக் காண்பீர்கள்; ஆனால் உலகில்—அதாவது, பௌதீகப் பொருட்களின் மீதான உங்கள் பற்றுதலில்—அதன் உள்ளே ஒரு நிலையிலிருந்து மற்றொரு நிலைக்கு நிகழும் இடைவிடாத மாற்றத்தின் காரணமாக நீங்கள் துக்கத்தைக் காண்பீர்கள். இருவரும் துக்கத்தை அனுபவிப்பார்கள்: நற்பண்புடன் செயல்படுபவன், அதனுடன் தொடர்புடைய உழைப்பின் காரணமாகவும்; உலகத்தை நேசிப்பவன், பொருட்களில் ஏற்படும் இழப்புகள் மற்றும் பற்றாக்குறைகளின் காரணமாகவும்; ஆனால் ஒருவனுக்கு அது மீட்பளிப்பதாக இருக்கிறது, மற்றொருவனுக்கு அது அழிவு மற்றும் நாசத்தை விளைவிப்பதாக இருக்கிறது. இருவருக்கும் இறைவனே அமைதியின் ஊற்றாக இருக்கிறார்: முந்தையவருக்கு, அறச்செயல்களின் உழைப்புகளுக்குப் பிறகு அவர் தியான நிலையில் பற்றற்ற நிலையின் அமைதியை வழங்குகிறார்; பிந்தையவருக்கு, மனந்திரும்புதல் மூலம் நிலையற்றவற்றிடம் உள்ள அவரது வழக்கமான பற்றை நீக்குகிறார்.

73. நாம் உடல் இச்சைகள் கொல்லும்வர்களாக மட்டுமல்லாமல், ஆன்மாவின் உணர்ச்சிமிகு எண்ணங்களை அழிப்பவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும், பின்வருமாறு கூறும் அந்தப் பரிசுத்தரைப் பின்பற்றி: 'பகலில் நான் பூமியின் பாவிகள் அனைத்தையும் அழிப்பேன், அதனால் அக்கிரமத்தைச் செய்கிற அனைவரும் கர்த்தருடைய பனிப்பொழிவால் அழிந்து போவார்கள்' (சங். 100:8); அதாவது, உடல் இச்சைகள் மற்றும் ஆன்மாவின் சட்டவிரோத எண்ணங்கள்.

74. யார் ஒருவர், பக்தி மற்றும் நேர்மையான வழிகாட்டுதலுடன், நற்பண்பின் பாதையை அதற்கு எதிரான பக்கத்திற்கு விலகிச் செல்லாமல் களங்கமின்றிப் பாதுகாக்கிறாரோ, அவர் உணர்ச்சியற்ற தன்மைக்காகத் தமக்கு நேரிடும் கடவுளின் வருகையைப் புரிந்துகொள்வார். அதே புனிதத் தீர்க்கதரிசி நமக்கு உறுதியளிப்பதாவது: 'குற்றமற்றவர்களின் வழியில் அவர்கள் என்னிடம் வரும்போது, நான் பாடிப் புரிந்துகொள்வேன்' (சங். 100: 2).

75. பக்திமார்க்கத்தில் நடத்தப்படுபவன், கட்டளைகளை நிறைவேற்றும் விருப்பத்தால் மட்டுமே வழிநடத்தப்படக்கூடாது, மாறாக, தெய்வீக நீதியின் தீர்ப்புகளின் கடுமையை நினைவுகூர்வதன் மூலமும், அடிக்கடி நற்செயல்களுக்குத் தூண்டப்பட வேண்டும்; அதனால், அவன் அன்பினால் தெய்வீகத்தை விரும்புவது போலவே, பயத்தினாலும் தீமையிலிருந்து விலகி நிற்க வேண்டும். இதனால்தான், 'கர்த்தாவே, உமது கிருபையையும் உமது நியாயத்தீர்ப்பையும் நான் பாடுவேன்' (சங். 100:1) என்று கூறப்படுகிறது; இது, அன்பினால் இனிமையாக்கப்பட்டவர் கடவுளுடன் ஜெபத்துடன் உரையாடுவதைப் போலவே, பயத்தால் வலுப்பெற்றவரும் அவருக்கு ஒரு பாடலை எழுப்புகிறார் என்பதை சாட்சியப்படுத்துகிறது.

76. நித்தியத்திற்கு முந்திய மற்றும் சத்தத்திற்கு முந்திய ஒரே ஒரு நன்மையான இருப்பானது, தந்தை, மகன் மற்றும் பரிசுத்த ஆவியான முத்தொன்றியமே. இவர்கள் மூவரும் சேர்ந்து மூன்று நித்தியங்களில் ஒன்றான எல்லையற்ற தன்மையை உருவாக்குகிறார்கள்; அவருடைய இருப்பைப் பொறுத்தவரை—அவர் எப்படி இருக்கிறார், அவர் என்ன, அவர் எந்த விதத்தில் இருக்கிறார் என்பவை—அனைத்துப் புரிதல்களுக்கும் படைக்கப்பட்ட மனங்களின் எல்லைக்கு அப்பாற்பட்டவை. அது பகுத்தறிபவர்களின் எல்லாப் புரிதல்களையும் மீறுகிறது, அது அதற்குள் உள்ள மறைந்த தன்மையின் காரணமாக அல்ல, அதன் அறிவானது எல்லாக் அறிவையும் அளவற்ற முறையில் விஞ்சுகிறது.

77. தேவன் ஒருவரே, அவர் ஒரு குமாரனின் பிதாவாகவும், ஒரு பரிசுத்த ஆவியினுடைய ஊற்றாகவும் இருக்கிறார்; பிரிக்க முடியாத ஐக்கியம், மற்றும் பிரிக்க முடியாத மூன்றொருமை; தொடக்கமில்லாத மனமாகவும், ஒருவரின் ஒரே பிதாவாகவும், சாரத்தில் தொடக்கமில்லாத வார்த்தையாகவும், எக்காலமும் இருக்கும் வாழ்வின் ஊற்றாகவும், அதாவது பரிசுத்த ஆவியானவராகவும் இருக்கிறார்.

78. ஒரு கடவுள், தொடக்கமில்லாதவரும், நித்தியரும், பாகங்கள் அற்றவரும், பிரிக்க முடியாதவரும் ஆவார்; அந்த ஒருவரே ஒருவரும் மூவொருவரும் ஆவார்.

79. கிறிஸ்து தேவன் பிறந்தார், பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மாவுடன் கூடிய மாம்சத்தை எடுத்துக்கொண்டு மனிதரானார்—இருப்பின் ஊற்றிலிருந்து தோன்றும் அனைத்திற்கும் இருப்பை வழங்கியவர், அவரை கன்னியா மேரி இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட முறையில் பெற்றெடுத்தபோதும், தனது கன்னித்தன்மையின் எந்த அடையாளத்தையும் இழக்கவில்லை. ஏனெனில், அவர் தனது இயல்பை மாற்றாமலும் அல்லது தனது சக்திகளை மாற்றாமலும் மனிதரானாரோ, அப்படியே தனது தாயாக அவரைப் பெற்றவளை ஒரு கன்னியாக உருவாக்கிப் பாதுகாக்கிறார்; ஒன்றில் மற்றொன்று அற்புதத்தைக் காட்டுவதாகவும், அதே நேரத்தில், ஒவ்வொன்றும் மற்றொன்றை மறைப்பதாகவும் உள்ளது. கடவுள் தாமே, தன்னில் மற்றும் தம் இயல்பினாலேயே — — எப்போதும் மர்மமாக மறைந்திருக்கிறார்; மேலும் அவர் சில சமயங்களில் தம் இயல்பான மறைநிலையிலிருந்து தம்மை வெளிப்படுத்தினால், அந்த வெளிப்படுத்தும் செயலினாலேயே அதை இன்னும் அதிகமாக மறைக்கிறார். இவ்வாறு (ஒரு மனிதராக அவதரித்தபோதும்) அவர் கன்னகையை ஒரு பிரசவிக்கும் தாயாக ஆக்குகிறார், அந்தப் பிறப்புச் செயலே கன்னித்தன்மையின் அறுக்க முடியாத பிணைப்புகளை உருவாக்கியது.

80. இறைவனுடைய அவதாரத்தின் இரகசியத்தை விசுவாசத்துடன் தியானிப்போம், மேலும் நமக்காக இதைச் செய்ய விருப்பப்பட்ட அவரைக் கேள்வி கேட்காமல் எளிமையாகப் போற்றுவோம். ஏனெனில், தங்கள் சொந்த அறிவின் வலிமையைச் சார்ந்திருக்கும் எவரால்தான், கடவுளின் வார்த்தை எப்படி கருவுற்றார் என்பதை விளக்க முடியும்? வித்து இல்லாமல் அவருக்கு மாம்சம் எப்படி உருவானது? அழிவு இல்லாமல் அவர் எப்படிப் பிறந்தார்? பிரசவித்த பிறகும் கன்னியாகவே இருந்தவர் எப்படித் தாயாகிறார்? எல்லாப் பரிபூரணத்திற்கும் மேலானவர் எப்படி வயது முதிர்கிறார் (லூக்கா 2:52)? தூயவராக இருந்தவர் எப்படி ஞானஸ்நானம் பெற்றார்? பசியுடன் இருந்தவர் எப்படிப் பசியுற்றவர்களைத் திருப்திப்படுத்தினார்? தானே சோர்வடைந்து, எப்படி வலிமையை அருளினார்? தானே நோயுற்று, எப்படி குணமளித்தார்? தானே இறந்து, எப்படி உயிர் கொடுத்தார்? மேலும்—கடைசியை முதலாவதாக வைத்துப் பார்த்தால்—கடவுள் எப்படி மனிதரானார், மேலும்—இதைவிடவும் மர்மமான விஷயம்—வார்த்தையானவர், தம்முடைய சாராம்சத்தில், மாம்சத்தில் உண்மையாக இருக்கிறார், அதே சமயம் தம்முடைய இயல்பில் தந்தையுடன் சாராம்சத்தில் ஒன்றாகவே இருக்கிறார்? அவர் இயல்பாகவே கடவுளாகவும், இயல்பாகவே மனிதராகவும் எப்படி இருக்கிறார், எந்த இயல்பையும்—அவர் கடவுளாக இருக்கும் தெய்வீக இயல்பையும், அவர் மனிதராக மாறிய நமது மனித இயல்பையும்—கைவிடாமல்? – இந்த இரகசியங்கள் அனைத்தும் ஒரே விசுவாசத்தால் உள்ளடக்கப்படுகின்றன, அது வார்த்தைக்கும் அறிவிற்கும் அப்பாற்பட்ட, இருக்கிற காரியங்களை அறிக்கையிடுகிறது (எபி. 11:1).

81. ஆதாமைப் பொறுத்தவரை, அவர் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியாமல் போனதால், நமது இயற்கையின் பிறப்பு இன்ப இச்சையிலிருந்து தொடங்குகிறது என்பதை அறிந்துகொண்டார். ஆண்டவர், இதை இயற்கையிலிருந்து நீக்கி, தானே வித்திலிருந்து உருவாகுவதை பொருத்தமற்றதாகக் கருதினார். பெண்ணோ, கட்டளைக்கு மீறியதால், நமது இயற்கையின் பிறப்பு பிரசவ வேதனையுடன் தொடங்குகிறது என்பதைக் காட்டினார். கர்த்தர், இவற்றை மனித இயல்புிலிருந்து நீக்கிய பிறகு, தாய் பிரசவித்த பிறகு சீரழிவதை அனுமதிக்கவில்லை; அதனால் அவர் மனித இயல்பிலிருந்து விருப்பப்பூர்வமான இன்பத்தையும், அதன் காரணமாக ஏற்படும் விருப்பமில்லாத துன்பத்தையும் நீக்கி, தான் படைக்காத ஒன்றின் அழிப்பாளராக மாற முடிந்தது – மேலும், மற்றொரு வாழ்க்கை ஆன்மாவில் மர்மமான முறையில் தொடங்க வேண்டும் என்று அவர் போதிக்க முடிந்தது, அந்த வாழ்க்கை தொடங்கக்கூடும் துன்பம் மற்றும் நோயுடன் தொடங்கி, ஆனாலும் எல்லா வகையிலும் தெய்வீக இன்பம் மற்றும் முடிவற்ற மகிழ்ச்சியில் முடிவடைகிறது. இந்த நோக்கத்திற்காக, மனிதனைப் படைத்தவரே மனிதராக அவதரித்தார், மனிதனை இரட்சிக்க; மேலும், உணர்ச்சிகளை உணர்ச்சிகளாலேயே குணப்படுத்தி, அவர் நமது உணர்ச்சிகளை அழிப்பவராகத் தோன்றுவார், தனது சொந்த சரீரத் துன்பங்கள் மூலம் நமது ஆன்மீகப் பண்புகளை அன்பினால் புதுப்பிப்பார்.

82. நற்பண்பு வேதனையான சோதனைகளுக்கு மத்தியில் உழைப்பது பயனுள்ளது; ஏனெனில், அத்தகைய சந்தர்ப்பங்களில், எல்லாவற்றையும் சமநிலையுடன் சகித்துக்கொள்பவர்களுக்கு ஆன்மாவின் உணர்வற்ற நிலையை அது வெகுமதியாகக் கொண்டுவருகிறது, அதன் மூலம் ஆன்மா, அன்பில் கடவுளுடன் இணைந்து, இயல்பில் மாம்சத்திலிருந்தும் இவ்வுலகிலிருந்தும் விலகி நிற்கிறது. உடலின் சோர்வு என்பது ஆன்மாவின் வலுப்பெறுதல் ஆகும்.

83. இன்ப இச்சையின் மயக்கத்தால் மயங்கி, நாம் உண்மையான வாழ்வைக் காட்டிலும் மரணத்தை விரும்பினோம். ஆகவே, இந்த இன்பத்தை அழிக்கும் உடல் உழைப்பை நாம் நன்றியுடன் பொறுத்துக்கொள்வோம். அப்போது, மரணம் அதை அதனால் ஏற்பட்ட மரணத்துடன் சேர்த்து அழிக்கும்போது, நமக்குத் திரும்பும் வாழ்வை நாம் பெறுவோம். அந்த வாழ்வு முன்பு இன்பத்திற்காக விற்கப்பட்டது, ஆனால் இப்போது சில உடல் உழைப்புகளுக்காக மீண்டும் வாங்கப்பட்டது.

84. உடல் ஆரோக்கியமாகவும் நன்கு ஊட்டப்பட்டும் இருக்கும்போது, பாவத்தின் சக்தி பொதுவாக அதிகரிக்கிறது என்றால்; அது பற்றாக்குறையில் இருக்கும்போது, நற்பண்பின் சக்தி செழித்து வளர வேண்டும் என்பது தெளிவாகிறது. ஆகவே, ஆன்மாவின் அசுத்தங்களைத் தூய்மைப்படுத்தும், நமது எதிர்கால மகிமைக்குக் காரணமாகும் இந்த மாம்சத்தின் சோர்வை நாம் மன உறுதியுடன் பொறுத்துக்கொள்வோம். 'ஏனெனில், இப்பொழுதைய காலத்தின் பாடுகள், நம்மில் வெளிப்படவிருக்கும் மகிமையோடு ஒப்பிடுகையில், அதற்குத் தகுதியானவை அல்ல' (ரோமர் 8:18).

85. உடல் நோய்களைக் குணப்படுத்தும் மருத்துவர்கள் அனைவருக்கும் ஒரே மருந்தைப் பரிந்துரைக்காதது போல, ஆன்மாவின் பலவீனங்களைக் குணப்படுத்தும் கடவுளும் அனைவருக்கும் பொருத்தமான ஒரே குணப்படுத்தும் முறையைக் கொண்டிருக்கவில்லை; மாறாக, ஒவ்வொரு ஆன்மாவுக்கும் பொருத்தமானதை வழங்குவதன் மூலம், அவர் குணமடையச் செய்கிறார். ஆகவே, நமக்கு நேரிடும் துன்பங்கள் கூட, நாம் குணப்படுத்தப்படும்போது அவருக்கு நன்றி செலுத்துவோம்: ஏனெனில் அதன் விளைவு ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது.

86. சோர்வினால் வாடும் உடலின் கலகங்களை விட, ஆன்மாவின் மனப்பான்மையை வேறு எதுவும் தெளிவாக வெளிப்படுத்தவில்லை: ஏனெனில், அது அவற்றுக்கு இணங்கினால், அது கடவுளை விட உடலை அதிகமாக நேசிக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது; ஆனால் அது அத்தகைய சோதனைகளால் அசைக்கப்படாமல் இருந்தால், அது உடலை விட நற்பண்பை அதிகமாக மதிக்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது; அதனால், அதன் பொருட்டு நமது இயற்கையில் துன்பப்பட இணங்கிய கடவுளை அது தன்னுள் குடியிருப்பவராகப் பெறும். மேலும், அவர் ஒருமுறை தம் சீடர்களிடம், 'தைரியமாக இருங்கள்; நான் உலகத்தை வென்றுவிட்டேன்' (யோவான் 16:33) என்று கூறியது போல, அவரும் கூவுகிறார்.

87. எல்லாப் புனிதர்களும் திருத்தத்திற்கான தண்டனையைப் பெற்றிருந்தால், நமது அறிவுறுத்தலுக்காக நாம் தண்டிக்கப்படும்போதும், அவர்களுடன் சேர்ந்து நாமும் நன்றி செலுத்துவோம். அதன் மூலம், அவர்களின் மகிமையில் பங்குகொள்ள நாம் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம். 'கர்த்தர் நேசிப்பவர்களைத் தண்டிக்கிறார், அவர் ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒவ்வொரு குமாரனையும் சிட்சிக்கிறார்' (நீதிமொழிகள் 3:12; எபிரேயர் 12:6).

88. ஆதாமைப் பொறுத்தவரை, இனிமையை வழங்கிய விலா எலும்பை (தனது விலா எலும்பிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட தனது மனைவியை) ஏற்றுக்கொண்டார், ஆனால் மனிதகுலத்தை சொர்க்கத்திலிருந்து வெளியேற்றினார். ஆனால், தம்முடைய விலாவில் ஈட்டியால் துளையிடப்படவும் தயாராயிருந்த கர்த்தர், திருடனைப் பரதீசத்திற்குள் ஏற்றுக்கொண்டார். ஆகையால், நாம் மாம்சத்தின் வேதனையான அடக்கத்தை நேசித்து, அதன் இன்பங்களை வெறுப்போம்: ஏனெனில், முந்தையது நம்மைப் பரதீசத்திற்குள் வழிநடத்தி, அதன் ஆசீர்வாதங்களில் பங்காளிகளாக்குகிறது; பின்னையதோ நம்மை அதிலிருந்து வெளியேற்றி, அதன் ஆசீர்வாதங்களை இழக்கச் செய்கிறது.

89. தேவன் மனிதராகி மாம்சத்தில் துன்புற்றார் என்றால்; அந்தத் துன்பத்தில் தேவன் ஒரு பங்காளியாக இருக்கும்போது, துன்பப்படும்போது யார் தான் மகிழ மாட்டார்கள்? ஏனெனில் அவருடன் சேர்ந்து துன்பப்படுவது இராச்சியத்திற்கான ஒரு பாதையாகும். 'நாம் அவருடன் சேர்ந்து துன்பப்பட்டால், அவருடன் சேர்ந்து மகிமைப்படுத்தப்படுவோம்' (ரோமர் 8:17) என்ற கூற்று உண்மையே.

90. நமது முன்னோர் நமது இயல்பில் கலந்த இன்ப வேட்கையின் காரணமாக, துன்பப்படுவது முற்றிலும் அவசியமானால், அந்த விருப்பத்தின் கொடுமையை நமது உள்ளத்தில் மழுங்கடித்து, அதனால் ஏற்படும் நித்திய தண்டனைகளிலிருந்து நம்மை விடுவிக்கும் இந்தத் தற்காலத் துன்பங்களை நாம் வீரத்துடன் பொறுத்துக்கொள்வோம்.

91. எல்லா நன்மைகளின் முடிவும் அன்புதான், ஏனெனில் அது தன்னில் நடப்ப அனைவரையும், எப்போதும் உண்மையுள்ளவனாய், ஒருபோதும் தவறாதவனாய், எப்போதும் மாறாதவனாய் இருக்கும் உன்னத நன்மையும், எல்லா நன்மைகளின் ஊற்றும் ஆன கடவுளை நோக்கி வழிநடத்துகிறது, வழி காட்டுகிறது, ஈர்க்கிறது. விசுவாசம் என்பது நம்பிக்கை மற்றும் அன்பு ஆகியவை பின்தொடரும் ஒரு அடித்தளமாகும், ஏனெனில் அது சத்தியத்தை உறுதியாக நிலைநிறுத்துகிறது. நம்பிக்கை என்பது ஒரு கோட்டை—அன்பும் விசுவாசமும் அதன் இருபுறமும் நிற்கும்போது—அது நம்பப்பட்டவரின் விசுவாசத்தையும் நேசிக்கப்பட்டவரின் அழகையும் இரண்டிற்கும் வெளிப்படுத்துகிறது, மேலும் தன்னைக் கொண்டே இதை அடைவதற்கான வழியைக் கற்பிக்கிறது. அன்பு என்பது இவற்றின் நிறைவாகும்; இது இறுதியில் விரும்பத்தக்க அனைத்தையும் தழுவி, அதில் அமைதியை வழங்குகிறது. இருப்பதில் நம்பிக்கையும், வருங்காலத்தில் நடப்பதில் நம்பிக்கையும் கொள்வதற்குப் பதிலாக, இது இவற்றை நிகழ்கால யதார்த்தங்களாகக் கொண்டிருப்பதையும், அவற்றை இயல்பாக அனுபவிப்பதையும் (தனக்குள்) கொண்டுவருகிறது.

92. மூன்று தீமைகள் உள்ளன, அவை மிகப் பெரியதும் மிகவும் தீங்கு விளைவிப்பதும், சுருக்கமாகச் சொன்னால், எல்லாத் தீமைகளுக்கும் மூலமானவையும் ஆகும்: அறியாமை, சுயபற்று மற்றும் வெறுப்பு. இவை இயல்பாகவே ஒன்றோடொன்று இணைந்தவை மற்றும் ஒன்றையொன்று வலுப்படுத்துகின்றன. ஏனெனில், கடவுளைப் பற்றிய அறியாமையிலிருந்து சுயபற்று எழுகிறது, அதிலிருந்து சக மனிதர்கள் மீதான வெறுப்பு எழுகிறது. மேலும், தீயவன் நம்முள் இவற்றை உருவாக்கி, தூண்டி, நமது திறன்களான பகுத்தறிவு, ஆசை மற்றும் ஆற்றலைத் தவறாகப் பயன்படுத்த நம்மைக் கற்றுக்கொடுக்கிறான் என்பதற்கு யாரும் மறுப்பதில்லை.

93. அறிவின் மூலம், சுய-அன்பின் உணர்ச்சியிலிருந்து தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட விருப்பத்தின் மூலம், கடவுளைப் பற்றிய அறிவைத் தொடர்வதன் மூலம், அறியாமையின் இடத்தில் நாம் கடவுளிடம் உயர வேண்டும், நமது எல்லா விருப்பங்களையும் இறைவனை நோக்கியே செலுத்த வேண்டும் – மேலும் நமது ஆற்றலை வெறுப்பிலிருந்து விடுவித்து, ஒரே இறைவனை அடைய முயன்று, நம்முள் இறைவனுடன் நம்மை ஒன்றிணைத்து, இறைவனின் அன்பை இறைவன் என்றே வெளிப்படுத்தும் அந்த தெய்வீகமான மற்றும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அன்பை உருவாக்க வேண்டும் – அந்த அன்பு, இறைவனை அறிதலிலிருந்தும் இறைவனை விரும்புவதிலிருந்தும் எழுகிறது, அதற்காகவே அவை இருக்கின்றன.

94. நான் கூறியது போல், அனைத்துத் தீமைகளுக்கும் தொடக்கமாகவும் தாயாகவும் இருக்கும் சுயப்பிரியத்தை நாம் ஒதுக்கித் தள்ளும்போது, அதனுடன் அதிலிருந்து தோன்றும் அனைத்தும் ஒதுக்கப்படும்: ஏனெனில் அது நீங்கும்போது, தீமையின் எந்த வடிவமோ தடமో நம்மில் இருக்க முடியாது.

95. கிறிஸ்துவே நமக்காகத் துன்பங்களை ஏற்றுக்கொண்டதன் மூலம், தம்முடைய உதாரணத்தால் நாம் நம்மையும்கூட, ஒருவரையொருவரும் கனப்படுத்தவும் அன்பு செய்யவும் முதலில் காட்டியபடியே நாமும் செய்ய வேண்டும்.

96. கடவுள் மீதான முழுமையான அன்பின் வெளிப்பாடும் சான்றும், ஒருவரின் அண்டை வீட்டார் மீது கொண்டிருக்கும் நேர்மையான மற்றும் கருணைமிக்க மனப்பான்மையே ஆகும். ஏனெனில், 'ஒருவன், "நான் தேவனை நேசிக்கிறேன்" என்று சொல்லி, தன் சகோதரனைப் பகைத்தால், அவன் ஒரு பொய்யன்; தാൻ கண்ட சகோதரனை நேசிக்காதவன், தാൻ காணாத தேவனை நேசிக்கமாட்டான்' என்று தெய்வமான யோவான் கூறுகிறார் (1 யோவான் 4:20).

97. இதோ, இதன் வழியாகவே ஒருவர் பரிசுத்தமான பரிசுத்தமான இடத்திற்குள் பிரவேசிக்கிறார், மேலும் பரிசுத்தமும் அரசமுமான த்ரித்துவத்தின் சொல்லொணா அழகைக் காணத் தகுதியானவராகக் கருதப்படுகிறார்.

98. நாம் முதலில் இந்தத் தீயவனுக்கு எதிராகத் திடமான போரை நடத்தாவிட்டால், நமது உணர்ச்சிகள் மூலம் அவருக்கு எதிராகக் கிளர்ச்சி செய்து, ஆன்மாக்களின் தீய கொடுங்கோலனுக்கும் அழிப்பவனுமான சாத்தானுக்கு மனமுவந்து காணிக்கை செலுத்தும் போது, கடவுளுடன் ஐக்கியமாக இருப்பது நமக்கு சாத்தியமற்றது. நாம் தீய உணர்ச்சிகளுக்கு நம்மை நாமே மனமுவந்து அடிமையாக்கி கொள்ளும் வரை, நம்மை விசுவாசிகள் என்று கூறிக்கொண்டாலும், நாம் கடவுளின் எதிரிகளாகவும் பகைவர்களாகவும் இருக்கிறோம். மேலும், நமது ஆன்மா அதன் குணத்தில் சீர்கெட்டு, அதன் படைப்பாளருக்கு எதிராகக் கிளர்ந்தெழுந்து, அவருடைய அரச அதிகாரத்திற்குக் கீழ்ப்படிய மறுக்கும்போது, இவ்வுலகிலிருந்து நாம் எந்தப் பயனையும் பெறப் போவதில்லை; அதே நேரத்தில், அது தன்னை எண்ணற்ற தீய எஜமானர்களுக்கு விற்றுவிடுகிறது, அவர்கள் அதைப் பாவத்தில் மூழ்கடிக்கிறார்கள், மேலும் இரட்சிப்பின் பாதைக்குப் பதிலாக அழிவுக்கு இட்டுச் செல்லும் பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கும்படி அதைப் பாராட்டிப் போதிக்கிறார்கள்.

99. நாம் தெய்வீக இயல்பின் பங்காளிகளாகவும் (2 பேதுரு 1:4), அவருடைய நித்திய இருப்பின் பங்காளிகளாகவும், அவருடைய சாயலாகவும் (1 யோவான் 3:2) மாறுவதற்காகவே தேவன் நம்மைப் படைத்தார். இது கிருபையால் நிறைந்த தெய்வமாக்கலின் மூலம் சாத்தியமாகிறது; இதன் பொருட்டே, இருக்கும் அனைத்தும் நியமிக்கப்பட்டு நிலைத்திருக்கிறது, இன்னும் இல்லாதவை உருவாக்கப்பட்டுப் பிறக்கின்றன.

100. நாம் அழைக்கப்பட்டு, தேவனுடைய சொந்தமானவர்களாக இருக்க விரும்பினால், யூதாஸ் செய்தது போல வார்த்தைக்குத் துரோகம் செய்யாமலும், பேதுரு செய்தது போல அவரை மறுதலிக்காமலும் இருப்பதற்கான பணியை நாம் மேற்கொள்ளுவோம். இருப்பினும், வார்த்தையை மறுப்பது என்பது ஏதோ ஒரு பயத்தினால் நன்மை செய்ய மறுப்பதாகும், அதே சமயம் துரோகம் என்பது செயலில் ஒரு வேண்டுமென்ற பாவமாகவும், பாவத்தை நோக்கிய ஒரு தன்னிச்சையான உந்துதலாகவும் இருக்கிறது.

101. மனித சுயபிரியமும், மாம்சத்தின் பகுத்தறிவும், மக்களை ஒருவருக்கொருவர் எதிராகத் திருப்பி, சட்டத்தைத் தவறாக விளக்கியதன் மூலம், ஒரே இயல்பு கொண்டவர்களின் ஒற்றை இயல்பைப் பல பகுதிகளாகப் பிளவுபடுத்தியுள்ளன; மேலும், இப்போது நிலவும் கடின இருதயத்தைச் செயல்படுத்தியதன் மூலம், அத்தகைய மனநிலையின் வழியாக, இயற்கையையே தனக்கு எதிராகத் திருப்பியுள்ளன (அதாவது, மக்களை ஒருவருக்கொருவர் எதிராக)ஆகவே, யார் ஒருவரோ, சரியான தீர்ப்பு மற்றும் மேலான ஞானத்தின் மூலம், இயற்கையின் அத்தகைய மனப்பான்மையை அழிக்க வெற்றி பெறுகிறாரோ, அவர் இயற்கை கோருவது போலத் தன் இதயத்தை நேர்மையாக்கி, முதலில் தனக்கும் பின்னர் மற்றவர்களுக்கும் கருணை காட்டுகிறார்; மேலும், அத்தகைய மனப்பான்மையின் மூலம், இயல்பாகவே கடவுளுக்கு நெருக்கமாகி, அவருடைய சாயலில் உருவாக்கப்படுவதன் அர்த்தம் என்ன என்பதைத் தன்னில் வெளிப்படுத்துகிறார், மற்றும் எவ்வளவு அற்புதமாகக் கடவுள், ஆரம்பத்தில் நமது இயற்கையைத் தம் சொந்த உருவத்தில் படைத்து, அது தன்னுள் தம்முடைய நன்மையைத் தெளிவாகப் பிரதிபலிப்பதாக, எல்லா வகையிலும் தமக்குச் சமமாகவும், வன்மையற்றதாகவும், அமைதியானதாகவும், கொந்தளிப்பற்றதாகவும், கடவுளுடனும் தன்னுடனும் அன்பில் நெருக்கமாகப் பிணைக்கப்பட்டதாகவும், – அதன் மூலம் நாம் கடவுளை ஏக்கத்துடன் (அதாவது, ஏங்கப்படும் நன்மையாக) அணைத்துக்கொள்கிறோம், மேலும் ஒருவரையொருவர் இரக்கத்துடன் (ஒரே இயல்பைக் கொண்ட உயிரினங்களாக) அணைத்துக்கொள்கிறோம்.

102. மனிதகுலத்தை நேசிக்கும் கடவுள், மனித இயல்பை (அதாவது, எல்லா மக்களையும்) தன்பால் ஈர்க்கவும், அது தீமைக்குள் வீழ்வதைத் தடுக்கவும் மனிதரானார்; அதனால் அது மற்றவர்கள் மீதான அதன் மனப்பான்மையின் நிலையற்ற தன்மை காரணமாக, எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லாமல், தனக்கு எதிராகவே பிரிந்து, தனக்கு எதிராகவே கிளர்ச்சி செய்கிறது.

103. நம்மால் முடிந்தவரை, இந்த வாழ்வின் இன்பங்களையும் அதன் துயரங்களைப் பற்றிய அச்சத்தையும் நாம் துறப்போம்; மேலும், ஒவ்வொரு உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணத்திலிருந்தும் ஒவ்வொரு பிசாசுத்தனமான தந்திரத்திலிருந்தும் நம்மை உறுதியாக விடுவித்துக் கொள்வோம். ஏனெனில், நமது இச்சைகள் நமக்குப் பிரியமானவை இன்பத்திற்காகவே, அறத்தை நாம் விலகுவதும் துயரங்கள் காரணமாகவே.

104. பாவம் செய்யப்படும் வழிகள் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டவுடன், பாவத்தின் கவர்ச்சியும் இனிமையும் பொதுவாக மறைந்துவிடுகின்றன; இதனால்தான், ஒவ்வொரு பாவ இன்பத்தையும் தொடர்ந்து துயரமான அதிருப்தி நிச்சயமாக வரும் என்பதை அனுபவத்திலேயே கண்டறிந்த ஒரு மனிதன், இன்பத்தின் மீதான முழுமையான ஏக்கத்தையும், அதிருப்தி மற்றும் துயரத்தின் மீதான முழுமையான வெறுப்பையும் வளர்த்துக் கொள்கிறான்—முந்தையதை தன் முழு சக்தியுடனும் தேடியவாறு, பிந்தையதை ஒவ்வொரு வழியிலும் தவிர்க்க முயல்கிறான், நம்புகிறான்—இருப்பினும், இவ்வகையில் அவற்றை ஒன்றிலிருந்து ஒன்றாகப் பிரித்தெடுப்பது, மேலும் பாவமான இன்பம் என்பது அதிருப்தியின் கசப்பு இல்லாமல் ஒருபோதும் வராது என்பதை, காமத்தால் குருடானபோது வழக்கமாக மறந்துவிடுவதைப் போல மறந்துவிட்டு, துயரத்தைச் சற்றும் பொறுக்காமல், இன்பத்தால் மட்டுமே தனது தீய சுய-அன்பைத் திருப்திப்படுத்துவது முற்றிலும் சாத்தியமற்றது. ஏனெனில், துக்கத்தின் கசப்பு இயல்பாகவே பாவத்தின் இனிப்புடன் கலந்திருக்கிறது, இருப்பினும் அதை அனுபவிப்பவர்கள் இதை மறந்துவிடுகிறார்கள், ஏனெனில் உணர்ச்சிப்பூர்வமான இனிப்பு அவர்கள் மீது ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது: ஒருவன் என்ன வைத்திருக்கிறானோ அது எப்போதும் அவனது கவனத்தை ஈர்த்து, அவன் முன் என்ன இருக்கிறது என்பதை அவனது புலன்களிலிருந்து முழுமையாக மறைத்துவிடுகிறது. இவ்வாறு, சுயபிரியினால் இன்பங்களைத் துரத்திக்கொண்டும், அதே காரணத்திற்காக எந்தக் கசப்பையும் தவிர்க்க ஒவ்வொரு வழியிலும் பாடுபடுவதாலும், நமது உள்ளத்தில் எண்ணற்ற சீரழிக்கும் உணர்ச்சிகளை வளர்க்கிறோம்.

105. ஒவ்வொரு மாம்ச இச்சையிலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட்டு, உண்மையிலேயே மிகவும் அன்பிற்குரியவரும், மிகவும் விலைமதிப்பற்றவரும், மிகவும் உயர்ந்த நன்மையுமான கடவுளுடன், ஒருவர் தன் மனதால் ஒன்றிணைகையில் அல்லது பிணைக்கையில், அப்போது அனுபவிக்கும் இன்பம் மற்றும் கசப்பின் உணர்வைப் போன்ற ஒன்றை வேறு எப்போதும் அனுபவிப்பதில்லை.

106. ஒருவர் தனது ஆன்மாவை முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ளாவிட்டால் கடவுளுக்குத் தூய்மையாகச் சேவை செய்ய முடியாதது போலவே, உடலை அதன் சொந்தத்திற்காகத் திருப்திப்படுத்திக் கொண்டே அவருக்கும் சேவை செய்ய முடியாது. உடலுக்கு இந்தச் சீரழிக்கும் சேவையில் ஈடுபடுவதன் மூலமாகவும்—இயல்பாகவே இன்பத்தை விரும்புவதால்—மனிதன் தனது சக்தியிலும் செயல்களிலும் இனிப்பையும் கசப்பையும் தொடர்ந்து அனுபவித்து வருகிறான்; அவன் எப்போதும் கீழ்ப்படியாமை மரத்திலிருந்து சுவைக்கிறான், அதில் நன்மையின் அறிவும் தீமையின் அறிவும் ஒரே நேரத்தில் கரைகின்றன; இந்த அறிவு உண்மையில் புலன்கள் மூலம் அனுபவிக்கப்படுகிறது.

107. பகுத்தறிவு ஆளாத இடத்தில், பொதுவாகப் புலன்களின் சக்தி மேலோங்கி நிற்கிறது, அதனுடன் பாவத்தின் சக்தியும் பிரிக்க முடியாதபடி பிணைந்துள்ளது; இன்பத்தின் மூலம், அது ஆன்மாவை இயல்பாகவே தனக்கு ஒப்பான மாம்சத்தின் இச்சைகள் நோக்கி இழுக்கிறது: இதன் விளைவாக, தனது இயல்பான கடமை போல, மாம்சத்தின் மீதான பேரார்வமும் இன்பம் தேடும் அக்கறையும் கொண்டதால், அது மனிதனை அவனது உண்மையான இயற்கை வாழ்க்கையிலிருந்து விலக்கி, தனக்கென ஒரு சுதந்திரமான இருப்பில்லாத தீமையின் சிற்பியாக மாற அவனைத் தூண்டுகிறது.

108. பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மாவுக்கு, தீமை என்பது அதன் இயற்கையான ஆசீர்வாதங்களைப் புறக்கணிப்பதாகும்; இது மாம்சத்துடனும் இவ்வுலகத்துடனும் கொள்ளும் தீவிரப் பற்றிலிருந்து எழுகிறது; வழிகாட்டியாக மாறிய மனமானது, ஆன்மாவை மனதிற்கு (அல்லது அதன் தளத்திற்கு) கொண்டு செல்லப் பாலமாகச் செயல்படக்கூடிய திறன் இல்லாததால், பாவத்தின் சட்டம் அதன் இயற்கையான இல்லமான ஆன்மீகத் தளத்தில் சிறிதும் குறுக்கிடாது, மேலும் உலகின் மற்றும் மாம்சத்தின் தோற்றத்தையும் இயல்பையும் சரியாக விளக்கி, ஆன்மீக ஒழுங்குகள் பற்றிய தனது அறிவுக்கு ஏற்ப அதை அழித்துவிடுகிறது, மேலும் ஆன்மாவை அதன் சொந்தமான ஆன்மீகத் தளத்திற்குள் செலுத்துகிறது, அங்கு பாவத்தின் சட்டம் சிறிதும் குறுக்கிடாது, அதை மனதிற்கு (அல்லது பகுத்தறிவு ஆன்மீகத் தளத்திற்கு) கொண்டு செல்லும் பாலமாகச் செயல்படக்கூடிய எந்த உணர்வும் அங்கே இல்லை; ஏனெனில், இந்தப் புலனுக்கும் ஆன்மாவுக்கும் இடையிலான முந்தைய உறவு ஏற்கெனவே அழிக்கப்பட்டு, அனைத்துப் புலன் சார்ந்த காட்சிகளும் கைவிடப்பட்டுவிட்டன. அதனால், மனமானது அவற்றைக் கடந்து, குணம் மற்றும் இயல்பு இரண்டிலும் அவற்றுக்கு அந்நியமாகி, இனி அவற்றைச் சற்றும் உணரவில்லை.

109. புத்தி, உணர்ச்சிகளைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்து, புலன்களை நற்பண்புகளின் கருவிகளாக மாற்றுவது போலவே; உணர்ச்சிகளும், புத்தியைத் தங்கள் பிடியில் வைத்திருக்கும்போது, புலன்களைப் பாவத்தின் பக்கம் சாய்க்கின்றன. மேலும், ஆன்மா முன்பு பாவங்களைச் செய்வதற்குப் பயன்படுத்திய அதே வழிமுறைகளைப் பயன்படுத்தி, நற்பண்புகளை உருவாக்கி நிலைநிறுத்த, அது எவ்வாறு பொருத்தமான மற்றும் நற்பண்பான செயல்பாட்டுப் பாதையைப் பேண வேண்டும் என்பதை நிதானமாகப் பார்த்து விவாதிக்க வேண்டும்.

110. திருத்தூது நற்செய்தி, இவ்வுலகில் மாம்சத்தில் வாழும் மனித வாழ்வான, மாம்ச இச்சையின் வாழ்க்கையைத் துறந்து, ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையைத் தழுவுவதை அறிமுகப்படுத்துகிறது. அதாவது, இவ்வுலகில் மாம்சத்தில் உள்ள மனித வாழ்வின்படி, எப்பொழுதும் மாம்சத்தின்படி மரித்து (1 கொரி. 15:31), ஆனாலும் பரிசுத்த ஆவியினால் தேவனுக்காக மட்டுமே வாழ்கிறவர்களைப் பற்றி நான் பேசுகிறேன்; தெய்வீகத் திருத்தூதுவர் கூறுவது போல்: அவர்கள் இனித் தங்களுக்கு வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் அல்ல, கிறிஸ்து அவர்களுக்குள் வாழ்கிறார் (கலா. 2:20).. அதேபோல், இந்த உலகில் பெரிய துக்கங்களையும், சித்திரவதைகளையும், ஒடுக்குமுறைகளையும் சகித்துக்கொள்பவர்களும், துன்புறுத்தல்களையும் எல்லா வகையான சோதனைகளையும் மகிழ்ச்சியுடன் சகித்துக்கொள்பவர்களும், மாம்சத்திற்கு மരിച്ചவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள்.

111. ஒவ்வொரு உணர்ச்சியும், ஒரு புலனறிவுப் பொருளும் ஒரு உணர்வும் இணைவதிலிருந்து எழுகிறது மற்றும் உருவாக்கப்படுகிறது; இதனுடன் இயற்கையான செயல் ஆற்றல்கள்—அதாவது, புலன்கள், அல்லது ஆசைகள், அல்லது புத்தி—அவற்றின் முறையான இயற்கையான செயல்பாட்டு முறையிலிருந்து விலகுவதும் இணைந்திருக்கும். இப்போது மனம், இந்த மூன்றின்—அதாவது, புலன் பொருள், உணர்வு, மற்றும் அதில் சம்பந்தப்பட்ட இயற்கையான செயல்திறன் ஆகியவற்றின்—இணைப்பின் நோக்கத்தை உணர்ந்து, அதன் பகுத்தறிவின் மூலம், இவற்றில் ஒவ்வொன்றையும் அதன் சரியான இயற்கையான ஒழுங்கிற்கு மீட்டெடுத்து, ஒவ்வொன்றையும் அதுவாகவே தன்னிச்சையாக ஆராய்ந்து, அதாவது, புலனுணர்வுப் பொருள் புலனுடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாமல், புலன் புலனுணர்வுப் பொருளுடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாமல், மற்றும் இதில் உள்ள செயல்திறன்—உதாரணமாக, ஆசை அல்லது அது போன்ற வேறு ஏதேனும் சக்தி—புலனுணர்வுப் பொருள் அல்லது புலன் மீது எந்த உணர்ச்சிப்பூர்வமான மனப்பான்மையுமின்றி, மேலும் அந்த உணர்ச்சியே அதன் தியானத்தை வழிநடத்த அனுமதிக்காமலும் இருந்தால், நான் கூறுவது, மனம் இதைச் செய்வதில் வெற்றி பெற்றால்; அப்பொழுது அது, பண்டைக் கால இஸ்ரவேலர் ஒருமுறை உருவாக்கிய கன்றைப் போல (புற. 32:20) அதைப் பொடித்துத் தூக்கிவிடும், இந்த உணர்ச்சி கலவை, அது எந்த வடிவத்தை எடுத்தாலும், அதை அறிவின் நீர்நிலைகளில் சிதறடித்து, அதை உருவாக்கும் பொருட்களை அவற்றின் இயல்பான ஒழுங்கிற்கு மீட்டெடுப்பதன் மூலம், உணர்ச்சியின் நுட்பமான எண்ணத்தைக் கூட முற்றிலுமாக அழித்துவிடும்.

112. இறைச்சி இச்சைகள் காரணமாகப் பாவத்தில் விழும் ஒரு வாழ்க்கை, 'அசுத்தமான ஆடை' ஆகும் (யூதா 23). ஏனெனில், ஒருவரின் வாழ்க்கை முறையே ஒருவித ஆடையாக இருந்து, அவர் நீதிமானா அல்லது அநீதிமானா என்பதை வழக்கமாக வெளிப்படுத்துகிறது: ஒருவருக்குத் தூய்மையான ஆடை, அதாவது நற்பண்புள்ள வாழ்க்கை உள்ளது, மற்றொருவரின் வாழ்க்கையோ தீச்செயல்களால் முற்றிலும் களங்கப்பட்டுள்ளது. – அல்லது, 'மாம்சத்தால் அசுத்தமான ஆடைகள்' என்பது, மாம்சத்திலிருந்து எழும் தீய உந்துதல்களையும் செயல்களையும் நினைவுகூர்வதன் மூலம், மனசாட்சியின்படி (அல்லது மனசாட்சியின் முன்) ஆன்மாவிற்கு அதன் குணத்தை அளிக்கும் ஒரு அகநிலை மற்றும் மனநிலையைக் குறிக்கிறது – மேலும் இந்த ஆடைகளைத் தன்னில் தொடர்ந்து காணும்போது, அது (ஆன்மா) விருப்பு வெறுப்புகளின் துர்நாற்றத்தால் தாக்கப்படுகிறது. ஏனெனில், எப்படி ஆன்மாவிற்குள், ஆவி மூலம், நற்பண்புகள் ஒன்றோடொன்று பகுத்தறிவுடன் இணைவதன் மூலம் அழியாத ஆடைகள் உருவாகின்றன—மேலும், அவற்றை அணிந்துகொண்டு, அது நல்லதாகவும் மகிமையானதாகவும் தோன்றுகிறதோ, அதுபோலவே, மாம்சத்திலிருந்து, பல்வேறு உணர்ச்சிகளின் பின்னிப்பிணைப்பின் மூலம், அவை ஒன்றோடொன்றுள்ள தொடர்பால், அதற்கென ஒரு உடை உருவாக்கப்படுகிறது—அது அசுத்தமும் களங்கப்பட்டதுமான ஒரு உடை, அது ஆன்மாவை அது உள்ளபடியே வெளிப்படுத்தி, தெய்வீகத்திற்குப் பதிலாக அதன் மீது மற்றொரு உருவத்தையும் ஒற்றுமையையும் திணிக்கிறது.

113. மனித இயல்பை தெய்வமாக்குவதற்கான நம்பிக்கையின் உறுதியான மற்றும் பாதுகாப்பான அடித்தளம், கடவுள் அவதரித்ததில் உள்ளது; கடவுள் எந்த அளவிற்கு மனிதரானாரோ, அந்த அளவிற்கு அது மனிதனை ஒரு கடவுளாக ஆக்குகிறது. ஏனெனில், பாவமில்லாமல் மனிதரானவர், மனித இயல்பைத் தம் தெய்வத்தன்மையுடன் கலக்காமலேயே, மனிதருக்காகத் தாம் தம்மைத் தாழ்த்திக்கொண்ட அதே அளவிற்கு அதைத் தம்முடன் உயர்த்துவதன் மூலம் தெய்வமாக்க முடியும் என்பது தெளிவாகிறது. – இதை ஒரு மர்மமான வழியில் போதிக்கும்படி, மாபெரும் அப்போஸ்தலர், 'வரவிருக்கும் யுகங்களில் தேவனுடைய கிருபையின் அளவற்ற செல்வம் நமக்கு வெளிப்படுத்தப்படும்' (எபே. 2:7) என்று கூறுகிறார்.

114. இவ்வுலக இன்பங்களின் அசுத்தத்தால் துருப்பிடித்தது போன்ற ஆன்மா, வேதனையான உழைப்பின் மூலம் தூய்மைப்படுத்தப்படுகிறது. மேலும், அனுபவத்தின் மூலம் அத்தகைய பொருட்களை நேசிப்பதால் ஏற்படும் தீங்கை அது அறிந்துகொள்ளும்போது, பௌதீகப் பொருட்களுக்கான ஒவ்வொரு நாட்டமும் அதிலிருந்து முற்றிலுமாகப் போக்கப்படுகிறது; இந்தக் காரணத்திற்காக, நீதியான நியாயத்தின்படி, மக்கள் கொடிய துக்கங்களால் வாடுவதற்குக் கடவுள் சாத்தானை அனுமதிக்கிறார்.

115. இன்பம் மற்றும் துக்கம், அவற்றைத் தொடரும் ஆசை மற்றும் பயம் ஆகியவை மனித இயல்பთან முதலில் உருவாக்கப்படவில்லை: இல்லையெனில், அவை அந்த இயல்பை வரையறுக்கும் பண்புகளில் ஒன்றாகக் கருதப்பட்டிருக்கும்; ஆனால், நைசியாவின் மாபெரும் கிரிகோரியின் போதனைக்கு இணங்க, நமது இயல்பில் உள்ள முழுமை இழக்கப்பட்ட பிறகு, அவை நமது இயல்பின் மிகவும் பகுத்தறிவற்ற பகுதியின் மீது ஒட்டுப்போட்டு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன; மேலும், கட்டளை மீறப்பட்ட உடனேயே, அவற்றின் மூலம், தேவனுடைய ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட உருவத்திற்குப் பதிலாக, பேச்சற்ற விலங்குகளுடனான நமது ஒற்றுமை வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது. ஏனெனில், பகுத்தறிவின் மாண்பு மறைக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, பகுத்தறிவற்ற தன்மைகளைப் பெற்ற அதே மூலமாக மனித இயல்பு நியாயமாகத் தண்டிக்கப்பட வேண்டியிருந்தது. ஆகவே, மனிதன் அதன் மூலம் பகுத்தறிவின் மேன்மையை உணர்ந்துகொள்ளுமாறு கடவுள் அனைத்தையும் மிகவும் ஞானமாக ஏற்பாடு செய்தார்.

116. நல்ல மற்றும் மீட்பளிக்கும் வாழ்க்கைக்காக ஆர்வமுள்ளவர்களின் கைகளில், இச்சைகள் உடலுறவு சார்ந்தவற்றிலிருந்து ஞானமாகப் பிரிக்கப்பட்டு, பரலோகத்தை அடையப் பயன்படுத்தப்படும்போது, அவை நன்மையானவையாக இருக்கின்றன; அதாவது: இறை ஆசீர்வாதங்களுக்கான ஆன்மீக ஏக்கத்தின் தீவிரமான இயக்கமாக நாம் ஆசைகளை மாற்றும்போது; இன்பம் மீதான அன்பு – தெய்வீகப் பரிசுகளால் மனதின் பரவசத்தில் எழும் உயிர் தரும் மகிழ்ச்சியாகவும்; பயம் – நமது குற்றங்களுக்காக எதிர்காலத்தில் துன்பத்திற்கு ஆளாக நேரிடுமோ என்ற எச்சரிக்கையான கவலையாகவும்; துக்கம் – நிகழ்காலத் தீமையைச் சீர்திருத்துவதை நோக்கிய மனந்திரும்புதலாகவும்; மேலும், சுருக்கமாகச் சொன்னால், இந்த உணர்ச்சிகளை, அறிவார்ந்த மருத்துவர்கள் உடலில் விஷத்தால் ஏற்கெனவே ஏற்பட்ட சேதத்தை அல்லது விஷத்தன்மை கொண்ட ஈசிட்னா உயிரினத்தின் உடலில் இருந்து வெளிவரவிருக்கும் சேதத்தை அழிக்கவோ அல்லது தடுக்கவோ செய்வது போலவே, நாமும் நிகழ்கால அல்லது எதிர்பார்க்கப்படும் தீமையை அழிக்க அல்லது தடுக்கவும், அத்துடன் நற்பண்பையும் அறிவையும் பெறவும் பாதுகாக்கவும் பயன்படுத்தும்போது,

117. முதல் உடன்படிக்கையின் சட்டம், செயலூக்கமான ஞானத்தின் மூலம், நமது இயல்பை எல்லா அசுத்தங்களிலிருந்தும் தூய்மைப்படுத்துகிறது; அதே சமயம், புதிய உடன்படிக்கையின் சட்டம், தியான வழிகாட்டுதலின் மூலம், மனதை உடல் சார்ந்த பார்வைகளிலிருந்து, அதற்கு ஒப்பான ஆன்மீகப் பார்வைகளுக்கு மனதளவில் உயர்த்துகிறது.

118. புனித வேதாகமம், தங்கள் பயணத்தைத் தொடங்கி, இன்னும் நற்பண்புகளின் தெய்வீக சபையின் முன் அறைகளிலேயே நிற்கும் அவர்களை 'பயபக்தியுள்ளவர்கள்' (பயத்தால் வழிநடத்தப்படுபவர்கள்) என்று குறிப்பிடுகிறது; ஆனால், நற்பண்புகளைப் புரிந்துகொள்வதிலும் கடைப்பிடிப்பதிலும் தகுந்த திறமையைப் பெற்றவர்கள் பொதுவாக 'முன்னேற்றம் காண்பவர்கள்' என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்; மேலும், ஆன்மீகப் புரிதலின் மூலம் நற்பண்புகளின் உண்மையான அறிவின் உச்சிக்கே உயர்ந்தவர்கள் 'முழுமையடைந்தவர்கள்' என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். ஆகவே, பழைய உணர்ச்சிகளின் சுழற்சியிலிருந்து விலகி, அச்சத்தால் தூண்டப்பட்டு, தனது முழு மனப்பான்மையையும் தெய்வீக கட்டளைகளுக்கு ஒப்படைத்த ஒருவன், நற்பண்புகளில் திறமை பெறாமலும், 'முழுமையடைந்தோரிடையே பேசப்படும்' ஞானத்தில் பங்குகொள்ளாமலும் இருந்தாலும், தொடக்க நிலையில் உள்ளவர்களுக்குரிய எந்த ஆசீர்வாதங்களிலிருந்தும் பறிக்கப்படவில்லை. (1 கொரி. 2:6). அவ்வாறே, முன்னேற்றம் காண்பவனும், பரிபூரணர்களுக்கு உரிய அதே தெய்வீக விஷயங்களின் மேலான அறிவை இன்னும் அடையவில்லை என்றாலும், அவனது நிலையில் தொடர்பான எந்த ஆசீர்வாதங்களிலிருந்தும் அவன் பறிக்கப்படவில்லை. ஏற்கனவே தியான இறையியலை மர்மமான முறையில் பெற்று, தங்கள் மனதை அனைத்துப் பௌதீகக் கற்பனைகளிலிருந்தும் தூய்மைப்படுத்திக்கொண்ட பரிபூரணர்களைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் இறை அன்பைத் தங்களுக்குள் உள்வாங்கிக்கொண்டவர்கள், மேலும் இறை அழகின் உருவத்திற்கு முழுமையான மற்றும் குறைபாடற்ற ஒப்புமையைத் தாங்குகிறார்கள்.

119. பயத்தில் இரண்டு வகைகள் உள்ளன: ஒன்று தூய்மையானது, மற்றொன்று அசுத்தமானது. தண்டனையின் எதிர்பார்ப்பால் தூண்டப்பட்டு, பாவங்களிலிருந்து எழும் பயம் அசுத்தமானது; ஏனெனில் அதன் காரணம், ஒருவர் செய்ததாக உணரும் பாவத்தில் உள்ளது, மேலும் அது என்றென்றும் நீடிக்காது, ஏனெனில் அது மனந்திரும்புதல் மூலம் பாவம் நீக்கப்படும்போது மறைந்துவிடுகிறது. ஆனால், பாவங்களைப் பற்றிய இந்தக் கவலைமிகுந்த அச்சம் இல்லாமலேயே, ஆன்மாவில் எப்போதும் நிலைத்திருக்கும் அச்சம் தூய்மையானது, அது ஒருபோதும் நீங்காது; ஏனெனில் அது, படைப்புகளிடமிருந்து வரும் ஒரு காணிக்கையாக, ஒருவிதத்தில் கடவுளிலேயே வேரூன்றியுள்ளது. அது, எல்லா ராஜ்யங்களையும் அதிகாரங்களையும் விஞ்சிய அவருடைய மகிமையின்முன், அனைவரின் இயல்பான அச்சத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

120. பரிசுத்த ஆவியானவர் பொதுவாக எல்லா மக்களிடமும், அனைவரையும் அரவணைப்பவராகவும், அனைவருக்கும் வழங்குவவராகவும், அனைவரின் உள்ளேயும் உள்ள இயற்கையான விதைகளை (நன்மையின்) செயல்படுத்துபவராகவும் இருக்கிறார். ஆனால், நியாயப்பிரமாணத்தின் கீழ் வாழ்பவர்களிடம், அவர் கட்டளைகளுக்கு எதிரான மீறல்களை வெளிப்படுத்துபவராகவும், கிறிஸ்துவினைப் பற்றி முன்னறிவிக்கப்பட்ட வாக்குறுதியை ஒளிப்படுத்தும்வராகவும் குறிப்பாக இருக்கிறார். இருப்பினும், கிறிஸ்துவுக்குள் உள்ள அனைவரிலும், கூறப்பட்டவற்றிலிருந்து வேறுபட்டு, அவர் குமாரத்தன் பதவியை அருள்பவராகவும், அல்லது தத்தெடுப்பை ஏற்படுத்துபவராகவும் இருக்கிறார். மேலும் ஞானத்தை அருள்பவராக, அவர் மேலே கூறப்பட்ட எந்த நபர்களிடத்திலும் எளிமையாகவோ அல்லது நிபந்தனையின்றிவோ இல்லை, ஆனால் விஷயத்தைப் புரிந்துகொண்டு, தங்கள் தெய்வீக வாழ்க்கையின் மூலம் அவருடைய தெய்வீகக் குடியிருப்பிற்குத் தங்களைத் தகுதியானவர்களாக ஆக்கிக்கொண்டவர்களிடம் மட்டுமே இருக்கிறார். ஏனெனில், தேவசித்தத்தைச் செய்யாத எவரும், விசுவாசிகளாக இருந்தாலும், தீய எண்ணங்கள் பெருகும் ஒரு வளர்ப்பிடமாகவும், பாவத்திற்குட்பட்ட (அதாவது, பாவத்தால் குற்றம் சாட்டப்பட்ட) உடலையும் கொண்ட, புத்தி இல்லாத இருதயத்தை உடையவராக இருக்கிறார்; ஏனெனில் அது எப்போதும் அசுத்தமான, உணர்ச்சிப்பூர்வமான விருப்பங்களால் நிரம்பியுள்ளது.

121. எல்லா மக்களும் இரட்சிக்கப்படவும், அவர்கள் தெய்வத்துவம் அடையவும் விரும்புகிற தேவன், சாபமிடப்பட்ட ஒரு வறண்ட அத்திமரத்தைப் போல (மத். 21:19) அவர்களுடைய பெருமையையும் வீண் பெருமையையும் வாடிப்போகச் செய்கிறார், இதன் மூலம், வெறுமனே நீதிமானாகத் தோன்றுவதை விட உண்மையான நீதியையே விரும்பியதால், மேலும், பாசாங்குத்தனமான நற்குணத்தின் முகமூடியைத் தள்ளிவிட்டு, தெய்வீக வார்த்தை விரும்புவது போல, உண்மையாகவே நற்குணத்தைத் தழுவி, தங்கள் வாழ்வின் மீதமுள்ள நாட்களைப் பத்தினத்தோடு வாழ, மனிதர்களுக்கு முன்பாக வெளிப்புறமாக நற்குண பாசாங்கு செய்வதை விட, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக தேவனுக்கு முன்பாக ஆத்துமத்தின் நல்ல மனநிலையைப் பேணுவதற்கு முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

122. சாத்தான் கடவுளின் எதிரியும் பழிவாங்குபவருமாவார். அவர் ஒரு பகைவர், ஏனெனில், அவருக்குள்ள வெறுப்பினால், உண்மையில் தீங்கு விளைவிக்கும் நம்முடைய மனிதர்கள்பால் அன்பு போல் நடித்து, அவர் பல்வேறு உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுகிறார்; அவற்றிலிருந்து நாம் எதிர்பார்க்கும் இனிமையால், நித்திய நன்மைகளை விட அநித்திய நன்மைகளை விரும்பும்படி நம்முடைய மனவிருப்பத்தைத் தூண்டுகிறார்; அதன் மூலம், நம்முடைய ஆன்மாவின் முழு மனப்பான்மையையும் கைப்பற்றி, நம்மைத் தேவ அன்பிலிருந்து முற்றிலுமாகத் திருப்பி, நம்மைப் படைத்தவருக்கே மனமறிந்து பகைவர்களாக்குகிறார். பழிவாங்குபவர் – நம் மீது தனது வெறுப்பு அனைத்தையும் கொட்டி, பாவத்தின் மூலம் நாம் அவனுக்குக் கீழ் ஆக்கப்பட்டதால், தண்டனையாக நம்மைக் கொல்வதைக் கோருகிறார். ஏனெனில், ஒரு மனிதன் மரணதண்டனை விதிக்கப்படுவதைக் காண்பது சாத்தானுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியளிக்கும் விஷயமாகும். இதற்கு அவருக்கு அனுமதி கிடைக்கும்போது, கடவுளின் அனுமதியால் தமக்கு அதிகாரம் பெற்றவர்கள் மீது ஒரு புயல் போல அவர் பாய்கிறார்; கடவுளின் கட்டளையை நிறைவேற்றுவதற்காக அல்ல, மாறாக நம் மீதான தனது வெறித்தனமான வெறுப்பைத் தணித்துக் கொள்ளும் விருப்பத்துடன், (அவர்களின் விருப்பப்பூர்வமான உணர்ச்சிகளுக்காக) அவர்களுக்குத் தன்னிச்சையான துன்பங்களைத் தருவதற்கு ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வழிகளைக் கண்டுபிடிக்கிறார்; இதன் மூலம், துக்கங்கள் மற்றும் துரதிர்ஷ்டங்களின் பாரத்தால் சோர்வடைந்த ஆன்மா, தெய்வீக உதவியின் எல்லா நம்பிக்கையையும் கைவிட வேண்டும், மேலும் கடுமையான துரதிர்ஷ்டங்கள், மனந்திரும்புதலுக்கு வழிவகுப்பதற்குப் பதிலாக, கடவுளின் இருப்பே இல்லையെന്ന நம்பிக்கையை இழப்பதற்கான காரணமாக மாற வேண்டும்.

123. கடவுளின் அனுமதியின்றி, பேய்களால்கூட சாத்தானுக்கு சேவை செய்ய எதுவும் செய்ய முடியாது. ஏனெனில், நாம் செய்த பாவங்களுக்காக, தம் ஊழியர்கள் மூலம் சாத்தான் பல்வேறு தண்டனைகளைப் பெற்றுத்தருவதற்கு, பொருத்தமான கருணை மற்றும் நல்ல திருவருளால் எவ்வாறு அனுமதிப்பது என்பதை கடவுள் அறிந்திருக்கிறார். திருவசனம் யோபுடைய வரலாற்றில் இதைத் தெளிவாக விளக்குகிறது, அதில் தெய்வீக அனுமதியின்றி சாத்தான் யோபுவிற்கு எதிராக எதையும் செய்ய முடியவில்லை என்று எழுதப்பட்டுள்ளது.

124. கடவுள், நன்மையுள்ளவராகவும், தீமையின் விதையை—அதாவது, மனதை தெய்வீக அன்பிலிருந்து பிரிக்கின்ற இன்பப் பேராவலை—நம்மிடமிருந்து முற்றிலுமாக வேரோட அகற்ற விரும்புகிறவராகவும் இருப்பதால், சாத்தான் நம் மீது துன்பங்களையும் சோதனைகளையும் கொண்டுவர அனுமதிக்கிறார்: இதன் மூலம், இந்தத் துன்பங்கள் வழியாக, ஆன்மா கடந்த கால விருப்பங்களின் விஷத்திலிருந்து தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, வெறும் புலனின்பத்தை திருப்திப்படுத்தும் தற்போதைய விருப்பங்களின் மீது வெறுப்பையும் முழுமையான அருவருப்பையும் கொள்ளும்படியாக, – ஏனெனில், அவற்றின் முந்தைய திருப்தி, வேதனையான விளைவுகளைத் தவிர வேறு எந்தப் பயனையும் கொண்டுவராததால்: மேலும், இந்த வழியில், எதிரியின் மிகவும் வேதனையான மற்றும் மனிதகுல வெறுப்புள்ள சக்தி, அதன் மீது வேண்டுமென்றே பாவம் செய்தவர்களுக்காக நற்குணத்திற்குத் திரும்புவதற்கான உடனடி காரணமாக மாறக்கூடும்.

125. தேவனுடைய கிருபையை மிதித்ததினால் துன்பப்படுபவன், தன்னைக் குணமாக்கும் தெய்வீகப் பரிபாலனத்தின் நோக்கத்தை உணர்ந்தால், தன்னைத் தாக்கிய துரதிர்ஷ்டத்தை நன்றியுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் ஏற்றுக்கொள்வான், மேலும் அவன் தண்டிக்கப்படும் பாவத்தை மனமுவந்து திருத்திக்கொள்வான்; ஆனால், அத்தகைய குணப்படுத்தும் நோக்கங்களுக்கு உணர்ச்சியற்று இருப்பவர், தனக்கு அருளப்பட்ட கிருபையிலிருந்து நீதியான முறையில் பறிக்கப்பட்டு, தனது விருப்பங்களுக்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்படுகிறார்; மேலும், அவர் உள்ளத்தில் நாடி ஏங்கியதைச் செய்யும்படி விடப்படுகிறார்.

126. யார் ஒருவர், கடவுளின் அனுமதியால், தன்னிச்சையற்ற சோதனைகளால் தமக்கு ஏற்படும் ஒரு துயரமான வாதையின் மூலம் சீர்திருத்தத்திற்கு வழிநடத்தப்பட்டாலும், அதை நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொள்ளாமல், மேலும், தான் நீதிமான் என்று கருதும் தன்மையால்—அதாவது பெருமையால்—மனந்திரும்பத் தாமதியாமல் இருக்கிறாரோ; அத்தகையவர், நீதியான தீர்ப்பின் தெய்வீக ஆணைகளை எதிர்த்து, பாபிலோன் ராஜாவின் நுகத்திற்குத் தெய்வீக கட்டளையின்படி கீழ்ப்படிய வேண்டுமென்றே மறுப்பவராக, சிறைபிடிக்கப்பட்டு, சங்கிலிகளாலும் கட்டுகளாலும், பஞ்சம், மரணம் மற்றும் வாளால் துன்புற்று, தன் தேசத்திலிருந்து முற்றிலும் விரட்டப்படுகிறார். தனது சொந்த நாட்டிலிருந்து, தனது நற்பண்பு மற்றும் அறிவின் ஆவியில் உள்ள நல்ல குணம் மற்றும் பழக்கவழக்கத்தின் காரணமாக, தனது சொந்த விருப்பமின்மை, பெருமை மற்றும் தனது பாவங்களுக்குப் பரிகாரம் குறித்த தன்னைப் பற்றிய வீண் கருத்து ஆகியவற்றின் காரணமாக வெளியேற்றப்பட்ட ஒருவரால், இவை அனைத்தும் மற்றும் இதேபோன்ற பலவும் சகித்துக்கொள்ளப்படுகின்றன, தெய்வீகத் திருத்தூதரின்படி, 'துன்பங்களிலும், குறைகளிலும், நெருக்கடிகளிலும்' (2 கொரி. 12:10; 6:4). கடினமான உடல் நிலைகள் மூலம் ஏற்படும் வெளிப்புற அவமானம், ஆன்மாவில் தெய்வீகப் புதையல்களைப் பாதுகாக்கும் சக்தியைக் கொண்டுள்ளது என்பதை அந்த மாபெரும் அப்போஸ்தலர் அறிந்திருந்தார்; அதனால்தான் அவர் அவற்றைத் தன் சொந்த நலனுக்காகவும், தன்னில் விசுவாசத்திற்கும் நற்குணத்திற்கும் ஒரு மாதிரியை வெளிப்படுத்த வேண்டியிருந்தவர்களின் நலனுக்காகவும் மனமுவந்து சகித்துக்கொண்டார்; அதனால், தண்டனைக்குள்ளானவரைப் போல, அவர்கள் தங்கள் சொந்தத் தவறின் காரணமாக எதையேனும் துன்பப்பட்டாலும், கொரிந்தியருக்கு (1 கொரி. 5:5), அப்பாவித்தனமாகத் துன்பப்பட்ட ஒருவரைத் தங்களுக்கு ஆறுதலாகவும், பின்பற்ற வேண்டிய அவருடைய பொறுமையின் மாதிரியாகவும் முன்வைக்க முடிந்தது.

127. தெய்வீகத் திருத்தூதர், பரிசுத்த ஆவியானவரின் பல்வேறு கிரியைகளை வெவ்வேறு வரங்களாகக் குறிப்பிடுகிறார், அவை அனைத்தும் ஒரே ஆவியானவரால் வழங்கப்பட்டவை (1 கொரி. 12:4). அத்தகைய ஆவியின் வெளிப்பாடு, ஒரு குறிப்பிட்ட வரத்தில் பங்கேற்கும்போது, ஒவ்வொரு நபருக்கும் உள்ள விசுவாசத்திற்கு ஏற்ப வழங்கப்படுகிறது; அதாவது, ஒவ்வொரு விசுவாசியும், தங்கள் விசுவாசத்திற்கும் உள்ளான ஆவிக்குரிய மனப்பான்மைக்கும் ஏற்ப, ஆவியின் ஒரு விகிதாசாரப் பணியைப் பெறுகிறார், இது மற்றொரு கட்டளையை நிறைவேற்றத் தேவையான மனப்பான்மையையும் வலிமையையும் அவர்களுக்கு அளிக்கிறது.

128. எப்படி ஒருவர் ஞானவசனத்தையும், மற்றொருவர் அறிவவசனத்தையும், வேறொருவர் விசுவாசத்தையும், மேலும் ஒருவர் பெரிய அப்போஸ்தலர் பட்டியலிட்ட (1 கொரி. 12:8–12) வேறு சில வரங்களையும் பெறுகிறாரோ, அப்படியே ஒருவர் தனது விசுவாசத்திற்கு ஏற்ப, எந்தப் பௌதீக அம்சமும் இல்லாத, கடவுளுக்கான பரிபூரண, நேரடிக் காதலின் வரத்தை ஆவியினால் பெறுகிறார்; மற்றொருவர், அதே ஆவியினால், தன் அண்டை வீட்டார் மீது கனிவான அன்பின் வரத்தைப் பெறுகிறார்; நான் சொன்னது போல், மற்றொருவர் அதே ஆவியினால் வேறு ஏதேனும் ஒரு வரத்தைப் பெறுகிறார்; ஏனெனில், ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் உள்ளத்தில் அவரவர் சொந்த வரம் செயல்படுகிறது. ஏனெனில், கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதில் சுறுசுறுப்பாகவும் சக்திவாய்ந்ததாகவும் இருக்கும் ஒவ்வொரு மனப்பான்மையையும் அப்போஸ்தலர் 'ஆவியானவரின் வரம்' என்று அழைக்கிறார்.

129. விசுவாசம் என்பது உள்ளத்தில் உள்ள அனைத்தையும் நன்னம்பிக்கை நிலையில் பேணுகின்ற ஒரு சக்தியாகும், அல்லது அதுவே நன்னம்பிக்கையாகும், அது விசுவாசிக்கும் அவர் விசுவாசிக்கிற தேவனுக்கும் இடையே ஒரு மீஇயற்கையான, நேரடியான மற்றும் பரிபூரண ஐக்கியத்தை அருளுகிறது.

130. ஆன்மாவையும் உடலையும் கொண்ட மனிதன், இரண்டு சட்டங்களின் செயல்பாட்டிற்கு உட்பட்டவன்—அவை, மாம்சத்தின் சட்டமும் ஆவியின் சட்டமும் ஆகும்—அவற்றில் மாம்சத்தின் சட்டம் புலனுணர்வு சார்ந்த விளைவையும், ஆவியின் சட்டம் மன அல்லது ஆன்மீக சார்ந்த விளைவையும் கொண்டது; இதன் மூலம், மாம்சத்தின் சட்டம், புலனுணர்வுடன் செயல்பட்டு, பொதுவாக ஒருவரைப் பொருட்களுடன் பிணைக்கிறது, அதே சமயம் ஆவியின் சட்டம், மனரீதியாக அல்லது ஆன்மீக ரீதியாக செயல்பட்டு, கடவுளுடனான உடனடி ஐக்கியத்தை ஏற்படுத்துகிறது: எனவே, 'தனது இதயத்தில் சிந்திக்காத' எவரும் (லூக்கா 11:23)—அதாவது, விசுவாசத்தின் மூலம் நிறைவேற்றப்பட்ட கடவுளுடனான நேரடி ஐக்கியத்தை முறிக்காதவர்; அத்தகையவர், பற்று அற்றவராகவும், விசுவாசத்தின் மூலம் கடவுளுடன் ஐக்கியமடைந்து உண்மையில் கடவுளைப் போலவும் ஆகியிருப்பதால், 'இந்த மலைக்கு: "இங்கிருந்து அங்கே பெயர்ந்து போ" என்று சொல்லும், அது பெயர்ந்து போகும்' (மத். 17:20): இந்த வார்த்தையின் மூலம், மாம்சத்தின் பகுத்தறிவும் சட்டமும் உண்மையில் கனமானவை மற்றும் நகர்த்துவதற்குக் கடினமானவை என்று ஒரு விரலால் சுட்டிக்காட்டுவது போலக் காட்டப்படுகிறது; அதே சமயம், நமது இயற்கையான சக்திகளைப் பொறுத்தவரை, அவை முற்றிலும் அசைக்க முடியாதவை மற்றும் அடியறுக்க முடியாதவை.

131. பகுத்தறிவற்ற சுய-பாதுகாப்பு சக்தி, அல்லது மிருகத்தனம், புலன்கள் மூலம் மனித இயல்புக்குள் மிகவும் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது, அதனால் பலர் மனிதனை இந்த நிகழ்கால வாழ்வை அனுபவிப்பதற்கு மட்டுமே திறனுடைய ஒரு மாம்சமாகக் கருதுகின்றனர்.

132. கர்த்தர், 'முதலில் தேவனுடைய ராஜ்யத்தையும் அவருடைய நீதியையும் தேடுங்கள்' (மத்தேயு 6:33) என்று கூறியதன் மூலம்—அதாவது, முதலாவதாகவும் முக்கியமாகவும் சத்தியத்தின் அறிவையும், பின்னர் நற்பண்புள்ள நடத்தையைத் தீவிரமாகப் பின்பற்றுவதையும்—விசுவாசிகள் ஒரே தெய்வீக அறிவைத் தேடி, அதைச் செயல்களால் அலங்கரித்து, நற்பண்பை வளர்க்க வேண்டும் என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டினார்.

133. கடவுளின் அறிவையும் நற்பண்பையும் அடைய விசுவாசிகள் தேட வேண்டிய பல விஷயங்கள் உள்ளன—அவை: உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுதலை, சோதனைகளைப் பொறுமையாகச் சகித்தல், நற்பண்புகளையும் அவற்றுடன் தொடர்புடைய செயல்களையும் புரிந்துகொள்ளுதல், ஆன்மாவின் மாம்சத்தின் மீதான நாட்டத்தை அகற்றுதல், புலன்களின் இச்சைக்குரிய விஷயங்களிலிருந்து விலகுவது, படைக்கப்பட்ட அனைத்துப் பொருட்களிலிருந்தும் மனமானது முழுமையாகப் பிரிந்து நிற்பது – மேலும், பொதுவாகச் சொல்வதானால், பாவத்திலிருந்தும் அறியாமையிலிருந்தும் விலகி, அறிவையும் நற்பண்பையும் பெறுவதற்குத் தேவையான எண்ணற்ற விஷயங்கள் உள்ளன: இதுதான் ஆண்டவர் கூறியது: 'பிரார்த்தனையில் நீங்கள் கேட்கும் எதையும், உங்களுக்கு விசுவாசமிருந்தால் பெறுவீர்கள்' (மத். 21:22), இதன் மூலம், பொதுவாக, கடவுளைப் பற்றிய அறிவிற்கும் நற்பண்பிற்கும் பங்களிக்கும் அனைத்தையும்—உண்மையில் இது ஒன்றை மட்டுமே—பக்தர்கள், பகுத்தறிவுடனும் விசுவாசத்துடனும் தேடி, கேட்க வேண்டும் என்று வெளிப்படுத்துகிறது: ஏனெனில் இவை அனைத்தும் நமக்கு மீட்பளிப்பனவாகும், மேலும் கர்த்தர் தம்மிடம் கேட்பவர்களுக்கு எப்போதும் அதை அருளுகிறார்.

134. 'வாழ்விலிருந்து வாழ்விற்கு ஒரு நறுமணம்' (2 கொரி. 2:16) என்று அப்போஸ்தலர் திகழ்ந்தார்; அவர் தனது முன்மாதிரியால் விசுவாசிகளை நற்பண்புகளின் நறுமணத்தை அடைய தீவிரமாக உழைக்கத் தூண்டினார், மேலும் ஒரு பிரசங்கியாராக, கிருபையின் வாரத்திற்குக் கீழ்ப்படிபவர்களை இவ்வுலக இன்ப வாழ்விலிருந்து ஆவிக்குரிய வாழ்விற்கு வழிநடத்தினார்; "மரணத்திற்கு இட்டுச்செல்லும் மரணத்தின் நாற்றமாக" அவர் இருந்தார், அறியாமையின் மரணத்திலிருந்து நம்பிக்கையீனத்தின் மரணத்திற்குள் மூழ்கி, தங்களுக்குக் காத்திருக்கும் கண்டனத்தை உணரச் செய்யப்பட்டவர்களுக்கு.

135. ஆன்மாவில் மூன்று ஆற்றல்கள் உள்ளன: பகுத்தறிவு ஆற்றல், உந்துதல் (செயல்) ஆற்றல் மற்றும் இச்சையறிவு ஆற்றல். பகுத்தறிவு ஆற்றல் மூலம், நாம் எது நன்மை என்பதை அறிய முற்படுகிறோம்; இச்சையறிவு ஆற்றல் மூலம், நாம் அறிந்த நன்மையை விரும்புகிறோம்; மற்றும் உந்துதல் ஆற்றல் மூலம், அதற்காகப் பாடுபட்டுப் போராடுகிறோம். கடவுளை நேசிப்பவர்கள், இந்த சக்திகள் மூலம் தெய்வீக நற்பண்பு மற்றும் அறிவை நோக்கிப் பாடுபடுகிறார்கள்—முதலாவதன் மூலம் அதைத் தேடி, இரண்டாவதன் மூலம் அதை விரும்புகிறார்கள், மூன்றாவதன் மூலம் அதற்காகப் பாடுபடுகிறார்கள்—அவர்கள் அழிவற்ற உணவையும், மனதை வளப்படுத்தும் தெய்வீக விஷயங்களின் அறிவையும் பெறுகிறார்கள்.

136. மனித இயல்பைப் படைத்த கடவுள், தனது சித்தத்தின்படி, அதற்கு வாழ்வளிக்கும் வரத்தை வழங்கியதோடு, அதற்குப் பொருத்தமாகச் செயல்படும் சக்தியையும் அருளினார்; இந்த சக்தியால் நான் குறிப்பிடுவது, நமது இயல்பில் உள்ளார்ந்து இருக்கும் மற்றும் அதைக் கொண்டவரின் சித்தத்தின்படி செயலில் உணர்வுப்பூர்வமாக வெளிப்படும் நற்பண்புகளைப் பயிற்சி செய்வதற்கான உந்துதலையே.

137. ஒருவன், பொருட்களின் இனிமை அல்லது இனிமையற்ற தன்மையைப் பொறுத்து, அவற்றின் புலனுணர்வு சார்ந்த, உடல் சார்ந்த வேறுபாட்டை மட்டுமே நம்பியிருந்தால்; அப்பொழுது, தெய்வீகக் கட்டளையை மீறி, அவன் நன்மையும் தீமையும் அறிந்திடும் மரத்தின் பழத்தைப் பெறுகிறான்; அதாவது, புலன்களின் பேச்சற்ற தன்மையையோ அல்லது பகுத்தறிவற்ற தன்மையையோ பெறுகிறான்; அதன் மூலம், உடலின் ஒருமைப்பாட்டைப் பாதுகாப்பதற்கு உதவும் ஒன்றை மட்டுமே நன்றாக வேறுபடுத்தி அறிந்து, அதன் விளைவாக இனிமையானதை நன்மையாகவும், விரும்பத்தகாததை தீமையாகவும் ஏற்றுக்கொள்கிறான். இருப்பினும், அவர் காலத்தை நித்தியத்திலிருந்து தெளிவாக வேறுபடுத்தும் பகுத்தறிவு வாதத்தை முழுமையாகப் பின்பற்றினால், அப்போது, தெய்வீகக் கட்டளையைக் கடைப்பிடித்து, அவர் வாழ்விருட்சத்தில், அதாவது மனதில் உருவான ஞானத்தில், பங்குகொள்கிறார், ஆத்மாவின் இரட்சிப்புக்கு எது பயன்படுகிறது என்பதைத் தெளிவாக வேறுபடுத்தி அறிந்து, அதன் விளைவாக நித்திய ஆசீர்வாதங்களின் மகிமையை நன்மையாக ஏற்றுக்கொண்டு, காலிக ஆசீர்வாதங்களின் நிலையற்ற தன்மையைத் தீமையாக நிராகரிக்கும் திறன் கொண்டதாகும்.

138. மனதிற்கு நன்மை என்பது ஆன்மீகத்தின் பால் உள்ள உணர்ச்சியற்ற நாட்டம், தீமை என்பது புலனின்பத்தின் பால் உள்ள உணர்ச்சிப்பூர்வமான நாட்டம். ஆனால், புலன்களைப் பொறுத்தவரை, நன்மை என்பது காம விருப்பத்தில் ஈடுபடுவதால் உடலை நோக்கிய உணர்ச்சிப்பூர்வமான இயக்கம், தீமை என்பது அதிலிருந்து பறிக்கப்படுவதால் ஏற்படும் ஒரு விரும்பத்தகாத நிலை.

139. திராட்சைகளிலிருந்து ஒயின் கிடைக்கிறது; ஒயின் போதையை ஏற்படுத்துகிறது; போதை பிரமையிலுக்கு (தவறான நிலை – தற்காலிகமாக பகுத்தறிவை இழத்தல்) இட்டுச் செல்கிறது. ஒரு பந்தலுக்கு ஒப்பிடக்கூடிய சுறுசுறுப்பான மனதிற்கும்கூட இதே நிலைதானே—அதாவது, அது நற்பண்புகளால் வளர்க்கப்படும்போது, அது அறிவைத் தருகிறது; அறிவோ ஒரு நல்ல பரவசத்தைத் தருகிறது, அது மனதை இன்பங்களின் பிணைப்புகளிலிருந்து விடுவிக்கிறது?

140. புலனறிவுப் பொருட்களைப் பற்றிய எண்ணங்களுடன், தீயவன் அவற்றின் வெளிப்புற தோற்றங்கள் மற்றும் வடிவங்களைப் பற்றிய கற்பனைகளைத் தந்திரமாக உள்ளே விதைக்கிறான், இதன் மூலம் அந்தப் பொருட்களுக்கான உணர்ச்சிப்பூர்வமான ஆசைகள், நமது பகுத்தறிவுச் செயல்பாடு மன மற்றும் ஆன்மீகத்தை நோக்கிய அதன் பயணத்தில் நிற்கும்போது, அவற்றின் வெளிப்புற தோற்றத்தின் அடிப்படையில் மட்டுமே பொதுவாகத் தூண்டப்படுகின்றன. (அல்லது இடைப்பட்டிருக்கும்) இந்த உணர்வின் வழியாக. இங்குதான் எதிரி ஆன்மாவைக் கெடுத்து, அதை உணர்ச்சிப்பூர்வமான கொந்தளிப்பில் ஆழ்த்துவதில் வெற்றி பெறுகிறான்.

141. தேவ வார்த்தை ஒளியாகவும் நெருப்பாகவும் இருக்கிறது, ஏனெனில் அது இயற்கையான எண்ணங்களை ஒளிரச் செய்து, இயற்கைக்கு மாறானவற்றை அழித்துவிடுகிறது; கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதன் மூலம், நம்பப்படும் சிறந்த வாழ்க்கைக்காகப் பாடுபடும்வர்களுக்கு அது புலனுணர்வு வாழ்க்கையின் இருளை அகற்றுவது போலவே, மாம்சத்தின் மீதுள்ள அன்பினால், இந்த (புலனுணர்வு) வாழ்க்கையின் இருண்ட இரவில் மனமுவந்து ஒட்டிக்கொள்ளும்வர்கள் நியாயத்தீர்ப்பு மற்றும் கண்டனத்தின் நெருப்பினால் தண்டிக்கப்படுகிறார்கள்.

142. நமது மனதின் சக்தி இயல்பாகவே உருவமுள்ள மற்றும் உருவமற்ற உயிரினங்களை அறியக்கூடியது; ஆனால் பரிசுத்தத் திருத்தூணையைப் பொறுத்தவரை, அது கிருபையினால் மட்டுமே அறிவைப் பெறுகிறது, அது இருக்கிறது என்று மட்டும் நம்புகிறது, ஆனால் பேயுலக மனது செய்வது போல, அது இயல்பாக என்னவென்று ஆராய துணியாது.

143. விசுவாசத்தின் தூய கண்ணால், எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களின் பிரகாசத்தைக் கண்ட பிறகு, ஒருவர் தனது சொந்த நாட்டையும், உறவினர்களையும், தந்தையின் வீட்டையும் விட்டு வெளியேறும்படி வரும் கட்டளையை மனமுவந்து நிறைவேற்றுகிறார்; மாம்சத்தின் மீதான அனைத்து அனுதாபங்களையும் பற்றுகளையும் ஒதுக்கித் தள்ளுகிறார், உணர்வையும் உணர்வு சார்ந்த அனைத்தையும் ஒதுக்கி, இந்த உலகத்திலிருந்து ஏதேனும் சோதனை எழுந்தால், மாம்சத்திற்கு மேலாகத் தனது அழைப்பின் நோக்கத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து, மாம்சத்திற்கு மேலாக நிற்கிறார்; இதுவே மாபெரும் ஆபிரகாம் ஈசாக்குக்கு மேலாக தேவனைத் தேர்ந்தெடுத்தது போல (ஆதியாகமம் 22:1 மற்றும் பின்பகுதி).

144. புகழுக்காகவோ, பேராசையினாலோ, நயவஞ்சகமாகவோ அல்லது மனிதர்களை மகிழ்விக்கும் விருப்பத்தினாலோ, அல்லது வெறுமனே வெளிப்பாட்டிற்காகவோ அல்லாமல், (1 தெச. 2:3–5) இறைகுணங்களைப் பயிற்சி செய்யவும் தெய்வீக வேதங்களைப் படிக்கவும் முயற்சி செய்து, எல்லாவற்றையும் இறைவனுக்காகவே செய்து, பேசி, சிந்திக்கும் ஒருவன், ஞானத்துடன் சத்தியத்தின் வழியில் நடக்கிறான்.

145. உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும் எல்லா உணவையும் தவிர்த்து நோன்பு நோற்பவரும், பாவ நாட்டங்களிலிருந்து ஆன்மாவை விடுவிக்கப் பங்களிக்கும் பல பிற காரியங்களைச் செய்பவரும், (லூக்கா 3:4) 'கர்த்தருடைய வழியை ஆயத்தப்படுத்துங்கள்' என்று சொல்லப்பட்ட வழியை ஆயத்தப்படுத்துகிறார். ஆனால், வீண் பெருமைக்காகவோ, பேராசையாலோ, மனிதர்களைத் திருப்திப்படுத்தும் விருப்பத்திற்காகவோ அல்லது கடவுளைத் திருப்திப்படுத்துவதைத் தவிர வேறு எந்தக் காரணத்திற்காகவோ இத்தகைய வாழ்க்கை முறையை ஏற்றுக்கொள்பவர், 'கடவுளின் நீதியான பாதைகளில் நடப்பதில்லை': அவர்கள் வழியை ஆயத்தப்படுத்தும் உழைப்பை மேற்கொள்கிறார்கள், ஆனாலும் கடவுள் இந்தப் பாதையில் நடப்பதற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவதில்லை.

146. உண்மையான வாழ்விற்குத் தன்னை அர்ப்பணித்தவன், ஒவ்வொரு துன்பமும், அது விருப்பத்தினாலோ அல்லது விருப்பமின்றியோ வந்தாலும், 'மரணத்தின் தாய்—விலைமாதுவுக்கு' (யாக்கோபு 1:15) மரணமாகிறது என்பதை அறிந்து, கடுமையான, விருப்பத்திற்கு மாறான சோதனைகள் ஒவ்வொரு சந்திப்பையும் மகிழ்ச்சியுடனும் ஆனந்தத்துடனும் ஏற்றுக்கொள்கிறார், இந்தத் துன்பங்களைப் பொறுமையுடன் பயன்படுத்தி மென்மையான மற்றும் எளிதான பாதைகளாக மாற்றுகிறார் – இது உயர் அழைப்பின் கனத்திற்கு (பிலிப்பியர் 3:14) இட்டுச் செல்கிறது, மேலும் அது அவர் தெய்வீகப் பாதையை பக்தியுடன் பின்பற்றும்போது தவறாமல் அவரை வழிநடத்துகிறது. ஏனெனில், மரணத்தின் தாய் காமம்; காமத்தின் மரணம், அது தன்னிச்சையானதாக இருந்தாலும் சரி, தன்னிச்சையற்றதாக இருந்தாலும் சரி, துன்பமே.

147. சுயக்கட்டுப்பாட்டின் மூலம், மிகவும் வளைந்து கொடுக்கும் மற்றும் சிக்கலானதும், அனைத்துப் புலன்களுடனும் நெருக்கமாகப் பின்னிப் பிணைந்ததும் ஆன காமத்தை அடக்கிய எவரும், 'வளைந்த பாதைகளை நேர்படச் செய்தவர்'; மேலும், வழியில் சந்திக்கும் தாங்க முடியாத மற்றும் கொடூரமான துன்பங்களைப் பொறுமையுடன் சகிப்பதன் மூலம், கரடுமுரடான பாதைகளைச் சமன்படுத்தியவர். ஏனெனில், நல்லொழுக்கத்திற்கான வெகுமதியாகவும், அதற்காக மேற்கொள்ளப்பட்ட உழைப்புகளுக்கும்—அவற்றைச் சரியாகவும் சட்டப்படியும் மேற்கொண்டு, நல்லொழுக்கத்தின் ஏக்கத்துடன் காமத்தை வென்று, சத்தியத்தின் அன்புடன் துக்கங்களின் வலியை அடக்கி—இரண்டு வழிகளிலும் வீரத்துடன் தெய்வீகச் செயல்களைச் செய்து முடித்ததால், எழுதப்பட்டபடி, 'தேவனது இரட்சிப்பைக் காண்பான்' (ஏசா. 40:5).

148. தானாகவே ஏற்படும் விருப்பங்களின் திருப்பங்களையும் வளைவுகளையும்—அதாவது, காமத்தின் கிளர்ச்சிகளை—சுயக்கட்டுப்பாட்டின் மூலம் செம்மைப்படுத்தி, தானாகவே ஏற்படும் சோதனைகளின் கூர்மையான திருப்பங்களை—அதாவது, பல்வேறு வகையான துன்பங்களை—பொறுமையின் மூலம் சரிசெய்து, பாதைகளைச் சமன்படுத்திய இந்த நபர், உண்மையாகவே 'தேவனுடைய இரட்சிப்பைக் காண்பார்' , இதயத்தில் தூய்மை பெற்றவராகிறார்; அத்தகையவர், நற்பண்புகள் மற்றும் பக்தி நிறைந்த தியானத்தின் மூலம், போராட்டங்கள் மற்றும் உழைப்புகளின் முடிவில் கடவுளைக் காண்கிறார், கர்த்தருடைய வார்த்தையின்படி: 'தூய்மையான இருதயமுள்ளவர்கள் பாக்கியவான்கள், அவர்கள் தேவனைப் பார்ப்பார்கள்' (மத். 5:3), நற்பண்புகளைப் பயில்வதில் தங்கள் உழைப்புகளுக்குப் பரிசாக, பற்றற்ற நிலை என்ற அருளைப் பெறுகிறார்கள், அது இல்லாமல் யாரும் கடவுளைக் காண்பதில்லை.

149. மனம் கடவுளைப் பற்றிய ஒரு வாழும் நினைவைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளும் வரை, அது தியானத்தின் மூலம் ஆண்டவரைத் தேடுகிறது (திபா 26:4, 8), ஆனால் வெறுமனே அவ்வாறு அல்ல, மாறாக 'ஆண்டவரின் அச்சத்தில்' (2 குறி 26:5), அதாவது, கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலம். ஏனெனில், இந்த நிறைவின்றி கர்த்தரைத் தேடும் எவரும் அவரைக் காண்பதில்லை, ஏனென்றால் அவர் கர்த்தரைத் தேடியது கர்த்தருடைய பயபக்தியின்றி தேடினார். 'கர்த்தரும் அவருக்குச் செழிப்பை அருளுவார்' (அப்படியே); ஏனெனில், ஞானத்தோடு சரியானதைச் செய்யும் ஒவ்வொருவருக்கும் கர்த்தர் செழிப்பை அருளுகிறார் , அவருக்குப் பல்வேறு நற்பண்புகளைக் கற்பித்து, படைக்கப்பட்ட பொருட்களின் உண்மையான அர்த்தத்தை அவருக்கு வெளிப்படுத்துகிறார்.

150. விசுவாசம், நம்பிக்கை மற்றும் அன்பு இல்லாமல், நம்மில் தீமை எதுவும் முற்றிலுமாக ஒழிந்து போவதில்லை என்பது போலவே, நன்மை எதுவும் முழுமையாக நிலைநிறுத்தப்படுவதில்லை. விசுவாசமானது, போராடும் மனதைத் தேவனை நோக்கித் திரும்பும்படி ஊக்குவிக்கிறது, மேலும் எல்லா ஆவிக்குரிய ஆயுதங்களும் அதன் வசத்தில் உள்ளன என்ற உறுதியின் மூலம் அதற்குத் துணிச்சலைத் தூண்டுகிறது; நம்பிக்கை, எதிரிப் படைகளின் அழிவை உறுதியளித்து, தெய்வீக உதவிக்கான ஒரு தவறாத உத்தரவாதியாகச் செயல்படுகிறது; மேலும் அன்பு, அந்தப் போராட்டத்தின் நடுவிலேயே கூட, தெய்வீகத்துடனான அதன் உறவிலிருந்து மனதைப் பிரிக்க முடியாதபடி, அதாவது முற்றிலும் பிரிக்க முடியாதபடி, பாதுகாக்கிறது, மேலும் அதன் மன உறுதி முழுவதையும் தெய்வீகத்தின் மீதான ஏக்கத்துடன் பிணைக்கிறது.

151. நம்பிக்கை, போராடும் மனதிற்கு ஆறுதல் அளித்து, உதவி நிச்சயம் என்ற உறுதியை ஊட்டுகிறது; நம்பிக்கை, உறுதியான உதவியைக் கண்முன்னே காட்டுவதன் மூலம், எதிரிகளின் தாக்குதல்களைத் தடுக்கிறது; மேலும் அன்பு, கடவுளை நேசிக்கும் மனதிற்கு எதிரிகளின் தாக்குதலைச் செயலற்றதாக்கி, கடவுளிடம் கொண்ட அதன் தீவிர ஏக்கத்தின் மூலம் அவர்களை முழுமையாக சக்தியற்றவர்களாக்குகிறது.

152. இறைவனை நோக்கித் திரும்புவது என்பது, தெய்வீக நம்பிக்கையை முழு மனதுடன் ஏற்றுக்கொள்வதற்குத் தெளிவான சான்றாகும்; அது இல்லாமல், யாருக்கும் அல்லது எந்தக் காரணத்திற்காகவும் இறைவன் மீது ஒரு ஏக்கமே ஏற்படாது: ஏனெனில், நம்பிக்கையின் இயல்பு, எதிர்காலத்தை நிகழ்காலமாக ஒருவரின் கண்முன்னே காட்டுவதும், எதிரியின் சக்தியுடன் போராடுபவர்களுக்கு, தங்களைப் பாதுகாக்கும் கடவுள் எந்த வகையிலும் தங்களிடமிருந்து விலகிச் செல்லவில்லை என்று உறுதியளிப்பதும் ஆகும்—அவருக்காகவும் அவருடைய பொருட்டுமே புனிதர்கள் போரில் ஈடுபடுகிறார்கள். ஏனெனில், கடினமானதாக இருந்தாலும் சரி அல்லது எளிதில் நிறைவேறக்கூடியதாக இருந்தாலும் சரி, ஏதேனும் ஒரு எதிர்பார்ப்பு இல்லாமல் யாரும் ஒருபோதும் நன்மையின் பக்கம் திரும்புவதில்லை.

153. தெய்வீக சக்தியால் சூழப்பட்ட ஒவ்வொரு மனதிற்கும், ஒருவிதத்தில், சில முனிவர்களும் இளவரசர்களும் உள்ளனர்: – 'சிந்தனை சக்தி', இதில் பகுத்தறிவுள்ள நம்பிக்கை உருவாக்கப்படுகிறது, அது கடவுளின் சொல்லொணாத் தன்மைகளை எப்போதும் தியானிக்கவும், எதிர்கால ஆசீர்வாதங்கள் நிகழவிருப்பது போல அவற்றில் மகிழ்ச்சி அடையவும் ஒருவரைக் கற்பிக்கிறது; – 'ஆசை சக்தி', இதில் தெய்வீக அன்பு நிலைநிறுத்தப்படுகிறது, இது இச்சையை தூய்மையான தெய்வீகத்தின் மீதான ஆசையுடன் பிணைத்து, அந்த ஆசைக்குரிய பொருளின் மீதான நாட்டத்தை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்கிறது; – மற்றும் 'ஊக்க சக்தி', இதில் தெய்வீக அமைதி உறுதியாக நிலைநிறுத்தப்படுகிறது, இது ஆசையின் அனைத்து அசைவுகளையும் தெய்வீகத்தின் மீதான அன்பு நோக்கி வழிநடத்துகிறது. ஒவ்வொரு மனமும் தீமையை ஒழிப்பதிலும், நன்மையை வளர்ப்பதிலும் பாதுகாப்பதிலும் தனது கூட்டாளிகளாக இந்த சக்திகளைக் கொண்டுள்ளது.

154. முதலில் தனது உணர்ச்சிகளைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ளாதவர் இயற்கையான பொருட்களின் தியானத்தில் ஈடுபடக் கூடாது, ஏனெனில் புலனறிவுப் பொருட்களின் பிம்பங்கள், உணர்ச்சிகளிலிருந்து முழுமையாக விடுவிக்கப்படாத மனதை உணர்ச்சிப்பூர்வமான நிலைக்கு இழுக்கக்கூடும். ஏனெனில், புலன்களில் ஈடுபடுவதால், புலனறிவுப் பொருட்களின் தோற்றங்களைப் பற்றி நீண்ட நேரம் கற்பனைகளில் மூழ்கும் மனம், அசுத்தமான உணர்ச்சிகளுக்கு மூலமாகிறது, மேலும் தன்னுடன் தொடர்புடைய மனப் பொருட்களை நோக்கி, தியானத்தின் மூலம் திரும்புவதற்கான வலிமையை அது இழந்துவிடுகிறது.

155. உணர்ச்சிகள் கிளர்ந்தெழும் நேரத்தில், எவர் தைரியமாகப் புலன்களை அடக்கி, பகல் கனவுகளையும், புலனறிவுப் பொருட்களின் நினைவுகளையும் முற்றிலுமாக விரட்டி, தன்னை மீறியதை ஆராயும் மனதின் இயல்பான நாட்டங்களை முற்றிலுமாக அடக்குகிறாரோ, அவர் இறை அருளின் உதவியுடன், தன்னை எதிர்த்து எழுந்த உணர்ச்சிகளினதும், பிசாசினதும் தீய மற்றும் கொடுங்கோன்மை நிறைந்த வன்முறையை வெற்றிகரமாகத் தோற்கடித்து, அவற்றை வெட்கமடையச் செய்வார்.

156. மனம் சீர்கெட்டிருக்கும்போது, கோபம் கட்டுக்கடங்காமல் போகிறது, காமம் மிருகத்தனமாகிறது, அதன் விளைவாக, அறியாமை, சுயம்பிரியம் மற்றும் வெட்கக்கேடான உந்துதல்கள் ஆன்மாவைப் பற்றிக்கொள்கின்றன: அப்போது பாவச் செயல்முறை, பல்வேறு இன்ப இச்சைகள் பின்னிப்பிணிய, வலுவுடன் வெளிப்படுகிறது.

157. ஞானத்துடன் கண்ணுக்குத் தெரியாத போர்களையோ அல்லது மோதல்களையோ (கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளுடன்) தவிர்க்கக் கற்றுக்கொண்ட ஒரு மனம், தீய சக்திகளால் தாக்கப்படும்போது இயல்பான பகுத்தறிவில் ஈடுபடவோ அல்லது வேறு எதையும் செய்யவோ கூடாது, மாறாக பிரார்த்தனை செய்ய வேண்டும், உடலை உழைப்பால் சோர்வடையச் செய்ய வேண்டும், எல்லா உலகியல் ஊகங்களையும் கவனமாக அடக்க வேண்டும், மற்றும் நகரச் சுவர்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும்—அதாவது, ஆன்மாவின் காவல் குணங்கள், அல்லது நற்பண்புகளைப் பாதுகாப்பதற்கான வழிகளான சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் பொறுமை; அதனால் எதிரி எந்த வகையிலும் தனது தந்திரங்களால் ஆன்மாவை ஏமாற்றி, அதன் நாட்டத்தைத் தனது பக்கம் ஈர்க்கவும், அதன் மூலம் 'கலங்கிய சீரழிவை' ஊட்டி அதை கடவுளிடமிருந்து விலக்கவும் முடியாது. (அவ்வக்கும் 2:15), மேலும் ஒரு பொய்ச் நன்மையால், சிறந்ததைத் தேடும் இதயத்தை, மோசமானதை நோக்கி வழிநடத்தாமல் இருப்பதற்காகவும்.

158. யார், விவேகமுள்ள மற்றும் அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் பொறுமையின் மூலம், ஐம்புலன்களையும் வீராந்தமாக அடக்கி, ஆன்மாவின் சக்திகள் மூலம் மனதிற்குள் புலனறிவுப் படிமங்கள் நுழைவதைத் தடுத்திருக்கிறாரோ; அத்தகையவர், பிசாசின் தீய திட்டங்கள் அனைத்தையும் திறம்பட முறியடித்து, 'அவன் வந்த அதே வழியில்' அவனை வெட்கத்துடன் பின்வாங்கச் செய்கிறார் (2 ராஜாக்கள் 19:33).

159. யார் ஒருவர், சோதனையின் தொடக்கத்தில், உலகியல் சார்ந்த எண்ணங்களைத் தவிர்த்து, தன் மனதை மற்ற அனைத்திலிருந்தும் விலக்கி, தன்னிலும் கடவுளிலும் ஒருமுகப்படுத்தி ஜெபத்திற்கு அர்ப்பணிக்கிறாரோ, அவர் பாவ மனப்பான்மையைக் கொல்கிறார், அதன் மூலம், அந்தப் பாவ நாட்டத்தைத் தூண்டுகிற சாத்தானை, , அவனை அவமானத்துடன் ஓடச் செய்கிறான்; அதன் நம்பிக்கையில்தான் அவன் தனது வழக்கமான துணிவுடன் ஆன்மாவை அணுகி, பெருமை எண்ணங்களுடன் சத்தியத்திற்கு எதிராக எழுகிறான்: ஏனெனில், மாபெரும் தாவீது கூட, பலவற்றை அறிந்து, அனுபவித்து, நிறைவேற்றி, அனைத்து மனப் போர்களின் ஒழுங்கை அனுபவத்தால் நன்கு அறிந்திருந்தும், கூறினார்: 'தீயோர் எனக்கு எதிராக எழுந்தபோது, நான் வாயடைத்து, தாழ்ந்துபோனேன், என் ஆசீர்வாதங்களைப் பற்றி மௌனமாக இருந்தேன்' (சங். 38, 2:3); அவருக்குப் பிறகு தெய்வீக எரேமியா, மக்களை நோக்கி, 'வயல்களுக்கு வெளியே செல்லாதீர்கள், வழிகளில் நடக்காதீர்கள், ஏனெனில் எதிரியின் வாள் அக்கம் பக்கத்தில் இருக்கிறது' (எரே. 6:25) என்று கட்டளையிட்டார்.

160. இயற்கையான விருப்பங்களும் இன்பங்களும் அவற்றை அனுபவிப்பவர்களுக்கு இகழ்ச்சியைக் கொண்டுவருவதில்லை, ஏனெனில் அவை நமது இயல்பின் அமைப்பின் அவசியமான விளைவுகளாகும். இயல்பு நமது விருப்பத்திற்கு எதிராகக் கூட நமக்கு இன்பத்தை அளிக்கிறது—உதாரணமாக, கைக்குக் கிடைக்கும் உணவு, முந்தைய பசியைத் தீர்ப்பது போல, – தாகத்தின் வேதனையைத் தணிக்கும் பானம், – விழிப்பினால் வற்றிப்போன சக்தியை மீண்டும் தரும் தூக்கம், – மற்றும் நமது இயற்கைத் தேவைகளின்படி நம்மை வந்தடையும் மற்ற அனைத்தும், நமது இயற்கையின் நல்வாழ்வுக்கு அவசியமானவை மற்றும் நற்பண்பை அடைய ஆர்வமுள்ளவர்களுக்கு நற்பண்பைப் பெறுவதற்கு உகந்தவை. இத்தகைய அனைத்தும் பொருத்தமானவையே, ஒருவர் பாவச் சித்திகளிலிருந்து விலகி, நம்மில் தன்னிச்சையாக எழும், வேறு எந்த மூலமும் இல்லாத, கண்டிக்கத்தக்க மற்றும் இயற்கைக்கு மாறான உணர்ச்சிகளின் அடிமைத்தனத்தில் விழாமல் தடுக்கும் நியாயமான எல்லைகளுக்குள் இருக்கும் பட்சத்தில். ஆனால், இயற்கையான தேவைகள் மற்றும் ஆசைகளால் இயக்கப்படும் மனத்தின் கட்டுப்பாடற்ற இயக்கத்தைத் தவிர, அவை நம்மை அழியாத மற்றும் நித்திய வாழ்விற்கு வழிநடத்தும் நோக்கத்திற்காக உள்ளார்ந்தவை அல்ல.

161. அதுவே உன்னத நன்மையின் செயல். அது அறிவார்ந்த உயிரினங்களின் தெய்வீக மற்றும் அகவடிவற்ற இயல்புகளை, அணுக முடியாத அழகின் கருத்தாக்க முடியாத அனைத்துப் பிரம்மாண்டங்களையும் அவற்றின் திறனுக்கேற்ப உணரக்கூடிய உயிரினங்களாக, சொல்லொணாத் தெய்வீக மகிமையின் பிரதிபலிப்புகளாக மாற்றியதுடன் நில்லாது, அவற்றின் இயல்புகளுக்கேற்ப, இயற்கையான தேவைகள் மற்றும் ஆசைகளின் கட்டுப்பாடற்ற உந்துதலுக்கு அப்பால், அவற்றின் இயல்பிலேயே அழியாத மற்றும் நீடித்த வாழ்விற்கு வழிநடத்த நோக்கப்படாத அந்த இயற்கையான தேவைகள் மற்றும் ஆசைகளின் கட்டுப்பாடற்ற உந்துதலுக்கு அப்பால், அணுக முடியாத அழகின் கருத்தாக்க முடியாத அனைத்துப் பிரம்மாண்டங்களையும் அவற்றின் திறனுக்கேற்ப உணரக்கூடிய உயிரினங்களாகவும் மாற்றியது— ஆனால், அறிவாற்றல் மிக்க உயிரினங்களைப் பொறுத்தவரை பல வழிகளில் தாழ்ந்தவையாகக் கருதப்படும் புலனுணர்வுள்ள உயிரினங்கள் மீதும், அதன் மகத்துவத்தின் தெளிவான தடங்களைப் பொதிந்துள்ளது—அந்தத் தடங்கள், மனித மனம் அவற்றில் ஆழமாகச் சிந்திக்கும்போது, நேரடியாகக் கடவுளிடம் அழைத்துச் செல்லக்கூடியவையாகவும், அதைக் கண்ணுக்குத் தெரியும் அனைத்திற்கும் மேலே உயர்த்தி, உச்ச மகிழ்ச்சியின் உலகிற்குள் நுழைப்பது போலவும் இருக்கின்றன.

162. செய்வோரின் செயல் ஞானம் அவனை உணர்ச்சிகளுக்கு மேலே உயர்த்துகிறது, அதே சமயம் அறிந்தோனின் தியான ஞானம் அவனைக் காணக்கூடிய அனைத்திற்கும் மேலே நிலைநிறுத்துகிறது, அவனது மனதை தனக்கு ஒப்பான பொருட்களுக்கு உயர்த்துகிறது (4, 100).

163. அறிவோடு இணைந்த செயல், செயலுடன் இணைந்த அறிவு ஆகியவை இறைவனது அரியணையையும் அவனது திருவடிக் கீழ்மணையையும் உருவாக்குகின்றன: அறிவின் மூலம் அரியணை, செயலின் மூலம் திருவடிக் கீழ்மணை. ஆகவே, யாராவது ஒரு மனித மனதை - பௌதிக உலகத்தைப் பற்றிய அனைத்து கற்பனைகளிலிருந்தும் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, இறைவனின் பற்று அற்ற எண்ணங்களால் எப்போதும் ஈடுபடுத்தப்பட்ட, அல்லது சொல்லப்போனால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மனதை - 'சொர்க்கம்' என்று அழைத்தால், அவர்கள் உண்மையின் எல்லைகளைத் தாண்டிச் செல்வதாக நான் கருதவில்லை.

164. எந்தவொரு உணர்ச்சியின் இயக்கத்திற்கும் அதன் தொடக்கப் புள்ளி, பொதுவாக, அதற்குள் இருக்கும் ஒரு புலன் சார்ந்த பொருளாகும். ஏனெனில், சில புலன்களின் ஊடாக ஆன்மாவின் சக்திகளைத் தன்பால் ஈர்க்கும் அத்தகைய ஒரு பொருள் இல்லாமல், ஒரு உணர்ச்சிப்பூர்வமான இயக்கம் ஒருபோதும் எழாது; ஏனெனில், ஒரு புலன் சார்ந்த பொருள் இல்லாமல் உணர்ச்சி இருக்க முடியாது. மனைவி இல்லாதிருந்தால், விபச்சாரம் இருக்காது; உணவு இல்லாதிருந்தால், அதீத உணவுப் பிரியம் இருக்காது; தங்கம் இல்லாதிருந்தால், தங்கம் மீதான பற்று இருக்காது. இவ்வாறு, நமது இயற்கை சக்திகளின் ஒவ்வொரு உணர்ச்சிப்பூர்வமான இயக்கத்திற்கும் மூலமானது ஒரு புலன் சார்ந்த பொருள், அல்லது அதன் மூலம் ஆன்மாவைப் பாவத்திற்குத் தூண்டும் ஒரு அசுரன் ஆகும்.

165. கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையில் புலன் பொருட்களும் மனத்தால் சிந்திக்கப்படும் பொருட்களும் நிற்கின்றன. கடவுளை அடைய விரும்பும் மனித மனம், செயல் வாழ்க்கையில் புலன் பொருட்களால் அடிமையாக்கப்படக்கூடாது, மேலும் சிந்தனை வாழ்க்கையில் மனப் பொருட்களால் எந்த வகையிலும் தடுக்கப்படக்கூடாது.

166. தேவனுடைய கோபம் என்பது அறிவுறுத்தப்படுபவர்களால் அனுபவிக்கப்படும் ஒரு வேதனையான உணர்வு; மேலும் இந்த வேதனையான உணர்வு, வாழ்க்கையில் ஏற்படும் தற்செயலான கஷ்டங்கள் மூலம் ஏற்படுகிறது, இதன் மூலம் நற்பண்பு மற்றும் அறிவால் வீங்கிய மனதை, கடவுள் அடிக்கடி அடக்கத்திற்கும் பணிவிற்கும் வழிநடத்துகிறார், அதன் மூலம் அது தன்னை அறிந்து தனது சொந்த பலவீனத்தை உணர முடிகிறது; இந்த பலவீனத்தை உணர்ந்த பிறகு, அது இதயத்தின் வீண் பெருமையைத் தள்ளிவிடுகிறது.

167. கர்த்தருடைய கோபம் என்பது தெய்வீக வரங்களைக் குறைப்பதோ அல்லது நிறுத்துவதோ ஆகும். இந்த நிறுத்துதல், தன்னைப் பற்றிப் பெருமையாக எண்ணி, கடவுள் தங்களுக்கு வழங்கிய ஆசீர்வாதங்களைத் தங்களின் சொந்த நற்பண்புகளின் பலனாகக் கருதிப் பெருமைப்படும் ஒவ்வொரு மனதின் நன்மைக்காகவே செய்யப்படுகிறது.

168. நிகழ்வுகளின் போக்கில், இறைவனின், உண்மையில் அதுவாகவே இருக்கும், வினைநடத்தலின் வரம்பு மற்றும் சட்டம் என்னவென்றால், சிறந்த நிலையில் இருந்தபோதும் நன்றியற்றவர்களாக இருந்தவர்களுக்கு, துரதிர்ஷ்டங்கள் மூலம் நன்றியுணர்வைக் கற்பிக்கும் வகையில் தண்டிப்பதாகும்; இது, அவர்களின் முந்தைய செழிப்பில் செயல்பட்ட இறைவல்லமையை உணர்வதற்கான ஒரு பாதையாக, நிகழ்காலத் துன்பங்களின் சோதனையை மாற்றுகிறது: இல்லையெனில், இறைவழிநடத்துதல் நமது உள்ளத்தில் உள்ள நன்மையில் கட்டுப்பாடற்ற பெருமையைக் கொள்ள அனுமதித்தால், நாம் நிச்சயமாக இறைப்பற்றற்ற பெருமைக்குள் வீழ்வோம்; நற்பண்பையும் அறிவையும் பெறுவது அருளால் அல்ல, மாறாக நமது சொந்த இயற்கை சக்திகளாலேயே சாத்தியமெனக் கற்பனை செய்துகொள்வோம்.

169. தாங்கள் ஏற்கெனவே நற்பண்பின் உச்சியை அடைந்துவிட்டதாகக் கருதுபவர், எல்லா நன்மைகளின் மூலத்தையும் இனி தேட மாட்டார்; நன்மையில் சிறந்து விளங்குவதற்கான ஆற்றலைத் தங்களுக்குள் மட்டுமே இருப்பதாகக் கருதி, அதன் மூலம் மீட்பின் உறுதிப்படுத்தலையும் பாதுகாப்பையும் - அதாவது, கடவுளையும் - தங்களுக்குத் தாங்களே இழந்துவிடுகிறார்கள். ஆனால், நன்மை செய்வதற்குத் தன்னில் இயல்பான பலவீனம் இருப்பதாக உணரும் எவரும், தனக்குக் குறைவானதை ஈடுசெய்வதற்காக சர்வவல்லமையுள்ளவரிடம் விரைவதை ஒருபோதும் நிறுத்துவதில்லை.

170. தன்னைப்பற்றி மிக அறிந்த மனதில் நீதியான கோபம் ஏற்படுகிறது—அதாவது, அது கைவிடப்படும்போதும், அல்லது செயல் மற்றும் எண்ணம் இரண்டிலும் பேய்களின் தாக்குதல்களுக்கு உள்ளாக அனுமதிக்கப்படும்போதும்; அதன் மூலம் அவர் தனது இயல்பான பலவீனத்தை உணர்ந்து, தன்னைச் சூழ்ந்துகொண்டு தனக்குள் உள்ள நன்மையெல்லாம் உண்டாக்கும் கடவுளின் வல்லமையையும் கிருபையையும் அறிந்துகொண்டு, அந்த இயற்கைக்கு மாறான மற்றும் அந்நியமான பெருமையைத் தன்னிலிருந்து வெகுதூரம் தள்ளிவிடுவதன் மூலம் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ள வேண்டும்; இல்லையெனில், முன்னர் வழங்கப்பட்ட வரங்கள் திரும்பப் பெறப்படும் மற்றொரு கோபம் அவர் மீது பாய்ந்துவிடும்.

171. கோபத்தின் முதல் வெளிப்பாடான கைவிடப்படுவதை உணர்ந்து, அதை நன்றியுணர்வின் நல்ல ஆசிரியராக ஏற்றுக்கொண்டு தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ளாதவன், மற்றொரு கோபத்தை எதிர்கொள்கிறான். அது, முன்பு அவன் பெற்ற வரங்களின் பலனை அவனிடமிருந்து பறித்து, இதுவரை அவனைப் பாதுகாத்து வந்த வலிமையையும் அவனுக்கு இழக்கச் செய்கிறது. ஏனெனில், நன்றியற்ற இஸ்ரவேலைப் பற்றி, ஒரு திராட்சைக் கொடியின் உருவத்தில் கடவுள் கூறுவது இதுவே: 'நான் அதன் வேலியை அகற்றிவிடுவேன், அது கொள்ளையடிக்கப்படும்; நான் அதன் மதிலை இடித்துவிடுவேன், அது மிதிக்கப்படும்; மேலும், என் திராட்சைத் தோட்டத்தை நான் கைவிடுவேன்; அது வெட்டப்படாமலும், கோடாலியால் சுத்தம் செய்யப்படாமலும் இருக்கும், அதில் பாலைவனத்தில் இருப்பது போல முட்புதர்கள் முளைக்கும்; மேலும் அதன்மேல் மழை பெய்யாதபடிக்கு மேகங்களுக்குக் கட்டளையிடுவேன்' (ஏசா. 5:5–6).

172. தீயொழுக்கத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் மற்றொரு பாதையும் உண்டு: அது குணநலன் இழப்பதில் அலட்சியம் காட்டுவதாகும். ஏனெனில், தேவனுடைய கட்டளைகளைப் புறக்கணிப்பதன் மூலம் தேவனை மீறுபவன் பழகியவன், சூழ்நிலைகள் அவ்வாறு கோரும்போது (கட்டளைகளுக்கு விசுவாசமாக இருப்பதற்காக மரண அச்சுறுத்தல் மூலம்) தேவன் தாமையே மறுதலிப்பான்: ஏனெனில் அவன் தேவன் என்பதை விட மாம்ச வாழ்க்கையை விரும்புகிறான், மேலும் இருதயத்தின் உணர்வுகளில் உள்ள மாம்ச இன்பங்களை எல்லா தெய்வீக கட்டளைகளையும் விட உயர்ந்ததாகக் கருதுகிறான்.

173. எசேக்கியாளைப் போன்ற, பேய்களுக்கு எதிராக ஞானமாகத் தன்னை வலிமையால் கட்டிப்பிணைத்த ஒரு கடவுள் அன்பான மற்றும் நற்பண்புள்ள நபர், ஒருவேளை தம் மனதில் தமக்கு எதிராகக் கண்ணுக்குத் தெரியாத போரை நடத்தும் தீய ஆவிகளால் சூழப்பட்டால், மேலும், ஜெபத்தின் மூலம், பரலோகத்திலிருந்து அனுப்பப்பட்ட ஒரு தேவதையை—அதாவது, மிகுந்த ஞானத்தின் வார்த்தையை—கடவுளிடமிருந்து பெற்றால், இந்த முழுமையான பிசாசின் படையைத் தகர்த்து விரட்டியடித்த பிறகும், அந்த வெற்றிக்கும் இரட்சிப்புக்கும் காரணமாகக் கடவுளைக் கருதாமல், தன்னை மட்டுமே கருதினால்; – அத்தகையவன் கடவுளுக்குரிய மரியாதையைக் கொடுக்கிறான் (2 நாளா. 32:25), இரட்சிப்பின் பெருமைக்கு ஏற்ற நன்றியுணர்வை வெளிப்படுத்தத் தவறியதாலும், நன்மை செய்பவரின் கருணைக்குத் தன்னுடைய நன்மனதைச் சமமாகக் கொடுக்கத் தவறியதாலும்.

174. தெய்வீக ஞானத்தால் மனதை ஒளிரச் செய்வோம், அந்த ஞானத்திற்குப் பொருத்தமான நற்பண்புகளால் உடலை அலங்கரிப்போம், உணர்ச்சிகளை நிராகரிப்பதன் மூலம் அதை ஒரு பகுத்தறிவுள்ள நற்பண்புக் கலமாக மாற்றுவோம். ஏனெனில், உடலில் உள்ள இயல்பான உணர்ச்சிகள், பகுத்தறிவால் ஆளப்படும்போது, அவை கண்டிக்கப்பட வேண்டியவை அல்ல; ஆனால், அவற்றின் இயக்கம் இந்தக் கட்டுப்பாடின்றி தொடர அனுமதிக்கப்படும்போது, அவை கண்டிக்கப்படக் காரணமாகின்றன. இதனால்தான், அத்தகைய உணர்ச்சிகள் நிராகரிக்கப்பட வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது—அவற்றின் இயக்கம் இயற்கையானது, ஆனால் அவை பகுத்தறிவால் ஆளப்படாததால், அவற்றை வெளிப்படுத்துவது பெரும்பாலும் செயற்கையானது.

175. தான் பெற்ற வரங்களால் உள்ளத்தில் ஆணவம் கொண்டு, 'அவற்றைப் பெறாதவன் போல' பெருமையடைந்தவன், (1 கொரி. 4:7), அவன் தன் இதயத்தில் கர்வமடைந்ததாலும், கர்வமுள்ளவனானதாலும், தான் அதை ஏற்றுக்கொள்ளாதது போலவும், தான் பெற்ற வரங்களால், நம்முடைய உணர்ச்சிகளை வெல்லக்கூடிய ஒரே சக்தி எங்கே இருக்கிறது என்பதை உணர்ந்து, மனந்திரும்பி, தன் முக்கியத்துவப் பெருமையைத் தள்ளிவிட்டு, தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டான். அதன் மூலம், கடவுள் வழக்கமாக அவனை நோக்கித் திரும்பும் கோபத்தைத் தணித்து, அவன் தன் சொந்த பலவீனத்தை உணர்ந்துகொள்ளும்படி செய்தார். நமது உணர்ச்சிகளை வெல்லக்கூடிய அந்த சக்தி எங்கே இருக்கிறது என்பதை உணர்ந்து, மனந்திரும்பித் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, தற்பெருமையின் கர்வத்தைத் தள்ளிவிட்டு, அதன் மூலம் மனந்திரும்பாதவர்கள் மீது பொதுவாக விழும் கோபத்தை தம்மை விட்டு விலகச் செய்து கடவுளைச் சமாதானப்படுத்த வேண்டும்—அந்தக் கோபம் ஆன்மாவைக் காக்கும் கிருபையைத் திரும்பப் பெற்று, நன்றியற்ற மனதை வெறுமையாக்குகிறது.

176. யார் ஒருவர் தன் உடலை நற்பண்புகளால் புனிதப்படுத்தி, ஆன்மாவை உண்மையான அறிவால் ஒளி பெறச் செய்யவில்லையோ, அவர் கடவுளை உண்மையாகப் போற்ற முடியாது. நற்பண்பு நோக்கிய மனநிலை, உண்மையான அறிவின் உயரங்களுக்கு உயர்த்தப்பட்ட, தியான மனதின் முகத்தைப் போன்றது.

177. நம்மில் உள்ள உறுப்புகளுக்குள் இருக்கும் கடவுளே ஒவ்வொரு செயலையும், சிந்தனையையும், நற்பண்பையும், அறிவையும், வெற்றியையும், ஞானத்தையும், நன்மையையும், உண்மையையும் நிறைவேற்றுகிறார் என்றும், நாம் நன்மையை விரும்பும் ஒரு மனநிலையைத் தவிர, இவற்றில் எதிலும் நம் சொந்த முயற்சியால் பங்களிக்கவில்லை என்றும் உண்மையாக உணர்ந்தவர் பேறு பெற்றவர்; அதைப் பெற்ற நிலையில், மாபெரும் ஜெருபாபேல் கடவுளிடம் உரையாற்றுகையில் கூறுகிறார்: 'எனக்கு ஞானம் அருளிய நீர் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்; மேலும் உமக்கே, எங்கள் முன்னோர்களின் பிதாவாகிய கர்த்தராகிய கடவுளே, நாங்கள் நன்றி செலுத்துகிறோம். உம்மிடமிருந்து வெற்றி வருகிறது, உம்மிடமிருந்து ஞானம் வருகிறது, உமது மகிமையும் உம்மிடமிருந்து வருகிறது; மேலும் நான் உமது ஊழியன்' (2 எஸ்ரா 4, 60–59). உண்மையாக நன்றியுள்ள ஊழியனாக, அவர் எல்லாவற்றையும் அனைத்தையும் தரும் கடவுளுக்கு உரித்தாக்கினார்; அவரிடமிருந்து பெற்று, ஞானத்தைக் கொண்டிருந்தார்; மேலும், அவர் தனது அறிக்கையில், வழங்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களின் சக்தி அனைத்தையும் அவருக்கு உரித்தாக்கினார்; அவை, முன்பே கூறப்பட்டது போல, வெற்றி மற்றும் ஞானம், நற்பண்பு மற்றும் அறிவு, செயல் மற்றும் சிந்தனை, நன்மை மற்றும் உண்மை ஆகியவற்றின் கலவையாகும்: ஏனெனில், அவை ஒன்றுக்கொன்று இணைந்து, கடவுளின் ஒற்றை மகிமை மற்றும் பிரகாசத்தின் கதிர்களை வீசுகின்றன.

178. புனிதர்களின் எல்லா பரிபூரணங்களும் தெளிவாக கடவுளின் வரங்களே. ஆகவே, அனைத்திற்கும் ஆண்டவராகிய கடவுளே, பெறுபவரின் நன்றியுணர்வின் மற்றும் நன்னம்பிக்கையின் அளவுக்கு ஏற்ப, அவரே வழங்கும் இந்த வரத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் யாருக்கும் சொந்தமானதல்ல. கடவுளுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டதை மட்டுமே அவர் வைத்திருக்கிறார்.

179. நம்மில் ஒவ்வொருவரும், நம்மில் குடியிருக்கும் விசுவாசத்திற்கு ஏற்றவாறு, ஆவியின் வெளிப்படையான கிரியையைப் பெறுகிறோம்: அதனால் ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குத் தாங்களே கிருபையைப் பகிர்ந்தளிப்பவர்களாக ஆகிறார்கள். இதனால்தான், ஞானமுள்ளவர்கள் யாரும் தாராளமாக ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மற்றொருவரைப் பார்த்து பொறாமைப்பட மாட்டார்கள், ஏனெனில் தெய்வீக ஆசீர்வாதங்களைப் பெறுவதைத் தீர்மானிக்கும் மனப்பான்மையை வளர்த்துக் கொள்ளும் பொறுப்பு அவர்கள் மீதுதான் உள்ளது.

180. தெய்வீக ஆசீர்வாதங்கள் வழங்கப்படுவதில் உள்ள வேறுபாட்டிற்கான காரணம், ஒவ்வொருவரின் விசுவாசத்தின் அளவிலேயே உள்ளது (ரோமர் 12:6); நாம் எப்படி விசுவாசிக்கிறோமோ அதற்கு ஏற்ப, விசுவாசத்தின் ஆவியில் செயல்பட நாம் ஒரு தீவிரமான ஆயத்தத்தைக் கொண்டிருக்கிறோம். இவ்வாறு, (விசுவாசத்தின் ஆவியில்) செயல்படுகிறவன், தன் செயல்பாட்டின் அளவிற்கு ஏற்ப தன் விசுவாசத்தின் அளவை வெளிப்படுத்துகிறான், மேலும் தான் விசுவாசித்த அளவிற்கு கிருபையைப் பெறுகிறான். மாறாக, இப்படிச் செயல்படாதவன், தன் செயலின்மையின் அளவிற்கு ஏற்ப தன் அவிசுவாசத்தின் அளவை வெளிப்படுத்துகிறான், மேலும் தான் அவிசுவாசத்திற்கு அடிபணிந்த அளவிற்கு கிருபை இழப்பைச் சந்திக்கிறான். ஆகவே, விசுவாசத்தின் வளர்ச்சியும், அதன் விளைவாக விசுவாசத்திற்கு (மற்றும் அதனுடன் ஒத்த கிரியைகளுக்கு) ஏற்ப வரும் கிருபையைப் பெறுவதும், மற்றவர்களின் கைகளில் அல்லாமல், தெளிவாக நமது சொந்த கைகளிலேயே இருக்கும்போது, பொறாமைப்படும் நபர் ஏன் நன்மை செய்பவர்களிடம் தவறாக நடந்துகொள்கிறார்?

181. 'கர்த்தருடைய ஆவியானவர் அவர்மேல் பிரகாசிப்பார்,' என்கிறார் ஏசாயா, 'ஞானம் மற்றும் அறிவின் ஆவியானவர், ஆலோசனை மற்றும் வல்லமையின் ஆவியானவர், அறிவு மற்றும் கர்த்தருக்குப் பயப்படும் பயத்தின் ஆவியானவர்: கர்த்தருக்குப் பயப்படும் பயத்தின் ஆவியானவர் அவரை நிரப்புவார்' (ஏசா. 11:3–4). இந்த ஆவிக்குரிய வரங்களின் பண்புகள் பின்வருமாறு: – 'பயம்' – தீச்செயல்களிலிருந்து விலகுவது; 'வலிமை' – நற்செயல்களைச் செய்வது; 'ஆலோசனை' – கடமைக்கு முரணானதை பகுத்தறிவது; 'பக்தி' – எது சரியானது என்பதில் தவறற்ற பார்வை; 'அறிவு' – நற்பண்புகளுக்குள் மறைந்திருக்கும் பகுத்தறிவைச் செயலின் மூலமே புரிந்துகொள்ளுதல்; 'புரிதல்' – அறியப்பட்டவை மீதான ஆன்மாவின் முழுமையான மனப்பான்மை (அதைச் சுவைத்தல்); 'ஞானம்' – கடவுளுடனான சொல்லொணாத் திருவுருக்கம், அது கூட்டுறவின் மூலம், அதைப் பங்குபெறுபவரை ஒரு கடவுளாக மாற்றுகிறது.

182. 'கடவுளுக்குப் பயப்படும் உணர்வின்' ஆன்மா தீச்செயல்களிலிருந்து விலகி நிற்பதாகும்; 'தைரியத்தின் ஆன்மா' கட்டளைகளை ஆற்றலுடன் நிறைவேற்றுவதற்கான தீவிர முயற்சி மற்றும் முன்னேற்றமாகும்; 'ஆலோசனையின் ஆன்மா' நல்லதற்கும் தீயதற்கும் இடையே பகுத்தறியும் பழக்கமாகும், இதன் மூலம் நாம் கட்டளைகளை ஞானமாக நிறைவேற்றி, சிறந்ததிலிருந்து மோசமானதைப் பிரிக்கிறோம்; 'பக்திக்குரிய ஆவி' என்பது நற்பண்புகளின் வடிவங்களைப் பற்றிய தவறற்ற உள்ளுணர்வாகும், அதன் படி செயல்படுவதன் மூலம் நாம் ஒருபோதும் சரியான தீர்ப்பிலிருந்து விலகுவதில்லை; 'அறிவுக்குரிய ஆவி' என்பது கட்டளைகளையும் அவற்றின் பகுத்தறிவு அடிப்படைகளையும் சரியாகப் புரிந்துகொள்வதாகும், அவற்றின் மீது நற்பண்புகளின் வடிவங்கள் அமைந்துள்ளன; "புத்திசாலித்தனத்தின் ஆவி" என்பது நற்பண்புகளின் வடிவங்கள் மற்றும் அடித்தளங்களுடனான இணக்கமாகும் (முந்தையவற்றை நிறைவேற்றுவதற்கான மற்றும் பிந்தையவற்றுக்கு இணங்க செயல்படுவதற்கான உறுதிப்பாடு) அல்லது, மாறாக, (அவற்றுக்கு இணங்க தன்னை மாற்றிக்கொள்ளும்) உருமாற்றமாகும், இதன் மூலம் இயற்கையான சக்திகள் கட்டளைகளின் வடிவங்கள் மற்றும் அடித்தளங்களுடன் ஒன்றிணைகின்றன; "ஞானத்தின் ஆவி" என்பது கட்டளைகளுக்குள் அடங்கியுள்ள மிகவும் ஆன்மீகப் புரிதல்களில் உள்ள அனைத்தின் காரணத்தை நோக்கிய ஒரு மேன்மைப்படுத்தல் மற்றும் அதனுடன் ஐக்கியமடைவதாகும். இதன் மூலம், நமக்கு அறியப்படாத விதத்தில், மனிதர்களுக்கு எவ்வளவு தூரம் அணுகக்கூடியதோ அந்த அளவிற்கு, கடவுளில் பொருட்கள் இருக்கும்படியே அவற்றைப் பற்றிய புரிதலில் நாம் தீட்சை பெற்றதன் மூலம், இதயத்திலிருந்து பாயும் பேச்சின் மூலம் இதை மற்றவர்களுக்குத் தெரிவிக்கிறோம்.

183. தன் விசுவாசத்தின் காரணமாக, கடவுளின் கட்டளைகளை நிறைவேற்றாதவன், ஒரு குருட்டு விசுவாசத்தைக் கொண்டிருக்கிறான். ஏனெனில், கடவுளின் கட்டளைகள் ஒளி என்றால் (நீதிமொழிகள் 6:23), கடவுளின் கட்டளைகளை நிறைவேற்றாதவன் தெய்வீக ஒளி இல்லாமல் இருக்கிறான் என்பது தெளிவாகிறது; அவன் ஒரு உண்மையான தெய்வீகப் பெயரைக் கொண்டிராமல், வெறும் பெயரளவிலான ஒன்றைச் சுமக்கிறான்.

184. பாவம் செய்வோர் எவரும், பாவத்திற்கான சாக்குப்போக்காக மாம்சத்தின் பலவீனத்தைச் சுட்டிக்காட்ட முடியாது. ஏனெனில், ஆணை நிறைவேற்றப்பட்டதன் மூலம், வார்த்தையாகிய கடவுளுடன் இணைந்திருப்பது, முழு இயற்கையையும் வலிமைக்கு மீட்டெடுத்துள்ளது; இதனால், விருப்பத்தின் சாயல் இச்சைகள் பக்கம் திரும்புவது நமக்கு மன்னிக்க முடியாததாகிவிடுகிறது. வார்த்தையின் தெய்வீகம், அவரிடம் விசுவாசமுள்ளவர்களுக்குக் கிருபையினால் எப்போதும் உடனிருப்பதால், மாம்சத்தில் உள்ள பாவத்தின் நியாயப்பிரமாணத்தை மௌனித்துவிடுகிறது (ரோமர் 8:2).

185. ஞானம், கடவுளுக்குப் பயந்தால் தவிர, கர்வத்தை வளர்க்கிறது; அதன் காரணமாகப் பெருமையடைந்தவர், தனக்கு அருளப்பட்டதைத் தனது சொந்தமாகக் கருதுகிறார். ஆனால், தெய்வீக அன்போடு இணைந்து வளரும் செயல்பாடு, செய்ய வேண்டியதைத் தாண்டிய ஞானத்தை அடையாமல், அதைச் செய்பவரைத் தாழ்மையான மனப்பான்மை கொண்டவராக ஆக்குகிறது.

186. பரலோக வாசம் என்பது உணர்ச்சியற்ற, நற்பண்புள்ள பழக்கவழக்கமாகும், மேலும் அது மனதைக் குழப்பக்கூடிய எந்தவொரு பிழையிலிருந்தும் விடுபட்ட அறிவாகும்.

187. பற்றற்ற நிலையின் முதல் வடிவம், ஆன்மீகப் பயணத்தைத் தொடங்குபவர்களிடம் காணப்படும் தீவினைகளிலிருந்து முழுமையாக விலகி இருப்பதாகும்; இரண்டாவது, குணநலப் பாதையை பகுத்தறிவுடன் பின்பற்றுபவர்களிடம் காணப்படும், மனதளவில் தீமைத் திட்டமிடும் எண்ணங்களை முழுமையாக நிராகரிப்பதாகும்; மூன்றாவது, உணர்ச்சிப்பூர்வமான விருப்பத்தை முழுமையாக அடக்குதல், இது, புலப்படும் பொருட்களிலிருந்து மனத் தியானங்களுக்கு உயரும்வர்களிடம் ஏற்படுகிறது; உணர்ச்சிப்பூர்வமின்மையின் நான்காவது வடிவம், அறிவு மற்றும் தியானத்தின் மூலம் தங்கள் மனதை கடவுளின் தூய்மையான மற்றும் தெளிவான கண்ணாடியாக மாற்றிக்கொண்டவர்களிடம் எழும், மிகவும் எளிமையான மற்றும் மிகச் சாதாரணமான பகல் கனவுகளிலிருந்து கூட முழுமையான தூய்மையை அடைவதாகும். இவ்வாறு, உணர்ச்சிப்பூர்வமான செயல்களிலிருந்து தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டு, அவற்றுடனான மனப் பற்றிலிருந்து விடுபட்டு, அவற்றை நோக்கிய எந்தவொரு காம நாட்டத்தையும் ஆரம்பத்திலேயே கிள்ளியெறிந்து, அவற்றின் மிகச் சாதாரண எண்ணத்திலிருந்தும் தன் மனதைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டு—இந்த நான்கு முக்கிய உணர்ச்சியற்ற நிலைகளைக் கொண்டிருப்பதால்—ஒருவர் பௌதிக உயிரினங்களின் உலகிலிருந்து விலகி, தெய்வீகமான மற்றும் அமைதியான அறிவார்ந்த உயிரினங்களின் வரிசையில் நுழைகிறார்.

188. பற்றற்ற தன்மையின் முதல் வடிவம் என்பது, உண்மையான பாவத்தை நோக்கிய உடலின் உந்துதல் செயல்பட அனுமதிக்கப்படாமல் இருப்பதாக வரையறுக்கப்படுகிறது (உந்துதல் உள்ளது, ஆனால் அதற்கு முழு சுதந்திரம் கொடுக்கப்படுவதில்லை); இரண்டாவது, ஆன்மாவின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களை முழுமையாக நிராகரிப்பதாகும், இதன் மூலம் பற்றற்ற தன்மையின் முதல் வடிவத்தால் சாத்தியமான உந்துதல் அடக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் அதைச் செயல்படத் தூண்டும் உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்கள் எதுவும் இல்லை; மூன்றாவது, இச்சைகள் மீதான ஆசைகளின் முழுமையான அமைதி; இதன் காரணமாகவே இரண்டாவது நிலையும் ஏற்படுகிறது. இது எண்ணங்களின் தூய்மையில் அடங்கியுள்ளது; பற்று நீக்கத்தின் நான்காவது வடிவம் என்பது, ஒருவரின் எண்ணங்களில் அனைத்து இன்ப இச்சை சார்ந்த கற்பனைகளையும் முழுமையாக ஒதுக்குவதாகும். இதன் மூலம் மூன்றாவது நிலையும் தொடங்குகிறது, ஏனெனில் பற்றுகளைச் சித்தரிக்கும் இன்ப இச்சை சார்ந்த கற்பனைகள் எதுவும் இருப்பதில்லை.

189. ஒவ்வொரு நபரின் மீட்பின் ஆரம்பமும் முடிவும் ஞானமே ஆகும், அது ஆரம்பத்தில் அச்சத்தைத் தோற்றுவித்து, பின்னர் முடிவில் பரிபூரணம் அடைந்து, அன்பைத் தோற்றுவிக்கிறது. அல்லது, ஆரம்பத்தில் அது, தனது அன்பானவரைத் தீமையிலிருந்து காப்பாற்றுவதற்காக, விவேகமாகவும் பயமாகவும் இருக்கிறது; பின்னர், இறுதியில், அது இயல்பாகவே தன் சொந்த வடிவில் அன்பாக மாறுகிறது, அதனுடன் ஐக்கியமாக வாழ்ந்து, கண்ணுக்குத் தெரியும் எல்லா நன்மைகளையும் கைவிட்டவர்களை ஆன்மீக மகிழ்ச்சியால் நிரப்புகிறது.

190. ஒவ்வொரு அறிதலும் ஆன்மாவைத் தாழ்மையாக்குகிறது; சில சமயங்களில், அது கிருபையினால் நீதிப்படுத்தப்படுகிறது என்பதை ஒப்புக்கொள்ளவும், சில சமயங்களில், அதன் சொந்தப் புறக்கணிப்பின் காரணமாக, அதன் பாவங்களுக்குத் தானே காரணம் என்று அறிக்கையிடவும் அதை நிர்ப்பந்திக்கிறது.

191. உள்ளடக்கத்தின் அடிப்படையில் அறிக்கை இரண்டு வடிவங்களைக் கொண்டுள்ளது: ஒன்று, அருளப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களுக்காக நன்றியுணர்வைக் கொண்டிருப்பது; மற்றொன்று, தாம் செய்த தீமைகளைப் பற்றிய சுய-குற்ற உணர்வையும் விழிப்புணர்வையும் கொண்டிருப்பது. ஏனெனில், பாவ அறிக்கை என்பது, ஆழ்ந்து உணரப்பட்ட கடவுளின் ஆசீர்வாதங்களை நன்றியுடன் நினைவுகூர்வதையும், குற்றவாளிகளால் செய்யப்பட்ட தீச்செயல்களை வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்வதையும் குறிக்கிறது. இவ்விரு வகைகளும் பணிவைத் தோற்றுவிக்கின்றன. ஏனெனில், ஆசீர்வாதங்களுக்காக நன்றி செலுத்துபவரும், தங்கள் மீறல்களுக்காகத் தங்களைத் தண்டித்துக்கொள்பவரும் பொதுவாகப் பணிவை அடைகிறார்கள்: முந்தையவர், வழங்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களுக்குத் தாங்கள் தகுதியற்றவர்கள் என்று கருதுவதால்; பிந்தையவர், தங்கள் மீறல்களுக்காக மன்னிப்புக் கோருவதால்.

192. பெருமையின் உணர்ச்சி, அறியாமை அல்லது உணராத தன்மையின் இரண்டு வடிவங்களைக் கொண்டுள்ளது, அவை ஒன்றிணைந்து, ஒரே, இணைந்த ஒரு பகுத்தறிவை (பெருமை நிறைந்த பகுத்தறிவு) உருவாக்குகின்றன. ஏனெனில், பெருமையாளர்கள் தெய்வீக உதவியையோ அல்லது மனித பலவீனத்தையோ ஒப்புக்கொள்வதில்லை. ஆகவே, பெருமை என்பது தெய்வீக மற்றும் மனித அறிவு இரண்டின் இழப்பாகும்.

193. வீண் பெருமை என்பது கடவுளுக்கு உகந்த இலக்கிலிருந்து விலகி, கடவுளுக்கு உகந்ததல்லாத மற்றொரு இலக்கை நோக்கித் திரும்புவதாகும். ஏனெனில், வீண் பெருமை கொண்டவர் என்பவர், கடவுளுக்காக இல்லாமல், தன் சொந்த மகிமைக்காக நற்பண்பைத் தேடும் ஒருவர்; மேலும், அவர் தனது முயற்சிகள் மூலம், நிலையற்ற மனிதப் புகழைப் பெறுவதை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டவர்.

194. பிறரைத் திருப்திப்படுத்தும் மனிதன் ஒரே ஒரு விஷயத்தில் மட்டுமே அக்கறை கொள்கிறான்: அவனது வெளிப்புற நடத்தை பகட்டாக இருக்க வேண்டும், மேலும் ஒரு flatterer-இடமிருந்து ஒரு நல்ல வார்த்தையைப் பெற வேண்டும். அவன், வெறுமனே காண்பதாலும் கேட்பதாலும் மகிழ்ச்சியடைபவர்கள் அல்லது ஆச்சரியப்படுபவர்கள், மேலும் புண்ணியத்தை தங்கள் புலன்கள் உணர்வதன் மூலம் மட்டுமே வரையறுப்பவர்களின் கண்களையும் காதுகளையும் முதலில் கவர்ந்து, பின்னர் அவர்களைக் கவர முயற்சிக்கிறான். ஆகவே, புகழ்ச்சி என்பது மக்களுக்கு முன்னால் மக்களுக்காக நல்ல பழக்கவழக்கங்களையும் வார்த்தைகளையும் வெளிப்படுத்துவதாகும்.

195. பாசாங்கு என்பது நட்பைப் போல நடிப்பது, அல்லது நட்பின் வடிவில் மறைந்திருக்கும் வெறுப்பு, அல்லது நல்மனத்தின் போர்வையில் இயங்கும் பகை, அல்லது காதலைப் போல நடிக்கும் பொறாமை, அல்லது உண்மையான குணத்திற்குப் பதிலாகப் பொய்த் தோற்றத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வாழ்க்கை, அல்லது நேர்மை இருப்பது போலக் காட்டிக்கொள்ளும் பாசாங்கு, வெறுமனே அது இருப்பது போலத் தோன்றுவது அல்லது உண்மையின் வடிவத்தை எடுத்துக்கொள்ளும் வஞ்சகம்; – இவை அனைத்தையும் ஒழுக்கக்கேடர்கள், பாம்பைப் பின்பற்றி, உருவாக்குகிறார்கள்.

196. கடவுளே எல்லா உயிரினங்களுக்கும், அவற்றுள் காணப்படும் எல்லா நன்மைகளுக்கும் காரணம். அப்படியானால், குணம் அல்லது அறிவின் மூலம் தன்னை உயர்த்திக்கொள்ளும் ஒருவன்—அதாவது, தன் குணத்தின் அளவிற்கு, அதாவது, கிருபையின் உதவியால் அதில் அவன் அடையும் முன்னேற்றத்தின் அளவிற்கு—தனது சொந்த பலவீனத்தை உணராமல் போவதாலேயே, பெருமையின் தீய ஆவியை விட்டுத் தெளிவாகத் தப்பிக்கத் தவறுகிறான்; தனது சொந்த மகிமைக்காக நன்மை செய்பவன், வீண் பெருமை என்ற முள்ளால் தைக்கப்பட்டவனாக, தன்னை கடவுளுக்கு மேலாக உயர்த்திக்கொண்டான்; யார் நற்பண்பை வெளிப்படுத்துகிறானோ அல்லது அதைப் பற்றிப் பேசுகிறானோ, 'மனுஷர் தன்னைக் காணும்படிக்கு' (மத்தேயு 23:5) என்று மட்டுமே செய்கிறானோ, அவன் மனித அங்கீகாரத்தை தெய்வீக அங்கீகாரத்திற்கு மேலாக வைத்துள்ளான், மனித அங்கீகாரத்தைத் தேடும் உணர்ச்சியால் பீடிக்கப்பட்டவனாக இருக்கிறான்; மேலும், யார் ஒருவர் தனது நடத்தையை வெறும் வெளிப்புற நற்பண்புகளால் அலங்கரித்து, தீய எண்ணத்துடன் ஏமாற்ற முற்படுகிறாரோ, மற்றும் யார் ஒருவர் பக்தி வேஷத்தின் பின்னால் தனது இதயத்தின் தீய குணத்தை மறைக்கிறாரோ, அவர் பாசாங்குத்தனத்தின் தந்திரத்தின் மூலம் நற்பண்புகளை வர்த்தகம் செய்கிறார். இவை ஒவ்வொன்றும் அனைத்துப் பொருட்களின் காரணமான ஒன்றைத் தவிர வேறு எதையோ நோக்கித் தனது இலக்கை அமைத்துள்ளன என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லையா?

197. அசுரர்கள் கற்பை வெறுப்பதில்லை, நோன்பை அருவருப்பதில்லை, மேலும் அவர்கள் செல்வப் பகிர்வு, விருந்தோம்பல், கீர்த்தனைகள் பாடுதல், படிப்பதில் விடாமுயற்சி, தனிமை, உயர்ந்த தியானம், வெறும் தரையில் உறங்குதல், இரவுக் காவல், அல்லது கடவுளுக்கு இணங்க வாழும் வாழ்க்கையைக் குறிக்கும் வேறு எதையும் அருவருப்பதில்லை, – அத்தகைய செயல்களின் நோக்கம் அவர்களுக்குப் பிரியமான ஒன்றாக அமைந்திருக்கும் பட்சத்தில்.

198. அறநெறி இல்லாத இடத்தில் போர் தொடுக்கும் அசுரர்கள், விலைமாது ஒழுக்கம், குடிப்பழக்கம், பேராசை மற்றும் பொறாமை ஆகியவற்றைக் கற்பிப்பவர்கள் ஆவர்; ஆனால், அறநெறிகளுக்கு மத்தியில் போர் தொடுக்கும் அசுரர்கள், தற்பெருமை, வீண் பெருமை மற்றும் ஆணவம் ஆகியவற்றைக் கற்பிப்பவர்கள் ஆவர், மேலும் இந்த வழியில், ஒரு நுட்பமான தந்திரத்தின் மூலம், இரகசியமாக நம்மில் பிளவுகளை விதைக்கிறார்கள்.

199. ஓ, தீய ஆவிகள்—ஆன்மீக நட்பின் போர்வையில் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் நம்மிடம் நெருங்கி, பாவத்தின் மூலம் 'நமது மரணத்தை ஏற்படுத்துவோம்' என்ற 'நல்ல' நோக்கத்துடன் (ரோமர் 7:3) வந்து, 'நாங்களும் உங்களுடன் சேர்ந்து கட்டுவோம்' என்று நாம் கூறினால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும் (2 எஸ்ரா 5:65),—நாம் பதிலளிக்கக்கூடுமே: 'கர்த்தராகிய நம்முடைய தேவனுக்காக ஒரு ஆலயத்தைக் கட்டுவது உங்களுக்கோ எங்களுக்கோ அல்ல. இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தருக்காக அதை நாங்கள் மட்டுமே கட்டுவோம்' (2 எஸ்ரா 5:68). 'தனியாக' – ஏனெனில், நாம் ஏற்கெனவே தவிர்த்த, நற்பண்பின்மை காரணமாகப் போர் தொடுக்கும் ஆவிகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டதால், உங்களால் மீண்டும் சோதிக்கப்பட நாங்கள் விரும்பவில்லை; நற்பண்பின் மிகுதியால் அவற்றுக்கு மேலே உயர்ந்ததால், மேலும், முதல் வீழ்ச்சியை விட மிகவும் அழிவுகரமான ஒரு வீழ்ச்சியைச் சந்திப்போம், ஏனெனில் முந்தையதில் மீள்வதற்கான எளிதான நம்பிக்கை இருந்தது, அப்போது நாம் பலவீனத்தின் காரணமாகக் கருணை காட்டப்பட்டு மன்னிக்கப்பட்டவர்களில் எண்ணப்பட்டிருந்தோம்; ஆனால் இந்த நிலையில், ஒன்று அத்தகைய பலவீனம் எதுவும் இல்லை, அல்லது அதை அடைவது மிகவும் கடினம், ஏனெனில் நாம் நமது பெருமையின் காரணமாக வெறுக்கப்படும் நிலையில் இருப்போம். – மேலும் நாம் 'தனித்தவர்கள் அல்ல', ஏனெனில் நன்மைக்கு உதவியாகப் புனித தேவதைகள் நமக்கு இருக்கிறார்கள், இன்னும் மேலாக, நீதியின் கிரியைகள் மூலம் தம்மை நமக்கு வெளிப்படுத்தி, ஒவ்வொரு உணர்ச்சியிலிருந்தும் விடுவித்து, நம்மை ஒரு புனித ஆலயமாகக் கட்டியெழுப்பும் கடவுளே நமக்கு இருக்கிறார்.

200. 'நீதியுள்ளவனுடைய ஜெபம் பலமுள்ளதும் பலன்தருவதும் ஆகும்' என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது (யாக்கோபு 5:16). அது இரண்டு வழிகளில் பலன்தருகிறது: முதலாவதாக (ஜெபிப்பவன் நீதியுள்ளவனாக இருக்கும்போது), மேலும், கட்டளைகளுக்கு இணங்கச் செய்யப்படும் செயல்களுடன் கூடிய ஒரு பிரார்த்தனையைக் கடவுளுக்குச் சமர்ப்பிக்கிறார்—இந்தப் பிரார்த்தனை வெறும் வார்த்தைகளால் ஆனதாகவோ, குரலின் வெற்று ஒலியாக உச்சரிக்கப்படுவதாகவோ, அல்லது எந்த உறுதியான அடித்தளமும் இல்லாத சோம்பேறித்தனமான ஒன்றாகவோ இருப்பதில்லை; மாறாக, கட்டளைகளுக்கு இணங்கச் செய்யப்படும் செயல்களால் தூண்டப்பட்டு, பயனுள்ளதாகவும் உயிரோட்டமாகவும் இருக்கிறது. ஏனெனில், ஜெபத்தின் வல்லமையும் செயல்திறனும் நற்பண்புகளை வளர்ப்பதன் மூலம் கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதைச் சார்ந்துள்ளன; அதன் விளைவாக, நீதிமானுக்கு கட்டளைகளால் ஆதரிக்கப்படும் ஒரு வலிமையான மற்றும் சர்வவல்லமையுள்ள ஜெபம் உள்ளது. இரண்டாவதாக, ஒருவன் நீதிமான்களிடம் ஜெபம் தேடும் அதே சமயம், அவனே ஜெபத்தின் செயல்களைப் பின்பற்றி, தன் முந்தைய வாழ்க்கையைச் சீர்திருத்துவதாக உறுதியளித்து, அதைச் செயல்படுத்தி, அதன் மூலம் தன் சொந்த நல்ல நடத்தையின் மூலம் நீதிமான்களின் ஜெபத்தை வலிமையானதாகவும் சக்திவாய்ந்ததாகவும் மாற்றும்போது.

201. ஒருவன் புண்ணியங்களில் காட்டிலும் பாவச் செயல்களில் அதிக இன்பம் காணும்போது, நீதிமானின் பிரார்த்தனையால் அவனுக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை. இவ்வாறு, பண்டைய நாட்களில், பெரிய சாமுவேல் கூட சவுல் பாவம் செய்தபோது அவனுக்காக அழுதார், ஆயினும், தன் கண்ணீருடன் பாவியின் தகுதியான மனந்திரும்புதலைச் சேர்க்கத் தவறியதால், அவனுக்காகக் கடவுளைத் திருப்திப்படுத்த அவரால் முடியவில்லை. அப்படியானால், தேவன் ஏன் தம்முடைய ஊழியக்காரனைப் பலனற்ற அழுகையிலிருந்து தடுத்து, அவனிடம், 'சாவுலுக்காக எவ்வளவு காலம்தான் அழுவாய்? அவன் இனி இஸ்ரவேலை ஆளாதபடிக்கு நான் அவனைத் தள்ளிவிட்டேன்' (1 சாமு. 16:1) என்று கூறுகிறார்?

202. மீண்டும், பித்து நிலையை அடையும் வரை பேயுலக மாயையில் சிக்கியிருந்த யூத மக்களுக்காகப் பரிந்து பேசினாரே, மிகவும் இரக்கமுள்ள எரேமியா, அவருடைய ஜெபமும் கேட்கப்படவில்லை; ஏனெனில், அந்த மாயையிலிருந்து கடவுளற்ற யூதர்கள் மனந்திரும்பும் மாற்றம் அவருடைய ஜெபத்திற்கு ஆதரவாக இல்லை. ஆகவே, அவனது இடைவிடாத மற்றும் பயனற்ற வேண்டுகோள்களைத் தடுப்பதற்காக, தேவன் கூறுகிறார்: 'இந்த மக்களுக்காக ஜெபிக்க வேண்டாம், அவர்கள் தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்க வேண்டும் என்று கேட்க வேண்டாம், அவர்களுக்காக என் முன் பரிந்து பேச வேண்டாம், ஏனெனில் நான் உன் செவியைச் செலுத்த மாட்டேன்' (எரே. 7:16).

203. தீய செயல்களில் தன் இதயத்தில் மகிழும் ஒருவனுக்கு, புனிதர்களின் பிரார்த்தனைகள் மூலம் இரட்சிப்பைத் தேடுவதும், தான் தற்பெருமை பேசிக்கொண்டே எண்ணத்திலும் உணர்விலும் உண்மையில் தன்னைத் தானே அசுத்தப்படுத்திக்கொள்ளும் அதே விஷயத்திற்காக மன்னிப்புக் கேட்பதும், பெரும் அறியாமைக்கு, சொல்லப்போனால் பைத்தியக்காரத்தனத்திற்கு, அறிகுறியாகும். தனது இதயத்தில் தீச்செயல்களில் இன்பம் காணும் ஒருவன், நீதிமான்களின் பிரார்த்தனைகளைத் தேடுவது, அவற்றைப் பலனற்றதாகவும் பயனற்றதாகவும் ஆக்கக்கூடாது; மாறாக, அவனது சொந்த நற்பண்புகளால் அவற்றை வலுப்படுத்தி, பாவமன்னிப்பைப் பெறுவதற்காக அவை சர்வவல்லமையுள்ளவரிடம் ஏறிச்செல்லும் வகையில், அவற்றைத் திறம்பட்டதாகவும் சக்திவாய்ந்ததாகவும் மாற்ற வேண்டும்.

204. 'நீதியாளரின் ஜெபம் வல்லமையானது', அது ஜெபிக்கும் நீதியாளராலோ அல்லது நீதியாளரிடம் ஜெபிக்குமாறு கேட்பவரோ ஆதரிக்கப்படும்போது. நீதியுள்ள மனிதரின் பங்கிற்கு, அது நீதியுள்ளவர்களின் கோரிக்கைகளை நிறைவேற்ற சக்தி வாய்ந்தவரின் முன் அவருக்குத் தைரியத்தை அளிப்பதால் உதவப்படுகிறது; மேலும், நீதியுள்ளவரை ஜெபிக்கக் கேட்கும் நபரின் பங்கிற்கு, அவர் தனது முந்தைய தீயொழுக்கத்தைக் கைவிட்டு, முழு மனதுடன் நற்பண்பு நோக்கித் திரும்பினால் அது உதவப்படுகிறது.

205. உண்மையின் வார்த்தை இரண்டு வகையான துக்கங்களை அறிந்திருக்கிறது, அவற்றில் முதலாவது ஆன்மாவிற்குள் கண்ணுக்குத் தெரியாதபடி உருவாகிறது, இரண்டாவது புலனுலகில் வெளிப்படையாக ஏற்படுகிறது: முதலாவது, மனசாட்சியின் சாடுகளால் ஏற்பட்டு, ஆன்மாவின் ஆழங்களைத் தழுவுகிறது, அதே சமயம் இரண்டாவது, கொடிய துரதிர்ஷ்டங்களின் சுமையால் புலன்களை அவற்றின் இயல்பான வெளிப்பாட்டிலிருந்து தடுத்து, அவற்றின் மீது பாரமாக அழுத்துகிறது.

206. சத்திய வார்த்தை இரண்டுவிதமான துக்கங்களை அங்கீகரிப்பது போலவே, இரண்டுவிதமான சோதனைகளையும் அங்கீகரிக்கிறது; அவற்றுள் சில, தீய விருப்பங்களின் எழுச்சியால் சித்தத்தின் தளத்திலேயே எழுகின்றன, மற்றவை சித்தத்திற்கு அப்பாற்பட்ட வெளிப்புறத்திலிருந்து, விருப்பமில்லாத துன்பங்கள், துக்கங்கள் மற்றும் துரதிர்ஷ்டங்கள் வடிவில் வருகின்றன. முந்தையது மனத் துக்கத்திற்கும், பிந்தையது புலனறிவுத் துக்கத்திற்கும் காரணமாகும் (5, 90).

207. இச்சையின் தளத்திற்குள் எழும் ஒரு சோதனை ஆன்மாவிற்குத் துயரத்தை ஏற்படுத்துகிறது, அதே சமயம் புலன்களுக்கு இன்பத்தைத் தருகிறது; மாறாக, ஒரு விருப்பமில்லாத சோதனை (அறிவுடன் அதை எதிர்கொள்ளும்) ஆன்மாவிற்கு ஆறுதல் அளிக்கிறது, அதே சமயம் உடலைத் துயரத்தால் சுமத்துகிறது.

208. கர்த்தரும் நமது தேவனும் தம்முடைய சீடர்களுக்கு எப்படி ஜெபிப்பது என்று கற்பித்தபோது, 'எங்களைச் சோதனையில் சேர்க்காதேயும்' (மத்தேயு 6:13) என்ற வார்த்தைகளால், விருப்பத்தின் தளத்தில் எழும் சோதனைகளிலிருந்து—அதாவது, ஒருவரின் நல்ல குணங்களையும் நோக்கங்களையும் அசைக்கும் காமத்தின் கிளர்ச்சிகளிலிருந்து—விடுவிக்கப் பிரார்த்தனை செய்ய அவர்களை வலியுறுத்தியதாக நான் நம்புகிறேன்; மேலும், கர்த்தருடைய சகோதரர் என்று அழைக்கப்பட்ட பெரிய யாக்கோபு, சத்தியத்தை நாடும்வர்கள் தாங்கள் சந்திக்கும் சோதனைகளால் திகைக்க வேண்டாம் என்று போதிக்கும்போது, அவர் மனதில் கொண்டது விருப்பத்திற்கு மாறான சோதனைகளைத்தான், அவர் சொன்னபோது: 'பல்வித சோதனைகளில் நீங்கள் விழும்போது, அதை முழு மகிழ்ச்சியாக எண்ணுங்கள், என் சகோதரரே' (யாக்கோபு 1:2), அதாவது, நம் கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்ட, தற்செயலாக நிகழும், மற்றும் துக்கத்தையும் கஷ்டத்தையும் உண்டாக்கும் சோதனைகள். – இந்த இரண்டு கூற்றுகளையும் தொடர்ந்து வரும் வார்த்தைகளால் இது தெளிவாகக் காட்டப்படுகிறது: ஏனெனில் அங்கே கர்த்தர் மேலும் கூறுகிறார்: 'ஆனால் தீங்கு செய்பவனிடமிருந்து எங்களை விடுவித்தருளும்'; இங்கே பெரிய யாக்கோபு கூறுகிறார்: 'உங்கள் விசுவாசத்தின் சோதனைப் பொறுமையை உண்டாக்குகிறது என்பதை அறிந்து, பொறுமை அதன் முழுப் பலனையும் அளிக்கட்டும், அப்பொழுது நீங்கள் குறைவற்றவர்களாயும், முழுமையுள்ளவர்களாயும், எதிலும் குறைபாடற்றவர்களாயும் இருப்பீர்கள்' (யாக்கோபு 1:3–4).

209. மனக்கட்டுப்பாட்டுடன் தன்னிச்சையான சோதனைகளை எதிர்த்துப் போராடுபவரும், தன்னிச்சையற்ற சோதனைகளைப் பொறுமையுடன் சகித்துக்கொள்பவருமே பரிபூரணர்; அறிவுடன் செயல்களைச் செய்து, தியானத்தை சோம்பலில் விடாதவரே 'முழுமையானவர்'.

210. மனமும் புலன்களும், ஒன்றுக்கொன்று எதிர்மாறானவையாக இருப்பதால், அவற்றின் பொருட்களின் தீவிரமான ஒற்றுமையின்மையும் வேறுபாடும் காரணமாக, இயற்கையான செயல்பாடுகளைக் கொண்டுள்ளன. மனதிற்கு அதன் பொருட்களாக மனதின் மற்றும் உடலற்ற இருப்புகள் உள்ளன, அவற்றை அது உடலற்ற முறையில் உணர்கிறது; அதே சமயம், புலன்களுக்கு அவற்றின் பொருட்களாக புலனறிவுள்ள மற்றும் உடலியல் இயல்புகள் உள்ளன, அவற்றை அவை புலனறிவுள்ள முறையில் உணர்கின்றன.

211. புத்தி, புலன்களைத் தனது இயற்கை சக்தியாகக் கருதத் தொடங்கும் போதே, அது புலனாகும் பொருட்களின் தோற்றங்களில் சிக்கிக்கொண்டு, புலன்களின் மீதான தனது பட்சப்பாட்டினால், கண்ணுக்குப் புலப்படும் பொருட்களின் இயல்பைத் தாண்டி உயரும் சக்தியின்றி, இவ்வுலக இன்பங்களின் கண்டுபிடிப்பாளராகிவிடுகிறது.

212. அறத்தினால் தோன்றும் ஆன்மாவின் மகிழ்ச்சியே நலமளிக்கும் இன்பம்; அறத்திற்காக உடற்பிணி அனுபவிக்கும் துன்பமே ஆன்மாவிற்கு நலமளிக்கும் துன்பம். ஏனெனில், புலனின்பங்களில் தீவிரமாக ஈடுபடுபவன் தனது இலட்சியங்களைச் சரியான வழியில் செலுத்துவதில்லை; மேலும், இந்த இன்பங்களை இழக்கச் செய்யும் சூழ்நிலைகளைத் தவிர்ப்பவன், தவிர்க்கக் கூடாத ஒன்றிலிருந்து தப்பி ஓடுகிறான்.

213. எப்படி சூரிய ஒளி இல்லாமல் கண் புலனறிவு உலகைக் காண முடியாதோ, அப்படியே ஆன்மீக ஒளி இல்லாமல் மனித மனம் ஆன்மீக தியானத்தை ஒருபோதும் அடைய முடியாது. ஏனெனில், புலனறிவு ஒளி இயல்பாகவே புலனறிவுகளைப் புலப்படும் பொருட்களை உணர ஒளிரச் செய்கிறது; ஆனால் ஆன்மீக ஒளி, புலனுக்கப்பாற்பட்டவற்றை தியானித்துப் புரிந்துகொள்ள மனதைப் பிரகாசப்படுத்துகிறது.

214. தன்னிச்சையான சிரமங்களைக் கற்பிப்பதும், விருப்பத்திற்கு மாறானவற்றை விதிப்பதும், அதன் செயல்திறன் மிக்க இயக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதன் மூலம் ஆசையை அடக்கினாலும், சட்டமாக நமது இயல்பில் உள்ள இனப்பெருக்க சக்தியையோ அல்லது திறனையோ அவை அழிக்கவில்லை. – ஏனெனில், நற்பண்புள்ள சுயக்கட்டுப்பாடு பொதுவாக இயல்பின் மீதான பற்று நீக்கத்தை அல்ல, விருப்பத்தின் மீதான பற்று நீக்கத்தையே உருவாக்குகிறது: மேலும் இந்த விருப்பத்தின் மீதான பற்று நீக்கத்தின் மூலம், மனம் தெய்வீக ஆனந்தத்தால் அலங்கரிக்கப்படுகிறது.

215. இயல்பாகவே ஞானமும், நீதியும், சர்வவல்லமையுமுடைய இறைவன்— – ஞானியாக, (பாவத்தால் பாதிக்கப்பட்ட நமது இயல்பை) குணப்படுத்தும் வழியை அறியவில்லை; நீதியுள்ளவராக, பாவத்தின் விலங்கின் (மற்றும் குற்றத்தின்) கீழ் வீழ்ந்த ஒருவரின் விருப்பப்படி, மனிதனின் இரட்சணையை ஒருதலைப்பட்சமான முறையில் கொண்டுவர விரும்பவில்லை; சர்வவல்லமையுள்ளவராக, நமது குணமடைதலுக்குத் தேவையானதை நிறைவேற்ற முடியவில்லை.

216. தேவன் உண்மையாகவும் சாரமாகவும் மனிதரானதில் அவருடைய ஞானம் வெளிப்படுகிறது; அவருடைய பிறப்பின் மூலம், நம்மைப் போலத் துன்பப்படக்கூடிய இயல்பை அவர் ஏற்றுக்கொண்டதில் அவருடைய நீதியும் வெளிப்படுகிறது; அவருடைய பாடுகளாலும் மரணத்தாலும், நம் இயல்புக்கு நித்திய வாழ்வையும், உணர்ச்சிகளிலிருந்து மாறாத விடுதலையையும் அவர் பெற்றுத்தந்ததில் அவருடைய சர்வவல்லமையும்கூட வெளிப்படுகிறது.

217. கடவுளுக்கும் நமக்கும் பொறாமைப்பட்ட சாத்தான், கடவுள் தனக்குப் பொறாமைப்பட்டதாக மனிதனுக்கு வஞ்சகமாகச் சுட்டிக்காட்டி, அதன் மூலம் அவனைக் கட்டளைக்கு எதிராக மீறும்படி வழிநடத்தினான். அவன் கடவுளுக்குப் பொறாமைப்படுகிறான், ஏனெனில் மனிதனைத் தெய்வமாக்கும் அவருடைய உண்மையாகப் புகழப்படும் சக்தி வெளிப்பட்டுவிடக்கூடாது; மேலும் மனிதனுக்குப் பொறாமைப்படுகிறான், ஏனெனில் அவன் நற்பண்பின் மூலம், தெளிவாகக் காணப்படும்படி தெய்வீக மகிமையின் பங்காளியாக ஆகிவிடக்கூடாது. ஆகவே, இந்த மிகவும் பொல்லாதவன், நமது நற்பண்பின் மூலம் கடவுளுடன் நாம் கொண்டிருக்கும் மகிமைக்காக நம்மையுமன்றி, நமது இரட்சிப்பில் வெளிப்படும் அவருடைய புகழப்பட்ட அன்பின் வெளிப்பாட்டிற்காகக் கடவுளையும் பொறாமைப்படுகிறான்.

218. கடவுள், தம்முடைய நன்மையின் ஒற்றை, எல்லையற்ற வல்லமையுள்ள சித்தத்தின் மூலம், தேவதூதர்களையும் மனிதர்களையும், நல்லவர்களையும் தீயவர்களையும் அனைவரையும் அரவணைத்து நிலைநிறுத்துகிறார். ஆயினும், அவர் தடைபடாமல் அவர்களுடைய இயல்புக்கேற்ப அவர்களுக்குள் கடந்து செல்வதால், அவர்கள் அனைவரும் வெவ்வேறு அளவுகளில் கடவுளைப் பங்குபெறுகிறார்கள்.

219. கிறிஸ்துவில் நபர்களின் வேறுபாட்டை நாம் அங்கீகரிக்கவில்லை, ஏனெனில் தரிசனம் தரிசனமாகவே இருந்தது, மேலும் வார்த்தை மாம்சமாக மாறிய பிறகு, இந்த அவதாரத்தின் மூலம் பரிசுத்த தரிசனத்திற்கு எந்த புதிய நபரும் சேர்க்கப்படவில்லை. ஆனால் அவருள் இயற்கைகளின் வேறுபாட்டை நாம் அங்கீகரிக்கிறோம், அதனால் மாம்சம் இயல்பாகவே வார்த்தையுடன் ஒரே சாராம்சம் கொண்டது என்று பிரகடனப்படுத்த வேண்டாம்.

220. பொய்ச் சத்தியம் செய்பவன் என்பது கர்த்தருடைய நாமத்தில் பொய்யாக ஆணையிடுபவன்: அதாவது, தேவனுக்குப் புண்ணியமாக வாழ வாக்குறுதி அளித்து, பின்னர் தன் உதடுகளால் உச்சரித்த சத்தியத்திற்கு முரணான வேறொன்றில் தன் முழு கவனத்தையும் திருப்பி, கற்பனைகளைக் கடைப்பிடிக்கத் தவறி, ஒரு பக்திவான் வாழ்க்கையின் கடுமையான சத்தியத்தை முறிப்பவன். சுருக்கமாக, கடவுளுக்கு ஏற்ப ஒரு வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்து, ஆனாலும் இந்த நிகழ்கால வாழ்க்கைக்கு முற்றிலும் இறந்துவிடாத ஒருவன், ஒரு பொய்யன் மற்றும் ஒரு சத்தியலங்காரன்; அதுபோலவே, கடவுளிடம் சத்தியம் செய்து—அதாவது, கடவுளுக்குப் பிரியமான கிரியைகள் மூலம் கறைபடியாதவராக நடப்பேன் என்று வாக்குறுதி அளித்து—அந்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்றத் தவறிய ஒருவனைப் போல.

221. ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட யோபு மற்றும் வீர மார்ட்டியர்களைப் போல, அசைக்க முடியாத ஞானத்துடன் விருப்பமில்லாத சோதனைகளின் தாக்குதலைத் தாங்கும் எவரும், ஒரு மாபெரும் விளக்காக இருக்கிறார், மேலும் கர்த்தருடைய வல்லமையால் பெற்ற அணைக்க முடியாத இரட்சிப்பின் ஒளியைத் தாமே பாதுகாக்கிறார். ஆனால், தீயவனின் தந்திரங்களை அறிந்து, கண்ணுக்குத் தெரியாத போராட்டங்களில் நடக்கும் சண்டைகளையும் (மோதல், மோதல்கள்) அறிந்தவனும், ஞானத்தின் ஒளியால் ஒளிரச் செய்யப்பட்டு, மற்றவர்களுக்கு ஒரு விளக்காக இருக்கிறான்; அவனோ, மாபெரும் அப்போஸ்தலனைப் போல, 'அவனது சிந்தனைகளை நாங்கள் அறியோம்' (2 கொரி. 2:11) என்று சரியாகக் கூற முடியும்.

222. எப்படி ஒரு விளக்கு எண்ணெய் இல்லாமல் அணையாமல் இருக்க முடியாதோ, அப்படித்தான் ஆன்மீக வரங்களின் ஒளியும், இரண்டாவது இயல்பாகிவிட்ட ஒரு மனப்பான்மை இல்லாமல் பாதுகாக்கப்பட முடியாது. அந்த மனப்பான்மையானது, அதற்குப் பொருத்தமான வார்த்தைகள், செயல்கள் மற்றும் நடத்தைகளாலும், அதற்கேற்ற உணர்வுகள் மற்றும் எண்ணங்களாலும் அதன் அக நன்மையைத் தொடர்ந்து வளர்க்கிறது. ஏனெனில் ஒவ்வொரு ஆவிக்குரிய வரத்திற்கும், அதன் தன்மைக்கேற்ப, எண்ணெய் போல ஓயாமல் ஒருவித மனப்பொருளை அதில் ஊற்றும் ஒரு மனப்பான்மை (அல்லது மனநிலை) தேவைப்படுகிறது, அதன் மூலம் அதைப் பெற்றவரின் நல்ல மனப்பான்மையின் வழியாக அது முழுமையாகப் பாதுகாக்கப்பட முடியும்.

223. நற்குணங்கள் மூலம் கடவுளிடமிருந்து தங்களுக்கு ஏற்பட்ட ஆன்மீகப் பிறப்புக்குச் சாட்சி கூறும்வர்களுடைய தந்தையாகவே, கடவுள் அருளால் அழைக்கப்படுகிறார். இந்த குணாதிசயங்களில், ஒருவரின் ஆன்மாவின் முகத்தை, அதன் நற்பண்புகளில் அதைப் படைத்த கடவுளின் தனித்துவமான அம்சங்களைப் பிரதிபலிப்பதாக, ஒருவர் காண்கிறார்; மேலும், அவற்றைக் கொண்டிருப்பவர்கள், தங்களைக் காண்பவர்களைக் கடவுளைப் புகழத் தூண்டுகிறார்கள், தங்கள் வாழ்க்கையைப் பின்பற்ற வேண்டிய நற்பண்புகளின் மாதிரியாக முன்வைக்கிறார்கள். ஏனெனில், கடவுள் பொதுவாக வெறும் வார்த்தைகளால் அல்ல, மாறாக நீதியின் செயல்களால் மகிமைப்படுத்தப்படுகிறார்; அந்தச் செயல்கள் அவருடைய தெய்வீகப் பிரகாசத்தை வார்த்தைகளை விட மிகத் தெளிவாக அறிவிக்கின்றன.

224. யார் ஒருவர் தம்முள், செயலால் வழிநடத்தப்படும் அறிவையும், அறிவால் தூண்டப்படும் செயலையும் வெளிப்படுத்துகிறாரோ, அவர் நமது உள்ளில் உள்ள உண்மையான தெய்வீகச் செயல்பாட்டிற்கான சரியான பாதையைக் கண்டறிந்துள்ளார். ஆனால், இவற்றில் ஏதேனும் ஒரு குணத்தை மற்றவற்றிலிருந்து தனித்துக்கொண்டால், ஒருவர் அறிவை வெறும் கற்பனையாக (உறுதிப்படுத்தப்படாத மற்றும் கட்டுப்பாடற்ற) குறைத்துவிடுகிறார், அல்லது செயலை உயிர் இல்லாத சிலையாக மாற்றிவிடுகிறார். ஏனெனில், செயலற்ற அறிவு என்பது, அதை உறுதிப்படுத்த எந்தச் செயலும் இல்லாததால், கற்பனைக் கனவுகளிலிருந்து வேறுபட்டதல்ல; மேலும், அர்த்தமற்ற செயல் என்பது, அதை உயிர்ப்பிக்கும் அறிவில்லாத ஒரு சிலையைப் போன்றது.

225. உண்மையாக, பெருமை என்பது ஒரு சாபத்திற்குரிய பேரார்வம், அது இரண்டு தீமைகளின் கலவையாகும்: ஆணவம் மற்றும் வீண் பெருமை; இவற்றில், ஆணவம் நற்பண்பு மற்றும் இயற்கையின் படைப்பாளியிடமிருந்து விலகி நிற்கிறது, அதே சமயம் வீண் பெருமை இயற்கையையும் நற்பண்பையும் சிதைக்கிறது; ஏனெனில், ஆணவமுள்ளவர்களிடம் கடவுளுக்கு ஏற்ப எதுவும் செய்யப்படுவதில்லை, ஆனால் வீண் பெருமையுள்ளவர்களிடம் இயற்கைக்கு ஏற்ப எதுவும் நிகழ்கிறதில்லை.

226. எழுதப்பட்ட சட்டம், பயத்தின் மூலம் தவறு செய்வதிலிருந்து ஒருவரைத் தடுத்து, அவரை நீதியின் பக்கம் பழக்குகிறது; காலப்போக்கில், இந்தப் பழக்கம் நீதியை நேசிக்கும் ஒரு மனப்பான்மையை உருவாக்குகிறது, அதிலிருந்து நன்மையின் பால் ஒரு நிலையான நாட்டம் பிறந்து, அது ஒருவரின் முந்தைய தீய பழக்கத்தை மறக்கச் செய்கிறது.

227. ஆவிக்குரிய அர்த்தத்தில், விருத்தசேதனம் என்பது மாம்ச இச்சைகள் மீதான நாட்டத்தை முழுமையாகத் துண்டிப்பதாகும்.

228. சப்தம நாள் என்பது உணர்ச்சிகளை அடக்குவதாகும், அல்லது அவற்றின் முழுமையான செயலிழப்பும் ஆகும்.

229. ஓய்வுநாள், மாதப் பிறைகள் மற்றும் பண்டிகைகள் அனுசரிக்கப்பட வேண்டும் என்று கடவுள் கட்டளையிட்டார்; வெறும் நாட்களாகிய இவற்றை மக்கள் கனப்படுத்த வேண்டும் என்று அவர் விரும்பியதற்காக அல்ல: ஏனெனில், அந்த நாட்கள் இயல்பாகவே கனத்திற்குரியவை, ஆகையால் வழிபாட்டிற்குரியவை என்ற அடிப்படையில், 'கடவுளின் உண்மையைப் பொய்யுக்காகப் பரிமாறிக்கொள்வது' (ரோமர் 1:25) போலாகிவிடும். ஆனால், இந்த நாட்கள் கனப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று கட்டளையிடுவதன் மூலம், அவர் தாமே கனப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று சின்னமாகக் கட்டளையிட்டார். ஏனெனில் அவரே ஓய்வுநாள்— —வாழ்க்கையின் உழைப்புகளிலிருந்தும் கவலைகளிலிருந்தும் மற்றும் நீதியின் உழைப்புகளிலிருந்தும் கிடைக்கும் ஓய்வு; அவரே பாஸ்கா, பாவத்தின் கசப்பான உழைப்பில் பிணைக்கப்பட்டுள்ளவர்களின் விடுவிப்பாளராகவும்; அவரே பெந்தேகோஸ்தே, எல்லாப் பொருட்களின் ஆரம்பமாகவும் முடிவாகவும் இருக்கிறார்.

230. 'ஆவியானவரின் வாளாயிருக்கிற தேவவசனத்தினாலே' (எபே. 6:17) அடக்கப்படுகிற இச்சைகள் மற்றும் உணர்ச்சிகளைத் தணிப்பதை மட்டுமல்லாமல், எல்லா இயற்கையான சக்திகளையும் தேவனுக்கு அர்ப்பணிப்பதையும், அவற்றை ஆவியானவரின் கிருபையின் அக்கினியின் மூலம் தேவனுக்கு தகனபலியாக ஒப்புக்கொடுப்பதையும் நாங்கள் ஆவிக்குரிய பலிகளாக அங்கீகரிக்கிறோம்.

231. பாவத்தின் சக்தியையோ, அல்லது மாம்சத்தின் பகுத்தறிவையோ, திருமுழுக்கின் அருள் அடக்குகிறது; அதே சமயம், தெய்வீகக் கட்டளைகளுக்குச் செயல்படும் கீழ்ப்படிதல், ஆவியின் வாளால் அதை முற்றிலுமாகக் கொன்றுவிடுகிறது.

232. அதின் இச்சையான எண்ணங்களுடன் கூடிய பெருந்தீனிப் பேராவல், ஒரு வாளைப் போல, பல நற்பண்புகளை அழித்துவிட்டது: அது அளவுக்கு மீறிய இன்ப உணர்ச்சியின் மூலம் தூய்மையின் விதைகளைக் கொல்கிறது; அது கட்டுப்பாடற்ற இன்ப உணர்ச்சியின் மூலம் நீதியின் நேர்மையைக் கெடுக்கிறது; இது தன்னலத்தின் மூலம் இயல்பான அன்பின் பிணைப்புகளைத் துண்டிக்கிறது; சுருக்கமாகச் சொன்னால், அதிகப்படியான உண்ணும் ஆசை அனைத்து நற்பண்புகளின் பழங்களையும் அழிப்பதாக நிரூபிக்கப்படுகிறது.

233. இரட்சிப்பை விரும்பும் ஒவ்வொரு தீவிரமான தேடுபவரும் நற்பண்புள்ள செயல்களிலும் புனிதமான எண்ணங்களிலும் அர்ப்பணிப்புடன் இருக்கிறார்: ஏனெனில், நற்பண்பும் அறிவும் இல்லாமல், இதுவரை யாரும் இரட்சிப்பை அடைவதில் வெற்றி பெற்றதில்லை: நற்பண்பின் பணி, சரியான பகுத்தறிவின் மூலம் உடல் இயக்கங்களை ஒழுங்குபடுத்துவதும், அவற்றை ஒரு கடிவாளம் போல, பொருத்தமற்ற உந்துதல்களிலிருந்து திறமையாகத் தடுப்பதும் ஆகும்; அறிவின் பணியோ, ஒருவர் எவ்வாறு செயல்பட வேண்டும் என்பதைக் கவனமாக ஆராய்ந்து, ஞானமாக விவாதித்து, பின்னர் அதைச் செயல்படுத்தத் தன்னைத் தயார்படுத்துவதாகும்.

234. 'பூமியிலுள்ள உறுப்புகளை' (கொலோ. 3:5) மரித்துப்போகச் செய்து, தன் மாம்சத்தின் இச்சைகள் அனைத்தையும் அணைத்து, அதற்கான அனுதாபம் அனைத்தையும் துண்டித்துக்கொண்ட எவரும்—ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்போஸ்தலனாகிய பவுலுடன் கூறுவதற்கு—'கிறிஸ்துவின் அன்பிலிருந்து நம்மைப் பிரிக்கக்கூடியவர் யார்' என்று சொல்ல முடியும். (ரோமர் 8:32)?—அத்தகையவர் தந்தை இல்லாமலும், தாய் இல்லாமலும், மாம்சத்தின் வம்சாவளியைச் சார்ந்திருக்காமலும், பெரிய மெல்கிசெதெக்கின் (எபி. 7:3) போன்று ஆகிவிட்டார்; அவருக்குள் நிறைவேற்றப்பட்ட ஆவியானவருடனான முழுமையான ஐக்கியத்தின் காரணமாக, அவரைத் தடுத்து நிறுத்தக்கூடிய மாம்சத்திற்கோ அல்லது இயல்ருக்கோ எதுவும் இல்லை.

235. இந்த நிகழ்கால வாழ்வின் முடிவை 'மரணம்' என்று அழைப்பது சரியல்ல என்று நான் கருதுகிறேன்; மாறாக, அது மரணத்திலிருந்து விடுதலை, சீரழிவின் உலகத்திலிருந்து நீக்கம், அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிப்பு, கவலைகளின் முடிவு, சச்சரவுகளுக்கு ஒரு முடிவு, இருளிலிருந்து ஒரு வெளியேற்றம், உழைப்பிலிருந்து ஓய்வு, கொந்தளிப்புகளின் தணிப்பு, அவமானத்திலிருந்து ஒரு புகலிடம், உணர்ச்சிகளிலிருந்து தப்பித்தல், மற்றும் பொதுவாக, எல்லாத் தீமைகளுக்கும் ஒரு முடிவு: இவற்றிலிருந்து புனிதர்கள், தன்னிச்சையான தியாகத்தின் மூலம் தங்களைத் திருத்திக்கொண்டு, இந்த வாழ்வில் தங்களைப் பரதேசிகளாகவும் தற்காலிக வாசஸ்தலர்களாகவும் ஆக்கிக்கொண்டுள்ளனர். ஏனெனில், உலகத்திற்கும், மாம்சத்திற்கும், அவற்றிலிருந்து எழும் கிளர்ச்சிகளுக்கும் எதிராக வீரசாகசம் புரிந்து, புலன்களின் இன்பங்களுடன் அவை கொள்ளும் அனுதாபத்தால் பிறக்கும் மயக்கத்தை அடக்கி, ஆன்மாவின் மாண்பைத் தங்களுக்குள் பேணி, அடிமைப்படாமல் இருந்தார்கள்.

236. புனிதர்கள் நல்லவர்களாகவும், கருணை உள்ளம் கொண்டவர்களாகவும், இரக்கமுள்ளவர்களாகவும் இருந்தனர்; அவர்கள் முழு மனித இனத்தின் மீதும் சமமான அன்புப் பார்வையைக் காட்டினர். அதன் சக்தியால், தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும், அவர்கள் எல்லா நன்மைகளிலும் சிறந்ததான பணிவை உண்மையாகப் பேணினர்— அனைத்து நன்மைகளின் பாதுகாவலராகவும், அதற்கு எதிரான தீமைகளை அழிப்பவராகவும், அவர்கள் நம்மைச் சூழ்ந்திருக்கும் அனைத்துத் தீய தூண்டுதல்களுக்கும்—நமது சொந்த விருப்பத்தால் எழும் தூண்டுதல்களையும், நமது கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்டவற்றையும்—அடங்கிவிடாமல் இருந்தனர்; முந்தையதை சுயக்கட்டுப்பாட்டின் மூலமும், பிந்தையதைப் பொறுமையின் மூலமும் தடுத்தனர்.

பேறு பெற்ற அப்பா ஃபாலாசியஸ்

அவரைப் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான குறிப்பு

நமது மரியாதைக்குரிய தந்தை ஃபாலாசியஸ் ஏழாம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதியில் வாழ்ந்தார், மேலும் லிபியப் பாலைவனங்களில் உள்ள ஒரு மடாலயத்தின் குருவாகவும் மடாலயத் தலைவராகவும் இருந்தார். இந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்பா, பக்தி மீதான தனது அன்பை ஆன்மீக ஞானம் மீதான அன்புடன் இணைத்து, புனித வேதாகமத்தின் ஆய்வில் அதிக நேரத்தை அர்ப்பணித்தார். அவர் அறிக்கையாளர் புனித மாக்சிமஸின் சமகாலத்தவர், அவருடன் ஆன்மீக ஐக்கியத்தை பேணி வந்தார். புனித மாக்சிமஸ் அவருக்கு எழுதிய பல கடிதங்கள் உள்ளன; மேலும், திருவிவிலியத்தின் கடினமான பகுதிகளுக்கு விளக்கமளிக்கும் ஒரு முழுமையான புத்தகம் அவருக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளது. புனித மாக்சிமஸ் இந்த அப்பா மீது மிகுந்த மதிப்பு கொண்டிருந்தார், மேலும் ஒரு கடிதத்தில் அவரைத் தனது வழிகாட்டியாகக் கூட குறிப்பிடுகிறார். இவரது இறைநிலை சேர்க்கை 660-க்கு முன்னரே நிகழ்ந்திருக்கலாம். அன்பு, விரதம் மற்றும் ஆன்மீக வாழ்க்கை ஆகியவை குறித்த, இங்கு வழங்கப்படும் இவரது நானூறு உரைகள், ஆன்மீகப் போதனைகள் நிறைந்தவையாகும். அவை அனைத்தும் பெரும்பாலும் ஒழுக்க மற்றும் துறவு சார்ந்தவையாக இருந்தாலும், சிலவற்றில் கோட்பாட்டுக் கருத்துக்களும் உள்ளன, அவற்றை புனித தமாஸ்கஸ் தனது விசுவாச விளக்கவுரையில் பயன்படுத்தியுள்ளார். மூல கையெழுத்துப் பிரதியின்படி, அந்தச் சொற்களின் ஆரம்ப எழுத்துக்களை வரிசையாகப் படித்தால், ஒரு குறிப்பிட்ட கருத்து வெளிப்படுகிறது – இது ஒவ்வொரு நூற்றுக்கும் தொடக்கத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளது.

அப்பா ஃபலசியஸ், அன்பு, விரதம் மற்றும் ஆன்மீக வாழ்க்கை குறித்து, முதியவர் பவுலுக்கு

101வது

அதன் அக்ரோஸ்டிக் பின்வருமாறு வாசிக்கப்படுகிறது: என் ஆன்மீக சகோதரரும் அன்புக்குரிய ஆண்டவர் ஃபாலசியாவின் பவுலும், தோற்றத்தில் மௌனமான மனிதராகத் தெரிந்தாலும், உண்மையில் ஒரு வீண் தற்பெருமைக்காரர்.

1. கடவுளை முழுமையாக நோக்கிய அன்பு, அன்பு செய்பவர்களைக் கடவுளுடனும் ஒருவருக்கொருவர் இணைக்கிறது.

2. ஆன்மீக அன்பை அடைந்த மனம், அன்பிற்குத் தகாத ஒன்றைப் பற்றித் தன் அண்டை வீட்டார் குறித்து நினைப்பதில்லை.

3. இதயத்தில் இகழ்ந்து, உதடுகளால் ஆசீர்வதிப்பவன் அன்பின் போர்வையில் பாசாங்குத்தனத்தை மறைக்கிறான்.

4. அன்பை அடைந்தவர், தன் எதிரிகளால் தனக்கு ஏற்படும் எல்லா துன்பங்களையும் சமநோக்குடன் சகித்துக்கொள்கிறார்.

5. அன்பு மட்டுமே அனைத்து உயிரினங்களையும் கடவுளுடனும், ஒருவருக்கொருவர் மன ஒருமிப்புடனும் இணைக்கிறது.

6. தன் அண்டை வீட்டார் மீது சந்தேகத்தையோ அல்லது அவதூற்றையோ கொள்ளாதவரே உண்மையான அன்பை உடையவர்.

7. அன்பைக் குலைக்கக்கூடிய எதையும் செய்யாதவன், தேவன் மற்றும் மனிதர்களுக்கு முன்பாகக் கனத்திற்குரியவன்.

8. உண்மையான அன்பு 'ஒரு நல்ல மனச்சான்றிலிருந்து' (1 தீமோத்தேயு 1:5) வரும் உண்மையான வார்த்தைகளால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது.

9. மற்றவர்களிடமிருந்து கேட்ட கண்டன வார்த்தைகளை சகோதரனுக்குச் சொல்லும் எவரும், நன்மனமுடையவர் என்ற போர்வையில் பொறாமையை மறைக்கிறார்.

10. உடல் சார்ந்த நற்பண்புகள் மக்களிடமிருந்து பாராட்டைப் பெறுவதைப் போலவே, ஆன்மீக நற்பண்புகள் கடவுளிடமிருந்து பாராட்டைப் பெறுகின்றன.

11. அன்பும் சுயக்கட்டுப்பாடும் ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்துகின்றன, தூய பிரார்த்தனை மனதை (ஆவியை) அறிவூட்டுகிறது.

12. தன் செயல்களாலும் மனதாலும் தீமையை விரட்டுபவன் வலிமையானவன்.

13. பற்றற்ற தன்மையையும் ஆன்மீகப் புரிதலையும் பெற்றவன் கடவுளின் அருளைப் பெற்றுள்ளான்.

14. நீங்கள் உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களிலிருந்து விடுபட விரும்பினால், சுயக்கட்டுப்பாட்டையும் உங்கள் அண்டை வீட்டாரிடம் அன்பையும் கடைப்பிடியுங்கள்.

15. அளவுக்கு மீறிய இச்சையிலும் வெறுப்பிலும் இருந்து உங்களைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள், அப்பொழுது ஜெபம் செய்யும் போது உங்களுக்கு எந்த இடர்ப்பாடுகளும் ஏற்படாது.

16. குப்பைக் குழியில் நறுமணத்தை காண முடியாதது போல, பழிவாங்கும் மனதில் அன்பின் நறுமணம் இல்லை.

17. தைரியமாகக் கோபத்தையும் காமத்தையும் அடக்குங்கள், விரைவில் தீய எண்ணங்களிலிருந்து விடுபடுவீர்கள்.

18. வீண் பெருமை நற்செயல்களின் மறைவை அழிக்கிறது, அதே சமயம் கர்வம் எல்லா பணிவையும் விரட்டுகிறது.

19. பாசாங்குத்தனமும் பொய்யும் வீண் பெருமையின் அடையாளங்கள், அதே சமயம் தற்பெருமையும் பொறாமையும் கர்வத்தின் அடையாளங்கள்.

20. தன்னை அடக்கி, ஆன்மாவையும் உடலையும் மனதிற்கு (ஆவிக்கு) கீழ் கொண்டு வரும் ஒருவரே உண்மையான தலைவர்.

21. ஒரு நண்பரின் உண்மையான அன்பு, நாம் துன்பத்தில் இருக்கும்போது, நமது தேவைக்கு அவர் துணையாக நிற்கும்போது வெளிப்படுகிறது.

22. அமைதியான தனிமையின் மூலம் உங்கள் உணர்ச்சிகளை அமைதிப்படுத்தி, உங்கள் இதயத்தில் எழும் எண்ணங்களைக் கடுமையான தீர்ப்புக்கு உட்படுத்துங்கள்.

23. துயரமான அவமானங்களைச் செய்பவர்களிடம் பகைமை பாராட்டாதீர்கள், ஆனால் காமம் நிறைந்தவர்களுடன் விரோதமாக நடந்துகொள்ளுங்கள்.

24. மௌனத் தனிமை, பிரார்த்தனை, அன்பு மற்றும் சுயக்கட்டுப்பாடு – இவை மனதை சொர்க்கத்திற்கு உயர்த்தும் நான்கு குதிரைகள் கொண்ட தேர்.

25. நோன்பாலும் விழிப்பாலும் உடலை வருத்தி உழையுங்கள், அப்போதுதான் வேதனைப்படுத்தும் காம எண்ணத்தை விரட்டிவிட முடியும்.

26. 'தீயின் முன்பாக மெழுகு உருகுவது போல' (சங். 67:3), அவ்வாறே ஒரு அशुத்த எண்ணம் இறைவனின் அச்சத்தால் உருகிவிடும்.

27. பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மா வெட்கக்கேடான காமத்தில் நீண்ட காலம் தங்கியிருப்பது ஒரு பெரும் தீமை.

28. துயரமான மற்றும் நெஞ்சைப் பிளக்கும் துரதிர்ஷ்டங்களின் அடிகளைப் பொறுமையாகத் தாங்கிக்கொள்; ஏனெனில் அத்தகைய சோதனைகள் மூலமாகவே கடவுளின் திருவுளம் உன்னைத் தூய்மைப்படுத்த முயல்கிறது.

29. உங்கள் உடைமைகளைத் தள்ளிவிட்டு, உலகத்தை மறுதலித்த பிறகு, இறுதியாக உங்கள் தீய எண்ணங்களையும் மறுதலியுங்கள்.

30. மனம் கடவுளின் வார்த்தைகளால் தொடர்ந்து அறிவுறுத்தப்படுவது பொருத்தமானது.

31. உலகை ஆள்வது கடவுளின் பணியாக இருப்பது போல, உடலை ஆள்வது ஆன்மாவின் பணியாகும்.

32. இன்றுவரை மாம்ச இச்சைக்கு அடிமைகளாக இருக்கிற நாம், கிறிஸ்துவை எந்த நம்பிக்கையுடன் சந்திப்போம்?

33. காமம் துன்பத்தாலும் துயரத்தாலும் அழிக்கப்படுகிறது, அவை நமது செயல்களால் ஏற்பட்டவையாக இருந்தாலும் சரி அல்லது இறைவனின் திருவுளத்தால் அனுப்பப்பட்டவையாக இருந்தாலும் சரி.

34. பணத்தின் மீதான காதல் என்பது உணர்ச்சிகளின் உணவாகும், ஏனெனில் அது எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கிய, சுய இன்பத்திற்கான காமத்தைத் தக்கவைத்து வளர்க்கிறது.

35. துக்கம் இன்பத்தின் குறைவுக்கு வழிவகுக்கிறது (அல்லது புலனின்ப ஆசைகளின் திருப்தி); ஆனால், இன்பம் ஒவ்வொரு உணர்ச்சியுடனும் பின்னிப் பிணைந்துள்ளது.

36. நீங்கள் உங்கள் உடலுக்கு எந்த அளவு அளந்து விடுகிறீர்களோ, அதே அளவு கடவுளும் உங்களுக்கு அளந்து விடுவார் (மத்தேயு 7:2).

37. தெய்வீக நியாயத்தீர்ப்பின் செயல்கள், உடலின் மூலம் செய்யப்படும் செயல்களுக்கான பலனாகும்.

38. நன்மையும் அறிவும் அழியாமையைத் தோற்றுவிக்கின்றன; அவற்றின் வீழ்ச்சி மரணத்தின் தாயாக மாறியுள்ளது.

39. கடவுளுக்காக வருந்துவது காமத்தை நீக்குகிறது; காமம் நீக்கப்படுவது ஆன்மாவின் உயிர்த்தெழுதல் ஆகும்.

40. தீமைக்கு முன்பாக ஆன்மாவின் நிலைத்தன்மையே சமநிலை; கிறிஸ்துவின் கிருபை இல்லாமல் அதை அடைய முடியாது.

41. கிறிஸ்து ஆத்துமாவிற்கும் சரீரத்திற்கும் இரட்சகர், மேலும் அவருடைய அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றும் எவரும் தீமைகளிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறார்கள்.

42. நீங்கள் இரட்சிப்பை அடைய விரும்பினால், மாம்சத்தின் இன்பங்களைத் துறந்து, சுயக்கட்டுப்பாடு, அன்பு மற்றும் ஜெபத்தைக் கடைப்பிடியுங்கள்.

43. உண்மையான பகுத்தறிவு என்பது பற்றற்ற தன்மையின் அடையாளம், அதன் மூலம் எல்லா காரியங்களும் முறையான அளவில் செய்யப்படுகின்றன.

44. நமது ஆண்டவரும் கடவுளும் இயேசு கிறிஸ்து; அவரைப் பின்பற்றும் மனம் இருளில் நிலைத்திருக்காது.

45. உங்கள் மனதை ஒருங்கமைத்து உங்கள் எண்ணங்களைக் கண்காணியுங்கள்; மேலும், நீங்கள் உணர்ச்சிவசப்படுபவர்களாகக் காணும் எண்ணங்களுக்கு எதிராகப் போராடுங்கள்.

46. எண்ணங்கள் எழுவதற்கு மூன்று மூலங்கள் உள்ளன: புலன்கள், நினைவு மற்றும் உடலின் பரிபூரணம்; ஆனால் இவற்றில் நினைவிலிருந்து எழுவனவே மிகவும் தொந்தரவானவை.

47. ஞானம் அருளப்பட்டவன் அசிம்மூர்த்திகளின் அறிவில் பங்குகொள்கிறான், மேலும் உலகின் தொடக்கத்தையும் அதன் முடிவையும் அறிந்துகொள்கிறான்.

48. சரியான செயலின் போக்கைப் புறக்கணிக்காதீர்கள், உங்கள் மனம் அறிவொளி பெறும்; ஏனெனில் அத்தகையோருக்கு: 'நான் உனக்கு மறைக்கப்பட்டதும், காணப்படாததுமான புதையல்களைத் திறப்பேன்' (ஏசாயா 45:3) என்று வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்டுள்ளது.

49. தன்னை உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுவித்துக் கொண்டவன் கடவுளின் அன்பைப் பெற்றிருக்கிறான், மேலும் ஞானத்திற்குத் தகுதியானவனாகக் கருதப்பட்டவனுக்குப் பெரிய இரக்கம் வழங்கப்பட்டுள்ளது.

50. மனமானது, உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட பிறகு, இருக்கும் அனைத்தையும் தியானிப்பதால் இடைவிடாமல் ஒளி பெற்று, ஒளிமயமாகிறது.

51. ஆன்மாவின் ஒளி அறிவு; அதிலிருந்து அறுதிக்கப்பட்டு, அறிவற்றவர்கள் இருளில் நடக்கிறார்கள்.

52. அறிவற்றவர்கள் தங்கள் வாழ்வை இருளில் கழிக்கின்றனர்; மேலும் அவர்கள் அறியாமையின் இருளால் சூழப்படுகிறார்கள்.

53. இயேசுவை நேசிப்பவன் தீமையிலிருந்து விடுவிக்கப்படுவான்; அவரைப் பின்பற்றுபவன் உண்மையான ஒளியைக் காண்பான்.

54. விருப்பு வெறுப்புகளிலிருந்து விடுபட்ட மனம், உடல் விழித்திருக்கும்போதும் உறக்கத்தில் ஆழமாக மூழ்கும்போதும் நுட்பமான எண்ணங்களை உணர்கிறது.

55. மிக உயர்ந்த தூய்மையை அடைந்த மனம், படைக்கப்பட்ட உயிரினங்களால் கட்டுண்டதாக உணர்ந்து, அனைத்து படைப்புகளுக்கும் அப்பாற்பட்டிருக்க ஏங்குகிறது.

56. எல்லையற்ற எல்லையற்ற நிலையை அடைந்தவன் பேறு பெற்றவன்; எல்லாவற்றையும் கடந்தவன் மட்டுமே இதை அடைய முடியும்.

57. தேவனைக் கனம்பண்ணுகிறவன் அவருடைய வார்த்தைகளைத் தியானிக்கிறான்; அவற்றை நேசிக்கிறவன் அவற்றுக்குள் உள்ள சத்தியத்தைக் கண்டறிகிறான்.

58. நேர்மையால் வழிநடத்தப்படும் மனம் உண்மையைக் காண்கிறது; ஆனால் எந்தவொரு உணவாலும் இயக்கப்படும் ஒருவன் அதை அடைய மாட்டான்.

59. கடவுள் தன் சாரத்தில் அறிய முடியாதவர் போலவே, தன் மகத்துவத்திலும் வரையறுக்க முடியாதவர்.

60. ஆரம்பமும் முடிவும் இல்லாத ஒரு உயிரினத்தின் ஞானம் ஆழ்ந்தது.

61. ஒவ்வொரு உயிரினத்தின் மீட்பும் அதன் படைப்பாளியின் கருணைமிக்க ஏற்பாட்டில் உள்ளது.

62. கர்த்தர் தம்முடைய கிருபையினால் விழுகிற யாவரையும் தாங்கி, தாழ்த்தப்பட்ட யாவரையும் உயர்த்துகிறார்.

63. கிறிஸ்துதான் ஜீவனுள்ளவர்களுக்கும் மரித்தவர்களுக்கும் நியாயந்தீர்ப்பவராகவும், ஒவ்வொரு செயலுக்கும் நீதியுள்ள பலன் கொடுப்பவராகவும் இருக்கிறார் (அப்போஸ்தலர் 10:42; சங்கீதம் 61:13).

64. உங்கள் ஆன்மாவையும் உடலையும் ஆள விரும்பினால், உணர்ச்சிகளின் காரணங்களை விரைந்து துண்டிப்பீராக.

65. ஆன்மாவின் சக்திகளை நற்பண்புகளுடன் பிணைத்திடுங்கள், அப்போதுதான் உணர்ச்சிகளின் ஒவ்வொரு உந்துதலும் அவற்றிலிருந்து துண்டிக்கப்படும்.

66. சுயக்கட்டுப்பாட்டின் மூலம் காமத்தின் உந்துதல்களையும், ஆன்மீக அன்பின் மூலம் கோபத்தின் உந்துதல்களையும் அடக்குங்கள்.

67. மௌனத் தனிமையும் செபமும் நற்பண்பின் மிகச் சக்திவாய்ந்த கருவிகளாகும்; ஏனெனில், அவை மனதைத் தூய்மைப்படுத்தி, அதை உணர்வுடையதாக்குகின்றன.

68. ஆன்மீக உரையாடல் மட்டுமே பயனுள்ளது; மற்ற எல்லா சந்தர்ப்பங்களிலும் மௌனமே மேலானது.

69. ஐந்து வகையான உரையாடல்களில், மூன்றைப் பழகுங்கள்; நான்காவது வகையினுள் அடிக்கடி ஈடுபடாதீர்கள்; ஐந்தாவது வகையிலிருந்து விலகி இருங்கள்.

70. உலகியல் பொருட்களில் பற்று இல்லாதவர்களால் மௌனம் விரும்பப்படுகிறது; மனிதனை நேசிக்காதவர்களால் எல்லா மக்களும் விரும்பப்படுகிறார்கள்.

71. உண்மையான ஆசிரியர் ஒருவரின் மனசாட்சி; அதைக் கீழ்ப்படிபவர் களங்கமின்றி இருக்கிறார்.

72. நன்னடத்தை உச்சியை அடைந்தவர்கள் அல்லது தீமையின் ஆழத்தில் வீழ்ந்தவர்களைத் தவிர, மனசாட்சி வேறு எவரையும் குற்றம் சாட்டுவதில்லை.

73. முழுமையான பற்றற்ற தன்மை தூய எண்ணங்களைத் தோற்றுவிக்கிறது; முழுமையான ஞானம் ஒருவரைப் புரிந்துகொள்ள முடியாதவனுடன் நேருக்கு நேர் சந்திக்க வைக்கிறது.

74. இவ்வுலக இன்பங்களை அடையாதவன், பாராட்டத் தகாத துக்கத்தால் துயரப்படுகிறான்; ஆனால் அவற்றை வெறுத்தவன் கவலையற்று இருக்கிறான்.

75. துக்கம் என்பது, பொதுவாக, விரும்பிய இன்பம் கிடைக்காமல் போவதாகும்; அது கடவுளிடமிருந்து வந்தாலும் சரி, உலகின் ஆவியிலிருந்து வந்தாலும் சரி.

76. தேவனுடைய ராஜ்யம் நன்மையும் ஞானமுமாயிருக்கிறது; அவைகளைப் பெறுபவன் பரலோகத்தில் வாசிக்கிறான்.

77. ஆன்மாவையும் உடலையும் கொண்டிருந்து, கடவுளை விட உலகின் வழிகளை விரும்பும் மனிதனுக்கு ஐயோ.

78. நன்மையில் செழிக்கும்வர்களைப் பொறாமைப்படாமல், அதைப் பற்றிக் கவலைப்படாதவர்களைக் கருணை கொள்ளும் ஒருவன், அனைவரிடமும் சமமான அன்பை அடைகிறான்.

79. ஆன்மாவிற்கும் உடலுக்கும் நற்பண்பின் தேவைகளைச் சட்டமாக விதித்தவன், தகுதியான முறையில் ஆள வேண்டும்.

80. எதிர்காலத்திற்காக, இந்த வாழ்வின் இன்பங்களையும் துன்பங்களையும் சம அளவில் துறந்தவரே ஒரு நல்ல ஆன்மீக வணிகர்.

81. ஆன்மா அன்பு மற்றும் சுயக்கட்டுப்பாட்டால் வலுப்பெறுகிறது, அதே சமயம் மனம் (ஆவி) தூய பிரார்த்தனை மற்றும் ஆன்மீக தியானத்தால் வலுப்பெறுகிறது.

82. அறிவுறுத்தல் தரும் வார்த்தைகளைக் கேட்கும்போது, பேசுபவரைத் தீர்ப்பிடாதீர்கள், இல்லையெனில் ஆன்மாவைக் காக்கும் அறிவுறுத்தலை நீங்களே இழந்துவிடுவீர்கள்.

83. தீய உள்ளம் தீய எண்ணங்களைத் தன்னுள் கொண்டிருக்கிறது, மேலும் அண்டை வீட்டாரின் செயல்களைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு, அவர்களின் நற்பண்புகளைக் குறைகளாக மாற்றுகிறது.

84. உங்கள் அண்டை வீட்டாரைக் கண்டனம் செய்யும் எண்ணத்தை நம்பாதீர்கள், ஏனெனில் தீய புதையலைத் தன்னுள் கொண்டவன் தீய எண்ணங்களையும் தன்னுள் கொண்டிருக்கிறான்.

85. நல்ல இதயம் நல்ல எண்ணங்களைத் தோற்றுவிக்கிறது; ஏனெனில் அவனது எண்ணங்கள் அவனது உள்ளார்ந்த இயல்புக்கேற்பவே இருக்கும்.

86. உங்கள் எண்ணங்களைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள், தீமையிலிருந்து விலகி ஓடுங்கள்; இல்லையெனில் உங்கள் மனம் மங்கி, நீங்கள் காரியங்களைத் திரிபுபடுத்திப் பார்க்க நேரிடும்.

87. யூதர்களைக் குறித்து சிந்தித்து, அவர்கள் செயல்களிலிருந்து உங்களைக் காத்துக்கொள்ளுங்கள். பொறாமையால் குருடான அவர்கள், இறைவனையும் ஆண்டவரையும் 'பீல்செபூப்' என்று நிந்தனையாக அழைத்தனர்.

88. தீய சந்தேகம் மனதை மறைத்து, தவறானதை சரியானது என்று கருதச் செய்கிறது.

89. பேரார்வங்கள் எல்லா நற்பண்புகளிலிருந்தும் எழுகின்றன; அதனால்தான் பேரார்வம் கொண்ட மக்கள் நற்பண்புகளை பேரார்வங்களாகத் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள்.

90. மனம் நீண்ட காலம் மகிழ்ச்சியிலோ அல்லது துக்கத்திலோ இருந்தால், அது விரைவில் விரக்தியின் உணர்ச்சிக்கு ஆளாகிறது.

91. தெளிவான மனசாட்சி ஆன்மாவை மகிழ்விக்கிறது, ஆனால் அசுத்தமான எண்ணம் அதை நரகத்தின் ஆழங்களுக்குள் தள்ளுகிறது.

92. உணர்ச்சிகள் எழும்போது, அவை ஆணவத்தை விரட்டுகின்றன; ஆனால் அவை விரட்டப்பட்டவுடன், ஆணவம் மீண்டும் வருகிறது.

93. நீங்கள் அனைத்து உணர்ச்சிகளிலிருந்தும் ஒரே நேரத்தில் விடுபட விரும்பினால், சுயக்கட்டுப்பாடு, அன்பு மற்றும் பிரார்த்தனையைப் பழகுங்கள்.

94. இறைவனிடம் பிரார்த்தனையுடன் நிலைத்திருக்கும் மனம், ஆன்மாவின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான பகுதியையும் உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுவிக்கிறது.

95. கடவுள், உயிரினங்களுக்கு வாழ்வளித்து, தம்முடைய திருவுளத்தாலே அவை அனைத்தையும் ஒன்றாக அரவணைக்கிறார்.

96. அவர் அனைத்திற்கும் ஆண்டவராக இருந்தாலும், ஒரு சேவகராக மாற அவர் விருப்பப்பட்டார், அதன் மூலம் படைப்பின் மீது அவர் கொண்டிருந்த மிக உயர்ந்த பரிபாலனத்தை வெளிப்படுத்தினார் (பிலி. 2:7).

97. வார்த்தையாகிய கடவுள், மாற்றமின்றி அவதரித்து, மாம்சத்தின் மூலம் எல்லா படைப்புகளுடனும் ஒன்றிணைந்தார்.

98. கடவுள் பூமியிலும் மனிதன் பரலோகத்திலும் இருப்பது வானத்திலும் பூமியிலும் ஒரு அற்புதமான அற்புதமாகும்; இதன் மூலம், மனிதகுலத்தை தேவதூதர்களுடன் ஒன்றிணைத்து, அவர்கள் அனைவருக்கும் தெய்வீகத்தைப் பரிசாக வழங்குகிறார்.

99. தூதர்களின் மற்றும் மனிதர்களின் பரிசுத்தமாக்கலும் தெய்வமாக்கலும் பரிசுத்தமும் சமபகுதித் தன்மையும் கொண்ட திருக்கோவிலை அறிவதில்தான் அடங்கியுள்ளது.

100. பாவங்களுக்கான மன்னிப்பு என்பது உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுதலையடைவதாகும்; கிருபையினால் அவற்றிலிருந்து விடுவிக்கப்படாதவர் இன்னும் மன்னிப்பை அடையவில்லை.

நூற்று இரண்டாவது

அந்த அக்ரோஸ்டிக் பின்வருமாறு அமைந்துள்ளது: ' ' என் மிகவும் மதிக்கத்தக்க சகோதரரே, எனக்காகப் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள்; ஏனெனில், எனது சொந்த விருப்பப்படி நான் செய்த செயல்களால், நான் தகுதியுள்ளபடி பெரும் துரதிர்ஷ்டங்களை எதிர்பார்க்கிறேன் – ஆன்மாவின் துக்கங்களையும் உடலின் வேதனைகளையும்.

1. உங்கள் உணர்ச்சிகளிலிருந்து உடனடியாக விடுபட விரும்புகிறீர்களா? – அனைத்து உணர்ச்சிகளுக்கும் தாயான சுயப்பிரியத்தைத் துறந்துவிடுங்கள்.

2. உணர்வற்ற தன்மையும் ஞானமுமே ஆன்மாவின் ஆரோக்கியம். மாம்ச இன்பங்களுக்கு அடிமையான ஒருவனால் அதை அடைய முடியாது.

3. பொறுமையுடன் கடைப்பிடிக்கப்படும் விரதம் மற்றும் தாராளத்துடன் காட்டப்படும் அன்பு ஆகியவை உடல் மற்றும் ஆன்மீக ரீதியான அனைத்து காமத்தையும் வற்றிப்போகச் செய்கின்றன.

4. ஆன்மாவின் தீய உணர்ச்சிகள் அனைத்திற்கும் தன்னலமே வேர்; மேலும் தன்னலம் என்பது உடலுக்கான அன்பு (அல்லது தன்னிரக்கம்) ஆகும்.

5. பகுத்தறிவின் ஒரு தனித்துவமான அம்சம், உடலை அடக்கி அடிமையாக்கும் அதே நேரத்தில், தன்னை மனதிற்குக் கீழ்ப்படுத்திக் கொள்வதாகும்.

6. பகுத்தறிவுள்ள ஒருவன் பகுத்தறிவற்றவற்றுக்கு அடிபணியுவதும், வெட்கக்கேடான காம இச்சையின் திருப்தியில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துவதும் ஒரு அவமானமாகும்.

7. பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மா அதன் படைப்பாளரைக் கைவிட்டு, உடலுக்கு முன்பாகப் பணிந்து கிடப்பது அழிவுகரமானது.

8. உடலை ஒரு அடிமையாகக் கருதுமாறு உங்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது; அதன் இன்பங்களால் அடிமையாக்கப்படுவது இயற்கைக்கு மாறானது.

9. உடலுடனான உறவுப் பிணைகளைத் துண்டித்து, இந்த அடிமைக்கு மிகவும் அவசியமானதைத் தவிர வேறெதையும் கொடுக்காதே.

10. உங்கள் புலன்களை மௌனத் தனிமையின் கோட்டையில் அடைத்து வையுங்கள், இல்லையெனில் அவை மனதைத் தங்கள் இச்சைகள் பக்கம் வழிதவறச் செய்யும்.

11. பொறுமையுடன் மௌனத்தைக் கடைப்பிடிப்பவருக்குத் தன்னடக்கம், அன்பு, ஜெபம் மற்றும் வாசிப்பு ஆகியவையே மிக சக்திவாய்ந்த ஆயுதங்கள்.

12. மாம்சத்தை அடக்கிய பின்னரே, சிந்தனையில் ஈடுபடும் வரை, மனம் இவ்வுலக இன்பப் பொருட்களில் இருந்து விலகுவதில்லை.

13. உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுவிக்கப்படுவதற்காக நாம் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்க முயற்சிக்கிறோம், மேலும் அறிவுக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவதற்காக தெய்வீகக் கோட்பாடுகளை நிலைநிறுத்துகிறோம்.

14. ஆன்மாவின் அமைதி உணர்ச்சியற்ற தன்மையிலிருந்தும் அறிவிலிருந்துமே வருகிறது, மேலும் இகழ்ச்சையான இன்பங்களுக்கு அடிமையான ஒருவனால் அதை அடைய முடியாது.

15. உடலின் காம விருப்பங்களைத் துண்டித்து அதை அடக்குங்கள், அதன் மூலம் நீங்கள் அந்த விருப்பங்களின் கடுமையான அடிமைத்தனத்திலிருந்து அதை விடுவிப்பீர்கள்.

16. சுதந்திரமாகப் படைக்கப்பட்டு, சுதந்திரத்திற்கு அழைக்கப்பட்ட நீங்கள், அசுத்தமான உணர்ச்சிகளால் அடிமையாக்கப்பட அனுமதிக்காதீர்கள்.

17. துக்கங்கள் மற்றும் மகிழ்ச்சிகள், ஆசைகள் மற்றும் பயங்கள் மூலம், அசுரர்கள் மனதை இன்ப இச்சையில் கட்டுகிறார்கள்.

18. தேவ பயம் காமத்தை அடக்குகிறது, அதே சமயம் தேவனுக்காக உண்டாகும் துக்கம் இவ்வுலக இன்பங்களை விரட்டுகிறது.

19. ஞானத்தின் விருப்பம் பயத்தைப் புறக்கணிக்கிறது, அதே சமயம் அறிவின் இனிமை துக்கத்தை நீக்குகிறது.

20. வேதத்தில் பின்வரும் நான்கு கூறுகள் உள்ளன: கட்டளைகள், கோட்பாடுகள், எச்சரிக்கைகள் மற்றும் வாக்குறுதிகள்.

21. காமம் விரதத்தாலும் உழைப்பாலும் அடக்கப்படுகிறது, மேலும் மௌனத் தனிமையாலும் தெய்வீக அன்பாலும் வற்றிவிடுகிறது.

22. உங்கள் சகோதரனை மறைபொருளான, சந்தேகத்திற்கிடமான வார்த்தைகளால் காயப்படுத்தாதீர்கள்; ஏனெனில், அவ்வாறு நடந்தால், நீங்களே அத்தகைய நடத்தையைச் சகித்துக்கொள்ள மாட்டீர்கள்.

23. பெருந்தன்மையும், தீய எண்ணமின்மையும் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்துகின்றன; அன்பாலும், இரக்கத்தாலும் (பொறுமையாலும்) அது அழிக்கப்படுகிறது.

24. யாருக்கு அறிவு கொடுக்கப்படுகிறதோ, அவனுக்குப் புரிந்துகொள்ளும் ஒளி கொடுக்கப்படுகிறது; ஆனால் அதைப் பெற்றுக்கொண்டு அதை அவமதிப்பவன், இருளைக் காண்பான்.

25. கட்டளைகளைக் கடைப்பிடித்தல் பற்று அற்ற தன்மையைத் தோற்றுவிக்கிறது; ஆன்மாவின் பற்று அற்ற தன்மை அறிவால் பாதுகாக்கப்படுகிறது.

26. புலனுணர்வை அறிவார்ந்த தியானமாக மாற்றுங்கள், அப்போதுதான் புலன்களை புலனுணர்வுக்கு அப்பாற்பட்டதாக உயர்த்த முடியும்.

27. ஒரு பெண், தவத்தில் ஈடுபட்ட ஆன்மாவிற்கு சின்னமாக இருக்கிறாள்; அவளுடன் இணைவதன் மூலம், மனம் நற்பண்பைப் பிறப்பிக்கிறது.

28. கடவுளை உண்மையாகவும், பக்தியுடனும், பேரார்வத்துடனும் தேடும்வர்களின் மனதில், அவருடைய வார்த்தைகளைக் கற்பது கடவுளின் அறிவைப் போதிக்கிறது.

29. பார்ப்பவர்களுக்கும் கண்ணுக்குப் புலப்படுபவற்றுக்கும் ஒளி எவ்வாறு இருக்கிறதோ, அவ்வாறே சிந்திப்பவர்களுக்கும் அறிவுக்குப் புலப்படுபவற்றுக்கும் கடவுள் இருக்கிறார்.

30. புலனறிவு வான்மண்டலம் என்பது விசுவாசத்தின் வான்மண்டலத்தைக் குறிக்கிறது, அதன் மீது வானலகு போல, எல்லாப் புனிதர்களும் ஒளிர்கின்றனர்.

31. யெருசலேம் என்பது பரலோகமானது—அதாவது அசரீரியின் அறிவு; ஏனெனில் அதில் உலகத்தின் தரிசனம் காணப்படுகிறது.

32. செயல்முறைப் பணியின் வாழ்க்கையைப் புறக்கணிக்காதீர்கள்; இல்லையெனில், உங்கள் அறிவு குறையும்; அதன் விளைவாக ஏற்படும் பஞ்சத்தின் காரணமாக, நீங்கள் எகிப்திற்குச் செல்வீர்கள் (ஆதியாகமம் 26:1–2).

33. ஆன்மீக சுதந்திரம் என்பது பற்றுகளிலிருந்து விடுதலையாகும்: அதை கிறிஸ்துவின் அருள் இல்லாமல் யாரும் அடைய முடியாது.

34. வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட தேசம் பரலோக ராஜ்ஜியம், அதற்காக உணர்ச்சியற்ற தன்மையும் அறிவும் நம்மைத் தகுதியுள்ளவர்களாக்குகின்றன.

35. ஆன்மீக எகிப்து என்பது விருப்பங்களின் இருள், முதலில் பஞ்சத்தை அனுபவிக்காத வரை யாரும் அதில் இறங்குவதில்லை.

36. உங்கள் செவியை ஆவிக்குரிய வார்த்தைகளால் நிரப்பிக் கொள்ளுங்கள், அப்போதுதான் உங்கள் மனம் அசுத்தமான எண்ணங்களிலிருந்து விலகிவிடும்.

37. கடவுள் மட்டுமே இயல்பாகவே நல்லவரும் சர்வஞ்ஞரும் ஆவார்; ஆனால் மனம் அவருடன் ஐக்கியம் கொள்ள முயற்சித்தால், அதுவும் அவ்வாறு ஆக முடியும்.

38. உன் வயிற்றையும், உன் நித்திரையையும், உன் கோபத்தையும், உன் நாவையும் அடக்கு; – 'உன் காலானது கல்லின்மேல் இடறாதபடிக்கு' (சங். 90:12).

39. ஒவ்வொருவரையும் சமமாக நேசிக்க முயற்சி செய்யுங்கள், எல்லா உணர்ச்சிகளையும் ஒரே நேரத்தில் விரட்டிவிடுவீர்கள்.

40. மனதிற்கும் புலன்களுக்கும் புலனுணர்வு பொதுவானது; ஆனால் ஆன்மீக அறிவு மனதிற்கு மட்டுமே உரியது.

41. மனமானது முதலில் புலன்களின் மீதும் புலனறிவு மீதும் உள்ள தனது நாட்டத்தைத் துண்டித்துக் கொள்ளாவிட்டால், ஆன்மீக விஷயங்களில் ஈடுபடுவது சாத்தியமற்றது.

42. இயற்கையான உணர்வு, புலனுணர்வு சார்ந்தவற்றின் பால் ஒரு முனைப்பு கொண்டுள்ளது, மேலும் அதனால் கவனம் சிதறுவது போல, மனத்தையும் சிதறடிக்கிறது.

43. புலன்களை மனதின் சேவைக்கு உட்படுத்துங்கள், மேலும் அதைத் திசைதிருப்ப அவற்றுக்கு நேரமளிக்காதீர்கள்.

44. மனம் காம விஷயங்களில் ஈடுபடும்போது, அதன் கவனத்தை இன்பம் தரும் புலன்களிலிருந்து திசை திருப்பி, தனக்கு முன்னால் உள்ளதைப் பற்றிய ஆன்மீகப் புரிதலின் பக்கம் செலுத்த வேண்டும்.

45. மனம் ஆன்மீக விஷயங்களில் தன்னை அர்ப்பணித்துள்ளதற்கான அறிகுறி, புலன்களை மகிழ்விக்கும் அனைத்தையும் புறக்கணிப்பதாகும்.

46. ஆன்மீகப் பொருட்களைத் தியானிக்கும் முயற்சியில் மனம் ஈடுபடும்போது, அதிலிருந்து இடைவிடாத மகிழ்ச்சியைப் பெறுகிறது.

47. மனம் ஒன்றின் அறிவால் வளப்படுத்தப்படும்போது, அப்போது புலன்களும் நிச்சயமாக அதற்கு அடங்கிவிடுகின்றன.

48. உங்கள் மனதை புலனறிவு சார்ந்த விஷயங்களில் ஈடுபடுத்தாதீர்கள், இல்லையெனில் அவற்றில் உள்ள இன்ப துன்பங்களால் அது சுமையாகிவிடும்.

49. யாருடைய மனமும் எப்போதும் ஆன்மீக விஷயங்களில் ஈடுபட்டுள்ளதோ, அவர்களைப் பொறுத்தவரை ஆன்மாவின் விரும்பத்தக்க பகுதி ஒரு தெய்வீக ஆயுதமாக மாறுகிறது.

50. ஆன்மாவின் விரும்பத்தக்க பகுதி முதலில் அதற்குரிய நற்பண்புகளால் அலங்கரிக்கப்படாவிட்டால், மனமானது அறிவால் நிரம்புவது சாத்தியமற்றது.

51. மனமானது இன்பான உணர்வுகள் அனைத்தையும் முழுமையாகத் துண்டித்துவிடும்போது, அது உலகப் பற்றிலிருந்து விடுபடுகிறது.

52. ஆன்மாவின் பகுத்தறிவுப் பகுதியின் தனித்துவமான அம்சம் கடவுளின் அறிவைத் தேடுவதாகவும், விருப்பப் பகுதியின் தனித்துவமான அம்சம் அன்பாகவும் சுயக்கட்டுப்பாடாகவும் இருக்க வேண்டும்.

53. ஒரு விஷயத்தின் மீது நாட்டம் இல்லையென்றால், புத்தி எப்போதும் அந்த விஷயத்துடன் ஈடுபட முடியாது.

54. அறிவு நிறைந்த மனமே முழுமையானது; நற்பண்புகளில் நிலைபெற்ற ஆன்மாவே முழுமையானது.

55. மனதின் இன்பம் சார்ந்த நாட்டம், அதை உடல் இன்பங்களுக்கு அடிமையாக்குகிறது.

56. விரும்பும் பகுதி அதன் நற்பண்புகளிலிருந்து விலகும்போது, மனமும் அதன் அறிவின் இடத்திலிருந்து அசைக்கப்படுகிறது.

57. 'தேவனுடைய பிள்ளைகளாக மாறும் உரிமையை' (யோவான் 1:12) நாம் பெற்றுள்ளோம், ஆனால் நமது உணர்ச்சிகளைக் கைவிடாத வரையில் நாம் அவ்வாறு ஆகமாட்டோம்.

58. ஒருவன் தனக்குள் தெய்வீக குணங்களை ஏற்கெனவே பெறாதவரையில், தான் உண்மையாகவே கடவுளின் பிள்ளையாகிவிட்டதாக யாரும் நினைக்க வேண்டாம்.

59. நல்ல அல்லது தீய குணாதிசயங்களை ஏற்றுக்கொள்வது ஒருவரை கடவுளின் குமாரனாகவோ அல்லது சாத்தானின் குமாரனாகவோ ஆக்குகிறது.

60. தன்னைக் கவனித்து, எல்லா அசுத்தங்களிலிருந்தும் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ள விரைபவனே ஞானி.

61. கடினப்படுத்தப்பட்ட ஆன்மா, சாட்டையடி வாங்கும்போதும் கூட எதையும் உணர்வதில்லை, மேலும் ஒரு நன்மையாளரிடம் நன்றியுணர்வு கொள்ளும் திறனற்றது.

62. அசுத்தமான வஸ்திரங்களைத் தரித்தவன் தேவனுடைய திருமண மண்டபங்களிலிருந்து தள்ளப்படுகிறான், மேலும் நித்திய இருளில் பங்குகொள்ளுகிறான் (மத். 22:12–13).

63. தேவனைப் பயந்தவன் தன் ஆத்துமத்தைக் கவனித்துக் கொண்டு, தீய விதியிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்கிறான்.

64. கடவுளைப் புறக்கணித்து, மாம்ச இச்சையில் அடிமைத்தனமாக ஈடுபடுபவன் கடவுளின் இரக்கத்தைப் பெறுவது சாத்தியமற்றது.

65. இயேசு கிறிஸ்துவின் வார்த்தை, 'ஒருவன் இரு எஜமான்களுக்கு ஊழியஞ்செய்யக் கூடாது' என்பதுதான் (மத்தேயு 6:24), நாம் அதை நம்ப விரும்பவில்லை என்றாலும் கூட.

66. அசுத்தமான ஆன்மா அதன் விருப்பங்களால் கடினமாகிவிடுகிறது, மேலும் வெட்டப்பட்டு சுட்டெரிக்கப்படாமல் விசுவாசத்திற்கு வர முடியாது.

67. உணர்ச்சியற்றவர்களாக மாறியவர்களுக்குக் கடுமையான சோதனைகள் தேவை; ஏனெனில், கடுமையான வேதனை இல்லாமல் அவர்களால் மென்மையாக்கப்பட முடியாது.

68. ஒரு ஞானி தன் ஆன்மாவைக் கவனித்துக் கொள்கிறான், மேலும் தன் மீது தானாகவே துன்பத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்வதன் மூலம், அவன் தவிர்க்க முடியாத வேதனையிலிருந்து தப்பிக்கிறான்.

69. ஆன்மாவின் பராமரிப்பு என்பது தவம் (தற்கட்டு நடவடிக்கைகள்) மற்றும் பணிவு ஆகியவற்றில் அடங்கியுள்ளது, அவற்றுக்காகக் கடவுள் எல்லாப் பாவங்களையும் மன்னிக்கிறார்.

70. காமமும் கோபமும் பாவங்களைப் பெருகுவது போல, விரதமும் பணிவும் அவற்றை அழித்துவிடுகின்றன.

71. கடவுளுக்காக ஏற்படும் துக்கம் இதயத்தை உடைக்கிறது; அது நரகத்தின் சித்திரவதைகள் மீதான அச்சத்தில் இருந்து பிறக்கிறது.

72. கடவுளுக்காக ஏற்படும் துயரம் இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது, மேலும் அதை அசுத்தமான இன்பங்களிலிருந்து விலக்குகிறது.

73. பொறுமை என்பது ஆன்மாவின் விடாமுயற்சி (ஆன்மாவை உழைக்க வைக்கும் விருப்பம்); அத்தகைய விடாமுயற்சி இருக்கும் இடத்தில், இன்பம் மீதான காதல் விரட்டப்படுகிறது.

74. ஒவ்வொரு பாவமும் இன்பத்திற்காகச் செய்யப்படுகிறது; ஒவ்வொரு மன்னிப்பும் துன்பம் மற்றும் துயரத்தின் மூலம் கிடைக்கிறது.

75. தங்கள் சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் மனந்திரும்பாதவர்கள், கடவுளின் திருவுளத்தின்படி விருப்பமில்லாத துன்பத்திற்கு ஆளಾಗிறார்கள்.

76. கிறிஸ்து இவ்வுலகின் இரட்சகர்; மேலும் அவர் இரட்சிப்பிற்காக மனந்திரும்புதலை மக்களுக்கு அருளினார் (மத். 4:17).

77. மனந்திரும்புதல் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதற்கு வழிவகுக்கிறது; கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பது ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது.

78. ஆன்மாவின் தூய்மை என்பது அதன் உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுவிப்பதாகும்; மேலும் உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுவிப்பது கடவுள் மீதான அன்பைத் தூண்டுகிறது.

79. ஒரு ஆன்மா கடவுளை நேசித்தால் அது தூய்மையானது, மேலும் ஒரு மனம் அறியாமையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டால் அது தூய்மையானது.

80. தேவனுடைய கற்பனைகளை மரணபரியந்தம் அனுசரிக்கப் பிரயாசப்படுங்கள்; ஏனெனில், அவைகளால் பரிசுத்தமாக்கப்பட்ட நீங்கள் ஜீவனுக்குள் பிரவேசிப்பீர்கள்.

81. உடலைக் கட்டளைகளின் ஊழியனாகப் பயன்படுத்துங்கள்; அதை முடிந்தவரை இச்சையிலிருந்து விடுவித்து, வலியற்றதாகவும் (ஆரோக்கியமாகவும்) வைத்திருங்கள்.

82. பிரார்த்தனை, உணவு மற்றும் மௌனத்தைக் கவனிக்காததால் மாம்சத்தின் கிளர்ச்சி எழுகிறது.

83. நல்லவர்களிடம் இருக்கும் நல்ல மௌனம் பலனைத் தருகிறது: அன்பு, சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் தூய பிரார்த்தனை.

84. வாசிப்பும் பிரார்த்தனையும் மனதைத் தூய்மைப்படுத்துகின்றன; ஆனால், அன்பும் தவம் மற்றும் கட்டுப்பாடும் ஆன்மாவின் விரும்பும் பகுதியைத் தூய்மைப்படுத்துகின்றன.

85. எப்போதும் ஒரே அளவு தன்னுணர்வைக் கடைப்பிடிப்பீராக, இல்லையெனில், நிலைத்தன்மையற்ற தன்மையால், அதன் எதிர்நிலையில் நீங்கள் வீழ்ந்துவிடுவீர்கள்.

86. உங்களுக்காகச் சட்டங்களை வகுத்த பிறகு, அவற்றைப் பிற்போக்கான தந்திரோபாய முறையில் விளக்கி உங்களை நீங்கள் காட்டிக்கொடுக்காதீர்கள்; ஏனெனில், இந்த வழியில் தன்னை அவற்றிலிருந்து விலக்கிக்கொள்ளும் எவரும் தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக்கொள்கிறார் (அவரே தனக்குத்தானே சாத்தான்).

87. பேரார்வம் கொண்ட ஆன்மாக்கள் மன சூரிய அஸ்தமனங்கள்; ஏனெனில் அவற்றுள் சத்தியம் என்ற சூரியன் அஸ்தமித்துவிட்டது.

88. நன்மை, ஞானம், வலிமை மற்றும் உண்மையில் கடவுளைப் போல மாறியவரே கடவுளின் மகன்.

89. ஆன்மாவின் நோய் தீய நாட்டம்; அதன் மரணம் எனினும், அது ஒருவரின் செயல்கள் மூலம் செய்யப்படும் பாவமே (ரோமர் 5:12).

90. ஆன்மீக விலகல் என்பது முழுமையான பற்று அறுப்பு ஆகும், அதன் மூலம் மனம் இந்த உலகின் அனைத்துப் பொருட்களிலிருந்தும் விலகுகிறது.

91. ஆன்மாவின் நற்பண்புகளின்படி எல்லாப் பொருட்களையும் கவனியுங்கள், ஏனெனில் இதிலிருந்து நீதியின் பழம் பிறக்கிறது.

92. மனப் பொருட்களின் சிந்தனை, அவை கூறுவதன்படி, பருப்பொருள் மற்றும் வடிவத்திலிருந்து முற்றிலும் அந்நியமான, உடலற்ற ஒன்றாகும்.

93. நான்கு মৌலிகங்கள் பொருளுக்கும் வடிவத்திற்கும் அந்நியமாக இல்லாதது போல, அவற்றால் ஆன உடல்களும் அவற்றுக்கு அந்நியமாக இல்லை.

94. மனித நேயத்திற்காக மாம்சமாக மாறிய வார்த்தை (யோவான் 1:14), அவர் எதுவாக இருந்தாரோ அதை மாற்றவில்லை, அவர் எதுவாக மாறினாரோ அதையும் மாற்றவில்லை.

95. இறைவனாகிய குமாரனைப் பற்றி நாம் பேசும்போது, அவர் தம் தெய்வீகத்திலும் மனிதத்தன்மையிலும் இருக்கிறார் என்றும், தெய்வீகத்திலும் மனிதத்தன்மையிலும் இருக்கிறார் என்றும், அவர் இரு இயல்புகளைக் கொண்டவர் என்றும், இரு இயல்புகளிலும் இருக்கிறார் என்றும் கூறுகிறோம்.

96. கிறிஸ்துவில் ஒன்றாக இணைந்த, பிரிக்க முடியாத இரண்டு இயல்புகளுடன் ஒரே ஒரு நபரை நாங்கள் அறிக்கையிடுகிறோம்.

97. கிறிஸ்துவில் உள்ள ஒரே, பிரிக்க முடியாத நபரை நாங்கள் மகிமைப்படுத்துகிறோம், மேலும் அவருள் உள்ள இரு இயல்புகளின் குழப்பமற்ற ஐக்கியத்தை அறிக்கையிடுகிறோம்.

98. நாங்கள் தரிசனத் திருத்தந்தை, ஒரே தெய்வீக இயல்பை ஆராதிக்கிறோம், மேலும் ஒரே சாராம்சம் கொண்ட பரிசுத்தத் திருத்தந்தை மூவரையும் மகிமைப்படுத்துகிறோம்.

99. பிதாத்துவம், குமாரத்துவம் மற்றும் புறப்படுதல் ஆகியவை மூன்று நபர்களுக்கும் உரியவை; இருப்பும், இயல்பும், தெய்வீகமும், நன்மையும் ஆகியவை மூன்று நபர்களுக்கும் பொதுவானவை.

எண் நூற்று மூன்று

அதன் அகரோஸ்டிக் கூறுவது: ' ' தீமை என்பது சரியாக, சரீரத்திற்குச் சுமையாக இருப்பதாக அல்ல, ஆனால் ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்துவதாகக் கருதப்பட வேண்டும்; மாறாக, அது மனசாட்சியைப் புண்படுத்தி, சரீரத்திற்கு இன்பமளிப்பதாகும்.

1. இயல்பாகவே நல்லவராகிய அவரைப் பற்றி நன்றாக எண்ணுங்கள்; மேலும் ஒவ்வொரு நபரைப் பற்றியும் நன்றாக எண்ணுங்கள்.

2. நியாயத்தீர்ப்பு நாளன்று, நமது வார்த்தைகள், செயல்கள் மற்றும் எண்ணங்களுக்கு நாம் கடவுளுக்கு முன்பாகப் பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கும்.

3. நன்மை அல்லது தீமை செய்வதில் உள்ள நமது பழக்கம், நன்மையான அல்லது தீமையான முறையில் சிந்திக்கவும், பேசவும், செயல்படவும் நம்மைத் தூண்டுகிறது.

4. காம உணர்ச்சிகளால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனம் அழகற்ற எண்ணங்களைத் தன்னகத்தே கொண்டிருக்கிறது; மேலும் இந்த எண்ணங்கள் வார்த்தைகள் மற்றும் செயல்கள் மூலம் வெளிப்படுகின்றன.

5. ஒரு தீய எண்ணத்திற்கு முன்பு ஒரு விருப்பம் வருகிறது; விருப்பங்களுக்குக் காரணம் புலன்கள்; அவற்றின் தவறான பயன்பாட்டிற்குக் காரணம், தெளிவாக, மனமே.

6. உங்கள் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்துங்கள், உங்கள் எண்ணங்களை அடக்குங்கள், மேலும் உங்கள் விருப்பங்களை வெல்வதற்குக் கட்டளைகளை ஒரு ஆயுதமாகப் பயன்படுத்துங்கள்.

7. தீமை ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது, அதை வெல்வதற்கு ஒரு தொடர்ச்சியான முயற்சி தேவை; ஏனெனில் ஆழமாகப் பதிந்த ஒரு பழக்கத்தை எளிதில் அகற்றிவிட முடியாது.

8. சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் அன்பின் தொடர்ச்சியான முயற்சி, பொறுமை மற்றும் மௌனத்துடன் இணைந்து, ஆட்கொண்டிருக்கும் காமத்தை அழித்துவிடும்.

9. அடிக்கடி ஜெபத்தில் உங்கள் மனதை உயர்த்துங்கள், உங்கள் இதயத்திற்குள் சுழலும் எண்ணங்களை நீங்கள் விரட்டிவிடுவீர்கள்.

10. துறவறத்திற்குப் பொறுமையும் தைரியமும் தேவை; ஏனெனில், நீண்ட கால மற்றும் விருப்பமான சுய ஒழுக்கத்தின் மூலமே இச்சைக்குறிப்பு விரட்டப்படுகின்றன.

11. நீங்கள் எல்லாவற்றையும் மிதமாகவும், விதிமுறைகளின்படியும் செய்தால், உங்கள் துறவு முயற்சிகளை வெற்றிகரமாகச் செய்து முடிப்பீர்கள்.

12. உங்கள் துறவு முயற்சிகளில் எப்போதும் ஒரே அளவைப் பேணுங்கள், மேலும் மிகவும் அவசியம் இல்லாவிட்டால் நிறுவப்பட்ட விதியை மீறாதீர்கள்.

13. அன்பும் சுயக்கட்டுப்பாடும் ஒருவரின் எண்ணங்களைத் தூய்மைப்படுத்துவது போலவே, தியானமும் பிரார்த்தனையும் தூய்மைப்படுத்துகின்றன – 'நற்செய்திக்கேற்ப இல்லாத ஒவ்வொரு எண்ணத்தையும் ஒவ்வொரு திட்டத்தையும்' (2 கொரி. 10:5).

14. துறவு முயற்சிகளான நோன்பு, விழிப்பு, பொறுமை மற்றும் தாராளம் ஆகியவை மனசாட்சியைத் தூய்மைப்படுத்துகின்றன.

15. விருப்பத்திற்குட்படாத சோதனைகளின் தாக்குதல்களை மகிழ்ச்சியுடன் சகித்துக்கொள்பவர், பணிவானவராகவும், (ஆவிக்குரிய காரியங்களில்) திறமையானவராகவும், நம்பகமானவராகவும் ஆகிறார்.

16. பொறுமை என்பது ஆன்மாவின் சுய-ஒழுக்கத்திற்கான விருப்பத்தில் வேரூன்றியுள்ளது; இது எழும் கடினத்தன்மைகளையும் விருப்பமில்லாத சோதனைகளையும் சகித்துக்கொள்வதில் அடங்கியுள்ளது.

17. கொடிய அவதூறுகளை மன அமைதியுடன் சகிப்பது, வஞ்சக எண்ணங்கள் இல்லாமல் இருப்பதற்கு வழிவகுக்கிறது; ஆனால், பொறுமை, ஆன்மாவில் உள்ள தீமையை ஒருமுறைக்குமுழுதும் வேரோடு பிடுங்கி எறிகிறது.

18. கடுமையான துரதிர்ஷ்டங்களின் அடியులు இதயத்தைச் சிதைக்கின்றன, மேலும் அவை உருவாக்கும் துக்கம் இன்பத்தின் மீதான ஆசைகளை விரட்டுகின்றன.

19. நான்கு முக்கியப் பேரார்வங்கள் உள்ளன, அவற்றை இறைவன் ஞானத்துடன் ஒன்றையொன்று எதிர்கொள்ளும்படி அமைக்கிறார்.

20. ஏனெனில், இன்பத்தின் மீதான காதல் துக்கத்தை ஏற்படுத்தியால் அழிந்துவிடுகிறது, அதே சமயம் நரக வேதனைகளின் பயம் காமத்தை வாடிப்போகச் செய்கிறது.

21. ஒரு விவேகமுள்ள மனம் ஆன்மாவிற்கு ஆன்மீகப் பயிற்சிகளில் வழிகாட்டுகிறது, அதே சமயம் உடல் ஒவ்வொரு வகையான உடல் முயற்சிகளிலும் பயிற்சி செய்யப்படுகிறது.

22. துறவிகள் தங்கள் புற இயல்புகளை மட்டுமல்ல, தங்கள் அக இயல்புகளையும் வெளிப்படுத்த, தங்கள் உணர்ச்சிகளைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என முயலுங்கள்.

23. முதல் துறவு என்பது உடைமைகளிலிருந்து விடுதலை; இரண்டாவது மற்றும் மூன்றாவது ஆகியவை உணர்ச்சிகளிலிருந்தும் அறியாமையிலிருந்தும் விடுதலை.

24. விரும்பும் எவரும் எளிதாகப் பொருட்களைத் துறக்கலாம்; ஆனால் அவற்றுடனான பற்றைத் துறக்கக் கணிசமான முயற்சி தேவை.

25. காமத்தைக் கட்டுப்படுத்துபவன் கோபத்தையும் அடக்குவான்; ஏனெனில் கோபத்தின் எரிச்சலுக்கு அதுவே காரணம்.

26. அப்படியானால், நாம் உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களிலிருந்து தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, அதன் விளைவாக, தூய மற்றும் அருவமான பிரார்த்தனையைச் சுவைத்துள்ளோமா, அல்லது இன்னும் இல்லை?

27. மனமானது உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, படைக்கப்பட்ட அனைத்தையும் துறந்து, கடவுளில் நிலைத்திருந்தால், அது மகத்தானது.

28. செழித்து வாழ்பவன் பின்வரும் மூன்று விஷயங்களில் தியானிக்கிறான்: கட்டளைகளின் நிறைவேற்றம், கோட்பாடுகளின் அறிவு, மற்றும் பரிசுத்தத் திருத்தூணத்தில் உள்ள விசுவாசம்.

29. பற்றுகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட மனம் பின்வருவனவற்றில் ஈடுபடுகிறது: நுட்பமான எண்ணங்கள், படைக்கப்பட்டவற்றின் தியானம், மற்றும் நித்திய ஒளி.

30. மிகவும் இழிவான உணர்ச்சிகள் நமது ஆன்மாக்களுக்குள் மறைந்திருக்கின்றன; ஆயினும் அவற்றின் செயல்கள் வெளிப்படுத்தப்படும்போது அவை வெளிப்படுகின்றன.

31. சில சமயங்களில் மனம் கலக்கமின்றி, ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு பற்று நீக்கத்தை அடைகிறது; இருப்பினும், (செயல்முறைப் பயிற்சிக்கான) பொருட்கள் இல்லாததால் அது செம்மையடையாமலேயே உள்ளது.

32. பின்வரும் மூன்று விஷயங்களால் உணர்ச்சிகள் தூண்டப்படுகின்றன: அவற்றின் பொருட்களை நினைவுகூர்வதன் மூலமும், உடலின் திருப்தி மற்றும் ஓய்வின் மூலமும், மற்றும் புலன்களால், என்று கூறப்பட்டது.

33. மனமானது, புலன்களை நல்ல கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வந்து, உடலை ஒழுங்குபடுத்திய பிறகு, ஒரு போரை மட்டுமே நடத்த வேண்டியுள்ளது – அது நினைவாற்றலுக்கு எதிரான போர்.

34. சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் ஆன்மீக அன்பு இல்லாதபோது, புலன்கள் மூலம் உணர்ச்சிகள் தூண்டப்படுகின்றன.

35. மிதமான நோன்பு, விழிப்பு மற்றும் கீர்த்தனைகளைப் பாடுவது ஆகியவை பொதுவாக உடலின் இயல்பை ஒழுங்குபடுத்துகின்றன.

36. பின்வரும் மூன்று விஷயங்கள் உடலின் இயல்பைத் தெளிவாகக் கெடுக்கின்றன: ஒழுங்கற்ற உணவு, காலநிலை மாற்றங்கள், மற்றும் பேய்களின் செல்வாக்கு.

37. பேரார்வ எண்ணங்கள் பின்வருவனவற்றால் அடக்கப்படுகின்றன: பிரார்த்தனை, வாசிப்பு, சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் அன்பு.

38. முதலில், புலன்களை அடக்குங்கள், பின்னர் இந்த எண்ணங்களை நற்பண்பு என்ற ஆயுதங்களால் எதிர்த்துப் போராடுங்கள்.

39. மனதின் பாவம் என்பது தீமைக்காக எண்ணங்களைத் தவறாகப் பயன்படுத்துவதாகும், அதே சமயம் செயலூக்கமான பாவம் என்பது தீமைக்காகப் பொருட்களைத் தவறாகப் பயன்படுத்துவதாகும்.

40. எண்ணங்கள் மற்றும் பொருட்களின் தவறான பயன்பாடு தெய்வீகமற்றது மற்றும் அநியாயமானது; இரண்டையும் தீய நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்துவது தவறு.

41. கண்டிக்கத்தக்க உணர்ச்சிகளே மனதை இன்ப இச்சைகளுக்கு அடிமையாக்கும் கட்டுகள்.

42. செயல்களிடமும் பொருட்களிடமும், அல்லது அவற்றின் நினைவுகளிடமும் பற்று இல்லாதவனே முழுமையான பற்றற்ற தன்மையை உடையவன்.

43. ஒரு நல்ல ஆன்மா தன் அண்டை வீட்டார்க்கு நன்மை செய்கிறது, மேலும், நன்றிகெட்ட தன்மையைச் சந்தித்தால், அவர்களைப் பொறுத்துக்கொள்கிறது, மேலும் அவர்கள் கையால் ஏற்படும் எந்தத் தீங்கையும் பொறுமையாகத் தாங்கிக்கொள்கிறது.

44. தீய எண்ணங்கள் இயல்பாகவே தீமையானவை, மேலும் அவற்றிலிருந்து தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ளாதவர் உண்மையான அறிவைக் கற்றுக் கொள்ள மாட்டார்.

45. கிறிஸ்துவைக் கேட்பவன் தன்னை அறிவூட்டிக் கொள்கிறான், அவரைப் பின்பற்றுபவன் தன்னை மேம்படுத்திக் கொள்கிறான்.

46. வெறுப்பு என்பது ஆன்மாவின் குஷ்டரோகம்; அது அவமானங்கள், இழப்புகள் அல்லது சந்தேக எண்ணங்களிலிருந்து எழுகிறது.

47. பொறாமைப்படுகிறவர்களின் மனதைக் கர்த்தர் குருடாக்குகிறார், ஏனென்றால் அவர்கள் தங்கள் அண்டை வீட்டாரின் ஆசீர்வாதங்களைப் பற்றி நீதியுடன் துயரப்படவில்லை.

48. அவதூறான ஆன்மாவுக்கு முப்பல் கூரிய நாக்கு உண்டு, ஏனெனில் அது தன்னையும், கேட்பவரையும், சில சமயங்களில் அவதூறு செய்யப்படுபவரையும் காயப்படுத்துகிறது.

49. தனக்குத் தீங்கு செய்தவருக்காக மனப்பூர்வமாகப் பிரார்த்தனை செய்பவர் பொறாமை இல்லாமல் இருக்கிறார்; மேலும், அவரிடமிருந்து பரிசுகளைத் தடுக்காதவர் வெறுப்பிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறார்.

50. தன் அண்டை வீட்டாரைப் பகைப்பது ஆத்துமாவின் மரணம்; இதேதான் அவதூறு கூறுவோரின் ஆத்துமாவும் கொண்டிருக்கும், மேலும் தனக்குத்தானே வரவழைத்துக் கொள்ளும்.

51. சோம்பல் என்பது ஆன்மாவின் மந்தத்தன்மையிலிருந்து எழுகிறது; ஆனால் இன்ப இச்சையால் பீடிக்கப்பட்ட ஆன்மா விடாமுயற்சியுடன் இருப்பதில்லை.

52. கர்த்தராகிய இயேசுவை நேசிப்பவன் துறவு முயற்சிகளில் தன்னை அர்ப்பணிக்கிறான்; மேலும் இந்த முயற்சிகளில் விடாமுயற்சியுடன் இருப்பது சோம்பலை விரட்டுகிறது.

53. ஆன்மா தவம் செய்வதால் வலுப்பெறுகிறது – மேலும் எல்லாவற்றையும் மிதமாகச் செய்வதன் மூலம், அது சோம்பலை விரட்டுகிறது.

54. தன் வயிற்றை அடக்கி ஆள்பவன் காமத்தை வற்றிப்போகச் செய்கிறான், மேலும் அவனது மனம் இழிவான எண்ணங்களுக்கு இணங்குவதில்லை.

55. தூய்மையானவரின் மனம் பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஆலயமாகும்; ஆனால் பேராவலன் மனம் காகங்கள் குடியிருக்கும் இடமாகும் (ஏசா. 34:11).

56. அதிகப்படியான உணவுப் பழக்கம் பல்வேறு சுவையான உணவுகளுக்கான ஏக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது, ஆனால் நோன்பு ஒரு சாதாரண ரொட்டியைக் கூட இனிமையாக்குகிறது.

57. பொறாமைக்குள்ளானவனுடன் இரகசியமாகக் கூத்தாடுபவன் பொறாமையிலிருந்து விடுபடுகிறான்; மேலும் பொறாமைக்கு இடமளிக்கும் ஒன்றை மறைப்பவன் மற்றவர்களைப் பொறாமையிலிருந்து விடுவிக்கிறான்.

58. கவனக்குறைவாக வாழும் ஒருவனிடமிருந்து விலகி இரு, அவன் பெயர் பலராலும் உயர்வாக மதிக்கப்பட்டாலும் கூட.

59. உழைப்பாளிக்கு நண்பனாக இரு, அவன் உன் குற்றங்களுக்கு மறைப்பாக இருப்பான்.

60. கவனக்குறைவான மனிதன் தன்னைப் பல எஜமான்களுக்கு விற்றுவிடுகிறான்; அவர்கள் அவனை வழிநடத்துவதைப் போலவே அவனும் வாழ்கிறான்.

61. கவனக்குறைவு, ஒரு நண்பனைப் போல, சமாதான காலங்களில் உங்களுக்குச் சாதகமாக இருக்கிறது; ஆனால் சோதனையின் காலங்களில், ஒரு எதிரியைப் போல, அது உங்கள் எதிராக எழுகிறது.

62. விருப்பங்கள் எழும் முன், அது உங்கள் பொருட்டுத் தன் ஆன்மாவைக் கொடுக்கிறது; ஆனால் அவை எழுந்தால், அது உங்கள் ஆன்மாவைத் தனக்காக எடுத்துக்கொள்கிறது.

63. புறக்கணிக்கப்பட்ட நிலம் முட்களால் நிறைந்துவிடும், மேலும் கவனக்குறைவான ஆன்மா அசுத்தமான விருப்பங்களால் நிரம்பும்.

64. ஒரு ஞானமுள்ள மனம் அதன் ஆன்மாவைக் கட்டுப்படுத்துகிறது, உடலைச் சோர்வடையச் செய்கிறது, மேலும் உணர்ச்சிகளைத் தனக்குக் கீழ்ப்படியச் செய்கிறது.

65. ஒரு மரம் தரும் பழம் அந்த மரத்தின் தன்மையை வெளிப்படுத்துவது போல, கண்ணுக்குத் தெரியும் செயல்கள், கண்ணுக்குத் தெரியாத அகச் செயல்களின் அறிகுறிகளாகும்.

66. வார்த்தைகளும் செயல்களும் பாசாங்குக்காரனை வெளிப்படுத்துகின்றன, அதுபோலவே இரகசியப் பொய்த் தீர்க்கதரிசியையும் அவை வெளிக்கொணர்கின்றன.

67. பகுத்தறிவை இழந்த மனம் அதன் ஆன்மாவிற்கு அறிவுறுத்தவில்லை, மாறாக அதை அன்பிலிருந்தும் சுயக்கட்டுப்பாட்டிலிருந்தும் விலக்கிச் செல்கிறது.

68. தீய எண்ணங்களுக்குக் காரணம் சீர்கெட்ட குணம், அது வீண் பெருமை, கர்வம் மற்றும் ஆணவத்தால் தூண்டப்படுகிறது.

69. இந்த உணர்ச்சிகளால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவர்கள் பாசாங்குத்தனமும் வஞ்சனையும், அத்துடன் வஞ்சகம், ஏளனம் மற்றும் மிகவும் அருவருப்பான பொய்களையும் கொண்டவர்களாக இருப்பார்கள்.

70. அத்தகையோர் பொறாமையும், வெறியுணர்வும், கோபமும், சீற்றமும், துக்கமும், பழிவாங்கும் உணர்வும் ஆகியவற்றின் பிடியிலும் இருக்கிறார்கள்.

71. சோம்பலில் வாழ்பவர்களின் வழி இதுவே, மேலும் எனக்குள் மறைந்திருக்கும் புதையல்களும் இவைகளே.

72. விரதம் (கடுமையான உடல் துறவு) மற்றும் பணிவு ஆகியவை ஆன்மாவைக் காப்பாற்றி, மேலே குறிப்பிட்ட உணர்ச்சிகளிலிருந்து அதை விடுவிக்கின்றன.

73. ஒரு ஞானமுள்ள மனதின் அடையாளம் பயனுள்ள சொல்லாகும், அதே சமயம் ஒரு நல்ல ஆன்மாவின் அடையாளம் ஒரு நல்ல செயலாகும்.

74. ஒரு அறிவொளி பெற்ற மனம் ஞானமொழிகளைப் பேசுகிறது, அதே சமயம் ஒரு தூய ஆன்மா தெய்வீக எண்ணங்களை வளர்க்கிறது.

75. பேரார்வம் கொண்டவர்களின் எண்ணங்கள் ஞானத்தை போதிக்கின்றன, மேலும் அவர்களின் வார்த்தைகள் கேட்பவர்களுக்கு அறிவூட்டுகின்றன.

76. ஒரு ஆன்மா நல்ல குணங்களுடன் பொருந்தும்போது, அது நற்செயல்களை வளர்க்கிறது; ஆனால் அது தீய நாட்டங்களுடன் பொருந்தும்போது, அது ஆரோக்கியமற்ற எண்ணங்களுக்கு வழிவகுக்கிறது.

77. தீய எண்ணங்களுக்கு ஒரு ஆன்மா ஒரு வளரும் களமாக இருக்கிறது, மேலும் அதன் களஞ்சியத்திலிருந்து அது தீமையை வெளிக்கொணர்கிறது (மத்தேயு 12:35).

78. நல்ல புதையல் என்பது நற்கிரியைகள் ஆகும், மேலும் ஒரு நல்ல மனம் அதிலிருந்து நல்ல காரியங்களை வெளிப்படுத்துகிறது.

79. தெய்வீக அன்பினால் உந்தப்பட்ட மனம் கடவுளைப் பற்றி நல்ல எண்ணங்களை வளர்க்கிறது, ஆனால் சுய அன்பினால் உந்தப்பட்ட மனம் அதற்கு நேர்மாறானதைத் தோற்றுவிக்கிறது.

80. அண்டை வீட்டார் மீதான அன்பால் தூண்டப்பட்ட மனம், அவரைப் பற்றி இடைவிடாமல் நல்ல எண்ணங்களைக் கொண்டிருக்கிறது (1 கொரி. 13:5); ஆனால், அதற்கு நேர்மாறான உணர்வால் தூண்டப்பட்ட மனம், அவரைப் பற்றித் தீயதைக் கற்பிக்கிறது.

81. நல்ல எண்ணங்களுக்குக் காரணம் நற்பண்பு; நற்பண்புகளுக்குக் காரணம் கட்டளைகள்; அவற்றின் நிறைவுக்குக் காரணம் நல்லெண்ணம்.

82. நற்பண்புகளும் தீயொழுக்கங்களும்—ஆத்துமாவில் இருந்தாலும் சரி, அதிலிருந்து பிரிந்தாலும் சரி—ஆத்துமாவை நன்மை அல்லது தீமை நோக்கிச் சாய்க்கின்றன, மேலும் அவை ஒன்றுக்கொன்று விரோதமான எண்ணங்களை வளர்க்கத் தூண்டுகின்றன.

83. தீய எண்ணங்களுக்குக் காரணம் உணர்ச்சி; உணர்ச்சிகளுக்குக் காரணம் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படியாமை; கீழ்ப்படியாமைக்குக் காரணம் புலன்களின் வஞ்சகம்; மேலும் இந்த வஞ்சகத்திற்குக் காரணம், புலன்களைச் சரியாகக் கட்டுப்படுத்த வேண்டிய மனத்தின் புறக்கணிப்பு.

84. முன்னேற்றம் காண்பவர்களில், நல்ல குணங்கள் இன்னும் எளிதில் அவற்றின் எதிர்மாறாக மாறக்கூடும்; ஆனால் பரிபூரணர்களிடம், இந்தக் குணங்கள் அசைக்க முடியாதவை.

85. ஆன்மாவின் வலிமை என்பது அசைக்க முடியாத நற்பண்புப் பழக்கமாகும்; அதை அடைந்தவர் கூறினார்: 'தேவனது அன்பிலிருந்து நம்மைப் பிரிக்கக்கூடியது யார்?' (ரோமர் 8:35).

86. சுயபிரியம் எல்லாப் பேராசைகளுக்கும் முந்தையது; பெருமை எனினும், அவை அனைத்திற்கும் பிந்தையது.

87. மூன்று முக்கிய பாவ உணர்ச்சிகளும் சுய-அன்பு என்ற உணர்ச்சியிலிருந்தே தோன்றுகின்றன.

88. இவை மூன்றும் அறியாமை, வீண் பெருமை மற்றும் பேராசை, இவற்றிலிருந்து மற்ற அனைத்துப் பேராவல்களும் தோன்றுகின்றன.

89. அதிகப்பசியின் பின்னால் விலைமாது உறவு, தற்பெருமையின் பின்னால் ஆணவம், மற்றும் மற்றவற்றின் பின்னால் இவை மூன்றும் வருகின்றன.

90. இவை மூன்றையும் தொடர்ந்து துக்கம், கோபம், வெறுப்பு, பொறாமை, சோம்பல் மற்றும் பிற வருகின்றன....

பிரார்த்தனை

1. ஓ கிறிஸ்துவே, அனைத்திற்கும் ஆண்டவரே! இவை அனைத்திலிருந்தும் எங்களை விடுவித்தருளும் – அழிவு தரும் உணர்ச்சிகளிலிருந்தும், அவை உருவாக்கும் எண்ணங்களிலிருந்தும்.

2. நீர் நட்ட ஏதேன் தோட்டத்தில் வைக்கப்பட்ட நாம், உம்மில் பேரின்பத்தைக் காணும்படியாக, உமது பொருட்டுப் படைக்கப்பட்டோம்.

3. ஆயினும், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மகிழ்ச்சிக்குப் பதிலாக அழிவைத் தேர்ந்தெடுத்ததால், இந்த நிகழ்கால அவமானத்தை நாமே நமக்குக் கொண்டுவந்துள்ளோம்.

4. இந்தக் காரணத்திற்காக, நித்திய ஜீவனுக்குப் பதிலாக மரணத்தைச் சுதந்தரித்து, எங்கள் உள்ளத்திலேயே எங்கள் நீதியான பலனைப் பெற்றுக்கொண்டோம்.

5. இப்போது, ஆண்டவரே, நீர் எப்போதும் எங்களைக் கவனித்து வந்ததைப் போலவே, இறுதிவரை எங்கள் பாதுகாவலராக இருக்கவும்—எங்களுக்காக நீர் மனித அவதாரம் எடுக்கத் திருவுளந்ததைப் போலவே, எங்கள் அனைவரையும் இரட்சிக்கவும்.

6. ஏனெனில், வழிதவறிய எங்களை இரட்சிக்க நீர் வந்தீர்; ஆகவே, இரட்சிக்கப்பட்டவர்களின் கூட்டத்திலிருந்து எங்களை விலக்காதேயும்.

7. எங்கள் ஆன்மாக்களை உயிர் பெறச் செய்யுங்கள், எங்கள் உடல்களையும் காத்தருளுங்கள், எல்லா அசுத்தங்களிலிருந்தும் எங்களைத் தூய்மைப்படுத்துங்கள்.

8. அசுத்த ஆவிகளின் சேனைகளை உடைத்தெறிந்தது போல, நம்மைப் பிணைத்திருக்கும் இச்சையின் கட்டுகளை உடைத்தெறியுங்கள்.

9. மேலும், நித்திய ஒளியாகிய உமக்கு மட்டுமே சேவை செய்வதற்காக, அவர்களுடைய கொடுமையிலிருந்து எங்களை விடுவித்தருளும்.

10. நாம் மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்தபோது, தேவதூதர்களுடன் இணைந்து, ஒரே, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மற்றும் நித்தியமாக பிரிக்க முடியாத ஒரு சங்கீதக் குழுவை உருவாக்கும்போது.

நூற்றினம் நான்காம்

அதன் அகரவரிசைப் பாடல்: ' ' ஆனால், உண்மையான மற்றும் கற்பனையான தீமைகளிலிருந்தும், வெறுமனே அவ்வாறு கருதப்படும் தீமைகளிலிருந்தும் நாம் விடுவிக்கப்படுவதற்காக, எங்கள் கடவுளிடம் மனப்பூர்வமாக ஜெபியுங்கள்.

1. யார் ஒருவர் தன் மனதை மாம்சத்தின் அன்பிலிருந்தும் தழுவுதல்களிலிருந்தும் பிரித்திருக்கிறாரோ, அவர் ஜீவனுள்ள ஆவியினால், 'மாம்சத்தின் கிரியைகளை மரிப்பித்தார்' (ரோமர் 8:13).

2. உங்கள் மனம் இன்னும் மாம்சத்திற்குரிய காரியங்களில் ஈடுபட்டிருந்தால், மாம்சத்தின் மீதான உங்கள் நாட்டத்தைக் கைவிடுவதைப் பற்றி நினைக்காதீர்கள்.

3. எப்படி உணர்வும், உணர்வு சார்ந்தவையும் மாம்சத்திற்குரியதோ, அப்படியே மனமும், அறிவும் ஆத்துமாவுக்குரியது!

4. உங்கள் ஆன்மாவைப் புலன்களிலிருந்தும் புலனுணர்வுகளிலிருந்தும் திருப்பினால், உங்கள் மனம் கடவுளில் நிலைத்திருக்கும், மேலும் ஆன்மீக விஷயங்களில் ஈடுபடும்.

5. மனதாலேயே அறியப்படும் அறிவுசார்ந்த உயிரினங்கள் தெய்வீகத்திற்கு ஒப்பானவை; ஆனால், புலன்களும் புலனறிவுப் பொருட்களும் மனதிற்கு சேவை செய்யவே படைக்கப்பட்டன.

6. புலன்களும் புலனறியும் பொருட்களும் ஆன்மீகத் தியானத்திற்காக உங்களுக்குச் சேவை செய்யட்டும், உடல் இச்சையின் திருப்திக்காக அல்ல.

7. 'மாம்சத்தின் கிரியைகளை மரிக்கச் செய்யுங்கள்' என்று உங்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது, அதனால் மாம்சத்தின் இன்பங்களால் மரித்துப்போன ஆன்மாவைக் கடின முயற்சிகள் மூலம் நீங்கள் உயிர்ப்பிக்க முடியும்.

8. கடவுளால் ஆளப்படுங்கள், உங்கள் புலன்களை ஆளவும்; சிறந்தவர்களாக இருந்து, உங்களை விடக் கீழானவை உங்கள் மீது ஆதிக்கம் செலுத்த அனுமதிக்காதீர்கள்.

9. கடவுள் நித்தியமானவர், எல்லையற்றவர் மற்றும் வரம்பற்றவர், மேலும் அவருக்குக் கீழ்ப்படிபவர்களுக்கு நித்தியமான, எல்லையற்ற மற்றும் சொல்லொணா ஆசீர்வாதங்களை அவர் வாக்களித்துள்ளார்.

10. மனம் கடவுளிடம் நிலைத்திருப்பதும், அவரைப் பற்றியும், அவருடைய திருவருளைப் பற்றியும், அவருடைய அச்சமூட்டும் தீர்ப்புகளைப் பற்றியும் சிந்திப்பதும் அதன் இயல்பாகும்.

11. ஒரு விஷயத்தையோ அல்லது மற்றொன்றையோ நாடும் சக்தி உங்களுக்கு உள்ளது, ஆனால் சிறந்ததன் பக்கம் நில்லுங்கள், அப்போதுதான் மோசமானதை நீங்கள் அடக்கிவிடுவீர்கள்.

12. நல்ல கடவுளின் படைப்புகளாக, புலன்களும் புலனாகும் பொருட்களும் நல்லவை; ஆயினும், அவை எந்த வகையிலும் மனதிற்கும் அறிவிற்கும் ஒப்பிடப்பட முடியாது.

13. கடவுள், அனைத்துப் பொருட்களையும் தன்னையும் அறிந்துகொள்ளும் திறன் கொண்ட பகுத்தறிவு மற்றும் அறிவுசார்ந்த இயல்பைப் படைத்தார்; அதே சமயம், இந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதற்காகவே புலன்களையும் புலன் சார்ந்த உலகத்தையும் உருவாக்கினார்.

14. கருணைமிக்க எஜமானை அடக்கக் கட்டுப்படாத அடிமை பொருத்தமற்றது போல, பகுத்தறிவுள்ள மனம் நश्वर உடலை அடக்குவதும் பொருத்தமற்றது.

15. புலன்களை அடக்காத மனம், அவற்றின் வழியாகப் பாவத்தில் விழுகிறது: ஏனெனில், இன்ப இச்சையால் மயக்கப்பட்டு, அது பொதுவாகக் காமக் களியாட்டத்திற்கு வழிவகுக்கிறது.

16. உங்கள் புலன்களை உங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக்கொண்டு, உங்கள் நினைவாற்றலைப் பாதுகாப்பாகப் பூட்டிவிடுங்கள்; ஏனெனில், புலன்கள் மூலம் முதலில் பெறப்பட்ட அலைகளும், பின்னர் நினைவாற்றல் மூலம் மீட்டெடுக்கப்பட்டவையும், மீண்டும் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுகின்றன.

17. உடலைத் தேய்த்துத் தேய்த்து அடிக்கடி ஜெபி – விரைவில் பாகுபாடுள்ள எண்ணங்களிலிருந்து விடுபடுவாய்.

18. தெய்வீக வார்த்தைகளை இடைவிடாமல் படியுங்கள்; ஏனெனில், இந்த விஷயத்தில் கவனமாகப் பயிற்சி செய்வது உணர்ச்சிகளைப் போக்கிவிடும்.

19. வாசிப்பு, விழிப்பு, ஜெபம் மற்றும் சங்கீதங்களைப் பாடுவது ஆகியவை மனதைப் பேராவல்களின் பின்தொடர்தலில் இருந்து விடுவிக்கின்றன.

20. வசந்த காலம் தாவரங்களை உயிர்ப்பிப்பது போல, பற்று அற்ற நிலையும் 'இருப்பவன்' பற்றிய அறிவை நோக்கி மனதைத் தூண்டுகிறது.

21. கட்டளைகளைக் கடைப்பிடி, நீ அமைதியைக் காண்பாய்; கடவுளை நேசி, நீ அறிவை அடைவாய்.

22. கடின உழைப்பினாலும், நெற்றி வியர்வையினாலும், அறிவின் உணவை உண்ணும்படி நீ தண்டிக்கப்பட்டாய்.

23. கவனக்குறைவே நமது முன்னோரின் வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுத்தது, மேலும் சொர்க்கத்தின் ஆறுதல்களுக்குப் பதிலாக, அவரை மரணத்திற்குத் தண்டித்தது.

24. உன் ஆதாமையும் பாம்பிடம் இருந்து எச்சரிக்கையாக இருக்குமாறு கட்டளையிடு; இல்லையெனில், அது அவளை ஏமாற்றி, அவள் உனக்கு விலக்கப்பட்ட பழத்தை வழங்கிவிடும்.

25. ஆன்மா அதன் இயல்பாகவே உடலுக்கு உயிர் கொடுப்பதைப் போல, நற்பண்பும் அறிவும் ஆன்மாவுக்கு உயிர் கொடுக்கின்றன.

26. தன்னை ஞானமுள்ளதாகக் கருதும் மனம், வீண் பெருமை மற்றும் கர்வத்தின் காற்றால் கொண்டு செல்லப்படும், நீர் இல்லாத மேகத்தைப் போன்றது.

27. வீண் பெருமையிலிருந்து விலகியிருப்பது போலவே, விபச்சாரத்திலிருந்தும் உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள்; இல்லையெனில், கௌரவங்களைத் தவிர்ப்பதில் நீங்கள் அவமானத்திற்கு ஆளாகக்கூடும்.

28. ஆணவத்தைத் தவிர்க்கும்போது, உங்கள் பார்வையைக் கடவுள் பக்கம் திருப்புங்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் தற்பெருமைக்கோ அல்லது ஒழுக்கக்கேட்டிற்கோ ஆளாகக்கூடும்.

29. தற்பெருமை என்பது வெளிவேஷத்திற்காகச் செயல்படுவதும்; ஆணவம் என்பது மற்றவர்களைக் குறைத்துப் பேசுவதும் கோபப்படுவதும் ஆகும்.

30. அதிகப்படியான உண்ணலைத் தவிர்க்கும்போது, மனிதர்களைத் திருப்திப்படுத்த முயற்சிப்பதிலிருந்தும், உங்கள் முகத்தில் ஒரு கர்வமான பாவனையைக் காட்டுவதிலிருந்தும் உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள்.

31. ஒருவர் மிதமாக உண்பதில் மகிழ்ச்சி அடைந்து, சிறிதளவு உணவிலேயே திருப்தி அடைந்து, மற்றவர்களை மகிழ்விக்கும் ஆசையையும் தவிர்க்கும்போது, நோன்பு நோற்பது சிறந்தது.

32. மாலை வரை நோன்பு நோற்றால், வயிறு நிரம்பச் சாப்பிடாதீர்கள்; இல்லையெனில், நீங்கள் அழித்ததை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப நேரிடும்.

33. மதுவைத் தவிர்க்கும்போது, அதிகமாக நீரையும் குடிக்காதீர்கள்; இல்லையெனில், நீங்கள் தொடர்ந்து களியாட்டத்திற்கு எரிபொருளை வழங்குவீர்கள்.

34. ஆணவம் ஒருவரை இறைவனின் உதவியைப் புறக்கணிக்கவும், தன்னையே நம்பியிருக்கவும், மற்றவர்களை விட தன்னை உயர்வாகக் கருதவும் வைக்கிறது.

35. பெருமைக்கு எதிரான இரண்டு மருந்துகள் உள்ளன; அவற்றை ஒருவரால் பயன்படுத்தத் தவறினால், அவர் விரும்பத்தகாத மூன்றாவது, மிகவும் கடுமையான ஒன்றை எதிர்கொள்வார்.

36. கண்ணீருடன் கூடிய ஜெபத்தினாலும், யாரையும் இழிவாகக் கருதாததாலும், விருப்பத்திற்கு விரோதமான துக்கங்களாலும் பெருமை விரட்டப்படுகின்றது.

37. சோதனைகள் மூலம் வரும் ஒழுக்கம் ஒரு ஆன்மீகக் கோல், தங்கள் முட்டாள்தனத்தில் இறுமாப்புடன் இருப்பவர்களுக்குத் தாழ்மையைக் கற்பிக்கிறது.

38. தன் அண்டை வீட்டாரை இரகசியமாகப் பழிச்சொல்லும் ஒருவனின் எண்ணங்களுக்கு இணங்காமல் இருப்பது புத்திசாலித்தனம்.

39. களைகளை அகற்றத் தவறும் தோட்டக்காரன், காய்கறிகளைக் களைகள் நெரிக்க அனுமதிப்பது போல, தனது எண்ணங்களைத் தூய்மைப்படுத்தாத மனமும், துறவு நெறியின் முயற்சிகளைக் பாழாக்குகிறது.

40. அறிவுறுத்தலைக் கேட்கும் ஒருவனே ஞானி, குறிப்பாக அந்த அறிவுறுத்தல் ஒரு ஆன்மீகத் தந்தையால் கடவுளின்படி வழங்கப்படும்போது.

41. இச்சையால் அடிமைப்பட்டவன் அறிவுரையைப் புரிந்துகொள்ளக்கூட மாட்டான், மேலும் அவன் ஆன்மீக வழிகாட்டுதலுக்குக் கீழ்ப்படிவதற்கு எந்த வகையிலும் தகுதியற்றவன்.

42. அறிவுரை ஏற்காதவன் நேர்மையான வழிகளில் நடக்கிறான் என்று சொல்ல முடியாது, மாறாக, அவன் எப்போதும் வெள்ளப்பெருக்கு போல அடித்துச் செல்லப்பட்டுப் பாதாளங்களுக்குள் வீழ்கிறான்.

43. ஒரு துறவி என்பவர் இன்ப இச்சையைத் துறந்த மனமாகும், அது காம எண்ணங்களைக் கூட தனக்குள் அனுமதிப்பதில்லை.

44. ஒரு குணப்படுத்துபவர் என்பது தன்னைத்தானே குணப்படுத்திக் கொண்ட மனமாகும், மேலும் அது தன்னைக் குணப்படுத்திய அதே முறையால் மற்றவர்களையும் குணப்படுத்துகிறது.

45. நன்மையைத் தேடுங்கள், பின்னர் அதை இழந்துவிடாமல் ஆர்வத்துடன் காப்பாற்றுங்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் அவமானத்தில் வாழ்ந்து, இரக்கமின்றி இறந்துவிடுவீர்கள்.

46. நமது இறைவனாகிய இயேசு கிறிஸ்து அனைவருக்கும் ஒளியை அருளியுள்ளார், ஆனால் அவர் மீது நம்பிக்கை இல்லாதவர்கள் தங்களை இருளில் வைத்துக்கொள்கிறார்கள்.

47. நற்பண்பை இழப்பதை ஒரு சிறு விஷயமாகக் கருதாதே; இதன் மூலமாகவே மரணம் உலகில் நுழைந்தது.

48. கட்டளைகளைக் கீழ்ப்படிந்து நிறைவேற்றுவதே மரித்தோரின் உயிர்த்தெழுதல்; ஏனெனில் நற்பண்பின் இயற்கையான விளைவே வாழ்வு.

49. கட்டளை மீறல் மூலம் ஏற்படும் மனத்தின் மரணத்தைத் தொடர்ந்து உடலின் மரணமும் நிச்சயம் ஏற்படுகிறது.

50. ஆதாமைப் போல, கட்டளை மீறி மரணத்திற்கு ஆளானார்; அவ்வாறே மீட்பர், கீழ்ப்படிந்து, மரணத்தை அழித்தார்.

51. பாவத்தை மரிக்கச் செய்யுங்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் மீண்டும் ஒரு மரித்தவராக எழுந்து, சிறிய மரணத்திலிருந்து பெரிய மரணத்திற்குச் செல்ல நேரிடும்.

52. ஆதாமின் மீறுதலின் காரணமாக, மீட்பர் ஆணைக்கு நிறைவாகவும், எல்லா மக்களையும் மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பவும் அவதரித்தார்.

53. தன் இச்சைக்குணங்களை அடக்கி, அறியாமை நீங்கி விடுவிக்கப்பட்டவன், இவ்வுலக வாழ்விலிருந்து நித்திய வாழ்விற்குச் செல்கிறான்.

54. வேதவசனங்களை ஆராய்ந்து படிப்பதன் மூலம், நீங்கள் கட்டளைகளைக் காண்பீர்கள்; மேலும், எழுதப்பட்டிருப்பதை நிறைவேற்றுவதன் மூலம், நீங்கள் உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுவிக்கப்படுவீர்கள்.

55. கட்டளைகளின் நிறைவேறுதல் ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது, மேலும் ஆன்மாவின் தூய்மை அது ஒளியில் பங்குகொள்ள உதவுகிறது.

56. தேவனுடைய அறிவே ஜீவ விருட்சம்; அவருக்குப் பங்குகொண்டு பரிசுத்தமானவன் அழியாதவனாக நிலைத்திருக்கிறான்.

57. செயல்திறன் மிக்க வாழ்வின் ஆரம்பம் கிறிஸ்துவின் மீதான விசுவாசம், அதன் முடிவு கடவுள் மீதான அன்பு.

58. இயேசு கிறிஸ்து நம்முடைய ஆண்டவரும் தேவனும் ஆவார், அவர் நித்திய ஜீவனை நாம் பெறுவதற்காக தம்மீது விசுவாசத்தை நமக்கு அருளினார்.

59. அவர், கடவுளாக, ஆன்மாவையும் உடலையும் மரணத்திலிருந்து விடுவிப்பதற்காக, தெய்வீகத்தை ஆன்மா மற்றும் உடலுடன் இணைத்து நமக்குத் தோன்றினார்.

60. ஞானத்தின் ஒளி பிறக்கும் அன்பை அடைவதற்காக நாம் நம்பிக்கையை வளர்க்கிறோம்.

61. நம்பிக்கையைப் பெறுவதால் பின்வருவனவற்றைப் பெறலாம்: கடவுள் அச்சம், புலனின்பங்களிலிருந்து விலகல், துன்பங்களைப் பொறுத்தல், கடவுள் மீதான நம்பிக்கை, பற்றற்ற தன்மை, மற்றும் அன்பு.

62. உண்மையான அன்பிலிருந்து இயற்கையின் அறிவு பிறக்கிறது; அதைத் தொடர்ந்து மிக உயர்ந்த ஆசைகளின் நிறைவு வருகிறது, அதுவே இறையியல் அருள்.

63. மனமானது உணர்ச்சிகளை அடக்கும்போது, அது நிச்சயமாக இறைவனின் அச்சத்தின் சக்தியால் அவற்றை அடக்குகிறது; இறைவனையும், அவர் எச்சரித்தவற்றையும் அவர் உறுதியளித்தவற்றையும் நம்புகிறது.

64. யாருக்கு நம்பிக்கை அருளப்படுகிறதோ, அவர்களுக்குத் தன்னடக்கம் தேவை; அது நிலைபெற்றவுடன், அது பொறுமையை உருவாக்குகிறது, இது விடாமுயற்சிப் பழக்கத்தைத் தக்கவைக்கிறது.

65. பொறுமையின் அடையாளம் உழைப்பின் மீதான அன்பு; இதைச் சார்ந்து, மனம் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்டதை அடையும் என்றும், அச்சுறுத்தப்பட்டதைத் தவிர்க்கும் என்றும் நம்புகிறது.

66. எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களுக்கான எதிர்பார்ப்பு, மனதை எதிர்பார்க்கப்படும் விஷயத்துடன் ஒன்றிணைக்கிறது; இந்த ஐக்கியத்தில் இருக்கும்போது, அது நிகழ்கால ஆசீர்வாதங்களை மறந்துவிடுகிறது.

67. நம்பிக்கையூட்டப்பட்டதைச் சுவைத்தவர் நிகழ்காலத்தை ஒதுக்கிவிடுகிறார்; ஏனெனில் அப்போது அவர் தனது எல்லா விருப்பத்தையும் பிந்தையதில் அர்ப்பணிக்கிறார்.

68. எதிர்கால ஆசீர்வாதங்கள் கடவுளால் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்டுள்ளன, மேலும் விசுவாசி நிகழ்காலத்தைப் போலவே எதிர்காலத்திற்காகவும் ஏங்குகிறார்.

69. மனமானது எதிர்பார்க்கப்படும் ஆசீர்வாதங்களில் வசிக்கிறது என்பதற்கான அறிகுறி இது: அது உலகியல் விஷயங்களைப் பற்றிய முழுமையான மறதியைத் தனக்குள் ஏற்படுத்த முயல்கிறது, மேலும் எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களின் அறிவில் விரிவடைகிறது.

70. சத்தியத்தை அறிந்த தேவன், அதை ஒவ்வொரு திசையிலிருந்தும் தேவனை நேசிக்கும் ஆன்மாவுக்கு உறுதிப்படுத்துகிறார்.

71. வாக்குறுதியின் வாரிசுகளுக்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்கள் நித்தியமானவை, எல்லா யுகங்களுக்கும் முந்தையவை, மேலும் மனதையும் வார்த்தையையும் கடந்தவை.

72. நாம் பக்தி நெறிகளுக்கு நம்மை ஒழுங்குபடுத்திக்கொள்வோம், இல்லையெனில், இச்சைகள் பக்கம் வழிதவறி, நம்பிக்கையிலிருந்து விலகிவிடுவோம்.

73. இயேசு கிறிஸ்து பரிசுத்தத் திருத்தூணியில் ஒருவராக இருக்கிறார், மேலும் அவருடன் தான் நீங்கள் இணைச் சொந்தக்காரராக இருக்க வேண்டும்.

74. கடவுளால் உள்ளவற்றின் அறிவைக் கற்றுக்கொண்ட ஒருவனுக்கு, அதில் முன்னறிவிக்கப்பட்டவை குறித்த வேதவாக்கியங்களை நம்புவதில் எந்தச் சிரமமும் இருக்காது.

75. பரிசுத்த ஆவியானவர், உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட மனதைக் கண்டறிந்து, அதற்கேற்ப, நம்பப்படுகிற காரியத்தின் அறிவுக்குள் அதை இரகசியமாக வழிநடத்துகிறார்.

76. மனத்தின் தூய்மைக்கேற்ப, ஆன்மாவும் தெய்வீக வார்த்தைகளின் அறிவை நோக்கி வழிநடத்தப்படுகிறது.

77. தன் உடலை ஒழுங்குபடுத்தி, தெய்வீக ஞானத்தில் பயிற்சி செய்பவன், அந்த ஞானத்தாலேயே மேலும் மேலும் தூய்மையாக்கப்படுகிறான்.

78. தெய்வீக விஷயங்களை ஆராயத் தொடங்கும் மனம், விசுவாசத்துடன் தொடங்குகிறது; பின்னர், அந்த விஷயங்களுக்கு மத்தியில் அசைந்து முன்னேறி, மீண்டும் விசுவாசத்திற்கே திரும்புகிறது, ஆனால் அதன் ஒரு உயர்ந்த வடிவத்திற்கு.

79. இந்த தியானத்தின் தொடக்கத்தில் பயமும், அதன் முடிவில் அன்பு முன்னிலை வகிக்கிறது என்பதும் காணப்படுகிறது.

80. கவனமான (அல்லது எதை நம்ப வேண்டும் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும்) விசுவாசத்திலிருந்து சிந்திக்கத் தொடங்கும் மனம், இறையியலில் எல்லாக் கருத்துக்களின் எல்லைகளையும் கடந்து நிற்கும் நிலையை அடைகிறது; இது மறக்க முடியாத விசுவாசத்தாலும் (எப்போதும் உணர்வில் இருந்து, அதில் அசைவின்றி நிலைத்திருப்பது) மறைவானவை குறித்த சிந்தனையாலும் வரையறுக்கப்படுகிறது.

81. நமது புனிதமும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவருமான பிதாமார்கள் கடவுளைப் பற்றிப் பேசிய வார்த்தைகள், அவரைப் பொருத்தமானதாக (அவரது சாரத்திற்கும் மகிமைக்கும் ஒத்ததாக) கருதப்படக்கூடாது, மாறாக அவரைப் பற்றியதாக (நமது மனதிற்குப் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய அளவிற்கு அவரை நமக்கு வெளிப்படுத்துவதாக) கருதப்பட வேண்டும்.

82. அனைத்துச் சொற்களும், அவை ஆக்கப்பூர்வமானவையாக இருந்தாலும் அல்லது எதிர்மறையானவையாக இருந்தாலும், நிச்சயமாக அவரை, அதாவது கடவுளைக் குறிப்பிடுவதாகவே புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன.

83. இவ்வாறு, 'இருப்பு', 'கடவுள் தன்மை', 'அருள்' மற்றும் அது போன்ற பிற சொற்கள் ஆக்கப்பூர்வமாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன; அதே சமயம் 'ஆதியற்ற', 'எல்லையற்ற', 'காணாத' மற்றும் அது போன்றவை எதிர்மறையாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

84. அனைத்துப் புரிதல்களையும் பேச்சுகளையும் கடந்து நிற்கும் ஒரே இயல்பும், திருத்தூய்மைத் திருத்தொகுப்பின் ஒரே மறைந்த தெய்வத்தன்மையும் இருப்பதால், அதைப் பற்றிப் பேசப்படும் மற்றும் சிந்திக்கப்படும் அனைத்தும் கூட்டாகவே பேசப்படுகின்றன மற்றும் சிந்திக்கப்படுகின்றன.

85. திருத்தூய மூவொருமை ஒரே தெய்வத்தன்மை என்று நம்பப்படுவது போலவே, அந்த ஒரே தெய்வத்தன்மையின் மூன்று நபர்களும் அறிக்கையிடப்படுகிறார்கள்.

86. மேலே குறிப்பிடப்பட்ட நேர்மறை மற்றும் எதிர்மறை பண்புகள், தனிப்பட்ட பண்புகளைத் தவிர, பொதுவாக முழுமையான புனித மற்றும் ஒரே சாராம்சம் கொண்ட திருத்தூணுக்கு உரித்தாக்கப்படுகின்றன, அவற்றில் சில நேர்மறையானவை மற்றும் மற்றவை எதிர்மறையானவை.

87. தெய்வீக ஹிப்போஸ்டாஸிகளின் தனிப்பட்ட பண்புகள்—பிதாநிலை, குமாரத்துவம், மற்றும் புறப்பாடு—ஆகியவையும், அந்த நபர்களுக்கு உரிய மற்ற பண்புகளும் ஆகும்.

88. ஒரு உபஸ்திதி, அதன் தனிப்பட்ட பண்புகளுடன் சேர்ந்து அதன் இயல்பால் வரையறுக்கப்படுகிறது; ஆகையால், ஒவ்வொரு உபஸ்திதியும் இயல்பின் முழுமைக்குமான பொதுவானதையும், அந்த உபஸ்திதிக்கே உரிய தனிப்பட்டதையும் கொண்டிருக்கிறது.

89. முழுப் பரிசுத்தத் திருத்துவத்திற்கும் பொதுவான பண்புகளில், எதிர்மறைப் பண்புகளே மிக முக்கியமானவையாகக் கருதப்படுகின்றன; ஆனால் தனிப்பட்ட பண்புகளைப் பொறுத்தவரை இது பொருந்தாது. ஏனெனில், முன்பே கூறப்பட்டபடி, இவற்றில் சில நேர்மறையானவை, மற்றவை எதிர்மறையானவை—உதாரணமாக, பிறக்காத தன்மை மற்றும் பிறக்கும் தன்மை போன்றவை. 'பிறவாமை' என்பது 'பிறப்பு' என்பதிலிருந்து அதன் பொருளில் வேறுபடுகிறது: ஏனெனில் 'பிறவாமை' என்பது பிதாவைக் குறிக்கிறது, அதே சமயம் 'பிறப்பு' என்பது குமாரனைக் குறிக்கிறது.

90. திருத்தூதுத்துவத்தின் தன்மையைப் பற்றி ஆராயப்படும் விஷயங்களைத் தெளிவுபடுத்த சொற்களும் பெயர்களும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன, அதுபோலவே (அத்தியாயம் 81-ஐப் பார்க்கவும்) கூறப்பட்டுள்ளது; ஆனால் அந்தத் தன்மையின் சாரத்தைப் பற்றி அல்ல: ஏனெனில், அது மனதிற்கு அறிய முடியாததும், வார்த்தைகளால் வெளிப்படுத்த முடியாததுமாக இருப்பதுடன், ஒரே திருத்தூதுத்துவத்திற்கு மட்டுமே அறியப்பட்டதாக இருக்கிறது.

91. கடவுள் தன்மையின் ஒற்றை இயல்பு முத்தொன்மை என்று அழைக்கப்படுவதைப் போலவே, திருத்தூய்மைத் திருத்தந்தை ஒன்றிய இயல்பு கொண்டதாக ஒப்புக்கொள்ளப்படுகிறது.

92. பிதா, தொடக்கமில்லாதவராகவும், தொடக்கமாகவும் கருதப்படுகிறார்—தொடக்கமில்லாதவராக, பிறவாதவராகவும், தொடக்கமாக, குமாரனின் பிதாவாகவும், பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஊற்றாகவும், அவர்கள் நித்தியமாக அவரிடமிருந்து அவருள் இருக்கிறார்கள்.

93. ஒன்றாக இருப்பவர், மூவொருவனை நோக்கிச் சென்றாலும் ஒன்றாகவே இருக்கிறார்; மூவொருவனும், தன்னை ஒன்றாகக் குறைத்துக் கொண்டாலும் மூவொருவனாகவே இருக்கிறார். இது உண்மையிலேயே அற்புதமானது!

94. குமாரனும் பரிசுத்த ஆவியும் தொடக்கமில்லாதவர்கள் அல்ல, ஆயினும் நித்தியமானவர்கள் என்று ஒப்புக்கொள்ளப்படுகிறார்கள்: தொடக்கமில்லாதவர்கள் என்பது, அவர்கள் பிதாவைத் தொடக்கமாகவும் மூலமாகவும் கொண்டிருப்பதால்; நித்தியமானவர்கள் என்பது, ஒருவர் நித்தியத்திலிருந்து பிறக்கிறார், மற்றவர் நித்தியத்திலிருந்து புறப்பட்டு பிதாவுடன் இருக்கிறார் என்பதால்.

95. திருத்தூதத்துவத்தின் பிரிக்க முடியாத, ஒற்றை தெய்வீகம் எப்போதும் சரியாக தியானிக்கப்படுகிறது, மேலும் ஒரே தெய்வீகத்தின் மூன்று தனித்துவமான உபஸ்திதிகளும் எப்போதும் சரியாக ஒப்புக்கொள்ளப்படுகின்றன.

96. தனிப்பட்ட பண்புகள்: பிதாவின், பிறப்பற்ற தன்மை; குமாரனின், பிறப்பு; பரிசுத்த ஆவியானவரின், புறப்பட்டு வருதல். குமாரன் மற்றும் பரிசுத்த ஆவியானவரின் தோற்றம் காலமற்றது என்று ஒப்புக்கொள்ளப்படுகிறது. ஏனெனில், சூரியனிலிருந்து ஒளி வந்து சூரியனிலேயே இருக்கும்படியே, அவர்களும் நித்தியரானவரிடமிருந்து நித்தியரானவருக்கு நித்திய வாழ்வைக் கொண்டுள்ளனர்.

97. தத்துவங்களின் தனிப்பட்ட பண்புகள் எப்போதும் மாற்றமுடியாததாகவும், மாறாததாகவும் கருதப்படுகின்றன, அதே சமயம் பொதுவான இயல்பு அல்லது தெய்வீகம் பிரிக்க முடியாததாகக் கருதப்படுகிறது.

98. த்ரித்துவத்தில் ஒன்றை நாங்கள் அறிக்கையிடுகிறோம், ஒன்றில் த்ரித்துவத்தையும் அறிக்கையிடுகிறோம், அவை பிரிக்க முடியாதபடி பிரிக்கப்பட்டும், தனித்தனியாக இணைக்கப்பட்டும் இருக்கின்றன.

99. கடவுள் தன்மையில் ஒரே ஒரு தத்துவம் காணப்படுகிறது—பிதாவானவர்—மகனுக்கும் ஆவியார்க்கும் மூலமாகவும், அவர்களின் பெற்றோராகவும் இருக்கிறார்: சதாகாலங்களுக்கு நித்திய மூலமாகவும், எல்லையற்றவற்றுக்கு எல்லையற்ற மூலமாகவும் இருக்கிறார்; மேலும் இம் மூவரும் ஒரே சாராம்சம் கொண்டவர்களாகவும் பிரிக்க முடியாதவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். அனைத்துப் பொருட்களின் படைப்பாளரும்—பரிபாலகர் மற்றும் நியாயதிபதியுமானவரும்—மூவொருமைக் கடவுளே: பிதாவானவர், குமாரன் மூலமாக, பரிசுத்த ஆவியினால். ஏனெனில், அவராலே, அவராம் வழியாகவும், அவருக்கே எல்லாப் பொருட்களும் உண்டாயின; அவருக்கு என்றென்றைக்கும் மகிமை உண்டாகட்டும். ஆமென் (ரோமர் 11:36).

100. குமாரனும் பரிசுத்த ஆவியும் பிதாவோடு சதாகாலத்துக்கும் சமகாலத்தினராகவும், ஒரே தொடக்கமுடையவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள் என்று நாங்கள் அறிக்கையிடுகிறோம்; ஏனெனில், அவர்கள் நித்தியரும் தொடக்கமற்றவர்களாகவும் இருப்பதால், தம்முடைய இருப்பையும் தம்முடைய தோற்றத்தையும் அவரிடமிருந்தும் அவருள் இருந்தும் பெறுகிறார்கள். அவர்கள் நித்தியமாகப் பிதாவோடு இருக்கிறார்கள், பிதாவிலும் இருக்கிறார்கள்; பிதாவும் நித்தியமாக அவர்களுடன் இருக்கிறார். பிதா அவர்களுடைய இல்லாமல் இருந்த ஒரு தருணமும் இருந்ததில்லை, அப்படியே அவர்களும் அவருடைய இல்லாமல் இருந்ததில்லை. அத்தகையதே கடவுளின் இயல்பு; சாரத்தில் ஒன்றாகவும், நபர்களில் மூவொன்றாகவும் இருக்கிறார் – அவருக்கு என்றென்றும் மகிமையும் வல்லமையும் உண்டாவதாக. ஆமென்.

எடெஸ்ஸாவின் ஆயர் புனித தெயோடோர்

அவரைப் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான குறிப்பு

எடெஸ்ஸாவில் வசித்த, பிரார்த்தனை மற்றும் தொலைநோக்குப் பார்வை கொண்ட பெற்றோரின் மகனான தியோடர், தனது படிப்பைத் தொடங்கியபோது கற்றலில் எந்தத் திறமையையும் காட்டவில்லை, ஆனால் அர்த்தம் வெளிப்படுவதற்காகக் கடவுளிடம் பிரார்த்தனை செய்தார். ஒருமுறை, திருப்பலி நடைபெறும் போது திருவருட்சாதனம் வழங்கப்பட்டபோது, அவர் தன்னை மறைத்துக் கொண்டார், அப்போது ஒரு இளைஞன் அவருக்கு ஒரு மிடறு ஒயின் கொடுத்து, தனிமையை நேசிக்கும் உணர்வை அவருள் ஊட்டினார். ஆராதனையை நடத்திக் கொண்டிருந்த ஆயர், இதை அறிந்து, தியோடரை ஒரு வாசகராகப் பதவியேற்றார். அவர் மடாலயத்திலேயே தங்கி, தனது ஆசிரியர் சோப்ரோனியஸின் வழிகாட்டுதலின் கீழ், அக்கால அறிவியல்களை எளிதாகவும் சுதந்திரமாகவும் படித்தார். 18 வயதில், தனது பெற்றோரை இழந்த அவர், தனது சொத்துக்களைப் பிரித்து, தனது சகோதரிக்காக ஒரு பகுதியை மட்டும் ஒதுக்கி வைத்தார், மேலும் 20 வயதில் அவர் ஜெருசலேமுக்கு அருகிலுள்ள புனித சவவாஸ் மடாலயத்திற்குச் சென்றார், அங்கு அவர் 12 ஆண்டுகள் பொதுக் குடியிருப்புகளிலும் 24 ஆண்டுகள் தனிமையில் கழித்தார். அந்தியோக்கியா மற்றும் ஜெருசலேமின் பேராயர்களின் ஆணைப்படி அவர் இந்தத் தனிமையிலிருந்து வெளியே வரவழைக்கப்பட்டு, எடெசாவின் ஆயராக ( ) நியமிக்கப்பட்டார், பின்னர் அங்கு புறப்பட்டார். எடெஸ்ஸாவை வந்தடைந்ததும், அவர் திருச்சபையையும் விசுவாசிகளையும் மேம்படுத்துவதில் தனது முழு ஆற்றலையும் அர்ப்பணித்தார்; ஆனால் அவரது முயற்சிகள் நகரத்தின் ஆட்சியாளர்களான முஸ்லிம்கள் மற்றும் அதை நிரப்பிய மதவாதிகளிடமிருந்து பெரும் எதிர்ப்பைச் சந்தித்தன. தனது முயற்சிகள் வீணாவதையும், தனது உயிருக்கே ஆபத்து இருப்பதையும் கண்டறிந்த புனித தெயோடோர், கலீஃபா மவியாவிடம் கருணை தேடுவதற்காக பாக்தாத்திற்குப் புறப்பட்டார். கலிபாவை அவரது நோயிலிருந்து குணப்படுத்திய பிறகு, எடெசா தேவாலயத்தின் சொத்துக்களை மீண்டும் அதற்குத் திருப்பிக் கொடுக்குமாறும், மக்கள் ஆர்த்தடாக்ஸ் மதத்திற்கு மதம் மாறுவதைத் தடுக்க வேண்டாம் என்றும் சிலீசியா, சிரியா மற்றும் மெசபடோமியா ஆளுநர்களுக்கு உத்தரவிடும்படி அவரை சம்மதிக்கச் செய்தார். எடெஸ்ஸாவிற்குத் திரும்பியபோது, ஆர்த்தடாக்ஸ் சபை அவரை மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றது. பின்னர், மதபோதகர்களால் மதம் மாறியவர்களால் அது பெருகியது, மேலும் தெய்வீக உத்வேகம் பெற்ற இந்த ஆர்வமுள்ள மேய்ப்பனால் அன்புடன் வழிநடத்தப்பட்டது. மரணத்தின் வருகையை முன்னறிந்து, தனது முந்தைய தனித்து வாழும் குகையில் ஓய்வெடுக்க விரும்பிய புனித தெயோடோர், பாலஸ்தீனத்திற்குப் புறப்பட்டார். அங்கு, அவர் தனது துறவறப் பணிகள் செய்த இடத்தில், ஜூலை மாதம் 9 ஆம் தேதி அன்று விரைவில் காலமானார்; அன்றைய தினமே அவரது நினைவு அனுசரிக்கப்படுகிறது. அக்காலத்தில், மைக்கேல் தனது தாய் தெயோடோராவுடன் கான்ஸ்டான்டினோப்பிளில் ஆட்சி செய்து வந்தார் – இது 9 ஆம் நூற்றாண்டின் காலம். இங்கு வழங்கப்படும் ஆன்மாவைக் காக்கும் நூறு அத்தியாயங்கள், அவர் இன்னும் தனிமையில் இருந்தபோதே மடாலயத்தின் மூத்தோரின் வேண்டுகோளின் பேரில் இயற்றப்பட்டன. கிரேக்க 'டோப்ரோடோலுபியின்' தொகுப்பாளர்கள் அவர்களைப் பற்றி எழுதுகையில், 'புனித தெயோடோர் வேறு ஏதேனும் எழுத்துக்களை விட்டுச் சென்றாரா என்பதை எங்களால் உறுதியாகக் கூற முடியாது. இருப்பினும், அவர் பெரும் முயற்சியுடன் தொகுத்த இந்த நூறு அத்தியாயங்களை, நிதானம் குறித்த மற்ற தந்தையர்களின் எழுத்துக்களுடன் நாங்கள் சேர்த்துள்ளோம்; ஏனெனில் அவை புனிதமான நிதானம் என்ற விஷயத்தைச் சரியாகச் சித்தரிக்கின்றன, மேலும் அவற்றை உரிய கவனத்துடன் படிப்பவர்களுக்கு வளமான ஆன்மீகப் பலனைக் கொண்டுவரக்கூடும்."

எங்கள் போற்றத்தக்க தந்தை எடெசாவைச் சேர்ந்த தெயோடர் எழுதிய நூறு மிகவும் பயனுள்ள அதிகாரங்கள்

1. ஏனெனில், நல்ல கடவுளின் கிருபையினால், சாத்தானையும் அவனுடைய கிரியைகளையும் துறந்து, நாம் கிறிஸ்துவுடன் ஐக்கியமாக்கப்பட்டிருக்கிறோம்—ஆரம்பத்தில் புனரபிமான ஸ்நானத் தொட்டிலில் எப்படி இருந்ததோ, அப்படியே இப்போது மீண்டும் நமது துறவற உறுதிமொழிகளில்—நாம் அவருடைய கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்போம். இது நமது கடுமையான சபதத்தால் மட்டுமல்ல, நமது இயற்கையான கடமையாலும் தேவைப்படுகிறது; ஏனெனில், தொடக்கத்திலே கடவுளால் 'மிகவும் நல்லவர்களாக' படைக்கப்பட்ட நாம், அப்படியே இருக்க வேண்டும். நமது கவனக்குறைவிலிருந்து எழும் பாவம், நமக்கு இயற்கைக்கு மாறான ஒன்றை நமது உள்ளத்தில் கொண்டுவந்திருந்தாலும்; இருப்பினும், நமது பெரிய கடவுளின் மிகுந்த இரக்கத்தின் மூலம், நாம் மீண்டும் அழைக்கப்பட்டு, உணர்வற்றவரின் பாடுகளால் புதுப்பிக்கப்பட்டு, ஆண்டவராகிய கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தால் மீட்கப்பட்டு, இவ்வாறு நமது முன்னோர்களின் பழைய மீறலிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டுள்ளோம். இதை வைத்துப் பார்க்கும்போது, நாம் நீதியுள்ளவர்களாக மாறினால், அதில் குறிப்பிடத்தக்கது எதுவும் இல்லை; ஆனால் நாம் நீதியிலிருந்து விலகிச் சென்றால், அது இன்னும் அதிகமாக இரக்கத்திற்கும் கண்டனத்திற்கும் தகுதியானதாக இருக்கும்.

2. உண்மையான விசுவாசமின்றி செய்யப்படும் ஒரு நற்செயல் முற்றிலும் செத்துப் பயனற்றதாக இருப்பது போல, நீதியான கிரியைகள் இல்லாமல் விசுவாசம் மட்டும் நம்மை நித்திய அக்கினியிலிருந்து இரட்சிக்காது. ஏனெனில், 'என்னை நேசிக்கும் எவரும் என் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பார்கள்' என்று கர்த்தர் கூறுகிறார் (யோவான் 14:23). ஆகவே, நாம் கர்த்தரை நேசித்து அவர் மீது விசுவாசம் கொண்டிருந்தால், நித்திய ஜீவனைப் பெறுவதற்காக அவருடைய கற்பனைகளைக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலம் அதை சாட்சியாக்குவோம். ஆனால், எல்லா படைப்புகளும் கீழ்ப்படிந்திருக்கும் அவருடைய கட்டளைகளை நாம் அவமதிப்புடன் நடத்தினால், எந்தவொரு படைப்பை விடவும் உயர்ந்த மரியாதையில் வைத்து மதிக்கப்படும் நாம், படைப்பாளியின் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படியாமல், நமது நன்மையாளருக்கு நன்றி மறந்து, நம்மை எப்படி விசுவாசிகள் என்று சொல்லிக்கொள்ள முடியும்?

3. கிறிஸ்துவின் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலம், எதிலும் குறைவில்லாதவரும் எல்லா நன்மைகளையும் தருபவருமான அவருக்கு நாம் ஒன்றையும் கொடுக்கவில்லை, ஆனால் நமக்காகவே ஒரு நன்மையைச் செய்துகொள்கிறோம்; அதாவது, நித்திய ஜீவனையும் சொல்லொணா ஆசீர்வாதங்களை அனுபவிப்பதையும் நமக்கு நாமே சம்பாதித்துக்கொள்கிறோம்.

4. தேவனுடைய கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதில் நம்மை எதிர்க்கும் எவரும்—அது தந்தையாகவோ, தாயாகவோ அல்லது வேறு யாராகவோ இருந்தாலும்—நமக்கு அருவருப்பானவரும் வெறுக்கத்தக்கவருமாவார், ஏனெனில் நாம் இவ்வாறு கூறப்படுவதைக் கேட்க நேரிடலாம்: 'என்னைப்பார்க்கிலும் தகப்பனையும் தாயையும் நேசிக்கும்வன் என்னுடையவன் அல்ல' (மத். 10:37).

5. ஆகவே, தீய விருப்பங்கள் மற்றும் இவ்வுலக இன்பங்களின் உடைக்க முடியாத கட்டுகளால் நாம் கட்டுண்டு போகாமல் இருக்க, கர்த்தருடைய கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதற்காக நம்முடைய முழு வலிமையோடும் நம்மை நாம் கட்டுண்டிருப்போமாக. அப்படியானால், முடவையான அத்திமரத்தைப் பற்றிய நியாயத்தீர்ப்பு நம்மீதும் பிரகடனப்படுத்தப்படும்: 'அதை வெட்டிப் போடுங்கள்; அது ஏன் நிலத்தை வறளச் செய்ய வேண்டும்?' (லூக்கா 13:7) என்று அறிவிக்கும். ஏனெனில், 'நல்ல பலன் தராத ஒவ்வொருவரும் வெட்டி எரிக்கப்படுவார்கள்' என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது (லூக்கா 3:9).

6. ஆசைகளாலும் இன்பங்களாலும் வெல்லப்பட்டு, உலகத்தின் பக்கம் திரும்புகிறவன், விரைவில் பாவத்தின் பொறிகளில் வீழ்ந்துவிடுவான்; பாவம் ஒருமுறை செய்யப்பட்டுவிட்டால், அது மூங்கில் காட்டில் பிடிக்கும் நெருப்பைப் போலவும், மலையிலிருந்து உருளும் பாறையைப் போலவும், கிளைகள் சேரும்போது பெருகும் பெருவெள்ளத்தைப் போலவும் ஆகும். அது அப்படித்தான்; ஒவ்வொரு பாவமும் அதைச் செய்பவனை அழித்துவிடுகிறது.

7. பாவத்தின் மூலம், ஆன்மா அதன் இயல்பான ஒழுங்கிலிருந்து விலகி, அதன் விளைவாகக் காடாகி, பாவ இன்பங்களின் முட்களால் நிரம்பியதாகி, அச்சமூட்டும் மிருகங்களின் வசிப்பிடமாக மாறுகிறது, இப்படிச் சொல்லப்பட்டபடி: 'அங்கே ஓனோசென்டாவ்ரஸ் ஓய்வெடுக்கின்றன; அங்கே முள்ளம்பன்றி தன் கூட்டை அமைக்கிறது, மேலும் அசுரர்கள் ஓனோசென்டாவ்ரஸ்களுடன் சந்திக்கின்றன' (ஏசா. 34, 14–15)—அவை பல்வேறு பாவ உணர்ச்சிகளாகும். ஆனால் அது தன்னைத் தனது இயல்பான நிலைக்குத் திரும்ப அழைக்கும்போது (ஏனெனில் அது விரும்பினால், உடலுடன் பிணைக்கப்பட்டிருக்கும்போதே அவ்வாறு செய்ய முடியும்), அது கவனமான சுயக்கட்டுப்பாட்டின் மூலம் தன்னை அடக்கி, கடவுளின் சட்டத்தின்படி வாழத் தொடங்கும்; அப்போது, முன்னர் அவளுக்குள் குடியிருந்த மிருகங்கள் தப்பி ஓடும், மேலும் நமது வாழ்வின் பாதுகாவலர்களான தேவதூதர்கள் வருவார்கள், அவளுடைய மனந்திரும்புதலின் நாளை ஒரு மகிழ்ச்சிக்கும் சந்தோஷத்திற்கும்ரிய நாளாக மாற்றுவார்கள்; அப்போது பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபை அவள் மீது வரும், அது அவளை நன்மையில் தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்வது மட்டுமல்லாமல், அதில் இன்னும் அதிகமாகச் செழித்து வளரவும் கற்பிக்கும்.

8. தந்தையர்கள் பிரார்த்தனையை ஒரு ஆன்மீகப் பாதுகாப்பு அரண் என்று அழைக்கின்றனர், அது இல்லாமல் நாம் போருக்குச் செல்ல முடியாது, இல்லையெனில் எதிரியின் ஈட்டிகளால் காயப்பட்டு அவர்கள் தேசத்திற்குள் கொண்டு செல்லப்படுவோம். ஆனால், ஒருவரின் இதயம் நேர்மையுடன் கடவுளுக்கு முன்பாக அமராமல், யாராலும் பயனுள்ள, தூய பிரார்த்தனையை அடைய முடியாது: ஏனெனில், ஜெபிப்பவருக்கு பிரார்த்தனையை அருள்பவரும், மனிதருக்கு ஞானத்தில் அறிவுறுத்துபவரும் கடவுளே.

9. உணர்ச்சிகள் ஆன்மாவைக் குழப்பித் தாக்குவது நமது கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்டது; ஆனால், உணர்ச்சிமிக்க எண்ணங்கள் நம்மில் தங்கி, உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுவது நமது கட்டுப்பாட்டிற்குள் உள்ளது. முந்தையது நமது கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்டது என்பதால் அது பாவமற்றது; ஆனால் பிந்தையது, நாம் அதைத் துணிச்சலாக எதிர்த்து வென்றால், நமக்கு கிரீடங்களைக் கொண்டுவருகிறது; மாறாக, அதற்கு இணங்கி நாம் தோற்கடிக்கப்பட்டால், அது நம்மை சித்திரவதைக்கு உள்ளாக்குகிறது.

10. மூன்று முக்கியப் பேராவல்கள் உள்ளன: இன்பத்திற்கான பேராவல், பணத்தின் மீதான பேராவல், மற்றும் புகழின் மீதான பேராவல். இவற்றுக்குப் பின்னால் மற்ற ஐந்து தீய ஆவிகள் வருகின்றன; இவற்றிலிருந்து, இறுதியில், பேராவல்களின் பெரும் திரளும், அனைத்து வகையான பாவமான நாட்டங்களும் தோன்றுகின்றன. இதனால்தான், முதல் மூன்று முக்கியப் பேராவல்களையும் அவற்றின் தலைவர்களையும் வெல்லும் எவரும், அவற்றைத் தொடரும் ஐந்து பேராவல்களையும் வீழ்த்துகிறார், பின்னர் அனைத்துப் பேராவல்களையும் அடக்குகிறார்.

11. நாம் உணர்ச்சிப்பூர்வமாகச் செய்த எதையும், உணர்ச்சிமிகு நினைவுகள் மூலமாக ஆன்மாவைத் தூண்டுகின்றன. ஆனால், உணர்ச்சிப்பூர்வமான நினைவுகள் இதயத்திலிருந்து முற்றிலுமாக அழிக்கப்பட்டு, அவை அதை நெருங்கக்கூட முடியாத நிலையை அடையும்போது, இது கடந்த காலப் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டதற்கான அறிகுறியாகச் செயல்படுகிறது. ஆன்மா பாவமான எதனுடனாவது உணர்ச்சிப்பூர்வமாகப் பிணைந்திருக்கும் வரை, பாவத்தின் ஆட்சி இன்னும் அதற்குள் வசிப்பதை ஒருவர் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்.

12. இவ்வுலகியல் மற்றும் பொருள்முதல்வாதப் பேரார்வங்கள் பொதுவாக உடல் சார்ந்த துன்பங்களால் (தன்னிச்சையான துறப்புகள் மற்றும் உடல் சார்ந்த துறவறத்தால்) குறைக்கப்பட்டு வாடிவிடுகின்றன; அதே சமயம், ஆன்மீக மற்றும் கண்ணுக்குத் தெரியாத பேரார்வங்கள் பணிவு, சாந்தம் மற்றும் அன்பால் அழிக்கப்படுகின்றன.

13. உணர்ச்சிப்பூர்வமான காமம், அடக்கத்துடன் இணைந்த பணிவால் அடக்கப்படுகிறது; கொழுந்துவிட்டெரியும் கோபம் அன்பால் தணிக்கப்படுகிறது; அலைகின்ற மனம், கடவுளை நினைத்தலால் கவனத்துடன் செய்யப்படும் ஜெபத்தால் ஒருமுகப்படுத்தப்படுகிறது. இவ்வாறு ஆன்மாவின் மூன்று பகுதிகளும் தூய்மைப்படுத்தப்படுகின்றன. இவற்றைச் சீர்திருத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டே தெய்வீகத் திருத்தூதர், 'அமைதியையும் பரிசுத்தத்தையும் பின்தொடருங்கள், அவை இல்லாமல் யாரும் கர்த்தரைக் காணமாட்டார்கள்' (எபி. 12:14) என்று கூறினார்.

14. உணர்ச்சிகளா சிந்தனையைத் தூண்டுகின்றன, அல்லது சிந்தனையா உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுகிறது என்பதில் சிலருக்குக் குழப்பம் உள்ளது; ஏனெனில் சிலர் ஒன்றையும், மற்றவர்கள் மற்றொன்றையும் கூறுகின்றனர். ஆனால், நான் உணர்ச்சிகளால் சிந்தனைகள் தூண்டப்படுகின்றன என்று கூறுகிறேன்: ஏனெனில் ஆன்மாவில் உணர்ச்சிகள் இல்லையென்றால், உணர்ச்சிப்பூர்வமான சிந்தனைகள் அதைக் குழப்பாது.

15. நம்மோடு எப்போதும் போரிட்டுக் கொண்டிருக்கும் அசுரர்களின் வழக்கம் என்னவென்றால், நமது சக்திக்கு உட்பட்டதும் எளிதில் கடைப்பிடிக்கக்கூடியதுமான நற்பண்புகளின் வழியில் தடைகளை ஏற்படுத்துவதும், அதே சமயம் நமது கைக்கு எட்டாத மற்றும் காலத்திற்கு முந்திய (அவற்றை நாம் மேற்கொள்ள இன்னும் நேரம் வராத) நற்பண்புகளைப் பற்றிய வலுவான ஆசையை நமக்குள் தூண்டுவதும் ஆகும்; அதாவது: சமூகக் கீழ்ப்படிதலில் சிறந்து விளங்குபவர்களை, மௌனிகளுடைய செயல்களைச் செய்யும்படி அவர்கள் கட்டாயப்படுத்துகிறார்கள்; அதே சமயம், மௌனிகள் மற்றும் துறவிகளிடம் கூட்டு வாழ்வின் விதிகளைக் கடைப்பிடிக்கும் விருப்பத்தை அவர்கள் தூண்டுகிறார்கள். இதேபோல், அவர்கள் ஒவ்வொரு நற்பண்புக்கும் செயல்படுகிறார்கள். ஆனால், 'அவர்களுடைய தந்திரங்களைப் பற்றி அறியாமலிருக்க வேண்டாம்' (2 கொரி. 2:11), ஒவ்வொரு செயலும் அதன் சொந்த நேரத்தில் மற்றும் அதன் சொந்த அளவில் செய்யப்படுவது நல்லது என்றும், அளவுக்கு மீறிய மற்றும் காலத்திற்குப் பொருந்தாத ஒவ்வொரு செயலும் தீங்கு விளைவிக்கும் என்றும் அறிந்துகொள்வோம்.

16. உலகில் உலாவி, இச்சையின் பொருட்களை எதிர்கொள்பவர்கள், அவற்றை உணர்ச்சிகரமான செயல்களுக்குள் இழுக்கும் பேய்களால் தாக்கப்படுகிறார்கள்; ஆனால், அத்தகைய பொருட்கள் இல்லாத வனாந்தரத்தில் வசிப்பவர்கள், உணர்ச்சிகரமான எண்ணங்களால் துன்புறுகிறார்கள். இந்த இரண்டாவது வகைப் போரில், முதலாவதை விட வெற்றி பெறுவது மிகவும் கடினம். அங்கு, அந்தப் பணிக்கு நேரம், இடம் மற்றும் பிற வசதிகள் தேவைப்படுகின்றன; ஆனால், மனம் எளிதில் அலைக்கழிக்கப்படுவதும், அதன் எண்ணங்களில் கட்டுப்பாடற்றதுமாக இருக்கிறது. இந்தக் கண்ணுக்குத் தெரியாத போரை நடத்த, நமக்கு தூய செபம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது, அதில் நாம் இடைவிடாமல் நிலைத்திருக்க கட்டளையிடப்பட்டுள்ளோம். அது உடலின் ஈடுபாடு இல்லாமல் செய்யப்படக்கூடியதால், மனதைப் போரில் வலிமையாக்கி, அதற்கு எப்போதும் தயாராக வைத்திருக்கிறது.

17. விருப்பங்களின் முழுமையான அடக்கத்தைக் குறிப்பிடுகையில், திருத்தூதர் கூறுகிறார்: 'கிறிஸ்துவுக்குரியவர்கள் தங்கள் இச்சைகள் மற்றும் விருப்பங்களுடன் சரீரத்தைக் சிலுவையில் அறைந்துவிட்டார்கள்' (கலா. 5:24). ஏனெனில், நாம் விருப்பங்களைக் கொன்று, இச்சையை அழித்து, சரீரத்தின் சூழ்ச்சிகளை ஆவிக்குக் கீழ்ப்படுத்தும்போதுதான், நமது சிலுவையை எடுத்துக்கொண்டு கிறிஸ்துவைப் பின்தொடர்கிறோம். மேலும், உலகத்திலிருந்து விலகுவது என்பது, இச்சைகள் மரித்ததாகச் செய்வதும், கிறிஸ்துவுக்குள் மறைந்திருக்கும் வாழ்வை வெளிப்படுத்துவதும் அல்லாமல் வேறொன்றுமில்லை.

18. இந்த மரிக்கிற உடலின் கலகங்களால் துன்புற்று, அதன் ஏறக்குறைய இடைவிடாத போரால் சோர்ந்துபோனவர்கள், இதற்காக மாம்சத்தைக் குறை சொல்லாதீர்கள், மாறாக உங்களை நீங்களே குறை சொல்லிக்கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில், நீங்கள் உங்கள் கவலையை விருப்பம் கொள்ளும் அளவிற்கு நீட்டி, அதற்கு வலிமையைக் கொடுக்காமல் இருந்திருந்தால், அதனால் இவ்வளவு துன்பம் அடைந்திருக்க மாட்டீர்கள். அல்லது, தங்கள் மாம்சத்தின் இச்சைகள் மற்றும் விருப்பங்களுடன் அதைச் சிலுவையில் அறைந்து, தங்கள் மரிக்கும் மாம்சத்தில் இயேசுவின் மரணத்தின் முத்திரையைத் தரித்தவர்களையும் , அவர்கள் அதை ஒரு துஷ்பிரயோகிப்பாளனாக அல்ல, மாறாக கீழ்ப்படிந்து தேவனுடைய நியமத்திற்கு வழிநடத்தப்படுபவராகக் கொண்டு, தங்கள் நன்மைக்கு உதவியாகக் கொண்டிருப்பதையும் அவர்கள் காணவில்லையா? அவர்களும் அவ்வாறே செய்யட்டும், அப்பொழுது அவர்களும் அத்தகைய சமாதானத்தைச் சுவைப்பார்கள்.

19. எந்தவொரு தடுக்கப்பட்ட காமத்துடன் எண்ணம் தொடர்பு கொள்வதும், அல்லது காம இன்பத்தின் பால் எந்தவொரு சாயலும் ஒரு துறவிக்குப் பாவமாகும். ஏனெனில், முதலில் அந்த எண்ணம் அதன் பேராசையான தன்மையால் மனதை மங்கச் செய்யத் தொடங்குகிறது; பின்னர் ஆன்மா, போராட்டத்தைத் தாங்க இயலாமல், பாவமான இன்பத்தை நோக்கி ஈர்க்கப்படுகிறது; இறுதியாக, ஒரு ஐக்கியம் நிகழ்கிறது, அது, முன்பே கூறப்பட்டது போல, பாவமாகும். இது தொடர்ந்தால், அது ஒரு தீவிரமான ஈர்ப்பை உருவாக்கி, அது படிப்படியாக பாவச் செயலுக்கே வழிவகுக்கிறது. இந்தக் காரணத்தினால்தான், தீர்க்கதரிசி பாபிலோனின் குழந்தைகளைப் பாறையின் மீது மோதி நொறுக்குபவர்களைப் புகழ்கிறார் (சங். 136:9). இதன் பொருள் ஞானமுள்ளவர்களுக்கும் விவேகமுள்ளவர்களுக்கும் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

20. தேவதூதர்கள், அன்பின் மற்றும் சமாதானத்தின் ஊழியர்களாக இருப்பதால், நமது மனந்திரும்புதலிலும் நற்பண்பில் நாம் முன்னேறுவதிலும் மகிழ்ச்சி அடைகிறார்கள்; இதனால்தான் அவர்கள் நம்மை ஆன்மீகத் தியானத்தால் நிரப்பவும், ஒவ்வொரு நற்செயலிலும் நமக்கு உதவவும் முயற்சி செய்கிறார்கள். இதற்கு மாறாக, கோபத்தின் மற்றும் தீய எண்ணங்களின் ஊழியர்களான பேய்கள், நற்பண்பு குறையும்போது மகிழ்ச்சியடைகின்றன, மேலும் நமது ஆன்மாக்களை வெட்கக்கேடான கற்பனைகளுக்குள் ஈர்க்க தங்கள் முழு முயற்சியையும் அர்ப்பணிக்கின்றன.

21. நம்பிக்கை என்பது ஒரு நல்லொழுக்கத்தை வளர்க்கும் ஒரு நற்பண்பு; அது நம்மில் தேவ பயத்தை ஏற்படுத்துகிறது; மேலும் தேவ பயம், கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்கவும் அல்லது ஒரு நல்ல மற்றும் சுறுசுறுப்பான வாழ்க்கையை வாழவும் நம்மைக் கற்பிக்கிறது; சுறுசுறுப்பான வாழ்க்கையிலிருந்து உண்மையான பற்றற்ற தன்மை பிறக்கிறது; மேலும் பற்றற்ற தன்மையின் பழமே அன்பு, அதுவே அனைத்து கட்டளைகளின் நிறைவாகும், அவை அனைத்தையும் ஒன்றாக இணைத்து உறுதியாகப் பிணைக்கிறது.

22. உடல் ஆரோக்கியமாக இருக்கும்போது, தன்னைப் பற்றிக்கொள்ளும் நோயை அது உணர்வது போல; ஆனால் இதை உணராதவன் உணர்ச்சியின்மைக்கு ஆளாகிறான்: அதுபோலவே, மனம் தனது முழு இயற்கை செயல்பாட்டைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளும் வரையில், அதன் சொந்த சக்திகளைப் பற்றி அறிந்திருக்கும், மேலும் கொடூரமான உணர்ச்சிகள் எங்கிருந்து தாக்குகின்றன என்பதைக் கண்டு, அந்தப் பகுதிக்கு எதிராக ஒரு தீவிரமான எதிர்ப்பை வழிநடத்தும். ஆனால், அது பகலில் எதிரியுடன் போராடும் ஒருவரைப் போல உணர்ச்சியற்று தன் நாட்களைக் கழித்தால், அதன் நிலை மிகவும் மோசமானது, ஏனெனில் அது எதிரியின் சூழ்ச்சிகளைக் காண முடியாது.

23. நமது மனவியல்பு குணங்களைத் தியானிப்பதில் இடைவிடாமல் ஈடுபட்டு, இச்சையியல்பு அவற்றையும் அவற்றை அருள்பவரான கர்த்தர் கிறிஸ்துவையும் நோக்கியே செயல்பட்டு, அதே சமயம் கோபவியல்பு பேய்களுக்கு எதிராக ஆயுதம் ஏந்தியிருக்கும்போது, அப்போது நமது இயல்புகள் அவற்றின் தன்மைக்கேற்ப செயல்படுகின்றன.

24. புனித கிரகோரி தெயாலஜியனின்படி, பகுத்தறிவு ஆன்மா முப்பகுதியாகும்; மேலும் அவர், அறிவாற்றல் பிரிவின் நற்பண்புகளை விவேகம், அறிவு மற்றும் ஞானம் என்றும்; கோபப் பிரிவின் நற்பண்புகளை தைரியம் மற்றும் பொறுமை என்றும்; மற்றும் விருப்பப் பிரிவின் நற்பண்புகளை அன்பு, தூய்மை மற்றும் சுயக்கட்டுப்பாடு என்றும் அழைத்தார்; ஆயினும், உண்மை அவையனைத்திலும் தனது பங்கைக் கொண்டுள்ளது, நற்பண்புடன் செயல்பட நமக்குக் கற்பிக்கிறது. விவேகத்தின் மூலம், அது குணங்களைப் பாதுகாத்து, விரோதமான தேவதைகளுக்கு எதிராகப் போரிடுகிறது; தூய்மையின் மூலம், அது பொருட்களை உணர்ச்சியற்ற முறையில் பார்க்கிறது; அன்பின் மூலம், அது நம்மைப் போலவே அனைவரையும் நேசிக்க நம்மைத் தூண்டுகிறது; அடக்கத்தின் மூலம், அது அனைத்து இன்ப இச்சையையும் துண்டிக்கிறது; தைரியம் மற்றும் பொறுமையின் மூலம், அது கண்ணுக்குத் தெரியாத போர்களுக்கு எதிராகத் தன்னை ஆயுதபாணியாக்கிக் கொள்கிறது. அத்தகையது ஆன்மாவின் கருவியின் இனிமையான இணக்கமாகும்.

25. தூய்மைக்காகப் பாடுபட்டு, அந்தப் பேறு பெற்ற பரிசுத்தத்தை விரும்புகிறவன்—அதை உணர்வற்ற தன்மை என்று யாரும் தவறாகக் கூற வேண்டாம்—தாழ்மையான மனதுடன் தெய்வீகக் கருணையை வேண்டி, உடலை இரக்கமின்றி தண்டி அடக்க வேண்டும், அவன் விரும்பியதை அவன் பெறுவான். ஆனால், உணவு மற்றும் பானங்களில் உடலைக் கட்டுப்பாடில்லாமல் ஈடுபடுத்துபவன், விபச்சாரத்தின் ஆவியால் துன்புறுத்தப்படுவான். ஏனெனில், அதிக அளவு நீர் ஒரு சுடரை அணைப்பது போல, பசி மற்றும் தாகம் - அல்லது உண்மையில், ஆன்மாவின் பணிவுடன்கூடிய எந்தவொரு சுயக்கட்டுப்பாடும் - உடலின் தீவிரத்தையும் வெட்கக்கேடான கற்பனைகளையும் அழிக்கின்றன.

26. உங்கள் ஆன்மாவிலிருந்து பகைமையின் உணர்ச்சி முற்றிலும் நீங்கட்டும்; உங்கள் உள்ளத்தில் பகைமைக்கு இடமளிக்காதீர்கள். வைக்கோலில் நெருப்பு மறைந்திருப்பது போல, உள்ளத்திலும் பகைமை பதுங்கியிருக்கிறது. மாறாக, உங்களுக்குத் தீங்கு செய்தவருக்காக மனப்பூர்வமாக ஜெபித்து, உங்களால் முடிந்த அளவிற்கு, முடிந்த வழியில் அவருக்கு ஒரு நன்மையைச் செய்யுங்கள், அப்போதுதான் உங்கள் ஆன்மாவை மரணத்திலிருந்து காப்பாற்றிக் கொள்ள முடியும், மேலும் உங்கள் ஜெபத்தின் போது ஆணவம் கொள்ளாமல் இருக்க முடியும்.

27. கர்த்தர் தாழ்மையுள்ளவர்களின் ஆத்துமாக்களில் வாசம்பண்ணுகிறார், ஆனால் துன்மார்க்கரின் உணர்ச்சிகள் பெருமையுள்ளவர்களின் இருதயங்களில் வாசம்பண்ணுகின்றன: ஏனெனில், பெருமைமிக்க எண்ணங்களைப் போல வேறு எதுவும் நம்மை எதிர்த்து அவர்களைப் பலப்படுத்தாது; இதற்கு மாறாக, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாழ்மை, உணர்ச்சிகளைக் கொல்லும் என்று சரியாக அழைக்கப்படுவதால், அது போன்ற வேறு எதுவும் அந்தப் பழைய தீமைகளை ஆத்துமாவிலிருந்து அவ்வளவு திறம்பட வேரறுக்காது.

28. உங்கள் ஆன்மா தீய நினைவுகளிலிருந்து மேலும் மேலும் தூய்மைப்படுத்தப்படட்டும், மேலும் அது மிகவும் நற்பண்புள்ள எண்ணங்களால் ஒளி பெறட்டும், எப்போதும் நினைவில் கொள்ளுங்கள்—பிரியாவிடை நேரத்தில், இன்ப இச்சையில் ஈடுபட்ட இதயம் ஒரு சிறையும் சங்கிலிகளும் ஆகும், ஆனால் விடாமுயற்சியுள்ள இதயம் ஒரு திறந்த கதவாகும். ஏனெனில், உண்மையாகவே, தூய ஆன்மாக்கள் உடலை விட்டுப் பிரியும்போது, அவர்கள் தேவதூதர்களால் துணையளிக்கப்பட்டு, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வாழ்விற்கு வழிநடத்தப்படுகிறார்கள்; ஆனால் களங்கப்பட்டும், மனந்திரும்புதலால் தூய்மைப்படுத்தப்படாத ஆன்மாக்கள், ஓ! என் துரதிர்ஷ்டமே! பேய்களால் பிடுங்கிக்கொண்டு செல்லப்படுகின்றன.

29. இந்தியக் கற்கள் மற்றும் முத்துக்களால் ஜொலிக்கும் விலைமதிப்பற்ற கிரீடத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தலை அழகானது; ஆனால் கடவுளின் அறிவில் செழித்து, ஒளிமயமான -இன் தியானங்களால் பிரகாசித்து, பரிசுத்த ஆவியானவர் தங்கியிருக்கும் ஆன்மா அதைவிட ஒப்பற்ற அழகானது. மேலும், அத்தகைய பாக்கியவானான ஆன்மாவை வார்த்தைகளால் யார் தகுதியுடன் விவரிக்க முடியும்!

30. கோபமும் சீற்றமும் உங்கள் ஆன்மாவில் வேரூன்ற அனுமதிக்காதீர்கள்: ஏனெனில் 'கோபக்காரன் கனவானல்ல' (நீதிமொழிகள் 11:25); 'மென்மையானவர்களின் இருதயத்திலே ஞானம் வாசமாயிருக்கிறது' (நீதிமொழிகள் 14:33). கோபத்தின் உணர்ச்சி உங்கள் ஆன்மாவைப் பற்றிக்கொண்டால், உலகில் வாழும்வர்கள் உங்களை விடச் சிறந்தவர்களாகக் காணப்படுவார்கள், மேலும் நீங்களொரு தகுதியற்ற துறவி என்பதை நிரூபித்து, வெட்கத்திற்கு ஆளாவீர்கள்.

31. ஒவ்வொரு சோதனையிலும் ஒவ்வொரு போராட்டத்திலும், ஜெபம் உங்கள் வெற்றிகொள்ள முடியாத ஆயுதமாக இருக்கட்டும் – கிறிஸ்துவின் அருளால் நீங்கள் வெற்றி பெறுவீர்கள். ஆனால், நமது ஞானமுள்ள போதகர், 'எல்லா இடங்களிலும் மனுஷர்கள் கோபமின்றியும் தர்க்கமின்றியும் பரிசுத்தமான கைகளை உயர்த்தி ஜெபம்பண்ண வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்' (1 தீமோ. 2:8) என்று கட்டளையிடுவதைப் போல, அது தூய்மையாக இருக்கட்டும். – அத்தகைய ஜெபத்தை புறக்கணிப்பவன் சோதனைகளுக்கும் உணர்ச்சிகளுக்கும் ஒப்புக்கொடுக்கப்படுவான்.

32. எழுதப்பட்டிருக்கிறதே: 'திராட்சை இரசம் மனுஷனுக்கு இருதயத்தை மகிழ்விக்கும்' (சங். 103:15). ஆனால், அழவும் புலம்பவும் சத்தியம் செய்த நீங்கள், அத்தகைய களிப்பிலிருந்து விலகுங்கள் – அப்பொழுது நீங்கள் ஆவிக்குரிய வரங்களால் மகிழ்ச்சியடைவீர்கள். ஆனால், நீங்கள் திராட்சைப் பழச்சாற்றில் இன்பம் கண்டால், உங்கள் வாழ்வை வெட்கக்கேடான எண்ணங்களின் சபையில் கழிப்பீர்கள், மேலும் பல துக்கங்களை அனுபவிப்பீர்கள்.

33. உங்கள் திருநாள் நாட்களைக் குடிப்பழக்கத்தில் கழிக்காதீர்கள், மாறாக மனத்தின் புத்துணர்ச்சியிலும் ஆன்மாவின் தூய்மையிலும் கழிக்கவும். ஏனெனில், விருந்தும் திராட்சை ரசமும் உண்டு வயிறு நிரப்புவதன் மூலம், அந்த விருந்து அர்ப்பணிக்கப்பட்டவரின் கோபத்தை நீங்கள் தூண்டுவீர்கள்.

34. எல்லா நேரங்களிலும், குறிப்பாகப் பண்டிகை நாட்களில், சங்கீதங்கள், ஜெபங்கள் மற்றும் வாசிப்புகளின் மூலம் விழிப்புடன் இருக்குமாறு நமக்குக் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது. விழிப்புடன் இருக்கும் ஒரு துறவி, ஆன்மாவுக்குப் பயனளிக்கும் தியானங்களுக்காகத் தனது மனதைத் தூய்மைப்படுத்துகிறான், ஆனால் அதிக தூக்கம் மனதை மந்தமாக்குகிறது. ஆனால், விழிப்புடன் இருக்கும்போது, பயனற்ற நினைவுகளிலும் பாவ எண்ணங்களிலும் ஈடுபடாமல் கவனமாக இருங்கள்: ஏனெனில், அத்தகைய வீண் விஷயங்களுக்காக விழிப்புடன் இருப்பதை விடத் தூங்குவதே மேல், மேலும் தகாத செயல்களால் தன்னைத் தானே அசுத்தப்படுத்திக் கொள்வதும் ஆகும்.

35. தன் மடியில் பாம்பையும் தன் இதயத்தில் தீய எண்ணத்தையும் வளர்ப்பவன், அவ்விரண்டையும் கொல்லப்பட்டதாகக் கருதப்படுவான்: பாம்பு, உடலை விஷக் குத்தலால் தாக்கப்பட்டு; தீய எண்ணம், தன் ஆன்மாவில் மரண விஷத்தை (எண்ணத்தின் விஷத்தை) ஊற்றிக்கொண்டதால். ஆனால், நாம் நாகங்களின் குட்டிகளை விரைவாகக் கொல்வது போலவே, பாவ எண்ணங்களும் நம் இதயங்களில் வேரூன்ற அனுமதிக்கக் கூடாது, இல்லையெனில் பின்னர் அவற்றால் கடுமையாகத் துன்பப்பட நேரிடும்.

36. ஒரு தூய ஆன்மா—ஒரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பாத்திரம்—சரியாகவே 'ஒரு மூடப்பட்ட தோட்டம், ஒரு மூடப்பட்ட நீரூற்று' (பாடல்கள் பாடல் 4:12) என்றும், 'மனதின் இருக்கை' (நீதிமொழிகள் 12:23) என்றும் அழைக்கப்படலாம். ஆனால், அசுத்தமான இச்சைகள் দ্বারা களங்கப்பட்ட ஆன்மா, பாவத்தின் துர்நாற்றத்தால் நிரம்பியுள்ளது.

37. அனுபவமிக்க மற்றும் சுறுசுறுப்பான மூப்பர்களிடமிருந்து நான் கேட்டிருக்கிறேன், ஆடம்பர ஆடைகள் மீதான காதல், உணவில் அதீத ஈடுபாடு, மற்றும் தீங்கு விளைவிக்கும் உரையாடல்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து பாவ எண்ணங்கள் ஆன்மாவில் எழுகின்றன.

38. துறவிகளின் ஆன்மாவில் பொருட்களின் மீதான காமம் வேரூன்ற விடாதீர்கள். பணப் பேராசை கொண்ட ஒரு துறவி, கசிந்து கொண்டிருக்கும் கப்பலைப் போன்றவன்; அவன் கவலையின் அலைகளால் அலைக்கப்பட்டு, துக்கத்தின் ஆழத்தில் மூழ்கடிக்கப்படுகிறான். பல விருப்பங்களுக்கு வழிவகுக்கும் பணப் பிரியத்தின் நோய், எல்லாத் தீமைகளுக்கும் தாய் போன்றது, மேலும் அது எல்லாத் தீமைகளுக்கும் வேர் என்று சரியாக அழைக்கப்படுகிறது (1 தீமோ. 6:10).

39. உலகப் பொருட்களிலிருந்து விலகியிருத்தலும் மௌனமும் துறவற வாழ்க்கைப் புலத்தில் மறைந்திருக்கும் ஒரு புதையல். ஆகவே, நீ உனக்குள்ளவை யாவற்றையும் விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடு; இவ்விதமாய் அந்தப் புலத்தை நீ வாங்கலாம்; அதைத் தோண்டி புதையலைக் கண்டபோது, திருடப்படாத செல்வத்தால் நீ செல்வந்தனாக்கப்படுவதற்காக, திருட்டுக்கு எதிராக அதை உனக்குள் கவனமாகக் காக்க வேண்டும்.

40. உங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையுடன் வாழத் தொடங்கி, அவர் தரும் நன்மையை அனுபவித்த பிறகு, அவரைப் பற்றிய உங்கள் அன்பிலிருந்தோ அல்லது அவருடன் வாழ்வதிலிருந்தோ யாரும் உங்களைத் திருப்பிக் கொள்ள அனுமதிக்காதீர்கள்; எந்த வகையிலும் அவரைக் கண்டிக்காதீர்கள்; அவர் உங்களைக் கண்டித்தாலும் அல்லது அடித்தாலும் கூட, அவரைப் பற்றித் தவறாகப் பேசாதீர்கள்; வேறொருவர் அவரைப் பழிவாங்கத் தொடங்கினால், அதைக் காதுகொடுத்துக் கேட்காதீர்கள்; மேலும் அவரை நிந்திக்கிறவர்களுடன் எந்த வகையிலும் சேர வேண்டாம், இல்லையெனில் கர்த்தருக்குக் கோபம் வந்து, உங்களை ஜீவ புத்தகத்திலிருந்து அழித்துவிடுவார்.

41. நாம் கற்றுக்கொண்டது போல, கீழ்ப்படிதலின் செயலானது சுய-உற்சாக மறுப்பு மற்றும் எல்லாப் பொருட்களையும் துறத்தல் ஆகியவற்றின் மீது நிறுவப்பட்டுள்ளது. இதை மேற்கொள்பவன் மூன்று பாதுகாப்பு அரண்களால் தன்னைப் பலப்படுத்திக்கொள்ளட்டும்: விசுவாசம், நம்பிக்கை, மற்றும் பரிசுத்தமான மற்றும் தெய்வீக அன்பு. அவற்றால் பாதுகாக்கப்பட்டு, அவன் இந்த நல்ல முயற்சியில் வெற்றிகரமாகப் போராடி, நீதியின் கிரீடத்தைப் பெற முடியும்.

42. உங்கள் தந்தையின் செயல்களுக்கு நீங்களே தீர்ப்பளிக்காதீர்கள், மாறாக அவருடைய கட்டளைகளை நிறைவேற்றுபவர்களாக இருங்கள். அசுரர்கள், தங்கள் வழக்கப்படி, அவருடைய போதனைகளுக்கு உங்கள் காதுகளை மூடிவிக்கும்படி, அவருடைய குறைகளை உங்களுக்குச் சுட்டிக்காட்டத் தொடங்குவார்கள். அதன் மூலம், போரில் உங்களை ஒரு பலவீனமான மற்றும் பயந்த வீரராக ஆக்குவார்கள், அல்லது, வெறும் நம்பிக்கையின்மை எண்ணங்கள் மூலம், உங்களைப் பலவீனப்படுத்தி, ஒவ்வொரு விதமான நற்பண்புகளிலும் சோம்பேறியாக மாற்றிவிடுவார்கள்.

43. தன் தந்தையின் கட்டளைகளைக் கவனிக்காதவன், தன் சத்தியத்தின் மிகச் சிறந்த பகுதிகளை மீறுபவன் எனத் தன்னை நிரூபிக்கிறான். ஆனால், தன்னில் கீழ்ப்படிதலைப் பயிற்றுவித்துக் கொண்டு, கீழ்ப்படிதல் என்ற வாளால் தன் சொந்த விருப்பத்தை வெட்டித் தள்ளியவன், தன்னிடம் கடமையானதை நிறைவேற்றியுள்ளான்—அது, பல சாட்சிகளுக்கு முன்பாகக் கர்த்தராகிய கிறிஸ்துவிடம் அவன் வாக்குறுதி அளித்ததாகும்.

44. துறவிகளைக் கவனித்ததில், நமது வாழ்வின் எதிரிகளாகிய பேய்கள், கீழ்ப்படிதலில் உழைக்கும் தந்தையரிடம் பெரும் பொறாமையை வளர்த்துக் கொண்டு, அவர்களைப் பார்த்துப் பற்களைக் கடித்து, அவர்களுக்கு எதிராக எல்லாவிதமான தீய திட்டங்களையும் தீட்டுகின்றன என்பதை நாங்கள் தெளிவாகக் கண்டு உறுதிப்படுத்தியுள்ளோம். மேலும், அவர்களைத் தந்தையரின் மடியிலிருந்து பிரிக்க, அவர்கள் என்ன செய்யாதது, என்ன கூறாதது? அவர்கள் தங்களை ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் போலக் கீழ்ப்படியாததற்குச் சாக்குப்போக்குகளை முன்வைக்கிறார்கள்; அதிருப்தியை ஏற்படுத்துகிறார்கள்; தந்தைக்கு எதிராக வெறுப்பைத் தூண்டுகிறார்கள்; அவருடைய அறிவுரைகளைக் கண்டனங்களாகச் சித்தரிக்கிறார்கள், மேலும் இந்தக் கண்டனங்கள் கூர்மையான அம்புகளைப் போல இதயத்தைத் துளைக்கின்றன. 'மேலும் ஏன்,' என்று அவர்கள் கேட்கிறார்கள், 'சுதந்திரமாக இருந்த நீங்கள் ஒரு அடிமையாக—அதுவும் ஒரு இரக்கமற்ற கொடுங்கோலனுக்கு அடிமையாக—மாறிவிட்டீர்கள்? 'சுதந்திரத்தின் ஒளியைக் காணாமலேயே, அடிமைத்தனத்தின் பாரத்தை எவ்வளவு காலம் சுமப்பாய்?' – இதற்குப் பிறகு, அவர்கள் ஆலோசனை கூறுகிறார்கள்: 'நீ உபசரிப்புப் பண்பைக் கடைப்பிடிப்பதும், நோயுற்றவர்களைப் பார்ப்பதும், ஏழைகளைக் கவனித்துக் கொள்வதும் சிறந்ததாகும்.' பின்னர் அவர்கள் முழுமையான தனிமை மற்றும் மௌனத்தின் நற்பண்புகளைப் போற்றுகிறார்கள்; பக்திமான் துறவியின் இதயத்தில் எல்லா வகையான தீய களைகளும் விதைக்கப்படுகின்றன, அதன் ஒரே நோக்கம் அவரைத் தந்தையின் ஆன்மீகக் கூட்டிலிருந்து வெளியேற்றுவதும், அவரை அவரது அமைதியான புகலிடத்திலிருந்து இழுத்து வெளியேற்றி, புயல் வீசும் அவரது ஆன்மாவில் கடலில் வீசுவதும் ஆகும். இறுதியில், அவர்கள் இதில் வெற்றி பெற்றால், அவரைத் தங்கள் அதிகாரத்தின் கீழ் கொண்டு, ஒரு கைதியைப் போல, தங்கள் தீய விருப்பங்களுக்கு ஏற்ப செயல்பட அவரைக் கட்டாயப்படுத்துகிறார்கள்.

45. ஆகையால், உங்கள் ஆன்மீகத் தந்தைக்குக் கீழ்ப்படிந்திருக்கும்போதே, உங்கள் எதிரிகளும் விரோதிகளும் காட்டும் இந்தக் கொடூரத்தைக் கண்ணில் இருந்து அகற்றாதிருங்கள், மேலும் கடவுள் முன்னிலையில் உங்கள் அழைப்பின் சபதங்களை மறந்துவிடாதிருங்கள்: இழிசொற்களால் நீங்கள் தோற்கடிக்கப்படாதிருங்கள்; நிந்தனைகள், அவமானங்கள் அல்லது ஏளனங்களைப் பற்றி அஞ்சாதிருங்கள்; பாவ எண்ணங்களின் சோதனைகளால் வழிதவறாதிருங்கள்; ஒரு தந்தையின் கடுமையிலிருந்து தப்பி ஓடாதிருங்கள்; அல்லது திமிர்பிடித்த சுய இன்பம் மற்றும் சுயவிருப்பத்தின் மூலம் பணிவின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட நுகத்திற்கு அவமதிப்பு செய்யாதிருங்கள்; மாறாக, கர்த்தருடைய வார்த்தையை இதயத்தில் பதித்துக்கொள்ளுங்கள்: 'முடிவுபரியந்தம் நிலைத்திருக்கிறவனே இரட்சிக்கப்படுவான்' (மத்தேயு 10:22). 'நம்முடைய விசுவாசத்தைத் தொடங்கி முடிக்கிற இயேசுவை நோக்கி, உங்களுக்கு முன்பாக வைக்கப்பட்ட ஓட்டத்தைப் பொறுமையுடன் ஓடுங்கள்' (எபிரேயர் 12:1–2).

46. ஒரு தங்க நகைஞன், தங்கத்தை உருக்குக் களத்தில் இட்டு அதன் தூய்மையான நிலைக்குச் சுத்திகரிப்பது போல, ஒரு புதிய துறவியும், தன் குருமார்களின் சித்தத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்து உழைப்பதில் தன்னை அர்ப்பணித்து, கடவுளுக்கு இணங்க வாழும் வாழ்க்கையின் எல்லாத் துயரங்களாலும் சுத்திகரிக்கப்பட்டு, உழைப்பின் மூலமும் பெரும் பொறுமையின் மூலமும் கீழ்ப்படிதலைக் கற்று, எல்லாத் தீய பழக்கங்களிலிருந்தும் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டு, பணிவுடன் நிரம்புகிறான், முழுமையாக ஒளிமயமாகவும், பரலோகப் புதையல்களுக்குத் தகுதியானவராகவும் ஆகிறார்; அது துயரமும் பெருமூச்சும் நீங்கி, இடைவிடாத மகிழ்ச்சியும் ஆனந்தமும் நிலைத்திருக்கும் ஒரு வாழ்க்கை, ஒரு ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வாசஸ்தலம் ஆகும்.

47. உண்மையான மற்றும் ஆழமாக வேரூன்றிய நம்பிக்கை தேவ பயத்தைப் பிறப்பிக்கிறது; மேலும் தேவ பயம் கற்பனைகளைக் கடைப்பிடிக்க நம்மைக் கற்பிக்கிறது: ஏனெனில், கூறப்பட்டபடி, பயம் இருக்கும் இடத்தில், கற்பனைகளின் அனுசரிப்பு இருக்கிறது; மேலும் கற்பனைகளின் அனுசரிப்பில், தியானத்தின் ஆரம்பமாகிய செயல்திறன் மிக்க நற்பண்பு இருக்கிறது; இவற்றின் அனைத்தின் விளைவே பற்றற்ற நிலை; பற்றற்ற நிலையில், அன்பு நம்மில் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது; அன்பைப் பற்றி அன்புக்குரிய சீடர் கூறுகிறார்: 'தேவன் அன்பாகவே இருக்கிறார்; அன்பில் நிலைத்திருக்கிறவன் தேவனில் நிலைத்திருக்கிறான்; தேவனும் அவனில் நிலைத்திருக்கிறார்' (1 யோவான் 4:16).

48. துறவற வாழ்க்கை எவ்வளவு உண்மையாக அழகானது மற்றும் நன்மையானது! புனித ஆவியினால் அறிவுறுத்தப்பட்ட அதன் ஸ்தாபகர்கள் மற்றும் தலைவர்களால் அதற்கென நிர்ணயிக்கப்பட்ட எல்லைகளுக்குள்ளும் மற்றும் சட்டங்களின்படியும் அது பாய்ந்தோடும்போது, அது எவ்வளவு உண்மையாக அழகானது மற்றும் நன்மையானது! ஏனெனில், கிறிஸ்துவின் சிப்பாயாகியவன் உலகப் பற்று அற்றவனாகவும் (எதுவும் இல்லாதவனாகவும்), எந்த உலகப் திட்டங்களாலோ அல்லது காரியங்களாலோ பாரம் ஏற்றவனாக இல்லாமலும் இருக்க வேண்டும், அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல: 'சிப்பாயாகப் பணியாற்றும் எவனும் உலகப் பேச்சுகளில் சிக்கிக் கொள்ளாமல், தன் அதிகாரியைத் திருப்திப்படுத்தவே பிரயாசப்படுகிறான்' (2 தீமோ. 2:4).

49. ஆகையால், ஒரு துறவி உலகப் பற்றற்றவராகவும், பற்று அற்றவராகவும், ஒவ்வொரு பாவமான விருப்பத்திற்கும் அந்நியராகவும், அதிகப் பசியற்றவராகவும், மது அருந்தாதவராகவும், கஞ்சத்தனம் இல்லாதவராகவும், சோம்பேறியாகவும் இல்லாமல், பேராசையற்றவராகவும், இன்ப விரும்பியாகவும் இல்லாமல், புகழை விரும்பாதவராகவும் இருப்பது பொருத்தமானது: ஏனெனில், யாராவது இத்தகைய அனைத்தையும் துறக்கவில்லை என்றால், அவரால் இந்த தேவதூத வாழ்க்கையைச் சரியாக வாழ முடியாது; ஆனால் இவ்வாறு செயல்படுபவர்களுக்கு, இது ஒரு நல்ல விலங்கு மற்றும் ஒரு இலகுவான சுமையாகும், ஏனெனில், அப்படிப்பட்ட நிலையில், தெய்வீக நம்பிக்கை எல்லாவற்றையும் அவர்களுக்கு எளிதாக்குகிறது. இந்த வாழ்க்கை இனிமையானது, அதன் செயல்கள் மகிழ்ச்சியானவை, அதன் ஆசீர்வாதங்கள் ஒரு நல்ல பங்கு, அதை அடைந்த ஆன்மாவிலிருந்து அது எடுக்கப்படாது.

50. உலகப் பற்றுகளைத் துறந்து துறவறையை மேற்கொண்ட பிறகு, ஏழைகளுக்குப் பகிர்ந்தளிப்பதற்காகப் பணத்தை விரும்பாதீர்கள்: ஏனெனில் இதுவும் தீயவனின் பொறிகளில் ஒன்றாகும், இது வீண் பெருமைக்கு இட்டுச் சென்று, மனதை எண்ணற்ற தொல்லைகள் நிறைந்த கவலைகளில் மூழ்கடிக்கும். உங்களிடம் ரொட்டியும் தண்ணீரும் மட்டுமே இருந்தாலும், அவற்றாலேயே நீங்கள் விருந்தோம்பல் நன்மையைப் பெறலாம். இவை உங்களிடம் இல்லாவிட்டாலும், ஒரு நல்நெஞ்சினால் ஒரு பயணியை வரவேற்று, அவருக்கு ஆறுதல் வார்த்தை ஒன்றை வழங்குவதன் மூலம், விருந்தோம்பல் பலனை நீங்கள் பெறலாம். ஏழை விதவை ஒருவரின் உதாரணத்தை நீங்கள் இதற்குக் காணலாம்; அவளைப் பற்றி இறைவன் நற்செய்தியில், தனது இரண்டு காசுகளைத் தனது நல்நெஞ்சின் காரணமாக வழங்கி, செல்வந்தர்களின் தர்மத்தை விட மேன்மைப்படுத்தினாள் என்று சாட்சி பகர்ந்தார்.

51. இது மௌனமாக வாழ்பவர்களைப் பற்றிச் சொல்லப்படுகிறது. தங்கள் தந்தையின் அதிகாரத்தின் கீழ் இருப்பவர்கள் ஒரு விஷயத்தை மனதில் கொள்ளட்டும்: தங்கள் தந்தையின் கட்டளையிலிருந்து எந்த வகையிலும் விலகாதிருத்தல்; ஏனெனில், இதைச் சரியாக நிறைவேற்றுவதன் மூலம், தங்களிடமிருந்து எதிர்பார்க்கப்படும் அனைத்தையும் அவர்கள் நிறைவேற்றுகிறார்கள்; மாறாக, இந்தக் கடமையைத் துல்லியமாக நிறைவேற்றுவதிலிருந்து விலகுவோர், ஒவ்வொரு வகையான நற்பண்பு மற்றும் ஆன்மீக வாழ்வில் திறமையற்றவர்களாகவே இருப்பார்கள்.

52. ஆகவே, கிறிஸ்துவின் அன்பரே, இதோ உனக்கு எனது மேலதிக அறிவுரை: ஒரு யாத்ரீகரின் வாழ்க்கையை நேசி; அதாவது, ஒரு யாத்ரீகனைப் போல, உன் சொந்த நாட்டின் விவகாரங்களில் அந்நியனாக இரு; பெற்றோரின் கவலைகளாலோ அல்லது உறவினரின் பாசத்தாலோ மயக்கப்படாதே; நகர வாழ்க்கையைத் தவிர்த்து, வனாந்தரத்தில் பொறுமையுடனும் இடைவிடாமலும் அமர்ந்திருங்கள், தீர்க்கதரிசியின் கூற்றாக, 'நான் தப்பித்து வனாந்தரத்தில் புகலடைந்தேன்' (சங். 54:8) என்று சொல்லுங்கள்.

53. உலகத்திலிருந்து விலகி, தனிமையைக் கொண்ட இடங்களைத் தேடுங்கள்; அங்கே வாழ்க்கையின் அத்தியாவசியத் தேவைகள் இல்லாததால் நீங்கள் துன்புற்றாலும், அஞ்சாதிருங்கள்; எதிரிகள் தேனீக்கள் அல்லது கொடிய குளவிகளைப் போல உங்களைச் சூழ்ந்து, உங்களுக்கெதிராகப் பலவிதமான போர்களைத் தொடுப்பதோடு, பலவிதமான எண்ணங்களால் உங்களைக் குழப்பினாலும், அஞ்சாதிருங்கள்; அவர்களுக்கு உங்கள் காதைக் கொடுக்காதிருங்கள், போர்க்களத்திலிருந்து தப்பி ஓடாதிருங்கள், மாறாக, எல்லாவற்றையும் தைரியமாகப் பொறுத்துக்கொண்டு, உங்களுக்கே பாடிக்கொண்டு சொல்லிக்கொண்டு இருங்கள்: 'கர்த்தருக்காகப் பொறுமையாய் காத்திருந்தேன்; அவர் எனக்குச் செவிகொடுத்து, என் விண்ணப்பத்தைக் கேட்டார்' (சங். 39:2). மேலும் தேவனின் மகிமையையும், அவருடைய பரிந்துரையையும், அவருடைய அக்கறையையும், உங்களுக்காக அவருடைய எல்லா இரட்சிக்கும் ஏற்பாட்டையும் நீங்கள் காண்பீர்கள்.

54. உங்களுக்குக் கட்டமைப்பைத் தருபவர்களையும், உங்கள் வாழ்க்கை முறையைப் பகிர்ந்துகொள்பவர்களையும் நண்பர்களாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், திருவசனம் கூறுகிறது, 'உங்கள் நண்பர்களாகவும், உங்கள் ஆன்மீக சகோதரர்களாகவும், பரிசுத்த தந்தையராகவும் சமாதானத்தில் இருப்பவர்களைக் கொள்ளுங்கள், எங்கள் ஆண்டவரும் அவர்களைப் பற்றி இவ்வாறு கூறினார்: 'பரலோகத்தில் இருக்கிற என் பிதாவின் சித்தத்தைச் செய்கிறவர்களே எனக்குச் சகோதரரும் சகோதரிகளும் தாயும்கூட' (மத். 12:49).

55. பலவிதமான விலையுயர்ந்த சுவைமிகுந்த உணவுகளில் பற்று கொள்ளாதீர்கள், அவற்றை அளவுக்கு அதிகமாக உண்ணாதீர்கள்; ஏனெனில், வேதவசனம் கூறுவது போல, 'அளவுக்கு அதிகமாகப் பண்டிகை செய்யும் பெண் இறந்தவளுக்குச் சமமானவள்' (1 தீமோத்தேயு 5:6). உண்மையில், மலிவான உணவாக இருந்தாலும், முடிந்தவரை வயிறு நிரம்பும் வரை உண்ணுவதைத் தவிர்க்கவும். ஏனெனில், 'வயிறு நிரம்புவதால் மயங்கிப் போகாதே' என்று எழுதப்பட்டுள்ளது (நீதிமொழிகள் 24:15).

56. நீங்கள் மௌன வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தால், உங்கள் அறைக்கு வெளியே அடிக்கடி செல்ல அனுமதிக்காதீர்கள்; ஏனெனில் இது மிகவும் தீங்கு விளைவிக்கும்—அது உங்கள் அருளைப் பறிக்கிறது, உங்கள் எண்ணங்களை மங்கச் செய்கிறது, மேலும் உங்கள் ஆர்வத்தைக் குறைக்கிறது. அதனால்தான், 'தீய எண்ணமில்லாத மனதை காமத்தின் புகை கெடுத்துவிடும்' (ஞானமொழி 4:12) என்று கூறப்படுகிறது. உங்கள் மனம் மங்கி, உங்கள் மௌனத்தின் ஒழுங்கைக் குழப்பாதபடி, வெளி உலகத்துடனான அனைத்துத் தொடர்புகளையும் துண்டித்துவிடுங்கள்.

57. உங்கள் அறையில் அமர்ந்திருக்கும்போது, உங்கள் பணிகளை இலக்கின்றிச் செய்யாதீர்கள், உங்கள் நேரத்தை சோம்பலில் வீணடிக்காதீர்கள்: ஏனெனில், சொல்வது போல், நோக்கமின்றி பயணம் செய்பவன் வீணாக உழைக்கிறான். மாறாக, ஒரு நல்ல பணியை உங்களுக்கு நிர்ணயித்து, உங்கள் மனதை ஒருமுகப்படுத்துங்கள். எப்போதும் மரணத்தின் நேரத்தை உங்கள் கண்முன்னே வைத்திருங்கள்; உலகின் வீண் தன்மையையும், அது எவ்வளவு ஏமாற்றக்கூடியது, மற்றும் எவ்வளவு நிலையற்றது மற்றும் அற்பமானது என்பதையும் நினைவில் கொள்ளுங்கள்; இறுதி நியாயத்தீர்ப்பில் நடக்கும் பயங்கரமான விசாரணைச் சூழ்நிலைகளைப் பற்றி சிந்தியுங்கள், அப்போது நமது கடுமையான குற்றம் சாட்டுபவர்கள், அவர்கள் சேகரித்து வைத்திருக்கும் நமது செயல்கள், வார்த்தைகள் மற்றும் எண்ணங்களை எவ்வாறு வெளிப்படையாக முன்வைப்பார்கள் என்பதையும் சிந்தியுங்கள், அதை நாம் ஏற்றுக்கொண்டோம்; நரகத்தின் சித்திரவதைகளையும், அங்கே ஆன்மாக்கள் எவ்வாறு சிறைப்படுத்தப்படுவார்கள் என்பதையும் நினைவுக்குக் கொணர்; மேலும் அந்தப் பெரிய மற்றும் பயங்கரமான நாளையும் கற்பனை செய்—அதாவது, பொதுவான உயிர்த்தெழுந்த நாள், கடவுளுக்கு முன்பாக நிற்கும் நாள், மற்றும் தவறற்ற நீதிபதியின் இறுதித் தீர்ப்பு; பாவிகளைக் காத்திருக்கும் சித்திரவதைகள், அவமானம் மற்றும் மனசாட்சியின் கண்டனத்தைக் கற்பனை செய், மேலும் அவர்கள் தேவனால் தள்ளப்பட்டு, அணைவற்றெரியும் அக்கினியிலும், மரிக்காத புழுவினாலும், ஊடுருவ முடியாத இருளிலும் எறியப்படுவார்கள்; அங்கே அழுகையும் பற்கடிப்பும் இருக்கும். மற்ற எல்லா சித்திரவதைகளையும் நோக்குகையில், பெருமூச்சு விட்டு, உங்கள் முகத்தையும், உங்கள் ஆடைகளையும், நீங்கள் அமர்ந்திருக்கும் இடத்தையும் கண்ணீரால் நனைக்கத் தவறாதீர்கள். இத்தகைய எண்ணங்களுடன், நான் கண்டபடியே, பலர் தங்களுக்குள் மிகுந்த கண்ணீரை வரவழைத்துக் கொண்டு, தங்கள் ஆன்மாவின் சக்தி அனைத்தையும் அற்புதமாகத் தூய்மைப்படுத்தியுள்ளனர்.

58. நீதிமான்களுக்காகக் காத்திருக்கும் ஆசீர்வாதங்களையும், கிறிஸ்துவின் வலதுபக்கத்தில் அவர்களுக்குள்ள இடத்தையும், ஆண்டவராகிய தலைவன் அவர்களை ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் என்று அழைக்கும் குரலையும் சிந்தியுங்கள், பரலோக ராஜ்யத்தின் உரிமை, அறிவுக்கு அப்பாற்பட்ட அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட வரங்கள், அந்த இனிமையான ஒளி, முடிவற்ற மகிழ்ச்சி, எந்தத் துயரத்தாலும் குலையாதது, தேவதூதர்கள் வசிக்கும் அந்த பரலோக வாசஸ்தலங்கள், மற்றும் கர்த்தருக்குப் பயப்படுபவர்களுக்கு உறுதியளிக்கப்பட்ட மற்ற அனைத்தும்.

59. அத்தகைய எண்ணங்கள் உங்களுடன் உணவறையில் தங்கியிருக்கட்டும், உறங்கச் செல்லும்போது உங்களைப் பின்தொடரட்டும், நீங்கள் விழிக்கும்போதும் உங்களுடன் எழும்பட்டும். அவற்றை ஒருபோதும் மறந்துவிடாதபடி கவனமாக இருங்கள்; ஆனால் நீங்கள் எங்கு இருந்தாலும், அவற்றை நினைப்பதிலிருந்து உங்கள் மனதைத் திருப்பாதீர்கள். அதனால் தீய எண்ணங்கள் உங்களை விட்டு ஓடி, தெய்வீக ஆறுதல்கள் உங்கள் ஆன்மாவை நிரப்பும். இந்த எண்ணங்களால் பாதுகாக்கப்படாத மற்றும் ஆயுதம் ஏந்தாத ஆன்மாவால் உண்மையான மௌனத்தை நிலைநிறுத்த முடியாது; ஏனெனில், தண்ணீர் இல்லாத ஒரு நீரூற்று, அந்தப் பெயரை வீணாகத் தாங்குகிறது.

60. மேலும், மௌனத்தைக் கடைப்பிடிப்பவர்களுக்குப் பரிந்துரைக்கப்படும் வாழ்க்கை முறை இதுவே: தங்களால் முடிந்தவரை நோன்பு இருப்பது, இரவுக் காவல்கள், வெறும் தரையில் உறங்குவது, மற்றும் எதிர்கால இளைப்பாறுதலுக்காக எல்லா வகையான பிற தன்னிச்சையான துறப்புகளையும் மேற்கொள்வது; ஏனெனில், வேதவசனம் கூறுவது போல், 'இக்காலத்தின் பாடுகள், நம்மில் வெளிப்படவிருக்கும் மகிமையோடு ஒப்பிடத் தகுதியற்றவை' (ரோமர் 8:18); மேலும் குறிப்பாகத் தூய்மையான, இடைவிடாத மற்றும் தடையற்ற ஜெபம்: அது ஒரு வலிமையான சுவர், ஒரு இனிமையான புகலிடம், நற்பண்புகளின் பாதுகாப்பு, உணர்ச்சிகளின் ஒழிப்பு, ஆன்மாவின் முழுமையான முன்னேற்றம், மனதின் தூய்மை, துன்புறுபவர்களுக்கு ஓய்வு, மற்றும் அழுகிறவர்களுக்கு ஆறுதல்; ஜெபம் என்பது கடவுளுடனான உரையாடல், கண்ணுக்குத் தெரியாதவை பற்றிய சிந்தனை, மேலும் தங்கள் உண்மையை உறுதிப்படுத்த ஏங்குபவர்களுக்கு, தேவதூதர்களுடனான ஐக்கியம், நன்மையில் முன்னேற்றம், மற்றும் எதிர்பார்க்கப்பட்டதன் உறுதிப்படுத்துதல் ஆகும். அறங்களுக்கெல்லாம் அரசியான இவளைத் தழுவிக்கொள், அறவாணனே, அவளை உனக்குள் நிலைநிறுத்த உன் முழு வலிமையுடன் பாடுபடு; நன்மையிலும் துன்பத்திலும், இரவும் பகலும் ஜெபி; உன் ஜெபம் கர்த்தருக்குப் பிரியமானதாக இருக்க, பயபக்தியுடனும் நடுங்கலுடனும், விழிப்புடனும் தெளிந்த மனதுடனும் ஜெபி: ஏனெனில் வேதம் கூறுகிறது: 'கர்த்தருடைய கண்கள் நீதிமான்களின்மேல் இருக்கிறது, அவர்களுடைய ஜெபத்திற்கு அவர் செவிகொடுக்கிறார்' (சங். 33:16).

61. முற்காலப் பெரியார் ஒருவர், மிகவும் சரியாகவும் உண்மைக்கு இணங்கவும் கூறினார், நமக்கு எதிரான பேய்களில், சண்டையில் முதலில் நுழைபவர்கள், பேராவல் கொண்ட விருப்பங்களைக் கையாளும் பேய்கள், அவர்கள் பணத்தின் மீதான அன்பை ஊட்டி, நம்மை வீண் பெருமைக்குத் தூண்டுகிறார்கள்; மற்ற அனைவரும், அவர்களுக்குப் பின்னால் தொடர்ந்து, அவர்களால் காயப்பட்டவர்களைக் கொண்டு செல்கிறார்கள்.

62. மேலும், உண்மையில், ஆழமாக ஆராய்ந்து பார்த்தால், இந்த மூன்றில் ஒன்றால் முதலில் காயப்படுத்தப்படாமல், ஒரு நபர் எந்தப் பாவத்திற்கோ அல்லது எந்தப் பேராவலுக்கோ ஆட்படுவது என்பது ஒருபோதும் நடப்பதில்லை என்பதை நாம் உணர்ந்துள்ளோம். இதனால்தான் பிசாசு பின்னர் இரட்சகரை இந்த மூன்று எண்ணங்களால் சோதித்தான்; ஆனால் கர்த்தர், தம்மை அவர்களுக்கு எட்டாதவராக நிரூபித்து, பிசாசு தம்முடைய சந்நிதியிலிருந்து விலகிப் போகுமாறு கட்டளையிட்டார். இதன் மூலம், பாவத்தைத் தவிர மற்ற எல்லா விதத்திலும் நம்மைப் போன்ற உடலை ஏற்றுக்கொண்டு, பாவமற்ற நிலைக்கான உண்மையான வழியை நமக்குக் காட்டிய நன்மையானவரும் கருணையுள்ளவருமான கர்த்தராக, அவர் நமக்கு அவனை எதிர்த்து நிற்கும் வெற்றியை வழங்கினார்; இந்த வழியைப் பின்பற்றுவதன் மூலம், நம்மில் புதிய மனிதனைக் கட்டியெழுப்புகிறோம், 'அவனைப் படைத்தவனுடைய சாயலில் புதுப்பிக்கப்பட்டவன்' (கொலோ. 3:10).

63. நம்முடைய இரட்சணையின் எதிரிகளாகிய பிசாசுகளை முழுமையான வெறுப்புடன் வெறுக்க, தாவீதின் வார்த்தைகள் நமக்குக் கற்பிக்கின்றன. மேலும் இது நற்பண்பைப் பின்பற்றுவதில் மிகவும் உதவிகரமானது. ஆனால், இரட்சிப்பின் எதிரிகளை முழுமையான வெறுப்புடன் வெறுப்பவர் யார்? செயலால் மட்டுமல்ல, எண்ணத்தாலும் பாவம் செய்பவரே. ஏனெனில், அவர்களின் அன்பின் பாத்திரங்கள்—அதாவது, உணர்ச்சிகளின் காரணங்கள்—நம்முள் இருக்கும்போது, அவர்களை வெறுப்பது எப்படி நம்முள் வேரூன்ற முடியும்? ஏனெனில், இவ்வுலக இன்பங்களுக்கு அடிமையான இதயம் அவர்களை வெறுக்க சக்தியற்றது.

64. திருமண ஆடை என்பது, உலக இன்பங்களிலிருந்து விலகி, அனைத்து வெட்கக்கேடான காம இச்சைகளையும் துறந்து, கடவுள் அன்புள்ள எண்ணங்களுக்கும் தூய்மையான தியானங்களுக்கும் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணித்த பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மாவின் பற்று அற்ற நிலையாகும். ஆனால் அது அசுத்தத்தின் உணர்ச்சிகளில் ஈடுபட்டு, அவற்றில் ஆழமாகப் புதைந்துவிடும்போதே, இந்தப் பரிசுத்த ஆடையிலிருந்து அது அறுத்துத் தள்ளப்பட்டு, கிழிந்ததும் அசுத்தமானதும் ஆன துணிகளால் மூடப்படுகிறது; கரமும் காலും கட்டப்பட்டு புற இருளில் எறியப்பட்டவர் (மத். 22: 13), அத்தகைய எண்ணங்கள் மற்றும் செயல்களால் பின்னப்பட்ட ஒரு ஆடையை அணிந்திருந்தார், அதை கர்த்தருடைய வார்த்தை தெய்வீகமான மற்றும் அழிவில்லாத மணமகள் அறைக்குத் தகுதியற்றதாகக் கருதியது.

65. அனைத்தையும் வெறுக்கும் சுயப்பிரியத்தைப் பற்றி, ஞானிகளில் ஒருவர் சரியாகக் கூறினார்: அந்த மூன்று பேரும் ஐந்து பேரும் நமது மனதை வசீகரிக்கும் எண்ணங்கள் அனைத்திற்கும், ஒரு கொடுங்கோலனைப் போல, சுயப்பிரியத்தின் கடுமையான போர் தலைமையில் நிற்கிறது.

66. எப்போதும் சுவையான உணவுகளால் தங்களை முழுமையாகத் திருப்திப்படுத்திக் கொள்ளும் எவரேனும், உணர்வற்ற நிலையை அடைய முடிந்தால் அது வியக்கத்தக்கது. இருப்பினும், உணர்வற்ற நிலை என்று நான் குறிப்பிடுவது, செயலில் பாவத்திலிருந்து விலகி இருப்பதை அல்ல—ஏனெனில் அது சுயக்கட்டுப்பாடு—மாறாக, இதயத்திலிருந்து உணர்ச்சிமிகுந்த எண்ணங்களின் எழுச்சியையே ஒருவர் முழுமையாகத் துண்டித்துவிடும்போதுதான்; இதையே இதயத் தூய்மை என்றும் அழைப்பர்.

67. அசுத்தமான ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்துவதை விட, ஒருமுறை தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு மீண்டும் விருப்பு வெறுப்புகளால் காயப்பட்ட ஆன்மாவைக் குணப்படுத்துவது எளிது: ஏனெனில், உலகப் பிணைப்புகளை விட்டு வெகு சமீபத்தில் விலகியவர்கள், எந்தப் பாவங்களில் வீழ்ந்தாலும், பற்றற்ற நிலையை அடைவது எளிதாக இருக்கிறது; ஆனால் 'தேவ வார்த்தையின் நன்மையைச் சுவைத்த'வர்களுக்கு (எபி. 6:5) மற்றும் ஏற்கனவே இரட்சிப்பின் பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்கி, மீண்டும் பாவத்திற்குள் வழிதவறிச் செல்பவர்களுக்கு, பற்றற்ற நிலையை அடையும் பாதை ஏறக்குறைய கடக்க முடியாத தடைகளால் தடுக்கப்பட்டுள்ளது. இது பாவத்தின் பழக்கவழக்கத்தாலும், பாவத்தின் ஆழமாக வேரூன்றிய நாட்டத்தாலும் ஏற்படுகிறது; மேலும், பாவப் பழக்கத்தின் பேயானது, மனக்கண்களுக்கு முன்னால் சுழன்றுகொண்டு, அந்தப் பாவத்தின் படங்களை இடைவிடாமல் அதற்குக் காட்டுவதாலும் இது குறைவற்றது. ஆயினும், விடாமுயற்சியும் விடாமுயற்சியுடன் கூடிய ஆன்மா, கடவுளின் அருளின் உதவியுடன் இந்த மிகவும் கடினமான பணியை எளிதாகச் செய்து முடிக்கும். அந்த அருள், நம்மிடம் அன்பாகவும், பெருந்தாளமாகவும் இருந்து, நம்மை மனந்திரும்ப அழைத்து, திரும்புகிறவர்களை சொல்லொணா அன்புப் பெருக்கத்துடன் ஏற்றுக்கொள்கிறது என்பதை நற்செய்திகளில் உள்ள வீண் செலவுக்கார மகனின் உவமையிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்கிறோம்.

68. நம்மில் யாராலும், நமது சொந்த பலத்தால், தீயவனின் வஞ்சகங்களிலிருந்தும் சூழ்ச்சிகளிலிருந்தும் தப்பிக்க முடியாது, ஆனால் கிறிஸ்துவின் வெல்ல முடியாத சக்தியின் மூலமாக மட்டுமே முடியும். ஆகையால், தங்கள் சொந்த செயல்களாலும் தங்கள் மன உறுதிமையின் பலத்தினாலும்—தேவனுடைய கிருபையினால் மட்டுமே நீக்கப்படும்—பாவத்தை ஒழித்துவிடுவதாகக் கனவு காண்பவர்கள் ஆபத்தான முறையில் தவறாக நினைக்கிறார்கள். திருச்சபையின் ஒளிவீசும் அறிஞரான யோவான் கிறிசோஸ்தோம், மேலிருந்து வரும் உதவி பெறப்படாவிட்டால் மனித முயற்சி மட்டும் போதுமானதல்ல என்றும்; மேலும், ஒருவர் தனது சொந்த முயற்சியை மேற்கொள்ளாவிட்டால் மேலிருந்து வரும் உதவியும் பயனளிக்காது என்றும் கூறுகிறார். யூதாவும் பேதுருவும் இதற்கு எடுத்துக்காட்டாக உள்ளனர்: யூதா, அருளால் மிகுந்ததைப் பெற்றிருந்தும், தன் சொந்த விருப்பத்தைச் செலுத்தாததாலும், சொந்த முயற்சி செய்யாததாலும் அதனால் எந்தப் பயனும் அடையவில்லை; ஆனால் பேதுரு, பேரார்வத்துடன் தயாராக இருந்தபோதிலும், மேலிருந்து வரும் உதவியைப் பெறாததால் வீழ்ந்தார். இவ்வாறு, நற்பண்பு இரண்டிலிருந்தும் பின்னப்பட்டிருப்பது தெளிவாகிறது. ஆகவே நான் உங்களை ஊக்குவிக்கிறேன்: எல்லாவற்றையும் தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடுத்து, நீங்களே சோம்பலின்றி, ஆர்வத்துடன் பாடுபடும் அதே சமயம், உங்கள் சொந்த முயற்சிகளால் மட்டுமே எல்லாவற்றையும் சரிசெய்ய முடியும் என்று நினைக்காதீர்கள்.

69. கடவுள் நாம் தம்மை ஒன்றும் செய்யாதவராகக் கருத விரும்புவதில்லை, அதனால்தான் அவர் எல்லாவற்றையும் தாமே செய்வதில்லை; அப்படியே, நாம் நம்மைப் பற்றி மிக உயர்வாக நினைக்கவும் அவர் விரும்புவதில்லை, அதனால்தான் அவர் எல்லாவற்றையும் நமது விருப்பத்திற்கும் முயற்சிகளுக்கும் ஒப்படைக்கவில்லை; மாறாக, இரு தரப்பிலிருந்தும் தீங்கு விளைவிப்பதை நீக்கி, நன்மை பயப்பதை அவர் விட்டுள்ளார். திருப்பாட்டு ஆசிரியரும் நன்கு போதிக்கிறார்: 'கர்த்தர் அந்த நகரத்தைக் கட்டாவிட்டால், அதைக் கட்டுகிறவர்கள் வீணாக உழைக்கிறார்கள்' (திபா. 126:1). மேலும், ஒருவர் முதலில் மனித சக்திக்கு எட்டியவரை தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தி, திருத்தூதர்களிடம், 'பாம்புகளையும் தேளங்களையும் மிதிக்கவும், எதிரியின் சக்தி அனைத்தின் மீதும் ஆதிக்கம் செலுத்தவும் அதிகாரம் கொடுக்கிறேன்' என்று சொன்னவரிடமிருந்து அந்த ஆற்றலைப் பெறாவிட்டால், 'கண்ணீரூறும் பாம்பையும் கொடிய பாம்பையும் மிதிக்கவும், சிங்கத்தையும் சர்ப்பத்தையும் நசுக்கவும்' (சங். 90:13) முடியாது. (லூக்கா 10:19). இதனால்தான், 'எங்களைச் சோதனையில் தள்ளாமல், தீங்கு செய்பவனிடமிருந்து எங்களை இரட்சிக்கவும்' (மத்தேயு 6:13) என்று பரலோகப் பிதாவை மன்றாடுமாறு ஜெபத்தில் நமக்குக் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது. ஏனெனில், கிறிஸ்துவின் வலிமையும் உதவியும் இல்லாமல், தீயவனின் நெருப்பு அம்புகளிலிருந்து நம்மை விடுவித்துக் கொள்ளாவிட்டால், உணர்ச்சியற்ற நிலையை அடையாவிட்டால், நாம் நம்முடைய சொந்த வலிமையாலோ அல்லது ஆர்வத்தாலோ காரியங்களை இருக்க வேண்டியபடி சீர்திருத்த முடியும் என்று நம்பி, வீணாக உழைக்கிறோம். ஆகவே, சாத்தானின் தந்திரங்களுக்கு எதிராக உறுதியாக நின்று அவற்றைப் பலனற்றதாக்கவும், தெய்வீக மகிமையில் பங்குகொள்ளவும் விரும்பும் எவரும், கண்ணீரும் பெருமூச்சுகளுடனும், அடங்காத ஆர்வத்துடனும், தணியாத ஆவலுடனும், இரவும் பகலும் தேவனுடைய உதவியையும் தெய்வீகத் தலையீட்டையும் தேட வேண்டும். ஆனால், இவற்றைப் பெற விரும்பும் எவரும், ஒவ்வொரு உலக இன்பத்திலிருந்தும், எல்லா உணர்ச்சிகளிலிருந்தும் மற்றும் காம விருப்பங்களிலிருந்தும் தனது ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். ஏனெனில், அத்தகைய ஆன்மாக்களைப் பற்றித்தான் கடவுள் கூறுகிறார்: 'நான் அவர்களுக்குள் வசிப்பேன், அவர்களுக்கு மத்தியில் நடப்பேன்' (2 கொரி. 6:16), மேலும் கர்த்தர் தம்முடைய சீடர்களிடம்: 'என்னை நேசிக்கும் எவரும் என் கற்பனைகளைக் கடைப்பிடிப்பார்கள், என் பிதாவும் அவனை நேசிப்பார், நாங்களும் அவனிடம் வந்து அவனுடன் வாசஸ்தலம்பண்ணுவோம்' (யோவான் 14:23) என்றார்.

70. முற்காலப் பெரியார் ஒருவர் எண்ணங்களைப் பற்றி மிகவும் ஞானமான மற்றும் பயனுள்ள ஒரு வார்த்தையைக் கூறினார்: 'உங்கள் இதய வாசலில் (அவை நுழையும்போது) உங்கள் எண்ணங்களை ஆராய்ந்து, அவை உங்களுடையவையா அல்லது எதிரியிடமிருந்து வந்தவையா என்று பாருங்கள்; மேலும் உங்களுடையதாகவும் நல்லதாகவும் இருக்கும் எண்ணங்களை, ஆன்மாவின் மிக உள்ளான கருவூலத்திற்குள் கொண்டு வந்து, ஒரு மீற முடியாத கருவூலத்தில் வைத்தது போல அங்கே காப்பாற்றுங்கள், ஆனால் விரோதமான எண்ணங்களை, நல்ல பகுத்தறிவின் சாட்டையடிகளால் தண்டித்து, உடனடியாக விரட்டிவிடுங்கள்; உங்கள் ஆன்மாவின் அருகாமையில் கூட அவற்றுக்கு ஓய்வையோ இடத்தையோ கொடுக்காதீர்கள்; அல்லது இன்னும் சிறப்பாக, ஜெபம் மற்றும் தெய்வீக போதனையின் வாளால் அவற்றை முற்றிலுமாகக் கொன்றுவிடுங்கள், அதனால் அத்தகைய அழிவின் மூலம், திருடர்களின் பயம் அவர்களுடைய தலைவரின் மீதே விழும். யார் ஒருவர் தனது எண்ணங்களை இவ்வாறு முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்துகிறாரோ, அவர் கட்டளைகளின் உண்மையான ஆர்வமுள்ள பற்றாளர் என்பதை அறிந்துகொள்.

71. தன்னுடன் போராடித் தன்னைக் குழப்பும் எண்ணங்களையும் உந்துதல்களையும் துண்டிப்பதற்கு முயற்சிப்பவன், முடிந்தவரை பல கூட்டாளிகளையும் உடன் முயற்சிப்பவர்களையும் ஒன்று திரட்டி, ஒரு கூட்டுப் போராட்டத்திற்காக அவர்களைத் தனக்கு நெருக்கமாக இழுக்கட்டும்; – அவை: ஆன்மாவின் தாழ்மை, உடல் உழைப்பு, மற்றும் பிற எல்லா வகையான துறவு தவம், மற்றும் குறிப்பாக நொறுங்குண்ட இதயத்திலிருந்து வரும் பல கண்ணீருடன் கூடிய ஜெபம், தாவீது பாடியது போல: 'என் தாழ்மையையும் என் உழைப்பையும் நோக்கிப் பார்த்து, என் பாவங்கள் அனைத்தையும் மன்னித்தருளும்' (சங். 24:18) மற்றும்: 'கர்த்தாவே, என் கண்ணீரைப் புறக்கணிக்காதேயும்' (சங். 38:13), மேலும்: 'என் கண்ணீர் இரவும் பகலும் என் உணவாக இருந்தது' (சங். 41:4). மீண்டும்: 'நான் என் பானத்தை அழுகையுடன் கலந்துள்ளேன்' (சங். 101:10).

72. நமது வாழ்வின் எதிரியான பிசாசு, நமது பாவங்களைக் குறைத்து மதிப்பிட பல்வேறு எண்ணங்களைப் பயன்படுத்துகிறான், மேலும் அவற்றை மறதியால் அடிக்கடி மூடுகிறான். இதன் மூலம் நாம் நமது முயற்சிகளில் சோர்வடைந்து, நமது குறைகளைப் பற்றி வருந்த நினைப்பதை நிறுத்திவிடுகிறோம். ஆனால் சகோதரர்களே, நமது தவறுகள் நமது மனந்திரும்புதலின் காரணமாக ஏற்கனவே மன்னிக்கப்பட்டதாகத் தோன்றினாலும், அவற்றை மறந்துவிட நாம் நம்மை அனுமதிக்க மாட்டோம்; மாறாக, நமது பாவங்களை எப்போதும் நினைவுகூர்ந்து, அவற்றுக்காகப் புலம்புவதை ஒருபோதும் நிறுத்த மாட்டோம். இதன் மூலம், பணிவை ஒரு உண்மையுள்ள துணையாகப் பெற்று, வீண் பெருமை மற்றும் கர்வத்தின் பொறிகளைத் தவிர்க்க முடியும்.

73. தங்கள் சொந்த பலத்தால் உழைப்புகளைச் சுமந்து நற்பண்பில் வெற்றி பெற முடியும் என்று யாரும் நினைக்க வேண்டாம்: ஏனெனில், நமக்கு நன்மையான அனைத்தின் மூலமும் கடவுளே, அதுபோலவே தீமையான அனைத்தின் மூலமும் நமது ஆன்மாக்களின் வஞ்சகனான சாத்தானே. ஆகையால், நீங்கள் ஒரு நற்செயல் செய்யும்போது, அதன் மூலத்திற்கு நன்றி செலுத்துங்கள்; மேலும், உங்களுக்கு ஒரு தீங்கு நேரும்போது, அது அத்தகைய காரியங்களின் ஆளுநரால் ஏற்பட்டது என்று கருதுங்கள்.

74. ஞானத்தை அதற்கேற்ற செயலுடன் இணைப்பவன், ஆன்மாவின் வயலுக்கு இந்த இரண்டு மிகவும் இனிமையான ஊற்றுகளிலிருந்து நீர்ப்பாய்ச்சி, பாராட்டத்தக்க ஆன்மீகப் பயிரிடுவான். இந்த வழியில், ஞானம் சிறந்ததைப் பற்றிய தியானத்தால் மனதைத் தூண்டுகிறது, அதே நேரத்தில் அதற்குரிய செயல் 'பூமியில் உள்ள உறுப்புகளான: வேசித்தனம், அசுத்தம், காமவிருப்பு, தீய விருப்பம்' ஆகியவற்றைக் கொல்கிறது. (கொலோ. 3:5). இவை மரிக்கச் செய்யப்படும்போது, நற்பண்புகளின் அழகான மலர்கள் தழைத்து, ஏராளமான ஆவிக்குரிய கனிகளைத் தருகின்றன – 'அன்பு, சந்தோஷம், சமாதானம், நீடிய சாபம், தயவு, நன்மை, விசுவாசம், சாந்தம், இச்சையடக்கம்' (கலா. 5:22–23). இறுதியாக, "அதன் இச்சைகள் மற்றும் விருப்பங்களுடன் மாம்சத்தைச் சிலுவையில் அறைந்த" இந்த கற்புள்ள ஊழியக்காரன், தேவன் தங்கியிருக்கும் பிரசங்கியாருடன் கூறுவார்: "இனி நான் வாழ்வதில்லை, கிறிஸ்துவே என்னுள் வாழ்கிறார்; நான் இப்போது மாம்சத்தில் வாழும் வாழ்க்கையை, என்னை நேசித்து எனக்காகத் தம்மை ஒப்புக்கொடுத்த தேவனுடைய குமாரனின் மீதுள்ள விசுவாசத்தினால் வாழ்கிறேன்" (கலா. 2:20).

75. மேலும், கிறிஸ்துவினுடைய அன்பரே, உம்மிடம் மறைக்கப்படக்கூடாத மற்றொரு விஷயம் உண்டு: ஒரே ஒரு விருப்பம், உள்மனதில் இடம் பெற்று, ஒரு பழக்கமாக வேரூன்றியவுடன், அது அதே இல்லத்திற்குள் மற்ற விருப்பங்களையும் கொண்டுவருகிறது; ஏனெனில், விருப்பங்கள் , அவற்றின் தூண்டுகோல்களான பேய்களைப் போலவே, ஒன்றோடொன்று போட்டியிட்டாலும், அவை அனைத்தும் ஒன்றிணைந்து நமது அழிவைத் தேடுகின்றன.

76. தவ வாழ்க்கையின் முயற்சிகளால் வாடி, மாம்சத்தின் ஒவ்வொரு விருப்பத்தையும் துண்டிக்கும் மாம்சத்தின் மலர்—இவரே 'தனது மரிக்கக்கூடிய உடலில் ஆண்டவராகிய இயேசுவின் அடையாளங்களைச் சுமக்கிறார்' (கலா. 6:17).

77. துறவு முயற்சிகளின் முடிவு பற்றற்ற அமைதி, ஆனால் மாம்சத்தின் பலவிதமான சுகங்களின் முடிவு அவமானத்திற்குரிய உணர்ச்சிகளே.

78. உங்கள் துறவற வாழ்க்கையின் நீளத்தை ஒரு தகுதியான சாதனையாகக் கருதிக்கொள்ளாதீர்கள், மேலும் பாலைவனத்தில் நீண்ட காலம் தங்கியதாலும், அங்கே கடுமையான தவ வாழ்க்கை முயற்சிகளைப் பொறுமையாக மேற்கொண்டதாலும் சுய-புகழ்ச்சிக்கு ஆளாகாதீர்கள்; ஆனால், நீங்கள் இன்னும் ஒரு சுதந்திரமற்ற ஊழியர் என்பதையும், உங்கள் எஜமானரின் கட்டளைகளை இன்னும் நிறைவேற்றவில்லை என்பதையும் கர்த்தருடைய வார்த்தையை நினைவில் கொள்ளுங்கள். உண்மையில், நாம் இந்த நிகழ்கால வாழ்வில் இருக்கும்போது, நாடு கடத்தலில் இருந்து இன்னும் திரும்ப அழைக்கப்படவில்லை, ஆனால் இன்னும் பாபிலோனின் ஆறுகள் ஓரத்தில் அமர்ந்திருக்கிறோம், இன்னும் எகிப்தின் அடிமைத்தனத்தின் விலங்கின் கீழ் துன்புறுகிறோம், மேலும் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட தேசத்தை இன்னும் காணவில்லை: ஏனெனில், வசியம் செய்யும் இச்சைகள் நிறைந்து புகைந்து கொண்டிருக்கும் பழைய மனிதனை நாம் இன்னும் களைந்துவிடவில்லை; பரலோக உருவத்தில் நாம் இன்னும் ஆட்கொள்ளப்படவில்லை, ஆனால் பூமியின் உருவத்தையே இன்னும் தரித்திருக்கிறோம். ஆகவே, நாம் தற்பெருமை பேச இடமில்லை, ஆனால் நாம் அழ வேண்டும்; பார்வோனின் கசப்பான அடிமைத்தனத்திலிருந்து நம்மைக் காப்பாற்றவும், அவனது கொடிய கொடுங்கோன்மைகளிலிருந்து நம்மை விடுவிக்கவும், வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தேசத்திற்குள் நம்மை வழிநடத்தவும் சர்வவல்லமையுள்ளவரிடம் ஜெபித்து, இறுதியாக தேவாலயத்தில் ஓய்வைக் கண்டடைந்து, உன்னதத்தில் உள்ள மாட்சிமையின் வலதுபக்கத்தில் நிற்கத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட வேண்டும். இருப்பினும், மிகப் பெரிய புத்திக்கூர்மையாளர்களையும் மிஞ்சும் இந்த ஆசீர்வாதங்களுக்கு நாம் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்படுவது, நாம் நீதியுடன் செய்யும் செயல்களால் அல்ல, மாறாக தேவனுடைய எல்லையற்ற இரக்கத்தினாலே ஆகும். ஆகவே, சொன்னவரைப் பின்பற்றி, இரவும் பகலும் கண்ணீர் வடிக்காமல் இருப்போமாக: 'என் பெருமூச்சினால் நான் இளைத்துப் போனேன்; ஒவ்வொரு இரவும் என் கண்ணீரால் என் படுக்கையைக் கழுவுகிறேன்; என் விம்மலினால் என் படுக்கையைத் தோய்க்கிறேன்' (சங். 6:7). கண்ணீருடன் விதைப்பவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அறுவடை செய்வார்கள் (சங். 125:5).

79. பேச்சுப் புத்தியை உங்களை விட்டு வெகுதூரம் விலக்கிவிடுங்கள், ஏனெனில் அதில் எல்லாவிதமான தீய உணர்ச்சிகளும் பதுங்கியிருக்கின்றன: அதிலிருந்து பொய்மை, அதிலிருந்து திமிர், அதிலிருந்து ஏளனம், ஆபாசம், வீண் பேச்சு மற்றும் இன்னும் பல வருகின்றன; அதன் மூலம், 'அதிக பேச்சினால் பாவத்திலிருந்து தப்பிக்க முடியாது' என்ற கூற்று உண்மையாகவே சரியெனப்படுகிறது. (நீதிமொழி 10:19). – 'குறைந்த வார்த்தைகள் பேசும் மனிதன் ஞானத்தின் சிம்மாசனம்' (நீதிமொழி 12:23). ஆனால், ஒவ்வொரு வீணான வார்த்தைக்கும் நாம் கணக்குக் கொடுக்க வேண்டியிருக்கும் என்றும் ஆண்டவர் கூறினார் (மத்தேயு 12:36).

80. நம்மைப் புறணி பேசுகிறவர்களுக்கோ, நிந்திக்கிறவர்களுக்கோ, அல்லது வேறு எந்த விதத்திலும் தாக்குகிறவர்களுக்கோ, அதே விதத்தில் பதிலளிக்க வேண்டாம் என்று நமக்குக் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது; அதாவது, பதிலுக்குப் புறணி பேசவோ, நிந்திக்கவோ வேண்டாம், மாறாக, அவர்களைப் பற்றி நன்றாகப் பேசவும் அவர்களை ஆசீர்வதிக்கவும் வேண்டும். ஏனெனில், நாம் சமாதானமில்லாதவர்களுடன் சமாதானமாக வாழும்போது, நாம் அசுத்த ஆவிகளுடன் போரிலோ அல்லது யுத்தத்திலோ இருக்கிறோம்; ஆனால் நாம் நம் சகோதரர்களுடன் பகைமையிலும் யுத்தத்திலும் இருக்கும்போது, நாம் அசுத்த ஆவிகளுடன் சமாதானமாக இருக்கிறோம்—அவற்றை நாம் பரிபூரண வெறுப்புடன் வெறுக்கவும், அவற்றுக்கு எதிராக ஓயாத யுத்தம் செய்யவும் கற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறோம்.

81. உங்கள் அண்டை வீட்டாரை இடறல் விளைவிக்கும் வஞ்சக வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தத் தவிர்க்குங்கள், இல்லையெனில் மிகவும் வஞ்சகமான சாத்தானால் நீங்களே இடறல் விளைவிக்கப்படுவீர்கள். ஏனெனில், தீர்க்கதரிசி என்ன கூறுகிறார் என்பதைக் கேளுங்கள்: 'கர்த்தர் இரத்தத்தைச் சிந்துகிறவனையும், நயமாகப் பேசுகிறவனையும் வெறுக்கிறார்' (சங். 5:7) மேலும்: 'பரிசுத்தர் பொய்யான உதடுகளையும், வஞ்சனை பேசும் நாவை அழிக்கிறார்' (சங். 11:4). அப்படியே, உங்கள் சகோதரன் வீழ்ச்சியடையும்போது அவரைக் கண்டிக்காதீர்கள், அப்பொழுது நீங்கள் இரக்கத்திலிருந்தும் அன்பிலிருந்தும் விலகிவிடாமல் இருப்பீர்கள். ஏனெனில், தன் சகோதரனுக்கு இரக்கமும் அன்பும் இல்லாதவன் தேவனை அறியாதவன்; ஏனெனில், மின்னலின் குமாரனாகிய யோவான், கிறிஸ்துவின் அன்பான சீடர், 'தேவன் அன்பே' என்று அறிவிக்கிறார் (1 யோவான் 4:8). – எல்லார்க்கும் இரட்சகராகிய கிறிஸ்து நமக்காகத் தம்முடைய ஜீவனைக் கொடுத்தார், அப்படியானால் நாமும் நம்முடைய சகோதரருக்காக நம்முடைய ஜீவனைக் கொடுக்க வேண்டும் (1 யோவான் 3:16).

82. அன்பு, நற்பண்புகளின் தாய் என்றும், சட்டம் மற்றும் தீர்க்கதரிசிகளின் தலைவி என்றும் சரியாக அழைக்கப்படுகிறது. ஆகவே, அந்தப் பேறுபெற்ற அன்பை அடையும் வரை நாம் ஒவ்வொரு உழைப்பையும் மேற்கொள்வோம். அதன் மூலம், உணர்ச்சிகளின் கொடுங்கோன்மைகளிலிருந்து விடுபட்டு, நற்பண்புகளின் சிறகுகளில் உயரே பறந்து, மனித இயல்புக்கு எவ்வளவு சாத்தியமோ அவ்வளவு தூரம் கடவுளைக் காண்போம்.

83. கடவுள் அன்பாக இருந்தால், அன்பைக் கொண்ட எவரும் கடவுளைத் தங்களுக்குள் கொண்டிருக்கிறார்கள். இருப்பினும், அன்பு இல்லாதபோது, நாம் முற்றிலும் பயனற்றவர்கள், மேலும் நாம் கடவுளை நேசிக்கிறோம் என்று சொல்வது முற்றிலும் சாத்தியமற்றது. ஏனெனில் புனித யோவான் கூறுகிறார்: 'ஒருவன் "நான் கடவுளை நேசிக்கிறேன்" என்று சொல்லி, தன் சகோதரனைப் பகைத்தால், அவன் ஒரு பொய்யன்' (1 யோவான் 4:20), மேலும்: 'தேவனை இதுவரை யாரும் கண்டதில்லை; நாம் ஒருவரையொருவர் நேசித்தால், தேவன் நம்மில் நிலைத்திருப்பார், அவருடைய அன்பு நம்மில் நிறைவேற்றப்படும்' (1 யோவான் 4:12): இதிலிருந்து, புனித வேதாகமத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள அனைத்து நன்மைகளிலும் அன்பே மிக உயர்ந்தது என்பது தெளிவாகிறது; – மேலும், அன்போடு இணைக்கப்படாமலும், அதிலிருந்து பிறக்காததுமான, நம்மைக் கடவுளோடு ஒன்றிணைத்து இணக்கமாக்கும் ஒருவகை மனிதப் புண்ணியமும் இல்லை; அது ஒரு சில சொல்லொணா வழியில் அன்பால் தழுவிப் பாதுகாக்கப்படுகிறது.

84. நம்மிடம் வரும் சகோதரர்களை ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, – இது நமக்குச் சுமையாக இருக்கக்கூடாது, அல்லது மௌனத்தைக் கலைப்பதாகக் கருதக்கூடாது, இல்லையெனில் நாம் அன்பின் விதியை மீறிவிடுவோம்; மேலும், நாம் அவர்களுக்கு ஒரு பெருந்தொகை செய்வது போல அவர்களை அழைக்கவும் கூடாது, மாறாக, அவர்களிடமிருந்து நன்மை பெறுபவர்களாகவும், பிதா ஆபிரகாம் நமக்குத் தனது உதாரணத்தால் காட்டியது போல, ' ' என்ற ஜெபத்துடனும் மகிழ்ச்சியான முகபாவத்துடனும், அவர்களுக்குக் கடன்பட்டவர்களாக அவர்களை வரவேற்போம். ஏனெனில் இக்காரணத்தினால்தான் இறையியல் அறிஞர், 'என் பிள்ளைகளே, நாம் வார்த்தையிலோ நாவியிலோ அல்ல, செயலிலும் உண்மையிலும் அன்பு செய்வோம்; இத்தால் நாம் உண்மையுள்ளவர்களென்று அறிந்துகொள்வோம்' என்று போதிக்கிறார். (1 யோவான் 3:18–19).

85. முன்னோடி, விருந்தோம்பலைத் தனது நிலையான தொழிலாகத் தேர்ந்தெடுத்து, தனது கூடாரத்திற்கு முன்பாக அமர்ந்து, வழியில் செல்பவர்களை அழைத்து, இறைபக்தியற்றவர்கள் மற்றும் காட்டுமிராண்டிகள் உட்பட அனைவருக்கும் எந்தத் தயக்கமும் இன்றி உணவளித்தார். இவ்வாறு, அவர் தேவதூதர்களையும் ஆண்டவரையே வரவேற்றதால், அந்த அற்புதமான உணவுக்கம்பீரத்திற்குத் தகுதியானவராகக் கருதப்பட்டார். நாமும் எல்லா ஆர்வத்துடனும் ஆயத்தத்துடனும் விருந்தோம்பலுக்கு நம்மை அர்ப்பணிப்போம், அதனால் நாம் தேவதூதர்களை மட்டுமல்ல, தேவன் தாமே ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடும். ஏனெனில் ஆண்டவர் கூறுகிறார்: 'என் சிறிய சகோதரரில் ஒருவனுக்கு நீங்கள் எதைச் செய்தீர்களோ, அதை எனக்குச் செய்தீர்கள்' (மத். 25:40). அனைவருக்கும் நன்மை செய்வது நல்லது, ஆனால் குறிப்பாகத் திருப்பிச் செலுத்த எதனையும் இல்லாதவர்களுக்கு நன்மை செய்வது மிகவும் நல்லது (லூக்கா 14:14).

86. யாருடைய இதயம் தேவனுடைய கட்டளைகளை மீறுவதற்கோ, அல்லது புறக்கணிப்பதற்கோ, அல்லது விரோத எண்ணங்களைக் கொண்டிருப்பதற்கோ விலகாததோ, அது இருதயத்தில் தூய்மையானது மற்றும் கேட்கத் தகுதியானது: 'தூய இருதயமுள்ளவர்கள் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் தேவனைத் தரிசிப்பார்கள்' (மத். 5:8).

87. நமது புலன்களை, குறிப்பாக பார்வை, செவிப்புலன் மற்றும் பேச்சை, ஞானத்துடன் ஆளக் கற்றுக்கொள்ள நாம் முயற்சி செய்வோம். உணர்ச்சிப்பூர்வமாக எதையும் பார்க்கவோ, கேட்கவோ அல்லது பேசவோ கூடாது என்பதையும், மாறாக நமது ஆன்மாவின் நன்மைக்காகவே அனைத்தையும் செய்ய வேண்டும் என்பதையும் ஒரு விதியாகக் கொள்ளலாம். ஏனெனில், பகுத்தறிவால் ஆளப்படாதபோது, இந்தப் புலன்களை விடப் பாவத்திற்கு எளிதில் ஆளாகக்கூடியது வேறு எதுவும் இல்லை; இதற்கு மாறாக, பகுத்தறிவு அவற்றை ஆட்சி செய்து, ஒழுங்குபடுத்தி, அவை செல்ல வேண்டிய இடத்திற்கும் அது விரும்பும் இடத்திற்கும் அவற்றை வழிநடத்தும்போது, இரட்சிப்புக்கு இவ்வளவு உகந்தது வேறு எதுவும் இல்லை. ஏனெனில், அவை கட்டுப்பாடில்லாமல் செல்லும்போது, முகப் புலன் இச்சைக்கு அடிமையாகிறது, தொடுபுலன் முறையற்றவைகளை நோக்கி வெறித்தனமாகத் தள்ளுமாறும், எண்ணற்ற உணர்ச்சிகள் எழும்புவதாயுமிருக்கிறது; ஆனால், அவை பகுத்தறிவால் தம்முரிய ஒழுங்கில் வைக்கப்பட்டிருக்கும்போது, நமது உள்ளம் முழுவதும் பெரும் அமைதியும் கலங்காத சாந்தியும் வெளிப்படுகின்றன.

88. விலைமதிப்பற்ற மிரா போன்றே, ஒரு கலசத்திற்குள் அடக்கப்பட்டிருந்தாலும், அது அந்த இல்லத்தின் காற்றை நறுமணம் செய்கிறது, மேலும் அதன் அருகில் இருப்பவர்களை மட்டுமல்ல, தொலைவில் நிற்கும்வர்களையும் கூட ஒரு இனிமையான உணர்வால் நிரப்புகிறது: அதுபோலவே, ஒரு புண்ணியமும் கடவுள் அன்புடையதுமான ஆன்மாவின் நறுமணம், அதன் அனைத்து உடல் புலன்களின் வழியாக வெளிப்பட்டு, அதைக் காண்போர் அனைவருக்கும் அதற்குள் மறைந்திருக்கும் புண்ணியத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. ஏனெனில், நாக்கு பொருத்தமற்ற அல்லது தகாத எதையும் பேசாமல், கேட்பவர்களுக்குப் பயனுள்ளதை மட்டுமே பேசுவதையும்; கண்கள் அடக்கமாகப் பார்ப்பதையும்; காதுகள் தகாத இசையையோ பேச்சையோ ஏற்காமல் இருப்பதையும்; கால்கள் கண்ணியமாக நடப்பதையும்; முகமானது சிரிப்பால் கோணாமல், மாறாக கண்ணீரும் அழுகையும் வடியத் தயாராக இருப்பதைப் போலத் தோன்றுவதையும் யாராவது கண்டால்— – இவையனைத்தையும் காண்பவர், உள்ளே எவ்வளவு நிறைவான நற்பண்புகளின் நறுமணம் உள்ளது என்பதை எப்படி அடையாளம் காணாமல் இருப்பார்? இதனால்தான் மீட்பர் கூறுகிறார்: 'உங்கள் ஒளி மனிதர்களுக்கு முன்பாகப் பிரகாசிக்கட்டும்; அவர்கள் உங்கள் நற்செயல்களைக் கண்டு, பரலோகத்தில் இருக்கும் உங்கள் பிதாவை மகிமைப்படுத்தட்டும்' (மத். 5:16).

89. நமது இறைவனாகிய கிறிஸ்து நற்செய்தியில் 'குறுகியதும் துயரமானதுமான' என்று அழைத்த பாதையை, அவர் பின்னர் 'ஒரு நல்ல நுகம், ஒரு இலகுவான சுமை' என்று அழைத்தார் (மத். 7:13–14; 11:30). முரண்பாடானவையாகத் தோன்றும் இந்த இரண்டு விஷயங்களும் எப்படி ஒன்றாகவும் ஒரே மாதிரியாகவும் பார்க்கப்பட முடியும்? – இவ்வாறு: அதன் இயல்பிலேயே, இந்தப் பாதை கடினமானதும் சிரமமானதுமாகும்; ஆனால் அதைப் பின்தொடர்பவர்களின் விருப்பத்தினாலும், அவர்களின் நல்ல நம்பிக்கைகளினாலும், இது விரும்பத்தக்கதாகவும், பிரியமானதாகவும், நன்மையை நேசிக்கும் ஆன்மாக்களுக்கு துயரத்தை விட இனிமையானதாகவும் இருக்கிறது. இதனால்தான், இந்தக் குறுகிய மற்றும் துயரமான பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தவர்கள், அகலமான மற்றும் விசாலமான பாதையை விட அதிகத் துணிவுடன் இதில் நடப்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்கள். புனித லூக்கா திருத்தூதர்களைப் பற்றி என்ன சொல்கிறார் என்பதைக் கேளுங்கள்; அவர்கள் கசட்டப்பட்ட பிறகு, சபையிலிருந்து மகிழ்ச்சியுடன் திரும்பினார்கள் (அப்போஸ்தலர் 5:40, 41). ஆயினும், கசாயங்களின் இயல்பு அதுவல்ல; அவை இனிமையையும் மகிழ்ச்சியையும் அல்ல, துயரத்தையும் பாடுகளையும் உண்டாக்குகின்றன. அப்படியானால், கசாயங்கள் கிறிஸ்துவுக்காக இனிமையாக இருந்தன என்றால், அவருக்காக மற்ற வகை பாடுகளும் மாம்சத்தின் உபத்திரவங்களும் அவ்வாறே இனிமையாக இருப்பதில் என்ன ஆச்சரியம்?

90. நமது இச்சைகள் தண்டிக்கப்பட்டு, சிறைபிடிக்கப்பட்ட நிலையில், நாம் ஏன் இதைச் சகித்துக்கொள்கிறோம் என்று திகைப்புடன் நம்மிடமே கேட்டுக்கொள்கிறோம். – கடவுளைத் தியானிப்பதிலிருந்து நாம் விலகிச் செல்வதால்தான் இத்தகைய சிறைவாசம் நம்மை வந்தடைகிறது என்பதை நாம் உணர வேண்டும். ஆனால், யாராவது ஒருவர் தன் மனதால் நம் கடவுளுக்கும் ஆண்டவருக்கும் பற்றிக்கொண்டால், அப்படியானால்—கடவுள் உண்மையுள்ளவர் என்பதால்—இரட்சகர் அவரே அத்தகைய ஆன்மாவை ஒவ்வொரு அடிமைத்தனத்திலிருந்தும் விடுவிப்பார், தீர்க்கதரிசி கூறுவது போல: 'கர்த்தரை நான் எப்பொழுதும் எனக்கு முன்பாக வைத்திருக்கிறேன்; அவர் என் வலதுபக்கத்தில் இருப்பதால், நான் அசைக்கப்படேன்' (சங். 15:8). நம் ஆண்டவர் எப்போதும் நமது வலதுபுறம் இருந்து, நம்மை மூடிப் பாதுகாத்து, நாம் தடுமாறுவதைத் தடுப்பதை விட இனிமையானது வேறு என்ன இருக்க முடியும்? ஆனால், நாம் இதற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவதா இல்லையா என்பது நம்மையே சார்ந்துள்ளது.

91. ஒருவரின் உள்ளத்தில், இவ்வுலகில் கடவுளைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை என்ற ஒரு அகநிலைப்பாங்கை வளர்த்து, அதை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளாவிட்டால், அவர் அமைதியைக் காண முடியாது என்று புனிதத் தந்தையர் நன்றாகவும் மறுக்கமுடியாத உண்மையுடனும் கூறினர்; அதனால் அவர்கள் தங்கள் மனதை வேறு எதிலும் திருப்பாமல், அவரை மட்டுமே விரும்பியும், அவருடன் மட்டுமே இணைந்தும் இருப்பார்கள். அத்தகையவர் உணர்ச்சிகளின் கொடுங்கோன்மைக்கு எதிராக உண்மையான அமைதியையும் சுதந்திரத்தையும் காண்பார். 'என் ஆன்மா உம்மைப் பற்றிக்கொண்டது, உமது வலது கை என்னைத் தாங்குகிறது' என்கிறார் சங்கீதக்காரர் (சங். 62:9).

92. சுய-அன்பு, இன்பம் மீதான அன்பு, மற்றும் புகழ் மீதான அன்பு ஆகியவை கடவுளைப் பற்றிய நினைவை ஆன்மாவிலிருந்து விரட்டுகின்றன; கடவுளைப் பற்றிய நினைவு துண்டிக்கப்படும்போது, உணர்ச்சிகளின் கொந்தளிப்பு நம்மில் வேரூன்றத் தொடங்குகிறது.

93. சுயபிரியம் எண்ணற்ற உணர்ச்சிகளுக்குத் தாயாகும். ஆகையால், ஒருவர் தன் இதயத்திலிருந்து சுயபிரியத்தை வேரறுக்கும்போது, கர்த்தருடைய உதவியுடன் மற்ற உணர்ச்சிகளை எளிதில் வென்றுவிட முடியும். ஏனெனில், இங்கிருந்தே கோபம், துக்கம், பகைமை, இச்சைகள் மற்றும் கட்டுக்கடங்காத துணிச்சல் ஆகியவை பொதுவாகப் பிறக்கின்றன; மேலும், எவர் இத்தால் வெல்லப்படுகிறாரோ, அவர் தவிர்க்க முடியாமல் மற்ற உணர்ச்சிகளாலும் வெல்லப்படுகிறார். சுய-அன்பு என்பதால், நாம் குறிப்பிடுவது, மாம்ச இச்சைகள் நிறைவேறுவோடு கூடிய, உடலுக்கான ஒரு தீவிரமான நாட்டத்தையும் அன்பையும் ஆகும்.

94. எதை நேசிப்பவராக இருந்தாலும், அதைத் தடையின்றித் தன்னுடன் இருக்கவே விரும்புவார்; மேலும், நேசிக்கப்படும் பொருளுடன் ஒன்றியிருப்பதற்கும் உறவாடுவதற்கும் தடையாக இருக்கும் அனைத்திலிருந்தும் விலகிவிடுவார். தெளிவாக, இதற்குக் காரணம், கடவுளை நேசிப்பவர் கூட எப்போதும் அவருடன் தங்கியிருக்கவும் அவருடன் உரையாடவும் ஏங்குகிறார் என்பதே. தூய செபத்தின் மூலம் நாம் இதை அடைகிறோம். இதையே நாம் நமது முழு வலிமையுடனும் முயன்று அடைய வேண்டும்; ஏனெனில் இது நம்மை நம் இறைவனுடன் இணைக்கிறது. இப்படிப்பட்டவரே: 'ஓ தேவனே, என் தேவனே, காலையில் உம்மிடம் கூப்பிடுகிறேன்; என் ஆத்துமா உம்மைத் தரிசிக்க ஏங்குகிறது' (சங். 62:2) என்று அறிவித்தார். ஏனெனில், தீமையான அனைத்திலிருந்தும் தன் மனதைத் திருப்பிக்கொண்டு, தெய்வீக அன்பினால் இடைவிடாமல் ஊடுருவப்பட்டவர் காலையில் தேவனிடம் கூப்பிடுகிறார்.

95. நாம் கற்றுக்கொண்டபடி, பற்று அற்ற தன்மை சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் பணிவிலிருந்து பிறக்கிறது; அறிவானது விசுவாசத்திலிருந்து பிறக்கிறது; இவற்றின் மூலம், ஆன்மா பகுத்தறிவிலும் அன்பிலும் செழித்து வளர்கிறது. தங்கள் ஆழ்மனதில் தெய்வீக அன்பைப் பதிய வைத்தவர்கள், தூய செபத்தின் சிறகுகளில், அதன் உச்சியை நோக்கி இடைவிடாமல் உயரே பறக்கிறார்கள், 'தேவனுடைய குமாரனின் முழு அறிவையும், முதிர்ச்சியடைந்த மனிதனையும், கிறிஸ்துவின் முழுமையின் அளவையும்' அடையும் வரை (எபே. 4:13).

96. செயலூக்கமான நற்பண்பின் மூலம், காமம் அடக்கப்படுகிறது மற்றும் கோபம் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது; அதே சமயம், தியானம் மற்றும் சிந்தனை மூலம், மனம் தூண்டப்பட்டு, எல்லாப் பௌதீகப் பொருட்களுக்கும் மேலே எழுந்து, கடவுளுடன் வசித்து, அவரில் உண்மையான பேரின்பத்தைக் காண்கிறது.

97. நமது முதல் முயற்சி, உணர்ச்சிகளை அடக்கி, நமது சக்திக்கு ஏற்றவரை அவற்றை வெல்வதாகும்; நமது இரண்டாவது முயற்சி, நற்பண்புகளைப் பெற்று, நமது ஆன்மாவை வெறுமையாகவும் செயலற்றதாகவும் விடாமல் இருப்பதாகும்; நமது மூன்றாவது முயற்சி, நமது நற்பண்புகள் மற்றும் உழைப்புகளின் பலன்களை விவேகத்துடன் காப்பதாகும்: ஏனெனில், நாம் விடாமுயற்சியுடன் உழைக்க வேண்டும் என்று மட்டுமல்லாமல், அவற்றை விழிப்புடன் காக்க வேண்டும் என்றும் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளோம்.

98. 'உங்கள் இடுப்புக் கச்சைகளைக் கட்டிக்கொண்டு, உங்கள் விளக்குகளை எரியுங்கள்' என்கிறார் ஆண்டவர் (லூக்கா 12:35). நமது இடுப்புக் கச்சைகளைச் சரியாகக் கட்டுவது, அதாவது நாம் நன்கு தயாராகவும் செயலுக்குத் தயாராகவும் இருப்பது, மனத்தாழ்மையுடன் கூடிய சுயக்கட்டுப்பாடாகும்; சுயக்கட்டுப்பாடு என்பதால் நான் குறிப்பிடுவது அனைத்துப் பற்றுகளையும் துண்டிப்பதாகும். மேலும், ஆன்மீக விளக்கின் ஒளியின் மூலம் தூய செபமும் முழுமையான அன்பும் ஆகும். இவ்வாறு, உண்மையாகவே நல்ல மனப்பான்மை கொண்டவர்கள் தங்கள் ஆண்டவரை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும் மக்களைப் போன்றவர்கள்; அவர் வந்து தட்டும்போது, அவர்கள் உடனடியாக அவருக்குத் திறப்பார்கள், மேலும் அவர் தந்தையுடனும் பரிசுத்த ஆவியுடனும் வந்து, அவர்கள் மத்தியில் தம்முடைய வாசஸ்தலத்தை ஏற்படுத்துவார். 'ஆண்டவர் வரும்போது, அவ்வாறு செய்து கொண்டிருக்கும் அந்த ஊழியர்களை ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள்' (லூக்கா 12:36–37).

99. ஒரு துறவி, ஒரு மகனாக, கடவுளைத் தன் முழு இதயத்துடனும் முழு மனதுடனும் அன்பு செய்ய வேண்டும்; ஒரு ஊழியக்காரனாக, அவரைப் போற்றி, அவருக்குக் கீழ்ப்படிந்து, நடுக்கத்துடனும் அச்சத்துடனும் அவருடைய கட்டளைகளை நிறைவேற்ற வேண்டும்: பேரார்வத்துடன் எரிய வேண்டும், பரிசுத்த ஆவியானவரின் முழுமையான கவசம் அணிந்து, நித்திய வாழ்வைப் பெறும் நம்பிக்கையில் இளைப்பாற வேண்டும், கட்டளை இடப்பட்ட அனைத்தையும் தவறாமல் நிறைவேற்ற வேண்டும், நிதானமான வாழ்க்கை வாழ வேண்டும், தீய எண்ணங்களிலிருந்து தன் இதயத்தைக் காத்துக் கொள்ள வேண்டும், நல்ல எண்ணங்களில் கடவுளை இடைவிடாமல் புனிதமாக தியானிக்க வேண்டும், தன் எண்ணங்கள் மற்றும் செயல்கள் குறித்து தினமும் தன்னைத்தானே ஆராய்ந்து கொள்ள வேண்டும், குறைந்திருப்பதை ஈடுசெய்யவும், செய்தவைகளால் தற்பெருமை கொள்ளாமல், தாம் செய்ய வேண்டிய கடமையைச் செய்யத் தவறிய ஒரு தகுதியற்ற ஊழியன் என்று தன்னை அழைத்துக் கொள்ளவும்; எல்லாவற்றிற்கும் பரிசுத்தமான தேவனுக்கு நன்றி செலுத்தவும், தன் வாழ்வில் நேர்மையான அனைத்திற்கும் அவருக்குவே புகழ் சேர்க்கவும்; வீண் பெருமைக்காகவோ அல்லது மனிதர்களைத் திருப்திப்படுத்தவோ எதையும் செய்யாமல், ஒரே தேவனிடமிருந்து புகழ் பெறுவதை நம்பி எல்லாவற்றையும் இரகசியமாகச் செய்யவும்; ஆனால், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, திருத்தூதர்கள், தேவ பிரசங்கிಗಳು, மற்றும் புனிதத் தந்தையர்களால் உலகளாவிய திருச்சபைக்குக் கையளிக்கப்பட்ட, அனைத்துப் போதனைகளிலும் உள்ள ஆர்த்தடாக்ஸ் விசுவாசத்தால் தன் ஆன்மாவில் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டும்: ஏனெனில், இவ்வாறு வாழ்பவர்கள் ஒரு பெரிய வெகுமதியைப் பெறுவார்கள் – பிதா, குமாரன் மற்றும் பரிசுத்த ஆவியானவர் ஆகிய ஒரே இயற்கையான மற்றும் த்ரையோனையான கடவுளுடன் நித்திய ஜீவனையும் அழிவில்லாத வாசஸ்தலத்தையும் பெறுவார்கள்.

100. 'விஷயத்தின் முடிவைச் சொல்லுகிறேன், இதைக் கேள்: தேவனைப் பயந்து அவருடைய கற்பனைகளைக் கைக்கொள்; ஏனெனில் இதுவே எல்லா மனுஷருக்கும் கடமை' என்று பிரசங்கி கூறுகிறார் (– 12:13). 'நான்,' என்கிறார் அவர், 'கடவுளின் வழி என்ன என்பதைச் சில வாரங்களில் உங்களுக்குக் காட்டுவேன்: கடவுளுக்குப் பயந்து, அவருடைய கட்டளைகளைக் கடைப்பிடியுங்கள்.' இங்குக் குறிப்பிடப்படும் பயம் என்பது, நிச்சயமாக, வெறும் தண்டனைக்கான பயம் அல்ல, மாறாக, கட்டளைகளைக் கொடுத்தவர் மீதான அன்பினால் நாம் கட்டாயம் கொண்டிருக்க வேண்டிய, பரிபூரணத்தைத் தரும் ஒரு முழுமையான பயமாகும். ஏனெனில், தண்டனையின் பயத்தினால் நாம் பாவத்தைத் தவிர்த்தால், இந்தக் கொடூரங்களை எதிர்கொள்ளும் வாய்ப்பு இல்லாதிருந்தால், பாவம் செய்ய நாமாகவே நாட்டம் கொண்டிருப்பதால், நாம் நிச்சயமாகத் தயக்கமின்றி அவற்றைச் செய்திருப்போம் என்பது தெளிவாகிறது. இருப்பினும், நாம் தண்டனையின் பயத்தினால் அல்லாமல், பாவங்களே மீதான அருவருப்பினால் பாவங்களிலிருந்து விலகினால், அப்போது நாம் நமது இறைவனாகிய கிறிஸ்துவின் அன்பினால் செயல்படுகிறோம், அவரைக் கோபமூட்டிவிடுவோமோ என்று அஞ்சுகிறோம். கட்டளையிடப்பட்டவற்றில் எதையாவது நாம் புறக்கணித்துவிடுவோமோ என்று நாம் அஞ்சும்போது, அத்தகைய பயம் தூய்மையானது, ஏனெனில் அது நன்மையிலிருந்துவே எழுகிறது; மேலும் அது பரிபூரண அன்பிற்குச் சமமாக இருந்து நமது ஆன்மாக்களைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது. இந்தப் பயத்தை உடையவரும், அதன் காரணமாகக் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பவரும் ஒரு உண்மையான மனிதர், அதாவது, அவர் இருக்க வேண்டியபடியான ஒரு நபர். இதை அறிந்து, நாம் அத்தகைய பயத்துடன் தேவனுக்குப் பயந்து, அவருடைய கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்போம், 'நாம் குணத்தில் குறைவற்றவர்களாய், பரிபூரணராகவும் முழுமையுள்ளவர்களாகவும் இருப்பதற்கு' (யாக்கோபு 1:4), பணிவான மனமும் நொறுங்குண்ட இதயமும் கொண்டவர்களாய், மேலும் பெருந்திருத்தந்தை அர்சேனியஸின் பிரார்த்தனையை இறைவனுக்கு இடைவிடாமல் அர்ப்பணிப்பவர்களாய் இருப்போம்: 'என் இறைவா! என்னைக் கைவிடாதேயும்;

உமதுமுன் நான் நன்மையொன்றும் செய்ததில்லை,

ஆனால், உமது கிருபையினால், அதைத் தொடங்குவதற்கு எனக்கு அருள் புரியும்." ஏனெனில், நமது இரட்சிப்பு அனைத்தும் தேவனுடைய நன்மையிலும் மனிதர்களுக்கான அன்பிலும் இருக்கிறது. அவருக்கு மகிமையும் வல்லமையும் ஆராதனையும் உண்டாகட்டும், பிதாவுக்கும் குமாரனுக்கும் பரிசுத்த ஆவியானவருக்கும், இப்பொழுதும் எப்பொழுதும் யுக யுகமாகவும். ஆமென்.

எடெசாவின் வணக்கத்திற்குரிய தியோடர்

அவரைப் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான குறிப்பு

நமது ஆன்மீக வாழ்வின் உள்ளார்ந்த நிகழ்வுகளை ஞானமுடன் விளக்குவதாலும், துறவறையில் ஈடுபட்டவர்களுக்காக அதிலிருந்து பொருத்தமான பாடங்களைப் பெறுவதாலும், இந்த தற்போதைய தியான நூல் மற்ற துறவற எழுத்துக்களுடன் ஓர் இடத்தைப் பெறத் தகுதியானது. இந்த நூலின் ஆசிரியர் யார் என்பது தெரியவில்லை. தலைப்பில், அவர் போற்றத்தக்க தெயோடோர் என்று குறிப்பிடப்படுகிறார். ஆனால் அவர் யார் என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை. கிரேக்க 'டோப்ரோடோலுபியின்' தொகுப்பாளர்கள், எடெசாவின் புனித தெயோடரின் நூறு அத்தியாயங்களில் உள்ள கருத்துக்களைப் போன்ற கருத்துக்களை இந்த உரையில் கண்டறிந்து, இதை அவருக்கே உரித்தாக்கி, அவரது நூறு அத்தியாயங்களைத் தொடர்ந்து வைத்தனர். இருப்பினும், செர்னிகீவின் மாண்புமிகு ஃபிலாரெட் அவர்கள் (On the Fathers, §277, note 10) இந்த உரை நூலை எடெசாவின் புனித தெயோடோரெட்டிற்கு ஊகத்தின் அடிப்படையில் மட்டுமே உரித்தாக்க முடியும் என்று எழுதுகிறார். உண்மையில், இந்த உரை நூல் அந்தந்தே ஒரு உறுதியான அறிகுறியையும் அளிக்கவில்லை. எனவே, இந்தச் சொல்லை எடெசாவின் புனித தெயோதோரேட்டுக்குச் சொந்தமானது என்று ஏற்பதையும் மறுப்பதையும் ஒவ்வொரு தனிநபரின் விருப்பத்திற்கு விட்டு, இதை வாசிப்பதால் பயனடைய விரும்பும் அனைவருக்கும் இதன் வாசிப்பைப் பயனுள்ளதாகக் கருதி, கிரேக்க 'டோப்ரோடோலுபியின்' உதாரணத்தைப் பின்பற்றி, எடெசாவின் புனித தெயோதோரேட்டின் நூறு அத்தியாயங்களுக்குப் பிறகு இதை நாங்கள் உடனடியாக வைத்துள்ளோம்.

நமது போற்றத்தக்க தந்தை தியோடரின் ஊக அடிப்படையிலான உரை

1. இந்தப் பொருள்முதல்வாதத்தின் வலுவான பிணைப்புகளை உடைப்பது, அதன் விலங்கிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்வது, மற்றும் நன்மை செய்வதற்கான பழக்கத்தை வளர்த்துக் கொள்வது எவ்வளவு பெரிய சாதனை! உண்மையாகவே, பொருள் சார்ந்த அனைத்தையும் துறக்க ஒரு வீரமும் தைரியமும் மிக்க ஆன்மா தேவைப்படுகிறது.

2. அப்படியானால், இதைத் தொடர்ந்து ஒருவர் எதை நாட வேண்டும்? அது வெறும் உணர்ச்சிகளிலிருந்து தூய்மைப்படுத்துவதல்ல: ஏனெனில் இது தானாகவே ஒரு நற்பண்பாகாது, ஆனால் நற்பண்பிற்கான ஒரு தயாரிப்பு மட்டுமே; ஆயினும்கூட, ஆரோக்கியமற்ற பழக்கவழக்கங்களின் தூய்மைப்படுத்தலுடன் நற்பண்புகளைப் பெறுவதும் இணைந்திருக்க வேண்டும்.

3. ஆன்மாவின் தூய்மை என்பது: 'அறிவுசார்ந்த கண்ணோட்டத்தில்' – உலகியல் சார்ந்த, கவர்ச்சிகரமான பழக்கவழக்கங்களின் மாற்றம் மற்றும் முழுமையான கைவிடுதல், அதாவது, அன்றாட வாழ்க்கையின் கவலைகள் மற்றும் அக்கறைகள், தீய நாட்டங்கள், மற்றும் பொருத்தமற்ற ஊகங்கள் மற்றும் அனுமானங்கள்; 'விருப்ப சக்தியின் பகுதியில்' – எந்தப் பொருளுக்காகவும் பாடுபடாமல், புலனுணர்வால் வழிநடத்தப்படாமல், பகுத்தறிவுக்குக் கீழ்ப்படிதலாகவும் இருக்க வேண்டும்; 'கோப சக்தியின் பகுதியில்' – தனக்கு நேரிடும் எதனாலும் கலங்காமல் இருக்க வேண்டும்.

4. மேலும், அத்தகைய தூய்மைக்குப் பிறகும், நமது சக்திகளைத் தீட்டுபடுத்தும் அனைத்தையும் வேரறுத்து, அவற்றை மறுசீரமைத்த பின், ஆன்மீகப் பரிபூரணம் மற்றும் தெய்வீகமாதல் நோக்கிய ஏற்றம் தொடங்குகிறது: ஏனெனில், தீமையிலிருந்து விலகியவன் நன்மை செய்ய வேண்டும் (சங். 33:15). அவ்வாறு செய்யும்போது, ஒருவர் முதன்மையாகத் தன்னை மறுதலிக்க வேண்டும், மேலும், தம்முடைய சிலுவையைச் சுமந்து, மிக உயர்ந்த தெய்வமாக்கப்படும் நிலையை அடைவதற்காகக் கர்த்தரைப் பின்தொடர வேண்டும்.

5. அப்படியானால், பரிபூரணம் மற்றும் தெய்வீகமயமாக்கல் நோக்கிய இந்த ஏற்றம் என்றால் என்ன? 'மனதைப் பொறுத்தவரை', இது மனித இயல்புக்கு எட்டக்கூடிய அளவிற்கு, இருப்பின் மீதும், இருப்ப அனைத்திற்கும் மேலானவர் மீதும் கொண்ட மிக முழுமையான அறிவாகும்; 'இच्छையைப் பொறுத்தவரை', இது உச்ச நன்மையை நோக்கிய எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கிய மற்றும் இடைவிடாத விருப்பமும் முயற்சியுமாகும்; 'உந்துதல் திறனைப் பொறுத்தவரை', ஒருவரின் விருப்பப் பொருளை நோக்கிய மிகவும் தீவிரமான மற்றும் சுறுசுறுப்பான இயக்கம், இடைவிடாததும், அசைக்க முடியாததும், எதிர்கொள்ளும் எந்தவொரு துரதிர்ஷ்டங்களாலும் அதன் முன்னேற்றம் தடுக்கப்படாதது; ஆனால் பின்னோக்கித் திரும்பாமல், தடுக்க முடியாதபடி முன்னேறிச் செல்வது.

6. நல்லவை நோக்கிய ஆன்மாவின் இயக்கம், தீயவை நோக்கிய அதன் இயக்கத்தை விட, அறிவுசார் அழகுகள் புலனறிவு சார்ந்த அழகுகளை விஞ்சுவது போல பலமிக்கதாக இருக்க வேண்டும்; எனவே, நமது விலங்குத்தன்மை கொண்ட உடல் கடுமையான ஒழுங்கின்மைக்குத் தள்ளப்படாமல் இருக்க, அதன் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யவும் உயிரைத் தக்கவைக்கவும் மட்டுமே தேவைப்படும் வரையில், உடலுக்கான அதன் அக்கறை அனுமதிக்கப்பட வேண்டும் . ஆனால் இது கோட்பாட்டளவில் எளிதில் அடையாளம் காணக்கூடியதாக இருந்தாலும், நடைமுறைப்படுத்துவது மிகவும் கடினம்; ஏனெனில் முயற்சி இல்லாமல் ஆன்மாவின் ஆழமாகப் பதிந்த பழக்கவழக்கங்களை அகற்ற முடியாது.

7. எந்தக் கலையிலும் தேர்ச்சி வியர்வை இல்லாமல் அடையப்படாதது போல, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட இயற்கையான கடவுளின் விஷயத்திலும், தீவிரமான தியானம் மற்றும் கவனத்தை விரிவுபடுத்துதல் ஆகியவை, அத்தகைய முயற்சியின் விளைவுகளுக்கு ஆசை சக்தி பழகி, அதன் பழங்களைச் சுவைக்கும் வரை, அதிக உழைப்பின் மூலமும் நீண்ட காலத்திற்குமான முயற்சியினாலுமே அடையப்படுகின்றன. இதில், நம் மனமானது அடிக்கடி புலனுணர்வு இயல்பை எதிர்க்க வேண்டும், அது நம்மை பூமிக்கான விஷயங்கள் பக்கம் இழுக்கிறது; எனவேதான், மரணம் வரை மாம்சத்திற்கு எதிராக நமது போரும் இடைவிடாத போராட்டமும் நீடிக்கிறது: கோபத்தையும் காமத்தையும் அடக்கியதன் விளைவாகவும், இந்தப் போரில் அனுபவ அறிவாலும் திறமையாலும் வளப்படுத்தப்பட்ட மனதின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் புலன்களைக் கொண்டுவருவதன் விளைவாகவும், சில சமயங்களில் இது குறைந்து வருவது போல் தோன்றினாலும் இது தொடர்கிறது.

8. இருப்பினும், ஒரு ஞானம் பெறாத ஆன்மா, வழக்கமாக கடவுளிடமிருந்து உதவி பெறாததால், உண்மையாகத் தூய்மைப்படுத்தப்படவோ அல்லது தெய்வீக ஒளிக்கு உயரவோ முடியாது என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்; அவ்வாறு கூறப்பட்டிருப்பதால், கூறப்பட்டது விசுவாசிகளைக் குறிக்கிறது என்று புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இதை மேலும் தெளிவுபடுத்த, நமது பல்வேறு வகையான அறிவிற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைச் சுருக்கமாக விளக்குவது அவசியம். பூமியான அறிவின் வடிவங்களில், ஒன்று இயற்கையானது, மற்றொன்று மீஇயற்கையானது. இந்த இரண்டாவது வடிவம் என்னவென்பது முதல் வடிவத்திலிருந்து தெளிவாகும்.

9. படைப்பு மற்றும் படைப்பாளியைப் பற்றி, இயற்கை முறைகளையும் சக்திகளையும் பயன்படுத்தி, ஆராய்ச்சி மற்றும் விசாரணை மூலம் ஆன்மா பெறக்கூடிய அறிவை நாம் 'இயற்கை அறிவு' என்று அழைக்கிறோம்—நிச்சயமாக, பருப்பொருளுடன் பிணைக்கப்பட்ட ஒரு ஆன்மாவுக்கு இது அணுகக்கூடிய வரையில். ஏனெனில், மனத்தின் ஆற்றல் உடலுடன் தொடர்பு கொண்டு அதனுள் கலப்பதால் பலவீனமடைகிறது; அதன் விளைவாக, அது அறிவுப் பொருட்களுடன் நேரடித் தொடர்பில் இருக்க முடியாது, மாறாக, அவற்றைக் கற்பனை செய்வதற்கு கற்பனையைச் சார்ந்திருக்க வேண்டும், அதன் இயல்பு விரிவான மற்றும் பொருள் நிறைந்த பிம்பங்களை உருவாக்குவதாகும். எனவே, மனம் மாம்சத்தில் இருக்கும் வரையில், பொருட்களைத் தீர்ப்பதற்கும் புரிந்து கொள்வதற்கும் அவற்றுக்குரிய பொருத்தமான பிம்பங்கள் தேவைப்படுகின்றன. மனம், அது உள்ளபடியே, இந்த இயற்கையான வழியில் எவ்வகையான அறிவைப் பெற்றாலும், அதை நாம் இயற்கையான அறிவு என்று அழைக்கிறோம்.

10. மறுபுறம், மீஇயற்கையான அறிவு என்பது, மனதின் இயற்கையான முறைகளையும் சக்திகளையும் கடந்து செல்லும் ஒரு வழியில் மனதிற்குக் கிடைப்பதாகும், அல்லது அறிவுப் பொருள் உடலுடன் பிணைக்கப்பட்ட மனதை ஒப்பீட்டளவில் மிஞ்சுவதாகும். எனவே, அத்தகைய அறிவு, உடலற்ற மனதிற்கு உரியது என்பது தெளிவாகிறது. அனைத்துப் பொருள் சார்ந்த பற்றிலிருந்தும் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, தெய்வீக அன்பால் நிரம்பிய மனதைக் காணும்போது, அது ஒரே கடவுளிடமிருந்து வருகிறது.

11. இருப்பினும், அறிவு மட்டுமல்ல, நற்பண்பும் இவ்வாறு பிரிக்கப்பட்டுள்ளது: ஏனெனில், சில நற்பண்புகள் இயற்கையை மீறாதவையாகவும், சரியாக இயற்கையான என்று அழைக்கப்படக்கூடியவையாகவும் இருக்கின்றன; அதே சமயம், மற்றொன்று நன்மைகளின் முதல் மூலத்திலிருந்து வழங்கப்படுகிறது, மேலும் அது நமது இயற்கையான சக்திகளையும் நிலையை மீறுவதால், சரியாக இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டது என்று அழைக்கப்பட வேண்டும்.

12. இதை விளக்கிய பிறகு, அறிவொளி பெறாதவர்கள்கூட இயற்கையான அறிவையும் இயற்கையான நற்பண்பையும் கொண்டிருக்கலாம், ஆனால் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டவற்றை எந்த வகையிலும் கொண்டிருக்க முடியாது என்று நாங்கள் கருதுகிறோம். ஏனெனில், இங்கு செயல்படும் பரம காரணத்தில் ஒரு பங்கைப் பெறாமல் அவர்கள் அவற்றை எப்படிப் பெற முடியும்? இருப்பினும், அறிவொளி பெற்றவர்கள் இரண்டையும் கொண்டிருக்கலாம்.

13. நான் இங்கே ஒரு கூடுதல் வேறுபாட்டைச் சேர்ப்பேன்: இயற்கை நற்பண்பை முதலில் அடையாமல் அமானுஷ்ய நற்பண்பை அடைய முடியாது; ஆனால், இயற்கை நற்பண்பு இல்லாமல்கூட அமானுஷ்ய அறிவில் பங்குகொள்வதை எதுவும் தடுக்காது. இருப்பினும், விலங்குகளுக்கு உணர்வும் கற்பனையும் இருப்பது போலவே மனிதனுக்கும் அவை உள்ளன; ஆனால் அவனிடம் இந்தத் திறன்கள் மிகவும் மேன்மையானதாகவும் உயர்ந்ததாகவும் இருக்கின்றன என்பது புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்: அதுபோலவே, இயற்கையான நற்பண்புகள் மற்றும் அறிவைப் பொறுத்தவரை, அறிவொளி பெற்றவர்களும் பெறாதவர்களும் அவற்றைக் கொண்டுள்ளனர், ஆனால் அறிவொளி பெற்றவர்களிடம் அவை அறிவொளி பெறாதவர்களை விட மிகச் சிறந்த மற்றும் உயர்ந்த நிலையில் உள்ளன.

14. நான் இதை மேலும் சேர்ப்பேன்: இயற்கை எனப்படும் அறிவின் வடிவங்களில், குணங்களையும் அவற்றின் எதிர் போக்குகளையும் பற்றியது இரண்டு வகைப்படும்: ஒன்று அருவமானது, அதாவது தத்துவஞானி அத்தகைய மனப்பான்மைகளைப் பற்றி சிந்திக்கும்போது, அவற்றை நடைமுறையில் சோதித்துப் பார்க்காதது – அத்தகைய அறிவு சில சமயங்களில் சந்தேகத்திற்கு உட்பட்டது; மற்றொன்று செயல்பாட்டுக்குரியது, மற்றும், சொல்லப்போனால், இதயப்பூர்வமானது, அத்தகைய மனப்பான்மைகளை நடைமுறையில் சோதித்து அறிவை உறுதிப்படுத்தும்போது – அத்தகைய அறிவு தெளிவானது மற்றும் உண்மையானது, ஒருபோதும் தள்ளாடுவதில்லை மற்றும் எந்த சந்தேகத்திற்கும் இடமளிக்காது.

15. இவ்வாறு இருக்கும்போது, நற்பண்பைத் தொடர்வதில் மனதைத் தடுக்கும் நான்கு விஷயங்கள் உள்ளன என்று நாம் அறிவோம்: 'முதலாவது' நற்பண்புக்கு முரணான பழக்கவழக்கங்களின் பால் உள்ள இயல்பு, இது நீண்டகாலப் பழக்கத்தின் காரணமாக, ஒருவரை உலகியல் விஷயங்களின் பால் சாய வைத்திடும்; 'இரண்டாவதாக', புலன்களின் தாக்கம், அவை புலனறிவு அழகுகளால் ஈர்க்கப்பட்டு, மனதைத் தங்களுக்குச் சேர்த்தே இழுத்துச் செல்கின்றன; 'மூன்றாவதாக', உடலுடன் இணைந்திருப்பதால் மனதிற்கு ஏற்படும் ஆற்றல் மங்கல். ஏனெனில், பார்வைக்கும் கண்ணுக்குப் புலப்படுபவற்றுக்கும் இடையிலான உறவும், உண்மையில் புலன்களுக்கும் புலனறிவுப் பொருட்களுக்கும் இடையிலான உறவும், மனதிற்கும் புத்திக்குப் புலப்படுபவற்றுக்கும் இடையிலான உறவைப் போன்றவை அல்ல. – நான் ஆன்மாவின் மனம் உடலில் வசிக்கும்போதே அதைப் பற்றிப் பேசுகிறேன். – ஏனெனில், கண்ணுக்குப் புலனாவனவற்றுடன் பார்வை தொடர்புகொள்வதை விட, அகவயற்ற மனங்கள் அறிதற்குரியவற்றுடன் மிகவும் திறம்படத் தொடர்புகொள்கின்றன. – ஆனால் பார்வை மங்கும்போது எவ்வாறு—அது காணும் பொருட்களின் வடிவங்களைத் தெளிவாகவோ, துல்லியமாகவோ அல்ல, உண்மையில் மங்கலாகவே பிரதிபலிக்கிறதோ—அதுபோலவே நமது மனமும், புத்திக்குரியவற்றைப் பற்றி அறிந்திருந்தாலும், புத்திக்குரிய அழகுகளைத் திறம்பட உணர முடிவதில்லை; அதே நேரத்தில், அவற்றிடமிருந்து எதையும் விரும்பவும் முடியாது, ஏனெனில் நாட்டத்தின் அளவு அறிவின் அளவிற்கு விகிதாசாரமாக இருக்கும் – மேலும், அதற்குத் தெளிவாகத் தோன்றும் புலனறிவு அழகுகளுக்கு அது உடனடியாக இழுக்கப்படுகிறது; ஏனெனில், அது உண்மையாக இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், தனக்கு முன்னால் நல்லதாகத் தோன்றுவதற்கு எதுவும் அவசியமாக ஈர்க்கப்படுகிறது. – இவை அனைத்தையும் தவிர, (நான்காவதாக) மனிதாபிமானமற்ற, அசுத்தமான ஆவிகளின் தாக்குதல்களும் உள்ளன. மேலும், ஆன்மாக்களைப் பொறியில் சிக்க வைக்க அவர்கள் எத்தனை மற்றும் என்ன வகையான பொறிகளை அமைக்கிறார்கள் என்பதைச் சொல்வது சாத்தியமற்றது, ஐயோ! – வழியெங்கும், எண்ணற்ற மற்றும் பல்வேறு வடிவங்களில், புலன்களிலும், பேச்சிலும், மனதிலும், இருக்கக்கூடிய அனைத்திலும் என்று சொல்லலாம் – இவை அனைத்திலிருந்தும் எந்த ஆன்மாவும் தப்பித்திருக்க முடியாது, காணாமல் போன ஆட்டைத் தன் தோள்களில் ஏந்தியவர் – தம்மை நோக்கியிருக்கும் அவர்களைத் தம்முடைய எல்லையற்ற அக்கறையினால் மேன்மையாக்கினார்.

16. இவை அனைத்தையும் தவிர்க்க, நமக்குப் பின்வரும் மூன்று வழிகள் தேவைப்படுகின்றன, அவற்றில் 'முதலாவதும்' மிகப் பெரியதுமான வழி, நம் கண்களை முழு மனதுடன் கடவுளின் பக்கம் திருப்புவதும், அவர் நமக்குத் தரும் உதவியை நாடுவதும் ஆகும். அவர் நமக்காகப் பரிந்து பேசாவிட்டால், நம்மைத் தங்கள்பால் ஈர்க்கும் அவர்களிடம் நாம் நிச்சயமாகப் பிடிபட்டுவிடுவோம் என்ற உண்மையான நம்பிக்கையிலிருந்து, நம் முழு நம்பிக்கையையும் அவர் மீதே வைப்பதாகும். முதலாவதற்குக் காரணமாக நான் நம்பும் இரண்டாவது விஷயம், அறிவின் மூலம் மனத்திற்குத் தடையற்ற ஊட்டமளிப்பதாகும். இந்த அறிவால், நான் குறிப்பிடுவது, புலனறிவிற்குரிய மற்றும் அறிவிற்குரிய அனைத்தும், அவை இயல்பாக உள்ளபடியும், முதல் காரணத்துடன் அவை எவ்வாறு தொடர்புடையவை என்பது பற்றிய அறிவைத்தான்; ஏனெனில், அவை அந்தக் காரணத்திலிருந்தே, அதற்காகவே இருக்கின்றன. மேலும், அவற்றிலிருந்து வரும் வழிகாட்டுதலின்படி, அனைத்தின் படைப்பாளி குறித்து நமக்கு அணுகக்கூடிய தியானத்தையும் குறிப்பிடுகிறேன். ஏனெனில், படைக்கப்பட்ட பொருட்களின் இயல்பை ஆராய்வது, அவற்றுடனான தீவிரப் பற்றுகளிலிருந்து ஒருவரைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது, அவற்றால் மயக்கப்படுவதிலிருந்து விடுவிக்கிறது, மேலும் அவற்றின் மூலத்திற்கு அவரை உயர்த்துகிறது. இது, ஒரு கண்ணாடியில் அழகான, அற்புதமான மற்றும் பெரியவற்றுக்குள், மிக அழகான, மிக அற்புதமான மற்றும் மிகப் பெரியதை—அல்லது, எல்லாவற்றையும் விட மேலான அழகை, அற்புதத்தை மற்றும் பெருமையை—கാണ உதவுகிறது. இத்தகைய எண்ணங்களில் எப்போதும் நிலைத்திருக்கும்போது, மனம் உண்மையான நன்மையை விரும்பத் தவறுவது எப்படி? ஏனெனில், அது சில சமயங்களில் தனக்கு அந்நியமான ஒன்றை நோக்கித் திரும்பினால், தனக்குச் சொந்தமான ஒன்றை நோக்கி இன்னும் அதிகமாகத் திரும்பாதிருக்குமா? ஆன்மா ஒருமுறை இதனால் வசீகரிக்கப்பட்டால், தன்னை நேசிக்கும் மற்றும் தான் நேசிக்கும் அந்த ஒருவரிடமிருந்து தன்னை திசை திருப்பும் கீழே உள்ள பொருட்களில் எதைப் பற்றிக்கொள்ள அது அனுமதிக்கும்? உண்மையில், அது உண்மையான நன்மைகளைப் பெறுவதற்கும் அனுபவிப்பதற்கும் ஒரு தடையாக அதைக் கருதி, உடல் வாழ்க்கையில் கூட அதிருப்தி கொள்ளும். ஏனெனில், கூறப்பட்டபடி, பௌதிக உலகில் மனம் ஆன்மாவின் அழகை எவ்வாறு காண்கிறது என்பது தெளிவாகத் தெரியாவிட்டாலும், ஆன்மீக ஆசீர்வாதங்கள் மிகவும் ஏராளமாக உள்ளன; அந்த அழகின் கடலிலிருந்து ஒரு சிறிய துளி மற்றும் அதன் கதிர்களின் மங்கலான ஒளி கூட, பௌதிகமான அனைத்தையும் கடந்து உயரப் பறக்க மனதைத் தூண்டுகின்றன. மேலும், அதன் காரணமாக அது கசப்பான எதிலாவது விழ நேர்ந்தாலும், அந்த ஆசீர்வாதங்களை நோக்கியே பாடுபட்டு, அதன் இனிமையிலிருந்து ஒருபோதும் விலகிச் செல்லாமல் இருக்க வேண்டும். மேலும், இதனுடன் சேர்ந்து செல்ல வேண்டிய 'மூன்றாவது' விஷயம், நமது மாம்ச இணையின் மரணப்பயிற்சி ஆகும்; ஏனெனில், அவ்வாறு இல்லையெனில், மேற்கூறிய அந்த பரலோக நன்மைகளின் வெளிப்பாடுகளைத் தெளிவாகவும் வேறுபடுத்தியும் காண்பது சாத்தியமற்றது. நோன்பு, விழிப்பு, வெறும் தரையில் உறங்குதல், தேவையான கரடுமுரடான ஆடைகளை அணிதல் மற்றும் கடின உழைப்பு ஆகியவற்றின் மூலம் மாம்சம் மரணப்பயிற்சி செய்யப்படுகிறது. இவ்வாறு மாம்சம் மரணத்திற்குள்ளாக்கப்படுகிறது, அல்லது கிறிஸ்துவுடன் சிலுவையில் அறையப்படுகிறது. இவ்வாறு செம்மைப்படுத்தப்பட்டு, தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, ஒளிமயமாகவும், ஒழுங்காகவும் ஆன பிறகு, அது மனதின் இயக்கங்களை எதிர்ப்பு இல்லாமல் எளிதில் பின்தொடர்ந்து, அதனுடன் சேர்ந்து உயரங்களுக்கு ஏறுகிறது. – இருப்பினும், இது இல்லாமல், இது தொடர்பான நமது எல்லா முயற்சிகளும் வீணாகின்றன.

17. இந்த மேன்மையான த்ரயைம் தன்னில் ஒற்றுமையுடன் இருக்கும்போது, அது ஆன்மாவில் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட நற்பண்புகளின் உருவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. மேலும், இந்தத் த்ரிகுணத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆன்மாவில் பாவத்தின் ஒரு சிறு தடயம்கூட இருக்கவோ, அல்லது எந்த ஒரு நன்மையும் குறைவாக இருக்கவோ முடியாது. அத்தகைய ஆன்மாக்களில், ஏற்கெனவே கைவிடப்பட்ட செல்வத்தைத் தேடுவதாலோ அல்லது ஏற்கெனவே புறக்கணிக்கப்பட்ட புகழாலோ மனம் இனிமேலும் கலக்கமடையாது; ஆன்மா அவற்றுடன் இணைந்திருக்கும்போதே, அவை பல விருப்பு வெறுப்புகளால் காயப்படுத்தப்படுகின்றன. பணத்திலும் புகழிலும் பற்று கொண்ட ஆன்மா துக்கத்திற்கு மேலே உயர முடியாது என்று நான் எப்படி வாதிடுகிறேனோ, அப்படியே, முன்பு குறிப்பிட்ட மூன்று ஆன்மீகப் பயிற்சிகளில் நீண்ட காலமாக உழைத்து, அவற்றுக்குப் பழகிப்போன ஒரு ஆன்மா, அவற்றில் ஈடுபடுவதை நான் சாத்தியம் என்று கூறவில்லை. ஏனெனில், அத்தகைய மனநிலையில், அது பராபரியான நன்மையைத் தவிர வேறு எதையும் உண்மையான நன்மையாகக் கருதாமல், மற்ற எல்லா நன்மைகளிலும், முந்தையதற்கு மிகவும் ஒப்பானதாகத் தான் நம்புகிற ஒன்றையே சிறந்ததாகக் கருதுமானால், அது எப்படித் தங்கம், வெள்ளி அல்லது இந்த உலகின் மற்ற பொருட்களை நேசித்து உவந்து ஏற்க முடியும்? – புகழுக்கும் இதேதான் கூறலாம்.

18. மிகவும் அடங்காத இந்த விஷயமான கவலையே கூட, அப்போது மனதை எதிர் திசையிலிருந்து தாக்குவதில்லை. – ஏனெனில், இந்த உலகில் உள்ள எதனுடனும் பற்று இல்லாமல், அதில் எதிலும் ஈடுபடாத ஒருவனுக்கு என்ன கவலை இருக்க முடியும்? கவலை என்ற மேகம், முக்கியப் பற்றுகளின் ஆவித்தன்மையிலிருந்து உருவாகிறது – இன்பப் பற்று, பணப் பற்று மற்றும் புகழ்ப் பற்று: எனவே, இவைகளிலிருந்து விடுபட்டவன் கவலையிலிருந்தும் விடுபட்டவன் ஆகிறான்.

19. இந்த மூன்று ஆன்மீகப் பயிற்சிகளையும் வழக்கமாகக் கொண்டவர்களுக்கு, ஞானத்தின் துணையாகக் கருதப்படும் விவேகத்தில் எதையும் குறைவில்லை; மேலும் அது துக்கத்திலிருந்து வெளியேற்றுகின்ற வழிகளில் மிகவும் சக்திவாய்ந்தது. ஏனெனில், நற்பண்புகளைப் பயில்வது என்பது நல்லது எது, அதற்கு மாறானவை எது என்பதைத் துல்லியமாகப் பகுத்தறிவதை உள்ளடக்கியது; இதற்கு விவேகம் தேவைப்படுகிறது. அதன் வழிகாட்டுதலின் கீழ், அனுபவமும், மாம்சத்திற்கு எதிரான போராட்டமும், நன்மை செய்வதற்கும் தீமையை எதிர்ப்பதற்கும் சிறந்த வழிகளைக் கற்பிக்கின்றன.

20. மேலும், அச்சம் அவர்களுக்குள் இயல்பாகவே உள்ளது. ஏனெனில், அன்பு எவ்வளவு அதிகரிக்கிறதோ, அவ்வளவு அச்சமும் அதிகரிக்கிறது; மேலும், நன்மையைப் பெறும் நம்பிக்கை எவ்வளவு பெரிதாகிறதோ, அவ்வளவு அதைப் பெறத் தவறும் அச்சமும் பெரிதாகிறது. மேலும் இது, எண்ணற்ற சித்திரவதைகளின் அச்சுறுத்தலை விட, அன்பால் காயப்பட்டவர்களின் ஆன்மாவை மிகவும் அதிகமாக அரிக்கிறது; ஏனெனில், அதைப் பெறுவது மிகப்பெரிய பேரின்பம், அதைப் பெறத் தவறுவது மிகப்பெரிய துன்பம்.

21. வார்த்தை நம்மை வழியில் வழிநடத்தவும், வேறு விதத்தில் வழிகாட்டவும், நாம் முடிவிலிருந்து தொடங்க வேண்டும்: ஏனெனில், உருவாகும் ஒவ்வொரு பொருளும் அதன் முடிவிலிருந்துதான் அதன் பாகங்களுக்கு இடையிலான வேறுபாட்டையும் அவற்றின் சரியான ஒழுங்கையும் பெறுகிறது. நமது வாழ்வின் முடிவு பேரின்பம், அல்லது, அதுவே பரலோக இராச்சியம், அல்லது தேவனுடைய இராச்சியம். மேலும் இது மிகவும் அரசியலான திருக்கோவையின் தரிசனம் மட்டுமல்ல, தெய்வீக ஈர்ப்பைப் பெறுவதும், ஒருவிதத்தில் தெய்வமாக்கப்படுவதன் அனுபவமுமாகும்; மேலும் இந்த ஈர்ப்பின் மூலம், நம்மில் இல்லாததை நிரப்புவதும், முழுமையற்றதை முழுமையாக்குவதும் நிகழ்கிறது. மேலும், ஆன்மீக உயிரினங்களுக்கு உணவாகச் செயல்படுவது இதுவேதான்—அந்த தெய்வீக ஈர்ப்பின் மூலம் இல்லாததை நிரப்புவது. இங்கே ஒரு குறிப்பிட்ட முடிவற்ற சுழற்சி நிறைவேற்றப்படுகிறது, அது ஒன்றாகத் தொடங்கி ஒன்றாகவே முடிகிறது. ஏனெனில், ஒருவர் எவ்வளவு அதிகமாகப் புரிந்துகொள்கிறாரோ, அவ்வளவு அதிகமாக விரும்புகிறார்; ஒருவர் எவ்வளவு அதிகமாக விரும்புகிறாரோ, அவ்வளவு அதிகமாகச் சுவைக்கிறார்; ஒருவர் எவ்வளவு அதிகமாகச் சுவைக்கிறாரோ, அவ்வளவு அதிகமாக மீண்டும் ஒருமுறை மேலான புரிதலுக்கு உந்தப்படுகிறார்; மேலும் உடனடியாக இந்த மாற்றமற்ற இயக்கம்—அல்லது, ஒருவேளை, மாற்றமற்ற நிசப்தம்—தொடங்குகிறது.

22. இவ்வாறு, வாழ்க்கையின் முடிவு—நம் ஆற்றலுக்கு எட்டியவரை—அத்தகையது. இப்போது நாம் அதை நோக்கி ஒருவர் எவ்வாறு முன்னேற வேண்டும் என்பதைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மாக்களுக்கு—அவை அறிவார்ந்த உயிரினங்கள் மற்றும் தேவதையின் மனதிலிருந்து சிறிதளவே வேறுபட்டவை—இந்த வாழ்க்கை ஒரு போராட்டமாகும், மேலும் மாம்சத்தில் வாழ்க்கை அவர்களுக்கு ஒரு சோதனையாகக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த முயற்சி மற்றும் போராட்டத்திற்கான வெகுமதி, மேற்கூறிய நிலையாகும்—இது தெய்வீக நன்மையுக்கும் தெய்வீக நீதியுக்கும் தகுதியான ஒரு பரிசு: நீதியானது, ஏனெனில் இந்த ஆசீர்வாதங்கள் ஒருவரின் சொந்த உழைப்பும் வியர்வை இல்லாமல் அடையப்படுவதில்லை; இறைவனின் கருணை, ஏனெனில் அந்தப் பரிசு ஒருவரின் சொந்த உழைப்பை அளவற்ற முறையில் விஞ்சுகிறது, மேலும் நன்மை செய்வதற்கான திறனே கடவுளிடமிருந்து கிடைத்த ஒரு பரிசு என்பதாலும் ஆகும்.

23. அப்படியானால், இங்குள்ள அற்புதம் என்ன? – ஒரு பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மா, பூமியைச் சேர்ந்த, இருப்பைக் கொண்ட, மற்றும் கீழ்மை உலகின் பால் ஈர்க்கப்படும் ஒரு விலங்கு உடலுடன் இணைகிறது. இந்த ஆன்மாவும் உடலும் முற்றிலும் ஒன்றுக்கொன்று முரணானவை என்ற போதிலும், அவை இரண்டிலிருந்தும் ஒரு தனிப்பட்ட உயிராக உருவாகிறது. இது அந்த பாகங்களின் எந்த மாற்றம் மூலமாகவோ அல்லது கலப்பின் மூலமாகவோ அல்ல – கடவுளே காப்பாற்ற வேண்டும்! – மாறாக, அவை இரண்டிலிருந்தும், ஒவ்வொன்றும் அதன் சொந்த இயல்புக்குரியதைத் தக்க வைத்துக் கொண்டு, இரண்டு முழுமையான இயல்புகளைக் கொண்ட ஒரு தனிப்பட்ட நபர் உருவாகிறார். இவ்வாறு, இந்தச் சேர்மான உயிரான மனிதன், ஒரு இரு இயல்புத் தொகுப்பாக அமைந்து, ஒவ்வொரு இயல்புக்கும் உரிய தனித்தனிப் பண்புகளைத் தனது செயல்களில் வெளிப்படுத்துகிறான். – உடலுக்குத் தன்னைப் போன்ற ஒன்றை - அதாவது பௌதீகமானதை - விரும்புவது இயற்கையானது. தன்னைப் போன்ற ஒன்றை விரும்பும் இத்தகைய ஆசை எல்லா உயிரினங்களுக்கும் இயற்கையானது, ஏனெனில் அவற்றின் இருப்பு என்பதே தங்களுக்குள் தங்களைப் போன்ற ஒன்றை உணர்வதையே சார்ந்துள்ளது. மேலும், உடல்கள் தங்கள் புலன்கள் மூலம் தங்களுக்கு ஒப்பானவற்றில் இன்பம் காண்பதும் இயற்கையானது; மேலும், அது சோர்வடையும் போது ஓய்வு அதன் இன்பமாக அமைகிறது. இதுவே நமது விலங்கு இயல்புக்கு இயற்கையானதும் விரும்பத்தக்கதும் ஆகும். – பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மாவைப் பொறுத்தவரை, அது ஒரு பகுத்தறிவு இயல்புடையது என்பதால், அது சமமாக பகுத்தறிவுள்ளதைத் தேடுவதும், அந்த இயல்புக்குரியதில் மகிழ்ச்சி அடைவதும் இயல்பானது மற்றும் விரும்பத்தக்கது. இருப்பினும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, கடவுள் மீதான அன்பு இயல்பாகவே அதற்குள் வேரூன்றியுள்ளது. மேலும் அது இயல்பாகவே அவருக்கும் மற்ற அறிவுசார்ந்த விஷயங்களுக்கும் மகிழ்ச்சி அடைய விரும்புகிறது, ஆனால் அதைத் தடையின்றி செய்ய முடியாது.

24. முதல் மனிதன், தடைகள் இல்லாமல், புலன்கள் மூலம் புலனறிவையும், புத்தி மூலம் அறிவறிவனையும் உணர்ந்து மகிழும் திறனுடையவனாக இருந்தான். இருப்பினும், அவன் முதன்மையாக சிறியவற்றில் அல்லாமல், பெரியவற்றில் கவனம் செலுத்தியிருக்க வேண்டும்; தன்னுள் அவன் புத்தி மூலம் அறிவறிவனோடும், புலன்கள் மூலம் புலனறிவோடும் ஐக்கியம் கொள்ளும் திறனுடையவனாக இருந்தபோதிலும். ஆதாம் தன் புலன்களைப் பயன்படுத்தக் கூடாது என்று நான் கூறவில்லை: ஏனெனில், அவன் ஒரு உடலுடன் படைக்கப்பட்டது வீணாக அல்ல; ஆனால், அவன் முதன்மையாகவும், புலனுணர்வுப் பொருட்களுக்காகவும் மகிழ்ச்சி அடையக்கூடாது; மாறாக, புலன் அச்சங்கள் மூலம் படைப்புகளின் அழகை உணரும்போது, அவன் அந்த அழகின் படைப்பாளனை நோக்கித் திரும்பி, வியப்புடன் அவனில் மகிழ்ந்திருக்க வேண்டும். படைப்பாளரின் அறிவார்ந்த அழகைப் புறக்கணித்து, புலனுணர்வு சார்ந்த அழகில் ஒட்டிக்கொண்டு அதையே வியந்து பார்ப்பதை விட, படைப்பாளரைக் கண்டு வியப்படைவதற்கு அவனுக்கு அதிகக் காரணம் இருந்தது. ஆதாம் இப்படித்தான் செயல்பட்டிருக்க வேண்டும்.

25. ஆனால், தன் புலன்களைச் சரியாகப் பயன்படுத்தாமல், அவன் புலன் சார்ந்த உலகின் அழகில் வியக்கத் தொடங்கினான்; மேலும், கனியைக் கண்ணுக்கு இன்பமாகவும், சாப்பிடுவதற்கு நன்றாகவும் இருப்பதைக் கண்டு, அறிவுசார்ந்த விஷயங்களில் காணப்படும் இன்பத்தைக் கைவிட்டு, அதைச் சுவைத்தான்; அப்பொழுது, நீதியுள்ள நியாயாதிபதி, கடவுளையும், அவர் இகழ்ந்திருந்த மற்ற அனைத்தையும் தியானிக்கும் தகுதியற்றவனாக அவனைக் கருதி, 'இருளை அவனது வாசஸ்தலமாக்கி' அவனை வெளியேற்றினார், மேலும் அவனை எல்லாப் பௌதீகமற்ற பொருட்களிலிருந்தும் பிரித்தார் (சங். 17:12). ஏனெனில், பரிசுத்தமற்றவனுக்குப் பரிசுத்தமானது கொடுக்கப்படக்கூடாது; ஆனால் அவன் அதை விரும்பியதால், ஆன்மீக வாழ்வின் மங்கலான தடயங்களுடன், புலன்களின் மூலம் வாழும்படி விட்டுவிட்டு, அதில் அவன் மகிழ்ச்சி அடைய தேவன் அனுமதித்தார்.

26. இதனால்தான் அறிவுசார்ந்த பொருட்களுடன் ஐக்கியம் காணும் முயற்சி நமக்கு மிகவும் கடினமாகிவிட்டது: ஏனெனில், புலனுணர்வுகளால் புலனுணர்வுப் பொருட்களில் நாம் மகிழ்வது போல, மனதால் அறிவுசார்ந்த பொருட்களில் மகிழ்வது நமது சக்திக்கு அப்பாற்பட்டது, நம்மால் திருமுழுக்கின் மூலம் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு உயர்த்தப்பட்டு இதற்கு பெரும் உதவி பெற்ற போதிலும். ஆயினும்கூட, அது நமக்கு எவ்வளவு தூரம் அணுகக்கூடியதாக இருக்கிறதோ, அவ்வளவு தூரம் நாம் புலனுணர்வு சார்ந்தவற்றில் அல்லாமல், அறிவு சார்ந்தவற்றிலேயே நம்மைப் பழக்கப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்; நாம் அறிவு சார்ந்தவற்றில் வியப்படையவும், அவற்றை விரும்பவும் வேண்டும், ஆனால் புலனுணர்வு சார்ந்தவற்றில் எதிலும் வியப்படையவோ, அல்லது (புலனுணர்வு சார்ந்த ஒன்றாகவும், புலன்களின் திருப்திக்காகவும்) எதிலும் அதன் பொருட்டு இன்பம் காண விரும்பவோ கூடாது: ஏனெனில், உண்மையில், அறிவு சார்ந்தவற்றுடன் புலனுணர்வு சார்ந்தவற்றுக்குச் சிறிதும் ஒப்பீடு இல்லை. சாரத்தின் சாரமும் அழகின் அழகும் மிகவும் அற்புதமானவை என்பதை நாம் காண்கிறோம். ஆனால் நாம் அவற்றை அவை உண்மையாக இருப்பது போலவே கருத வேண்டும். அருமையானவற்றிற்குப் பதிலாக இழிவானவற்றையும், கௌரவமானவற்றிற்குப் பதிலாக வெட்கக்கேடானவற்றையும் நேசிப்பதை விட பெரிய பைத்தியம் வேறு ஏதேனும் உண்டா? மேலும், நாம் படைக்கப்பட்ட பொருட்களை, அவை அறிவிற்குரியவையாகவோ அல்லது புலன்களுக்குரியவையாகவோ இருந்தாலும், இப்படிப்பட்ட முறையில் நடத்தும்போது கூட இது நிகழ்கிறது. ஆனால், எல்லாவற்றிற்கும் மேலான அவரை நாம் இப்படிப்பட்ட முறையில் நடத்தி, அவருக்குப் பதிலாக உருவமற்ற மற்றும் அற்பமான பொருளை விரும்பினால் என்ன சொல்ல முடியும்?

27. ஆக, இப்போது நமது பணி இதுவே—நமது மனத்தையும் நமது விருப்பத்தையும் எப்போதும் அறிவார்ந்தவற்றில் செலுத்தி, அதில் மகிழ்ந்து, புலனறிவால் அதன் பொருட்டு வியக்கத்தக்க அளவிற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டு, புலனறிவுப் பொருட்களால் கொள்ளையடிக்கப்படாமல் இருப்பதற்காக, நம்மை நாமே கவனமாகக் கண்காணிப்பது. ஆனால், புலன்களைப் பயன்படுத்த வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டால், படைப்பாளரை அவருடைய படைப்புகளின் மூலம் அறிந்துகொள்ளும் பொருட்டு அவ்வாறு செய்ய வேண்டும்; நீரில் சூரியனைக் காண்பது போல, அவற்றில் அவரைக் காண வேண்டும். ஏனெனில், இருக்கும் அனைத்திலும், அனைத்தின் முதல் காரணமும் பிரதிபலிக்கிறது, அது எவ்வளவு தூரம் புரிந்துகொள்ள முடியுமோ அந்த அளவிற்கு.

28. இதுவே நமக்கு முன் உள்ள பணி: ஆனால் அதை எப்படி நிறைவேற்றுவது என்பது சிந்தனைக்குரிய ஒரு விஷயமாகும். ஏனெனில், கூறப்பட்டபடி, உடல் தனது புலன்கள் மூலம் தனக்குரிய விஷயங்களில் இன்பம் காண விரும்புகிறது, மேலும் அது எவ்வளவு திருப்தி அடைகிறதோ, அவ்வளவு அதிகமாக விரும்புகிறது. இது ஆன்மாவின் அபிலாஷைக்கு முரணானது. ஆகவே, ஆன்மாவின் முதல் கடமை, கூறப்பட்டபடி, புலனின்பங்களில் இன்பம் காணாமல், எல்லாப் புலன்களையும் அடக்குவதாக இருக்கட்டும். ஏனெனில், உடல் வலிமை பெறப் பெற, அது தனக்குரியதைக் கடுமையாக நாடುತ್ತದೆ; மேலும் அது இதை நோக்கி எவ்வளவு வலிமையாகப் பாடுபடுகிறதோ, அவ்வளவு கட்டுப்பாடற்றதாகிறது; எனவே, ஆன்மா நோன்பு, இரவுக் காவல், ஜெபத்திற்காக நின்றுகொள்ளுதல், வெறும் தரையில் உறங்குதல், மற்றும் பலவிதமான பிற பற்றாக்குறைகள் மூலம் உடலை அடக்க தீவிரமாக முயல வேண்டும், அதன் பலம் வற்றிப்போய், அதன் ஆன்மீக முயற்சிகளில் அது பணிவாகவும் கீழ்ப்படிதலாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக: இதுவே அதற்கு முன் இருக்கும் முதன்மையான பணியாகும். ஆனால் இதை விரும்புவது எளிதாக இருந்தாலும், அதைச் செயல்படுத்துவது கடினம், மேலும் தேவைப்படுவதிலிருந்து பல விஷயங்கள் செய்யத் தவறப்படுகின்றன, ஏனெனில் ஒருவர் முழு கவனத்துடன் இருக்கும்போதும் கூட புலன்கள் கவனத்தைச் சிதறடிக்கின்றன: எனவே, புத்திசாலித்தனமாக உருவாக்கப்பட்ட மூன்றாவது தீர்வு, பிரார்த்தனை மற்றும் கண்ணீர்களாகும். பிரார்த்தனை, அருளப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களுக்காக நன்றி செலுத்துகிறது, மேலும் பாவங்களுக்கு மன்னிப்பையும், மேலும் முன்னேறுவதற்கான வலிமையையும் கோருகிறது; ஏனெனில், முன்பே கூறப்பட்டபடி, தெய்வீக உதவி இல்லாமல் ஆன்மா தனியாக எதையும் சரியாகச் செய்ய முடியாது. மேலும், அது ஆன்மா தேடியவருடன் ஐக்கியத்தை ஏற்படுத்துகிறது, அவரில் மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது, மேலும் ஒருவரின் விருப்பங்களை முழுமையாக அவருடைய பக்கம் திருப்புகிறது: ஏனெனில், மரியாதைக்குரிய வாழ்க்கையில் இதுவே மிக முக்கியமான விஷயம் – அதாவது, இந்த விருப்பத்தை முடிந்தவரை வலிமையாக விரும்புவதே ஆகும். – கண்ணீருக்கு மிகுந்த சக்தி உண்டு: அவை நமது பாவங்களைப் பற்றி ஆண்டவரைத் தணித்து, இன்ப இச்சையால் ஏற்படும் அசுத்தத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, பரலோகப் பொருட்களுக்கான ஏக்கத்தைத் தூண்டுகின்றன.

29. ஆக, இதுவே முழு விஷயமாகும்: முக்கியமானது மன அல்லது ஆன்மீக நன்மைகளைப் பற்றிய சிந்தனையும் அவற்றுக்கான முழு மனதுடன் கூடிய விருப்பமுமே ஆகும்; இதன் விளைவாக, மாம்சத்தின் அடக்குமுறை—அதன் பகுதிகளான நோன்பு, கற்பு மற்றும் அது போன்றவை—அனைத்தும் பரஸ்பரம் உதவிகரமாக உள்ளன; இந்த நோக்கத்திற்காகவே, அதனுடன் சேர்ந்து ஜெபமும் வருகிறது. இந்தப் பயிற்சிகளில் ஒவ்வொன்றும் பல பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன, இருப்பினும் அவை அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டுள்ளன, அதனால் ஒன்று மற்றொன்றைத் தேவைப்படுத்துகிறது, மற்றொன்று இல்லாமல் ஒன்றும் இருக்க முடியாது.

30. புகழின் மீதும் பணத்தின் மீதும் உள்ள அன்பு ஆகியவை மாம்ச இச்சைகள் என்று யாரும் கருத வேண்டாம். மாம்ச இச்சை என்பது இன்பத்தின் மீதான அன்பு மட்டுமே, அதன் சரியான தீர்வு மாம்சத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதில் காணப்படுகிறது. இருப்பினும், மேலே குறிப்பிடப்பட்ட இரண்டு இச்சைகள் அறியாமையின் விளைவுகளாகும். புத்தி சார்ந்த அல்லது ஆன்மீக உண்மையான நன்மைகளை அனுபவிக்காமலும் அறியாமலும், ஆன்மா தனது ஆன்மீக நன்மைகள் வறுமைக்கு ஆறுதல் தேடிக் கொள்ளும் விதமாக, செல்வம் என்ற வடிவத்தில் போலியான நன்மைகளைக் கற்பனை செய்துள்ளது; அது இந்தக் காரணத்திற்காகவும், இன்பம் மற்றும் புகழ் மீதான அன்பைத் திருப்திப்படுத்தவும், செல்வத்தின் நன்மைக்காகவே அதைப் பேணுகிறது, அதை ஒரு வகையான நன்மையாகக் கருதுகிறது. ஆகவே, இவையனைத்தும் உண்மையான நன்மைகள் பற்றிய அறியாமையின் விளைவே என்று நாம் கூறலாம். புகழின் மீதான காதல் உடல் தேவைகளின் பற்றாக்குறையிலிருந்து எழுவதில்லை: ஏனெனில், எந்தவொரு உடல் தேவையும் அதனால் திருப்தியடையாது ; மாறாக, முதன்மையான நன்மையான மற்றும் உண்மையான மகிமையை அனுபவிப்பதில் உள்ள தோல்வி மற்றும் அதைப் பற்றிய அறிவின்மையிலிருந்து எழுகிறது.

31. மேலும், புகழின் மீதான அன்பு மட்டுமல்ல, சுருக்கமாகச் சொன்னால், அறியாமைதான் அனைத்துத் தீமைகளுக்கும் வேராகும். ஏனெனில், பொருட்களின் இயல்பைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு, அவற்றில் ஒவ்வொன்றும் எங்கிருந்து வருகின்றன, எதற்காகப் பயன்படுகின்றன என்பதை அறிந்த எவரும், பின்னர் தனது இறுதி இலக்கை மறந்து, தனது கவனத்தை உலகியல் விஷயங்கள் பக்கம் திருப்புவது சாத்தியமற்றது. ஒரு நன்மை வெறும் தோற்றம் மட்டுமே என்பதை ஆன்மா உறுதியாக அறிந்திருந்தால், அதை அது விரும்பாது. பழக்கம் அதை ஒரு பொருளின் பக்கம் கொடுங்கோன்மை போல இழுத்தாலும், அந்த விஷயத்தைப் பற்றிய துல்லியமான மற்றும் தெளிவான அறிவின் மூலம், அது பழக்கத்தையே வென்றுவிட முடியும். ஆனால் பழக்கம் பிடிக்கும் முன்பே, அது அறியாமையால் மயக்கப்பட்டுவிட்டது. ஆகவே, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மிக விரைவான சந்தர்ப்பத்தில், இருப்பவை அனைத்தின் மீதும் உண்மையான அறிவைப் பெற ஒருவர் பாடுபட வேண்டும், பின்னர், அதற்கேற்ப, தனது விருப்பத்தை முதல் நன்மையின் ஏக்கத்தால் தூண்ட வேண்டும். தனது முழுமையான வீண்மையை உண்மையாக உணர்ந்த ஒருவருக்கு, தற்போதைய நன்மைகள் அனைத்தையும் இகழ்ப்பது கடினம் அல்ல.

மரியாதைக்குரிய அப்பா பிலேமோன்

அவரைப் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான குறிப்பு

நமது தெய்வத் தந்தையரில் மிகவும் அடக்கமும் கண்ணீருடன் மனந்திரும்பியவருமான, மிகவும் போற்றத்தக்க நமது தந்தை பிலேமோன் எந்தக் காலகட்டத்தில் வாழ்ந்தார் என்பதைப் பிதாக்கள் எழுத்துக்கள் நமக்குக் கூறவில்லை. ஆனால், அவர் மிகவும் பக்திமான் மற்றும் அனுபவம் வாய்ந்த மனிதராகவும், பெரிய அர்சேனியஸின் மிகவும் உண்மையான அடியாராக, மற்ற முனிவர்களை விட அமைதியை அதிகம் நேசித்தவராகவும் இருந்தார் என்பது, இதைக் காண விரும்புவர்களுக்கு தற்போதைய விவரணையிலிருந்து தெளிவாகும். ஏனெனில், அவர் தனது பாலைவன குகையில் இரவும் பகலும் பொறுமையுடன் ஜெபத்திலும் வேண்டுதலிலும் தங்கியிருந்து, இடைவிடாத கண்ணீர்த்துளிகளாலும் மಧುರமான புலம்பல்களாலும் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொண்டு, கடவுள் மீதான அன்பில் புலன் சார்ந்த மற்றும் மன சார்ந்த அனைத்தையும் கடந்து உயர்ந்திருந்ததால், அவர் எப்போதும் கடவுளுக்கு முன்பாக செவிடராகவும் ஊமையராகவும் நின்றார், மேலும் அவருடைய தெய்வீக அருளின் அற்புதமான ஞானத்திற்குத் தகுதியானவராகக் கருதப்பட்டார்; அதிலிருந்து, சூரியனின் ஒளியிலிருந்து போல, இந்த எப்போதும் நினைவில் நிற்கும் மனிதர், தனது முழுமையான மௌனத்திலும் நிசப்தத்திலும், பேசவும் பகுத்தறியவும் மட்டுமல்லாமல், உணரவும் முன்னறிந்துணரவும் கூடிய வரத்தால் வளப்படுத்தப்பட்டார். இதற்கு ஒரு நம்பகமான சாட்சி, இங்கு முன்வைக்கப்பட்டுள்ள அவருடைய வாழ்க்கை வரலாறாகும். அதில், புனிதமான நிதானம் குறித்த அவருடைய மிகவும் பகுத்தறிவுள்ள போதனை, அவருடைய சொந்த நீண்டகால அனுபவத்தின் அடிப்படையில், அதன் செயல்திறன் மற்றும் தியானம் ஆகிய இரு அம்சங்களிலும் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆகவே, உணர்ச்சிகளின் அசுத்தமான மற்றும் அருவருப்பான ஆடைகளைக் களைந்து, வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், பழைய மனிதனைக் களைந்து, பற்று அற்ற தன்மை மற்றும் கிருபையின் ஒளிமயமான ஆடையால், அல்லது கிறிஸ்து இயேசுவில் உள்ள புதிய மனிதனால் தங்களை ஆட்கொள்ள விரும்பும் எவரும், முதியவரின் இந்த போதனையை அடிக்கடி ஆராய்ந்து, தங்களால் முடிந்தவரை அதை நடைமுறைப்படுத்தினால், தாங்கள் விரும்புவதை எளிதில் அடைவார்கள்.

அப்பா பிலிமோனின் மிகவும் அறிவுறுத்தக்கூடிய ஒரு குறிப்பு

1. அப்பா பிலிமோன் என்ற துறவி, லாவ்ராவிலிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லாத, ரோமியெவா என்று அழைக்கப்பட்ட ஒரு குகையில் தன்னை ஒதுக்கிக் கொண்டு, மனக்கட்டுப்பாட்டுப் பணிகளில் தன்னை அர்ப்பணித்திருந்தார் என்றும், மகான் ஆர்செனியஸ் தமக்குத்தாமே கூறிக் கொண்டதாகச் சொல்லப்படும், 'பிலிமோனே, நீ ஏன் இங்கு வந்தாய்?' என்ற சொற்களைத் தனக்குள் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார் என்றும் கூறப்படுகிறது. அவர் இந்த குகையில் கணிசமான காலத்திற்கு இருந்தார். அவருடைய பணி ஜெபக் கயிறுகளை முறுக்கி, கூடைகளைப் பின்னுவதுதான். அவற்றை அவர் நிர்வாகியிடம் கொடுப்பார்; அதற்குப் பதிலாக, அவர் சிறிய ரொட்டித் துண்டுகளைப் பெறுவார், அதைக் கொண்டே அவர் வாழ்ந்தார். அவர் ரொட்டியும் உப்பும் தவிர வேறு எதையும் உண்ணவில்லை, அதுவும் தினமும் இல்லை. அவர் தனது உடலைப் பற்றி சிறிதும் கவலைப்படாதவராகத் தோன்றினார், ஆனால் தியானம் செய்து, தெய்வீக ஞானத்தால் அருள்பெற்றார், மேலும் பரலோகத்திலிருந்து வரும் சொல்லொணா வழிகாட்டுதலில் பங்குகொண்டு, ஆன்மீக மகிழ்ச்சியில் வாழ்ந்தார். சனிக்கிழமைகளிலும் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளிலும் அவர் தேவாலயத்திற்குச் செல்லும்போது, எப்போதும் தனியாக, ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கி நடப்பார்; தனது பக்திக்கு இடையூறு ஏற்படாமல் இருக்க, யாரும் தன்னை நெருங்க அனுமதிக்க மாட்டார். இருப்பினும், தேவாலயத்தில் ஒரு மூலையில் தலைகுனிந்து நின்று, அவர் ஆறாகக் கண்ணீர் வடித்து, இடைவிடாமல் புலம்புவார்; அப்போது அவரது மனம் மரணத்தின் நினைவிலும், குறிப்பாக அவர் எல்லா வகையிலும் பின்பற்ற முயன்ற மகான் அர்செனியஸின் உருவத்திலும் நிலைத்திருக்கும்.

2. அலெக்சாந்திரியாவிலும் அதன் சுற்றுப்புறங்களிலும் மதப்பிளவு எழுந்தபோது, அவர் அங்கிருந்து விலகி நிக்கனோர் மடாலயத்திற்குச் சென்றார். அவர் வந்தவுடன், கடவுள் அன்பில் மிகுந்த பாவ்லின், தனக்கென ஒதுக்கப்பட்டிருந்த ஒரு இடத்தை அவருக்குக் கொடுத்து, அவருக்கு முழுமையான அமைதியை உறுதி செய்தார். ஒரு வருடத்திற்கு, அவர் யாரையும் அவரைப் பார்க்க அனுமதிக்கவில்லை, மேலும் அவருக்குத் தேவையான உணவைக் கொண்டு வரும்போது தவிர, அவரே அவரைச் சிறிதளவும் தொந்தரவு செய்யவில்லை. கிறிஸ்துவின் புனித உயிர்த்தெழுதல் வந்தது. ஒருமுறை அவர்கள் சந்தித்தபோது, உரையாடல் தொடங்கி, பேச்சು துறவியின் வாழ்க்கையைப் பற்றி திரும்பியபோது, மிகவும் பக்திமான் சகோதரரான பாவ்லின், ஒரு துறவியாக வாழும் மாண்பான எண்ணத்தையும் கொண்டிருந்தார் என்பதை ஃபிலமோன் உணர்ந்தார்; ஆகையால், அவர் புனித -இன் வேதாகமங்களிலிருந்தும், பிதாக்களின் எழுத்துக்களிலிருந்தும் துறவறத்தைப் பற்றிய வார்த்தைகளை அவருக்குப் பெருமளவில் ஊட்டினார்— – பரிபூரண தனித்துவமின்றி கடவுளைத் திருப்திப்படுத்துவது சாத்தியமற்றது என்பதை அனைவருக்கும் காட்டுகிறார், கடவுளால் அறிவூட்டப்பட்ட தந்தையான மோசேவும், மௌனம் தவத்திற்குப் பிறக்கிறது என்றும், தவம் கண்ணீருக்குப் பிறக்கிறது, கண்ணீர் பயத்திற்குப் பிறக்கிறது என்றும் போதிப்பது போல – பயம் – பணிவு, பணிவு – உள்ளொளி, உள்ளொளி – அன்பு, மேலும் அன்பு ஆன்மாவை ஆரோக்கியமானதாகவும் பற்று அற்றதாகவும் ஆக்குகிறது, அப்போது ஒரு நபர் தான் கடவுளிடமிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லை என்பதை உணர்கிறார்.

3. அவர் (பிலேமோன்) அவரிடம் கூறினார்: 'நீங்கள் மௌனம் மூலம் உங்கள் மனதை முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்தி, அதைத் தணியாத ஆன்மீக உழைப்பில் ஈடுபடுத்த வேண்டும்.' அறிவுலகிற்குத் திரும்பும் கண், புலனறிவு உலகில் உள்ள காணக்கூடியவற்றைப் பார்ப்பது போல, தூய மனமும் ஆன்மீகத் தியானத்தில் ஈடுபடும்போது, அதிலிருந்து அதைப் பிரிக்க முடியாது. மேலும், மௌனத்தின் மூலம் அது உணர்ச்சிகளிலிருந்து நீக்கப்பட்டுத் தூய்மைப்படுத்தப்படும் அளவிற்கு, அந்த அளவிற்கு அது (அந்த ஆன்மீக விஷயங்களின்) அறிவிற்குத் தகுதியானதாகிறது. இருப்பினும், மனம் உண்மையான அறிவின் களத்திற்குள் நுழைந்து கடவுளுடன் ஒன்றிணைந்தபோது அது பரிபூரணமடைகிறது. அப்போது, ஒரு அரச மாண்பைப் பெற்று, உலகின் அனைத்து ராஜ்ஜியங்களையும் நீங்கள் அதற்கு வழங்கியாலும், அது வறுமையை உணர்வதில்லை, அல்லது பொய்யான ஆசைகளால் ஈர்க்கப்படுவதும் இல்லை. ஆகவே, நீங்கள் அத்தகைய நற்பண்புகளை அடைய விரும்பினால், உலகத்திலிருந்து விரைவாகத் தப்பித்து, புனிதர்களின் பாதையில் பேரார்வத்துடன் ஓடுங்கள்; உங்கள் வெளித்தோற்றத்தைப் பற்றிய கவலையைத் தள்ளிவிட்டு, எளிமையான ஆடைகளை அணியுங்கள், பணிவால் உங்களை அலங்கரித்துக் கொள்ளுங்கள். உங்கள் நடத்தை எளிமையாகவும், உங்கள் பேச்சு ஆர்ப்பாட்டமின்றியும், உங்கள் நடை வெளிப்படுத்துவதின்றியும், உங்கள் குரல் உண்மையுடனும் இருக்கட்டும். வறுமையில் வாழ்வதையும், அனைவராலும் புறக்கணிக்கப்படுவதையும் நேசிக்கக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, உங்கள் மனத்தின் தெளிவையும் நிதானத்தையும் பேணுவதில் கவனம் செலுத்துங்கள்; எல்லா சோதனைகளிலும் பொறுமையாக இருங்கள், மேலும் நீங்கள் ஏற்கனவே பெற்ற ஆன்மீக ஆசீர்வாதங்களை ஒவ்வொரு வழியிலும் பேணி, அவற்றை அப்படியே மாறாமல் காப்பாற்றுங்கள். உங்களைக் கவனமாகக் கண்காணித்து, இரகசியமாக நுழையும் எந்த இன்பங்களையும் ஏற்றுக்கொள்ளாதீர்கள். ஏனெனில், மௌனம் ஆன்மாவின் உணர்ச்சிகளை அடக்கினாலும், அவை எரியவும் தீவிரமடையவும் அனுமதிக்கப்பட்டால், அவை பொதுவாக இன்னும் கொடூரமாகக் கொந்தளிக்கின்றன, மேலும் இதை அனுமதிப்பவர்களை இன்னும் அதிகமான சக்தியுடன் பாவத்தை நோக்கி இழுக்கின்றன. அவ்வாறே, உடல் காயங்கள், தேய்க்கப்பட்டு கிழிக்கப்படும்போது, குணப்படுத்த முடியாததாகிவிடுகின்றன. அசுரர்கள் அதைத் தூண்டுகையில், புலன்களும் அவர்களுடன் சேரும்போது, ஒரு வார்த்தை கூட மனதை இறை நினைவிலிருந்து விலக்கிவிடக்கூடும். ஆன்மாவைப் பாதுகாப்பது ஒரு பெரும் சாதனை, ஒரு பெரும் பயம். ஆகையால், நீங்கள் உலகத்திலிருந்து முற்றிலும் விலகி, உங்கள் ஆன்மாவை உடலுக்கான அனைத்து இரக்கங்களிலிருந்தும் பிரித்தெடுத்து, நகரமில்லாதவராகவும், இல்லமில்லாதவராகவும் ஆக வேண்டும், சொத்துரிமை அற்றவராக, பணமில்லாமல், பேராசையில்லாமல், கவலைகள் இல்லாமல், தோழமை இல்லாமல், மனித விவகாரங்களை அறியாமல், பணிவாக, இரக்கமுள்ளவராக, நல்லவராக, சாந்தமாக, மென்மையான குணம் கொண்டவராக, இதயத்தில் தெய்வீக வழிகாட்டுதலின் அறிவூட்டும் பதிவுகளைப் பெறத் தயாராக இருப்பவராக ஆக வேண்டும். ஏனெனில், மகான் பேசில் நமக்குக் கற்பிப்பது போல, மெழுகில் முன்பு பொறிக்கப்பட்ட எழுத்துக்களை முதலில் அழித்தாலன்றி, அதன் மீது புதிதாக எழுதுவது இயலாதது. அத்தகையவர்களே அந்தணர்கள், அவர்கள் எல்லா உலகியல் பழக்கவழக்கங்களிலிருந்தும் முற்றிலும் விலகி, தங்களுக்குள் அசைக்க முடியாத தெய்வீக ஞானத்தை பேணி, தெய்வீகச் சட்டங்களால் அறிவொளி பெற்று, 'பூமியில் உள்ள உறுப்புகளைக் கொன்றவர்களாய்' (கொலோ. 3: 5) சுயக்கட்டுப்பாடு, தேவ பயம் மற்றும் அன்பு மூலம். ஏனெனில், இடைவிடாத பிரார்த்தனை மற்றும் தெய்வீக வேதங்களின் படிப்பின் மூலம், இதயத்தின் ஆன்மீகக் கண்கள் திறக்கப்பட்டு, சக்திகளின் ராஜாவைக் காண்கின்றன—அங்கு பெரும் மகிழ்ச்சியும், கட்டுக்கடங்காத தெய்வீக ஆர்வமும் ஆன்மாவிற்குள் வலுமையாகத் தூண்டப்படுகிறது. அதன் மூலம், ஆவியின் கிரியையால் மாம்சமும் அங்கே ஈர்க்கப்பட்டு, முழு மனிதனும் ஆன்மீகமானவனாக மாறுகிறான். ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட மௌனத்தையும் கடுமையான துறவு வாழ்க்கையையும் கடைப்பிடிப்பவர்கள் இதற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள்: அவர்கள், எல்லா மனித ஆறுதல்களிலிருந்தும் விலகி, பரலோகத்தில் வாசம் செய்யும் ஒரே ஆண்டவருடன் இடைவிடாமல் உரையாடுகிறார்கள்!

4. இதைக் கேட்ட அந்தக் கடவுள் அன்பான சகோதரர், தெய்வீக அன்பால் தனது ஆன்மா ஊடுருவப்பட்டு, (தனது இடத்தை விட்டு) விலகி, தன்னுடன் (பிலேமோனுடன்) சேர்ந்து, பெரிய தந்தையர்கள் தங்கள் பக்திப் பாதையை நிறைவு செய்திருந்த அந்த ஸ்கெட்டாவை அடைந்தார். அவர்கள் மௌனமாக வாழ விரும்பியதால், புனித யோவான் கோலோவின் லாவ்ராவில் குடியேறி, தங்கள் பொறுப்புகளை லாவ்ராவின் நிர்வாகிக்கு ஒப்படைத்தனர். அங்கு அவர்கள், தேவனுடைய கிருபையினால், பரிபூரண மௌனத்தில் வாழ்ந்தனர்; சனிக்கிழமைகளிலும் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளிலும் பொதுவான திருப்பலிகளில் கலந்துகொண்டு, மற்ற நாட்களில் தங்கள் அறைகளில் தங்கியிருந்தனர்; ஒவ்வொருவரும் தங்கள் ஜெபங்களையும் பக்தி செலுத்தல்களையும் தனிப்பட்ட முறையில் செய்துகொண்டனர்.

5. அந்தப் புனித முதியவருக்கு (பிலேமோன்) பின்வரும் வழிபாட்டு விதிமுறை இருந்தது: இரவில் அவர் முழு சங்கீதப் புத்தகத்தையும் மற்றும் கீர்த்தனைகளையும் (சங்கீதப் புத்தகத்தில் உள்ள ஒன்பது கீர்த்தனைகள்) அவசரமின்றி, அமைதியாகப் பாடுவார்; அவர் நற்செய்தியிலிருந்து ஒரே ஒரு பகுதியை வாசித்துவிட்டு, அமர்ந்துகொண்டு, தனக்குள் 'கர்த்தரே, இரக்கம் காட்டும்!' என்று சொல்லிக்கொள்வார். முழு கவனத்துடனும் நீண்ட நேரம், இந்தப் பிரார்த்தனையை அவரால் உச்சரிக்க முடியாத வரை அவர் அதைச் செய்வார்; இறுதியாக, அவர் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிடுவார். பின்னர், விடியற்காலையில், அவர் மீண்டும் முதல் மணி நேர ஜெபத்தைச் சொல்வார், மேலும் கிழக்கு நோக்கித் தனது இருக்கையில் அமர்ந்து, (திருவசனங்களை) பாடியும், அவருக்குப் பிடித்தபடி நிருபங்களிலிருந்தும் நற்செய்தியிலிருந்தும் படித்தும் மாறி மாறி இருப்பார். இவ்வாறு அவர் நாள் முழுவதும் இடைவிடாமல் பாடியும், ஜெபித்தும், பரலோக விஷயங்களைத் தியானித்து மகிழ்ந்தும் கழித்தார்; அவரது மனம் தியானத்தில் அவ்வளவு அடிக்கடி ஆழ்ந்து மூழ்கிவிடும், தான் பூமியில் இருக்கிறாரா இல்லையா என்றே அவருக்குத் தெரியாதிருந்தது.

6. அந்த சகோதரர், அவர் தனது வழிபாடுகளில் அவ்வளவு ஆழ்ந்து ஈடுபட்டிருப்பதையும், சில சமயங்களில் தெய்வீக எண்ணங்களில் முற்றிலும் மூழ்கியிருப்பதையும் கண்டு, அவரிடம் கூறினார்: 'பிதாவே, இவ்வளவு முதிர்ந்த வயதில், இந்த வழியில் உங்கள் உடலை அடக்கி ஆள்வது உங்களுக்குக் கடினமாக இல்லையா? அவர் பதிலளித்தார்: 'என்னை நம்புங்கள், கடவுள் என் ஆன்மாவில் ஜெபப் பணிக்காக அத்தகைய ஆர்வத்தையும் அத்தகைய அன்பையும் ஊட்டியுள்ளார் , அதன் ஏக்கத்தை என்னால் முழுமையாகப் பூர்த்தி செய்ய முடியவில்லை; ஆனாலும், கடவுளின் அன்பும் எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களுக்கான நம்பிக்கையும் உடலின் பலவீனத்தை வென்றுவிடுகின்றன.' இவ்வாறு, அவர் உண்ணும்போதும் மட்டுமல்லாமல், மற்ற நேரங்களிலும் கூட, அவரது எல்லா விருப்பங்களும் ஞானமாக வானத்திற்கு உயர்த்தப்பட்டன.

7. ஒருமுறை, அவருடன் வசித்த ஒரு சகோதரர் அவரிடம் கேட்டார்: 'ஆழ்ந்த சிந்தனையின் இரகசியங்கள் யாவை?' அவரோ, அந்த சகோதரரின் விடாமுயற்சியையும், அவர் உண்மையாகவே ஆன்மீக வளர்ச்சி தேடினார் என்பதையும் கண்டு, அவரிடம் கூறினார்: 'நான் உனக்குச் சொல்கிறேன், என் பிள்ளையே, யாருடைய மனம் முற்றிலும் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறதோ, அவருக்குக் கடவுள் ஊழியம் செய்யும் சக்திகள் மற்றும் (தேவதூதர்களின்) பதவிகளின் தரிசனங்களை வெளிப்படுத்துகிறார்.'

8. அவர் அவரிடம் பின்வருவனவற்றையும் கேட்டார்: 'பிதாவே, பரிசுத்த வேதாகமத்தின் வேறு எந்தப் பகுதியையும் விட சங்கீதப் புத்தகத்தில் நீங்கள் ஏன் அதிக மகிழ்ச்சியைக் காண்கிறீர்கள்? மேலும், நீங்கள் மென்மையாகப் பாடும்போது, யாரிடமாவது பேசுவது போல் ஏன் தோன்றுகிறீர்கள்?' இதற்கு அவர் பதிலளித்தார்: 'கடவுள், தீர்க்கதரிசி தாவீதின் மீது செய்தது போலவே, சங்கீதங்களின் சக்தியை என் ஆன்மாவில் பொதிந்துள்ளார், மேலும் அவற்றுக்குள் மறைந்திருக்கும் பன்முக தியானங்களின் இன்பத்திலிருந்து என்னால் விலகி இருக்க முடியாது; ஏனெனில் அவை முழு தெய்வீக வேதத்தையும் உள்ளடக்கியுள்ளன.' கட்டுதல் நோக்கத்திற்காகவும், பலமுறை விடாமுயற்சியுடன் வேண்டிக்கொண்ட பிறகும, அவர் இதைக் கேட்டவரிடம் மிகுந்த பணிவுடனே ஒப்புக்கொண்டார்.

9. யோவான் என்ற பெயர் கொண்ட ஒரு சகோதரர், கடற்கரையிலிருந்து புறப்பட்டு, இந்தப் புனிதரும் பெரியவருமான தந்தை பிலேமோனை வந்தடைந்து, அவரது பாதங்களைத் தழுவிக்கொண்டு, அவரிடம், 'தந்தையே, நான் இரட்சிக்கப்பட என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று கேட்டார். ஏனெனில் என் மனம் அலைந்து, செல்லக்கூடாத இடங்களுக்குச் செல்கிறது. அவர், ஒரு சிறு இடைவெளிக்குப் பிறகு, கூறினார்: 'இந்த (ஆவிக்குரிய) துன்பம் வெளிப்பார்வை கொண்டவர்களின் அடையாளம், அது அவர்களுக்குள் நிலைத்திருக்கிறது. மேலும் இது உனக்குள்ளும் இருக்கிறது, ஏனெனில் நீ இன்னும் கடவுள் மீது முழுமையான அன்பை அடையவில்லை; அன்பின் வெப்பமும், அவரைப் பற்றிய அறிவும் இன்னும் உன்னை வந்தடையவில்லை.' அந்த சகோதரன் அவரிடம், 'அப்படியானால் நான் என்ன செய்ய வேண்டும், ஐயனே?' என்று கேட்டான். அவர் பதிலளித்தார்: 'போய், இந்த இரகசிய போதனையை உன் இதயத்தில் ஏற்றுக்கொள், அது உன் மனதை இதிலிருந்து தூய்மைப்படுத்தும்.' அந்த சகோதரன், இந்த வார்த்தைகளின் அர்த்தம் தெரியாமல், அந்த முதியவரிடம், 'அப்படியானால் இந்த இரகசிய போதனை என்ன, ஐயனே?' என்று கேட்டான். அவரும் அவனிடம் கூறினார்: 'சென்று, உன் இதயத்திலும் எண்ணங்களிலும் நிதானத்துடன் இரு; நிதானத்துடனும், பயத்துடனும், நடுக்கத்துடனும் கூப்பிடு: "கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே, என்மேல் இரக்கம் காட்டும்!"' இவ்வாறு ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தியாடோக்கஸ் ஆரம்பநிலையாளர்களுக்கும் போதிக்கிறார்.

10. அந்த சகோதரன் புறப்பட்டுச் சென்றான். கடவுளின் அருளாலும், அந்தத் துறவியின் ஜெபங்களாலும், அவன் சமாதானம் கண்டான்; மேலும் இந்த உபதேசத்தில் ஓரளவு மகிழ்ச்சியும் அடைந்தான். ஆனால், பிற்காலத்தில் அந்த மகிழ்ச்சி அவனை விட்டு நீங்கிவிட்டது; அதனால் அவனால் அந்த ஒழுக்கத்தைக் கடைப்பிடிக்கவோ அல்லது தெளிந்த மனதுடன் ஜெபிக்கவோ முடியவில்லை. ஆகவே, அவன் அந்த முனிவரிடம் திரும்பிச் சென்று நடந்ததை அவரிடம் சொன்னான். மூப்பர் அவரிடம் கூறினார்: 'இப்போது நீங்கள் மௌனம் மற்றும் ஞானமுள்ள நடத்தையின் வழியைக் கற்றுக்கொண்டீர்கள், அதிலிருந்து வரும் இனிமையைச் சுவைத்துப் பார்த்தீர்கள். 'இதை எப்போதும் உங்கள் இதயத்தில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்—நீங்கள் உண்ணும்போதும், பருகும்போதும், ஒருவருடன் உரையாடும்போதும், பயணம் செய்யும்போதும், அல்லது உங்கள் அறையில் அமர்ந்திருக்கும்போதும்—தெளிந்த மனதுடனும், சிதறாத உணர்வுடனும் ஜெபிப்பதை, கீர்த்தனைகளைப் பாடுவதை, மற்றும் ஜெபங்களிலும் சங்கீதங்களிலும் அறிவுறுத்தப்படுவதை ஒருபோதும் நிறுத்தாதீர்கள்; உங்கள் மிக அவசியமான தேவைகளைக் கவனித்துக் கொள்ளும்போதும் கூட, உங்கள் மனதை வேலையில்லாமல் இருக்க விடாதீர்கள், ஆனால் அதை இரகசியமாகக் கற்றுக்கொள்ளவும் ஜெபிக்கவும் கட்டாயப்படுத்துங்கள். இதன் மூலம் நீங்கள் தெய்வீக வேதத்தின் ஆழங்களையும் அதில் மறைந்திருக்கும் சக்தியையும் உணர்ந்து, உங்கள் மனதை இடைவிடாத பணியில் ஈடுபடுத்தலாம், இதன் மூலம் 'விடாக்களங்கமின்றி ஜெபம்பண்ணுங்கள்' (1 தெச. 5:17) என்று கட்டளையிடும் அப்போஸ்தலரின் வார்த்தையை நீங்கள் நிறைவேற்ற முடியும். ஆகவே, உங்களைப் பற்றி மிகவும் எச்சரிக்கையாக இருங்கள், மேலும் தீய எண்ணங்களையோ, அல்லது எந்தவொரு வீண் மற்றும் ஆரோக்கியமற்ற எண்ணங்களையோ மனதில் கொள்ளாமல் உங்கள் இதயத்தைக் காத்துக்கொள்ளுங்கள்; ஆனால் எப்போதும்—நீங்கள் உறங்கும்போதோ, விழித்திருக்கும்போதோ, உண்பபோதோ, குடிக்கும்போதோ, அல்லது உரையாடும்போதோ—உங்கள் இதயம், இரகசியமாகவும் எண்ணத்திலும், சங்கீதங்களை ஆராய்வதாகவோ அல்லது ஜெபிப்பதாகவோ இருக்கட்டும்: 'கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே, தேவரீர் இரக்கமாயிரும்!' அப்படியே, நீங்கள் சங்கீதங்களை உரக்கப் பாடும்போது, உங்கள் எண்ணங்கள் வேறு எங்கோ அலைந்து செல்லும்போது, உங்கள் உதடுகளால் பேசாதபடி கவனமாக இருங்கள்.

11. அந்த சகோதரன் மீண்டும் அவரிடம் கேட்டார்: 'நான் தூங்கும்போது பல வீணான கனவுகளைக் காண்கிறேன்.' அந்த முனிவர் அவரிடம் கூறினார்: 'சோம்பலாகவோ அல்லது மனந்தளர்ந்தவராகவோ இருக்காதீர்கள்; ஆனால் நீங்கள் தூங்குவதற்கு முன்பு, உங்கள் இதயத்தில் பல பிரார்த்தனைகளைச் செலுத்தி, உங்கள் எண்ணங்களால், உங்கள் சித்தத்தின்படி உங்களை வழிநடத்தும் பிசாசின் சோதனைகளை எதிர்க்கவும், அப்போதுதான் கடவுள் உங்களை ஏற்றுக்கொள்வார்.' உங்கள் உதடுகளில் திருவசனங்களும், மனதில் ஞான உபதேசமும் இருக்கவே தூங்குவதற்கு உங்கள் முழு முயற்சியையும் செய்யுங்கள். கவனக்குறைவால் உங்கள் மனதில் அந்நிய எண்ணங்கள் குடியேற அனுமதிக்காதீர்கள்; மாறாக, நீங்கள் எந்த எண்ணங்களுடன் ஜெபித்தீர்களோ, அவற்றிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு, உங்கள் படுக்கையில் படுத்துக்கொள்ளுங்கள், அதனால் நீங்கள் உறங்கும்போதும் கூட, அவை உனக்குள் நிலைத்திருக்கவும், நீ விழித்தெழும்போது உன்னுடன் உரையாடவும் வேண்டும். உறங்குவதற்கு முன்பு ஆர்த்தடாக்ஸ் விசுவாசத்தின் புனித சின்னத்தையும் ஓதுங்கள்; ஏனெனில், கடவுள் மீதான ஆர்த்தடாக்ஸ் விசுவாசமே எல்லா நன்மைகளுக்கும் மூலம் மற்றும் பாதுகாப்பு ஆகும்.

12. அவருடைய சகோதரர் மீண்டும் அவரிடம் கேட்டார்: 'பிதாவே, அன்புக்காகச் சொல்லும், உமது மனதின் செயல்பாடு என்ன? நானும் இரட்சிக்கப்படுவதற்காக எனக்குக் கற்றுத் தாரும்.' அவர் அவரிடம் கூறினார்: 'இதை அறிய நீங்கள் ஏன் இவ்வளவு ஆர்வமாக இருக்கிறீர்கள்?' இளைய சகோதரன் எழுந்து, அந்தப் புனிதரின் பாதங்களைத் தழுவி முத்தமிட்டு, தன்னிடம் கூறுமாறு மன்றாடினான். சிறிது நேரம் சென்ற பிறகு, மூத்தவன், 'இதை உன்னால் இன்னும் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது' என்றான். உண்மையின் ஆசீர்வாதங்களில் வசிப்பதற்குப் பழகிய ஒரு மனிதனின் இயல்பு, ஒவ்வொரு புலனுக்கும் அதன் உரிய பணியை ஒதுக்குவதாகும்; மேலும், உலகின் வீணான எண்ணங்களிலிருந்து முற்றிலும் தூய்மையடையாத ஒருவன் இந்தப் பரிசுக்குத் தகுதியானவனாகக் கருதப்படுவது சாத்தியமற்றது. ஆகவே, நீங்கள் இதை உண்மையாகவே விரும்பினால், இந்த இரகசிய போதனையைத் தூய்மையான இதயத்தில் காத்திடுங்கள். ஏனெனில், ஜெபமும் வேதவசன போதனையும் உன்னில் இடைவிடாமல் நிலைத்திருந்தால், உன் ஆத்துமாவின் கண்கள் திறக்கப்படும், அதற்குள் மிகுந்த சந்தோஷமும், ஒரு சொல்லக்கூடாத -ம், தீவிர உணர்வும் இருக்கும், ஆவியும் மாம்சமும் சூடேற்றப்பட்டு, முழு மனிதனும் ஆவிக்குரியவனாக மாறுவான். ஆகவே, இரவோ பகலோ, தூய்மையான மனதுடன் கவனச்சிதறல் இல்லாமல் ஜெபிக்கும் அருளைக் கடவுள் உங்களுக்கு வழங்கினால், உங்கள் வழக்கமான ஜெப முறையை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, உங்கள் முழு வலிமையோடும், உங்கள் முழு இதயத்துடனும் மனதுடனும் கடவுளிடம் ஒட்டிக்கொள்ள முயலுங்கள். நீங்கள் மேற்கொண்டிருக்கும் இந்த ஆன்மீக முயற்சியில் அவர் உங்கள் இதயத்திற்கு ஒளி ஊட்டுவார். இதற்கு அவர் மேலும் கூறினார்: ஒருமுறை ஒரு முதியவர் என்னிடம் வந்தார், நான் அவருடைய மனநிலையைப் பற்றி கேட்டபோது, அவர் என்னிடம் கூறினார்: 'இரண்டு ஆண்டுகளாக நான் தேவனுக்கு முன்பாக ஜெபத்தில் இருந்தேன், அவர் தம்முடைய சீடர்களுக்கு ஒப்படைத்த ஜெபம் என் இருதயத்தில் இடைவிடாமலும் கவனச்சிதறல் இல்லாமலும் பதியப்பட அருள் புரியும்படி என் முழு இருதயத்தோடும் அவரிடம் மன்றாடினேன்; மேலும், என் உழைப்பையும் பொறுமையையும் கண்ட கிருபையான கர்த்தர், நான் கேட்டதை எனக்கு அருளினார்.' மேலும் அவர் அவரிடம் கூறியது இதுதான்: ஆன்மாவில் எழும் வீணான எண்ணங்கள், சோம்பேறியாக இருந்து கவனக்குறைவுக்குத் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்த ஆன்மாவின் வேதனையாகும்; இதனால்தான், வேதத்தின்படி, நாம் நமது மனதை எல்லாவிதமான எச்சரிக்கையுடனும் காக்க வேண்டும், கவனச்சிதறல் இல்லாமல் உணர்வுப்பூர்வமாகப் பாட வேண்டும், மேலும் தூய்மையான மனதுடன் ஜெபிக்க வேண்டும். ஆகவே, சகோதரரே, நாம் நமது ஆர்வத்தை அவருக்குக் காட்ட வேண்டும் என்று கடவுள் விரும்புகிறார்; முதலில் நமது முயற்சிகள் (தவம் மற்றும் நற்செயல்கள்) மூலமாகவும், பின்னர் அன்பு மற்றும் இடைவிடாத ஜெபம் மூலமாகவும் – அவர் நமக்கு இரட்சிப்பின் வழியைத் தருவார். ஆகவே, தீமைகள் அனைத்திலிருந்தும் முழுமையாக விலகி, நன்மைகள் அனைத்தையும் பெற்று, கடவுளிடம் பரிபூரண அன்பு கொண்டு, பக்தியுடனும் நீதியுடனும் அவருடன் வசிப்பதைத் தவிர, பரலோகத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் வேறு பாதை இல்லை என்பது தெளிவாகிறது; ஆகையால், இவற்றை யார் கொண்டிருக்கிறாரோ அவர் விரைவில் பரலோகப் படைக்குள் சேருவார். ஆனால், இதில், உயரங்களுக்கு ஏற விரும்பும் ஒவ்வொருவரும் பூமியில் உள்ள தங்கள் உறுப்புகளைக் கொல்ல வேண்டியது கட்டாயமாகும். ஏனெனில், நமது ஆன்மா உண்மையான நன்மையைத் தியானிப்பதில் மகிழ்ச்சி அடையும்போது, அது பாவத்தின் இனிமையால் தூண்டப்பட்ட எந்தப் பேரார்வத்திற்கும் மீண்டும் செல்வதில்லை; மாறாக, எல்லா மாம்ச இச்சையிலிருந்து விலகி, தூய்மையான மற்றும் களங்கமற்ற மனதுடன் தேவதரிசனத்தைப் பெறுகிறது. ஆகவே, நாம் நமது இதயங்களில் கடவுளுடன் வசிக்கவும், அவருடைய தெய்வீகக் கட்டளைகளைப் பாவமின்றி நிறைவேற்றவும், அவரே நமக்கு அருளப்பட்ட ஆவியானவரின் கிருபையால், சூரியக் கதிர்களைப் போலத் தம்முடைய செல்வாக்கை நம்மேல் பொழிந்து, தம்முடைய சட்டங்களை உறுதியாகக் கடைப்பிடிக்க நமக்குக் கற்பிக்கவும், நமக்கு மிகுந்த சுயக்கட்டுப்பாடும், அதிக உடல் உழைப்பும், ஆன்மாவின் தூய்மையும் தேவைப்படுகின்றன. பாடுபட்டு சோதனைகள் மூலம், நாம் படைக்கப்பட்ட அந்த உருவத்தை—அதாவது பகுத்தறிவுள்ள, எல்லா ஞானத்தையும் கிரகிக்கும் திறனுள்ள, கடவுளுக்கு ஒப்பான—தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்; அதற்கு நமது புலன்களை, சோதனைகளின் மத்தியில் அவற்றை மாற்றுவதன் மூலம் எல்லா அசுத்தங்களிலிருந்தும் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும், அதன் மூலம் அரச மாண்பிற்கு மாற்றப்பட வேண்டும். தேவன் மனித இயல்பை, மகிமையின் தூதர்கள், அதிகாரங்கள், வல்லமைகள், பிரதானிகள், அதிகாரம், நெருங்க முடியாத ஒளி மற்றும் மிகவும் பிரகாசமான மகிழ்ச்சி ஆகியவற்றின் ஆனந்தத்தை மனதில் தியானிக்கும் திறனுடன், எல்லா நன்மைகளிலும் பங்குகொள்ளும்படியாகப் படைத்தார். ஆனால், நீங்கள் ஒரு நற்பண்பை வளர்த்துக் கொண்டபோது, உங்கள் எண்ணங்கள் உங்கள் சகோதரனைக் கடந்து செல்லாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள், ஏனெனில் நீங்கள் அதை வளர்த்தபோது அவர் அதைப் புறக்கணித்துவிட்டார்; ஏனெனில் இதுவே பெருமையின் ஆரம்பம். நீங்கள் எந்தவொரு விருப்ப உணர்ச்சியுடனும் போராடும்போது,ப் போர் கடுமையாக இருப்பதால் மனந்தளர்ந்துவிடாமலும், மனம் சோர்ந்துவிடாமலும் கவனமாக இருங்கள்; மாறாக, எழுந்து நின்று, தேவனுக்கு முன்பாக உங்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, தீர்க்கதரிசியின் வார்த்தைகளை உங்கள் இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து கூறுங்கள்: 'கர்த்தாவே, எனக்குத் தீங்கு இழைப்பவர்களை நியாயந்தீர்ப்பீராக' (சங். 34:1), ஏனெனில் அவர்களுக்கு எதிராக நிற்கும் அளவுக்கு நான் வலிமையானவன் அல்ல. உங்கள் பணிவைக் கண்ட அவர், விரைவில் தனது உதவியை உங்களுக்கு அனுப்புவார். நீங்கள் ஒருவருடன் பயணம் செய்யும்போது, வீணான உரையாடல்களில் ஈடுபடாதீர்கள், மாறாக அவர் பின்பற்றிய ஆன்மீகப் பயிற்சியில் உங்கள் மனதைச் செலுத்துங்கள். இதன் மூலம், இந்த நல்ல பழக்கமும், உலக இன்பங்களை மறப்பதும் உங்களில் நிலைத்திருக்கும், மேலும் நீங்கள் பற்றற்ற தன்மையின் கரையிலிருந்து விலகிச் செல்ல மாட்டீர்கள். அந்த சகோதரனுக்கு இவற்றையும் இன்னும் பல வார்த்தைகளையும் போதித்த பிறகு, அந்த முனிவர் அவரை வழியனுப்பி வைத்தார்.

13. ஆனால், சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, அவன் மீண்டும் வந்து, பேசத் தொடங்கி, கேட்டான்: 'ஐயா, நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? எனது இரவு நேர ஜாக்கிரதையின் போது, தூக்கம் என்னை அழுத்துகிறது, மேலும் தெளிந்த மனதுடன் ஜெபிப்பதையும், நீண்ட நேரம் விழித்திருப்பதையும் தடுக்கிறது; மேலும், நான் பாடும்போது ஏதேனும் ஒரு வேலையைச் செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்கு ஏற்படுகிறது.' இதற்கு அந்த முனிவர் பதிலளித்தார்: 'உங்களால் தெளிந்த மனதுடன் ஜெபிக்க முடிந்தபோது, எந்த கைவேலையையும் செய்ய வேண்டாம்; ஆனால் தூக்கக்கட்டும்போது, அந்த எண்ணத்திற்கு எதிராக உங்களைச் சற்று உசுப்பிவிட்டு, அதை எதிர்த்து, உங்கள் கைவேலையை மேற்கொள்ளுங்கள்.' அந்த சகோதரர் மீண்டும் கேட்டார்: 'பிதாவே, உங்கள் ஆராதனையின் போது நீங்களே தூக்கத்தால் சோர்வடைவதில்லைதானே?' மூப்பர் கூறினார்: 'அது அவ்வளவு எளிதல்ல; இருப்பினும், சில சமயங்களில் தூக்கக்கட்டும்போது, நான் என்னைச் சற்று உசுப்பிக்கொள்வேன்; ஆனால், மனக்கண்ணைக் கடவுளிடம் திருப்பி, யோவான் நற்செய்தியை ஆரம்பத்திலிருந்து வாசிக்கத் தொடங்குவேன், அது உடனடியாக மறைந்துவிடும்.' நான் எண்ணங்களைப் பொறுத்தவரையில் ஏறக்குறைய இதேபோலத்தான் செய்கிறேன்; அதாவது, அவற்றில் ஒன்று எழும்போது, நான் அதைக் கண்ணீருடன் நெருப்பைப் போல எதிர்கொள்கிறேன், அது மறைந்துவிடுகிறது. ஆனால், உங்களால் இன்னும் இந்த வழியில் அவற்றுக்கு எதிராகத் தங்களைத் தற்காத்துக் கொள்ள முடியாது; மாறாக, இந்த இரகசிய போதனையை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டு, புனிதத் தந்தையர்களால் நிறுவப்பட்ட வழிபாடுகளைச் செய்ய முயலுங்கள்; அவையாவன: மூன்றாம், ஆறாம், ஒன்பதாம் மணி மற்றும் மாலை நேரத் திருப்பலி போன்ற தினசரித் திருப்பலிகளும், இரவு நேர வழிபாடுகளும் ஆகும். மேலும், உங்கள் முழு வலிமையோடும், மனிதர்களைப் பிரியப்படுத்த எதையும் செய்யாதிருக்கப் பாடுபடுங்கள், மேலும் சகோதரர்களில் எவருடனும் பகைமை கொள்ளாமல் கவனமாக இருங்கள், அப்பொழுதுதான் உங்கள் தேவனிடமிருந்து உங்களை விலக்கிக் கொள்ளாமல் இருப்பீர்கள். உங்கள் மனதைத் தடுமாற்றமின்றி, உங்கள் அக எண்ணங்களில் கவனமாகக் குவிந்திருக்கும் வகையிலும் பாடுபடுங்கள். நீங்கள் திருச்சபையில் இருக்கும்போதும், கிறிஸ்துவின் திருவருட்சாதனங்களைப் பெற விரும்பும்போதும், முழுமையான திருவருட்சாதனத்தைப் பெறும் வரை அங்கிருந்து வெளியேறாதீர்கள். ஒரே இடத்தில் நின்று, திருப்பொழிவு நடைபெறும் வரை அங்கிருந்து நகராமல் இருங்கள்; உங்கள் உள்ளத்தில், நீங்கள் பரலோகத்தில், பரிசுத்த தூதர்களுடன் கடவுளுக்கு முன்பாக நின்று, அவரை உங்கள் இதயத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப் போகிறீர்கள் என்று சிந்தியுங்கள்; பரிசுத்தப் பரிசுகளைத் தகுதியற்றவராகப் பெற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்பதற்காக, பயபக்தியுடன் உங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். இவ்வாறு அந்த சகோதரனை நன்கு ஆயத்தப்படுத்தி, அவனைக் கர்த்தருக்கும் அவருடைய கிருபாவான ஆவிக்கும் ஒப்புக்கொடுத்து, மூப்பர் அவனை அனுப்பிவிட்டார்.

14. அவனுடன் வாழ்ந்த ஒரு சகோதரனும் பின்வருமாறு கூறினார். ஒரு நாள் அவனருகே அமர்ந்திருந்த நான், பாலைவனத்தில் வாழ்ந்தபோது பேய்களின் அவதூறால் சோதிக்கப்பட்டானா என்று அவனிடம் கேட்டேன். அவன் பதிலளித்தான்: 'சகோதரனே, என்னை மன்னிக்கவும் – எனக்கு நேர்ந்த சோனகாரின் சோதனைகள் போன்ற சோதனைகளைக் கடவுள் உன் மீது வர அனுமதித்தால், அவற்றின் கசப்பை உன்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. எனக்கு எழுபது வயது, அல்லது ஒருவேளை இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாக இருக்கலாம்; பல்வேறு பாலைவனங்களில் முழுமையான மௌனத்தில் வாழ்ந்தபோது நான் பல சோதனைகளைத் தாங்கிக்கொண்டேன்; இந்தப் பேய்களால் நான் அனுபவித்துத் தாங்கிக்கொண்டதைப் பொறுத்தவரை, மௌனத்தால் இன்னும் சோதிக்கப்படாதவர்களுக்கு அதன் கசப்பை விவரிப்பது பயனளிக்காது. அத்தகைய சோதனைகளில் நான் எப்போதும் இவ்வாறு செயல்பட்டேன்: என் நம்பிக்கை முழுவதையும் கடவுளிடம் வைத்தேன், அவருக்குத் துறவுப் பிரமாணங்கள் செய்தேன், அவரும் விரைவில் என்னை எல்லாத் தேவைகளிலிருந்தும் விடுவித்தார். அதனால்தான், சகோதரனே, நான் இப்போது என் சொந்த நலனில் கவலைப்படுவதில்லை; ஆனால் அவர் என்னைக் கவனித்துக் கொள்கிறார் என்பதை அறிந்து, என் மீது வரும் சோதனைகளை நான் மிக எளிதாகச் சகித்துக்கொள்கிறேன். மேலும், நான் என் சொந்த விருப்பத்தால் அவருக்குச் செலுத்தும் ஒரே காணிக்கை இடைவிடாமல் ஜெபிப்பதே ஆகும். மேலும், நம்மைத் தாக்கும் துயரங்களும் துரதிர்ஷ்டங்களும் எவ்வளவு பெரியவையாக இருக்கின்றனவோ, அவ்வளவு பெரிய கிரீடங்களை அவை அவற்றைத் தாங்கிக்கொள்பவர்களுக்காகத் தயாரிக்கின்றன என்று நம்புவதும் இதில் பெரிதும் உதவுகிறது: ஏனெனில், நீதியுள்ள நியாயாதிபதிக்கு முன்பாக, இரண்டும் ஒன்றையொன்று சமன் செய்கின்றன. இதை அறிந்துகொள், என் சகோதரனே, மனச்சோர்வடைந்துவிடாதே. நீ போரின் நடுவே சண்டையிட நுழைந்தாய், சண்டையிடு. தேவனுக்கு விரோதமான சத்துருவுக்கு எதிராக நமக்காகப் போராடும் பலர் இருக்கிறார்கள்—அதுவும் சத்துருவின் கூட்டத்தை விட அதிகமானவர்கள்—என்ற உண்மையால் ஊக்கமடைந்து தொடர்ந்து போராடு. உண்மையில், வார்த்தையாகிய தேவனுடைய சர்வவல்லமையுள்ள வலது கை நம்மைத் தழுவி, காத்து, மூடாமல் இருந்திருந்தால், நம்முடைய இனத்தின் இத்தகைய பயங்கரமான எதிரிக்கு எதிராக நிற்க நாம் எப்படித் துணிய முடியும்? அவருடைய அவதூற்றை மனித இயல்பு எப்படித் தாங்க முடியும்? ஏனெனில், யோபு கூறுவது போல், 'அவருடைய ஆடையின் முகப்பை அவிழ்க்கக்கூடியவர் யார்? அவருடைய மேலங்கியின் மடிப்புகளுக்குள் நுழையக்கூடியவர் யார்? அவருடைய வாயிலிருந்து நெருப்புத் தீக்குண்டுகள் போன்றவை வெளிவருகின்றன, அவை நெருப்புத் தீப்பொறிகளைப் போலப் பரவுகின்றன. அவருடைய நாசித்தளங்களிலிருந்து, நெருப்புக் கரியங்களுடன் எரியும் உலைக்கூடத்தின் புகை வெளிவருகிறது. அவருடைய ஆன்மா ஒரு கரியைப் போன்றது, மேலும் அவருடைய வாயிலிருந்து சுடர்கள் வெளிவருகின்றன. அவனுடைய உதடுகளில் வல்லமை குடியிருக்கிறது; அவனுக்கு முன்பாக அழிவு பாய்கிறது. அவனுடைய இருதயம் கல்லைப் போலக் கடினமாக்கப்பட்டிருக்கிறது; அவன் ஒரு உலையின் கம்பியைப் போல உறுதியாக நிற்கிறான். அவன் பாதாளத்தை ஒரு செப்பு உலை போலக் கிளப்புகிறான்; கடலை ஒரு திரள் தொட்டி போலவும், பாதாளத்தின் ஆழங்களை ஒரு கைதி போலவும் கருதுகிறான். அவன் உயர்ந்தவை அனைத்தையும் நோக்குகிறான், ஆனாலும் நீரில் வசிப்பவை அனைத்திற்கும் அவனே ராஜா' (யோபு 41:4–25). சகோதரனே, நாம் போரிடுவது இவன்தான்! இவ்வாறு அந்த வார்த்தை இந்த கொடுங்கோலனை விவரித்துள்ளது, அதுவும் என்ன ஒரு விதத்தில்! ஆயினும்கூட, இவை அனைத்திற்கும் மத்தியிலும், தகுதியான முறையில் தனித்து வாழும்வர்களுக்கு அவனை வெல்வது எளிதாகிறது, ஏனெனில் அவர்கள் தங்களுக்குள் அவனுக்குச் சொந்தமான எதையும் கொண்டிருக்கவில்லை, அவர்கள் உலகைத் துறந்ததாலும், அவர்களின் உயர்ந்த நற்பண்புகளாலும், மேலும் நமக்காகப் போராடும் ஒருவர் நம்மிடம் இருப்பதாலும் இது நிகழ்கிறது. ஏனெனில், ஆண்டவரிடம் நெருங்கி, அவருடைய பயத்தைத் தங்கள் மனதில் ஏற்றுக்கொண்ட எவன் தன் இயல்பிலேயே மாற்றமடையாமல், தெய்வீகச் சட்டங்களாலும் செயல்களாலும் அறிவூட்டப்படாமல், மேலும் தன் ஆன்மாவைத் தெய்வீக உள்ளுணர்வுகள் மற்றும் எண்ணங்களால் ஒளிரும் திறனுடையதாக ஆக்கிக்கொள்ளாமல் இருந்திருக்கிறான்? அது ஒருபோதும் செயலற்று இருக்க அவர் அனுமதிப்பதில்லை, ஏனெனில், ஒளிக்குத் தணியாத தாகத்துடன் பாடுபட மனதைத் தூண்டும் கடவுள் அதில் வசிக்கிறார். மேலும் ஆன்மா இவ்வாறு தொடர்ந்து செல்வாக்குக்குள்ளாகும்போது, ஆவி அதைப் பேராசைகளால் சீரழிக்க அனுமதிப்பதில்லை; மாறாக, ஒரு மன்னனைப் போல, பயங்கரமான கோபத்தையும் தண்டனையையும் வெளிப்படுத்தி, இரக்கமின்றி அவற்றை வெட்டி வீழ்த்துகிறது. அத்தகையவர் மீண்டும் ஒருபோதும் பின்வாங்குவதில்லை, மாறாக, நற்பண்புகளைப் பயிற்சி செய்வதன் மூலமும், வானத்தை நோக்கி உயர்த்தப்பட்ட கைகளுடனும், அறிவார்ந்த ஜெபத்துடனும், போரில் வெற்றியைப் பெறுகிறார்.

15. அந்த சகோதரர் மேலும் கூறினார், அப்பா பிலிமோன் தனது மற்ற நற்பண்புகளுடன் இந்த ஒரு பண்பையும் கொண்டிருந்தார்: அவரால் பயனற்ற பேச்சைக் கேட்க முடியவில்லை, மேலும் யாராவது ஒரு கணம் மறதியில், ஆன்மாவின் நன்மைக்குச் சம்பந்தமில்லாத எதையும் பேசினால், அவர் அதற்கு முற்றிலும் பதிலளிக்க மாட்டார். அதேபோல், நான் ஏதோ ஒரு வேலைக்காக வெளியே சென்றபோது, அவர், 'ஏன் செல்கிறாய்?' என்று கேட்கவில்லை. நான் திரும்பி வந்தபோது, 'எங்கே சென்றிருந்தாய்?' அல்லது 'என்ன செய்தாய், எப்படி செய்தாய்?' என்றும் கேட்கவில்லை. ஆகவே, ஒருமுறை நான் ஒரு அவசியமான காரியத்திற்காக அலெக்சாந்திரியாவுக்குக் கப்பலில் சென்றேன், அங்கிருந்து, ஒரு குறிப்பிட்ட திருச்சபை விஷயத்திற்காக, அந்த தேவ ஊழியருக்குத் தெரியப்படுத்தாமல் கான்ஸ்டான்டினோபிளுக்குப் புறப்பட்டேன்; பின்னர், அங்கு ஓரளவு காலம் தங்கி, அங்கே இருந்த பக்திமான்களைப் பார்வையிட்ட பிறகு, இறுதியாக ஸ்கெட்டாவில் இருந்த அவரிடம் திரும்பி வந்தேன். என்னைக் கண்டதும், அந்த முனிவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார், வழக்கமான வாழ்த்துக்களைப் பரிமாறிக்கொண்டு ஒரு பிரார்த்தனை செய்த பிறகு, அவர் அமர்ந்தார்; ஆனால் என்னிடம் அவர் எதுவும் கேட்கவில்லை, மேலும் தனது வழக்கமான தியானத்தில் மூழ்கியிருந்தார்.

16. ஒருமுறை, அவரைச் சோதிக்க விரும்பி, பல நாட்களுக்கு அவனுக்குச் சாப்பிட எந்தப் பானைமாவும் கொடுக்கவில்லை. ஆயினும் அவன் பானைமா கேட்கவும் இல்லை, அதைப் பற்றி எதுவும் சொல்லவும் இல்லை. பிறகு, தலைவணங்கி, நான் கேட்டேன்: 'தந்தையே, தயவுசெய்து சொல்லும், நான் வழக்கம் போல் உணவைக் கொண்டுவராததால் உங்களுக்குக் கோபம் ஏற்பட்டதா?' அவன் சொன்னான்: 'அண்ணா, என்னை மன்னியுங்கள்! 'நீங்கள் எனக்கு இருபது நாட்கள் ரொட்டியைக் கொடுக்காமல் இருந்தாலும், நான் உங்களிடம் அதைக் கேட்க மாட்டேன்; ஏனெனில் என் ஆன்மா எவ்வளவு காலம் நீடிக்கிறதோ, அவ்வளவு காலம் என் உடலும் நீடிக்கும்.' இவ்வாறு அவர் உண்மையான நன்மையின் தியானத்தில் மூழ்கியிருந்தார்.

17. அவர் கூறினார்: 'நான் இந்தத் துறவி மடம் வந்ததிலிருந்து, என் எண்ணங்கள் என் அறையின் சுவர்களுக்கு அப்பால் அலைவதை நான் அனுமதித்ததில்லை; கடவுளுக்குப் பயப்படுதலும், வரவிருக்கும் காலத்தின் நியாயத்தீர்ப்புகளும் தவிர வேறு எந்த எண்ணத்தையும் என் மனதில் நுழைய அனுமதிக்கவில்லை; பாவிகளை அச்சுறுத்தும் நியாயத்தீர்ப்பையும், நித்திய நெருப்பையும், முழுமையான இருளையும் மனதில் கொண்டு, பாவிகளும் நீதிமான்களும் எப்படி வாழ்கிறார்கள் என்பதையும், நீதிமான்களுக்காக என்ன ஆசீர்வாதங்கள் தயாரிக்கப்பட்டுள்ளன என்பதையும், ஒவ்வொருவரும் தங்கள் உழைப்பின்படி எவ்வாறு தங்கள் வெகுமதியைப் பெறுகிறார்கள் என்பதையும் கருத்தில் கொண்டுள்ளேன்: ஒன்று தவம் செய்வதற்கானது, மற்றொன்று தர்மம் மற்றும் உண்மையான அன்புக்கானது, இன்னொன்று பேராவலற்ற தன்மை மற்றும் உலகை முழுமையாகத் துறப்பதற்கானது, மற்றொன்று பணிவு மற்றும் முழுமையான மௌனத்திற்கானது, ஒன்று முழுமையான கீழ்ப்படிதலுக்கானது, மற்றும் மற்றொன்று அலைந்து திரிவதற்கானது. இவை அனைத்தையும் மனதில் கொண்டு, வேறு எந்த எண்ணமும் என்னுள் ஆதிக்கம் செலுத்த நான் அனுமதிப்பதில்லை, மேலும் தெய்வீக எண்ணங்களிலிருந்து விலகிச் செல்லாமல் இருப்பதற்காக, என்னால் இனி மக்களுடன் இருக்கவோ அல்லது என் மனதை அவர்களில் ஈடுபடுத்தவோ முடிவதில்லை.

18. இதற்கு அவர் ஒரு முனிவரின் கதையைச் சேர்த்தார், அவர் ஏற்கெனவே வைராக்கியத்தை அடைந்து, தனது உணவிற்காக ஒரு தேவதையின் கையிலிருந்து ரொட்டியைப் பெறுவார் என்றும், ஆனால் சோம்பல் (கவனக்குறைவு) காரணமாக அந்த மரியாதையிலிருந்து அவர் பறிக்கப்பட்டார் என்றும் கூறினார். ஏனெனில், ஆன்மா மனதின் விழிப்புடனும் தீவிரமான கவனத்தையும் தளர்த்தும்போது, அந்த ஆன்மாவை இருள் ஆட்கொள்கிறது. கடவுள் பிரகாசிக்காத இடத்தில், எல்லாம் இருளில் மூழ்கியது போல, துயரத்தில் மூடப்பட்டிருக்கும்; அப்போது ஆன்மாவால் ஒரே கடவுளை நோக்கவோ அல்லது அவருடைய வார்த்தைகளால் நடுங்கவோ முடியாது. '"நான் சமீபத்தில் இருக்கும் தேவன், தூரத்தில் இருக்கும் தேவன் அல்ல. நான் பார்க்க முடியாதபடி ஒருவன் இரகசிய இடங்களில் ஒளிந்துகொள்ள முடியுமா? நான் வானத்தையும் பூமியையும் நிரப்பவில்லையா?"' (எரே. 23:23–24). மேலும், இதேபோன்று துன்பப்பட்ட பலரை அவர் நினைவு கூர்ந்தார். ஞானம் பெற்று, அனைவராலும் பெரிதும் புகழப்பட்ட சாலொமோனின் வீழ்ச்சியையும் அவர் குறிப்பிட்டார்—ஏனெனில், விடியற்காலையில் உதிக்கும் விண்மீனைப் போல, அவர் தனது ஞானத்தின் ஒளியால் அனைவரையும் ஒளிரச் செய்தார்—ஆயினும், ஒரு சாதாரண இன்பத்திற்காக அத்தகைய மகிமையை இழந்தார். ஆகவே, சோம்பலில் ஈடுபடுவது ஆபத்தானது; ஆனால், வேறு எந்த எண்ணமும் எழும்போது அது நம்மைக் கடவுளிடமிருந்து பிரிக்காமல் இருக்கவும், நமது மனதில் அவருடைய இடத்தை வேறு எதுவும் பிடிக்காமல் இருக்கவும் நாம் இடைவிடாமல் பிரார்த்திக்க வேண்டும். பரிசுத்த ஆவியானவரின் வாசஸ்தலமாக மாறிய ஒரு தூய இதயம் மட்டுமே, இருக்கும் அனைத்திற்கும் மூலமாகிய கடவுளைத் தன்னகத்தே ஒரு கண்ணாடியில் போலத் தெளிவாகக் காண்கிறது.

19. இதைக் கேட்டதும், அப்பா பிலேமோனுடன் வாழ்ந்த சகோதரர் கூறினார்: 'அவருடைய செயல்களைக் கவனித்தபோது, மாம்சத்தின் இச்சைகள் அவரைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கவில்லை என்பதையும், அவர் பரிபூரணமான அனைத்தின் மீதும் தீவிர அன்பு கொண்டவராக இருந்தார் என்பதையும் நான் உணர்ந்தேன், அதனால் அவர் எப்போதும் தெய்வீக ஆவியால் உருமாற்றம் அடைந்தவராகக் காணப்பட்டார் (மகிமையிலிருந்து மகிமைக்கு) சொல்லப்படாத பெருமூச்சுகளை விட்டுக்கொண்டே, தனக்குள் சிந்தித்து தன்னைச் சமநிலைப்படுத்திக்கொண்டு, தன் மனத்தின் தூய்மையைக் கெடுக்கவோ அல்லது ஏதேனும் அசுத்தம் தன்னை இரகசியமாகப் பற்றிக்கொள்ளவோ எதுவும் நேராதபடிக்கு எல்லா வகையிலும் முயன்றுகொண்டிருந்தார். 'இதைக் கண்டு,' என்கிறார் அவர், 'அத்தகைய வாழ்க்கை முறைக்கான ஆர்வத்தால் தூண்டப்பட்டு, நான் அவரிடம் மனமுருகி வேண்டிக்கொண்டு, "உங்களைப் போல நானும் மனத்தூய்மையை அடையுவது எப்படி?" என்று கேட்டேன். அவர் பதிலளித்தார்: "செல்—பாடுபடு; ஏனெனில் இதற்கு உழைப்பும் இதயத்தின் வேதனையும் தேவை." உண்மையான தேடலுக்கும் உழைப்புக்கும் தகுதியான ஆன்மீக ஆசீர்வாதங்கள், நாம் படுக்கைகளில் படுத்துக்கொண்டு உறங்கினால் நம்மிடம் வராது. அதுபோலவே, உலகியல் ஆசீர்வாதங்கள் உழைப்பின்றி யாரிடமும் வருவதில்லை. செழிப்பாக வாழ விரும்புகிறவன், முதன்மையாக, தனது சொந்த விருப்பங்களைத் துறக்க வேண்டும்; உலகப் பொருட்களிலிருந்து இடைவிடாத புலம்பலையும் பற்றின்மையையும் வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்; மற்றவர்களின் பாவங்களைக் கருத்தில் கொள்ளாமல், தனது பாவங்களை மட்டும் கவனித்து, அவற்றுக்காக இரவும் பகலும் அழுது, மனிதர்களில் யாரிடமும் வீண் நட்பு கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டும்: ஏனெனில், அதன் பரிதாபமான நிலையைக் குறித்துத் துயரப்படும்போதும், கடந்த பாவங்களின் நினைவால் காயப்படும்போதும், ஆன்மா உலகத்திற்கு மரித்துவிடுகிறது; உலகம் அதற்கு மரிப்பது போலவே. அதாவது, அப்போது மாம்சத்தின் இச்சைகள் பலவீனமாக்கப்படுகின்றன, மேலும் மனிதன் இந்த இச்சைகளுக்கு எதிராகப் பலவீனனாக இருக்கிறான். மேலும், உலகைத் துறந்து கிறிஸ்துவுடன் ஐக்கியப்பட்டு, மௌனமாக நிலைத்திருக்கும் அவன், தேவனை நேசிக்கிறான், அவருடைய சாயலைப் பாதுகாக்கிறான், அவருடைய பிரதிபலிப்பால் செல்வந்தனாகிறான்; ஏனெனில் மேலிருந்து அவன் அவரிடமிருந்து ஆவியானவரின் வரத்தைப் பெற்று, பிசாசுகளுக்கு அல்ல, தேவனுக்கு ஒரு வாசஸ்தலமாகிறான், மேலும் நீதிமானுடைய கிரியைகளைத் தேவனுக்குச் செலுத்துகிறான். இவ்வாறு ஆன்மா, அதன் வாழ்க்கை முறையில் தூய்மையாகி, மாம்சத்தின் அசுத்தங்களிலிருந்து விடுபட்டு, கறைகளோ அல்லது தீய பழக்கங்களோ இல்லாமல், இறுதியில் நீதியின் கிரீடத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, நற்பண்புகளின் அழகால் ஒளிவீசும். ஆனால், யாருக்கு, துறவின் தொடக்கத்தில், இதயத்தில் எந்தப் புலம்பலும் வேரூன்றவில்லையோ—ஆன்மீகக் கண்ணீர்களோ, முடிவற்ற சித்திரவதைகளின் நினைவோ, உண்மையான மௌனமோ, இடைவிடாத பிரார்த்தனையோ, சங்கீதங்களைப் பாடுவதோ அல்லது தெய்வீக வேதங்களின் போதனையோ—யாருக்கு இது ஒரு பழக்கமாக மாறவில்லையோ, ஆகவே, இதில் அவர் தொடர்ந்து நிலைத்திருப்பதால், அவர் விரும்பாத போதிலும், தன் சொந்த விருப்பத்தின் பேரிலேயே அவ்வாறு செய்ய நிர்பந்திக்கப்படுகிறார் – மேலும் தேவ பயம் அவருடைய உள்ளத்தில் ஆட்சி செலுத்துவதில்லை: அத்தகையவர் இன்னும் உலகத்துடன் ஐக்கியத்தில் ஓய்வெடுக்கிறார், மேலும் ஜெபத்தில் தூய மனதைக் கொண்டிருக்க முடியாது; ஏனெனில் பக்தியும் கடவுளுக்குப் பயப்படுதலுமே ஆன்மாவைப் பற்றுகளிலிருந்து தூய்மைப்படுத்துகின்றன; மனதை விடுவித்து, அதன் இயல்பான தியானத்திற்குள் வழிநடத்துகின்றன; மேலும், ஆசீர்வாதத்தின் வடிவத்தில் அது பெறும் தெய்வீகத்தில் பங்குகொள்ள உதவுகின்றன ('தூய்மையான இருதயமுடையோர் பேறு பெற்றோர்; ஏனெனில் அவர்கள் கடவுளைக் காண்பார்கள்'), – இது, இவ்வாறு மாறும்வர்களுக்கு, ஏற்கனவே (எதிர்காலத்திற்கான) ஒரு உறுதிமொழியாகச் செயல்படுகிறது மற்றும் (அவர்களின் ஆன்மீக மனப்பான்மையை) அசைக்க முடியாததாக வைத்திருக்கிறது. ஆகவே, நற்பண்புகள் மற்றும் துறவு முயற்சிகளின் நடைமுறைப் பயிற்சியில் நமது முழு ஆற்றலுடனும் முயலுவோம். அதன் மூலம் நாம் பக்திக்கு, அதாவது மன (ஆன்ம) தூய்மைக்கு உயர்த்தப்படுகிறோம்; அதன் பலனே மனதிற்கு இயல்பான இறையியல் தியானமாகும். ஏனெனில், செயல் என்பது தியானத்தை நோக்கிய ஒரு ஏற்றம் ஆகும், என்று பகுத்தறிவுள்ள மற்றும் மிகவும் இறையியல் சார்ந்த மனது (கிரிகோரி தெயாலஜிന്റെ) கூறுகிறது. ஏனெனில், நாம் அத்தகைய செயலைப் புறக்கணித்தால், நாம் எல்லா ஞானத்திற்கும் அந்நியராகிவிடுவோம்; ஏனெனில், ஒருவர் நன்னடத்தையின் உச்சியை அடைந்தாலும், உடலின் கட்டுக்கடங்காத ஆசைகளை அடக்கும் துறவு வாழ்க்கையின் உழைப்பும், தங்கள் எண்ணங்களைக் கடுமையாகக் காப்பதும் அவருக்குத் தேவைப்படும். இந்த வழியில் மட்டுமே நாம் கிறிஸ்துவின் வாசத்தை அடைய முடியும். ஏனெனில், நமது நீதியின் எவ்வளவு அதிகமாக வளர்கிறதோ, அவ்வளவு அதிகமாக நமது ஆன்மீக முதிர்ச்சி வளர்கிறது; இறுதியாக, மனம் பரிபூரணம் அடைந்து, முற்றிலும் கடவுளிடம் ஒட்டிக்கொண்டு, தெய்வீக ஒளியால் ஒளிரூட்டப்படுகிறது – மேலும் சொல்லொணா மர்மங்கள் அதற்கு வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன. அப்போதுதான் ஞானம் எங்கே இருக்கிறது, வலிமை எங்கே இருக்கிறது, எல்லாப் பொருட்களின் அறிவிற்கான புத்தி எங்கே இருக்கிறது, நீண்ட ஆயுளும் வாழ்க்கையும் எங்கே இருக்கின்றன, கண்களின் ஒளியும் சமாதானமும் எங்கே இருக்கின்றன என்பதை அவன் உண்மையாக அறிந்துகொள்கிறான். ஏனெனில், அவன் உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருக்கும் வரை, இவற்றை அனுபவிக்க அவனுக்கு வாய்ப்பில்லை; ஏனெனில் நற்பண்புகளும் தீயபண்புகளும் மனதைக் குருடாக்குகின்றன: நற்பண்புகள், அவன் நற்பண்புகளைக் காணாமல் இருப்பதற்காகவும், தீயபண்புகள், அவன் தீயபண்புகளைக் காணாமல் இருப்பதற்காகவும் அவ்வாறு செய்கின்றன. ஆனால், அவன் போராட்டத்திலிருந்து ஓய்வடைந்து, ஆன்மீகப் பரிசுகளால் அருள்பெற்றபோது, அச்சமயம், கிருபையால் இடைவிடாமல் ஈர்க்கப்பட்டு, அவன் முழுமையாக அறிவொளி பெறுகிறான், மேலும் ஆன்மீக விஷயங்களில் தியானத்தில் நிலைத்திருக்கிறான். அத்தகையவன் இந்த உலகில் உள்ள எதனுடனும் பிணைப்புடையவனாக இல்லை; மாறாக, மரணத்திலிருந்து வாழ்வுக்குள் கடந்துவிட்டான். மாதிரியான வாழ்க்கையைத் தழுவிக்கொண்டு, கடவுளுக்கு அருகில் வர ஆர்வமாக இருக்கும் ஒருவனுக்குக் களங்கமற்ற இதயமும் தூய உதடுகளும் இருக்க வேண்டும். அப்போதுதான், தூய உதடுகளிலிருந்து புறப்படும் வார்த்தையும் தூய்மையானதாக இருந்து, கடவுளைத் தகுதியுடன் போற்றும். ஏனெனில், கடவுளுடன் ஒன்றிணைந்த ஆன்மா, அவருடன் இடைவிடாமல் உரையாடுகிறது. ஆகவே சகோதரர்களே, நாம் அத்தகைய நற்பண்புகளின் உயரங்களை அடைய விரும்புவோம், மேலும் நமது விருப்பங்களுக்குப் பிணைக்கப்பட்டு தரையில் புரள்வதை நிறுத்துவோம். கடவுளை நெருங்கப் பாடுபட்டு, அவருடைய பரிசுத்த ஒளியில் பங்குகொண்டு, அவருடைய அன்பினால் ஊடுருவிப்பட்டவர், கர்த்தருக்குள் ஒரு நிச்சயமானவும் சொல்லொணாத் தெய்வீக மகிழ்ச்சியை அனுபவிக்கிறார், தெய்வீக சங்கீதம் கூறுவது போல: 'கர்த்தருக்குள் மகிழ்ச்சியாயிரு; அவர் உன் இருதயத்தின் விருப்பங்களை உனக்குப் பூரணப்படுத்தி, உன் நீதியைப் பகல்போலவும், உன் நீதியின்மையை நடுப்பகல் சூரியன்போலவும் பிரகாசிக்கச் செய்வார்' (சங். 36:4, 6). மேலும், எல்லாத் தீமையிலிருந்தும் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு ஆன்மாவிற்குள் கடவுளிடமிருந்து பாயும் அன்பைப் போல வலிமையானதும், தடுக்க முடியாததும் வேறு எது? அத்தகைய ஆன்மா, இதயத்தின் உண்மையான மனப்பான்மையிலிருந்து, கூறுகிறது: 'நான் அன்பினால் காயப்பட்டேன்' (பல்லெடுத்த பாட்டு 2:5). தெய்வீக அழகின் பிரகாசங்கள் சொல்லொணா மற்றும் விவரிக்க முடியாதவை! எந்த வார்த்தையாலும் அவற்றை விவரிக்க முடியாது, காதாலும் அவற்றை அடக்க முடியாது. நீங்கள் விடியலின் ஒளியை, நிலவின் பிரகாசத்தை, அல்லது சூரியனின் ஒளியைச் சுட்டிக்காட்டினாலும், இவை அனைத்தும் அந்த மகிமையுடன் ஒப்பிடும்போது மங்கிவிடுகின்றன, மேலும் உண்மையான ஒளியின் முன், மிகவும் அடர்த்தியான இரவு அல்லது மிகவும் இருண்ட இருள் தூய நண்பகலின் முன் இருப்பதை விட மிகவும் குறைவானவையாக இருக்கின்றன. அப்படியே, ஆசிரியர்களிடையே அற்புதமானவராகிய நமது பேஸ்கலும், இதை அனுபவத்தின் மூலமாக அறிந்து கற்றுக்கொண்டார்.

20. அப்பாவுடன் வாழ்ந்த சகோதரர் இதைப் பற்றியும் இன்னும் பலவற்றையும் கூறினார். ஆனால், அவரது பெரிய பணிவின் சான்றாக, பின்வருவனவற்றைக் கண்டு யார் வியக்க மாட்டார்கள்? நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே ஒரு முதியவராகப் பதவியேற்றவராகவும், தன் வாழ்வாலும் மனதாலும் வானுலகை இவ்வளவு உண்மையாகத் தொட்டவராகவும் இருந்த அவர், தெய்வீக ஆராதனையை ஒரு சுமையாகக் கருதி, எல்லா வகையிலும் அதைத் தவிர்த்தார். அதனால், அவரது துறவு வாழ்க்கையின் பல ஆண்டுகளில், புனித உணவு (தெய்வீக ஆராதனை) தலைமையேற்று நடத்த அவர் மிக அரிதாகவே ஒப்புக்கொண்டார். இருப்பினும், இத்தகைய தொடர்ச்சியான விழிப்புணர்வு வாழ்க்கையை வாழ்ந்தபோதிலும், அவர் மக்களுடன் கூடிப் பழகும் போதும் தெய்வீக மர்மங்களில் பங்கெടുக்கவில்லை; அவ்வாறு செய்யும்போது, அவருடன் உரையாட வருபவர்களுக்கு ஆன்மாவுக்குப் பயனளிக்கும் விஷயங்களை மட்டுமே பேசினார், இவ்வுலக விஷயங்களைப் பற்றி எதையும் பேசவில்லை. மேலும், அவர் தெய்வீக மர்மங்களைப் பெற விரும்பியபோது, முதலில் நீண்ட நேரம் கடவுளிடம் மன்றாடி, ஜெபங்கள், சங்கீதங்கள் பாடுதல் மற்றும் பாவ அறிக்கைகளால் அவரைத் திருப்திப்படுத்தினார். 'புனிதமானவை புனிதர்களுக்கு' என்று இந்த நேரத்தில் அறிவிக்கும் திருத்தொண்டரின் குரலால் அவர் அஞ்சினார். ஏனெனில் அந்த நேரத்தில், புனித தேவாலயம் முழுவதும் பரிசுத்த தூதர்களால் நிரம்பியுள்ளது, மேலும் சக்திகளின் ராஜா தாமே, அந்தப் புனித சடங்கை மர்மமான முறையில் செய்து, அப்பத்தையும் திராட்சை ரசத்தையும் தம்முடைய சொந்த சரீரமாகவும் இரத்தமாகவும் மாற்றி, புனித நற்கருப்பொருள் வழியாக நமது இதயங்களுக்குள் நுழைகிறார். ஆகவே, அவர் மேலும் கூறினார், நாம் கிறிஸ்துவின் மிகவும் தூய்மையான மர்மங்களின் திருவருட்சாதனத்தை, சதைக்கு வெளியே இருப்பது போல, எந்த சந்தேகமும் தயக்கமும் இல்லாமல், தூய்மையோடும் புனிதத்தன்மையோடும் மட்டுமே அணுக வேண்டும், அதன் மூலம் அவற்றிலிருந்து வரும் ஒளிப்பெருக்கில் நாம் பங்குகொள்ள முடியும். புனிதத் தந்தையர்களில் பலர், (அவமரியாதையான அனைத்திற்கும் எதிராக) தங்களை எச்சரித்த புனித தேவதைகளைக் கண்டனர்; இதனால்தான் அவர்களும் தங்களை ஆழ்ந்த மௌனத்தில் வைத்துக்கொண்டு, யாருடனும் பேசாமல் இருந்தனர்.

21. மேலும் (அந்த சகோதரர்) சொன்னது இது: மூப்பருக்குத் தனது கைவினைப் பொருட்களை விற்க வேண்டிய தேவை ஏற்படும்போதெல்லாம், பொய், சத்தியம், தேவையற்ற வார்த்தை அல்லது வேறு எந்த வகையான பாவமும் எழாமல் இருக்க—அவர் பேச்சுவார்த்தை நடத்தவோ அல்லது விலை பேசவோ நேர்ந்தால்—அவர் அங்கே ஒரு புனித முட்டாளாக நடிப்பார்; மேலும், அவருடைய கைவினைப் பொருட்களை வாங்க விரும்பிய எவரும் அவற்றை அவரிடமிருந்து எடுத்துக்கொண்டு, தங்களுக்குப் பிடித்த விலை கொடுத்தனர். அவர் சிறிய கூடைகளைப் பின்னினார்; மேலும் இந்த ஞானி, ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல், அவற்றுக்குக் கொடுக்கப்பட்டதை நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொண்டார்.

மரியாதைக்குரிய தந்தை தியோக்னாஸ்டஸ்

அவரைப் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான குறிப்பு

பின்வரும் அத்தியாயங்களின் கருப்பொருளான மரியாதைக்குரிய தெயோக्नோஸ்டஸ், ஃபோட்டியஸால் 106வது வாசிப்பில் குறிப்பிடப்பட்ட அந்த அலெக்சாண்ட்ரியன் உரைநடையாளரா, அல்லது வேறு யாராவரா, அவர் எந்தக் காலகட்டத்தில் வாழ்ந்தார் என்பதை எங்களால் உறுதியாகக் கூற முடியாது. ஆனால், ஒரு மரம் அதன் பழத்தால் அறியப்படுவதைப் போல, அவரும் தனது 'செயல்கள்' மற்றும் 'மனதின்' தூய்மையால் நன்கு வாழ்ந்தவர்களில் ஒருவராக இருந்தார், மேலும் தனது வாழ்க்கையின் தூய்மையால், பரிசுத்த ஆவியானவர் தங்களுக்குள் வாசம் செய்வதற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்டார்; பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஒளிவீற்றல்களால் தனது மனதில் அறிவூட்டப்பட்டு, அதன் உயிர் தரும் மூச்சால் உத்வேகம் பெற்று, அவர் ஒருவிதமான புனிதப் பாடலைப் பாடினார், இந்த அதிகாரங்களை உச்சரிக்கும்போது, அவற்றுள் மறைந்திருக்கும் கிருபையினாலும் ஆன்மீக தியானங்களினாலும், அவை வாசகர்களின் செவிகளுக்கும் மனதிற்கும் மகிழ்ச்சியளிப்பதோடு, அவற்றின் போதனைகளின்படி வாழ வேண்டும் என்ற ஒரு உயிருள்ள ஆர்வத்தையும் அவர்களுக்குள் தூண்டுகின்றன; ஏனெனில், அவற்றில் ஒரு செயல்பாட்டு வாழ்க்கையின் உண்மையான மாதிரி முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது, மேலும் தியான வாழ்க்கைக்கான ஒரு தவறற்ற பாதையும் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது. மேலும், அவற்றில், விரும்பும் எவரும், குருத்துவப் பண்பால் கௌரவிக்கப்பட்ட ஒரு குரு எப்படி இருக்க வேண்டும், எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதைக் கற்றுக்கொள்ளலாம். மேலும் பொதுவாக, அவற்றை விடாமுயற்சியுடன் படிப்பவர்களுக்கு, அவை செழுமையான ஒழுக்கக் கல்வியையும், மீட்பளிக்கும் நிதானத்தை நோக்கிய உண்மையான வழிகாட்டுதலையும் வழங்கும்.

செயல் வாழ்க்கை மற்றும் தியான வாழ்க்கை, மற்றும் குருத்துவம் ஆகியவற்றின் மீதான அத்தியாயங்கள்

அதன் அகரோஸ்டிக் இவ்வாறு கூறுகிறது: மிகவும் மரியாதைக்குரிய தந்தையர்களான லázarus மற்றும் பார்லாமுக்கு, திஓக்னாஸ்டஸிடமிருந்து, இவர் எல்லா வகையிலும் ஏழை மற்றும் இந்த உலகில் வாழும் மற்ற அனைவரையும் விடத் தகுதியற்றவர்.

1. பூமியில் உள்ள அனைத்தையும் முற்றிலும் மதிப்பற்றவையாகக் கருதி, தெளிவான மனசாட்சியுடன், எப்போதும் கர்த்தரிடம் செல்லத் தயாராக உங்கள் இதயத்தில் கொண்டு, உங்களை உண்மையான நற்பண்பு உடையவராகக் கருதுங்கள். இருப்பினும், நீங்கள் கடவுளால் அறியப்பட விரும்பினால், மக்களுக்கு முடிந்தவரை அறியப்படாதவராக இருங்கள்.

2. மிகுந்த உடல் இன்பங்களிலிருந்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள், அவற்றிலிருந்து விலகி இருங்கள், அவை உங்கள் உழைப்பின் மதிப்பைக் குறைத்துவிடாதபடிக்கு. இன்ப இச்சைகள் அற்ற நிலையை ஒரு இழப்பாகக் கருதாதீர்கள், மாறாக, அவற்றில் ஈடுபடுவதன் மூலம், நீங்கள் சிறந்ததை இழக்கிறீர்கள் என்பதைக் கருதுங்கள்.

3. ஒவ்வொரு விதத்திலும் உங்களை ஒரு எறும்பு மற்றும் ஒரு புழு என்று கருதுங்கள், அப்போதுதான் நீங்கள் கடவுளால் உருவாக்கப்பட்ட மனிதராக மாற முடியும்: ஏனெனில், முந்தையது நிகழாவிட்டால், பிந்தையது நிகழாது. உங்கள் சுய-அடையாளத்தில் நீங்கள் எவ்வளவு அதிகமாக உங்களைத் தாழ்த்திக் கொள்கிறீர்களோ, அவ்வளவு உயர்ந்த இடத்திற்கு நீங்கள் யதார்த்தத்தில் உயர்வீர்கள். கீர்த்தனக்காரரைப் போல (38:6), கர்த்தருக்கு முன்பாகத் தங்களை ஒன்றுமில்லாதவர்களாகக் கருதும்போது, நீங்கள் சிறியதிலிருந்து இரகசியமாகப் பெரியவர்களாகிறீர்கள்; மேலும், உங்களிடம் ஒன்றுமில்லை, நீங்கள் ஒன்றும் அறியவில்லை என்பதை நீங்கள் உணரும்போது, கர்த்தருக்கு முன்பாகப் புகழத்தக்க காரியங்களான செயல் மற்றும் மனதில் நீங்கள் செல்வந்தராகிறீர்கள்.

4. பாவியின் மற்றும் துன்மார்க்கரின் முதுகெலும்பைத் துடைத்தொழி—அதாவது, காமம் மற்றும் வஞ்சகம், அதிலிருந்து எல்லாத் தீமையும் தோன்றுகிறது; அவற்றைத் தவம் மற்றும் பணிவான சகிப்புத்தன்மையின் மூலம் துடைத்தொழி: அதனால், நியாயத்தீர்ப்பின் நேரத்தில் உள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள்ள் ஏனெனில், பாவங்கள் செய்யக் காரணமானவற்றை வெறுத்து, அவற்றுக்கு எதிராகப் போரிடத் தொடங்கி, இறுதி வெற்றியின் மூலம் ஆரம்பத் தோல்வியைச் சரிசெய்யும்போது, அந்தப் பாவங்கள் அழிக்கப்படுகின்றன.

5. தூய ஜெபத்தை விடச் சிறந்ததென எதுவும் இல்லை, அதிலிருந்து ஒரு நீரூற்றிலிருந்து போல அனைத்து நற்பண்புகளும் பாய்கின்றன—விவேகம் மற்றும் சாந்தம், அன்பு மற்றும் தவம், மற்றும் கண்ணீரின் காரணமாக உயரத்திலிருந்து இறங்கும் பரிந்துரையும் ஆறுதலும். அதன் நன்மையாவது, நாவால் பேசப்பட்டதற்கும் மனதில் சிந்திக்கப்பட்டதற்கும் மனதைக் கவனமாக வைத்திருப்பதிலும், மேலும், மனம், இருப்பதை தியானித்து, அதன் இறைவனது அடிகளைப் பின்தொடர்ந்து, தீவிர அன்புடன், கண்ணுக்குத் தெரியாததைக் காண ஆவலுடன் தேடுகிறது; மேலும், அவரை மறைக்கும் இருளைச் சந்திக்கும்போது, மீண்டும் தனக்குள் திரும்புகிறது, எல்லாவற்றையும் வணங்கும் பணிவுடனும், தியானத்தின் மூலம் இப்போது தனது நன்மைக்காக வெளிப்படுத்தப்பட்டதில் திருப்தியுடனும், அதில் ஆறுதல் காண்கிறது; ஆயினும், 'கண்ணாடியின் மூலமாகவும், புதிரின் மூலமாகவும்' என்ற தரிசனம் முடிவுக்கு வந்து, அவனைப் பற்றிய தூய, இடைவிடாத 'முகமுக தரிசனம்' நிகழும்போது (1 கொரி. 13:12), இறுதியில் விரும்பியதை அடைவோம் என்ற ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட நம்பிக்கையில் நிலைத்திருக்கும்போதே,

6. நீங்கள் இன்னும் உச்சகட்ட பற்றற்ற நிலையை அடையவில்லை என்றால், உயர்ந்த தியானங்களிலிருந்து விலகி இருங்கள்; அடைய முடியாததைத் தொடர வேண்டாம், உங்கள் சக்திக்கு அப்பாற்பட்டதைத் தேட வேண்டாம். ஒருவரின் கூற்றுப்படி, வாழ்க்கை முறையின் மூலம் ஒரு இறையியலாளராகவும் தியானியாகவும் மாற விரும்பினால், இந்த நிலைக்கு உயர்ந்து, தூய்மையின் மூலம் தூய்மையை அடையுங்கள் (இறையியல்). இறையியலைக் குறிப்பிட்டதால், நான் உங்களுக்கு நினைவூட்டுகிறேன், – அதன் உயரங்களுக்கு எல்லையற்று நீங்களே உங்களை உயர்த்திக் கொள்ளாதபடி கவனமாக இருங்கள், மேலும் நற்பண்பு எனும் பாலால் இன்னும் போஷிக்கப்படும் நமக்கு, அங்கே உயரப் பறக்க முயற்சிப்பது பொருத்தமற்றது என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்; இல்லையெனில், அறிவு எனும் இனிமை நமது விருப்பத்தை வலுமையாகத் தூண்டினாலும், இளம் பறவைகள் செய்வது போல நமது இறகுகளை வீணாக இழந்துவிடுவோம். ஆனால், தூய்மையாலும் கண்ணீராலும் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, எலியா அல்லது ஹப்பக்குக்கு போல, மேகங்களின் மீது வரவிருக்கும் பரவசத்திற்கு முன்னோடியாக, உலகியல் சார்ந்த அற்ற, தூய தியானப் பிரார்த்தனையின் மூலம் புலன்களைக் கடந்து கடவுளைத் தேடும்போது, அப்போதுதான், ஒருவேளை, நாம் ஓரளவிற்கு இறையியலைத் தொடுவோம்.

7. அவ்வாறே, நீங்கள் தெய்வீக தரிசனத்திற்கும் மனதின் ஒளிர்வுக்கும் தகுதியானவராகக் கருதப்பட விரும்பினால், முதலில் அமைதியான மற்றும் மௌனமான வாழ்க்கையை நேசியுங்கள்; மேலும், எல்லாப் பொருட்களிலிருந்தும் உங்களைப் பிரித்த பிறகு, உங்களையும் கடவுளையும் அறிந்துகொள்ளுங்கள். இது நிகழ்ந்தால், ஒரு மெல்லிய காற்றில் (குளிர்ச்சியின் குரல் நுட்பமானது) எந்தப் பொருளும் உங்கள் வழியில் நிற்காது; உங்கள் அகநிலை தூய்மையாகவும் எந்தப் பேரார்வத்தாலும் கலங்கப்படாமலும் இருக்கும்போது, அனைவருக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாத அவரை, அவரைப் பற்றிய மிக ஆழ்ந்த அறிவின் மூலம் உங்களுக்கு இரட்சிப்பை அறிவிப்பவராக, நீங்கள் ஞானத்துடன் தரிசிக்கிறீர்கள்.

8. மின்னல் வெட்டிய உடனேயே இடி ஒலி எதிர்பார்க்கப்படுவது போல, தெய்வீகத் தூய்மை ஒளிர்ந்த இடத்தில், உணர்ச்சிகளின் புயல் அடங்குகிறது. இது நிகழும்போது, அதை அடைந்தவருக்கு அந்த (எதிர்கால) பேரின்பத்திற்கான உறுதிநிலை நிலைநிறுத்தப்படுகிறது. ஆனால், தனது படைப்பாளியை விட உலகத்தை அதிகமாக நேசிக்கும், கண்ணுக்குத் தெரியும் பொருட்களுடன் பற்றுகளை வளர்க்கும், மேலும் தனது முழு விருப்பத்துடனும் இவ்வுலக இன்பங்களையும் மகிழ்ச்சிகளையும் ஏங்கும் ஆன்மாவில் தெய்வீகக் கருணை என்ற உணர்வோ, பற்று நீங்குவதற்கான எந்த நம்பிக்கையோ இல்லை.

9. தெய்வீகம் என்ன, அது எங்கே இருக்கிறது என்பதை உங்கள் மனதால் தேடாதீர்கள்; ஏனெனில் அது அமானுஷ்யமானது, மேலும் அது எல்லாவற்றிற்கும் மேலே இருப்பதால் எந்த இடத்திலும் அடக்கப்பட முடியாது. ஆனால், முடிந்தவரை, உனக்குள் ஒரு கண்ணாடியில் போல, அவதாரத்தின் மூலம் விவரிக்கப்படும் கடவுள்-வார்த்தையை மட்டுமே காட்டுங்கள்; அவர், தனது தெய்வீக இயல்பு மூலம் ஒளி கதிர்களை வீசும் நிலையில், இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில், தனது எல்லையற்ற இயல்பு காரணமாக எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்திருப்பதோடு, ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் இருப்பதாக மனதில் கருதப்படுகிறார். இருப்பினும், நீங்கள் எந்த அளவிற்கு உங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்கிறீர்களோ, அந்த அளவிற்கு நீங்கள் தெய்வீக ஒளிக்குத் தகுதியானவர்களாக ஆகுவீர்கள்.

10. உண்மையான அறிவையும், மீட்பின் உறுதியான நம்பிக்கையையும் விரும்பினால், முதலில் ஆன்மாவின் உடலுடனான உணர்ச்சிப்பூர்வமான பிணைப்புகளைத் துண்டிக்க கவனம் செலுத்துங்கள்; மேலும், பௌதீகப் பற்றிலிருந்து உங்களை விடுவித்துக் கொண்டு, பணிவின் ஆழத்திற்குள் இறங்குங்கள் – அப்போது நீங்கள் மீட்பின் விலைமதிப்பற்ற முத்தை, ஒரு சிப்பியில் இருப்பது போலக் காண்பீர்கள், தெய்வீக ஞானத்திற்குள் மறைந்திருக்கும், மேலும் தேவனுடைய ராஜ்யத்தின் ஒளியை உங்களுக்கு முன்னறிவிக்கும்.

11. ஆன்மீகக் கீழ்ப்படிதலை உண்மையாகப் பயிற்சி செய்து, மாம்சத்தை ஆவிக்குக் கீழ்ப்படுத்திய ஒருவனுக்கு, மனிதக் கீழ்ப்படிதல் தேவையில்லை; ஏனெனில் அத்தகையவன், நன்றியுள்ள ஊழியனைப் போல, தேவனுடைய வாரத்திற்கும் நியாயப்பிரமாணத்திற்கும் கீழ்ப்படிதலில் நிலைத்திருக்கிறான். ஆனால், யாருக்குள் உடலும் ஆன்மாவும் போராடிப் போரிடுகின்றனவோ, அவர்களுக்கு ஒரு தலைவனும் ஆட்சியாளரும் தேவை; மேலும், விஷயத்தை அறிந்தவராக, நமது வாழ்க்கையின் திசைகாட்டியை வழிநடத்தவும், சரியான நேரத்தில் தேவையான ஆயுதங்களை நமக்கு வழங்கவும் கூடிய அவரைக் கீழ்ப்படிய வேண்டும். அப்போதுதான், கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளால் நாம் கைப்பற்றப்படாமலும், நமது அனுபவமின்மையால் நமது உணர்ச்சிகளால் நாம் மூழ்கடிக்கப்படாமலும் இருப்போம்.

12. இனி எந்தப் பேதையும் உங்களைக் கலக்காதபோது, தெய்வீக விருப்பம் உங்கள் இதயத்திற்குள் வளரும்; மேலும், நீங்கள் மரணத்தைப் பற்றி அதைத் தூக்கமாகக் கருதி இனி அஞ்சாமல், மாறாக உடலிலிருந்து விடுவிக்கப்பட ஏங்கும்போது: அப்போது நீங்கள் தகுதியான முறையில் இரட்சிப்பின் வாக்குறுதியைப் பெறுவீர்கள், மேலும் வர்ணிக்க முடியாத மகிழ்ச்சியுடன் களிகூர்ந்து, பரலோக ராஜ்யத்தை உங்களக்குள் சுமப்பீர்கள்.

குருத்துவத்தைப் பற்றி

1. தெய்வீகமான மற்றும் கௌரவமான குருத்துவத்திற்குத் தகுதியானவராகக் கருதப்பட்டதால், நீங்கள் முதன்மையாகவும் முதலில், உங்கள் உணர்ச்சிகளையும் மாம்ச இன்பங்களையும் அடக்கி, உங்களை ஒரு பலியாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அப்படிச் செய்யாவிட்டால், எளிதில் எரியக்கூடிய ஒரு பொருளைப் போல, தெய்வீக நெருப்பால் நீங்கள் அழிந்துவிட நேரிடும். மேலும், உயிர் தரும் மற்றும் அற்புதமான பலியின் அருகில் செல்லத் துணிய வேண்டும். ஏனெனில், செராபீன்கள் கூட கரண்டியின்றி கரியைத் தொடத் துணியவில்லை (ஏசாயா 6:6), அப்படியிருக்க நீங்கள் உணர்ச்சியற்ற நிலையில் அதை எப்படித் தொட முடியும்? அதன் மூலம், உங்களுக்குப் பரிசுத்தமாக்கப்பட்ட நாக்கும், தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட உதடுகளும், உங்கள் உடலுடன் களங்கமற்ற ஆன்மாவும் கிடைக்கும்; மேலும், அமானுஷ்ய அக்கினியின் மற்றும் பலியின் ஊழியர்களாக, உங்கள் கைகள் எந்தப் பொன்னையும் விடப் பிரகாசமாக ஒளிரும்.

2. இந்த வார்த்தைகளின் வல்லமையை ஆழமாகத் தியானியுங்கள், ஏனெனில் ஒவ்வொரு நாளும் நீங்கள் தேவனுடைய அந்த இரட்சிக்கும் மர்மத்தைக் காண்கிறீர்கள், அதை ஒரு காலத்தில் மூப்பர் சின்னாயா கண்டபோது, அவர் திகைத்து மரணத்தைக் கேட்டார்; மேலும், தேவதூதர்களுக்குச் சமமானவராக, கடவுளுக்கும் மனிதர்களுக்கும் இடையே நீங்கள் ஒரு ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மத்தியஸ்தர் என்பதற்கான வெளிப்பாட்டை நீங்கள் பரிசுத்த ஆவியிடமிருந்து பெறவில்லை என்றால், உங்கள் அழிவிற்கு வழிவகுக்கும் வகையில், எல்லாவற்றையும் புனிதமானதும் அச்சமூட்டுவதுமான தெய்வீக மர்மங்களின் கொண்டாட்டத்தை மேற்கொள்வதற்குத் துணியாதீர்கள், அதன் முன் தேவதூதர்கள் பணிவுடன் தலைவணங்குகிறார்கள், மேலும் பல புனிதர்கள், ஜானாவைப் போல, உன்னதமானவரின் நியாயத்தீர்ப்பால் உயிருடன் இருப்பவர்களிடமிருந்து எடுக்கப்படாமல் இருக்க, மரியாதையுடன் விலகி நின்றார்கள்.

3. 'உன்னைக் குறித்து எச்சரிக்கையாயிரு,' என்று அப்போஸ்தலர் கூறியது போல (1 தீமோ. 7:16). உன்னைக் குறித்து எச்சரிக்கையாயிரு, உன் கடந்த காலப் பாவங்களுக்காக எப்போதும் ஒரு பலியைச் செலுத்து. அப்பொழுது, உன்னில் பலவீனத்தால் அசுத்தமான எதுவும் இருந்தாலோ—அல்லது ஒருவேளை இப்போதும் இருந்தாலோ—அது தெய்வீக அக்கினியால் நுகரப்படக்கூடும். இவ்வகையில், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட, பயனுள்ள, தூய்மையான பாத்திரமாகவும், அத்தகைய பலிக்காகத் தகுதியானதாகவும், ஒரு காலத்தில் மரமாகவோ அல்லது களிமண்ணாகவோ இருந்தபோதிலும், வெள்ளியாலான அல்லது தங்கத்தாலான பாத்திரமாக உங்களை மாற்றிக்கொள்ள முடியும். உங்கள் துணிவான நம்பிக்கையின் காரணமாக, கடவுள் உங்களுக்கு இரக்கம் காட்ட உடன்பட்டிருந்தால் இது சாத்தியமாகும். ஏனெனில், கடவுள் கேட்கத் தயாராக இருக்கும்போது, ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றாக மாறுவதற்கு எந்தத் தடையும் இல்லை.

4. உங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட, தேவதூதர்களுக்குச் சமமான மரியாதையைக் கவனியுங்கள், மேலும் நீங்கள் அழைக்கப்பட்ட இந்தப் பதவியில் குறைபாடற்றவர்களாகத் திகழ, எல்லா நற்பண்புகளுடனும் தூய்மையுடனும் முயலுங்கள். தன் பெருமையின் காரணமாக வீழ்ச்சியுற்ற லூசிபருக்கு என்ன நேர்ந்தது என்று பாருங்கள். உங்களுக்காகப் பெரிய காரியங்களைக் கனவு கண்டு நீங்களும் அதே கதியை அடையாதிருங்கள், மாறாக உங்களைத் தூசியாகவும், சாம்பலாகவும், அவமானமாகவும் கருதுங்கள்; மனிதர்களுக்கான தேவையின் எல்லையற்ற அன்பினாலும், அவருடைய சொல்லொணாத் திருக்கருணையினாலும், நீங்கள் தெய்வீக நற்கூறில் பங்குகொள்ளவும், பரிசுத்த மர்மங்களின் அச்சம்தரும் புனிதச் சடங்குகளைச் செய்யவும் அனுமதிக்கப்பட்டதற்காக எப்போதும் அழுக;

5. குருத்துவத்தைப் பெற்றவர் எல்லாப் பாவ உணர்வுகளிலிருந்தும், குறிப்பாகப் பரிகாரமற்ற காமத்திலிருந்தும், பொறாமையிலிருந்தும் தூய்மையாக இருக்க வேண்டும்; அவற்றில் மிகச் சிறிய எண்ணத்தைக் கூட அவர் கொண்டிருக்கக் கூடாது. இல்லையெனில், மன்னரின் உடலைத் தொடத் துணிந்தபோது, குஷ்டரோகி அல்லது கரியினால் அசுத்தமானவர் போல, அவர் கோபத்திற்கும் சாபத்திற்கும் ஆளாக நேரிடும்.

6. பனிக்கு அதிகமாகக் கண்ணீரால் வெண்மையாக்கப்பட்டு, தூய்மையில் ஒளிர்ந்த மனசாட்சியுடன், ஒரு புனிதரைப் போலப் புனித ரகசியங்களில் பங்குபெறுக; வெளிப்புற தேவதையைப் போன்ற தோற்றத்தின் மூலம் ஆன்மாவின் அக அழகை வெளிப்படுத்துக. ஆனால் கவனமாக இருங்கள்: தெய்வீக மர்மங்களின் கொண்டாட்டத்தில், மனித மரபுகளில் மட்டும் திருப்தி அடையாதீர்கள், ஆனால் கிருபை உங்களுடன் இருப்பதாக, அது இரகசியமாகவும் மர்மமாகவும் உங்களுக்குள் உள்ள உயர்ந்த அர்த்தத்தை உணர உதவும்.

7. அழிவற்ற தன்மைக்கும் அमरத்துவத்திற்கும் ஏங்கிக்கொண்டு, வாழ்வளிக்கும் அழிவற்ற மர்மங்களை பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் கொண்டாடுங்கள்; அதே நேரத்தில், விசுவாசத்தின் மூலம் பரிபூரணமடைந்து, இந்த உலகத்தை விட்டுப் பிரியவும் விரும்புக. இருப்பினும், நீங்கள் மரணத்தைப் பயந்தால், உங்கள் சொந்தக் கைகளால் பங்கெடுக்கும் தகுதி பெற்றவரும், யாருடைய மாம்சத்தால் நீங்கள் போஷிக்கப்படுகிறீர்களோ அந்தக் கிறிஸ்துவுடன் அன்பில் நீங்கள் இன்னும் ஐக்கியப்படவில்லை. ஏனெனில், அது அப்படியிருந்தால், உங்கள் அன்பானவர் இருக்கும் இடத்திற்குச் செல்ல நீங்கள் விரைவீர்கள், உயிரையும் மாம்சத்தையும் ஒன்றாகவும் கருதாமல்.

8. திருவருட்சாதனத்தின் மூலம் ஒரு குருவாகவும், அதைப் பெறுபவராகவும் கடவுளின் உடலில் பங்குகொண்ட நீங்கள், நிச்சயமாக அவருடைய மரணத்தின் தன்மையுடன் ஒன்றிணைக்கப்படுவீர்கள்; 'இனிமேல் உங்களுக்காக வாழாமல்', அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல், உங்களுக்காகச் சிலுவையில் அறையப்பட்டு மரித்தவருக்காக வாழ்வீர்கள் (2 கொரி. 5:15). ஆனால் நீங்கள் மாம்சத்திற்காகவும் இவ்வுலகத்திற்காகவும் பேரார்வத்துடன் வாழ்ந்தால், உங்கள் மரணத்திற்கு முன்பு, இந்த இரத்தமில்லாத பலியைத் தன்னிச்சையாக நிறுத்தாத வரையில், மரணத்திற்குப் பிறகு நித்திய வேதனைக்கு உங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்கிறீர்கள். இறைவணக்கத்தைத் தகுதியற்ற முறையில் கொண்டாடுபவர்களில் பலர், திடீர் மரணத்தால் இங்கிருந்து பிடுங்கப்பட்டு, நேராகப் பரியாய வேதனைகளுக்கு அனுப்பப்பட்டார்கள் என்பது யாருக்குத் தெரியாது?

9. ஒரு குரு, அவர் ஒரு துறவியும் கூட, தனது பக்திக்குப் பெயர் பெற்றவர், மேலும் வெளிப்படையாகப் பலராலும் ஒரு கௌரவமான மனிதராக உயர்வாக மதிக்கப்பட்டவர், ஆனால் உள்ளுக்குள் மென்மையையும் தீய எண்ணங்களையும் கொண்டிருந்தார், மேலும் தன்னைத் தீட்டுப்படுத்திக் கொண்டார்: தெய்வீக மற்றும் புனித திருப்பலி வழிபாட்டை நடத்தியபோது, அவர் செருபிய கீதத்தை அடைந்ததும், தனது வழக்கப்படி, புனித மேசைக்கு முன்பாகத் தனது தலையை வணங்கியபோது, 'யாரும் தகுதியற்றவர்' என்று கூறத் தொடங்கினார்... அவர் அந்த நிலையில் இருந்தபோதே அவரது ஆன்மா பிரிந்துவிட்டதால், திடீரென இறந்துவிட்டார்.

10. நல்லறிவையும் ஞானத்தையும் விட விரும்பத்தக்கது வேறு எதுவும் இல்லை. ஏனெனில், அவற்றிலிருந்து கடவுள் அச்சமும் கடவுள் மீதான அன்பும் பிறக்கின்றன: முந்தையது மரியாதை மற்றும் சுயக்கட்டுப்பாட்டின் மூலம் தூய்மைப்படுத்துகிறது, அதே சமயம் பிந்தையது அமைதியான மனப்பான்மை மற்றும் விவேகத்தின் மூலம் முழுமையாக்கி, உயர்ந்த தியானங்களிலும் உயரங்களுக்கு ஏறுவதிலும் மனதை சுதந்திரமாக உயரப் பறக்க வைக்கிறது. ஆனால் பயமின்றி, தெய்வீக அன்பிற்கு நேரடியாகச் செல்வது, அல்லது அன்பைத் தாண்டி, எதிர்பார்க்கப்பட்ட இலக்கை நோக்கி உயர்ந்து அதில் ஓய்வெடுப்பது என்பது சாத்தியமற்றது.

11. ஆகவே, இரட்சிப்பை விரும்புகிறவர்களே, உங்கள் இலக்கை அடையும் வரை பேரார்வத்துடனும், சோர்வு அறியாமலும் ஓடுங்கள் – ஏணியின் உச்சியில் ஒரு கொடியைப் போல உறுதியான விசுவாசத்தையும் தன்னடக்கத்தையும் உயர்த்திப் பிடித்து, விடாமுயற்சியுடன் தேடுங்கள், இடைவிடாமல் கேளுங்கள், வெற்றி பெறும் வரை பொறுமையுடன் தட்டிக் கேளுங்கள். ஆனால், தாங்கள் விரும்பியதை அடைந்தவர்கள், பாவமன்னிப்பைப் பெற்றவுடன் தாங்கள் அதை அடைந்துவிட்டதாகக் கருதாதீர்கள்; மாறாக, எல்லா உணர்ச்சிகளின் எழுச்சியையும் அஞ்சுவதை நிறுத்தி, அச்சமின்றி, துணிவுடன் உடலை விட்டுப் பிரியத் தயாராக இருக்கும்போது, நீங்கள் அதை அடைந்ததாகக் கருதுங்கள்.

12. உங்கள் இரட்சிப்பின் உறுதியைப் பெறுவதற்குப் பல கண்ணீருடன் தேடுங்கள், ஆனால் உங்கள் மரணத்திற்கு முன்பு அல்ல, நீங்கள் பணிவும் ஞானமும் உடையவராக இருந்தால், இல்லையெனில் பின்னர், நீங்கள் கவலையற்றவராகி, இரட்சிப்பின் விஷயத்தில் அலட்சியமாகிவிடுவீர்கள்; ஆனால், நீங்கள் முடிவை நெருங்கும்போது, அதைப் பெறுவதற்கு ஜெபியுங்கள்—இது சந்தேகத்திற்கு அப்பாற்பட்டது—ஏனெனில், அதை உங்களிடம் இருப்பதாகத் துணிந்து உங்களை நீங்களே ஏமாற்றிக்கொண்டு, நீண்டகாலமாக எதிர்பார்க்கப்பட்ட நேரம் இறுதியாக வரும்போது, நீங்கள் நம்பியிருந்த சேருமிடத்தை அடையத் தவறிவிடக்கூடாது. ஆகவே, பரிசுத்த ஆவியானவர் கொடுத்த வாக்குறுதியும், நிச்சயமான இரட்சிப்பின் உறுதியும் இல்லாமல், பாவியே, நீர் எங்கு செல்வீர்?!

13. கடவுள் அருளிய வைராக்கியத்தில் உங்கள் இதயத்தை நிலைநிறுத்திய பிறகு, கீழ்ப்படிதலாலும் பணிவாலும் இந்த விரும்பத்தக்க நிலையை முதலில் தேடுங்கள்; இல்லையெனில், அதை நோக்கி வேறு பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பதன் மூலம், உங்களுக்குத் தேவையற்ற உழைப்பை ஏற்படுத்திக் கொள்ளாதீர்கள். பற்று நீக்கத்தை அடைந்தவர்கள், சில சமயங்களில் ஆசைகளால் சூழப்பட்டு, மற்ற சமயங்களில் அவற்றால் அமைதியாகவும் தொந்தரவின்றி இருப்பவரையும் பற்று நீக்கமுடையவராகக் கருதக்கூடாது; மாறாக, தொடர்ந்து பற்று நீக்கத்தை அனுபவிப்பவரையும்; ஆசைகளின் காரணங்கள் இருக்கும்போதும் அவற்றால் அசைக்கப்படாமல் இருப்பவரையும்; மேலும், அவை பற்றிய எண்ணங்கள் எழும்போது, அவற்றால் எந்தத் துன்பத்தையும் அடையாதவரையும் அவ்வாறு கருத வேண்டும்.

14. உடலை விட்டுப் பிரிந்த ஆன்மாவை, அதன் குறைபாடுகளின் கசப்பான மற்றும் பயங்கரமான குற்றவாளியாக, எதிரி அவதூறுகள் மற்றும் நிந்தனைகளுடன் துணிச்சலாகத் தாக்குகிறான். ஆனால் அப்போது கடவுள்-அன்பு செய்யும் ஆன்மா, முன்பு பல பாவங்களால் அடிக்கடி காயப்பட்டிருந்தாலும், அவனது தாக்குதல்களாலும் அச்சுறுத்தல்களாலும் சிறிதும் அசைக்கப்படாமல், மாறாக, கர்த்தருக்குள் நிலைநிறுத்தப்பட்டு, பரிசுத்த சக்திகள் தன்னுடன் வருவதைக் கண்டு, மகிழ்ச்சியும் தைரியமும் நிறைந்து, விசுவாசத்தின் ஒளியால் பாதுகாக்கப்பட்டு, பெரும் அச்சமின்மையுடன், தீயவனுக்கு எதிராகக் கூச்சலிடுகிறது: 'பரலோகத்திலிருந்து தப்பி ஓடியவனே, தீயவனின் ஊழியனே, உனக்கும் எனக்கும் என்ன சம்பந்தம்? உனக்கு எங்கள் மீது அதிகாரம் இல்லை. தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்துவுக்கு, எல்லாப் பொருட்களின் மீதும் உள்ள அதிகாரம் போலவே, எங்கள் மீதும் அதிகாரம் உண்டு. நாங்கள் அவருக்குப் பாவம் செய்தோம், அவருக்குத்தான் நாங்கள் கணக்குக் கொடுக்கப் போகிறோம், அவரே எங்கள் இரக்கத்திற்கான மற்றும் அவருடைய மகிமையான சிலுவையின் மூலம் அவருள் எங்கள் இரட்சிப்புக்கான பிணையெடுப்பாக இருக்கிறார். 'ஆனால் நீ, பாவி, எங்களை விட்டு ஓடிப்போ; நீ எங்களுக்கு அல்லது கிறிஸ்துவின் ஊழியக்காரர்களுக்கு ஒன்றும் இல்லை.' ஆன்மாவின் இத்தகைய துணிச்சலான வார்த்தைகளைக் கேட்டு, கிறிஸ்துவின் நாமத்தைத் தாங்க முடியாமல், கூச்சல்களால் கிழிக்கப்பட்டு, பிசாசு இறுதியாகத் தோற்கிறான். அதன்பிறகு, வான்மண்டலத்தின் பிரபுக்களின் உலகத்தைக் கடந்து, ஆன்மா அதன் இயல்புக்கேற்ப தனக்கென நியமிக்கப்பட்ட இடத்திற்கு தெய்வீக தேவதூதர்களால் மகிழ்ச்சியுடன் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறது.

15. விண்ணுலக அறிஞரே, நிலையற்ற பொருட்களின் அன்பு உங்களைப் பூமிக்கு இழுத்து வரட்டும். ஏனெனில், உலகப் பொருட்களின் மீதான எந்தப் பற்றும் உங்களைக் கட்டுப்படுத்தினால், நீங்கள் உங்கள் கூர்நகங்களின் மீது விரிக்கப்பட்ட வலையில் சிக்கிய பருந்து போல, உயரத்திற்கு உயர முடியாமல் இருப்பீர்கள். ஆகவே, சிறந்த ஒன்றின் நம்பிக்கையில், எல்லாப் பொருட்களையும் 'கழிவுப்பொருள்' (பிலிப்பியர் 3:8) எனக் கருதி மதிப்பிடுங்கள்; காலம் வரும்போது, உடலைக் கூட உதறிவிட்டு, உங்களை வழிநடத்தும் தூதனைத் தடையின்றிப் பின்பற்றுவீர்கள்.

16. அரச முத்திரை இல்லாத ஒரு நாணயத்தை அரச கருவூலத்தில் சாதாரண நாணயங்களுக்கு அருகில் வைப்பது எவ்வளவு சாத்தியமற்றதோ, அவ்வாறே உண்மையான அறிவும் பற்றுறுதியும் இல்லாமல், அந்த பேரின்பத்தின் வாக்குறுதியைப் பெறுவதும், நம்பப்படும் அந்த இலக்கை நோக்கி துணிவுடனும் நம்பிக்கையுடனும் இங்கிருந்து புறப்படுவதும், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களுடன் ஒன்றிணைவதும் சாத்தியமற்றது. இருப்பினும், 'வழிகாட்டுதல்' என்று நான் ஞானத்தை அல்ல, மாறாக கடவுள் மற்றும் தெய்வீகத்தைப் பற்றிய உண்மையான அறிவைக் குறிப்பிடுகிறேன், அதன் மூலம் கடவுள் பிரியர், உலகியல் உணர்ச்சிகளால் கலக்கமடையாமல், பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபையால் தெய்வநிலைக்கு உயர்த்தப்படுகிறார்.

17. செயல் வாழ்க்கைக்குரிய அனைத்தையும் நீங்கள் கடந்து சென்றிருந்தாலும், இதில் உங்களை நம்ப வேண்டாம், நீங்கள் ஏற்கனவே பற்று நீக்கத்தை அடைந்து உலகில் கவலையற்று உலாவ முடியும் என்பது போல; அப்படியானால், மீண்டும் உங்களிடம் திரும்புவதற்கு முன்பு, பற்றுள்ள மனப்பான்மைகளை ஏற்றுக்கொண்டு, உங்கள் வாழ்க்கை ஒழுங்கிற்கு சாதகமற்ற எதையும் நீங்கள் சந்திக்க நேரிடலாம். ஆனால் எப்போதும், அச்சத்தின் விழிப்புடன் கூடிய பார்வையின் கீழ், உங்கள் மாறுபடும் மற்றும் நிலையற்ற இயல்பை மிகவும் கவனமாகக் கவனியுங்கள், உணர்ச்சிகளின் காரணங்களிலிருந்து விவேகத்துடன் விலகி இருங்கள். ஏனெனில், முற்றிலும் மாறாத பற்றற்ற தன்மை, முழுமையான அன்பை அடைந்து, இடைவிடாத தியானத்தின் மூலம் அனைத்து இன்பான விஷயங்களுக்கும் மேலே உயர்ந்து, பணிவின் உச்சியை அடைந்தவர்களிடத்தில் மட்டுமே காணப்படுகிறது; இத்தகையோரைப் பற்றுகளின் நெருப்பு இனி தீண்டாது, ஏனெனில் அவர்களின் (முழுமையானவர்களின்) அழியாத தன்மைக்கான மாற்றத்திற்காக அது இறைவனது குரலால் அணைக்கப்பட்டுவிடுகிறது.

18. அதன் காலத்திற்கு முன்பே பற்றின்மையை விரும்பாதீர்கள், இல்லையெனில், பக்குவமடையாமல் அறிவின் மரத்தைச் சுவைத்த, முதலில் படைக்கப்பட்டவற்றின் அதே கதியை நீங்கள் அனுபவிப்பீர்கள்; ஆனால், எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கிய சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் இடைவிடாத ஜெபத்தில் பொறுமையாக உழைப்பதன் மூலமும், சுய-அவமதிப்பு மற்றும் மிகுந்த பணிவுடனே உங்கள் செயலூக்கமான பழக்கவழக்கங்களையும் ஒழுக்கங்களையும் பேணுவதன் மூலமும், நீங்கள் பிற்காலத்தில், பொருத்தமான நேரத்தில், புயல்களுக்கும் சோதனைகளுக்கும் பிறகு, இந்த ஓய்வின் புகலிடமான பற்றற்ற நிலை என்ற அருளைப் பெறுவீர்கள். ஏனெனில் கடவுள் பழிவாங்குபவரல்ல, ஆனால் நீதியுடன் நடப்பவர்களுக்குச் சரியான நேரத்தில் பற்றற்ற நிலை எனும் கதவைத் திறப்பார்.

19. 'சோம்பனே, எறும்புக்குப் போ' (நீதிமொழிகள் 6:6) – அதிலிருந்து உழைப்பின் மீதான அன்பைக் கற்றுக்கொள். ஆனாலும், கடவுளுக்கு நமது நற்செயல்களால் எந்தத் தேவையும் இல்லை என்பதை மறந்துவிடாதே, ஏனெனில் அவரிடம் எதுவும் குறைவில்லை, அவர் எல்லாவற்றாலும் நிறைந்தவர்; ஆனால் அவரே தம்முடைய வரங்களை ஏராளமாகவும் தாராளமாகவும் அளிக்கிறார், மேலும் தம்முடைய கிருபையால், விவேகமுள்ளவர்களையும், தம்முடைய சொந்த விருப்பத்தால் அவருக்கு உண்மையுள்ளவர்களாகவும், நன்றியுள்ளவர்களாகவும் இருப்பவர்களை இரட்சிக்கிறார்; ஆனாலும் அவர் அவர்களுடைய செயல்களை அவர்களுடைய திறனுக்கேற்ப கிருபையுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறார். ஆகையால், அவர் உங்களுக்கு முன்பு அருளிய ஆசீர்வாதங்களுக்காக அவருக்குக் கடன்பட்டவர் போல நீங்கள் உழைத்தால், அது நல்லது – மேலும் தேவனுடைய இரக்கம் உங்களுக்கு அருகில் இருக்கிறது; ஆனால், நீங்கள் செய்யும் நன்மைக்குக் கடவுள் உங்களுக்குக் கடன்பட்டவர் என்று நீங்கள் நினைத்தால், நீங்கள் நேர்பாதையிலிருந்து விலகி, வழிதவறிவிட்டீர்கள்: ஏனெனில், ஒரு நன்மையாளர் எப்படிக் கடன்பட்டவராக இருக்க முடியும்? – இருப்பினும், ஒரு கூலிக்காரனைப் போல உழைத்துக் கொண்டிருங்கள்; மேலும், படிப்படியாக முன்னேறி, நீங்கள் தேடுவதைக் கடவுளின் கருணையால் அடைவீர்கள்.

20. நீங்கள் விரும்பினால், மீட்புக்கான மற்றொரு வழியை, அல்லது துறவுக்கான வழியை நான் உங்களுக்குக் காட்டுவேன். உங்கள் படைப்பாளிக்கு ஜெபத்தின் மூலம் உங்கள் முழு வலிமையோடும் தொந்தரவு செய்யுங்கள், அதனால் நீங்கள் உங்கள் குறிக்கோளிலிருந்து விலகிச் செல்லாமல் இருப்பீர்கள். எப்போதும் பரலோகப் படைகள் மற்றும் அனைத்துப் புனிதர்களையும், கடவுளின் திருத்தாயுடன் சேர்த்து, மத்தியஸ்தர்களாக அவருடைய சந்நிதியில் முன்வைக்கவும்; மேலும், அத்தகைய வரத்திற்குத் தகுதியற்றவர் போல உணர்ச்சியற்ற நிலையைத் தேடாதீர்கள், ஆனால் மனப்பூர்வமாக இரட்சிப்பைத் தேடுங்கள், அதனுடன் உணர்ச்சியற்ற நிலையையும் பெறுவீர்கள்; இவற்றில், ஒன்று வெள்ளியைப் போலவும், மற்றொன்று தூய தங்கத்தைப் போலவும் இருக்கிறது; மேலும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஓ தேவனுடைய ஊழியக்காரனே, உனக்கு ஒரு இரகசிய கிரியையும், உன்னை மகிமைப்படுத்தும் மற்றும் அதன் மூலம் அவர் பிரியமடைந்து கனப்படுத்தப்படும் தேவனுடைய வார்த்தையின் சில இரகசிய மர்மங்களும் இருக்கட்டும்.

21. மீட்பின் வாக்குறுதியை உங்கள் இதயத்திற்குள், ஒரு மறுக்கமுடியாத உத்தரவாதமாகப் பெற பாடுபடுங்கள்; இல்லையெனில், பிரியாவிடை கொள்ளும் வேளையில், நீங்கள் எதிர்பாராதவிதமாகப் பயத்தையும் நடுக்கத்தையும் சந்திக்க நேரிடும். உங்கள் இதயம் எந்தப் பாவத்திலும் உங்கள் மீது கருணை காட்டாதபோதும், உங்கள் மனசாட்சி உங்கள் பாவங்களுக்காக உங்களைக் கண்டிக்காதபோதும்; தேவனுடைய கிருபையினால் உங்கள் உள்ளத்தில் மிருகத்தனமான இச்சைகள் அடக்கப்படும்போதும்; ஆறுதலின் கண்ணீர் உங்கள் கண்களிலிருந்து தன்னிச்சையாகப் பெருகும்போதும், உங்கள் மனம் தூய்மையாகவும் கற்பனை எண்ணங்கள் இல்லாமலும் ஜெபிக்கும்போதும், இந்த வாக்குறுதியை நீங்கள் பெற்றுக்கொண்டதாகக் கருதுங்கள்; மேலும், பலருக்கு அச்சமூட்டும் என்றும், அவர்கள் தவிர்க்க விரும்புகின்ற என்றும் மரணத்தை, நீங்கள் ஒரு மகிழ்ச்சியான மற்றும் இணக்கமான இதயத்துடன் எதிர்பார்க்கும்போது.

22. 'நித்திய ஜீவத்திற்குரிய வார்த்தைகள்', இவை தேவனுடைய வார்த்தையிடம் உள்ளன, அப்போஸ்தலனாகிய பேதுரு சாட்சி கொடுத்தது போல (யோவான் 6:68). இவை அவர் மூலமாக நிறைவேற்றப்பட்டவைகள் சம்பந்தப்பட்ட வார்த்தைகள். இதன் மூலம், இங்கிருந்தே இரகசியமாக அவரிடம் வழிநடத்தப்பட்டவர்கள் நித்திய ஜீவனையும், ஆவியானவரின் வாக்குறுதியையும், இரட்சிப்பின் வெட்கமில்லாத நம்பிக்கையையும் பெறுகிறார்கள். ஆனால், ஆன்மாவிற்குப் பதிலாக மாம்சத்திற்கு முன்னுரிமை கொடுப்பவர்களுக்கும், உலகப் பொருட்களின் மீது பட்சம் காட்டி அவற்றில் இன்பம் காண்பவர்களுக்கும் இது அருளப்படுவதில்லை.

23. ஒரு 'புத்திசாலி' (logikoz - பகுத்தறிவுள்ள) மனிதன் என்பவன் பேசும் வார்த்தையைக் கொண்டிருப்பவன் அல்ல (தெளிவாகப் பேசும் திறன் உடையவன்): ஏனெனில் ஒவ்வொரு மனிதனும் அவ்வாறே இருக்கிறான்; மாறாக, பகுத்தறிவுள்ள சக்தியினால், தேவனைக் கண்டுபிடிப்பது எப்படி என்று தேடி ஆராய்பவன் ஆவான். இருப்பினும், தன் இயல்பிலேயே அமானுஷ்யமான ஒன்றை அது ஒருபோதும் கண்டறியாது. இது எந்த இயல்புக்கும் சாத்தியமற்றது; ஆனால், இருக்கும் அனைத்தின் மிக ஞானமான ஒழுங்கமைப்பில், அதன் மீதான இறைப்பராமரிப்பில், அதன் பாதுகாப்பு, வழிகாட்டுதல் மற்றும் ஆட்சியில், இந்த 'தந்திரமான படைப்பாளி' மற்றும் 'முதன்மைப் படைப்பாளியின்' 'அழகு' ஒருவிதத்தில் தியானிக்கப்பட்டு உணரப்படுகிறது. (சொலொமோனின் ஞானம் 13:1, 4–5), ஒரு வீடு கட்டுபவர் தன் கைகளின் வேலையால் எவ்வாறு அறியப்படுகிறாரோ, அப்படியே.

24. பற்று அற்ற நிலையில், உணர்ச்சிமயமின்மையை அடைய முடியாது; உணர்ச்சிமயமின்மை இல்லாமல் பற்று அற்ற நிலையை அடைய முடியாது; கடவுள் அச்சமும் தூய செபமும் இல்லாமல் அன்பை அடைய முடியாது; இவை இல்லாமல் நம்பிக்கையையும் கவலையற்ற அமைதியையும் அடைய முடியாது. இந்த அமைதியால், உத்வேகம் பெறும் மனம், உலகியல் சார்ந்த சிந்தனைகளைத் தள்ளிவிட்டு, பரலோகத்திற்கு உயர்ந்து, அதன் இறைவனைத் தேடி அதை ஆராய்கிறது.

25. தூய்மையை உங்கள் கண் மணி போலப் பேணுங்கள், அப்போதுதான் நீங்கள் கடவுளின் ஆலயமாகவும் அவருக்குப் பிரியமான வாசஸ்தலமாகவும் இருப்பீர்கள்: ஏனெனில், தூய்மை இல்லாமல் கடவுளுடன் ஒன்றாகுவது இயலாது. இது, பணிவு, சுயக்கட்டுப்பாடு, இடைவிடாத ஜெபம், ஆன்மீக தியானம் (கடவுளைப் பற்றிய தியானம்), கண்ணீர் மற்றும் சிந்தனை ஆகியவற்றைப் பாதுகாத்தவாறு, கடவுள் மீதான அன்பு, உலகத்திலிருந்து விலகல் மற்றும் அதிலிருந்து ஒதுங்குதல் ஆகியவற்றுக்கு வழிவகுக்கிறது; அதன் நன்மையை நீங்கள் உணர்ச்சிமயமின்றி அடைய முடியாது.

26. அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைக்கு (எபி. 12:14) முரணாக, 'புனிதத்தன்மை' (தூய்மை) இல்லாமல் ஒருவரால் கடவுளைக் காண முடியும் என்று யாரும் உங்களைத் தவறாக வழிநடத்த வேண்டாம். ஏனெனில், அனைத்தையும் நன்மையுள்ளவராகவும் எல்லாத் தூய்மையையும் விஞ்சியவராகவும் இருக்கும் ஆண்டவர், அசுத்தமானவர்களுக்குத் தம்மை உள்ளார்ந்து வெளிப்படுத்த விரும்புவதில்லை. தனது தந்தை அல்லது தாயை, அல்லது தனது மகள் அல்லது மகனை, அவரை விட அதிகமாக நேசிப்பவர் அவருக்குத் தகுதியற்றவராக இருப்பது போலவே, அவருக்கு அன்பு செய்வதற்குப் பதிலாக ஒரு தற்காலிகமான மற்றும் பௌதீகமான ஒன்றை விரும்புவவரும் அவருக்குத் தகுதியற்றவரே, மேலும் இந்த அருவருப்பான மற்றும் அசிங்கமான பாவத்தை விரும்புவவர் இன்னும் தகுதியற்றவர். இந்த அசுத்தத்திலிருந்து விலகாதவர்களிடமிருந்து தேவன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொள்கிறார், ஏனெனில் 'நாசமாயிருக்கிறவைகள் அநாசமாயிருக்கிறவைகளைச் சுதந்தரிக்க வேண்டும்' (1 கொரி. 15:50).

27. அறிவில்லாமல் தெய்வீக அன்பு உங்களுக்கு வழங்கப்படாது, நம்பிக்கையில்லாமல் அறிவும் வழங்கப்படாது; நான் நம்பிக்கை என்று குறிப்பிடுவது வெறும் வெற்று நம்பிக்கையை அல்ல, ஆனால் நற்பண்பைப் பயிற்சி செய்வதால் பிறக்கும் ஒன்றை. விரதம் மூலம், விழிப்புணர்வு, ஜெபம் மற்றும் பணிவு ஆகியவற்றின் மூலம், உங்கள் மாம்சத்தில் பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் இச்சையான இன்பத்தை நீங்கள் வற்றிப்போகச் செய்யும்போது, நீங்கள் கர்த்தராகிய இயேசுவுடன் சிலுவையில் அறையுண்டு போவீர்கள், மேலும் நீங்கள் இனி மாம்சத்தின்படி வாழாமல், 'உயரிய அழைப்பு மற்றும் தெரிந்துகொள்ளுதல்' (2 பேதுரு 1:10) என்ற நம்பிக்கைக்கு ஏற்ப, ஆவியினால் வாழத் தொடங்குவீர்கள்.

28. 'இதில் உமக்கு என்மேல் அன்பு உண்டென்று அறிந்திருக்கிறேன், என் பகைவன் என்மேல் களிகூரான்' என்று தீர்க்கதரிசி தேவனுக்கு முன்பாகக் கூறுகிறார் (சங். 40:12), ஆனால் என் பகைவன் இறுதிவரை என் ஆசைகளால் என்னைத் துன்புறுத்தவும் அவமதிக்கவும் தொடர்ந்துகொண்டிருக்கிறான். ஆனால் முடிவு வருவதற்கு முன்பு, அவனது கைகளிலிருந்து என்னை இரட்சிக்கவும், உமக்குப் பிரியமான ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையை வாழ எனக்கு அருள் செய்த பிறகு, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பிரியாவிடையின் பின்னர், இரட்சிக்கப்பட்ட என்னை உமது சிம்மாசனத்திற்கு முன்பாக நிறுத்த உமது கருணை காட்டுதலும்; மேலும் இங்கிருந்து, உமது கிருபையின் மூலம் இரட்சிப்பின் வாக்குறுதியையும், அதன் சந்தேகத்திற்கு இடமில்லாத உறுதியையும் ஏந்திக்கொண்டு; ஏனெனில், என் பிரியாவிடை நேரத்தில் ஆயத்தமின்றி நடுங்குவதை, மரணத்தையும் நரகத்தையும் விடவும் கொடிய, பொறுக்க முடியாத பேரழிவாக நான் கருதுகிறேன்.

29. விசுவாசமும் நம்பிக்கையும் எளிமையான அல்லது தற்செயலான விஷயங்கள் அல்ல; ஆனால் விசுவாசத்திற்கு ஒரு நிலையான ஆத்துமாவும், நம்பிக்கைக்கு ஒரு நீதியுள்ள குணமும் இதயமும் தேவை. மேலும், கிருபை இல்லாமல், கண்ணுக்குத் தெரியாததை யார் எளிதில் விசுவாசிப்பார்கள்? மேலும், கர்த்தருடைய வரங்களிலிருந்து உண்மையான அனுபவத்தைப் பெறாமல், எதிர்காலத்தைப் பற்றிய உறுதியை நிகழ்காலத்தைப் போலப் பெறாமல், ஒரு நிச்சயமற்ற எதிர்காலத்திற்காக யார் நம்பிக்கை கொள்ள முடியும்? இந்த இரண்டு நற்பண்புகளுக்கும் நமது மன உறுதி மற்றும் கடவுளின் வழிகாட்டுதல் மற்றும் உதவி தேவைப்படுகிறது; இவை இல்லாமல், நமது முயற்சி வீணுக்குரியது.

30. உண்மையான நற்பண்பு அறிவாலோ, அல்லது பற்றற்ற தன்மையாலோ, அல்லது இரண்டினாலுமோ ஏற்படுகிறது. ஏனெனில், ஒருவேளை யாராவது இதை நம்மிடம் வீணாகத் தேடினால், நமது நற்பண்பு வெறும் வெளிப்படையான நற்பண்பாகவே அன்றி, உண்மையான நற்பண்பாக இல்லை என்பது உண்மையாகும். ஏனெனில், அது அப்படி இல்லையென்றால், அது இலைகளால் மட்டுமல்ல, பழங்களாலும் நிறைந்திருக்கும். ஆகவே, மற்றவர்களை மகிழ்விக்கும் விருப்பத்தாலோ, சுய இன்பத்திற்காகவோ, அல்லது கடவுளுக்குப் பிடிக்காத வேறு எந்த நோக்கத்தினாலோ நன்மை செய்யத் தூண்டப்படும் ஒருவன் நேர்மையற்றவன், மேலும் அவன் கடவுளை நேசிப்பதில்லை. ஆனால், நாம் தூண்டும் காரணத்தைச் சரிசெய்தால், நமது சர்வ நன்மையுள்ள கடவுளின் கிருபையினால், தகுந்த நேரத்தில் மற்றும் சரியான அளவில், நாம் உண்மையான நற்பண்பில் பரிபூரணம் அடைவோம்; அது நமக்கு அறிவையும் பற்றற்ற தன்மையையும் கொண்டுவரும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

31. 'பகைவனின் தந்திரங்களை அறிந்துகொள்ளுங்கள்' (2 கொரி. 2:11) கிருபையின் அறிவொளி மூலம், மேலும், கண்ணீருடன் தேவனுக்கு முன்பாக உங்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, நீங்கள் ஒன்றுமில்லை என்று எண்ணிக்கொண்டு, உங்கள் பலவீனத்தை அறிக்கையிடுங்கள், நம்முடைய வஞ்சிக்கிறவன் நாம் ஒன்று என்று நினைக்கும் எண்ணத்தை நம்முள் ஊட்டினாலும். அவை இரட்சிப்பிற்கும், பணிவைப் பேணுவதற்கும் பங்களித்தால் தவிர, உங்கள் மீது வரங்கள் பொழியப்பட வேண்டும் என்று தேடாதீர்கள்; மாறாக, கடவுளின் அறிவின் அடித்தளமாகவும், விருப்பு வெறுப்பற்ற நிலையின் மூலமாகவோ அல்லது குறைந்தபட்சம் உங்கள் பாவங்களுக்காக ஏற்படும் துயரத்தின் மூலமாகவோ, இச்சைகள் உங்களை இறுதிவரை கொடுங்கோலர்களால் துன்புறுத்தாமல் இருக்க உதவும் விதமாகவும், அஹங்காரமற்ற அறிவைத் தேடுங்கள்.

32. இறக்கைகள் இல்லாமல் ஒரு பறவை உயரே பறக்க முடியாதது போல, இவ்வுலகில் இருக்கும்போதே ஒரு குறிப்பிட்ட உறுதி இல்லாமல் ஒருவர் விரும்பியதை அடைய முடியாது; மேலும் இந்த உறுதிப்பாடு பணிவிலிருந்து எழுகிறது, அல்லது கடவுளை முழுமையாகத் திருப்திப்படுத்தியவர்களில் உள்ள பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபையிலிருந்து எழுகிறது; அவர்களுக்கு உணர்ச்சியற்ற தன்மை என்பது, அவர்கள் கடவுளைத் திருப்திப்படுத்திய அளவிற்கும் அவர்களின் பரிசுத்தத்திற்கும் ஏற்ப, பகுதியாகவோ அல்லது முழுமையாகவோ நிச்சயமாக உள்ளார்ந்ததாகும். இருப்பினும், 'உணர்ச்சிகளின் குளிர்காலத்தில்' அல்லது 'ஓய்வுநாளில்' (அதாவது, நற்பண்புப் பணிகள் இல்லாமல்) (மத்தேயு 24:20) எனப்படும் வேறுபட்ட நிலையில் உடலை விட்டுப் பிரிந்து செல்பவர்கள், கணக்குத் தீர்க்கும் நேரத்தில் நியாயத்தீர்ப்புக்கும் சித்திரவதைக்கும் உட்பட்டவர்கள்.

33. இரட்சிக்கப்படுபவர்களே, இரட்சகராகிய தேவனுக்கு நன்றி செலுத்துங்கள். அவருக்குப் பரிசுகளை அர்ப்பணிக்க விரும்பினால், உங்கள் விதவை ஆத்மாவிலிருந்து நன்றியுடன் இரண்டு காசுகளை—அதாவது, தாழ்மையையும் அன்பையும்—அர்ப்பணியுங்கள். மேலும், நான் நன்கு அறிந்தபடி, இரட்சிப்பின் கருவூலத்தில் பலர் இடும் நற்செயல்களின் பெரும் செல்வத்தை விட அவர் இவற்றை அதிகமாக ஏற்றுக்கொள்வார். ஆனால், லாசரஸைப் போல, உங்கள் இச்சைகள் மரித்து, உங்களுக்குப் புத்துயிர் தேவைப்பட்டால், இந்த நற்பண்புகளையே உங்கள் சொந்தச் சகோதரிகளாக அவருடைய சந்நிதியில் பரிந்து பேச அனுப்புவீராக – நீங்கள் தேடுவதை நிச்சயமாகப் பெறுவீர்கள்.

34. நீங்கள் கடமைப்படி ஒரு நற்பண்புள்ள வாழ்க்கையின் செயலூக்கமான காவலைக் கடைப்பிடித்தாலும், இதனால் மட்டும் நீங்கள் பற்று அற்ற நிலையான கரையை அடைய முடியாது, அதனால் நீங்கள் தூய்மையாகவும் கவனச்சிதறல் இல்லாமலும் பிரார்த்தனை செய்ய முடியும்; அதே நேரத்தில், உங்கள் மனம் ஞானம் மற்றும் யதார்த்தத்தைப் பற்றிய தெளிவூட்டும் அறிவின் ஆன்மீகத் தியானங்களால் அரவணைக்கப்படாவிட்டால், அதன் மூலம், உத்வேகம் பெற்று ஒளிமயமானதாகி, அது உண்மையான பிரார்த்தனையில்—முழுவதும் அன்பையே சுவாசித்து—அதற்கு உறவான உயர், அருவமான தத்துவங்களின் ஒளிகள் நோக்கி வேகமாக உயரே பறந்து, அவற்றிலிருந்து, முடிந்தவரை, மகத்தான ஒளிக்கு, மூவொரு கடவுள் தன்மைக்கு, அனைத்தின் மூலத்திற்கு.

35. மாறும் மற்றும் நிலையற்ற இயல்புடன் படைக்கப்பட்ட நாம், பாவம் செய்ததற்காக வரவிருக்கும் யுகத்தில் தண்டிக்கப்பட மாட்டோம், அல்லது இந்தக் காரணத்திற்காகக் கண்டனம் செய்யப்பட மாட்டோம்; மாறாக, பாவம் செய்துவிட்டு மனந்திரும்பாததற்கும், மனந்திரும்புதலுக்கான சக்தியும் நேரமும் வழங்கப்பட்டும், தீய வழியை விட்டு விலகி இறைவனிடம் செல்லாததற்கும் தண்டிக்கப்படுவோம். தேவன் கோபக்காரராகவும் சீற்றமுள்ளவராகவும் சித்தரிக்கப்பட்டாலும், மனந்திரும்புகிறவர்களிடம் அவர் நல்லவராகவும் இரக்கமுள்ளவராகவும் இருக்கிறார்; ஆயினும் இது தீமைக்கும் பாவத்திற்கும் எதிரானதுவே தவிர, நம்மிடம் அல்ல. ஏனெனில், நமது முகங்களில் மனந்திரும்பலின் கண்ணீரைக் கண்டவுடன் நம்மை ஏற்றுக்கொள்ள அவர் எப்போதும் தயாராக இருக்கிறார். உண்மையில், அவர் நமது செயல்களுக்கும் குணங்களுக்கும் ஏற்ப நம்மை நடத்துகிறார், மேலும் ஒவ்வொரு நபருக்கும் அவர்களின் வாழ்க்கையின் மதிப்பிற்கு ஏற்ப வெகுமதி அளிக்கிறார்.

36. நீங்கள் உங்கள் நல்ல நிலையில் தடுமாற நேர்ந்தால், நடுங்காதீர்கள், மாறாக, முடிந்தவரை விரைவாக உங்களைச் சீர்படுத்திக்கொண்டு, மனந்திரும்புதலின் உணர்வோடு, துக்கம், வருத்தம், சுய-கண்டனம் மற்றும் ஏராளமான கண்ணீரால் உங்கள் முந்தைய நல்நிலைக்குத் திரும்ப விரைவீர்களாக; அதன் மூலம், உங்களைத் தாக்கிய வீழ்ச்சியிலிருந்து எழுந்து, மீட்பளிக்கும் மகிழ்ச்சியின் மடியில் நுழைவீர்கள்; இனிமேல் உறுதியாக நிற்பதற்கு உங்கள் இதயத்தில் தீர்மானித்துக்கொள்வீர்கள். இதன் மூலம், மீண்டும் நியாயதிபதியைக் கோபமூட்டி, தூய்மைக்காகக் கண்ணீரும் மனந்திரும்புதலும் உங்களுக்குத் தேவைப்படாது: ஏனெனில், இது இங்கே நிகழாவிட்டால், எதிர்காலத்தில் நாம் தகுதியுள்ள வேதனைகளிலிருந்து நிச்சயமாகத் தப்பிக்க மாட்டோம்.

குருத்துவம் பற்றி

1. மீண்டும் நாம் மிகவும் மரியாதைக்குரிய குருத்துவத்தின் மீது நம் கவனத்தைத் திருப்புகிறோம்: அது கோரும் தேவதையின் குணத்தையும் தூய்மையையும்; அதை ஏற்றுக்கொண்ட பின், முன்பை விட மிகுந்த திடகாத்திரத்தையும் கற்புநெறியையும்: ஏனெனில், அசுத்தமானது ஓரளவிற்குத் தூய்மைப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றால், தூய்மையானது அசுத்தப்படுத்தப்பட எப்படி அனுமதிக்கப்பட முடியும்? இல்லையெனில், ஒளியை இருளடையச் செய்யவும், நறுமண எண்ணெயுடன் அசிங்கமான ஒன்றைக் கலக்கவும் நாம் அனுமதித்தால், ஐயோ, ஆனனியாஸ் மற்றும் சப்பீரா போன்ற தெய்வ நிந்தனையாளர்களைப் போல, அழிவைப் பாரம்பரியமாகப் பெறுவதற்கு நாம் கடமைப்பட்டுள்ளோம்.

2. ஒரு பாத்திரமாக இருந்து, அழிவிற்கும் தகுதியின்மைக்கும் உள்ளாகி, ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு தூய்மையின் காரணமாக, கர்த்தருக்குப் பிரியமான தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட பாத்திரமாக மாறி, தேவதூதர் கூறுவது போல, நீங்கள் தகுதியுடன் கிறிஸ்துவின் திருத்தொண்டின் தேவதூதர் மற்றும் தெய்வீகத் தரத்திற்குள் நுழைந்துவிட்டதாக உங்களுக்குத் தோன்றினாலும், நீங்கள் பெற்ற களங்கமற்ற மரியாதையை உங்கள் முழு இதயத்துடனும் காத்திடுங்கள். இந்த தெய்வீகப் பரிசை உங்கள் கண்ணின் கருவிழி போலப் பாதுகாத்திடுங்கள். இல்லையெனில், உரிய கவனமின்றி பங்குகொண்டு, உயரத்திலிருந்து ஒரு பாதாளத்திற்குள் வீழ்த்தப்பட்டு, அதிலிருந்து வெளியேறும் வழியைக் காண்பது உங்களுக்குக் கடினமாகிவிடும்.

3. ஞானமுள்ள மனிதராக, 'தேவன் நமக்கு உகந்தவராய் இருக்கையில், நமக்கு விரோதமாயிருக்கிறவர் யார்?' (ரோமர் 8:34) என்பதை உணருங்கள். மேலும், அழைக்கப்பட்ட நீங்கள், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மற்றும் கௌரவமான தெய்வீக குருத்துவப் பதவியில் நுழைந்திருந்தால், உங்கள் கடந்த கால வாழ்க்கையைப் பற்றி நீங்கள் கவலைப்படத் தேவையில்லை, நீங்கள் களங்கப்பட்டிருந்தாலும் கூட, ஆனால் நீங்கள் உடனடியாக, கடவுளின் உதவியுடன், உங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டு, திருந்திக்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் இதற்குப் பிறகு, கவனத்துடனும் நிதானத்துடனும், உங்கள் முதல் அக்கறையாக இந்தக் கிருபையைக் களங்கப்படுத்தாமல் இருப்பதாக இருக்கட்டும்; அப்படியானால், உங்கள் கடந்த காலச் செயல்களுக்காக உங்கள் குருத்துவப் பதவியையும் நியமனத்தையும் யாராவது முட்டாள்தனமாகக் கண்டனம் செய்தால், அவர் ஒரு கண்டனமாக, அலறும் தெய்வீகக் குரலைக் கேட்கக்கூடும்: 'தேவன் சுத்தமாக்கினதை நீ அசுத்தமாக்காதே' (அப்போஸ்தலர் 10:15).

4. குருத்துவப் பணியானது ஒரு சுமையாகும், அதன் நுகம் ஒரு ஆசீர்வாதமாகும்; ஆனால், அதை ஏற்றுக்கொள்ளும்போதே தகுதியான முறையில் அதைச் சீர்திருத்தத் தொடங்கும்வர்களுக்கும், மேலும் தெய்வீக ஆவியானவரின் அருளை விலைக்கு வாங்க எந்த முயற்சியும் செய்யப்படாத பட்சத்தில் மட்டுமே இது உண்மையாகும். ஏனெனில், விலைமதிப்பற்றதும் விற்க முடியாததுமான ஒன்று, மனித முயற்சியாலும் அழிந்துபோகக்கூடிய ஒரு பரிசினாலும் வாங்கப்பட்டதாகக் கருதப்பட்டால்; அப்படியானால், இந்த விஷயத்தில் அழைப்பு மேலிருந்து வராதது போலவே, இந்தச் சுமையும் மிகவும் கனமானதாக இருக்கும், ஏனெனில் இது தகுதியற்ற விதத்திலும், ஒருவரின் சக்திக்கு மீறியும் சுமக்கப்படுகிறது; மேலும், அவர் அதைக் கீழே வைக்காத வரை, இந்தக் கடிவாளம் சுமப்பவரின் முதுகைக் கடுமையாகத் தேய்த்து, அவரது பலத்தை நசுக்கி, அவரை முற்றிலும் சோர்வடையச் செய்து, தேய்த்துவிடும்.

5. துணிச்சலுடன் குருத்துவத்தின் நுகத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, நீதியின் வழிகளில் நடவுங்கள், நீதியுடன் சத்திய வார்த்தையைப் பேசுங்கள், இதைக் கொண்டு பயத்துடனும் நடுக்கத்துடனும் உங்கள் இரட்சிப்பை நிறைவேற்றுங்கள். ஏனெனில் நம் தேவன் அழிக்கும் அக்கினி: நீங்கள் பொன்னாகவோ வெள்ளியாகவோ அவரிடம் நெருங்கினால், அடுப்பில் இருந்த பாபிலோனிய இளைஞர்களைப் போல அக்கினியைப் பயப்படாதிருங்கள்; ஆனால் நீங்கள் உலக ஞானமுள்ளவர்போல, எளிதில் எரியக்கூடிய புல் மற்றும் மூங்கில் போன்றவையாக இருந்தால், லோத்தைப்போல பயங்கரமான மர்மங்களைத் தவிர்த்து, கோபத்திலிருந்து தப்பி ஓடவில்லை என்றாலோ அல்லது மனந்திரும்புதலின் கண்ணீரால் உங்களைக் கழுவ விரைந்து செல்லவில்லை என்றாலோ, நீங்கள் பரலோக அக்கினியால் எரிந்து போவீர்கள் என்று அஞ்சுக. ஒரு காலத்தில் புதர்வெளியில் இருந்த பலவீனமான செடியைப் போல, கண்ணீரின் நீரால் நனைவதன் மூலமே நீங்கள் சத்தியத்தின் நெருப்பிற்கு எதிராகத் தாக்குப்பிடிப்பவராகவும், காயப்படாதவராகவும் மாறுவீர்கள். அப்படியானால், முழுமையான தூய்மையுடன் செய்யப்படும் ஆராதனை மூலமான தெய்வீக நெருப்பினாலோ அல்லது பயனுள்ள தூய்மையாக்கலினாலோ அழிக்க முடியாத, நமது பலவீனத்தில் நாம் மிகவும் எளிதில் விழக்கூடிய எந்தப் பாவமாவது இருக்கிறதா என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை.

6. நீண்டகாலப் பழக்கத்தால், உங்கள் உணர்ச்சிப்பூர்வமான நாட்டங்களிலிருந்து உங்களை விலக்கித் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ள உங்களால் முடியாததால், பரிதாபத்திற்குரியவரே, தேவதூதர்களுக்கே கூட மீற முடியாததைத் தொட உங்களுக்கு எப்படித் துணிச்சல் வந்தது? ஆகவே, அல்லது நடுங்கி, தெய்வீக ஆராதனையிலிருந்து விலகி, அதன் மூலம் தேவனுடைய நீதியைத் திருப்திப்படுத்துங்கள்; அல்லது, உணர்ச்சியற்ற மற்றும் திருத்த முடியாதவராக, உங்களை வாழும் தேவனுடைய கைகளில் விழ அனுமதிக்கவும், அவர் மனிதர்களுடைய அன்புக்காக உங்களை மன்னிக்க மாட்டார், ஆனால், அரச அரண்மனைக்குள் நுழைவதற்குக் கூட நீங்கள் தகுதியற்றவர்களாக இருக்கும்போது, அசுத்தமான ஆன்மாவோடும், கிழிந்த ஆடைகளோடும் அரச திருமண விருந்தை அணுகத் துணிந்ததற்கு இரக்கமின்றி தண்டிப்பார்.

7. பேராவலால் கட்டுண்டு கிடந்ததால், தகுதியற்றவனாக இறைப்பொக்கிழத்தை அணுகத் துணிந்த அர்ப்பணிக்கப்பட்டவர்களில் ஒருவரை நான் அறிவேன். இதற்காக அவன் ஒரு கடுமையான, குணப்படுத்த முடியாத நோய்க்கு ஆளானான், மேலும் மரணத்தின் விளிம்பில் இருந்தான். தனது நோயைக் குணப்படுத்த தன்னால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்தும், எதையும் சாதிக்க முடியாமல், நோய் நீடிக்காமல் மேலும் மோசமடைந்ததால், பின்னர், தனது சுயநினைவை மீட்டெடுத்து, தகுதியற்ற முறையில் திருப்பலி நடத்தியதாலேயே தான் இறக்கவிருக்கிறோம் என்பதை உணர்ந்து, மீண்டும் ஒருபோதும் அந்தப் புனித வழிபாட்டில் பங்கேற்க மாட்டேன் என்று ஒரு கடுமையான பிரமாணம் செய்தார். இந்த வார்த்தைகளைத் தொடர்ந்து அவரது நோய் உடனடியாகக் குணமடைந்தது, அதன் சுவடே மிஞ்சவில்லை.

8. குருத்துவத்தின் ஒழுங்கும் புனித ஆடைகளும் ஒளிமயமானவை, ஆனால் திருநிலைப்படுத்தப்பட்ட குருவின் உள்ளத்தில் தூய்மையால் ஒளிரும் ஆன்மா இருந்தால் மட்டுமே அது சாத்தியம். ஆனால் அவர் கவனக்குறைவால் தன்னைத் தீட்டுப்படுத்திக் கொள்ளும்போதும், இந்த அவமானத்திற்குச் சாட்சியமாக நிற்கும் மனசாட்சி அவமதிக்கப்படும்போதும்; அப்போது ஒளி இருளாக மாறும்; அது நித்திய இருளுக்கும் நெருப்புக்கும் காரணமாகும். இந்த இருபுறமும் வழுக்கலான பாதையைக் கைவிட்டு, அவர் மற்றொன்றைத் தேர்ந்தெடுத்தாலன்றி இது நிகழாது: அதுவே பணிவுடன் வாழும் ஒரு புண்ணிய வாழ்க்கை, அது தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்குப் பாதுகாப்பாக வழிநடத்தும்.

9. தாழ்ந்த நிலையில் கூட நற்பண்பின் மூலமே இரட்சிப்பு அடையப்படுகிறது, தேவதையை ஒத்த வாழ்க்கையைக் கோரும் மரியாதைக்குரிய பூசாரித்துவத்தின் மூலமாக அல்ல. ஆகவே, ஒன்று, தியானத்தின் மூலம் உலகத்திற்கும் மாம்சத்திற்கும் அப்பாற்பட்டது போல, ஒரு தேவதையைப் போல பற்று அற்றவராக இருந்து, இந்த சொர்க்கப் படியை ஏறுங்கள்; அல்லது, உங்கள் சொந்த பலவீனத்தை உணர்ந்து, தயாரற்றவர்களுக்கு ஒரு பெரிய வீழ்ச்சியை ஏற்படுத்தும் அதன் உயரத்தைக் கண்டு மலைத்து, வாழ்க்கையைப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள் பெரும்பான்மையினரால் பகிர்ந்து கொள்ளப்படும் வாழ்க்கை, கடவுளிடம் வழிநடத்திச் சென்று அவருடன் இணைக்கும் அந்த சிறப்பு வாழ்க்கையை விடக் குறைவான முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது அல்ல; ஏனெனில் இதில், நீங்கள் கீழே விழுந்தாலும், நமது கருணைமிக்க கடவுளின் கிருபையினால், மனந்திரும்புதல் மூலம் மீண்டும் எழுவது உங்களுக்கு எளிதானது.

10. 'சதை இரத்தமும் தேவனுடைய ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிக்கமாட்டாது' (1 கொரி. 15:50). ஆனால் நீங்கள், தேவனுடைய மாம்சத்தையும் இரத்தத்தையும் பங்குபெற்று, அவருடைய சரீரத்தில் ஒன்றாகவும், அவருடைய இரத்தத்துடன் கலந்தும் இருக்கிறீர்கள்; அப்படியானால், பரலோக ராஜ்யம் ஏற்கனவே உங்களில் இருக்கிறதென்றால், மாம்சத்தின் மற்றும் இரத்தத்தின் இச்சைகள் உங்களை ஏன் முற்றுகையிடுகின்றன? 'மாம்சவான்களிடத்தில்' (ஆதியாகமம் 6:3) இருந்ததைப் போல, தேவ ஆவியானவர் உங்களிடத்தில் நிலைத்திருக்க மாட்டார் என்றும், நியாயத்தீர்ப்பு நேரத்திலே நீங்கள் இரண்டாகப் பிளக்கப்படுவீர்கள் என்றும் நான் அஞ்சுகிறேன்: அப்பொழுது அவர்கள், அத்தகைய கிருபைக்குத் தகுதியற்றவர் என்ற விதத்தில், மிகவும் கனரூபமான ஆசாரியப் பதவியை உங்களிடமிருந்து எடுத்து, நரகத்தில் நித்திய வேதனைக்கு உங்களை அனுப்புவார்கள்.

11. கடவுளுக்குப் பயப்படுதல் உங்கள் கண்களுக்கு முன்பாக இல்லாதது போல இருக்கிறது, ஏனெனில், கடவுள் நல்லவர் என்று உங்களுக்குச் சுட்டிக்காட்டும் சுய-அன்பால் மயக்கப்பட்டு, தகுதியற்ற குருத்துவப் பணியை ஒரு அற்பமான விஷயமாக நீங்கள் கருதுகிறீர்கள். இதன் மீதே தபான் மற்றும் அவிரோன் ஒரு காலத்தில் இளைப்பாறினர், பூமி அவர்களை விழுங்கும் வரை. – நீங்களும் இதைக் கண்டு திகைக்க வேண்டும், மேலும் பயம் இருக்கும் இடத்தில் உண்மையான பயத்தை அஞ்ச வேண்டும் (சங். 13: 5), தெய்வீக ஆராதனை எவ்வளவு பெரிய விஷயம் என்பதை மனதில் கொள்ளுங்கள்: மேலும், நீங்கள் தகுதியுடனும் தூய்மையுடனும்—தேவதூதர்களுக்குச் சமமாக என்று சொல்லத் தேவையில்லை—தெய்வீக குருத்துவத்தின் அதிகாரத்தைச் செலுத்துகிறீர்களா, அல்லது ஒரு பகுத்தறிவுள்ள மனிதராக இந்த அச்சமூட்டும் ஊழியத்திலிருந்து விலகுகிறீர்களா; இல்லையெனில், இப்பொழுது இந்த விஷயத்தில் கவனக்குறைவாக இருந்து, உங்கள் மனச்சாட்சி உங்களைப் பொய்க்கருத்துக்களால் குற்றம் சாட்டும்போது அதை ஏமாற்றுவதன் மூலம், ஒரு நாள்—அனைத்தும் சரியாகத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டுக் கண்டிக்கப்படும்போது—ஒரு பெருமூச்சுடன், 'நான் பயந்த பயம் எனக்கு நேர்ந்தது, நான் அஞ்சிய திகில் என்னைப் பிடித்தது' என்று அலறி அழ நேரிடலாம். (யோபு 3:25)!

12. நிதானத்துடனும் ஆழ்ந்த துயரத்துடனும், முதலில் உங்கள் சொந்தத் தூய்மைக்காக, மனந்திரும்புதலுடனும் கண்ணீருடனும் உலகை மீட்கும் திருப்பலியைப் பலி செலுத்துங்கள்: ஏனெனில், நீங்கள் இறந்தபோது, உங்களைப் போல யார் உங்களுக்காக வருந்தி, உங்களுக்காக ஒரு பலியைப் பலி செலுத்துவார்கள்? வரவிருப்பதை முன்னறிந்து, உங்கள் இரட்சிப்புக்காக இந்தப் பரிசுத்தப் படையல்களை மேஜையில் இறைவனிடம் சமர்ப்பித்து, அவருடைய தன்னிச்சையான மற்றும் இரக்கமுள்ள தியாகத்தை இங்கே நினைவுகூர்ந்து, உங்களை ஏற்கெனவே அடக்கம் செய்யப்பட்டவராகக் கருதாமல் ஏன் இருக்க வேண்டும்?

13. ஆன்மா, தன் மீட்பில் நம்பிக்கை கொண்டு, உடலை ஒரு ஆடை போலக் களைந்து பிரிந்து செல்லும்போது, அது எவ்வளவு சொல்லொணா, விவரிக்க முடியாத ஆறுதலாக இருக்கிறது! ஏனெனில், எதிர்பார்க்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களை ஏற்கெனவே பெற்றது போல, அது உடலை எந்தக் கவலையும் இன்றி விட்டு, அமைதியுடன் செல்கிறது; மேலிருந்து இறங்கிவரும் தூதனைச் சந்திக்கச் செல்கிறது, அவன் அதை மகிழ்ச்சியுடனும் உவகைடனும் வரவேற்கிறான்; அவனுடன் சேர்ந்து தடை இல்லாமல் காற்றினூடாகச் செல்கிறது, தீய ஆவிகளின் எந்தத் தாக்குதலுக்கும் உள்ளாகாமல், துணிச்சலுடனும் நன்றிப் பாடல்களுடனும் மகிழ்ச்சியுடன் ஏறி, படைப்பாளரின் சந்நிதியை அடையும் வரை, அங்கே தன்னைப் போன்றவர்களுடையவும் நற்பண்பில் சமமானவர்களுடையவும் கூட்டத்தில் பொதுவான உயிர்த்தெழுதலுக்கு முன்பாக வைக்கப்படும் என்ற ஆணையைப் பெறும் வரை.

14. நான் உங்களுக்கு ஒரு பயங்கரமான காரியத்தைச் சொல்கிறேன்; ஆனால் திகைக்க வேண்டாம். – நீங்கள் பற்றற்ற நிலையை அடையாவிட்டாலும், கொடுங்கோன்மைப் போக்குகள் காரணமாக இருக்கலாம், ஆயினும் உங்கள் இறக்கும் நேரத்தில், பற்றற்ற ஒருவரை விடக் குறைவற்ற ஆழ்ந்த பணிவு நிலையில் நீங்கள் இருந்தால், மேகங்களின் மீது உயர்த்திச் செல்லப்படுவீர்கள். ஏனெனில், பற்றற்றவர்களின் புதையல் எல்லா நற்பண்புகளையும் கொண்டிருக்கலாம் என்றாலும், பணிவின் அருமணி அவையனைத்திலும் மேலாக, மிகவும் மதிப்புமிக்கதாகவும் உயர்ந்ததாகவும் இருக்கிறது; அதைப் பெறுபவர்களுக்கு, அது கடவுளுடனான நல்லிணக்கத்தை மட்டுமல்ல, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களுடன் சேர்ந்து அவருடைய ராஜ்யத்தின் மணப்பெட்டகத்திற்குள் நுழைவதையும் கொண்டுவருகிறது.

15. கடவுளிடமிருந்து உங்கள் பாவங்களுக்கு மன்னிப்பைப் பெற்றவுடன், அவரை மகிமைப்படுத்துங்கள், ஏனெனில் அவர் உங்கள் தீமையை நினைவுகூர்வதில்லை, அதற்காக உங்களைப் பழிவாங்குவதும் இல்லை. மேலும், வேண்டுமென்றே பாவச் செயல்களில் ஈடுபடுவதிலிருந்து உங்கள் முழு வலிமையோடும் உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள். ஏனெனில், அத்தகைய சூழ்நிலைகளிலும்கூட மரணத்தின் கடைசித் தருணம் வரை ஒவ்வொரு நாளும் மன்னிப்பைப் பெற முடிந்தாலும், நீங்கள் அறிந்தும் எளிதாகப் பாவம் செய்தால், நன்றியற்றவர் என்பதை நிரூபிக்கிறீர்கள். இருப்பினும், நம்பிக்கை எனும் பாறையைக் கொண்டு விரக்தி எனும் வேட்டையாடும் நாயை ஓட்டி, தேவனுடைய நன்மையை இடைவிடாமலும் பொறுமையுடனும் மன்றாடினால், உங்கள் பாவங்கள் பலவும் மன்னிக்கப்படும். அதன் மூலம், வரவிருக்கும் யுகத்தில் நீங்களும் அந்த எல்லாவற்றையும் மன்னிக்கும், மிகவும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவரை நேசிக்க முடியும்.

16. தெய்வீகக் கிருபையின் செயல்பாட்டின் மூலம், நீங்கள் கண்ணீருடன் ஜெபத்தில் தேவனுக்கு முன்பாக நின்று, சிலுவை வடிவமாக தரையில் விழுந்து, உங்கள் தலையைத் தட்டி, அழிவிலிருந்து விடுதலையையும் சோதனைகளிலிருந்து விடுதலையையும் இங்கே மன்னிப்புக்காகக் கேட்கும்போது; ஆனால் நீங்கள் விரும்பியபடி செல்ல விரும்பாதீர்கள், மாறாக கடவுள் பொருத்தமானதாகக் கருதும்போது, அவர் கருதும் விதத்திலும், அவர் கருதும் இடத்திலும் செல்லுங்கள்; உண்மையில், உங்கள் விருப்பம் மற்றும் ஏக்கத்தின் நெருப்பை அணைப்பதற்காக, இந்தக் கண்ணீருடன் ஆழ்ந்த பணிவுடன் கர்த்தரிடம் செல்ல உங்கள் ஆயத்தத்தை அன்போடு காட்டுங்கள்; ஆனால், கடவுள் சிறந்த ஒன்றை வழங்க உசிதமாகக் கருதினால், தற்போதைக்கு ஒரு தாமதத்தைச் சகித்துக்கொள்ளத் தயாராக இருங்கள். ஒரு விஷயத்தை மட்டுமே தீவிரமாகவும் இடைவிடாமலும் தேடுங்கள்—அது, நீங்கள் கடவுளிடமிருந்து விலகிச் செல்லாமல் இருப்பதற்காக—அதற்கு வழிவகுக்கும் எதையும் செய்வதையோ, சொல்வதையோ, எண்ணுவதையோ அல்லது மேற்கொள்வதையோ தவிர்ப்பதன் மூலம்.

17. உடலில் வசிப்பவராக, அறிவையும் ஆன்மீகத்தையும் அவை உண்மையாக இருப்பது போல ஆராயத் துணியாதீர்கள், உங்கள் ஆன்மாவின் அறிவு தூய்மையாக இருக்கும்போது அது உங்களை இதற்குத் தூண்டினாலும் கூட. மாம்சமும் இரத்தமும் என்ற கட்டுகளில் பிணைக்கப்பட்டுள்ள அம்சமற்ற ஆன்மா, இந்த பாரத்தை உதறி, அறிவுசார் சக்திகளுடன் வாழத் தொடங்கும் வரை, அது தகுதியான முறையில் அவற்றை தியானிக்கவோ அல்லது புரிந்துகொள்ளவோ முடியாது. ஆகவே, உங்கள் பௌதிகக் கட்டுகளிலிருந்து—ஒரு இரண்டாவது, இருண்ட கருப்பையைப் போல—அந்தப் பௌதிகமற்ற, ஒளிமயமான நிலைக்கு வெளிவரத் தயாராகும் போது, உங்கள் நலன் விரும்பியைப் போற்றி நன்றியுடன், மகிழ்ச்சியாக இருங்கள்; அவர் மரணத்தின் வழியாக நாம் ஏங்கும் சிறந்த வாழ்க்கைக்கு நம்மை வழிநடத்துகிறார்—தெளிந்த மனதுடனும் விழிப்புடனும் எப்போதும் இருங்கள், ஏனெனில், நம்மைச் சுற்றித் திரியும் அசுத்தமான பேய்கள், நமது நலனைப் பற்றி எப்போதும் அவதூறு பேசிக்கொண்டும், நமது வாழ்வின் இறுதிவரை நமது ஒவ்வொரு அடியையும் துரோகத்துடன் கண்காணித்துக்கொண்டும் இருக்கின்றன – மேலும் உன் இறுதிவரை, எதிர்காலத்தின் நிச்சயமற்ற தன்மையினாலும், தன் இஷ்டப்படி செயல்படும் ஒரு மனம்போன போக்கில் மாறும் சக்தியால் படைக்கப்பட்டிருப்பதாலும், உனக்காக நீ நடுங்குவாயாக.

18. ஆன்மா மிக உயர்ந்த நற்பண்புகளை அடைந்துவிட்டது என்பதை எதிரி உணரும்போது, அவன் கொடூரமான மற்றும் பயங்கரமான சோதனைகளை நமக்கு முன் வைக்கிறான். ஜெபத்தின் வார்த்தைகளாலும், மாம்சத்தின் மற்றும் புலன்களின் பௌதீக இருமைக்கு மேலே அது உயர்ந்திருப்பதாலும் இது தெளிவாகிறது. பின்னர் மனிதகுலத்தின் எதிரி நம்மை மிகவும் தீய எண்ணத்துடன் சோதிக்கிறான், அதனால் நாம் உயிருடன் இருக்கும்போதே விரக்தியின் விளிம்புக்கும் தள்ளப்படுகிறோம். ஆனால் அவன், தன் வீண் பெருமையில், பொறுமையின் மூலம் நம்மை ஞானமுள்ளவர்களாக்கி, நமக்காக ஒளியின் கிரீடங்களைப் பின்னுவதன் மூலம் அவன் நமக்கு என்ன ஆசீர்வாதங்களைக் கொண்டுவருகிறான் என்பதை உணர்வதில்லை.

19. கற்பு மற்றும் கன்னித்தன்மைக்கு நிகரான மாபெரும் சாதனை வேறு எதுவும் இல்லை. யார் கண்ணியமாக பிரம்மச்சரியத்தைக் காக்கிறாரோ, அவர் தேவதூதர்களுக்கு ஒரு வியப்புக்குரியவர், மேலும் அவர் வீரமரணமடைந்தோரைப் போலவே முடிசூட்டப்படுகிறார். ஏனெனில், உடல் மற்றும் இரத்தத்தால் கட்டுண்டு இருந்து, தூய்மையின் மூலம் உருவமற்றதன் உருவமற்ற தன்மையைப் பிரதிபலிக்க எப்போதும் முயற்சி செய்பவருக்கு எவ்வளவு உழைப்பும் வியர்வை சிந்தலும் தேவைப்படும்? உண்மையாகவே, இந்த முயற்சி மிகவும் பெரியதும் உயர்ந்ததுமாகும். மேலிருந்து கடவுள் தனது பரிந்துரையை வெளிப்படுத்தி, நமது பலவீனமான மற்றும் மரணத்திற்குரிய இயல்பை வலுப்படுத்தி, தாங்கிப் பிடிக்காவிட்டால், இது ஒரு அமானுஷ்யமான விஷயமாக, சாத்தியமற்றதாக இருக்கும். மேலும், அவர் தெய்வீக அன்பாலும் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட வெகுமதிகளின் நம்பிக்கையாலும், ஒரு விதத்தில், அதை பூமியிலிருந்து உயர்த்துகிறார்.

20. உணவு மற்றும் உறக்கத்தில் அதீதமாக ஈடுபடுவதால் பலவீனமடைந்த உடல், பிரம்மச்சரியத்திற்கு ஒரு பெரிய தடையாகும். இருப்பினும், உண்மையான பிரம்மச்சரியம் உறக்கத்தின் கனவுகளிலும்கூட அசைக்கப்படுவதில்லை. ஏனெனில், உறக்கத்தில் மனம் அவற்றில் இன்பம் கண்டால், அது இந்த உணர்வைத் தன்னுள் ஆழமாக வளர்த்திருப்பதற்கான அறிகுறியாகும். ஆனால், கடவுளின் அருளால், உறக்கத்தில் கடவுளுடன் உரையாடும் பாக்கியம் கிடைத்தால், அது இந்த உணர்வால் பாதிக்கப்படாமல் இருப்பது தெளிவாகிறது; இதனால்தான் அது எல்லா நேரங்களிலும் ஆன்மாவிற்கும் உடலுக்கும் ஒரு விழிப்புள்ள பாதுகாவலனாகச் செயல்பட்டு, அவற்றை ஒரு நாய் துரோகியான ஓநாய்களுக்கு எதிராகக் காவல் காப்பது போல, ஒன்றோடொன்று அமைதியான இணக்கத்தில் வைத்திருந்து, அதன் மூலம் வேட்டையாடலைத் தடுக்கிறது.

21. நான் உங்களுக்கு ஒரு விசித்திரமான விஷயத்தைச் சொல்கிறேன்; ஆனால் ஆச்சரியப்பட வேண்டாம். கடவுளுக்கும் ஆன்மாவுக்கும் இடையில் நிகழும் ஒரு குறிப்பிட்ட மறைக்கப்பட்ட மர்மம் உள்ளது. இது, ஒரு நபர் முழுமையான தூய்மை, அன்பு மற்றும் விசுவாசத்தின் மிக உயர்ந்த நிலைகளை அடைந்து, முழுமையாக மாற்றி உருவாக்கப்பட்டு, இடைவிடாத பிரார்த்தனை மற்றும் தியானத்தின் மூலம் கடவுளுடன்—அவருடையவராக—இணைகையில் நிகழ்கிறது. இந்த நிலையில், எலியா மழையைப் பெய்யாமல் வானத்தை முத்திரையிடுகிறார், மேலும் பரலோக நெருப்பால் பலியைப் பற்றவைக்கிறார்; மோசே கடலைப் பிளந்து, தன் கரத்தின் அசைவால் அமலேக்கியரைத் தோற்கடிக்கிறார்; யோனா திமிங்கலத்திலிருந்தும் கடலின் ஆழத்திலிருந்தும் மீட்கப்படுகிறார். ஏனெனில், மிகவும் கருணைமிக்க கடவுளுக்கு இதில் ஒரு குறிப்பிட்ட அவசியம் உள்ளது, அது அவருடைய சித்தத்திற்கு இணக்கமாக இருக்கும் வரையில்தான். இதற்குத் தகுதியுள்ளவர், மாம்சத்தால் ஆக்கப்பட்டிருந்தாலும், அழிவு மற்றும் மரணத்தின் எல்லைகளைக் கடந்து, மரணத்தை ஒரு சாதாரண உறக்கத்தைப் போல ஏற்றுக்கொள்கிறார்; அந்த உறக்கம், அவருடைய ஆறுதலுக்காக, அவர் எப்போதும் ஏங்கியதற்கு அவரைக் கொண்டு சேர்க்கிறது.

குருத்துவத்தைப் பற்றி

1. கர்த்தருடைய பாடுகளையும், நம்முடைய நிமித்தமாக தேவ வார்த்தை தம்மைத் தாமே வெறுமையாக்கிக்கொண்டதையும், அத்துடன் உயிர்ப்பிக்கும் தெய்வீக சரீர ரத்தங்களின் தியாகத்தையும், அவற்றின் நமக்குள்ள ஐக்கியத்தையும் கனம்பண்ணுங்கள்—இவைகளுக்கு நாம் திருவருட்சாதனத்தின் மூலமாக மட்டுமல்ல, திருவருட்சாதன ஆராதனையின் கொண்டாட்டத்தின் மூலமாகவும் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்படுகிறோம்—கொலைக்கு இழுக்கப்படும் ஆட்டுக்குட்டியைப் போல உங்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, எல்லாரையும் உங்களைவிட மேன்மையானவர்களாக உண்மையாகவே எண்ணிக்கொண்டு, மேலும் யாருடைய மனச்சான்றையும் காயப்படுத்தாதபடி மிகவும் கவனமாக இருங்கள். முதலில் உங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ளாமல், புனித மர்மங்களில் பங்கெடுக்கும் துணிபு கொள்ளாதீர்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் தெய்வீக நெருப்பினால் பதரைப் போல எரிந்து சாம்பலாக்கப்படுவீர்கள், மேலும், மெழுகைப் போல உருகி வழிந்துவிடுவீர்கள்?

2. உண்மையாகவே, நீங்கள் இந்த தெய்வீக, மிகவும் மரியாதைக்குரிய மற்றும் பிரமிக்க வைக்கும் புனித சடங்கை நீங்கள் செய்ய வேண்டிய விதத்தில் செய்து, உங்கள் மனசாட்சி உங்களை எதிலும் குத்திக் காட்டவில்லை என்றால், வேறு எதிலும் நீங்கள் காணும் மீட்பின் உறுதியான நம்பிக்கையைப் போல ஒன்றை அதில் காண்பீர்கள். ஏனெனில், வேறு எந்தச் செயலிலிருந்தோ அல்லது தியானத்திலிருந்தோ பெறுவதை விட, அதிலிருந்து நீங்கள் அதிகப் பலனைப் பெறுவீர்கள். – இருப்பினும், இது அப்படியில்லாத பட்சத்தில், அதன் பொருள் என்னவென்று நீங்களே பாருங்கள். – மேலும், ஒருவரின் சொந்த பலவீனத்தை உணர்ந்து, குருத்துவத்தின் உயர் பதவியைத் துறப்பது, தகுதியற்ற தன்மையையும் அசுத்தத்தையும் அறிந்தும் அதை ஏற்றுச் சுமப்பதை விட நிச்சயமாகச் சிறந்ததாகும். அப்படிச் சுமக்கும்போது, பலருக்கு மேன்மையாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில், ஒருவரின் தகுதியற்ற தன்மையால், அழத் தகுதியான ஒரு பிணத்தைப் போல இருப்பதுதான் நேரிடும்.

3. பரிசுத்த குருத்துவத்தின் ஊழியமும், அது கடவுளுக்குச் செய்யும் பாவநிவாரணமும், அவருடைய சந்நிதியில் அனைவருக்காகவும் செய்யும் இடைவிடாத பரிந்துரையும், சூரியன் நட்சத்திரங்களை விஞ்சுவது போல, எல்லாத் திருப்பாட்டுப் பாடுதலையும் ஜெபத்தையும் வெகுவாக விஞ்சுகிறது. ஏனெனில், நாம் ஒரே குமாரனையே ஒரு பலியாக ஒப்புக்கொடுக்கிறோம், – மனிதகுலத்தின் மீது கொண்ட அன்புக்காக, பாவிகளுக்காகத் தம் உயிரைக் கொடுத்தவராகிய அவரை, பாவமன்னிப்பிற்காக மட்டுமல்ல, நமக்குத் தேவையான மற்றும் நாம் வேண்டிக்கொள்ளும் அனைத்தையும் பெறுவதற்காகவும், மன்றாட்டத்துடன் அவருக்குப் பலியிட்டு, அவரைக் கடவுளுக்கு முன்பாகக் கொண்டுவருகிறோம்: மேலும், தெய்வீகத்துடன் இணைந்த திருஉடல், கனன்றுகொள்ளும் கரியைப் போல, ஒவ்வொரு தீமையையும் எரித்து, விசுவாசத்துடன் அணுகுபவர்களின் இதயங்களை ஒளிமயமாக்குகிறது; அதுபோலவே, எல்லா ஈரெலும்பையும் விஞ்சும் தெய்வீகமும் மிகவும் கனவானதுமான இரத்தம், எல்லா விதமான மனந்திரும்புதலுடனும் நம்பிக்கையூட்டும் பக்தியுடனும் புனித மர்மங்களுக்கு அணுகத் துணியும் அவர்களுடைய ஒவ்வொரு அசுத்தத்தையும் களங்கத்தையும் கழுவித் தூய்மைப்படுத்துகிறது. இது போன்ற ஒன்றை வேறு எங்கே காண முடியும்?!

4. கடவுளின் வார்த்தையின் உடல், அது சொர்க்கத்திற்கு ஏறிச் செல்லவில்லை—ஒரு புனிதர் கூறியது போல்—சொர்க்கத்திலிருந்து இறங்கிய பிறகு அது அழிந்துவிடுவதில்லை, ஆனால் இது விசுவாசத்துடன் செய்யப்படும்போது, அப்பமும் திராட்சை ரசமும் கிறிஸ்துவின் உடலாகவும் இரத்தமாகவும் மாற்றப்படுகின்றன, புனித குருத்துவப் பதவியைப் பெற்றவர்களால் தெய்வீக மர்மத்தின் மீது பயம், அன்பு மற்றும் மரியாதை காட்டப்பட வேண்டும்; இந்த மர்மத்தில், ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றாக மாறும் இந்த மாற்றம், பரிசுத்த ஆவியானவரின் செயல் மற்றும் உத்வேகத்தின் மூலம் நிறைவேற்றப்படுகிறது. ஆக, தெய்வீக உடலைத் தொடும் குருவுக்கு என்ன தூய்மையும் புனிதமும் தேவைப்படுகிறது, மேலும் தேவதூதர்களின் தலைவர்களும், தேவதூதர்களின் வானளாவிய படையினரும், எல்லா யுகங்களிலுமுள்ள அனைத்துப் புனிதர்களும் அவருடைய பரிந்துரையாளர்களாக இருக்கும்போது, அவர் கடவுளுக்கும் மனிதகுலத்திற்கும் இடையில் ஒரு மத்தியஸ்தராகச் செயல்பட என்ன தைரியம் தேவைப்படுகிறது? இவை தேவதூத அல்லது முதன்மாலைந்தூத பதவிகள் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது: ஏனெனில் ஒருவரின் குணங்கள் அவருடைய பதவிக்கு ஏற்றதாக இருக்க வேண்டும்.

5. சகோதரரே, நீங்கள் கவனிக்க வேண்டும், அர்ச்சிக்கப்பட வேண்டிய பரிசுத்த பரிசுகள், திருவிசுவாசப் பிரமாணத்திற்குப் பிறகு திறந்த நிலையில் விடப்படுகின்றன, ஏனெனில், ஒரு விதத்தில் சொல்லப்போனால், அவை தங்களை அர்ப்பணிப்பவர்களுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்யவும், பரலோகத்தில் வாசம் செய்யும் அவரிடம் சொல்லொணா குரல்களில் கூப்பிடவும் வேண்டும், அவர் அவற்றைப் புறக்கணிக்காமல், பாவிகளுக்காகத் தம்முடைய குமாரன் ன் விருப்பப்பூர்வமான சிரமம், அவருடைய சொல்லொணாத் தாழ்வு மற்றும் மனிதகுலத்தின் மீதான அவருடைய தியாகம் ஆகியவற்றை நினைவுகூர்ந்து, அவற்றை நோக்க வேண்டும்; ஏனெனில், அவர் தம்முடைய பாடுகளின் மூலம் நீதிமான்களுக்கு மீட்பையும் இரட்சணியத்தையும் அளிக்கவில்லை, மாறாக, அவர் நல்லவரும் தீங்கற்றவரும் என்பதால், வீழ்ந்துபோன நம் மீது இரக்கம் கொண்டு நம்மை உயர்த்தினார்.

6. உருவமற்ற மனதை உருவமற்ற முறையில் கடவுளுடன் ஒன்றிணைக்கும் தூய ஜெபத்திற்காக நீங்கள் பாடுபட்டாலும், மேலும், ஆவியின் வாக்குறுதியைப் பெற்று, உங்கள் உள்ளத்திற்குள் ஒவ்வொரு உணர்வோடும் முழுமையான நிச்சயத்தோடும் பரலோக ராஜ்யத்தை அடைந்து, இந்த உலக வாழ்க்கையின் முடிவுக்குப் பிறகு உங்களைக் காத்திருக்கும் விதியை ஒரு கண்ணாடியில் பார்ப்பது போல நீங்கள் ஏற்கனவே அடைந்திருந்தாலும்; ஆயினும், மரணத்தின் முன்னறிவிப்பின்றி உங்கள் சரீரத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட அனுமதிக்காதீர்கள், ஆனால் இதற்காக மனப்பூர்வமாக ஜெபியுங்கள், மேலும் அது உங்கள் பிரியப்படுவதற்கு முன்பே, உங்களுக்கு நன்மையாகவும், தேவனுக்குப் பிரியமாகவும் இருந்தால், உங்கள் பிரிவுக்கு முன்பே அதை அடைவீர்கள் என்று உள்ளத்தில் உறுதியாக நம்புங்கள், – அதற்காக நீங்கள் இரவும் பகலும் உங்களைத் தயாரப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்; எல்லா பயத்தையும் தள்ளிவிட்டு, வான்மண்டலங்களைக் கடந்து தீய ஆவிகளைத் தப்பித்தவர் போல, நீங்கள் இப்போதே துணிவுடன் அச்சமின்றி பரலோக ராஜ்யங்களில் இருக்க வேண்டும்; தேவதூதர்களின் வரிசையில் நிலைநிறுத்தப்பட்டு, பண்டைக்காலத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நீதியுள்ளவர்களுடன் சேர்க்கப்பட வேண்டும், மேலும், இதுவரைக்கும் இயன்றமட்டும் கடவுளைக் காண்க; அல்லது, அவர் நமக்காகத் தயாரித்த ஆசீர்வாதங்களை எல்லா வகையிலும் காண்க; மேலும், தம்முடைய கிரணங்களால் விண்ணுலகத்திற்கு மேலே உள்ள அனைத்தையும் ஒளிரச் செய்யும் வார்த்தையாகிய கடவுளைத் தியானிக்கவும், அவர் தம்முடைய மிகத் தூய்மையான சரீரத்துடனும், பிதாவோடும், பரிசுத்த ஆவியோடும் சேர்ந்து, எல்லா வானதூதர்களாலும் எல்லாப் புனிதர்களாலும் ஒரே ஆராதனைச் செயலால் ஆராதிக்கப்படுகிறார் என்பதையும் தியானிக்கவும். ஆமென்.

சீனாயைச் சேர்ந்த வணக்கத்திற்குரிய ஃபிலோதீயோஸ்

அவரைப் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான குறிப்பு

நமது போற்றத்தக்க தந்தை ஃபிலோதீயஸ், சினாய் மலையில் உள்ள துறவற சமூகத்தின் தலைவர் ஆவார், அதனால் அவர் 'சினாயைச் சேர்ந்தவர்' என்று அறியப்பட்டார். அவர் எப்போது வாழ்ந்தார் அல்லது எப்போது இறந்தார் என்பது தெரியவில்லை. அவரது தற்போதைய படைப்பு, 40 அத்தியாயங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டு, மிக அழகாக இயற்றப்பட்டுள்ளது. மேலும், சொல்லொணா அளவிலான பெரும் ஆன்மீக ஞானமும், ஆன்மாவைக் காக்கும் உள்ளுணர்வும் நிறைந்துள்ளதால், அதை வார்த்தைகளால் விவரிக்கவே முடியாது. எனவே, நிதானம் குறித்த பிற தந்தையர்களின் எழுத்துக்களின் தொகுப்பிலிருந்து இதைப் பிரித்தெடுப்பது நியாயமற்றது எனக் கருதப்படுகிறது. – மேலும் இது அதிகக் கவனத்திற்குரியது: ஏனெனில், யாராவது இதை நிதானத்திற்கான ஒரு துல்லியமான விளக்கமாகவும், மனதைப் பாதுகாப்பதற்கும் இதயத்தின் தூய்மைக்கும் ஒரு உண்மையான விதியாகவும் அழைத்தால், அவர்கள் உண்மையிலிருந்து விலகியவர்களாக மாட்டார்கள்.

சினாய் புனித தந்தை ஃபிலோதீயோஸின் நிதானம் குறித்த 40 அத்தியாயங்கள்

1. நமது உள்ளத்தில், உடல்ரீதியான போராட்டத்தை விடக் கடினமான ஒரு மனப் போராட்டம் உள்ளது. பக்திமார்க்கத்தை நாடும் ஒருவர் இதற்காகப் பாடுபட்டு, தனது மனதால் இந்த இலக்கைத் தொடர வேண்டும், அப்போதுதான் ஒரு முத்து அல்லது விலைமதிப்பற்ற கல் போல, கடவுளின் நினைவு இதயத்தில் பரிபூரணமாகப் பொக்கிஷமாக வைக்கப்படும். ஒருவரின் இதயத்தில் ஒரே உண்மையான கடவுளைப் பெறுவதற்காக, அனைத்தையும், உடலைக் கூட, கைவிட வேண்டும், மேலும் இந்த வாழ்க்கையையே இகழ வேண்டும். ஏனெனில், புனித கிரிசோஸ்டம், கடவுளைப் பற்றிய ஒருமுறை புத்திசாலித்தனமான தரிசனம் கூட தீயவர்களை அழிக்கப் போதுமானது என்று கூறினார்.

2. ஆன்மீகப் போர் தொடுப்பவர்கள், அனைத்து ஆர்வத்துடனும், தெய்வீக வேதங்களின்படி, ஆன்மீகப் பயிற்சிகளைத் தங்களுக்குத் தாங்களே தேர்ந்தெடுத்து, அவற்றை மனத்திற்குக் குணப்படுத்தும் ஒட்டுகளாகப் பயன்படுத்த வேண்டும். ஆகவே, காலையிலிருந்தே, ஒருவர் இதயத்தின் வாசலில் திடமான கடவுள் நினைவுடனும், ஆன்மாவில் இயேசு கிறிஸ்துவின் இடைவிடாத ஜெபத்துடனும், தைரியமாகவும் அசைக்க முடியாததாகவும் நிற்க வேண்டும், மேலும் இந்த மன விழிப்புணர்வின் மூலம் பூமியில் உள்ள எல்லா பாவிகளையும் கொல்ல வேண்டும், அதாவது, இறைவனைப் பற்றிய உண்மையுள்ள, வலுப்படுத்தப்பட்ட மற்றும் ஆன்மாவை உயர்த்தும் நினைவு மூலம், இறைவனுக்காக, வல்லமையுள்ளவர்களின் தலைகளையும், சண்டையைத் தூண்டும் எண்ணங்களின் தோற்றங்களையும் வெட்டுவதாகும்: ஏனெனில், நாம் அறிந்தபடி, மனதின் துறவு முயற்சிகளிலும் கூட ஒரு குறிப்பிட்ட தெய்வீக ஒழுங்கும் செயல்பாட்டின் வரிசையும் உள்ளது. – இவ்வாறுதான் (தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்காக) ஒருவர் தன்னைத் தண்டிப்பதில் உழைக்க வேண்டும், தன் உணவை உண்ணும் நிர்ணயிக்கப்பட்ட நேரம் வரும் வரை. இதற்குப் பிறகு, ஆன்மீக மற்றும் உடல்ரீதியான உணவால் நம்மைப் போஷாக்குகின்ற மனிதகுலம் மீதான ஒரே அன்பினால், கர்த்தருக்கு நன்றி செலுத்திய பிறகு, ஒருவர் மரணத்தைப் பற்றிய நினைவு மற்றும் சிந்தனையின் மூலம் தன்னைத் தண்டிப்பதில் ஈடுபட வேண்டும். மேலும், அடுத்த நாளே, நாம் மீண்டும் நமது காலைக் கடமைகளைத் தன்னடக்கத்துடன் செய்யத் தொடங்க வேண்டும். ஏனெனில், அத்தகைய தினசரி ஒழுங்குமுறையுடன் இருந்தாலும், கர்த்தருக்குள், நமது மனதின் எதிரியின் பொறிகளிலிருந்து நாம் சற்றே தப்பிக்க முடியும். இருப்பினும், நம்மில் இத்தகைய பழக்கம் ஒருமுறை நிலைபெற்றால், அது பின்வரும் மூன்று நற்பண்புகளை உருவாக்குகிறது: விசுவாசம், நம்பிக்கை மற்றும் அன்பு. இவற்றில் விசுவாசம் நம்மை தேவனுக்குரிய உண்மையான பயபக்திக்கு வழிநடத்துகிறது. அதே சமயம், அடிமைத்தனமான பயத்தை வென்ற நம்பிக்கை, ஒருவரை தேவ அன்பிற்குள் வழிநடத்துகிறது. நம்பிக்கை நம்மை வெட்கத்திற்குள்ளாக்காமல், பொதுவாகச் சட்டம் மற்றும் தீர்க்கதரிசிகள் சார்ந்திருக்கும் இருவகை அன்பைத் தூண்டினால்; அன்போ, அதன் பங்கிற்கு, ஒருபோதும் தோல்வியுறாது, இந்த யுகத்திலும்—ஏனெனில் இங்கு, அதைப் பெறுபவருக்குள், அது தெய்வீகக் கட்டளைகளின் நிறைவேறுதலுக்குக் காரணமாகிறது—வரவிருக்கும் யுகத்திலும் தோல்வியுறாது.

3. மனதில் மௌனமாக இருப்பவர்களைக் காண்பது மிகவும் அரிது. தெய்வீகக் கருவைத் தங்களுக்குள் ஈர்க்கவும், அதிலிருந்து பாயும் ஆன்மீக ஆறுதலால் நிரப்பப்படவும் எல்லா வழிகளையும் பயன்படுத்துபவர்களின் அடையாளமே இது. – ஆகவே, அவர்களைப் போலவே நாமும் மனக் கட்டுப்பாட்டிலும் நிதானத்திலும் உள்ள ஆன்மீக ஒழுக்கத்தை—கிறிஸ்துவின் இந்தத் தத்துவத்தை—கடைப்பிடிக்க விரும்பினால், பல உணவுகளைத் தவிர்த்து, முடிந்தவரை சிறிய அளவில் உணவு மற்றும் பானங்களை உட்கொள்ளத் தீர்மானித்து, இந்தப் பாதையைத் தொடங்குவோம். தெளிந்த சிந்தனை ஒரு பாதை என்று சரியாக அழைக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் அது நமது உள்ளத்திலும் எதிர்காலத்திலும் உள்ள தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்கு வழிநடத்துகிறது. மேலும் அது மனதின் ஒரு பட்டறையாகவும் உள்ளது, ஏனெனில் அது மனதின் குணங்களைச் செம்மைப்படுத்தி மெருகூட்டுகிறது, உணர்ச்சிப்பூர்வமானவர்களை உணர்ச்சியற்றவர்களாக மாற்றுகிறது. இது ஒரு சிறிய ஒளி ஜன்னலைப் போன்றது, அதன் வழியாக கடவுள் நெருங்கி வந்து மனத்திற்கு தம்மை வெளிப்படுத்துகிறார்.

4. எங்கே பணிவும், நிதானத்துடனும் கவனத்துடனும் கூடிய இறை நினைவும், எதிரிகளுக்கு எதிராக அடிக்கடி செய்யப்படும் பிரார்த்தனையும் இருக்கின்றனவோ, அங்கே இறைவனது இடம், அல்லது இதயத்தின் சொர்க்கம் இருக்கிறது. அதில் பேய்களின் படை நிற்க அஞ்சுகிறது, ஏனெனில் இறைவன் அந்த இடத்தில் வசிக்கிறான்.

5. பேச்சுத்திறனை விட அழிவுகரமானது வேறு எதுவும் இல்லை, கட்டுப்பாடற்ற நாக்கிற்கு மேல் தீங்கு விளைவிப்பதும் வேறு எதுவும் இல்லை; மேலும் ஆன்மாவின் செல்வங்களை அவ்வளவு பெரிதாகக் குழப்பி அழிக்கக்கூடியதும் வேறு எதுவும் இல்லை. ஏனெனில், நாம் ஒவ்வொரு நாளும் நமக்குள் உருவாக்குவதை, பேச்சுத்திறன் மீண்டும் அழித்துவிடுகிறது; மேலும், நாம் உழைப்பால் சேகரிப்பதை, ஆன்மா நாக்கின் தீய குணத்தால் மீண்டும் வீணடித்துவிடுகிறது. இதைவிட (கட்டுப்பாடற்ற நாக்கை விட) மோசமானது எது? அது ஒரு கட்டுப்பாடற்ற தீமை. நாம் அதற்கு ஒரு எல்லையை நிர்ணயிக்க வேண்டும், அதைக் கடிவாளம் போட்டு அடக்க வேண்டும், மேலும், ஒரு விதத்தில் கூறினால், அது அவசியத்திற்காக மட்டுமே சேவை செய்யும்படி அதைக் கட்டாயப்படுத்த வேண்டும். – மேலும் (கட்டுப்பாடற்ற) நாக்கால் ஏற்படும் ஆன்மீகத் தீமையின் முழு அளவை யாரால் வெளிப்படுத்த முடியும்?

6. ஆன்மீக எருசலேமுக்குள், மனத்தின் கவனத்திற்குள் இட்டுச் செல்லும் முதல் வாயில், மனம் இன்னும் மௌனமாக இல்லாத போதும், உதடுகளின் ஞான மௌனமாகும்; இரண்டாவது, உணவு மற்றும் பானத்தில் அளவிடப்பட்ட (ஒரு சிறிய அளவால் வரையறுக்கப்பட்ட) விரதம்; மூன்றாவது, மனம் மற்றும் உடலைத் தூய்மைப்படுத்தும், மரணத்தைப் பற்றிய இடைவிடாத நினைவு மற்றும் சிந்தனை. இந்தக் கடைசியான ஒன்றின் அழகை ஒருமுறை கண்ட பிறகு, கண்ணைக் காட்டிலும் ஆன்மாவால் அசைவூட்டப்பட்டு மகிழ்ந்து, அதன் கம்பீரத்திலும் பிரகாசத்திலும் காதல் கொண்டு, அவளை வாழ்நாள் முழுவதும் என் துணையாக ஏற்க விரும்பினேன். அவள் எவ்வளவு பணிவானவள், எவ்வளவு மகிழ்ச்சியான சோகமுடையவள், எவ்வளவு சிந்தனை மிக்கவள்; எதிர்காலத்தில் வரவிருக்கும் நீதியான தண்டனையை அவள் எவ்வளவு அஞ்சுகிறாள், (தற்செயலாக) வாழ்வு நீடிப்பதை எவ்வளவு பயப்படுகிறாள்! அவளுடைய உடல் கண்களிலிருந்து வழக்கமாக குணமளிக்கும் ஜீவநீர் பொழிகிறது, மேலும் அவளுடைய மனக் கண்களிலிருந்து – ஞானமுள்ள எண்ணங்களின் ஒரு செழுமையான ஊற்று வெளிப்படுகிறது, அது பாய்ந்து குதித்து மனதை மகிழ்விக்கிறது. நான் சொன்னது போல, ஆதாமுடைய மகளாகிய இவளையே—அதாவது, மரண நினைவையே—என் துணையாகக் கொள்ளவும், அவளுடன் உறங்கவும், அவளுடன் உரையாடவும், இந்த உடலை நான் துறந்த பிறகு எனக்கு என்ன நேருமோ அதை அவளுடன் சேர்ந்து ஆராயவும் நான் எப்போதும் ஏங்கினேன்; ஆனால் அடிக்கடி இந்தக் கேடு விளைவிக்கும் மறதி—அதாவது, பிசாசின் இருண்ட மகள்—அதைச் செய்வதிலிருந்து என்னைத் தடுத்தது.

7. எண்ணங்கள் மூலம் பொறாமை உணர்வுகள் ஆன்மாவிற்கு எதிராக இரகசியமாகப் போரிடும் ஒரு போர் உள்ளது. ஏனெனில், ஆன்மா கண்ணுக்குத் தெரியாதது போலவே, அந்த தீய சக்திகளும் அதன் இயல்புக்கேற்ப, கண்ணுக்குத் தெரியாத போரால் அதைத் தாக்குகின்றன. மேலும், அவற்றிலும் அவளிலும், ஆயுதங்கள், உத்திகள் (படைகளைப் פריைக்கும் மற்றும் போரை நடத்துதல்), வஞ்சகமான தந்திரங்கள் மற்றும் பயங்கரமான தாக்குதல்கள் (பயத்தை ஏற்படுத்தும் ஒரு விரைவான தாக்குதல்), அத்துடன் இரு தரப்பினருக்கும் இடையே நேரடிக் கைகலப்புச் சண்டை, வெற்றிகள் மற்றும் தோல்விகளையும் காணலாம். நாம் விவரிக்கும் இந்த மனப் போரில், ஒரு பௌதீகப் போருடன் ஒப்பிடும்போது, ஒரே ஒரு விஷயம் மட்டுமே குறைவாக உள்ளது: அது போரை அறிவிப்பதற்கான ஒரு குறிப்பிட்ட நேரம். ஒரு உண்மையான போரில், பொதுவாக ஒரு நேரம் நிர்ணயிக்கப்பட்டு, தொடர்புடைய விதிகள் கடைப்பிடிக்கப்படுகின்றன; ஆனால் இந்த (கற்பனையான) போர் திடீரென்று, எச்சரிக்கையின்றி, இதயத்தின் ஆழங்களில் தாக்குகிறது, மேலும் சீட்டு குலுக்கிப் போட்ட பிறகு (தேர்வின் மூலம்; அல்லது, பரிந்துரைக்கப்படுவதற்கு இதயம் சம்மதிப்பதன் மூலம் மேலாதிக்கம் பெற்ற பிறகு), அது பாவத்தின் மூலம் ஆன்மாவைக் கொல்கிறது. எந்தக் காரணத்திற்காகவும் எந்த நோக்கத்திற்காகவும் இந்தப் போரும் போராட்டமும் நம்மீது நடத்தப்படுகிறது? நாம் கடவுளின் சித்தத்தை நிறைவேற்றாமல் இருப்பதற்காகவே, அதற்காக நாம், 'உம் சித்தம் எங்களால் நிறைவேறட்டும்' (லூக்கா 11:2) என்று ஜெபிக்கிறோம், அதாவது, கடவுளின் கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதற்காக. மேலும், யாராவது தங்கள் மனதை நிலைப்படுத்தி, கர்த்தருக்குள் பரிபூரண விழிப்புத்தன்மையுடன், அலைந்து திரிவதை நிறுத்தி, தங்கள் (கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளின்) ஊடுருவல்களையும் (இதயத்திற்குள்) மற்றும் கற்பனைகளின் தோற்றங்களில் நிகழும் அவர்களின் சிக்கல்களையும் (விழிப்புணர்வுள்ள மனதுடனான மோதல்கள்) கவனமாகக் கவனிக்கத் தொடங்கினால், அவர்கள் இதை அனுபவத்திலிருந்து அறிந்துகொள்வார்கள். ஆகவே, கர்த்தர், பொல்லாத பிசாசுகளுக்கு எதிராகத் தமது நோக்கத்தைத் திருப்பி, தேவன் அவர்களுடைய திட்டங்களை முன்னறிந்து, அவர்களுடைய நோக்கங்களுக்கு எதிராகத் தமது கட்டளைகளை நிலைப்படுத்தி, அவற்றை மீறுபவர்களுக்கு எச்சரிக்கையையும் அளித்துள்ளார்.

8. ஐந்து புலன்களால் உண்டாகும் கண்ணுக்குத் தெரியும் தீமைகளிலிருந்து விலகி, தன்னை அடக்கிக்கொள்வதில் நாம் ஓரளவு திறமை பெற்றவுடன், இயேசுவுடன் நம் இதயங்களைக் காத்துக்கொள்ளவும், அவரால் அறிவூட்டப்படவும், மேலும் ஒருவித உணர்வுப்பூர்வமான சூடோடும், நம் மனங்களால் அவருடைய நன்மையைச் சுவைக்கவும் முடியும். ஏனெனில், இதயத்தின் வான்பரப்பிலிருந்து தீய எண்ணக் கிளவுடுகள் ஓட்டப்பட்டும், இடைவிடாத கவனத்தால் சிதறடிக்கப்பட்டும், தெளிவான வானம் போன்ற ஒரு நாளில், நாம் நீதியின் சூரியனான - இயேசுவை - தெளிவாகக் காணவும், அவருடைய மகிமையின் வார்த்தைகளால் நமது மனதில் ஓரளவிற்கு அறிவூட்டப்படவும், இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும் சட்டத்தை நாம் ஏற்றுக்கொண்டோம்; ஏனெனில் இவை பொதுவாக அனைவருக்கும் வெளிப்படுத்தப்படுவதில்லை, மாறாக தங்கள் மனதைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்பவர்களுக்கு மட்டுமே வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன.

9. தேவனுடைய சந்நிதியில் நிற்கிறவனுக்குத் தகுந்தது போல, இந்த மனநிலையை நாம் தினந்தோறும் பேணிக்கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில் தீர்க்கதரிசியாகிய ஓசியா கூறுகிறார்: 'கருணை மற்றும் நீதியைப் பேணுங்கள், உங்கள் தேவனுக்கு நெருங்கி வாருங்கள்' (ஓசியா 12:6). மீண்டும், மலாக்கியா தீர்க்கதரிசி கடவுளின் சார்பாகப் பேசுகிறார்: 'மகன் தன் தந்தையைக் கனப்படுத்துகிறான், ஊழியக்காரன் தன் எஜமானனைப் பயப்படுகிறான்; நான் ஒரு தந்தையாக இருந்தால், என் கனவு எங்கே? நான் ஒரு எஜமானனாக இருந்தால், என் பயம் எங்கே?' என்கிறார் சர்வவல்லமையுள்ள கர்த்தர் (1:6). திருத்தூதரும் எழுதுகிறார்: "சதை மற்றும் ஆவி ஆகிய இரண்டிலுமுள்ள ஒவ்வொரு அசுத்தத்திலிருந்தும் நம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்வோம்" (2 கொரி. 7:11). மேலும் ஞானம் அறிவுறுத்துகிறது: "உன் இருதயத்தைக் கண்ணாயிரம் காத்துக்கொள்; ஏனெனில் அதிலிருந்து வாழ்வின் ஊற்றுகள் பாய்கின்றன" (நீதி. 4:23). மேலும் கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே கட்டளையிடுகிறார்: "கண்ணாடியின் உட்புறத்தைச் சுத்தமாக்கு, அப்பொழுது புறமும் சுத்தமாகும்" (மத்தேயு 23:26).

10. பொருத்தமற்ற, வெற்றுப் பேச்சின் பலன் சில சமயங்களில், கேட்பவர்களிடமிருந்து நமக்கு எதிரான வெறுப்பாகவும்; சில சமயங்களில், நமது வார்த்தைகளின் முட்டாள்தனத்தை அவர்கள் உணரும்போது ஏற்படும் நிந்தனையாகவும் ஏளனமாகவும்; சில சமயங்களில் மனசாட்சியின் அசுத்தமாகவும்; மற்றும் சில சமயங்களில் கடவுளிடமிருந்து வரும் கண்டனமாகவும் பரிசுத்த ஆவியானவரை வருத்தப்படுத்துவதாகவும் இருக்கிறது: இது எல்லாவற்றையும் விட பயங்கரமானது.

11. கர்த்தருடைய நாமத்தில் தன் இருதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, அதிலிருந்து பாவத்தை வேரறுத்து, தெய்வீக அறிவைப் பெறப் பிரயாசப்பட்டு, பலருக்குக் கண்ணுக்குத் தெரியாததைத் தன் மனதாலே உணரும்படிக்கு வெற்றிகொள்ளும் ஒருவன், இக்காரணத்திற்காக எவர் மீதும் ஆணவம் கொள்ளக்கூடாது. ஏனெனில், சிருஷ்டிக்கப்பட்டவற்றில் அசரீரியானவைகளை விடத் தூய்மையானது எது? தூதனை விட அறிந்திருக்கக்கூடியது எது? ஆயினும், அவனும் அகந்தையடைந்ததால், மின்னல் கீற்றென வானத்திலிருந்து வீழ்த்தப்பட்டான். அவனது ஆணவம், கடவுளால் அசுத்தமாகக் கருதப்பட்டது. – தங்கத்தைத் தோண்டுவோர் எவ்வாறு செயல்படுகிறார்கள் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே (அதாவது, அறிவின் தங்கத்தைப் பெறுவதற்காக, அவர்கள் பூமிக்குக் கீழே இருப்பது போல, எல்லாப் பொருட்களுக்கும் கீழே இருக்கிறார்கள்).

12. அப்போஸ்தலன் கூறுகிறார்: 'விளையாட்டுகளில் போட்டியிடும் ஒவ்வொருவரும் எல்லாவற்றிலும் தங்களைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்' (1 கொரி. 9:25). ஏனெனில், உணவு நிறைந்த வயிற்றுடன், அதிகாரங்களுக்கு எதிராகவும், கண்ணுக்குத் தெரியாத பகை சக்திகளுக்கு எதிராகவும், இந்த மாம்சத்தால் கட்டுண்டவர்களுக்கு எதிராகவும், எப்போதும் ஆவியைப் பின்தொடர்ந்து பேராவல் கொள்ளும் கனமானவர்களுக்கு எதிராகவும் ஆயுதம் ஏந்துவது சாத்தியமற்றது. 'தேவனுடைய ராஜ்யம் என்பது புசிப்பதும் குடிப்பதும் அல்ல' (ரோமர் 14:17). 'மாம்சத்திற்குரிய சிந்தனை தேவனுக்கு விரோதமாயிருக்கிறது; அது தேவனுடைய நியமத்திற்குக் கீழ்ப்படியாமலும், கீழ்ப்படியக்கூடாமலும் இருக்கிறது' (ரோமர் 8:7). அது வெளிப்படையாக முடியாது, ஏனெனில், அது மண்ணுலக சார்ந்ததாகவும், உடல் திரவங்கள், இரத்தம் மற்றும் சளி ஆகியவற்றால் ஆனதாகவும் இருப்பதால், அது எப்போதும் மண்ணுலக விஷயங்களுக்குச் சாய்ந்து, இந்த நிகழ்காலத்தின் அழிவுகரமான இன்பங்களில் மகிழ்ச்சி அடைகிறது. "ஏனெனில், மாம்சத்திற்குரிய சிந்தனை மரணம்; மாம்சத்தில் உள்ளவர்களால் தேவனுக்குப் பிரியமாயிருக்க முடியாது" (ரோமர் 8:8).

13. நம்முடைய மனதை கர்த்தருக்குள், முதலாவதாக தேவனுக்கு உறவாகவும், (இரண்டாவதாக) மக்களுக்கு உறவாகவும் உண்மையாகவே வைத்திருக்க நாம் அக்கறைப்பட்டால், நமக்கு மிகுந்த தாழ்மை தேவைப்படுகிறது. அதைத் தாழ்த்தக்கூடிய அனைத்தையும் தேடி, அதை நடைமுறைப்படுத்தி, நாம் எப்போதும் எல்லா விதத்திலும் நம்முடைய இருதயத்தை நொறுக்க வேண்டும். அனைவரும் அறிந்தபடி, நமது உலக வாழ்க்கையின் முந்தைய நினைவு, நாம் அதை நினைவுகூர வேண்டிய விதத்தில் நினைவுகூர்ந்தால், இதயத்தை உடைத்து அடக்கப்படுத்துகிறது. அதேபோல், நமது இளமைப் பருவத்தில் செய்த அனைத்துப் பாவங்களின் நினைவும், ஒருவர் அவற்றை மனதில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக ஆராயும்போது, பொதுவாக நம்மை அடக்கப்படுத்துவதோடு கண்ணீரையும் வரவழைக்கிறது, மேலும், அது நம்மை முழு மனதுடன் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தத் தூண்டுகிறது. இது மரணத்தின் எப்போதும் பயனுள்ள (மனதை நெகிழ வைக்கும்) நினைவைப் போலவே உள்ளது; அது ஒரே நேரத்தில் இனிமையுடன் கூடிய மகிழ்ச்சியான அழுகையையும், மனதைத் தெளிதாக்கவும் தூண்டுகிறது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நமது இறைவனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் பாடுகளை ஒருவர் தன் நினைவில் அசைபோட்டு, முழு விவரமாக நினைவுகூரும்போது, அது நமது பெருமையை அடக்கி, தலைகுனிந்து தரையைப் பார்க்க நம்மைத் தூண்டுகிறது. இது கண்ணீரையும் வரவழைக்கிறது. மேலும், கடவுளின் பெரிய ஆசீர்வாதங்கள்—குறிப்பாக நமக்கு அருளப்பட்டவை—அவற்றை ஒருவர் விரிவாகப் பட்டியலிட்டுப் பற்றிச் சிந்திக்கும்போது, ஆன்மாவை உண்மையாகவே பணிவடையச் செய்கின்றன: ஏனெனில், நாம் பெருமைமிக்க (கடவுளுக்கு நன்றி இல்லாத) பேய்களுக்கு எதிராக ஒரு போராட்டத்தில் ஈடுபட்டுள்ளோம்.

14. உங்களுக்கு அவை தேவைப்பட்டால், சுயமுக்கியத்துவத்தின் காரணமாக ஆன்மாவின் இந்த இரட்சிப்புக்கான தீர்வுகளைத் தவிர்க்காதீர்கள். ஏனெனில், அப்படியானால் நீங்கள் இனி கிறிஸ்துவின் சீடரும் அல்ல, அல்லது தன்னைப் பற்றி, 'நான் அப்போஸ்தலன் என்று அழைக்கப்படத் தகுதியற்றவன்' (1 கொரி. 15:9) என்று கூறும் பவுலின் அடியாரும் அல்ல; மேலும் வேறொரு இடத்தில், தான் முன்பு தேவதூஷணக்காரனாகவும், துன்புறுத்துபவராகவும், கொடியவனாகவும் இருந்ததாக அறிக்கையிடுகிறார் (1 தீமோ. 1:13). – பெருமைமிக்கவனே, பார்க்கிறாயா? இதோ ஒரு புனிதர், ஆனாலும் அவர் தனது முந்தைய வாழ்க்கையை மறக்கவில்லை. உண்மையில், படைப்பின் தொடக்கத்திலிருந்து இன்றுவரை உள்ள அனைத்துப் புனிதர்களும், இந்த இறைவனின் உன்னதமான புனித ஆடையை (அதாவது, பணிவை) தங்களுக்குள் அணிந்துள்ளனர். நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து, கடவுளாகிய—புரிந்துகொள்ள முடியாத, அறிய முடியாத மற்றும் சொல்லொணாத் தன்மையுடையவராக—தனது மாம்சத்திலுள்ள வாழ்நாள் முழுவதும் தாழ்மையுடன் தன்னை ஆக்கிக்கொண்டார்; ஆகவே, பரிசுத்தமான தாழ்மை ஒரு தெய்வீகப் பண்பு, ஒரு ஆண்டவரின் கட்டளை மற்றும் ஒரு ஆடை எனச் சரியாக அழைக்கப்பட வேண்டும். அதுபோலவே, தேவதூதர்களும் அந்த ஒளிமயமான தெய்வீக சக்திகள் அனைவரும், பெருமைப்பட்ட சாத்தான் எந்த வீழ்ச்சியால் வீழ்ந்தான் என்பதையும், வீழ்ச்சியடைவதைக் குறித்து எவ்வாறு அஞ்ச வேண்டும் என்பதற்கு அவன் ஒரு உதாரணமாக இருக்கிறான் என்பதையும் அறிந்து, இந்த நற்பண்பைப் பயில்கிறார்கள் மற்றும் பேணுகிறார்கள். (இந்தப் பாவத்திற்குள்), தீயவன் தன் பெருமை காரணமாக எல்லா உயிரினங்களிலும் மிகவும் அவமானத்திற்குரியவனாகத் தேவனுக்கு முன்பாக வெளிப்படுத்தப்பட்டு, பாதாளத்தில் கிடக்கிறான். ஆடம் பெருமையின் காரணமாக எந்த வீழ்ச்சியால் வீழ்ந்தான் என்பதையும் நாம் அறிவோம். பெருமைக்கு வழிவகுக்கும் இந்த நற்பண்பின் எடுத்துக்காட்டுகள் நம் கண்முன்னே இருக்கும்போது, மேலே சுட்டிக்காட்டப்பட்ட தீர்வுகளைப் பயன்படுத்தி, , நம்மால் முடிந்தவரை எல்லா வகையிலும் எப்போதும் நம்மைத் தாழ்த்திக்கொள்வோம். ஆன்மாவிலும் உடலிலும், நமது பகுத்தறிவிலும், நமது விருப்பங்களிலும், நமது பேச்சிலும், நமது எண்ணங்களிலும், வெளிப்புற தோற்றத்திலும், வெளிப்புறமாகவும் உட்புறமாகவும் நம்மைத் தாழ்த்திக்கொள்வோம். நாம் குறிப்பாக கவனமாக இருக்க வேண்டியது என்னவென்றால், நமது இடத்தில் நிற்கும் தேவனுடைய குமாரனாகிய இயேசு கிறிஸ்து, தேவன் தாமே, நமக்கு எதிராகத் திரும்பாமல் இருப்பதை உறுதி செய்வதாகும். 'கர்த்தர் பெருமைக்காரனை எதிர்க்கிறார், ஆனால் தாழ்மையுள்ளவர்களுக்குக் கிருபை அளிக்கிறார்' (நீதிமொழிகள் 3:34). 'பெருமைக்காரன் ஒருவனும் கர்த்தருக்கு முன்பாகத் தூய்மையானவன் அல்ல' (நீதிமொழி 16:5); 'ஆனால் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ளும்வன் உயர்த்தப்படுவான்' (லூக்கா 18:14). 'என்னிடத்தில் கற்றுக்கொள்ளுங்கள், நான் உள்ளத்தில் சாந்தமும் தாழ்மையுமுள்ளவன்' என்று இரட்சகர் கூறுகிறார் (மத்தேயு 11:29). – ஆகையால், நாம் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்.

15. 'உங்களைக் குறித்து எச்சரிக்கையாயிருங்கள்,' என்கிறார் கர்த்தர், 'உங்கள் இருதயங்கள் அயரிலும், குடியும், மற்ற இன்பங்களிலும் பாரமாகிப்போகாதபடிக்கு' (லூக்கா 21:34). 'போட்டிக்காகப் பயிற்சி செய்கிறவன் எல்லாவற்றையும் விலக்குகிறான்,' என்று அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளின்படி (1 கொரி. 9:25). புனித வேதாகமங்களில் நமக்கு உரைக்கப்பட்ட இந்த வார்த்தைகள் அனைத்தையும் அறிந்து, நாம் நமது வாழ்க்கையை சுயக்கட்டுப்பாட்டுடன் வாழுவோம். முதலாவதாகவும் மிக முக்கியமாகவும், பல்வேறு உணவுகளைத் தவிர்த்து, நமது உடல்களுக்கு மிதமான அளவில் உணவு வழங்கி, அவற்றை நல்லொழுக்கத்திற்கும் ஒழுங்கிற்கும் பழக்கப்படுத்துவோம். ஏனெனில், இவ்வாறு செய்வதால் காமத்தின் வெடிப்புகளை எளிதில் அடக்கி, பகுத்தறிவின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவர முடியும்; மேலும், முழு மனதுடன் உண்மையைச் சொல்வதானால், கோபத்தின் வெடிப்புகளையும் அவ்வாறே அடக்க முடியும். ஆனால், இந்த வழியில் மற்ற பாவங்களிலிருந்தும் விலகி இருப்பது எளிதானது, ஏனெனில் தங்கள் சொந்த செயல்கள் மற்றும் அனுபவத்தின் மூலம் நற்பண்பைக் கடைப்பிடிப்பவர்கள் கூட, அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய விரதம்—அதாவது, ஒவ்வொரு வகையான தீமையிலிருந்தும் விலகி இருப்பது—அதை ஒரு நற்பண்பாகவே கருதுகிறார்கள். ஆகவே, எல்லா நன்மைகளுக்கும் மூலமும் கொடுப்பவருமான கடவுளுக்குப் பிறகு, தூய்மைக்கான காரணம், ஒவ்வொரு நாளும் சமமாகவும் அளவோடும்கொள்ளப்படும் அளவற்ற உண்ணுதல் தவிர்த்தலே ஆகும்.

16. சத்துரு, தேவனுக்கு விரோதமாகவும், தேவனுடைய சித்தம் (அதாவது, கற்பனைகள்) நிறைவேறாமல் தடுப்பதற்கான விருப்பத்துடனும், அதன் நிறைவேறுதலுக்குத் தடையாக நின்று, நம்முடைய மூலமாகத் தேவனுக்கு எதிராகப் போர் தொடுப்பதைப் போலவே: அதுபோலவே, தேவன், தமது பரிசுத்த சித்தம்—அதாவது, நான் சொன்னது போல, தெய்வீகமானதும் உயிர் தரும் கட்டளைகளுமானவை—நம்முடைய மூலமாக நிறைவேற வேண்டும் என்று விரும்புகிறவராக, தமது சொந்த வல்லமையால் பொல்லானவனின் தீய நோக்கத்தை முறியடிக்கிறார். மனிதரின் பலவீனத்தின் மூலம், மக்கள் தம்முடைய கட்டளைகளை மீறுவதற்குத் தூண்டுவதன் மூலம், தேவன் தாமே எதிரியின் அவரை எதிர்க்கும் முட்டாள்தனமான விருப்பத்தைத் தடுக்கிறார். மேலும் சிந்தியுங்கள்: இது இப்படித்தானே நிகழ்கிறது? – எல்லா தெய்வீகக் கட்டளைகளும் ஆன்மாவின் முப்பகுதி இயல்புக்குச் சட்டங்களை வகுக்கின்றன, மேலும் அவை கட்டளையிடுவதன் மூலம் அதை ஆரோக்கியமாக வைக்கின்றன. அவற்றைக் கடுமையாகப் பின்பற்றுபவர்களுக்கு, இந்த முத்தொகுதி இயல்பு உண்மையாகவே ஆரோக்கியமாகிறது. ஆனால் சாத்தான் இந்த ஆன்மாவின் முத்தொகுதி இயல்புக்கு எதிராக இரவும் பகலும் போர் தொடுக்கிறான். ஆகையால், சாத்தான் ஆன்மாவின் முத்தொகுதி இயல்புக்கு எதிராகப் போர் தொடுத்தால், அவன் அதன் மூலம் கிறிஸ்துவின் கட்டளைகளுக்கு எதிராகப் போர் தொடுக்கிறான் என்பது தெளிவாகிறது; ஏனெனில் கிறிஸ்து, தம்முடைய கட்டளைகள் மூலம், ஆன்மாவின் முத்தொகுதி இயல்புக்கு—அதாவது, ஆன்மாவின் கோபமூட்டும், விரும்பும் மற்றும் சிந்திக்கும் திறன்களுக்கு—சட்டத்தை விதிக்கிறார். – மேலும் சிந்தியுங்கள்: காரணமின்றித் தன் சகோதரனுடன் கோபப்படும்வன் நியாயத்தீர்ப்புக்கு உட்பட்டவன் என்ற எச்சரிக்கையும் (மத். 5:22), அதைத் தொடரும் அவருடைய கட்டளைகளும் – இவை கோப குணமுள்ள பகுதிக்கான மருந்துகளாகும். பகைவன், சண்டை, கசப்பு மற்றும் பொறாமை போன்ற எண்ணங்களின் மூலம், இந்தக் கட்டளையையும் அதனுடன் இணைந்துள்ள மற்ற கட்டளைகளையும் உள்ளிருந்தே சிதைக்க முயல்கிறான். இந்த எதிரி (நமக்கும் கடவுளுக்கும் பொதுவானவன்) கோப குணத்தின் ஆட்சியாளர் சிந்தனை சக்தி என்பதை அறிந்திருக்கிறான். அதனால்தான், நான் முன்பே சொன்னது போல், சந்தேகம், பொறாமை, சண்டை, சச்சரவு, வஞ்சகம் மற்றும் வீண் பெருமை போன்ற எண்ணங்கள் மூலம் அவன் முதலில் அதன் மீது தனது அம்புகளை எய்கிறான்; மேலும், மன சக்தியை அதற்குரிய அதிகாரத்தைக் கைவிடும்படி அவன் சாய்த்து, கடிவாளத்தை கோப குணத்திற்கே ஒப்படைத்து, அதை எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லாமல் விட்டுவிடுகிறான். பின்னர், அதன் பரிபாலகனைத் தள்ளிய பிறகு, எரிச்சல் கட்டுப்பாடில்லாமல், வாயின் வழியாக இதயத்தில் முன்பு தங்கியிருந்த அனைத்தையும் வார்த்தைகளாகக் கொட்டுகிறது—அது, மனம் புறக்கணிப்பட்ட நிலையில், விரோத எண்ணங்களின் மூலம் அங்கே அதுவரை சேமித்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. அப்போது இதயம் தேவ ஆவியினாலோ தெய்வீக சிந்தனைகளாலோ அல்ல, (கட்டுப்பாடற்ற) பொல்லாட்டினால் நிரம்புகிறது: ஏனெனில், ஆண்டவர் கூறுவது போல், 'இதயத்தில் நிறைந்திருப்பதிலிருந்து வாய்ப் பேசும்' (லூக்கா 6:45). இந்த வழியில், தீயவன் ஒருவனை, முன்பு உள்ளுக்குள் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்ததையும், சூழ்ச்சி செய்யப்பட்டிருந்ததையும் வார்த்தைகளால் கக்கத் தொடங்கும் நிலைக்குக் கொண்டுவரும்போது, இந்த (பகைவனின்) கைதி தன் சகோதரனை 'புற்றுநோய் அல்லது பைத்தியம்' என்று அழைப்பது மட்டுமல்லாமல், மிகவும் வெறுக்கத்தக்க வார்த்தைகளை உச்சரிப்பான், மேலும் கொலை செய்யும் அளவிற்கும் செல்வான். – காரணம் இல்லாமல் கோபப்படாதிருங்கள் என்று கடவுள் நமக்குக் கொடுத்த கட்டளைக்குப் பொறுத்தமாக தீயவன் பயன்படுத்தும் தந்திரங்கள் இவை. – இருப்பினும், எரிச்சல் ஏற்படுகின்ற கணத்திலேயே, ஜெபம் மூலமாகவும், உள்ளுக்குள் நடப்பதைக் கவனிப்பதன் மூலமாகவும் எண்ணங்கள் (தீய எண்ணங்கள் நெருப்பைத் தூண்டுகின்றன). இவ்வாறு, ஆன்மாக்களின் அழிப்பாளர், தாம் அவர்களின் இதயத்தில் நட்ட எண்ணங்களின் செல்வாக்கின் கீழ், தெய்வீக கட்டளையை மீறத் தயாராக இருக்கும் ஒருவரைக் காணும்போது மட்டுமே, தனது தீய நோக்கத்தை அடைகிறார்.

17. மேலும், விருப்பம் என்ற அம்சத்தைப் பற்றி இறைவனது கட்டளை என்ன கூறுகிறது? 'யாராவது ஒரு பெண்ணை இச்சையுடன் நோக்கினால், அவன் தன் இதயத்தில் அவளுடன் விபச்சாரம் செய்துவிட்டான்' (மத்தேயு 5:24). – அப்படியானால், இத்தகைய கட்டளை கொடுக்கப்பட்டிருக்கும்போது, தீயவன் இந்தக் கட்டளைக்கு எதிராகத் தன் மனதில் என்ன வகையான பொறியை அமைக்கிறான்? காமத்தைத் தூண்டக்கூடிய பொருட்கள் தொலைவில் இருப்பதால், அவன் தன் உள்ளுக்குள் திரும்பி, அங்கே கூறப்பட்ட கட்டளைக்கு எதிராக ஒரு காமப் போரைத் தொடுக்கிறான். – ஆன்மாவில் அநாகரிகமான -களின் படங்களை வரைந்து பதியவைப்பதன் மூலம் அவர் இதைச் செய்கிறார்; உணர்ச்சியைத் தூண்டும் வார்த்தைகளைக் கூட அவர் கேட்கலாம்; மேலும் மனப் போர்களில் சோதிக்கப்பட்டவர்களுக்குத் தெரிந்த பல விஷயங்களும் உள்ளன.

18. இறுதியாக, எந்தக் கட்டளை மனத்தின் சக்திக்கு வழிகாட்டும் கொள்கைகளை வழங்குகிறது? 'ஆனால் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், நீங்கள் முற்றிலும் சத்தியம் செய்யாதிருங்கள். உங்கள் ஆம் ஆம் ஆகவும், உங்கள் இல்லை இல்லை ஆகவும் இருக்கட்டும்' (மத்தேயு 5:34). மேலும்: 'தனக்குள்ளவைகளையெல்லாம் கைவிடாதவன் என் சீடனாக இருக்கக்கூடாது' (லூக்கா 14:33). மேலும்: 'இடுக்கமான வாசல்வழிப் பிரவேசியுங்கள்' (மத்தேயு 7:13). இவை அறிவாற்றலுக்கான கட்டளைகளா? – நமது எதிரி, இந்த அறிவாற்றலையும் ஒரு வீரத் தளபதியைப் போல தனக்குக் கீழ்ப்படிசெய்து, முதலில் பேராசை மற்றும் சோம்பல் எண்ணங்கள் மூலம் அதன் சரியான தீர்ப்பைப் பறிக்கிறான்; இவ்வாறு, மற்ற திறன்களின் மீதான அதன் உள்ளார்ந்த அதிகாரத்தை அது இழந்த பிறகு, ஒரு குடிகாரத் தலைவனை ஏளனம் செய்வது போல அதை ஏளனம் செய்து, எரிச்சலூட்டலும் காமமும் தனது கூட்டாளிகளாகச் செயல்பட, அதன் ஆலோசனைகளையும் விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும்படி அதைக் கட்டாயப்படுத்துகிறான். இந்த சக்திகள்—அதாவது, காமம் மற்றும் எரிச்சல்—மன சக்திகளாக விடப்பட்ட நிலையில், நமது ஐந்து புலன்களையும், கீழ்ப்படிதலுள்ள பணியாளர்கள் போல, வெளிப்படையான பாவங்களுக்கான கருவிகளாக மாற்றத் தொடங்குகின்றன. இதனால் ஏற்படும் மீறல்களும் வீழ்ச்சிகளும் என்னவென! மனம் உள்ளிருந்து புலன்களைக் கட்டுப்படுத்தி அடக்காதபோது, கண்கள் ஆர்வத்தால் எங்கும் அலைகின்றன, காதுகள் அற்ப விஷயங்களைக் கேட்பதில் மகிழ்ச்சி காண்கின்றன, மூக்கு இச்சைக்கு அடிமையாகிறது, வாய் கட்டுப்பாடற்றதாகிறது, கைகள் தொடக்கூடாததைத் தொட முனைகின்றன. இதற்குப் பிறகு உண்மைக்குப் பதிலாகப் பொய்யும், ஞானத்திற்குப் பதிலாக மடமையும், கற்புக்குப் பதிலாகப் பரத்தைமையும், தைரியத்திற்குப் பதிலாகப் பயமும் ஏற்படுகின்றன. மேலும், இந்த நான்கு முக்கியப் புண்ணியங்கள்—அதாவது, சத்தியம், ஞானம், பிரம்மச்சரியம் மற்றும் தைரியம்—அத்தகைய இயல்புடையவை, அவை ஆன்மாவிற்குள் ஆரோக்கியமாகவும் வலிமையாகவும் இருந்தால், ஆன்மாவின் மூன்று பகுதிகளையும் நன்கு ஆளக்கூடியவை; மேலும், நன்கு ஆளப்படும் ஆன்மா, பொருத்தமற்ற அனைத்திலிருந்தும் புலன்களைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும். பின்னர், மற்ற சக்திகள் கடவுளால் ஆளப்பட்டு அவருக்குக் கீழ்ப்படிந்து இருக்கும்போது, மனம் அமைதியில் நிலைத்திருந்து, மனப் போரில் எளிதில் வெற்றி பெறுகிறது. ஆனால், கவனக்குறைவால், அது மற்ற சக்திகளைக் குழப்பத்திற்குள் விழ அனுமதிக்கும்போது, அப்போது, தீயவனின் தந்திரங்களால் வெல்லப்பட்டு, அது தெய்வீக கட்டளைகளை மீறுகிறது. ஏனெனில், கட்டளைகளை மீறுவது, ஒரு வழியிலோ அல்லது மற்றொரு வழியிலோ, தவிர்க்க முடியாமல் பொருத்தமான மனந்திரும்புதலையோ அல்லது வரவிருக்கும் காலத்தில் துன்பத்தையோ விளைவிக்கிறது. ஆகையால், மனம் எப்போதும் விழிப்புடன் இருப்பது மிகவும் நற்பண்பான செயலாகும்; ஏனெனில், இதன் மூலம், அதன் இயல்புக்கு ஏற்றவாறு நிலைநிறுத்தப்பட்டு, அது தெய்வீக கட்டளைகளின் உண்மையான பாதுகாவலனாகிறது.

19. (பாவத்தை நேசிக்கும்) ஆன்மா, தீய ஆவிகளால் ஒரு சுவரைப் போல சூழப்பட்டு, இருளின் சங்கிலிகளால் கட்டப்பட்டுள்ளது – மேலும் அதைச் சூழ்ந்திருக்கும் இந்த இருளின் காரணமாக, அது முறையாக ஜெபிக்க முடிவதில்லை: ஏனெனில் அது அதனால் இரகசியமாக (அதன் ஆழ்ந்த உள்ளத்தில், அல்லது அது எப்படி என்பதை உணராமலேயே) கட்டப்பட்டுள்ளது, மேலும் அவளுடைய உள்ளக் கண்களில் பார்வையிழக்கிறாள். ஆனால் அவள் (தனது சுயத்திற்கு வந்து) ஜெபத்தில் தேவனை நோக்கித் திரும்பத் தொடங்கி, ஜெபத்தில் விழிப்புடன் இருக்கப் பிரயாசப்படுகிறாள்; அப்பொழுது, படிப்படியாக, ஜெபத்தின் வல்லமையால் அந்த இருளிலிருந்து விடுவிக்கப்படத் தொடங்குகிறாள்: இல்லையென்றால், அதிலிருந்து விடுவிக்கப்பட எந்தச் சாத்தியமும் இல்லை. இந்த நேரத்தில், தன் இதயத்திற்குள் மற்றொரு போராட்டம், மற்றொரு மறைவான மோதൽ, மற்றொரு எண்ணங்களின் போர், பொல்லாத ஆவிகளால் கிளர்ந்தெழுந்திருப்பதை அவள் உணர்கிறாள்; புனித மறைவும், 'ஆட்சியாளரின் ஆவி உனக்கு எதிராக எழுந்தால், உன் இடத்தை விட்டு விலகாதே' (பிரசங்கி 10:4) என்று கூறுவதன் மூலம் இதைச் சாட்சியப்படுத்துகிறது. இருப்பினும், மனதின் இடம் என்பது நற்பண்பிலும் நிதானத்திலும் அதன் உறுதியான நிற்கும் நிலையாகும். – நற்பண்பு வாழ்க்கையிலும் பாவ வாழ்க்கையிலும் ஒரு உறுதியான நிலைப்பாடு உள்ளது. ஏனெனில் மறைநூல் கூறுகிறது: 'தீயோரின் ஆலோசனையில் நடவாமல், பாவிகளுடைய வழியில் நிற்காத மனுஷன் பாக்கியவானாகிறான்' (திபா. 1:1). மேலும் திருத்தூதர் போதிக்கிறார்: 'உண்மையால் இடுப்பைக் கட்டிக்கொண்டு உறுதியாக நில்லுங்கள்' (எபே. 6:14).

20. நாம் நமது முழு வலிமையோடும் கிறிஸ்துவைப் பற்றிக்கொண்டு நிலைத்திருப்போமாக; ஏனெனில், நமது ஆன்மாக்களிலிருந்து அவரைத் துரத்த ஒவ்வொரு வழியிலும் முயற்சிக்கும் பலர் இருக்கிறார்கள். மேலும், 'ஆன்மாவில் வசிக்கும்' எண்ணங்களின் 'கூட்டத்தால்' இயேசு வழிதவற அனுமதிக்க வேண்டாம் (யோவான் 5:13). ஆனால் வேதனையான ஆன்மீகப் பிரயாசையின்றி அவரைப் பற்றிக்கொள்வது என்பது இயலாதது. அவருடைய மாம்சத்திலுள்ள வாழ்க்கையின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்ற நாம் முயற்சி செய்வோம், அதனால் நாமும் நம்முடைய வாழ்க்கையைத் தாழ்மையுடன் வாழ முடியும். அவருடைய பாடுகளை இதயத்தில் ஏற்றுக்கொள்வோம், அதனால் அவரைப் பின்பற்றி, நாம் எல்லாத் துக்கங்களையும் பொறுமையுடன் சகித்துக்கொள்ள முடியும். நம்மீதான அவருடைய சொல்லொணா, விழிப்புணர்வுடன் கூடிய பொறுமையை நாம் சுவைத்துப் பார்ப்போம், இதன் மூலம் ஆன்மாவின் இந்த இனிமையான சுவைப்பின் வழியாக, கர்த்தர் எவ்வளவு நல்லவர் என்பதை நாம் அறிந்துகொள்ள முடியும். இவை அனைத்திற்கும் மேலாக, அல்லது எல்லாவற்றிற்கும் முன்பாக, அவர் கூறும் அனைத்திலும் சந்தேகமின்றி அவர் மீது நம்பிக்கை கொள்வோம், மேலும் நம்மீது செலுத்தப்படும் அவருடைய அன்றாடப் பரிபாலனையை எதிர்பார்த்திருப்போம்; மேலும் என்ன நடந்தாலும், நாம் எதை எதிர்கொண்டாலும், அதை நன்றியுடனும், அன்புடனும், மகிழ்ச்சியான திருப்தியுடனும் ஏற்றுக்கொள்வோம், மேலும் அவருடைய ஞானத்தின் தெய்வீகச் சட்டங்களின்படி எல்லாப் பொருட்களையும் ஆளும் ஒரே கடவுளை நோக்கக் கற்றுக்கொள்வோம். நாம் இவை அனைத்தையும் செய்யும்போது, நாம் கடவுளிடமிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்க மாட்டோம். (கடவுளைத் தாங்கும் மற்றும் ஆன்மீக ரீதியாகப் பரிபூரணமான மனிதர்களில் ஒருவர் ஒருமுறை கூறியது போல, பக்தி என்பது ஒரு முடிவற்ற பரிபூரணம் என்பதையும் நாம் உணர வேண்டும்.)

21. தன் வாழ்நாளை நல்ல முறையில் பயன்படுத்தி, மரணத்தைப் பற்றிய எண்ணங்களிலும் நினைவிலும் தொடர்ந்து ஈடுபட்டு, அதன் மூலம் மிக ஞானமாகத் தன் மனதைப் பற்றுகளிலிருந்து விடுவிப்பவன்; இத்தகைய நபர், எப்போதும் ஒரு துயரமான மற்றும் வருந்தத்தக்க எண்ணத்தைக் கொண்டிருப்பதற்குப் பதிலாக, பகுத்தறிவின் செயலால் மட்டுமே இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்த முடியும் என்று நம்பி, மரண நினைவின்றி வாழும் ஒருவரை விட, சாத்தானின் தந்திரங்களின் நிலையான சோதனைகளை மிகவும் கூர்மையாக உணர்கிறார். அத்தகையவர், தனது கூர்மையான புத்தியால் அனைத்து தீய உணர்ச்சிகளையும் கட்டுக்குள் வைத்திருப்பதாகக் கற்பனை செய்து, அவற்றில் மிக மோசமான ஒன்றால் தான் எவ்வாறு கட்டுப்பட்டிருக்கிறார் என்பதை உணராமல், கடவுளற்ற நிலையில் (எந்தவொரு காரியத்திலும் வெற்றிபெற விரும்பும் ஒருவரைப் போல) பெருமைக்கு ஆளாகிறார். அவர் தனது அகந்தையால் தனது பகுத்தறிவை இழந்துவிடாமல் இருக்க, மிகவும் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும். ஏனெனில், அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் கூறுவது போல் (1 கொரி. 8:1), இங்கும் அங்கும் அறிவைச் சேகரிக்கும் ஆன்மாக்கள், தங்களை விடக் குறைவாகத் தெரிந்ததாக அவர்கள் கருதுபவர்களிடம் பெருமையடைகிறார்கள்; அதற்குக் காரணம், என் எண்ணத்தில், அவர்களுக்குள் கட்டி எழுப்பும் அன்பின் ஒரு சிறு துளியும் இல்லை என்பதே. ஆனால், மரணத்தைப் பற்றி எப்போதும் சிந்திக்கும் ஒருவன், அவ்வாறு சிந்திக்காதவனை விட அதிக நுண்ணறிவு உடையவன்; அவன் பேய்களின் தந்திரங்களைக் கவனித்து, அவற்றைத் திறம்பட விரட்டி, காலடியில் மிதிக்கிறான்.

22. தேவனைப் பற்றிய இனிமையான நினைவு, அதாவது, இயேசு, மனப்பூர்வமான கோபத்துடனும் இரட்சிக்கிற துயரத்துடனும், எண்ணங்களின் அனைத்து மயக்குகளையும், பல்வேறு தூண்டுதல்களையும், வார்த்தைகளையும், பகல் கனவுகளையும், இருண்ட கற்பனைகளையும், சுருக்கமாகச் சொன்னால், நம் ஆன்மாக்களைப் பட்சித்துவிடுவதற்காகத் துணிந்து முன்னேறும், அனைத்தையும் அழிக்கும் விரோதி தன்னை ஆயுதப்படுத்திக்கொள்ளும் அனைத்தையும் பொதுவாக நொறுக்குகிறார். இயேசு, அழைக்கப்படும்போது, அத்தகைய அனைத்தையும் எளிதில் அழித்துவிடுகிறார். ஏனெனில் கிறிஸ்து இயேசுவுக்குப் புறமாக வேறு எவருக்கும் நம்மில் இரட்சிப்பு இல்லை. இரட்சகர் தாமே, 'நான் இல்லாமல் உங்களால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது' (யோவான் 15:5) என்று அறிவித்தபோதும் இது கூறப்பட்டது.

23. ஆகவே, ஒவ்வொரு மணி நேரமும் ஒவ்வொரு கணமும், ஆன்மாவின் கண்ணாடியை மங்கச் செய்யும் எண்ணங்களுக்கு எதிராக நமது இதயங்களை முழு கவனத்துடனும் காப்போம்; அந்தக் கண்ணாடியில் பிதா தேவனுடைய ஞானமும் வல்லமையுமான இயேசு கிறிஸ்து மட்டுமே ஒளியில் பதியப்பட்டு பிரதிபலிக்கப்பட வேண்டும். நமது இதயங்களுக்குள் விண்ணுலகின் ராஜ்யத்தை இடைவிடாமல் தேடுவோம்; நமது மனக்கண்ணை நாம் தூய்மைப்படுத்தினால், நிச்சயமாக நமக்குள்ளேயே அந்த விதை, முத்து, புளிமம் மற்றும் மற்ற அனைத்தையும் நாம் மர்மமான முறையில் காண்போம். இதனால்தான் நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து, 'தேவனுடைய ராஜ்யம் உங்களுக்குள் இருக்கிறது' (லூக்கா 17:21) என்றார்; இதனால் அவர் இருதயத்திற்குள் வசிக்கும் தெய்வீகத்தை குறிப்பிட்டார்.

24. ஒளிமயமான நிலைக்கு இட்டுச்செல்லும் நிதானம், மனச்சாட்சியைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது. அவ்வாறு தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட மனச்சாட்சி, அதன் மீதுள்ள திரை அகற்றப்படும்போது திடீரென ஒளி வீசுவதைப் போல, உள்ளிருக்கும் இருளை முழுவதுமாக விரட்டுகிறது. இருள் ஒருமுறை விரட்டப்பட்டவுடன், இடைவிடாத உண்மையான நிதானத்தின் மூலம் மனசாட்சி, மறக்கப்பட்ட அல்லது மறைந்து அடையாளம் காணப்படாதவற்றை மீண்டும் வெளிப்படுத்துகிறது. அதே நேரத்தில், இந்த நிதானத்தின் மூலமே, மனதிற்கு அறியப்பட்ட எதிரிகளுக்கெதிரான கண்ணுக்குத் தெரியாத போராட்டத்தையும், எண்ணங்களுக்குள் நடக்கும் போரையும் அது கற்பிக்கிறது, – இந்த ஒற்றைக் கைப் போரில் ஈட்டிகளை எப்படி எறிவது, நல்ல எண்ணங்கள் என்ற அம்புகளை (எதிரிகள் மீது) எவ்வளவு திறமையாக எய்வது, அவர்களின் அம்புகள் மனதைத் தாக்குவதைத் தடுப்பது, மேலும், ஒரு அம்பைப் போல, தீய இருளுக்குப் பதிலாக விரும்பப்படும் ஒளியாகிய கிறிஸ்துவிடம் மனதைச் சரணடைய வழிநடத்துவது எப்படி என்பதையும் இது கற்பிக்கிறது. இந்த ஒளியைச் சுவைத்த எவரும் நான் என்ன பேசுகிறேன் என்பதைப் புரிந்துகொள்வார்கள். இந்த ஒளியின் சுவை, அதை உணவும் ஆன்மாவை ஒருபோதும் ஓயாத பசியுடன் வாட்டுகிறது; அது அதை எவ்வளவு சுவைக்கிறதோ, அவ்வளவு அதிகமாக அதை ஏங்குகிறது. சூரியன் கண்களைத் தன்பால் ஈர்ப்பது போல, மனதைத் தன்பால் ஈர்க்கும் இந்த ஒளி, அதுவே சொல்லொணா ஒளி, ஆயினும் வார்த்தைகளால் அல்ல, ஆனால் அதன் செல்வாக்கைப் பெறுபவரின் அனுபவத்தின் மூலமாக, அல்லது இன்னும் துல்லியமாகச் சொல்வதானால், அதனால் ஊடுருவித் துளைக்கப்பட்டவரின் அனுபவத்தின் மூலமாகவே அது விளக்கப்படுகிறது – இப்போது விவாதிக்கப்படும் அதே விஷயத்தைப் பற்றிய உரையாடலில் மனம் மகிழ விரும்பினாலும், அது என்னை மௌனமாக இருக்க ஆணையிடுகிறது.

25. 'அனைவருடனும் சமாதானத்தையும் பரிசுத்தத்தையும் தேடுங்கள்; அவை இல்லாமல் யாரும் கர்த்தரைக் காணமாட்டார்கள்' (எபி. 12:14), அன்பையும் தூய்மையையும் அடைவதற்காக: ஏனெனில், அவை உண்மையில் சமாதானமும் பரிசுத்தமுமே ஆகும். இருப்பினும், எண்ணத்திலும் சீற்றத்திலும் நம்முடன் போரிடும் பேய்களுக்கு எதிராக மட்டும் நாம் கோபத்தால் நம்மை ஆயுதபாணிகளாக்கிக் கொள்ள வேண்டும். ஆனால் ஒவ்வொரு கணமும் நமது உள்ளத்தில் மூளும் போரை நாம் எப்படி நடத்த வேண்டும், அதற்கேற்ப எப்படிச் செயல்பட வேண்டும் என்பதைக் கேளுங்கள்: ஜெபத்தை விழிப்புணர்வுடன் இணைக்கவும் – விழிப்புணர்வு ஜெபத்தை வலுப்படுத்தும், ஜெபம் விழிப்புணர்வை வலுப்படுத்தும். விழிப்புணர்வு, உள்ளுக்குள் உள்ள அனைத்தையும் தொடர்ந்து கண்காணித்து, எதிரிகள் அங்கே நுழைய முயற்சிப்பதைக் கவனிக்கிறது, மேலும், தன்னால் முடிந்தவரை அவர்களின் நுழைவைத் தடுத்து, அதே நேரத்தில் இந்த வஞ்சக வீரர்களை விரட்டியடிக்க இறைவனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவை உதவிக்கு அழைக்கிறது. இவ்வாறு செய்யும்போது, உங்கள் கவனம் முரண்பாட்டின் மூலம் அவர்களின் நுழைவைத் தடுக்கிறது; மேலும் இயேசு, அழைக்கப்பட்டபோது, அந்தத் தீய சக்திகளையும் அவற்றின் மாயைகளையும் வெளியேற்றுகிறார்.

26. உங்கள் மனதை மிகுந்த கவனத்துடன் காப்பாற்றுங்கள். ஒரு (பகை) எண்ணத்தைக் கவனித்த உடனேயே, அதை உடனடியாக மறுக்கவும், ஆனால் அதே நேரத்தில் உங்களுக்காகப் பழிவாங்கும்படி கர்த்தராகிய கிறிஸ்துவை அழைக்க விரைந்து செல்லவும். நீங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, மிகவும் இனிமையான இயேசு, 'நான் உன்னுடன் இருக்கிறேன், உனக்காகப் பரிந்து பேசுகிறேன்' என்று கூறுவார். ஆனால் உங்கள் ஜெபத்தின் மூலம் இந்த எதிரிகள் அனைவரும் அடக்கப்பட்ட பிறகும், உங்கள் மனதை விடாமுயற்சியுடன் கண்காணித்து வாருங்கள். இதோ, முன்னதை விட மிக அதிக எண்ணிக்கையிலான எண்ணங்களின் அலைகள், ஒன்றன்பின் ஒன்றாக உங்கள் மீது பாய்ந்து வரும், இதனால் உங்கள் ஆன்மா ஒரு ஆழமான பள்ளத்தில் மூழ்குவது போலவும், அழிவுக்குத் தயாராக இருப்பது போலவும் தோன்றும். ஆனால் மீண்டும், ஒரு சீடரின் தூண்டுதலால் இயேசு, தீய காற்றுகளை (எண்ணங்களை) ஓய்ந்திடக் கட்டளையிடுகிறார், அவை அடங்குகின்றன. நீர், ஒரு மணி நேரத்திற்கோ அல்லது ஒரு நிமிடத்திற்கோ எதிரியின் தாக்குதல்களிலிருந்து விடுதலை பெற்றவராக, உம்மை இரட்சித்த அவருக்கு மகிமையைக் கொடுங்கள், மேலும் மரணத்தைப் பற்றிய தியானத்தில் உங்களை மூழ்கடித்துக் கொள்ளுங்கள்.

27. நமது இதயத்தின் முழு கவனத்துடனும் பக்தி உணர்வுடனும் நமது பாதையில் நடப்போம். கவனம் மற்றும் பிரார்த்தனை, நாளுக்கு நாள் இணைந்திருக்கும்போது, ஏலியாளின் நெருப்பு தேருக்கு இணையான ஒன்றை உருவாக்குகின்றன , அவற்றில் பங்கேற்பவர்களை தெய்வீக உயரங்களுக்கு உயர்த்துகின்றன. நான் என்ன சொல்கிறேன்? தங்களைத் தியானத்தில் நிலைநிறுத்திக் கொண்டவர்களுக்கும், அவ்வாறு செய்ய முயற்சிப்பவர்களுக்கும், ஒரு தூய இதயம் அதன் சொந்த சூரியன், சந்திரன் மற்றும் நட்சத்திரங்களுடன் ஒரு மனப் பரலோகமாக மாறுகிறது, மேலும் அது ஒரு மர்மமான தரிசனம் மற்றும் மேன்மை (மனதின் வெற்றி) மூலம் சொல்லப்பட முடியாத கடவுளுக்கு ஒரு பாத்திரமாகச் செயல்படுகிறது. இறைப் பண்பின் மீது அன்பு கொண்ட எவரும், ஒவ்வொரு கணமும் இறைவனது நாமத்தை உச்சரிக்கவும், முழுத் தீவிரத்துடன், வார்த்தைகளைச் செயல்களாக மாற்றவும் முயற்சி செய்யட்டும். ஆன்மாவிற்கு பொதுவாகத் தீங்கு விளைவிக்கும் தனது ஐந்து புலன்களையும், யாரொருவர் சிறிது முயற்சியுடன் அடக்குகிறாரோ, அவரே இதயத்தின் போராட்டத்தையும் போரையும் மனதிற்கு முடிந்தவரை எளிதாக்குகிறார். எனவே, அனைத்து வெளிப்புற செல்வாக்குகளையும் (ஆத்துமாவிற்கு தீங்கு விளைவிப்பனவற்றை) தடுத்து நிறுத்த கவனமாக இருங்கள், மேலும் அவற்றிலிருந்து எழும் எண்ணங்களை கடவுள் அருளிய, ஆன்மீக வழிகளான, கலை மூலம் வழிநடத்தப்பட்டு போராடுங்கள்: விழிப்புணர்வின் உழைப்பின் மூலம், காம இன்பங்கள் மீதான உந்துதல்களைக் கட்டுப்படுத்துங்கள்; உண்ணுதல், பருகுவதில் மிதமாக இருங்கள்; மேலும், நல்ல நேரத்தில் இதயத்தின் போராட்டத்தை உங்களுக்கு எளிதாக்கும் வகையில் உங்கள் உடலைப் போதுமான அளவு மெலிதாக்குங்கள். இவையெல்லாம் செய்வதன் மூலம், நீங்கள் உங்களுக்குத்தானே ஒரு நன்மையைச் செய்துகொள்கிறீர்கள், வேறு யாருக்கும் அல்ல. உங்கள் ஆன்மாவை மரண எண்ணங்களால் வாட்டுங்கள், மேலும் கிறிஸ்து இயேசுவை நினைப்பதன் மூலம் உங்கள் சிதறிய மனதை ஒன்றுகூட்டுங்கள்; குறிப்பாக இரவில், மனம் பொதுவாகத் தெளிவாகவும் பிரகாசமாகவும் இருக்கும்போது, கடவுளையும் தெய்வீகமான அனைத்தையும் தெளிவாகத் தியானியுங்கள்.

28. உடற்கட்டுப் பயிற்சியின் முயற்சிகளையும் நாம் தவிர்க்க வேண்டாம்: ஏனெனில், எப்படிப் புல்லி இருந்து கோதுமை முளைக்கிறதோ, அப்படி இந்த முயற்சிகளிலிருந்து ஆன்மீக மகிழ்ச்சியும், நன்மையின் அனுபவமும் முளைக்கின்றன. தவறான பகுத்தறிவு மூலம் மனசாட்சியின் கட்டளைகளை நாம் ஒதுக்கிவிட வேண்டாம்; ஏனெனில் அது நம்மை மீட்பளிப்பனவும் செயல்பாட்டிற்குரியனவுமானவற்றால் தூண்டுகிறது, மேலும் நமது கடமை என்ன, நாம் எதற்குக் கட்டுப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதை எப்போதும் அறிவிக்கிறது; குறிப்பாக அது ஒரு உயிருள்ள, செயல்பாட்டுக்குரிய மற்றும் நுட்பமான மன நிதானத்தால் தூய்மைப்படுத்தப்படும்போது. அத்தகைய சமயங்களில், அதன் தூய்மையின் காரணமாக, அது பொதுவாக ஒரு தெளிவான தீர்ப்பை வழங்குகிறது (அது முன்வைக்கப்படும் அனைத்தின் மீதும்—ஒரு நீதியான மற்றும் உறுதியான தீர்ப்பு), இது அனைத்துத் தயக்கங்களையும் விலக்குகிறது. இந்தக் காரணங்கள் அனைத்தின் பொருட்டும், ஒருவன் பொய்க் காரணங்களால் வழிதவறக்கூடாது; ஏனெனில் அது, கடவுளுக்குப் பிரியமான ஒரு வாழ்க்கையில் நமக்கு அறிவிக்கிறது, மேலும், பாவங்களால் மனதை அசுத்தப்படுத்தியிருந்தால் ஆன்மாவைக் கடுமையாகக் கண்டிக்கிறது, தனது மீறல்களைச் சரிசெய்வதற்கான வழியைக் காட்டுகிறது, வீழ்ந்த இதயத்தை மனந்திரும்பத் தூண்டுகிறது, மேலும் அதற்கு இனிமையான வற்புறுத்தலுடன் ஒரு தீர்வையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

29. விறகிலிருந்து எழும் புகை பெரும்பாலும் கண்களுக்குக் கடுமையாக இருக்கிறது; ஆயினும் அது பின்னர் அவற்றுக்கு ஒளியை வெளிப்படுத்தி, முன்பு தன்னைத் தொந்தரவு செய்தவர்களுக்கு ஆறுதல் அளிக்கிறது. மேலும், மன ஒருமுகப்பாடு, மனக்கண்களைத் தொடர்ந்து இறுக்கமாக வைத்திருப்பதால், தலைக்குச் சோர்வைத் தந்து பாரமாகிறது. ஆனால் ஜெபத்தில் அழைக்கப்படும்போது இயேசு வந்து இதயத்தை ஒளிப்படுத்தி அருளுகிறார். அவருடைய நினைவும், (நமது உள்ளத்தின்) ஒளிமயமாக்கலும் இணைந்து, எல்லா ஆசீர்வாதங்களிலும் உயர்ந்ததை (அதாவது, இறைவன் தாமே) அருளுகின்றன.

30. நம் மனதைக் குழப்புவதில் பழகிப்போன எதிரி, நம்மையும் தன்னுடன் சேர்ந்து புழுதியுண்ணவும், (அதாவது) வயிற்றுக்காக வாழவும் தூண்டுகிறான். ஆனால் தேவன் கூறினார்: 'உனக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையே பகைமையை ஏற்படுத்துவேன்' (ஆதியாகமம் 3:15). இந்தக் காரணத்திற்காக, நாம் எப்போதும் தேவனுக்குக் கூப்பிட வேண்டும், அதன் மூலம் ஒவ்வொரு நாளையும் சாத்தானின் அக்கினிக் கணைகளால் காயப்படாமல் கடக்க முடியும். 'என் நாமத்தை அறிந்தவர்களுக்கு நான் மூடுதலாக இருப்பேன்' என்று தேவன் (சங்கீதக்காரன் மூலம்) கூறுகிறார் (சங். 90:14). மேலும்: 'தேவன் பயந்தவர்களுக்கு அவருடைய இரட்சிப்பு சமீபமாயிருக்கிறது' (சங். 84:10).

31. ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்போஸ்தலரான, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பாத்திரமானவர், கிறிஸ்துவுக்குள் பேசும்போது, நம்மில் நிகழும் உள்ளான, கண்ணுக்குத் தெரியாத, ஆவிக்குரிய போராட்டத்தில் பெரும் அனுபவம் பெற்று, எபேசியர் திருமுகத்தில் கூறினார்: 'ஏனெனில் நம் போராட்டம் மாம்சத்துக்கும் இரத்தத்துக்கும் விரோதமானதல்ல, அதிகாரிகளுக்கும் அதிகாரங்களக்கும், இந்த உலகத்தின் காரிருள் காலத்திலுள்ள ஆதிக்கங்களுக்கும், பரலோக மண்டலங்களில் உள்ள துன்மார்க்கத்தின் ஆவிக்குரிய சேனைகளுக்கும் விரோதமானதாகும்' (எபே. 6:12). அப்போஸ்தலனாகிய பேதுருவும் கூறுகிறார்: ''விழித்திருங்கள், எச்சரிக்கையாயிருங்கள்; ஏனெனில், உங்கள் எதிராளியாகிய பிசாசு, தின்றுவிடுவதற்கு யாரைத் தின்றுவிடுவதென்று தேடி, உறுமுதலையாகிய சிங்கம்போலச் சுற்றித்திரிகிறது; அதை எதிர்த்து நில்லுங்கள், விசுவாசத்தில் நிலைத்திருங்கள்' (1 பேதுரு 5:8–9). நமது கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே, நற்செய்தியின் வார்த்தைகள் வெவ்வேறு மனப்பான்மைகளுடன் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் விதத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது, இவ்வாறு கூறினார்: 'பின்பு சாத்தான் வந்து, அவர்களுடைய இருதயங்களிலிருந்து வார்த்தையைப் பறித்துக்கொள்கிறான்' – இது அவன் ஒரு பொல்லாத மறதியைப் பதியவைப்பதன் மூலம் செய்யும் ஒரு திருட்டு, 'அதனால் விசுவாசிக்காதவர்கள் இரட்சிக்கப்படாமல் இருப்பார்கள்' (லூக்கா 8:12). – மேலும் அப்போஸ்தலன் (பவுல்) மீண்டும் கூறுகிறார்: 'என் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் தேவனுடைய சட்டத்தில் நான் பிரியமாயிருக்கிறேன்; ஆனால் என் அவயவங்களில் வேறொரு சட்டம் கிரியையாயிருக்கிறது; அது என் புத்தியின் சட்டத்திற்கு விரோதமாய்ப் போர் தொடுத்து, என்னைப் பிடித்து அடிமையாக்குகிறது' (ரோமர் 7:22–23). – இவை அனைத்தையும் நமக்குப் போதிக்கவும், நமக்கு மறைந்திருந்ததை வெளிப்படுத்தவும் அவர்கள் கூறினார்கள்.

32. மனம் சுய-குற்ற உணர்வையும் பணிவையும் இழக்கும்போது, அது பொதுவாகப் பலரின் மேலே நிற்கிறது என்று நினைத்துப் பெருமையடைகிறது. நமது சொந்த பலவீனத்தைப் பற்றிய விழிப்புணர்வைப் பெற விரும்புகையில், 'சகோதரரே, நான் அதை அடைந்துவிட்டதாக எண்ணிக்கொள்ளவில்லை: 'இருப்பினும் நான் ஒரு காரியத்தைச் செய்கிறேன்: பின்னிருக்கிறவற்றை மறந்து, முன்னிருக்கிறவற்றை நோக்கி இலட்சியத்தை நோக்கிப் பாய்கிறேன், கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் தேவனுடைய மேலான அழைப்பின் பரிசுக்காக இலக்கை நோக்கி ஓடுகிறேன்' (பிலி. 3:13-14). மீண்டும்: ''நான் குறிக்கோள் இல்லாமல் ஓடுவதில்லை; காற்றில் அடிக்கிறவனைப் போலக் குத்துச்சண்டை செய்வதில்லை. இல்லை, நான் என் உடலைக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்து அடக்கிக்கொள்கிறேன். ஏனெனில், மற்றவர்களுக்குப் பிரசங்கித்துவிட்டு, நானே தகுதியற்றவனாகிவிடக் கூடாது' (1 கொரி. 9:26–27). பணிவு என்றால் என்ன என்பதையும், அதே நேரத்தில் நற்பண்புக்காகப் போராடுவது என்றால் என்ன என்பதையும் நீங்கள் காண்கிறீர்களா? ஒரு பெரிய மற்றும் கண்ணியமான மனிதரான புனித பவுலிடம் கூட பணிவு எப்படி இருக்கும் என்று பார்க்கிறீர்களா? (ஆனால் அவர் வேறு என்ன சொல்கிறார் என்று கேளுங்கள்.) – கிறிஸ்து கூறுகிறார், 'பாவிகளை இரட்சிக்க நான் உலகத்திற்கு வந்தேன், அவர்களில் நான் முதன்மையானவன்' (1 தீமோ. 1:15). – மேலும் உண்மையில், நமது இயல்பின் பரிதாப நிலையைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, நாம் பணிவாக இருப்பதில் எப்படித் தவற முடியும்? ஏனெனில், பூமியின் புழுதியை விட மோசமானது என்ன? மேலும் நாம் கடவுளை நினைவில் கொள்ள வேண்டும், அதற்காகத்தான் நாம் படைக்கப்பட்டோம்; மேலும் நமது ஆண்டவரின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றுவது எளிதாக இருப்பதற்காக, நாம் சுயக்கட்டுப்பாட்டின் ஒழுக்கத்தில் நம்மைப் பழக்கப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

33. தீய எண்ணங்களுக்கு அடிபணியக்கூடிய ஒருவன், தன் வெளிப்புற நடத்தைகளில் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவதென்பது இயலாதது. தங்கள் இதயங்களிலிருந்து தீய எண்ணங்களை வேரறுக்காதவர்கள், அவற்றுக்குரிய தீய செயல்களில் அவற்றை வெளிப்படுத்துவதைத் தவிர்க்க முடியாது. ஒருவர் காமக்கண்ணுடன் பார்ப்பதற்குக் காரணம், அவருடைய உள்ளார்ந்த கண் முதலில் அசுத்தப்பட்டு மங்கிவிட்டது என்பதே. அதுபோலவே, வெட்கக்கேடான காரியங்களைக் கேட்கும் விருப்பத்திற்குக் காரணம், நமது அழிவிற்காகத் தீய பேய்கள் உள்ளுக்குள் கிசுகிசுக்கும் அனைத்தையும் ஆன்மாவின் காதுகளால் ஆவலுடன் கேட்பதே ஆகும். நாம் கர்த்தருக்குள் உள்ளேயும் புறத்தேயும் நம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்; நம்மில் ஒவ்வொருவரும் நமது இंद्रியங்களைக் காத்து, உணர்ச்சிகளின் தாக்கத்திலிருந்தும் மீறல்களிலிருந்தும் தினமும் நம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். நமது முந்தைய முட்டாள்தனத்தின் நாட்களில், உலகின் மனப் பெருமையில் சிக்கி, நமது முழு மனதையும் எல்லாப் புலன்களையும் பாவத்தின் கவர்ச்சிக்கு அர்ப்பணித்தது போல, இப்பொழுது, கடவுளுக்கு இணக்கமான வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்த நாம், நமது முழு மனதையும் எல்லாப் புலன்களையும் உயிருள்ள மற்றும் உண்மையான கடவுளுக்கும், கடவுளின் சத்தியத்திற்கும் சித்தத்திற்கும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

34. முதலில் 'தாக்கம்' (προσβολή – ஒரு மோதൽ, எறியப்பட்ட ஒரு பொருள் அது குறிவைக்கப்பட்ட இலக்கைத் தாக்கும் செயல்); பின்னர் 'இணைப்பு' (συνδυασμόζ – ஒரு இணைப்பு, மனத்தின் கவனம் பொருளின் மீது நிலைத்திருப்பதால், ஆன்மா தன்னைத் தாக்கித் தனது கவனத்தை ஈர்த்த அந்தப் பொருளில் மட்டுமே அக்கறை கொள்கிறது); மேலும், 'இணைப்பு' (ஒருவரின் கவனத்தை ஈர்த்த பொருள் ஒரு விருப்பத்தைத் தூண்டுகிறது - மேலும் ஆன்மா அதற்கு இணங்குகிறது - இதனால் ஒரு இணைப்பு உருவாகிறது); இதைத் தொடர்ந்து, 'பிடிப்பு' (அந்தப் பொருள், அதை விரும்பிய ஆன்மாவைக் கைதியாக்கி, ஒரு அடிமையாகக் கட்டி, செயலுக்கு இட்டுச் செல்கிறது); இறுதியாக, 'உணர்ச்சி' (πάθοζ - ஆன்மாவின் ஒரு நோய்), இது அடிக்கடி மீண்டும் மீண்டும் செய்வதன் (அதே விருப்பத்தைத் திருப்திப்படுத்துதல்) மூலமும், பழக்கத்தின் (அதைத் திருப்திப்படுத்தும் செயல்கள்) மூலமும் ஆன்மாவில் ஆழமாகப் பதிந்து (ஒரு குணாதிசயமாக மாறி)விடுகிறது. நமது உள்ளத்தில் நடைபெறும் போராட்டத்தில் வெற்றி பெறுவதற்கான போர்க்களம் இதில்தான் உள்ளது! புனிதத் தந்தையர்களும் இதை இவ்வாறுதான் வரையறுக்கின்றனர்.

35. மேலும் – அவர்கள் கூறுவது போல் – 'பற்று' என்பது இதயத்தில் தோன்றி மனதில் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொண்ட ஒரு பொருளின் அல்லது ஒரு எண்ணத்தின் எளிய சிந்தனை மட்டுமே; 'இணைப்பு' என்பது தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொண்ட பொருள் அல்லது உருவத்துடன், அது உணர்ச்சிப்பூர்வமாக இருந்தாலும் சரி, உணர்ச்சியற்றதாக இருந்தாலும் சரி, நிகழும் உரையாடல்; 'உள்வாங்குதல்' என்பது மனக்கண்ணுக்குத் தெரியும் ஒரு பொருளின் பால் ஆன்மா மகிழ்ச்சியுடன் கொண்டிருக்கும் நாட்டம்; 'வசீகரம்' என்பது இதயத்தின் வலுக்கட்டாயமான மற்றும் விருப்பத்திற்கு மாறான சிறைப்பிடிப்பு, அதில் அதைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளுதல், மற்றும் அதை வசீகரித்த பொருளுடன் ஒரு ஒற்றை வாழ்க்கையாக (sunousia) ஒருவிதத்தில் இணைதல், இந்த இணைதலில் இருந்து நமது நல்நிலை மறைந்துவிடுகிறது (நமது அமைதி இழக்கப்படுகிறது); உணர்ச்சி, பொதுவாக, நீண்டகாலப் பற்று (ஓர் பொருளுக்கு) மூலம் ஆன்மாவில் வேரூன்றுகிறது என்று கூறப்படுகிறது. இவையனைத்திலும் ('செயல்கள் அல்லது நிலைகள்'), 'முதலாவது' பாவமற்றது, 'இரண்டாவது' – முற்றிலும் அப்படியல்ல; 'மூன்றாவது' துறவியின் நிலையைச் சார்ந்தது (ஒருவேளை துறவு முயற்சி மற்றும் போராட்டத்தின் விகிதாச்சாரத்தைப் பொறுத்தது); 'போராட்டம்', இருப்பினும், ஒன்று (ஒருவர் உறுதியாக நிற்கும்போது) கிரீடங்களுக்கான காரணமாகவோ அல்லது (ஒருவர் வீழ்ச்சியடையும்போது) சித்திரவதைகளுக்கான காரணமாகவோ அமைகிறது.

36. பிரார்த்தனை நேரத்தில் இருக்கும் கட்டுப்பாடும், பிரார்த்தனை செய்யாத நேரத்தில் இருக்கும் கட்டுப்பாடும் வெவ்வேறானவை. காமம் என்பது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, சமமான (எதிர்க்குரடான) மனந்திரும்புதலுக்கு அல்லது எதிர்கால வேதனைக்கு உட்பட்டது. முதலாவதற்கு, அதாவது பற்றுக்கு எதிராக, யார் எதிர்க்கிறாரோ அல்லது உணர்ச்சியற்றவராக இருக்கிறாரோ, அவர் ஒரு நொடியில் அசிங்கமான அனைத்தையும் துண்டித்துவிடுகிறார். – தீய பேய்கள் துறவிகள் மற்றும் பொதுமக்கள் இருவர் மீதும் நடத்தும் போர் இதுவே, இதில் நாம் கூறியது போல் வெற்றி மற்றும் தோல்வி இரண்டും உண்டு. வெற்றி பெறுபவர்களுக்கு கிரீடங்கள் காத்திருக்கின்றன, ஆனால் தோல்வியடைந்து பாவமன்னிப்பு கோராதவர்களுக்கு சித்திரவதை காத்திருக்கிறது. ஆகவே, நாம் அவர்களுக்கு எதிராக நமது மனதில் போராடுவோம், அதனால் அவர்கள் தீய ஆலோசனைகளைக் கண்ணுக்குத் தெரியும் பாவச் செயல்களில் நாம் நிறைவேற்றாமல் இருப்போம். நமது இதயங்களிலிருந்து ஒவ்வொரு பாவத்தையும் வெட்டித் தள்ளி, நமது உள்ளத்திற்குள்ளேயே பரலோக ராஜ்ஜியத்தைக் காண நாம் முயற்சிப்போம். அத்தகைய ஒரு மேலான முயற்சியின் மூலம், நாம் இதயத் தூய்மையையும் கடவுளுக்கு முன்பான இடைவிடாத மனந்திரும்புதலையும் பாதுகாப்போம்.

37. பல துறவிகள், பேய்களால் மனதில் ஏற்படுத்தப்படும் மாயைகள் பற்றி அறிந்திருக்கவில்லை. அவர்கள் தங்கள் கடமைகளில் விடாமுயற்சியுடன் இருப்பதில் கவனம் செலுத்தி, மனதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், எளிமையுடனும் வஞ்சனையற்ற வாழ்க்கையையும் வாழ்கின்றனர். இதயத் தூய்மையை ஒருபோதும் சுவைத்திராததால், அவர்கள் அக ஆசைகளின் இருளைப் பற்றி முற்றிலும் அறியாமல் இருக்கிறார்கள் என்று நான் நம்புகிறேன். புனித பவுல் குறிப்பிடும் போராட்டத்தை அறியாதவர்கள், நன்மையின் அனுபவத்தால் சோதிக்கப்படாமல், செயலில் செய்யப்பட்ட பாவங்களை மட்டுமே வீழ்ச்சிகளாகக் கருதுகின்றனர்; உடல் கண் காண முடியாத, மறைக்கப்பட்ட மனப் போராட்டங்களின் வெற்றிகளையும் சாதனைகளையும் புறக்கணிக்கின்றனர். ஏனெனில், அவை உழைப்பிற்கு ஒரே ஊதியம் வழங்கும் கடவுளுக்கும், முயற்சி செய்பவரின் மனசாட்சிக்கும் மட்டுமே அறியப்பட்டவை. பின்வரும் வேதவசனங்கள் அத்தகைய மக்களை நோக்கியே பேசப்பட்டதாகத் தெரிகிறது: 'அவர்கள் சமாதானம், சமாதானம் என்று சொல்லுகிறார்கள், ஆனால் சமாதானம் இல்லை' (எசேக்கியேல் 13:10). எளிமையானவர்களாக இருந்து, அத்தகைய நிலையில் தங்களைக் காண்கிற சகோதரர்களுக்காக நாம் ஜெபிக்க வேண்டும், மேலும் அவர்களுக்கு முடிந்தவரை போதிக்க வேண்டும், இதன் மூலம் அவர்கள் கண்ணுக்குத் தெரியும் தீச்செயல்களிலிருந்து மட்டுமல்ல, இதயத்திற்குள் செயல்படும் தீமையிலிருந்தும் விலகிச் செல்ல வேண்டும். ஆत्मாவின் கண்ணை (அதாவது, ஆத்மாவின் பார்வையையே) தூய்மைப்படுத்தும் தெய்வீக விருப்பம் கொண்டவர்களுக்கு, கிறிஸ்துவின் ஒரு வேறுபட்ட கிரியையும் ஒரு வேறுபட்ட திருவருட்சாதனமும் உண்டு.

38. மரணத்தைப் பற்றிய ஆழ்ந்த விழிப்புணர்வு உண்மையிலேயே பல நற்பண்புகளைத் தன்னுள் இணைத்துக் கொள்கிறது. அது கண்ணீரின் தாய், அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய சுயக்கட்டுப்பாட்டிற்கான வழிகாட்டி, கெஹென்னாவின் நினைவூட்டி, ஜெபத்திற்கும் கண்ணீருக்கும் தாய், இதயத்தின் பாதுகாவலர், சுயபரிசோதனை மற்றும் பகுத்தறிவின் மூலம்; இவற்றின் மூலம், பிள்ளைகளின் தேவனைப் பற்றிய ஆழ்ந்த பயமும், உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களிலிருந்து இதயத்தின் தூய்மையாக்கலும், கர்த்தருடைய பல கட்டளைகளை உள்ளடக்கியுள்ளது. அத்தகைய இதயத்தில், ஒருவர் உச்சகட்ட சிரமத்துடன் சகித்துக்கொள்ளப்படும் ஒரு போராட்டத்தையும் ஒரு செயலையும் காண்கிறார். மேலும் இதுவே கிறிஸ்துவின் பல வீரர்களின் மிகப்பெரிய கவலையாகும்.

39. சில எதிர்பாராத துரதிர்ஷ்டம் அல்லது பேரழிவு பொதுவாக நமது மன ஒருமுகப்பாட்டைக் குலைத்து, மனதை அதன் மீட்பளிக்கும் நிலையிலிருந்து பிரித்து—சிறந்ததை விரும்பும் ஆசையை அணைத்து—அதை பாவமான சண்டை மற்றும் கருத்து வேறுபாட்டிற்குள் இழுக்கிறது. நமக்கு இவ்வளவு பேரழிவைத் தரும் இத்தகைய பேரழிவிற்கான காரணம், சோதனைகளுக்கு எதிராகப் பாதுகாத்துக் கொள்ள நாம் கவனம் செலுத்துவதில்லை (அவை எந்தத் திசையிலிருந்து, எப்போது நம்மைத் தாக்கத் தயாராக இருக்கின்றன என்று யாருக்குத் தெரியும்).

40. ஒவ்வொரு கணமும் நம்மைக் காத்திருக்கும் துரதிர்ஷ்டங்களில் எதுவும் நம்மைக் கலக்கமடையச் செய்யாது அல்லது வருத்தப்படுத்தாது, அவற்றின் தவிர்க்க முடியாத தன்மையை உணர்ந்து, நாம் எப்போதும் இதை மனதில் கொண்டிருந்தால். இதனால்தான் தெய்வீகத் திருத்தூதர் பவுல் கூறுகிறார்: 'நான் பலவீனங்களிலும், இக்கட்டுகளிலும், தேவைகளிலும் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்' (2 கொரி. 12:10). மேலும்: 'கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் தேவபக்தியாக ஜீவன்தரிக்க விரும்புகிற யாவரும் துன்பப்படுத்தப்படுவார்கள்' (2 தீமோ. 3:12). அவருக்கு என்றென்றைக்கும் மகிமை உண்டாவதாக. ஆமென்.

எலியா, முதியவர் மற்றும் முதன்மையர்

அவரைப் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான குறிப்பு

எக்டிக் என்றும் அழைக்கப்படும் இந்த மூப்பர் எலியா, புனித கிரிகோரி தெயாலஜியனின் இறையியல் எழுத்துக்களுக்கு உரைநயம்போட்ட கிரேட்டையைச் சேர்ந்த எலியாவா, அல்லது வேறு யாராவரா என்பது தெரியவில்லை. இருப்பினும், பின்தொடரும் அத்தியாயங்களை வைத்துப் பார்க்கும்போது, அவர் வெளிப்புற ஞானத்திலும், குறிப்பாக நமது ஆன்மீக ஞானத்திலும் மிக உயர்ந்த ஞானம் கொண்ட மனிதராக இருந்தார் என்பது தெளிவாகிறது; மேலும் அவரது வார்த்தைகள் சில சமயங்களில் சற்று தெளிவற்றதாக இருந்தாலும், வெளிப்பாட்டுத்தன்மையும் சக்திவாய்ந்ததாகவும் இருக்கின்றன. எனவே, இந்த எழுத்துக்களின் தொகுப்பை—ஞானமுள்ள எலியா அத்தியாயங்கள் என்று தலைப்பிடப்பட்டுள்ளதைப் போல—என்று அழைப்பது ஒரு மிகைப்படுத்தல் என்று நாங்கள் நினைக்கவில்லை ஒருவிதமான ஆன்மீகத் தோட்டம், இது வண்ணமயமான புல்லிகளால் மட்டுமல்ல, பழம் தரும் மரங்களாலும் நிரம்பியுள்ளது; மேலும் ஆன்மீக ஆறுதல் தேடும்வர்களை இந்த சொர்க்கத்திற்குள் அழைக்க நாம் வெட்கப்படக்கூடாது, ஏனெனில் அவர்களின் ஆன்மீகப் புலன்களான—பார்வை, வாசனை மற்றும் சுவை—அனைத்தும் இங்கு நிறைவான திருப்தியைக் காண்பன என்ற முழுமையான நம்பிக்கை நமக்குண்டு (சுருக்கமாக – கிரெச். டோப்ரோட் அவர்களின் முன்னுரையிலிருந்து). மூப்பர் எலியா எழுதிய அத்தியாயங்களின் தலைப்பான *ஆந்த்லோஜியன்* (Anthologion) என்பதற்கு 'பூக்களின் தொகுப்பு' அல்லது 'மலர்களின் திரள்' என்று பொருள். இது, புனிதத் தந்தையர்களின் சிந்தனைகளைக் கடவுளின் மூப்பர் தன் இதயத்தில் ஏற்றுக்கொண்டு, அவற்றைத் தனக்காகப் பாதுகாக்க விரும்பி, சில சமயங்களில் தந்தையர்களின் சொந்த வார்த்தைகளிலும், சில சமயங்களில் தனது சொந்த வார்த்தைகளிலும் வெளிப்படுத்தியபோது, அவர்கள் எழுதப்பட்டன என்பதைக் காட்டுகிறது. இதன் விளைவாக, வாசகர்கள் அவற்றில் ஒரு பிதா அல்லது மற்றொரு பிதாவின் செல்வாக்கைக் கண்டிருக்கலாம், அல்லது மேற்கத்திய நாடுகளில் நிகழ்ந்தது போல, அவற்றை அவர்களில் ஒருவருடைய படைப்பாகக் கூடக் கருதியிருக்கலாம். அங்கு, புனித மேக்சிமஸின் படைப்புகளின் வத்திக்கான் கோடெக்ஸில், அவை இந்தத் தந்தைக்கு உரித்தானதாகக் கூறப்படுகின்றன; மேலும், புனித தந்தையரின் படைப்புகளின் சமீபத்திய பதிப்பாசிரியரான மிஞ்ஞே, அவருடைய எழுநூறு கருத்து மற்றும் நடைமுறை சார்ந்த அத்தியாயங்களைத் தொடர்ந்து, அவற்றை புனித மேக்சிமஸின் படைப்புகளில் பின்வரும் தலைப்பின் கீழ் சேர்த்தார்: 'புனித மேக்சிமஸின் படைப்புகளின் வத்திக்கான் கோடெக்ஸிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட பிற அத்தியாயங்கள்' (Patrologia Graecae, vol. X). கிரேக்க டோப்ரோடோலுபியைத் தொகுத்தவர்கள், இந்த அத்தியாயங்கள் யாருக்குச் சொந்தமானவை என்பதைத் தீர்மானிப்பதை எளிதாகக் கருதினர் என்று நாங்கள் நம்புகிறோம், மேலும் நாங்கள் அவர்களின் வழியைப் பின்பற்றி, இந்த அத்தியாயங்களை எலாஜா என்ற முனிவரின் படைப்பாக அங்கீகரிக்கிறோம். வாசகரின் தகவலுக்காக, கிரேக்க டோப்ரோடோலுபியில் அத்தியாயங்கள் இரண்டு பாதிகளாக (109–140) பிரிக்கப்பட்டுள்ளன என்பதை நாங்கள் குறிப்பிடுகிறோம். மிக்னேயின் பதிப்பில், அத்தியாயங்கள் தொடக்கத்திலிருந்து இறுதி வரை தொடர்ச்சியாக எண்ணப்பட்டுள்ளன. இந்த விஷயத்தில் நாங்கள் அவற்றைப் பின்பற்றுகிறோம். எங்கள் மொழிபெயர்ப்பில் அத்தியாய எண்கள் தொடர்ச்சியாக இல்லை, சில விடுபடல்கள் உள்ளன என்பதை வாசகர் கவனிப்பார். இந்த விடுபடல்கள், அந்தந்த அத்தியாயங்கள் அவற்றின் தெளிவற்ற தன்மை காரணமாக விடுபடப்பட்டன என்பதைக் குறிக்கின்றன. இருப்பினும், அத்தகைய நிகழ்வுகள் மிகச் சிலவே உள்ளன.

இளைய பிரஸ்பைடரியும் எக்டிகஸுமான எலியாவினால் பெரும் ஞானத்துடன் தொகுக்கப்பட்ட மலர் தொகுப்பு

1. கடவுளை உண்மையாக விசுவாசிக்கிற ஒரு கிறிஸ்தவன், கவலையற்ற திருப்தியில் ஈடுபடக்கூடாது, மாறாக எப்போதும் சோதனையை எதிர்பார்த்து அதை எதிர்கொள்ளத் தயாராக இருக்க வேண்டும். அப்போதுதான், அது வரும்போது, அவன் திகைப்படையாமலோ அல்லது கலக்கமடையாமலோ இருக்க முடியும். மாறாக, தீர்க்கதரிசியின் மூலம் சங்கீதத்தில் கூறப்பட்டதை மனதில் கொண்டு, நன்றியுடன் துக்கத்தின் பாரத்தைச் சுமக்க முடியும்: 'கர்த்தாவே, என்னை சோதித்து, என்னை ஆராய்ந்து பார்' (சங். 25:2) – மேலும், மற்றொரு சங்கீதத்தில், தீர்க்கதரிசி, 'உமது தண்டனை என்னை அழித்துவிடும்' என்று சொல்லாமல், மாறாக, 'கடைசியில் என்னை நேர்மையாக்கும்' (சங். 17:36) என்று கூறினார்.

2. நன்மையின் ஆரம்பம் கடவுளுக்குப் பயப்படுதலும், அதன் முடிவு கடவுள் மீது அன்பு செலுத்துதலுமாகும். எல்லா நன்மைகளின் ஆரம்பம் சுறுசுறுப்பான மனமும் நோக்கமுள்ள செயலுமாகும். ஏனெனில், காரணமின்றிச் செயல்படுவது ஒரு நல்ல விடயமல்ல, மேலும் செயலற்ற சிந்தனை பலனளிப்பதாகவோ (முன்னேற்றமாகவோ) இருப்பதில்லை.

3. உடலின் செயல் விரதமும் விழிப்புமாக இருக்கிறது, உதடுகளின் செயல் சங்கீதங்களைப் பாடுவதாகும். ஆயினும், ஜெபம் சங்கீதங்களைப் பாடுவதை விடச் சிறந்ததாகும், மௌனம் வார்த்தைகளை விட விலையுயர்ந்தது. கைகளின் வேலை என்பது அவைகள் எந்தப் புகாரும் இன்றிச் செய்வதாகும்; கால்களின் வேலை என்பது முதல் கட்டளையிலேயே அவைகள் செய்வதாகும். ஆன்மாவின் வேலை என்பது எளிமையுடன் கூடிய சுயக்கட்டுப்பாடு, மற்றும் சுயக்கட்டுப்பாட்டுடன் செயல்படும் எளிமை; மனதின் வேலை என்பது தியானத்தில் ஜெபமும், ஜெபத்தில் கடவுளைத் தியானிப்பதும் ஆகும்.

4. இரக்கமும் உண்மையும் எல்லா நற்பண்புகளுக்கும் மேலானவை; அவற்றின் பழம் பணிவு ஆகும். புனிதத் தந்தையர்களின்படி, இதிலிருந்து விவேகம் பிறக்கிறது. இது இல்லாமல், மேலே கூறப்பட்ட நற்பண்புகளில் எதையும் அதன் நிறைவைக் காணவோ (அடையவோ) முடியாது.

5. பகுத்தறிவின் சக்கணத்தை இகழும் செயல், பயனற்று அங்கும் இங்கும் அலைந்து திரியும் ஒரு கன்று போலாகிவிடுகிறது; மேலும் பகுத்தறிவு, செயலின் கண்ணியமான மேலங்கியைக் களைந்து, மதிப்புள்ளதாகத் தோன்ற எல்லா வகையிலும் முயன்றாலும், மதிப்புள்ளதாகத் தோன்றவில்லை.

6. ஒரு துணிச்சலான ஆன்மா, செயல்படும் மற்றும் தியானிக்கும் என்ற இரண்டு எரியும் விளக்குகளைப் பிடித்திருக்கும் ஒரு மனைவியைப் போல, வாழ்நாள் முழுவதும் தனது கடமையை நிறைவேற்றுகிறது. இன்பங்களால் செல்லம் கொடுக்கப்பட்ட ஆன்மாவுக்கு நேர்மாறானது உண்மையாகும்.

7. தன்னிச்சையான துன்பம் மட்டும், ஆன்மா பாவத்திலிருந்து முழுமையான விடுதலை அடையப் போதுமானதல்ல, அது விருப்பத்திற்கு அப்பாற்பட்ட துன்பத்தின் நெருப்புக் கூடையில் சுத்திகரிக்கப்படாவிட்டால்.

8. பாவத்திலிருந்து முழுமையான தூய்மைக்காக, ஆன்மா ஒரு வாளைப் போல நெருப்பிலும் நீரிலும்—அதாவது, தன்னிச்சையான மற்றும் விருப்பமில்லாத உழைப்புகள் மற்றும் கஷ்டங்கள் வழியாக—கடந்து செல்லாவிட்டால், அது விரும்பத்தகாத துரதிர்ஷ்டங்களை எதிர்கொள்ளும்போது பாதிப்படையாமல் இருக்க முடியாது.

9. தன்னிச்சையான சோதனைகளுக்கு உடல்நலம், செல்வம் மற்றும் புகழ் ஆகிய மூன்று முக்கிய காரணங்கள் இருப்பது போலவே, விருப்பமில்லாத சோதனைகளுக்கும் இழப்பு, நோய் மற்றும் அவதூறு ஆகிய மூன்று காரணங்கள் உள்ளன. இவை அனைத்தும் சிலரை உயர்த்துவதற்குப் பயன்படுகின்றன, அதே சமயம் மற்றவர்களை அழிவுக்கு இட்டுச் செல்கின்றன.

10. உண்மையான குணவான் என்பவன் தன் உள்ளத்திலேயே நன்மையை வேரூன்றிக் கொண்டவன்; ஆனால், வீணர்களின் நன்மை என்பது அவர்களின் எண்ணங்களில் மட்டுமே உள்ளது. குணத்தின் எதிரி தன் மேற்பரப்பில் தீமையை வளர்க்கிறான், அதே சமயம், இன்பத்தில் திளைக்கும் சுகபோகவாதி அதைத் தன் இதயத்தின் ஆழத்தில் வளர்க்கிறான்.

11. தீமையை வெறுப்பவன் நேர்மையாகச் செயல்படுவதில் தவறுவது அரிது, அது வேண்டுமென்றும் நடப்பதில்லை; எனினும், தீமையின் காரணங்களைத் தன்னகத்தே கொண்டவர்களுக்கு இது அடிக்கடி, வேண்டுமென்றே நடக்கிறது.

12. பாவம் செய்வதில் நாட்டம் உள்ளவர்களுக்கு பாவமன்னிப்பு அடிக்கடி வருவதில்லை; ஆனால் நாட்டமின்றி பாவம் செய்பவர்களுக்கு, பாவமன்னிப்பு மிக எளிதாக ஏற்படுகிறது, உண்மையில் அவர்களுக்கு அது அரிதாகவே தேவைப்படுகிறது.

13. சொல்லப்படும் வார்த்தையுடன் உணர்வும் மனசாட்சியும் இணைந்திருக்கட்டும், அப்போதுதான் 'அவர்கள் நடுவே இருப்பேன்' (மத்தேயு 18:20) என்று சொன்ன தெய்வீக வார்த்தை, சொல்லப்படும் அல்லது செய்யப்படும் திமிர்பிடித்த தன்மையாலோ அல்லது சட்டமில்லாத தன்மையாலோ வெட்கத்திற்குள்ளாகாது.

14. தன் செயல்களால் தன் ஆன்மாவைக் களங்கப்படுத்தாத ஒருவன், தன் வார்த்தைகளால் அதைக் களங்கமில்லாமல் வைத்திருக்கிறான் என்று இன்னும் சொல்ல முடியாது; மேலும், தன் வார்த்தைகளால் அதைத் தூய்மையாக வைத்திருக்கும் ஒருவன், தன் எண்ணங்களால் அதைக் களங்கப்படுத்தவில்லை என்றும் இன்னும் சொல்ல முடியாது. ஏனெனில், பாவி அதை மூன்று வழிகளில் செய்கிறான் (அதாவது, செயல், வார்த்தை மற்றும் எண்ணம் மூலம்).

15. நீங்கள் பாவத்தின் தோற்றத்தில் இன்னும் மகிழ்ச்சி அடையும்போது, நன்மையின் முகத்தை உங்களால் தெளிவாகக் காண முடியாது. நீங்கள் நன்மையைச் சுவைக்க விரும்பும்போது, பாவம் உங்களுக்கு வெறுக்கத்தக்கதாகத் தோன்றும், மேலும் அத்தகைய தோற்றத்திலிருந்து உங்கள் முகத்தைத் திருப்பிக்கொள்வீர்கள்.

16. முதலில், தீயசக்திகள் செயல்களை விட எண்ணங்கள் வழியாக ஆன்மாவைத் தாக்குகின்றன; ஆனால், நிச்சயமாக, அவற்றின் முதன்மை இலக்கு செயல்களே. செயல்களுக்கான காரணம் கேட்பதிலும் பார்ப்பதிலும் உள்ளது, ஆனால் எண்ணங்களுக்கான காரணம் பழக்கத்திலும் தீயசக்திகளிலும் உள்ளது.

17. ஆன்மாவின் பாவம் நிறைந்த பகுதி மூவகைப்பட்டது, அது செயல்கள், வார்த்தைகள் மற்றும் எண்ணங்களில் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது. ஆனால், பாவமற்ற தன்மையின் நற்பண்பு ஆறவகைப்பட்டது: ஏனெனில், அது ஐந்து புலன்களையும், பேசும் வார்த்தையையும் பாவத்தில் விழாமல் காக்க வேண்டும் என்று கோருகிறது. 'சொல்லில் பாவம் செய்யாதவன், தன் முழு உடலையும் அடக்கி ஆளக்கூடிய ஒரு பரிபூரண மனிதன்' என்று புனித யாக்கோபு (3:2) கூறுகிறார். இது ஐந்து புலன்களுக்கும் பொருந்தும்.

18. ஆன்மாவின் உணர்ச்சியற்ற பகுதி ஆறு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது: ஐந்து புலன்களும் பேச்சு வார்த்தையும் ஆகும். இவை உணர்ச்சியற்ற நிலையில் இருக்கும்போது, மற்ற எல்லா பகுதிகளையும் தெளிவுபடுத்துகின்றன, அவற்றுக்கிடையே பிரிக்க முடியாதபடி பரவியுள்ளன. ஆனால், உணர்ச்சிவசப்படும்போது, அவை அனைத்தையும் களங்கப்படுத்துகின்றன.

19. நோன்பும் விழிப்பும் இல்லாமல் உடல் தூய்மையடையாது; இரக்கமும் உண்மையும் இல்லாமல் ஆன்மாவும் தூய்மையடையாது; அதேபோல், தியானமும் கடவுளுடனான ஐக்கியமும் (அதாவது, பிரார்த்தனை இல்லாமல்) இல்லாமல் மனமும் தூய்மையடையாது. இவ்விரண்டில், பிந்தையது மிகவும் முக்கியமானது.

20. மேலே குறிப்பிட்ட நற்பண்புகளின் வட்டத்தில் இயங்கும் ஆன்மா, தனது புகலிடமான பொறுமையை, தீயுணர்வுகளின் அம்புகளால் தாக்க முடியாதபடி தற்காத்துக் கொள்கிறது. 'உங்கள் பொறுமையினால் உங்கள் ஆன்மாவைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள்,' என்கிறார் ஆண்டவர்: ' ' (லூக்கா 21:19). இருப்பினும், அது ஒரு வேறுபட்ட சூழ்நிலையில் தன்னைக் கண்டால், சுவர்களால் பாதுகாக்கப்படாத ஒரு நகரத்தைப் போல, தொலைவிலிருந்து கேட்கும் இடிமுழக்கத்தின் சத்தத்தாலும், கூச்சலாலும் கூட, பயத்தின் தாக்குதல்களால் பெரிதும் அசைக்கப்படுகிறது.

21. பேச்சில் ஞானமுள்ளவர்கள் அனைவரும் ஆன்மீக விஷயங்களிலும் ஞானமுள்ளவர்கள் அல்லர்; ஆனால் ஆன்மீக விஷயங்களில் ஞானமுள்ளவர்கள் அனைவரும் உலகியல் காரியங்களிலும் ஞானமுள்ளவர்களே. ஏனெனில், இந்த உலகியல் பகுதி (உடல், புலன்கள், ஒருவரின் சூழ்நிலைகள்), அனைவரையும் அதன் ஆட்சியில் வைத்திருந்தாலும் (– அனைவரிடமிருந்தும் வரி வசூலித்தாலும்), அனைவரிடமிருந்தும் ஒரே மாதிரியான வரியைப் பெறுவதில்லை; உண்மையில், சிலர் அதை முற்றிலுமாகச் செலுத்த மறுக்கின்றனர்.

22. இயல்பால் பிரிக்க முடியாத பகுத்தறிவு, இருப்பினும் வெவ்வேறு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது: ஒருவருக்கு ஒரு பெரிய பகுதியும், மற்றொருவருக்கு ஒரு சிறிய பகுதியும் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது; பொதுவான நற்பண்புகளின் உதவியுடன் செயல்திறன் மிக்க நற்பண்பு பெருகியும் விரிவடைந்துமாக, அவைகள் ஒவ்வொன்றின் மூலமாகவும் சாத்தியமான அனைத்து நன்மைகளையும் நிறைவேற்றுகிறது. ஏனெனில், செயல் வாழ்க்கையின் பற்றாக்குறைக்கு ஏற்ப, பகுத்தறிவின் அளவும் குறைவாகவே பெறப்படுகிறது.

23. காலமும் அளவும் விவேகமான மௌனத்தின் துணைவர்கள்; இருப்பினும், அவனது உணவு உண்மையைக் கொண்டது; அதன் காரணமாக, பொய்யின் தந்தை, எல்லாப் பொருட்களிலிருந்தும் விலகிச் சென்ற அலைகின்ற ஆன்மாவை வந்தடைந்து, அவன் வழக்கமாகத் தேடும் எதையும் அதில் காண்பதில்லை.

24. உண்மையிலேயே கருணை உள்ளவர், தேவையற்றதைத் தன் இஷ்டப்படி வழங்குவவர் அல்ல; மாறாக, அதை எடுத்துக்கொள்ள விரும்புபவர்களுக்குத் தேவையானதை மனமுவந்து கொடுப்பவரே.

25. சிலர் தங்கள் பொருள் செல்வத்தின் மூலம், அறக்கொடை செய்வதில் உள்ள நிலைத்தன்மையால், அகவயற்றதைப் பெறுகிறார்கள்; மற்றவர்களோ, அகவயற்றதன் மூலம், தீராத ஒரு நன்மையின் உணர்வில் (அல்லது சுவைப்பதில்) நிலைத்திருப்பதன் மூலம், பௌதிகத்திலிருந்து தங்களைப் பிரித்துக்கொள்கிறார்கள்.

26. அனைவருக்கும் ஆசீர்வாதங்களில் செல்வந்தராக இருப்பது இனிமையானது, ஆனால் கடவுளின் திருவுளத்தால் செல்வத்தைப் பெற்ற ஒருவருக்கு, அதை இன்னும் சிறிது காலம் அனுபவிக்க அனுமதிக்கப்படாவிட்டால் அது வருந்தத்தக்கது.

27. உங்கள் விருப்பத்திற்கு எதிராக, உங்கள் மீது செயல்பட்ட ஒருவரிடம் (அதாவது, கண்டனத்தின் மூலம் உங்கள் உள்ளே மறைந்திருந்த தீமையை வெளிப்படுத்தியவரிடம்) கோபம்கொள்ளாதீர்கள்; மாறாக, வெளியேற்றப்பட்ட அசுத்தத்தைப் பார்த்து, உங்களைக் கண்டிக்கவும், உங்களைப் பற்றிய அத்தகைய ஏற்பாட்டின் காரணமாக இருந்த கடவுளைப் போற்றவும்.

28. உங்கள் (ஆவிக்குரிய) நோயின் தீவிரத்தை நீங்கள் பரிசீலிக்கும்போது மனந்தளர்ந்துவிடாதீர்கள்; மாறாக, அதற்கு எதிரான மிகவும் பயனுள்ள மருந்துகளான—அதாவது, கடினமான ஆவிக்குரிய போராட்டங்கள்—அவற்றைப் பயன்படுத்தி, உங்கள் ஆன்மாவின் நலனில் உங்களுக்கு உண்மையான அக்கறை இருந்தால், அதிலிருந்து உங்களை விலக்கிக் கொள்ளுங்கள்.

29. உங்கள் ஆன்மீக நோய்களை நீங்கள் எவ்வளவு கூர்மையாக உணர்கிறீர்களோ, அவ்வளவு நன்றியுடன் அவற்றை உங்கள் கண்டிப்புகளின் மூலம் சுட்டிக்காட்டியவருக்கு நீங்கள் இருக்க வேண்டும். ஏனெனில், இதன் மூலம் அவர்கள் உங்கள் முழுமையான தூய்மைக்கு வழியாக மாறியுள்ளனர், அது இல்லாமல் மனம் பிரார்த்தனையின் தூய நிலைக்குள் நுழைய முடியாது.

30. நீங்கள் கண்டிக்கப்படும்போது, அந்தக் கண்டனம் அவதூறாக இருந்தால், நீங்கள் மௌனமாக இருக்க வேண்டும் அல்லது மென்மையாக உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும்; அது உங்கள் நிலையை நிலைநாட்டுவதற்காக அல்ல, மாறாக, அந்த விஷயத்தைப் பற்றி அறியாமையால் வழிதவறியிருக்கக்கூடிய கண்டிப்பவரின் தவறைச் சரிசெய்வதற்காகவே.

31. மிக அறிந்தவர்கள் தங்கள் குறைகளை அறியாதது போலவே, பணிவானவர்களும் தங்கள் நல்ல குணங்களை அறியார்கள்: ஏனெனில், முந்தையவர்களிடம், சுய-குற்ற உணர்வால் எல்லா சுய-அறிவும் மறைக்கப்படுகிறது, அதே சமயம் பிந்தையவர்களிடம், அது கடவுளுக்குப் பிரியமானவற்றால் மறைக்கப்படுகிறது.

32. கண்டனம் ஆன்மாவில் உற்சாகத்தை எழுப்புகிறது, ஆனால் புகழ்ச்சி அதைத் தளர்த்தி, நன்மை செய்வதில் சோம்பேறியாக ஆக்குகிறது.

33. செல்வத்தின் அடிப்படை தங்கம், குணத்தின் அடிப்படை பணிவு. மேலும், தனது தங்கத்தை அதிகரிக்க முடியாதவன், வெளிப்படையாக ஏழையாகத் தெரியாவிட்டாலும், ஏழையாகவே இருப்பது போல, பணிவில்லாத குணவான் ஒருவனும், தனது ஞானத்தை எவ்வளவு நம்பியிருந்தாலும், நற்பண்பின் நல்ல பலன்களைக் காணத் தவறுவான்.

34. வர்த்தகத்தில் எவ்வளவு திறமையானவராக இருந்தாலும், தங்கம் இல்லாத வணிகர் ஒரு வணிகராக அறியப்படாதது போல; அவ்வாறே, ஒருவரின் சொந்த விவேகத்தை எவ்வளவு நம்பியிருந்தாலும், பணிவு இல்லாமல் முயற்சி செய்பவர் நற்பண்புகளின் நல்ல பலன்களைக் காண மாட்டார்.

35. எல்லா கட்டளைகளையும் நிறைவேற்றுவதில் ஒருவர் சிறந்து விளங்குவது போலவே, திருமண விருந்தில் அமர்ந்திருப்பவர்களில் ஒரு அந்நியராகக் கருதப்படுவதை அஞ்சுகிறவரும் பணிவில் மேலும் ஆழமாக மூழ்க வேண்டும்.

36. சுயக்கட்டுப்பாட்டை எளிமையுடனும், உண்மையை அடக்கத்துடனும் இணைத்திடுங்கள் – அப்போதுதான் நீங்கள் உண்மையுடன் ஒருவேளை உணவருந்தும் துணையாக இருப்பீர்கள். அவருடைய சபை, மற்ற எல்லா நற்பண்புகளுக்கும் ஒரு விருந்திற்கு அழைக்கப்படுவதைப் போல, மிகவும் பிரியமானதாக இருக்கும்.

37. நல்ல குணம் நற்பண்பின் அழகிற்குச் சான்றாக விளங்குகிறது, அதே சமயம் ஒருவரின் நடத்தையின் ஒழுக்கம் ஆன்மாவின் அமைதிக்குச் சான்றளிக்கிறது.

38. முதல் நற்பண்பு எந்த வகையிலும் பாவம் செய்யாமல் இருப்பது; இரண்டாவது, தன் பாவத்தை அறிக்கையிட வெட்கப்படாமல் இருப்பது; இருப்பினும், ஒருவர் அதைப் பற்றி வெட்கக்கேடாக இருக்கக்கூடாது, மாறாகத் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ள வேண்டும், மேலும் கண்டிக்கப்படும்போது, தன்னையும் கண்டிக்க வேண்டும், மற்றும் மனந்திரும்புதலுக்காகத் தண்டனையை மனமுவந்து ஏற்க வேண்டும்; ஏனெனில் இது நிகழாவிட்டால், கடவுளுக்கு அர்ப்பணிக்கப்படும் எதுவும் எந்த மதிப்பையும் கொண்டிருக்காது.

39. தன்னிச்சையான துன்பங்களை (தற்கட்டு நடவடிக்கைகள்) பொறுத்துக்கொள்ளும்போது, அவதூறு, இழப்புகள் மற்றும் நோய்கள் ஆகியவற்றைக் கொண்ட தற்செயலான துன்பங்களையும் ஒருவன் பணிவாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இவற்றை பணிவாக ஏற்றுக்கொள்ளாமல், அதிருப்தி அடைந்து முணுமுணுப்பவன், எப்போதும் தனது ரொட்டியை உப்பு இல்லாமல் சாப்பிட விரும்புவனைப் போன்றவன்.

40. ஒரு எஜமானனாக இருந்தும், சேவக உருவம் கொள்ளும் அவனே, தெய்வீக வார்த்தைகளால் தன் அண்டை வீட்டாரின் அழுக்கேறிய ஆன்ம ஆடையைக் கழுவி, கிழிந்த பகுதிகளைத் துணிகளைப் பொருத்தித் தைப்பவன். இதைச் செய்பவன், இருப்பினும், அதை வீண் பெருமையினால் செய்யாமல், மாறாக, அவன் இந்த வழியில் செயல்படுவதால், அதற்கான வெகுமதியுடன், தனக்குரிய அதிகாரத்தின் மாண்பையும் இழந்துவிடாமல் இருப்பதற்காகவே செய்வதாகக் கவனமாக இருக்கட்டும்.

41. 'கர்த்தர் உன் போக்கையும் வருகையையும் காப்பார்' (சங். 120:8) – உணவு மற்றும் பேச்சில் தன்னை அடக்கிக்கொள்வதன் மூலம். ஏனெனில், உடலுக்குள் நுழையும் உணவிலும், வெளிப்படும் பேச்சிலும் தன்னை அடக்கிக் கொள்பவன், கண்களின் இச்சையைத் தவிர்த்து, அறிவற்ற கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்துகிறான்; தவறானவை உள்ளுக்குள் ஊடுருவிவிடாமல், இவையே ஒரு துறவி மிகவும் அக்கறை கொள்ள வேண்டியவை. இதிலிருந்து, செயல் வாழ்க்கை வலிமை பெறுகிறது, மேலும் தியானம் நிலைத்தன்மையை அடைகிறது.

42. இருப்பினும், மற்றவர்கள் தாங்கள் உண்ணும் உணவில் கவனமான விழிப்புணர்வைக் கடைப்பிடிக்கிறார்கள், ஆனால் தங்கள் வாயிலிருந்து வரும் வார்த்தைகளைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதில்லை. அத்தகைய மக்கள், பிரசங்கி நூலின்படி, இதயத்திலிருந்து கோபத்தையும், மாம்சத்திலிருந்து காமத்தையும் வேரறுக்கத் தெரியாதவர்கள் (பிரசங்கி 11:10): இதன் மூலம், நம்மைப் புதுப்பிக்கும் பரிசுத்த ஆவியினால் இதயம் தூய்மைப்படுத்தப்படுகிறது.

43. உன் வயிறு உணவின் பற்றாக்குறையால் எரியட்டும், உன் நாக்கின் கடினத்தால் உன் இதயம் கட்டுப்படட்டும்; அப்பொழுது உன் ஆற்றல்கள்—உன் விருப்பமும் உன் எரிச்சலும்—இரண்டும் நன்மைக்காக எப்போதும் உனக்குச் சேவை செய்யும்.

44. போராடுபவன், உடலை ஒரு பகைவனைப் போல எப்போது, எந்த உணவால் போஷிக்க வேண்டும் என்பதையும், ஒரு சோர்வடைந்த நண்பனைப் போல எப்போது அதை ஆற்றுப்படுத்தி வலுப்படுத்த வேண்டும் என்பதையும் அறிந்திருக்க வேண்டும்; இல்லையெனில், அது பகைவனாக இருக்கும்போது தவறுதலாக அதற்கு நட்பான போஷணையைக் கொடுப்பானாகவும், அது நண்பனாக இருக்கும்போது பகைவனின் போஷணையைக் கொடுப்பானாகவும் ஆகிவிடும். மேலும், இரண்டினாலும் அதைத் தூண்டிய பிறகு, சோதனையின் வேளையில், அது போரிடும் பகைவர்களின் பக்கத்தில் இருப்பதைக் காண்பானாக.

45. உணவு உண்பவர் தொண்டை இன்பத்தை விட சத்துப் பொருளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும்போது, கண்ணீரின் அருள் அவர் மீது வந்து, அந்தக் கண்ணீரின் இணையற்ற இனிமையால் முழுமையாக நிறைந்து, மற்ற எல்லா இன்பங்களையும் மறக்கும் அளவுக்கு அவரை ஆற்றலுடன் ஆற்றுப்படுத்தத் தொடங்குகிறது.

46. தங்கள் வழியை விரிவுபடுத்துபவர்களுக்குக் கண்ணீர் வற்றிவிடும்; ஆனால் குறுகிய வழியை நேசிப்பவர்களுக்கு, அது பெரு வெள்ளமாகப் பாயும்.

47. பாவியும் நீதிமானும் துக்கமின்றி இல்லை; ஆனால் பாவி, தான் இன்னும் பாவத்திலிருந்து முழுமையாக விலகவில்லை என்று துயரப்படுகிறான், அதே சமயம் நீதிமான், தான் இன்னும் நன்மைகள் அனைத்தையும் அடையவில்லை என்று துயரப்படுகிறான்.

48. ஜெபமும் மௌனமும் நமது சக்திக்கு உட்பட்ட நற்பண்புகளில் அடங்கும்; ஆனால் நோன்பும் விழிப்புப் பிரார்த்தனையும் நமது முழுமையான சக்திக்கு உட்படாத நற்பண்புகளில் அடங்கும், ஏனெனில் அவை ஒருவரின் உடல்வாகைச் சார்ந்தும் இருக்கின்றன. எனவே, துறவி தனக்கு மிகவும் சாத்தியமான மற்றும் பயனுள்ளதைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.

49. பிரார்த்தனை இல்லம் என்பது பொறுமை: ஏனெனில் அதன் மூலம் அது நிலைநிறுத்தப்படுகிறது; அதன் ஊட்டம் பணிவு: ஏனெனில் அதன் மூலம் அது ஊட்டமளிக்கப்படுகிறது.

50. சிறிய விஷயங்களுக்காக உங்களைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளாதீர்கள், அப்போதுதான் பெரியவற்றால் நீங்கள் அடிமையாக்கப்பட மாட்டீர்கள்: ஏனெனில், ஒரு சிறிய தீமை இருக்கும்போது, அதைவிடப் பெரிய தீமை ஏற்படுவது ஒருபோதும் நடக்காது.

51. எவரது உள்ளத்தில் இரக்கமும் உண்மையும் ஆட்சி செய்கின்றனவோ, அந்த நபரிடம் கடவுளுக்குப் பிரியமான அனைத்தும் காணப்படுகின்றன; ஏனெனில், இரக்கம் யாரையும் இரக்கமின்றி தீர்ப்பதில்லை, அதே சமயம் உண்மை யாரிடமும் பாரபட்சம் காட்டுவதில்லை.

52. எளிமையின் மூலம் சுயக்கட்டுப்பாட்டைக் களைந்தவன், அங்கே காத்திருக்கும் பேரின்பத்தை அனுபவிப்பான்.

53. அவை தங்கள் ஊட்டத்தைப் பெறும் மண்ணை நீங்கள் முதலில் உழுது பயிரிடுவதை நிறுத்தாத வரையில், உங்களுக்கு எதிராகப் போராடும் உணர்ச்சிகளை உங்களால் ஒடுக்க முடியாது.

54. சிலர் உடலை மட்டும் தூய்மைப்படுத்த முயல்கின்றனர், மற்றவர்கள் ஆன்மாவையும் தூய்மைப்படுத்த முயல்கின்றனர்: ஏனெனில், சிலர் பாவச் செயல்களிலிருந்து மட்டும் விலகி இருக்க வலிமையைப் பெற்றுள்ளனர், மற்றவர்கள் உணர்ச்சிகளிலிருந்தும் விலகி இருக்க வலிமையைப் பெற்றுள்ளனர்; காமத்திலிருந்தும் விலகி இருக்க வலிமையைப் பெற்றவர்கள் உண்மையில் மிகச் சிலரே.

55. ஒருவர் பாவத்தைச் செய்யவில்லை என்றாலும், பாவத்தின் மீதான அவரது நாட்டம் அவரது எண்ணத்தை விட வலிமையானதாக இருந்தால், அவர் 'உணர்ச்சிவசப்பட்டவர்' ஆகிறார்; ஒருவர் உணர்ச்சிப்பூர்வமாக ஆளப்பட்டாலும், பாவத்தின் செயல் (சக்தி) அவரது எண்ணத்தை விட பலவீனமாக இருந்தால், அவர் 'இச்சைக்குரியவர்' ஆகிறார்; ஒருவர் இரண்டிலும் சுதந்திரமாக—அல்லது அடிமைத்தனமாக—பிணைக்கப்பட்டிருந்தால், அவர் 'பற்றப்பட்டவர்' ஆகிறார்; அத்தகைய பல்வேறு பாவச் செயல்பாடுகளும் நிலைகளும் அவர்களுக்குத் தெரியாவிட்டால் (அவற்றை அவர்கள் அனுபவிக்கவில்லை என்றால்), ஒருவர் உணர்ச்சியற்றவராக இருப்பார்.

56. விரதத்தாலும் ஜெபத்தாலும் ஆசை ஆன்மாவிலிருந்து விரட்டப்படுகிறது; இன்ப இச்சையானது விழிப்புணர்வாலும் மௌனத்தாலும்; பட்சபாதம் மௌனத்தாலும் கவனத்தாலும் விரட்டப்படுகிறது. இருப்பினும், பற்றின்மை என்பது இறைவனை நினைப்பதன் மூலம் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது.

57. பற்றற்றவரின் வாயிலிருந்து, தேன்கூடுகளைப் போல, நித்திய ஜீவனின் வார்த்தைகள் சொட்டுகின்றன. அப்படியானால், அந்த உதடுகளைத் தங்கள் உதடுகளால் தொடவும், அவருடைய மார்பகங்களுக்கு மத்தியில் வசிக்கவும், அவருடைய ஆடைகளின் இனிய நறுமணத்தால் நறுமணப்படுத்தப்படவும் யார் தகுதியானவராகக் கருதப்படுவார்? – அதாவது, நற்பண்புகளின் பழங்களில் மகிழ்வது, அதன் நறுமணம் நமது புலன்கள் மூலம் அறியப்பட்ட அனைத்து வாசனைகளையும் விஞ்சுகிறது (பல்லெடுத்த பாட்டு 4:10–11)?!

58. ஒவ்வொரு ஆன்மாவும் புலன்களுக்குப் புலப்படும் அனைத்திலிருந்தும் விடுவிக்கப்படும்; ஆனால், பாவத்தின் உடம்பைப் பொறுத்தவரை, இந்த உலக வாழ்வின் இன்பங்களை அனுபவித்தவர்களில் பலர் அவ்வாறு விடுவிக்கப்பட மாட்டார்கள்.

59. ஜீவனுள்ளவர்கள் அனைவரும் மாம்சத்தில் மரித்தவர்கள்; ஆனால் பாவத்தைத் தங்கள் முழு இருதயத்தோடும் வெறுத்தவர்கள் மட்டுமே பாவத்திற்கு மரித்தவர்கள்.

60. பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மா, புலனுணர்வு ஒளியும் அறிவு ஒளியும் சந்திக்கும் இடத்தில் அமைந்துள்ளதால், ஒன்றின் மூலம் உடல் சார்ந்த செயல்களையும், மற்றொன்றின் மூலம் ஆன்மீகச் செயல்களையும் செய்யவும் பார்க்கவும் முடிகிறது. ஆனால், ஆரம்பத்திலிருந்தே நிறுவப்பட்ட புலன்களின் பழக்கத்தின் காரணமாக, அதற்குள் இருக்கும் அறிவின் ஒளி மங்கப்பட்டு, புலன்களின் ஒளி தெளிவடைந்திருப்பதால்: பிரார்த்தனையின் போது, அது அறிவின் ஒளியில் முழுமையாக மூழ்காத வரை, அதன் பார்வையை தெய்வீக விஷயங்கள் பக்கம் முழுமையாகத் திருப்ப முடியாது; ஆனால், ஆரம்பத்திலிருந்தே வேரூன்றிய ஒரு பழக்கத்தின் காரணமாக, அவளுள் மனத்தின் ஒளி மங்கியும், புலன்களின் ஒளி தெளிவானதும், அவள் பிரார்த்தனையின் போது மனத்தின் ஒளியில் முழுமையாக மூழ்காத வரையில், இருளுக்கும் ஒளிக்கும் இடைப்பட்ட (புலனியல்) இருளில், பழக்கத்தினாலும் நாட்டத்தினாலும் அலைந்து கொண்டே இருக்கிறாள்; (அறிவுசார்) ஒளியில் அவள் வெறும் கற்பனையில் மட்டுமே வசிக்கிறாள்.

61. பிரார்த்தனை, சூரியனில் உள்ள ஒரு கதிர் போல மனதில் நிலைத்திருக்கட்டும்; அது இல்லாமல், நீர் இல்லாத மேகங்கள் அலைந்து திரிவது போல, புலனின்ப விஷயங்கள் மனதின் இயல்பான ஒளியைப் பறித்துவிடுகின்றன.

62. ஒரு உணர்ச்சிமிக்க மனம், தனது புலனின்ப ஈடுபாடுகளை முதலில் ஒழித்துவிடாவிட்டால், பிரார்த்தனையின் குறுகிய வாயிலில் நுழைய முடியாது; ஆனால் அது எப்போதும் வீணாகவே துன்பப்பட்டு, அந்த ஈடுபாடுகளின் நிழலில் சுற்றித் திரியும்.

63. மனம் இவ்வுலக இன்பங்கள் மீதான அனைத்து அதீத அக்கறைகளையும் கைவிடாத வரையில், அது எளிதில் உயர்ந்த நிலைகளுக்கு உயர்த்தப்பட முடியாது; மேலும் அதன் சொந்த நிலையை அது புரிந்துகொள்ளவும் முடியாது.

64. கண்ணீரால் வலுப்பெற்ற பிரார்த்தனை, ஆன்மாவிலிருந்து அதற்கு விரோதமான அனைத்து எண்ணங்களையும் வெளியேற்றுகிறது; ஆனால் மனத்தின் அலைதலத்தால் அவை மீண்டும் கொண்டுவரப்படுகின்றன, மேலும் அவை வீணான பேச்சுகளால் தீவிரப்படுத்தப்படுகின்றன, இது வெளியேற்றப்படும்போது, திமிர் (பார்ப்பதில், பேச்சில் மற்றும் அசைவுகளில் கட்டுப்பாடின்மை) என்ற அனைத்தையும் அழிக்கும் தீமையையும் வெளியேற்றுகிறது.

65. நோன்பு அதன் வெளிப்படையான தன்மை காரணமாகப் பகலின் உருவமாகும், அதே சமயம் ஜெபம் அதன் மர்மம் மற்றும் இரகசியம் காரணமாக இரவின் உருவமாகும். யார் இருத்தையும் தகுந்தபடி கடைப்பிடித்து, ஒவ்வொன்றையும் மற்றொன்றோடு இணைக்கிறாரோ, அவர் தனது நோக்கத்தின் நகரத்தை அடைவார், அதிலிருந்து 'நோயும் துக்கமும் பெருமூச்சும் நீங்கிவிடும்' (ஏசாயா 54:11).

66. ஆன்மீகப் பணி, அதற்கேற்ற உடல் செயல்பாடு இல்லாமலேயே நடைபெறவும் நிலைத்திருக்கவும் முடியும். மேலும், பௌதீக (அதாவது உடல்) பணியை விட சிறந்த, பௌதீகமற்ற (அதாவது ஆன்மீக) பணியை விரும்பியவன் பாக்கியவானாகிறான். அதைக் கொண்டிருக்கும் எவரும், மற்றவர்களுக்கு மறைக்கப்பட்டும், கடவுளுக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டும் இருக்கும் ஜெப வாழ்க்கையை வாழ்வதன் மூலம் வெளிப்புறச் செயல்களின் இல்லாமைக்கு ஈடு செய்கிறார்கள்.

67. நற்செய்தித் தூதர், விசுவாசத்தின் மூலம் பொறுமையுடனும், நம்பிக்கையில் களிகொள்ளுடனும், ஜெபத்தில் விடாமுயற்சியுடனும் இருக்குமாறு நம்மை ஊக்குவிக்கிறார், அப்போதுதான் மகிழ்ச்சியின் ஆசீர்வாதம் நம்மில் நிலைத்திருக்கும். இப்படி என்றால், பொறுமையற்றவன் விசுவாசமற்றவன்; களிகூராதவன் நம்பிக்கையற்றவன்; ஏனெனில் அவன் மகிழ்ச்சிக்கான காரணத்தை – ஜெபத்தை – நிராகரித்து, அதில் நிலைத்திருக்கவில்லை (ரோமர் 12:12; கொலோசெயர் 4:2; எபிரேயர் 12:1).

68. பண்டைய நாட்களில், தன் எல்லையிலிருந்து வழிதவறிய மனம், தன் மகிமையான ஒளியை மறந்தது போலவே: இப்போதும், இங்கே உள்ள அனைத்தையும் மறந்து, அது மீண்டும் ஜெபத்தின் மூலம் அங்கே திரும்ப வேண்டும்.

69. ஒரு தாய் வாடிய மார்பகங்கள் ஒரு குழந்தைக்கு எப்படி இருக்கின்றனவோ, அப்படியே ஆறுதல் அளிக்காதபோது ஜெபமும் மனதிற்கு. ஆனால் ஜெபம் வேறுவிதமாக இருக்கும்போது (அதாவது, அது மனதை ஆறுதலால் நிரப்பும்போது), அப்போது மனம், மகிழ்ச்சியில் மூழ்கித் தன் தாயின் கரங்களில் உறங்கிவிடும் குழந்தையைப் போன்றது.

70. உணவு மற்றும் உடை தவிர, மற்ற எல்லா பௌதீகப் பொருட்களையும் கைவிடாத வரை, ஒருவரால் பிரார்த்தனையுடன் ஒன்றிப்போக முடியாது (1 தீமோத்தேயு 6:8). ஒருமுகப்பட்ட கவனத்துடன் பிரார்த்தனை செய்ய விரும்பினால், மற்ற அனைத்திலிருந்தும் உங்களைப் பிரித்துக் கொள்ளுங்கள்.

71. ஜெபத்தில் அனைவருக்கும் ஒரே குறிக்கோள் இருப்பதில்லை; சிலருக்கு ஒரு குறிக்கோள், மற்றவர்களுக்கு மற்றொரு குறிக்கோள் உள்ளது. ஒருவர், முடிந்தால், தன் இதயம் எப்போதும் ஜெபத்துடன் இருக்கவும், அதில் மேலும் உயர ஏறவும் ஜெபிக்கிறார்; மற்றொருவர், கவனத்தைத் திசை திருப்பும் எண்ணங்களால் ஜெபத்தில் குறுக்கிடப்படாத (பழக்கத்தை வளர்த்துக் கொள்ள) ஜெபிக்கிறார்; ஆனாலும் அனைவரும் (பொதுவாக) ஜெபிப்பது, நன்மையில் பாதுகாக்கப்படவோ அல்லது தீயவற்றில் வழிநடத்தப்படாமலோ இருக்கத்தான்.

72. ஜெபத்தை விட்டு வெளியேறும் ஒவ்வொருவரும் பணிவுடன் இல்லாவிட்டால்—ஏனெனில் ஜெபிக்கும்போது ஒவ்வொருவரும் பணிவுள்ளவர்களாக இருக்கிறார்கள்—வெளிப்படையாக ஆணவத்துடன் நடந்துகொள்ளும் எவரும் பணிவுடன் ஜெபிக்கவில்லை என்பது தெளிவாகிறது.

73. ஜெபத்தின்போது, கடின இருதயமுள்ள நியாயாதிபதியிடம் நீதியுண்டாகச் செய்த விதவைப் பெண்ணை நீங்கள் சிந்தித்தால், ஜெபத்தின் மூலம் தேடப்பட்ட ஆசீர்வாதங்கள் தாமதமாக வரும்போது நீங்கள் 'மனந்தளர்ந்து' போவீர்கள் அல்ல.

74. நீங்கள் உள்ளத்தில் வீணான எண்ணங்களிலும், புறத்தில் வீணான பேச்சுகளிலும் ஈடுபட்டிருந்தால், ஜெபம் உங்களிடம் நிலைத்திருக்காது; ஆனால், அதன் பொருட்டுத் தன்னுள் பலவற்றை வெட்டித் தள்ளுகிறவரிடம் அது விரைவாகத் திரும்புவதைக் காணலாம்.

75. பிரார்த்தனை வார்த்தைகள் ஆன்மாவின் ஆழங்களுக்குள் நுழையவில்லை என்றால், கண்ணீர் ஆன்மாவின் கன்னங்களைக் கழுவாது.

76. பரலோக ராஜ்யத்தின் திறவுகோல் ஜெபம். அதைச் செய்ய வேண்டிய விதத்தில் செய்கிறவன், அதன் நண்பர்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட (வாக்களிக்கப்பட்ட) ஆசீர்வாதங்களைக் காண்கிறான். ஆனால் நிகழ்காலத்தை மட்டுமே காண்கிறவன், ஜெபிப்பதற்கான துணிவை இன்னும் காணவில்லை.

77. ஜெபத்தின் போது, மனம் கடவுளுக்கு முன்பாகத் துணிச்சலாகப் பேச முடியாது: 'நீங்கள் என் கட்டுகளை அவிழ்த்தீர்; நான் உமக்குப் புகழ்ச்சிப் பலியைச் செலுத்துவேன்' (திபா. 115:7); மேலானவை மீதான ஏக்கத்தால், அது கூச்சத்தையும் (உடலின் கட்டுப்பாடுகளிலிருந்து தன் உயிருக்கு ஏற்படும் அச்சம்), சோம்பலையும், அதீத உறக்கத்தையும், உணவில் அதீத நாட்டத்தையும், இவற்றிலிருந்து வீழ்ச்சி ஏற்படுகிறது, அவற்றை அகற்றும் வரை.

78. ஜெபத்தின் போது தன் எண்ணங்களால் கொண்டு செல்லப்படுபவன் முதல் திரைக்கு வெளியே (முற்றத்தில் உள்ள கூடாரத்திற்கு வெளியே) நிற்கிறான்; இந்தத் திரைக்குப் பின்னால், கூடாரத்திற்குள் (அதன் முன் பகுதியில், பரிசுத்த இடம் எனப்படும் இடத்தில்), கவனச்சிதறல் இல்லாத பக்தியுடன் ஜெபிப்பவன் இருக்கிறான்; மேலும், இயற்கையான எண்ணங்களையும் இயக்கங்களையும் அமைதிப்படுத்தி, எல்லா இயற்கைக்குமான மேலே உள்ளவருடன் நிலைத்திருந்து, அவரிடமிருந்து தேவையான ஞானத்தைப் பெறும் நபர் மட்டுமே பரிசுத்தமான பரிசுத்தமான இடத்திற்குள் நுழைகிறார்.

79. ஆன்மா, தன்னைச் சூழ்ந்திருக்கும் அனைத்தையும் வெறுமையாக்கி, பிரார்த்தனையுடன் ஒன்றிணையும்போது, ஒருவித நெருப்புத் திரள் அதைச் சூழ்ந்து, அதன் முழு இருப்பையும் இரும்பைப் போல நெருப்பால் நிரப்புகிறது. அப்போது அந்த ஆன்மா—அதுவே அந்த ஆன்மா—வெப்பமான இரும்பைப் போல, புறவயமான அனைத்தையும் ஊடுருவ முடியாததாகிறது.

80. செயல் வாழ்க்கையைச் சிறப்பாக நடத்துபவர்களுக்கு, பிரார்த்தனை சில சமயங்களில், அவர்களை மூடும் மேகத்தைப் போல, அவர்களைப் பொசுக்கும் எண்ணங்களைத் தணிக்கிறது; மற்ற சமயங்களில், மழைத்துளிகளால் அவர்களை நீர்ப்பாய்ச்சுவது போல, ஆன்மீகத் தியானங்களை அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்துகிறது.

81. மனம், மேலே உயரப் போராடும்போது, உடனடியாக அங்கு ஏறிவிடுவதில்லை; மாறாக, எல்லாப் பூமியியல் விஷயங்களையும் முற்றிலும் இகழ்ந்து, தெய்வீகப் பணிகளில் தன்னை அர்ப்பணித்த பின்னரே அது மேலே ஏறுகிறது.

82. உடல்கள், உணவு மற்றும் பணத்தின் மீதான அனைத்துப் பற்றிலிருந்தும் உங்கள் மனதை விடுவித்தவுடன், நீங்கள் செய்யும் எதுவும் உங்களிடமிருந்து கடவுளுக்குச் செய்யப்படும் ஒரு தூய காணிக்கையாகக் கருதப்படும். இதற்காக உங்கள் இருதயத்தின் கண்கள் திறக்கப்படுவதன் மூலம் நீங்கள் வெகுமதி பெறுவீர்கள், மேலும் அதில் உள்ள தேவனுடைய நியமங்கள் உங்களுக்குத் தெளிவாகப் போதிக்கப்படும். அவை உங்களுக்கு வழங்கும் இன்பத்தின் காரணமாக, உங்கள் பகுத்தறிவுள்ள நாவுக்கு அவை தேனும் தேன்கூடும் போல இனிமையாகத் தோன்றும்.

83. நீதியாளர்களின் தூய நிலத்திற்கு உங்கள் மனதை வழிநடத்திச் செல்லாவிட்டால், உங்கள் மனதை உடல், பணம் மற்றும் உணவு ஆகியவற்றின் ஆசைகளுக்கு மேலாக உயர்த்த முடியாது. அந்த நிலத்தில் (அல்லது அதன் செல்வாட்டின் கீழ்) மரணம் மற்றும் கடவுளைப் பற்றிய நினைவு உங்கள் இதயத்தில் வேரூன்றியவுடன், அது உலகியல் ஆசைகளின் ஒவ்வொரு கிளர்ச்சியையும் உள்ளுக்குள் அழித்துவிடும்.

84. மரண நினைவை விட அச்சமூட்டுவது வேறு எதுவும் இல்லை, கடவுள் நினைவை விட வியப்பானது வேறு எதுவும் இல்லை; முந்தையது இரட்சிக்கும் துக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது, பிந்தையது ஒருவரை ஆவிக்குரிய மகிழ்ச்சியால் நிரப்புகிறது. ஏனெனில் தீர்க்கதரிசி தாவீது, 'நான் தேவனை நினைத்து மகிழ்ந்தேன்' (சங். 76:4) என்று பாடுகிறார்; மேலும் ஞானி, 'உன் முடிவுகளை நினை, அப்பொழுது நீ ஒருபோதும் பாவம் செய்யமாட்டாய்' (சிர். 7:39) என்று போதிக்கிறார்.

85. மனம் 'தேவனுடைய மகிமையை முகமுகமாய்க் காணும்' வரை (2 கொரி. 3:18), ஆத்துமா தன் இருதயத்தில்: 'நான் கர்த்தரில் களிகொள்வேன்' என்று பிரகடனப்படுத்த முடியாது. (திபா. 103:34), 'நான் அவருடைய இரட்சிப்பில் மகிழ்வேன்' (திபா. 19:6) என்று ஆழ்ந்த பெருமூச்சு விட முடியாது. ஏனெனில், சுயபற்றின் திரை அவளுடைய இதயத்தின் மீது படிந்திருக்கிறது; அது தன்னிச்சையான மற்றும் விருப்பத்திற்கு மாறான துக்கங்கள் மற்றும் பற்றாக்குறைகள் இல்லாமல் அகற்றப்பட முடியாது; அது அவள் மீது இருக்கும் வரை, எல்லாப் பொருட்களும் எப்படி இருக்கின்றன மற்றும் நடக்கின்றன என்பதைப் பார்க்க அவள் தடுக்கப்படுகிறாள்.

86. எகிப்திலிருந்து வெளியேறிய பின் அல்ல—அதாவது, செயலால் பாவம் அகற்றப்பட்ட பின் அல்ல—கடலைக் கடந்த பின் அல்ல—அதாவது, பாவத்தின் மீதான அனுதாபமும் நாட்டமும் துண்டிக்கப்பட்ட பின் அல்ல; ஆனால் பாலைவனத்தில் அவர்கள் தங்கியிருந்த காலத்திற்குப் பிறகு—அதாவது, எல்லா வகையான துன்பங்கள், பற்றாக்குறைகள் மற்றும் சோகங்களைத் தாங்கிய பிறகு—இஸ்ரவேலின் தலைவருக்கு வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட நிலத்தின் ஒரு சிறு பார்வை வழங்கப்படுகிறது, அதுவே, கூர்மையான அறிவுப்பூர்வமான தியானத்தைக் கொண்டிருக்கும் பற்றற்ற நிலை (உபாகமம் 34:1).

87. பாலைவனத்தில் பயணம் செய்பவர்கள்—அதாவது, பாவம் உறங்கிக்கொண்டிருக்கும் நிலையில் இருப்பவர்கள்—அந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட நாட்டின் ஆசீர்வாதங்களைப் பற்றி வெறும் கேள்வி மூலமாக மட்டுமே அறிந்துகொள்கிறார்கள்; தங்கள் சொந்தக் கண்களால் அதைக் காண்பவர்கள் இந்த ஆசீர்வாதங்களைக் காண்கிறார்கள்; அதாவது, நற்பண்பு மற்றும் கீழ்ப்படிதலின் உழைப்புகளில் ஈடுபட்டவர்கள் அவற்றை நம்பிக்கையுடன் தழுவுகிறார்கள்; அதே சமயம், அதற்குள் நுழையத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுபவர்கள் தேன் மற்றும் பால் போல, ஒவ்வொரு உணர்வாலும் அவற்றால் நிறைகிறார்கள்.

88. இயற்கையான, மாம்சியல் உந்துதல்களை இன்னும் தன்னுள் கொண்டவன் கிறிஸ்துவுடன் சிலுவையில் அறையப்படவில்லை; மேலும், மாம்சியல் எண்ணங்களையும் அனுதாபங்களையும் கொண்டவன் அவருடன் அடக்கம்பண்ணப்படவும் இல்லை: அப்படியானால், அத்தகையவன் 'வாழ்க்கையின் புதுமையில் நடப்பதற்கு' (ரோமர் 6:4) எப்படி அவருடன் ஐக்கியப்பட முடியும்?

89. பண்டைய காலங்களில், 'கூடாரத்தின் அரிதலையின் முதற்பலன்களையும் திராட்சைப் பிழிந்தலின் முதற்பலன்களையும்' ஆலயத்திற்குக் கொண்டுவரக் கட்டளையிடப்பட்டது (யாத். 22:29). இப்போதோ, நாம் செயல்முறைப் புண்ணியத்தின் முதற்பலனாகத் தவம் மற்றும் உண்மையையும், தியானப் புண்ணியத்தின் முதற்பலனாக அன்பு மற்றும் ஜெபத்தையும் கடவுளுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்: முந்தையதைக் காமம் மற்றும் கோபத்தின் ஆசைகளைத் துண்டிப்பதற்கும், பிந்தையதை வீணான எண்ணங்களையும் அவை உருவாக்கும் பாவங்களையும் துண்டிப்பதற்கும் பயன்படுத்த வேண்டும்.

90. செயல்திறன் மிக்க நற்பண்பின் ஆரம்பம் சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் பணிவு, உண்மை மற்றும் கற்பு; அதன் முடிவு, இருப்பினும், மன அமைதியும் உடலின் புனிதத் தூய்மையும் ஆகும்.

91. உண்மையாக நல்ல செயல் என்பது, ஒருவர் நல்ல மனதுடன் நன்மை செய்வதை மட்டுமல்ல, முறையாகச் செயல்படுவதையும் கோருகிறது; அதாவது, செயலைச் செய்பவர், செயலுக்குத் தொடர்பான சரியான நேரத்தையும் சரியான அளவையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

92. சிந்தனையின்றி செயல் உறுதியற்றது போல, செயலின்றி சிந்தனையும் உண்மையற்றது. செயல் சிந்தனையுடன் இணைந்திருக்க வேண்டும், அதேபோல் சிந்தனை செயலால் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டும்: இதன் மூலம், ஒருபுறம் தீமை வெல்லப்படவும், மறுபுறம் நன்மை, நன்னம்பிக்கை நோக்கங்களை நிறைவேற்றுவதில் வலிமையாக வெளிப்படவும் முடியும்.

93. செயல் வாழ்க்கையின் முடிவு உணர்ச்சிகளை அடக்குவதாகும், அதே சமயம் சிந்தனை வாழ்க்கையின் முடிவு நற்பண்புகளைக் காண்பதாகும்.

94. செயல்திறன் மிக்க நற்பண்பைத் தொடர்வதில், பலர் ஓடுகிறார்கள், ஆனால் பரிசைப் பெறுவது ஒருவரே (1 கொரி. 9:24) – அவர், தியானத்தின் உதவியுடன் அதன் நிறைவை அடையப் பாடுபடுபவர்.

95. செயல்முனைப்புள்ள நபர் நீண்ட நேரம் தியானத்தில் இருக்க முடியாது. ஏனெனில், தியானத்தைப் பொறுத்தவரை, அவர் ஒருவரால் தன் வீட்டிற்குள் வரவேற்கப்பட்ட பயணியைப் போன்றவர், ஆனால் அவர் விரைவில் அங்கிருந்து புறப்பட வேண்டும்.

96. செயலில் ஈடுபட்டவர்கள் கடவுளின் கட்டளைகளின் வாயில்கள் வழியாகப் பிரார்த்தனையில் நுழைகிறார்கள்; ஆனால் தியானத்தில் ஈடுபட்டவர்கள் நற்பண்புகளின் முற்றத்தில் வசித்து, ஆன்மீகப் பாடல்களையும் கீர்த்திகளையும் பாடுகிறார்கள்: முந்தையவர்கள் தங்கள் கட்டுகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டதற்காக நன்றி செலுத்துகிறார்கள்; பிந்தையவர்கள், போரில் தங்களுக்கு எதிராக எழுந்தவர்களைக் கைப்பற்றியதற்காக நன்றி செலுத்துகிறார்கள்.

97. எண்ணங்களை மனமென்னும் கப்பலின் துடுப்புக்காரர்களாகவும், துடுப்புகளை ஆன்மாவின் உயிர் தரும் சக்திகளாகவும் கருதுங்கள்: விடாமுயற்சி (ஆற்றல்) மற்றும் விருப்பம், இচ্ছা மற்றும் மனவொழுக்கம் (தேர்வு, உறுதி). செயல்வீரருக்கு இவை எப்போதும் தேவை, ஆனால் சிந்தனையாளருக்கு எப்போதும் தேவை இல்லை.

98. செயல்முனைப்புள்ள ஒருவருக்கு, புலன் சார்ந்த பொருட்களின் எண்ணற்ற உணர்வுகள் காரணமாக, பிரார்த்தனை செய்யும் போது இதயத்தின் மீது ஒரு திரை விழுகிறது; அவற்றுக்கான பச்சாதாபம் இருக்கும் வரை அது திறப்பதைத் தடுக்கிறது. அத்தகைய பச்சாதாபம் இல்லாத தியானி மட்டுமே, திறந்த இதயத்துடன், ஓரளவிற்கு கடவுளின் மகிமையைக் காண முடியும்.

99. பகுத்தறிவுள்ள ஆன்மாவின் முற்றம் புலன்கள்; கோயில் பகுத்தறிவு; தலைமைக் குரு புத்தி. ஆகவே, முற்றத்தில் புத்தி, காலத்திற்குப் புறம்பான எண்ணங்களால் தன்னைத்தானே மகிழ்வித்துக் கொண்டு நிற்கிறது; கோயிலில், அது காலத்திற்கேற்ற சிந்தனைகளில் ஈடுபட்டுள்ளது; ஆனால், தெய்வீகப் பரிசுத்தாலயத்திற்குள் நுழையத் தகுதியுள்ளவன், இவற்றில் எதிலும் ஈடுபடாமல் இருக்கிறான்.

100. செயல் ஆன்மாவின் வீட்டில் 'அழுகையும், புலம்பலும், துக்கமும்' (எசே. 2:10) குடியிருக்கின்றன, அதுவும் உழைப்பின் சுமையால்; ஆனால் தியான ஆன்மாவில், அறிவின் ஆறுதலால் 'ஆனந்தக் குரலும், துதியும்' (சங். 41:5) கேட்கப்படுகிறது.

101. ஆன்மீக விஷயங்களில் சிந்தனை செய்வது சொர்க்கம். ஆன்மீக மனிதன் அதை ஜெபத்தில், ஒரு வீட்டிற்குள் நுழைவது போல நுழைகிறான்; ஆனால் செயல் மனிதன், அதைப் பொறுத்தவரை, உள்ளே பார்க்க விரும்பும், ஆனால் முடியாத ஒரு வழியோட்டி போன்றவன், ஏனெனில் அந்த வீட்டைச் சுற்றியுள்ள வேலி அவனது ஆன்மீக உயரத்தை விட உயரமானது.

102. ஆபிரகாம் மூதாதையரைப் போல, அவனும் 'தனது வீட்டை'—அதாவது இயற்கைச் சட்டத்தையும்—'தனது உறவினரை'—அதாவது தனக்கு ஒப்பானதாக மாறிய சுய இன்ப வாழ்க்கையையும்—'விട്ടகலாத' வரை, செயல்புரியும் மனிதனால் முழுமையான ஒழுக்க நன்மையால் தன்னை அலங்கரிக்க முடியாது. ஏனெனில், இவ்விதமாக மட்டுமே, ஒரு முத்திரையைப் போல, அவர் மாம்ச விருப்பத்தின் விருத்தசேதனத்தைப் பெறுவார் (ஆதியாகமம் 17:11; உரோமைக்காரர் 4:11). இதன் காரணம், பிறவியிலிருந்து நம்மேல் படிந்திருக்கும் திரையாகும், அது நாம் முழுமையான சுதந்திரத்தை அடைவதைத் தடுக்கிறது.

103. செயல் வாழ்க்கைக்கு, நோன்பும் விழிப்புமே 'இடுப்பைக் கட்டிக்கொள்ளுதல்'; மேலும் சிந்தனை வாழ்க்கைக்கு, மௌனமும் செபமுமே 'எரியும் விளக்குகள்' (லூக் 12:35).

104. ஒரு முழுமையற்ற மனம், ஜெபத்தின் பலன் தரும் திராட்சைத் தோட்டத்திற்குள் நுழைய அனுமதிக்கப்படுவதில்லை; ஒரு ஏழை மனிதனைப் போல, அதற்கு 'திராட்சைப் பழ அறுவடையின் மீந்தவை' மட்டுமே (உபாகமம் 24:21) கொடுக்கப்படுகிறது—அது வெறும் சங்கீதப் பாடல் மட்டுமே.

105. ராஜாவுடன் பேசத் தகுதியானவர்கள் எனக் கருதப்படுபவர்கள் அனைவரும் அவருடைய விருந்துக்கு அழைக்கப்படுவதில்லை என்பது போலவே, ஜெப உரையாடலுக்காகக் கடவுளிடம் செல்பவர்கள் அனைவரும் ஜெபத் தியானத்தின் நிலைக்கு இட்டுச் செல்லப்படுவதில்லை.

106. கோபத்தின் கடிவாளம் நேர்த்தியான மௌனம்; சொல்லற்ற ஆசைக்கு மிதமான உணவு; கட்டுக்கடங்காத எண்ணத்திற்கு ஒரு சுருக்கமான பிரார்த்தனை.

107. புலன்களின் முத்தை அடியில் உள்ள ஆழத்திலிருந்து மீட்க விரும்புகிறவனோ, அல்லது ஆன்மீக முத்தை மேலே உயர்ந்து கண்டடைய விரும்புகிறவனோ, தம்முடைய ஆடைகளைக் களைந்து கொள்ளாத வரையிலும், மற்றவன் தனது புலனுணர்வு சார்ந்த அனைத்தையும் களைந்து கொள்ளாத வரையிலும், அவர்கள் விரும்புகிறதையும் தேடுகிறதையும் அடைய மாட்டார்கள்.

108. ஜெபத்தின் போது மனமானது இதயத்திற்குள் தன்னை மையப்படுத்திக் கொள்ளும்போது, அது தன் மணமகளுடன் உரையாடும் மணமகனைப் போன்றது; ஆனால் தன்னுள் நுழையாதவன், திருமண அறைக்கு வெளியே நின்று, ' ' என்று பெருமூச்சு விட்டுக் கதறுபவனைப் போன்றவன்: 'என்னை அடைக்கல நகரத்திற்குள் கொண்டு செல்வது யார்?' (சங். 59:11)? அல்லது, ஜெபத்தின் போது நான் 'வீண்மையையும் பொய்யான மதியீனத்தையும் பார்க்காதபடிக்கு' (சங். 39:5) எனக்கு வழிகாட்டியாக இருப்பது யார்?

109. உப்பு இல்லாத உணவு தொண்டைக்கு எப்படி, அப்படியே மனந்திரும்புதல் இல்லாத ஜெபம் மனதிற்கு.

110. ஜெபத்தைத் தேடும் ஆன்மா, பிரசவ வேதனையில் இருக்கும் ஒரு பெண்ணைப் போன்றது; ஆனால் ஜெபத்தைக் கண்டுகொண்ட ஆன்மா, பிரசவித்த ஒரு பெண்ணைப் போன்றது, மேலும் அந்தப் பிறப்பினால் மகிழ்ச்சியால் நிரம்பியுள்ளது (யோவான் 16:21).

111. ஒருமுறை, மலையில் வசித்த அமோரியன், 'மலையின் உச்சிக்கு ஏற மனமுடைந்த'வர்களைத் தாக்கி வீழ்த்தினான் (எண். 14:44-45; உபாகமம் 1:44). ஆனால் இப்போது, தீய மறதி, இருதயத் தூய்மையை அடைவதற்கு முன்பு, தூய செபத்தின் உச்சிக்கு ஏற முயற்சிப்பவர்களைத் தள்ளிவிடுகிறது.

112. ஜெபம், ஜெபமாகவே, புதிதாகத் தொடங்குபவர்களைப் பலப்படுத்தும் அப்பத்தைப் போன்றது; தியானத்துடன் இணைந்த பிரார்த்தனை அபிஷேகத் தைலத்தைப் போன்றது; உருவகமற்ற பிரார்த்தனை நறுமணமிக்க திராட்சைப் பழச்சாற்றைப் போன்றது, அதை அளவற்ற ஆர்வத்துடன் பருகுவோர் பரவச நிலைக்கு இட்டுச் செல்லப்படுகிறார்கள் (சங். 103:15).

113. துறவி தனது உடலை ஒரே வகையான உணவிற்கும், தனது மனதை ஒரே வார்த்தை ஜெபத்திற்கும் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். அப்போது, உணர்ச்சிகளால் தடுக்கப்படாமல், ஜெபத்தின் போது இறைவனை நோக்கி பரவசத்தில் உயரப் பறக்க முடியும்.

114. குச்சியால் நாய்களை மிரட்டுபவன் அவற்றுக்குத் தானே கோபமூட்டுகிறான்; மேலும், தூய்மையுடன் ஜெபிக்கத் தன்னைக் கட்டாயப்படுத்திக் கொள்பவன் பேய்களுக்குக் கோபமூட்டுகிறான்.

115. இடைவிடாத ஜெபப் பயிற்சியின் மூலம், சங்கீத வார்த்தைகள் ஜெபிப்பவரின் இதயத்தில் பதியும்போது; அப்போது, நல்ல மண்ணைப் போல, அவனே தானாகவே, இப்போது ஆன்மீகத் துறையில் தியானத்தின் ரோஜாக்களை, இப்போது பௌதீக உலகின் அழகு மற்றும் இணக்கத்தைப் பற்றிய புரிதலின் அல்லிப் பூக்களை, இப்போது கடவுளின் பன்முக, அறிய முடியாத நியாயத்தீர்ப்புகள் பற்றிய உள்ளுணர்வின் ஊதாப் பூக்களை வெளிப்படுத்தத் தொடங்குகிறான்.

116. ஆன்மா, தன்னை முற்றிலுமாகத் துறந்து, பிரார்த்தனைக்குத் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணித்த நிலையில், எல்லா உயிரினங்களுக்கும் மேலாக உயர்ந்து பறக்கும் தளத்திலிருந்து இறங்குகிறது; அது விரும்பும் போது அல்ல, மாறாக நமது எல்லா விவகாரங்களையும் அளவிற்கும் தராசிற்கும் ஏற்ப தீர்மானிக்கும் அவர் விரும்பும் போது அது இறங்குகிறது.

117. போர் முடிந்ததும் ஒரு வீரன் தன் ஆயுதங்களைக் கீழே வைக்கிறான்; மேலும், பற்றின்றி இறைவனிடம் உயர்த்தப்படும்போது ஒரு தியானி தன் எண்ணங்களைக் கீழே வைக்கிறான்.

118. ஒரு தளபதி போரில் கொள்ளைப் பொருட்களைப் பெறத் தவறியதற்காக வருந்துகிறார்; ஆனால் செயல் வாழ்க்கை வாழ்பவர், ஜெபத்தில் ஆன்மீக தியானம் கிடைக்காதபோது வருந்துகிறார்.

119. ஒரு மான், ஒரு மிருகத்தால் காயப்பட்டது போல, பௌதிக நீரூற்றுகளுக்கு ஓடுகிறது; ஆனால் ஜெபத்தின் இனிமையான அம்பால் துளைக்கப்பட்ட ஆன்மா, ஆன்மீக ஞானத்திற்காக ஏங்குகிறது.

120. சூரிய உதயத்தில் நட்சத்திரங்கள் மங்கிவிடுகின்றன; மனமானது தனது சொந்த உலகிற்குத் திரும்பும்போது எண்ணங்கள் நின்றுவிடுகின்றன.

121. மேலும், தியான மனமானது, இயற்கையின் தேவைகளால் ஈர்க்கப்பட்டு, வானத்திலிருந்து பூமிக்கு இறங்கும்போது, 'இறைவனின் அழகை விட அற்புதமானது வேறு ஏதேனும் உண்டோ?' என்று கூறியவரையே போலக் கூச்சலிடலாம். மேலும், இறைவனின் பிரகாசத்தை தியானிப்பதை விட மகிழ்ச்சியான எண்ணம் வேறு எது? மேலும், தீமைகளிலிருந்து தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட ஆன்மாவில் கடவுளால் மூட்டப்பட்ட அன்பைப் போலத் தெளிவானதும் கட்டுக்கடங்காததுமான உணர்வு வேறு எது? அது தன் இதயத்தின் நிறைவிலிருந்து, 'நான் அன்பினால் காயப்பட்டேன்' (திருப்பாடல் 2:5; 5:8) என்று கூறுகிறது.

122. 'என் உள்ளத்தில் என் இருதயம் சூடேறுகின்றது, என் உபதேசத்தில் ஒரு நெருப்பு மூட்டப்படுகின்றது' (சங். 38:4) என்று சொல்வது, ஜெபத்தில் கடவுளைத் தேடுவதில் ஒருபோதும் சளைப்படையாதவருக்கும், 'மனிதரின் நாளை' (எரே. 17:16) காண விரும்பாதவருக்கும் பொருத்தமானது.

123. எல்லாத் தீவினைகளையும், தீய பேய்களையும், தீய எண்ணங்களையும் தள்ளியெறிந்த பிறகு, திருப்பாடல் 39:5-ல் கூறப்பட்டபடி, 'வீண் காரியங்களையும் பொய்த் தேற்றங்களையும் மீண்டும் நோக்குமாறு' வற்புறுத்தப்படும்போது, திருப்பாடல்கள் நூலில் உள்ள மணமகளைப் போல, பேரார்வம் கொண்ட ஆன்மாவும் பேசட்டும்: 'என் ஆடையை நான் களைந்துவிட்டேன்; அதை மீண்டும் எப்படி அணிவேன்? என் பாதங்களை நான் கழுவிவிட்டேன்; அவற்றை எப்படி மீண்டும் அசுத்தமாக்குவேன்?' (திருப்பாடல் 5:3)?

124. கடவுளே, உன்னை நேசிக்கும் ஆன்மாவே, நீ தைரியமாகக் கடவுளை நோக்கி அழைக்க முடிந்தால், நீ எவ்வளவு பாக்கியவான்: 'நான் உம்மைப் பின்தொடர, உம்முடைய ஆடுகளை எங்கே மேய்க்கிறீர் என்றும், நண்பகலில் உம்முடைய குட்டிகளுக்கு எங்கே இளைப்பாறுதல் தருகிறீர் என்றும் எனக்குச் சொல்லும்' (திருப்பாடல் 1:6)?

125. ஜெபத்தின் வார்த்தையைப் பற்றிக்கொள்ள முயன்று, ஆனால் அதற்கு இயலாத, பாடலில் உள்ள மணமகளைப் போன்ற சுறுசுறுப்பான ஆன்மா, கூச்சலிடುತ್ತದೆ: 'அரவணைப்பில் இரவில், என் ஆன்மா நேசிப்பவரைத் தேடினேன்: அவரைத் தேடினேன், ஆனால் அவரைக் காணவில்லை; அவரை அழைத்தேன், ஆனால் அவர் எனக்குப் பதிலளிக்கவில்லை. 'நான் எழுந்து,' அப்பொழுது மிகக் கடினமான ஜெபத்துடன், 'நகரத்தில் சுற்றித் திரிந்து, தெருக்களிலும் சதுக்கங்களிலும் என் ஆத்துமா நேசிப்பவரைத் தேடுவேன்' (திருப்பாடல் 3:1–2). ஒருவேளை நான் எல்லாவற்றிலும் மற்றும் இருப்பதற்கு அப்பாலும் அவரைக் காண்பேன்; 'அவருடைய மகிமை வெளிப்படுத்தப்படும்போது நான் திருப்தியடைவேன்' (சங். 16:15).

126. ஒருவன் தன் வீட்டிற்கு அரசனை வரவேற்பதால் மிகவும் மகிமையானவனாகவும், எல்லா மகிழ்ச்சிகளையும் விஞ்சும் ஒரு மகிழ்ச்சியால் நிரப்பப்பட்டவனாகவும் ஆகிறான் என்றால்: தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொண்டு , அவருடைய தவறாத வாக்குறுதியின்படி (யோவான் 14:23) ராஜாதி ராஜராகிய அவரைத் தன் உள்ளத்திற்குள் வரவேற்ற ஆன்மா என்ன உணர வேண்டும்? மேலும், தன்னை விட்டு வெளியேற்றப்படாத எதையும்—அவருக்குச் சேவை செய்பவர்களுக்குத் தொந்தரவு தருவதாகத் தோன்றக்கூடிய எதையும்—தனக்குள் விட்டுவிடுமா? அல்லது அவருக்குத் தெளிவாகப் பிரியமானதைத் தனக்குள் ஏற்றுக்கொள்ளக் கவனம் செலுத்தாதிருக்குமா?

127. விடியற்காலையில் ராஜாவின் சந்நிதிக்கு அழைக்கப்படுவார் என்று எதிர்பார்க்கிறவர், ராஜாவைத் திருப்திப்படுத்தும் வார்த்தைகளைக் கற்பனை செய்வதைத் தவிர வேறு எதில் கவனம் செலுத்துவார்? – தேவனுக்கு உறவுபடுத்தி இதைக் கடைப்பிடிக்கும் ஒவ்வொரு ஆத்துமாவும் அங்கே நியாயத்தீர்ப்புக்குத் தயாரற்றவராகக் காணப்படமாட்டார்.

128. எந்தத் தருணத்திலும் தன் ஆண்டவர் வருவார் என்று காத்திருக்கும்போது, நாள் முழுவதின்—மேலும் இரவின்—பாடையை முற்றிலும் அர்த்தமற்றதாகக் கருதி, விடியற்காலை வந்தவுடன் அவர் தன்னிடம் உடனடியாகத் தோன்றுவார் என்று நினைக்கும் ஆன்மா பாக்கியமுடையது.

129. கடவுள் அனைத்தையும் காண்கிறார்; ஆயினும், ஜெபிக்கும்போது கடவுளைத் தவிர வேறு எதையும் காணாதவர்கள் மட்டுமே கடவுளைக் காண்கிறார்கள். இப்படித் தேவனைக் காண்கிறவர்கள் அவராலே கேட்கப்படுகிறார்கள்; ஆனால் கேட்கப்படாதவர்கள் அவரைக் காண்பதில்லை. தேவன் தரிசிக்கிறதெல்லாம் அவரிடத்திலிருந்து வருகிறது என்று விசுவாசிக்கிறவன் பாக்கியவான்: ஏனெனில் அவன் அவருக்குப் பிரியமான வழியை விட்டு விலகாதிருப்பான் (சங். 15:8).

130. நம்மில் வசிக்கும் ராஜ்யத்தின் ஆசீர்வாதங்கள், சமாதானத்தை விரும்பும் கண்ணால் காணப்படவில்லை, பேராவல் கொண்ட காதால் கேட்கப்படவில்லை, பரிசுத்த ஆவியற்ற இதயத்திலும் அவை தோன்றவில்லை; இவை எதிர்கால கிறிஸ்துவின் ராஜ்யத்தில் நீதிமான்கள் மீது பொழியப்படும் ஆசீர்வாதங்களுக்கான வாக்குறுதிகளாகும். இங்கு ஆவியின் பலன்களை அனுபவிக்காதவர், அங்கே அவற்றை அனுபவிக்கத் தகுதியானவராகக் கருதப்படமாட்டார்.

131. சுறுசுறுப்பான மனிதர்களின் எண்ணங்கள் மான்களைப் போன்றவை. ஏனெனில், வேட்டைக்காரர்களைப் பயந்து மலைச்சிகரங்களில் சுற்றித் திரியும் மான்கள், அங்கே உள்ளதை அனுபவிக்க விரும்பிக் பள்ளத்தாக்குகளுக்குள் இறங்குவது போல: அப்படியே இந்த மனிதர்களும்—அவர்களால் அவ்வாறு செய்ய இயலாமையால், அவர்களால் தொடர்ந்து ஆன்மீக தியானத்தில் இருக்க முடியாது, அதே சமயம், அத்தகைய காரியங்கள் அவர்களுக்கு ஓய்வை வழங்காததால், அவற்றில் எப்போதும் ஈடுபடவும் முடியாது.

132. ஒரு நதியை அதன் பாதையில் தடுத்து நிறுத்தி கீழ்நோக்கிப் பாய்வதைத் தடுப்பதை விட, மனத்தின் நாட்டத்தைத் தடுப்பதே முக்கியம். அதனால் அது கண்ணுக்குத் தெரியும் பொருட்களால் அடிமையாக்கப்படாமல், அதற்கு ஒப்பான ஒன்றை நோக்கி மேலே திரும்புகிறது, பிரார்த்தனையில் கவனம் செலுத்துகிறது; ஏனெனில் பிந்தையது அதற்கு இயல்பானது, முந்தையது அல்ல.

133. நீண்ட கால அடிமைத்தனத்திற்குப் பிறகு விடுவிக்கப்பட்ட ஒரு கைதி, பௌதிகப் பற்றுகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, தனது இயல்பான சொர்க்கியல் விஷயங்களை நோக்கி மகிழ்ச்சியான காலடியுடன் விரைந்து செல்லும் மனதைப் போல விரைவாக வீட்டிற்கு ஓடிச் செல்வதில்லை.

134. கவனக்குறைவாக ஜெபிப்பவனுக்கு, ஜெபத்தின் போது மனம் அலைபடுபவனுக்கு, சங்கீதம் ஒரு அந்நிய மொழியில் இருப்பது போலத் தோன்றும், மேலும் அவன் அந்த சங்கீதத்தைப் பொறுத்தவரை, அந்நிய மொழி பேசுகிறவன் போல ஆகிவிடுகிறான் (1 கொரி. 14:17). அசுத்த ஆவிகள் இத்தகைய நிலையைக் கேலி செய்கின்றன.

135. உலகம் சிலருக்குச் சிலுவையில் அறையப்பட்டிருப்பதற்கும், சிலர் உலகத்திற்குத் தங்களைச் சிலுவையில் அறைவதற்கும் ஒரே மாதிரியானது அல்ல. ஏனெனில், சிலருக்கு நோன்பும் விழிப்புமே ஆணிகளாகச் செயல்படுகின்றன; மற்றவர்களுக்கோ பேராவியின்மையும் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்வதும் அவ்வாறு செயல்படுகின்றன. மேலும், பிந்தையது இல்லாமல், முந்தையவர்களின் முயற்சிகள் வீணாய்ப்போகின்றன.

136. அழகு மற்றும் ஆசை ஆகியவற்றின் பேராவலால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவர் தூய்மையான இதயத்துடன் பிரார்த்தனை செய்ய முடியாது. ஏனெனில், இந்தப் பொருட்களின் மீதான விருப்பமும் வீணான எண்ணங்களும் அத்தகைய ஒருவரை கயிறுகளால் பிணைப்பது போலச் சிக்க வைத்து, பிரார்த்தனை நேரத்தில் அவரைக் கீழே இழுக்கின்றன, கட்டி வைக்கப்பட்ட பறவை ஒன்று வானத்தில் பறக்க முயற்சிக்கும்போது நடப்பது போல.

137. மனமானது முதலில் தன்னுணர்வோடும் அன்போடும் ஒன்றிணைவை வளர்த்துக் கொள்ளாவிட்டால், பிரார்த்தனையில் அது அமைதியாக இருப்பது சாத்தியமில்லை; முதலாவது, ஆன்மாவிற்கு எதிராக உடலின் பகைமையை அழிக்க முயல்கிறது, இரண்டாவது, கடவுளுக்காக, தன் அண்டை வீட்டார் மீதான ஆன்மாவின் பகைமையை அழிக்கிறது: இதிலிருந்து இறுதியில் 'அனைத்துப் புரிதல்களையும் மீறிய சமாதானம்' (பிலிப்பியர் 4:7) வருகிறது, மேலும் அது இவ்வாறு சமாதானம் செய்யப்பட்டவருக்குள் வாசம் செய்கிறது (யோவான் 14:23).

138. தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்கப் பிரயாசப்படுகிற ஒருவனின் நீதியின் கிரியைகள் நற்கிரியைகளில் பெருகியிருக்க வேண்டும்: 'தனது வறுமையிலிருந்து' கொடுப்பதன் மூலம் தர்மம் செய்வதில் (மாற்கு 12:44; லூக்கா 21:4); மேலும் சமாதானத்திற்காக மேற்கொள்ளப்படும் முயற்சிகளில், தியாகம் மற்றும் பொறுமையின் மூலம், அனைத்தும் கர்த்தருக்காகவே செய்யப்பட வேண்டும்.

139. சில உணர்ச்சிகள் மாம்சத்திற்குரியவை, மற்றவை ஆவிக்குரியவை. முந்தையவற்றைத் துறந்து, பிந்தையவற்றைப் பற்றிக் கவலைப்படாதவன், காட்டு மிருகங்களிடமிருந்து தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள, தனக்குச் சுற்றி உயரமான, உறுதியான வேலியை எழுப்பிக்கொண்டு, அதே சமயம் தன் மனமென்னும் திராட்சைத் தோட்டத்தின் அற்புதமான கொத்துக்களைப் பறவைகள் கொத்துவதற்கு மனமுவந்து அனுமதிக்கும் ஒரு மனிதனைப் போன்றவன்.

140. நகர வாயில்களைத் திறக்க வேண்டியது போலவே, ஒருவரால் தன் புலன்களைத் திறக்காமல் இருக்க முடியாது. ஆனால், அவை ஒரு தகுதியான நோக்கத்திற்காகத் திறக்கப்படும்போது, நமது எதிரிகளுக்குப் பயனளிக்கக்கூடியதோ, அல்லது மோதல்களுக்குக் காரணமாகக்கூடியதோ எதுவும் அவைகள் வழியாக நுழையாதவாறு ஒருவர் கவனமாக இருக்க வேண்டும்.

141. பலர் தாங்களே ஏற்படுத்திக்கொண்ட துன்பங்களின் சிலுவையை (விருப்பப்பூர்வமான உடல்ரீதியான இழப்புகள்) ஏறுகிறார்கள்; ஆனால் சிலரே அதன் ஆணிகளை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள் (என்றென்றும் அதில் தங்களை ஆணியால் குத்திக்கொள்வது). பலர் விருப்பப்பூர்வமான கீழ்ப்படிதலின் அடிமைகளாக இருக்கிறார்கள்; ஆனாலும், லட்சியத்தைத் துறந்தவர்கள் மட்டுமே தாங்களாகவே அவமானத்திற்குத் தங்களை உட்படுத்திக்கொள்கிறார்கள்.

142. யாருடைய ஒவ்வொரு செயலுக்கும் முன்பாக இறை அச்சம் இல்லையோ, அவர்களுடைய எண்ணங்கள் மேய்ப்பன் இல்லாத ஆடுகளைப் போலக் குழப்பத்தில் இருக்கும்; ஆனால், யாரின் மீது அது இறங்குகிறதோ அல்லது அவர்களுக்கு முன்பாகச் செல்கிறதோ, அவர்களுடைய எண்ணங்கள் ஒரு மந்தையில் உள்ள ஆடுகளைப் போல அடக்கமாகவும் ஒழுங்காகவும் இருக்கும்.

143. தேவபயம் என்பത് விசுவாசத்தின் சந்ததியாம்; அது செழிப்பான மேய்ச்சல் நிலத்தில் தன் ஆடுகளைக் காக்கும் ஒரு மேய்ப்பனைப் போல, கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதற்கான பாதுகாவலனாகத் திகழ்கிறது. அதன் தாயைச் சம்பாதிக்காத எவரும், கர்த்தருடைய மந்தையின் ஆடுகளில் ஒருவராகக் கருதப்படத் தகுதியற்றவராகக் கருதப்படுவார்.

தொகுதி IV

மரியாதைக்குரிய தியோடர் ஸ்டுடைட்

-ன் துறவிகளுக்கு வழங்கிய துறவுப் போதனைகள்

முன்னுரை

நமது 'டோப்ரோடோலூபியேயின்' நான்காவது தொகுதி, முற்றிலும் துறவிகளுக்கு புனித தியோடர் தி ஸ்டுடைட் வழங்கிய அறிவுரைகளைக் கொண்டது. ஆரம்பத்தில், இந்த புனித தந்தையின் துறவறக் கற்பித்தல்களின் ஒரு பகுதியை, அவருக்கு முன்பே அறியப்பட்ட 'சுருக்கமான கத்தீகிசம்' என்பதிலிருந்து மட்டுமே தொகுக்கும் நோக்கம் இருந்தது. இருப்பினும், இந்தப் பணி மேற்கொள்ளப்படுவதற்கு முன்பு, அத்தோஸ் மலையில் உள்ள ரஷ்ய பண்டேலைமோன் மடாலயத்தின் முதியவர்கள், பாட்டம்ஸ் தீவில், புனித யோவான் தெயோலஜியனின் உள்ளூர் மடாலயத்தில், மூன்று தொகுதிகளாக இருந்த அவருடைய பெரிய விசுவாசப் போதகத்தை கண்டுபிடித்து, அதைப் பிரதி எடுக்க கடவுள் உதவினார். – அதன்பிறகு, புனித தெயோடோர் துறவிகளுக்காக வழங்கிய அறிவுரைகளின் சாரத்தை, 'சுருக்கமான விசுவாச போதனை'யிலிருந்து மட்டுமல்லாமல், 'நீண்ட விசுவாச போதனை'யிலிருந்தும் தொகுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் எங்களுக்குத் தோன்றியது. இது இப்போது நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளது. இந்த மடாலயப் பாடங்களின் எண்ணிக்கை, அவற்றுக்காக எங்கள் *டோப்ரோடோலியூபியின்* ஒரு முழுப் புத்தகத்தையும் ஒதுக்க வேண்டிய அவசியத்தை ஏற்படுத்தியது: இது எங்கள் தொகுப்பிற்கு எந்தக் குறையும் விளைவிக்காது. ஏனெனில் இது மடாலய வாழ்க்கைப் பாடங்களில் உள்ள ஒரு பெரிய இடைவெளியை நிரப்பும், அதாவது – மடாலய வாழ்க்கையின் சாதாரண, புலப்படும் கட்டமைப்பை மடாலயத்தின் முதன்மை நோக்கத்தை முன்னெடுத்துச் செல்லும் ஒரு வழியாக மாற்றுவது எப்படி என்பதற்கான வழிகாட்டுதலின் பற்றாக்குறை. முந்தைய மூன்று தொகுதிகளிலும் மற்றும் இந்த ஐந்தாவது மற்றும் இறுதித் தொகுதியிலும் உள்ள அனைத்து துறவற எழுத்துக்களும் அக வாழ்வை மையமாகக் கொண்டுள்ளன – மேலும் இது அவற்றில் எல்லா வகையிலும் ஆராயப்பட்டுள்ளது. ஆனால் துறவறத்தின் நோக்கங்களுடனான அதன் உறவில், புனித தியோடர் தி ஸ்டுடைட்டைத் தவிர வேறு யாரும் துறவற ஒழுங்கைக் கருத்தில் கொள்ளவில்லை. உள்ளார்ந்த வாழ்க்கை குறித்த அவருடைய போதனைகளும் இங்கே காணப்படுகின்றன, ஆனால் வழிகாட்டும் கொள்கைகளாக மட்டுமே. இருப்பினும், அவருடைய முக்கியக் கவனம் எப்போதும் துறவற வாழ்க்கையின் சில அம்சங்களின் மீது, குறிப்பாக அது துறவறத்தின் முதன்மை நோக்கத்துடன் எவ்வாறு தொடர்புடையது என்ற கண்ணோட்டத்தில் உள்ளது. ஒரு செயல் சரியான மனப்பான்மையுடன் செய்யப்படும் பட்சத்தில், அது எவ்வளவு உயர்ந்த செயலாக இருந்தாலும் சரி, எவ்வளவு அற்பமான கீழ்ப்படிதலாக இருந்தாலும் சரி, கடவுளின் முன் சம மதிப்புடையது என்று அவர் கருதுகிறார். மேலும், அவர்களின் ஒவ்வொரு உழைப்பும் பரலோக ராஜ்ஜியத்தை நோக்கிய, வீரமரண கிரீடத்தை நோக்கிய ஒரு படியாகும் என்ற உறுதியுடன் அவர் அனைவரையும் தொடர்ந்து ஊக்குவிக்கிறார். துறவற சகோதரர்களுக்கு, இது ஒரு விலைமதிப்பற்ற புத்தகம். ஆனால், பொது மக்களுக்கும் இதில் மதிப்புமிக்க பல விஷயங்கள் உள்ளன. புனித தெயோடோர் எழுத்துக்களில், மரணம், இறுதித் தீர்ப்பு, நரகம் மற்றும் பரலோக இராச்சியம் ஆகியவற்றைப் பற்றி அவர் ஏதேனும் ஒரு வகையில் குறிப்பிடாமல் ஒரு போதனை செல்வது அரிது. கவனமாகப் படிப்பவர்களுக்கு, இந்த நிகழ்வுகளின் சித்திரம் மனதில் அழியாத முறையில் பதியும் – மேலும் அனைவருக்கும் இது மனந்திரும்புதலுக்கான உத்வேகத்திற்கும், நற்பண்பு வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கான ஊக்கத்திற்கும் ஒரு ஆதாரமாக அமையும். – இதனால்தான், *கிரேக்க பரோபகாரம்* நூலில் புனித தெயோடர் எழுதிய எதுவும் சேர்க்கப்படவில்லை என்றாலும், துறவிகள் சபையின் ஆன்மீக வளர்ச்சிக்கு அவருடைய போதனைகளை வழங்க வேண்டிய கடமை எங்களுக்கு ஏற்பட்டது. இந்தச் சொற்பொழிவுப் பகுதிகள், தொகுப்பின் அட்டவணையின் முடிவில் பட்டியலிடப்பட்டுள்ள அதன் எண்ணைக் காட்டிலும், தொடக்கத்திலிருந்து இறுதி வரை வரிசையாக எண்ணப்பட்டுள்ளன. ஒரு பிரசங்கம் எடுக்கப்பட்ட தொகுதி மற்றும் அந்தத் தொகுதிக்குள் அதன் எண், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரசங்கத்தின் உள்ளடக்கப் பட்டியலின் முடிவில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. 'சுருக்கமான விசுவாசப் போதனை'யின் பிரசங்கங்கள் நான்காவது தொகுதியின் தலைப்பின் கீழ் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன. புனித தெயோடோர் அவர்களின் பிரசங்கங்கள் எப்போதும் ஒரே ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி மட்டும் பேசுவதில்லை, மாறாக பலவற்றைப் பற்றிப் பேசுகின்றன, மேலும் சில சமயங்களில் துறவற வாழ்க்கையின் தற்போதைய தேவைகளுக்கு ஏற்ப தொடர்புடைய விஷயங்களையும் தொட்டுச் செல்கின்றன. இதற்கிடையில், கையெழுத்துப் பிரதிகளில் உள்ள பிரசங்கங்களுக்கான உள்ளடக்க அட்டவணைகள் ஒரே, மிகவும் முக்கியமான ஒரு பொருளைக் குறிப்பிடுகின்றன: இதன் விளைவாக, பிரசங்கங்களின் முழு உள்ளடக்கம் உள்ளடக்க அட்டவணைகளிலிருந்து முழுமையாகத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. இது புதிய, மிகவும் விரிவான உள்ளடக்க அட்டவணைகளைத் தொகுக்க வேண்டிய அவசியத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது, அவை இதனூடாக வழங்கப்படுகின்றன. அத்தோஸ் மலையில் உள்ள புனித பன்டெலேயோன் ரஷ்ய மடாலயத்தின் நூலகத்தில் உள்ள புனித தெயோடர் பிரசங்கங்களின் கையெழுத்துப் பிரதிகளையும், ரஷ்யாவில் எங்களிடம் உள்ள, பகுதி சார்ந்துள்ள பிரதிகளையும் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான குறிப்பைச் சேர்ப்பதை நாங்கள் தேவையற்றதாகக் கருதவில்லை. அத்தோஸ் மலையில் உள்ள புனித பன்டெலேயோன் மடாலயத்தில்:

1. ஒரு பெரிய விசுவாச போதனை, சமீபத்தில் சாதாரண காகிதத்தில் எளிய கையெழுத்தில் மூன்று தொகுதிகளாகப் பிரதிபலிக்கப்பட்டது, இதில் முதல் தொகுதியில் 87 பிரசங்கங்களும், இரண்டாவது தொகுதியில் 124 பிரசங்கங்களும், மூன்றாவது தொகுதியில் 60 பிரசங்கங்களும் உள்ளன. மொத்தம் 271 பிரசங்கங்கள். இந்த எண்ணிக்கையில், * * என்பதிலிருந்து கிடைக்காதவையும் அடங்கும். இதன் நகல் எடுக்கப்பட்ட கையெழுத்துப் பிரதி 11 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது மற்றும் அது பர்ச்மென்ட் (parchment) மீது எழுதப்பட்டுள்ளது. இந்தப் பிரதியை எழுதும் பணியை, தற்போது ஓய்வு பெற்றுள்ள பெலூசியத்தின் முன்னாள் மெட்ரோபாலிட்டன் ஆம்ஃபிலோக்கியஸ் மேற்கொண்டார்.

2. 11 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த தோல் ஏட்டில் ஒரே தொகுதியாக உள்ள சிறிய விசுவாசப் போதனை. இது 134 பிரசங்கங்களைக் கொண்டுள்ளது. குறிப்பு

3. செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் இறையியல் அகாடமியின் நூலகத்தில், 11 ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முந்தையது, ஒருவேளை 9 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது எனக் கருதப்படும் ஒரு தோல் கையெழுத்துப் பிரதி உள்ளது. இது ஜெருசலேமுக்கு அருகிலுள்ள புனித சாவ்வாஸ் மடாலயத்திலிருந்து, அதன் காலஞ்சென்ற மடாதிபதி ஆர்க்கிமண்டிரைட் ஜோவாசப் வழங்கிய பரிசாகும்.

4. மாஸ்கோ சினோடல் நூலகத்தில் புனித தெயோடரின் பிரசங்கங்களின் மூன்று பழங்கால தோல் கையெழுத்துப் பிரதிகள் உள்ளன, அவை 10, 11 மற்றும் 12 ஆம் நூற்றாண்டுகளைச் சேர்ந்தவை. முதலாவது 126 பிரசங்கங்களையும்; இரண்டாவது 123 பிரசங்கங்களையும்; மூன்றாவது 76 பிரசங்கங்களையும் கொண்டுள்ளது. அவற்றின் உள்ளடக்க அட்டவணைகளிலிருந்து—மிகவும் மதிப்புமிக்க சினோடல் சக்ரிஸ்டன், ஆர்க்கிமண்டிரைட் விளாடிமிர் அவர்களால் அன்புடன் வழங்கப்பட்டன—அவை சிறிய விசுவாசப் போதனையிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை என்பதைக் காணலாம். இந்த விசுவாசப் போதனைகளிலிருந்து, மடாலயங்களில் திருச்சபை பயன்பாட்டிற்காக பிரசங்கங்களின் தொகுப்புகள் நீண்ட காலமாகத் தொகுக்கப்பட்டு வருகின்றன. புனித பண்டேலைமோன் மடாலயத்தில் அத்தகைய இரண்டு தொகுப்புகள் பயன்பாட்டில் உள்ளன:

5. சிறிய விவிலியப் போதனை நூலிலிருந்து பிரத்தியேகமாக எடுக்கப்பட்ட 105 பிரசங்கங்களைக் கொண்ட ஒன்று.

6. மற்றொன்று, பெரிய விவிலிய அறிக்கை மற்றும் சிறிய விவிலிய அறிக்கை ஆகியவற்றின் தொகுதி 1 மற்றும் 2-இலிருந்து ஏறக்குறைய சமமாக எடுக்கப்பட்ட 95 பிரசங்கங்களைக் கொண்டுள்ளது. இவற்றில், சிறிய விவிலிய அறிக்கையிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை மட்டுமே ஓப்டினா ஹெர்மிடேஜ் (Optina Hermitage) மூலம் தயாரிக்கப்பட்டு வெளியிடப்பட்ட மொழிபெயர்ப்பில் நமக்குக் கிடைக்கின்றன. இவை கிரேக்கர்களிடையே அச்சிடப்பட்ட வடிவத்தில் மட்டுமே கிடைக்கின்றன. புனித தந்தையர்களின் மேற்கத்திய பதிப்புகளில், முந்தைய பதிப்புகள் மற்றும் அபோட் மிக்னேவின் சமீபத்திய பதிப்பு ஆகிய இரண்டிலும், சிறிய விசுவாசப் போதனை மட்டுமே சேர்க்கப்பட்டுள்ளது, அதுவும் லத்தீன் மொழிபெயர்ப்பில் மட்டுமே. முழுமையான போதனைகளைக் கொடுக்காமல், ஏன் போதனைகளின் பகுதிகள் மட்டுமே வழங்கப்படுகின்றன என்ற கேள்வி எழலாம்? – நாங்கள் பதிலளிக்கிறோம், எங்கள் நோக்கம் வெறுமனே ஒரு புத்தகத்தை உருவாக்குவதல்ல, அதாவது, புத்தகத்திற்காகவே ஒரு புத்தகத்தை வழங்குவதல்ல, மாறாக, அது கொண்டிருக்கும் ஆன்மீகப் பயனளிக்கும் உள்ளடக்கத்தை வெளிப்படுத்துவதே ஆகும். ஒரு பகுதி இந்த நோக்கத்திற்குச் சிறப்பாகச் சேவை செய்கிறது. இருப்பினும், எளிதில் காணக்கூடியபடி, இந்தச் சுருக்கங்கள் சிறிய குறைப்புகளுடன் கூடிய முழுமையான பிரசங்கங்களாகவே உள்ளன; சில சமயங்களில் தொடக்கத்திலும், சில சமயங்களில் முடிவிலும், எப்போதாவது நடுவிலும் குறைக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால் இங்கு வழங்கப்பட்டுள்ள அனைத்தும் புனிதத் தந்தையின் சொந்த வார்த்தைகளே. மேலும், சில பிரசங்கங்கள் முழுமையாகப் பாதுகாக்கப்படவில்லை, சில முற்றிலும் பாதுகாக்கப்படவில்லை, மற்றவற்றின் உள்ளடக்கம் தெளிவற்றதாக உள்ளது. அத்தகைய அனைத்துப் பகுதிகளும் நீக்கப்பட்டுள்ளன. – எனவே, முழுமையான கையெழுத்துப் பிரதிகள் எங்காவது கண்டுபிடிக்கப்படும் வரை நாம் காத்திருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் பிரசங்கங்களை முழுமையாக ஒரே நேரத்தில் மொழிபெயர்க்க முடியும். HTML பதிப்பின் (2006) பதிப்பாசிரியரின் குறிப்பு

*டோப்ரோடோலியூபியின்* இரண்டாம் முதல் ஐந்தாம் தொகுதிகளின் முக்கிய உரை, நவீன ரஷ்ய எழுத்து மற்றும் உச்சரிப்பு முறைக்கு ஏற்ப திருத்தப்பட்டுள்ளது. புனித வேதாகமத்திலிருந்து மேற்கோள் காட்டப்பட்டவை மாற்றமின்றி அப்படியே விடப்பட்டுள்ளன. தேவைப்படும் இடங்களில், பழைய மற்றும் புதிய ஏற்பாடுகளின் புதிய ரஷ்யப் பதிப்பைப் பார்த்து அவற்றின் பொருளைத் தெளிவுபடுத்தலாம். 'мiр' (சமூகம், அல்லது சில சமயங்களில் படைக்கப்பட்ட பிரபஞ்சம் முழுவதும்), 'мир' (அமைதி, ஒழுங்கு, இணக்கம்) மற்றும் 'μνро' (புனித அபிஷேகத்திற்கான ஒரு நறுமணக் கலவை) ஆகிய வார்த்தைகளின் எழுத்துக்களில் உள்ள வேறுபாடும் மாற்றமின்றி விடப்பட்டுள்ளது.

புனித தெயோடோர் ஸ்டுடிடைட் அவர்களின் வாழ்க்கைக் குறிப்பு [81]

மாபெரும் மற்றும் புகழ்பெற்ற பெற்றோரின் மகனான புனித தெயோடோர் (அவரது தந்தை அரச வரிகளை வசூலிக்கும் பொறுப்பில் இருந்தார்), கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தில் வளர்க்கப்பட்டார், கிரேக்கர்களின் ஞானம் அனைத்தையும் கற்றுக்கொண்டார், ஒரு சிறந்த பேச்சாளராகவும் திறமையான தத்துவஞானியாகவும், அதே நேரத்தில் ஒரு அறிவொளி பெற்ற இறையியலாளராகவும் ஆனார். கான்ஸ்டான்டின் கோப்ரோனியம்ஸ் ஆட்சியின் கீழ், உருவ வழிபாட்டுத் துன்புறுத்தல்கள் குறிப்பாகத் தீவிரமடைந்தபோது, அவரது பெற்றோர் உலகியல் வாழ்க்கையைத் துறந்து துறவற உறுதிமொழிகளை ஏற்றுக்கொண்டனர்; அதே நேரத்தில் புனித தியோடர் தனது கல்வியை முடிக்க கான்ஸ்டான்டினோப்பிளில் தங்கியிருந்தார். கோப்ரோனியம்ஸுக்குப் பிறகு, அவருடைய மகன் லியோ, அவரும் ஒரு மதவாதியாக இருந்தார், ஆட்சி செய்தார், அவருக்குப் பிறகு அவருடைய மனைவி ஐரீன் தனது மகன் கான்ஸ்டான்டினுடன் ஆட்சி செய்தார். அவளுடைய மகனும் செய்தது போல, ஐரீனும் ஆர்த்தடாக்ஸ் மதத்தை ஆதரித்தார்; மேலும் புனித பேராயர் தராசியஸுடன் இணைந்து, புனித தந்தையர்களின் சபை எனப்படும் ஏழாவது உலகளாவிய திருச்சபையைக் கூட்டினார், அதில் உருவ வழிபாட்டு மறுப்புப் பிளவு கண்டிக்கப்பட்டு, சாபத்திற்குள்ளாக்கப்பட்டது. இந்த சபையில் பிளேட்டோவும் கலந்து கொண்டார், அருளப்பர் தியோடரின் தாய்மாமா, மன்றாட்டு முடிந்ததும், துறவறையை மேற்கொள்ளத் தீர்மானித்த அருளப்பர் தியோடர் மற்றும் அவரது சகோதரர்களான யோசேப்பு, யூதிமியஸ் ஆகியோரை அழைத்துக்கொண்டு பாலைவனத்திற்குச் சென்றார். அவர்கள், காடுகளால் சூழப்பட்டதும் நீர் வளம் மிக்கதுமான அழகான, உயரமான இடமான சக்குடியானில் அவர்களுடன் குடியேறினர். அந்த இடம் தனிமையாக இருந்தது, மேலும் ஒரே ஒரு பாதை வழியாக மட்டுமே உள்ளே செல்ல முடிந்தது. அவர்கள் அதை விரும்பத் தொடங்கினர், மேலும் அங்கே புனித யோவான் தெயோலாஜியனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒரு மடாலயத்தையும் ஒரு புனித தேவாலயத்தையும் நிறுவினர். அறிஞர் பிளாட்டோவின் வழிகாட்டுதலின் கீழ், சகோதரர்கள் அவர்களைச் சுற்றி வரத் தொடங்கினர், மேலும் துறவற வாழ்க்கை நல்ல ஒழுங்கில் தொடர்ந்தது.

கல்வி மற்றும் வரங்களில் மற்ற அனைவரையும் விஞ்சியிருந்த புனித தெயோடோர், தனது சிகைமுடி கழித்தலுக்குப் பிறகு, நோன்பு, இரவு விழிப்பு மற்றும் மடாலயத்திற்கான மிகச் சாதாரண மற்றும் கடினமான உழைப்புகள் மூலம் தனது உடலை அடக்கி, துறவறத்தில் மற்ற அனைவரையும் மிஞ்சினார் : ஏனெனில், அவர் விறகு வெட்டினார், தண்ணீர் கொண்டுவந்தார், தோட்டத்திலும் காய்கறித் தோட்டத்திலும் மண் தோண்டி உரமிட்டார், அதன் மூலம் தன்னைத் தாழ்மையுடன் பழக்கப்படுத்திக் கொண்டார். இருப்பினும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர் இறைபக்தியும் கடவுளுக்குப் பிரியமானதும் ஆன ஒரு குணத்தை வளர்த்துக் கொள்வதில் அக்கறை கொண்டிருந்தார். இந்த நோக்கத்திற்காக, அவர் ஒவ்வொரு நாளும் தனது எண்ணங்கள் அனைத்தையும், தனது இதயத்தின் உணர்வுகளையும் தனது மூத்தவரான பிளேட்டோவிடம் அறிக்கையிடுவதை ஒரு விதியாகக் கொண்டிருந்தார், மேலும், ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதை முழுமையாக்கவும், ஏற்றுக்கொள்ளப்படாததைச் சரிசெய்யவும் அவர் முயன்றார். மேலும், ஒவ்வொரு நாளும், அவர் கடவுளைத் தியானிப்பதற்கும் மனத் துஆ செபிப்பதற்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தை ஒதுக்கினார், அதனால், கலக்கமற்ற மனதுடன் கடவுளுக்கு முன்பாகத் தனித்து நின்று, அவருக்கு ஒரு இரகசிய வழிபாட்டைச் செலுத்த முடிந்தது. பழைய மற்றும் புதிய ஏற்பாடுகளின் புனித வேதாகமங்களையும், புனித தந்தையர்களின், குறிப்பாக புனித பேஸ்கி மகாஞானியின் படைப்புகளையும் படிப்பதை அவர் விரும்பினார்; இவற்றிலிருந்து, துறவற வாழ்க்கைக்கான தனது விதிகள் மற்றும் சட்டங்களைப் பெற்றார். அவற்றை அவர் மிகவும் உயர்வாக மதித்து, மிகவும் அவசியமானதாகக் கருதியதால், அவற்றைக் கடைப்பிடிக்காத எவரையும் ஒரு துறவியாக அங்கீகரிக்கவில்லை.

இத்தகைய தவ வாழ்க்கையில் முன்னேற்றத்தைக் கண்ட ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மூப்பர் பிளாட்டோ, அவரை குருத்துவப் பதவிக்கு நியமிக்கத் தீர்மானித்தார்; மேலும், அவரது பரிந்துரையையும் பரிந்துரப்பையும் அடுத்து, பேராயர் புனித தராசியஸ் அவர்களால் இது நிறைவேற்றப்பட்டது. புனித தெயோдорஸ், விருப்பத்திற்காக அல்லாமல் தேவையின் காரணமாகப் பதவி பெற்றதால், தனது ஒழுக்கத்தில் சிறிதும் தளர்வு காட்டாமல், தனது துறவு முயற்சிகளில் இன்னும் தீவிரமாக முயன்றார்; அவர் அனைவருக்கும் நற்பண்புள்ள துறவற வாழ்க்கையின் ஒரு முன்மாதிரியாகத் திகழ்ந்தார், மேலும் அவருக்குத் தனது மடாலயத்திலும் வெளியேயும் பல பின்தொடர்பவர்கள் இருந்தனர்.

ஒரு கணிசமான காலத்திற்குப் பிறகு, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மூப்பர் பிளேட்டோ, தனது முதுமையின் பலவீனங்கள் அதிகரித்து வருவதை உணர்ந்து, தனது கடமைகளிலிருந்து விலகி, தனது இறுதி ஆண்டுகளை மௌனமாகக் கழிக்க விரும்பினார், மேலும் புனித தெயோடோரைத் தனது வாரிசாக நியமித்தார். அவ்வாறு அவர் நோய்வாய்ப்பட்டார், மேலும், சகோதரர்களை அழைத்து, தனக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்றும், இந்த நோய் எப்படி முடியும் என்று யாருக்கும் தெரியாது என்றும் அவர்களிடம் கூறினார்; அதனால்தான் அவர் தனக்கு ஒரு வாரிசைத் தேர்ந்தெடுக்க விரும்பினார் – மேலும், யாரை அவர்கள் விரும்புகிறார்கள் என்று கேட்டார். அவர்கள் அனைவரும் ஒரே குரலில், 'தீோதோர்' என்று பதிலளித்தனர். ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பிளாட்டோ, புனித தீோதோரிடம் அதிகாரத்தையும் மடத்தின் அனைத்துப் பொறுப்புகளையும் ஒப்படைத்து, தானாகவே ஓய்வு வாழ்க்கைக்குச் சென்றார்.

இந்தப் பதவியில் இருந்த முதல் நாட்களிலிருந்தே, புனித தெயோடோர் தனது துறவு முயற்சிகளை இரட்டிப்பாக்கியது மட்டுமல்லாமல், அனைவரும் துறவற விதிகளைக் கடுமையாகக் கடைப்பிடிக்குமாறும் கோரினார்; குறிப்பாக, அவர் கவனக்குறைவு, வெறும் வெளிப்புற ஒழுக்கம் மற்றும் பேராசை ஆகியவற்றுக்கு எதிராக உறுதியான நிலைப்பாட்டை எடுத்தார். சகோதரர்களில் சிலர் முணுமுணுத்தனர், ஆனால் படிப்படியாக அவர்கள் திருந்தினர். மேலும், பொதுவாக, மடாலயத்தில் தவ வாழ்க்கை புத்துயிர் பெற்றது.

மடாலயத்திற்குள் புனித தெயோடோரேட்டுக்கு எல்லாம் நன்றாகப் போய்க்கொண்டிருந்தது. இருப்பினும், வெளியே விரைவில் துக்கங்களும் துயரங்களும் தொடங்கின. இதற்கு முதல் காரணம், இளம் சார் கான்ஸ்டான்டினின் சட்டவிரோதத் திருமணம்தான், அதை புனித தியோடர் இரக்கமின்றி கண்டித்தார். அவர், கருணைமிக்க ஃபிலாரெட்டின் மகளான மரியாவுடன் திருமணம் செய்திருந்தார். ஆனால் பின்னர் அவர் மற்றொரு பெண்ணின் மீது காதல் கொண்டு, தன் முதல் மனைவியைக் கைவிட்டு அவளை மணந்தார். பேராயர் தராசியஸின் விருப்பத்திற்கு எதிராக, திருச்சபையின் பொருளாளரான ஒரு ஜோசப் என்பவரால் இந்தத் திருமணம் நடத்தி வைக்கப்பட்டது. அதன் பிறகு, அவர் இந்தத் திருமணத்தை ரத்து செய்ய எல்லா வழிகளிலும் முயன்றார், ஆனால் வெற்றிபெறவில்லை; மேலும், சர்சுவாதத்தைத் தூண்டுவதாக சர்ஸ் மிரட்டியதால், பெரும் தீமை ஏற்படும் என்று அஞ்சி, அவர் அதைப் பற்றி மேலும் தொந்தரவு செய்வதை நிறுத்திக்கொண்டார்.

ஆனால், பேறு பெற்ற தியோடர் மௌனமாக இருக்கவில்லை; குறிப்பாக, பிரபுக்களும் கௌரவப் பெரியோர்களும் கூட அதைப் பின்பற்றத் தொடங்கியதால் அவர் மௌனமாக இருக்கவில்லை. அத்தகைய சட்டவிரோதச் செயல் ஒரு சட்டமாகிவிடும் என்று அஞ்சி, புனித தியோடர் அனைத்துத் துறவிகளுக்கும் எழுதி, சக்கரவர்த்தியை திருச்சபையிலிருந்து பாவீகப் புறக்கணிப்பு செய்யப்பட்டவராகவோ, அல்லது தனது சொந்தச் செயல்களால் பாவீகப் புறக்கணிப்புத் தண்டனையைத் தனக்குத்தானே வரவழைத்துக் கொண்டு தானாகவே புறக்கணித்துக் கொண்டவராகவோ கருதுமாறு அறிவுறுத்தினார். இது பொதுமக்களுக்குத் தெரியவந்து, சக்கரவர்த்தியின் காதுகளுக்கும் சென்றடைந்தது. முதலில், சக்கரவர்த்தி இதனால் வருந்தினார், ஏனெனில் அவரது புதிய மனைவி தியோடோட்டா, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தியோடரின் உறவினர் ஒருவரின் மகள் ஆவார். இருப்பினும், flattery மூலம் அவனைத் தன்னிடம் சமாதானப்படுத்தலாம் என்ற நம்பிக்கையில், தன் விபச்சாரப் மனைவிக்கு, தனக்கும் தன் குடும்பத்திற்கும் பிரார்த்தனை செய்யுமாறு கோரி, ஏராளமான பரிசுகளை அனுப்பும்படி உத்தரவிட்டார். ஆனால் அந்தப் புனிதர், அந்தப் பரிசுகளையோ அல்லது அவற்றைக் கொண்டு வந்தவர்களையோ பார்க்கக்கூட மறுத்துவிட்டார். – மன்னர், புனிதரைத் தானே நேரில் கண்டு அவருடன் பேச ஒரு வழியைக் கண்டுபிடிக்கத் தீர்மானித்தார். இந்த நோக்கத்திற்காக, அவர் அதிகாரப்பூர்வ பணிக்காகப் பயணம் செய்வது போல், புனித தெயோதோர் சகோதரர்களுடன் வந்து தன்னை வரவேற்று, மடாலயத்திற்குள் அழைப்பார் என்ற நம்பிக்கையில், தனது மடாலயம் வழியாகச் செல்ல ஏற்பாடு செய்தார்.

ஆனால், இந்த விஷயம் புனிதருக்குத் தெரிந்தபோது, அவர்கள் எவ்வளவு தட்டினாலும் கதவுகளைத் திறக்கக் கூடாது என்றும், பூட்டும்படி அவர் உத்தரவிட்டார். 'அவர்கள் கதவைத் தட்டித் தட்டிவிட்டு, வெறுங்கையுடன் திரும்பினர். இதனால், சர் அந்த மரியாதைக்குரிய தந்தையின் மீது சீற்றமடைந்து, அவரைக் கட்டி அடிக்கவும் நாடு கடத்தவும் உத்தரவிட்டார். 'அவர்கள் வந்து, அவரை மிகவும் கடுமையாகத் தாக்கினர், காயங்களால் அவரது சதைகள் சிதைந்து, இரத்தம் தரையைக் கறைப்படுத்தியது,' என்று அவரை தெசலோனிக்கிக்கு அனுப்பினர். அதே நேரத்தில், மடாலயத்தின் பதினொரு மூத்த துறவிகளும் நாடு கடத்தப்பட்டனர். புனித தியோடர் இவையனைத்தையும் சமநோக்குடன் தாங்கிக்கொண்டார்; மேலும் அவர் தனது துன்பப்படும் சகோதரர்களுக்கு எழுதி, அவர்களை ஆறுதல்படுத்தி, தங்களுக்கு ஏற்பட்ட துயரத்தை பணிவான மனதுடன் பொறுமையுடன் தாங்கிக்கொள்ளுமாறு அறிவுறுத்தினார். 'இது கடவுளின் சித்தம், கடவுளிடமிருந்து வரும் எதுவும் நாம் பணிவாக அதற்கு அடிபணியும் பட்சத்தில் நமது நன்மைக்காகவே.' அவர் போப்பிற்கும் எழுதினார், மேலும் கடவுள் மீதான அவரது ஆர்வத்திற்கும் அசைக்க முடியாத தைரியத்திற்கும் பாராட்டு தெரிவித்தவாறு அவரிடமிருந்து ஒரு ஆறுதலான பதிலைப் பெற்றார்.

இதற்கிடையில், சார் ஒழுக்கமற்ற வாழ்க்கையை வாழ்ந்து, ராஜ்யத்தை இன்னும் மோசமாக ஆண்டார். இதன் காரணமாக, அவர் அரியணைக் கவிழ்க்கப்பட்டு விரைவில் இறந்தார். ராஜ்யம் மீண்டும் அவரது தாயார் இரினாவின் கைகளுக்குச் சென்றது, அவர் திருவுருவங்களின் வழிபாட்டை மீண்டும் நிலைநாட்டினார். அவர் உடனடியாகத் தன் மகனால் சிறையில் அடைக்கப்பட்ட அனைவரையும் அவர்களது முந்தைய பதவிகளுக்கு மீட்டெடுத்தார். புனித தெயோடோர் மீண்டும் தனது சிதறிக் கிடந்த ஆன்மீகக் கூட்டத்தை ஒன்று சேர்த்தார்; மேலும் அவர்களுக்குள் துறவற வாழ்க்கை அதன் ஒழுங்கான போக்கிற்குத் திரும்பியது. ஆனால் சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, கான்ஸ்டான்டினோபிளில், அவர்களுக்கு மற்றொரு பேரழிவு ஏற்பட்டது—அது அவ்வளவு வேதனையளிப்பதாக இல்லாமல், தொந்தரவளிப்பதாக இருந்தது: அகாரியர்கள் பேரரசின் நகரத்தை நோக்கி முன்னேறி வந்தனர். அவர்களால் தீங்குக்குள்ளாக விரும்பாத புனித தெயோடோர், தனது சக்குடியோனை விட்டுவிட்டு பேரரசர் நகரத்திற்குச் சென்றார். அங்கு பேரரசியும் புனித பேராயரும் அவருக்கு ஸ்டூடியோன் மடாலயத்தை வழங்கினர். அந்த மடாலயத்திலிருந்து கோப்ரோனியம்ஸ் என்ற உருவ வழிபாட்டு எதிர்ப்பாளரால் துறவிகள் வெளியேற்றப்பட்டிருந்தனர், மேலும் புதிய துறவிகள் இன்னும் சேர்க்கப்படவில்லை: அந்த நேரத்தில் அங்கு சுமார் பன்னிரண்டு ஆண்களே இருந்தனர்.

இந்த மடாலயத்தின் பொறுப்பை ஏற்ற புனித தெயோடோர், பழுதுபார்க்க வேண்டியவற்றைச் சரிசெய்து, இல்லாதவற்றைக் கட்டி, தனது சகோதரர்களை அங்கு குடியேற்றினார், மேலும் துறவற வாழ்க்கை அதன் இயல்பான போக்கிற்குத் திரும்பியது. சபை வளர்ந்து, விரைவில் ஆயிரம் பேரை எண்ணிக்கையில் கொண்டது. தனது கையால் அனைத்தையும் மேற்பார்வையிட இயலாததால், அந்த புனிதர் இந்தப் பணியை மிகவும் தகுதியான மற்ற மூத்தோர்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டார். மடாலயப் பணிகளின் பல்வேறு அம்சங்களில் முறையான ஒழுங்கைப் பேணுவதற்கு அவர்களை நம்பி ஒப்படைத்தார், மேலும் அவர்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் பொருத்தமான விதிகளை வகுத்தார். அந்தப் புனிதர், சகோதரர்கள் எந்தக் காரணத்திற்காகவும் ஊருக்குள் செல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதை உறுதி செய்வதில் குறிப்பிட்ட கவனம் செலுத்தினார். இந்த நோக்கத்திற்காக, அவர் மடாலயத்திற்குள் அனைத்து வகையான பட்டறைகளையும் நிறுவினார்: அவர்களிடம் சொந்த தையல்காரர்கள், காலணி தயாரிப்பாளர்கள், தச்சர்கள், கண்ணாடிப் பொருள் செய்பவர்கள், கொல்லர்கள், கற்பணிக்காரர்கள், மற்றும் பலர் இருந்தனர். சகோதரர்கள் அவர்களின் திறமைகள் மற்றும் நாட்டங்களின்படி, ஒரு சிறப்பு நிர்வாகி மற்றும் மேற்பார்வையாளரின் மேற்பார்வையின் கீழ் இந்தத் தொழில்களுக்கு நியமிக்கப்பட்டனர். எல்லாமே உலகில் போலவே செய்யப்பட்டன, ஆனால் உலகியல் முறையில் அல்ல. ஒழுங்கும் மரியாதையும் எங்கும் நிறைந்திருந்தன: கைகள் வேலையில் ஈடுபட்டிருக்க, உதடுகள் எப்போதும் கர்த்தருடைய ஜெபத்திலும் தாவீதின் சங்கீதங்களிலும் ஈடுபட்டிருந்தன. – ஒழுங்கு மீறல், சிறியதோ பெரியதோ, ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு குறிப்பிட்ட தண்டனை மூலம் தண்டிக்கப்பட்டது. அத்தகைய தண்டனைக்கான தேவை முடிந்தவரை அரிதாகவே எழ வேண்டும் என்பதை உறுதி செய்வதற்காக, மரியாதைக்குரிய தந்தை, தனது பிரசங்கங்களில்—பொதுவான கிறிஸ்தவ மற்றும் துறவற சட்டங்களை விளக்கும் அதே வேளையில்—தனது மடாலயத்தில் வாழ்க்கை முறையை நிர்வகித்த விதிகளையும் தொட்டுச் சென்றார். இது எது பொருத்தமானது என்பது குறித்த அனைவரின் நினைவுகளையும் புத்துணர்ச்சி அளித்ததுடன், மிகச் சிறிய விஷயங்களில் கூட எல்லாவற்றிலும் தங்களை விடாமுயற்சியுடன் நிரூபித்துக் கொள்ளும் ஆர்வத்தை ஒவ்வொரு நபருக்கும் மீண்டும் தூண்டியது. இதற்கிடையில், கொடுங்கோலன் நிக்கிஃபோரோஸ், ராணி இரினாவை அரியணையில் இருந்து பதவி நீக்கம் செய்தார். மேலும், கான்ஸ்டான்டினை தியோடோட்டாவிற்குத் திருமணம் செய்து வைத்ததால் திருச்சபையிலிருந்து நீக்கப்பட்ட ஒரு நீதிமன்றப் பாதிரியாரான ஜோசப்பை மீண்டும் பதவிக்குக் கொண்டு வந்து, திருச்சபையில் பெரும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியது அவரது முதல் செயலாக இருந்தது – இது புனித திருச்சபையின் விதிகளை மீறிய செயலாகும். புனித தராசியின் கூற்றுப்படி, மிகவும் தகுதியான மனிதரான பேராயர் நிக்கிஃபோரோஸ், இதை தன்னால் முடிந்தவரை எதிர்த்தார்; ஆனால் பின்னர், மன்னரின் கோபத்தைக் கண்டு, அவரிடமிருந்து திருச்சபைக்கு மிக மோசமான விளைவுகள் ஏற்படக்கூடும் என்று அஞ்சி, அவர் யோசேப்பை மீண்டும் திருவருட்சாதனத்தில் சேர்த்துக்கொண்டார். ஆனால் புனித தெயோடோர் பணிந்து கொடுக்கவில்லை; மேலும் அவர் மன்னரின் அநீதியை வெளிப்படையாகக் கண்டித்தார். இதனால் கோபமடைந்த மன்னர், புனித தெயோடோரை நாடு கடத்தினார். அவர் தனது சகோதரர் யோசேப்பு, மூத்த பிளாட்டோ மற்றும் ஸ்டுடியோனின் மற்ற பல துறவிகளுக்கும் இதே கதியை ஏற்படுத்தினார்.

அந்த நேரத்தில், அண்டை நாட்டுக் காட்டுமிராண்டிகள் த்ரேஸைத் தாக்கின; அதனால் மன்னரால் அவர்களுக்கு எதிராகப் படையெடுத்துச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. புறப்படுவதற்கு முன்பு, அவர் புனித தெயோதைரிடத்தை வரவழைத்து, தன்னுடன் உடன்பட வைப்பதற்காகப் புகழ்ச்சியையும் மிரட்டல்களையும் பயன்படுத்தினார். ஆனால் புனித தெயோதர், கடவுளின் ஆவியால் உந்தப்பட்டு, இவ்வாறு பதிலளித்தார்: "அரசே, நீர் போருக்குச் செல்லும்போது, மனந்திரும்பி, கடவுளின் திருச்சபையில் நீர் அழித்தவற்றுக்கு ஈடுசெய்வது உமது கடமையாகும். ஆனால் நீங்கள் இதைச் செய்யாததால், போரிலிருந்து உயிருடன் திரும்ப மாட்டீர்கள் என்பதை உறுதியாக அறிந்து கொள்ளுங்கள். உங்களைப் பொறுத்தவரை இதுவே கடவுளின் நீதியான தீர்ப்பு." உண்மையிலேயே, அந்த மன்னன் போரில் கொல்லப்பட்டான். அவனது மகன் ஸ்டாவ்ரிகியோஸ் அரியணை ஏறினான்; ஆனால் அவனும் போரில் பெற்ற காயத்தால் விரைவில் இறந்துவிட்டான். மைக்கேல் கைரோபாலேட்ஸ் என்பவர் ஆட்சி செய்யத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்; அவர் அரச அதிகாரத்திற்கு உண்மையிலேயே தகுதியான, நல்ல மற்றும் ஆர்த்தடாக்ஸ் கொள்கை கொண்டவராக இருந்தார். – அவர் புனித தியோடரை அவருடன் துன்புற்ற அனைவருடனும் சிறையிலிருந்து விடுவித்தார்; அவர்களைக் கௌரவித்து, திருச்சபையில் இருந்த பிளவுக்கு ஒரு முடிவு கட்டினார். இருப்பினும், யோசேப்பு மீண்டும் ஒருமுறை ஒரு சீரழிந்த சக்தியாக திருச்சபையிலிருந்து புறக்கணிக்கப்பட்டார். இந்த நேரத்தில், புனிதரும் மதிக்கத்தக்க முதியவரான பிளாட்டோ இறைவனிடம் சேர்ந்தார், மேலும் ஸ்டுடியோன் மடாலயத்தில் பேராயராலேயே கௌரவத்துடன் அடக்கம் செய்யப்பட்டார். தனது ஆன்மீகத் தந்தையான பிளாட்டோவின் மறைவுக்குப் பிறகு, புனித தெயோடோர் மற்றும் அவரது சகோதரர்கள் வெறும் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு மட்டுமே அமைதியும் நிம்மதியுமாக வாழ்ந்தனர். பின்னர், உருவ வழிபாட்டு எதிர்ப்புப் புயல் மீண்டும் எழுந்து, திருச்சபை முழுவதையும் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தியது.

இதை புதிய பேரரசரான லியோ தி ஆர்மீனியன் தூண்டினார். அவர் கிழக்கு மாகாணங்களில் ஒரு இராணுவத் தளபதியாக இருந்தார், மேலும் புனிதப் பேரரசர் மைக்கேலுக்கு எதிராகக் கலகம் செய்தார். உள்நாட்டுப் போரைத் தவிர்ப்பதற்காக, அந்தப் புனிதப் பேரரசர் தானாகவே பேரரசர் பட்டத்தைத் துறந்து, துறவியின் கசங்கிய ஆடையை அணிந்து, அரசை அந்தக் கலகக்கார கொடுங்கோலனிடம் விட்டுவிட்டார். முதலில், இந்த லியோ தன்னை பக்திமான் மற்றும் சாந்தமானவராகக் காட்டிக்கொண்டார்; ஆனால், இராச்சியத்தின் மீதான தனது பிடியை வலுப்படுத்திக்கொண்டவுடன், அவர் புனிதப் படங்களை இகழ்ந்து பேசவும், பட வழிபாட்டைக் கண்டிக்கவும் தொடங்கினார். திருத்தந்தை நிக்கிஃபோரோஸ், சர்மிடம் உருவ வழிபாட்டின் உண்மையான பொருளை விளக்கி, இந்த விஷயத்தில் திருச்சபையின் போதனையை எதிர்ப்பதன் மூலம் அதன் அமைதியைக் குழப்ப வேண்டாம் என்று வலியுறுத்தினார். ஆனால் சர் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை; மாறாக, தனது அரச அதிகாரத்தைச் சார்ந்து, அனைவரையும் தனது சொந்த பகுத்தறிவுக்குக் கீழ்ப்படியும்படி கட்டாயப்படுத்த முயன்றார். இந்த நோக்கத்திற்காக, அவர் புனித பேதுரு ஆதிதந்தை மற்றும் புனித தியோடோரெட் உட்பட அனைத்துப் பிரபலமான குருமார்களையும் துறவிகளையும் அழைத்து, புனித உருவங்களை வணங்காதவர்களைப் பாராட்டியும், வணங்குபவர்களைக் கண்டித்தும், தனது மதவிரோதக் கொள்கையை அனைவர் முன்னிலையிலும் வெளிப்படையாக வெளிப்படுத்தினார்.

தனது இந்த வாதத்தை அவர் முக்கியமாக இரண்டாவது கட்டளைக்கு அடிப்படையாகக் கொண்டார்: 'நீ உனக்கு எந்தப் பொறித்த உருவத்தையோ அல்லது எந்த உருவப்படத்தையோ செய்யக்கூடாது,' என்பது போன்றவை. மேலும் அவர் இத்தகைய வாதங்களையும் முன்வைத்தார்: விவரிக்க முடியாத -ஐ எப்படி ஒருவரால் சித்தரிக்க முடியும்? அல்லது அளவிட முடியாததை ஒரு முழங்கையின் அளவுள்ள உருவப்படத்திற்குள் எப்படி அடக்க முடியும்? வண்ணங்களால் சித்தரிக்கப்பட்ட ஒன்றை எப்படி கடவுள் என்று அழைக்க முடியும்? ஆவிக்குரிய தந்தையர்கள் அந்த சக்கரவர்த்திக்கு மரியாதையுடன் விளக்கமளித்தனர்: பழைய ஏற்பாட்டுச் சட்டங்கள் கிறிஸ்தவர்களுக்கு முழுமையான அர்த்தத்தில் கட்டுப்படுத்தும் சட்டங்கள் அல்ல; படங்கள் கடவுளை வர்ணிக்க முடியாதவராகவோ அல்லது கற்பனை செய்ய முடியாதவராகவோ சித்தரிக்கவில்லை, மாறாக அவர் புனிதர்களுக்குத் தம்மை வெளிப்படுத்திக்கொண்ட விதத்திலும், குறிப்பாக அவதாரத்தில் தம்மை வெளிப்படுத்திக்கொண்ட விதத்திலும் சித்தரிக்கின்றன; மேலும், 'கடவுள்' என்று அவர்கள் குறிப்பிட்டது ஓவியத் திரைகளையும் வண்ணங்களையும் அல்ல, மாறாக அவரையே, படங்களில் சித்தரிக்கப்பட்டவர் யார் என்பதையும், அவருடைய உருவத்தைப் பார்க்கும்போது, அவர்கள் தங்கள் எண்ணங்களை அவரிடம் உயர்த்துகிறார்கள் என்பதையும் விளக்கினர். அவர்கள் இத்தகைய கருத்துக்களை பல்வேறு வழிகளில் முன்வைத்தனர்; ஆனால் புனித தியோடர், அவர்களின் அனைத்துக் கருத்துக்களையும் ஒன்றாக இணைப்பது போல, மன்னருக்கு அறிவுறுத்துவதற்காக ஒரு நீண்ட உரையை நிகழ்த்தினார். அரசே, புனித திருச்சபையில் ஒரு பிளவுவாத ஆணையை அறிமுகப்படுத்தவும், தெய்வீகக் கிருபையாலும் திருத்தூதர்கள் மற்றும் பிதாமகர்களின் போதனையாலும் பின்னப்பட்ட அதன் மகிமையான ஆடையைக் கிழிக்கவும் என்ற இந்தத் தீய எண்ணம் உமக்கு எங்கிருந்து வந்தது?—நீர் பழைய ஏற்பாட்டிலிருந்து ஞானத்தைப் பெறுகிறீரா? அப்படியானால், ஞானமாக ஞானத்தைப் பெறுவீராக.

படங்களையும் உருவங்களையும் செய்வதையும் அவற்றுக்கு மரியாதை செலுத்துவதையும் தடைசெய்யும் பழைய ஏற்பாட்டின் அனைத்துப் பகுதிகளையும் ஆராய்ந்து பாருங்கள் – அவை எதைப் பற்றிப் பேசுகின்றன? – எந்தவொரு உருவத்தையோ அல்லது உருவப்படத்தையோ செய்த பிறகு, அதை ஒரு கடவுளாக வணங்கக் கூடாது அல்லது அதற்கு தெய்வீக ஆராதனை செய்யக் கூடாது என்பதுதான்; உருவங்களையும் உருவப்படங்களையும் ஒன்றும் செய்யக்கூடாது, வைத்திருக்கக்கூடாது அல்லது கௌரவிக்கக்கூடாது என்பதல்ல. இருப்பினும், திருச்சபை மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட உருவங்களையும் ஒப்புருவுகளையும் தெய்வமாகக் கருதவில்லை, மாறாக, வணக்கத்திற்குரிய ஒன்றின் பிரதிநிதியாக அவற்றைக் கௌரவிக்கிறது. அதன் விளைவாக, இரண்டாம் கட்டளை அல்லது பழைய ஏற்பாட்டு எழுத்துக்களில் உள்ள இந்தக் கட்டளைக்கு ஒப்பான பல பத்திகளில் எதுவும் திருச்சபையின் திரு உருவங்களுக்குப் பொருந்தாது. உதாரணமாக, கெருபீன்களின் உருவங்களை உருவாக்கி, அவற்றை உடன்படிக்கையின் பெட்டகத்திற்கு மேலே, மிகவும் மரியாதைக்குரிய இடத்தில் வைக்க வேண்டும் என்ற கடவுளின் கட்டளை; மேலும், ஒரு பாம்பை உருவாக்கி, அதன் விஷத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படுவதற்காக அதை மரியாதையுடன் நோக்க வேண்டும் என்ற கட்டளை போன்றவை இதில் அடங்கும்.

ஆகவே, பழைய ஏற்பாட்டுச் சட்டம், உருவங்கள் உருவாக்கப்படுவதையும் அவற்றுக்கு மரியாதை செலுத்துவதையும் நிராகரிக்கவில்லை, அவை இரண்டும் விவேகத்துடன் செய்யப்படும் பட்சத்தில். ஆனால் புதிய கிருபையில் நாம் என்ன காண்கிறோம்? நம்முடைய கர்த்தரும் இரட்சகருமானவர் தாமே ஒரு துணியில் தம்முடைய உருவத்தை வரைந்து, அதை அப்காரிடம் அனுப்பினார்; அதைத் தொட்டதால் அவன் குணமடைந்தான்; புனித லூக்கா, காலத்திற்கு முந்தைய குழந்தையைத் தன் கைகளில் ஏந்திய இறைவனின் தாயின் உருவப்படத்தை வரைந்தார், அதை அவர் அவளுக்குக் காண்பித்தபோது, அவள் தன் மகனும் இறைவனുമായவரின் ஆசீர்வாதத்தை அதன் மீது பொழிந்தாள்; அன்று முதல், இறைவனின் திருச்சபையில் புனித உருவப்படங்கள் இருப்பது ஒருபோதும் நின்றதில்லை, அவற்றில் பல அற்புதமானவை என நிரூபிக்கப்பட்டு, இன்றுவரை அப்படியே இருக்கின்றன. வழிபாட்டுப் படங்கள் வரைவதும், வழிபாட்டுப் படங்களை வணங்குவதும் மனிதப் பிறப்பல்ல, தெய்வீகப் பிறப்பு என்பதையும், இது சூரியனை விடத் தெளிவாகக் காட்டுவதில்லையா? – மேலும், நீங்கள் கூறும், 'கண்ணுக்குத் தெரியாததும் விவரிக்க முடியாததுமான தெய்வீகம் வண்ணங்களால் சித்தரிக்கப்பட நான் விரும்பவில்லை' என்பதற்கு, நாங்களும் தெய்வீகம் கண்ணுக்குத் தெரியாததும் விவரிக்க முடியாததுமானதே என்று நம்புகிறோம், ஆயினும் நாங்கள் தெய்வீகத்தை உருவப்படங்களில் அதன் சாராம்சத்தில் சித்தரிக்கவில்லை, மாறாக அது தன்னை நமக்கு வெளிப்படுத்த விரும்பிய விதத்தில், குறிப்பாக அவதாரத்தின்போது சித்தரிக்கிறோம்.

'இயேசு கிறிஸ்துவின் திருவுருவத்தை நிந்திக்கிறவன், கர்த்தருடைய அவதாரத்தையே நிந்திக்கிறான்.' இவை அனைத்தையும் கேட்ட மன்னன் கோபமடைந்து, புனித தியோடருக்கு இவ்வாறு கூறினார்: "நீங்கள் எவ்வளவு சண்டை போடுபவர் என்றும், பெருமை கொண்டவர் என்றும், உங்களுக்குச் சமமாக யாரும் அறிவார்ந்தவர் இல்லை என்று நினைப்பவர் என்றும் நான் நீண்ட காலமாக அறிந்திருக்கிறேன்; இப்போது, நான் ஒரு சாதாரண மனிதனைப் போல, உடனடியாக நீங்கள் தண்டிக்கப்பட வேண்டிய முறையில், மிகவும் திமிராக என்னுடன் பேசுகிறீர்கள். ஆனால், எங்கள் வாதத்தின் உண்மை மேலும் தெளிவாக வெளிப்படுத்தப்பட்டு ஒப்புக்கொள்ளப்படும் வரை நான் உங்களுக்கு அவகாசம் அளிக்கிறேன்; அப்போதும் நீங்கள் சரணடையவில்லை என்றால், கருணையை எதிர்பார்க்காதீர்கள்." இதற்குப் பிறகு, அப்போது அரச மண்டபத்தில் இருந்த மதகுருக்கள், இனிமேலும் பேச வேண்டாம் என்று தீர்மானித்தனர். அறிவுரை தேடாமல், ஒரு கொடுங்கோலனைப் போல விசுவாசத்தின் மீது தன் விருப்பத்தைத் திணிக்க விரும்பும் ஒருவரிடம் என்னதான் சொல்ல முடியும்? ஆனால் பேறு பெற்ற தியோடர் கூறினார்: "அரசே, புரிந்துகொள், செவிமடு! புனித திருச்சபையின் விசுவாச விஷயங்களை ஆராய்ந்து ஒழுங்குபடுத்துவது உன் வேலை அல்ல. உலகின் ஒழுங்கை நிலைநிறுத்துவதே உங்கள் கடமை.

ஆனால், விசுவாசத்தையும் திருச்சபையையும் முறையான ஒழுங்கில் பேணுவது திருச்சபையின் மேய்ப்பர்கள் மற்றும் போதகர்களின் பணியாகும். அப்போஸ்தலரின் வார்த்தையைக் கேளுங்கள்: 'தேவன் திருச்சபையில் முதலாவது அப்போஸ்தலர்களையும், இரண்டாவது தீர்க்கதரிசிகளையும், மூன்றாவது போதகர்களையும்' என்று தொடங்கி (1 கொரி. 12:28) நியமித்துள்ளார். பார்க்கிறீர்களா? – போதகர்கள், மன்னர்கள் அல்ல. – மேலும் வேதவசனத்தின் மற்ற பகுதிகளும், திருச்சபையின் காரியங்கள் மன்னர்களால் அல்ல, திருச்சபையின் மேய்ப்பர்கள் மற்றும் போதகர்களால் நிர்வகிக்கப்பட வேண்டும் என்று கட்டளையிடுகின்றன." அரசன்: 'அப்படியானால், நீங்கள்தான் என்னை திருச்சபையிலிருந்து வெளியேற்றுவீர்களா?' – புனிதர்: 'இல்லை, நான் அல்ல. தெய்வீகத் திருத்தூதர்கள் மற்றும் புனிதத் தந்தையர்களின் சட்டங்கள்தான் மக்களைத் திருச்சபையிலிருந்து வெளியேற்றுகின்றன. அவர்களைப் பின்பற்றி, வானத்திலிருந்து ஒரு தூதனே நமக்கு விசுவாசத்திற்கு முரணான எதையும் பிரசங்கித்தாலும், அவன் அனாதமா (சபிக்கப்பட்டவன்) ஆகட்டும் என்றும் நாங்கள் உறுதிப்படுத்துகிறோம்.

ஆகவே, கிறிஸ்துவின் உருவத்தை ஆராதிக்கும் எங்களோடு கிறிஸ்துவின் திருச்சபையில் நீங்களும் இருக்க விரும்பினால், எல்லா விஷயங்களிலும் பேராயரையும் அவருடன் இருக்கும் புனித சபைகளையும் பின்பற்றுங்கள்." இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், மன்னன் கோபமுற்று அவர்கள் அனைவரையும் தன்னிடமிருந்து துரத்திவிட்டார். – இதைத் தொடர்ந்து, கிரேக்க நிர்வாக அதிகாரியால் நகரம் முழுவதும் அரசரின் ஆணை அறிவிக்கப்பட்டது: யாரும் விசுவாசத்தைப் பற்றி விளக்கவோ அல்லது விவாதங்களில் ஈடுபடவோ துணியக்கூடாது, மாறாக அனைவரும் அரசரின் விருப்பத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதே அது. இது புனித தெயோடோர் காதுக்கு எட்டியது. அவர் இந்தச் செய்தியைக் கொண்டு வந்தவர்களிடம், 'கடவுளைப் புறக்கணித்து உங்களைப் பின்பற்றுவது கடவுளின் பார்வையில் சரியானதா என்று நீங்களே தீர்ப்பு செய்யுங்கள்' (அப்போஸ்தலர் 4:19) என்றார். உண்மையான விசுவாசத்தைத் திரிப்பதற்கான முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படும்போது, மௌனமாக இருந்து அதைப் பாதுகாக்கத் தவறுவதை விட, நாக்கு அறுக்கப்படுவதே மேல். – அந்த நேரத்திலிருந்து, அவர் அனைவருக்கும் அச்சமின்றி போதிக்கவும், தந்தையர்களால் கையளிக்கப்பட்ட உண்மையான விசுவாசத்தை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ள அவர்களைத் தூண்டவும் தொடங்கினார்: அவர் சிலரைத் தன்னிடம் அழைத்தார், மற்றவர்களிடம் அவரே சென்றார் , மேலும் மற்றவர்களுக்குக் கடிதங்கள் எழுதினார்; மேலும், அவர்கள் பகிர்ந்து கொண்ட விசுவாசத்தில் ஆறுதல் காணவும், வரவிருக்கும் துக்கங்களையும் துன்புறுத்தல்களையும் சமநிலையுடன் தாங்கிக்கொள்ள அவரை ஊக்குவிக்கவும், அவர் பேராயரை அடிக்கடி சந்தித்தார்.

இந்தத் துன்புறுத்தல்களும் சோதனைகளும் விரைவில் நிகழ்ந்தன: பேராயர் பதவியிலிருந்து நீக்கப்பட்டு பேரரசின் நகரத்திலிருந்து நாடு கடத்தப்பட்டார், மேலும் மற்ற அனைத்து ஆர்த்தடாக்ஸ் ஆயர்களும் சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்பட்டனர்; இதற்கிடையில், திரு உருவங்கள் நிந்திக்கப்பட்டு, தரையில் வீசப்பட்டு, காலால் மிதிக்கப்பட்டு, நெருப்பில் எரிக்கப்பட்டன; மேலும் நகரம் முழுவதும் பரவலான குழப்பம் ஏற்பட்டது. இதைக் கண்டபோது, போற்றத்தக்க தியோடர் ஆழ்ந்த மன வருத்தத்திற்கு ஆளானார்; மேலும், உருவங்களின் பகிரங்கமான வழிபாட்டையும் அவற்றின் பகிரங்கமான அவமதிப்பையும் முற்றிலும் மாறுபட்டதாகக் கருதி, வரவிருக்கும் பரவசம் திருவிழாவின் போது மடத்தின் சுற்றிலும் ஒரு ஊர்வலம் நடத்த முடிவு செய்தார். அந்த ஊர்வலத்தில், சகோதரர்கள் உருவங்களை எடுத்து உயர்த்திப் பிடித்துக்கொண்டு, நடந்து செல்லும்போது பாடிக்கொண்டனர்: 'ஓ நல்லவரே, உமது மிகத் தூய்மையான உருவத்தை நாங்கள் ஆராதிக்கிறோம்' மற்றும் அது போன்ற பிற திருப்பாடல்களையும் பாடினர்.

இது பேரரசரின் காதுக்கு எட்டியபோது, அவர் ஒரு கடுமையான எச்சரிக்கை விடுத்தார்: உருவ வழிபாட்டைப் பாதுகாப்பதை நிறுத்தவில்லை என்றால், சிறைத்தண்டனை, காயங்கள் மற்றும் மரணத்தை எதிர்கொள்ள நேரிடும் என்று. அந்தப் புனிதரால், வார்த்தையிலோ அல்லது எழுத்திலோ அவ்வாறு செய்வதை நிறுத்த முடியாததால், அவர் சிறைத்தண்டனைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டு, அப்போலோனியா (ஆசியா அல்லது பித்தினியாவில்) அனுப்பப்பட்டு, மெடோபா எனப்படும் கோட்டையின் உள்ளே ஒரு பாதாளச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். இருப்பினும் அங்கிருந்தபடியே கூட, திருச்சபை ஆதரித்தபடி படங்களின் வழிபாட்டை மக்கள் கடுமையாகக் கடைப்பிடிக்குமாறு தூண்டி, அவர் தொலைதூரத்திற்கும் பரந்த அளவிலும் செய்திகளை அனுப்பினார். அவரது செய்திகள் மன்னரையும் சென்றடைந்தன; மேலும் அவர் உடனடியாக அலெக்செய்வின் மகனான நிக்கிதா என்பவரை, அந்தப் புனிதரை அங்கிருந்து வோனிதா எனப்படும் இடத்திற்குக் கொண்டு சென்று, அங்குள்ள ஒரு பாதாளச் சிறையில் அடைக்க அனுப்பினார். மேலும், உருவ வழிபாடு பற்றிப் பேசவோ எழுதவோ கடுமையான தடை விதிக்கப்பட்டது! தூதர் அந்தச் சக்கரவர்த்தியின் ஆணையை அவரிடம் தெரிவித்தபோது, அவர், 'கடவுள் எங்கும் நிறைந்திருப்பதால், இந்த இடமாற்றத்தை நான் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்; ஆனால் என்னால் பேசுவதையும் எழுதுவதையும் தவிர்க்க முடியாது' என்று பதிலளித்தார்; மேலும், வேறு ஓர் இடத்திற்கு மாற்றப்பட்ட பிறகு, அவர் உண்மையிலேயே பேசினார், எழுதினார். இது பற்றி அறிந்த மன்னன், கோபத்துடன், அதே நிக்கிதாவை மீண்டும் அந்தப் போற்றத்தக்கவரிடம் அனுப்பி, அவருக்குக் கடுமையான காயங்களை ஏற்படுத்தும்படி செய்தான்.

இந்தச் செய்தியை தூதர் புனித தியோடோரேட்டிடம் சொன்னபோது, அவர் மகிழ்ச்சியுடன் தனது மதகுரு ஆடையைத் தானே களைந்து, தாக்கப்படுவதற்காகத் தனது உடலை ஒப்புக்கொடுத்தார். ஆனால், அந்தப் புனிதரின் உடல் எவ்வளவு மெலிந்து போயிருந்தது என்பதை நிக்கிதா கண்டபோது, அவரால் அவரை அடிக்க மனம் வரவில்லை. அதனால், அந்தப் புனிதரைத் தொடாமலேயே அவர் திரும்பிவிட்டார். இருப்பினும், அந்தத் துறவி இருந்த இடத்திலேயே தங்கி, புனித உருவப்படங்கள் குறித்த உண்மையை மீண்டும் ஒருமுறை அச்சமின்றி அறிவித்தார்; தன்னிடம் வந்தவர்களுடன் நீண்ட நேரம் உரையாடி, தூரத்துக்கும் அருகத்துக்கும் கடிதங்கள் எழுதினார். கான்ஸ்டான்டினோபிளில் என்ன நடக்கிறது என்பதை விவரித்து, ஜெபத்தின் மூலமாகவும் செயலின் மூலமாகவும் ஆர்த்தடாக்ஸ் சபைக்கு உதவுமாறு கேட்டுக்கொண்டு, அவர் ஜெருசலேம், அலெக்சாண்ட்ரியா, அந்தியோக்கியா மற்றும் ரோம் பேராயர்களுக்குக் கடிதங்கள் எழுதினார். அச்சமயம், ஆசியா திருச்சபையைச் சேர்ந்த ஒரு மதகுரு அவரைப் பார்க்க வந்தார்; அந்தத் துறவியின் உரைகளைக் கேட்ட அவர், உருவ வழிபாட்டுத் தவறான போதனையை நிராகரித்து, ஆர்த்தடாக்ஸ் மதத்தில் இணைந்தார் – மேலும் தன் சொந்த ஊருக்குத் திரும்பியதும், மற்றொரு மதகுருவையும் மதம் மாற்றிவிட்டார். இது ஆயருக்குத் தெரிந்ததும், அவர் அந்தப் புனிதரைப் பற்றி சக்கரவர்த்தியிடம் புகார் செய்தார்; சக்கரவர்த்தி, புனித தியோடருக்குக் கடுமையான காயங்களை ஏற்படுத்தும்படி ஆசியா ஆளுநருக்கு உத்தரவிட்டார். ஆளுநர், புனிதருக்கு ஐம்பது காயங்களை ஏற்படுத்தும்படி தனது ஆட்களில் ஒருவரை அனுப்பினார். ஆனால் இந்த தூதனும், அந்தப் புனிதரின் நிர்வாண உடலைக் கண்டதும், கை தூக்க வெட்கப்பட்டு, அவருக்கு வணக்கம் செலுத்திவிட்டு, சக்கரவர்த்தியின் தீய ஆணையை நிறைவேற்றாமல் திரும்பிவிட்டார். இந்தத் தூதர் தன்னை அனுப்பியவரிடம் திரும்பிய உடனேயே, அனஸ்தாசியஸ் என்ற பெயருடைய, கொடூரமான மற்றும் இரக்கமற்ற மனிதரான, அரசரிடமிருந்து ஒரு புதிய தூதர் புனித தெயோடோர் முன் தோன்றினார்; அவரே தனது சொந்தக் கைகளால் அந்தப் புனிதரைத் தாக்கி, அவருக்கு 100 காயங்கள் வரை ஏற்படுத்தினார்; அவரது சீடர் நிக்கோலாஸுக்கும் இதே கதியை ஏற்படுத்தினார்; பின்னர் அவர்கள் இருவரையும் ஒரு இருண்ட, குறுகலான இடத்தில் அடைத்து, அவர்கள் மிக மோசமான துயர நிலையில் வைக்கப்பட வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டுச் சென்றார்.

இந்த கொடூரமான உத்தரவு அப்படியே நிறைவேற்றப்பட்டது: அது இருட்டாகவும், துர்நாற்றம் வீசும் வகையிலும், ஈரப்பதமாகவும் இருந்தது; ஒரு சிறிய ஜன்னல் வழியாக, ஒரு நபருக்குக் கூடப் போதுமானதாக இல்லாத ஒரு சிறிய துண்டு ரொட்டியும், ஒரு கோப்பை தண்ணீரும் அவர்களுக்கு வீசப்பட்டது, சில சமயங்களில் இரண்டு நாட்களுக்கு ஒரு முறையும் அல்லது அதற்கும் குறைவாகவும் கொடுக்கப்பட்டது, இது அவர்களைப் பட்டினி போட்டுக் கொல்லும் நோக்கத்தைக் கொண்டிருந்தது போல; அவர்களின் காயங்களின் வலியும், பணியாளர்களின் கடுமையான நடத்தையும் அவர்களின் துன்பத்தை மேலும் அதிகரித்தது. அத்தகைய துன்ப நிலையில், புனித தெயோடோர், தனது நம்பிக்கையால் உந்தப்பட்டு, தன்னுடன் கொண்டு வந்திருந்த உணவுப் பொருட்களிலிருந்து பெற்று, ஆண்டவரின் திருஉடலை மட்டுமே உணவாகக் கொண்டு தன்னைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளத் தீர்மானித்தார் – ஆயினும், தனக்கு வழங்கப்பட்ட அனைத்தையும் தனது சீடருக்குக் கொடுத்துவிட்டார்.

சிறிது காலம் சென்ற பிறகு, ஒரு அரச குலப் பிரபு அந்தப் பகுதி வழியாகப் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தார்; அருட்தந்தை மற்றும் அவரது சீடரின் பரிதாப நிலையை அறிந்ததும், அவர்களின் துன்பங்களைப் போக்கி, அவர்களுக்கு அதிக உணவு மற்றும் பானம் வழங்கி, அவர்களுடன் அதிக அன்பாக நடந்துகொள்ளும்படி அவர் உத்தரவிட்டார். இவ்வாறு மூன்று ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகக் கடந்துவிட்டது. அப்போது, புனித தெயோடோர் எழுதிய கடிதங்களில் ஒன்று அரசனின் கைக்குச் சென்றது; அதில், அரசனின் தீச்செயல் கண்டிக்கப்பட்டிருந்ததுடன், அவர் ஆர்த்தடாக்ஸ் மதத்தை உறுதியாகப் பின்பற்றவும், அதற்காகத் துணிவுடன் துன்புறுத்தல்களையும் சித்திரவதைகளையும் சகித்துக்கொள்ளவும் அறிவுறுத்தப்பட்டிருந்தார். அரசன் கடும் கோபம் கொண்டு, ஒரு மிருகத்தனமான பிரபுவை அந்தக் கடிதத்தை அருட்தந்தைக்குக் காட்டவும், அது உண்மையில் அவருடையது என்பதை உறுதிசெய்து, அவரை மரணத்தின் விளிம்பு வரை அடிக்கவும் அனுப்பினான். அந்தப் போந்துவாழ்ந்த அருட்தந்தை அந்தக் கடிதத்தைத் தன்னுடையது என்று ஒப்புக்கொண்டார் – மேலும் இரக்கமின்றி தாக்கப்பட்டு, மூச்சுத் திணறிய நிலையில் விடப்பட்டார். அவரது சீடருக்கும் இதே கதி ஏற்பட்டது. தனது தீய எண்ணத்தைத் தீர்த்துக்கொண்ட தூதன் தனது எஜமானிடம் திரும்பிச் சென்றான்; பாதிக்கப்பட்டவர்களோ, சத்தியத்திற்காகத் தங்கள் துன்பங்களை மனவலிமையுடன் தாங்கியவர்களாக, ஒருவருக்கொருவர் கவனித்துக் கொள்ளத் தொடங்கினர்.

புனித தெயோடோரால் அசைய முடியவில்லை, அவர் சோர்வடைந்து, மூச்சுத் திணறிக் கொண்டிருந்தார்; உணவு அல்லது தண்ணீர் எதையும் அவர் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. சீடர் சற்று பலமாக இருந்தார், மேலும் தன்னை மறந்து, தனது முழு அக்கறையையும் புனிதரின் மீது செலுத்தினார்; அவருக்கு உணவளித்து, சில மூலிகைகளுடன் கலந்த பார்லி கஞ்சியைக் கொடுத்தார். புனிதர் ஓரளவு குணமடைந்ததும், அவரும் தன் சீடருக்கு, குறிப்பாக அவரது காயங்களுக்குச் சிகிச்சை அளிக்க உதவத் தொடங்கினார். அவர்கள் ஒருவரையொருவர் காயங்களைச் சுத்தம் செய்து, தொங்கும் சதையை வெட்டி அகற்றி, சீழைக் கழுவி, தங்களால் முடிந்தவரை புண்களுக்கு மருந்து பூசினர். இவ்வாறு அவர்கள் தொண்ணூறு நாட்கள் தங்கள் துன்பங்களைப் பொறுத்துக்கொண்டனர். அவர்கள் இன்னும் முழுமையாகக் குணமடையாத நிலையில், கொடுமையான மற்றும் மனிதாபிமானமற்ற மனிதனான மன்னனிடமிருந்து, அந்தத் துன்பத்தைச் சுமப்பவர்களை ஸ்மிர்னாவிற்கு அழைத்துச் செல்லும் உத்தரவுடன் மற்றொரு தூதுவன் வந்தான். இது கடுமையான பாதுகாப்பு, பற்றாக்குறை, துஷ்பிரயோகம், கஷ்டம் மற்றும் எல்லா வகையான சோர்வுகளுக்கு மத்தியில் நிறைவேற்றப்பட்டது.

கடவுளின் சிறப்பு உதவி மூலமாக மட்டுமே அந்தப் புனிதர்கள் தங்கள் சேருமிடத்தை அடைய வலிமையைப் பெற்றனர். அங்கே அவர்கள் ஒரு ஆயரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டனர்—அவர் ஒரு தீய மனிதரும், பிளவுபடுத்தும் மதபோதகரும்கூட—மேலும் ஒரு தாழ்வான, குறுகிய மற்றும் இருண்ட குடிசையில் அடைக்கப்பட்டனர், அங்கு அவர்கள் எல்லா வகையான பற்றாக்குறைகளையும் கஷ்டங்களையும் சகித்துக்கொண்டனர். அதிக காலம் செல்லாமல், அரசரின் முன்னாள் இரக்கமற்ற அதிகாரியான அனஸ்தாசியஸ் வந்தார்; அந்தப் புனிதருக்கு நூறு சாட்டையடிகள் கொடுத்த பிறகு, அவர் மீண்டும் திரும்பிச் சென்றார். இருப்பினும், அந்தப் புனிதர் இவை அனைத்தையும் மன அமைதியுடன் சகித்து, கடவுளுக்கு நன்றி கூறினார். அந்த நேரத்தில், ஸ்மிர்னா மாகாணம் அரசரின் மருமகனும், ஒரே எண்ணம் கொண்ட கூட்டாளியுமானவரால் ஆளப்பட்டது. அவர் நோய்வாய்ப்பட்டு மரணத்தின் விளிம்பில் இருந்தார். அவருடைய பணியாளர்களில் ஒருவரான, உண்மையான விசுவாசமுள்ள மனிதர், குணப்படுத்தும் வரம் பெற்ற புனித தெயோடோர் பற்றி அவரிடம் குறிப்பிட்டார். நோயுற்ற அந்த மனிதர், தனது பிரார்த்தனைகளுக்காக வேண்டி அருட்தந்தைக்கு ஒரு செய்தியை அனுப்பினார். அருட்தந்தை, ஆர்த்தடாக்ஸ் சபையினருக்கு எதிராகத் తాను செய்த அனைத்து கொடூரங்களையும், அதற்காகத் తాను நித்திய தண்டனையை அனுபவிக்க நேரிடும் என்பதையும் நினைவுபடுத்தி, இறுதி நேரத்திலாவது மனந்திரும்பும்படி அவரை வற்புறுத்தினார். தனக்குக் காத்திருந்ததைக் கண்டு கலக்கமடைந்த ஆளுநர், மன்னிப்புக் கோரியும், குணமடைந்தால் ஆர்த்தடாக்ஸ் மதத்தைத் தழுவிக்கொள்வதாக உறுதியளித்தும் அந்த அருள்திரு பாதிரியாரிடம் திரும்பினார். புனித தெயோடோர் அவருக்கு இறைவனின் திருத்தாயின் மிகவும் புனிதமான உருவப்படத்தை அனுப்பி, தன் வாழ்நாள் முழுவதும் அதை வழிபடுமாறு கட்டளையிட்டார். அந்த உருவப்படத்தைப் பெற்றதும், ஆளுநர் உடனடியாக ஆறுதல் அடைந்து குணமடையத் தொடங்கினார். அவர் குணமடைந்து கொண்டிருந்த வேளையில், ஸ்மிர்னாவின் மதபோதகரல்லாத ஆயவால் வழிதவறி, மீண்டும் தனது முந்தைய மூடநம்பிக்கையில் வீழ்ந்தார். பின்னர் அந்த நோயாளி அந்த ஆயத்திடமிருந்து ஆசீர்வாதமாகப் புனித எண்ணெயைப் பெற்றார். ஆனால், அவர் அதன் மீது அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட உடனேயே, தனது முந்தைய நோய்க்குத் திரும்பினார் – மேலும் வேதனையில் உயிர் துறந்தார். அந்தப் போற்றத்தக்கவர் ஸ்மிர்னாவில் ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் துன்பப்பட்டார்.

மேலும் அவர் நீண்ட காலம் துன்பப்பட்டிருப்பார், ஆனால் அந்தத் தீய மன்னன் கொல்லப்பட்டான், மேலும் அவனுக்குப் பதிலாக வந்த மைக்கேல் (ட்ராவலியஸ் அல்லது வால்வோஸ்), மத நம்பிக்கையில் அக்கறையற்றவராக இருந்தார், மேலும் ஒவ்வொருவரும் விரும்பியபடி நம்ப அனுமதித்தார். அவருடைய ஆட்சியின் கீழ், முந்தைய ஆட்சியின் போது நாடு கடத்தப்பட்டும் சிறையில் அடைக்கப்பட்டும் இருந்த அனைவரும் விடுவிக்கப்பட்டனர். புனித தெயோதோரஸையும் அவருடைய சீடர்களையும் விடுவிக்கவும் ஒரு ஆணை வந்தது. (புனித தெயோதோரஸ் லியோ தி ஆர்மீனியனின் கீழ் இந்தக் காவலில் சுமார் ஏழு ஆண்டுகள் கழித்திருந்தார்; அதற்கு முன்பு, கான்ஸ்டான்டினின் கீழ், ஒரு திருமணத்தின் அநீதியைக் கண்டித்ததற்காக ஐந்து ஆண்டுகள் கழித்திருந்தார்.) அப்போது நாடு கடத்தப்பட்டிருந்த அவருடைய சீடர்கள் அனைவரும் அந்தப் புனிதரின் அருகே கூடினர்; அவரும் அவர்களுடன் சேர்ந்து, எல்லா இடங்களிலும் மகிழ்ச்சியுடனும் அன்புடனும் வரவேற்கப்பட்டு, தன் இல்லம் திரும்பினார்; ஏனெனில், திருச்சபை முழுவதும் அவருடைய வருகையால் மகிழ்ந்தது. கல்செடோனை அடைந்ததும், அவர் புனிதரைச் சந்தித்தார்.

பேராயர் நிக்கிஃபோரோஸைச் சந்தித்தார்; அவர்கள் விசுவாசத்தின் ஒரே நீதியான நோக்கத்திற்காகத் துன்புற்ற சக துயரவாதிகளாக ஒருவரையொருவர் ஆறுதல்ப்படுத்திக் கொண்டனர். அவருடன் சேர்ந்து, அவர்கள் பேரரசரிடம் சென்று, அவரை ஆர்த்தடாக்ஸ் மதத்தைத் தழுவிக்கொள்ளச் செய்தனர். ஆனால் அவர் கூறினார்: 'நான் திருவுருவங்களை வழிபட விரும்பவில்லை, மேலும் அவை கான்ஸ்டான்டினோப்பிளில் காணப்படுவதையும் நான் விரும்பவில்லை; நீங்கள் விரும்பும் இடத்தில் அவற்றை வைத்துக் கொள்ளுங்கள், உங்களுக்குத் தோன்றியபடி அவற்றைக் கௌரவிக்கவும்.' அங்கிருந்து, புனித தியோடர் தனது சீடர்களுடன் கிரிசென்சியஸ் பகுதிக்குச் சென்றார், அங்கு குடியேறிய பிறகு, இறுதியாக அமைதியைக் காணலாம் என்று நம்பினார். ஆனால், பேரரசு சிம்மாசனத்தைக் கைப்பற்ற முயன்ற தாமஸ் என்பவரின் தலைமையில் நடந்த ஒரு கிளர்ச்சியைத் தொடர்ந்து, அந்தக் கிளர்ச்சி நீடித்த காலம் முழுவதும் அவர் கான்ஸ்டான்டினோப்பிளில் தஞ்சம் புக வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது; ஏனெனில், மதவிரோத உருவ வழிபாட்டுக் கொள்கைகளில் மூழ்கிய ஒரு நகரத்தில் நிரந்தரமாக வாழ அவர் விரும்பவில்லை. இந்தப் புயல் அடங்கியதும், அவர் கிரிஸ்கென்டியஸ் பிராந்தியங்களுக்குத் திரும்பவில்லை, மாறாக அக்ரிட்டின் ஹெரோனிஸில் உள்ள புனித டிரிஃபோன் தேவாலயத்திற்குச் சென்றார், அங்கு அவர் தனது வாழ்நாளின் மீதமுள்ள காலத்தை தனது சீடர்களால் சூழப்பட்டு, துறவற முயற்சிகளில் கழித்தார். இறுதியாக, அவரது வாழ்வின் 67-வது ஆண்டில், அவரது பேறுமிக்க மறைவுக்கு நேரம் வந்தது. இந்தச் செய்தி பரவியதும், எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும், எல்லாப் பதவிகளிலும், அருகிலிருந்தும் தொலைவிலிருந்தும் மக்கள் அந்தப் புனிதரிடம் திரளத் தொடங்கினர். அனைவரும் அவரது வார்த்தைகளைக் கேட்க விரும்பினர், அந்தப் புனிதரும் பேசினார்; ஆனால், களைப்பினால் அவர் மிகவும் பலவீனமாக இருந்ததால், அருகில் நின்றவர்கள்கூட அவரது குரலைக் கேட்க மிகவும் சிரமப்பட்டனர். இந்தக் காரணத்திற்காக, புனிதரின் வார்த்தைகளைக் கேட்க முடியாதவர்கள் ஆன்மீகப் போதனையால் நன்மையடையும் வாய்ப்பை இழக்காமல் இருக்க, எழுத்தர்கள் அருகிலேயே நிறுத்தப்பட்டிருந்தனர். அவ்வாறு செய்ய விரும்பும் எவரும், அந்தப் போற்றத்தக்கவரின் பிரசங்கங்கள் அடங்கிய தொகுப்பில் அவற்றைப் படிக்கலாம். இருப்பினும், அவரது நோய் சற்று தணிந்ததால், புனிதரால் நடக்க முடிந்தது; அவர் தேவாலயத்திற்குச் சென்றார், மேலும் அடுத்த ஞாயிற்றுக்கிழமையில், தெய்வீகப் திருப்பலியை நடத்தி, சகோதரர்களுக்குப் பிரசங்கித்து, அவர்களுடன் உணவருந்தினார். அதேபோல், அடுத்த நாள், நவம்பர் 6 அன்று, புனித பவுல் அறிக்கையாளர் திருவிழாவில், அவர் இறைப்பூசை நடத்தினார், சகோதரர்களுக்கு அறிவுரை கூறினார், மேலும் அதே மாலை வேளையில் நடைபெறும் மாலையேற்றுப் பாடல்களுக்குத் தலைமை தாங்கினார். ஆனால், தனது அறைக்குத் திரும்பியதும், மீண்டும் படுக்கையில் விழுந்து நோய்வாய்ப்படத் தொடங்கினார். அவர் நான்கு நாட்கள் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தார், ஐந்தாம் நாள் துன்பமற்ற வாழ்விற்காக இறைவனிடம் சேர்ந்தார்.

அவருடைய மறைவு நேரம் நெருங்கியபோது, சகோதரர்கள் அவரைச் சுற்றி நின்று, தங்கள் தந்தைக்கும் ஆசிரியருக்கும் துயரப்பட்டது போல அழுதார்கள். அவர்களைப் பார்த்ததும், அவரும் சில கண்ணீர் வடித்து, 'இதோ, பிதாக்களே மற்றும் சகோதரர்களே, என் வாழ்வின் முடிவு வந்துவிட்டது! நாம் அனைவரும் இந்தக் கோப்பையைக் குடிக்க வேண்டும், சிலர் சீக்கிரம், மற்றவர்கள் தாமதமாக, ஆனால் யாராலும் அதிலிருந்து தப்பிக்க முடியாது. நமது முன்னோர்கள் சென்ற வழியில் நானும் பயணிக்கிறேன்; கடவுளும் நமது ஆண்டவருமான இடத்திற்குச் செல்கிறேன், என் ஆன்மா அவரை நேசித்தது, என் இதயம் அவரை விரும்பியது, நான் என் கடமைகளைச் செய்யத் தவறிய போதிலும், அவரை என் எஜமானர் என்று அழைத்தேன். – என் அன்பான சகோதர சகோதரிகளே, பிள்ளைகளே, நான் உங்களுக்கு ஒப்படைத்த வார்த்தைகளைக் கடைப்பிடித்து, உண்மையான விசுவாசத்தையும் தேவபக்தி நிறைந்த வாழ்க்கையையும் உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள். சபையிலும் தனிப்பட்ட முறையிலும் நான் உங்களுக்குத் தேவ வார்த்தையை அறிவிப்பதை ஒருபோதும் நிறுத்தவில்லை என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். ஆகவே, இப்போது நான் உங்களை மிகவும் வேண்டிக்கொள்வது என்னவென்றால்: இதை உங்கள் மனதில் வைத்துக்கொண்டு, அதை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் பொருட்டு என் இதயத்தில் துக்கம் இருக்கிறது; ஏனெனில் நான் உங்களைப் பற்றி கணக்குக் கொடுக்க வேண்டும். ஆகவே, நீங்கள் கர்த்தருடைய முகத்திற்கு முன்பாகக் குற்றமற்றவர்களாய் விளங்கும்படி இவ்விடத்தை விட்டுப் புறப்பட்டுப் போங்கள்." இதைச் சொல்லிப் புறப்பட்டுச் சென்ற அவர், மெழுகுவர்த்திகளை எடுத்து, அவற்றை ஏற்றி, நிறைவுப் பாடலைப் பாடும்படித் தம்முடைய சீடர்களுக்குக் கட்டளையிட்டார். அவருடைய சுற்றிலும் நின்ற சீடர்கள், 'குற்றமற்றவர்கள் பாக்கியவான்கள்' (சங்கீதம் 118) என்று பாடத் தொடங்கினர்; மேலும், அவர்கள் வரிசையாகப் பாடும்போது, 'உமது நீதியான செயல்களை நான் ஒருபோதும் மறக்கமாட்டேன், ஏனெனில் அவைகள் மூலம் நீர் எனக்கு உயிர் தந்தீர்' (வசனம் 93) என்று பாடியபோது, – இந்த வார்த்தைகளுடன், அந்தப் போற்றத்தக்கவர் தனது உயிரை நீத்தார் (826). தல்மேஷியாவின் போற்றத்தக்க ஹிலாரியோன், இதை ஒரு தரிசனத்தில் கண்டவர், உண்மையுடன் சாட்சியமளித்தபடி, அந்த உயிர் தேவதூதர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு, கடவுளின் சிம்மாசனத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டது.

இந்த நாளில், நவம்பர் 11 அன்று, புனித மீனாவின் நினைவாக, அவர் தனது தோட்டத்தில் தனியாக நடந்து கொண்டே சங்கீதங்களைப் பாடிக்கொண்டிருந்தபோது, சில அற்புதமான குரல்களைக் கேட்டார் மற்றும் விவரிக்க முடியாத நறுமணத்தை உணர்ந்தார். இத்தகைய காட்சியைக் கண்டு வியந்த அவர், வானத்தை நோக்கிப் பார்த்தபோது, பிரகாசமான, மகிழ்ச்சியான முகங்களுடன், வெள்ளை ஆடை அணிந்த ஒரு பெரும் திரள், ஒரு கனவானைச் சந்திக்கப் பாடல்களுடன் உயரத்திலிருந்து இறங்கி வருவதைக் கண்டார். இதைக் கண்டபோது, ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் அச்சத்தால் தரையில் விழுந்தார், மேலும் யாரோ ஒருவர் கூறுவதைக் கேட்டார்: 'இது ஸ்டுடியோனின் மடாலயத் தலைவரான தியோடரின் ஆன்மா; இவர் திருவுருவங்களுக்காக இரத்தம் சிந்தும் அளவிற்குத் துன்பப்பட்டு இப்போது இறந்துவிட்டார்; அது மலைக்கு மேலே திருத்தமாக ஏறிச் செல்கிறது, அதே நேரத்தில் வானதூதர்கள் அதைச் சந்திக்க இறங்கி வருகிறார்கள்.' – பேறுபெற்ற ஹிலாரியோன் இந்தத் தரிசனத்தை மற்ற நற்பண்புள்ள தந்தையருக்கு விவரித்தார்: அவர்கள் இந்த நிகழ்வின் நாளையும் நேரத்தையும் குறித்துக் கொண்டனர், மேலும் அந்த நேரத்தில்தான் புகழ்ப்பெற்ற ஸ்டுடியோனின் தியோடர் இவ்வுலகை நீத்தார் என்பதை அறிந்து கொண்டனர். புனித தெயோதோர் காலமானபோது, அவருக்கு முன்பும் பின்பும், அவரது சவப்பெட்டியிலிருந்தும் அவரது புனித நினைவுச்சின்னங்களிலிருந்தும் அநேக அற்புதங்கள் நிகழ்ந்தன.

1. துறவற வாழ்க்கை எவ்வளவு மேன்மை வாய்ந்தது

1. 1) துறவற வாழ்க்கை எவ்வளவு மேன்மையானது. – 2) கடவுளின் சித்தத்தின்படி செய்யப்படும் ஒவ்வொரு கீழ்ப்படிதல் செயலும், அது மிகவும் எளிமையானதாக இருந்தாலும், சொர்க்கத்திற்கு வழிவகுக்கிறது. – 3) சொர்க்கத்திற்கு வழிவகுக்கும் நற்பண்புகளின் பட்டியல். [1, 2][82]

1. நல்ல செயல்கள் மூலம் அவரைத் திருப்திப்படுத்தி, நாம் பரலோக ராஜ்யத்திற்கு வாரிசுகளாக மாறுவதற்காக கடவுள் நம்மை இந்த உலகிற்குக் கொண்டுவந்தார். இருப்பினும், துறவிகளாகிய நமக்கு, நாம் இந்த உலகில் நுழைந்தபோது, அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட பெரிய அருளை வழங்கினார்; அது என்னவென்றால், எல்லா மக்களிலிருந்தும் நம்மைத் தேர்ந்தெடுத்து, அவருடைய ராஜ்யத்திற்கு சேவை செய்வதற்காக நம்மைத் தம் முகத்திற்கு முன்பாக நிலைநிறுத்தியதுதான். ஒவ்வொருவரும் இப்போது, தாம் அழைக்கப்பட்ட அழைப்பிற்கு ஏற்ப வாழ்கிறோமா என்றும், கடவுளை மகிழ்விப்பதைத் தவிர வேறு எதிலும் கவனம் செலுத்தவில்லையா என்றும் கவனமாகத் தங்களை ஆராய்ந்து பார்க்கட்டும்.

2. நமது கடமைகளைச் செய்யும்போது, நாம் கடவுளிடமிருந்து நேரடியாகக் கட்டளையைப் பெற்றது போலச் செயல்பட வேண்டும். கடவுள் வாழும் மனிதர்கள் தங்களால் முடிந்ததைச் செய்ய வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார். நாம் அவ்வாறே செய்ய வேண்டும், ஆனால் ஒரே ஒரு விஷயத்தை மட்டும் கவனமாகத் தவிர்க்க வேண்டும்: நாம் ஏதோ பெரிய காரியம் செய்வது போல, மற்றவர்கள் முன்னிலையில் வீண் பெருமையாலும், நமக்கு நாமே தற்பெருமையாலும் ஏமாற்றிக் கொள்ளக்கூடாது. கர்த்தருக்குப் பணிபுரியும் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு வெகுமதி தயாராக உள்ளது: சமையல்காரன் முதல் இரத்தசாட்சியான ஸ்டீபனுடன் மகிழ்ச்சியடைவான்; அப்பமே தயாரிப்பவன் கர்த்தருக்குத் தூய அப்பமாக இருப்பான்; காய்கறிப் பராமரிப்பாளர், சொர்க்கத்தில் குடியிருக்கத் தகுதியானவராகக் கருதப்பட்டு, அதன் செழுமைகளை அனுபவிப்பார்; மேலும் ஒவ்வொரு நபரும்—திராட்சைத் தோட்டக்காரர், மரவேலை செய்பவர், எழுத்தர், வாயிற்காப்பாளர், மற்றும் உண்மையில், யார் எந்தப் பணியைச் செய்தாலும்—அதைக் கர்த்தருக்கான பணியாகச் செய்தால், அவர்கள் பொருத்தமான பலனைப் பெறுவார்கள். கர்த்தர் எல்லாவற்றையும் பார்க்கிறார்; அவரிடத்தில் ஒன்றும் மறைக்கப்பட்டிருக்கவில்லை; மேலும் அவர் எல்லாவற்றையும் தெய்வீக முறையில் வெகுமதி அளிப்பார்.

3. 'விசுவாசத்தில் நிலைத்திருங்கள், திடனாயிருங்கள், அசைகிறதென்று அசையாதிருங்கள்; எல்லாவற்றிலும் அன்பே உங்களுக்கு வழிகாட்டியாக இருக்கட்டும்' (1 கொரி. 16:13–14); நித்தியமாய் ஜீவிக்கிறபடியதற்குப் பிரதிதினம் மரிக்கவும்; துன்மார்க்கமான கிரியைகளை விட்டு ஓடுகிறபடியே துன்மார்க்கமான சிந்தனைகளையும் விட்டு ஓடுங்கள்; பேச்சைப் பல பாவங்களாகவும், சிரிப்பைப் பரிகாரமாகவும், அதிகப் பசியையும் திருப்தியையும் காமத்தின் அடிமைத்தனமாகவும் கருதுங்கள்; உங்கள் எண்ணங்களைத் தாழ்மையாகவும், உங்கள் பார்வையைத் தாழ்த்தியபடியும் வைத்திருங்கள்; உடலிலும் ஆன்மாவிலும் தூய்மையாக இருங்கள்; நம்பிக்கையால் தூண்டப்படுங்கள்; பூமியில் உள்ள எதற்கும் பற்றுகொள்ளாதிருங்கள்; ஒரே கடவுளைப் பயப்படுங்கள். நாம் இவ்வாறு நம்மை நடத்திக்கொண்டு, அத்தகைய மனப்பான்மையைக் கொண்டிருந்தால், நாம் தேவதூதர்களுடன் சேர்ந்து மகிழ்வோம், மேலும் எல்லாப் புனிதர்களுடனும் என்றென்றும் மகிழ்ச்சியடைவோம்.

2. உங்களைப் பற்றி உயர்வாக எண்ணாதீர்கள்

2. 1) தற்பெருமை கொள்ளாதீர்கள். – 2) உடலின் ஒவ்வொரு அங்கமும் முழு உடலுக்காக வாழ்கிறது போல, உங்கள் சகோதரர்கள் அனைவருக்காகவும் வாழுங்கள். – 3) நமது கீழ்ப்படிதல் பாரமாக இல்லை, ஆனால் நமது சொந்த விருப்பத்தைக் கைவிடுவதன் மூலம் நாம் வீரமரண கிரீடங்களுக்குத் தகுதி பெறுகிறோம். [1, 3]

4. கடவுளால் அழைக்கப்பட்ட மனிதர்களே, உலகைப் புறக்கணித்து உங்கள் இருதயக் கண்களைக் கடவுள் மீது திருப்பியதில் நீங்கள் ஞானமாகச் செயல்பட்டிருக்கிறீர்கள். ஆகவே, தேவனுக்குப் பிரியமான விதத்தில் நடப்பதற்குப் பிரயாசப்படுங்கள், அப்படி வாழும்போது, 'நீங்கள் பெற்றிருக்காததுபோலப் பெருமைப்படாதிருங்கள்' (ரோமர் 12:16), ஆவிக்குரிய நற்பண்புகளுக்காகவோ அல்லது சரீர நன்மைகளுக்காகவோ அல்ல, அப்பொழுது நீங்கள் கேளாதபடிக்கு: 'நீங்கள் பெறாததை உங்களிடம் பெற்றிருக்கிறீர்களா? அதை நீங்கள் பெற்றிருந்தால், அதைப் பெறாதது போலப் பெருமையடிக்கிறீர்களே?' (1 கொரிந்தியர் 4:7). யார் அதிகமாகச் செய்தாலும், அதை அவர்கள் மேலிருந்து தேவனால் பெலன் பெற்று, தமக்காக அல்ல, பிறருக்காகச் செய்கிறார்கள்.

5. நீங்கள் அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் ஊழியக்காரராகவும், ஒருவருக்கொருவர் உதவியாளராகவும், ஒரே உடலின் வாழும் உறுப்புகளாகவும் இருக்கிறீர்கள். கண் கையை வழிநடத்தவில்லை என்றால், ஒரு கை மற்றொன்றைத் தாங்கவில்லை என்றால், முழு உடலின் நன்மைக்கு ஏற்ப கால் நடக்கவில்லை என்றால், உண்மையில் ஒவ்வொரு உறுப்பும் தன் இஷ்டப்படி செயல்படத் தொடங்கினால்; அப்போது அவை தங்கள் சொந்த சக்தியைப் பாதுகாப்பதில் தோல்வியடைவது மட்டுமல்லாமல், தங்களைத் தாங்களே சீர்குலைப்பதன் மூலம், முழு உடலையும் சீர்குலைக்கும். எனவே, மற்றவர்களுக்காக சற்று அதிகமாக உழைக்க நேரும்போது, குளிர், மழை மற்றும் வெப்பத்தைத் தாங்கி, ஒவ்வொருவரும் மகிழ்ச்சியடையட்டும்; ஆனால், பயனற்ற உறுப்பு போல, உடலுக்காக வாழாமல், வெட்டப்படுவதற்கு மட்டுமே தகுதியானவராக, சோம்பேறியாக அமர்ந்திருப்பவர் அழவும் மனந்திரும்பவும்ட்டும்.

6. இதைக் கேட்டு உங்கள் செவிகள் பாரமாகிவிட வேண்டாம். மாறாக, பரலோக ராஜ்யத்தை அடைய நமக்கு எவ்வளவு சிறிய மற்றும் குறைந்த முயற்சிகளே தேவைப்படுகின்றன என்பதைக் கவனியுங்கள். ஞானசாட்சிகளைப் போல நாம் இரத்தம் சிந்தவில்லை; நமது உறுப்புக்கள் வெட்டப்படுவதில்லை, எலும்புகள் உடைக்கப்படுவதில்லை; ஆனால் நமது இலகுவான மற்றும் சில முயற்சிகளுடன், கடவுளை மகிழ்விக்கும் மற்றும் அன்புடன் நம் சகோதரர்களுக்கு சேவை செய்யும் விருப்பத்துடன் நமது சொந்த விருப்பத்தைக் கைவிட்டால், இதன் மூலம் நாம் நீண்டகாலம் சகிப்புத்தன்மை கொண்ட வீரர்களுக்கு ஒப்பானவர்களாகவும், நமது பொருட்டு சிலுவையிடப்படுதலையும் மரணத்தையும் சகித்துக்கொண்ட கர்த்தருக்கே ஒப்பானவர்களாகவும் ஆகிறோம். ஆகவே, நீங்கள் உழைக்கும்போது மனதைத் திடப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்! வீரமரண மகுடங்கள் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கின்றன.

3. விழித்திருங்கள்: ஏனெனில் எதிரி உறங்குவதில்லை – மேய்ப்பருக்கு ஆறுதலாக

3. 1) விழித்திருங்கள்: ஏனெனில் எதிரி நித்திரை கொள்வதில்லை – மேய்ப்பருக்கு ஒரு ஆறுதல். – 2) உங்கள் உழைப்புகளில் பின்தங்கிவிடாதீர்கள், ஏனெனில் ஒவ்வொரு உழைப்புக்கும் ஒரு பரிசு உடனடியாக பரலோகத்தில் சேர்க்கப்படுகிறது. – 3) அறிவுரைகள்: திருப்பலித் தலைவருக்கு; – 4) விளக்கு ஏந்துபவருக்கு; – 5) மருத்துவமனைப் பணியாளருக்கு; – 6) நோயுற்றவர்களுக்காக. [1, 4]

7. புனிதத் தந்தையர்களிடமிருந்தும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக என் நீதியுள்ள மூப்பனிடமிருந்தும் நான் அறிந்திருக்கிறேன், பிசாசு நம் ஆன்மாக்களை அழிக்க முயற்சிப்பதில் ஒருபோதும் உறங்குவதில்லை அல்லது சோர்வடைவதில்லை; ஆனால் அவன் எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்கிறான், மேலும் 'மக்கள் உறங்கும்போது' (மத்தேயு 13:25) தன் களைகளை விதைக்க ஆவலாக இருக்கிறான். ஆகவே, என் கடவுளால் அழைக்கப்பட்ட பிள்ளைகளே, நீங்களும் விழிப்புடன் இருங்கள், எச்சரிக்கையாக இருங்கள், உங்கள் யாரும் சாத்தானின் வலையில் சிக்கிவிடாமல் இருப்பதற்காக. உங்கள் ஒவ்வொருவரின் முன்னேற்றத்தைப் பற்றி கேட்பதை நான் விரும்புகிறேன்; ஒருவரின் கீழ்ப்படிதலாலும், மற்றொருவரின் தாழ்மையாலும், மூன்றாமவரின் விடாமுயற்சியாலும் நான் ஆறுதல் அடைகிறேன். ஆனால் என் ஆத்துமா கீழ்ப்படியாத குமாரனை, முணுமுணுப்பவனையும் பெருமைக்காரனையும், சோம்பேறியையும் மந்தபுத்தியுள்ளவனையும், கிசுகிசுப்பவனையும் வம்புக்காரனையும் வெறுக்கிறது. – ஆனால் நான் இப்படிப் பேசுகிறவன் யார்? – நான் தகுதியற்ற உங்கள் மேய்ப்பன்; நீங்கள் என் ஆடுகள், அவற்றுக்குரிய கணக்கை எனக்கு ஒப்படைத்த கர்த்தரிடம் நான் கொடுக்க வேண்டும்.

8. ஆகவே, நீங்கள் அனைவரும், மந்தையை மேயுங்கள்; அதை நன்றாக மேயுங்கள்; ஒரே மனதுடனும் ஐக்கியத்துடனும் அதை மேயுங்கள். யாரும் பின்தங்கிவிடாதபடி பாருங்கள். பின்தங்கும் ஒருவனைப் பகைவன் வழிதவறச் செய்து அழித்துவிடுவான்; வழிதவறும் ஆட்டை ஓநாய் பிடித்துக் காடுகளுக்கோ மலைகளுக்கோ கொண்டு செல்வது போல. இரட்சிப்பின் கிரியை எளிதானதல்ல; அதன் பாதை பன்முகத்தன்மை வாய்ந்ததும் கடினமானதுமாகும்; அது கடுமையான உழைப்பு, விழிப்புணர்வு, சிறியதிலேயே திருப்தி—குறைந்த உணவு, குறைந்த ஓய்வு, மோசமான ஆடைகள்—ஆகியவற்றைக் கோருகிறது, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அது ஒருவரின் சொந்த விருப்பத்தைக் கைவிடுவதைக் கோருகிறது. கர்த்தர் ஒவ்வொருவரின் உழைப்பிற்கும் ஏற்ப வெகுமதியை அளவிடுகிறார்; மேலும் உழைப்பவர்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் தினமும் கிரீடங்கள் ஒதுக்கப்படுகின்றன.

9. நாம் திருச்சபை ஆராதனைகளை உரிய ஒழுங்குடனும், மரியாதையுடனும், இதயத்தின் அன்போடும் நிறைவேற்ற வேண்டும். மேலும் நீ, என் பிள்ளையே, கானோனார்க் (ஆராதனைத் தலைவர்) என்பதால், நமது கடமைகளில் முதன்மையானதும் மிகப் பெரியதுமான இதற்கு மேற்பார்வையிட நியமிக்கப்பட்டவன் என்ற முறையில், விழிப்புடன் இரு; பாடகர் குழுவை ஒழுங்காக வைத்திரு; ஒவ்வொரு கீர்த்தனைக்கும் நியமிக்கப்பட்ட நேரங்களைத் துல்லியமாகக் கடைப்பிடி, மேலும் சங்கீதங்கள் மற்றும் ஸ்டிகீரா தொடர்பான மற்ற அனைத்து கடமைகளையும் நல்ல மனசாட்சியுடன் அறிவுறுத்தப்பட்டபடி நிறைவேற்றுங்கள். பாடக்கூடியவர்கள் பாடட்டும்; படிப்பதற்குப் பொருத்தமானவர்களைப் படிப்பதற்கு நியமியுங்கள். சோம்பலாக இருக்காதீர்கள், ஆனால் கவனமாக இருங்கள், மேலும் ஒவ்வொரு சகோதரனுக்கும், நியாயமான முறையில், ஒரு நாளில் என்ன படிக்க வேண்டும் அல்லது பாட வேண்டும், மற்றொரு நாளில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை ஒதுக்குங்கள் – சிலர் சாதாரண நாட்களிலும், மற்றவர்கள் திருவிழா நாட்களிலும் – அவர்களின் குரல், உச்சரிப்பு மற்றும் வாசிப்பு வேகத்தின் அடிப்படையில் தீர்மானியுங்கள், அதனால் வெளியாட்கள் கூட, அவர்கள் தற்செயலாகக் கலந்துகொண்டால், பயனடையலாம். அனைத்து காரியங்களும் ஒழுங்காகவும் முறையாகவும் செய்யப்படட்டும் (1 கொரி. 14:40), அப்பொழுது நீங்கள் ஆண்டவரிடமிருந்து, 'நல்லது, நல்ல விசுவாசமுள்ள ஊழியக்காரனே; சிறியதில் விசுவாசமாயிருந்தாய், உன்னைப் பெரியதற்கு வைப்பேன்' (மத். 25:21) என்று கேட்கத் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்படுவீர்கள், மேலும் பரலோகத்தில் உள்ள பரிசுத்தவான்களுடன் சேர்க்கப்படுவீர்கள்.

10. மேலும், விளக்கேற்றும் நீ, உனக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட கடமையை விடாமுயற்சியுடனும் நுணுக்கத்துடனும் நிறைவேற்றுவாயாக: ஏனெனில் அது கடவுளிடமிருந்தும் தெய்வீகமானதிலிருந்தும் வந்தது. திருச்சபையின் விளக்கேற்றுதலை உன் இரு கண்களைப் போலப் பாதுகாப்பாயாக: ஏனெனில் அது கடவுளின் சந்நிதியில் செய்யப்படுகிறது. ஒரு ராஜாவின் முன் மெழுகுவர்த்தி ஏந்துபவன், அவனுக்குப் பிரியமானவனாகத் தோன்றும்படி முழு கவனத்துடன் இருப்பானானால், எல்லா படைப்புகளுக்கும் ஆட்பட்டிருக்கிற ராஜாதி ராஜராகிய தேவனுக்காக, நீ விளக்குகளைத் துடைத்து, விளக்குத்தண்டுகளைப் பராமரித்து, சரியான ஒளியை நிலைநிறுத்த வேண்டியது எவ்வளவு அதிகமாக உனக்குக் கடமையாகிறது. மேலும், தேவாலயத்தின் தூய்மையைக் கவனித்துக் கொள்ளுங்கள்: வாரத்திற்குக் குறைந்தது இரண்டு முறையாவது கூட்டுங்கள், உருவச்சிலைகள் சிதைந்து போகாமல் இருக்க அவற்றின் தூசியைத் தட்டி விடுங்கள், மற்றும் தேவாலயத்திற்குச் சொந்தமான எதுவும் சேதமடையாமல் பார்த்துக் கொண்டு, மற்ற அனைத்தையும் ஒழுங்காகவும் நேர்த்தியாகவும் வைத்திருங்கள்.

11. என் பிள்ளையே, மருத்துவமனைப் பணியாளனே, என் நினைவில் நீ மூன்றாவதாக இருக்கிறாய். உனக்கு அறிவுறுத்தப்பட்டபடியே தொடர்வாய். மிகவும் கடினமான, ஓய்வற்ற, வீரமரணத்திற்கு ஒப்பான இந்த ஊழியத்தில் நீ சிறிய கிரீடங்களுக்குரியவன் அல்லாய்—இந்தக் காரணத்தினாலேயே இது உயர்த்தப்பட்டு, மிக உயர்ந்த வெகுமதிக்குத் தகுதியானது. அங்கே ஓய்வைப் பெறுவதற்காக, இங்கே ஓய்வை எதிர்பார்க்கவோ அல்லது தேடவோ வேண்டாம். நீங்கள் இங்கே நன்கு உழைத்தால், அங்கே நிச்சயமாக அமைதியைக் காண்பீர்கள். சிலர் வாசிக்கிறார்கள், மற்றவர்கள் பிரார்த்தனை செய்கிறார்கள், வேறு சிலர் மௌனத்தைக் கடைப்பிடிக்கிறார்கள், இன்னும் சிலர் பிற பாராட்டத்தக்க செயல்களைச் செய்கிறார்கள்; ஆனால் நீங்களும் அவர்களுடன் ஈடுகொடுத்துச் செல்லுங்கள் – அல்லது அவர்களை மிஞ்சவும் செய்யுங்கள். – விடிந்தவுடன், நோயுற்றவர்களைத் தனித்தனியாகச் சென்று பாருங்கள், ஒவ்வொருவரின் நோயின் நிலையையும் கண்டறிந்து, ஒவ்வொருவருக்கும் அவசியமான மற்றும் நன்மை பயக்கும் மருந்தைப் பரிந்துரை செய்யுங்கள். அத்தகைய உழைப்புகளில் நீங்கள் விடாமுயற்சியுடன் இருந்தால், முடிசூட்டப்பட்டு விண்ணுலக இராச்சியத்தில் நுழைவீர்கள்.

12. நோயுற்ற என் பிள்ளைகளே, உங்களுக்கு நேரிடுவதையெல்லாம் நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொண்டு, உங்களுக்குக் கொடுக்கப்படுவதில் திருப்தி அடையுங்கள். மேலும், உங்களுக்கு ஏதேனும் தேவைப்பட்டால், அதைக் குறிப்பிடுங்கள்; அப்போது உங்களுக்கு நியமிக்கப்பட்ட சகோதரன் உங்களுக்காகச் செய்வதை, அன்புடன் நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். முணுமுணுக்காதீர்கள்: உங்கள் சகோதரன் கடவுள் மீதான அன்பினால் உங்களுக்கு அடிமையாகச் சேவை செய்வதும், மடாலயத்தின் வசதிகளுக்கு ஏற்ப உங்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் பொருத்தமானதை வழங்குவதும் போதும். இருப்பினும், நீங்கள் இந்த வழியில் நடந்துகொள்ளவில்லை என்றால், நீங்கள் பெரும் சித்திரவதைகளுக்குத் தகுதியானவர்கள் ஆவீர்கள்.

4. மரணத்தையும் நியாயத்தீர்ப்பு நாளையும் நினைத்து, உங்கள் சபதங்களில் தீவிரமாக இருங்கள்

4. 1) மரணத்தையும் நியாயத்தீர்ப்பு நாளையும் நினைத்து, உங்கள் சபதங்களில் தீவிரமாக இருங்கள். – 2) உங்கள் நாவைக் காத்துக்கொள்ளுங்கள். – 3) சகோதரர்கள் அபேட்டின் கைகள், கண்கள் மற்றும் கால்கள். – 4) நமது உடல் உழைப்பு கூட ஆன்மீகமானது; ஒருவரையொருவர் ஊக்குவித்துக்கொண்டே உழைக்கவும்.... கிறிஸ்து உங்களுடன் இருப்பாராக. – 5) சமையல்காரருக்கான ஒரு பாடம் மற்றும் ஊக்கம். [1, 5]

13. நாம் வானத்தின் உயரங்களையும், பூமியின் ஆழங்களையும், நமது சொந்த இயல்பையும் தியானிப்போம்; மனிதர்களாகிய நாம், இங்கிருந்து இந்த உலகின் எல்லைகளைக் கடந்து, அப்பாலை நாடுகளுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டு, இறக்கிறோம். எந்தவித பாசாங்கும் இன்றி, நாம் நமது செயல்களின் கணக்கைக் கொடுக்க நீதியுள்ள நியாயாதிபதியின் சந்நிதியில் நிற்க வேண்டும்; அதன் பிறகு, நாம் நன்றாக நடந்துகொண்டிருந்தால் பரலோக ராஜ்யத்திலும், பாவத்தில் நிலைத்திருந்தால் அணைக்க முடியாத நெருப்பிலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவோம். ஆகவே, நாம் இந்த மடாலயத்தில் நுழைந்தபோது கொண்டிருந்த, கடவுளுக்குப் பிரியமான வாழ்க்கைக்கான அந்த ஆர்வத்தைத் தொடர்ந்து புதுப்பிப்போம்; அப்போது நாம் சொன்ன வார்த்தைகளையும், செய்த சபதங்களையும் நினைவுகூர்ந்து, அவற்றுக்கு எப்போதும் உண்மையாக இருக்க வேண்டிய நமது கடமையை மனதில் கொள்வோம்: ஏனெனில், இந்த வார்த்தைகளின் மூலமாகவே நாம் தீர்ப்பளிக்கப்படுவோம்.

14. உங்கள் உதடுகளைத் தூய்மையாகக் காத்திடுங்கள்; எப்போதும் கடவுளுக்குப் பிரியமானதைப் பேசுங்கள். flattery flattery புகழ்ச்சியையோ அநீதியான கண்டனங்களையோ ஏற்காதீர்கள். மேலும், 'உங்கள் வாயிலிருந்து சீர்கேடு உண்டாக்கும் பேச்சு எதுவும் வெளிப்பட வேண்டாம்' (எபே. 4:29).

15. உங்களில் உழைப்பவர்கள் என் கைகள். ஆகவே, என் கைகளே, உழைத்திடுங்கள், நன்மையைச் செய்ய முற்படுகையில் சோர்ந்துவிடாதிருங்கள்: ஏனெனில், 'கர்த்தருடைய புஜம் உங்களைப் பலப்படுத்தும்' (திவ. 88:22). நீங்கள் மற்றவர்களைக் கண்காணிக்க நியமிக்கப்பட்ட என் கண்கள். ஆகவே, கவனமாகக் கண்காணித்து, விழும் அபாயத்தில் இருப்பவர்களுக்கு முன்னறிவித்து எச்சரிக்கை செய்யுங்கள், அதனால் நீங்களே தெய்வீகக் கருணைக்குத் தகுதியானவர்களாக ஆகலாம். எனக்கும் கால்கள் உண்டு. என் கால்கள், தேவனுடைய கட்டளைகளின் சரியான பாதையில் உறுதியாக நிற்கட்டும். இவர்களே தம் சகோதரரின் பாரங்களைத் துணிவோடு மகிழ்ச்சியாகச் சுமப்பவர்கள்; இதற்காக, அவர்கள் இந்த நல்ல மனப்பான்மையில் நிலைத்திருந்தால், நித்திய இளைப்பாறுதலுக்கு வழிநடத்தப்படுவார்கள். இந்த வார்த்தைகளால், வீழ்ந்தவர்களைத் தூக்கிவிடவும், சோம்பலடைந்தவர்களுக்கு உற்சாகமூட்டவும், மனச்சோர்வடைந்தவர்களுக்குத் துணிவூட்டவும் நான் விரும்புகிறேன்.

16. மகிழுங்கள், ஆறுதல் பெறுங்கள், மேலும் ஆர்வத்தால் தூண்டப்படுங்கள். எதுவும் உங்களைச் சுருக்கிக் கொள்ளாதீர்கள்—ஆன்மீக உழைப்பிலிருந்தோ அல்லது உடல் உழைப்பிலிருந்தோ அல்ல—ஏனெனில், நமது உடல் இருப்பானது கடவுளுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருப்பதால், அது ஆன்மீகமானது. மேலும், யார் உடல் விஷயங்களில் விடாமுயற்சியுடன் இருக்கிறாரோ, அவர் ஆன்மீக விஷயங்களிலும் விடாமுயற்சியுடன் இருக்கிறார். ஜெபத்திலும், கீழ்ப்படிதலிலும், தாழ்மையிலும் ஒருவரையொருவர் அறிவுறுத்தி, ஊக்குவித்துக் கொள்ளுங்கள். எல்லா நற்செயல்களுக்கும் ஒருவரையொருவர் தூண்டிக்கொண்டு, எல்லாவற்றிலும் தகுதியுடனும் கண்ணியத்துடனும் நடந்துகொள்ளுங்கள். ஒருவரையொருவர் முன்மாதிரியாகக் கொண்டு, ஒருவருக்கொருவர் உதவுங்கள்; இவ்வாறு நீங்கள் 'கிறிஸ்துவின் பிள்ளைகளும், பகுதிக்குரிய உரிமையாளர்களும்' ஆக இருப்பீர்கள். (1 கொரி. 12:27). கிறிஸ்து உங்கள் தலை என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். அவரை உங்கள் தலையாகக் கொண்டிருக்கும்போது, நீங்கள் யாரைப் பயப்படுவீர்கள்? மேலும், அவருடன் நீங்கள் எதைப் பெறாமல் இருப்பீர்கள்? நீங்கள் வானத்திற்கும் பூமிக்கும் ஆட்சியாளர்களாக இருப்பீர்கள், மேலும் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட அனைத்தையும் சுதந்தரிப்பீர்கள்.

17. மேலும், என் பிள்ளையே, சமையல்காரனே, உனக்கு ஒரு வார்த்தை – அடுப்பில் தினமும் போராடுபவனே, மரக்கட்டைகளை வெட்டுதல், உணவு சமைத்தல், தண்ணீர் எடுத்தல், சுத்தம் செய்தல் மற்றும் காய்கறிகளைக் கழுவுதல், உங்கள் முகத்தை கறுப்பாக்குதல், உங்கள் உடைகளை அழுக்காக்குதல், வியர்த்து உங்கள் உடலை எரித்துக்கொள்ளுதல், சகோதரர்களுக்குத் தேவையான உணவைப் பரிமாற ஒவ்வொரு வழியிலும் பாடுபடுவீர்கள் – நீங்கள் பரிசுத்தவான்களின் கனத்தில் பங்கெடுப்பீர்கள், மேலும் ஆபிரகாமின் இதயமான மடியில் உங்களுக்கு இளைப்பாறுதல் கிடைக்கும். பொறுமையாக இருங்கள், உங்கள் நாளை மகிழ்ச்சியுடன் கழியுங்கள், மேலும் உங்கள் வேலையில் மிகவும் விடாமுயற்சியுடனும் மனசாட்சியுடனும் இருங்கள், அதனால் உங்கள் சேவை உங்கள் கனவுகளிலும்கூட உங்களுக்குத் தோன்றும். அதிகாலையிலிருந்தே, உங்கள் கடமையை நிறைவேற்ற ஒரு சுடரைப் போல விரைந்து செல்லுங்கள், உங்கள் பணியைச் சிறப்பாகச் செய்து முடித்து, நீங்கள் வெற்றி வீரராக வெளிப்படுவீர்கள்.

5. நன்மை செய்வதில் ஒருவருக்கொருவர் போட்டியிடுங்கள், ஆனால் தீமை செய்வதில் அல்ல.

5. 1) நன்மையான காரியங்களில் ஒருவரையொருவர் முந்திச் செல்லப் போட்டியிடுங்கள், ஆனால் தீமையான காரியங்களில் அல்ல. – 2) நாம் கடல் மீது பயணம் செய்வது போல வாழ்கிறோம்; நமது பயணத்தின் அனைத்து ஏற்ற இறக்கங்களுக்கும் ஆன்மீக முக்கியத்துவம் நம்மிடமே உள்ளது. – 3) முன்மாதிரியான சகோதரன் சகோதரத்துவத்திற்கு ஆசீர்வாதத்தின் ஊற்றாக இருக்கிறான், ஆனால் துன்மார்க்கன் தீங்கின் ஊற்றாக இருக்கிறான். – 4) வெகுமதி அளவற்றது; நாம் வீணாகப் பயணம் செய்யவில்லை; மகிழுங்கள். [1, 6]

18. இவை ஆசீர்வாதமான நாட்கள், செயல்புரிய வேண்டிய நேரம், தேவனுடைய கிருபையின் காலம். ஆகவே, இந்தக் காலத்தையோ அல்லது ஒரு நாளையோ வீணாகக் கழிக்க நம்மை அனுமதிக்க வேண்டாம்; மீட்புக்காக அடங்காத ஆர்வமும் அக்கறையும், ஆரோக்கியமான பரஸ்பர போற்றலும், ஒருவருக்கொருவர் நற்பண்புகளைப் பின்பற்ற நீதியான ஆவலும் நமக்கு உண்டாகட்டும். யாரிடமாவது ஒரு சிறந்த குணத்தை—உதாரணமாக, சாந்தம், பக்தி, கீழ்ப்படிதல், பணிவு அல்லது புகழத்தக்க வேறு எதையும்—நாம் கண்டால், அதில் அவர்களுக்குச் சமமாக இருக்க வேண்டும் என்ற ஒரு மேலான விருப்பத்தால் நாம் தூண்டப்பட வேண்டும். இதன் மூலம் நம்மிடையே சமாதானத்தின் பிணைப்பும் அன்பின் ஆவியும் முளைத்தெழும். நமது போட்டி மனப்பான்மையால், இதற்கு முரணானதை நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டாம் – கவனக்குறைவாக இருப்பவரைக் கண்டு நாமும் கவனக்குறைவாக இருக்க வேண்டாம்; அதிகமாக உண்பவரைக் கண்டு நாமும் அதிகமாக உண்ண வேண்டாம்; அதிகமாகப் பேசுகிறவரைக் கண்டு நாமும் அதிகமாகப் பேச வேண்டாம். ஆனால், உள்ளிருந்து கடவுளால் கற்பிக்கப்பட்ட ஞானவான்களாகிய நாம், 'எல்லாவற்றையும் சோதித்துப் பாருங்கள்; நன்மையானதைப் பிடித்துக் கொள்ளுங்கள்' (1 தெச. 5:21) என்றபடி செயல்படுவோம்.

19. நமது விசுவாசத்தின் நங்கூரத்தை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டு, நம்பிக்கையின் பாய்மரத்தை ஏற்றி, நமது முழு ஆற்றலுடனும் இந்தப் பூவுலக வாழ்வு எனும் பெருங்கடலைக் கடந்து செல்வோம்: ஏனெனில், இந்தப் பயணத்தின் போது, காற்றுகள் தவிர்க்க முடியாமல் நம்மைத் தாக்கும் – இதன் மூலம் நான் குறிப்பிடுவது மாம்சத்தின் கலகங்களே, – இவ்வுலக இச்சையின் பெருக்கெடுப்பு, இதய ஆழங்களிலிருந்து எழும் சுழற்காற்றுகள், தீய எண்ணங்கள், மற்றும் கடலில் பயணம் செய்யும்போது ஏற்படும் பலவற்றிற்கு ஒப்பான பிற விஷயங்கள்: கடற்கொள்ளையர்கள் – தீய ஆவிகள், மீன்பள்ளங்கள் – அறியாமையின் குருட்டுத்தனம், கீழ்நீர் பாறைகள் – நமது ஆன்மாவிற்கு எதிரான எதிர்பாராத பொறிகள்; கப்பலின் அடித்தளத்தில் ஏற்படும் அபாயகரமான வெள்ளம் – பாவங்களையும் பாவ எண்ணங்களையும் மறைத்து வைப்பது, அதிலிருந்து ஆன்மா அழிந்துவிடுகிறது, கப்பலின் அடித்தளத்தில் ஏற்படும் வெள்ளத்தை கவனிக்காமல், கப்பலுடன் சேர்ந்து உறக்கத்தில் கடலின் ஆழத்திற்கு மூழ்கி அழிந்துவிடும் மாலுமிகளைப் போலவே. ஆனால், மிகவும் மதிக்கத்தக்க சகோதரர்களே, நாம் அத்தகைய அனைத்திலிருந்தும் நம்மைக் காத்துக்கொண்டு, தேவனுடைய வழியில் விழிப்புடன் நடப்போம்; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தீய எண்ணங்களின் பெருவெள்ளம் நம் ஆத்துமாக்களை மூழ்கடிக்காமலும், 'முழு ஆழம் நம்மைப் பற்றாமலும்' இருக்க, நமது இருதயங்களில் நடப்பவை அனைத்தையும் வெளிப்படுத்துவோம், ஒரு தீர்க்கதரிசன வார்த்தையின்படி (யோனா 2:6).

20. சகோதரத்துவத்திற்குள் ஆன்மீக முயற்சிகளிலும், உடல் உழைப்பிலும் எதற்கும் எப்போதும் தயாராக இருக்கும் அவர், வானத்தில் ஒரு நட்சத்திரம் போல பிரகாசித்து பலரை வழிநடத்துகிறார். பக்திவிஷயங்களில் விடாமுயற்சியுடையவராகவும், உண்மையானவராகவும், பரலோகத்திற்குத் தகுதியுடையவராகவும், தீவிரமானவராகவும், மௌனமாகவும் இருப்பவர், கிறுபயிம்களின் சிம்மாசனத்திற்கு முன்பாக தேவனுக்கும் சர்வ சிருஷ்டியின் ஆண்டவருக்கும் சேவை செய்வது போல, பூமியில் ஒரு தேவதையாக இருக்கிறார். தனது நற்பண்புகளால் மற்றவர்களுக்குப் பயனளித்து, அவர்களுக்குள் ஆன்மீக முயற்சிக்கான ஆர்வத்தைத் தூண்டுகிறவன், தங்கம் போல் ஒளிர்ந்து, முழு சமூகத்தையும் சூடேற்றும் ஒரு பிரகாசமான சூரியன். ஆனால், தன் கீழ் உள்ளவர்கள் மீது நிழல் போட்டு, அவர்களைத் தன்னைப் போலவே ஆக்குகிற, மந்தமான, இருண்ட, இரவு போன்றவன் யார்? பெருமை, இச்சைகள், ஏளனம், சோம்பல், அசிங்கமான செயல்கள், அவதூறு, திமிர் மற்றும் அசுத்தம் ஆகியவற்றின் மூலமாகவும், தீய எண்ணங்களுடன் பழகுவதன் மூலமாகவும், வானத்திலிருந்து வீழ்ந்த சாத்தானை ஒத்தவன் அல்லவா? நாம் அத்தகையவர்களின் செல்வாட்டிற்கு அடிபணியக்கூடாது.

21. உங்கள் உழைப்பு நீண்டகாலம் இல்லை, ஆனால் பலன் நித்தியமானது; துன்பம் குறுகியது, ஆனால் மகிழ்ச்சி நித்தியமானது; கஷ்டம் தற்காலிகமானது, ஆனால் ஓய்வு முடிவற்றது. அங்கு நீங்கள் களிகூர்வீர்கள், 'களிகூரும் அனைவரின் குடியிருப்பு இருக்கும் இடம்' (சங். 86:7), அதிலிருந்து 'நோயும், துக்கமும், பெருமூச்சும் நீங்கிவிடும்' (ஏசா. 35:10), அங்கு அழுகை இல்லை, ஆனால் மகிழ்ச்சி மட்டுமே உள்ளது. அப்படியானால் நீங்கள் வீணாக உழைக்கிறீர்களா? நீங்கள் வீணாக உழைக்கிறீர்களா? ஒருபோதும் இல்லை! மாறாக, அது ஞானமுள்ள, மேன்மைமிக்க, அற்புதமான, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட, திருத்தூதுத்துவ, இரத்தசாட்சியம் போன்ற, தந்தையார் போன்ற, தேவதையார் போன்ற, பரலோக, மற்றும் கடவுளுக்குப் பிரியமானவர்களாக – நீங்கள் (உலகத்தை) விட்டுப் பிரிந்து, (எங்களிடம்) வந்து, ஆன்மீகப் பிறப்பின் மூலம் எங்களால் பிறந்து, வளர்ந்து வீரர்களாகி, ஆன்மீக ஆயுதங்களால் உங்களை ஆயுதமேந்திக்கொண்டு, அமலேக்கியர், அமோரியர், கானானியர் மற்றும் பிற உணர்ச்சிகளின் குலங்களை வீழ்த்துகிறீர்கள். நீங்கள் உலகின் கடலை (அதைத் துறப்பதன் மூலம்) உங்கள் பின்னால் விட்டு, ஸ்கீமாவைப் பெறுவதில் அறிவூட்டும் மற்றும் தூய்மைப்படுத்தும் இரண்டாவது ஞானஸ்நானத்தின் மூலம் யோர்தானைக் கடந்தீர்கள் (ஏனெனில் இது பயனுள்ள மனந்திரும்புதல்), இங்கிருந்து நீங்கள் உங்கள் உரிமைச் சொத்தில், எங்கள் உண்மையுள்ள கடவுள் தம் வாக்குறுதியின் மூலம் உங்களுக்குக் காட்டிய தேசத்தில் நுழையத் தொடங்குகிறீர்கள்—இது அழியாமையின் பாலும் தேனும் வழிந்தோடும் தேசம் மற்றும் நித்திய ஜீவன். இதில் மகிழுங்கள், ஆரவாரம் செய்யுங்கள், களிகூருங்கள், மனிதர்களுக்காக இறைவன் காட்டும் அன்பைக் கண்டு மகிழுங்கள். நம் கண்முன் உயிர் இருக்கிறது, நம் முகத்திற்கு முன்பாக மகிழ்ச்சி இருக்கிறது, நம் காலடியில் பேரின்பம் இருக்கிறது; வாசல் பாதி திறந்திருக்கிறது – 'பெற்றுக்கொள்ள ஓடுங்கள்' (1 கொரி. 9:24). ஆகவே, யார் தயக்கத்துடன் இருக்க முடியும்? நமக்கு முன்னால் இருக்கும் புதையல்களைப் பெறுவதில் மற்றவர்களை முந்திச் செல்ல முயற்சி செய்து, பெருகிவரும் ஆர்வத்துடன் முன்னோக்கிப் பாய்ந்து முயற்சி செய்யாதவர் யார்?

6. காமத்திற்கு எதிராக; ஏனெனில் இந்த நெருப்பினால் நித்திய நெருப்பு மூட்டப்படுகிறது; மேலும் ஒருவர் அதைச் செய்து கொண்டிருக்கும்போதே மரணம் அவரைச் சந்திக்கலாம்

6. 1) காமத்திற்கு எதிராக; ஏனெனில் இந்த நெருப்பினால் நித்திய நெருப்பு மூட்டப்படுகிறது; மேலும் ஒருவன் இந்தச் செயலில் மரணத்தைச் சந்திக்க நேரிடலாம். – 2) நீங்கள் இடறினால், பாவத்தை வெறுத்து, நன்மையை நேசித்து எழுந்து நில்லுங்கள். – 3) சிறு பாவங்களைத் தவிர்க்கவும், குறிப்பாக வீணான பேச்சை; உரையாடலுக்கான தலைப்புகள் பரிந்துரைக்கப்பட்டுள்ளன. [1, 7]

22. நம்முடைய போராட்டம் மாம்சத்திற்கும் இரத்தத்திற்கும் விரோதமாயிராமல், நம் கண்ணுக்குத் தெரியாத கொடிய துன்பிக்கும், அதாவது சாத்தானுக்கும், அவனுக்குக் கீழ்ப்பட்ட துரோகப் படைகளுக்கும் விரோதமாயிருக்கிறது என்று அறிந்து, தைரியமாயிருந்து, சாத்தானை எதிர்த்து நில்லுங்கள். ஆகையால், யாரிடத்திலாவது காமக் கற்பனை உண்டானால், அவன் கலங்காமலும் கலக்கமடையாமலும் இருக்கக்கடவன்; மாறாக, ஜெபம், பெருமூச்சு மற்றும் கண்ணீர் வடித்தல் மூலம், அதைத் திரும்பிச் செல்லச் செய்து தடுத்து நிறுத்தட்டும்; (நித்திய) நெருப்பை நினைவுகூர்ந்து, இப்போது நம்முள் எரியும் நெருப்பு அந்த (நித்திய) சுடரின் காரணமாக இருக்கிறது என்பதையும் உணர்ந்துகொள்ளட்டும். ஆகவே, ஒரு நாளைக்கு எத்தனை முறை அத்தகைய எண்ணம் உங்களைத் தாக்கினாலும், அதை முழுமையாக வேரறுத்துங்கள் – அப்பொழுது நாம் தண்டிக்கப்பட மாட்டோம். இந்தக் காமத்துடன் சேர்ந்து, துறவியின் சுமையுணர்வுடன் கூடிய மன இருளும் ஏற்பட்டால், உங்கள் இருதயத்தின் கண்ணைத் துயரத்துடன் உயர்த்தி, எந்த நேரத்திலும் இறந்துவிடக்கூடும் என்ற சாத்தியக்கூற்றைச் சிந்தித்து, பிசாசின் இந்த வலையை வெட்டுங்கள். நித்திய வாழ்வில் ஓய்வைக் கருத்தில் கொண்டு உழைக்கும் ஒவ்வொருவரும் வலுப்பெறட்டும்.

23. நம்முடைய கர்த்தருடைய கிருபை உங்களுடன் இருப்பதாக, மேலும் அவர் தற்போதைய கஷ்டங்களைத் தாங்கிக்கொள்ளும் உறுதியை உங்களுக்கு அருள்வாராக. போராட்டத்திலும் யுத்தத்திலும் பாடுபடுங்கள், மேலும் இடறலின்றி பயணத்தை நிறைவு செய்ய உங்கள் உச்சகட்ட முயற்சியைச் செய்யுங்கள். அவ்வாறு ஏதேனும் நடந்தால்—அது உங்களுக்கு நேரிட நான் விரும்பவில்லை—உடனே எழுந்திருங்கள். காணக்கூடியவற்றைக் கவனியுங்கள். 'வானங்கள் உயர்ந்தவை', என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது, 'பூமி ஆழமானது' (நீதிமொழிகள் 25:3). பாவத்தால் தாழ்த்தப்பட்டவர்களில் யார்தான் அவற்றுக்கு ஏற முடியும்? ஆகையால், அவற்றை வெறுத்து, பகைத்து, அவற்றிலிருந்து விலகி இருங்கள்; ஆனால் நன்மையை நாடி உழைத்து, தேவனுக்குப் பிரியமானதைச் செய்யுங்கள்.

24. நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன்: கடுமையான பாவங்களைத் தவிர்ப்பது போல, சிறு பாவங்கள் என்று சொல்லப்படுபவற்றையும்—அதாவது, வீண் பேச்சுகளையும், இலட்சியமற்ற செயல்களையும்—நாம் தவிர்ப்போம். – அனைவரிடமும் மென்மையாகவும் சாந்தமாகவும் இருங்கள்; மேலும், வெறுமனே சோர்வைப் போக்குவதற்காக உரையாடும்போது, அது நன்மையானதாக இருக்கட்டும். உங்கள் உரையாடல், வரவிருக்கும் உங்கள் வேலை, அல்லது வேதத்தின் ஏதேனும் ஒரு பகுதி குறித்த சந்தேகத்தைத் தீர்ப்பது, அல்லது விதிமுறைப்படி படிப்பது, அல்லது ஏதேனும் ஒரு புனிதரின் வாழ்க்கை, அல்லது இந்த உடலை விட்டு நாம் பிரிந்து செல்வது, நம்மிடம் தூதர்கள் வருவது, மற்றும் மாம்சத்தில் நமது முழு வாழ்க்கைக்காக இறைவனாகிய ஆண்டவர் முன்னிலையில் நாம் கொடுக்க வேண்டிய கணக்கு ஆகியவை பற்றி இருக்கட்டும்; புனிதர்கள் சொல்லொணா மகிழ்ச்சிக்குச் செல்லும்போது, பாவிகள் ஆறுதலளிக்க முடியாத வேதனைக்குச் செல்வார்கள்; மேலும், இந்த உணர்ச்சியை (வீண்சொல்) நாம் எவ்வாறு தவிர்த்து, அதற்கு நேர்மாறான நற்பண்பை (ஞானமொழி) எவ்வாறு பெறுவது என்று ஒருவரையொருவர் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள்; ஒரு கண்ணீர் எவ்வாறு பீறிட்டுப் பாய்கிறது, மேலும் அது எதனால் வற்றிப்போகிறது? மேலும் உண்மையான கீழ்ப்படிதல், பணிவு மற்றும் உதடுகளின் மௌனம் மூலம், ஆன்மாவின் தளிர்கள் எவ்வாறு நீர்ப்பாய்ச்சப்பட்டு, சொர்க்கத்தின் நடுவில் உள்ள ஜீவ மரத்தைப் போல மலர்கின்றன; ஆனால் பேச்சுத்திறன், சிரிப்பு, பொருத்தமற்ற மற்றும் தக்கதற்ற பார்வைகள், முணுமுணுப்பு, கடுமையான பேச்சு, அதிக தூக்கம், பேராசை மற்றும் நாம் மனமுவந்து அடிபணியும் மற்ற எல்லா உணர்ச்சிகளாலும் அவை வற்றிவிடுகின்றன.

7. ஒரு உயர்ந்த அழைப்பு; தன் வாக்குறுதிகளைக் காப்பதன் மூலம் நன்றி செலுத்துதல்

7. 1) ஒரு உயர்ந்த அழைப்பு; வாக்குறுதிகளைக் காப்பதன் மூலம் நன்றி செலுத்துதல். – 2) முக்கியமானது கடவுளை அடைவதே. – 3) தன் அழைப்பின் மீதான விசுவாசம் ஒருவரை விண்ணகப் பிரஜையாக்குகிறது; இந்த விசுவாசத்தின் செயல்கள். – 4) திருவெளிப்பாட்டுத் திருவிழாவில் கடவுளுக்குச் செலுத்தும் காணிக்கை. – 5) வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களின் மகத்துவத்தைப் பற்றிய வேதவசனங்கள். [1, 8]

25. இதோ, ஆண்டவராகிய நம் கடவுள், தன் அன்பின் கதிர்களால் ஒளிர்ந்து, அனைவரையும் தன்பால் ஈர்க்கும் வகையில், மனிதகுலத்தின் மீது தம்முடைய நன்மையை வெளிப்படுத்துகிறார்; மேலும் அவர் துறவிகளாகிய நம்மை ஒரு சிறப்பான வழியில் இருளிலிருந்து ஒளிக்குள் கொண்டுவந்துள்ளார். அப்படியானால், நம்மைத் தேர்ந்தெடுத்து அழைத்த கடவுளுக்கு நாம் என்ன நன்றி செலுத்துவோம்? – இதுவே: காம இச்சையையும் இவ்வுலக இன்பங்களையும் துறந்து, பக்தியில் சிறந்து விளங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டு நாம் வாழ்வதே. – ஆகையால், சகோதரர்களே, நமது அழைப்பைக் குறித்து கவனமாயிருందுவோம்; துறவற வாழ்க்கை கோரும் தவம் மற்றும் நமது சபதங்களைத் தேவதையின் சந்நிதியில் நாம் உச்சரித்ததை எப்போதும் நினைவில் கொள்வோம்; மேலும், தேவன் நம்மை அழைக்கும்போது, இவ்வுலகிலிருந்து ஒரு தங்குமிடத்தை விட்டு வெளியேறுவது போல, முழுமையான மகிழ்ச்சியுடன் நமது சொந்த வாசஸ்தலத்திற்குச் செல்லத் தயாராக இருக்கும்படி வாழ்வோம்.

26. இந்த நிகழ்கால வாழ்வின் அற்பத்தன்மையைக் காண்கிறீர்களா? மனித வாழ்வு எவ்வளவு நிலையற்றது, தற்காலிகமானது என்பதைக் காண்கிறீர்களா? – கடவுளின் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலம் அவரை அடைவதே ஒரே நல்ல பங்கு, ஒரே ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கை மற்றும் அடங்காத அருள். ஆனால் இதற்கு உழைப்பும், தீவிரமான சுயக்கட்டுப்பாடும் தேவை.

27. நீங்கள் உங்கள் அழைப்பில் உறுதியாக நின்று, அதற்கு உண்மையுள்ளவர்களாக இருந்து, அதை உங்கள் முழு இதயத்துடனும் நேசித்து, அதன் கிரியைகளுக்கு உங்களைத் தூண்டிக்கொண்டு, அதற்கு முரணான அனைத்திலிருந்தும் விலகி, ஒவ்வொரு விதத்திலும் உங்களை நீங்கள் ஒழுங்குபடுத்திக்கொண்டால், நீங்கள் எருசலேமின் குடிமக்கள், சொர்க்கத்தின் வாசிகள், பரிசுத்த தூதர்களின் பாடகர் குழுவில் பங்குகொள்பவர்கள் ஆகிறீர்கள். ஆகவே, கர்த்தருக்குப் பயந்தவண்ணம் களிகூருங்கள், மேலும் ஒவ்வொரு அசுத்தமான நாட்டத்திலிருந்தும் உங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்; ஒளிமயமானவர்களாய் பிரகாசித்து, ஒளியின் பிள்ளைகளாய் திகழுங்கள்; உங்கள் மூப்பர்களுக்கு மரியாதையையும், கீழ்ப்படிதலையும், சாந்தத்தையும் காட்டுங்கள்; சகோதர அன்பு உங்களில் பெருகட்டும்; மேலும் உங்கள் சொந்த விருப்பத்தையும் சுய இச்சையையும் நீங்கள் வெறுப்பவர்களாக இருப்பீர்களாக.

28. இதோ, வெளிப்பாட்டுப் பெருநாள் வந்துவிட்டது! பரலோகத்திலிருந்து ஆண்டவர் வருகிறார்: நாம் தூய்மையுடன் அவரைச் சந்திப்போம். நாம் பரிசுத்த மனப்பான்மைகளைத் தயாரிப்போம், மேலும் எல்லா படைப்புகளிடமிருந்தும் பராபரசுத்தருக்கு ஒரு பரிசாக, புதுப்பிக்கப்பட்ட வாழ்க்கையையும், இறைவனைப் பற்றிய தியானங்களையும், கடவுள் மீதான அன்பால் எரியும் இதயத்தையும் அர்ப்பணிப்போம்; அமைதிக்கான சில அன்பு, இடைவிடாத விழிப்புணர்வு, அடிக்கடி ஜெபம், சுயக்கட்டுப்பாடு, சாந்தம் மற்றும் பொறுமை ஆகியவற்றையும் நாம் அர்ப்பணிப்போம்—இவை அனைத்தையும், உங்களுக்கென எதுவும் குறைவாக இல்லாமல் இருப்பதற்காக.

29. அவருடைய புனிதர்கள் மூலம், எதிர்காலத்தில் நமக்காகக் காத்திருக்கும் மகிமையைக் கடவுள் வெளிப்படுத்துகிறார். புனித பவுலன் கூறுகிறார்: 'நமக்கு வெளிப்படுத்தப்படவிருக்கும் மகிமையில் பங்குகொள்ள நாம் தகுதியற்றவர்கள்' (ரோமர் 8:18); புனித தாவீது பாடுகிறார்: 'உமது திருமுற்றங்களில் ஒரு நாள் கழிப்பதே, வேறிடங்களில் ஆயிரம் நாட்கள் கழிப்பதை விடச் சிறந்தது' (திபா. 83:11), – மற்றும்: 'உமது மகிமையைக் காணும்போது நான் திருப்தியடைவேன்' (திபா. 16:15); மற்ற தீர்க்கதரிசிகளுக்கிடையில், ஒருவர் அங்கிருந்து 'நோயும், துக்கமும், பெருமூச்சும் நீங்கிவிடும்' என்று கூவுகிறார் (ஏசா. 35:10). மேலும், தேவன் தம்மைத் திருப்திப்படுத்துகிறவர்களுக்கு வாக்குறுதியளித்த அளவற்ற இன்பம், எல்லையற்ற மகிழ்ச்சி மற்றும் விவரிக்க முடியாத ஆசீர்வாதங்களை நமக்குக் காட்டும் இத்தகைய சாட்சிகளை வேதவாக்கியத்தில் தேடுபவர் இன்னும் எத்தனை ஆயிரம் காணலாம். ஆகவே, நாம் இதில் உறுதியாக நின்று, பலப்படுத்தப்பட்டு, கட்டப்பட்டு, நம் தேவனாகிய கிறிஸ்துவுக்குள் பரிபூரணப்படுத்தப்படுவோமாக.

8. சோர்ந்து போகாதீர்கள்: உழைப்பு சிறியது; பலன் அளவற்றது

8. 1) சோர்ந்து போகாதீர்கள்: உழைப்பு சிறியது; பலன் அளவற்றது. – 2) நீங்கள் ஏற்கனவே மரணத்தின் பாதையில் நடப்பதாகக் கற்பனை செய்து, மாம்சத்திற்கு இணங்கிவிடாதீர்கள். – 3) எந்தவொரு கட்டளைக்காகவும் ஒவ்வொரு பலியையும் அர்ப்பணியுங்கள்… எதனையும் பயப்படாமல். [1, 9]

30. தேவ ஊழியத்தில் சோர்ந்து போகாதிருங்கள், சோம்பலுக்கு இடங்கொடாதிருங்கள். நிகழ்காலக் கடினங்களைக் கருத்தில் கொள்ளாமல், வரும் காலத்தில் உங்களைக் காத்திருக்கும் மகிழ்ச்சியை நீங்களே இழந்துவிடாதிருங்கள். ஆனால் அனைத்தையும் – வார்த்தைகளையும் செயல்களையும் – மகிழ்ச்சியுடன் பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள், மேலும் உங்கள் வாழ்க்கையை கடவுளின் அன்பில் ஒருவரையொருவர் ஏற்றுக்கொள்ளவும், கடினமான காலங்களில் ஒருவரையொருவர் உதவவும் அமைத்துக் கொள்ளுங்கள். நீங்கள் ஒரு நூற்றாண்டு முழுவதும் தவ வாழ்க்கையில் செலவிட்டாலும், அது நித்திய அழியாத தன்மையின் எல்லையற்ற நிறைவின் ஒரு மணி நேரத்துக்கும் ஈடாகாது. மேலும், ஒரு கனவில் போலச் சிறிது துன்பப்பட்டு, அதற்குப் பதிலாக எல்லையற்ற பேரின்ப வாழ்க்கையைப் பெறுவது பேரின்பமானது மட்டுமல்ல, மனித வழியில் கூறுவதானால், மிகவும் பயனுள்ளதுமாகும்.

31. புனிதர்கள் உடலை ஒரு பகைவனாகக் கருதி, சுயக்கட்டுப்பாட்டின் மூலம் எல்லா வகையிலும் அடக்கியதைப் போல, நாமும் உடலைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டாம், ஏனெனில் அதைத் திருப்திப்படுத்துவது ஆன்மீக வாழ்க்கைக்கு முரணானது. மிக விரைவில், நாம் இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து பிரியப்போகிறோம். நமது சகோதரர்களிடையே இதை நாம் காண்கிறோம், அவர்கள் ஒருவரையடுத்து மற்றவர் நிம்மதி அடைகிறார்கள். – நாம், ஒருவேளை, இங்கே தங்கியிருப்போமா? நிச்சயமாக இல்லை. – ஆனால் ஓ! ஓ, சகோதரர்களே! மரணத்தின் விஷயம் எவ்வளவு பயங்கரமானது! ஏன் நாம், மேலிருந்து உத்வேகம் பெற்றது போல, நாம் ஏற்கனவே இறந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்று தியானித்து, உடலும் ஆன்மாவும் எந்த நொடியிலும் பிரியும், தேவதூதர்கள் வருவார்கள் என்று சிந்தித்து, தொடர்ந்து தியான நிலையில் நம்மை வைத்திருக்க வேண்டும் – (நான் சொல்ல விரும்பவில்லை: அசுரர்களும் உள்ளே பாய்வார்கள்; ஏனெனில் இது தங்கள் விருப்பங்களின் அடிமைகளாக இருப்பவர்களுக்கு நடக்கிறது), மேலும் அழைப்பு கேட்கப்படும்: 'காலம் வந்துவிட்டது, ஆன்மாவே, வெளியே வா!' இந்த இணைப்பு முறியும்போது அப்போது என்ன பாடுபடும் வேதனை இருக்கும்! – அப்போது நற்செயல்களும் தெளிவான மனசாட்சியும் புறப்படும் ஆன்மாக்களுக்கு ஒரு பெரிய உதவியாகவும், ஆறுதலாகவும், பரிந்துரையாகவும் இருக்கும். அப்போது கீழ்ப்படிதல் தைரியத்தை ஊட்டும், பணிவு கருணைக்குரியதாகும், ஒரு கண்ணீர் இரக்கத்தைத் தூண்டும், நற்செயல்களின் பெருக்கம் பேய்களை வெல்லும், பொறுமை ஒவ்வொரு செயலுக்காகவும் பரிந்து பேசும் – மேலும் பகைவர்கள் வெறுங்கையுடன் திரும்பிச் செல்வார்கள், அதே சமயம் ஆன்மா, தேவதையுடன், மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் மீட்பரிடம் செல்லும். அப்படியானால், ஆத்மா விருப்பங்களின் பழக்கத்தில் மூழ்கி, பாவத்தின் பிடியில் சிக்கிக்கொண்டால், அச்சத்திற்குக் காரணம் இருக்கிறது: ஏனெனில் அப்போது பேய்கள் மேலோங்கி, அந்தப் பரிதாபமான ஆத்மாவைத் தங்களோடு நரகத்தின் ஆழமான பள்ளத்தாக்கிற்குள், இருளுக்கும் சித்திரவதை செய்யும் தார்தாரஸுக்கும் தள்ளும். அப்படியானால், (விருப்பங்களுக்கு அடிபணிவதால்) அந்த ஆத்மாவுக்குக் கிடைக்கும் நன்மை இதுவே!

32. ஆகவே, நாம் இங்கிருக்கும்போதே நம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்வோம். நமது போராட்டங்களில் நமது இரத்தத்தைச் சிந்துவோம், மேலும் உழைப்பு, நோய், இன்பம், ஓய்வு, அல்லது எந்த வகையான திருப்தி என எதுவும் கடவுளின் கட்டளைக்கு நம்மை விலக்க விடாதிருக்கட்டும். நாம் ஒவ்வொரு நாளும் மரித்தாலும், உலக ஞானத்திற்கு மேலாக வாழப் பாடுபட்டு, அதை மகிழ்ச்சியுடன் சகித்துக்கொள்வோம். பயங்கரமான நியாயத்தீர்ப்பாளரான கடவுளைத் தவிர வேறு எதையும் நாம் அஞ்ச மாட்டோம்: மனிதனையும், , மிருகத்தையும், நெருப்பையும், வாளையும், கடலையும், அஞ்சத்தக்கதாகத் தோன்றும் வேறு எதையும் அல்ல; ஏனெனில், கடவுளின் சாயலில் உருவாக்கப்பட்ட மனிதன், பூமியில் உள்ள உயிரினங்களின் ஆண்டவனும் தலைவனும் ஆவான்.

9. ஆன்மாவின் வயலைத் துப்புரவு செய்து, விதைத்து, நீர்ப்பாய்ச்சி, அது ஆவிக்குரிய கனிகளைத் தருவதற்காக

9. 1) ஆன்மாவின் வயலைத் தூய்மைப்படுத்தி, விதைத்து, நீர்ப்பாய்ச்சுவது, அது ஆவிக்குரிய கனிகளைக் கொடுப்பதற்காக. – 2) உணவு மற்றும் உறக்கத்தில் மிதமாக இருத்தல், மற்றும் அதன் பலன்கள். – 3) அற்பமான ஆடைகளையும் காலணிகளையும் சகித்தல். – 4) எதிர்காலத்திற்காக மனமுவந்து துன்பங்களைப் பொறுத்தல். [1, 10]

33. புனித ஆவியின் கடவுள் அருளிய நீரோடைகளிலிருந்து வரும் மழையால் நீர்க்கப்பெற்ற நல்ல மண் போல, உயிர் நிறைந்த தானியக் கதிர்களைப் போல, நீங்களும் கனிகொடுத்து நற்பண்புகளை வெளிப்படுத்துங்கள். உங்கள் வயல்களை நீங்கள் புதுப்பிப்பது போல, கடவுளுக்குப் பயப்படும் உணர்வின் நெருப்பினாலும் சத்தியத்தின் வாளினாலும் உங்கள் ஆன்மாவின் மண்ணை மனதில் உள்ள முட்களிலிருந்து தூய்மைப்படுத்துங்கள். ஆகவே, அப்போஸ்தலரின் கட்டளைப்படி விதைத்திடுங்கள், மாம்சத்தில் அல்ல, அப்பொழுது மாம்சத்தினால் அழிவை அறுக்காதபடிக்கு; மாறாக ஆவியிலே விதைத்திடுங்கள், அப்பொழுது ஆவியினால் ஆவிக்குரிய பலனை அறுப்பீர்கள் [கலா. 6:8] – பொறாமை, வஞ்சகம், வசியம், அவதூறு, இழிவுரை ஆகியவற்றை வெறுத்து, பொறுமை, விடாமுயற்சி, தாராளம், தாழ்மை, ஒருவருக்கொருவர் அன்பு ஆகியவற்றைக் கற்றுக்கொள்வீர்கள்.

34. தற்கட்டுவையும் வளர்த்துக் கொள்ளுங்கள். தற்கட்டு என்பது, கப்பலுக்குச் சுமை ஏற்றுவது போல, உடலுக்குத் தேவையான அளவு உணவளிப்பதேயாகும்; அதை மிக அதிகமாகவோ அல்லது மிகக் குறைவாகவோ சுமக்கக் கூடாது. ஏனெனில், அது மிக நிரம்பினால் மூழ்கக்கூடும், மிக இலகுவாக இருந்தால் கவிழ்ந்துவிடும் அபாயம் உள்ளது. தூக்கத்திற்கும் இதேதான் பொருந்தும்: பயனுள்ள அளவுக்கு மட்டுமே தூங்க வேண்டும். சமச்சீர் உணவுடன் ஓய்வான தூக்கம் வரும், அதைத் தொடர்ந்து, சங்கீதப் பாடல்களைப் பாடும்போது விழிப்புடனும், வாசிக்கப்படுவதைக் கவனமாகக் கேட்பதிலும், தெய்வீகப் பதிகங்களின் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்வதிலும் ஈடுபட வேண்டும். ஆன்மா இவை அனைத்தாலும் மகிழ்ச்சியடையும்போது, அது ஒரு நல்ல மனநிலைக்குக் கொண்டுவரப்பட்டு, இதமாகவும் அறிவூட்டப்பட்டும், எல்லா விஷயங்களிலும் மிதத்தின் பலன்களைச் சுவைக்கிறது. ஆனால் அளவுக்கு அதிகமாக ஈடுபடுவதால் கனத்த கனவுகள் வருகின்றன; இவை இரண்டிலிருந்தும் மன மந்தநிலை, திருப்பாடல்களின் வார்த்தைகளைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறுதல், உதடுகளின் இறுக்கம், மற்றும் கண்கள், ஆன்மா மற்றும் உடலின் இருளடைதல் ஆகியவை ஏற்படுகின்றன: ஏனெனில் உள்ளுணர்வு வெளிப்புறத்திற்கு ஏற்ப அமையும். அப்போது ஆன்மாவின் திருடன், உள்ளே பாய்ந்து, அவன் விரும்பியதைத் திருடிச் செல்கிறான். இதனால்தான் ஆண்டவர், 'விழித்திருங்கள்' (மத்தேயு 26:41) என்றார்.

35. தேவன் மனதிலிருந்து வரும் வார்த்தையை, சாந்தமான பதிலை, ஒரு மகிழ்ச்சியான முகபாவத்தை (சோர்வானதல்ல), ஒரு மென்மையான குணத்தை, மற்றும் தாழ்மையான உரையாடலை நேசிக்கிறார். – மற்றவர்களை விட அதிகப் பொறுமையுடன் துன்பங்களைச் சகிப்பவரும், தன்னிடம் தேவையான ஆடைகள், காலணிகள் அல்லது தலை அலங்காரம் இல்லாதபோது நன்றி செலுத்துவரும் நபரே கடவுளின் உண்மையான ஊழியர் ஆவார்; அவர் தற்காலிகமான மற்றும் அற்பமானவற்றை எதிர்காலத்தின் பெரிய ஆசீர்வாதங்களுக்காகப் பரிமாறிக்கொள்கிறார். நான் அனைவரின் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்யக் கவனம் செலுத்துகிறேன்; எந்தவொரு அத்தியாவசியப் பொருட்களும் இல்லாத பட்சத்தில், யாரும் மனமுடைந்து, எரிச்சலடைந்து அல்லது முணுமுணுக்காமல் இருப்பதற்காகவே இதைச் சொல்கிறேன். கடவுள் மீதான அன்பால் எரியும், தன்னிச்சையாக மற்றவற்றைத் துறப்பவர்களும் உள்ளனர். ஆனால் நிச்சயமாக, எப்போது, எதுவாக இருந்தாலும், தங்களுக்குக் கொடுக்கப்படுவதை நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொள்பவர் நன்மை செய்கிறார்.

36. பரலோக ராஜ்யம் நம்முன் உள்ளது, மேலும் தேவனைத் திருப்திப்படுத்துபவர்களுக்கு நித்திய பேரின்பப் பரிசு காத்திருக்கிறது. அப்படியானால், அதை நோக்கி விரைந்து செல்லாதவர் யார்? வழங்கப்படும் அத்தகைய புதையல்களைப் பற்றிக்கொள்ள அவசரப்படாதவர் யார்? அத்தகைய ஆசீர்வாதங்களுக்காக, கஷ்டங்களைப் பொறுத்துக்கொள்ளவும், வெறுமையாகச் செல்லவும், குளிரையும் பனிக்கட்டியையும் சகித்துக்கொள்ளவும், துறவுச் செயல்கள் மூலம் தங்களை அடக்கிக்கொள்ளவும் மனமுவந்து தீர்மானிக்காதவர் யார்? – ஆயினும், அத்தகைய உழைப்புகளிலும் வீரச் செயல்களிலும் நீங்களும் பங்குபெறாமல் இல்லை; ஏனெனில் உங்கள் சொந்த விருப்பங்களைத் துண்டித்து, எல்லாவற்றையும் துறந்து, எல்லா வகையான சகிப்புத்தன்மையின் மூலமாகவும், நீங்கள் தினமும் மரிக்கிறீர்கள், உங்கள் ஜீவன் நம்முடைய ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் மறைந்திருக்கிறது. நம்முடைய ஜீவனாகிய கிறிஸ்து வெளிப்படுத்தப்படும்போது, நீங்களும் அவருடனேகூட என்றென்றைக்கும் களிகூரத் தொடங்குவீர்கள் (கொலோ. 3:4). ஆகையால், இங்கே இளைப்பாறுதலைத் தேடாதிருங்கள், ஆனால் உங்கள் நிகழ்காலத் துன்பத்தை வரவிருக்கும் அந்த நித்திய இளைப்பாறுதலுக்கான ஒரு உத்தரவாதமாகக் கருதுங்கள்.

10. கர்த்தர் வருகிறார்—பொறுமையாயிருங்கள்; உங்களைத் தாங்குவது எது?

10. 1) கர்த்தர் வருகிறார் – பொறுமையாயிருங்கள்; – மற்றும் ஜீவனத்தைக் கண்டடையுங்கள். – 2) இதோ – இது உங்கள் முடிவு, – மற்றும் பரதீஸ்: அங்கே நம்முடைய எல்லாத் துன்பங்களையும் மறப்போம். – 3) அங்கே, கர்த்தருடைய அரமனைகளில், தீமைக்காகப் பாடுபட்டவர்களுக்காகக் கொண்டாட்டம் இருக்கிறது: அவர்களை மனமுவந்து தேர்ந்தெடுக்காதவர் யார்? – 4) கஷ்டத்திலும் வறுமையிலும் வாழ்வதில் மகிழுங்கள்: அதுவே துறவற வாழ்க்கை. – 5) எல்லாவற்றிலும் ஒருவருக்கொருவர் உதவுங்கள் – கர்த்தர் அருகில் இருக்கிறார். [1, 11]

1. தேவன் உங்களுக்குக் கூடாரமாக இருப்பார் என்று அவர் வாக்குறுதி கொடுத்தபடியைப் போல, கர்த்தர் ஒவ்வொரு நாளும் உங்களுடன் இருக்கும்படி தேவனுடைய வழியில் நடவுங்கள். ஏனெனில் அவரே தம்முடைய அப்போஸ்தலர்கள் மூலம், 'அவருடைய உடன்படிக்கையையும் சாட்சியையும் தேடுகிற' அனைவருக்கும் (சங். 24:10) 'காலத்தின் முடிவამდე' (மத். 28:20) தாம் அவர்களுடன் இருப்பதாகச் சொன்னார்.. அவருடைய வழிகளும் பாதைகளும் ஆராய முடியாதவை. அவர் மனக்கண்களுக்குத் தெரியாதபடி இருக்கிறார், மேலும் தூய இதயமுள்ளவர்களுடன் மௌனமாக உரையாடுகிறார். பொறாமைப்படும் சாத்தானின் பொறிகளைத் தவிர்த்து, உங்கள் நீதியான பாதையில் நிலைத்திருங்கள். கடவுளின் அன்பின் இறக்கைகளை எடுத்துக்கொண்டு, எல்லாப் பூமியியல் பொறிகளுக்கும் மேலாக, மேகங்களுக்குச் சமமாக உயரே பறந்து செல்வீர்களாக. கர்த்தருடைய துயரமான பாதையில் நடப்பதற்கு அஞ்சாமல், உங்கள் பாதங்களை மகிழ்ச்சியின் எண்ணெயாலும் கற்புத்தன்மையாலும் அபிஷேகம் செய்துகொள்ளுங்கள். மனத்தளர்ச்சி காரணமாக உங்களுக்கு தாகமெடுத்தால், பொறுமையின் நீரைக் குடிங்கள்; ஆவிக்குரிய சோர்வினால் பசித்தால், மனித இதயத்தை வளர்க்கும் மற்றும் பலப்படுத்தும் அப்பத்தை உண்ணுங்கள்—அதுவே நல்ல வலிமையையும் தைரியத்தையும் தரும் ஞானத்தின் வார்த்தையாகும். நீங்கள் நன்கு தயாராகவும் விழிப்புடனும் இருக்கிறீர்கள்; ஆயினும், துக்கத்தைக் காணும்போது, சுமக்கக் கடினமான சுமைகளை உங்கள் மீது சுமந்துகொள்ளாதீர்கள்: நான் குறிப்பிடுவது எதிரியின் தீய திட்டங்களைத்தான். பூமியிலிருந்து பரலோகத்திற்கு இட்டுச்செல்லும் பாதையில் பயணிப்பவருக்கு, மனச்சோர்வின்றி, தனக்குத்தானே எந்தச் சுமையையும் சுமந்துகொள்ளாமல் இந்தப் பாதையில் நடப்பது போதுமானது.

2. உலகைப் புறக்கணித்து, நீங்கள் நன்கு தீர்த்து, ஞானமாகச் செயல்பட்டீர்கள்; இப்போது நீங்கள் பக்திப்பூர்வமாகக் கடவுளின் இல்லத்திற்குச் செல்கிறீர்கள், ஆண்டவருக்காக உழைத்து, நாளுக்கு நாள் அவருக்கு ஊழியம் செய்து, தற்காலிகமான அனைத்திலிருந்தும் - குடும்பம், தாயகம், மற்றும் மாம்சத்தின் ஒவ்வொரு விருப்பத்திலிருந்தும் - விலகிச் செல்கிறீர்கள். நமது பணி தேவதூதர்களின் பணியாகும். நாம் இன்னும் சிறிது காலம் பொறுத்து, இன்னும் சிறிது துன்பம் அடைவோம். நமது வாழ்வின் முடிவும் எல்லையும் ஏற்கெனவே நெருங்கி வருகின்றன; நாம் பரிசுத்த தூதர்களால் எடுத்துக்கொள்ளப்படுவோம், மேலும் எல்லாப் புனிதர்களுடன் சேர்ந்து வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களுக்கு வாரிசுகளாக மாறி, நித்தியமாக மகிழத் தொடங்குவோம். அப்பொழுது நமக்கு எந்த வருத்தமும் இருக்காது – நாம் வெற்றி பெற்றதற்காகவோ, நமது துறவுப் பணிகளால் சோர்வடைந்ததற்காகவோ, நோன்பிருந்ததற்காகவோ, தூக்கத்தைக் குறைத்துக் கொண்டதற்காகவோ, குளிரையும் பனியையும் சகித்துக் கொண்டதற்காகவோ, அல்லது வேறு எந்த வகையிலும் நமது விருப்பங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்ளாமல் தியாகம் செய்ததற்காகவோ எந்த வருத்தமும் இருக்காது. மாறாக, நாம் உலகத்திலிருந்து தப்பித்து துறவறையை மேற்கொள்ள இறைவன் விரும்பிய அந்த நாளையும் நேரத்தையும் நாம் ஆசீர்வதித்துப் போற்றுவோம். அங்கே, இங்கு நாம் அனுபவித்த ஒவ்வொரு துன்பத்திற்கும் நூறு மடங்கு பலன் அளிக்கப்படும், மேலும் துக்கத்திற்குப் பதிலாக, அங்கே அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய மற்றும் நித்தியமான மகிழ்ச்சியைக் காண்போம். நாம் எதிர்கொள்ளும் துன்பங்களைச் சகிப்பதை நம்மில் யாரும் மறுக்க வேண்டாம்; ஏனெனில், அதன் பதிலாக நாம் சொல்லொணா மகிழ்ச்சியையும் நித்திய வாழ்வையும் பெறுவோம். 'உன் வயிற்றில் நீ உன் நன்மைகளைப் பெற்றுக்கொண்டாய் என்பதை நினை' என்று சொல்லப்படுவதை நம்மில் யாரும் ஒருபோதும் கேட்க நேரிடட்டும்; அல்லது: 'நமக்கும் உங்களுக்குமிடையே ஒரு பெரிய பள்ளம் நிலைநிறுத்தப்பட்டிருக்கிறது' (லூக்கா 18:26) என்பதையும் கேட்க வேண்டாம். இது பாவியை நீதிமான்களிலிருந்து பிரிக்கின்ற ஒரு பயங்கரமான குரல்; அதைப் பற்றி நினைப்பதே பயங்கரமானது. அதைக் கேட்பது எவ்வளவு அதிக பயங்கரமாக இருக்கும்!

3. வானம் பூமியிலிருந்து எவ்வளவு தூரமோ, அவ்வளவு தூரம் பாவத்தில் வாழ்கிறவர்கள் நம்முடைய கர்த்தராகிய தேவனுக்குத் தூரமாயிருப்பார்கள். ஆனால், அவருடைய நண்பர்களும், அவருடைய உண்மையுள்ள ஊழியக்காரர்களும் அவரிடத்தில், அவருடைய பரலோக ராஜ்யத்திற்குள், பரலோக எருசலேமிற்குள், அந்தப் பெரிய நகரத்திற்குள் பிரவேசிப்பார்கள்; அங்கே அளவற்ற புதையல்களும், எல்லையற்ற மகிமையும், நித்திய மகிழ்ச்சியும் உண்டு. அங்கு நாம் ஒருவரையொருவர் பார்த்து அடையாளம் கண்டுகொள்வோம்; நாம் எப்போதும் தேவசித்தத்தைச் செய்தால், முடிவில்லாத மகிழ்ச்சியில் நாம் அங்கே ஒன்றாக இருப்போம் என்று நான் நம்புகிறேன். அப்படியானால், நாம் பாடுபட வேண்டாமா, மனந்திறந்து துன்பத்தைச் சகித்துக்கொள்ள வேண்டாமா? ஏளனத்தையும் அவமதிப்பையும் பால் போல மகிழ்ச்சியுடன் பருகிக் கொள்ளலாமே? கடைசி இடத்திலும், எல்லாரையும் விட மிதிக்கப்படுவதையுமே விரும்பலாமே? கிறிஸ்துவின் சாந்தமான ஆட்டுக்குட்டிகளைப் போல, நாளும் நமது சொந்த விருப்பத்தால் மரிக்கத் தேர்ந்தெடுப்போமே? ஆம், என் சகோதரர்களே! ஆம், என் பிதாக்களே! அத்தகைய மனப்பான்மையுடன்தான் பரிசுத்தவான்கள் தேவனை மகிழ்வித்தார்கள்.

4. எல்லாத் துன்பங்களிலிருந்தும், சிரமங்களிலிருந்தும் விடுதலையான, முழுமையான திருப்தியான வாழ்க்கையை நாம் இங்கே தேட வேண்டாம். மாறாக, நாம் துன்பப்படும்போது மகிழ்ச்சியடைவோம்; நாம் தவறாக நடத்தப்படும்போதும், ஒடுக்கப்படும்போதும், அல்லது வாழ்க்கையின் அத்தியாவசியத் தேவைகளான நம் இருப்பிடம், உணவு மற்றும் பானம், காலணி மற்றும் உடை, அல்லது வேறு எந்தத் தேவைகளிலும் பற்றாக்குறையைச் சந்திக்கும்போதும் கடினமான சூழ்நிலைகளில் இருக்கும்போது மகிழ்ச்சியடைவோம். இதுவே நமது சாட்சி, இதற்காகவே துறவி ஆசீர்வதிக்கப்படுகிறார், அவர் தொடர்ந்து போராட்டத்திலும் தவ வாழ்க்கையிலும் ஈடுபட்டவராக இருக்கிறார். இருப்பினும், நீங்கள் அப்படியில்லாதவர்களாக இருந்தால், நீங்கள் துறவறப் பாதையில் நிற்கவில்லை என்பது தெளிவாகிறது, அந்தப் பெயரைப் பொய்யாகவும், பாசாங்குடனும், கபடத்தன்மையுடனும் கூறிக்கொண்டாலும் கூட. இருப்பினும், நீங்கள் துறவற விதிக்கு உண்மையாகக் கீழ்ப்படிகிறீர்கள், அதன் பாதையில் திறமையாக நடக்கிறீர்கள், மேலும் உங்களைத் தாங்குவதற்குக் கடவுளின் வலது கையும், உங்களைப் பலப்படுத்தும் புனித ஆவியானவரின் ஆறுதலும், உங்களுக்கு உதவ புனித தேவதூதர்களும், கடவுளால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அனைத்து இரத்தசாட்சிகளும் மரியாதைக்குரியவர்களும் உங்களுடன் இருக்க, ஒரு தேவதூதரைப் போன்ற வாழ்க்கையை வாழ்கிறீர்கள் என்பதும் எனக்குத் தெரியும்.

5. 'தேவர்களின் சிகரத்திற்கு ஏறிச் செல், அவருடைய பரிசுத்த ஆலயத்திற்குள் செல்,' என்று தீர்க்கதரிசிகளில் மிகத் திறமையானவரான ஏசாயாவின் வார்த்தைகளின்படி (சங். 2:3). யாரும் பின்தங்கிவிட வேண்டாம், யாரும் சோம்பேறியாக இருக்க வேண்டாம்; ஒருவருக்கொருவர் உதவுங்கள், ஒருவருக்கொருவர் அன்புடன் நிலைத்திருங்கள்; ஒருவருக்கொருவர் ஊக்கமளியுங்கள், ஒருவருக்கொருவர் போட்டியிடுங்கள், மேலும் ஒருவருக்கொருவர் முன்மாதிரியாக இருங்கள். – உங்களிடையே அநாகரிகமான சிரிப்பும், சிதறடித்து பலவீனப்படுத்தும் கவனச்சிதறல்களும், நீண்ட, வீணான உரையாடல்களும் இருக்க வேண்டாம்; மேலும், பிணக்கும் கீழ்ப்படியாமையும் உங்களிடையே குறிப்பிடப்படக்கூடாது. நீங்கள் கண்ணியத்துடனும் நேர்மையுடனும் பேசுவதும், ஒருவரையொருவர் நோக்கி அன்பான மனப்பான்மையைக் காட்டுவதும், ஒருவரையொருவர் மென்மையாகவும் இதமாகவும் அழைப்பதும் விரும்பத்தக்கது. 'எல்லாவற்றையும் சோதித்துப் பாருங்கள்; நன்மையானதைப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள்; ஒவ்வொரு தீமையிலிருந்தும் விலகி இருங்கள்' (1 தெச. 5:21–22). சமாதானத்தின் கர்த்தர் உங்கள் ஆத்துமாக்களுக்குப் பெலனையும் திடமனதையும் அருளவும், அவரே உங்களை மேய்த்து, 'அமைதியான ஜலங்களின் அருகே உங்களை நடத்தவும்' (சங். 22:2), உங்களை நீதியின் பாதைக்குத் திருப்பிக்கொண்டு, பொல்லாத பாம்பின் தந்திரங்களிலிருந்து உங்களைப் பாதுகாத்து, உங்களை உற்சாகப்படுத்தி, மகிழ்வித்து, ஆறுதல் அளித்து, அவருடைய பரலோக ராஜ்யத்திற்கு உங்களைத் தகுதியுள்ளவர்களாக்கும்.

11. சத்துரு உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுகிறான்; ஆனால் அவனை எதிர்த்து நில்லுங்கள், நீங்கள் ஜெயிப்பீர்கள்; கர்த்தரே உங்கள் துணைவர்

11. 1) பகைவன் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுகிறான்; ஆனால் அவனை எதிர்த்து நில்லுங்கள், நீங்கள் வென்றுவிடுவீர்கள்; கர்த்தரே உங்கள் உதவியாளர். – 2) உங்கள் வேலையிலும் ஆராதனையிலும் உங்கள் உழைப்பைக் குறைபாடின்றிச் செய்யுங்கள்; அவற்றை வீணடிக்காதீர்கள். – 3) நாம் உழைத்து நம்மைத் தயார்படுத்திக்கொள்வோம், மரண வேளையிலும் அதற்குப் பிறகும் திகில்களை எதிர்கொள்ளாமல் இருக்க; – மாறாக, மகிழ்ச்சியை மட்டுமே காண்போமாக. [1, 12]

6. வாருங்கள், நாம் அனைவரும் ஒன்றாக, கடவுளுக்குச் சேவை செய்வதற்கும், அவரை மீண்டும் மீண்டும் மகிழ்விப்பதற்கும் தேவையான ஆயத்தத்தையும் ஆர்வத்தையும் தழுவிக்கொள்வோம். மேலும், இதற்கு எதுவும் நம் வழியில் நிற்கவோ அல்லது நம்மைத் தடுக்கவோ வேண்டாம்; மாறாக, நாம் உலகை இன்னும் முழுமையாகத் துறந்து, மாம்சத்தைக் வென்று, உறவினரிடமிருந்து விலகி, இன்பங்களை இகழ்ந்து, உழைப்பைத் தேர்ந்தெடுத்து, மற்ற எல்லா நற்செயல்களையும் செய்து, நம் அழைப்பில் கறைபடியாதவர்களாக இருந்து, பரலோக ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிக்கப் பெறுவோமாக. அந்த அஞ்சனையான பாம்பு, தீய எண்ணங்கள் நிறைந்த சாத்தான், நமது அழிவை விரும்பிக்கொண்டு இடைவிடாமல் ஊர்ந்து திரிகிறது; அது இரகசியமாக நுழைந்து, நமது இதயங்களுக்குள் பிரவேசித்து, நம்மில் ஒவ்வொருவரிடமும் தீமையின் விதைகளை விதைக்கிறது: சிலரிடம், பாவத்தின் இனிமையை விதைக்கிறது, அதனால் இந்த இன்பத்திற்காகவும் தற்காலிக மகிழ்ச்சிக்காகவும் அவர்களை நித்திய ஆசீர்வாதங்களின் சுவையை இழக்கச் செய்து, அணைக்க முடியாத நெருப்பில் தள்ளுகிறது; சிலரிடம், சகோதரனின் நல்ல பெயரால் ஏற்படும், கொலையைப் போன்ற கொடிய பொறாமை உணர்வை விதைக்கிறான், இது (பொறாமையின் மூலம்) அவனது மனதை மறைத்து, இரவின் இருளில் நடப்பவனைப் போல, தேவனுடைய மகிமையைக் காணத் தடுக்கிறது, இதன் மூலம் அவனுக்குள் ஒரு புதிய, அழிவுகரமான காயீனை வெளிப்படுத்துகிறது; அவரை அதீத பசியின் பக்கம் இழுத்து, மாம்ச இன்பங்களால் அவரை வென்று, கடவுளிடமிருந்து அவரைத் திருப்பும்படி செய்கிறது; மேலும், அவர் மீது நம்பிக்கையீனத்தை ஏற்படுத்துகிறது; அவருள் தன் அழைப்பு, சக மடாலயத் துறவிகள் அல்லது மடாலயத்தின் மீதான வெறுப்பை வளர்க்கிறார்; மற்றுமொருவனுக்கு எதிராக, அவனைச் சரியான பாதையிலிருந்து வழிமறித்து அழிக்க, கற்பனை செய்ய முடியாத உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்கள் மற்றும் உந்துதல்களின் புயலை எழுப்புகிறார். ஆனால், 'தைரியமாயிரு, உன் இருதயம் பலப்படுதலுண்டு' (சங். 30:25): ஏனெனில், மரணத்தின் வல்லமையை நசுக்கியவரும், 'பாம்புகளையும் தேளங்களையும், சத்துருவின் வல்லமையெல்லாம் மிதிக்கவும், நமக்கு அதிகாரம் கொடுத்தவருமாகிய' (லூக். 10:19) கர்த்தரிடத்தில் நாம் நம்பிக்கை வைக்கிறோம். புனித அந்தோனியார் மகானிடம் இதன் ஒரு உதாரணத்தை நாம் காண்கிறோம்; அவர் பகைமையின் சக்தியை மிகவும் நசுக்கி அழித்துவிட்டார், அதனால் அந்தப் பகைமை அவருடைய புனிதத்தின் நிழலைக் கூடத் தாங்க முடியவில்லை. உண்மையில், கடவுளைத் தாங்கிய அனைத்துத் தந்தையர்களும் அதை வென்றனர், மேலும், இந்த நிகழ்காலத்தில், கடவுளுக்காக முழு மனதுடன் உழைப்பவர்கள் அனைவரும் அதை வெல்கிறார்கள்.

7. உங்கள் உழைப்பைக் கடவுளுக்குப் பலியாகச் செலுத்தி, நீங்கள் விடாமுயற்சியுடன் உழைப்பதை நான் காண்கிறேன். ஆனால் உங்கள் உழைப்பு எல்லா வகையிலும் குற்றமற்றதாகவும், வெகுமதிக்குத் தகுதியானதாகவும் இருக்கட்டும். – அது எப்படி? – அமைதியாகவும் மௌனமாகவும் உழையுங்கள்; உங்கள் உதடுகளிலிருந்து தகுதியற்ற வார்த்தைகள் எழாட்டும்; தற்பெருமையைத் தவிர்த்திடுங்கள்; அகந்தையை வெறுத்திடுங்கள்; தன்னடக்கத்தை ஆடையாக அணிந்துகொள்ளுங்கள்; ஒவ்வொரு கீழ்ப்படிதலச் செயலிலும் உங்களை நீங்களே ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்ளுங்கள். எந்தப் பாவத்தின் மூலமாகவும் உங்கள் மீது மரணத்தைக் கொண்டுவராமல் கவனமாக இருங்கள், மேலும் காம உணர்வுள்ள நேரத்தில் ஒருவரையொருவர் நெருங்காதிருங்கள்; ஒன்றாகத் தனியாக இருக்கத் துணியாதீர்கள், ஏனெனில் அங்கே பாவத்தின் நெருப்பு இருக்கிறது; உங்கள் உறுப்புகளில் எதையும், அவை எதுவாக இருந்தாலும், குறிப்பாக ஒன்றைத் தொடாதீர்கள், ஏனெனில் அதில் கோபம், நெருப்பு மற்றும் மரணம் உள்ளன. வாசிப்பிற்குக் கவனம் செலுத்துங்கள்; சங்கீதங்களை உத்வேகத்துடன் பாடுங்கள்; கடவுளுக்கு முன்பாக நிற்கும்போது தூங்காதீர்கள், அப்பொழுது நீங்கள் அவரிடமிருந்து ஒரு வரத்தைப் பெறுவீர்கள், ஏனெனில் அவர் எப்போதும் விழிப்புடன் இருப்பவர்களுக்குப் பரிசுகளை வழங்குகிறார். அரசன் முன்னிலையில், சிலர் பரிசுகளுடன் செல்ல, மற்றவர்கள் வெறுங்கையுடன் திருப்பியனுப்பப்படுவது ஒரு பரிதாபகரமான காட்சியாகும். இரண்டு குழுக்களும் ஒரே வேலையில் ஈடுபட்டிருந்தபோதிலும், சிலர் சோம்பலுடனும் தூக்கத்துடனும் வேலை செய்தனர், மற்றவர்களோ உண்மையுடனும் முழு உத்வேகத்துடனும் வேலை செய்தனர்; இதனால் அவர்களின் வினைகள் மிகவும் மாறுபட்டன.

8. அவசரப்படுங்கள், பாடுபடுங்கள், ஓடுங்கள், இலக்கை அடையுங்கள்; வாசல் நமக்கு மூடப்பட்டுவிடாமலும், நமது வாழ்நாளின் காலம் குறைக்கப்பட்டுவிடாமலும், நாம் ஆயத்தமில்லாமல் கல்லறைக்குச் சென்றுவிடாமலும், பாவிகளாக நமது உடலுடனான ஐக்கியத்திலிருந்து பிரிக்கப்பட்டுவிடாமலும், ஆன்மாவின் பிரியாவிடை நேரத்தில், பரிசுத்த தூதர்களைத் துணிச்சலின்றி நோக்கிவிடாமலும், மகா அந்தோனியருக்குக் காண்பிக்கப்பட்ட, வானளாவிய அந்த எத்தியோப்பியன், நம் பாவங்களுக்காக நம்மைப் பிடித்துக்கொள்ளாதபடி; குழப்பத்தாலோ, பாதாள உலகத்தாலோ, தார்தாரஸாலோ, ஓயாத முழங்கும் நெருப்பாலோ, அல்லது அழுது பற்களைக் கடிக்கும் வேதனை இடங்களாலோ நாம் விழுங்கப்படாதபடி. ஆனால் அங்கே நாம் அமைதியான மற்றும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட நீண்ட ஆயுளைக் காண்போமாக; நம்முடைய கர்த்தரும் தேவாருமான கிறிஸ்துவுக்கு அருகில் நாம் செல்வோமாக, மேலும் அளவற்ற அழகையும், பரிசுத்த தூதர்களோடும் எல்லாப் புனிதர்களோடும் வட்டமாக நடனமாடும் அவருடைய முகத்தின் அணுக முடியாத மகிமையையும் கண்டு, அங்கே மகிழ்ச்சியடைவோமாக, எங்கிருந்து 'நோயும், துக்கமும், பெருமூச்சும் ஓடிப்போகும்' (ஏசா. 35:10).

12. நாம் இங்கிருந்து புறப்படுவோம்… அதாவது, வயிறு, கண்கள், நாக்கு, காதுகள், கைகள் மற்றும் கால்கள் ஆகியவற்றின் இச்சையடக்கத்தின் மூலம், உணர்ச்சிகளின் உலகத்திலிருந்து புறப்படுவோம்

12. 1) நாம் இங்கிருந்து புறப்படுவோம்… அதாவது, இச்சையின் உலகத்திலிருந்து, வயிறு, கண்கள், நாக்கு, காதுகள், கைகள் மற்றும் கால்கள் ஆகியவற்றின் விரக்தியின் மூலம். – 2) நிர்வாக அதிகாரி, மேற்பார்வையாளர், களஞ்சிய அதிகாரி, தோட்டக்காரர், தோட்டக்காரர், குதிரை லாயக்காரர் மற்றும் ஆலைக்காரர் ஆகியோருக்கான அறிவுரைகள். [1, 13]

9. ஆண்டவர் ஒருமுறை தம் சீடர்களிடம், 'எழுந்திருங்கள், இவ்விடத்திலிருந்து புறப்படுங்கள்' (யோவான் 14:31) என்று சொன்னது போலவே, நானும் உங்களுக்கு அறிவிக்கிறேன். நமது நற்பண்பைச் சோதிப்பதற்காக நம்மை உடலுடன் பிணைத்துள்ள கடவுள் அழைக்கும் வரை, நம்மை உடலிலிருந்து பிரித்துக்கொள்வதன் பொருளில் நான் இதைச் சொல்லவில்லை; மாறாக, உடலுடன் இருக்கும்போதே, உடலை விட உயர்ந்தவை குறித்து நாம் சிந்திப்பதற்காகவும், தெய்வீகப் பவுல் தன்னைப் பற்றி எழுதியது போல (கலா. 6:14), – உலகத்திற்கு நம்மை நாமே சிலுவையில் அறையும்படி; ஏனெனில், அவரே ( ) அறிவித்தபடி, 'கிறிஸ்துவுக்குரியவர்கள் தங்கள் இச்சைகள் மற்றும் விருப்பங்களுடன் மாம்சத்தைக் சிலுவையில் அறைந்துவிட்டார்கள்' (கலா. 5:24). ஆகவே, பாரமான மற்றும் துயரமான அனைத்தையும் மனவலிமையுடன் தாங்கிக்கொள்ளுங்கள், மேலும் எல்லாவற்றிலும் தற்கட்டுடன் இருங்கள். ஏனெனில், நமது முன்னோடி இந்தத் தெய்வீகக் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்திருந்தால், அவர் அளவுக்கு மீறிய நடத்தையினால் வாழ்வுக்குப் பதிலாக மரணத்தைச் சுவைத்திருக்க மாட்டார். ஆகவே, நோன்பிருங்கள், மேலும் முடிந்தவரை பாவமாகிய கசப்பான மரத்தில் பங்கெடுக்காதீர்கள், எண்ணத்தில்கூடச் செய்யாதீர்கள்; மாறாக உங்கள் செயல்களால் எல்லா வகையிலும் உங்களை அதிலிருந்து காத்துக்கொள்ளுங்கள். பேராசையுள்ள கண்களால் காமக் பார்வைகளை வீசாதீர்கள், மேலும் தீய சோதனையில் சிக்கிக்கொள்ள அனுமதிக்காதீர்கள். முட்டாள்தனமான பேச்சுக்கும் வீணான அரட்டைக்கும் உங்கள் காதுகளை மூடிக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் உதடுகளை கடவுளுக்குப் பிரியமானதை மட்டுமே பேசப் பழக்குங்கள், மேலும் வீணாகப் பேசும்வர்களாக இருக்காதீர்கள். உங்கள் கைகள், கால்கள் மற்றும் உங்கள் எல்லா உறுப்புகளையும் காமம் நிறைந்த அனைத்திலிருந்தும் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள்.

10. 'நிர்வாகம்' என்ற பணியை நம்ப ஒப்படைக்கப்பட்டவர்களே, உங்கள் சகோதரர்களிடையே குற்றமின்றியும் குறையின்றியும் நடக்கப் பாடுபடுங்கள், எல்லா விவகாரங்களையும் பணிவான ஞானத்துடன் நிர்வகியுங்கள். 'வயல்களில் உள்ள வேலைகளை' மேற்பார்வையிடும் பொறுப்பு உங்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ள நீங்கள், உங்கள் சொந்த ஞானத்துடனும் நிலைத்தன்மையுடனும் இந்தப் பணியில் ஈடுபடுங்கள்; அதனால் தேவைப்படும் அனைத்தையும் உண்மையுடன் செய்து, எல்லாவற்றையும் ஒழுங்காக வைத்திருங்கள். சோர்வடைந்தவர்களிடம், குறிப்பாகப் புதியவர்களிடம், பொறுமையுடனும் இரக்கத்துடனும் இருங்கள். 'உங்கள் பேச்சு எப்போதும் உப்பூட்டப்பட்டதாக இருக்கட்டும், அதனால் நீங்கள் கேட்பவர்களுக்கு எப்படிப் பதிலளிப்பது என்று அறிந்துகொள்ளலாம்' (கொலோ. 4:6; எபே. 4:29). உங்கள் பணியில் கண்ணியமாகவும், தெளிவாகப் பேசக்கூடியவராகவும், ஆறுதல் அளிப்பவராகவும், அறிவுறுத்துபவராகவும், நற்பண்பு மிக்கவராகவும், வழிகாட்டுபவராகவும் இருங்கள். நீங்கள் நிர்வாகியாக இருக்கிறீர்கள் (ஒருவேளை வீட்டின், அல்லது உணவுப் பொருட்களுக்குப் பொறுப்பானவர்); கடவுளை நம்புங்கள், 'அவருடைய வல்லமையாலும் பெலத்தினாலும் பெலப்படுங்கள்' (எபே. 1:19). சகோதரர்களைப் பராமரிப்பதில் முன்னெடுங்கள். அவர்களுக்கு உணவளிப்பதன் மூலம், நீங்கள் தேவனுக்கே உணவளிக்கிறீர்கள்: ஏனெனில் நீங்கள் மனிதர்களுக்கு உணவளிக்கவில்லை, மாறாக, நீங்கள் விரும்பினால், தேவனுடைய அப்போஸ்தலர்களுக்கு உணவளிக்கிறீர்கள். அவர்களுக்கு உங்களிடம் உள்ளதிலேயே மிகச் சிறந்த உணவையும் பானத்தையும் தயாரித்துக் கொடுங்கள்; ஆனால் மசாலாப் பொருட்களோ, இனிப்பு வகைகளோ, அல்லது வயிற்றுக்காக வாழ்பவர்கள் அதை நிரப்பிக்கொள்ளும் எதுவும் இருக்கக்கூடாது. இது தேவபக்தருக்குப் பொருத்தமற்றது. ஆனால் காய்கறிகள், அப்பம் மற்றும் தண்ணீர்—இவை மட்டுமே அவர்களுக்கு விதிக்கப்பட்டுள்ளன. இதில் நமது பிதாக்கள் மிகுந்த ஆறுதலைக் கண்டார்கள். மேலும் நீயோ, என் பிள்ளையே, 'நல்ல சமையல்காரனே', சகோதரர்களைக் கவனித்துக் கொள், அவர்களுக்கு ஆறுதலுக்காக உணவைத் தயாரி, அதனால் நீ பரலோக ராஜ்யத்தில் சூரியனைப் போல பிரகாசிப்பாய். நீங்கள், 'சந்தைத் தோட்டக்காரர்களே மற்றும் பழத்தோட்டப் பராமரிப்பாளர்களே', கடினமாக உழைத்து, சகோதரர்களை எல்லா வகையான காய்கறிகளையும் வழங்கி திருப்திப்படுத்த முயலுங்கள்; அவர்களை மகிழ்விப்பதன் மூலம், நீங்கள் கடவுளை மகிழ்விப்பீர்கள், மேலும் நித்திய ஓய்வை அனுபவிக்கத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவீர்கள். 'பொருளகத்தில் பணிபுரிபவர்களே', முழு விடாமுயற்சியுடனும் நல்லெண்ணத்துடனும் உங்கள் ஆற்றலை உங்கள் பணியில் செலுத்துங்கள், இரத்தம் சிந்தும் அளவிற்கும் கூட, மேலும் தலைமைப் பொருளாட்சியாளரை நன்றாக நடத்துங்கள், ஏனெனில் நீங்கள் அவர் மீது சார்ந்திருக்கிறீர்கள். 'குதிரை லாயங்களின்' நிர்வாகிகளே, நீங்கள் கடவுளுக்கும் எங்களுக்கும் பிரியமான கீழ்ப்படிதலைக் காட்டுகிறீர்கள், மேலும் மற்றவர்களை விட இருமடங்கு சகோதரத்துவத்திற்கு சேவை செய்கிறீர்கள்; ஆகையால், நீங்கள் இரண்டு கிரீடங்களால் அலங்கரிக்கப்படுவீர்கள். உங்களில் மற்றவர்களுக்காக அதிகம் அக்கறை காட்டி, அவர்களுக்காக உழைத்து, அவர்களுக்காகப் பாடுபடுபவர், சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி ஒரு பெரிய வெகுமதியைப் பெறுவார். 'ஆலைகளுக்கு' நியமிக்கப்பட்டவர்களே, நீங்களும் என்னிடம் வாருங்கள்; உங்கள் கடமைகளை நீங்கள் மிகவும் கவனமாகக் கையாள வேண்டும் என்று நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்; ஆனால், உணவு, பானம் அல்லது வேறு எதிலும், நிர்ணயிக்கப்பட்டதைத் தவிர தேவையற்ற எதையும் அனுமதிக்காதீர்கள். விதிகள், கீர்த்தனைகள் மற்றும் பிற ஆராதனைகளைத் தவறவிட வேண்டியது குறித்து—இது நிகழக் கூடாது என நாங்கள் விரும்பினாலும், மிகுந்த அவசியம் காரணமாக, இவ்வாறு ஏற்பாடு செய்வதைத் தவிர எங்களுக்கு வேறு வழியில்லை. இருப்பினும், மனந்தளர்ந்துவிடாதீர்கள்; நாங்களும் பாவிகளாக இருந்தாலும், இந்த விஷயத்தில் உங்களுக்குக் குறைவதை நாங்கள் ஈடுசெய்வோம். விழிப்புடனும், உங்கள் மீது கவனமாகவும் இருங்கள்; தேவனுக்குப் பயந்து, உலகீய உரையாடல்களைத் தவிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

13. எழுந்திருத்தல்; மதியாத்தேட்டப் பிரார்த்தனை; முதல் மணி; வேலை

13. 1) எழுந்திருத்தல்; மதியாத்தேவாரம்; முதல் மணி; வேலை. – 2) உரையாடல் தலைப்புகள்; போட்டி; ஓய்வின் மீதான வெறுப்பு; கடவுளிடம் அர்ப்பணிப்பு மற்றும் உழைப்பில் சகிப்புத்தன்மை. – 3) கர்த்தர் பொறுமையுள்ளவராக இருப்பது போல, நாமும் பொறுமையுடன் இருப்போம்... அப்பொழுது அவருடைய இரக்கத்தைப் பெறுவோம். – 4) சுயநல நோக்கங்களைப் பின்பற்றுதல் மற்றும் சகோதரர்கள் மீது அன்பு இல்லாமை. – 5) மடாலயத் தலைவரின் அறிவுரைகளில் திருப்தி அடைபவர் கனமுள்ளவர்; இந்த அறிவுரைகளை யாரும் விமர்சிக்கக் கூடாது; ஒழுங்கற்றவர்களைக் கர்த்தர் சீர்திருத்து அருள்வாராக. [1, 14]

11. நமக்காக வகுத்துள்ள விதிகளின்படியும் ஒழுங்குமுறைகளின்படியும் நாம் வாழ வேண்டும், பெரியதோ சிறியதோ, எல்லா காரியங்களிலும் விடாமுயற்சியுடன் இருக்க நம்மை நாமே தூண்டிக்கொள்ள வேண்டும். மணியோசை கேட்டவுடன், ஒரு தேவதூதரால் அழைக்கப்பட்டதைப் போல, மகிழ்ச்சியுடன் விரைந்து திருச்சபையில் கூடி, தேவனுடன் உரையாடி, கீதங்கள் மூலம் அவருக்கு சேவை செய்யுங்கள். அதன் பதிலாக, நிலையற்ற அல்லது தற்காலிகமானவற்றை அல்ல, மாறாக தேவனால் உயிர் தரும் வரங்களைப் பெறுங்கள். திருச்சபைக்குள் நுழையும்போது, ஒரே குரலில் ஒருமித்து, கர்த்தராகிய தேவனைத் துதியுங்கள்; பின்னர், சங்கீதப் பாடலைக் கவனமாகக் கேளுங்கள் மற்றும் வாசனங்களைத் தீவிரத்துடன் பின்தொடருங்கள், அதனால், இரண்டினாலும் அறிவூட்டப்பட்டு, பரிசுத்த ஆராதனையின் போது கனியுடன் மகிழ்ச்சியாக நிலைத்திருந்து, பிசாசை வெட்கப்படுத்தலாம். ஆனால் அதே நேரத்தில், தெளிவான மனதுடன் உள்ளார்ந்த ஜெபம் செய்ய மறந்துவிடாதீர்கள், அதனால் நீங்கள் தூய்மையானவராகவும், மேலும் இருள்மயமாகாமல் ஒளிமயமானவராகவும் காணப்பட்டு, தேவாலயத்தை விட்டு வெளியேறலாம். ஆராதனை முடிந்தது; ஜெப ஆலயத்தை அமைதியாகவும் சமாதானமாகவும் விட்டு வெளியேறுங்கள். பின்னர், உங்களில் ஒவ்வொருவரும் உங்கள் படிப்புகளில் ஈடுபட வேண்டும், சங்கீதப் பாசுரப் பாடலிலிருந்து சேகரிக்கப்பட்ட புதையலை வீண் பேச்சுகளால் சிதறடிக்காமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள், மாறாக, இப்போது நீங்கள் கற்றுக் கொள்வதை அந்த நன்மையில் மேலும் சேர்க்கவும். வேண்டுமானால், தேவை என்று உணர்ந்தால், மற்றொருவர் தனது படுக்கையில் படுத்து ஓய்வெடுக்கலாம்; ஆனால் அப்போதும், சிலுவையின் அடையாளத்தை இட்டுக்கொண்டு , தன்னைச் சரியாகச் சீரமைத்துக்கொண்ட பிறகு, எதிரியான சோதனையாளனின் சோதனைகளுக்கு இரையாகாமல் இருக்க, சிந்தனையுடன் ஒரு சங்கீதத்தை மனதிற்குள் சொல்லிக்கொள்ளட்டும். ஏனெனில், தேவ ஆராதனைக்குப் பிறகு, தேவாலயத்தில் நமது கவனமான மற்றும் பக்தி நிறைந்த பிரசன்னத்தால் தங்களுக்கு ஏற்பட்ட தோல்விக்குப் பழிவாங்கவும், தேவாலயப் பாடல்களிலிருந்தும் வாசிப்புகளிலிருந்தும் நாம் நன்கு சேகரித்ததை வீணடிக்கச் செய்யவும், பேய்கள் தீய உந்துதல்களால் நமது ஆன்மாக்களைக் குழப்புவதை விரும்புகின்றன. இந்த நோக்கத்திற்காக, அவை நமது எண்ணங்களை மங்கச் செய்கின்றன, திருப்பல்லாணிகளைப் பாடியதால் ஏற்படும் சோர்வினால் உடலைக் கட்டுக்கடங்காததாக ஆக்குகின்றன, மேலும் கண்ணியமற்ற உணர்ச்சிகளையும் கற்பனைகளையும் தூண்டுகின்றன. ஆனால், நிச்சயமாக, அவரை விடச் சிறந்தவர், தூக்கம் அவரைத் தடுக்க முடியாதபடி கட்டாயப்படுத்தினால் தவிர, நேராகப் படுக்கைக்குச் செல்வதற்குப் பதிலாக, உறக்கத்தைத் தவிர்த்து, சங்கீதங்களை ஆழ்ந்து தியானிப்பதிலோ அல்லது வேறு ஏதேனும் ஒரு வேலையில் ஈடுபடுவதிலோ ஈடுபடுபவர்: ஏனெனில், அத்தகைய நிலையில் அவர் சோதனையிலிருந்து விடுபட்டு இருக்கிறார். இந்த நேரத்தை இவ்வாறு செலவழித்த பிறகு, நாம் அனைவரும் விரைந்து, ஒருவரையொருவர் ஊக்கப்படுத்திக்கொண்டு, முதல் மணி நேர ஆராதனைக்குச் செல்ல வேண்டும்: ஏனெனில், ஏன் நாம் நமது வெகுமதியை இழக்க வேண்டும், மேலும் நமது மனச்சாட்சியைச் சுமக்க வேண்டும்? இதற்குப் பிறகு, 'எங்கள் கைகளின் கிரியை நிலைபெறச் செய்யும்' (சங். 89:17) என்று கடவுளிடம் ஜெபித்து, நாள் முழுவதும் நற்செயல்களில் கழிக்கும்படி, உங்களுக்கு நியமிக்கப்பட்ட பணிகளைத் தொடங்குங்கள்; அது ஒவ்வொருவரும் தத்தமது பணிகளைத் தனித்தனியாகச் செய்வதாகவோ, அல்லது தேவைப்படும்போது அனைவரும் ஒன்றாக ஒரு பணியைச் செய்வதாகவோ இருக்கலாம். உங்கள் உழைப்பும் வேலையும், அது வயலில் வேலையாக இருந்தாலும், திராட்சைத் தோட்டத்தில் வேலையாக இருந்தாலும், சமையலறையில் வேலையாக இருந்தாலும், அல்லது குறிப்பிட்ட நேரங்களில் வழக்கமான முறையில் செய்யப்படும் வேறு எந்தப் பணியாக இருந்தாலும், திருப்பாட்டுப் பாடுதல், ஜெபம் மற்றும் நல்ல எண்ணங்களுடன் இணைந்து இருக்கட்டும்; இவை அனைத்தும் திருப்பாட்டுப் பாடுதலுடன் மனசாட்சியுடன் செய்யப்படட்டும்.

12. உங்கள் பேச்சு எப்போதும் பொருத்தமான விஷயங்களாக இருக்கட்டும், அது உடல் சார்ந்த வாழ்க்கையாக இருந்தாலும் சரி அல்லது ஆன்மீக விஷயங்களாக இருந்தாலும் சரி, உதாரணமாக ஒரு டிரோபரியன் அல்லது வேறு ஏதேனும் பணியாக இருக்கலாம். – நன்மை செய்வதில் ஒருவருக்கொருவர் போட்டியிடுங்கள். உங்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் உங்களுக்கெனத் தனிப்பட்ட நல்ல குணங்கள் உண்டு, ஆனால் ஒருவரிடம் இல்லாதது மற்றவரிடம் இருக்கும்: ஒரு விடாமுயற்சியுள்ள தேனீ பூக்களிலிருந்து தேனைச் சேகரிப்பதைப் போல, மற்றவரிடமிருந்து அதைப் பெற்றுக்கொள்ளட்டும். – இலகுவான வாழ்க்கையின் மீதான காதல் நம்மிடமிருந்து விலகி இருக்கட்டும், சோம்பல் விரட்டப்படட்டும். – நாம் கடவுளிடம் அன்புடனும், நமது முயற்சிகளில் உறுதியுடனும் இருப்போம்; நம்மிற்கும் கடவுள் மீதான நமது அன்புக்கும் இடையில் எதுவும் தடையாக நிற்க வேண்டாம்: நோன்போ, ஜெபக் காவலோ, குளிரோ, வெப்பமோ, நிந்தனையோ, அத்தியாவசியப் பொருட்களின் பற்றாக்குறையோ அல்ல; மாறாக, மற்ற அனைத்தையும் இரண்டாம் பட்சமாகக் கருதி, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக நமது இரட்சிப்பிற்கு முன்னுரிமை அளிப்போம்.

13. கர்த்தர் நமது பொருட்டு எவ்வளவு பயங்கரமான பாடுகளைப் பொறுத்துக்கொண்டார் என்பதை நினைத்து, நாம் எல்லாவற்றையும் மகிழ்ச்சியுடன் சகிப்போம். – ஒரு ஊழியனுக்கும் அவனது எஜமானுக்கும் என்ன ஒப்பீடு இருக்க முடியும்? – ஏனெனில் நாம் எதை அனுபவித்தாலும் அது ஒன்றும் இல்லை. ஆனால், ஆண்டவரே, உமது நன்மையில் எங்கள் சிறிய நற்செயல்களைக் கூட நீர் ஏற்றுக்கொள்கிறீர்; உமக்காகப் பொறுமையுடன் இருப்பவர்களுக்கு நீர் அருகில் இருக்கிறீர், அது எழுதப்பட்டபடி (சங். 144:18), உம்மைத் தேடுகிறவர்களால் நீர் காணப்படுகிறீர்; அவர் நமக்காக வானங்களைத் திறந்தால் – நாம் விடாமுயற்சியுடன் இருந்தால், அவர் நம்மை ஏற்றுக்கொண்டு, தம்முடைய பரலோக மகிழ்ச்சிக்கும், பரலோக ராஜ்யத்தின் கையால் செய்யப்படாத மணப்பெண் அறைக்கும் வழிநடத்துவார்.

14. வானமும், பூமியும், பரிசுத்த தூதர்களும் சாட்சி கூறுமாறு உங்களை நோக்கி நான் கூவுகிறேன்: உங்கள் இரட்சிப்பைப் புறக்கணிக்காதீர்கள்; ஒரு கட்டளைக்கும் இகழ்ச்சி செய்யாதீர்கள்; வெளிப்படுத்தப்படாத எண்ணங்களின் இருளில் நடக்காதீர்கள்; ரகசிய விருந்துகளை விலகுங்கள், சுவையான உணவுகளில் ஈடுபடாதிருங்கள், உங்கள் ஆன்மாக்களை வாள்களால் துளைக்காதிருங்கள்—அதாவது, உங்கள் சொந்த உறுப்புகளான அவற்றுக்குக் கூட, அவை கிறிஸ்துவுடையவை என்பதையும், எனவே அவை மரியாதைக்குரியவை என்பதையும் நினைத்து, அவற்றில் திமிர் என்ற நெருப்பை மூட்டாதிருங்கள், ஒருவரையொருவர் பழிசொல்லாதீர்கள் அல்லது ஒருவருக்கொருவர் கோபத்தால் மூளாதீர்கள்; உங்கள் உள்ளங்களில் பொறாமையை வளர்க்காதீர்கள்; தீமையைத் தீமையால் திருப்பிக் கொடுக்காதீர்கள்; அதிகாரம் செலுத்த முற்படாதீர்கள்; குருத்துவப் பதவிகளை முன்கூட்டியே விரும்பாதீர்கள், அத்தகைய எண்ணங்களில் மகிழ்ச்சியடையாதீர்கள்; மாறாக, உங்கள் ஆன்மாக்களை உங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையரிடம் மனமுவந்து முழுமையாக வெளிப்படுத்துவதன் மூலம், அதனால் குணமடையுங்கள், இதன் மூலம் நல்வாழ்வில் நிலைத்திருங்கள், மேலும் இதயப்பூர்வமாக எல்லாவற்றிலும் கீழ்ப்படிதலாக இருங்கள். இதுவே குருத்துவம், புனிதமான ஊழியம், மற்றும் தேவனை ஆராதிப்பதாகும்!

15. தூய இதயத்துடன், என் தாழ்மையின்முன் தன்னுள் உள்ள அனைத்தையும் வெளிப்படுத்துபவன்; தன்னைப் பற்றித் தாழ்மையான எண்ணம் கொண்டவன்; எல்லா உயிரினங்களிலும் தன்னைக் கடைப்பட்டவனாகக் கருதுபவன்; மேலும் என் தாழ்மையிலிருந்து பெற்றதைத் தவிர வேறு எதையும் விரும்பாதவன்—இதோ, என் பார்வையில், ஒரு கண்ணியமான மற்றும் கௌரவமான நபர்! ஆனால், என் கட்டளைகளை ஆராய்ந்து, உங்களுக்குத் தோன்றியபடி விவாதிப்பதும், அல்லது நான் ஒருவருக்கு ஏன் இத்தகைய கடமையையும், மற்றொருவருக்கு ஏன் வேறு கடமையையும் வழங்கினேன் என்றும் ஊகிப்பதும்—ஒருவரைப் பாதிரியார் பணிக்கு ஏற்றுக்கொண்டு, மற்றொருவரை வேறு பதவிக்கு நியமித்தது ஏன் என்றும் சிந்திப்பதும்—உங்களுக்குப் பயனுள்ளதோ சரியானதோ அல்ல. – தகுதியானவர்களைத் தகுதியற்றவர்களிடமிருந்து பிரித்து, 'கழிவுக் குவியலிலிருந்து ஏழையைத் தூக்குகிற' (சங். 112:7) நமது கர்த்தரும் தேவனும், தாழ்மையுள்ளவர்களுக்குக் கிருபையையும் அறிவையும் அருளி, பலவீனர்களைப் பலத்தால் பெலப்படுத்தும் (சங். 17: 33) உங்களை நேர்படுத்தவும், உங்களை அமைதிப்படுத்தவும், தம்முடைய மந்தையில் உங்களை ஏற்றுக்கொள்ளவும், உங்களுக்கு ஒரு நற்கிரியைப் பலனை அளிக்கவும், பரிபூரண கிரியைக்காகவும், கற்பனைகளின் நிறைவேற்றத்திற்காகவும், தேவனுக்குப் பிரியமாக இருப்பதற்காகவும், தேவதூதர்களைப் பின்பற்றுவதற்காகவும், நீங்கள் பரலோக ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிக்கும்படியாக, எல்லா காரியங்களிலும் உங்களைப் பெலப்படுத்தவும் அவர் இஷ்டப்படுவராக.

14. உங்கள் இதயங்களை கடவுளிடம் நிலைநிறுத்துங்கள், மற்ற அனைத்தையும் ஒன்றுமில்லை எனக் கருதுங்கள்

14. 1) உங்கள் இதயங்களைக் கடவுளிடம் நிலைநிறுத்துங்கள், வேறு எதையும் முக்கியமானதாகக் கருதாதீர்கள். – 2) மடாலயத்தில் எல்லா வகையான வேலைகளிலும் உழைப்பவர், அதன் ஆசீர்வாதங்களில் பங்குகொள்ள பரலோக நகரத்தை நோக்கி நன்றாகச் செல்கிறார். – 3) உங்கள் வெளிப்புற தோற்றம் நல்லது; ஆனால் உ , உங்கள் உள் அமைப்பில் உங்களைப் போல வேடமிடுபவர்கள் இல்லாமல் இருப்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். – 4) 'நான் இதைச் செய்வேன், அதைச் செய்வேன், மேலும் இன்னின்னவற்றை அடைவேன்' என்று சொல்லாதீர்கள்; மாறாக, தொடரும் அனைத்தையும் கர்த்தரிடம் ஒப்படைத்து உழைத்திடுங்கள். [1, 16]

16. என் பிள்ளைகளே, எனக்குச் செவிகொடுங்கள்; என் வார்த்தைகளுக்குக் கவனம் செலுத்துங்கள், என் தாழ்மையான போதனைகளை உங்கள் இதயத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்! நான் அனைவருக்கும் கூவுகிறேன்; அனைவருக்கும் அறிவிக்கிறேன்: கடவுளிடம் திரும்புங்கள்; உங்கள் இச்சையைத் துறந்துவிடுங்கள். ஆகவே தீர்க்கதரிசன வார்த்தை உங்களை நோக்கிப் பிரமாணிக்கிறது: 'வாருங்கள், நாம் கர்த்தருடைய மலைக்கும், யாக்கோபு தேவனுடைய ஆலயத்திற்கும் ஏறிச் செல்வோம்' (ஏசா. 2:3) – பற்று அற்ற தன்மையின் இல்லத்திற்கு, மேலும் நமக்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட மகிழ்ச்சியையும், பரலோக ஆசீர்வாதங்களின் வாக்குறுதிகளையும் நமது பகுத்தறிவுள்ள கண்களால் காண்போம். ஆர்வத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள், உங்கள் நெருப்புச் சிறகுகளைப் புறாக்களைப் போல விரித்துப் பறந்து, இங்கு இருந்து நற்பண்பு குடியிருக்கும் இடத்திற்கு உயரே பறந்து செல்லுங்கள்; மகிழ்ச்சியையும், கடவுளின் விருப்பத்தின் ஆன்மீக அன்பையும் தழுவுங்கள்; அவருடைய மிக இனிமையான அன்பைச் சுவைத்து, அதில் மற்ற அனைத்தையும் இரண்டாம் பட்சமாகக் கருதுங்கள்; வீண் பெருமையையும், மாம்சக் காமத்தையும், கொடிய கோபத்தையும் தள்ளிவிடுங்கள்; இங்கு ஆறுதலாகத் தோன்றுவது எதுவும் உங்களை வலைக்குள் சிக்க வைக்க முடியாது; மாறாக, நன்கு கச்சை கட்டிக்கொண்டவர்கள் போல, நாம் பரலோக ராஜ்யத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் பாதையில் பயணம் செய்யும்போது, இலகுவாகவும், கூர்நோக்குடனும், வேகமாகவும் இருப்போம்.

17. பயணிகள் துன்பப்பட்டு, கஷ்டங்களைச் சகிப்பது தவிர்க்க முடியாதது; நம்மையும் அவ்வாறே. ஏனெனில், நீங்கள் காண்பது போல, நமது பணி உழைப்பு, முயற்சி மற்றும் சோர்வைக் கோருகிறது: நீங்கள் உழைக்கிறீர்கள், நீங்கள் சோர்கிறீர்கள், நீங்கள் வியர்க்கிறீர்கள், நீங்கள் பசி மற்றும் தாகத்தைத் தாங்கிக்கொள்கிறீர்கள் – சிலர் வயல்களில், சிலர் திராட்சைத் தோட்டங்களில், சிலர் ஆலிவ் எண்ணெய் ஆட்டும் இடங்களில், சிலர் சமையலறையில், சிலர் கட்டுமானத் தளங்களில், சிலர் களஞ்சிய அறையில், மேலும் நியமிக்கப்பட்ட பணியில் ஒவ்வொருவரும் ஈடுபட்டுள்ளனர். இவர்கள் அனைவரும் தேவனுடைய வழியில் நடக்கிறார்கள், பெரிய நகரத்திற்கு அருகில் வருகிறார்கள், மேலும் மரணத்தின் மூலம், தேவனை நேசிப்பவர்களுக்காகக் காத்திருக்கும் ஆசீர்வாதங்களில் பங்கெடுக்கும் மகிழ்ச்சிக்குள் வழிநடத்தப்படுவார்கள்.

18. இதில்: நீதியுடன் நடப்பவர்களைத் தெளிவாகப் பார்த்து நாம் ஆறுதல் அடைகிறோம், அதே சமயம் ஒழுங்கீனமாக நடப்பவர்களைப் பார்க்கும்போது நாம் கோபமும் துயரமும் அடைகிறோம், மேலும் நம்மால் முடிந்தவரை அவர்களைத் திருத்துகிறோம்; ஆனால் உங்களில் மறைந்திருப்பது உங்களுக்கு மட்டுமேயும் கடவுளுக்கு மட்டுமேயும் தெரியும். – ஆனால், உங்களில் யாரும் இரகசியமாக, இருளில் செய்வது போல, எந்தவொரு தகாத செயலையும் செய்ய வேண்டாம்: ஏனெனில், நமது கண்ணுக்குத் தப்பினாலும், அனைத்தையும் காணும் கண்ணுக்கு எதுவும் தப்பாது. நான் எப்போதும் உங்களைப் பற்றி நல்லதைத்தான் நினைக்கிறேன். ஆனால் யாருக்குத் தெரியும்—பன்னிருவரில் உங்களில் ஒரு யூதாஸ் இல்லையா? நல்ல ஆசிரியரான கெய்சியஸுடன், தன் ஆன்மாவில் நித்திய குஷ்டரோகத்தை வளர்க்கும் ஒரு தீய மனிதன் இல்லையா? உங்களில், மறைவாகச் சாப்பிட்டு தேவனைக் கோபமூட்டும் ஆசாரிய எலியாஸின் குமாரவர்களைப் போன்றவர்கள் இல்லையா? அவர்களுடைய மிகத் துயரமான முடிவு, பாவியான எலியாஸை விட எனக்கு ஒரு பெரும் பேரழிவாக இருக்கும்? – நாங்களும் எந்தத் தீங்கும் அடையாமல் இருப்போமாக – கர்த்தாவே, இரக்கமாயிரும்! – அப்போஸ்தலர்களுக்குப் பொய் சொல்லத் துணிந்து, கசப்பான முடிவைச் சந்தித்த அனனியா மற்றும் சப்பீரா போன்றவர்கள் இருக்கிறார்களோ? ஏனெனில், உங்களிடையேயும், தங்கள் இதயங்களில் ஒரு பொய்யை மறைத்துக்கொண்டு, ஒரு கேள்விக்குப் பதிலளிக்கும்போதோ அல்லது சாதாரண உரையாடலிலோ உண்மையைப் பேசாதவர்கள் இருக்கலாம். திருத்தூதர்களின் தலைவரான புனித பேதுருவுடன் சேர்ந்து, வெளிப்படையாகத் தன்னை அவருடைய சீடனாகக் காட்டிக்கொண்ட போதிலும், மனித மரியாதையையும் புகழையும் தேடிய சூனியக்காரன் சீமோனின் வீழ்ச்சியையும் நான் அஞ்சுகிறேன். உங்களில் யாரும் பின்நோக்கிப் பார்க்கவோ, உங்கள் ஆரம்பத் தீர்மானத்திலிருந்து விலகிச் செல்லவோ வேண்டாம்!

19. யாரும், 'நான் இன்னின்னவை செய்வேன், இன்னின்ன காலத்திற்குள் இன்னின்னவை சாதித்துவிடுவேன்' என்று சொல்ல வேண்டாம். இதைச் சொல்லும் நீங்கள், இந்த நாளிலேயே உயிர் வாழ்வீர்களோ இல்லையோ என்று அறியாமல் இருக்கிறீர்கள். 'அறிவிலியே! இன்று இரவே உன் உயிர் உன்னிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்படும்; அப்பொழுது நீ சேர்த்துவைத்தவை யாருக்குச் சொந்தமாகும்?' என்று நீங்கள் கேட்கப்படலாம் என நினைக்கவில்லையா? (லூக்கா 12:20). நபிமார்கள் தங்கள் போதகருடனும், அனைவருக்கும் இறைவனாகியவருடனும் கொண்டிருந்த உடைக்க முடியாத ஒற்றுமையை நாம் பின்பற்றுவோம். நாம் எப்போதும் கர்த்தருடைய பார்வையில் இருப்பதால், நமது இரட்சிப்பை நோக்கிய பயணத்தை விரைவுபடுத்துவோம். இனிவரும் அனைத்தையும் இறைவனது கைகளில் ஒப்படைத்து, இங்கே சிறிது சிரமத்தையும், சிறிது துக்கத்தையும் மனமுவந்து சகிப்போம், இதன் மூலம் நாம் நித்தியமாய் மகிழ்ச்சியடைய முடியும். கடவுள் நம்மை இதற்கு அழைக்கிறார்; தூய ஆவியானவர் இதில் நமக்கு உதவுகிறார்; மேலும் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து இதில் நம்மைப் பலப்படுத்துகிறார். அஞ்சாதிருங்கள்! சாத்தான் வீழ்த்தப்பட்டான்; கிறிஸ்து உயிர்த்தெழுந்தார், மரணம் இனி ஆட்சி செய்வதில்லை.

15. நீங்கள் உலகத்திலிருந்து தப்பி ஓடியிருக்கிறீர்கள்; ஆனால் உங்கள் எதிரிகளால் தூண்டப்பட்ட உணர்ச்சிகளின் கொந்தளிப்பிலிருந்து தப்பி ஓடவில்லை: நீங்கள் விழித்திருந்து உறுதியாக நிற்க வேண்டும்

15. 1) நீங்கள் உலகத்திலிருந்து தப்பி ஓடியிருக்கிறீர்கள்; ஆனால் உங்கள் எதிரிகளால் தூண்டப்பட்ட உணர்ச்சிகளின் எழுச்சிகளிலிருந்து நீங்கள் தப்பி ஓடவில்லை: நீங்கள் விழித்திருந்து அவற்றை எதிர்க்க வேண்டும். – 2) விசுவாசத்தின் மூலம் கீழ்ப்படிதலின் அற்புதங்களைச் செய்தவர்களின் உதாரணங்கள்: டோசித்தேயஸ், அனனியாஸ், சகரியாஸ் மற்றும் மற்றவர்கள். – 3) கட்டளைகளின் வழியில் நடவுங்கள், குறையின்றி கீழ்ப்படிதலைச் சுமந்து, நீங்கள் இரட்சிக்கப்படுவீர்கள். [1, 17]

20. நாம் எல்லா உலகியல் விஷயங்களிலிருந்தும் தப்பித்து, ஒருவிதத்தில் நமது புனிதமான துறவறையை ஏற்று ஒரு துறைமுகத்தில் நுழைந்திருந்தாலும், நாம் இந்த உலகில் கடலில் இருப்பது போலவே இருக்கிறோம்; சாத்தானின் புயல் காற்று எப்போது நம் மீது வீசி, நமது ஆன்மாவாகிய கப்பலை ஆழங்களுக்குள் மூழ்கடிக்க முயற்சிக்கும் என்று அறியாமல் இருக்கிறோம், – மனதின் கடற்கொள்ளையர்களை நாம் எங்கு, எப்படி எதிர்கொள்வோம், – எந்த மறைவான உணர்ச்சிக் பாறைகளில் நாம் கவனிக்கப்படாமல் மோதிவிடுவோம், மற்றும் எப்படி, நமது வாழ்நாள் முழுவதும், பூமியிலிருந்து சொர்க்கத்திற்கு நமது பயணத்தை கப்பல் விபத்து இல்லாமல் நிறைவு செய்வோம். ஆகவே, என் பிள்ளைகளே, நீங்கள் கவனமாகவும் எச்சரிக்கையாகவும் இருக்க வேண்டும்; விழிப்புடனும் கண்காணிப்புடனும் இருங்கள். மேலும், சாத்தானின் தந்திரமான வஞ்சகங்களை ஊடுருவிப் பாருங்கள். இல்லையெனில், உணர்ச்சிகளின் தூண்டுதல்களை எதிர்க்கவும், அதன் தாக்குதலைத் தடுக்கவும், நமது விசுவாசத்தின் திசைகாட்டியை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டு உங்கள் பயணத்தை பாதுகாப்பாகத் தொடரவும் தயாரற்றவர்களாக, கடுங்காற்றினால் திடீரெனத் தாக்கப்படுபவர்களைப் போல ( ) நீங்கள் அகப்பட்டுக் கொள்ளக்கூடும்.

21. துறவு வாழ்க்கையைக் கற்கிறவர்கள் தந்தையர்களின் நல்ல முன்மாதிரிகளால் அறிவூட்டப்படுகிறார்கள் – மேலும், அசைக்க முடியாத விசுவாசத்தால் தங்கள் உழைப்புகளில் வலுப்பெறுகிறார்கள். – விசுவாசத்தினால், புனித தோசித்தேயுஸ், தன் வழிகாட்டியினுடைய ஒவ்வொரு கட்டளையையும் கேள்வி கேட்காமல் விசுவாசமாக நிறைவேற்றி, கீழ்ப்படிதலின் ஓட்டத்தை முடித்தார்; அவ்வாறு செய்யும்போது, சில சமயங்களில் கன்னத்தில் அடிகளையும், சில சமயங்களில் ஏளனத்தையும் சாந்தமாகப் பொறுத்துக்கொண்டார். நம்பிக்கையினால், பேறுபெற்ற அப்பா கிரி, பதினைந்து ஆண்டுகள் தைரியத்துடனும் இளமைத் துணிவுடனும் தாக்குதல்கள், ஏளனங்கள் மற்றும் துன்புறுத்தல்களை, இந்தக் கடினமான சிரமங்களிலிருந்து எந்தச் சுமையும் இல்லாதது போல உணர்ந்து சகித்துக்கொண்டார்; அவர் புகார் செய்யவில்லை என்பது மட்டுமல்லாமல், புனிதத் தந்தை அவரைக் கேள்விக்குட்படுத்தியபோது, அவரைத் தாக்கியவர்களை அவர் வலிமையாகப் பாதுகாத்து நியாயப்படுத்தினார். விசுவாசத்தினால், புனிதப்படுத்தப்பட்ட தியோடோர், முதன்மையின் எண்ணங்களைக் கொண்டதற்காக, பெரிய பகோமியஸால் மூன்று ஆண்டுகள் திருச்சபையிலிருந்து நீக்கப்பட்டார், எந்த எதிர்ப்பும் புகாரும் இன்றி. விசுவாசத்தினால், அவர் மூன்று ஆண்டுகள் தன் தந்தையின் குச்சியைப் பொறுமையாகவும் ஆர்வமாகவும் கவனித்ததன் மூலம், கீழ்ப்படிதலின் பக்குவமான கனியை அறுவடை செய்தார். விசுவாசத்தினால், சதா ஜீவனுள்ளவரான அகாகியோஸ், சில சமயங்களில் கண்களுக்குக் கீழே காயங்களையும், சில சமயங்களில் கன்னங்களில் அடிகள் பட்ட தழும்புகளையும், சில சமயங்களில் ஒரு அங்கமோ அல்லது மற்றொன்றோ காயப்பட்ட நிலையையும் கொண்டிருந்தார்; இவை அனைத்தையும் அவர் பணிவோடு, எந்தப் புகாரும் இன்றி சகித்துக்கொண்டார்; இதற்காக அவர் அழியாமையின் தகுதியுடையவராகக் கருதப்பட்டார். விசுவாசத்தினால், சதாகாலங்களிலும் நினைவுகூரப்பட வேண்டிய சகரியா, தெய்வீக ஆவியால் நிரப்பப்பட்டிருந்தும், தனது காயங்களை மன அமைதியுடன் தாங்கிக்கொண்டார், ஆனாலும் தனது தந்தையிடமிருந்து ஒருபோதும் விலகவில்லை. விசுவாசத்தினால், ஒரு அற்புதமான மனிதன் முதலைக் கொண்டு செல்லப்பட்ட ஒரு ஆற்றை நீந்திக் கடந்தான். மேலும், கனவான்களாகிய பிதாக்களும் பரிபூரண மனிதர்களும் ஒவ்வொருவரும், விசுவாசம் என்ற ஆயுதத்தால் ஆயுதம் ஏந்தி, தீயவனின் சோதனைகளின் நெருப்பையும் நீரையும் கடந்து, நித்திய இளைப்பாறுதலின் ராஜ்யத்தில் பிரவேசித்தார்கள்.

22. நீங்கள் இரட்சிக்கப்பட விரும்பினால், அதற்கு எந்தத் தடையும் இல்லை. இரட்சிக்கப்பட்டவர்களின் மற்றும் இரட்சிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருப்பவர்களின் உண்மையான உதாரணங்கள் உங்கள் கண்முன்னே உள்ளன. என்னைப் பார்க்க வேண்டாம், ஆனால் என் வார்த்தைகளைக் கவனியுங்கள்: ஏனெனில் நான் ஒரு பாவியாக இருந்தாலும், உங்களுக்கு உண்மையைச் சொல்கிறேன், நேரான வழியைக் காட்டுகிறேன். ஆகவே, என் பிள்ளைகளே, கீழ்ப்படியாமையை ஒழித்து, நம்பிக்கையின்மையை அகற்றிவிட்டுப் பாடுபடுங்கள். கர்த்தருடைய கற்பனைகளின் வழியில் அஞ்சலத்துடன் நடவுங்கள். 'தேடுங்கள், அப்பொழுது கண்டடைவீர்கள்; தட்டுங்கள், அப்பொழுது உங்களுக்குத் திறக்கப்படும்' (மத்தேயு 7:7). இது உண்மை என்று எனக்குத் தெரியும், மேலும் அதில் நான் முற்றிலும் உறுதியாக நம்புகிறேன். உங்கள் கடமைகளைப் புகார் இல்லாமல் நிறைவேற்றுங்கள். உங்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டதை சோம்பலின்றி உழைத்துச் செய்யுங்கள். கீழ்ப்படியாதவர்களாகவோ, முரண்பட விரைவோராகவோ அல்லது பழிவாங்கத் தேடுவோராகவோ இருக்காதீர்கள்; உங்கள் ஆன்மாக்களின் மீது அழிவையும் நாசத்தையும் கொண்டுவருவதில் துணிச்சல் கொள்ளாதீர்கள். மகிமையைத் தேடாதீர்கள், அதை நீங்கள் வரும் காலத்தில் மட்டுமல்ல, இங்கும் இப்போதே அதன் முழுப் பிரகாசத்துடனும் காண்பீர்கள். உங்கள் கடமைகள் ஒப்படைக்கப்பட்டதில்—சிலர் அதிக மரியாதைக்குரியவர்களாகவும், மற்றவர்கள் குறைவானவர்களாகவும் இருப்பதில்—உங்களுக்குள் சண்டையிடாதீர்கள், அல்லது கூர்மையான மற்றும் அவமானப்படுத்தும் வார்த்தைகளால் ஒருவரையொருவர் தூண்டாதீர்கள்; அப்பொழுது நீங்கள் முதன்மையானவர்களாக அங்கீகரிக்கப்பட்டு, நித்திய தெய்வீக வாசஸ்தலங்களில் முதன்மையான இடத்தைப் பெறுவீர்கள். ஆனால் நாம் இதற்கு மாறாகச் செயல்பட்டால், நாம் அதன் எதிர்விளைவையே காண்போம் – மேலும், தீமைச் செய்பவர் ஒவ்வொருவர் மீதும், இப்போதும்கூட எதிர்காலத்திலும், கோபமும், சீற்றமும், அவமானமும் (ரோமர் 2:8, 9) வரும். இது உங்களுக்கு நேராமல் இருக்கட்டும்!

16. உங்கள் முன்னேற்றத்தைக் கண்டு நான் மகிழ்கிறேன்; ஆனால், நீங்கள் தேக்கமடைந்துவிடுமோ என்று அஞ்சி, நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன்: தகுதியற்ற அனைத்தையும் விலக்கி, சரியான அனைத்திலும் தீவிர ஆர்வத்துடன் ஈடுபட்டு, உங்கள் முன்னேற்றத்தின் ஓட்டத்தைத் தடுக்காதீர்கள்

16. 1) உங்கள் முன்னேற்றத்தைக் கண்டு நான் மகிழ்கிறேன்; ஆனால், நீங்கள் தேக்கமடைந்துவிடுமோ என்று அஞ்சி, நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன்: உங்கள் முன்னேற்ற ஓட்டத்தைத் தடுக்காதீர்கள், அழகற்ற அனைத்தையும் விலக்கி, நேர்மையான அனைத்திலும் தீவிர ஆர்வம் கொள்ளுங்கள். – 2) மரணத்தை எதிர்கொண்டு, நமது இதயங்களை நேர்மையாக்குவோம்; பெரிய உடல்சக்திச் செயல்களைச் செய்வது நமக்குக் கடினம்; ஆனால் நாம் நம் இதயங்களில் ஒரு நல்ல மனப்பான்மையைப் பேணிக்கொண்டால், விதி மற்றும் வழிகாட்டுதலுக்கு இணங்க, எல்லாவற்றிலும் அளவோடு சுயக்கட்டுப்பாடுடன் இருந்தாலும், நாம் பெரிய மனிதர்களுக்குப் பின்னால் பின்தங்கிவிட மாட்டோம். – 3) சமூக சகோதரத்துவம் அதன் அமைப்பிலும் அதன் அற்புதங்களிலும் அற்புதமானது: ஏனெனில், ஆசை மீதான ஒவ்வொரு வெற்றியும் ஒரு பேயை வெளியேற்றுவதாகும். [1, 18]

23. நீங்கள் உண்மையான பாதையில் நடந்து, ஒவ்வொரு நாளும் முன்னேற்றத்தில் முன்னேறிச் செல்லும்போது, உங்கள் மீட்புக்காக என் பணிவான ஆன்மா ஏங்கி, தீவிரமான விருப்பத்தால் எரிக்கப்படுகிறது. அனைத்தையும் நீங்கள் துறத்ததையும், உலகிலிருந்து உங்கள் தன்னலமற்ற விலகலையும், உங்கள் சொந்த உறவினர்களிடமிருந்து நீங்கள் மீளமுடியாத முறையில் விலகியதையும், உங்கள் உடைமைகள் அனைத்தையும் வீணடிப்பதையும், உங்கள் சொந்த விருப்பத்தையே சிலுவையில் அறைவதையும், மேலும் நீங்கள் அனைவரும் ஒரே மனதுடனும் இணக்கத்துடனும் ஒரே இலக்கை நோக்கி உழைப்பதையும் காண்பது எனக்கு ஆறுதல் அளிக்கிறது. ஆயினும், உங்களில் ஒருவருக்கு நீங்கள் நம்பும் ஆசீர்வாதங்கள் ஏதோ ஒரு வகையில் கிடைக்காமல் போய்விடுமோ என்ற அச்சமும் என்னைப் பற்றிக்கொள்கிறது. ஆகவே நான் உங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன், வேண்டிக்கொள்கிறேன்: உங்கள் முன்னேற்றத்தை நிறுத்தாதீர்கள், மாறாக உங்கள் சொந்த வளர்ச்சிக்கும் உங்கள் அண்டை வீட்டாரின் வளர்ச்சிக்கும் நன்மை செய்ய மேலும் தீவிரமாக உழைக்கவும், ஒவ்வொரு நாளும் கடவுளுக்கும் சகோதரத்துவத்திற்கும் முன் குறைபாடற்றவர்களாகவும் குற்றமற்றவர்களாகவும் உங்களை அர்ப்பணிக்கவும், மேலும் பொறாமை நிறைந்த ஆர்வத்திற்கோ, தீய முணுமுணுப்புகளுக்கோ, கடவுளற்ற பெருமைக்கோ, அடிமைத்தனமான பட்சப்பாட்டிற்கோ அடிபணியாமல், கீழ்ப்படிதலுடனும், அமைதியாகவும், சமாதானத்துடனும் செயல்படுங்கள், – வீண் பெருமையும் பேராவலும் இன்றி, ஞானத்துடனும் மனசாட்சியுடனும், நன்மையின் பொருட்டு, நமது புனித சபையின் பொருட்டு, கடவுளின் கட்டளைக்கும் நமது துறவியின் போதனைக்கும் இணங்க, சுருக்கமாகச் சொன்னால், நமது சொந்த மீட்பின் பொருட்டு, ஒவ்வொரு நாளும் கடவுளுக்குப் பிரியமான அந்த ஒரே ஒரு விஷயத்தைத் தேடி, அதற்காக மட்டுமே பாடுபட்டு, இந்த தற்போதைய வாழ்வின் முடிவு வரும் வரை.

24. கடைசி நேரம்கூட இன்னும் வரவில்லை, ஆனால் அது வேகமாக நெருங்கி வருகிறது; சிலருக்கு, அது ஏற்கனவே வாசலிலேயே நிற்கிறது. ஏன், அது நமது கண்களுக்கு முன்னாலும் நமது பாதங்களுக்கு முன்னாலும் நின்று கொண்டிருப்பது போல, நம் கண்முன்னும் காலடியிலும் நிற்பது போல ஏன் அது நம்மை அச்சமூட்டி, பணிவூட்டி, தூய்மைப்படுத்தி, எந்தத் தீமைக்காகவோ அல்லது நேர்மையான பாதையிலிருந்து விலகியதற்காகவோ உள்ள குற்ற உணர்விலிருந்து நம்மைத் திருப்புவதில்லை? மேலும், அது மரியாதை, அமைதி மற்றும் மன ஒருங்கிணைந்த நல்லிணக்கத்துடன் கூடிய ஒரு சமூக வாழ்க்கையை வாழவும், தெய்வீக வேதங்களைப் படிப்பதிலும், தூய ஜெபத்திலும், நமது திறனுக்கு ஏற்ப உழைப்பதிலும் நம்மைப் பயிற்றுவிப்பதில்லை. மேலும், நோன்பு என்பது ஒரு உடல் சார்ந்த பயிற்சியாக இருந்தாலும், அது புனிதமான பணிவின் வழிகாட்டுதலுடன் செய்யப்படும்போது, அது ஆன்மீக வாழ்விற்கான ஒரு வழியாகும். புனிதத் தந்தையர்களின் மாபெரும் செயல்களைச் செய்ய முயற்சிப்பது நமது சக்திக்கு அப்பாற்பட்டது—உண்மையில், அது புத்திசாலித்தனமற்றதும் கூட. ஆனால் மேலே கூறப்பட்டதைக் கவனிக்கட்டும் (அதாவது, ஆண்டவரின் பாடுகளின் நினைவு, மரியாதை, அமைதி, மன ஒருங்கிணைப்பு, வேத போதனை, தூய ஜெபம், உழைப்பு மற்றும் நமது சக்திக்கு ஏற்றவாறு நோன்பு), மேலும் நமது கீழ்ப்படிந்த நிலையில், சட்டத்தால் பரிந்துரைக்கப்பட்டபடி, உணவு மற்றும் பானத்தில், கடுமையான ஒழுக்கத்தைக் கடுமையாகப் பின்பற்றி, நமக்குப் பொருத்தமானதைத் தேர்ந்தெடுப்போம் – – ரொட்டி மற்றும் காய்கறிகளை மட்டுமல்லாமல், ஒயின் மற்றும் எண்ணெய், மற்றும் எப்போதாவது மீன் மற்றும் பாலாடைக்கட்டியை கூட, முறையான மிதமான அளவில் உட்கொள்ள வேண்டும், ஆனால் அது நமது சொந்த தீர்ப்பின்படி அல்ல: ஏனெனில் அது பொருத்தமற்றது, ஆனால் நாம் நிறுவியபடி, – மற்ற எல்லா விஷயங்களிலும் புத்திசாலித்தனமாகவும் விவேகத்துடனும் செயல்பட வேண்டும், – நாம் உறங்கினாலும், ஓய்வெடுத்தாலும், நடந்தாலும், அமர்ந்தாலும், ஒன்று கூடி உரையாடினாலும், அல்லது கொண்டாடினாலும் – நாம் பயிரிடுவதாயினும், விதைப்பதாயினும், கட்டுவதாயினும் அல்லது மரவேலை செய்வதாயினும் அப்படியே – இந்த முறையில் நம்மை நடத்திக்கொள்ள வேண்டும், மேலும், நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன், அந்த முன்னோர்களின் மகத்துவத்திற்கு நாம் எந்த வகையிலும் குறைவடைய மாட்டோம்.

25. நமது இறைவனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் பெயரில், வெவ்வேறு நாடுகளிலிருந்தும், குலங்களிலிருந்தும், வெவ்வேறு வயதுடையவர்களும், வெவ்வேறு வாழ்க்கை முறைகளைக் கொண்டவர்களும், ஒருமித்த செயலுக்கும் ஒருமித்த சேவைக்கும் இணக்கப்படுத்தப்பட்டு, வழிநடத்தப்பட்டு, ஒரே உடலாக நாம் கூடி இணைவது ஒரு பெரிய காட்சியும் அற்புதமுமாகும், இதனால், ஆவியில் பலராக இருந்தாலும், பல இதயங்களும் பல மனங்களும் கொண்டிருந்தாலும், ஒரே மனதாகவும் ஒரே இதயமாகவும் இருக்கிறது—எந்தத் தீய நோக்கத்திற்காகவும் அல்ல, மாறாக தேவனைத் திருப்திப்படுத்தவும், பரிசுத்தத் திருத்தூதர் மூவொருவர் மகிமைக்காகப் பணியாற்றவும். இவ்வாறு நமது சபை (சகோதரத்துவம்) தானாகவே பெரியதும் மரியாதைக்குரியதும், பெரிய அற்புதங்களுக்குச் சமமானதுமாகும்; ஆனால் நாம் வாழ வேண்டிய விதத்தில் வாழ்ந்தால், அதற்குள் உண்மையான அற்புதங்கள் நிகழ்கின்றன. ஏனெனில், இங்கும் பிசாசுகள் துரத்தப்படுவதில்லையா? – அவை துரத்தப்படுகின்றன, அதுவும் இந்த நாளிலோ அல்லது அந்த நாளிலோ அல்ல, ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு மணி நேரமும் கூட – அவை துரத்தப்பட்டு சுட்டெரிக்கப்படுகின்றன. நம் ஒவ்வொருவரும் ஒரு விருப்பத்தை வெல்வதன் மூலம், அந்த விருப்பத்தின் பேயை எரித்து விரட்டுகிறோம்: விபச்சாரத்தைக் வெல்பவன் விபச்சாரத் தீயசக்தியை விரட்டுகிறான்; சோம்பலை வெல்பவன் சோம்பல் தீயசக்தியை விரட்டுகிறான்; கோபத்தையும் வெறுப்பையும் வெல்பவன் கோப வெறுப்புத் தீயசக்தியை விரட்டுகிறான்; கண்டனத்தையும் முணுமுணுப்பையும் வெல்பவன் கண்டன முணுமுணுப்புத் தீயசக்தியை விரட்டுகிறான். அவ்வாறே மற்றப் பற்றுகளை வெல்வதையும் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஆகவே, நீங்கள் விரும்பினால், நீங்கள் அற்புதங்கள் செய்பவர்கள் அல்லவா? – மேலும், இறைவன் உங்கள் வாழ்க்கை முறையை, அத்தகைய அற்புதங்களைச் செய்த பாலைவனத் தந்தையர்கள் மற்றும் தூணில் நின்றவர்களின் வீரச்செயல்களாக ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

17. நீங்கள் ஏன் உலகை விட்டு விலகினீர்கள்? தூய்மையடைய; மேலும் இந்த வாழ்க்கையின் உணர்வோடு, குறிப்பாக ISO-வின் மீதான நம்பிக்கையுடன் வாழும் பேறு பெற்றவர்.

17. 1) நீங்கள் ஏன் உலகை விட்டு விலகினீர்கள்? தூய்மையடைவதற்காக; மேலும் இந்த வாழ்க்கையின் ஆவியிலே, குறிப்பாக உறுதியான விசுவாசத்தில் வாழ்கிறவன் பாக்கியவானாகிறான். – 2) மக்கள் இரட்சிக்கப்படுவதற்காக நமது மடாலயத்திற்கு வருகிறார்கள்: ஆகவே, அவர்களுக்கு மடாலய வாழ்க்கை மற்றும் மடாலய ஒழுக்கத்தின் ஒரு முன்மாதிரியைக் காட்டுங்கள். [1, 19]

26. நாம் நம்மைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருந்து, விழிப்புடன் இருந்து, நம் எண்ணங்களைக் கடவுளிடம் உயர்த்துவோம். பெருமைமிக்க அர்செனியூஸின், 'அர்செனியூஸே, நீ ஏன் இங்கு வந்தாய்?' என்ற அந்த என்றும் மறக்க முடியாத அறிவுரையை நாம் அடிக்கடி நினைவுகூர்வோம். ஏனெனில் நாமும் உலகை விட்டு விலகியிருக்கிறோம். – அப்படியானால் ஏன்? – மாம்சத்தின் இளைப்பாறுதலுக்காக அல்ல, இன்பங்களை அனுபவிப்பதற்காக அல்ல, அல்லது வெறுமனே படிக்கவும் எழுதவும் அல்லது அழகாக எழுதக் கற்றுக்கொள்வதற்காகவோ, அல்லது அறிவைப் பெறுவதற்காகவோ, அல்லது சிறந்த வாசகர்களாக ஆவதற்காகவோ அல்ல; அதுபோலவே, சுயநலச் செயல்களில் ஈடுபடுவதற்கோ, புகழைத் தேடுவதற்கோ, தற்பெருமை பேசுவதற்கோ, மற்றவர்களை விட நம்மை உயர்வாகக் கருதுவதற்கோ, அல்லது ஆதிக்கம் செலுத்துவதற்கோ அல்ல, – அத்தகைய எதற்கும் அல்ல; ஆனால் எதற்காக? – பாவங்களிலிருந்து தூய்மைப்படுத்தப்படவும், தேவ பயபக்தியை ஆடையாக அணியவும், மரணமட்டும் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ளவும், சிலுவை மரணம், அதாவது, ஒருவரின் சொந்த விருப்பங்களைத் துறந்து, மாம்சத்தின் இச்சையைக் கொன்று, ஒருவரின் எதிரியான சாத்தானுக்கு எதிராகப் போரிட்டு, 'ஆட்சிப்பீடங்களுக்கும், அதிகாரங்களுக்கும், இந்த உலகின் இருண்ட காலத்தின் ஆளுகை செய்பவர்களுக்கும் எதிராக'ப் போராடுவதற்குக் கூட, (எபே. 6:12), மாம்சத்தின் பல்வகைப் பொல்லாத இச்சைகள் முன் தோற்காமல் இருப்பதற்காகவும், இறுதியாக, உங்கள் ஆவிக்குரிய தந்தையான இகூமெனின் பரிந்துரையில் ஒரு வலிமையான விசுவாசத்தைப் பெறுவதற்காகவும், அதன் மூலம் நாம் துன்மார்க்கனுடைய அக்கினிக் கணைகள் அனைத்தையும் உண்மையாகவே அணைக்க முடியும் (எபே. 6:16). இப்போது என்னிடம் சொல்லுங்கள், உங்களைப் பற்றி எப்படி இருக்கிறது? – ஆராய்ந்து, சிந்தித்து, விசாரியுங்கள். மேலும், உங்கள் மத்தியிலும் உங்கள் உள்ளத்திலும் உள்ள, கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்கும், பாவ வியாபாரிகளிடம் தன்னை இரையாக ஒப்புக்கொடுக்காத, கீழ்ப்படிதலில் உறுதியுடன் நிற்கும், பரிபூரண அறிக்கையால் ஒளி பெறும், கடவுள் அருளிய தாழ்மையாலும் பொன்னிறமான, கிறிஸ்துவைப் போன்ற கீழ்ப்படிதலாலும் ஒளிமயமாக விளங்கும் அந்த மனிதன் பாக்கியவானாக இருக்கிறான், மேலும், ஊதா நிற மேலங்கியை அணிந்தது போல, தனது ஆன்மீகத் தந்தையான மடாலயத் தலைவரின் மீதான அசைக்க முடியாத விசுவாசத்தில் மூழ்கி, அவர் விதித்த பணிகளில் தடுமாறாமல், அவரது முடிவுகளுக்கு முன்பாக எதையும் முன்முடிவாகக் கருதாமல், மேலும் பூமியில் தனக்கு மிகவும் மீட்பளிப்பதாக மடாலயத் தலைவர் கருதுவதை விட வேறு எதையும் கருதாமல் இருப்பவர்— —. நான் இங்கு என்னைப் பற்றிச் சொல்லவில்லை, மாறாக கடவுளின் கட்டளைகளைக் கடுமையாகக் கடைப்பிடிப்பவர்களைப் பற்றித்தான் குறிப்பிடுகிறேன் என்பதை நான் சுட்டிக்காட்ட வேண்டும்.

27. ஆன்மாக்கள், உண்மையாகவே கடவுளால் அனுப்பப்பட்டு, நமது மடாலயத்தில் இரட்சிக்கப்படுவதற்காக நம்மிடம் வருகிறார்கள். அதனால்தான், நாம் கட்டளைகளை மிக முழுமையாகவும் கடுமையாகவும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். அவர்கள் ஒளி பெறுவதற்காகவே வந்திருக்கிறார்களே தவிர, இருள் சூழ்வதற்காக அல்ல. ஆகவே, என் சகோதரர்களே, நான் இருளாக இருந்தாலும், நீங்கள் பிரகாசியுங்கள்; நான் அழிவுப் பண்புகளால் நிரம்பியிருந்தாலும், நீங்கள் அருள் நிறைந்த நற்பண்புகளால் நிறைந்திருங்கள். – உங்கள் புகழ்ச்சி எதில் அடங்கியிருக்க வேண்டும்? உங்கள் சகோதரனுக்கு வார்த்தையில் வழிவிடுவதில், அவரை ஒருபோதும் எதிர்க்காமல் இருப்பதில், எதற்கும் முணுமுணுக்காமல் இருப்பதில், தீங்கு எண்ணாத ஆட்டுக்குட்டிகளாக இருப்பதில், முட்கள் நிறைந்ததாக இல்லாமல், நமது தலைமை மேய்ப்பரான கிறிஸ்துவின்முன் சாந்தமாகவும்; அநாகரிகமான சிரிப்பையும் வெட்கக்கேடான பேச்சையும் தவிர்க்கவும்; சங்கீதங்களைப் பாடும்போது விழிப்புடன் இருக்கவும், ஜெபத்தில் எச்சரிக்கையுடன் இருக்கவும் வேண்டும். ஆகவே, என் பிள்ளைகளே, நீங்கள் உங்களைத் தூய்மைப்படுத்தவும், கற்புடன் வாழவும், உங்களைப் பரிபூரணப்படுத்தவும், பரிசுத்தமாக்கிக் கொள்ளவும், தேவர்களுக்குச் சமமாக மாறவும் (இது ஒரு துணிச்சலான கூற்றாகத் தோன்றினாலும்) மேலும் தீவிரமாகப் பாடுபடுங்கள். ஏனெனில், இரட்சகர் சங்கீதக்காரரின் மூலம், 'நீங்கள் தேவர்கள், உன்னதமானவருடைய புத்திரர்கள்' என்று கூறி வாக்குறுதியளித்தார். (திபா. 81:6; யோவா. 10:34).

18. சபை வாழ்க்கை மிகவும் போற்றத்தக்கது; அதன் ஆவியில் வாழ்கிறவன் பேறு பெற்றவன்

18. 1) சமுதாய வாழ்க்கை மிகவும் போற்றத்தக்கது; அதன் உணர்வோடு வாழ்பவர் பேறுமிக்கவர். – 2) ஒருவர் தன் நாட்களை வீணாகக் கழிக்காமல், மேலும் மேன்மை அடைய எப்போதும் முயல வேண்டும். – 3) தந்தையருக்கு மகிமை! அவர்கள், உண்மையின் வார்த்தையைக் கேட்டு, முன்மாதிரியான துறவற வாழ்க்கையை வாழ்ந்தார்கள்: அவர்களின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றுங்கள். [1, 20]

28. உங்கள் மதிப்புமிக்க ஆன்மாக்களின் இரட்சிப்புக்காக ஆர்வமாக இருப்பீர்களாக என்று நான் உங்களை மனப்பூர்வமாக வேண்டுகிறேன். ஏனெனில், நமது மதிப்புமிக்க வாழ்க்கை முறையின் நினைவூட்டலை விட வேறு எதுவும் உங்களுக்கு அதிக நன்மை பயக்கும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. நான் எப்போதும் ஒரே விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசுவதால் சோர்வடையாதீர்கள். – அப்படியானால், நாம் வேறு எதைப் பற்றி விவாதிக்கப் போகிறோம்? – நாம் தொடங்கிய வாழ்க்கை முறையை மாற்றி, நமது உரையாடலில் வேறு விஷயங்களுக்குத் திரும்ப வேண்டுமா? – இல்லை; நாம் ஒரே விஷயத்தை மீண்டும் மீண்டும் பேசுவதையும், ஒரே பொருளைப் பற்றித் திரும்பத் திரும்பப் பேசுவதையும் நிறுத்தக்கூடாது; மேலும், நல்லதைப் புகழ்வதையும், தீயதைக் கண்டிப்பதையும் நாம் ஒருபோதும் நிறுத்த மாட்டோம் – உலகத்திலிருந்து முழுமையாக விலகி இருப்பதும், சகோதரர்களின் இணக்கமான கூட்டு வாழ்வும் எவ்வளவு நல்லது மற்றும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது என்று அறிவிப்போம்; மேலும், உண்மையாகவே 'அபிஷேகத் தைலம்' 'ஆரோனின் தாடி மீது, தாடி மீதே வழிவதை' உறுதிப்படுத்துவோம் (சங். 132:2), இந்த சமூகத்தில் நுழைந்த எவரேனும், தன்னைத் தாழ்மையால் ஆக்கிக்கொண்டு, கீழ்ப்படிதலால் மூடிக்கொண்டு, தன் சொந்த விருப்பத்தை அடக்க முயன்று, கடவுள் மீதான அன்பின் ஆழத்தைத் தழுவி, ஆவியால் வலிமையிலிருந்து வலிமைக்கு உயர்ந்தெழுந்தால், அனைத்தையும் நேசிக்கிறார், மேலும் சமுதாயத்தின் விதியால் தேவைப்படுபவற்றை எல்லாம் பொறுமையுடன் நிறைவேற்றுகிறார், எதிலும் வஞ்சனை இல்லாமல், பணிவான புதியவரைக் கடவுளிடமிருந்தும் அபேட்டிடமிருந்தும் பிரிக்கக்கூடிய சந்தேகத்திற்கிடமான எண்ணங்களையோ அல்லது திட்டங்களையோ மனதில் கொள்ளாமல் இருக்கிறார். ஆகவே, சகோதரர்களே, சமூகத்தில் இருக்கும் மற்றும் நடக்கும் அனைத்தையும், சில விஷயங்கள் விரும்பத்தகாததாகத் தோன்றினாலும், அன்புடன் புனிதமானதாகவும் மீட்பளிப்பதாகவும் ஏற்றுக்கொள்வோம்; ஏனெனில் இதன் மூலம் நமது கரடுமுரடான தன்மைகள் மென்மையாக்கப்பட்டு, நாம் செம்மைப்படுத்தப்படுகிறோம், அதனால் நமது இலக்கை நோக்கி எளிதாக உருண்டு செல்ல முடியும்.

29. ஒருவருக்கொருவர் நன்மை செய்யப் பாடுபடுங்கள், உங்கள் சொந்த நலன்களைத் தேடாதீர்கள், மாறாக, ஒவ்வொரு வகையிலும் சமூகத்திற்கு நன்மை பயப்பதைத் தேடுங்கள்; மேலும், உங்கள் ஆன்மாக்களில் நீங்கள் மேலும் மேலும் வலிமையுடனும் தூய்மையுடனும் வளரும்போது, இடைவிடாத கீழ்ப்படிதலில் உங்களை வைத்துக்கொள்ளுங்கள், தினமும் உங்களைப் புதுப்பித்துக்கொள்ளுங்கள், மேலும் நாட்கள், மாதங்கள் மற்றும் ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல, செழித்து வளர்ந்து நற்பண்பில் முன்னேற இன்னும் நேரம் இருக்கும்போதே, மேலும் மேலும் சிறந்ததை நோக்கி முன்னேறிச் செல்லுங்கள். சோம்பலாக இருக்காதீர்கள்; தூக்கத்திற்கும் அலட்சியத்திற்கும் அடிபணியாதீர்கள்; இந்த வாழ்க்கையின் நாட்களை வீணாகக் கழிக்காதீர்கள். கணக்குக் காட்ட வேண்டிய நேரம் வரும்போது, நமது உழைப்புகளின் பலன்களையும், நமது கவனக்குறைவின் வறட்சியையும் நாம் தெளிவாகக் காண்போம்; நம்மிலும் நமது வேலையிலும் கவனம் செலுத்துவதன் மூலம் நாம் பலன் தந்துள்ளோம் என்பதையும், இதைப் புறக்கணிப்பதன் மூலம் நம்மீது நாமே அழிவைக் கொண்டு வந்துள்ளோம் என்பதையும் நாம் காண்போம்.

30. நமது புனிதமான மற்றும் மரியாதைக்குரிய, உண்மையிலேயே ஞானமும் விவேகமும் கொண்ட முன்னோர்களின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஆன்மாக்களுக்கு மகிமை! அவர்கள் சத்திய வார்த்தையை வீணாகக் கேட்கவில்லை; அதைத் தள்ளிவிடவும் இல்லை, காலால் மிதிக்கவும் இல்லை: மாறாக, அவர்கள் தங்கள் நெற்றிக் வியர்வையுடன் விடாமுயற்சியுடன் உழைத்தனர், தங்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டனர், தங்கள் சொந்த விருப்பத்தை அடக்கிக்கொண்டனர், கடைசியாக இருக்க விரும்பினர், எல்லா காரியங்களிலும் எளிமையையும் வறுமையையும் நேசித்தனர், மேலும் மோதலைத் தவிர்த்தனர், மேலும், அவர்கள் எல்லாவற்றையும் மகிழ்ச்சியுடன் பொறுமையுடன் சகித்துக்கொண்டனர்; தங்கள் தந்தையரின் கட்டளைகளுக்கு மனமுவந்து கீழ்ப்படிந்தனர்; விசுவாசத்தால் கனன்று எரிந்தனர்; மௌனத்தை நேசித்தனர்; பலவீனர்களின் பலவீனங்களைச் சுமந்தனர், வீரமரணம் அடைந்தவர்களைப் போல, அவர்களுக்காகத் தங்கள் சொந்த இரத்தத்தைச் சிந்தவும் தயாராக இருந்தனர். இன்னும் என்ன சொல்ல இருக்கிறது? உங்கள் முன்னோர்களையும் தலைவர்களையும் நீங்கள் அறிவீர்கள்; அவர்களைப் பின்பற்றுங்கள், அவர்களின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்தொடருங்கள், மேலும் அவர்களின் மகிமையில் பங்குகொள்ள நீங்கள் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படட்டும்.

19. உங்கள் ஒவ்வொருவரும் உங்கள் குணத்தில் மேலும் மேலும் சிறந்து விளங்குவீர்களாக: கீழ்ப்படிபவர்கள் கீழ்ப்படிதலிலும்; பணிவானவர்கள் பணிவில்; உழைப்பாளர்கள் உழைப்பிலும் சிறந்து விளங்குவீர்களாக

19. 1) உங்கள் நற்பண்பில் ஒவ்வொருவரும் மேலும் மேலும் சிறந்து விளங்குவீர்களாக: கீழ்ப்படிதலில் கீழ்ப்படிபவர்கள்; பணிவில் பணிவானவர்கள்; உழைப்பில் உழைப்பாளர்கள். – 2) உங்களுக்கு ஒப்புறுதிப் பணியாக எது ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அதில் விடாமுயற்சியுடன் இருங்கள். – 3) நீங்கள் இவ்வாறு செயல்பட்டால், இறைவன் இங்கும் வரும் காலத்திலும் உங்களுக்கு ஆறுதல் அளிப்பார். [1, 21]

31. நீங்கள் தொடங்கியது போலவே தொடருங்கள், மேலும் நற்செயல்களைச் செய்வதை நிறுத்தாமல், அவற்றை மேலும் மேலும் பழகுங்கள்; உங்கள் ஆன்மா மேலும் மேலும் பிரகாசமாகத் தகழட்டும், மேலும் பரலோக வாழ்வின் உயரங்களை நோக்கி விரைந்து செல்லுங்கள். 'கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிபவராக'—மேலும் கீழ்ப்படிதலுடன் இருங்கள், அப்போதுதான் கீழ்ப்படிதலின் பலனை அறுவடை செய்ய முடியும். அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களுக்கு மட்டுமல்ல, சாதாரண மக்களுக்கும், அவர்கள் என்ன கட்டளையிட்டாலும், எந்தவித சலசலப்பும் எதிர்ப்பும் இன்றி கீழ்ப்படியுங்கள். 'தாழ்மையுள்ளவராக'—மேலும் தாழ்மையுடன் இருங்கள், அனைத்திலும் இணங்கி, எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக்கொண்டு, தன்னைத் தாழ்த்திப் பார்த்து, எளிமையான வெளித்தோற்றத்துடனும், மென்மையான குரலுடனும், குறைந்த சொற்களுடனும், ஒருவேளை ஒரு காலத்தில் உயர்ந்த பிறவி எடுத்தவர் என்றோ, நீண்டகாலமாக மடாலய வாழ்க்கையில் வாழ்ந்து வருகிறார் என்றோ, அல்லது உயர் பதவியை வகித்து பல கடமைகளைச் செய்கிறார் என்றோ எண்ணம் கொள்ளாமல், – இதை நான் மேலும் சேர்ப்பேன் – நீங்கள் புத்திசாலி, கம்பீரமானவர், இனிமையான பேச்சு நடத்தை கொண்டவர், எதையும் செய்யக்கூடியவர், அல்லது வேறு ஏதேனும் பாராட்டத்தக்க குணங்களைக் கொண்டவர் என்பதற்காக மட்டும், உங்கள் கண்களை உயர்த்தாமலும், கடுமையான பாவனையைக் காட்டாமலும் அல்லது எந்தவொரு குறிப்பிட்ட நடையையும் காட்டாமலும் இருப்பது. தனக்கு நம்பிக்கையுடன் ஒப்படைக்கப்பட்ட கீழ்ப்படிதலைச் செய்வதில் 'விடாமுயற்சியுடனும்' மெனக்கெடலுடனும், மனிதர்களுக்கு அல்ல, ஆண்டவருக்கு வேலை செய்வது போல உழைத்து, மிகவும் கடினமான பணிகளைத் தன்മേல் ஏற்றுக்கொண்டு, தன் அண்டை வீட்டாருக்காகத் தன்னை வருத்தி உழைப்பதில் மகிழ்ந்து, அதன் மூலம் பரலோகத்தில் தனக்கு ஒரு பெரிய வெகுமதி சேர்க்கப்படுகிறது என்ற திடமான நம்பிக்கையுடன், அவன் மேலும் மேலும் வெட்கமற்ற ஒரு தொழிலாளியாகத் தன்னை நிரூபிக்கிறான்.

32. நாம் அனைவரும்—திராட்சைக் குடிசைப் பணியாளராக, மருத்துவமனைப் பணியாளராக, அழகெழுத்தாளராக, திராட்சைத் தோட்டக் காவலராக, சந்தைத் தோட்டக்காரராக, காலணித் தொழிலாளியாக, சமையல்காரராக, நிர்வாகியாக, ஆசிரியராக, காவல்காரராக, எழுப்பும் பணியாளராக, ஒழுங்கமைப்பாளராக, விளக்கேற்றுபவராக, பேக்கராக, தச்சராக, அல்லது எந்தப் பணிக்காக நியமிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அது பெரியதாக இருந்தாலும் சரி, சிறியதாக இருந்தாலும் சரி—நாம், முடிவில்லாத ஆசீர்வாதங்களுக்கான அணைக்க முடியாத ஏக்கத்துடன், எதிர்காலத்தை நோக்கிய இடைவிடாத ஓட்டத்தில், நம்முடைய உழைப்புகளைத் துணிச்சலாகச் செய்து, எல்லாவற்றையும் மனமுவந்து சகித்து, தேவனுக்குப் பிரியமான அனைத்தையும் செய்து, ஒருவருக்கொருவர் தியாகம் செய்து, ஒவ்வொருவரும் தன் சகோதரனுக்காகத் தன் உயிரையும் கொடுக்கத் தயாராக இருக்கும் அளவிற்கு நமக்கு நாமே பயனளிப்போம்.

33. நீங்கள் இவ்வாறு செயல்பட்டால், தேவனுடைய ஒரேபேறான குமாரன் உங்களை ஆறுதல்படுத்துவார்—தேவன் பிதாவுக்குக் கீழ்ப்படிவதற்காக, தம்மைத்தாமே மிகவும் தாழ்த்திக்கொண்டு, அனைத்திற்கும் ஆண்டவராக இருந்தும் ஒரு ஊழியக்காரராக மாறி, மரணத்தை—அதாவது சிலுவையின் மரணத்தை—ருசித்தவராகிய அவர்,– எனக்கு, ஒரு பாவிக்கு, மற்றும் கற்பனைகளைக் கடைப்பிடிக்கும் உங்களுக்கு, உங்கள் கிரியைகளைக் காண்கிற அனைவராலும் புகழப்படும் இவ்விடத்தில் மட்டுமல்ல, இருதரப்பினருக்கும் மகிழ்ச்சியும், சொல்லக்கூடாத சந்தோஷமும் இருக்கும். – பாவியான எனக்கும், கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்கும் உங்களுக்கும், உங்கள் செயல்களைக் காணும் அனைவராலும் இங்கு புகழப்படுவதோடு மட்டுமல்லாமல், பகைக்கு எதிரான உங்கள் போராட்டங்கள் மற்றும் அவனது தாக்குதல்களையும் தந்திரங்களையும் நீங்கள் தடுப்பதிலும், வரவிருக்கும் காலத்திலும், கிறிஸ்து தேவனுடைய மகிமையின் சந்நிதியில் தேவதூதர் குழுக்களுடன் நீங்கள் மகிழ்ச்சியடையும் இடத்திலும், 'மகிழ்ச்சியடைபவர்கள் அனைவரின் குடியிருப்பு' இருக்கும் இடத்திலும் மகிழ்ச்சி இருக்கும்.

20. உங்கள் வெற்றிகளில் நான் மகிழ்கிறேன்… சிலரில் பணிவின் மூலம், மற்றவர்களிடத்தில்

20.

1) உங்கள் வெற்றிகளில் நான் மகிழ்கிறேன்… சிலரிடம், பணிவு; மற்றவரிடம்… (துறவறநெறிக் குணங்களைப் பட்டியலிடுகிறார்). – 2) அதேபோல – இந்த எண்ணத்தை மேலும் தூரமாகவும் உயரமாகவும் கொண்டு செல்வது போல: நமக்கு முன்னால் நீண்ட ஆயுள் இருக்கிறது... நமக்கு நேரம் கிடைக்கும். – 3) இயற்கையான வரங்களாலோ அல்லது பெறப்பட்ட உடைமைகளாலோ பெருமையடையாதீர்கள், ஏனெனில் கடவுள் இன்னும் அதிகமாகக் கொடுப்பார்; மாறாக – இழப்பு ஏற்படும். [1, 22]

1. ஒரு விவசாயி விளைச்சல் நிறைந்த வயலைக் கண்டு மகிழ்கிறான்; ஆனால் துறவிகள் தங்கள் பராமரிப்பில் ஒப்படைக்கப்பட்ட ஆன்மாக்களின் ஆன்மீகப் பழங்களைக் கண்டு அதைவிட அதிகமாக மகிழ்கிறார்கள். நீங்களும் எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறீர்கள், என் பிள்ளைகளே, என் நடுகை, கடவுளின் சொந்த அறுவடை (1 கொரி. 3:6). இரட்சிப்புக்குத் தேவையான அனைத்திற்கும் உங்கள் விடாமுயற்சி, ஆர்வம் மற்றும் உற்சாகத்தைக் காணும்போது நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன். மென்மையைக் காட்டுபவர்களால், அயராத உழைப்பைக் காட்டுபவர்களால், அடக்கத்தையும் மரியாதையையும் காட்டுபவர்களால், எதிரியின் தந்திரங்களைத் தடுத்து வெல்பவர்களால், தங்களுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட கடமைகளைப் புகார் இல்லாமல் நிறைவேற்றுபவர்களால், அமைதியையும் சாந்தமான ஆவியைக் காட்டுபவர்களால், குணாதிசயத்தில் எளிமையைக் காட்டுபவர்களால் நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன், சிலரிடம், என் கௌரவத்தை விட என் தாழ்மையின் மீது விசுவாசம்; சிலரிடம், பற்று அற்ற தன்மையும் அமைதியை விரும்பாத குணமும்—ஆயினும் உங்கள் அனைவரிடமும், பரலோகத்திலிருந்து வரும் தேவனுடைய வழிகாட்டுதலினாலும், என்னுடையவும் உங்கள் தந்தையின்வும் ஜெபத்தினாலும் ஏற்படுகிற, ஆன்மீக முன்னேற்றமும் பரிபூரணமும், ஒரே உடலில் அன்பான ஐக்கியமும் காணப்படுகிறது. இதில் நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன், மேலும் வியப்படைகிறேன், ஏனெனில் இது உண்மையிலேயே ஒரு வியப்புக்குரிய காரியம்.

2. என் கவனக்குறைவாலும், அவருடைய பாவங்களைக் குறித்த என் ஆழ்ந்த துக்கத்தினாலும், கர்த்தர் நம்முடைய மேல் நீட்டப்பட்ட அவருடைய கிருபையான வலதுகையை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் போகக்கூடுமோ என்று நான் அஞ்சுகிறேன் – மேலும் பேசுவதற்கே தகுதியற்றதும், சிந்திப்பதற்கே தகுதியற்றதுமான ஒன்று நம் நடுவே நுழைந்துவிடக்கூடுமோ என்றும் அஞ்சுகிறேன் – அது எந்தவொரு ஆத்துமாவின் சோம்பலும் துயரமுமோ, அல்லது மறைக்கப்பட்டதாக இருந்தாலும் வெளிப்படையானதாக இருந்தாலும் ஒரு வீழ்ச்சியோ. ஆகவே, உங்கள் மீது நீங்கள் கவனமாயிருங்கள்; நீங்கள் தீர்மானித்த பாதையிலிருந்து விலகாதிருங்கள், மாறாக, அதில் உறுதியாய் நின்று, மகிமையிலிருந்து மகிமைக்கும் பரிசுத்தத்திலிருந்து பரிசுத்தத்திற்கும் உருமாற்றம் அடையுங்கள். உறுதியாக இருங்கள், கடவுளுக்கும் தூதர்களுக்கும், என் தாழ்மையுக்கும் முன்பாக நீங்கள் வாக்குறுதியளித்த செயல்களின் வட்டத்திலிருந்து விலகாதீர்கள்; மாறாக, உழைப்பின்மேல் உழைப்பைச் சேருங்கள். நீண்ட ஆயுள் பற்றிய எண்ணம் உங்களைக் கலக்கமடையச் செய்யாமலும், சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் சுயஒழுக்கத்துடன் வாழும் உங்கள் உறுதியான தீர்மானத்தை அது பலவீனப்படுத்தாமலும் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். இந்த எண்ணம் பொய்யானது: ஏனெனில் நமது வாழ்க்கை என்ன? ஒரு கனவு மற்றும் ஒரு நிழல். இந்த எண்ணம் பொய்யானது, ஆனாலும் அது வஞ்சிக்கிறது: ஏனெனில், பணிவைப் பணிவுடன் சேர்ப்பதற்கும், கீழ்ப்படிதலைக் கீழ்ப்படிதலுடன் சேர்ப்பதற்குப் பதிலாக, அது ஒருவரை , தனக்குத் தானே ஒன்றன்பின் ஒன்றாகச் சலுகைகளை வழங்கிக்கொள்ளத் தூண்டுகிறது, இது பெரும்பாலும் கடவுளுக்குப் பிரியமான வாழ்க்கையின் முழுமையான சீர்கேட்டிற்கு வழிவகுக்கிறது.

3. உங்களுக்குப் பரிபூரணமாகத் தோன்றுவது, பாவத்தின் முள்ளாக மாறிவிடாதபடி கவனமாக இருங்கள், – எல்லாவற்றையும் விரைவாகக் கற்கும் உங்கள் திறமல்ல, உங்கள் அறிவல்ல, ஆன்மீக வாழ்வில் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு அனுபவமல்ல, அவ்வப்போது வரும் உங்கள் நல்ல மனசாட்சியல்ல, உங்கள் விடாமுயற்சியல்ல, கைவினைத் திறமையல்ல, இணக்கமான உங்கள் பாடல் திறமையல்ல, இனிமையான உங்கள் குரலல்ல, உங்கள் கண்ணியமான நடையல்ல, அல்லது இது போன்ற வேறு எதுவுமல்ல. இவை அனைத்தும் கடவுளிடமிருந்து வந்த வரங்கள், அவை படைத்தவராகிய கடவுளுக்கு முன்பாக உங்கள் பயத்தையும் தாழ்மையையும் அதிகரிப்பதற்குப் பயன்பட வேண்டும். இந்த மனப்பான்மையைக் கொண்டிருப்பதன் மூலம், நாம் அவரை நம்மீது இன்னும் அதிக இரக்கமுள்ளவராகவும், அவருடைய வரங்களில் இன்னும் அதிக தாராளமுள்ளவராகவும் மாற்றுவோம் – மேலும் நாம் எல்லா நன்மைகளாலும் செல்வந்தராய், வரம் மேல் வரமாக அலங்கரிக்கப்பட்டு, கடவுளுக்கு ஒரு பரிசுத்த ஆலயமாக மாறுவோம். மறுபுறம், நாம் கடவுளுக்கு முன்பாக தலைநிமிர்ந்து, நம் சகோதர சகோதரிகளுக்கு முன்பாக பெருமையுடன் நடந்துகொண்டால்—புருவங்களை உயர்த்தி, தோள்களைக் குலுக்கி, ஆணவமான நடையைக் கொண்டாடி, இது ஏன் செய்யப்பட்டது, அது ஏன் இப்படிச் செய்யப்பட்டது, வேறு விதமாக ஏன் இல்லை, அல்லது இது போன்ற ஒரு கடமையைக் கண்காணிக்கும் பொறுப்பு எனக்கு ஏன் வழங்கப்படவில்லை என்று கேட்பதன் மூலம், மேலும், அந்த நபர் ஏன் அந்தந்தப் பணிகளைக் கவனிக்கிறார், அந்தப் பணிகளே முற்றிலும் தேவையற்றவை, வெறும் உழைப்பையும் நேரத்தையும் வீணடிப்பவை என்று வினவினால் – நாம் இப்படி நடந்துகொண்டால், ஒரு செழிப்பான காலத்தை வறண்ட காலமாக மாற்றிவிடுவோம், லாபகரமான காலத்தை நஷ்ட காலமாகவும், நல்ல செயல்களின் காலத்தை அழிவுகரமான செயலற்ற தன்மை மற்றும் தீயொழுக்கமாகவும் மாற்றிவிடுவோம் – மேலும் நற்பண்பு என்ற மலைக்கு ஏறுவதற்குப் பதிலாக, பாவம் என்ற பாதாளத்திற்குள் மேலும் மேலும் ஆழமாக இறங்குவோம்.

21. நல்லவர்களாக இருங்கள் – உங்கள் இதயத்திற்குள் எதிரியை நுழைய விடாதீர்கள், இல்லையெனில் அவன், 'எல்லோரும் தீயவர்களாகிவிட்டார்கள்' என்று கூச்சலிடுவான்.

21. நல்லவர்களாக இருங்கள் – பகைவனை உங்கள் இதயத்திற்குள் நுழைய விடாதீர்கள், இல்லையெனில் அவன், 'எல்லோரும் தீயவர்களாகிவிட்டார்கள்!' என்று கூச்சலிடுவான். [1, 28] உங்கள் ஆன்மாவின் பார்வையில் கட்டளைகளின் பாதையைத் தூய்மையாகக் காத்திருங்கள், கண்டனத்திற்குரிய கீழ்ப்படியாமை அல்லது வெட்கத்தில் மூழ்கிய முரண்பாடு போன்ற ஒவ்வொரு இடர்ப்பாட்டையும் பணிவோடு அறிந்து திருத்துங்கள்; நேரிய வழியில் நடவுங்கள், உங்கள் ஆன்மாக்களுக்கு சமாதானத்தைக் காண்பீர்கள். நமது பகைவன் நமது சகோதரத்துவத்திற்குள் நுழைந்து அதைக் கிளறிவிடுவதற்கு ஒவ்வொரு சாக்குப்போக்கையும் பயன்படுத்துகிறான். அவனை ஏற்றுக்கொள்ளாதீர்கள்; விசுவாசத்தின் கவசத்தால் உங்களைக் காத்துக்கொண்டு, தேவ வார்த்தையின் பட்டயத்தால் அவனைத் தள்ளுங்கள் – அப்பொழுது இந்தப் பாழாக்குபவன் உங்களிடையே தனக்கு ஓர் இடத்தைக் காண்பதில்லை, அவன் உங்களை ஒரு சறுக்கலுக்கு இட்டுச் சென்றதாகப் பெருமையுமடிப்பதில்லை. உங்களைத் தேவனுடைய இராணுவத்தின் ஒரு படைப்பிரிவாக, அவருக்குப் பிடிபடாதவர்களாகக் காட்டுங்கள், மேலும் அவர் பெருமை பேசுவதற்குப் பதிலாக, புனித மகாரியஸ் ஒருமுறை அழுதது போல, 'தீங்கு செய்பவர்கள் அனைவரும் எனக்கு எதிராகத் திரும்பியுள்ளனர்' என்று புலம்பட்டும். கர்த்தராகிய கிறிஸ்து உங்கள் தளபதியாகவும், தேவதூதர்கள் உங்கள் உதவியாளர்களாகவும் பாதுகாவலர்களாகவும் உள்ளனர். 'உங்கள் கால்கள் இடறாதபடி பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்—இஸ்ரவேலைக் காக்கிறவர் உறங்குவதும் தூங்குவதும் இல்லை' (சங். 120:3).

22. எல்லாம் கடவுளிடமிருந்து வருகின்றன; ஆயினும்கூட, நாம் பெற்றதைப் பாதுகாக்கவும் முன்னேறிச் செல்லவும் நமது சொந்த முயற்சியும் தேவைப்படுகிறது

22. 1) எல்லாம் கடவுளிடமிருந்து வருகின்றன; ஆயினும்கூட, நம்மிடம் உள்ளவற்றைப் பாதுகாக்கவும் முன்னேறிச் செல்லவும் நமது சொந்த முயற்சியும் தேவை. – 2) ஆண்டவர் உங்களை இதுவரை நன்றாகப் பாதுகாத்துள்ளார் – நீங்கள் செழித்து வளர்ந்துள்ளீர்கள்; அதே வழியில் – செபத்திலும், மௌனத்திலும் மற்றும் பலவற்றிலும் தொடருங்கள். – 3) கஷ்டங்களையும் துக்கங்களையும் தாங்கிக்கொள்ளுங்கள்; வாழ்க்கை முழுவதும் ஒரே ஒரு நாள் போன்றது, ஆயினும் அதன் மூலம் ஒருவர் நித்திய ஆனந்தத்தை அடையலாம். [1, 24]

4. நம்முடைய எல்லா வெற்றிகளுக்கும் கர்த்தருக்கு நன்றி செலுத்துங்கள்; ஏனெனில் மக்களிடத்தில் உள்ள நன்மையானவை யெல்லாம் அவருடைய செழுமையான கிருபையிலிருந்து வருகிறது: ஏனெனில் 'அவரிடமிருந்து, அவராலே, அவருக்கே எல்லாமும் உண்டாயிருக்கிறது' (ரோமர் 11:36). மேலும், தன்னைப் பற்றி பெருமை பேச யாராவது துணிந்தால், அவர் அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளைக் கேட்பார்: 'நீ பெறாததை நீ பெற்றாயா? பெற்றிருந்தால், பெறாதது போல ஏன் பெருமைப்படுகிறாய்?' (1 கொரிந்தியர் 4:7). – இருப்பினும், இவை அனைத்திற்கும் முயற்சி, கடுமையான முயற்சி மற்றும் இடைவிடாத விடாமுயற்சி தேவைப்படுகிறது. இவற்றுடன் பணிவும் இணைந்திருக்க வேண்டும். பணிவு, ஒரு தெய்வீக மற்றும் பக்தி நிறைந்த வாழ்க்கையில் நம் மனதை வலுப்படுத்தி, பாதுகாத்து, ஒருமுகப்படுத்துகிறது. இதன் மூலம் நாம் நமது நல்ல முயற்சியிலிருந்து விலகிச் செல்லாமலும், பின்தொடரும் சோம்பலால் நமது முந்தைய உழைப்புகளுக்கு அவமானத்தை ஏற்படுத்தாமலும் இருப்போம். மேலும், நாம் ஒரு நற்பண்புள்ள வாழ்க்கையிலிருந்து தீய வாழ்க்கைக்குத் திரும்பிவிடாமல், மாறாக, நன்மையால் உருமாற்றப்பட்டு, தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, அறிவொளி பெற்று, நாளுக்கு நாள் மலைகள் ஏறி, பிரகாசமானவற்றையும் விட பிரகாசமாகி, நட்சத்திரங்களிலிருந்து சூரியன்களாக உருமாறி, மிகுந்த வீரியமுள்ள வலிமையைத் தரிசிக்கவும் வேண்டும். அனைத்து இவ்வுலகியலான பகுத்தறிவுகளையும், அறநெறிக் குந்தகமான மிகப்பெரிய தடையான உலகப் புகழையும் ஒதுக்கித் தள்ளுங்கள். ஆன்மீக வாளால் ஒவ்வொரு உணர்வையும், மாம்சத்தின் ஒவ்வொரு காமத்தையும் துண்டித்து, கடவுளிடம் பற்றிக்கொண்டு ஆன்மீகப் படிக்கட்டுகளில் ஏறி அவர் அருகே செல்லுங்கள், நாளுக்கு நாள் தெய்வீக அடித்தளங்களை அமைத்து, ஆன்மீக அடித்தளங்களை ஆழப்படுத்தி, விருப்பங்களைத் துண்டித்து, கண்ணீர்வெள்ளத்தால் காமத்தின் தீயை அணைத்து, உணவு மற்றும் பானத்திற்கான தொந்தரவு தரும் ஏக்கங்களையோ அல்லது வேறு எந்த வீண் ஆசைகளையோ எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களைப் பற்றி சிந்திப்பதன் மூலம் விரட்டி, மாம்சத்தின் திமிர் பேச்சை ஒதுக்கித் தள்ளுங்கள்.

5. இதுவரை, என் தந்தையின் மற்றும் உங்களுடைய ஜெபங்களின் மூலம், கர்த்தர் உங்களை நன்கு பாதுகாத்துள்ளார்; நீங்கள் நற்பண்பின் அரசப் பாதையில் நடந்து செழித்து, பற்றற்ற தன்மையின் அழகால் உங்களை அலங்கரித்துக் கொண்டுள்ளீர்கள், மேலும் ஆசைகளிலிருந்து விடுபட்டு, அவற்றுக்கு மேலே எழுந்து, எல்லாப் பௌதீகப் பொருட்களுக்கும் அரசராக ஆட்சி செய்வதையும், ஒருவிதத்தில், கடவுளுடன் ஆட்சி செய்வதையும் போல, வேறு எதுவும் அவ்வளவு நல்லதும் மகிழ்ச்சி தருவதும் இல்லை என்பதைக் கண்டுள்ளீர்கள். இதை மறந்துவிடாதீர்கள், நீங்கள் நன்றாக நடந்து வந்த, உங்களுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட வாழ்க்கை முறையை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்துவிட்டு உறங்காதீர்கள்; மாறாக, மேலும் மேலும் 'அவருடைய வாசல்களுக்குள் நன்றியுடன் பிரவேசியுங்கள், அவருடைய முற்றங்களுக்குள் துதியுடன் பிரவேசியுங்கள்' (சங். 99:4); உங்கள் கீழ்ப்படிதலின் பலன்களால் செல்வந்தராய் இருங்கள், அவற்றில், உங்கள் புனித இதயங்களை மகிழ்விக்கும் மனந்திரும்புதலின் திராட்சைப் பழத்தை அருந்துங்கள்; உங்கள் மற்ற தெய்வீக கிரியைகளைக் கைவிடாதிருங்கள்; உங்கள் உதடுகளை மௌனமாக வைத்திருங்கள்; எந்த உணவையும் புசிப்பதில்லை என்ற, பொய்யான மற்றும் நீங்களே விதித்துக்கொண்ட விரதத்தின் பாசாங்குத்தனத்தால் உங்கள் சகோதரனின் மனச்சாட்சியைக் காயப்படுத்தாதிருங்கள்; கடுகடுப்பான முகத்தைக் காட்டாதிருங்கள்; நீண்ட நேரம் பேசாதிருங்கள் அல்லது வெற்று வார்த்தைகளை உச்சரிக்காதிருங்கள்; உங்கள் அண்டை வீட்டாரின் நன்மைக்கு முன்பாக உங்கள் சொந்த சமாதானத்தை முன்னிலைப்படுத்தாதிருங்கள்; நமது தலைவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் ஒரே சித்தம், ஒரே இருதயம், ஒரே நோக்கமுடையவர்களாக இருங்கள்.

6. 'கர்த்தருக்குள் பெலனுள்ளவர்களாயிருங்கள், அவருடைய பெலத்தின் வல்லமையிலும் பெலனுள்ளவர்களாயிருங்கள்' (எபே. 6:10), மேலும் உங்களுக்குப் பிடிக்காததும், துயரமானதுமானதும், பாரமானதுமானதும் ஆகிய அனைத்தையும் வீரத்துடன் சகித்துக்கொள்ளுங்கள்; நம்முடைய மரணத்தின் மர்மத்தை உங்கள் மனக்கண்களுக்கு முன்பாக வைத்து, நம்முடைய வாழ்வின் முழுப் பயணத்தையும் ஒரு குறுகிய காலமாகக் கருதுங்கள். மேலும், புனித கிரகோரி தெயாலஜியன் கூறுவதன்படி, தங்களது இரட்சிப்பின் முதன்மையான பணியில் தீவிரமாக ஈடுபட்டுள்ளவர்களுக்கு, வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரே ஒரு நாள் மட்டுமே. ஆனால், இந்த ஒரு நாளில், கனவைப் போலக் கடந்து செல்லும் இந்தக் क्षणிகமான நேரத்தில், முடிவற்ற மகிழ்ச்சியும் ஆனந்தமும் நிறைந்த பரலோக ராஜ்யத்தை நாம் அடைய முடியும்.

23. உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும் எதிர்க்கு எதிர்ப்புத் தெரிவியுங்கள்

23. 1) உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும் எதிர்க்கு எதிர்க்குங்கள். – 2) மூப்பர்கள் இளையோரை உதவட்டும். – 3) எத்தனை முறை நடந்திருக்கிறது… ஒரு உணர்ச்சி எழுகிறது, ஆனால் அதை ஜெபத்துடன் எதிர்க்கும்போது எல்லாம் அடங்கிவிடும். – 4) ஆகவே, மனந்தளர வேண்டாம்: ஆண்டவர் அருகில் இருக்கிறார். [1, 25]

7. பாடுபடுங்கள், என் அன்பான பிள்ளைகளே; பாடுபடுங்கள், என் ஆண்டவர்களே, எஜமானர்களே, சாத்தானின் தந்திரங்களுக்கு எதிராகவும், உங்களை நோக்கிய அவனது அன்றாடத் தாக்குதல்களுக்கு எதிராகவும், காமத்தின் நெருப்புக்கு எதிராகவும், விரக்தியின் இருளுக்கு எதிராகவும், இடம்பெயர்ந்து அலைந்து திரியும் பேரழிவுக்கு எதிராகவும், பொறாமையென்னும் பாம்புக்கு எதிராகவும், தகுதியற்ற நேரத்தில் பேசி ஏளனம் செய்யும் கட்டுக்கடங்காத போக்குக்கு எதிராகவும், உங்களுக்கு எதிராக நின்று போராடும் ஒவ்வொரு உணர்ச்சிக்கும் எதிராகவும் போராடுங்கள்.

8. கடைசியில் உள்ளவர்களில் முதன்மையானவர், பலவீனமானவர்களில் வலிமையானவர், சோதிக்கப்பட்டவர்களில் சோதிக்கப்பட்டவர், ஆவிக்குரிய கனிகளால் செல்வந்தர்களானவர், ஆரம்பத்தில் உள்ளவர்களில் வெற்றியாளர், புதியவர்களில் நீண்டகாலமாக இருந்தவர்—ஒருவருக்கொருவர் உதவுங்கள், கைகொடுங்கள், வார்த்தைகளால் அறிவுறுத்துங்கள், சிறந்ததைச் சுட்டிக்காட்டுங்கள், பயனுள்ளதைச் செய்ய ஒருவருக்கொருவர் ஊக்கமளியுங்கள், அதனால் நாம் அனைவரும் இரட்சிக்கப்படுவோம்.

9. உங்கள் ஆன்மீகப் போராட்டத்தில் எத்தனை ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன என்றும், இதுவரை நீங்கள் எத்தனை மற்றும் என்ன வகையான சோதனைகளை எதிர்கொண்டீர்கள் என்றும் நினைவு கூருங்கள்! ஒவ்வொருவரும் தாம் எத்தனை முறை சோதனையில் தோற்கடிக்கப்பட்டு, சோர்வடைந்து, மனந்தளர்ந்தோம் என்பதை நினைவு கூரட்டும்; பின்னர் திடீரென ஒரு அறிவுரை வார்த்தை மூலமாகவோ அல்லது சகோதரனின் ஜெபம் மூலமாகவோ வலிமையை, நல்மனதை, மன உறுதியை, உயிர் தரும் ஆவியை மற்றும் உத்வேகத்தை பெற்று, மீண்டும் உழைத்து, தேவனுடைய வல்லமையான ஆற்றலால் மீண்டும் பலப்படுத்தப்பட்டோம் என்பதை நினைவு கூரட்டும். உங்கள் தவ வாழ்க்கையின் வரும் நாட்களிலும் இவ்வாறுதான் இருக்கும், இன்னும் அதிகமாக—'நாம் நெருப்பையும் நீரையும் கடந்து, பற்றற்ற நிலையின் ஓய்விற்குள் பிரவேசிப்போம்' (சங். 65:12).

10. ஆகவே, யாரும் மனந்தளர வேண்டாம், யாரும் தைரியமிழக்க வேண்டாம்! நாம் ஒருவருக்கொருவர் உதவிக் கொள்வோம், ஒருவருக்கொருவர் ஆறுதல் அளிப்போம், மேலும் தேவனுடைய கற்பனைகளின் நிறைவேறுதலுக்காக அன்பு, பொறுமை, மற்றும் ஆர்வம் ஆகியவற்றிற்குள் ஊக்கப்படுத்திக் கொள்வோம். மேலும், நம்முடைய ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து, உண்மையான தேவன், நம்பிக்கையற்றவர்களுடைய நம்பிக்கை, விழப் போகிறவர்களுடைய தாங்கிப் பிடிப்பு, நோயாளிகளைக் குணமாக்குபவர், பயணத்தில் இருப்பவர்களுடைய ஆயத்தத் துணையும் அவர்களுடைய உழைப்பின் இளைப்பாறுதலுமானவர், சுருக்கமாகச் சொன்னால், பூமியின் எல்லைகள் அனைத்திற்கும் மற்றும் கடலின் தொலைதூரங்களில் உள்ளவர்களுக்கும் நம்பிக்கையூட்டுபவர் – அவர் உங்கள் பாதையைச் செம்மைப்படுத்திச் சமன் செய்யவும், மேலும், நீங்கள் நேராக முழுமையான இரட்சிப்பையும், அவருடைய வாசஸ்தல நகரத்தை அடைவதையும் நோக்கிப் பயணம் செய்யும்போது, ஒவ்வொரு செயலிலும் ஒவ்வொரு அடியிலும் அவர் உங்களுக்கு வெற்றியை அருள்பார்க்கட்டும்.

24. உணர்ச்சிகள் தூண்டப்படுவதற்கு எதிராக: தேவ வார்த்தை, புலன்களைக் காத்துக்கொள்வது—குறிப்பாக பார்வையை—மற்றும் மாம்சத்திற்கு ஓய்வளிக்காமல் இருப்பது: எச்சரிக்கையாக இருங்கள்; ஞானஸ்நானத்திற்குப் பிறகு நீங்கள் வீழ்ந்திருந்தாலும், ஸ்கீமாவின் சபதங்களை ஏற்றுக்கொண்ட பிறகு மீண்டும் விழாதீர்கள்

24. உணர்ச்சிகள் கொதிப்பதற்கு எதிராக: தேவ வார்த்தை, புலன்களின் மீதான விழிப்புணர்வு—குறிப்பாக பார்வை—மற்றும் மாம்சத்திற்கு அதன் ஓய்வை மறுத்தல்: எச்சரிக்கையாக இருங்கள்; ஞானஸ்நானத்திற்குப் பிறகு நீங்கள் வீழ்ந்தீர்கள், ஸ்கீமாவின் சபதங்களை எடுத்த பிறகு மீண்டும் விழாதீர்கள். [1, 27] இங்குள்ள காலநிலை வெப்பமாகவும், சுட்டெரிப்பதாகவும் இருக்கிறது – நான் குறிப்பிடுவது இயற்கை நெருப்பால் அல்ல, மாறாக ஆன்மாவை எரிக்கும் ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத நெருப்பால், அது பாவத்தின் சாம்பலிலிருந்து எழுகிறது, மேலும் இது எதிரி ஆவிகளால் நமது இதயங்களில் வீசப்படும் உணர்ச்சியின் தீப்பொறிகளால் மூட்டப்படுகிறது. ஆனால் உங்களிடம், தெய்வீக உதடுகளிலிருந்து, ஆவியின் (தேவ வார்த்தையின்) பாய்ச்சல்கள் ஒரு நதியாக ஓடி, அதை அணைக்கவும், நெருப்புக் குழியில் இருந்த மூன்று இளைஞர்களைப் போல, (இந்த) நெருப்பால் காயப்படாமலும் தீண்டப்படாமலும் இருக்கவும் அருள் உள்ளது. இந்த விஷயத்தில், ஒருவர் தனது புலன்களைக் காத்துக் கொள்ள வேண்டும், குறிப்பாகப் பார்வையில் கவனம் செலுத்த வேண்டும், ஏனெனில் அது கவனக்குறைவாகப் பயன்படுத்தப்படும்போது, நமது எதிரி காமத்தின் நெருப்பை ஆன்மாவிற்குள் வீசுவதற்கு மிகவும் பழக்கமானவன். உணவு, , பானம், உறக்கம் மற்றும் பிற உடல் ஓய்வின் ஒவ்வொரு வடிவத்திலும் மிதமின்மை, மாம்சத்திலிருந்து எழும் மற்ற சோதனைகளுக்கு ஒரு வாய்ப்பை அளிக்கிறது. எனவே, விரதத்தில் முழுமையான விலகல் நற்பண்பில் நிலைத்திருக்க வேண்டிய வலிமையைத் தருவதைப் போலவே, இந்த விஷயத்தில் அலட்சியம் பாவத்தின் ஒவ்வொரு வடிவத்திற்கும் வழிவகுக்கிறது. ஆகவே, பொருத்தமான சபதங்களுடன் உங்கள் தற்போதைய அழைப்பிற்குள் நுழைந்து, இந்த அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட நீங்கள், மீண்டும் அதற்குத் திரும்பாதபடி கவனமாக இருங்கள்; உங்கள் தலைகளின் மீது இரட்டைத் துன்பத்தைக் கொண்டுவராதீர்கள் – ஏனெனில் ஞானஸ்நானத்திற்குப் பிறகும், ஸ்கீமா ஏற்கப்பட்ட பிறகும் வீழ்ச்சிகள் நிகழ்கின்றன.

25. தங்கள் உணர்ச்சிகளை வெல்பவர்களுக்கு மகுடங்கள்; அவற்றுக்கு அடிபணியുന്നவர்களுக்கு வேதனைகள்; நீங்கள் முந்தைய குழுவில் இருந்தால், அது நல்லது; பிந்தைய குழுவில் இருந்தால், உங்கள் வழிகளைச் சீர்திருத்த விரைவீர்களாக

25. 1) தங்கள் உணர்ச்சிகளை வெல்பவர்களுக்கு - கிரீடங்கள்; அவற்றுக்கு அடிபணியുന്നவர்களுக்கு - சித்திரவதைகள்; நீங்கள் முந்தைய குழுவில் இருந்தால், அது நல்லது; பிந்தைய குழுவில் இருந்தால், திருந்த விரைவீர்களாக. 2) கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்கப் பாடுபடுங்கள்; யாரும் சோம்பேறியாகவோ, மனச்சாய்வு உடையவராகவோ அல்லது தன்னை நீதிமானாகக் கருதுபவராகவோ இருக்க வேண்டாம். – 3) ஒவ்வொருவரும் தம் கீழ்ப்படிதலின் மூலம் தம் பங்கைச் செலுத்தட்டும்; அது எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும் ஆண்டவர் அதை ஏற்றுக்கொள்வார். – 4) சிரமங்களால் தடையுறாதீர்கள்; ஒருவரையொருவர் உதவிக் கொண்டு முன்னேறிச் செல்லுங்கள். 5) வெளிப்புற மற்றும் உட்புறக் கடினத்தன்மைகள் தற்காலிகமானவை; பொறுமையாக இருங்கள், நிவாரணம் வரும். – 6) உழைப்பின்றி யார் ஒருபோதும் முடிசூட்டப்பட்டிருக்கிறார்கள்? – ஆயினும் மரணம் நெருங்கி உள்ளது, உழைப்பு முடிவடையும்; நீங்கள் புனிதர்களின் வரிசையில் சேருவீர்கள். [1, 28]

11. போட்டி அரங்கத்தைக் காணுங்கள்! போராட்டத்தைக் காணுங்கள்! – வீரசாகசம் செய்து, நன்றாக ஓடி, இவ்வுலக இன்பங்கள் மற்றும் உணர்ச்சிப்பூர்வமான அனைத்திலிருந்தும் தனது மனதை விலக்கி வைப்பவரே உண்மையான வெற்றியை அடைகிறார், அழியாத மகிமையின் மலர்க்கிரீடம் சூட்டப்படுகிறார், தேவனுடைய குமாரனாகப் பிரகடனப்படுத்தப்படுகிறார், மேலும் இங்கேயே இருக்கும்போதே நித்திய ஆசீர்வாதங்களுக்கு வாரிசாகிறார். ஆனால், பாவத்தின் இன்பங்களால் யார் ஈர்க்கப்பட்டு, தன்னைச் சாத்தானின் பொறிகளில் வீழ்த்துகிறானோ, அவன் உண்மையான தோல்வியைச் சந்திக்கிறான், தன் பாவங்களால் அவமானத்திற்குள்ளாகிறான், சாத்தானின் குமாரனாகிறான், மேலும் கெஹென்னா நெருப்பிற்கும் மற்றும் பல்வேறு நித்திய வேதனைகளுக்கும் வாரிசாகிறான். உங்களை நீங்களே ஆராய்ந்து பாருங்கள், உங்கள் விசுவாசத்தைச் சோதித்துக் கொள்ளுங்கள், உங்கள் நிலை மற்றும் உங்கள் பாதை எது, எங்கே இருக்கிறது என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள். நீங்கள் சரியான பாதையில் சென்று, ராஜரீக வழியில் நடக்கிறீர்கள் என்றால், அது மிகவும் நல்லது! – ஆனால் உங்கள் பயணத்தில் பாவம் செய்து, பாவத்தின் சீற்றத்தில் வீழ்ந்துவிட்டால், இந்த ஏழாவது யுகம் முடிந்து, தீர்ப்பையும் தண்டனையையும் கொண்டு எட்டாவது யுகம் வருவதற்குள் விரைந்து திரும்புங்கள்.

12. தேவனுடைய கற்பனைகளைக் கைக்கொள்ளப் பிரயாசப்படுங்கள்; உங்கள் இருதயங்களில் நற்பண்பு என்னும் விதைகளை விதைத்திடுங்கள், அதன் மூலம் உரிய காலத்தில் நீதியின் கனிகளை அறுக்கலாம். யாரும் சோம்பேறியாக இருக்க வேண்டாம், இல்லையெனில் அவர்கள் மூலத்திலிருந்து: 'சோம்பனே, எறும்புக்குப் போ, அதன் வழிகளைக் கவனித்து ஞானம் பெறு' (நீதிமொழிகள் 6:6, 8) என்று கேட்பார்கள். யாரும் வஞ்சகராகவோ அல்லது இரட்டை மனதுடையவராகவோ இருக்க வேண்டாம்; இதயத்தில் ஒரு விஷயத்தையும், வாயில் மற்றொன்றையும் கொண்டிருப்பதால், சங்கீதக்காரன் தாவீதின் பயங்கரமான தீர்ப்பால் தாக்கப்பட நேரிடும். அவர் கூறுகிறார்: 'பரிசுத்தர் பொய்யான உதடுகளையும், வஞ்சனை பேசும் நாவையும் அழிப்பார்' (சங். 11:4). யாரும் சோம்பேறியாக இருக்க வேண்டாம், இல்லையெனில் அவர்கள் புனித பவுலின் கண்டனத்திற்கு ஆளாவார்கள், அவர் கூறுகிறார்: 'வேலை செய்ய விரும்பாதவர் உண்ணவும் வேண்டாம்' (2 தெச. 3:10). யாரும் மிக அறிவாளியாக இருக்க வேண்டாம், இல்லையெனில் புனித யாக்கோபு எச்சரிப்பது போல அவர்கள் அனுபவிப்பார்கள்: 'கர்த்தர் பெருமைக்காரரை எதிர்க்கிறார், ஆனால் தாழ்மையுள்ளவர்களுக்குக் கிருபை அளிக்கிறார்' (யாக்கோபு 4:6).

13. நாம் அனைவரும் கர்த்தருக்குள் மகிழ்ச்சியுடன் நடந்து, அவருடைய கற்பனைகளைக் காக்கவும், நமது வாழ்வின் ஐக்கியத்திற்குள், நமது கருவூலத்திற்குள் கொண்டுவருவதைப் போல ஒவ்வொருவரும் கொண்டு வரவும் (மாற்கு 12, 43) தங்களால் இயன்ற அனைத்தையும் – சிலர் நிர்வாகத்தின் மூலமாகவும், சிலர் ஊழியத்தின் மூலமாகவும், சிலர் நோயாளிகளைப் பராமரிப்பதன் மூலமாகவும், சிலர் ஜெபிப்பதன் மூலமாகவும், சிலர் படிப்பதன் மூலமாகவும், சிலர் தோட்டக்கலை மூலமாகவும், சிலர் அழகெழுத்து எழுதுவதன் மூலமாகவும் – பொதுவாக, யாரும் எதையும் பங்களிக்காதவராக இருக்க வேண்டாம், அல்லது யாரும் கர்த்தருடைய சந்நிதியில் வெறுங்கையுடன் தோன்ற வேண்டாம். கர்த்தர் பெரிய காணிக்கைகளை மட்டுமல்ல, மிகச் சிறிய காணிக்கைகளையும் ஏற்றுக்கொள்கிறார்; ஒருவேளை வேறு எதுவும் செய்ய முடியாவிட்டால், மரணத்தை நினைவுகூரும் ஒரு வசனத்தைச் சொல்லும் ஒருவரையும் அவர் ஏற்றுக்கொள்கிறார், அதுபோலவே அவர் விதவைப் பெண்ணின் இரண்டு காசுகளையும் ஏற்றுக்கொண்டார். கடவுள், செயல்களைச் செய்பவரின் மனநிலையைப் பார்த்து, அவற்றின் மதிப்பை நிர்ணயிக்கிறார். நம்மிடம் நல்லவரும், மிகவும் இரக்கமுள்ளவருமான கடவுள் இருக்கிறார்; அவர் நமது இரட்சிப்பை நம்மையும் விட அதிகமாக விரும்புகிறார். ஆகவே, நாம் அவருடைய நீதியான வழிகளில் நடப்போம், அப்போதுதான் நமது ஆன்மாக்களுக்கு அமைதி கிடைக்கும்.

14. நமது நற்செய்திப் பாதையில் ஏற்படும் தற்செயலான சிரமங்கள் யாருடைய முன்னேற்றத்திற்கும் தடையாக இருக்கட்டும்; ஆனால் பாதை கடினமாகவும் சிரமமாகவும் இருந்தாலும், நாம் முன்னேறிச் செல்வோம், நாம் மகிழ்ச்சியாக இருப்போம், நாம் துணிச்சலாக இருப்போம், நாம் மலையிலிருந்து மலைக்கும், குன்றிலிருந்து குன்றுக்கும் கடந்து கடந்து, கர்த்தருடைய மலைக்கு ஏறி, அவருடைய பரிசுத்தமான அமைதியான இடத்தில் நிற்கும் வரை செல்வோம். ஒருங்கமைந்து பயணம் செய்பவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பாதையை எளிதாக்குகிறார்கள். 'ஒருவரையொருவர் பாரம் சுமந்துகொள்ளுங்கள்', என்று அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல, 'நீங்களும் அப்படியே செய்யுங்கள்' (கலா. 6:2).

15. இன்று பயமும், நாளை தைரியமும் இருப்பது இயல்பு; இப்போது மனச்சோர்வு, திடீரென ஒரு உத்வேகம்; இந்தக் கணமே உணர்ச்சிகளின் கிளர்ச்சி, அடுத்த கணமே கடவுளின் உதவியுடன் அவற்றின் அடக்குமுறை; அன்பானவரே, நீங்கள் நேற்று இருந்தபடியே நாளை இருக்க மாட்டீர்கள், என்றென்றும் அப்படியே இருக்கவும் மாட்டீர்கள்; ஆனால் தேவனுடைய கிருபை உங்கள்மேல் வரும், கர்த்தர் உங்களால் ஜெயம் பெறுவார். அப்பொழுது நீங்கள், 'கர்த்தரே, இதுவரை எங்கே இருந்தீர்?' என்று கேட்பீர்கள். அதற்கு அவர் உங்களுக்குப் பதிலளிப்பார்: 'நீங்கள் போராடுவதை நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன், நான் காத்திருந்தேன்.' ஆகவே, நாம் பொறுமையுடன் இருப்போம், சற்றே தாராள மனப்பான்மையையும் காட்டுவோம்; நம்மைக் கட்டுப்படுத்தி, நம் உடல்களை அடக்கி, அவற்றை அடிமையாக்கி, நம் உணர்ச்சிகளை நம்மிலிருந்து வெகுதூரம் விலக்கி விடுவோம்.

16. முயற்சி செய்யாமல் யார் கிரீடம் சூட்டப்பட்டவர்? துன்பப்படாமல் யார் ஓய்வைக் கண்டவர்? தங்கள் ஆன்மாவில் நற்பண்புகளை விதைத்து வளர்க்காமல், வாழ்வின் பலன்களை யார் அறுவடை செய்தவர்? விதைத்திடுங்கள், ஒட்டுறுத்திடுங்கள், உழைத்திடுங்கள், வியர்வை சிந்திடுங்கள், என் பிள்ளைகளே, தேவனுடைய ஊழியக்காரர்களே, தேவதூதர்களின் அடியார்களே, அசரீரிகளுடன் போட்டியிடுபவர்களே! இந்தப் போராட்டங்களின் முடிவை நீங்கள் காணவில்லையா? நமது சகோதரர்கள் அடிக்கடி இறந்து போவதில்லையா? ஒவ்வொரு நாளும் இறந்தவர்களுக்காக நாம் இறுதிச் சடங்குப் பாடல்களைப் பாடுவதில்லையா? அப்படியானால், பலவீன மனமுள்ளவனே, ஏன் நீ துயரத்தால் உன்னை வருத்திக் கொள்கிறாய்? மரணம் உனக்கும் வரும். இன்று அல்ல – நாளை நீங்கள் இறப்பீர்கள். எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியுடன் இந்த உலகத்தை விட்டுப் பிரிந்து, பரலோகத்திற்கு, கடவுளிடம், அணுக முடியாத ஒளிக்குள், சொல்லொணா மகிழ்ச்சிக்குள், கருத முடியாத மகிமைக்குள், தேவதையின் வாசஸ்தலங்களுக்குள், கர்த்தருடைய பிராகாரங்களுக்குள், முதற்பேறுகளின் சபைக்குள், ஆபிரகாமின் மடியில் ஏறுவார்கள்? மேலும் அங்கே நீங்கள் எவரைக் காண்பீர்கள்? ஆண்டவராகிய கடவுள், நமது மீட்பர்; கடவுளின் தாய், உலகின் அரசி; அசரீர சக்திகள்; செருபிம்களும் செராபிம்களும்; மேலும் புனித அப்போஸ்தலர்கள், தீர்க்கதரிசிகள், திருத்தொண்டர்கள், இரத்தசாட்சிகள், மரியாதைக்குரியவர்கள் மற்றும் அனைத்துப் புனிதர்களின் எல்லாப் பதவிகளையும், எண் கணக்கற்றவர்களைக் காண்பீர்கள். இது உங்களை வியப்பில் ஆழ்த்தி, ஊக்கமளித்து, எல்லா உழைப்பிற்கும், எல்லா துக்கத்திற்கும், எல்லா துன்பத்திற்கும் மேலே உயர்த்தவில்லையா?

26. துறவற வாழ்க்கையின் உயரங்களிலிருந்து உலகத்தைப் பார்த்தால், வீண் பெருமையின் கடல் பொங்கி வருவதைக் காண்கிறீர்கள்; ஆகவே, இதற்குள் இருந்து நீங்கள் விடுவிக்கப்பட்டதற்காக மகிழுங்கள்

26. 1) துறவற வாழ்க்கையின் உச்சியிலிருந்து உலகத்தைப் பார்த்தால், வீண் பெருமையின் கடல் அலைமோதக் காண்கிறீர்கள்; ஆகவே, இதற்கு நீங்கள் மீட்கப்பட்டதில் மகிழுங்கள். – 2) பின்னர், உங்கள் பார்வையை உங்களிடமே திருப்பினால், அதே பொருட்களை (பெற்றோர், உறவினர்கள், உடைமைகள் போன்றவை) காண்கிறீர்கள், ஆனால் ஒரு தெய்வீகமான மற்றும் பேரின்பமான வடிவில்; ஆகவே, அதை அடைவதற்காக நன்றாக ஓடுங்கள். – 3) மேலே இட்டுச் செல்லும் நற்பண்புகளின் பட்டியலும், கீழே இட்டுச் செல்லும் தீயொழுக்கங்களின் பட்டியலும். – 4) துறவற வாழ்க்கையின் குறைபாடுகள் குறித்த ஓர் புலம்பல். [1, 29]

17. இப்பொழுது நான் உங்களுக்கு எனது போதனையைத் திருத்தூதரின் அறிவுரையுடன் தொடங்குகிறேன்: 'கர்த்தருக்குள் எப்பொழுதும் சந்தோஷமாயிருங்கள்' (பிலி. 4:4). மேலும், எல்லாவற்றையும் தம்முடைய ஞானத்தில் நியமிக்கும் கடவுளின் முன்னறிந்து நிர்ணயித்த அழைப்பின் மூலம், இந்த நற்செய்தி வாழ்க்கை முறைக்குள் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதற்கு நீங்கள் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்பட்டு, இப்போது ஒரு உயர்ந்த வாசஸ்தலத்தின் மேலான பார்வைப் புள்ளியில் அமர்ந்திருக்கும்போது, நீங்கள் எப்படி மகிழ்ச்சியடையாமல், மகிழ்ச்சியுடன் நடக்காமல் இருக்க முடியும்? பொருட்களின் மாறிவரும் இயக்கத்தால் கடல் போல அலைக்கப்பட்டு, இங்கும் அங்கும் கொண்டு செல்லப்படும் மனித வாழ்வின் அற்பமான மற்றும் தாழ்வான வீண் பெருமைகளை நீங்கள் கீழிருந்து பார்க்கிறீர்கள். நீங்கள் பார்ப்பது போல, அங்கே நிலையானது எதுவும் இல்லை; எதுவும் ஒரே நிலையில் நிலைத்திருப்பதில்லை; ஆனால் மன்னர்கள் மாறுகிறார்கள், இளவரசர்கள் வீழ்கிறார்கள், மேலும் பூமியின் ஆட்சியாளர்கள் மற்ற மனிதர்களைப் போலவே இறக்கிறார்கள்; திருமணம் செய்தவர்கள் விரைவில் விவாகரத்து செய்யப்படுகிறார்கள், விட்டுச் செல்கிறார்கள், விட்டுச் செல்லப்படுகிறார்கள்; அழகு மங்கிவிடுகிறது, இளமை விரைவாகப் பறந்துவிடுகிறது, இன்பம் விரைவில் கடந்துவிடுகிறது, எல்லா உலகப் பொருட்களும் ஒரு நிழல் மற்றும் கனவைப் போல மறைந்துவிடுகின்றன; இறந்தவர்களிடமிருந்து பிரிந்தபோது அழுவதும் மார்பில் அடித்துக் கொள்வதும், அன்புக்குரியவர்களிடமிருந்து பிரிந்ததற்கான விரக்தியும் நம்பிக்கையீனமும், திருமணம், பதவி, செல்வம் அல்லது இன்பங்கள் மற்றும் மகிழ்ச்சிகள் எனத் தன் விருப்பங்களைத் தொடரும் முயற்சியில் ஏற்படும் பின்னடைவுகளால் ஏற்படும் தாங்க முடியாத வேதனை; பொறாமை மற்றும் புறக்கணிப்பின் வேதனை, எதிர்பாராத அவமானங்கள் மற்றும் இழிவு ஆகியவற்றால் ஏற்படும் துயரம்—இப்படி இன்னும் பல.

18. அப்படியானால், நீங்கள் எதற்காக அழைக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள், மேலும், கர்த்தருடைய மலைக்கு ஏறிச் சென்ற பிறகு, நீங்கள் என்ன காண்கிறீர்கள்? – இது உங்கள் முன் உள்ளது: பூமிக்குப் பதிலாக, பரலோகம்; பெற்றோருக்குப் பதிலாக, உண்மையான மற்றும் உச்சியான பிதாவாகிய தேவன்; உறவினருக்குப் பதிலாக, சகப் பயணிகளும் ஒரே சிந்தனையுள்ள சகோதரர்களும்; நண்பர்களுக்குப் பதிலாக, அசரீரிகளும் தெய்வீகமான தேவதூதர்களும்; புதையல்களுக்குப் பதிலாக – நற்பண்புகளின் செல்வம்; உயர் பதவிகளுக்குப் பதிலாக – சொல்லொணாத் திகம்பரமான மற்றும் முடிவற்ற பரலோக ராஜ்யம்; விபச்சாரத்தின் இன்பங்களுக்குப் பதிலாக – இனிமையான மற்றும் அடங்காத பற்றற்ற நிலை; எல்லா உலக இன்பங்களுக்கும் பதிலாக – ஆழ்ந்த மற்றும் சொல்லொணா ஆசீர்வாதங்கள். இதை அறிந்து, ஒருவரே வாழும் தேவனைப் பயந்து கொள்ளுங்கள்; ஆவிக்குரிய விதத்தில் உங்களைப் பலப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்; கட்டளைகளின் கவசத்தையும் முழு ஆயுதங்களையும் அணிந்து கொள்ளுங்கள்; தேவனுடைய வார்த்தையாகிய ஆவிக்குரிய வாளை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்; மேலும் இந்த யுகத்தின் இருளின் அதிகாரங்களையும் துன்மார்க்கத்தின் ஆவிக்குரிய சேனைகளையும் வீழ்த்துங்கள், அப்பொழுது நீங்கள் தெய்வீக பவுலுடன் கூப்பிட்டுச் சொல்லக்கூடும்: 'நான் நற்சண்டையைச் செய்தேன், ஓட்டத்தை ஓடிமுடித்தேன், விசுவாசத்தைக் காத்தேன்: இனிமேல் எனக்கு நீதியின் கிரீடம் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது, அதை நீதியுள்ள நியாயாதிபதி ஆகிய கர்த்தர் அந்த நாளில் எனக்கும் சேர்த்து மற்றவர்களுக்கும் அருள்வார்' (2 தீமோ. 4:7).

19. 'அவர்கள் வானத்திற்கு ஏறிச் செல்கிறார்கள், ஆழங்களுக்கு இறங்குகிறார்கள்,' என்று புனித தாவீது பாடுகிறார். இதை ஆன்மீக ரீதியாக எடுத்துக்கொண்டால், பின்வரும் பாடத்தைக் கற்றுக்கொள்கிறோம்: யார், சிறிது சிறிதாக, செய்ய வேண்டியதை சரியான முறையில் செய்கிறாரோ, அவர் நற்பண்பின் மிக உயர்ந்த நிலைகளுக்கு ஏறுகிறார்; ஆனால் யார் அலட்சியத்திற்கு ஆளாகிறாரோ, அவர் அழிவின் ஆழத்திற்கு இறங்குகிறார். இப்போது நம்மை உயர்த்துவது எது, தாழ்த்துவது எது என்பதைக் கவனியுங்கள். பின்வருவன நம்மை உயர்த்துகின்றன: கிறிஸ்துவின் பாணியிலான கீழ்ப்படிதல்; கடவுளுடன் இணைந்த தாழ்மை; சுய-புகழ்ச்சி, அனைத்துப் பாசாங்குகளிலிருந்தும், முதன்மையின் மீதான அன்பிலிருந்தும் விலகியிருத்தல், தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளும் விருப்பத்திலிருந்து, வஞ்சனையிலிருந்து, மற்றவர் துயரத்தில் மகிழும் மனப்பான்மையிலிருந்து, பேராவலிலிருந்து, கேலி மற்றும் ஏளனத்திலிருந்து, தனது முந்தைய வாழ்க்கையின் எதிலிருந்தும் தற்பெருமையும் பெருமையும் கொள்ளுதலிலிருந்து (யாராவது இப்படிச் சொல்லும்போது நடப்பது போல: 'நான் முன்பு இன்னார், என்னிடம் இதுவும் அதுவும் இருந்தது, நான் இதுவும் அதுவும் செய்தேன்.' – ஓ, என்ன அவமானம்! தனது தெய்வீக அழைப்பை மறந்து, மறைக்கப்பட வேண்டியவற்றைப் பற்றிப் பெருமையடிக்கிறார்). நான் மேலும் சேர்ப்பேன்: மன அமைதி, சகோதரத்துவத்துடன் பழகும் தன்மை, மன்னிப்புக் கேட்கத் தயாராக இருப்பது, தலை மற்றும் கழுத்தை தாழ்த்துவது, கண்களையும் இமைகளையும் தரையில் தாழ்த்துவது, கைகள் மற்றும் பாதங்களின் அடக்கமான நிலை, ஒருவர் என்ன அல்லது எப்படி உடையணிந்துள்ளார் என்பதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் இருப்பது, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக – ஆன்மாவின் ஒவ்வொரு அசைவையும் வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்வது – மேலும், இந்த விஷயத்தில் மேலும் நீண்டுகொண்டிருக்காமல், – முன்பு குறிப்பிட்டவற்றுக்குச் சமமான மற்ற எல்லா நல்ல உணர்வுகள், குணாதிசயங்கள் மற்றும் செயல்கள். – ஆனால் பின்வருவன தாழ்ந்தவை: தேவ பயம்; தேவ பயம் இல்லாத இடத்தில், எல்லாவிதமான துயரம், கோபம் மற்றும் இறை நிந்தனை இருக்கிறது (எபே. 4:31), அப்போஸ்தலரின்படி, மற்றும் அவற்றின் விளைவுகள்: ஆணவமான வாதம், ஆணவமான முகம், கோணலான பார்வை (அல்லது உயர்த்தப்பட்ட பார்வை), விரிந்த நாசித்துளைகள், சுருங்கிய இமைகள், மற்றும் சிலிர்க்கும் முடி.

20. என் பாவங்களின் காரணமாக, சகோதரத்துவத்திற்குள் சிலரை நான் காண்கிறேன், அவர்கள் வழி தவறி, தேவனுடனான தங்கள் உடன்படிக்கைகளையும் தங்கள் கடுமையான வாக்குறுதிகளையும்—மேலும் எதிர்காலத்தில் நாம் பயங்கரமான நியாய பீடத்திற்கு முன்பாக நிற்க வேண்டும் என்ற உண்மையையும் மறந்துவிட்டார்கள். ஓ, மதிகேடர்களே, மெதுவான இருதயத்தினரே (லூக்கா 24:25), நாம் ஆரம்பத்திலேயே ஒப்புக்கொண்டு தீர்மானித்ததை நினைவில் கொள்வோம்! நாம் ஏங்கவும், பசியுடன் இருக்கவும், நம்மைத் தயார்படுத்திக்கொள்ளவும், ஏளனம், துஷ்பிரயோகம், காயங்கள் மற்றும் மரணத்தைக்கூடப் பொறுத்துக்கொள்ளவும் சபதம் செய்யவில்லையா? ஆனால், இப்போது யாருக்காவது சிறிதளவு கூட விரும்பத்தகாதது நடந்தால், அவர்கள் முற்றிலும் மனமுடைந்துவிடுகிறார்களே, அத்தகையவர்கள் நம்மில் எங்கே இருக்கிறார்கள்? – ஆகவே, வாருங்கள், நாம் அனைவரும் நம்மைப்பற்றிச் சிந்தித்து, தேவ பயத்தை நம் இதயத்தில் கொள்ளுவோம். நாம் தள்ளியடித்த நிலைக்கு நம்முள் எவரும் திரும்பிச் செல்லத் துணிய வேண்டாம். பொது ஜனங்கள் தங்கள் வழிமாறாத தன்மையினிமித்தம் நாம் அவர்களைக் கருணை கொள்ளும்போது, நமது சொந்தப் பாவத்தினிமித்தம், இந்த ஜீவனத்திலும் வருங்காலத்திலும் அவர்கள் நம்மைக் கண்டு கடுமையாகப் புலம்புவது நடக்க நாம் இடமளிக்க வேண்டாம். அவர்கள் உங்களை 'புனிதத் தந்தை' என்று அழைத்தால் என்ன பெரிய விஷயம்?! நாம் காட்டு மிருகங்களைப் போல ஆசீர்வாதமில்லாமலும் கட்டுப்பாடின்றியும் இருக்கும்போது, மக்கள் நமது ஆசீர்வாதத்தைக் கேட்பதால் என்ன பயன்?! – கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் பிதாவாகிய தேவன், அவருடைய வழியில் நடப்பவர்களைக் காப்பாராக! சறுக்கிப் பின்னோக்கிச் சென்றவர்களைத் தமது கட்டளைகளின் பாதைக்கு வழிநடத்துவாராக!

27. தினசரி தேவாலய ஆராதனைகள், அற்பமான உணவுகள், சமூக வாழ்க்கை விதிகளைக் கடைப்பிடித்தல், அபராதங்கள் மற்றும் தண்டனைகள் ஆகியவற்றிற்கு அதிக உழைப்பும் பொறுமையும் தேவை; ஆனால் இது இரட்சிப்பிற்கு வழிவகுப்பதால், அதற்காக கிரீடங்கள் வெல்லப்பட உள்ளன, எனவே மனதைத் திடப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்

27. 1) தினசரி திருச்சபை ஆராதனைகள், அற்பமான உணவுகள், சபை வாழ்வின் விதிகளைக் கடைப்பிடித்தல், அபராதங்கள் மற்றும் தண்டனைகள் ஆகியவை அதிக உழைப்பையும் பொறுமையையும் கோருகின்றன; ஆனால் இது இரட்சிப்பிற்கு வழிவகுப்பதால், அதற்காக கிரீடங்கள் வெல்லப்பட உள்ளன, ஆதலால் மனதைத் திடப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். – 2) நன்மையில் ஞானமுள்ளவர்களாகவும், தீமையில் எளியவர்களாகவும் இருக்கப் பாடுபடுங்கள்; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, உங்கள் பேச்சு ஒழுங்குமுறையுள்ளதாக இருக்கட்டும். [1:31]

21. உங்கள் ஆன்மாக்களுக்கு ஆறுதலும் ஊக்கமும் அளிக்கும் பொருட்டு, என் தாழ்மையான உதடுகளால் பேசுவதற்கான வார்த்தைகளை எனக்கு அருளுமாறு கர்த்தரிடம் ஜெபித்து கேளுங்கள்: ஏனெனில், என் சகோதரர்களே, நீங்கள் இரவும் பகலும் விழித்திருந்து ஜெபவேளையைக் கடைப்பிடித்து, நள்ளிரவிலும் அதற்கு முன்பாகவும், பின்னர் நிர்ணயிக்கப்பட்ட நேரங்களிலும் எழுந்திருப்பதில், நீங்கள் நாளுக்கு நாள் எவ்வளவு பெரிய உழைப்பைச் சகித்துக் கொள்கிறீர்கள் என்பதை நான் காண்கிறேன், அன்றாடம் ஏழு முறை, முழங்காலிட்டு, பலமுறை ஸுஜுத் செய்து, கர்த்தரிடம் அவருடைய நீதியின் வழிகளை அறிக்கையிட வருகிறீர்கள்; தீய எண்ணங்களைத் தடுத்து, அவற்றை உங்கள் பிதாக்களுக்கு வெளிப்படுத்தி, அதனால் வரும் அவமானத்தைச் சுமந்து, அதற்காகப் பிராயச்சித்தம் செய்கிறீர்கள்; இதன் மூலம் தீயவனின் அக்கினிக் கணைகள் தடுக்கப்படுகின்றன; இதற்கு நான் மேலும் சேர்ப்பது: தூக்கத்தைக் வெல்வது, மாம்சம் மிகவும் ஆவலுடன் விரும்பும் உணவு, பானம், ஓய்வு மற்றும் உலாவல்களுக்கான ஆசையைத் துண்டித்து தவம் செய்வது, சகோதரர்களுடனான ஐக்கியம், சில சமயங்களில் அசுத்தமான, ஒழுங்கற்ற, பாழடைந்த மற்றும் துளைகள் நிறைந்த ஆடைகளைத் தாழ்மையுடன் அணிவது; மேலும்: இதைப் பற்றிப் பேசாதே, அதைப் பார்க்காதே, அதைத் தொடாதே, அங்கு செல்லாதே, இதில் உன்னை அடக்கிக் கொள், அதில் மனந்தளர்ந்துவிடாதே, அதற்கு எப்போதும் தயாராக இரு, அதிலிருந்து விலகாதே... இவை மற்றும் இவை போன்றவை கடினமானவை, சுமையானவை, மற்றும் கசப்பானவை. ஆனால் இவை அனைத்தும் நமது ஆன்மாக்களின் இரட்சிப்பை நோக்கியதாக இருப்பதால், அவை நமக்கு இனிமையாகவும், எளிதாகவும், வசதியாகவும் இருக்க வேண்டும், அப்போதுதான் நம்மால் அப்போஸ்தலருடன் நம்மைப் பற்றி, 'இவை அனைத்திலும் நாம் ஜெயம் பெறுபவர்களை விட மேன்மையானவர்களாய் இருக்கிறோம், நம்மை நேசித்தவரால்'—கர்த்தரும் தேவனும் (ரோமர் 8:37)—என்று சொல்ல முடியும். பரலோக கிரீடம் நமக்காகத் தயாராக உள்ளது—அது வீரமரணக் கிரீடம், சொல்லொணா மகிழ்ச்சி மற்றும் நித்திய ஆசீர்வாதங்களின் இன்பம். 'ஆகவே, திடகாத்திரமாயிருங்கள், உங்கள் இருதயங்கள் பலப்படுததைப் பாருங்கள், கர்த்தருக்குள் நம்பிக்கையாயிருக்கிறீர்களே எல்லாரும்' (சங். 30:35).

22. உங்கள் துறவற வாழ்க்கை மற்றும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கை முறையை மீண்டும் மீண்டும் கடைப்பிடியுங்கள், அதன் மூலம் நீண்ட காலம் அதில் நிலைத்திருப்பதன் மூலம் நீங்கள் நற்பண்புகளின் செல்வத்தை அடையலாம், மேலும் உங்கள் உடல் வளரும்போது, ஆன்மீக முதிர்ச்சியிலும் முன்னேறி, தாழ்மை, கீழ்ப்படிதல் மற்றும் உங்கள் சொந்த விருப்பத்தை அடக்குவதில் ஞானமும் திறமையும் பெறலாம், ஆனால் பெருமை, வாக்குவாதம் மற்றும் வஞ்சனையில் அறிவற்றவர்களாகவும் முட்டாள்களாகவும் இருக்க: 'ஏனெனில் வஞ்சிக்கிறவன் வெட்டுண்டு போவான், ஆனால் கர்த்தரைக் காத்திருக்கிறவர்கள் பூமியைச் சுதந்தரிப்பார்கள்' (சங். 36:9). சுயவிருப்பப் பணிகள் மூலம் ஒருவருக்கொருவர் இடறலாய் ஆகாதிருங்கள், ஆனால் உங்கள் அயலானுக்குத் தீங்கு விளைக்காததைத் தேடிச் செய்ய எப்போதும் பாடுபடுங்கள். 'உங்கள் பேச்சு', என் பிள்ளைகளே, 'உப்புப் போல எப்போதும் கிருபையால் சுவையூட்டப்பட்டிருக்கட்டும்' (கொலோ. 4:5)—வெளிப்படையாகக் காட்டிக்கொள்ளாத, முரட்டுத்தனமற்ற, ஆணவமற்ற, சுமையற்ற, காயப்படுத்தாத, பொறாமை அல்லது வீண் பெருமையின் உணர்வால் நிரம்பாத, வெட்கக்கேடற்ற, முரண்பாடற்ற, சண்டை போடாத, அதிக பேச்சற்ற, கேலிக்கூத்தற்ற, கவனக்குறைவற்ற மற்றும் சோம்பேறித்தனமற்ற; ஆனால் மரியாதையான, மென்மையான, , நல்லியல்புள்ள, உண்மையான, அமைதியான, இணக்கமான, மனந்திரும்பி பணிவான சிந்தனையுடன் நிறைந்த, கீழ்ப்படிதலுள்ள, அமைதியான, நிதானமான மற்றும் ஒழுங்கானதாக இருக்கட்டும்; அதன் மூலம் நாம் ஒருவரையொருவர் இரட்சிப்பிலும் பரஸ்பரக் கட்டமைப்பிலும் சேவை செய்ய முடியும். – அசுரத்தனமான இச்சையின் வெடிப்புகளை அடக்குங்கள், மற்றும் விரோத எண்ணங்களின் திரளை விரட்டுங்கள்; ஏனெனில் இதினின்று நமது ஆவிக்குரிய ஆரோக்கியமும் நல்வாழ்வும், நமது செழிப்பும், நமது வாழ்வின் நல்ல போக்கும், மேலும் நன்மையான அனைத்திற்கும் நமது ஆயத்தமும் தகுதியும் உண்டாகின்றன.

28. நீங்கள் நல்ல மண் போன்றவர், இதுவோ அல்லது அதுவோ எனும் நற்பண்பின் கனியைத் தருகிறீர்கள்

28. 1) நீங்கள் வளமான மண் போன்றவர்கள், ஒவ்வொருவரும் உங்கள் வழியில் நற்பண்பின் கனியைத் தருகிறீர்கள். – அதில் நான் ஆறுதல் காண்கிறேன்; ஆயினும், உங்களில் சிலர், செழுமையும் புகழும் நிறைந்த வாழ்க்கைக்குப் பிறகு, எங்கள் அற்பமான மற்றும் அறியப்படாத இருப்பை ஏற்றுக்கொண்ட விதத்திலும், குடும்பப் பிணைப்புகள் மற்றும் பிற பற்றுகளின் கொடுங்கோன்மையை நீங்கள் அனைவரும் துறந்த விதத்திலும் நான் வியப்படைகிறேன்: உண்மையாகவே, இது ஒரு தியாகம். – 2) வெகுமதி பெரியது; இதே காரணத்திற்காகத்தான், இரத்தம் சிந்துமளவிற்கு நெருங்கிய நமது வாழ்க்கையின் கஷ்டங்கள் சகித்துக்கொள்ளக்கூடியதாகின்றன. [1, 32]

23. நீங்கள், வளமான மற்றும் நல்ல மண் போல, என் தாழ்மையின் வார்த்தையை ஏற்றுக்கொண்டு, எப்போதும் நல்ல பழங்களைப் பெற்றுத் தருகிறீர்கள், அது நற்பண்புகளின் பல்வேறு அழகுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு சொர்க்கம் போல இருக்கிறது. ஏனெனில், உங்களுக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதையும், நீங்கள் எதற்காகத் தீவிரமாக இருக்கிறீர்கள் என்பதையும் நான் காண்கிறேன், அறிந்துகொள்கிறேன்; ஒருவரின் சாந்த குணமும், மற்றொருவரின் உற்சாகத்தின் வெப்பமும், ஒருவரின் மௌனமும், மற்றொருவரின் கவிதையும், இன்னொருவரின் விடாமுயற்சியும், மற்றொருவரின் விழிப்புணர்வும் எனக்கு ஆறுதல் அளிக்கின்றன. மற்றும் இன்னும் மற்றவர்களை மற்ற குணங்களின் மூலமாகவும்; ஆனாலும் உங்கள் அனைவரையும் நமது சமூக வாழ்க்கையின் விதிகளைக் கடைப்பிடிப்பதில் ஒரு வெல்ல முடியாத, அசைக்க முடியாத மற்றும் தளராத நிலைத்தன்மையின் மூலம்; ஒரு காலத்தில் மகிழ்ச்சியாகவும் வசதியாகவும் வாழ்ந்த உங்கள் இடையே உள்ளவர்கள், கர்த்தருக்காக வாழத் தொடங்கியதால், அவை அனைத்தையும் படிப்படியாக மறந்து, முற்றிலும் மாறுபட்ட மனிதர்களாக மாறி, தற்போதைய கஷ்டங்களையும் பற்றாக்குறைகளையும் தைரியமாகத் தாங்குகிறீர்கள், அதன் மூலம் உங்கள் முந்தைய பாவங்களுக்குப் பரிகாரம் செய்து அவற்றைச் சரிசெய்கிறீர்கள். ஆனால் உண்மையாகவே, கிறிஸ்துவின் அன்பு எல்லாவற்றையும் செய்ய வல்லது; அது பெருமையுள்ளவர்களைத் தாழ்மையுடையவர்களாகவும், செழுமையான வாழ்க்கைக்குப் பழகியவர்களைச் சிறியதிலேயே திருப்தி கொள்ளச் செய்வதாகவும், பேராசை கொண்டவர்களை ஏழைகளாகவும் சிக்கனமாகவும் மாற்றுகிறது. மேலும், என்னை வியப்பில் ஆழ்த்துவது இவர்கள் மட்டுமல்ல, கர்த்தருடைய நற்செய்திக்காக எல்லாவற்றையும் கைவிட்ட அனைவரும் ஆவர்: பெற்றோர், சகோதரர்கள், மனைவிகள், உறவினர்கள், தங்கள் தாயகம், வீடுகள் மற்றும் பழக்கவழக்கங்கள். ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குப் பிரியமான ஒன்றை விட்டு விலகியுள்ளனர்; மேலும், வெளிப்படையாகப் பெரியவர்களில் ஒருவருடன் ஒப்பிட முடியாத அளவுக்குச் சிறிதையே தியாகம் செய்ததாகத் தோன்றும் ஒருவர், மிகப் பெரிய மற்றும் கடினமான உழைப்பைச் சகித்தவராக இருப்பது அசாதாரணமானதல்ல; ஏனெனில், வேறு எதுவும் இல்லாவிட்டாலும், அவன் குடும்பப் பிணைப்புகளின் ஆதிக்கத்திலிருந்தோ அல்லது எந்தவொரு தன்னிச்சையான உணர்ச்சிகளிலிருந்தோ விடுவித்துக் கொண்ட என்பதே, அவனுக்கு வீரமரணப் பட்டம் சூட்டவும், முதன்மையான அப்போஸ்தலர்களைப் போல, கிறிஸ்து ஆண்டவரிடம் கூப்பிடும் துணிச்சலை அவனுக்கு வழங்கவும் போதுமானது: 'நாங்கள் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு உம்மைப் பின்பற்றினோம்; ஆகவே, எங்களுக்கு என்ன கிடைக்கும்?' என்று கேட்கவும், பதிலாகப் பின்வரும் வார்த்தைகளைக் கேட்கும் பேறுபெற்றவர்களாகக் கருதப்படவும்: 'உயிர்த்தெழுதலில்... நீங்களும் இஸ்ரவேலின் பன்னிரண்டு கோத்திரங்களையும் நியாயந்தீர்க்கும் பன்னிரண்டு அரியணைகளில் அமர்வீர்கள்' (மத்தேயு 19:27–28).

24. நமக்காக இத்தகைய வெகுமதிகள் வைக்கப்பட்டிருக்கும்போது, இறைபக்திக்குரியவற்றைப் பயிலவும் செய்யவும் நம் அனைவரையும் நாம் ஏன் மேலும் மேலும் கட்டாயப்படுத்தக்கூடாது? கர்த்தருக்காக வாழ்க்கையில் உள்ள துக்கமான மற்றும் பாரமான அனைத்தையும் சகித்துத் தவறுவது எப்படி? சுயநிந்தனை, ஜாக்கிரதை, சுயகுற்ற உணர்வு, கீழ்ப்படிதல், அறிவுறுத்தல், அறிக்கை மற்றும் பிறவற்றின் உழைப்புகளுக்காக, அந்த தீர்க்கதரிசன வார்த்தை நம்மைப் பற்றிப் பொருந்தும்: 'உமது நிமித்தமாக நாங்கள் நாள் முழுவதும் கொல்லப்படுகிறோம்; நாங்கள் அறுப்புக்குக் கொண்டுவரப்படும் ஆடுகளைப் போல எண்ணப்படுகிறோம்' (சங். 43:23). உண்மையிலேயே, நீங்கள் இதற்கு வெகு தொலைவில் இல்லை. ஏனெனில் உங்கள் சொந்த விருப்பங்களைத் துண்டித்து, கண்டிப்பின் காயங்களால், மற்றும் உங்கள் வாழ்க்கை முறையில் ஒருவருக்கொருவர் கீழ்ப்படிவதன் மூலம் நீங்கள் கொல்லப்படவில்லையா? மேலும் அத்தகைய சமயங்களில் இரத்தம்—உடலால் இல்லாவிட்டாலும், ஆவிக்குரிய விதத்தில்—உங்கள் இதயங்களிலிருந்து பாய்வதில்லையா? ஆனால் மகிழ்ச்சியடையுங்கள்; ஏனெனில் நீங்கள் வீணாகத் துன்பப்படவில்லை, மாறாக அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல் (1 பேதுரு 5:4), அதன் மூலம் உங்களுக்காக 'வாடிப்போகாத மகிமைப் கிரீடத்தை' ஆயத்தம்பண்ணிக்கொள்ளுகிறீர்கள். உலகத்திலிருந்து உங்களைப் பிரிக்கிற தேவாலய அன்போடும், மாம்சத்தின் இச்சையை மரிக்கச் செய்கிற நித்திய ஜீவனுக்கான ஏக்கத்துடனும், உண்மையறிவின் ஒளி உங்கள் உள்ளத்தில் பிரகாசிக்கட்டும். தேவன் உங்களை வழிநடத்தி, இருதய வல்லமையோடும் அசைக்கப்படாத மன உறுதியோடும், நம்முடைய பக்தியின் நோக்கமாகிய மிக உயர்ந்த நிலைக்கு உங்களை அனைவரையும் உயர்த்துவாராக.

29. மிக விரைவில், நாம் இங்கிருந்து புறப்படுவோம்; ஆனால் நமது புறப்பாடு ஒரு நல்ல வழியனுப்பலுடன் இருக்கட்டும்

29. 1) மிக விரைவில் நாம் இங்கிருந்து புறப்படுவோம்; ஆனால் நமது புறப்பாடு ஒரு நல்ல வழியனுப்பலுடன் இருக்கட்டும். – 2) நீங்கள் நாள் முழுவதும் கீழ்ப்படிதலின் உழைப்பிலும் செபத்திலும் செலவிடுகிறீர்கள், ஆனால் சோர்ந்துவிடாதீர்கள், ஏனெனில் இதில் உங்கள் மீட்பு உள்ளது. – 3) பாதிரியாசிரமத்தில் பற்றாக்குறைகளிடையே, உங்கள் விருப்பங்களையும் ஆசைகளையும் அடக்கியமைத்து, அவமானத்திலும் மற்ற உறுதியான துக்க வடிவங்களிலும் பொறுமையுடன் வாழுங்கள்… இதுவே வீரமரணம். – 4) எல்லாப் புனிதர்களின் மகிழ்ச்சியிலும், கடவுளின் திருத்தாயையும் இறைவனையும் தரிசிக்கும் பேற்றிலும் பங்குகொள்ளும் நம்பிக்கையுடன் நீங்கள் இறுதிவரை பொறுமையுடன் இருக்க வேண்டும். [1, 33]

25. என் தாழ்மையின் வார்த்தையை உங்களுக்கு அறிவிப்பதில் நான் வீணாக உழைப்பதாகவோ, அதைக் கேட்பதில் நீங்கள் உங்கள் நேரத்தை வீணடிப்பதாகவோ நான் நம்பவில்லை. – ஆனால் எல்லாமே இங்கே இல்லை; ஏனெனில் முழுமையான மௌனத்தின் நேரம் நிச்சயம் வரும். நாம் என்றென்றும் வாழப்போவதில்லை, ஆனால் விரைவில்—கடவுள் எவ்வளவு குறுகிய காலமாக அதை விதித்திருந்தாலும்—நானோ அல்லது நீங்களோ இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து பிரிந்து செல்ல நேரிடும். ஆனால், எங்கள் நோக்கம் என்னவென்றால், இங்கிருந்து நாங்கள் பிரிந்து செல்வது நல்ல நடத்தையுடனும், கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதாலும், எங்கள் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவைப் பிரியப்படுத்தும் விதமாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதே.

26. உங்கள் கடமைகளைச் செய்வதில், எப்போதும் போல, நீங்கள் எவ்வளவு விடாமுயற்சியுடன் இருக்கிறீர்கள் என்பதை நான் காண்கிறேன்: சிலர் ரொட்டி தயாரிப்பதிலும் சுடுவதிலும், மற்றவர்கள் திராட்சைத் தோட்டங்களைப் பராமரிப்பதிலும், சிலர் தூது வேலைகளிலும், மற்றவர்கள் தங்கள் கைவினை வேலைகளிலும் – தையல், எழுதுதல், துவைத்தல், சுடுதல், சமையல், உணவு தயாரித்தல், கொல்லர் பட்டறையில், கிடங்கில், மருத்துவமனையில், – அதே நேரத்தில் நீங்கள் எல்லா திருச்சபை வழிபாடுகளுக்கும் தவறாமல் வருகை தருகிறீர்கள்: முதல், மூன்றாம், ஆறாம் மற்றும் ஒன்பதாம் மணி வழிபாடுகள், மாலை வழிபாடு மற்றும் இரவு வழிபாடு; நீங்கள் கூடும்போது, மரியாதையுடன் நின்று, பாடி, ஜெபிக்கிறீர்கள் – இவையெல்லாம் சோம்பல் அல்லது புறக்கணிப்பு இல்லாமல் செய்யப்படுகின்றன. உங்கள் உழைப்பு, இந்தக் கஷ்டம் மற்றும் இந்தச் சுமை அனைத்தையும் நான் எப்போதும் மனதில் கொள்கிறேன்; ஆனால் மனச்சோர்வடைந்துவிடாதீர்கள்: ஏனெனில், 'இவை அனைத்திலும் நாம் மிகுந்த வெற்றியாளர்களாக இருக்கிறோம்,' என்கிறார் திருத்தூதர், 'நம்மீது அன்பு கொண்டவர் மூலமாக' (ரோமர் 8:37): ஆகவே, இந்த உழைப்பு மிகவும் பெரியதாக இருந்தாலும், அதன் மூலம் நித்திய இரட்சிப்பும் எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியும் நமக்கு ஒளிர்வதால், நாம் அதில் மகிழ்ச்சியடைந்து, இன்னும் பெரிய செயல்களுக்காக நம்மை அர்ப்பணிக்க வேண்டும், மேலும், பொதுவான விதிமுறைகளின்படி நமது வீரமரணத்தை ஒத்த வாழ்க்கையின் போராட்டத்தில் உறுதியாக நிற்கவும், எந்தச் சுமையின் கீழும் தள்ளாடாமல், ஒருபோதும் பின்வாங்காமல், துயரமான அல்லது கடினமான எதற்கும் முன் ஒருபோதும் பின்சென்றுவிடாமல் இருக்கவும்.

27. நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன்: உறுதியாக நில்லுங்கள், ஒவ்வொரு நற்செயலுக்கும் ஒவ்வொரு நற்பண்புக்கும் பாடுபடுங்கள், மேலும், ஆண்டவரின் வார்த்தையின்படி, உங்கள் பொறுமையின் மூலம் உங்கள் ஆன்மாக்களைக் காத்துக்கொள்ளுங்கள். மரணத்தின் நேரத்தை நோக்கும்போது, தினமும் உங்களைப் புதுப்பித்துக் கொள்ளுங்கள்; மற்ற அனைத்தையும் இரண்டாம் பட்சமாகக் கருதி, விவேகத்துடனும் ஆன்மீக அன்புடனும் உங்களை ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்ளுங்கள், மேலும் தீய திமிர் பேச்சை எல்லா வகையிலும் தவிர்க்குங்கள், அதனால் நீங்கள் ஒருவருக்கொருவர் குறையற்றவர்களாகவும், பொறாமை, போட்டி, பொறாமை, ஆணவம் இல்லாமலும், முணுமுணுப்பு இல்லாமலும் கீழ்ப்படிதலுடன் இருக்க முடியும், ஒவ்வொரு அண்டை வீட்டாரின் நன்மையையும் உங்கள் சொந்த நன்மையாகக் கருதி, சில சமயங்களில் ஒரு சகோதரர் உங்களுக்குச் செய்யும் கவனக்குறைவைப் பொறுத்துக்கொண்டு, உங்கள் மீது விழும் நிந்தனைகளையும் அவமானங்களையும் ஆன்மீக மருந்துகளாக ஞானத்துடன் ஏற்றுக்கொண்டு, நம்மை எப்போதும் வாழும் ஆண்டவரின் சந்நிதியில், எல்லா காரியங்களையும் சாந்தமாகவும் உண்மையாகவும், வெளிப்படையாகவும், வஞ்சனையோ குழப்பமோ இல்லாமலும் செய்து நடக்க வேண்டும். இதுவே நமது இரத்தசாட்சியம்! – இதனால்தான் சில தீவிரமான ஆன்மாக்கள் அடிக்கடி வெளிப்புற சித்திரவாதகர்களின் கைகளில் கிறிஸ்துவுக்காக துன்பப்பட முற்படுகிறார்கள். – இங்கு (அதாவது, கினோவியா-வில்) சோதனைகளையும், வீரச் செயல்களையும், அறிக்கைகளையும் தைரியத்துடனும் நீதியுடனும் பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள்; பாகாலுக்கு முழங்கால் இடுவதில்லை, உங்கள் ஆன்மாவைப் பாவ உணர்வுகளுக்குப் பலியிடுவதில்லை, நீங்கள் உறுதியளித்ததைக் கைவிடுவதில்லை, நீங்கள் ஓடும் பாதையிலிருந்து விலகுவதில்லை, நீங்கள் நிற்கும் இடத்திலிருந்து நகர்வதில்லை: மேலும், புனிதத் தந்தையர் அசைக்க முடியாத சாட்சியை வழங்குவது போல, நீங்களும் இரத்தம் சிந்தி வீரமரணம் அடைந்தவர்களுடன் சமமாக மதிக்கப்படுவீர்கள்.

28. ஒருவரால் ஒரு முறையோ அல்லது சில முறையோ சகித்துக்கொண்டதற்காகவே அவர் ஏற்கெனவே மீட்கப்பட்டுவிட்டார் என்று கருதாதீர்கள்; மாறாக, தங்களுக்கு நேரிடக்கூடிய அனைத்தையும் சமநோக்குடன் தாங்கி, இறுதிவரை அவ்வாறு தொடரும் நபரே மீட்கப்படுவார். ஆனால், யார் ஒருவர் பயணத்தின் நடுவிலோ அல்லது இறுதியிலோ பலவீனப்பட்டு, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கீழ்ப்படிதலைக் கைவிடுகிறாரோ, அவர் துயரத்துடனும் அழுகையுடனும் சேர்ந்து மிகவும் பரிதாபகரமான வீழ்ச்சியைச் சந்திப்பார்; ஏனெனில், அதன் மூலம் அவர்கள் தங்கள் முந்தைய முயற்சிகள் அனைத்தையும் அழித்துவிடுவார்கள் என்பதற்காக மட்டுமல்ல, குறிப்பாக, கடவுளின் நீதியான நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் அவர்கள் தவிர்க்க முடியாமல் கண்டனத்திற்கு ஆளாவார்கள் என்பதற்காகவும் ஆகும். ஆகவே, தேவனுடைய மகிமைக்காகவும், உங்கள் ஆத்துமாக்களின் இரட்சிப்புக்காகவும், பரலோகத்தில் உள்ள நம்முடைய பிதாக்களுடன் ஒரு ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட சுதந்தரத்திற்காகவும், உங்கள் வாழ்நாட்களெல்லாம் எல்லா காரியங்களிலும் உங்களைத் தூய்மையாகவும் குற்றமற்றவர்களாகவும் காத்துக்கொள்ளுங்கள்; அந்த மாபெரும் அந்தோனியார், அந்த ஒளிமயமானவர், ஒளிர்ந்த இடத்தில் நாம் அங்கே மகிழ்ந்து களிகூரத் தகுதியுடையவர்களாகக் கருதப்பட வேண்டும்; தேவன்-தாங்கிய யூதிமியஸ் மற்றும் கிறிஸ்து-தாங்கிய பகோமியஸ் உள்ள இடத்தில்; பெரிதும்-புகழப்பட்ட சாவஸ், பேரருள்-மிக்க தியோடோசியுஸ், மற்றும் இறை-ஒளி பெற்ற டோரோதியுஸ் உள்ள இடத்தில்; தேவதூதர்களுக்குச் சமமான டோமெடியன், பரிசுத்தர் அகாகியோஸ், மற்றும் இறைக்கு உகந்த தோசிஃபியூஸ், அங்கு நித்திய வாழ்வுள்ள பாசில்—அதாவது, obedient [83] —ஆவியால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட சகரியாஸ், மற்றும் தேவ ஊழியரான அஃப்ரே; மற்றவர்களைப் பற்றி என்ன சொல்வது? – பன்னிரு திருத்தூதர்களில் முதன்மையானவர்களான பேதுரு மற்றும் பவுல் எங்கே இருக்கிறார்கள், படிநிலைத் தலைவர்கள், குருக்கள் மற்றும் புனித வீரர்களின் வாசஸ்தலங்கள் எங்கே இருக்கின்றன? ஏனெனில், நாம் அவர்களுடன் நிற்கும் பேறு அடையாவிட்டாலும், அவர்களின் தரிசனம், உரையாடல் மற்றும் பரிந்துரையிலிருந்து நாம் ஒருபோதும் பறிக்கப்பட மாட்டோம். ஆகவே, நமது சர்வவல்லமையுள்ள ஆட்சியாளரும் இறையாண்மையுமுள்ளவரும், கடவுளின் தாயுமான அன்னை மரியாவின் திருமுன் தோன்றி, அவரது திருப்பாதங்களில் வீழ்வோம் என நம்புகிறோம். ஆனால், இது பெருமையெனத் தோன்றினாலும், அனைத்திற்கும் மேலான ஆட்சியாளரும் நம் ஆண்டவருமான இறைவனைத் தாமே காண்போம் என்றும் நம்புகிறோம். ஏனெனில், இறைவனைச் சந்திக்க மேகங்களில் நாம் தூக்கி எடுத்துக்கொள்ளப்பட்ட பிறகு, நாம் எப்போதும் அவருடன் இருப்போம் என்று தெய்வீகப் பவுல் கூறினார் (1 தெச. 4:17). ஆகவே, இத்தகைய மகிமைகளும், இத்தகைய மகிழ்ச்சிகளும், இத்தகைய வாழ்க்கையும் நமக்கு முன்னால் இருக்கும்போது, யார் மகிழ்ச்சியடைய மாட்டார்கள், யார் உற்சாகத்தால் நிரம்ப மாட்டார்கள், யார் கடவுள் மீதான அன்பால் எரியூட்டப்பட்டு உத்வேகம் பெற மாட்டார்கள், மேலும் தனக்கு என்ன விலை கொடுத்தாலும் பொருத்தமான அனைத்தையும் செய்ய யார் உந்தப்பட மாட்டார்கள்?

30. நிலையற்ற தன்மையைத் தவிர்க்க, நாம் சமுதாய விதிகளுக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும், அது சகோதரத்துவத்திற்குள் எல்லாத் தனிமைப்படுத்தல்களையும் விலக்கி, அனைவரையும் அவர்களின் கடமைகளில் சமமாக வைத்திருக்கிறது, அதன் மூலம் நாம் வீழ்ச்சியடைவதிலிருந்து நம்மைப் பாதுகாக்கிறது

30.

1) முரண்பாடுகளைத் தவிர்க்க, சமூக வாழ்க்கையின் விதிகளுக்குக் கீழ்ப்படியுங்கள், அவை சகோதரத்துவத்திற்குள் எந்தப் பிரிவினையும் ஏற்படாமல் தடுக்கின்றன, அனைவரையும் அவர்களின் கடமைகளில் சமமாக வைத்திருக்கின்றன, அதன் மூலம் தவறுகளில் இருந்து பாதுகாக்கின்றன. – 2) நீங்கள் இதற்கு முன்பும் சோதனைகளை எதிர்கொண்டிருக்கிறீர்கள், ஆனால் ஆண்டவர் உங்களுக்கு உதவினார்: நீங்கள் அவற்றை வென்றீர்கள்; இப்போதும்கூடப் பணிந்துவிடாதீர்கள், அவை கடந்து போகும். – 3) ஆண்டவர் முன் நிற்கும் ஒரு விசாரணை போல, துறவற நற்பண்புகளில் உங்களை நடத்தி, அவற்றில் மேலும் மேலும் சிறந்து விளங்குவீர்களாக. [1, 341]

1. உங்கள் முன்னேற்றத்தைக் கண்டு, நான் கடவுளுக்கு மகிமை செலுத்துகிறேன், கர்த்தரில் களிகொள்கிறேன்; ஆனால், மன உறுதி மற்றும் சிந்தனைக் குறைவின் பலவீனத்திலிருந்து எழும் மனித மனதின் நிலையற்ற தன்மையையும், திடீர் மாற்றங்களையும் நான் அஞ்சுகிறேன். ஏனெனில், ஒரு நல்ல செயலைத் தொடங்குபவர் மட்டும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் அல்ல, மாறாக, அதற்குப் பழகி, அதில் பரிபூரணம் அடைந்து, அதை முழுமையாக்குபவரே ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர். ஆனால், எப்போதும் ஒரே மனநிலையில் நிலைத்திருப்பதும், தீய நோக்குடைய பாவத்தின் ஏமாற்றங்களுக்கு இரையாகாமல் இருப்பதும் எவ்வளவு கடினம்; ஆகவே நான் உங்களைக் கேட்டுக்கொண்டு வேண்டிக்கொள்கிறேன்: நாம் கடவுளின் உண்மையான வழியில், அதாவது அரச வழியான நடுநெறியில், வலதுபுறமாகவோ இடதுபுறமாகவோ சாயாமல் நடப்போம். ஆனால், சமூக வாழ்வின் விதிகள், கட்டளைகள் மற்றும் சட்டங்களுக்கு இணங்க, வாழ்வின் ஒவ்வொரு கணத்திலும் நம்மிடம் செய்யப்பட வேண்டியதை நாம் எப்போதும் செய்வோம். இருப்பினும், சமுதாய வாழ்க்கை, அனைவரும் எல்லாவற்றையும் ஒரே விதமாகப் பார்க்க வேண்டும், மேலும் அனைவரும் எல்லாவற்றையும் ஒரே விதமாக விரும்ப வேண்டும் என்று கோருகிறது: அதில் தனிப்பட்ட ஆசைகளோ அல்லது தனிப்பட்ட லட்சியங்களோ இல்லை; சுய முக்கியத்துவமோ அல்லது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பட்சபாதமோ இல்லை; இரகசியத் திட்டங்களோ அல்லது வஞ்சகமோ இல்லை; எல்லாவற்றிலும் துருவிப் பார்க்கும் ஆர்வமோ அல்லது எல்லாவற்றையும் துருவிப் பார்ப்பதோ இல்லை; பல விஷயங்களில் மயக்கமோ அல்லது பல இலக்குகளைத் துரத்துவதோ இல்லை, இது சோர்வுக்கும் ஒருவரின் பலவீனத்திற்கும் வழிவகுக்கிறது; இது விரதம், ஜெபம், மனந்திரும்புதல், வெறும் தரையில் உறங்குதல் போன்ற பிற பழக்கவழக்கங்களை விரும்புகிறது; ஆயினும், பிதாக்கள் கட்டளையிட்டபடி, எல்லா காரியங்களிலும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கீழ்ப்படிதலின் ஒரே விதியைக் கடைப்பிடித்து, அதன் மூலம் அனைத்தையும் தழுவி, எல்லாவற்றிலும் அதன் வழிகாட்டுதலுடன் நடக்கிறது.

2. நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன், விசுவாசம் என்ற பாறையின் மீது உறுதியாக நில்லுங்கள், மேலும் நற்பண்புப் பாதையில் கறைபடியாமல் நடங்கள்; மேலும், மாம்சத்தின் இச்சையாக இருந்தாலும், சுயவிருப்பத்தின் நோயாக இருந்தாலும், பெருமையின் திமிராக இருந்தாலும், வீண் பெருமையாக இருந்தாலும், அல்லது வேறு எந்தப் பேராவலாக இருந்தாலும், ஏதேனும் ஒரு பாவத்தின் காரணமாக உங்கள் யாரும் சாத்தானின் இரையாகக் காணப்பட என் கண்கள் ஒருபோதும் நேர்ந்திடக்கூடாது. நீங்கள் உழைத்து, உங்கள் ஆன்மாக்களின் கருவூலங்களில் நற்பண்புகளின் செல்வத்தைச் சேகரித்துள்ளீர்கள். துறவறையை மேற்கொண்டதிலிருந்து நீங்கள் எதிர்கொண்ட சோதனைகளின் தன்மையையும் எண்ணிக்கையையும், சாத்தானின் எண்ணங்களால் சூழப்பட்டு காயமடைந்து, அல்லது சமூக வாழ்க்கையின் சிரமங்களாலும் கஷ்டங்களாலும் சோர்ந்து, மனம் தளர்ந்து, உயிருடன் இருப்பதே அரிது என்று நம்பிக்கை இழந்ததையும் உங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் நினைவிருக்கும்; மேலும், எங்கள் கருணைமிக்க கடவுள், ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வந்த தொடர்ச்சியான சோதனைகள் மூலம், இவை அனைத்தையும் கடந்து செல்ல உங்களை வழிநடத்தி, உங்களை அச்சுறுத்திய அழிவிலிருந்து விடுவித்து, உங்கள் பொறுமைக்குரிய வெகுமதியை உங்களுக்கு வழங்கியதையும் மறந்துவிட வேண்டாம்; இந்தச் செயல்களையும், சகித்துக்கொள்ளப்பட்ட மற்றும் அடையப்பட்ட அனைத்தையும் நாம் சிந்திக்கும்போது, நிகழ்காலத்தில் நமக்கு முன்னால் உள்ளவற்றையும் எதிர்காலத்தில் எதிர்பார்க்கப்படும்வற்றையும் நோக்குவதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது; மனிதர்களிடமிருந்தோ அல்லது தீய பேய்களிடமிருந்தோ வரும் எந்தத் துயரமான துரதிர்ஷ்டமும் நமது நல்ல எண்ணங்களிலிருந்து நம்மைத் திசை திருப்பாதிருக்கட்டும்.

3. நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன், எப்போதும் கடவுளை நோக்கியிருங்கள், உங்கள் இறுதி மூச்சை விடும் தருணத்தில், தேவதூதர்களின் கூட்டத்தைக் கண்டு, மிக நீதியுள்ள நியாயாதிபதியிடம் கணக்குக் கொடுத்து, நன்மைக்கும் தீமைக்கும் உரிய பலனைப் பெறுவதாக உங்களைக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள், நன்மை செய்யப் பாருங்கள், சோதனைகளை வெல்லுங்கள், உங்கள் பாதையிலிருந்து ஒவ்வொரு இடர்ப்பாடுகளையும் தடைகளையும் அகற்றுங்கள், மேலும் நீண்டகாலமாக எதிர்பார்க்கப்பட்ட நாள் வரும் வரை, பரலோக வாழ்வு எனும் மலையை மகிழ்ச்சியுடன் ஏறுங்கள். உண்மை, பணிவு, பரஸ்பர மரியாதை, மன ஒருமைப்பாடு, மற்றும் தொண்டு, உடல் உழைப்பு, சங்கீதப் பாடல், ஜாக்கிரதைகள், மற்றும் எல்லா நற்கிரியைகள் மற்றும் தெய்வபக்தி நிறைந்த செயல்களுக்கான ஆர்வத்தை வளர்த்துக் கொள்ளுங்கள். இந்தப் பண்புகள் உங்களிடம் ஏற்கெனவே உள்ளன, ஆனால் நீங்கள் இவற்றால் மேலும் செல்வந்தராவதற்கு மிகுந்த முனைப்புடன் பாடுபட வேண்டும் என்பதற்காகவே நான் இவற்றைப் பற்றிப் பேசுகிறேன்; நீங்கள் இவற்றை ஏற்கெனவே அடைந்துவிட்டீர்கள், ஆனால் நம்முடைய ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில், இவற்றை மிகப் பெரிய அளவிலும், மேலும் பெரிய அளவிலும் அடைய நீங்கள் மிகுந்த முனைப்புடன் பாடுபட வேண்டும் என்பதற்காகவே நான் இதை உங்களுக்கு நினைவூட்டுகிறேன்.

31. நாம் இங்கே எதை அனுபவித்தாலும், அங்கே சொல்லொணாப் பலன் உண்டு; ஆகவே, நம்மையும் போன்ற மனிதர்களாகிய, நமக்கு முன்பே சென்ற புனிதர்களின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றி, நமது கடினமான பயணத்தில் சோம்பலின்றி விடாமுயற்சியுடன் முன்னேறுவோம்

31. 1) நாம் இங்கே சகிப்பவை அனைத்திற்கும், சொல்லொணாப் பலன் அங்கே உண்டு; ஆகவே, நமக்கு முன்பே சென்ற, நம்மைப் போன்றே மனிதர்களாக இருந்த புனிதர்களின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றி, நமது கடினமான பயணத்தில் சோம்பல் கொள்ளாமல் இருப்போமாக. – 2) மடாலயத்திற்குள் பல்வேறு கடமைகளைச் செய்யும் அனைவரையும் அவர் விரிவாகப் பட்டியலிடுகிறார், மேலும் அவர்கள் அனைவருக்கும் இந்தக் கட்டளையைக் கொடுக்கிறார்: உங்கள் பணிகளைக் கடவுளுக்கு முன்பாகச் செய்வது போலவும், அவை கடவுளின் சொந்தப் பணிகள் போலவும், கடவுளின் மகிமைக்காகச் செய்யுங்கள். [1, 35]

4. நீங்கள் என் தாழ்மையான வார்த்தைகளை இவ்வளவு ஆர்வத்துடனும் கவனத்துடனும் கேட்கிறபடியால், நானும் உங்களுக்குப் போதிப்பதில் மிகுந்த உற்சாகம் கொள்கிறேன், மேலும், உங்கள் புனித ஆன்மாக்களில் என் தாழ்மையான உதடுகளின் வார்த்தைகளை விதைப்பதில், ஒருவிதத்தில், அடங்காதவராக இருக்கிறேன். தற்போது, நாம் இருவரும் இந்த உழைப்பை மேற்கொள்கிறோம்—நான் பேசுவதன் மூலமும், நீங்கள் கேட்பதன் மூலமும்—அதை நடைமுறைப்படுத்தி, பேசப்பட்டதையும் கேட்கப்பட்டதையும் செயலில் ; ஆனால் அறுவடை செய்வதற்கும் பழங்களைப் பெறுவதற்கும் நேரம் வரும்போது; அப்போது, நாம் உழைத்ததற்கும், பெருமூச்சுவிட்டதற்கும், கஷ்டப்பட்டதற்கும், சோர்ந்ததற்கும், துயரப்பட்டதற்கும், ஓய்வென்பதே அறியாததற்கும், தலைகுனிந்ததற்கும், மனமிளைத்ததற்கும், — நான் இன்னும் கூறுவதைப் போல — – நாங்கள் பட்டினி கிடந்தோம், தாகம் எடுத்தோம், எங்கள் பெற்றோர், நண்பர்கள், சகோதரர்கள், உறவினர்கள், எங்கள் தாயகம், மற்றும் இந்த உலகின் ஒவ்வொரு உலகியல் ஆசீர்வாதத்தையும் விட்டுவிட்டோம் – நீதியுள்ள வெகுமதி அளிப்பவரான – தேவனிடமிருந்து, என்றென்றும் எங்கள் வெகுமதியைப் பெற்று நாங்கள் களிகூர்வோம். – அது என்ன வெகுமதிகள்?! – ஒருபோதும் மங்காததும் நித்தியமானதும் மகிமை மற்றும் கனம், சொல்லொணா மற்றும் அணைக்க முடியாத ஆனந்தம் மற்றும் மகிழ்ச்சி மற்றும் ஜீவன், ஒருபோதும் திருப்தியடைய முடியாத திருப்தி, மேலும் இந்த ஆசீர்வாதங்களில், காணாத, கேளாத, சொல்லொணா ஆனந்தமே ஆனந்தம், பரலோக ராஜ்யம், காலங்களின் உண்மையான தேவனும் ராஜாவுமான நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் குமாரத்தன்மையையும் சுதந்தரத்தையும். இவற்றைக் கருத்தில் கொண்டு, நமது முயற்சிகளிலும் உழைப்புகளிலும் நாம் எத்தகைய துக்கங்களைச் சந்தித்தாலும், நாம் ஒரு காரியத்தையோ அல்லது மற்றொன்றையோ செய்ய நிர்பந்திக்கப்படும்போதும், கீழ்ப்படிதலுடனும் அடிபணியலுடனும் நமது இதயங்களில் முட்களைச் சகித்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்போதும், சோம்பலாய்த் தள்ளாமலும் மனந்தளராமலும் இருப்போமாக; ஆனால், அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளின்படி, 'பின்னுள்ளதை மறந்து, முன்னுள்ளதை நோக்கி ஏங்கிக்கொண்டு', நாம் 'தேவனுடைய மேலான அழைப்பின் பரிசுக்காக இலக்கை நோக்கிப் பாய்ந்து செல்வோம்' (பிலிப்பியர் 3:13), மேலும், இரத்தசாட்சியம் மூலமாகவோ அல்லது பரிசுத்தமான வாழ்க்கை மூலமாகவோ பரிபூரணமாக்கப்பட்ட அந்தப் பரிசுத்தவான்களுடன் தெய்வீக அன்பில் போட்டியிடுவோம். அப்படியானால் என்ன? அவர்கள் நம்மைப் போன்ற மனிதர்கள் அல்லவா, நமக்குள்ள அதே உணர்ச்சிகளுக்கு ஆளானவர்கள் அல்லவா? ஆயினும், அவர்கள் அதை விரும்பினதாலும், தங்கள் முழு இதயத்துடனும் அதை நேசித்ததாலும், நாமும் அவ்வாறே விரும்பினால், கடவுளுக்கு நெருக்கமாக வரவும் ஒரு கண்ணியமான வாழ்க்கையை வாழவும் முடியும்.

5. உங்கள் கடமைகளில் மிகுந்த கவனம் செலுத்தவும், அவற்றை விடாமுயற்சியுடன் செய்யவும் நான் உங்களைத் தூண்டுகிறேன்: எழுத்தர், நேர்த்தியாகவும் சீராகவும், அன்போடும் பொறுமையோடும் எழுதுவதில்; பொருளகாரனாக, உடலின் தேவைகளைத் தடையின்றி வழங்குவதில், எந்தவித ஆர்ப்பாட்டமும் இன்றி, தேவைப்படும்போது உரிய பணிவுடனும், முறைமையுடனும், மன்னிப்பும் கேட்டுக் கொடுப்பதிலும் பெறுவதிலும்; குழப்புவோர், திராட்சைத் தோட்டத்தை உழுதலுக்கும்; மேலும் வேறு எவரேனும் என்ன செய்தாலும்—அது விவசாயம் செய்வதாகவோ, கனமான சுமைகளைச் சுமப்பதாகவோ, அதுபோன்றவையாகவோ—முணுமுணுக்காமல், வசனங்களை (சங்கீதத்திலிருந்து ஒரு வசனத்தை மீண்டும் கூறுதல்) ஓதுவதை மறவாமல், மௌனமாக இருந்து, வீண் பேச்சைத் தவிர்த்து செய்ய வேண்டும். தோட்டக்காரரும் சந்தைத் தோட்டக்காரரும் தோட்டத்தையும் சந்தைத் தோட்டத்தையும் பராமரிப்பதிலும், சகோதரத்துவத்திற்கு ஏராளமான காய்கறிகளையும் பழங்களையும் வழங்குவதிலும் உழைக்க வேண்டும்; சமையல்காரர் உணவைத் தயாரிப்பதில், நெருப்பின் வெப்பத்தையும் தனது பணியின் அனைத்து உழைப்பையும் புகார் இல்லாமல் சகித்துக்கொள்ள வேண்டும்; மருத்துவமனைப் பணியாளர், உடல்நலம் குன்றிய சகோதரர்களின் நலனுக்காகத் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணித்து, சிலருக்குப் பொருத்தமான உணவையும் மற்றவர்களுக்கு ஆறுதலான வார்த்தைகளையும் வழங்கி, ஆன்மீக மற்றும் உடல் ரீதியான நோய்களைக் குணப்படுத்த வேண்டும்; கீர்த்தனைப் பாடும் தலைவர், ஒழுங்கான மற்றும் முறையான பாடலையும் தெளிவான ஓதுதலையும் ஏற்பாடு செய்து உறுதிசெய்ய வேண்டும். அதே வழியில், விளக்கு ஏந்துபவர், தோல் ஏடு தயாரிப்பவர், ரொட்டி சுடுபவர், கத்தி செய்பவன், உணவகம் காப்பவன், தங்க வேலை செய்பவன், செப்பு வேலை செய்பவன், கூரை வேய்பவன், தையல்காரன், அத்துடன் வாயிற்காப்பாளர்கள், விழிப்பூட்டுபவர்கள், காவலர்கள், அறங்காவலர்கள், ஆசிரியர்கள் – இறுதியாகப் பொருளாளர் மற்றும் அவரது உதவியாளர் – உங்கள் அனைவரும் உங்கள் கடமைகளை இறைவனது முன்னிலையில், இறைப்பணிகளாக, இறைவனது மகிமைக்காகச் செய்யுங்கள்.

32. அரச நெறி என்பது எல்லாவற்றையும் விதிப்படியும் செய்வதாகும்; விதிவிலக்குச் செய்பவர், ஒன்று அதீதத்திற்கோ அல்லது குறைவிற்கோ சென்றுவிடுகிறார்; விதிவிலக்கு அனுமதிக்கப்படுகிறது, ஆனால் அது அபேட்டின் அறிவுடன் மட்டுமே இருக்க வேண்டும், அது இல்லாமல் அது நன்றாக முடிவடையாது

32. 1) அரச நெறி என்பது எல்லாவற்றையும் விதிமுறைப்படி செய்வதாகும்; விலகுகிறவர் அல்லது அதீதத்திற்கோ அல்லது குறைவிற்கோ செல்கிறார்; விலகுவது அனுமதிக்கப்படுகிறது, ஆனால் அது மடாலயத் தலைவரின் அறிவுடன் மட்டுமே, அது இல்லாமல் அது நன்றாக முடிவடையாது. – 2) ஒரு புதியவரின் சாதனை என்பது ஆன்மாவிற்கும் மாம்சத்திற்கும் உரியவற்றிலிருந்து தன்னைப் பழக்கப்படுத்திக் கொண்டு, ஆன்மீகப் பழக்கத்திற்குத் தன்னைத் தயார்படுத்துவதாகும்; ஆனால் ஒருவர் ஆன்மீக இனிமையைச் சுவைக்கும்போது, அனைத்திலும் மிக மோசமான அசுரர்களிடமிருந்து மற்ற சிரமங்கள் எழுகின்றன; மடாலயத் தலைவரின் வழிகாட்டுதலுக்குத் தன்னை ஒப்புக்கொள்பவர் இங்கும் பாதுகாப்பாக இருக்கிறார். [1, 36]

6. எந்தப் பயணத்திலும் இருப்பது போல, ஆரம்பத்தில் அத்தகைய உழைப்பில் உள்ள அறிமுகமில்லாத தன்மை பயணத்தை கடினமானதாகவும் சிரமமானதாகவும் ஆக்குகிறது; ஆனால் அது தொடரும்போது, தசைகள் தளர்ந்து உடல் நெகிழ்வடையும்போது, அது குறைவான கடினமாகவும் சிரமமாகவும், மேலும் வேகமாகவும் மாறுகிறது: இறைவனின் பாதையில் நாம் நடக்கும்போதும் அவ்வாறே. நேரான பாதை எது, தவறான பாதை எது என்பதையும், அதன் முடிவை படிப்படியாக எவ்வாறு அடைவது என்பதையும் அறிந்து காண, சோதனைகள் மற்றும் தீயுந்துதல்கள் மூலம் கடவுள் நமக்கு ஏற்கெனவே அருள் செய்துள்ளார். ஆகவே, நமது தந்தையர் போதித்தபடி அதன் மைல்கற்களை அளந்து, இருபுறமும் உள்ள பொறிகளைத் தவிர்த்து, நாம் அரச வழியில் நடப்போம், அதாவது, நிறுவப்பட்ட விதி அல்லது கட்டளையிடப்பட்ட ஆணைக்கு மாறாக ஒருவர் செயல்படத் தொடங்கும் போது உணவு, பானம், ஜாக்கிரதைகள், மந்திரித்தல், மனப்பாடம் செய்தல் (திருவசனங்கள் மற்றும் ஜெபங்கள்), ஜெபம், மௌனம் மற்றும் இதயத்தின் இரகசியச் செயல்களில் ஏற்படும் குறைபாடுகளும், மிகைப்படுத்தல்களும் ஆகும். இந்த விஷயங்கள் அனைத்திலும் வழக்கமான ஒழுங்கிலிருந்து விலகுவது அனுமதிக்கப்படுகிறது, ஆனால் இது ஆலோசனையுடனும் எனது அறிவுடன் செய்யப்பட வேண்டும். மேலும் நான் உங்களுக்கு இதைச் சொல்கிறேன்: நான் ஒரு பாவியாக இருந்தாலும், என் அறிவுடன் செய்யப்படும் அனைத்தும், எனக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்ட அனைத்தும் ஒளியாகவே இருக்கிறது; ஆனால் என்னிடமிருந்து தன்னை மறைத்துக்கொள்ளும் அவன் இருளில் நடக்கிறான், மேலும் அவன் எப்படி அழிவின் பாதாளத்திற்குள் தலைகீழாகச் செல்கிறான் என்பதைக் காண்பதில்லை, மேலும் கடவுளை மகிழ்விக்க நினைத்து, அவருடைய கோபத்தைத் தூண்டி, மற்றவர்களுக்கும் ஒரு தடையாக மாறுகிறான். ஆகவே, என் பிள்ளைகளே, கீழ்ப்படிதலின் சட்டம் நீங்கள் கடைப்பிடிக்க அழைக்கும் அந்தப் பாதையைப் பின்பற்றுங்கள்; உங்களுக்குப் புரிந்துகொள்ளக் கடினமானவற்றைப் புரிந்துகொள்ள முற்படாதீர்கள், மேலும் ஆராய்ச்சிக்கு அப்பாற்பட்ட கீழ்ப்படிதல் விஷயங்களையும், என் பல்வேறு மடாலய ஆணைகளையும் ஆராய்ச்சி செய்யாதீர்கள்.

7. ஒரு புதியவர் செய்ய வேண்டிய சாதனை, உலகியல் பழக்கவழக்கங்களையும், கடந்த காலத்தில் உருவான இதயத்தின் விருப்பங்களையும் ஒதுக்கித் தள்ளுவதும்; மேலும், ஒரு புயல் மற்றும் கொந்தளிப்பிலிருந்து விடுபட்டு, நிலையற்ற கவலைகளிலிருந்தும் உணர்ச்சிப்பூர்வமான தேடல்களிலிருந்தும் தப்பித்து, கவலையற்ற தன்மையின் மற்றும் கடவுளின் அன்பின் துறைமுகத்தில் நுழைவதும் ஆகும். ஆனால், இவ்வுலகக் குழப்பங்களிலிருந்து தப்பித்து அமைதியைச் சுவைத்த பிறகு, தன்னைக் காயமின்றிப் பாதுகாத்துக் கொள்வது என்பதும் ஒரு பெரும் சாதனையே—அல்லது, அதைவிட மிகப் பெரியதும் கடினமானதுமான ஒரு சாதனை. ஏனெனில், இங்கே சில எண்ணங்கள் நமது உள்ளத்தில் எழுகின்றன, மற்றவை இந்த வாழ்க்கை எனும் கடலில் கடற்கொள்ளையர்களைப் போல நம்மைத் தாக்குகின்றன – நமது ஆன்மாவான படகை அது சுமந்து வரும் அனைத்து நன்மைகளுடன் சேர்த்து மூழ்கடிக்கத் தேடும் பேய்கள். ஆனால் நாம் பணிவின் சாதகமான காற்றுகளை விடாமுயற்சியுடன் பயன்படுத்தி, (நமது படகுக்கு வேறு திசை காட்டுவதன் மூலம்) நமது படகோட்டியின் மாண்பைக் குறைத்துவிடாமல் இருந்தால், நாம் சந்தேகமின்றி பரலோக ராஜ்யத்தின் துறைமுகத்தை அடைவோம். ஆகவே, என் பிள்ளைகளே, நாம் 'பாம்புகளைப் போல அறிவുള്ളவர்களாகவும் புறாக்களைப் போலக் குற்றமற்றவர்களாகவும்' இருப்போம் (மத். 10:16), நன்மையும் பக்திச் செயல்களையும் செய்து, நம்மில் ஒவ்வொருவரும் நம்முடைய சொந்தப் பணியில் கவனமாக ஈடுபட வேண்டும். மேகங்களைப் போல அலைந்து, மணி நேரத்தையும் நாளையும் வீணாகக் கழிப்பவர்களை விட, பொறுமையுடன் இருந்து தங்களைத் தாழ்த்திக் கொள்பவர்கள் பேறு பெற்றவர்கள், ஏனெனில் அத்தகையவர்கள் நமக்கும் ஆண்டவருக்கும் பிரியமானவர்கள் அல்ல.

33. எப்படி வாழ்வது என்பது குறித்து கடவுளின் வார்த்தையிலிருந்து வழிகாட்டுதலைப் பெறும்போது, அதை நடைமுறைப்படுத்திய புனிதர்களின் வாழ்க்கையை ஒருவர் நினைவுகூர வேண்டும் – கடவுளுக்குப் பயப்படுதலில் தொடங்கி ஆழ்ந்த பணிவுடன் முடிவடைந்தது.

33. 1) எப்படி வாழ்வது என்பது குறித்து கடவுளின் வார்த்தையிலிருந்து வழிகாட்டுதலை நாடும்போது, இதை நடைமுறைப்படுத்திய புனிதர்களின் வாழ்க்கையை நாம் நினைவுகூர வேண்டும் – கடவுள் அச்சத்துடன் தொடங்கி ஆழ்ந்த பணிவுடன் முடிவடைந்தது. – 2) ஒருவர் தனது இயற்கையான வரங்களான குரல், பாடும் திறன் போன்றவற்றைப் பற்றிப் பெருமையடிக்கக் கூடாது; மாறாக, எல்லா நன்மைகளும் பெருகும் தாழ்மையான ஞானத்தால் தன்னை அலங்கరించிக்கொள்ள வேண்டும். அதற்காகவே கிருபையின் எல்லா வரங்களும் அருளப்படுகின்றன. – 3) பணிவைப் பயிற்சி செய்வதன் மூலம், எல்லா நற்பண்புகளிலும் சிறந்து விளங்குக; குறிப்பாக, காமத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தில், முதல் சோதனைகளைத் தள்ளி, அவற்றுக்கு எதிராக உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள். [1, 37]

8. தாழ்மையுடன் உங்களுக்குச் சொல்லப்பட்ட என் வார்த்தைகள், சட்டப்பூர்வமானவையோ அதிகாரப்பூர்வமானவையோ அல்ல; அவை சாரமற்றவை என்றும் நான் நம்பவில்லை. மாறாக, அவை நமது தெய்வீகத் தந்தையர்களின் போதனையையும் வாழ்க்கையையும் உங்களுக்கு நினைவூட்டும் அறிவுரை மற்றும் ஆறுதல் அளிப்பவையாகும். பக்தி, நீதியான மற்றும் தெய்வீகமான எது என்பதை தெய்வீகக் கிருபை ஏற்கெனவே நமக்கு வெளிப்படுத்தியுள்ளது; மேலும், பரலோக ராஜ்யத்தை அடைவதற்காக உங்கள் பயணத்தை எங்கு, எப்படி வழிநடத்த வேண்டும் என்பதையும் நீங்கள் துல்லியமாக அறிவீர்கள். ஆகவே, தேவனுடைய இரட்சிப்பு என்னவாக இருக்கிறது என்பதையும், பரிசுத்த பிதாக்களின் தேவபக்தி நிறைந்த செயல்கள் என்ன என்பதையும் நினைவு கூர்ந்து, நாடோறும் நினைப்பீர்களாக; அவர்களுடைய உதாரணத்தைப் பின்பற்றி, உங்கள் ஆத்துமாக்களை பக்தியின் வண்ணங்களால் தெளிவாக வரைந்து, அவர்களுடைய ஜீவனத்தின் பிரதிபலிப்பை உங்களக்குள் உருவகப்படுத்துங்கள். அவர்களுடைய தவத்தின் ஆரம்பமும் முடிவும் கர்த்தருக்குரிய ஆழ்ந்த பயபக்தியாகவே இருந்தது. இதன் மூலம், கடவுளுக்கு முன்பாக உயர்த்தப்பட்ட ஒரு தாழ்மை அவர்களுக்குள் ஒளிர்ந்தது; அதன் வல்லமையால் அவர்கள் சாத்தானின் எல்லா வலையையும் ஒன்றுமில்லாமல் கருதியது மட்டுமல்லாமல், அவற்றை நெய்தவனைத் தாமே கட்டி, நற்செய்தியின் வார்த்தையின்படி (லூக்கா 10:19) காலால் மிதிக்கப்பட்டு ஏளனம் செய்யப்படும்படி அவனது பாதங்களுக்குக் கீழே போட்டார்கள். பல புனிதர்களில், நேற்று காலை வாசிக்கப்பட்டவரையே உங்களுக்கு உதாரணமாகக் கூறுகிறேன். அந்த வாசிப்பு, போற்றத்தக்க சில்வானஸ் பற்றி இருந்தது, உங்கள் காதுகள் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டன. தனது ஆரம்பப் பிரமாணங்களுக்குப் பிறகு அவர் எவ்வளவு அற்புதமாகத் தன்னை நிரூபித்தார் என்பதையும், பணிவின் ஆயுதத்தால் பிசாசை வீழ்த்தி, கண்ணீர்க் கடலில் மூழ்கடித்தார் என்பதையும் நீங்கள் அறிவீர்கள்; மேலும், எங்கள் பேறுமிக்க இருப்பிடத்தின் உச்சிகளுக்கு ஏறி, நமது பெரிய தந்தை பகோமியஸின் பரிபூரண உருவத்தைத் தனக்குள் அவர் ஒருவரே வெளிப்படுத்தினார். அவர் நீண்ட காலம் வாழவில்லை என்ற போதிலும், தேவதூதர்களின் கீர்த்தனைகளுக்கு மத்தியில் இவ்விடத்திலிருந்து பரலோகத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டதால், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தியோடோரெட், மூன்றுமுறை ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பெட்ரோனியஸ், பெரிதும் புகழப்பட்ட ஓர்சிசியஸ் மற்றும் முழு புனித சகோதரத்துவத்தினராலும் அவர் ஏன் அவ்வளவு உயர்ந்த மரியாதையுடன் கருதப்பட்டார்?

9. பணிவின் தெய்வீக வரம் மிகவும் பெரியது! மேலும், இந்த நற்பண்பு இல்லாமல் கடவுளை மகிழ்வித்த ஒரு புனிதர் கூட இல்லை. நீங்களும் அதை அணியுங்கள்; இனிமையான ஒலிகள், இசைகள், இனிமையான வாசிப்பு மற்றும் பிற இயற்கை வரங்கள் மற்றும் திறமைகளிலிருந்து உங்கள் கவனத்தைத் திருப்பி, இந்த இலக்கை அடைவதற்கான நமது அனைத்து முயற்சிகளையும் நாம் செலுத்துவோம். நாம் குறிப்பிட்ட நல்ல குணங்களை முற்றிலுமாகக் கைவிட வேண்டும் என்று நான் கூறவில்லை, மாறாக அவற்றை இரண்டாம் பட்சமாகக் கருதி, குணங்களுக்கு அரசியான அடக்கத்திற்குப் பின்னால் அவை வரும்படி அவற்றை அமைக்க வேண்டும். ஏனெனில், இந்த நல்ல குணங்களின் காரணமாக, மோசமான குரல் உள்ளவர்களுக்கு முன்பாக நாம் தற்பெருமை பேசினால், அல்லது கல்வியறிவற்றவர்களுக்கு முன்பாகப் பெருமைப்பட்டால், அல்லது சரியாகப் படிக்காதவர்களுக்கோ அல்லது கற்காதவர்களுக்கோ முன்பாக நம்மை உயர்த்திக்கொண்டால், அல்லது குரலற்றவர்களுக்கும் மோசமாகப் பாடுபவர்களுக்கும் புருவம் உயர்த்தினால்; அப்படியானால், நமது உழைப்பு அனைத்தும் வீணாகிவிடும்; நாம் நமது அம்புகளை இலக்கை நோக்கி எய்யாமல், நமக்கு எதிராகவே எய்கிறோம், மேலும் அத்தகைய தவறின் மூலம், ஆழத்திலிருந்து வரும் மிருகமான பிசாசுக்கு நாமே இரையாகிவிடுகிறோம். அப்படி அல்ல, என் பிள்ளைகளே, அப்படி அல்ல; ஆனால் நாம் பணிவோடு உரையாடுவோம், பணிவோடு உழைப்போம், பணிவோடு படிப்போம், பணிவோடு பாடுவோம், பணிவோடு நடப்போம், பணிவோடு உண்போம், மேலும் பணிவோடு பதிலளிப்போம் – எல்லாவற்றையும் பணிவோடு செய்வோம்; மேலும், 'என்னிடத்தில் கற்றுக்கொள்வாருங்கள், என்னிடத்தில் கனிவுள்ளவர்களாயும் மனத்தாழ்மையுள்ளவர்களாயும் இருங்கள்; அப்பொழுது உங்கள் ஆன்மாக்களுக்கு இளைப்பாறுதல் காண்பீர்கள்' (மத். 11:29) என்று கூறும் கடவுளின் அடியாராக்குகின்ற இந்த நற்பண்பின் பழம் எவ்வளவு இனிமையானது, எவ்வளவு மகிழ்ச்சியானது, எவ்வளவு ஒளிமயமானது என்பதை நாம் காண்போம். ஏனெனில் அதில்—உண்மையாகவே—அமைதி குடியிருக்கிறது; அதன் பொருட்டு நமது ஆன்மாக்களில் அருளின் அலைகள் எழுகின்றன; அதன் மூலம், இருதயத் தூய்மை ஒளி வீசுகிறது; அதிலிருந்து கண்ணீரின் பெருக்கெடுப்பு வருகிறது, அதிலிருந்து மனந்திரும்புதல் ஒரு நீரூற்றைப் போலப் பொங்குகிறது; அதில் ஞானம், அறிவு, மரியாதை, அடக்கம், மௌனம், மற்றும் மற்ற எல்லா நன்மைகளும் உள்ளன—அது காணப்படுகிறது, அது தெரிகிறது, அது மகிமைப்படுத்தப்படுகிறது.

10. பணிவின் மாண்பான குணம் குறித்து இதுவே எனது வார்த்தை. கடவுளின் பிள்ளைகளாகவும், என் பணிவின் பிள்ளைகளாகவும் இருக்கிற நீங்கள், இதை ஒரு விதையாகப் பெற்று, நல்ல மண் போலப் பலன் கொடுங்கள்—சிலர் முப்பது மடங்காகவும், சிலர் அறுபது மடங்காகவும், சிலர் நூறு மடங்காகவும்—கடவுளின் வரங்களுக்கு ஏற்ற நல்லறிகளைச் செய்யுங்கள். மேலும், ஒவ்வொரு தீமை மற்றும் பொல்லாத செயலிலிருந்தும் உங்களைக் காத்துக்கொள்ளுங்கள்; திமிரைத் தவிர்த்து, சகோதர அன்பைத் தேடுங்கள், தீய சதித்திட்டங்களிலிருந்து விலகி, கவலையற்ற வாழ்க்கையை நேசியுங்கள்; ஏனெனில், 'நான் நேர்மையையும் நீதியையும் பற்றிக்கொண்டேன்' என்று கூறப்பட்டுள்ளது (திபா. 24:21). யாரும் ஒருவரை மற்றவர்களை விட அதிகமாக நேசிக்க வேண்டாம்; தாடி இல்லாதவர்கள் தாடி இல்லாதவர்களிடம் திமிராக நடந்துகொள்ள வேண்டாம்; அவர்கள் மறைவான, கண்ணுக்குத் தெரியாத இடங்களில் தங்க வேண்டாம். ஆனால் நீங்கள் அனைவரும் சாத்தானின் தந்திரங்களுக்கு எதிராக உறுதியாகவும், வெல்லப்படாமலும் நில்லுங்கள்; தெய்வீக ஜெபங்கள் மற்றும் விண்ணப்பங்களால் காமத்தின் நெருப்பை அணைத்துவிடுங்கள். இச்சைகள் எழுவது ஒரு பொதுவான நிகழ்வு; ஆனால் அவை தோன்றிய உடனேயே அவற்றைத் தடுப்பது நமது கடமையாகும். எதிரி வந்து தாக்கிவிட்டு ஓடிவிட்டான். தூண்டுகோல் போடும்போது, பாவத்தின் கசப்பான வேட்டைக்காரன் உன் இதயத்தில் தன் தூண்டிலை வீசும்போது, இனிமையின் கொக்கியை வெகுதூரம் தள்ளிவிடு. ஏவாளின் காதுகளில் மரணத்தை முணுமுணுத்தவன் உன்னைப் பாராட்டிப் பேசத் தொடங்கும் போது, உன் காதுகளை அடைத்துக் கொள். 'தொடாதே, ருசிக்காதே, பங்குகொள்ளாதே' (கொலோ. 2:21), பாவ இன்பங்களைத் தயாரிப்பவரும் பரிமாறுபவரும், நீங்கள் அமர்ந்திருந்தாலும் சரி, நடந்து கொண்டிருந்தாலும் சரி (வீட்டிலிருந்தாலும் சரி, வழியில் சென்றாலும் சரி), உங்களை அணுகும்போது அதை ஏற்றுக்கொள்ளாதீர்கள்; எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் உங்களைத் துண்டித்துக் கொள்ளுங்கள்; ஒரு பலப்படுத்தப்பட்ட நகரமாக இருங்கள்; ஒரு வெண்கலச் சுவராகவும் அசைக்க முடியாத பாறையாகவும் இருங்கள், அதனால் புயல்கள் எவ்வளவு கோரமாக உங்கள் மீது சீறினாலும், நீங்கள் அசைக்கப்படாமல் இருக்க முடியும். துணிச்சலாகத் தீயசக்திகளைத் தள்ளுங்கள், அதனால் நீங்கள் கர்த்தருடைய நல்ல சிப்பாயாகவும், கிறிஸ்துவின் காயங்களைச் சுமப்பவராகவும், கிருபையின் வீரமரணமடைந்தவராகவும் நிரூபிக்கப்படலாம், மேலும் அப்போஸ்தலனுடன் துணிச்சலாகச் சொல்லும் மன உறுதியையும் நீங்கள் கொண்டிருக்கலாம்: 'நான் நற்சண்டையைச் செய்து முடித்தேன், ஓட்டத்தை ஓடி முடித்தேன், விசுவாசத்தைக் காத்துக்கொண்டேன்; இனி எனக்காக நீதியின் கிரீடம் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது' (2 தீமோ. 4:8).

34. நிறுவப்பட்ட ஒழுங்கிற்கு எதிரான சீர்குலைவுகளைத் தடுக்க, யாராவது சதித்திட்டங்கள் அல்லது வேலைநிறுத்தங்களைக் கவனித்தவுடன் மேலதிகாரிக்குத் தெரிவிக்க வேண்டும்

34. 1) நிறுவப்பட்ட ஒழுங்கமைப்பிற்கு எதிரான குழப்பங்களைத் தடுக்க, யாராவது சதித்திட்டங்கள் அல்லது வேலைநிறுத்தங்களைக் கவனித்தவுடன் துறவறத் தலைவருக்குத் தெரிவிக்க வேண்டும். – 2) இருப்பினும், ஒரு விதியாக, ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்த வேலைகளைச் செய்து கொண்டு, உணர்ச்சிகள் மற்றும் இச்சைகள் எதிராகப் பொறுமையுடனும் போராட்டத்துடனும் இருக்க வேண்டும். [1, 38]

11. நமக்கு நியமிக்கப்பட்ட பணிகளில் நாம் நிலைத்திருப்போம்; நமது அளவை மீறிய எதையும் நாம் திட்டமிட வேண்டாம், அப்படி ஏதேனும் நடந்தால், அதில் நாம் நிலைத்திருக்க வேண்டாம். என் பிள்ளையே! நீங்கள் அடிக்கடி கூட்டம் மற்றும் பிரிவினைகளைக் கண்டால், அவற்றிலிருந்து விலகிப் போங்கள்; மேலும் யாராவது உங்களிடம் அத்தகைய ஒரு முன்மொழிவுடன் வந்தால், அவர்களைப் புறக்கணியுங்கள், அவர்களைக் கேட்கக்கூட ஒப்புக் கொள்ளாதீர்கள். உங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையின் மீதான உங்கள் விசுவாசத்தை அசைக்கக்கூடிய மற்றும் அவருக்கான உங்கள் அன்பைக் குறைக்கக்கூடிய எந்தவொரு வார்த்தைகளையும் நீங்கள் கேட்கும்போது, நெருப்பிலிருந்து தப்பிப்பது போலத் தப்பி ஓடுங்கள். ஏனெனில் இதிலிருந்து வரும் தீங்கு, இதயத்தில் படிப்படியாக ஊர்ந்து சென்று, இரட்சிப்பின் அடிக்கட்டளையையே சென்றடையும். நீங்கள் என் உண்மையான சீடர்களாக இருக்க விரும்பினால், என்னைத் தவிர வேறு நம்பிக்கையாளனையோ அல்லது இரகசிய ஆலோசகனையோ கொண்டிருக்காதீர்கள், மேலும் தீய வார்த்தைகளை 'இது அல்லது அது பற்றி கவலைப்படுவது உண்மையில் மதிப்புள்ளதா?' என்று கூறி சாதாரணமாகக் கருதி நிராகரிக்காதீர்கள். இல்லை, என் பிள்ளைகளே, இல்லை; ஆனால், யாராவது அனைவருக்கும் தீங்கு விளைவிக்கும் வகையில் நம்பிக்கையற்ற நிலைக்குச் சென்றால், என்னிடம் வந்து எல்லாவற்றையும் சொல்லுங்கள். ஒருவேளை சிலர், அறியாமை மற்றும் முட்டாள்தனத்தால் எதிர்க்கலாம்: 'அப்படியானால் சகோதரர்கள் என்னைக் கண்டித்து, என்னை வெறுப்பார்கள்!' என்று. – ஆனாலும் அது அப்படி இல்லை: ஏனென்றால், அவர்கள் என் உண்மையான பிள்ளைகளாக இல்லையென்றால், அவர்களுடைய புகழ்ச்சி உங்களுக்கு என்ன பயன்? இருப்பினும், உண்மையுள்ளவர்கள் நிச்சயமாக உங்களைப் பின்பற்றி உங்களைப் புகழ்வார்கள். சுருக்கமாக, நான் உங்களை வேண்டிக்கொண்டு நினைவூட்டுகிறேன்: எல்லாவற்றிலும் முழுமையாக என்னைச் சார்ந்திருங்கள்; மேலும், யாரும் என்னிடம் எதையும் மறைவாகவோ அல்லது வெளிப்படுத்தப்படாமலோ வைத்திருக்க வேண்டாம்: இல்லையெனில் அது ஒரு கடுமையான காயமாக மாறிவிடும்.

12. உங்கள் முந்தைய நற்செயல்களில் தொடர்ந்து ஈடுபட்டு, ஒருமனதாக இணைந்து, கர்த்தருக்குள் உங்கள் பயணத்தை அதன் நிறைவுக்குக் கொண்டு வாருங்கள்; நிந்தனைகள், உழைப்புகள், துன்பங்கள், மாம்சத்தின் தூண்டுதல்கள், எண்ணங்களின் இருளுதல், மற்றும் சோம்பல் மற்றும் விரக்தியின் தாக்குதல் ஆகிய அனைத்தையும் வீரசாக சகித்துக்கொள்ளுங்கள், மற்றும் பொதுவாக நம்மைத் தாக்கும் மற்ற அனைத்தையும், எல்லா காரியங்களிலும் ஒரே உதவி மூலத்துடன் சகித்துக்கொள்ளுங்கள்: கடவுளிடம் உள்ள வெட்கமற்ற நம்பிக்கை மற்றும் கர்த்தருடைய கட்டளைகளைக் கடுமையாகக் கடைப்பிடித்தல், அதே நேரத்தில் மரணத்தின் நினைவை எப்போதும் மனதில் கொண்டு நமது சொந்த விருப்பங்களை வெட்டிவிடுங்கள். இவ்வாறு நீங்கள் வீரமரணக் கிரீடத்திற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவீர்கள், மேலும் பரலோக ராஜ்யத்தில் தேவதையுடன் மகிழ்ச்சியடைவீர்கள்.

35. நம்மில் செயல்படும் கடவுளின் ஆவியும் வஞ்சனை ஆவியும் வெளிப்படுத்தும் அறிகுறிகள், இவற்றை அறிந்து, நாம் முந்தையதில் தீவிர ஆர்வம் காட்டி பிந்தையதிலிருந்து விலகுவதற்காகக் கூறப்பட்டுள்ளன.

35. நம்மில் செயல்படும் தேவ ஆவியானவரின் மற்றும் சோதனை ஆவியின் கிரியைகளின் வெளிப்பாடுகள், இது நமக்குத் தெரிந்து, முந்தையதற்கு ஆர்வமுள்ளவர்களாகவும் பிந்தையதிலிருந்து விலகியவர்களாகவும் இருப்பதற்காகக் கூறப்பட்டுள்ளன. [1, 39] பகைவன் எப்போதும் கோபத்துடன் நம்மேல் பாய்கிறான்; ஆனால் அவன் எப்போதும் தெய்வீக சக்திகளாலும், என் பிதாவின் மற்றும் உங்கள் பிதாவின் ஜெபங்களாலும் பின்வாங்கப்படுகிறான்; மேலும், யாராவது அவனுக்கு ஒரு பிடியைக் கொடுத்தால் மட்டுமே அவன் தன் இரையைக் காண்கிறான்; அவர்கள் தேவ ஆவியானவரைத் துரத்தி, ஒரு அந்நிய ஆவியைத் தங்களுக்குள் தங்கவைக்கிறார்கள், அது தனக்குப் பிடித்ததைச் செய்யவும் சொல்லவும் அவனுக்குக் கற்பிக்கிறது. இந்த இரண்டு செல்வாக்குகளையும் பகுத்தறியக் கற்றுக்கொள்ள நமக்கு உதவ, நான் ஒவ்வொன்றின் தனித்துவமான அம்சங்களை உங்களுக்குச் சுட்டிக்காட்டுவேன். பரிசுத்த ஆவியானவர் உள்ளவருக்குள் மகிழ்ச்சி, சமாதானம், நீடிய சகிப்புத்தன்மை மற்றும் அன்பு வெளிப்படுகிறது – மேலும் தேனும் தேன்கூடும் என்பதை விட இனிமையான வார்த்தைகளை அவர் உச்சரிக்கிறார்; ஏனெனில், ஆண்டவர் கூறியது போல, அவை இதயத்தின் நிறைவிலிருந்து பாய்ந்தோடுகின்றன, அவற்றைப் பெறுபவர்களுக்கு அறிவொளியையும் ஆறுதலையும் கொண்டுவருகின்றன. அவர்கள் தொடர்ந்து இவ்வாறு கூறுவதைக் கேட்கலாம்: 'என்னை மன்னிக்கவும், அல்லது என்னை ஆசீர்வதிக்கவும், பிதாவே; நான் முட்டாள், ஒரு சாதாரண பாவியன், சகோதரர்களுடன் கணக்கிடப்படத் தகுதியற்றவன், எந்தவொரு உயிரினத்தையும் விட தாழ்ந்தவன்.' இவ்வாறு பேசுவதும் இவ்வாறு உணர்வதும் நம்மிடம் பரிசுத்த ஆவியானவர் இருக்கிறார் என்பதற்கான அடையாளமாகும். பொல்லாத ஆவியின் அடையாளங்கள் என்னவென்று கேட்க விரும்புகிறீர்களா? இதோ அவை: அதை யார் கொண்டிருக்கிறார்களோ, அவர்களுடைய இதயம் கோபம், சீற்றம், கண்டனம், அவதூறு, அவிசுவாசம், அருவருப்பு, வெறுப்பு, திமிர், கீழ்ப்படியாமை, முரண்பாடு மற்றும் பிடிவாதம் ஆகியவற்றைக் கக்குகிறது. அத்தகைய ஆன்மாவிலிருந்து ஒளியும், பரிசுத்தமும், பக்தியும் ஓடிவிட்டன; தாழ்மை, மனந்திரும்புதல், பொறுமை ஆகியவை விலகிவிட்டன; கண்ணீரும், புலம்பலும், மனவலியும் வற்றிவிட்டன; தெய்வீக தியானம், மரணத்தின் நினைவும், மரணத்திற்குப் பிறகு துணையாக வருபவர்களான தேவதூதர்களின் நினைவும்; மேலும் மறதியின் இருளில் மறைந்திருக்கும் எண்ணங்கள்: கிறிஸ்துவின் பயங்கரமான நியாய பீடத்தின் முன் அனைவரும் நிற்கும் பொதுவான நியாயத்தீர்ப்பு, பயங்கரமான தீர்ப்பு, மற்றும் மடவாழ்க்கையில் நுழைந்த நேரத்திலிருந்தல்ல, பிறந்தது முதல் நினைத்த, சொன்ன, செய்த அனைத்திற்கும் ஒவ்வொருவரின் சொந்தப் பொறுப்புணர்வு ஆகியவை. நீங்கள் எதை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும், எதைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்பதை நீங்கள் காணும்படியாக இவையனைத்தையும் உங்களுக்கு முன்வைக்கிறேன். ஏனெனில், எனக்கு ஒரே ஒரு விருப்பமும் ஒரே ஒரு பிரார்த்தனையும் உண்டு: நீங்கள் அனைவரும் ஒளியின் புதல்வர்களாகவும், பகலின் புதல்வர்களாகவும், தேவனுடைய উত্তরাধிகாரிகளாகவும், கிறிஸ்துவுடனே இணை-உத்தாரிகளாகவும், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவும் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டவும், ஒரே ஆவியினால் ஒன்றாக இணைக்கப்பட்டவர்களாகவும் இருப்பதுவே, இதன் மூலம் புனித தாவீது கூறியதை உங்கள் செயல்களாலும் உங்கள் இதயங்களில் அனுபவத்தாலும் நீங்கள் அறிந்துகொள்ள வேண்டும்: 'இதோ, சகோதரர்கள் ஒன்றாய்க் குடியிருப்பது எவ்வளவு நன்மையுள்ளது, எவ்வளவு இனிமையானது!' (சங். 132:1).

36. நற்செயல்கள் அவசியமானவை; ஆனால் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் அதன் சொந்தப் பலன் இருப்பதால், அவை ஞானிகள் செழித்து வளர்வதைத் தடுக்காது

36. 1) வீரச் செயல்கள் அவசியமானவை; ஆனால் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் அதன் சொந்த வெகுமதி இருப்பதால், அவை ஞானிகள் செழித்து வளர்வதைத் தடுக்காது. – 2) எனது வழிகாட்டுதலுடன், எது நல்லது என்பதைப் பற்றி உங்கள் சொந்த பகுத்தறிவைப் பயன்படுத்துங்கள், ஒருவரையொருவர் ஊக்குவியுங்கள்: ஏனெனில் நமக்கு ஒரு பொதுவான நோக்கம் உள்ளது. – 3) நல்லதில் நிலைத்திருங்கள்; உங்கள் உற்சாகத்தைப் பேணுங்கள்; உங்கள் நாவைக் கட்டுப்பாட்டில் வையுங்கள்; உங்கள் கருவிகளையும் உடைமைகளையும் கவனித்துக் கொள்ளுங்கள், மேலும் ஜெபியுங்கள். [1:40]

13. போட்டி அரங்கில் நுழைந்து, அதன் முடிவை நன்கு அடைந்து, இறைபக்தி நிறைந்த மரணத்திற்குப் பிறகு, வெற்றிப் பட்டம் சூட்டப்படுவதற்காக, நமக்கு உழைப்பும், ஆன்மீகப் பாடுபும், இறைவழி முயற்சியும், நீதியான ஆர்வமும், ஆன்மீக முன்னேற்றமும் தேவை. உழைப்பு ஓய்வைத் தரும் என்பதையும், துக்கங்களுக்கு மகிழ்ச்சிகள் பலனளிக்கும் என்பதையும், பெருமூச்சுகளுக்கு ஆவிக்குரிய ஆறுதல்கள் இதம் தரும் என்பதையும், இறுக்கங்கள் விசாலத்தை அளிக்கும் என்பதையும் நீங்களே அறிவீர்கள்; பசியும் நோன்பும் அழியாத மகிழ்ச்சியை வளர்க்கின்றன, அதே சமயம் தாகமும் தொண்டை வறட்சியும், கர்த்தர் பேசிய (யோவான் 4:14) 'வாழ்க்கை தரும் ஊற்றிற்குள் பாயும்' அந்த 'நீரை' அளிக்கின்றன – மேலும் பொதுவாக, 'கண்ணீருடன் விதைப்பவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அறுவடை செய்வார்கள்' (சங். 125:5), என்று சங்கீதக்காரரான புனித தாவீது நமக்கு உறுதியளிக்கிறார். 'இவை உங்களுக்குத் தெரியும்', ஆனால் 'நீங்கள் அவற்றைச் செய்தால் பாக்கியவான்கள்' என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது (யோவான் 3:17). 'முட்டாள்களுக்கு இவை புலப்படமாட்டா, புத்தி குறைந்தவர்களுக்கும் இவை விளங்கமாட்டா' (சங். 91:7). ஆனால், நீங்கள் ஞானமுள்ளவர்களாகவும், இரக்க குணம் கொண்டவர்களாகவும், விவேகமுள்ளவர்களாகவும், கவனமுள்ளவர்களாகவும், பகுத்தறிவுள்ளவர்களாகவும் இருக்கிறீர்கள். சில நற்பண்புகளை நீங்கள் ஏன் அடைந்துள்ளீர்கள், மற்றவற்றுக்காக இன்னும் ஏன் பாடுபடுகிறீர்கள்? நீங்கள் மேலும் பாடுபடுவீர்கள் என்றும் நான் கூறுகிறேன்: ஏனெனில், கட்டளைக்கு எல்லையே இல்லை; ஆனால், ஒருவர் கடவுளை எவ்வளவு அதிகமாக அறிந்துகொள்கிறாரோ, அவ்வளவு அதிகமாக அந்தக் கட்டளையை நிறைவேற்றுவதில் இருந்து எவ்வளவு தொலைவில் இருக்கிறார் என்பதை உணர்கிறார்.

14. நான் உங்களுக்குச் சட்டங்களைக் கொடுத்து வழிநடத்துகிறேன்; ஒருபுறம் உங்களைத் தடுத்து, மறுபுறம் உங்களைத் தாங்கி, முன்னோக்கிச் செல்லும் வழியைக் காட்டுகிறேன். நீங்கள் எல்லா விஷயங்களிலும் என்னை நம்பி, ஒரு கொல்லனின் கையில் உள்ள இரும்பைப் போல, நான் உங்களுக்குக் கட்டளையிடுவதை எல்லாம் கீழ்ப்படியுங்கள். – இப்படி உங்கள் பயணம் கவலையற்றதாகவும் உங்கள் வாழ்க்கை பாதுகாப்பானதாகவும் இருக்கிறது. ஆனால் நீங்களோ, உங்களிடையே, எது நல்லது மற்றும் பயனுள்ளது என்பதை உணர்ந்து, அதைச் செய்யுங்கள், மேலும் ஒருவருக்கொருவர் அதை நினைவூட்டுங்கள். ஏனெனில் நாம் அனைவரும் ஒரே விஷயத்தை மனதில் கொண்டிருக்கிறோம்: அது, கடலில் பயணிக்கும் ஒரு கப்பலில் இருப்பது போல, கப்பல் ஓட்டுநரும் கப்பல் ஊழியர்களும் ஒரு பொதுவான பணியில் ஈடுபட்டிருப்பது போல, அனைவருக்கும் பயனுள்ளதாக இருப்பது. இந்த வகையில், நாம் ஒருவருக்கொருவர் தொடர்புடையவர்களாக இருக்கிறோம்: நானும் நீங்களும். என் கைகளில் திசைகாட்டியைப் பிடித்து, விடாமுயற்சியுடன் கப்பலைச் செலுத்துவது, என் பார்வையை வானத்தில் நிலைநிறுத்தி, உண்மையின் நட்சத்திரங்களைக் கவனித்து, அவற்றின் வழியே நமது பயணப் பாதையை வழிநடத்துவது என் பணியாகும். ஆனால் நீங்களும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும், உங்கள் அவரவர் கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும், மேலும் கப்பலைச் சேதப்படுத்தக்கூடிய மணல் மேடு அல்லது மூழ்கிய பாறை போன்ற எதிலும் மோதிவிடாமல் எல்லா திசைகளிலும் சுற்றிப் பார்க்க வேண்டும், மேலும் கயிறுக்கட்டுகளை நல்ல ஒழுங்கில் வைத்திருக்க வேண்டும், தேவைப்படும் இடங்களில் இறுக்கி, தேவைப்படும் இடங்களில் தளர்த்த வேண்டும், நமது கப்பல் நமது ஆன்மாக்களின் இரட்சிப்புத் துறைமுகத்தை பாதுகாப்பாக அடைவதற்குத் தேவையான அனைத்தையும் செய்வோம். இதற்காகவே நாம் உலகத்தையும், அதன் பழக்கவழக்கங்களையும், அதன் அனைத்து இவ்வுலக இன்பங்களையும் துறந்துவிட்டோம்.

15. சகோதரரே, நாம் நமது உழைப்புகளில் விடாமுயற்சியுடன் இருப்போமாக, சரியானதைப் பொறுமையுடன் கடைப்பிடித்து நடப்போமாக; நாம் நமது கிரீடங்களைப் பெறுவோம், பரலோகப் பிரஜைகளாவோம், அங்கே பேரின்பத்தைக் காண்போம் என்பதில் நான் நம்பிக்கையுடன் இருக்கிறேன், அங்கேதான் 'நோயும், துயரமும், பெருமூச்சும் நீங்கிவிடும்' (ஏசாயா 35:10). உறுதியாக இருங்கள், மனதைத் திடப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள் – உங்கள் ஆர்வம் என்னும் விளக்கு, இடைவிடாத விடாமுயற்சி என்னும் எண்ணெயால் எரியட்டும்; அது அணைந்துவிடாமல், முட்டாள்தனமான கன்னிகைகளின் விரும்பத்தகாத விதியை நாம் அடைந்துவிடாமல் இருப்பதற்காக. மிகவும் மதிக்கத்தக்க பிதாக்களே, மௌனத்தை வளர்த்துக் கொள்ளுங்கள்; நீங்கள் முற்றிலும் எதுவும் பேசக்கூடாது என்று நான் கூறவில்லை, ஏனெனில் அது நமது வாழ்க்கை முறைக்கு ஒவ்வாதது; மாறாக, நீங்கள் தகாத விஷயங்களைப் பேசக் கூடாது, அதன் மூலம் சிரிப்பைத் தூண்டக் கூடாது என்பதே. ஞானம் நமக்கு உறுதியளிப்பது போல, 'அதிக பேச்சினால் பாவத்தைத் தவிர்க்க முடியாது', 'தனது உதடுகளை அடக்கிக் கொள்பவன் புத்திசாலி' (நீதிமொழிகள் 10:19). உங்கள் கடமைகளைச் செய்வதில் விடாமுயற்சியுடன் இருங்கள், மேலும் கவனக்குறைவால் வண்டிகள், கலப்பைகள், கோடாரிகள், கிண்ணங்கள் மற்றும் பாத்திரங்கள் போன்ற அத்தியாவசியப் பொருட்களையோ அல்லது வேறு எதையுமோ சேதப்படுத்தாதீர்கள், ஏனெனில் இது தாமதங்களை ஏற்படுத்தும், மேலும் ஆன்மீகப் பயிற்சிகளில் செலவிடப்படக்கூடிய நேரம் அற்பமான விஷயங்களுக்காக வீணடிக்கப்படும். எங்கள் ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில், கண்ணுக்குப் புலப்படாத மற்றும் புலப்படும் எதிரிகளுக்கு எதிராக மேலிருந்து உங்களுக்கு உதவி அனுப்பப்படவும், எப்போதும் ஜெபம்பண்ணுங்கள்.

37. என் மீது விசுவாசத்துடனும் அன்புடனும் விடாமுயற்சியுடன் இருங்கள்; வேலையை மேற்பார்வையிடுபவர்கள் அதை ஞானமாக நிர்வகிக்கவும், உங்கள் கீழ் இருப்பவர்கள் அதை விசுவாசமாகச் செய்யவும்

37. 1) உங்கள் விசுவாசத்திலும் அன்பிலும் விடாமுயற்சியுடன் இருங்கள்; வேலையை மேற்பார்வையிடுபவர்கள் அதை ஞானமாக நடத்துங்கள், மேலும் உங்கள் கீழ் உள்ளவர்கள் அதை விசுவாசமாக நிறைவேற்றுங்கள். – 2) ஏளனத்தையும் பரஸ்பரப் புகாரையும் விலக்குங்கள்; ஒருவரையொருவர் அன்பாகவும் மரியாதையாகவும் நடத்துங்கள், மேலும் கண்டிக்கத்தக்க மற்றும் வஞ்சிக்கக்கூடிய அனைத்திலிருந்தும் விலகி ஓடுங்கள். [1, 41]

16. உங்கள் விசுவாசம் குன்றாமலும், ஒரு எளிய மனிதனான என் மீதான உங்கள் ஆவிக்குரிய அன்பு குளிர்ந்து போகாமலும் இருக்கக் கடவுளிடம் நான் ஜெபிக்கிறேன்; மாறாக, நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் கட்டளைகளைக் காப்பதில் நாம் அனைவரும் ஒரே புரிதலிலும் (1 கொரி. 1:10) ஒரே ஆர்வத்திலும் நிலைநிறுத்தப்பட வேண்டும். நீங்கள் கஷ்டங்களை அனுபவிப்பதையும், பற்றாக்குறைகளைச் சகிப்பதையும், கடினமான உழைப்புகளை மேற்கொள்வதையும், உங்கள் வியர்வை சிந்துவதையும் நான் அறிவேன். ஆனால், ஆண்டவரின் அன்பிற்காக, நீங்கள் சோர்ந்து போகாதீர்கள் என்று நான் வேண்டிக்கொள்கிறேன்; விண்ணுலகில் மகிழ்ச்சிக் கிரீடம் பெறும்படி நற்செயல்களில் பொறுமையுடன் தொடர்ந்து உழைக்கவும். என் கால்களில் உள்ள நோய்க்குறி மட்டும் இல்லையென்றால், நானும் உங்களுடன் சேர்ந்து உழைக்க விரும்புகிறேன்; நானும் உங்களுடன் வேலைக்குச் சென்று, உழைப்பின் மூலம் என் உடலை அடக்க விரும்புகிறேன். ஏனெனில், சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து தங்களால் இயன்றவரை உழைப்பது ஒரு ஆசீர்வாதம், மேலும் அவர்கள் செய்யும் களப்பணியில் பங்கேற்பது பாராட்டத்தக்கது. இத்தகைய உழைப்பின் மூலம், நீங்கள் கர்த்தருடைய உண்மையான ஊழியர்களாக, உபதேசிக்கப்பட்டவைகளை உரிய விவேகத்துடன் கடைப்பிடிக்கும் பட்சத்தில், உங்கள் சரீரங்களைப் பரிசுத்தமாக்கிக் கொள்ளவும், உங்கள் ஆத்துமாக்களை மிகவும் பற்று அற்றவையாக மாற்றவும் முடியும். அதாவது, மேலதிகாரிகளும் நிர்வாகிகளும் தேவபக்தியுடனும் சகோதரர் மீதான இரக்கத்துடனும் அறிவுரைகளை வழங்கும்போது, கீழ்நிலை ஊழியர்கள் தங்கள் மேலதிகாரிகளிடம் கீழ்ப்படிதலையும் ஆज्ञाபாலனத்தையும் பேண வேண்டும். – ஆகவே, நீங்கள் நிர்வாகிகளே, கவனமாக இருங்கள்: ஒரு வேலைக்கு மேல் வேலையைச் சுமத்தாதீர்கள், இரக்கமின்றி அல்லது கவனக்குறைவாக ஆளாதீர்கள், மாறாக நீதியுடனும், கருதுகோளுடனும், சகோதர அன்புடனும், விவேகத்துடனும் ஆளுங்கள்; ஏனெனில் சகோதரர்கள் அனைவரும் குணம், வயது மற்றும் வலிமையில் சமமாக இல்லை. இந்த ஒரே நிபந்தனையின் பேரில்தான் சகோதரர்கள் மீது அதிகாரம் உங்களுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறு நீங்கள் செயல்பட்டால், நீங்கள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள்; ஏனெனில், நித்தியமாய் பெரிய வரங்களும் ஆசீர்வாதங்களும் உங்களுக்கு உரியதாகும். கீழ்ப்படிபவர்களே, கவனமாயிருங்கள்: உங்கள் மேலதிகாரிகளின் அறிவுரைகளைத் தாழ்மையுடன் ஏற்றுக்கொண்டு, இதயப்பூர்வமான மனப்பூர்வமான கீழ்ப்படிதலுடன் செயல்படுங்கள்.

17. கர்த்தருக்குத் துயரமுண்டாக்கக்கூடிய ஏளனம் உங்களிடையே இராட்டும்; பரிசுத்த ஆவியானவருக்குத் துயரமுண்டாக்கக்கூடிய வீணான பேச்சு இராட்டும்; ஒருவரையொருவர் பகைப்பதால் உங்களிடையே கசப்பு இராட்டும். ஏனெனில் அப்போஸ்தலர் சொன்னார்: 'கசப்பும், கோபமும், சீற்றமும், நிந்தனையும், வெறுப்பும் யாவும் உங்களை விட்டு நீங்கட்டும்' (எபே. 4:31); மேலும்: 'உங்கள் வாயிலிருந்து எந்தக் கெட்ட பேச்சும் புறப்படாமல், கேட்கிறவர்களுக்குக் கிருபை சேர்க்கக்கூடிய, கட்டியெழுப்பும் பேச்சு மட்டுமே புறப்படட்டும்' (எபே. 4:29). 'ஒருவரையொருவர் இரக்கமுள்ளவர்களாகவும்' (எபே. 4:32), மென்மையாகவும், ஒருவரையொருவர் நேசிப்பவர்களாகவும், 'அன்பில் ஒருவரையொருவர் பொறுத்துக்கொள்வதாக' (எபே. 4:2), "ஒருவரையொருவர் பாரம் தாங்கிக்கொள்ளுங்கள்" (கலா. 6:2), பொறுமையுடனும், மன்னிப்போடும், ஒருவரையொருவர் கனம்பண்ணுகிறவர்களாகவும், ஒருவருக்கொருவர் இணங்குகிறவர்களாகவும், தேவனுக்குள்ள பயபக்தியுடன் இருங்கள். நீங்கள் இந்த வழியில் நடந்து, அத்தகைய ஜீவனை நடத்தினால், நீங்கள் என் பரிசுத்தவான்கள், மேலும் தேவனுடைய சொந்தமானவர்களாகவும் இருப்பீர்கள்; நீங்கள் பூமியில் அவருடைய தூதர்கள், அவருடைய வல்லமையின் ஆராதனையாளர்கள் மற்றும் அவருடைய மகிமையின் ஊழியர்கள், பரலோக ராஜ்யத்தின் வாரிசுகள், பரிசுத்தவான்களின் தோழர்கள் மற்றும் பரதீசின் குடிலர்கள், அவர்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட அளவற்ற ஆசீர்வாதங்களை அனுபவிக்க அவர்களுக்கு அருளப்பட்டுள்ளது. அதனால்தான் நான் ஜெபித்து, வேண்டிக்கொண்டு, மன்றாடுகிறேன், உங்கள் காலடிகள் எப்போதும் தேவனால் வழிநடத்தப்படவும், நீங்கள் அவருடைய வல்லமையால் பெலப்படுத்தப்படவும், உங்களிடையே எந்தச் சோதனையோ இடறலோ, கொடிய கீழ்ப்படியாமையோ, பேரழிவு தரும் முணுமுணுப்போ, கொடிய திமிரோ, தீமைக்கான கண்டிக்கத்தக்க விருப்பமோ, அல்லது விலக்கப்பட்டதும் குற்றமானதுமான வேறு எதுவும் இல்லாமல் இருக்கவும் நான் ஜெபிக்கிறேன், மன்றாடுகிறேன், வேண்டிக்கொள்கிறேன். கடவுளின் ஞானத்தின் ஒளி உங்கள் ஒவ்வொரு அசைவிலும் செயலிலும் உங்களுக்கு முன்னே செல்லட்டும்; சமாதானத்தின் ஆவி உங்களை வழிநடத்தட்டும்; சகோதர அன்பின் அமைதி உங்களுக்குள் ஆட்சி செலுத்தட்டும். – கர்த்தராகிய தேவன் , உங்கள் ஆன்மாக்களுக்கும் உடல்களுக்கும் உண்மையுள்ள வழிகாட்டியாகவும் பாதுகாவலராகவும், இரவும் பகலும் தீய ஆவிகளை உங்களை விட்டு விரட்டி, உங்களை ஒரு நற்பண்புள்ள வாழ்விற்கு வழிநடத்தும்படி சமாதானத்தின் தூதனை உங்களுக்கு நியமிக்கட்டும்!

38. கீழ்ப்படிதலில் உள்ள வாழ்க்கைப் பாதை எல்லாவற்றையும் விட மேலானது: இதுவே கர்த்தர் தேர்ந்தெடுத்தது

38. 1) கீழ்ப்படிதலின் வாழ்க்கை எல்லாவற்றையும் விட மேலானது: இதைத்தான் ஆண்டவர் தேர்ந்தெடுத்தார். – 2) ஆகவே, இந்தப் பாதையில் நன்றாக நடவுங்கள், பொறுமையுடன் சகித்து, சோர்ந்து போகாமல் இருங்கள்: ஏனெனில், இதோ, மரணம் அருகில் உள்ளது, எல்லாப் பொருட்களும் முடிவுக்கு வருகின்றன; ஆனாலும், இந்தச் செயல்பாட்டில் மற்ற நற்பண்புகளை, குறிப்பாக அன்பை மறந்துவிடாதீர்கள். [1, 42]

18. நான் உங்களை வேண்டிக்கொண்டு, மன்றாடுகிறேன்: உறுதியாக நில்லுங்கள், வீராந்தத்துடன் பொறுமையுடன் இருங்கள், மகிழ்ச்சியாகவும் மன உறுதியுடனும் இருங்கள்; மூன்றுமுறை ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மற்றும் பரிசுத்தமான துறவிகள் அடையவிருக்கும் மகிமையைப் பற்றி சிந்தித்து. சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, எந்த வாழ்க்கை முறையின் மூலமாகவோ கடவுளை மகிழ்வித்த எவரும், அதற்கேற்ப வரும் காலத்தில் தங்கள் வெகுமதியைப் பெறுவார்கள். ஆனால் எந்த வாழ்க்கை முறை சிறந்தது? – கேளுங்கள்! – 'மலைகளிலும், குகைகளிலும், பூமியின் ஆழங்களிலும்' (எபி. 11:38) கடவுளைச் சேவிக்கும் பெருந்தவத்தோர், தூண்தவத்தோர், தனித்தவத்தோர் மற்றும் தாங்கள் வாழும் விதத்தில் கடவுளை மகிமைப்படுத்தும் மற்ற அனைவரும் பெரியவர்கள். ஆனால், உங்களுக்குத் தெரிந்தபடி, அளவற்ற ஆசீர்வாதங்களை வழங்கும் நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து, பூமிக்கு வந்து, ஒரு சந்நியாசியின் வாழ்க்கையையோ, தூணில் வசிக்கும் வாழ்க்கையையோ அல்லது அதுபோன்ற வேறு எந்த வாழ்க்கை முறையையோ தேர்ந்தெடுக்காமல், கீழ்ப்படிதலுடன் வாழ விரும்பினார். ஏனெனில், அவரே தம்மைப் பற்றி: 'நான் பரலோகத்திலிருந்து இறங்கினேன், என் சித்தத்தைச் செய்ய அல்ல, என்னை அனுப்பினவருடைய சித்தத்தைச் செய்யவே' (யோவான் 6:38) என்றார். மேலும்: 'நான் உங்களிடம் சொல்லுகிறவைகளை நான் என்னிடமிருந்து பேசவில்லை; ஆனால் என்னை அனுப்பின பிதாவே, நான் என்ன சொல்ல வேண்டும், என்ன பேச வேண்டும் என்று எனக்குக் கட்டளையிட்டிருக்கிறார்' (யோவான் 14:10; 12:49). மேலும் அவர் ஒரு துண்டைச் சுற்றிக்கொண்டு, ஊழியக்காரனுடைய ரூபத்தை எடுத்து, சீடர்களின் பாதங்களைக் கழுவி, அந்தத் துண்டினால் உலர்த்தி, இதை வேறு இடத்திலும் கூறினார்: 'உங்கள் மத்தியில் நான் ஊழியம் செய்பவரைப் போல இருக்கிறேன்' (லூக்கா 22:27). நீங்கள் காண்பது போல, அனைத்திற்கும் ஆண்டவராகிய அவர், மற்ற எவரையும் விட மேலாக, நமது துறவற வாழ்க்கையை ஏற்றுக்கொள்ள மனமுவந்திருந்தால், நீங்களும் ஆண்டவரைப் போலவே வாழ்வதால் எப்படி மகிழ்ச்சியடையாமல் இருக்க முடியும், எப்படி ஆரவாரம் செய்யாமல் இருக்க முடியும், எப்படி இன்பம் நிறைந்து வழியாமல் இருக்க முடியும்? இதைச் சொன்ன பிறகு, உங்களுக்கு மகிழ்ச்சிக்குரிய வேறு எதுவும் இருக்கிறதா? மேலும், வேறு வாழ்க்கை முறைகள் மீது உங்களுக்கு அதிக நாட்டம் இருக்க முடியுமா? எனவே, உங்கள் வாழ்க்கை முறையை நீங்கள் நன்றாகக் கடைப்பிடிக்கும் வரையில், அதைவிட வேறு எந்த வாழ்க்கை முறையையும் நீங்கள் விரும்ப வேண்டாம். இதனால்தான், கெரொண்டிகாவில், அல்லது மூன்று உழைப்பாளர்களிடையே உள்ள புனித முனிவர்களின் குறிப்புகளில், ஒரு துறவி அல்லது தனது நோயை சமநிலையுடனும் நன்றியுடனும் தாங்கும் ஒரு நோயாளியை விட, ஒரு துறவறப் பயிற்சியாளர் தெய்வீக வெளிப்பாட்டின் மூலம் மிகவும் மகிமையானவராக வெளிப்படுத்தப்பட்டார். உண்மையாகவே, நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், நமது வாழ்க்கை முறை மகத்தானதும், பரிசுத்தமானதுமாகும்; நீங்களும் உங்கள் வாழ்க்கையை நன்கு வாழ்ந்து, ஆபிரகாமுடன் மகிமைப்படுத்தப்படுவீர்கள், வீரமரணமடைந்தோருடன் மகிழ்வீர்கள், மேலும் நீதியுள்ளவர்களுடன் வாசிக்கிறீர்கள்.

19. ஆகையால், நன்றாக ஓடுங்கள், நிற்காமல் ஓடுங்கள்; சாத்தானின் பொறாமைக் கண் உங்களைத் தவறான வழியில் செல்ல விடாதிருக்கட்டும். உங்கள் ஆன்மாவின் ஏக்கங்களால் சூடேற்றப்பட்டு, உங்கள் பயணத்தை நிறைவு செய்ய நீங்கள் திருப்தி கொள்ளும்படியாக, உங்கள் பாதங்களைப் பொறுமையின் எண்ணெயால் அளியுங்கள். நீதியின் மற்றும் மகிழ்ச்சியின் ஆடைகளை அணிந்துகொள்ளுங்கள்; தூய்மை மற்றும் கற்பு எனும் நீரைப் பருகுங்கள்; மேலும், 'எவ்வளவு காலம்?' என்று சொல்லாதீர்கள். ஏனெனில் இது சோம்பேறிகளின் பேச்சு. நாம் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ வேண்டியதில்லை: இன்று மரணம், நாளை மரணம். இதை நம் மனக்கண்களுக்கு முன் தினமும் வைத்துக்கொண்டு, நமது முன்னோரின் சட்டத்தின்படி நடந்து, நன்மை செய்கிறோம். நமது முன்னோர்கள் இந்த வாழ்க்கையின் சில நாட்களில் இந்தச் சட்டத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்தனர். ஆகவே, என் தந்தையின் புனிதமான பிரார்த்தனையின் மூலம், உங்களில் இரக்கம், அமைதி, அன்பு, பொறாமை இல்லாமை, பொறாமை இல்லாமை, மிதமான தன்மை, நல்ல கீழ்ப்படிதல், அன்பான வார்த்தைகள், ஒத்துழைப்பு, பரஸ்பர அனுதாபம் மற்றும் பணிவு ஆகியவை இருக்கட்டும். இவ்வாறு வாழுங்கள், இவ்வாறு செயல்படுங்கள்!

39. கர்த்தரை எப்பொழுதும் உங்கள் கண்முன் கொண்டிருங்கள், அப்பொழுது நீங்கள் எந்தத் தீமைக்கும் வழிநடத்தப்பட மாட்டீர்கள்; நியாயத்தீர்ப்பு நாளையும், அதைவிடவும் அச்சங்கூட்டும் நியாயத்தீர்ப்பையும் அதன் தீர்ப்பையும் நினைத்துக்கொண்டு, நன்மையை நாடி உழைத்திடுங்கள். இப்படியே வாழுங்கள், இப்படியே நடங்கள்!

39. எந்தத் தீமையிலும் நீங்கள் வழிநடத்தப்படாதபடி கர்த்தரை உங்கள் கண்முன் கொண்டிருங்கள்; நியாயத்தீர்ப்பு நாளையும், குறிப்பாக அதன் பயங்கரமான நியாயத்தீர்ப்பையும் அதன் தீர்ப்பையும் நினைத்து, நன்மையை நாடி உழைத்திடுங்கள். [1, 43] சமாதானத்தின் பிணைப்பில் உங்களுக்கிடையே அன்பை நிலைநிறுத்துங்கள், மேலும் கர்த்தரை உங்கள் வலது கையாகக் கொண்டிருங்கள், நீங்கள் காமம், கோபம், பொறாமை, ஏளனம், வீண் பேச்சு அல்லது வேறு எதனாலாவது, நரகத்தின் சிறைச்சாலையின் எந்தவொரு வலையிலும், அது எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும், விழாமல் இருப்பதற்காக, அது உங்களை நரகத்தின் அதிகாரத்தில் வைத்திருக்கும். புனித தோரோதியுஸ் கூறுவதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்?! அவர் கூறுகிறார், ஒரு பருந்து முற்றிலும் சுதந்திரமாக இருந்தாலும், அதன் ஒரு கால் மட்டும் வலையில் சிக்கினால், அது இன்னும் சிக்கியுள்ளது, மேலும் வேட்டையாடுபவர் அதை எளிதாகப் பிடிக்கலாம் அல்லது சுட்டு வீழ்த்தலாம். ஆகையால், கவனமாக இருங்கள், உங்களை நீங்களே ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில், பரலோக ராஜ்யம் தங்களைத் தாங்களே ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்பவர்களுடையது. – நாம் நம்முடைய நாட்களின் முடிவில், குறிப்பாக அந்த அருங்கோல நாள் அன்று, பேதுருத் தூதரின் எக்களிப்பு எல்லா மக்களையும்—ஒவ்வொரு தேசத்தையும், ஒவ்வொரு குலத்தையும், ஒவ்வொரு மொழியையும்—விழிப்படையச் செய்யும்போது, நாம் என்ன பயத்தையும் நடுக்கத்தையும் எதிர்கொள்வோம்?! அப்போது என்ன நடக்கும் என்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்: வானங்கள் பிளந்து போடும்; இயற்கைக் கூறுகள் நெருப்பினால் அழிந்துவிடும்; எல்லா படைப்புகளும் உருமாற்றப்படும். அனைவரையும் நியாயந்தீர்ப்பவர் நியாய பீடத்தில் அமர்வார், எண்ணற்ற பரிசுத்த தூதர்கள் அவருடைய சுற்றிலும் நிற்க, பின்னர் அனைவர் முன்னிலையிலும், ஒவ்வொரு நபரின் செயல்களையும், வார்த்தைகளையும், எண்ணங்களையும் அவை செய்யப்பட்ட வகை, நபர், இடம், நேரம் மற்றும் முறையைப் பொறுத்து வெளிப்படுத்துவார்கள் – இவை அனைத்தும் ஒரே கணத்தில் நிகழும்; இறுதியாக, வேதவசனம் கூறுவது போல, நன்மை செய்தவர்கள் நித்திய ஜீவனுக்குச் செல்வார்கள், ஆனால் தீமை செய்தவர்கள் நித்திய வேதனைக்குச் செல்வார்கள், அங்கே அழுகையும் பற்கடிப்பும், அணைக்க முடியாத அக்கினியும், ஓயாத புழுக்கமும், மேலும் பயங்கரமான, , அருவருப்பான மற்றும் முற்றிலும் தீய பேய்களின் கூட்டமும் இருக்கும். 'அப்படியானால், நாம் எங்கே செல்வோம்?' 'நித்திய ஜீவனுக்கு, கர்த்தருடன் என்றென்றும் வாசம்பண்ண; நம்முடைய வாழ்நாளின் முடிவுவரை தேவபயபக்தியையும் தேவபிரீதியையும் நாம் காத்துக்கொண்டால்—அப்படிப்பட்ட நிலையில் நம்முடைய இருதயங்கள்: "தேவபிரீதியிலிருந்து நம்மைப் பிரிக்கிறவன் யார்?" என்று கூப்பிடுகின்றன. (ரோமர் 8:35).

40. தேவ பயம் நம்முடைய எதிரியின் வாள்களைத் தடுக்கிறது

40. 1) தேவ பயம் நம்முடைய எதிரியின் வாள்களைத் திருப்பும்படிச் செய்கிறது. – 2) நிந்தனைகளைப் பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள். – 3) வெளிப்படையான நன்மைகளைப் பற்றிப் பெருமையடிக்காதீர்கள், ஆனால் தாழ்மையுடனும் கீழ்ப்படிதலுடனும் இருங்கள். – 4) இதற்காக நீங்கள் வீரமரணமடைந்தவர்களுடன் கணக்கிடப்படுவீர்கள். [1, 44]

1. நீண்ட அனுபவத்தின் மூலம், துறவறையில் கடவுளுக்குப் பிரியமான வாழ்க்கை முறையை நீங்கள் முழுமையாக அறிந்துள்ளீர்கள். ஆகையால், எந்த விதத்திலும் தடுமாறாதீர்கள், உங்கள் நல்லறிவிலிருந்து வழுவாதீர்கள். உங்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டதை நேசியுங்கள், எல்லாவற்றிலும் அதைக் கடைப்பிடியுங்கள்; உலகில் உள்ள எல்லாவற்றையும் விட நான் உங்களை நேசிப்பது போல, நீங்களும் என் மீது அன்புடன் இருங்கள். ஆனால் எதிரிக்குப் பல தந்திரங்கள் உண்டு, அவன் நம்மிடையே மற்றும் நம்மில் தீமையை எளிதில் விதைக்கிறான். மேலும், தேவ பயபக்தி நிறைந்தவர்களே, முற்றிலும் பலவீனமடைந்துள்ள அவனது வாள்களைத் தங்களிலிருந்து தடுத்து நிறுத்துகிறார்கள், புனித தாவீது கூறியது போல (சங். 75:4; 88:44), பக்திச் செயல்களில் தீவிரமாக ஈடுபட்டு, பரலோக தியானம் மற்றும் கிரியைகளில் முழு மனதுடன் தங்களை அர்ப்பணிக்கின்றனர்.

2. இதோ, நான் உங்களுடன் இருப்பது போல, சகோதரர்களில் ஒருவனுக்கு எதிராக ஒரு கடுமையான வார்த்தை—ஒரு கண்டனம், ஒரு அவமதிப்பு, அல்லது வேறு ஏதேனும்—பேசப்பட்டதை நான் காண்கிறேன், கேட்கிறேன். ஆனால் நீங்களோ, என் சகோதரரே, அத்தகைய அவமதிப்பைப் பெற்றதும், ஒரு கொடிய மிருகமாக மாறாதிருங்கள், அல்லது மனந்தளர்ந்துவிடாதிருங்கள்; நிலைத்திருங்கள், அசைக்கப்படாதிருங்கள். ஏனெனில், நிந்தனையும் அவமானமும் அவற்றை உச்சரிப்பவனைச் சேரும், ஆனால் சமநிலையுடன் அவற்றை ஏற்றுக்கொள்பவனுக்கு வெற்றி சேரும்; அவன் கடவுளின் மனிதன், மற்றவனோ பாவமன்னிப்பு இல்லாத அடிமை, அந்தக் கணத்திலேயே தன்னைத்தானே அழித்துக்கொள்கிறான்.

3. நான் உங்களைக் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்: சண்டையிடாதீர்கள், ஒருவரையொருவர் அவமதிக்காதீர்கள், இகழ்ச்சியுடன் புருவம் உயர்த்தாதீர்கள், தற்பெருமையுடன் பேசாதீர்கள், மேலும் நீங்கள் சிறந்த பாடகர்கள், கடினமாக உழைப்பவர்கள், அதிக பக்திமிக்கவர்கள், அல்லது சில சமயங்களில் உலகின் பார்வையில் உயர்ந்தவர்கள், அல்லது தோற்றத்தில் அழகானவர்கள் என்று தற்பெருமை பேசாதீர்கள். இதுபோன்றவற்றைப் பற்றிப் பேச வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆனால் எல்லாவற்றிலும், கீழ்ப்படிதல் மற்றும் அடிபணியುವதன் மூலம் கர்த்தருக்கும் மடாலயத்தின் மேலானவர்களுக்கும் முன்பாக உங்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, தாழ்மையுடன் உங்களை நீங்கள் அலங்கரித்துக் கொள்ளுங்கள்.

4. இந்த வழியில் நடவுங்கள், உங்கள் உழைப்பு வீணாகாது, உங்கள் முயற்சிகளும் பலனளிக்காமல் போகாது. நமது தேவனாகிய கர்த்தருடைய சந்நிதியிலும், அவருடைய பரிசுத்த தூதர்களிடமும், எல்லா சிருஷ்டிகளிடமும் இதை உங்களுக்கு அறிவிக்கிறேன்: நீங்கள் உங்கள் பந்தய ஓட்டத்தை நன்றாக ஓடி முடித்ததினால், ஸ்தலீபர்களோடு சேர்ந்து மகிழ்வீர்கள்; ஆபிரகாமின் மடியானது உங்களை என்றென்றைக்கும் தழுவிக்கொள்ளும், மேலும் நீதிமான்களின் கோரசு உங்களைத் தங்கள் நடுவில் ஏற்றுக்கொள்ளும்.

41. நிர்வாகியை ஒரு சுதந்திரமான அதிகாரியாகக் கருதுவதன் மூலம், நீங்கள் இரட்டை அதிகாரத்தையும் பிளவையும் அறிமுகப்படுத்துகிறீர்கள்; அதிகாரம் பிரிக்கப்பட்ட இடத்தில், ராஜ்யம் நிலைத்திருக்க முடியாது

41. 1) நிர்வாகியை ஒரு சுதந்திரமான அதிகாரியாகக் கருதுவதன் மூலம், நீங்கள் இரட்டை அதிகாரத்தையும் பிரிவினையையும் அறிமுகப்படுத்துகிறீர்கள்; அதிகாரம் பிரிக்கப்பட்ட இடத்தில், ராஜ்யம் நிலைத்திருக்காது. – 2) நான் முழுமையாக சகோதரத்துவத்திற்குச் சொந்தமானவன்; வேறு எதுவும் தேவையில்லை. 3) தனித்து ஆட்சி செய்யும் ஆண்டவர், மனித சமூகங்களிலும் ஒரே அதிகாரம் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார். [1, 45]

5. அறியாமை, கவனக்குறைவு அல்லது தீய நோக்கத்தால், நீங்கள் என் அவமானத்திற்காக அந்தப் பரிபாலகரைப் புகழ்ந்து, என் அவமானத்திற்காக அவனது முகத்தை உயர்த்துகிறீர்கள், அடிக்கடி கூறி: 'பரிபாலகர் இங்கே இருந்திருந்தால், இது போன்ற ஒரு விஷயம் இந்த வழியில் கையாளப்பட்டிருக்காது, ஆனால் மிகவும் சிறப்பாகக் கையாளப்பட்டிருக்கும். 'இந்தப் பொருளாளர் எங்கே? அவர் இதைப் பார்த்தால் எப்படி நினைப்பார்?' – இது என் காதுகளிலேயே சொல்லப்படுகிறது. இருப்பினும், மற்றவர்கள், 'பொறுங்கள், பொறுங்கள்! பொருளாளர் வந்து இதையெல்லாம் சரிசெய்து சரியாக்கிவிடுவார்' என்று கூறுகிறார்கள். – ஆனால், காரியங்கள் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டுமா? மேலும் இது அவருக்கு, எனக்கு, உங்களுக்கு நன்மையா? நீங்கள் உங்களைக் கீழ்ப்படியாமைக்குப் பிறந்தவர்களாகவும்; அவரையோ, தனது பதவியின் மற்றும் அதிகாரத்தின் எல்லைகளை மீறக்கூடியவராகவும்; என்னையோ, தேவ சித்தத்தின்படி செயல்படாமல், மாம்சத்தின்படி, அதாவது என் சகோதரனிடம் கொண்ட பட்சபாதம் மற்றும் முறையற்ற தயவு காரணமாகச் செயல்பட்டவராகவும் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். இதன் மூலம் நீங்கள் இரண்டு எஜமான்களையும், இரண்டு ஆட்சியாளர்களையும், இரண்டு கொள்கைகளையும் கொண்டுவருவதை நீங்கள் காணவில்லையா? ஆயினும், நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் சத்தம், 'தானாகவே பிரிந்துள்ள ராஜ்யம் நிலைநிற்க முடியாது' என்று அறிவித்துள்ளது (மத். 12:25). இரட்டை அதிகாரம் என்பது ஏற்கனவே ஒரு பல அதிகார வடிவமாகும்; மேலும் பல அதிகாரம் பிரிவினைகளைத் தோற்றுவிக்கிறது; பிரிவினைகள் பிளவுக்கும் அழிவுக்கும் காரணமாகின்றன. அப்படியானால், உங்களுக்குரிய எல்லைகளிலும் பதவியிலும் தகுதியுடன் நிலைத்திருக்கத் தவறி, உங்கள் மீது பேரழிவை வரவழைத்து, அதன் மூலம் மற்றவர்களைச் சரியானதிலிருந்து விலகச் செய்வது ஏன்?

6. நான் பாவியும் தகுதியற்றவனும் ஆனாலும், எல்லாவற்றையும் துறந்து, என்னை நான் வெறுமனே வெளிப்படுத்திக்கொண்டு, இந்தப் புனித இடத்தில் துணிச்சலாக நிலைத்திருக்கிறேன்—என் மதியீனத்தில் இவ்வாறு பேசத் துணிகிறேன்—ஒரு சகோதரனுக்காகவோ, ஒரு மாமாவுக்காகவோ, ஒரு தந்தை அல்லது தாயுக்காகவோ, உறவுக்காகவோ, உண்மையில் மாம்சத்திற்குரிய எதற்காகவும், சரியானதிலிருந்து எந்த வகையிலும் விலகாமல் இருக்கிறேன், ஆனால், என் உடலை ஒப்படைக்கவோ அல்லது என் இரத்தத்தைச் சிந்தவோ வேண்டியிருந்தாலும், உங்களுக்கோ அல்லது எனக்கோ தீங்கு செய்யாத வரை, கடவுளின் உதவியோடும் என் தந்தையின் ஜெபத்தினாலும், இதை மறுக்க நான் தயாராக இருக்க மாட்டேன்.

7. ஒரே ஆண்டவரும், சட்டமியற்றுபவரும் இருக்கிறார், எழுதப்பட்டபடி: எல்லாவற்றிற்கும் ஒரே அதிகாரமும், ஒரே தெய்வீகக் கொள்கையும் உள்ளது. அதிகாரத்தின் இந்த ஒரே ஆதாரம், எல்லா ஞானம், நன்மை மற்றும் ஒழுக்கத்திற்கும் ஊற்றாக இருந்து, கடவுளின் நன்மையிலிருந்து தங்கள் தோற்றத்தைப் பெற்ற அனைத்து உயிரினங்களுக்கும், அவற்றின் சொந்த விருப்பமின்றி, தங்கள் சொந்த விருப்பப்படி தங்கள் வாழ்க்கையை கடவுளின் சாயலில் ஒழுங்கமைக்கும் அதிகாரத்தை ஒரே ஒரு மனிதனுக்கு மட்டும் வழங்கியுள்ளது. ஏனெனில், இறைவனாகிய மோசே, உலகின் படைப்பைப் பற்றி விவரிக்கும்போது, இறைவனின் வாயிலிருந்து வந்த வார்த்தைகளை மேற்கோள் காட்டுகிறார்: 'நம்முடைய சாயலில், நம்மைப் போல மனிதனைப் படைப்போம்' (ஆதியாகமம் 1:26). ஆகையால், மனிதர்களிடையே எல்லா வகையான அதிகாரமும் ஆற்றலும் நிறுவப்பட்டன, குறிப்பாக தேவாலயங்களுக்குள்: பீடத்தில் ஒரு பிதா, பெருநகரில் ஒரு பேராயர், மறைமாவட்டத்தில் ஒரு ஆயர், மடாலயத்தில் ஒரு மடாதிபதி; மற்றும் இவ்வுலக வாழ்வில், நீங்கள் சிந்திக்க விரும்பினால், ஒரு மன்னன், ஒரு தளபதி, ஒரு கப்பலின் தலைவர். இவை அனைத்திலும் ஒருவரின் சித்தம் அனைத்தையும் ஆளவில்லை என்றால், எதிலும் ஒழுங்கும் ஒழுக்கமும் இருக்காது, இது நன்மைக்குரியதாகவும் இருக்காது: ஏனெனில், கருத்து வேறுபாடு எல்லாவற்றையும் அழித்துவிடும்.

42. தவக்காலம் உடலுக்கு மட்டுமல்ல, ஆன்மாவுக்கும் விரதம் தேவைப்படுகிறது

42. 1) தவக்காலம் உடலுக்கு மட்டுமல்ல, ஆன்மாவுக்கும் விரதம் தேவைப்படுகிறது. – 2) சபையினருக்கான நோன்பின் அளவு மிதமானது – ஒவ்வொரு நாளும் சிறிதளவு. – 3) பயங்கரமான நீதிபதியான கடவுளை நாம் பயந்திருப்போம்; மரணம் நம்மைத் தயாரற்ற நிலையில் காணாமல் போகட்டும். – 4) நான் மரணத்தையும் அதனுடன் தொடர்புடைய அனைத்தையும் மிகவும் அஞ்சுகிறேன். – 5) நாம் எழுந்து நின்று, கடவுளுக்குப் பிரியமான கிரியைகளில் நம்மை அர்ப்பணிப்போம். [1, 46]

8. தம்முடைய ஞானத்தில் எல்லாவற்றையும் ஆளும் தேவன், பருவங்களையும் ஆண்டுகளையும் மிகச் சிறப்பாகவும் ஞானமாகவும் அமைப்பவர், ஆண்டின் முழுவதும், ஆன்மாவுக்கு இரட்சிப்பையும் நன்மையையும் தரும் சில நோன்புகளை நமக்காக நியமித்துள்ளார், அதனால் நாம் அவற்றை முற்றிலும் அவருக்கு அர்ப்பணித்து, நம்மை வந்தடையும் பாவக் கறைகளிலிருந்து நம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ளலாம். மேலும், அத்தகைய நாட்களை ஸ்தாபித்து, அவற்றைக் காண நமக்கு வாழ்வளித்த அவருக்கு நன்றி. நாம் எப்போதும் தூய்மையான, குற்றமற்ற வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும், தேவனுடைய ஒவ்வொரு கட்டளைகளையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; இது இப்போது நமக்கு மிகவும் அவசியமானதாகும். இப்பொழுது தூய்மையாக்கலின் நேரம்; ஆகவே நாம் நம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்வோம்; இப்பொழுது விரதமிருப்பதற்கான நேரம்; ஆகவே நாம் விரதம் இருப்போம் – அதுவும் உண்ணுதல், பானம் ஆகியவற்றில் மட்டுமல்ல: ஏனெனில் அது மட்டும் போதாது, மாறாக இதயத்தில் உள்ள இச்சையிலிருந்து, வெட்கக்கேடான எண்ணங்களிலிருந்து, சகோதரனின் நற்பெயருக்குப் பொறாமைப்படுவதிலிருந்து, நம் அண்டை வீட்டாரிடம் கோபத்திலிருந்து மற்றும் அதிருப்தியிலிருந்து விலகி இருப்போம், கட்டுப்பாடற்ற நாக்கிலிருந்து விலகி, அது கட்டுக்கடங்காமல் செல்ல அனுமதிக்காமல், பொருத்தமானவற்றை மட்டுமே பேச அதற்கு ஒரு எல்லையையும், நேரத்தையும், அளவையும் நிர்ணயிக்க வேண்டும்; கண்னின் காமப் பார்வைகளிலிருந்து விலகி, இறைவனுக்குப் பிடிக்காத மற்றும் கடுமையான வார்த்தைகளைக் கேட்பதிலிருந்து விலகி இருக்க வேண்டும். ஆம், என் பிள்ளைகளே, ஆம்; – நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன், பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஒரு சுருதிப்பெட்டி மற்றும் இனிமையான நரம்பிசைக் கருவி போல உங்களை இசைத்துக்கொள்ளுங்கள்; உங்கள் கைகளை அறிவற்ற அசைவுகளிலிருந்தும், காமக் கரங்களிலிருந்தும் காத்துக்கொள்ளுங்கள், அப்பொழுதுதான் நீங்கள் ஒழுக்கக்கேடர்களாகாமல் இருப்பீர்கள், மேலும் ஒருவரையொருவர் சமாதானமாகக் கொண்டிருப்பீர்கள்.

9. மிகவும் புனிதமான தவக்காலம் உடலுக்கு அதிக சுமையாக இருக்க வேண்டாம், ஆனால் இதற்காக மனந்தளர்ந்துவிடாதீர்கள்; சிறிது காலம் பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள், அதற்குப் பழகிவிட்டால், அதன் சுமையை நீங்கள் உணர்வதை நிறுத்திவிடுவீர்கள், குறிப்பாக முதல் வாரம் கடந்துவிட்டால்; எங்களைப் பொறுத்தவரை, உணவு, நீர் மற்றும் எங்களைத் தாங்கிக்கொள்ள வேறு ஒன்று போதும். மிகவும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட நமது முன்னோர்கள், உங்களுக்குத் தெரிந்தபடி, கிட்டத்தட்ட முழுவதுமாக உணவு இல்லாமல் வாழ்ந்தனர்: சிலர் முழுப் பெருஞ்சீவர்த்தி காலத்திற்கும், சிலர் ஒரு வாரம், சிலர் மூன்று நாட்கள் நோன்பு இருந்தனர், மற்றவர்கள் ஒவ்வொரு நாளும் சிறிதளவு உண்டனர். நாம் ஒவ்வொரு நாளும் உணவு உண்கிறோம், அதுவும் பலவகைப்பட்டதாக இருக்கிறது, ஆனால் 'எங்கள் தாழ்மையிலே, கர்த்தர் எங்களை நினைவுகூர வேண்டும்' (திபா. 135:23), மேலும் எங்கள் இந்தச் சிறிய காணிக்கையை மகத்தான அந்தோனியாரின் பணியாக அவர் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில் நாங்கள் ஒரு சமூகமாக வாழ்ந்து, பிதாக்கள் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக விரும்பிய அரச வழியில் நடக்கிறோம். உங்கள் ஆன்மாவின் உள்ளகக் கோவிலில் எப்போதும் தூய்மையாக இருங்கள், உங்கள் ஆன்மாக்களுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் எதையும் செய்ய உங்கள் அனுமதி அளிக்காதீர்கள்.

10. 'இருளின் மறைவான காரியங்களை வெளிப்படுத்தி, இருதயத்தின் ஆலோசனைகளைத் தோன்றச் செய்யும்' (2 கொரி. 4:5) தேவனுக்கு நாம் பயந்திருக்கக்கடவோம்; அவரே 'ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்கள் கிரியைகளின்படியும்' (ரோமர் 2:6) மட்டுமல்ல, அவர்கள் வார்த்தைகள் மற்றும் எண்ணங்களின்படியும், மேலும்—அதைவிடவும் பயங்கரமான—அறியாமலால் செய்யப்பட்ட பாவங்களின்படியும் 'பதிலளிப்பார்'. அவருடைய கோபத்தின் சீற்றத்திற்கு முன்பாக நிற்கக்கூடியவர் யார்? அவருடைய சந்நிதியில் குற்றமற்றவராகத் தோன்ற திருப்திப்படுபவர் யார்? – அப்படியானால், இக்காலமுதல் நீதியின் பாதையில் நடக்க தீவிரமாகப் பிரயாசப்படாதவர் யார்? தங்கள் கவனக்குறைவையும், உறங்கும் சோம்பலையும் அகற்றப் பிரயாசப்படாதவர் யார்? – ஓ, துயரமடைபவர்களே, எழுந்திருங்கள்; இரவு கடந்துவிட்டது, எதிர்காலப் பலனின் நாளும் உதயமாகிவிட்டது. மரணம் நம்மைத் தயாரற்றவர்களாகக் காணாமல் போகட்டும், மேலும் அது குணிக்க முடியாத நித்திய காயத்தை நம் மீது ஏற்படுத்தாமல் போகட்டும்.

11. நான் எந்த மனிதனைக் காட்டிலும் ஏழை; அல்லது, நான் தான் ஒவ்வொரு வேதனைக்கும் மிகவும் தகுதியானவன். என் உடலை விட்டுப் பிரிந்து, என் ஆன்மாவிற்காகப் புனித தேவதைகள் வருவதையும், நான் வான்வழியாகச் செல்லும் விதத்தையும், புனித அந்தோனியின் வாழ்க்கையில் எழுதப்பட்டுள்ளபடி உலகின் ஆட்சியாளரிடம் நான் எப்படிப் பேசப் போகிறேன் என்பதையும் நினைக்கும்போது நான் அஞ்சுகிறேன், திகைக்கிறேன், நடுங்குகிறேன்? ஓ என் பலவீனமே! என்னை என்ன காத்திருக்கிறது? மேலும், என் பாவங்களில் மூழ்கியிருக்கும்போது, உறக்கத்திலும் தூக்கத்திலும் ஈடுபட்டு என் நாட்களை நான் எப்படி வீணடிக்கிறேன்? எல்லாவற்றிற்கும் நியாயந்தீர்ப்பவராகிய தேவன், கர்த்தர் முன்னிலையில் என் தோற்றம் எப்படி இருக்கும்! ஆழங்களை வற்றிப்போகச் செய்யும் பார்வையும், மலைகளைக் கவிழ்க்கும் பயங்கரமான வார்த்தையும் கொண்ட அவரை நான் எந்தக் கண்களால் நோக்குவேன்? அங்கே என் தற்காப்புக்காக நான் என்ன சொல்வேன்? எந்தப் பாதுகாவலரை நான் காண்பேன்? இப்போது நான் இரக்கமற்றவரை எவ்வாறு மன்றாடுவேன் ? உண்மையில் அணுக முடியாதவரின் கருணையை, என்ன கசப்பான கண்ணீர், என்ன சமாதான வார்த்தைகள் மற்றும் இதயப்பூர்வமான பெருமூச்சுகளால் மன்றாடுவேன்?! – ஐயோ, ஐயோ, என் சகோதரர்களே! என் விதியை நான் இங்கிருந்தே காண்கிறேன். எனக்கு ஒரே ஒரு நம்பிக்கைதான் உள்ளது – நமது புனிதத் தந்தையின் பிரார்த்தனைகளும் உங்கள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பரிந்துரையும்.

12. இருப்பினும், நாம் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து, எல்லா வகையான கடவுளைப் பிரியப்படுத்தும் செயல்களுக்கு நம்மைத் தூண்டிக்கொள்வோம்; நிகழ்காலத்தைத் துணிவுடன் சகித்து, எதிர்காலத்தின் நம்பிக்கைகளில் ஆறுதல் காண்போம். நாம் மாம்சத்தைப் புறக்கணிப்போம்; நாம் நமது சொந்தப் பணியைத் தவிர, உழைப்புகளையோ, துக்கங்களையோ, அவமானங்களையோ, பசியையோ அல்லது வேறு எதையும் பார்ப்பதில்லை. – நாம் இவ்வாறு வாழ்ந்தால், நாம் சந்தேகமின்றி மீட்கப்படுவோம், மேலும் விண்ணுலகில், பண்டைய காலத்திலிருந்து ஆண்டவராகிய கிறிஸ்துவுக்குப் பிரியமானவர்களாக இருந்த அனைத்துப் புனிதர்களுடனும் சேர்ந்து மகிழ, புனிதர்களுடன் கணக்கிடப்படுவோம்.

43. சமூகத்தில் உழைப்பவர்கள் பேறு பெற்றவர்கள்: மகிழுங்கள்!

43. 1) சமூக வாழ்வில் உழைப்பவர்கள் பேறு பெற்றவர்கள்: மகிழுங்கள்! – 2) நாம் நெருக்கடியான சூழ்நிலைகளில் வாழ்கிறோம்; ஆனால் பண்டைய காலத்துத் துறவிகள் இவ்வாறு வாழ்ந்தனர், இன்றைய காலத்தவர்களும் அவ்வாறே செய்கின்றனர்: ஆகவே, மனந்தளர்ந்துவிடாதீர்கள். – 3) கட்டளைகளையும் விதிகளையும் கடைப்பிடியுங்கள், ஒருவருக்கொருவர் உதவுங்கள், வாசிப்புகளுக்குக் கவனம் செலுத்துங்கள், அச்சத்துடன் உங்கள் மீட்பை நிறைவேற்றுங்கள்; பெண்களுடனான உரையாடல்களைத் தவிர்க்கவும். [1, 47]

13. மனிதர்கள் மீது கொண்ட தம்முடைய கருணைமிக்க அன்பின் பெருக்கத்தால், தம்முடைய முன்னறிந்த ஆலோசனைக்கேற்ப, இந்தப் புனிதத் துறவற வாழ்க்கைக்குள் நம்மை ஒரு புனித அழைப்பின் மூலம் அழைத்த கடவுள் புகழப்படுவாராக, நாம் நம்மை முழுமையாக அவருக்கு அர்ப்பணிப்பதற்காகவும், அவருக்கு மிக நெருக்கமான மற்றும் மிக உண்மையான சேவையை முழுமையாக அர்ப்பணிப்பதற்காகவும், தேவதையைப் பின்பற்றும் தேவதைகளின் துதியிலும் ஈடுபடுவதற்காகவும், – மேலும், நமது பெற்றோர், உறவினர்கள், தாயகம் மற்றும் அத்தகைய அனைத்தையும் துறந்து, அவருடைய நன்மையான மற்றும் இரட்சிக்கும் நுகத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி நமது இதயங்களைத் திருப்பியவரும், – மேலும், நமது தாழ்மையிலே, உங்களுடன் கூட்டு வாழ்விலும் ஐக்கியத்திலும் சேர நம்மைத் தகுதியானவர்களாகக் கருதியவரும், நிச்சயமாக, உங்களை வழிநடத்தவும் மேய்க்கவும் அல்ல, அது நிகழ்ந்திருந்தாலும், அதைப் பற்றி நினைக்கக்கூட நான் துணிய மாட்டேன். அன்பான பிள்ளைகளே, கர்த்தருக்குள் எப்போதும் களிகூருங்கள்; விண்ணுலகப் பிரஜைகளே மற்றும் பூமியில் பரதேசிகளே, பரலோக எருசலேமின் குடிலர்களே மற்றும் இங்கே தற்காலிக வாசஸ்தலத்தில் இருப்பவர்களே, பரலோக ராஜ்யத்தின் வாரிசுகளே மற்றும் பூமியின் ஆசீர்வாதங்களிலிருந்து விலக்கப்பட்டவர்களே, களிகூருங்கள். தேவனுடைய கட்டளைக்காகப் பரதேசத்தின் பாதையிலும், அலைந்து திரியும் கடினங்களிலும் விரைவாகப் பயணம் செய்பவர்களே, மகிழுங்கள். உலகத்தின் பார்வையில் கடைசிகளாயிருந்து, ஆனாலும் ஞானத்தைக் காட்டிலும் பெரிய புதையலை உடையவர்களே, மகிழுங்கள். மகிழுங்கள், நல்ல மற்றும் தேவன் தேர்ந்தெடுத்த சபையே, மனதாலும் இதயத்தாலும் ஒன்றுபட்டவர்களே, பிதாவை நேசிக்கும் மற்றும் சகோதரனை நேசிக்கும் சபையே, பூமியில் உள்ள இரண்டாவது தேவதூதர் படைகளே, நமது மிகவும் போற்றத்தக்க பிதாக்களின் பழங்கால வாழ்க்கை முறையைப் புதுப்பிப்பவர்களே. இறைவனின் ஊழியர்களே, மகிழுங்கள்; யாருக்கும் பாரமாக இருக்காமல், உங்கள் உழைப்பால் இரவும் பகலும் உழைத்து, உங்களுக்காக மட்டுமல்ல, உங்கள் சகோதரர்களில் பலவீனமானவர்களுக்காகவும், வெளி உலகில் உள்ள தேவையாளர்களுக்காகவும் வழங்குவோரே. மகிழுங்கள், உடைக்க முடியாத மற்றும் முன்மாதிரியான சகோதரத்துவமே, கடவுளால் நியமிக்கப்பட்ட சமூகமே, அது ராஜாவின் அச்சுறுத்தல்களாலும், இளவரசர்களின் பயத்தாலும், அல்லது மரணத்தின் சாத்தியத்தாலும் அசைக்கப்படவில்லை. ஒருவருக்கொருவர் மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்துகொள்பவர்களே, மகிழுங்கள்; உங்களில் ஒவ்வொருவரும் உங்கள் சகோதரனுக்கு நன்மையானதைக் கௌரவமாகக் கருதுபவர்கள்; உங்களிடையே பொறாமையோ, பகைமையோ, போட்டியோ இல்லை; மாறாக, சமாதானமும், அன்பும், ஒற்றுமையும் ஆட்சி செய்யும். நாம் சோதனைகளை எதிர்கொள்ளவில்லை என்பதற்காக நான் இதைச் சொல்லவில்லை: அடங்காதவரும், போராடுபவருமான, அம்புகளைத் தாங்கி, அவற்றை எய்துவோரை காயப்படுத்தும் ஒருவனைத் தவிர வேறு யார் முடிசூட்டப்படுவார்? ஆனால் நாம் சாத்தானின் தாக்குதல்களால் வீழ்த்தப்படுவதில்லை என்பதற்காகவே இதைச் சொல்கிறேன். உண்மையாகவே, கடவுளால் ஒன்றுகூட்டப்பட்ட என் பிள்ளைகளே! நீங்கள் ஆவியின் ஈவுத்தாலால் போஷிக்கப்படுகிறீர்கள்; நீங்கள் ஆண்டவரால் கொடுக்கப்பட்ட நீரைக் குடிக்கிறீர்கள், அதைப் பருகுகிறவன் 'இனிமேல் தாகம் எடுக்க மாட்டான்', ஆனால் அது அவனுக்கு 'நித்திய ஜீவனுக்கு ஊற்றெடுக்கும் நீரூற்றாக' இருக்கும் (யோவான் 4:14–15).

14. குளிர்காலம் வந்துவிட்டது, நம்மிடம் குடியிருப்புகள் குறைவு, அவை வறுமையானதாகவும் நெருக்கடியானதாகவும் இருக்கின்றன. ஆனால் மனந்தளர்ந்துவிடாதீர்கள்; ஏனெனில், இதற்கு மத்தியிலும், நீங்கள் நற்பண்பில் விசாலமானவர்களாகவும், இந்த விஷயத்தில் பாராட்டத்தக்கவர்களாகவும் இருக்கிறீர்கள். துயரமானவை துயரமானவையாக இருந்தாலும், அவற்றுக்கு நீங்கள் முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல், கடவுளுக்குப் பிரியமானதை எப்போதும் செய்வதில் மட்டுமே அக்கறை கொள்கிறீர்கள். மேலும், நாம் பழங்காலப் புனிதத் தந்தையர்களையோ அல்லது இன்றும் விசுவாசத்தில் உழைப்பவர்களையோ நினைவு கூர்ந்தால், நாம் அரண்மனைகளில் வாழ்வதைக் காண்போம். இப்பொழுதும் தேவனுடைய ஊழியக்காரர்களில் சிலர் திறந்த வெளியில் வசிப்பதையும், மற்றவர்கள் குகைகளிலும் கல்லறைகளிலும் தங்களை அடைத்துக்கொள்வதையும், இன்னும் சிலர் சங்கிலிகளைத் தரித்து மிகக் குறைவாகச் சாப்பிட்டு, ரொட்டியால் மட்டும் திருப்தியடைவதையும்—அல்லது அதையும் தவிர்த்து—ஒவ்வொரு நாளும் மரப்பழங்களைக் கொண்டு இந்தத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்வதையும் நீங்கள் காணவில்லையா? இது உண்மையில் இப்போதும் நடக்கிறது. ஆனால் மனம் தளர வேண்டாம்; ஏனெனில், நீங்கள் ஒவ்வொரு பணியிலும் எப்போதும் விடாமுயற்சியுடனும் விருப்பத்துடனும் இருந்தால், நீங்கள் அவர்களை விடக் குறைந்து போகாது, மாறாக அவர்களுக்குச் சமமாகவோ அல்லது அவர்களை விட மேலானவர்களாகவோ அங்கீகரிக்கப்படுவீர்கள் என்று புனிதத் தந்தையர்கள் நமக்கு உறுதியளிக்கிறார்கள். மீண்டும் மீண்டும் உற்சாகம் கொள்ளுங்கள்; மனதைத் திடப்படுத்திக் கொண்டு மேலும் மேலும் துணிச்சலாக இருங்கள். பகைவனைத் தள்ளுங்கள்; உங்கள் தாழ்மையால், அறிக்கையின் வாளால், கீழ்ப்படிதலின் கத்தியால் அவனை உங்களின் அடியில் மிதித்து நசுக்குங்கள். நீதியின் சூரியன் உங்கள் இதயங்களில் எப்போதும் பிரகாசித்து, உணர்ச்சிகளின் இருளை விரட்டட்டும்; ஏனெனில் அது உதிக்கும்போது, மிருகங்கள் தங்கள் குகைகளுக்குத் திரும்பிச் சென்று 'தங்கள் பதுங்குகுழிகளில் படுத்துக்கொள்ளும்': இந்த வார்த்தைகளை ஆன்மீக ரீதியாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். நம்மைப் பொறுத்தவரை, நாம் வாழ்வின் விடியலிலிருந்து மரணத்தின் மாலை வரை ஆண்டவரின் பணியைச் செய்யப் புறப்படுவோம், நமது பணியை நிறைவேற்றுவோம் (திபா. 103:22–23). இன்னும் சிறிது காலம், நாம் வெற்றி பெறுவோம்.

15. விதிகளையும், கட்டளைகளையும், ஆணைகளையும் கடைப்பிடியுங்கள். வீழ்ந்தவர்களைத் தூக்கிவிடுங்கள்; பலவீனமானவர்களைப் பலப்படுத்துங்கள்; எல்லாவற்றிலும், ஒருவருக்கொருவர் உதவுங்கள், அப்பொழுது ஞானியின் வார்த்தை உங்களில் நிறைவேறும்: 'சகோதரரே, ஒருவருக்கொருவர் உதவுங்கள், ஏனெனில் ஒரு நகரம் வலுவாகவும் உயர்வாகவும் இருக்கும்' (நீதிமொழிகள் 18:19). வாசிப்பதில் கவனம் செலுத்துங்கள், மேலும் உங்களில் ஒவ்வொருக்கும்கூடிய மிகவும் பயனுள்ள வார்த்தைகளைக் குறித்துக் கொள்ளுங்கள். ஒவ்வொருவரும் தேவனுடைய கிரியையாகத் தத்தமது வேலையை விடாமுயற்சியுடன் செய்யட்டும்; மேலும் நீங்கள் அனைவரும், 'பயபக்தியுடன் உங்கள் இரட்சிப்பைச் சாதித்துக் கொள்ளுங்கள்' (பிலி. 2:12). உங்கள் சொந்த இதயத்தில் வாளைப் பாய்ச்சாதீர்கள், ஆன்மாவின் காரியங்களையும் புறக்கணிக்காதீர்கள். சகோதரர்களே, சில சகோதரர்கள் மூலம் எனக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டது என்னவென்றால், சில சந்தர்ப்பங்களில் நீங்கள் உங்களை நன்றாக நடத்திக்கொள்வதில்லை: ஏனெனில், நீங்கள் பெண்களை ஏக்கத்துடன் பார்த்து அவர்களுடன் உரையாடுகிறீர்கள், அவர்கள் தான் நம்மைப் பரதீசிலிருந்து வெளியேற்றினார்கள். அல்லது ஏவாள் ஆதாமுக்கு என்ன செய்தாள் என்பதை நீங்கள் கேட்கவில்லையா? ஆகவே, பெரிய மார்ட்டினியனைப் போல அவர்களிடமிருந்து தப்பி ஓடுங்கள்; உடலால் இல்லாவிட்டாலும், ஆவியில் எல்லா விதத்திலும் தப்பி ஓடுங்கள். – மேலும், 'இன்னார் ஏன் உயிர்த்தெழுதலுக்கு வரவில்லை?! ஆனால் அடுத்த முறை அவர்கள் நிச்சயம் வந்துவிடுவார்கள்' என்பது போன்ற பேச்சு என்ன பேச்சு? – நான் உங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன், மன்றாடுகிறேன், உங்கள் நடத்தை பற்றி எப்போதும் நல்ல செய்திகளையே நான் கேட்கும்படி செய்யுங்கள்! நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் பிதாவாகிய தேவன், என் பரிசுத்த பிதாவின் பரிந்துரையினாலும் உங்கள் ஜெபங்களினாலும், தம்முடைய வல்லமையின் பெலனால் ஒவ்வொரு நாளும் என்னைப் பாவத்தின் ஆழத்திலிருந்து விடுவிக்கிறாரே, அவரே உங்களுக்கும் 'ஞானமுள்ளவர்களாயிருக்கவும், ஒரே நியமத்தின்படி நடக்கவும்' அருள் புரிவாராக. (பிலி. 3:16), மேலும் உங்களில் ஒரே ஆவியும், ஒரே மனமும், ஒரே நோக்கமும் இருப்பதாக; மேலும் நீங்கள் தேவபக்தியும் நீதியுமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து, பண்டைக்காலம் முதல் தேவனுக்குப் பிரியமானவர்களான பரிசுத்தவான்கள் அனைவருடனும் சேர்ந்து, வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களைப் பெற தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவதாக!

44. அபேட் பதவி குறித்துத் தனக்காக அஞ்சுவது

44. 1) மடாலயப் பொறுப்பைப் பற்றித் தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள அஞ்சுவது. – 2) தீர்ப்பை மனதில் கொண்டு, எல்லாப் பொருட்களிலிருந்தும் விலகி மேன்மை அடையுங்கள்; நன்மை செய்ய நம்மை நாமே கட்டாயப்படுத்துவோம் – அது எளிதாகிவிடும். – 3) மக்களின் முகங்களைப் பார்ப்பதையும், மற்றவர்களுடனும் ஒருவரின் சொந்த உறுப்புகளுடனும் உணர்ச்சிப்பூர்வமான தொடர்புகளையும் தவிர்க்கவும். [1, 48]

16. அறியாமை அல்லது கவனக்குறைவின் காரணமாக உங்களில் யாரும் மரணத்தின் கொடுக்குத்தால், அதாவது பாவத்தால், குத்தப்படாதபடிக்கு, முடிந்தவரை அடிக்கடி உங்களுக்குப் பேசி, சத்திய வார்த்தைகளால் உங்களைப் பலப்படுத்துவதில் நான் சோர்வடைவதில்லை, கட்டளைகளை மீறி, தகாததைச் செய்வதன் மூலம்—நான் அவ்வாறு செய்யும்போது, சிலரைக் கௌரவமற்ற சாத்தான் தன் செல்வாக்கிற்குள் கொண்டுவந்துவிடுவதைக் கண்டால், அவர்களுக்காக நான் மிகுந்த அழுகையும் நெஞ்சை நொறுக்கும் துக்கமும் கொள்கிறேன். நீங்கள் எந்த வழியிலாவது செய்திருக்கக்கூடிய பாவங்கள் அனைத்திற்காகவும், தகுதியற்றவனாகிய நான், நீதியான நியாயத்தீர்ப்பு நாளிலும், கர்த்தராகிய தேவனுக்கு முன்பாக மனிதர்கள் செய்த அனைத்தும் வெளிப்படுத்தப்படும் நாளிலும் கணக்குக் காட்டப்பட வேண்டியவனாக இருப்பேன், நான் உங்களுக்கு முன்கூட்டியே எச்சரிக்காமலும், முன்கூட்டியே உங்களைப் பலப்படுத்தி அறிவுறுத்தாமலும் இருந்தால் தவிர. 'நான் உங்களுக்கு நற்செய்தியை அறிவிக்காதிருந்தால் ஐயோ!' (1 கொரி. 9:16). ஆனால், நான் ஒரு ஆட்டுக்குட்டியென்று அழைக்கப்படவும் தகுதியற்றவனாக இருந்தாலும், ஒரு மேய்ப்பனின் பதவியை வகிப்பதால் நான் மேலும் வருந்துகிறேன்! நான் நானே இருளாக இருக்கும்போது மற்றவர்களுக்கு ஒளி தருவதற்கு என்ன நியாயம் இருக்கிறது? நான் நானே விருப்பங்களின் வழியில் வழிதவறி, அவற்றால் அடித்துச் செல்லப்படும்போது, அவற்றால் பலவீனமடைந்தவர்களைக் குணப்படுத்துவதற்கு என்ன சாக்குப்போக்கு இருக்கிறது?! ஆயினும்கூட, உங்கள் மீதான அன்பினாலும், என் பிதாவின் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிவதாலும், உங்களுக்குத் தீங்கு விளைவிப்பதை விட, நான் கென்னாவின் நெருப்புக்கு எரிபொருளாக இருப்பதை விரும்புகிறேன். ஒவ்வொரு நாளும், தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பு எப்படிப்பட்டது என்றும், தேவன் ஒவ்வொரு மனிதனிடமிருந்தும், குறிப்பாக அவர்கள் வார்த்தையின் ஊழியக்காரராக இருந்தால், அவர்கள் எல்லாவற்றிலும் பரிபூரணராகவும், எல்லா நற்பண்புகளாலும் நிரப்பப்பட்டவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று எவ்வளவு கடுமையாகக் கோருகிறார் என்றும் நான் சிந்தித்து ஆராய்கிறேன். அப்படியானால், நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? யாரிடம் நான் திரும்புவேன்? எவரை நான் என் தோழர்களாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்? ஒரே ஒரு காரியம் மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது—அது உங்கள் ஜெபங்களையும் என் தந்தையின் ஜெபங்களையும் சார்ந்திருப்பதுதான். அதன் மூலம் பெலப்படுத்தப்பட்டு, உங்களை நன்கு வழிநடத்தவும், என் சொந்தப் பாவ உணர்வுகளுக்கு எதிராகப் போராடி, எல்லாவற்றிலும் கர்த்தருடைய சித்தத்திற்கு இணங்கி நடக்கவும் என்னால் முடியும்.

17. பரலோக ராஜ்யம் நம்முன் உள்ளது. தெய்வீக கட்டளைகளைக் கடைப்பிடித்து அதை நாம் அடைவோம். நாம் இன்ப இச்சையில் ஈடுபட வேண்டாம், சோம்பேறியாகவும் ஆக வேண்டாம்; உலகத்திலிருந்தும், உலகில் உள்ள அனைத்திலிருந்தும் நமது பற்றின்மையை மேலும் மேலும் தீவிரப்படுத்தி, வஞ்சக ஆத்துமாக்களை வென்று, அசைக்க முடியாத நித்திய ஜீவனுடைய புகலிடத்தில் இரட்சிக்கும் அடைக்கலத்தைக் காணும் வரை முயலுங்கள். கவனக்குறைவானவர்களுக்கு என்ன கசப்பான வேதனை காத்திருக்கிறது! 'தீமையைச் செய்கிற ஒவ்வொரு மனுஷ ஆத்துமாக்குமுள்ள கோபமும் உக்கிரமும்' எவ்வளவு பயங்கரமானது—ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவனின் ஆத்துமாக்கும் எதிராக, ஒரு துறவியின் ஆத்துமாக்கிற்கு இன்னும் அதிகமாக! (ரோமர் 2:8-9). ஏனெனில், நமக்கு அளிக்கப்படும் மரியாதை எவ்வளவு பெரியதோ, அவ்வளவு பெரிய தூய்மையான வாழ்க்கை நமக்குத் தேவைப்படுகிறது. சுயக்கட்டுப்பாட்டால் ஏற்படும் துயரம் தற்காலிகமானது, ஆனால் அதிலிருந்து பெருகும் இன்பம் நித்தியமானது, இந்தச் சுருக்கமான சுயக்கட்டுப்பாட்டின் மூலம் நாம் ஒவ்வொரு நன்மையிலும் ஒரு நிலையான நல்ல மனப்பான்மையை அடைந்தால்: இது உணவு, உறக்கம், எரிச்சல், தீய எண்ணங்கள் மற்றும் மற்ற அனைத்திற்கும் பொருந்தும். – ஏனெனில், நாம் நன்மையை நேசித்து அதை நோக்கி உழைத்தால், அதைச் செய்வதற்கான வலிமையைக் கடவுள் நமக்குத் தருவார்; அப்போது நற்பண்பின் பாதை நமக்கு எளிதாகவும் சுலபமாகவும் மாறும். ஆனால், பாவமோ, தங்களை அதற்கு ஒப்புக்கொடுப்பவர்களுக்கு, சிரமங்கள், சீற்றங்கள், துக்கங்கள், இருள், அருவருப்பானவை மற்றும் அழிவு ஆகியவற்றால் நிறைந்தது. ஆகவே, என் பிள்ளைகளே, வாருங்கள், நாம் கடவுளின் வழியில் நடப்போம்; அது துயரமானாலும் மகிழ்ச்சியானது, குறுகியதாக இருந்தாலும் விசாலமானது. உங்கள் விழிப்பு நேரங்களில், உறுதியான மற்றும் மகிழ்ச்சியான மனப்பான்மையைக் கொண்டிருங்கள்; நன்றாகப் பாடுங்கள், நன்றாகப் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள், மேலும் உங்கள் சகோதர சகோதரிகளிடம் அன்பையும், ஒருவித தாழ்மையான மரியாதையையும் காட்டுங்கள்.

18. அனைத்து விஷயங்களிலும் துணிச்சல் என்பது ஒரு பெரிய தீமை, அது ஒரு கொடிய விஷம்; மேலும், யாராவது விழிப்புடன் இல்லாவிட்டால், அந்த வஞ்சகனான சாத்தான் அதைப் பயன்படுத்தி விரைவாகத் தாக்குகிறான், ஒரு திருடனைப் போல உள்ளே நுழைந்து, தன் பொல்லாத எண்ணம் என்ற அம்பால் நமது ஆன்மாக்களைத் துளைக்கிறான்; நமது கண்களை இளைஞர்களின் அழகான முகங்கள் பக்கம் திருப்புகிறான், மேலும் இனிமையான புன்னகைகளால் இருவர் உள்ளத்திலும் காமத்தின் தீயை மூட்டுகிறான். ஒருவரை வசியப்படுத்தி, அவரைத் தீய காதலின் பக்கம் சாய்த்துவிட்டால், அவன் அடுத்ததாக அந்த நபரின் காமப் பார்வைக்கு இலக்கானவரையும் கவர்ந்து, அவரைத் தன் பால் காமத்துடன் ஈர்க்க முயற்சிக்கிறான்; அதன்பின், பரஸ்பரப் பார்வைப் பரிமாற்றங்கள், ஆன்மாவின் வெளிப்பாடுகள், மற்றும் காமக் கிளர்ச்சி மிகுந்த பேரார்வம் ஆகியவை தொடரும்; இறுதியாக, கடவுளின் சிறப்பு உதவி, ஒரு தந்தையின் பாதுகாப்பு, மற்றும் இதில் வீழ்ந்தவர்களின் பாகத்தில் உள்ள சோதனையைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு இல்லாவிட்டால், அழிவு காத்திருக்கிறது – சோதோமின் எரிப்பு மற்றும் கோமோராவின் அழிவு. ஆனால் நாம் அனைவரும் இதிலிருந்து தப்புவோம்! நானே சோதிக்கப்பட்டதால், சோதிக்கப்படுபவர்களாகிய உங்களுக்கு முதலில் கரம் நீட்டுகிறேன். இதற்கு எதிராக ஒரு பெரிய வலிமை மற்றும் பாதுகாப்பின் மூலம் என்பது, ஒருவரின் கண்களைக் காப்பதும் உண்மையான அறிக்கையிடுவதும் ஆகும். – ஆயினும், நம்மளவில் கூட, நாம் அத்தகைய பொறுப்பற்ற துணிச்சலை அனுமதிக்கக் கூடாது: ஏனெனில் மரணமும் இங்கே பதுங்கியிருக்கிறது – இது அறிமுகமில்லாதவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்படாமல் விடப்பட வேண்டிய ஒரு விஷயம். துன்பப்பட்டவர்களுக்கு நான் என்ன பேசுகிறேன் என்பது தெரியும்; இருப்பினும், ஒவ்வொருவரும் எச்சரிக்கையாக இருப்பது அவசியம். அதைத் தொடாதே, அதன்மேல் அமராதே—உன் நிர்வாணத்தை நீயே பார்க்காதே, அப்பொழுது நீ கானானியரின் சாபத்திற்குள் விழாமல் இருப்பாய். ஏனெனில், மாபெரும் அந்தோனி பேசினாரான பாலைவனத்துத் தூண், மிகவும் ஞானமுள்ள அந்தத் தந்தை இதை வெளிப்படுத்தாவிட்டாலும், வேறு எந்தக் காரணத்தினாலும் அல்ல, இதைத் தவிர வேறு எதனாலும் விழவில்லை. ஆகவே, நீங்கள் எப்படி ஆபத்தான விதத்தில் நடக்கிறீர்கள் என்று கவனமாக இருங்கள், மரணம் உங்களைக் கைகூடாதபடிக்கு. பரிதாபமான மனிதனே! அப்போஸ்தலன் என்ன சொல்கிறார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்: 'இந்த மரண உடலிலிருந்து என்னை விடுவிப்பது யார்?' (ரோமர் 7:24). நீங்கள் இந்த மாம்சத்துடன் ஒரு காட்டு மிருகத்தைப் போலவும், ஒரு சிங்கத்தைப் போலவும் வாழ்கிறீர்கள். நீங்கள் உங்கள் வாளை அதன் மீது செலுத்தினால் தவிர, அது உங்களைப் பிடுங்கி, நசுக்கி, கொன்றுவிடும்.

45. பேய்கள் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டி மயக்குகின்றன, மேலும் அவை அழித்துவிடுகின்றன: நாம் எதிர்த்துப் போராட வேண்டும்

45. 1) பேய்கள் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டி வசியம் செய்கின்றன, அவை அழித்துவிடுகின்றன: நாம் போராட வேண்டும். – 2) நீங்கள் வீழ்ந்துவிட்டீர்களா? துயரப்பட்டு மனந்திரும்பி எழுந்திருங்கள்: ஆண்டவர் உங்களைக் குணமாக்குவார். – 3) நாம் அவருடைய சத்தத்திற்குச் செவிகொடுப்போம்; நாம் மனந்தளர்ந்து போகாமல், நம்மைத் தற்காத்துக் கொள்ள ஆயுதம் ஏந்துவோம். – 4) சமூக வாழ்வில் கண்டிக்கத்தக்க அனைத்தையும் விலகி, தேவைப்படும் அனைத்திலும் சிறந்து விளங்குவோம். [1, 49]

19. நமது வழியை நாம் எப்படிச் சீர்திருத்துவது? தேவனுடைய வார்த்தைகளையும் அவருடைய நீதியின் கட்டளைகளையும் (சங். 118:9) கடைப்பிடிப்பதைத் தவிர வேறு எப்படி? ஆனால் இதைத் தவிர, இந்த யுகத்தின் இருளின் ஆளுகைகள் உடனான ஒரு இடைவிடாத போராட்டத்தில் நாம் உண்மையாகவே இருக்கிறோம்; மேலும், ஏணியில் (St. 4, 35; 26, 126): அவை தாக்குகின்றன, தூண்டுகின்றன, இச்சைகள் மூலம் துன்புறுத்துகின்றன, மாம்ச இச்சையை எழுப்புகின்றன, காமத்தின் நெருப்பைத் தூண்டுகின்றன, தீமையைப் பெருகச் செய்து பலவிதமாக்குகின்றன – மேலும் அவற்றின் சோதனைகள் கொடியவை. ஒரு ஏழை மனிதன் தன்னைக் கவனமாகக் கையாளாவிட்டால், இவற்றில் எதனால் வேண்டுமானாலும் சிக்கிக்கொள்ளலாம்: பொறாமை—இது ஒரு கொலைக்குச் சமமானது—அல்லது வீண் பெருமை, அல்லது இரகசியமான இன்பங்களில் ஈடுபடுதல், அல்லது தீய நோக்கம் கொண்டவர்களுடன் பழகுவது; ஏனெனில், இந்த ஒரு காரியத்திற்காக மட்டுமே, இவ்வாறு பாதிக்கப்பட்ட ஆன்மா நரகத்திற்குச் செல்லக்கூடும். ஆனால் மேற்கூறியவற்றில் ஒருவரால் எதில் வலைவீழ்த்தப்பட்டாலும், அவர்கள் இனி கடவுளைக் கொண்டிருக்கவில்லை, பரலோக ராஜ்யத்தையும் கொண்டிருக்கவில்லை; அவர்கள் நித்திய ஜீவனை இழக்கிறார்கள், முடிவற்ற மகிழ்ச்சியை இழக்கிறார்கள், மேலும் அணைக்க முடியாத நெருப்பை, ஒருபோதும் உறங்காத புழுவை, முழுமையான இருளை, மற்றும் பிசாசுகளுடனான ஐக்கியத்தை சுதந்தரிக்கிறார்கள். – ஆனால் சகோதரர்களே, நாம் அத்தகைய எதையும் அனுபவிக்காமல் இருப்போமாக; பகைவனின் பொறிகளைத் தவிர்க்க முயல்வோம், வீராப்புடன் போரிடுவோம், காமத்தின் நெருப்பைத் தாங்குவோம் – அது நிச்சயமாக அணைந்துவிடும். ஏனெனில், நாம் போரிட்டால், கடவுளின் சர்வவல்லமையுள்ள திருவுளம் இந்த நெருப்பால் நாம் அழிந்துபோக அனுமதிக்காது – நாம் தூய்மையின் பனித்துளிகளின் குளிர்ச்சியில் வெளிவந்து, பரிசுத்த இளைஞர்களுடன் கடவுளை மகிமைப்படுத்துகிறோம். பொறாமை நம்மைத் தாக்கட்டும், ஆனால் இந்த உணர்ச்சிக்கு எதிராக நம்மை நாம் ஆயுதமேந்தச் செய்வோம், அது சிறிது காலம் தங்கிய பிறகு கடந்து போகும்; அது ஒரு மணி நேரமோ, மூன்றோ, அல்லது ஒருவேளை நாள் முழுவதும் நீடிக்கலாம், ஆனால் நம் படுக்கையில் அது மறைந்துவிடும்; மேலும், இந்த வழியில் போராடிய நீங்கள், சித்திரவதைகளைப் பெறாமல் கிரீடங்களைப் பெறவிருக்கும் கிறிஸ்துவின் வீரர்களுடன் சேர்க்கப்படுவீர்கள்.

20. நீர் காயப்படுத்தப்பட்டீர், ஆனாலும் நீரும் மற்றவர்களைக் காயப்படுத்தியுள்ளீர்; நீர் விழுந்துவிட்டீர்—அப்படி ஒருபோதும் ஆகாமல் இருக்கட்டும்—உடனே எழுந்திருக்கவும்; வார்த்தைகளால் தகாத காரியங்களுக்கு வழிதவறிச் சென்றீரா, உங்கள் கண்களுக்கு முன்பாக உள்ள காட்சிகளால் சோதிக்கப்பட்டீரா, உங்கள் மனதின் சோம்பலால் பகல் கனவுகளில் சிக்கிக்கொண்டீரா, அல்லது சிரித்துவிட்டீரா? மீண்டும் நேர்மைக்குத் திரும்புங்கள், உங்களை உங்கள் உரிய நிலைக்கு மீட்டெடுங்கள், மனந்திரும்புபவராகுங்கள், கடவுளுக்கு மகிமையைக் கொடுங்கள், உங்கள் அறிக்கையைச் செய்யுங்கள், உங்கள் ஆன்மாவின் ஆழத்திலிருந்து சூடான கண்ணீரை வடிக்கச் செய்யுங்கள், உங்கள் இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து பெருமூச்சுகள் எழும்பட்டும், முனியுங்கள், உங்கள் தலையை வணியுங்கள், மனநொறுங்குங்கள், மேலும் தாழ்மையுடன் நடந்துகொள்ளுங்கள். அதுவே ஆன்மாவின் குணப்படுத்தல்! ஏனெனில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது: 'நீங்கள் திரும்பி பெருமூச்சு விடும்போது, நீங்கள் இரட்சிக்கப்படுவீர்கள், நீங்கள் எங்கே இருந்தீர்கள் என்பதை உணர்வீர்கள்' (ஏசா. 30:15); மற்றும்: 'நீங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, அவர் உங்களிடம், "இதோ, நான் இருக்கிறேன்" என்பார்' (ஏசா. 58:9); மேலும்: 'அவர் துன்புற்று வெளியே சென்றார், நான் அவருடைய வழிகளைக் குணமாக்கினேன்' (ஏசாயா 57:17). இதோ, நமக்கு எவ்வளவு கிருபையான தேவன் இருக்கிறார், எவ்வளவு இரக்கமுள்ளவர், எவ்வளவு ஆறுதலளிப்பவர், எவ்வளவு விரைவாகக் கேட்பவர்! 'ஏனெனில் அவர் நம்முடைய பாவங்களுக்குப் பரிகாரமாக இருக்கிறார்' (1 யோவான் 2:2); நம்முடைய நிமித்தமாக அவர் தரித்திரரானார், நம்முடைய இரட்சிப்பிற்காக அவர் தம்மைத் தாமே வருத்தப்படுத்திக் கொண்டார், அவர் காயங்களையும், நிந்தனைகளையும், இகழ்ச்சிகளையும், ஏளனங்களையும் சகித்து, தம்முடைய பரிசுத்த இரத்தத்தைச் சிந்தினார் – மேலும், எழுதப்பட்டபடி, 'அவருடைய காயங்களால் நாம் குணமாக்கப்பட்டோம்' (ஏசா. 53:5). ஆகவே, நாம் நெருங்கிச் சென்று, "அவனுக்கு முன்பாக முழங்கால் படியுங்கள், அவனுக்கு முன்பாக அழுகுங்கள்; அவன் நம்முடைய தேவன், நாம் அவனுடைய மேய்ச்சல் மந்தையாகவும், அவனுடைய கரத்தின் ஆட்டுக்குட்டிகளாகவும் இருக்கிறோம்" (சங். 94:7) என்று கூறுவோம்.

21. இன்று நாம் அவருடைய சத்தத்திற்குச் செவிகொடுப்போம், இனி அவரை வருத்தப்படுத்த வேண்டாம்; விசுவாசமற்றதால் முணுமுணுத்தபடி, முன்னோர்கள் (பாலைவனத்தில் இருந்த இஸ்ரவேலர்) சோதிக்கப்பட்டது போல நாமும் சோதிக்கப்பட வேண்டாம்; மேலும், குறுகிய மற்றும் கடினமான பாதையின் வழியாகச் சென்றடையும் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட தேசத்திற்குத் தாமதியாமல் பயணம் செய்வோம். அந்தக் காலத்தினர் தங்கள் தலைவரான யோசுவாவையும், கெபூனென் குமாரனாகிய காலேபையும் செவிமடுத்திருந்தால், அவர்கள் தேவன் வாக்குறுதியளித்த தேசத்தைச் சுதந்தரித்திருப்பார்கள். ஆனால், அவர்கள் அந்தக் கடினமான பாதையில் நடப்பதற்குச் சோர்வாகவும் மனந்தளர்ந்தவர்களாகவும் இருந்தபடியாலும், கடவுளின் வெல்லப்பட முடியாத சக்தியின் உதவி இருந்தபோதிலும் தாங்கள் சந்தித்த நாடுகளின் எதிர்ப்பைக் கண்டு பயந்தபடியாலும், அவர்கள் அழிவுக்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்டனர் – மேலும் அவர்களின் நினைவு ஒரு பெரிய ஆரவாரம் உடன் அழிந்துபோனது. இப்பொழுதும் நமக்கு அவ்வாறே நேரிடும். ஏனெனில், தகுதியற்ற எங்களை நீங்கள் கீழ்ப்படிந்து, உறுதியாக நிற்காமல், அதற்குப் பதிலாக இவ்வுலகின் இச்சைகள் மற்றும் எகிப்தின் அடிமைத்தனம் ஆகியவற்றின் நினைவுகளில் மூழ்கி, உங்கள் பாதங்களை அமைதியின் நற்செய்தியை அறிவிக்கத் தயாராக அணிந்துகொண்டு, அசைக்க முடியாத விசுவாசத்தின் கவசத்தை அணிந்துகொள்ளாமல் இருந்தால்—அதிலிருந்து நீங்கள் தேவனுடைய கிருபையினாலும் தயவினாலும் விடுவிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள்— ஆனால் எங்களுடன் மனதைத் திடப்படுத்திக் கொண்டு, உற்சாகத்துடன் எழுந்திருங்கள்; உங்கள் உள்ளங்கள் ஆர்வத்தால் கனன்று, உங்கள் பாதங்களில் சமாதானத்தின் நற்செய்தியை அறிவிக்கத் தயாராக அணிந்துகொண்டு, அசைக்க முடியாத விசுவாசத்தின் கவசத்தைத் தரிந்துகொண்டு, ஆவியினால் எல்லா விதமான ஜெபங்களையும் எல்லா நேரங்களிலும் ஜெபித்து (எபே. 6, 14–18): அப்போது, உங்களுடன் சேர்ந்து, நாம் எதிர்கொள்ளும் அந்நிய மற்றும் மூர்க்கத்தனமான உணர்ச்சிகளை மிதித்து வென்று, ஆன்மீகப் பயணத்தை வெற்றிகரமாக நிறைவு செய்வோம், மேலும் கண்ணீரின் வழியே நமது மனதில் யோர்தானைக் கடந்து, அழியாத வாழ்வு செழித்து, மனம் அளவற்ற ஆசீர்வாதங்களின் கனிகளைத் தரும் அந்த தேசத்தைச் சுதந்தரிப்போம்.

22. நான் எப்போதும் போலவே, உங்கள் ஆன்மாக்களின் கட்டமைப்பிற்காக, இப்போது இந்தச் சில மற்றும் தகுதியற்ற வார்த்தைகளை உங்களிடையே விதைக்கிறேன். இருப்பினும், இந்தச் சிறிய காணிக்கையையும் ஏற்றுக்கொண்டு, உங்கள் நற்செயல்களால் இந்தச் சில வார்த்தைகளை முப்பது, அறுபது, நூறு மடங்காகப் பெருகச் செய்யுங்கள். அதன் மூலம், உங்கள் வாழ்க்கையின் கடினங்களைச் சமநிலையுடன் தாங்கிக்கொள்ளவும், உங்களுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட கடமைகளை முழு மனதுடன் நிறைவேற்றவும் நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன். நீங்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியடைந்து, என் மகிழ்ச்சியில் பங்குகொள்ளுங்கள்; நீங்கள் அனைவரும் செழித்து வளரட்டும். யாரும் முணுமுணுக்க வேண்டாம்; யாருடைய (கடமையையும்) யாரும் விரும்ப வேண்டாம்; அண்டை வீட்டாரிடம் யாரும் பெருமைப்பட வேண்டாம்—ஏனெனில் இத்தகைய நடத்தை கர்த்தருக்கும் மக்களுக்கும் அருவருப்பானது—யாரும் ஆன்மாவிலோ உடலிலோ வெட்கக்கேடான செயல்களைச் செய்ய வேண்டாம்; யாரும் இரகசியமாக உண்ண வேண்டாம்; யாரும் பொய் சொல்ல வேண்டாம்; யாரும் கண்டிக்க வேண்டாம்; யாரும் நிந்திக்க வேண்டாம்; யாரும் சோம்பேறியாக இருக்க வேண்டாம்; பாவத்திற்கு யாரும் சாக்குப்போக்கு சொல்ல வேண்டாம்; யாரும் இருமுகப் பேர்வழியாக, கிசுகிசுப்பவராக, தற்பெருமை பேசுகிறவராக, வீண் பேச்சுப் பேசுபவராக, பாசாங்கு செய்பவராக, சகோதர வெறுப்பாளராக, மந்தகுணமுள்ளவராக, அல்லது முரடராக இருக்க வேண்டாம்; மாறாக, நீங்கள் அனைவரும் தேவனுடைய வழியில் கிருபையுள்ளவர்களாகவும், நற்பண்புள்ளவர்களாகவும், அடக்கமுள்ளவர்களாகவும் (உங்கள் மீது கவனத்தை ஈர்க்காதீர்கள்), சுயநியந்திரம் உள்ளவர்களாகவும், அயராதவர்களாகவும், அவருக்கு முன்பாகத் தாழ்மையுள்ளவர்களாகவும், கீழ்ப்படிதலுள்ளவர்களாகவும், நட்பானவர்களாகவும், திமிர் பிடித்த துணிச்சலை வெறுப்பவர்களாகவும், ஒருவரையொருவர் நேசிப்பவர்களாகவும், உண்மையுள்ளவர்களாகவும் இருங்கள்; இவ்வாறு நாம் வாழ்வதன் மூலமும், நம்மை நடத்திக்கொள்வதன் மூலமும், நமக்கு முன்னால் வைக்கப்பட்ட பணியை வெற்றிகரமாக நிறைவேற்றி, தேவனுக்குப் பிரியமாயிருந்து, வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களைப் பெறுவோம்.

46. நாம் ஒரு மேன்மையான வாழ்க்கைக்கு அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்: ஆனால் நாம் நாமாகவே விரும்பியபடியும், மற்றவர்கள் எதிர்பார்ப்பது போலவும் வாழ்கிறோமா?

46. 1) நாம் ஒரு மேன்மையான வாழ்க்கைக்கு அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்: ஆனால் நாம் நாமாகவே விரும்பியபடியும், மற்றவர்கள் எதிர்பார்ப்பது போலவும் வாழ்கிறோமா? – 2) நாம் நன்மையில் உறுதியாக இருந்து, நமது செயல்களில் மட்டுமல்ல, நமது கனவுகளிலும் உணர்ச்சிகளால் அடித்துச் செல்லப்படாமல் இருப்போம். – 3) நாம் ஏன் இவ்வுலகை விட்டு வெளியேறினோம்? பற்றற்ற நிலையில் – நம்பிக்கையுடன் வாழ்வதற்காக. [1, 50]

23. "தேவனுடைய கிருபை தோன்றியிருக்கிறது," என்று அற்புதமான பவுல் கூறுவது போல, "அது அனைவருக்கும் இரட்சணையைக் கொண்டுவருகிறது, அதனால், உலக இச்சைகள் அனைத்தையும் தள்ளிவிட்டு," குறிப்பாக நாங்கள் துறவற வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்தவர்கள், "பரிசுத்தமாகவும்," பக்தியுடனும் "நீதியுடனும், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட நம்பிக்கையையும், நமது பெரிய கடவுளும் இரட்சகருமான இயேசு கிறிஸ்துவின் மகிமையின் தோற்றத்தையும் காத்திருக்கும்போது" (தீத்தோஸ் 2, 11–12), அவர் சிலருக்கு, 'நன்மை செய்வதில் அவர்களின் விடாமுயற்சிக்கு ஏற்ப' பரலோக ராஜ்யத்தை வழங்குவார், மற்றவர்களுக்கு, 'அவர்களின் ஆர்வத்திற்கும்' மற்றும் மாம்சத்தின் விருப்பங்களுக்கும் ஏற்ப, நல்ல நோக்கங்களையும் செயல்களையும் கைவிட்டு, – நித்திய அக்கினியில் 'கோபத்தையும்' ஓயாத வேதனையையும் (ரோமர் 2:7–8) வழங்குவார். – ஆகவே, நாம் இப்படித்தான் வாழ்கிறோமா என்று சிந்தியுங்கள்? ஆரம்பத்தில் நாம் கொண்டிருந்த நோக்கத்தின்படிவா? இப்போது, அந்தப் பெயரையும் பட்டத்தையும் பெற்ற பிறகு: புனிதர்கள், துறவிகள் – நமது பின்தொடர் செயல்களால் நமது உண்மையான அழைப்பிற்கு அவமானத்தை ஏற்படுத்த வேண்டாம்; ஆரம்பத்தில் இனிமையான நறுமணத்தை வீசி, இறுதியில் அதன் புகையால் மூக்கை எரிக்கும் தூபத்தைப் போலவோ, அல்லது ஆரம்பத்தில் வீட்டை ஒளிரச் செய்யும் ஆனால் பின்னர் ஒரு குடையின் கீழ் வைக்கப்படும் அல்லது அணைக்கப்படும் விளக்கு போலவோ ஆக வேண்டாம்.

24. உண்மையான நற்பண்பின் அடையாளம், எல்லா நேரங்களிலும் தன் குணத்தைப் பாதுகாப்பதே ஆகும்; அதில் தான் நமது உழைப்பும் அடங்கியுள்ளது. ஏனெனில், நாம் மனிதர்கள் மிக எளிதில் வழிதவறி, தகாத நடத்தைக்கு ஆளாகக்கூடியவர்கள், வேறு இடத்தில் தெய்வீகக் குரல் அறிவித்தபடி: 'மனிதனின் இருதயத்தின் சாயல் இளமையிலிருந்து பொல்லாதது' (ஆதியாகமம் 8:21). உலகைத் துறந்த நாம், மீண்டும் அதன் உடந்தையாகவும், காமத்தின் அடிமைகளாகவும் ஆகிவிடாமல் இருப்போம்; நமது மரியாதையை மீட்டெடுத்த நாம், பொறாமை காரணமாக மீண்டும் அதை இழந்துவிடாமல் இருப்போம்; இங்கு நாம் எல்லாப் பொருட்களையும் துறந்துவிட்டதாக அறிக்கை செய்ததால், நமக்கு அந்நியமான விருப்பங்களையும் ஆசீர்வாதங்களையும் மீண்டும் நாட வேண்டாம். தேவதூதர்கள் மற்றும் மனிதர்கள் முன்னிலையில் நாம் செய்த சத்தியத்தை மறந்துவிட்டு, சிலர் முதன்மையையும், சிலர் போதகப் பணியையும், சிலர் அமைதியையும் ஏன் தேடுகிறோம்? மேலும், வேறு சிலர், எந்தவொரு விஷயத்திலும் தங்களுக்குச் சிறிதளவு கவனக்குறைவு காட்டப்பட்டாலோ அல்லது மிகவும் மரியாதைக்குரியவர்களாக மதிக்கப்படாவிட்டாலோ, கடும் அதிருப்திக்குள்ளாகின்றனர்; தங்களுக்கு முன்னால் மரணத்தையோ, தங்கள் எண்ணங்கள் , செயல்களின் பயங்கரமான தீர்ப்பு மற்றும் கண்டனத்தையோ, அல்லது தங்களை அழுத்தும் பாவங்களின் சுமையையோ காணாமல், மாறாக, இதயம் ஈர்க்கப்பட்டு விரும்புவதும், ஒரு வக்கிரமான மனதின் கற்பனையால் உருவாக்கப்படுவதும் ஆகும்; அது தனது கனவுகளில் ஒருவரை மதகுருவாகவும், மற்றொருவரை ISO அலுவலகத்திற்கும் உயர்த்துகிறது, ஒருவரை ஞானத்தின் வார்த்தையால் அலங்கரிக்கிறது, மேலும் மற்றொருவரை மடத்தின் தேவைகளின் நிர்வாகம் மற்றும் பராமரிப்புப் பொறுப்பை ஒப்படைக்கிறது. இது ஒரு சாத்தானிய மாயையும் வஞ்சனையும் அல்லவா?! இதற்காக நாங்கள் அனைவரையும் கண்டிக்கவில்லை, ஆனால் அப்படிப்பட்ட சிலர் இருக்கிறார்கள்; இருப்பினும், எங்கள் வார்த்தைகள் அனைவருக்கும் உரியவை, அவர்களை நல்ல எண்ணங்களிலும் உணர்வுகளிலும் வலுப்படுத்தவே.

25. எல்லா மரியாதைகளையும் இரண்டாம் பட்சமாகக் கருதி, எல்லா உலகியல் விஷயங்களுக்கும் விடைபெற்ற நாம், இப்போது அவற்றுக்குப் பதிலாக நாம் மேற்கொண்ட காரியத்தில் நம்மை அர்ப்பணிப்போம். அப்படியானால், எந்தக் காரணத்திற்காக நாம் உலகை விட்டு விலகினோம்? – நாங்கள் பிச்சைக்காரர்களாக வாழவும், அழவும், பசியும் தாகமும் கொள்ளவும், இருதயத்தில் தூய்மையாகவும் சமாதானம் செய்பவர்களாகவும் இருக்கவும், நிந்திக்கப்படவும், துன்புறுத்தப்படவும், தேவைப்பட்டால், அவதூறால் பேசப்படவும் – உலகின் குப்பையாக இருக்கவும் வந்துள்ளோம்; இறுதியாக, துன்புறுத்தலின் காலம் வந்தால், நமக்காக மரித்தவருக்காக மரிக்கவும்: ஏனெனில், இதற்குத் தீர்மானித்து, அதற்காக எப்போதும் தயாராக இருப்பவர்கள், உண்மையாகவே இவ்வாறு துன்புற்றவர்களுடன் சேர்ந்து மகிமைப்படுத்துவார்கள்; மேலும் அவர்கள் நமது ஒரே கடவுளும் சர்வலோக ராஜாவுமாகிய கிறிஸ்துவுடன் ஆட்சி செய்வார்கள்.

47. நீங்கள் தேர்ந்தெடுத்த வாழ்க்கையில் உறுதியாக இருங்கள், மேலும் உங்களுக்கு முன்னால் இருக்கும் மகிழ்ச்சிகளை நீங்களே இழந்துவிடாதீர்கள்

47. 1) நீங்கள் தேர்ந்தெடுத்த வாழ்க்கையில் உறுதியாக இருங்கள், மேலும் உங்களுக்கு முன்னால் இருக்கும் மகிழ்ச்சிகளை நீங்களே இழந்துவிடாதீர்கள். – 2) உங்களுக்காக, உங்களுக்கு முன்னதாகக் கர்த்தர் ஏற்கெனவே அனுபவிக்காத துன்பம் எது? – 3) மடாலயத்தை விட்டு ஓடியவர் மீதான துயரமும், முதியோருக்கு ஒரு அறிவுரையும். – 4) தப்பி ஓடியவருக்காகப் பிரார்த்தனை செய்ய ஒரு அழைப்பு. [1, 51]

26. நம்முடைய பாவங்களுக்காகத் தம்மைத்தாமே ஒப்புக்கொடுத்த நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் அன்பினிமித்தம், கர்த்தருடைய பரிசுத்தமும் ஜீவன்கொடுக்கும் கட்டளைகளை உண்மையுடன் கடைப்பிடித்து, நிலைத்திருங்கள், அசைக்கப்படாதிருங்கள் என்று நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன். ஒருவரும் தூங்காதிருக்கட்டும், பாவத்தில் வழுக்கி விழாதபடிக்கு; நம்மைத் தூண்டுகிற சாத்தானுடைய சோதனைக்கு ஒருவரும் அடிபணியாதிருக்கட்டும்; மனிதர்களின் வழிகளைக் கண்காணித்து, இருதயத்தின் இரகசியங்களைப் பார்க்கிற தேவனுக்கு முன்பாக ஒருவிதமாகவும், நமக்கு முன்பாக வேறவிதமாகவும் தோன்றி, ஒருவரும் தந்திரமாய்க் பாவத்தை நமக்கு மறைக்காதிருக்கட்டும். உங்களுக்கு முன்பாக இருக்கும் நித்திய ஜீவனுடைய மகிழ்ச்சியை நீங்களே இழந்துவிடாதீர்கள்; இந்தக் கலகக்காரமும் சீர்கெட்டதுமான சந்ததியிலிருந்து இரட்சிக்கப்படُّங்கள்; உலகத்தையும், உலகத்தில் உள்ள அனைத்தையும் வெறுப்பீர்களாக: ஒவ்வொரு விருப்பத்தையும், ஒவ்வொரு இனிமையான இன்பத்தையும், உங்கள் சொந்த விருப்பத்தையும் சுய இச்சையையும். நாங்கள் உலகத்தோடுள்ள உறவை முறித்துக்கொண்டோம்; நாங்கள் தேவ பயத்தின் வழியில் நடக்கத் தொடங்கிவிட்டோம். நாம் பாவத்திற்கு மரித்துவிட்டோம், நாம் நிராகரித்த எதையும் மீண்டும் வர அனுமதிக்கக்கூடாது, அதன் பின்னாலே மீண்டும் செல்லக்கூடாது, அதை ஏற்றுக்கொள்ளவும் கூடாது. உலகத்தையும் உலகப் பொருட்களையும் விட்டு ஓடிவந்து இங்கே வந்திருக்கிறீர்கள் – உங்களைக் கீழ்ப்படிதலுக்கு அடிமையாக்கிக்கொள்ளுங்கள், கிறிஸ்துவுக்காக இரத்தம் சிந்தும் வரையிலும் எல்லாப் பொருட்களையும் மனமுவந்து சகித்துக்கொள்ளுங்கள் என்ற நல்ல மற்றும் அற்புதமான முடிவை எடுங்கள். உங்கள் துறவறத்தின் போதே, தேவனுக்கு முன்பாகவும் அவருடைய தூதர்களுக்கு முன்பாகவும் இதை நீங்கள் ஏற்கெனவே வாக்குறுதி அளித்துள்ளீர்கள். இது உங்களைப் பற்றி உண்மையா என்பதை நீங்கள் நன்கு அறிவீர்கள். ஆனால், மனிதனே, கவனமாயிரு: 'தேவன் ஏளனம் செய்யப்படுவதில்லை' (கலா. 6:7). 'மோசேவின் நியமத்தை நிராகரிக்கும்வன், இரண்டு அல்லது மூன்று சாட்சிகளின் வாக்குமூலத்தின்படி இரக்கமின்றி மரிக்கிறான். தங்கள் சத்தியங்களை மீறி, உடன்படிக்கையின் இரத்தத்தைத் தீட்டு என்று கருதி, தேவனுடைய குமாரனைக் காலால் மிதித்தவர்களுக்கு எவ்வளவு மோசமான தண்டனை காத்திருக்கும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்? (எபி. 10:28–29).

27. கர்த்தர் நமக்காகப் பாடுபட்டார்; ஊழியக்காரனாகிய நீ, உன் எஜமானைப் போல எப்படிப் பாடுபட முடியும்? அப்படியானால், பிரியமானவரே, நீங்கள் ஏன் கோபப்படுகிறீர்கள்? ஏன் உங்கள் கோபத்தை அடக்கத் தவறுகிறீர்கள்? ஏன் சீற்றமடைகிறீர்கள்? ஏன்? – அவர்கள் உங்களை நிந்தித்தார்களா? உங்கள் ஆண்டவரும் இதையும் சகித்துக்கொண்டார். அவர்கள் உன் கன்னத்தில் அறைந்தார்களா? தம்மை அறைந்தவரிடம் அவர் முகம் திருப்பவில்லையா? அவர்கள் உன்னை ஏளனம் செய்தார்களா? உன் ஆண்டவருக்கும் இதேதான் நடந்தது: ஏனெனில் அவர் தீர்க்கதரிசியின் மூலம், 'உன்னை நிந்திக்கிறவர்களின் நிந்தனைகள் என்மேல் விழுந்தன' (சங். 68:10) என்றும்; மீண்டும்: 'அவர்கள் என் கைகளையும் என் கால்களையும் துளைத்திருக்கிறார்கள்; என் எலும்புகள் யாவும் வெளித்தெரிகின்றன' (சங். 21:17, 18). ஆண்டவராகிய கிறிஸ்துவின் உயிர் தரும் பாடுகளையும், நமது பொருட்டு அவர் அடைந்த மரணத்தையும் சிந்தித்துப் பார்க்கும்போது, எந்தக் கற்கருணை இதயம் தான் இளகாமல் இருக்கும்! ஆனால், உங்கள் சொந்த விருப்பத்தின் பேரில், நாளுக்கு நாள் உங்களை அவருக்கு ஒரு பலியாக அர்ப்பணிக்க நீங்கள் தீர்மானிக்கவில்லையா? உண்மையில் அதுவே நிலைமை, மேலும் கூறப்பட்டவற்றில் நீங்கள் அலட்சியமாக இல்லை என்றும், மாறாக இரட்சகரைப் பின்பற்றி, பரலோக ராஜ்யத்தில் அவருடன் சேர்ந்து மகிமைப்படுத்தப்படுவதற்காக அவருடன் துன்பப்பட விரும்புகிறீர்கள் என்றும் நான் நம்புகிறேன். நிச்சயமாக, உங்களில் ஒருவன் மற்றவனை விட சிறந்தவனாகவும், அவனை விஞ்சியவனாகவும், அவனுக்குள் உள்ள நற்பண்புக்கு ஏற்ப இருக்கிறான். ஆனால், கர்த்தராகிய தேவன் உங்களில் அனைவருக்கும், தகுந்த நேரத்தில் கிறிஸ்துவின் பரிபூரணத்தை அடைவதற்கு, வலிமையையும் மன உறுதியையும் அருள்பார்க்கட்டும்!

28. நான் எதிலாவது மகிழும்போது, நீங்களும் மகிழ வேண்டும்; நான் துயரப்படும்போது, நீங்களும் என்னுடன் துயரப்பட வேண்டும். – என் சகோதரன் ஓர்சிசியஸ் காரணமாக நான் இப்போது மிகுந்த துக்கத்தில் இருக்கிறேன். அவன் நேற்று எங்கள் கண்ணிலிருந்து மறைந்துவிட்டான். முன்னறிந்து, எச்சரித்து, பலவீனர்களைக் கவனித்துக் கொள்ளத் தவறிய ஒரு பரிதாபகரமான மேய்ப்பனாகிய என் சொந்தப் பாவங்களே இதற்குக் காரணம். ஐயோ, எனக்குக் கேடு! நான் நியாயத்தீர்ப்புக்கும் கண்டனத்திற்கும் உட்படுத்தப்பட்டு, வேதனைக்கும் சித்திரவதைக்கும் ஒப்புக்கொடுக்கப்படத் தகுதியானவன். என்மேல் இரக்கமுள்ளவர்களாக இருங்கள்; ஆனால் உங்களையும் கவனமாகப் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள், என்னுடைய அதிகாரம் உங்கள்மேல் இருப்பது என் நித்திய அழிவுக்குக் காரணமாகிவிடக்கூடாது. உங்கள் ஒவ்வொருவரும் முறையான விதிகளை உறுதியாகக் கடைப்பிடியுங்கள்; மேலும், பாவ அறிக்கையில் எல்லாவற்றையும் எனக்குத் தெரியப்படுத்துவதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். ஒவ்வொருவரும் தாம் அழைக்கப்பட்ட நிலையில் நிலைத்திருக்கட்டும். மற்றவர்களுக்கு முன்பாக உலகத்தைத் துறந்த மூப்பர்களே, கவனமாக இருங்கள், உங்கள் மனச்சாட்சியின்மை காரணமாக இதேபோன்றது மீண்டும் நடக்காமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள், ஏனெனில் நீங்களே , முறையான எல்லைகளை மீறி, நான் விரும்புகிறபடியும் விரும்புகிறபடியும் எல்லா காரியங்களிலும் ஒழுங்கைப் பேணுவதில் தவறுகிறீர்கள், இது ஒவ்வொரு கீழ்ப்படிதலுக்கும் பொருந்தும். ஏனெனில், நீங்கள் உடல்ரீதியான தண்டனையைப் பயன்படுத்துவதாக நான் கேட்கிறேன்; ஆனாலும், தெய்வீக வேதங்களால் இது தடைசெய்யப்பட்டிருப்பதால், நான் இதைக் கட்டளையிடவில்லை. இருப்பினும், சில சந்தர்ப்பங்களிலும் சில நபர்களுக்காகவும், சில புனிதத் தந்தையர்களால் இது அவசியத்தின் காரணமாக அனுமதிக்கப்பட்டது—ஆனால் அது ஆர்ப்பாட்டமின்றி, மற்றொருவரின் கையால், உணர்ச்சிகளைத் திருப்திப்படுத்த அல்ல; நீங்கள் தவறான மொழியைப் பயன்படுத்துகிறீர்கள், அதுவும் தகாத முறையில்; சிலருக்கு இது ஒரு பழக்கமாகிவிட்டது. – நம் சகோதரர்களைச் சரியான வழியில் வழிநடத்த நாம் பயன்படுத்த வேண்டியவை அறிவுறுத்தல், சாந்தம் மற்றும் நற்பண்பை வெளிப்படுத்துதல் ஆகியவையே: ஏனெனில், நமது அதிகாரம் ஒரு கொடுங்கோன்மை ஆட்சியல்ல, மாறாக சுதந்திரத்தை மதித்து, மனமுவந்து கீழ்ப்படிதலைப் பெறும் ஒரு அதிகாரமாகும். 'முட்டாள்களான கலத்தியர்கள்', 'முட்டாள்கள்', 'பாம்பின் குஞ்சுகள்' போன்ற அவதூறான வார்த்தைகளைப் பொறுத்தவரை, அத்தகைய வார்த்தைகள் நம்மிடையே கேட்கப்படக்கூடாது; ஆனால், வெட்கத்துடனோ அல்லது உணர்ச்சியுடனோ அல்லாமல், இரக்கத்துடனும் அன்புடனும் கூறப்படும் ஒரு கடுமையான வார்த்தை, ஒரு மீட்பளிக்கும் மருந்தாக இருக்க முடியும். ஏனெனில், ஒரு மருத்துவர் கூட, கையிலுள்ள நோயைக் குணப்படுத்த அவை பொருத்தமானவையாக இருக்கும்போது, ஒரு ஊசிக் கத்தியையும், சுட்டுக் காயப்படுத்தும் கருவியையும் பயன்படுத்துகிறார். நம்மிடமும் நமது சொந்த ஊசிமுனைகள் மற்றும் எரிக்கருவிகள் உள்ளன, அவை தவம் மற்றும் கண்டன வார்த்தைகள் ஆகும்: வீழ்ந்தவர்கள் மீண்டும் எழுந்து தங்கள் சரியான பாதைக்குத் திரும்புவதற்காகவும், குறிப்பாக முழுமையற்றவர்களிடம் நமது தாராள மனப்பான்மையின் ஆழத்தைக் காண்பிப்பதற்காகவும், ஒரு விஷயத்தை மனதில் கொண்டு இவற்றை நாம் பயன்படுத்த வேண்டும். தூக்கம், உணவு, ஓய்வு போன்ற விஷயங்களில், இவற்றுக்குப் பழகியவர்களைப் பழகாதவர்களுடன் சமமாக நடத்தக்கூடாது. அதனால்தான், புதியவர்கள் பழகி, தாங்களாகவே எல்லாவற்றையும் ஆர்வத்துடன் செய்யத் தொடங்கும் வரை அவர்களுக்குச் சலுகைகள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன். திராட்சைத் தோட்டங்களுக்கும் ஆலிவ்த் தோப்புகளுக்கும் வேலை செய்வதற்காக மட்டுமா நம்முடைய சகோதரர்கள் இருக்கிறார்கள்? ஒருபோதும் இல்லை; மாறாக, அவர்கள் தங்கள் சொந்த இரட்சிப்பைச் சாதித்துக் கொள்ள உதவுவதற்காகவே இருக்கிறார்கள். மூப்பர்கள் முதன்மையாக இதற்குக் கவனம் செலுத்த வேண்டும், இரண்டாவதாகவே பௌதீக விஷயங்களுக்குக் கவனம் செலுத்த வேண்டும். நற்செய்திப்படி, ஒவ்வொரு தாழ்மையான மற்றும் மனந்திரும்பிய ஆன்மாவும், தங்கள் இதயத்தின் நல்ல புதையலிலிருந்து நல்ல வார்த்தைகளை வெளிப்படுத்துகிறது, மேலும் அத்தகைய ஆன்மாவின் கண்டிப்பும் கண்டனமும் அவற்றைப் பெறுபவர்களுக்கு ஒரு இனிப்பான பானத்தின் இனிமையை விட இனிமையானவை; ஆனால், பெருமைப்பட்டவனின் இதயம் பழம் தருகிறது—அதுவும் அவதூறு, கசப்பான மற்றும் கடுமையான வார்த்தைகள், அதனுடன் கடுமையான பார்வைகள், விரிந்த நாசிகள், மற்றும் முகத்தின் கொடூரமான சுளிப்புகளுடன். அப்படியானால், பாவம் செய்யும் சகோதரன் இதிலிருந்து எப்படி குணமடைகிறான்?

29. கர்த்தர் சமாதானமடைந்து, நம் சகோதரன் எங்கே இருக்கிறான் என்பதை நமக்கு வெளிப்படுத்த ஜெபியுங்கள்; ஏனெனில் இது எனக்கு மிகுந்த துயரத்தையும் கசப்பான கண்ணீரையும் உண்டாக்கியுள்ளது. ஓர்சிசியூஸ் ஒரு அற்பமானவன் என்பதால் மட்டும் அவனுடைய தப்பி ஓட்டம் ஒரு அற்பமான காரியம் என்று எண்ணாதிருங்கள். ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை அது ஒரு பெரிய காரியம்; ஏனெனில் கிறிஸ்து அவனுக்காக மரித்தார்.

48. மரணம் அருகில் உள்ளது: உங்கள் உணர்ச்சிகளிலிருந்து உங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டு உங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்

48. 1) மரணம் அருகில் உள்ளது: உணர்ச்சிகளிலிருந்து உங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டு உங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். – 2) நீங்கள் சிறந்து விளங்க வேண்டும். 3) வீண் பேச்சையும் சிரிப்பையும் தவிர்க்குங்கள்; அதற்குப் பதிலாக மௌனத்தை நேசியுங்கள்; பேசினால், உங்களுக்குப் பயனுள்ளதைப் பேசுங்கள். [1, 52]

30. ஒரு நதி விரைவாக ஓடிச் சென்று ஒருபோதும் நிற்காதது போல, நாட்கள் நாளாக விரைந்து செல்கின்றன. மேலும் மரணம் அங்கே படுத்திருக்கிறது. மேலும், 'மரணத்தைக் காணாதே வாழ்ந்துகொண்டு இருப்பவன் யார்?' (சங். 88:49). 'மனிதன் வயல் மலர் போன்றவன்; அவனது நாட்கள் நிழல் போலக் கடந்து போகின்றன' (சங். 101:12; 102:15). தூய தூதர்கள் நம்மை அழைத்துச் செல்ல வரும்போது, நாம் தயாரற்றவர்களாகத் தோன்றி நகைப்புக்கு இடமாக ஆகிவிட வேண்டாம்; மாறாக, நாம் எந்த நேரத்திலும் இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து அழைத்துச் செல்லப்படலாம் என்பது போல, ஒவ்வொரு செயலிலும், ஒவ்வொரு அசைவிலும், ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் இன்னும் அதிக கவனமாக இருப்போம் – மேலும், அனைத்திற்கும் ஆண்டவராகிய கடவுளிடமிருந்து இந்த வாழ்க்கையை விட்டுப் பிரசாதிக்க வரும் அறிகுறியை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துத் தயாராக நிற்குவோம். நாம் இவ்வாறு நம்மை நடத்திக்கொண்டால், தீமைகள் நம்மில் மேலோங்காது, மறதியும் கடவுளின் தீர்ப்பிலிருந்து நம்மைக் காப்பாற்றாது; நாம் இனி ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிடவோ, சண்டைகளைத் தூண்டவோ மாட்டோம்; நாம் ஒருவருக்கொருவர் மேலான மரியாதையைத் தேட மாட்டோம், அல்லது இதுவோ அதுவோ கற்றுக் கொள்ளவில்லை, இதைவோ அதைவோ மனப்பாடம் செய்யவில்லை, அல்லது இதில் அல்லது அதில் வெற்றி பெறவில்லை என்பதற்காக வருந்தவும் மாட்டோம். ஆனால், 'இவை யாவற்றையும் நஷ்டமாக எண்ணி' (பிலிப்பியர் 3:8), நாம் ஒரே ஒரு காரியத்தை மட்டுமே தேடுவோம்—அது, நமது ஆத்துமாக்களைப் பாவ உணர்ச்சிகளிலிருந்து தூய்மைப்படுத்தி, தேவனுடையவர்களாய் மாறுவதே. – நான் இதை உங்களைக் கற்கவிடாமல் தடுப்பதற்காகச் சொல்லவில்லை: ஏனெனில் நானும் அதைக் கோருகிறேன், மேலும் என்னையும் எப்படி கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பது பற்றி விரிவான விதிகளை நானே உங்களுக்கு வழங்கியுள்ளேன்; ஆனால் ஒரு காரியம் முதலில் வர வேண்டும், மற்றொன்று அதன் பிறகு வர வேண்டும் என்பதையும்; ஒரு காரியம் முக்கியப் பணியாகவும், மற்றொன்று துணைப் பணியாகவும் கருதப்பட வேண்டும் என்பதையும் காட்டவே இதைச் சொல்கிறேன். பலவீனரைப் பலப்படுத்தும், 'தூளிலிருந்து எளியவரை உயர்த்தும்' நம் தேவனாகிய கர்த்தர் (சங். 12:7) மேலும், பக்திவழிப் புதிதாகப் பிறந்த நம்மை, நாளுக்கு நாள் 'பூரணராகிய மனிதர்களாக' மாற்றுகிறவராகிய நம் இறைவனாகிய கர்த்தர், அத்தகைய அழைப்புக்குரிய வலிமையை நம்முள் நிரப்பி, நம்முடைய தகுதியை விட மிகப் பூரணராக நம்மைத் தோற்றுவிக்க அருள்புரிவாராக.

31. தூதர், நாம் மேலும் மேலும் மிகுந்த பரிபூரணத்தை நாடக் கற்பிக்கிறார் (கொலோ. 3:1). ஆகவே, நம்மில் இன்னும் இல்லாததைத் தேடுவதை நாம் நிறுத்திக் கொள்ளாமல், மேலும் மேலும் முன்னேறவும், எல்லா வகையான நற்பண்புகளாலும் வளம் பெறவும் கவனமாக இருப்போம். நீங்கள் ஒரு நட்சத்திரமாக இருந்தால், சூரியனாக மாறப் பாடுபடுங்கள்; நீங்கள் ஏற்கனவே தேவனுடைய அரங்கில் இருந்து, இரட்சிக்கப்பட்டவர்களில் ஒருவராக எண்ணப்பட்டிருந்தால், ஐந்து அல்லது பத்து நகரங்களுக்கு மேலாக நியமிக்கப்படும் நிலையை அடையப் பாடுபடுங்கள். உங்கள் திறமையைப் பெருகியுங்கள், அதன் மூலம் நீங்கள் பலருக்கு மேலாக நிற்க முடியும்; அன்பு செய்யுங்கள், உங்களுக்கு அதிகமாகக் கொடுக்கப்படும்; கர்த்தருக்கு உண்மையுள்ள ஊழியக்காரராக இருங்கள், அப்பொழுது வீட்டிலுள்ள அனைவருக்கும் மேலாக உங்களுக்கு முன்னுரிமை கிடைக்கும். இவை தெய்வீகமான குரல்கள், பிரமிப்பூட்டுபவை – நீங்கள் அவற்றைக் கேட்கும்போதும், அவற்றைப் பற்றிச் சிந்திக்கும்போதும் – அவை நமக்கு மகிமைக்கு மேல் மகிமையை முன்னறிவிக்கின்றன.

32. சாத்தானுக்கு எதிராக உறுதியாக நில்லுங்கள், அவன் உங்கள் மீது தொடுக்கும் தாக்குதல்களைத் தடுத்து நிறுத்துங்கள். உங்களில் பலர் வீண் பேச்சுகளில் ஈடுபட்டு, மாலைக் கூட்டங்களில் சிறிதும் வெட்கமின்றி வீண் வேடிக்கைகளில் ஈடுபடுவதாக நான் கேள்விப்பட்டேன்; இது அதைச் செய்பவருக்கும் அதில் பங்கேற்பவர்களுக்கும் தீங்கு விளைவிக்கிறது. உங்களில் யாராவது ஒரு நகைச்சுவையைக் கூறினால், அந்த அறிவற்ற சிரிப்பு ஒரே நபரால் அனைவரிடமும் உடனடியாகத் தூண்டப்படுகிறது. அப்பொழுது சாத்தான் மகிழ்ச்சியடைகிறான்; ஏனெனில், அவன் இங்கு ஆட்சியாளன், இது அவனுக்கு இன்பம் அளிக்கிறது. ஆனால், கர்த்தரோ, தம்முடைய பரிசுத்த தூதர்களுடன், உங்கள் இத்தகைய தீய நடத்தை கண்டு வெட்கப்படுகிறார். தேவனுக்குப் பயந்து விவேகமாயிருங்கள். இது உண்மையல்லவென்றால், நான் பொய் சொல்வதாக எனக்கு நிரூபித்துக் காட்டுங்கள், நான் மௌனமாயிருப்பேன். ஆனால் இது உண்மையென்றால், இதற்கு எதிராக உங்களைக் காத்துக் கொள்ளத் தொடங்குங்கள். கேட்கப்படும் வரை பேசாமல் இருந்து, உங்கள் பேச்சை ஏன் அடக்கிக் கொள்ளக்கூடாது? நிச்சயமாக உங்களுக்கு மௌனத்தின் இனிமை தெரியாது, அது மௌனமாக இருப்பவரின் ஆன்மாவை வேறு எந்த மகிழ்ச்சியையும் விட மேலான மகிழ்ச்சியால் நிரப்புகிறது: ஏனெனில் அத்தகையவருக்குப் பரிசுத்த ஆவியானவர் துணையாக இருக்கிறார். இது ஒரு அற்பமான விஷயம் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள், ஆனால் இதில் எல்லா வகையான தீமைகளும் அடங்கியுள்ளன என்பதை நீங்கள் உணரவில்லை. ஏனெனில், புனித யாக்கோபு கூறியது போல், நாக்கு 'கட்டுப்பாடற்ற தீமை, மரண விஷத்தால் நிறைந்தது', மேலும் அதை அடக்குகிறவன் 'ஒரு பரிபூரண மனிதன்' (யாக்கோபு 3:2, 8). ஆகவே, நான் உங்களுக்குத் துயரத்தை உண்டாக்கினாலும், என்னிமித்தம் நீங்கள் துயரப்படாதிருங்கள். நான் உங்களுக்கு ஒரு தந்தை; மேலும், புனித பவுலின் வார்த்தைகளில் நான் உங்களிடம் கூறுகிறேன்: 'எனக்கு மகிழ்ச்சியை உண்டாக்கி, அதே சமயம் என்னாலேயே துயரத்தைச் சுமந்துகொள்ளும்வர் யார்?' (2 கொரி. 2:2). பேசுவதை உங்கள் பொறுப்பாக எடுத்துக்கொண்டீர்களா? – சரிதான்; ஆனால் டிரோபரியா மற்றும் ஸ்டிகீரா பற்றிப் பேசுங்கள், புனிதக் கதைகளைச் சொல்லுங்கள், பயனுள்ள விஷயங்களையும் உங்களுக்கு முன்னால் இருக்கும் பணிகளையும் பற்றி விவாதிக்கவும். ஆனால் ஏதோ ஒரு வயல் அல்லது காய்கறித் தோட்டம், ஒரு எருது அல்லது அதன் கொட்டகை, அல்லது உங்களுக்கு எந்த சம்பந்தமும் இல்லாத வேறு எதைப் பற்றியாவது பேசுவதா? அத்தகைய விஷயங்களைப் பற்றி யார்தான் கேட்க வேண்டும், அவற்றுக்கு யாரால் சரியான பதில் கொடுக்க முடியும்? – ஆயினும் ஒருவர் திடீரெனக் கேட்க, மற்றொருவர் அதே கேள்வியைத் திரும்பக் கேட்க – அவர்கள் உலகின் கவலையின்றி அரட்டையடித்துச் சென்றனர். நீங்கள் உங்கள் குகையில் அமர்ந்து அமைதியாக இருப்பது நல்லது. நான் மீண்டும் சொல்கிறேன்: மௌனமாக இருப்பவனுக்குத் தெய்வத்தின் ஆவியே துணையாக இருக்கிறது, இதற்கு நேர்மாறானதே உண்மை.

49. நமது இரட்சகரின் நமது பொருட்டுத் துன்பப்பட்ட காட்சி: அவருக்கு மகிமையும் நன்றியும் உண்டாவதாக!

49. 1) நமது இரட்சகரின் நமது பொருட்டுத் துன்பப்பட்ட காட்சி: அவருக்கு மகிமையும் நன்றியும் உண்டாவதாக! – 2) கடமைகளில் மாற்றம் ஏற்படும் சந்தர்ப்பத்தில், அதைப் பற்றி முணுமுணுத்து கீழ்ப்படியாதவர்களுக்கு ஒரு வார்த்தை. – 3) வார்த்தைகளில், எல்லோரும் எல்லாவற்றையும் செய்யத் தயாராக இருக்கிறார்கள், ஆனால் செயலில் எல்லோரும் இல்லை: – ஒரு கண்டனம். [1, 53]

33. மீண்டும் ஒருமுறை, கிறிஸ்துவின் பாடுகளின் செயல்திறன் மிக்க நினைவுகூரலின் இந்தப் புனிதமான மற்றும் புகழ்பெற்ற வாரத்தில் நாம் நுழைகிறோம், மேலும் மகிமையின் ஆண்டவராகிய நமது கடவுளும் படைப்பாளருமானவர் நமக்காக எதை, எவ்வளவு, மற்றும் எந்த நோக்கத்திற்காகத் தாழ்ந்து நின்று துன்பப்பட இணங்கினார் என்பதை மீண்டும் ஒருமுறை நாம் கற்றுக்கொள்கிறோம். மேலும், கர்த்தர் தம்முடைய சீடர்களால் எப்படி வஞ்சிக்கப்பட்டார், சட்டமில்லாதவர்களின் கைகளில் ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்டார், சிப்பாய்களின் கையால் கட்டப்பட்டார், நீதிமன்றத்திற்கு முன்பாகக் கொண்டுவரப்பட்டார், அவரே சத்தியமாக இருந்தபோதிலும் குற்றம் சாட்டப்பட்டார், மேலும் ஒரு நயவஞ்சகன் மற்றும் ஒரு கொடியவன் என்று அழைக்கப்பட்டார் என்ற எண்ணத்தில் எந்த இதயம், எவ்வளவு கடினமாக இருந்தாலும், நொறுங்கி நடுங்காது? அனைவரின் மீட்பர்—அவர் தன் கன்னத்தில் அறைவாங்கிக் கொண்டு அதைப் பொறுத்துக்கொள்கிறார், அவர் மீது துப்பப்படுகிறார், ஆனால் எந்த எதிர்ப்பும் காட்டவில்லை, உச்ச வேதனையுடன் முட்கிரீடம் சூட்டப்படுகிறார், ஆனால் திமிர்பிடித்தவர்களைக் கண்டிக்கவில்லை, ஒரு ராஜாவைப் போல ஊதா நிற ஆடை அணிந்து, ஒரு குற்றவாளியைப் போல மூங்கில் குச்சியால் அடிக்கப்படுகிறார்; இறுதியாக, அவர் சிலுவையில் அறையப்பட்டு, ஈட்டியால் குத்தப்பட்டு, அனைவரின் வாழ்விற்காக மரணத்தைச் சுவைக்கிறார்; ஆனால் விரைவில் அவர் மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்தார், நமது வீழ்ச்சியிலிருந்தும் நம்மை உயர்த்தி, முடிவற்ற அழியாத தன்மையில் நம்மை நிலைநிறுத்துகிறார். ஆண்டவரே, எங்கள் கடவுளே மற்றும் படைப்பாளி! வெறும் புழுதியும் சாம்பலுமான நாங்கள், உமக்குப் பதிலாக என்ன அர்ப்பணிக்க முடியும்?! உமது அளவற்ற செல்வம் நிறைந்த நன்மையில், அழிந்துபோகும் உமது படைப்பை நீர் இகழாமல், எல்லாவற்றையும் மீறிய சொல்லொணாத் தாழ்மையின் முன்மாதிரியால் எங்களை இரட்சிக்க உதித்தார். இப்போது, உம்மிடமிருந்து பெற்ற மீட்பு மற்றும் வலிமையின் உணர்வோடு, பாவம் நிறைந்ததும் தகுதியற்றதுமான இதழ்களால், எங்களை நிரப்பும் புகழ்ச்சியையும் நன்றியையும் உமக்குச் செலுத்துகிறோம்.

34. எங்கள் பணிகளில் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது: ஒருவர் வேறு ஒரு பணிக்கும், மற்றொருவர் மேலும் ஒரு பணிக்கும் மாற்றப்பட்டுள்ளனர், இவை இரண்டுமே அவர்களுக்குப் புதியன. இது எங்கள் முன்னோர்களால் வழுவழக்கமாகக் கொடுக்கப்பட்ட விதிக்கு இணங்கச் செய்யப்பட்டுள்ளது: ஏனெனில் இந்த வழியில் சகோதர அன்பு, இதயத்தின் ஒற்றுமை மற்றும் மனத்தின் ஒற்றுமை ஆகியவை சிறப்பாகப் பாதுகாக்கப்பட்டு வலுப்படுத்தப்படுகின்றன. – இருப்பினும், உங்களில் சிலர் இதைச் சிரமமின்றி ஏற்றுக்கொண்டீர்கள், மற்றவர்களோ அதைச் சுமையாகக் கருதினார்கள்; ஏனெனில், முந்தையவர்கள் தங்கள் சொந்த விருப்பத்தை ஒதுக்கி வைப்பதற்குப் பழகியவர்கள், ஆனால் பிந்தையவர்கள் இதற்குத் தயாராக இல்லை – முந்தையவர்கள் எந்தவொரு குறிப்பிட்ட பணியுடனும் பிணைக்கப்படாமல் இருந்தனர், மேலும் அவர்கள் எங்கு நியமிக்கப்பட்டாலும் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை, ஆனால் பிந்தையவர்கள் ஒரு பணியை விட மற்றொன்றை விரும்புகிறார்கள், ஒன்றைக் கௌரவமாகவும் மற்றொன்றை அவமானமாகவும் கருதுகிறார்கள். இருப்பினும், பிந்தையவர்களில் சிலர், சிறிது துயரத்திற்குப் பிறகு, தங்களை வென்று தங்கள் புதிய நியமத்தை ஏற்றுக்கொண்டனர், மற்றவர்களோ இன்னும் பிடிவாதமாக இருந்து, புதிய ஒழுங்கிற்குக் கீழ்ப்படியத் தயாராக இல்லை. உங்கள் அனைவருக்கும், இதோ என் பணிவான வார்த்தை! எங்கள் ஆணையை கடவுளிடமிருந்து வந்தது போல ஏற்றுக்கொண்டு, தங்கள் சொந்த விருப்பத்தை ஒதுக்கி வைத்து, தங்களுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட பணியை மனமுவந்து மேற்கொண்டவர்கள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள்; அவர்கள் எங்கள் இருவருக்கும், அதாவது எங்களுக்கும் ஆண்டவருக்கும், பிரியமானவர்கள்; மேலும் அவர்கள் உண்மையிலேயே—பெயரளவில் மட்டுமல்ல—வீரர்களுக்குச் சமமானவர்கள். ஆரம்பத்தில் அதிருப்தியுடனும் துயரத்துடனும் ஏற்றுக்கொண்டவர்கள், பின்னர் விரைவில் பணிவுடனே சிறந்த வழியை நோக்கித் திரும்பியவர்கள், இவர்கள் தங்களை நல்ல வீரர்களாக வெளிப்படுத்தியுள்ளனர், கடவுளுக்கு இரத்தப் பலியை அர்ப்பணித்துள்ளனர். மூன்றாவது குழுவாக, இன்னும் எதிர்ப்பில் நிலைத்து, தங்கள் உணர்ச்சிகளால் தூண்டப்பட்டு தங்களுக்குச் சாக்குப்போக்குகளைக் கற்பித்துக்கொள்பவர்கள்— —அவர்கள் மதம் மாறியவர்கள், அவர்களைப் பற்றி, அவர்கள் நம்மில் இல்லை, ஒருபோதும் இருந்ததில்லை என்று சொல்வது முற்றிலும் சரியானது.

35. ஆண்டவர் கூறினார்: 'என்னிடம், 'ஆண்டவரே, ஆண்டவரே' என்று சொல்லும் அனைவரும் பரலோக ராஜ்யத்தில் நுழைவதில்லை, ஆனால் பரலோகத்தில் இருக்கும் என் பிதாவின் சித்தத்தைச் செய்கிறவர்களே நுழைவார்கள்' (மத்தேயு 7:21). மேலும்: 'நீங்கள் என்னை நேசித்தால், என் கற்பனைகளைக் கடைப்பிடியுங்கள்' (யோவான் 14:15). இந்த விஷயத்தில், என்னிடம் 'பிதாவே, பிதாவே' என்று சொல்லும் அனைவரும் என் சீடர்கள் அல்ல என்றும், என் கட்டளைகளைச் செயல்படுத்தும் ஒருவனே என்னை நேசிக்கிறான் என்றும் நானும் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். நாம் வார்த்தைகளில் புத்திசாலிகளாக இருக்க வேண்டாம், ஆனால் செயல் என்று வரும்போது, நாம் சொல்வதற்கு அந்நியராக நம்மை நிரூபிக்க வேண்டாம். 'நாங்கள் எங்கள் இரத்தத்தைச் சிந்துவோம், உங்களுக்காக மரிப்போம்; நீங்கள் விரும்பினால், கடலில் எங்களைத் தள்ளிக்கொள்வோம்; நீங்கள் விரும்பினால், நிர்வாணமாக நடப்போம்; நீங்கள் விரும்பினால், கற்களை உண்போம்; நீங்கள் விரும்பினால், எங்கள் உறுப்புகளை வெட்டிக்கொள்வோம்' என்று நீங்கள் சொல்வதை நான் எத்தனை முறை கேட்டிருக்கிறேன். இதைக் கேட்டு, நான் மகிழ்ச்சியடைந்து கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தினேன்; ஆனால், நான் வந்து, நீங்கள் உங்கள் வார்த்தைகளுக்கு ஏற்ப வாழவில்லை என்று கண்டபோது, நான் அழுதேன், புலம்பினேன், 'இந்த மக்கள் தங்கள் உதடுகளால் என்னை ஆசீர்வதிக்கிறார்கள், ஆனால் அவர்களுடைய இதயங்கள் என்னை விட்டு வெகு தொலைவில் உள்ளன' என்று கூறினேன். உங்கள் அனைவரையும் நான் இப்படிச் சொல்லவில்லை; ஏனெனில், தேவதூதர்களைப் போல மனத்தாழ்மையுள்ள பலரை நான் கண்டறிந்திருக்கிறேன்; ஆனால் மற்றவர்களைப் பற்றி—அனைவரையும் அல்ல, அவர்கள் எப்போதும் அப்படி இருப்பதில்லை—நான் பேசுகிறேன். நாம் அனைவரும் எல்லா வகையிலும் குற்றமற்றவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, நான் பொதுவாகப் பேசுகிறேன். ஆகவே, நமது முன்னோரின் வழிகளைத் தேடுங்கள், எவற்றுக்கு நமது தந்தையர் கடவுளுக்கு முன்பாக எப்போதும் உண்மையுள்ளவர்களாக இருந்தார்களோ. அவர்களுடைய மாதிரியைப் பின்பற்றுங்கள். நீங்கள் இப்படிச் செய்யாவிட்டால், உங்கள் பிரியாவிடை நேரத்தில் நீங்கள் பரிசுத்த தூதர்களின் சகவாசத்திற்குத் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்பட மாட்டீர்கள், உங்கள் தந்தையரிடத்திலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட மாட்டீர்கள்; ஏனெனில், ஒருவர் இங்கே எப்படி இருக்கிறாரோ, அப்படியே அங்கே இருப்பார். நீங்கள் அனைவரும் இரட்சிக்கப்பட விரும்புகிறீர்கள் என்றும், இரட்சிக்கப்படவிருக்கிறவர்களில் உங்கள் பெயரும் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது என்றும் எனக்குத் தெரியும். ஆகவே, நாம் விழிப்புடன் இருப்போம். சோதனைக்குள்ளாகும் போது, நாம் விழ அனுமதிக்கப்படாது. நாம் இடறினால், விரைவாக எழுந்து நிற்க வேண்டும்; நாம் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தால், விழித்துக்கொள்ள வேண்டும். நான் உங்களைக் கண்டிக்கவில்லை; மாறாக, நான் உங்களைக் கடவுளின் ஊழியர்களாகக் கருதுகிறேன், மேலும் என் இதயத்தில் உங்களை மிகவும் நேசிக்கிறேன்.

50. இறந்தவர்களைக் காண்பதிலிருந்து ஒரு பாடம்: உடலைப் பற்றி அல்ல, பரலோகத்தைப் பற்றி அக்கறை கொள்ளுங்கள்

50. இறந்தவரின் காட்சியிலிருந்து ஒரு பாடம்: உடலைப் பற்றிக் கவலைப்படாதீர்கள், ஆனால் பரலோகத்தைக் குறித்துக் கவலைப்படுங்கள். [1, 54] நம்மைப் பற்றிய இந்த மர்மம் என்ன? நம் அனைவரையும் என்ன வசிப்பிடம் காத்திருக்கிறது? மூன்று ஷெர்ஸ்டின்கள் நீளமுள்ள ஒரு சவப்பெட்டி. பூமியிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட நாம், பூமிக்குத் திரும்புவோம்: உடல் இங்கே தங்கியிருக்க, ஆன்மா உயரே பறந்து செல்கிறது. கட்டளை மீறலுக்கு முன்பு நாம் என்னவாக இருந்தோம், இப்போது அதன் மூலம் நாம் என்னவாகிவிட்டோம்? அது மரணத்தை ஏற்படுத்தியது, அதன் காரணமாக நாம் மரிக்கக்கூடியவர்களாக ஆகிவிட்டோம். நாமும் அதே வழியில் நம்மைக் காண்போம்; ஏனெனில் நாமும் மரிப்போம். நம்மை என்ன காத்திருக்கிறது? நாம் எங்கு செல்வோம்? நாம் எதை எதிர்கொள்வோம்? – அப்படியானால், ஏன் நாம் இந்த உடலை இவ்வளவு பெரிதாக மதிக்கிறோம் – நமக்குச் சொந்தமானதும், சொந்தமில்லாததும், நமது துணையும் நமது எதிரியும், நமது பழிசுமத்துபவரும் நமது பாதுகாவலரும், நமது அழிவும் நமது மீட்புமான இந்த உடலை? நாம் அதை எவ்வளவு ஊட்டினாலும், எவ்வளவு ஓய்வளித்தாலும், எவ்வளவு செல்லம் கொடுத்தாலும் – அது இறுதியில் புழுக்களாகவும் துர்நாற்றம் வீசும் சேற்றாகவும் மாறப்போவதில்லையா? சாம்பலைக் கவனித்து, புழுதியுக்காகப் போராடுவதால் எனக்கு என்ன பயன்? 'மாம்சமும் இரத்தமும் தேவனுடைய ராஜ்யத்தைக் கிரையடைக்கமாட்டாது' என்று வேதம் கூறுகிறது (1 கொரி. 15:50). இந்தக் காரணத்திற்காக, நாம் நம்மை நன்கு கவனித்துக் கொள்ளுவோம், மிருகங்களைப் போல வாழ நம்மை அனுமதிக்க வேண்டாம். அறிவற்ற விலங்குகளின் இயல்பு, மாம்சத்தை நேசிப்பது, தங்கள் வயிறுகளை நிரப்புவது, மாம்ச இச்சைகளில் ஈடுபடுவது, இரத்த ஆசைக்கு ஆளாவது, தங்கள் உடல்களைக் கட்டுப்பாடில்லாமல் அலையவிடுவது, மற்றும் தங்கள் எல்லாப் புலன்களையும் திருப்திப்படுத்துவது ஆகும்; ஆனால், கடவுளின் சாயலாக உண்மையாக மதிக்கப்பட்டு, தான் படைக்கப்பட்டபடியே வாழ விரும்பும் ஒரு மனிதனுக்கு, இவற்றில் எதுவும் பொருத்தமானதல்ல. அவரது அழைப்பு ஒரு தேவதையின் அழைப்பு – பரலோக ஆசீர்வாதங்களைத் தியானிப்பதற்கும், படைப்பின் காட்சிகளைக் காண்பதற்கும், உண்மையான கடவுள் மீது அன்புடன் தகழ்வதற்கும், அசுரர்களை வெறுப்பதற்கும், மேலும் உடலுக்கு மிகக் குறைந்த கவனம் செலுத்தி, அதற்கு மிதமாகவும் சிக்கனமாகவும் அத்தியாவசியத் தேவைகளை மட்டும் வழங்குவதற்கும் ஆகும். ஆகவே, நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன், நாம் உண்மையான ஞானத்துடன் செயல்படுவோம். வரும் யுகத்தில், அனைவரும் தங்கள் செயல்களுக்கும் முயற்சிகளுக்கும் ஏற்ப வெகுமதி பெறுவார்கள்—நீதியுள்ளவர்கள் நித்திய ஜீவனைப் பெறுவார்கள், பாவிகள் அணைக்க முடியாத நெருப்பைப் பெறுவார்கள். அப்போது, அவ்வாறு செயல்பட்டதில் நாம் பாவம் செய்யவில்லை என்பதை அறிந்துகொள்வோம்.

51. மடத்தில் உள்ள அனைவரும் பொதுநன்மைக்காகத் தங்களால் இயன்ற பங்களிப்பைச் செய்து வேலை செய்கிறார்கள்; அப்படியிருக்க, மடத்தால் உற்பத்தி செய்யப்படும் அனைத்தும் ஒவ்வொரு தனிநபராலும் எடுத்துக்கொள்ளப்படுவது ஏன்

51. 1) மடாலயத்தில் உள்ள அனைவரும் பொது நன்மைக்காகத் தங்கள் பங்கைப் பங்களித்து வேலை செய்கிறார்கள்; அப்படியானால், மடாலயத்தால் உற்பத்தி செய்யப்பட்டது ஏன் அனைவராலும் தனித்தனியாகச் சொந்தமாக்கப்படுகிறது? – 2) உணவு, பானம் மற்றும் ஒயின் அனைவருக்கும் வழங்கப்படுகின்றன; ஆனால் அனைவரும் தவிர்க்க சுதந்திரம் உள்ளவர்கள். – 3) சகோதரர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிப்பது எந்த விதத்தில் நல்லது; ISO (ஆபட்) அவர்களை என்ன நோக்கத்துடன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; இதில் சகோதரர்களுக்கும் ஒரு பங்கு உண்டு; முதியவர்களையும் நோயுற்றவர்களையும் ஏற்றுக்கொள்வது ஒரு கடமை. [1, 55]

1. 'உங்கள் உடல்களை', அப்போஸ்தலன் கூறுவது போல், 'நீதியின் ஊழியராக தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடுங்கள்' (ரோமர் 6:19). தெய்வீக ஞானத்தை இன்னும் ஏராளமாகத் தழுவிக்கொள்ளுங்கள், மேலும் உங்கள் கண்ணியான வாழ்க்கை முறையின் தேவதையின் மாண்பை உண்மையாக அறிந்துகொள்ளுங்கள். உண்மையில், நீங்கள் இதை ஏற்கெனவே அறிந்து, முழுமையான பணிவில் உங்களை முழுமையாகக் கடவுளுக்கு ஒப்புக்கொடுத்துள்ளீர்கள், மேலும் உங்கள் ஆன்மீக மற்றும் பௌதீகப் பயிற்சிகளில் உங்கள் அன்றாட உழைப்புகளை மகிழ்ச்சியுடன் மேற்கொள்கிறீர்கள்: ஏனெனில் இரண்டும் சமமாகப் பயனுள்ளவை மற்றும் ஒன்றையொன்று நிறைவு செய்கின்றன. ஒருவர் வாசிப்பிலும், மற்றவர் ஜெபத்திலும் ஈடுபட்டிருக்கிறார்; ஒருவர் வீட்டில் ஊசிவேலை செய்துகொண்டிருக்க, மற்றவர் திறந்த வெளியில் எங்கோ வேலை செய்கிறார்; ஒருவர் திராட்சைத் தோட்டத்தைத் தோண்டுகிறார், மற்றவர் வரப்புகளை அமைக்கிறார்; ஒருவர் தூது வேலைகளில் ஈடுபடுகிறார், மற்றவர் தச்சுவேலை செய்கிறார்; மேலும், யாரும் சோம்பேறியாக இல்லை, யாரும் கைகட்டிக் கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கவில்லை, ஆனால் அனைவரும் தங்கள் வலிமைக்கேற்ப உழைப்பைப் பங்களிக்கின்றனர். என் பார்வையில், உள்ளே நுழைபவர்களைக் கண்காணிக்கும் வாயிற்காப்பாளரையோ, பறவைகளை விரட்டும் தோட்டக்காரரையோ யாரும் இளக்கமாகப் பார்க்கக்கூடாது: ஏனெனில் அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒரு கால் அல்லது ஒரு விரலின் தாழ்மையான இடத்தைப் பிடித்து, முழு உடலுக்கும் பங்களிக்கிறார்கள். – நாம் அனைவரும் ஒரே ஆன்மா, ஒரே விருப்பம் கொண்டவர்கள். எனவே, நாம் எப்போதும் இப்படி நடந்துகொள்வோம்; சகோதரத்துவத்துடன் ஒத்துழைப்பிலிருந்தும், பகிர்ந்துகொள்ளும் துன்பத்திலிருந்தும் யாரும் தங்களைத் துண்டித்துக் கொள்ள வேண்டாம். உங்கள் கைகள் புனிதப்படுத்தப்பட்டுள்ளன; உங்கள் உழைப்பு கடவுளுக்கு ஒரு காணிக்கை மற்றும் பலியாகும். நான் சொல்வது தவறா? நீங்கள் முதியவர்களுக்கு உணவளிக்கவில்லையா? பயணிகளுக்கு மடாலயத்தில் கிடைக்கும் ரொட்டி, காய்கறிகள், ஒரு கோப்பை 'குளிர்ந்த நீர்' அல்லது திராட்சை ஒயின் மற்றும் பிற அனைத்தையும் நீங்கள் வழங்குவதில்லையா? வருகை தரும் நண்பர்களை நீங்கள் உபசரிப்பதில்லையா? உங்களுக்கு நீங்களே வழங்கிக்கொள்வதில்லையா? எங்களுக்கும் வழங்குவதில்லையா? – இவை அனைத்தும் கடவுளுக்குச் செலுத்தப்படும் ஒரு காணிக்கையாக இல்லையென்றால் வேறு என்ன? ஏனெனில், 'நான் இரக்கத்தை விரும்புகிறேன், பலியை அல்ல' என்று எழுதப்பட்டுள்ளது (மத்தேயு 9:13). மடாலயத்திலிருந்து எதையேனும் கொடுத்தால், அது இரக்கத்தைக் காட்டுவது நீங்கள் தான். ஏனெனில், இது செய்யப்படும்போது, நான் மட்டுமே கொடுப்பவன் அல்ல, பணம், ஆடைகள் அல்லது வேறு எதுவாக இருந்தாலும், நாம் அனைவரும் கொடுக்கிறோம். நீங்கள் என் பிள்ளைகள், மேலும் ஆன்மீக ரீதியாகவும் பௌதீக ரீதியாகவும் எனக்குச் சொந்தமான அனைத்திலும் என் பங்காளிகள். என் இதயம் உங்களுக்காக ஏங்குகிறது, மேலும் 'நீங்கள் என் நெஞ்சுக்குள் அடக்கப்படவில்லை' (2 கொரிந்தியர் 6:12). நான் உங்களில் ஒவ்வொருவரையும் ஆன்மீக அன்புடன் அரவணைக்கிறேன், ஒவ்வொருவர் மீதும் இரக்கப்படுகிறேன், மேலும் உங்களில் ஒவ்வொருவரையும் இதமாகவும் ஆறுதலாகவும் வைக்க முயற்சி செய்கிறேன். இதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்: யாராவது ஒருவருக்கு எதிராக இருந்தால், அவர்கள் எனக்கு எதிராக இருக்கிறார்கள்; ஏனென்றால் அவர்கள் நானே. ஆகவே, உங்களிடையே சமாதானமும், ஆவிக்குரிய அன்பும், பரஸ்பர மரியாதையும், பரஸ்பர உதவியும் இருக்கட்டும். என்னைக் கனப்படுத்துவது போல, சிறியவரை மிகப் பெரியவராகவும், முதன்மையானவராகவும் கனப்படுத்துங்கள், மேலும் எல்லாவற்றிலும் மரியாதையுடனும் அன்புடனும் அவர்களுக்குக் கீழ்ப்படியுங்கள்; ஏனென்றால் கீழ்ப்படியாதவர் என் பிள்ளையல்ல.

2. முன்கூட்டியே ஆன்மீக உணவால் உங்களைப் பலப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்; நிதானத்துடனும் உற்சாகத்துடனும் நியமிக்கப்பட்ட சேவைகளையும் புனித ஜெபங்களையும் செய்யுங்கள்; அதன்பிறகு, வேலையின் கடினத்தன்மை காரணமாக, உடல் உணவால்—அதாவது நியமிக்கப்பட்ட அளவில் ரொட்டி, சமைத்த காய்கறிகள் மற்றும் ஒயின் ஆகியவற்றை உட்கொள்ளுங்கள். இது உறுதியான உடல்நலம் இல்லாதவர்களுக்கானது. இருப்பினும், மது அருந்த விரும்பாதவர்கள், ஆண்டவருக்கு நன்றி செலுத்தி, அதைத் தவிர்க்கட்டும். ஆனால், குடிப்பவர், தான் தோற்றுப்போனது போல வெட்கப்பட வேண்டாம்; குடிக்காதவரும், தான் ஒரு பெரிய காரியத்தைச் செய்வது போலப் பெருமைப்பட வேண்டாம்: ஏனெனில், 'உணவு நம்மைத் தேவன் முன் நிறுத்தாது' (1 கொரி. 8:8), குறிப்பாக நாம் அதைப் பற்றிப் பெருமைப்பட்டால். இளம் வயதினருக்கு ஒயின் அருந்துவது பொருத்தமற்றது என்பதை யார் மறுப்பார்கள்? ஆயினும், அனைவரும், குறிப்பாக உடல் வலிமையானவர்கள், ஒயின் அருந்துவதைத் தவிர்ப்பது பயனுள்ளது. நானோ, சிலரை விதியின்படி, அவர்களின் மனதைத் தாழ்த்துவதற்காக, நிரந்தரமாக அல்ல, ஒரு காலத்திற்கு, வேண்டுமென்றே ஒயின் அருந்த அனுமதிக்கிறேன்.

3. கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு நாளும் மக்கள் எங்கள் மடாலயத்தில் சேர விரும்பிக் கொண்டு எங்களிடம் வருகிறார்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். ஆனால் நான் எல்லோரையும் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை: ஏனெனில், மற்ற மடாலயங்களை விட இங்கே உங்கள் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் கவலைப்படுவதில்லை, மேலும் நான் வீண் பெருமை கொண்டவனாக இருந்தாலும், இதைப் பற்றிப் பெருமைப்படவும் நான் விரும்பவில்லை. உங்கள் எண்ணிக்கை அதிகரிக்க வேண்டும் என்று நாங்கள் விரும்புகிறோம், ஆனால் அது கடவுளின் மகிமைக்காகவும், அவருடைய சித்தத்தின்படியும் இருக்க வேண்டும். பலரை ஒன்றாகச் சேர்த்தவர்கள் நிச்சயமாகக் கடவுளுக்கு மிகுந்த புகழ்ச்சி அளிக்கிறார்கள், ஆனால் அவர்கள் அவருடைய நாமத்தில் அவர்களைச் சேர்த்தபோது மட்டுமே அவ்வாறு செய்கிறார்கள். கடவுள் மனந்திரும்பிய ஒரே ஒரு பாவியைக் கண்டு மகிழ்ச்சியடைந்தால், அத்தகைய பலரைக் கண்டு அவர் இன்னும் அதிகமாக மகிழ்ச்சியடைவார் என்பது எனக்குத் தெரியாததல்லவா? மேலும், இரண்டு அல்லது மூன்று பேர் அவருடைய நாமத்தில் கூடியிருந்தால் அவர் அங்கே இருப்பார் (மத். 18:20) என்றால், அத்தகைய பலர் கூட்டத்தின் நடுவில் அவர் இன்னும் அதிகமாக வாசம் செய்யமாட்டாரா? ஆனால், என்னுடைய சொந்த பலவீனத்தையும் பல விருப்பங்களையும் அறிந்திருப்பதால், என்னை நானே நிர்வகிக்க முடியாதபோது, பலரை வழிநடத்த நான் துணிகிறேன் என்று சொல்லிக்கொள்ள மாட்டேன். மேலும், 'என்னிடத்தில் வரும் எவரையும் நான் தள்ளிவிடமாட்டேன்' (யோவான் 6:37) என்ற கட்டளைக்காகவும், 'குழந்தைகள் என்னிடத்தில் வரட்டும், ஏனெனில் இவ்விதமானவர்களுக்கே பரலோக ராஜ்யம் உரியது' என்ற மற்ற கட்டளைக்காகவும் மட்டுமே (லூக்கா 18:16)—நான் என்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, சிறு குழந்தைகள், இளைஞர்கள், முதியவர்கள், திருமணமானவர்கள், திருமணமாகாதவர்கள், நலமுடன் இருப்பவர்கள், மாற்றுத்திறனாளிகள், ஒரு கை இழந்தவர்கள் மற்றும் ஊனமுற்றவர்களை வரவேற்கிறேன். நான் இதை, நான் ஏதோ பெரிய காரியம் செய்பவன் போல என் சொந்த விருப்பப்படி செய்யவில்லை, மாறாக, தெய்வீக பிதாக்களின்படி செய்யக் கடமைப்பட்ட ஒரு ஊழியனாகச் செய்கிறேன்; ஏனெனில், நான் இதைச் செய்யாவிட்டால், நான் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியாத குற்றவாளியாகக் காணப்படுவேன். நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்? என்னுடன் உடன்படுகிறீர்களா, மேலும் நீங்களே இதில் பங்கேற்கத் தயாராக இருக்கிறீர்களா? – ஆம், அல்லது இல்லை? – உங்களில் ஒவ்வொருவரும் எனக்குப் பதிலளியுங்கள், இதன் மூலம் நான் இந்த விஷயத்தில் இன்னும் அதிக ஆர்வம் கொள்ள முடியும்: ஏனெனில் உங்கள் உழைப்பின் பலனே அவர்கள் உணவளிக்கப்பட்டுப் பேணப்படுவதற்குக் காரணம்; அல்லது, அதைவிடச் சரியாகச் சொல்வதானால், அது கடவுளிடமிருந்து வரும் ஒரு பரிசு, 'அவர் ஒவ்வொரு ஜீவனுக்கும் தம்முடைய கிருபையை நிறைக்கிறார்' (சங். 144:17), 'தன்னை நோக்கி அழைக்கும் மாடுகளுக்கும் காகக்குஞ்சுகளுக்கும் உணவளிக்கிறார்' (சங். 146:9), மேலும், 'வானத்துப் பறவைகளைப் பாருங்கள்; அவை விதைப்பதும் இல்லை, அறுப்பதும் இல்லை, ஆயினும் உங்கள் பரலோகப் பிதா அவற்றுக்கு உணவளிக்கிறார்' (மத். 6:26) என்றும் கூறினார். இருப்பினும், நான் உங்கள் நன்மனையில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்; நாம் அனைவரும் இணைந்து எல்லா கட்டளைகளையும் எப்போதும் கவனமாக நிறைவேற்றுவோம் என்றும், எந்த விதத்திலும் கண்டனத்திற்குரியவர்களாகக் காணப்பட மாட்டோம் என்றும் நம்புகிறேன். ஏனெனில், நான் முதியவர்களை வரவேற்காவிட்டாலோ அல்லது ஊனமுற்றவர்களுக்கு ஓய்வளிக்காவிட்டாலோ, சட்டத்தை மீறிய குற்றவாளியாகக் கருதப்படுவேன்—வெறுமனே ஒரு கட்டளைக்கு மட்டுமல்ல; ஏனெனில் கட்டளைகள் முறியாத ஒரு சங்கிலியைப் போன்றவை, ஒவ்வொன்றும் அடுத்ததைச் சார்ந்தவை, மேலும் இது அவற்றின் நிறைவேற்றத்திற்கும் மீறலுக்கும் சமமாகப் பொருந்தும். ஏனெனில், நாம் ஒரு கட்டளை என்றாலும் மீறினால், நாம் பரலோக ராஜ்யத்தில் 'மிகச் சிறியவர்' என்று அழைக்கப்படுவோம் (மத்தேயு 5:19); மேலும் புனித கிரிசோஸ்டத்தின்படி, 'மிகச் சிறியவர்' என்று அழைக்கப்படுவது என்பது நித்திய வேதனைக்கு உட்படுத்தப்படுவதைத் தவிர வேறு எதையும் குறிக்காது. – ஆகவே, நாம் குழந்தைகளையும், முதியவர்களையும், மாற்றுத்திறனாளிகளையும் வரவேற்போம்; மேலும், நன்மை செய்யும் கடவுள் நம்மைப் புறக்கணிக்க மாட்டார், ஆனால், முதல் நாளிலிருந்து இன்றுவரை நாம் அவரிடமிருந்து பெற்றுள்ளதைப் போலவே, நமது ஆன்மாக்களுக்கும் நமது உடல்களுக்கும் தேவையான அனைத்தையும் நமக்கு வழங்குவார்.

52. சகோதர அன்பு நிலைத்திருக்கட்டும்; உங்கள் அனைவரும் உங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொண்டு இரட்சிக்கப்படட்டும்; பயனற்ற பேச்சையும் சிரிப்பையும் விலகுங்கள்; உங்களிடையே தவறானவை நடப்பதாகக் கேட்பது எனக்கு வேதனையாக இருக்கிறது

52. 1) சகோதர அன்பு நிலைத்திருக்கட்டும்; உங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொண்டு நீங்கள் அனைவரும் இரட்சிக்கப்படட்டும்; பயனற்ற பேச்சையும் சிரிப்பையும் விலகுங்கள்; உங்களிடையே தவறான காரியங்கள் நடப்பதாகக் கேட்பது எனக்குத் துயரத்தை அளிக்கிறது. – 2) பெரியவர்களின் அனுமதியின்றி ஒருவருக்கொருவர் உணவைக் கொடுக்காதீர்கள்; இது ஒரு சோதனை: இதற்குக் கீழ்ப்படியாதவர் கோபத்தால் அல்ல, அன்பினால் தண்டிக்கப்படுவார். – 3) எல்லா நேரங்களிலும் எல்லா விஷயங்களிலும் குற்றமற்றவர்களாக இருக்க விரும்புகிறீர்களா? மரணத்தை நினைவில் கொள்ளுங்கள். [1, 56]

4. ஒருவருக்கொருவர் தவறாக நடந்துகொள்ள அனுமதிக்காதீர்கள், மாறாக ஆரோக்கியமான போட்டிகளையும் முறையான சகோதர அன்பையும் வெளிப்படுத்துங்கள். நாம் அனைவரும் இரட்சிக்கப்படலாம் என்ற நம்பிக்கையில் இதைச் சொல்கிறேன். ஏனெனில் நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து கூறுகிறார்: 'விண்ணுலகில் இருக்கிற என் பிதாவின் சித்தம், ஒருவன் கூட அழிந்து போவதில்லை' (மத்தேயு 18:14). ஆகையால், நீங்கள் அனைவரும் இரட்சிக்கப்படட்டும்; இதற்காக, ஒவ்வொருவரும் ஆரம்பத்தில் படைக்கப்பட்டது போல, தெய்வீக சாயலைத் தாங்கி, தங்களைத் தூய்மையாகக் கடவுளுக்கு அர்ப்பணிக்கப் பாடுபட்டுப் போட்டியிடட்டும். சண்டைக்காரராக இருக்காதீர்கள், அற்பமான பேச்சுகளில் ஈடுபடாதீர்கள்; மாலைப் பொழுதுகளில் நீங்கள் கூடும்போது சிரிப்பை உண்டாக்காதீர்கள், மேலும் நீங்கள் ஒன்றாக வேலை செய்யும்போது ஒருவரையொருவர் பாவத்திற்குள் இட்டுச் செல்லும் விதத்தில் அதைச் செய்யாதீர்கள். 'என் வயிறு எனக்குள் வலிப்பதாயிருக்கிறது, என் இருதயத்தின் உணர்வுகள்' கட்டுக்கடங்காத கலக்கத்தில் இருக்கின்றன, என்கிறார் மிகவும் சொல்லாற்றல் மிக்க ஏரேமியா (4:19) தனது தெய்வீக வார்த்தைகளில். ஆகவே, அசுத்தரும் பரிதாபகரமானவருமான நான், உங்களை நோக்கிப் புலம்புகிறேன்: நீங்கள் தவறாக நடந்துகொள்வதைக் கேட்கும்போது, ஒரு கொடிய நோய் என்னை மூழ்கடிக்கிறது, சிந்தனை என்ற அம்புகள் என்னைத் துளைக்கின்றன. என் பிள்ளைகளே, பயங்கரமான தேவனைப் பயந்து, எந்த அலட்சியத்தினாலும் உங்கள் நீண்டகாலப் போராட்டத்தையும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட உழைப்பையும் பாழாக்கிவிடாதீர்கள். நாம் ஒரு பெரிய பயணத்தை முடித்துள்ளோம்: இப்போது நாம் துறைமுகத்திலேயே கப்பல் விபத்தில் சிக்குவோமா? நாம் ஒரு நீண்ட பயணத்தை மேற்கொண்டுள்ளோம்: இப்போது நாம் தெய்வீக வாசஸ்தலங்களின் வாசலிலேயே உறங்கிவிடுவோமா? நான் சொல்வதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்: ஏனெனில் தேவன் உங்களுக்குப் புத்திமதியைத் தந்துள்ளார். 'உறுதியாயிருங்கள், உங்கள் இருதயம் பலப்படுதலுண்டு' (சங். 30:25). கடினமாகப் பாடுபடுங்கள் – மேலும் தன்னடக்கத்தை ஆடையாக அணிந்துகொள்ளுங்கள். உங்கள் சொந்த விருப்பத்திற்கு இடங்கொடுக்காதீர்கள், அதன் மூலம் என் அறிவுரைகளை மகிழ்ச்சியுடன் நிறைவேற்றுவதில் தவறாதீர்கள். ஏனெனில், யாராவது ஒருவர் தன் சொந்த விருப்பத்தை மரிப்பித்தால், அப்போது அவர்கள் மீது சுமத்தப்பட்ட சுமை எவ்வளவு கனமாக இருந்தாலும், அவர்கள் அதை மறுப்பதில்லை, புறக்கணிப்பதில்லை, அல்லது அது ஒரு சுமையாக இருப்பதாகக் கருதுவதில்லை; மாறாக, ஞானமில்லாத மிருகம் அதன் எஜமானால் கட்டப்பட்டிருப்பது போல, வேதவசனத்தின்படி (சங். 72:22) மனமுவந்து கீழ்ப்படிந்து, ஒப்புக்கொண்டு, முரண்படாமலும் இருக்கிறார்கள். உங்களில் ஒவ்வொருவரும் கீழ்ப்படிதலைப் பொறுத்தவரை நீங்கள் எங்கே இருக்கிறீர்கள் என்பதை ஆராய்ந்து பாருங்கள். மேலும், வெளிப்படையான நடத்தையிலிருந்து உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்பதையும் என்னால் பகுத்தறிய முடியும். புனித தோரோதியுஸ் கூறுவதாவது, தன் சொந்த விருப்பம் இல்லாத ஒருவன், மடாலயத்தில் செய்யப்படும் எதையும் தன் சொந்தப் பணியாகக் கருதுகிறான் – அத்தகையவன் எப்போதும் அமைதியுடன் இருக்கிறான். ஆனால், இப்படி இல்லாதவன் சோர்வாகவும் கலக்கமாகவும் தோன்றுகிறான்; தன் சொந்த விருப்பங்களால் இங்கும் அங்கும் இழுக்கப்பட்டு, ஒரு பொருளும் பின்னர் மற்றொரு பொருளும் அவனைத் தூண்டி, ஒரு வடிவத்திலிருந்து மற்றொரு வடிவத்திற்கு மாறிக்கொண்டே இருக்கிறான். நம்மிடையே அத்தகையவர் ஒருவர்கூட இருக்கக்கூடாது; மாறாக நாம் அனைவரும் தூய இதயத்துடனும், ஒரே ஆவியுடனும் கடவுளுக்கு ஊழியம் செய்வோமாக. ஏனெனில் நான் ஒரு விதமாகவும் நீங்கள் வேறு விதமாகவும் இருந்தால், அங்கே சண்டையும் பிளவுவும் ஏற்படுகிறது. ஆனால் நான் உங்களுக்குச் சொல்வது நல்லதென்றால், நீங்கள் ஏன் எனக்கு எதிராகப் போராடுகிறீர்கள்? நீங்கள் ஏன் எனக்குத் தொந்தரவையும் கவலையையும் ஏற்படுத்துகிறீர்கள்?

5. சகோதரரே, உங்களுக்கு நினைவூட்ட வேண்டிய ஒரு காரியம் என்னிடம் உள்ளது—மற்றவர்கள் செய்வது போல, என் கட்டளைகளில் ஒன்றை ஏன் நீங்கள் நிறைவேற்றுவதில்லை? இது ஒரு சிறிய காரியமாகத் தோன்றினாலும், அதை மீறுவது உங்கள் எல்லா பெரிய நற்பண்புகளையும் அழித்துவிடும். மேலும், 'இந்தச் சிறிய கட்டளை பெரியது' என்று நாம் ஏன் சொல்ல வேண்டும்? தேவனுடைய ஒவ்வொரு கட்டளைக்கும் கீழ்ப்படிய வேண்டும், மேலும் ஒவ்வொரு கீழ்ப்படியாத செயலும் அதன் தண்டனையைச் சரியாகப் பெறுகிறது. உங்களில் யாரும், உணவாகவோ அல்லது பானமாகவோ, எதையும் மற்றவருக்குக் கொடுப்பது அனுமதிக்கப்படாது என்று நான் பலமுறை கடுமையான எச்சரிக்கையுடன் கூறியுள்ளேன். இது, இந்த விஷயத்தில் நான் அறிவுரை வழங்கி, தொடர்ந்து வழங்கி வரும், பொறுப்பாளர், உதவிப் பொறுப்பாளர், களஞ்சிய அதிகாரி அல்லது பிற மூத்த அதிகாரிகளுக்கு மட்டுமேயான தனிப்பட்ட உரிமை ஆகும். எனவே, இன்று முதல், யாரும் இதைச் செய்யக்கூடாது என்று நான் மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகிறேன்: இரகசியமாக உண்பது போலவே, இதுவும் எந்தவொரு தண்டனைக்கும் உட்பட்டது. ஆகையால், கவனக்குறைவால் இந்தப் பாவத்தில் விழாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். நீங்கள் ஒருவருக்கொருவர் பயனற்ற விதத்தில் வெட்கப்படுத்துகிறீர்கள், மேலும் பயப்பட வேண்டிய இடத்தில் பயமில்லாமல் இருக்கிறீர்கள். ஒரு சகோதரனைக் கோபப்படுத்த விரும்பவில்லை என்று கூறுகிறீர்கள், ஆனாலும் இதற்கிடையில், தகுதியற்ற என்னையும் கடவுளையும் கோபப்படுத்துகிறீர்கள். உங்கள் அத்தகைய 'மனசாட்சி'க்காக ஐயோ! அது ஒரு அற்பமான மனதின் அறிகுறியாகும், கடவுள் மீதான அன்பின்மை, ஆணவம் மற்றும் மாம்சத்தின் ஐக்கியத்தின் அறிகுறியாகும். ஒருவர் தேவதையாக இருந்தாலும் கூட, அவரிடமிருந்து எதையும் பெற்றுக்கொள்ளாதீர்கள் என்று நான் துணிந்து கூறுகிறேன். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நீங்கள் அடிக்கடி காய்கறிகளை ஆசீர்வாதமாகப் பெறுகிறீர்கள்: எல்லோரும் அவற்றைச் சாப்பிடட்டும்; ஆனால் யாராவது அவற்றைச் சாப்பிட முடியாவிட்டால், அவர் அவற்றை நிர்வாகியிடம் திருப்பிக் கொடுக்கட்டும், அல்லது, அவர் அவற்றை வேறு யாருக்காவது கொடுக்க விரும்பினால், அவர் அதைப் பற்றி நிர்வாகியிடம் சொல்லட்டும். இப்படிச் செயல்படும் எவரும் கண்டனத்திற்கு ஆளாக மாட்டார்கள். அல்லது இது முறையற்ற நட்புகளுக்கு வழிவகுக்கும் என்று உங்களுக்குத் தெரியாதா? அல்லது அசுத்தமான எண்ணங்களைக் கொண்டவர்களிடம் நீங்கள் அவற்றைக் கொடுக்கிறீர்களோ. ஆனால் அப்படி எதுவும் இல்லாவிட்டாலும், அந்தச் செயலே தூண்டுதலாக இல்லையா? மேலும் ஒருவர் அவற்றைப் பெறும்போது மற்றொருவர் சும்மா பார்த்துக் கொண்டிருப்பது கிசுகிசுப்புகளுக்கும் வெறுப்புக்கும் வழிவகுக்காதா? எல்லா வகையிலும், பின்தங்கியவர் தான் விரும்பப்படவில்லை என்று நினைக்கத் தொடங்கலாம். இருப்பினும், மற்றவர் முன்னிலையில் இல்லாமல் நீங்கள் கொடுக்கிறீர்கள் என்று கூறுவது , அப்படியானால், இதற்காக ஒரு சிறப்பு நேரத்தையும் இடத்தையும் நீங்கள் தேட வேண்டும்; மேலும் இந்த வழியில் நீங்கள் இரகசியக் கூட்டணிகளையும் கலந்தாலோசனைகளையும் வளர்த்து வருகிறீர்கள். – ஆனால் புனித பேசில் மகான் என்ன கூறுகிறார்? – ஒருவருக்கொருவர் பார்வைகளைப் பரிமாறிக்கொள்வதும், காதில் கிசுகிசுப்பதும், ஏதோ ஒரு தீய நோக்கத்திற்கான சதி நடப்பதாக ஒருவரின் அண்டை வீட்டாரை நினைக்க வைக்கிறது.[84] எனவே, இதற்காக நியமிக்கப்பட்டவர்களின் அறியாமல் இதைச் செய்வதற்கு (அதாவது மற்றவர்களுக்கு உணவைக் கொடுப்பது) உங்களுக்கு எந்த வகையிலும் அனுமதி இல்லை. இதில் குற்றவாளியாகக் காணப்படுபவர் பாவமன்னிப்புக்கு உட்படுத்தப்படுவார். இருப்பினும், இது கோபம் அல்லது எரிச்சலால் செய்யப்படும் என்று நினைக்க வேண்டாம். இல்லை, உங்கள் மீதான என் அன்பினால் இதை நான் செய்திருக்கிறேன், தொடர்ந்து செய்யவும் செய்வேன். இதில் நான் கர்த்தரைப் பின்பற்ற விரும்புகிறேன், அவரைப் பற்றி அப்போஸ்தலர் சாட்சியளிக்கிறார்: 'கர்த்தர் தாம் அன்புகூரும்வர்களை கடினமாகப் பழக்குகிறார், தாம் ஏற்றுக்கொள்ளும் குமாரன் ஒவ்வொருவரையும் தண்டிக்கிறார்' (எபி. 12:6), – மேலும் தன்னைப் பற்றி, 'நான் துயரத்தைச் சுமப்பதால் தவிர வேறு யாரால் எனக்கு மகிழ்ச்சி உண்டாகும்?' (2 கொரி. 2:2) என்று கூறும் இந்த அப்போஸ்தலனுக்கும்.

6. நீங்கள் எப்போதும் எல்லாவற்றிலும் குறைபாடற்றவராக இருக்க விரும்புகிறீர்களா? – மரணத்தை நினைவில் கொள்ளுங்கள், ஆன்மா உடலை விட்டுப் பிரிந்து செல்வது, (மரண வேளையில்) தேவதூதர்களின் பிரசன்னம், அந்த நீண்ட பயணம் மற்றும் தங்குதலுக்காக (மரணத்திற்குப் பிந்தைய வேதனைகள் வழியாக), கர்த்தராகிய தேவன் மற்றும் நம்முடைய இரட்சகராகிய இயேசு கிறிஸ்துவுடனான சந்திப்பிற்காக, நம்முடைய எல்லாச் செயல்களுக்கும் உள்ள பயங்கரமான கணக்கிற்காக, நித்திய வேதனைகளுக்காக, பரலோக ராஜ்யத்திற்காக மற்றும் அதில் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட சொல்லொணா ஆசீர்வாதங்களுக்காக.

53. நான் விடைபெறுகிறேன், ஆனால் என் ஆவியை உங்களிடம் விட்டுச் செல்கிறேன்; நான் உங்களுடன் இருந்தபோது நீங்கள் எப்படி இருந்தீர்களோ, அப்படியே என்னைக் கூட இல்லாமல் தொடருங்கள்

53. 1) நான் விடைபெறுகிறேன், ஆனால் என் ஆவியை உங்களிடம் விட்டுச் செல்கிறேன்; நான் உங்களுடன் இருந்தபோது நீங்கள் எப்படி இருந்தீர்களோ, அப்படியே என் अनुपस्थितியிலும் தொடருங்கள். – 2) நிர்வாகிகளுக்கு அறிவுறுத்தல்கள். – 3) இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் சகோதரர்களுக்கான பாடங்கள். [1, 57]

7. நான் உங்களை விட்டுச் சிறிது காலத்திற்குப் பிரியும்போது, என் ஆவியை உங்களிடம் விட்டுச் செல்கிறேன், மேலும் உங்களை என் பிதாவின், அதாவது உங்களுடைய பிதாவின் ஜெபங்களுக்குப் பரிந்துரைக்கிறேன்; அவர் உங்களை என்றென்றும் நிலைத்தவர்களாகவும் அசைக்கப்படாதவர்களாகவும் காக்க வல்லவர். உங்களிடம் கர்த்தரும் நம்முடைய தேவனும் உண்டாக்கிய கட்டளைகளும், நம்முடைய பரிசுத்த பிதாக்களின் பாரம்பரியங்களும், என் தாழ்மையான அறிவுரைகளும் உபதேசங்களும் உள்ளன. 'ஆகையால், நீங்கள் எப்படி நடக்கிறீர்கள் என்பதில் கவனமாயிருங்கள்; புத்தி இல்லாதவர்களாய் அல்ல, புத்திமான்களாய் நடவுங்கள்' (எபே. 5:45), அப்பொழுது நான் உங்களிடத்தில் இல்லாதது போலல்லாமல், உங்களுடன் இருப்பது போல இருக்கலாம். ஒரு போதகரின் பிரிவு போலி சீடர்களுக்கு மகிழ்ச்சியையும், உண்மையான சீடர்களுக்குத் துக்கத்தையும் கொண்டுவருகிறது. கடவுளுக்குத் தகுதியுள்ளவர்களாகிய நீங்கள், ஒரு புனிதமான மற்றும் நீதியான வாழ்க்கையை வாழுங்கள்; அதை நீங்கள் தொடர்ந்து வாழவும். நற்செய்தியில் ஆண்டவர் வெளிப்படையாகக் கூறுகிறார்: 'தனது எஜமான் வரும்போது, அவ்வாறு செய்து கொண்டிருக்கும் அந்த ஊழியன் பாக்கியவானாக இருப்பான்', அவருக்குக் கட்டளையிடப்பட்டபடியே (மத். 24:46). இத்தகைய வார்த்தைகளை உங்களுக்குச் சொல்வதற்கு நாங்கள் தகுதியற்றவர்கள்; ஆயினும்கூட, ஒரு நல்ல வாழ்வில் உங்களைப் பலப்படுத்த, எங்கள் சொந்தப் புரிதலுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்றைச் சேர்க்க நாங்கள் கட்டாயப்படுத்தப்படுகிறோம். நான் திரும்பி வரும்போது, நீங்கள் இன்னும் கடவுளைத் தேடியும், இணக்கமாகவும், ஒரே சிந்தனையுடனும், இதயத்தின் ஐக்கியத்துடனும் இணைந்திருப்பதைக் காண்பேன் என நம்புகிறேன்.

8. சாத்தான் பல சோதனைகளைக் கொண்டிருக்கிறான் என்பதையும், இப்போது வசந்த காலம், நாட்கள் இனிமையானவை என்பதையும் நீங்கள் அறிவீர்கள். பாவம் என்ற அம்பு உங்களில் எவரையும் தாக்காதபடி கவனமாக இருங்கள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, என் இடத்தில் சகோதரர்களின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்ட என் பிள்ளையே, எல்லாவற்றிலும் அவர்களுக்கு சேவை செய்; அவர்களுடன் மென்மையாக நடந்துகொள், என் சார்பாக அவர்களின் ஆவிக்குரிய தேவைகளைப் பூர்த்தி செய், சங்கீதப் பாடல் மற்றும் ஜெபங்கள் தொடர்பான விதிகளைக் கடுமையாகக் கடைப்பிடி, சாத்தியமானபோது ஒன்றை அனுமதித்து, தேவைப்படும்போது மற்றொன்றைத் தடைசெய்; மிகவும் இளக்கமாகவோ அல்லது மிகவும் கடுமையாகவோ இருக்காதீர்கள், ஆனால் எல்லா காரியங்களிலும் இரண்டையும் இணைத்து, நன்மைக்காக இரண்டையும் பயன்படுத்துங்கள்; நோயுற்றவர்களிடம் பரிவு காட்டுங்கள், துயரத்தில் உள்ளவர்களின் துக்கத்தில் பங்குகொள்ளுங்கள், மேலும் உழைப்பவர்களுக்கு உதவுங்கள். பிரபஞ்சத்தின் மாபெரும் போதகரான பவுல் என்ன சொல்கிறார் என்பதைக் கேட்கிறீர்களா: 'பலவீனன் இருக்க, நான் பலவீனனாக இல்லையா? வழிதவறியவன் இருக்க, நான் கோபிக்கவில்லையா?' (2 கொரி. 11:29). நான் சொல்வதை நீங்கள் புரிந்துகொள்கிறீர்களா? கர்த்தர் உங்களுக்கு எல்லாவற்றிலும் ஞானத்தை அருள்பார்க்கட்டும். ஆனால் உங்களுக்கும் பொதுவான தந்தை இருக்கிறார்; எல்லாவற்றிலும் அவருடைய பரிசுத்தமான ஆலோசனைகளையும் கட்டளைகளையும் பின்பற்றுங்கள். 'தகுதியற்றதிலிருந்து தகுதியானதை வெளிக்கொணருங்கள், என் வாய் பேசுவது போல,' என்கிறார் கர்த்தர் தம்முடைய தெய்வீக வார்த்தையில். தனது அதிகாரத்திற்குட்பட்டவர்களைத் தகுதியுடன் ஆளும் ஒரு பெரிய சகோதரத்துவத்தின் தலைவர், பரலோகத்தில் பெரியவர் என்று அழைக்கப்படுவார். பரிசுத்தரும் பெரியவருமான பேதுருவிடம் கர்த்தர் என்ன கூறுகிறார்? 'இவர்களைക്കാட்டிலும் நீர் என்னை அன்புகூர்ந்தால், என் ஆடுகளை மேய்ப்பீராக' (யோவான் 21:15 மற்றும் 9).

9. என் பிள்ளைகளே, என் சகோதரர்களே, நீங்கள் கிறிஸ்துவின் ஆடுகளாக இருக்கிறீர்கள். நம்முடைய பாவங்களுக்காகத் தம்மைத்தாமே கொடுத்த நம்முடைய ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தில், உங்களுக்கு மேலிருக்கும் மூப்பருக்குக் கீழ்ப்படியுமாறு உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்; அவருடைய கட்டளைகளுக்கு யாரும் எதிர்க்காதிருக்கட்டும்: ஏனெனில், அவரை எதிர்க்கிறவன் தேவனுடைய கட்டளைக்கு எதிர்க்கிறான். அவருக்கு ஒரு உதவியாளர் இருப்பார்; அவருக்கும் கீழ்ப்படியுங்கள், மேலும் அவருடைய இளமை காரணமாக யாரும் அவரைப் புறக்கணிக்க வேண்டாம்; ஏனெனில், பழமையானது என்பது ஆண்டுகளின் எண்ணிக்கையில் இல்லை, என்கிறது தெய்வீக வேதம் (ஞானம் 4:8). ஆனால், முதுமையின் ஞானத்தைப் பெற்றவர் உண்மையிலேயே ஒரு மூப்பர். ஆகவே, நீங்கள் அனைவரும் ஞானவான்களாகவும், அறிவில் மூப்பர்களாகவும் இருங்கள்; அறிவுகளில் யாரும் குழந்தைகளாக இருக்க வேண்டாம், மாறாக 'தேவனுடைய சித்தம் என்னவென்று, அது நன்மையானதும் பிரியமானதும் பரிபூரணமானதும் என்னவென்று உணர்ந்து' (ரோமர் 12:2), அதன் வழிகாட்டுதலின்படி வாழுங்கள்.

54. கடவுளை மகிழ்விக்கப் பாருங்கள்; உங்களை நீங்களே மகிழ்விக்கப் பார்க்காமல், ஒருவரையொருவர் கவனித்துக் கொள்ளுங்கள்; உங்களைப் பற்றி நீங்களே அறிவார்ந்தவர்களாக எண்ணிக் கொள்ளாதிருங்கள்; ஒரே மனத்தினராக இருங்கள்

54. 1) தேவனைத் திருப்திப்படுத்தப் பிரயாசப்படுங்கள்; உங்களைத் திருப்திப்படுத்திக் கொள்ளாமல், ஒருவரையொருவர் கவனித்துக் கொள்ளுங்கள்; நீதியுள்ளவர்களாக எண்ணிக் கொள்ளாதிருங்கள்; ஒரே சிந்தையுள்ளவர்களாக இருங்கள். – 2) துறவற வாழ்க்கைக்கு உழைப்பு, குறிப்பாகத் தாழ்மை தேவைப்படுகிறது; எதிர்காலத்தில் ஓய்வு உண்டு, ஆனால் இங்கும் உழைப்பின் பலன் உண்டு; மேலும் எல்லா மடங்களும் உழைப்பினால் தான் வாழ்கின்றன; நீங்கள் எங்கு சென்றாலும், அமைதியாகவும், பணிவோடு இதற்குக் கீழ்ப்படிந்தும் வாழுங்கள். – 3) சகோதரர் பாச்சோமியஸ் காலமானார்; அவரது நற்பண்புகளை நினைவுகூருங்கள்: அவரது அடக்கம், அவரது சுயக்கட்டுப்பாடு, புன்னகையாகக் கூட வெளிப்படாத அவரது சிரிப்பு—அதுவும் எப்போதாவது மட்டுமே... அவரது நிதானம்... மற்றும் அவரது முன்மாதிரியைப் பின்பற்றுங்கள். நம்மிடையே தகுதியானவர்களை எழுப்பும் கடவுளுக்கு நான் நன்றி செலுத்துகிறேன். [1, 59]

10. கடவுள் நம்மிடம் கோருவது இதுதான் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்: நித்திய ஜீவனைப் பெறும் நம்பிக்கையில், இந்த நிகழ்காலத்தில் துறவு நெறியிலான தியாகத்திற்கு நம்மை உட்படுத்திக்கொண்டு, அவருக்குப் பிரியமான விதத்தில் நாம் வாழ வேண்டும். ஆகவே, தம்முடைய நியாயத்தீர்ப்புகளில் பயங்கரமானவரைப் பயந்து, ஒருவரையொருவர் நோக்கி நன்றாய் நடவுங்கள்; உங்கள் இச்சைக்குரிய விருப்பங்களை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக வைத்து, ஒருவரையொருவர் உங்கள் இச்சைகள் பக்கம் இழுக்காதிருங்கள். – உங்கள் மத்தியில் நடக்கும் விவாதங்களில் நீங்கள் சண்டை போடுபவர்களாக இருப்பதாக நான் அறிந்தேன்; அனைவருக்கும் நன்மை பயப்பதைப் பற்றி பகுத்தறியாமலும், அதைத் தேடாமலும், ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்த விருப்பத்தின்படி தங்கள் இன்பத்திற்காகச் செயல்படுகிறீர்கள். மேலும் இதில், ஒரே உடலின் உறுப்புகளாக ஒருவருக்கொருவர் அக்கறை கொள்ள வேண்டும் என்ற அப்போஸ்தலரின் கட்டளையை நீங்கள் நிறைவேற்றவில்லை (1 கொரி. 12, 25–26). நீங்கள் அனைவரும் நல்லது என்னும் விஷயத்தில் உடன்பட்டால், உங்கள் நிலை சாதகமாக இருக்கும்; ஆனால் உங்கள் சிந்தனையில் பிளவுபட்டு, அதன் விளைவாக சுயநலவாதிகளாகவும், உங்கள் பார்வையில் புத்திசாலிகளாகவும் இருந்தால், நீங்கள் தீர்க்கதரிசனத்தின் 'ஐயோ!' என்பதன் கீழ் வருகிறீர்கள். ஏனெனில், மிகவும் புலமைமிக்க ஏசாயா கூறுகிறார்: 'தங்கள் பார்வையில் புத்திசாலிகளாகவும் தங்கள் கண்ணுக்குத் தெரிந்தவர்களாகவும் இருப்பவர்களுக்கு ஐயோ!' (ஏசா. 5:21). எந்த விஷயத்திலும் பிடிவாதமாக இல்லாதவரும், தன் சொந்தப் புரிதல் அல்லது முடிவின்படி பேசாமலும் செயல்படாமலும், மாறாக உடனடித் தேவைக்கேற்ப வாழ்பவருமே நன்கு வாழ்கிறார். நீங்கள் அப்படிப்பட்டவர்களாக இருந்தால், நீங்கள் ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிட மாட்டீர்கள், உங்களுக்கிடையே மோதல்களையோ, ஆணவத்தையோ, ஏளனத்தையோ அனுமதிக்க மாட்டீர்கள். ஆரம்பத்தில் எருசலேமில் எத்தனை விசுவாசிகள் இருந்தார்கள்; இருப்பினும், எழுதப்பட்டபடி, அவர்கள் ஒரே இதயமும் ஒரே மனமும் கொண்டிருந்தார்கள், மேலும் யாருக்கும் சொந்தமாக எதுவும், விருப்பமோ அல்லது உடைமைகளோ இல்லை.

11. என் பிள்ளைகளே! ஒரு துறவியின் வாழ்க்கை பலபக்கமும் கடினமானது; அது வியர்வை மற்றும் பொறுமையைக் கோருகிறது, ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பணிவைக் கோருகிறது. புனிதத் தந்தையர்களின்படி, இந்த நற்பண்பால் தனித்து நிற்கிறவன் வீழ்ச்சியிலிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறான், மேலும், சுத்திகரிக்கப்பட்ட தங்கத்தைப் போல, ஒவ்வொரு பணிகளுக்கும் பொருத்தமானவனாக, மிகுந்த மதிப்புமிக்கவனாக இருக்கிறான். உங்கள் கடமைகளில் நீங்கள் சோர்வுறும் வரை உழைக்கிறீர்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும். இங்கே உங்கள் வாழ்க்கையை வாழ்ந்து முடித்த பிறகு, தேவன் உங்களுக்கு இரக்கத்தையும், வரும் வாழ்வில் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கையையும் அருள்வாராக. ஆனால் இங்கேயே கூட, நமது உழைப்பின் பலன்களை நாம் காண்கிறோம்; அவை நமது உடல்களுக்கு ஆறுதலையும் ஓய்வையும் அளிக்கின்றன. மேலும், உறுதியாக நம்புங்கள், வாழ்க்கைக்குத் தேவையானதைப் பெறுவதற்கு நாங்கள் மட்டும் எங்கள் உழைப்பின் மூலம் அல்ல; ஒவ்வொரு மடமும் அதன் வாழ்க்கையை உழைப்பின் மூலமும் வியர்வையின் மூலமும் தக்கவைத்துக் கொள்கிறது. ஏனெனில், நம் முன்னோரிடம், 'உன் முகத்தின் வியர்வை சிந்த உன் அப்பத்தை உண்பாய்' (ஆதியாகமம் 3:19) என்று சொன்ன நம் உண்மையான கடவுளின் வார்த்தையை நாம் பொய்யாக்க முடியுமா? எந்த வகையிலும் இல்லை. இந்த வாழ்க்கைச் சட்டத்திற்குத் தாழ்மையுடன் அடிபணியುವவர், கடவுளின் வழியில் நன்கு நடக்கிறார். உங்களுக்கு ஆறுதலாகவும் வலிமையாகவும் நமது தந்தையின் ஆசீர்வாதம் உள்ளது. தகுதியற்றவனாக இருந்தாலும், என் தாழ்மையின் மனப்பூர்வமான பிரார்த்தனையும் உங்களுக்கு உள்ளது, அதன் மூலம், நீங்கள் ஒருவருக்கொருவர் சமாதானம், பொறுமை, அன்பு மற்றும் நேசத்தில் பாதுகாக்கப்படவும், உங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் இந்த உடலை விட்டுப் பிரியும் நேரம் வரும்போது, தெளிவான மனசாட்சியுடனும் நல்ல நம்பிக்கையுடனும் இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து அடுத்த வாழ்க்கைக்குச் சென்று, அங்கே உங்கள் நித்தியமான மற்றும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வெகுமதியைப் பெறவும், நான் இரக்கமுள்ள கடவுளிடம் தினமும் மன்றாடுகிறேன்.

12. நேற்று நமது சகோதரர் பச்சோமியஸ் காலமானார். இந்த மனிதரின் நற்பண்புகளை நினைவு கூருங்கள், அவர் எவ்வளவு பணிவாக இருந்தார், மற்றும் எந்த அளவிற்கு அவர் தன்னை அடக்கி ஆண்டார் என்பதை: ஏனெனில், எங்கள் தந்தை சொல்வதுண்டு, அவர் தோட்டக்காரராக இருந்தபோது, உணவில் பரிமாறப்பட்டதைத் தவிர, மிகச் சிறிய பழத்தைக் கூட அவர் தொட அனுமதிக்க மாட்டார்; மேலும், மற்றவர்களிடமிருந்து நான் கேட்டதன்படி, யாரும் அவரைப் பசியாறிக் குடி என்று சந்தேகிக்கக் கூடாதென்று, உணவுக்கு வெளியே உண்ணுவதற்காக ஒதுக்கப்பட்டதைக் கூட அவர் தோட்டத்தில் சாப்பிட மாட்டார். அவர் ஒருபோதும் சிரித்ததில்லை, புன்னகையைத் தாண்டி ஒருபோதும் சென்றதில்லை என்பதும், எப்போதும் கடுமையான சுயக்கட்டுப்பாட்டையும், நிதானமான குணத்தையும் பேணினார் என்பதும் நம் அனைவருக்கும் தெரியும். மேலும், நீங்கள் அறிந்தபடி, இரவும் பகலும் உழைத்து, கடவுளின் உண்மையான அயராத சேவகராகத் திகழ்ந்த அவர், பேரின்பத்தில் இறைபதம் அடைந்தார். அவருக்கு மிகுந்த மரியாதையுடன் வணக்கம் செலுத்துவதை ஒருபோதும் நிறுத்தாதீர்கள். ஆனால் அவருடைய நற்பண்புகளைப் பின்பற்றவும் பாடுபடுங்கள், அதனால் உங்கள் ஒவ்வொருவரும் இங்கிருந்து பிரியும்போது, நல்ல நினைவுகளையும், சகோதரத்துவம் முழுவதற்கும் ஒரு அறிவுறுத்தும் முன்மாதிரியையும் விட்டுச் செல்ல முடியும்; ஏனெனில், உங்கள் மறைவுக்குப் பிறகு நீங்கள் எப்படி நினைவுகூரப்பட விரும்புகிறீர்கள் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் சக்தி உங்கள் கைகளில்தான் உள்ளது. ஒருவர் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர், ஒரு புனிதர், ஒரு மரியாதைக்குரியவர் அல்லது வேறு ஏதேனும் பெயரில் மதிக்கப்பட விரும்பினாலும், அவர்கள் இங்கிருக்கும்போதே அதற்கேற்ப தங்களைத் தயார்படுத்திக் கொண்டால் அது சாத்தியமாகும்; மேலும், இதை விரும்பியும் அதற்கேற்ப தங்களை நிரூபித்துக் கொண்டவர்களின் உதாரணங்கள் காட்டுவது போல, இதற்கு எந்தவொரு கடக்க முடியாத தடையும் இல்லை, எந்த இயலாமையும் இல்லை. நீங்களும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர், தேவதையைப் போன்றவர், மற்றும் கடவுளுக்குப் பிரியமானவர் என்று அழைக்கப்பட விரும்புவீர்கள்; நமது சொந்த விருப்பங்களைத் தவிர்த்து, ஒவ்வொரு நற்செயலையும் செய்ய நம்மை நாமே கட்டாயப்படுத்திக் கொள்வதில் மகிழ்ச்சி கண்டால், மற்றும் எல்லா விஷயங்களிலும் பணிவாக இருக்கத் தேர்ந்தெடுத்தால், இது நம்மையும் சேரும். நீங்கள் அவ்வாறே இருக்கிறீர்கள் என்றும், அவ்வாறே இருப்பீர்கள் என்றும் நான் உறுதியாக நம்புகிறேன் – மேலும் உங்களில் பலர் எங்கள் மடாலயத்திற்கு, கடவுளுக்கு வழங்கப்படும் மரியாதைக்குரிய காணிக்கைகளாக ( ) அர்ப்பணிக்கப்படுகிறீர்கள். என் பெரும் தகுதியின்மை இருந்தபோதிலும், கடவுள் எனக்கு இத்தகைய சகோதரர்களை வழங்கியதற்காக நான் வியப்பிலும் எல்லா ஆறுதல்களிலும் நிறைந்துள்ளேன், – நான் கூறத் துணிகிறேன் – அவர்கள் பழையவர்களிடம் எதிலும் குறைவில்லாதவர்கள், ஆனால் அவர்களைப் போலவே, உலகத்தைத் துறந்து, கீழ்ப்படிதலுக்குத் தங்களை ஒப்புக்கொடுத்து, மரணமடையும் வரை தேவனுடைய நாமத்திற்குத் தங்களை அர்ப்பணித்தவர்கள். இந்தக் கடைசி நாட்களில் தம்முடைய அத்தகைய தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்களை அழைத்து வெளிப்படுத்திய தேவனுக்கு நன்றி! ஏனெனில், எல்லா இடங்களிலும், பூமி முழுவதும் அவருக்குப் பிரியமானவர்கள் பலர் உள்ளனர். 'தேவனுக்குப் பயபக்தியுடன் சேவை செய்யுங்கள், நடுங்கத்துடன் அவருக்கு முன்பாக மகிழ்ச்சியடையுங்கள்' (சங். 2:11). அவரைத் தேடுங்கள், அப்பொழுது நீங்கள் அவரைக் காண்பீர்கள்—உங்களுக்குப் பரலோக ராஜ்யத்தைக் கொடுப்பவராகிய அவரை.

55. அவர் ஆர்வமுள்ள ஊழியர்களுக்குத் தம்முடைய அன்பை வெளிப்படுத்துகிறார், மேலும் அவர்கள் ஆன்மீக முயற்சிகளிலும் துறவறப் பணிகளிலும் ஆர்வமாக இருக்க வேண்டும் என்று கேட்கிறார்

55. 1) அவர் ஆர்வமுள்ள ஊழியர்களுக்குத் தனது கருணையை வெளிப்படுத்துகிறார், மேலும் ஆன்மீக முயற்சிகளிலும் துறவறப் பணிகளிலும் ஆர்வமாக இருக்குமாறு அவர்களை ஊக்குவிக்கிறார். – 2) உங்கள் கடமைகளை விரைந்து செய்யுங்கள், ஒருவரையொருவர் ஊக்குவித்து, மேலும் அழைப்புக்காகக் காத்திருக்காமல் செய்யுங்கள்; உங்கள் உணர்ச்சிகளை வெல்லுங்கள், அவைகளால் காயப்பட்டாலும், நல்ல வீரர்களின் வெகுமதியிலிருந்து நீங்கள் பறிக்கப்பட மாட்டீர்கள். – 3) மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்ல, விலங்குகளுக்கும் கருணை காட்டுங்கள். – 4) உங்கள் உடைமைகளைப் பத்திரமாகப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள் – கிழிந்த துணிகள் மற்றும் மரக்கட்டைத் துண்டுகள் கூட. – 5) மரணத்திற்கு எப்போதும் தயாராக இருங்கள்; தண்ணீர் உள்ளே வராமல் இருப்பதை உறுதிசெய்யக் கண்காணித்தபடியே கப்பலில் பயணம் செய்யுங்கள்... இது புலன்கள் மூலம் வரும் சோதனை. [1, 63]

13. புனித பேஸ்லியன் மகான் கூறினார்: எல்லாம்-நன்மையுள்ள கடவுள் நமக்கு பேச்சு என்ற வரத்தை அளித்தார், அதன் மூலம் நாம் ஒருவருக்கொருவர் நமது இதயங்களின் ஆலோசனைகளையும் எண்ணங்களையும் வெளிப்படுத்தலாம். ஆகவே, என் தாழ்மையின் உள்ளத்தில் உள்ளதை உங்களுக்கு வெளிப்படுத்துகிறேன்—நான் என் பல பாவங்களின் காரணமாக இழிந்தவனாக இருந்தாலும், என் சொந்த பலவீனத்தையும் என் சூழ்நிலையின் ஆபத்தையும் ஒதுக்கி வைத்து, என் முழு அக்கறையையும் உங்களை நோக்கித் திருப்புகிறேன்; நான் உங்களுக்காகப் பயந்து நடுங்குகிறேன், மேலும் உங்கள் பொருட்டு எல்லாவற்றிலும் பாடுபடுகிறேன். ஏனெனில், உங்களில் யார் தன் இரட்சிப்பை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகக் கருதுகிறாரோ, அவர் என் பிள்ளையல்ல, மாறாக என் ஆண்டவர், என் எஜமானர் மற்றும் என் தந்தை – மேலும் நான் ஆவியில் அவருடைய காலடியில் சிரம்பணிகிறேன்; யார் தன் வேலையைச் செய்வதில் தீவிரமும் விடாமுயற்சியும் கொண்டிருக்கிறாரோ, அவர் என் வலிமையும் என் கோட்டையும் ஆவார்; யார் அமைதியாகவும், தாழ்மையுடனும், ஞானத்துடனும் இருந்து, தேவ வார்த்தைகளுக்கு நடுங்குகிறாரோ, அவர் என் ஆத்துமாவும், என் இருதயமும், என் மனமுமாயிருக்கிறார். ஆனால், ஒன்றும் செய்யாதவர்களால் நான் புண்படுகிறேன்; தெய்வீகமான பவுலின்படி (2 தெச. 3:10) 'உண்ணத் தகுதியற்றவர்களாக' இருப்பவர்களால் கூட; அவ்வாறே மந்தகுணம் கொண்டவர்களால், சோம்பேறிகளால், முணுமுணுப்பவர்களால், தூக்கக் கலக்கத்தில் இருப்பவர்களாலும், வேலையில் இருக்கும்போது தூங்குகிறவர்களாலும் நான் புண்படுகிறேன். ஆகவே, என் பிள்ளைகளே மற்றும் சகோதரர்களே, பரலோகத்திற்கு இட்டுச்செல்லும் பாதையில் என்னுடன் பயணம் செய்யும் தோழர்களே, நீங்கள் எழுந்து நிற்கும்படி நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஆன்மீகப் பணிகளில் உங்களைத் தீவிரமாகவும் உறுதியாகவும் அர்ப்பணித்துக் கொள்ளுங்கள்; நெருப்பைப் போல ஆர்வத்துடன் கனன்று, இரவு நேரத் திருப்பாட்டுப் பாடலுக்கும் பகல் நேர ஜெபங்களுக்கும் விரைந்து செல்லுங்கள்; பின்னர், புனித பேஸ்கி மாபெரும்வர் கட்டளையிட்டபடி, முடிந்தவரை அதிகாலையில் எழுந்து, சூரியன் எவரையும் படுக்கையில் காணாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்து, உங்கள் கவனத்தை உடல் சார்ந்த பணிகளில் திருப்பவும்; பகலின் வெப்பமான நேரங்களில், நீங்கள் ஒரு குட்டித் தூக்கம் கொள்ளலாம், ஆனால் ஒரு மணி நேரம் போதும், முடிந்தவரை விரைவில் மீண்டும் எழுந்திருக்கவும். – தெய்வீக நற்செய்திகளில் எழுதப்பட்டுள்ளதை நீங்கள் கேட்கிறீர்கள்: 'விடியற்காலையில் பெண்கள் கல்லறைக்கு வந்தார்கள்' (லூக்கா 24:1); 'மிகவும் விடியற்காலையில் பேதுருவும் யோவானும் வெளியே சென்றார்கள்' (யோவான் 20:24); 'நள்ளிரவில்' பவுலும் சிலாஸும் ஜெபிக்க எழுந்தனர் (அப்போஸ்தலர் 16:25), சங்கீதங்களில் (118:62) பாடப்பட்டதைப் பின்பற்றி? மேலும் பவுல் தன்னைப் பற்றி வேறு என்ன கூறுகிறார்? – "உங்களில் யாருக்கும் பாரமாக இராதபடிக்கு இரவும் பகலும் பாடுபட்டோம்" (1 தெச. 2:9). நீங்கள் பார்க்கிறீர்களா? – இதோ இருக்கிறார் அப்போஸ்தலன், நற்செய்தியின் பிரசங்கி, 'மனிதர்களைப் பிடிக்கும் மீனவர்', அவர் வார்த்தையின் மூலம் அத்தகைய ஊழியம் செய்த பிறகு, உடல் உழைப்பை நாடி, தேவனுக்குக் கீழான வாழ்க்கை வாழ்வதற்கான ஒரு முன்மாதிரியை நமக்குக் காட்டுகிறார்.

14. 'மறந்துவிடும் வார்த்தையைக் கேட்பவர்களாக' (யாக்கோபு 1:25) இருக்காதீர்கள், மாறாக சட்டத்தைச் செயல்படுத்துபவர்களாகவும், தெய்வீக ஆலோசனையின்படி நமக்கு அறிவிக்கப்பட்டதை நிறைவேற்றுபவர்களாகவும் இருங்கள். – ஒருவருக்கொருவர் போட்டியிடுங்கள், ஒருவரையொருவர் ஊக்குவியுங்கள். இணைந்து கீழ்ப்படிவதில் மற்றவர்களை விட யார் விரைவானவர்? கட்டளையிடுபவரிடமிருந்து இரண்டாவது வார்த்தைக்காகக் காத்திருக்காதவரே. பணிவில் யார் பெரியவர்? முதல் வார்த்தையிலேயே மன்னிப்புக் கேட்டு, விழுந்து வணங்கி, ஒவ்வொரு அவதூற்றையும் பொறுத்துக்கொள்பவரே. நீங்கள் அப்படிப்பட்டவர்களாக இருந்தால், நீங்கள் மகிழ்ச்சியடைகிறீர்கள், ஆனந்திக்கிறீர்கள் என்பதையும், பற்றின்மை என்ற நம்பிக்கையால் உயர்த்தப்படுகிறீர்கள் என்பதையும், பரலோக ஆனந்தத்திற்கான எதிர்பார்ப்புகளால் உயரே பறக்கிறீர்கள் என்பதையும், ஆன்மாவில் தூய்மையாகவும், பொறாமை இல்லாமலும், உணர்ச்சிகளுக்கு ஆளாகாமலும் இருக்கிறீர்கள் என்பதையும் நான் நன்கு அறிவேன்: ஏனெனில், நீங்கள் இச்சைகள் தரும் குத்தல்களையும் கூச்சல்களையும் அனுபவித்தாலும், அத்தகைய ஆன்மீகப் புண்ணியங்களைக் கவசமாக அணிந்து, உங்கள் மீது பாயும் பேய்களை விரட்டுகிறீர்கள். உண்மையில், வெற்றி பெறுகையில் கூட காயமடையாத வீரர் யார்? மேலும், பாவத்தால் கொல்லப்படாதவராக இருந்தால் மட்டும் போதும், காயங்களால் மூடப்பட்டிருந்தாலும், பரலோக ராஜா அவரை முடிசூட்டத் தவற முடியுமா?

15. 'உங்கள் பரலோகப் பிதா இரக்கமுள்ளவராக இருப்பதுபோல, நீங்களும் இரக்கமுள்ளவர்களாயிருங்கள்' (மத்தேயு 6:36). 'துன்மார்க்கரின் கர்ப்பப்பைகள் இரக்கமற்றவை; ஆனால் நீதிமான்கள் தங்கள் கால்நடைகளின் ஆன்மாக்களுக்கு இரக்கம் காட்டுகிறார்கள்' என்று எழுதப்பட்டுள்ளது (நீதிமொழிகள் 12:10). முதலில், ஒருவருக்கொருவர் கருணை காட்டுங்கள், பின்னர் விலங்குகளுக்கும் காட்டுங்கள்; அவற்றை உணவின்றியும் நீரின்றியும் விடாதீர்கள், மாறாக, தகுந்த நேரத்தில் அவற்றுக்கு உணவளித்து, நீர் அருந்த அழைத்துச் செல்லுங்கள். கால்நடைகள் துறவிகளுக்குச் சொந்தமானவை என்பதற்கு இதுவே தெளிவான அடையாளம்: அவை நன்கு ஊட்டப்பட்டு வலிமையாக இருக்கும்போது; ஆனால் அப்படியில்லையென்றால், அவை மடாலயத்திற்குச் சொந்தமானவை அல்ல, மாறாக தீயவர்களாகவோ அல்லது முட்டாள்களாகவோ இருக்கக்கூடிய பொதுமக்களுக்குச் சொந்தமானவை.

16. உங்கள் வாழ்க்கை முறையின் விதிகளை மிகச் சிறிய விவரம் வரை கடுமையாகக் கடைப்பிடிப்பவர்களாக உங்களைக் காட்டிக்கொள்ளுங்கள். மற்ற விஷயங்களில் இந்த விதிகளுக்கு உண்மையாக இருக்க நீங்கள் எவ்வளவு ஆர்வமாக இருக்கிறீர்களோ, அவ்வாறே பொருட்களின் விஷயத்திலும் அவற்றைக் கடைப்பிடியுங்கள்: காய்கறிகளைத் தற்செயலாக வீசாதீர்கள், பழங்கள் வீணாகவும் விடாதீர்கள்; ஒரு பைடன் அளவை விடப் பெரியதாக இல்லாத பழைய துணிகள் அல்லது துண்டுகளைக் கூட நீங்கள் அருவருப்பாகப் பார்க்க வேண்டாம்; ஆடைகளைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம். ஏனெனில், கெரொண்டிகாவில் எழுதப்பட்டுள்ளபடி, ஒரு துறவி மூன்று நாட்கள் வாயிலுக்கு வெளியே வைக்கப்பட்டால் யாரும் எடுத்துக்கொள்ளாத அத்தகைய ஆடைகளை—[85] —அணிய வேண்டும் என்றால், தன் தோள்களில் இருக்கும்போதே வேறு எந்த ஆடையை ஒருவன் அருவருப்பாகப் பார்க்க முடியும்? மேலும் நான் இதைப் பற்றி மட்டுமல்ல, எந்த மரக்கட்டையையும் புறக்கணிக்காதீர்கள், வீணாக எரிக்காதீர்கள், அல்லது ஏதேனும் பயன்பாட்டிற்கு இன்னும் பயனுள்ளதாக இருக்கக்கூடிய மரப்பலகைத் துண்டுகளையும் அப்படிச் செய்யாதீர்கள்; ஒயின் சிந்தாதீர்கள், எண்ணெயை ஊற்றாதீர்கள். ஐயோ! இது என்ன விதமான நடத்தை?

17. இந்த உடலிலிருந்து விடுவிக்கப்படுவதற்காக ஒவ்வொரு நாளும் காத்திருங்கள். – அப்போது நாம் கர்த்தருடைய பயங்கரமான முகத்தைக் காண்போம். – இக்காரணத்திற்காக, 'பகலும் இரவும் கண்ணீர் உன் உணவாகட்டும்' (சங். 41:4), இதை நினைத்து, உங்கள் இருதயத்தை அவர்முன் ஊற்றுங்கள். மேலும், நீங்கள் 'ஆனந்தக் கூச்சல்களுக்கு மத்தியில், தேவனுடைய ஆலயத்திற்குள், அற்புதமான வாசஸ்தலத்திற்குள் பிரவேசிப்பீர்கள்' என்று நான் நம்புகிறேன், இது பரலோகத்தில் கொண்டாடுபவர்களின் ஆன்மீக 'ஒலி எதிரொலியாக' இருக்கும் (சங். 41:5). ஆகவே, துக்கத்திற்கு இடங்கொடுக்காதீர்கள் அல்லது உங்கள் உணர்ச்சிகளால் கலங்காதீர்கள், அவை உங்களை மிகவும் கிளர்ந்தெழச் செய்தாலும்; மாறாக, உங்கள் ஆன்மாவின் பாய்மரத்தை ஏற்றி, ஒரு மகிழ்ச்சியான இதயத்துடன் உங்கள் பயணத்தைத் தொடருங்கள், மேலும் நமது பிதாவின் ஜெபங்களால் வழிநடத்தப்பட்டு, இந்த வாழ்வின் பரந்த மற்றும் புயல் வீசும் கடலைக் கடக்கப் பாடுபடுங்கள். இந்தச் செயல்பாட்டில், தீய நீர் உள்ளே நுழைந்துவிட்டால்—அது சிறிய விரிசல்கள் வழியாகவோ, புலன்கள் வழியாகவோ, நீங்கள் பேரார்வத்துடன் பார்க்கும்போது பார்வை வழியாகவோ, தற்செயலாகக் கூட, அல்லது இனிமையான பேச்சையோ இசையையோ கேட்கும்போது செவிப்புலன் வழியாகவோ, அல்லது அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட உடலின் நறுமணத்தாலோ அல்லது ஏதேனும் நறுமணத் தைலத்தாலோ நாற்கரணப் புலன் வழியாகவோ, – அல்லது சுவை உணர்வினால், ஒருவர் ஏதேனும் சுவையான பதார்த்தத்தை உண்டு மகிழும்போது, அல்லது தொடு உணர்வினால், அது வேண்டுமென்றோ அல்லது தற்செயலாகவோ, ஒருவர் தன் உடலையோ அல்லது பிறர் உடலையோ தொடும்போது, ஒருவரைப் பிணைக்கைதியாக்கிவிடும்போது – அப்படிப்பட்ட ஒன்று நடந்தால், அறிக்கை மற்றும் கண்ணீரின் மூலம் அதை விரைவில் வெளியேற்றுங்கள். ஆசை மிகக் கடுமையாக வீசினால், நீர் பாயை இறக்க வேண்டும், அதாவது உண்மையான பணிவை மேற்கொள்ள வேண்டும்; கயிறு—அதாவது, பொறுமையின் வலிமை—அறுந்துவிட்டால், மனவலிமையை மீண்டும் பெறுவதன் மூலம் இதை கூடிய விரைவில் சரிசெய்ய வேண்டும். இவ்வாறு செயல்படுவதன் மூலம், நீர் நற்பண்புகள் நிறைந்து, புயல் இல்லாத நித்திய வாழ்வின் துறைமுகத்தை பாதுகாப்பாக அடைவீர்.

56. பாவ நாட்டங்கள் மற்றும் பழக்கவழக்கங்களின் எச்சங்கள் காரணமாக, தொடக்க நிலையில் உள்ளவர்கள் வலுவான சோதனைகளை எதிர்கொள்கின்றனர்

56. 1) பாவ நாட்டங்கள் மற்றும் பழக்கவழக்கங்களின் எச்சங்கள் காரணமாக, தொடக்க நிலையில் உள்ளவர்கள் வலுவான சோதனைகளை எதிர்கொள்கின்றனர். – 2) உலகியல் வாழ்க்கையுடன் ஒப்பிடும்போது, நமது வாழ்க்கை முறை, நாம் இப்போது கொண்டிருப்பவற்றாலும், நாம் நம்பி எதிர்பார்க்கும் எதிர்கால நன்மையாலும் மேன்மைமிக்கது. – 3) புறத்திலிருந்தோ, அல்லது மாம்ச மற்றும் உணர்ச்சிகளிலிருந்தோ சோதனைகள் எழும்போது, உறுதியாக நின்று, நீங்கள் வெற்றி பெறும் வரை போராடுங்கள். – 4) வலது மற்றும் இடது பக்க எண்ணங்கள் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன, மேலும் பிந்தையதை எதிர்த்து, முந்தையதில் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்று பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. [1, 64]

18. உங்களில் சிலர் சறுக்கி விழுந்தாலும், மற்றவர்கள், குறிப்பாக சமீபத்தில் மடாலயத்தில் நுழைந்து இன்னும் தங்கள் சோதனைக் காலத்தில் இருப்பவர்கள், நம்மை விட்டு முற்றிலும் விலகிச் சென்றாலும் ஆச்சரியப்பட வேண்டாம். அவர்களுடைய உள்ளத்தில் நிலைத்திருக்கும் தீய குணங்களாலும் நாட்டங்களாலும் - சோம்பல், உலகியல் மற்றும் பாவப் பழக்கங்கள் - அவர்கள் கிறிஸ்துவின் இலகுவான நுகத்தைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல் போவதால், அவர்கள் 'தங்கள் வாந்தியிடமே திரும்பும் நாய்களைப் போல' (1 பேதுரு 2:22) திரும்பிச் செல்கிறார்கள். கர்த்தருடைய வார்த்தை பொய்யல்ல: அவருடைய பிதா பிரியமாயிருக்கிற ஆட்டுக்கூட்டம் சிறியது (லூக்கா 12:32)—சிறிய வாசல்வழியும் கடினமான பாதையும் வழியாகச் சீயோன் மலைக்குள் பிரவேசிக்கிறவர்கள் சிலரே (மத்தேயு 7:13–14), அது... 'ஒருவன் தன் தகப்பனையும் தாயையும், மனைவியையும் பிள்ளைகளையும், சகோதரர்களையும் சகோதரிகளையும்—ஆம், தன் உயிரையும் கூட—வெறுக்கவில்லை என்றால், அவன் என் சீடனாக இருக்க முடியாது' (லூக்கா 14:25).

19. நமது தேவதையின் வாழ்க்கையின் உருவம் பெரியதும் உன்னதமானது; உலகின் தாழ்ந்த வெறுமையிலிருந்து கர்த்தரால் இதற்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, கர்த்தரின் அழைப்பின் பேரில் ஓடிவந்து, மனதின் தியானத்தின் மூலம் இக்கணத்தில் இருந்து பரலோக ராஜ்யத்தைக் காணும் நம்பிக்கையுடன், இந்த மிக உயர்ந்த வாழ்க்கை நிலையை அடைந்தவர் பாக்கியவானாகிறார். ஏனெனில், தாழ்ந்த உலகில் இருளும் மங்கலும் இருக்கிறது; மேலும், நித்தியமும் அழிவில்லாததும், சொல்லொணாத் துதிக்க முடியாததுமான ஆசீர்வாதங்களுக்குப் பதிலாக, வீணானதையும், அழிந்து போவதையும், நிலையற்றதையும், இந்த உலக வாழ்வில் மட்டுமே இன்பம் தருவதையும் தேர்ந்தெடுக்கும் ஒவ்வொரு நபரும், இரவு நேரப் போரில் இருப்பவரைப் போன்றவர்: அடியులు எங்கிருந்து அல்லது எப்படி வருகின்றன என்பதையும், துன்பச் சூழ்நிலைகள் எங்கிருந்து அல்லது எப்படி அலைகளைப் போல ஒன்று கூடித் தம்மைத் தாக்குகின்றன என்பதையும் அவர் அறியார், காண்பார்மில்லை. இதைக் கண்டுணர்ந்த எவரும், சாத்தானின் வலைகளில் சிக்கிக்கொண்ட இந்தக் கூட்டத்திலிருந்து விடுபட்டு, ஒரு பறவையைப் போல உயரே பறந்து, இறைபக்தி நிறைந்த வாழ்க்கையின் மனப் மலையில் ஏறுகிறார்; தன்னை வேட்டையாடும் வேட்டையாளி—சாத்தான்—தனக்குக் கீழே ஏளனம் செய்யப்பட்டு, காலடியில் நசுக்கப்படுகிறான். இவ்வாறு கூறும் ஆண்டவரின் வார்த்தையின்படி இது நிகழ்கிறது: 'இதோ, நான் உங்களுக்குப் பாம்புகளையும் தேளங்களையும், சத்துருவின் சகல வல்லமையையும் மிதிக்க வல்லமையைக் கொடுக்கிறேன்' (லூக்கா 10:19). ஆகவே, துறவு வாழ்க்கையின் முழுமையான கவசத்தை அணிந்துகொண்டு, அவர் மீது காலடி எடுத்து வையுங்கள், மேலும் அவனது பல தலைகளையும் அவனது எல்லாப் பெருமைமிக்க, போர்க்குணமிக்க சக்தியையும் நசுக்குங்கள். இதுவே பரிசுத்த ஆவியினால் உங்கள் குமாரத்தன் நிலைக்குச் சாட்சி பகர்கிறது, மேலும் உங்களைத் தேவனுடைய குமாரராக மாற்றுகிறது.

20. உங்களுக்கு நேரிடும் எதனாலும் சிறிதும் அசைந்து போகாதிருங்கள்; அது உங்கள் தெய்வபக்திக்கு ஒரு சோதனையாகும். உள் அல்லது வெளிப் போராட்டங்கள் எழும்போது மனந்தளர்ந்து போகாதிருங்கள், மாறாக உங்கள் பொறுமையின் மூலம் கிரீடங்களுக்குத் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்படலாம் என்ற அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையுடன், இரத்தம் சிந்தும் வரையிலும் உங்கள் நிலையில் உறுதியாக நில்லுங்கள். உங்களுக்கு எதிராகப் போர் தொடுக்கும் சூழ்ச்சி செய்யும் பாம்பை நீங்கள் எதிர்க்கும்போது தைரியமாக இருங்கள். மாம்சத்தின் கலகங்களை நீங்கள் அறிவீர்கள்; பரிசுத்த ஆலயத்திற்கு, அதாவது உங்கள் நற்குணமுள்ள ஆன்மாவுக்கு எதிரான இந்த உள் கிளர்ச்சிகளை நீங்கள் அறிவீர்கள்; வெளிப்படியாக ஆட்டுத்தோல் போர்த்துக் கொண்டு, உள்ளுக்குள் எல்லாவற்றையும் தீய நோக்கத்துடன் அழிக்கும் இந்த அரேபிய ஓநாய்களால் ஏற்படும் பயங்களையும் நீங்கள் அறிவீர்கள்: பரிசுத்த நற்செய்தியின்படி, அவற்றின் கனிகளால் அவற்றை அறிந்து, உங்கள் உறுதியில் நிலைத்திருங்கள்.

21. கடவுள் மீதான அன்பு, கற்பு, மரியாதை, மனந்திரும்புதல், பொறுமை, மரண நினைவு, இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து வெளியேறுதல், தேவதூதர்களைச் சந்தித்தல், கர்த்தருக்கு முன்பாக நிற்கும் நிலை மற்றும் அவருடைய நியாயத்தீர்ப்பில் கொடுக்கப்பட வேண்டிய கணக்கு போன்ற எண்ணங்கள் உங்களுக்குள் எழும்போது, – இதற்கு நான் மேலும் சேர்ப்பேன், முதலாவதை கடைசி இடத்தில் வைத்து – கீழ்ப்படிதல், பணிவு, தன் சொந்த விருப்பத்தை அடக்குதல், ஏளனத்தைத் தாங்குதல் போன்ற எண்ணங்கள் உங்களுக்குள் எழும்போது, இவை வலது கையின் எண்ணங்கள், பரலோக ராஜ்யத்தின் எண்ணங்கள் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்; அவை அதற்கு ஏறும் வழியை அமைத்து, அதனுடன் பயணிக்கின்றன. இவற்றுக்கு எதிரான எண்ணங்கள் – உலகப் பற்று, பாவத்தின் மீதான அன்பு, இவ்வுலக இச்சைகள், திமிர், வீண் பேச்சு, அதிக தூக்கம், வீண் பெருமை, கீழ்ப்படியாமை, நம்பிக்கையின்மை, சுயவிருப்ப சேவை – மேலும் இந்த ஒவ்வொரு உணர்ச்சிகளையும் நான் ஏன் பட்டியலிட வேண்டும்? – 'நான் அவற்றை எண்ணினால், அவை மணலைப் போலப் பெருகும்' (சங். 138:18). ஆகவே, வலதுபுறத்திற்குச் சொந்தமானதையும் இடதுபுறத்திற்குச் சொந்தமானதையும் அறிந்து, இடதுபுறத்திலிருந்து தப்பி ஓடி அதை விரட்டுங்கள், புனித யாக்கோபு அப்போஸ்தலர் போதிப்பது போல அதற்கு எதிர்த்து நில்லுங்கள்: 'சாத்தானை எதிர்த்து நில்லுங்கள், அவன் உங்களை விட்டு ஓடிப்போய்விடுவான்' (யாக்கோபு 4:7); ஆனால் முந்தையவருடன் உங்களை ஒன்றிணைத்துக் கொள்ளுங்கள், அவருடன் இணக்கமாக இருங்கள், அவருடன் ஐக்கியத்தில் வாழுங்கள், அப்பொழுது அதே திருத்தூதுவர் வாக்குறுதியளித்ததை நீங்கள் பெறுவீர்கள்: 'தேவனுக்கு நெருங்கி வாருங்கள், அப்பொழுது அவர் உங்களுக்கு நெருங்கி வருவார்' (யாக்கோபு 4:8). பெருமை, சுயநீதி அல்லது சுயவிருப்பத்தை எந்த வகையிலும் அனுமதிக்காதீர்கள், ஏனெனில் பிதாவின் வார்த்தை இத்தகைய அனைத்தையும் ஒரு தொடக்கக்காரருக்கு எல்லா வகையான வஞ்சனையின் மூலமாகக் கருதுகிறது. மாறாக, சகோதர அன்பு, எளிமை, நேர்மை, உலகத்திலிருந்து விலகல், பொறுமை, கீழ்ப்படிதல், தெய்வீக ஞானம், பக்தி மற்றும் முழுமையான இறைப்பற்று ஆகியவற்றை எப்போதும் பற்றிக்கொள்ளுங்கள்.

57. நாம் போரில் ஈடுபட்டுள்ளோம்: உங்கள் தளபதியாகிய நான், இந்த வார்த்தைகளால் உங்களை ஊக்குவிக்கிறேன்: உறுதியாக நில்லுங்கள்

57. 1) நாம் போரில் ஈடுபட்டுள்ளோம்: உங்கள் தளபதியாகிய நான், இந்த வார்த்தைகளால் உங்களை ஊக்குவிக்கிறேன்: உறுதியாக நில்லுங்கள். – 2) நமது வீரச் செயல்கள் சிறியவை அல்ல; ஆனால் காணப்படும் காரியங்களை நோக்காமல், காணப்படாத காரியங்களை நோக்கி மகிழுங்கள்: ஏனெனில் பலன் பெரியது. – 3) ஆண்டவர் நமக்காகத் தம்மை ஒப்புக்கொடுத்தார்; நாமும் நமது அணிகளில் உறுதியாக நின்று, அவருக்காக நம்மை ஒப்புக்கொடுப்போம். [1, 65]

22. நாம் ஒரு போரில் ஈடுபட்டுள்ளோம், அது ஒரு கடினமான மற்றும் எளிதில் வெல்ல முடியாத போர். தெய்வீகத் தூதர் என்ன கூறுகிறார்? 'ஏனெனில் நமது போராட்டம் மாம்சத்துக்கும் இரத்தத்துக்கும் விரோதமானதல்ல, பிரபுத்துவங்களுக்கும் அதிகாரங்களுக்கும் இந்த இருண்ட உலகத்தின் ஆதிக்கங்களுக்கும் பரலோக வானங்களில் இருக்கும் பொல்லாத ஆவிக்குரிய சேனைகளுக்கும் விரோதமானதாகும்' (எபே. 6:12). ஒரு இராணுவப் பிரிவின் தளபதி, எதிரியுடன் மோதுவதற்கு முன்பு, தனது கீழ் உள்ள வீரர்களுக்குத் தனது வார்த்தைகளால் ஊக்கமளித்து, பகைவர்களைத் தோற்கடிக்கத் துணிச்சலுடன் முன்னேறிச் செல்ல அவர்களைத் தூண்டுவது போல: அப்படியே நானும், நானே பலவீனனாக இருந்தாலும், கர்த்தருடைய சேரையான உங்களை, தீயசக்திகளின் கூட்டங்களையும், தீயொழுக்கத்தின் பன்முகப் பேராவல்களையும் தடுப்பதற்காக, ஒரு முறை மட்டுமல்ல, எப்போதும் எழுப்பி ஊக்குவிக்கக் கடமைப்பட்டவனாகவும், கட்டாயப்பட்டவனாகவும், ஆவலுடனும் இருக்கிறேன்.

23. உங்கள் ஆவிக்குரிய போராட்டங்களில் கடுமையான உழைப்பும் வியர்வைகளும் அடங்கியுள்ளன, ஆயினும் அவை மிகவும் தீவிரமான, போர்க்குணமிக்க, சண்டைபோலான, அற்புதமான மற்றும் அமானுஷ்யமானவையாக இருக்கின்றன. ஏனெனில், நீங்கள் ஒவ்வொரு நாளும் இரத்தம் சிந்துவது போல உங்கள் சொந்த விருப்பங்களை அடக்குகிறீர்கள்; – ஆழமான காயங்கள், நிந்தனைகள் மற்றும் அவமானங்கள் போல; – போட்டிப் பயிற்சிகள், கீழ்ப்படிதலின் சுமத்தல் போல. உங்களில் எவரும் கடமைக்குட்பட்ட மற்றும் கட்டளையிடப்பட்ட எல்லைகளைத் தாண்டிச் செல்ல அனுமதிக்கப்படவில்லை; ஆனால் நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றாகப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டு, சோர்வுறும் வரை கஷ்டங்களைப் பொறுத்துக்கொள்கிறீர்கள்; விசுவாசத்தில் உழைப்பவர்களுக்குரிய அனைத்தையும் செய்யும்படி, பசியிலும் தாகத்திலும், குளிரிலும் நிர்வாணத்திலும், கனத்திலும் அவமானத்திலும், அப்போஸ்தலன் பெருமையடித்த மற்ற எல்லா காரியங்களிலும் (2 கொரி. 6:4–8; 11:27). ஆனால் மகிழுங்கள், என் பிள்ளைகளே, காணப்படும் காரியங்களில் அல்ல, காணப்படாத காரியங்களில் உங்கள் கண்களை நிலைநிறுத்தி மகிழுங்கள்; ஏனெனில், காணப்படும் காரியம் தற்காலத்தது, காணப்படாத காரியம் நித்தியமானது (2 கொரி. 4:18), மேலும் 'உங்கள் ஜீவன் கிறிஸ்துவுடனே தேவனுக்குள் மறைந்திருக்கிறது' என்றும், 'உங்கள் ஜீவனாகிய கிறிஸ்து தோன்றும்போது' உயிர்த்தெழுதலில், 'அப்பொழுது நீங்களும் தோன்றுவீர்கள்' என்பதையும் நினைத்துக்கொண்டு மகிழுங்கள் (கொலோ. 3:4), நீங்கள் உள்ளபடியே – நீங்கள் என்றென்றும் களிகூர்வீர்கள்; ஏனெனில் உங்கள் பிரதிபலன் கொடுக்கும் ஆண்டவர், மாம்சத்திலுள்ள உங்கள் பிரயாசங்களுக்காக நித்தியமும் எல்லையற்றதுமான பலன்களை உங்களுக்குப் பரிசளிப்பார்.

24. என் ஆண்டவர்களே, என் எஜமான்களே, தேவ அன்பிலே நிலைத்திருங்கள்! அவர் நம்மை நேசித்து, நமக்காக மரணத் தண்டனைக்கு—சிலுவை மரணத்திற்கு—தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தது போல, நாமும் அவருக்குக்காக நம்மை ஒப்புக்கொடுத்து, இந்தக் கருணைமிக்க இறைவனுக்கு நாம் நன்றி செலுத்துவோம். ஏனெனில், அவருடைய நாமத்திற்காக, நாம் எல்லா உலகியல் காரியங்களையும் செயல்களையும் கைவிட வேண்டும் என்பதற்காகவே அவர் நமக்கு இதை அருளத் திருவுளந்தந்தார். அனைத்து மாம்ச இச்சையையும், இவ்வுலகத்திற்குரிய அனைத்தையும் துறந்து, இதற்காக நம்மைப் பலப்படுத்திய தேவனுக்குப் பதிலாக நாம் என்ன செலுத்துவோம்? கவனக்குறைவு அல்லது அலட்சியத்தால், ஏற்கெனவே நிறைவேற்றப்பட்டதை நாம் அழித்துவிடக்கூடாது என்பதே அது ; நிகழ்காலத்தின் முன் நாம் மனந்தளரக்கூடாது, எதிர்காலத்தைப் பற்றி சிறிதும் அஞ்சக்கூடாது; ஆனால், நமது இரத்தத்தைச் சிந்த வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டாலும், அது நமக்கு இனிமையானதாகவும் மிகவும் விரும்பத்தக்கதாகவும் இருக்கட்டும். ஆகவே, உறுதியுடன் இருங்கள், மேலும் மேலும், இன்னும் அதிகமாக உங்களைப் பலப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்; இப்போது முதல் காலத்தின் முடிவு வரை, அதிக ஆர்வத்துடனும், அதிக விடாமுயற்சியுடனும், கடவுளைப் போன்ற முறையிலும், ஒருவருக்கொருவர் அதிக அன்புடனும் செயல்படுங்கள்.

58. நான் மரணத்தையும், அந்த நேரத்தில் நிகழும் அனைத்தையும் பற்றி சிந்திக்கிறேன், மேலும் நான் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, நெருப்பை அனுபவிக்க வேண்டியதில்லை என்ற அருள் கிடைக்கட்டும் என்று பிரார்த்திக்கிறேன்; ஆனால் நீங்கள், உங்கள் தற்போதைய சூழ்நிலைகள் துயரமாக இருந்தாலும், உங்கள் வெகுமதியை எதிர்நோக்கி மகிழுங்கள்

58. 1) நான் மரணத்தையும் அந்த நேரத்தில் நடப்பவற்றையும் சிந்திக்கிறேன், மேலும் நான் பரிசுத்தமாக்கப்படுவதற்கும் அக்கினியை அனுபவிக்க வேண்டியதில்லை என்பதற்கும் கிருபை பெற ஜெபிக்கிறேன்; ஆனால் நீங்கள், உங்கள் தற்போதைய சூழ்நிலைகள் துக்கமாக இருந்தாலும், உங்கள் வெகுமதியை எதிர்நோக்கி மகிழுங்கள். – 2) இது தவக்காலம்: தூய்மைக்கும் மன அமைதிக்கும் ஒரு காலமாக இதை நாம் மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்போம்; மேலும், இது ஆன்மீக விதைப்பின் காலமும் கூட என்பதை மறந்துவிடாமல், இந்தப் பலனளிக்கும் விதைப்பில் ஈடுபடுவோம்; ஆயினும், எல்லாவற்றிலும் மிதமான தன்மையின் அரச நெறியில் நடந்து, பணிவில் முன்னேறுவதில் அதிக அக்கறை கொள்வோம். [1, 66]

25. நமது மதிப்புக்குரிய சகோதரர்களில் ஒருவரின் மரணத்தை நினைவுகூர்ந்தபோது, நான் பெருமூச்சுவிட்டேன், மேலும் இந்தப் பிரியாவிடை எப்படி இருக்கும் என்றும், ஆன்மாவும் உடலும் பிரிந்து செல்வது எப்படி இருக்கும் என்றும் சிந்தித்து என் ஆன்மா துயரத்தால் நிரம்பியது, நம்மை மற்றொரு தேசத்திற்கு அழைத்துச் செல்வது, வேறு ஒரு பாதையில் நுழைவது, மற்றொரு உலகத்திற்குச் செல்வது—அந்நியமான, சோதிக்கப்படாத, அறியப்படாத, சொல்லொணா மற்றும் விவரிக்க முடியாதது. ஏனெனில், அங்கே நாம் என்ன சந்திப்புகளை அனுபவிப்போம், என்ன கூடுகளை, என்ன காட்சிகளையும் நிகழ்வுகளையும் காண்போம் என்று யார் சொல்ல முடியும்? இங்கிருந்து நம்மை பரலோகத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல கடவுளின் ஊழியர்களில் யாரை அனுப்புவார்? மேலும் இந்த தூதுக்குழுவில் தீய தேவதைகள் இல்லாமல் இருக்குமா? அத்தகைய சாத்தியக்கூறைக் குறித்து நாம் அஞ்சுவோமாக! நம்மிடம் யார் இறங்கி வந்து அந்த நாட்டிற்கு நம்முடன் வருவார்? நாம் எங்கே நுழைவோம்—ஓய்வின் தேசத்திற்குள், 'அதிசயமான வாசஸ்தலத்திற்குள், ஆம், தேவனுடைய ஆலயத்திற்குள், மகிழ்ச்சியின் சத்தத்திற்கும், துதியின் சத்தத்திற்கும், கொண்டாடுபவர்களின் ஆரவாரத்திற்கும் மத்தியில்?' (சங். 41:5). அல்லது, அதற்கு மாறாக, நெருப்பு, இருள், புழுக்கள், மற்றும் எண்ணற்ற பிற சித்திரவதைகளுக்குள் நுழைவோமா? இதைப் பற்றி சிந்திக்கும்போது, நான் வியப்படைகிறேன், திகைப்படைகிறேன், நடுங்குகிறேன், மேலும் அந்த அனைத்தையும் அழிக்கும் முடிவற்ற நெருப்பை நான் அனுபவிப்பதற்கு முன்பு, என் எண்ணற்ற பாவங்களைக் கண்ணீரால் கழுவி, என்னைச் சற்றே தூய்மைப்படுத்திக்கொள்ள இங்கு அனுமதிக்கப்பட வேண்டும் என்று பிரார்த்திக்கிறேன். ஆனால், நீங்கள் நற்பண்புக்கான போராட்டத்தில் ஈடுபட்டுள்ளதால், இதைக் கேட்டு சிந்தித்து, மகிழ்ச்சியடைங்கள், உற்சாகமாக இருங்கள், செழித்து வளருங்கள் – மேலும் கர்த்தருக்குள் வாழுங்கள். உங்கள் சூழ்நிலைகள் வேதனையாக இருந்தாலும், நித்தியப் பலனை நோக்கிப் பாருங்கள், சோம்பல் அல்லது மனச்சோர்வு இல்லாமல் உங்கள் பயணத்தை அதன் முடிவிற்குக் கொண்டு வர பாடுபடுங்கள்.

26. இதோ வருகிறார் புனிதமான தவக்காலம், அறிவொளி மற்றும் தூய்மையின் காலம், புனித நாள்களின் காலம்! யாரும் அஞ்ச வேண்டாம், யாரும் சோம்பேறியாக இருக்க வேண்டாம். உண்மையாகவே, இந்த நேரத்தில் பக்தி, புனித எண்ணங்களின் தியானம், பரலோக தியானங்களின் காட்சி, இதயம் மற்றும் உடலின் தூய்மை, உணர்ச்சிகளின் அசுத்தங்களை அகற்றுதல், மற்றும் கடவுளுக்கு முன்பான மனந்திரும்புதலின் கண்ணீரால் ஆன நீராடல் ஆகியவை இனிமையானவை. ஆகவே, இந்த நாட்களை உடல் மற்றும் ஆன்மா இரண்டிற்கும் ஓய்வு மற்றும் ஆறுதலின் காலமாக, குறிப்பாக ஆன்மாவிற்கு முன்னுரிமை அளித்து, உடலுக்குப் பின்னராக ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராகுவோம். – இது விதைக்கும் காலமும் கூட. மாம்சத்தில் ஒருவர் எவ்வளவு விதைத்தாலும், அது அனைத்தும் அழிவுக்குத் திரும்புகிறது; மேலும் அதிலிருந்து, ஏதேனும் மிஞ்சினால், அது விலங்கின் தன்மையிலும் பேச்சற்ற முறையிலும் இரத்தத்தைத் தூண்டும் காமத்தின் தீப்பொறியை மட்டுமே. மேலும், நிகழ்காலத்தில் மூழ்கி, நிலையற்றவற்றில் பற்றிக்கொண்டு, நாம் மனிதர்கள் எவ்வாறு தவறுகிறோம்! ஆனால், ஆன்மாவின் விதைப்பில், பெறப்பட்டவற்றில் எதுவும் வீணாவதில்லை, எதுவும் பயனற்றுச் சிதறப்படுவதில்லை, எதுவும் அழிந்து போவதில்லை, மாறாக அனைத்தும் பாதுகாப்பாகப் பேணப்பட்டு, உங்கள் மாண்புமிக்க ஆன்மாக்களை உண்மையிலேயே அழியாத உணவால் வளர்க்கின்றன: இதில் மகிழ்ச்சி, அமைதி, நம்பிக்கை, நம்பிக்கையூட்டம், அன்பு, ஞானம், தூய்மை, புனிதப்படுத்துதல் மற்றும் இறுதியாக, தெய்வமயமாக்கல் ஆகியவை பொதிந்துள்ளன. இருப்பினும், நாம் அரச நெறியில் நடக்கும்போது, நமது உணவு மற்றும் பானம், நமது ஜாக்கிரதைகள், நமது தனிமை, வெறும் தரையில் உறங்குதல் அல்லது பிற விஷயங்களில், உடல் சார்ந்த அதீதங்களில் ஈடுபடவோ அல்லது நிறுவப்பட்ட பழக்கவழக்கங்களிலிருந்து விலகவோ நம்மை அனுமதிக்க வேண்டாம். ஆகவே, தெய்வீகத் தாழ்மையுடன் நம்மை நாம் தாழ்த்திக்கொள்ள இன்னும் அதிகமாகப் பாடுபடுவோம். அதற்காக, நீங்கள் நீங்களே செய்வதைப் போல, பாசாங்கு இல்லாமல் கீழ்ப்படிந்து, நமது சொந்த வஞ்சகமான விருப்பத்தை வேரறுப்போம். இவ்வாறு செயல்படுவதன் மூலம், நீங்கள் கனிவுடனும் அன்புடனும், பரிசுத்த ஆவியானவரின் வழிகாட்டுதலுடனும், கிறிஸ்துவின் பரிசுத்த உயிர்த்தெழுதலின் ஒளிமிகுந்த நாட்களுக்குள் பிரவேசிப்பீர்கள். உங்களுக்குக் கடன்பட்ட ஒருவனாக, நான் இதை உங்களுக்கு நினைவூட்டியுள்ளேன், மேலும் தொடர்ந்து நினைவூட்டுவேன். ஆகவே, இந்தக் கட்டளைகளையும் என் தாழ்மையான வார்த்தைகளையும் நிறைவேற்றுங்கள்; – பரிசுத்த ஆவியானவர் தம்முடைய முத்திரையால் உங்களை முத்திரிக்கும்படியாகட்டும்!

59. உலகின் வீண் ஆரவாரம் நடுவில் இருந்த நான், நாம் அதிலிருந்து தப்பித்ததற்காகக் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தினேன்

59. 1) உலகின் வீண் பெருமையின் நடுவில் இருந்தும், நாம் ஒன்றாக அங்கிருந்து தப்பித்ததற்கு கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தினேன். – 2) நமது தற்போதைய நிலையை விட புனிதமானது வேறு எதுவும் இல்லை, ஏனெனில் அது இறுதி இலக்காக இருப்பதாலும், உடனடியாக வழங்கப்படுவதாலும். – 3) நாம் கடவுளை நேசிப்போம்: ஏனெனில் அன்பிற்கு யார் அதிக தகுதியானவர்? மேலும் இந்த அன்பை விட புனிதமானது வேறு என்ன? நீங்கள் இந்தப் பாதையில் பயணத்தைத் தொடங்கிவிட்டீர்கள், ஆனால் அதன் முடிவு இன்னும் வெகு தொலைவில் உள்ளது. – 4) மாம்சத்தைக் கொல்ல வேண்டும், குறிப்பாக அதன் விருப்பங்களைத் தூண்டக்கூடிய அனைத்தையும் தவிர்ப்பதன் மூலம். [1, 67]

27. நேற்று முன்தினம், எங்கள் ஆண்டவரின் ஆணைப்படி, நான் மடாலயத்தை விட்டுப் புறப்பட்டு, பேராயர் தலைமையகம் சென்றேன், அங்கிருந்து அரச வழிபாட்டிற்குச் சென்றேன். நான் அங்கே நாள் முழுவதும் இருந்தேன், நான் சுற்றிப் பார்த்தபோது காட்சிகளையும் முகங்களையும் கண்டேன்; உலகியல் காரியங்களின் சுழற்சியும், மக்களை இங்கும் அங்கும் ஓடவைக்கும் பரபரப்பும், அவர்களின் அரட்டையும், அவர்களின் பல கவலைகளும், அவர்களின் உலகியல் சூழ்ச்சிகளும்: மேலும் இது தவக்காலத்தின் புனித நாட்களில் நடந்தது. இது எனது வழக்கமான மனநிலையிலிருந்து என்னை விலக்கி வைத்தது; என் காதுகள் அந்நிய உரையாடல்களால் நிரம்பின, என் கண்கள் பலதரப்பட்ட கற்பனைகளால் சிதறடிக்கப்பட்டன. இப்போதும் கூட நான் என்னுள் இதை உணர்கிறேன்; மேலும் இந்தச் சாதகமான தருணத்தை உங்களுக்கு இதை வெளிப்படுத்தப் பயன்படுத்துகிறேன். அடர்த்தியான மேகத்திலிருந்து மழைத்துளிகள் விழுவது போல; அப்படியாய், கனத்த இதயத்துடன், என் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் சொட்டியது, மேலும் நான் என் இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து பெருமூச்சு விட்டு, என் எண்ணங்களின் கொந்தளிப்பை அமைதிப்படுத்தி, துக்கத்தின் பிரார்த்தனை நிறைந்த வெளிப்பாட்டுடன் ஆண்டவருக்கு நன்றி செலுத்தி, அத்தகைய மக்களின் நடுவிலிருந்து விலகி, உங்களை நீங்களே அவர்களிடமிருந்து பிரித்துக் கொண்டதற்காக உங்களைப் பாராட்டினேன், மேலும், உலகின் அசுத்தத்துடன் சிறிதளவு தொடர்பையும் துறந்து, கீழ்ப்படிதலின் பாதையில் நிலைத்து, சகிப்புத்தன்மையின் சோதனைகளுடன் தினசரி போராடி, கடவுளுக்குப் பிரியமான குணமும் நீதியான நடத்தையும் மூலம் ஆவியிலே நற்குணங்களின் உச்சிக்கு ஏறிச் செல்கிறீர்கள்.

28. உங்கள் நிலையை விடப் புனிதமானது, விரும்பத்தக்கது அல்லது மகிமையானது வேறு என்ன இருக்க முடியும்? – நீங்கள் உண்மையிலேயே மாம்சத்தையும் இரத்தத்தையும் துறந்து, கிறிஸ்துவின் பிள்ளைகளாகவும், பிதா தேவனுடைய ஊழியர்களாகவும் இருக்கிறீர்கள். உலக மக்களின் நோக்கங்கள் பூமியிலுள்ள காரியங்களில் இருக்கின்றன; உங்கள் நோக்கங்கள் பரலோக காரியங்களில் இருக்கின்றன; அவர்களுக்கு, உலகமே முதன்மையானது; உங்களுக்கு, பரலோகமே முதன்மையானது. உண்மையான மகிழ்ச்சியின்றி இந்த உலகத்தில் மகிழ்வதும், செல்வ உணர்வின்றி இந்த உலகத்தில் செல்வந்தராக வளர்வதும், இன்பத்திற்கான தங்கள் பசியை ஒருபோதும் திருப்திப்படுத்தாமல் இந்த உலகத்தில் இன்பம் காண்பதும் அவர்களின் இயல்பாகும். அவர்களைப் பற்றி வேறுவிதமாக என்னால் பேச முடியாது. – ஆனால் உங்களுக்கோ நம்பிக்கையிலிருந்து பிறக்கும் மகிழ்ச்சி உண்டு – வரவிருக்கும் காலத்தில் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்டவற்றில் நீங்கள் களிகொள்கிறீர்கள் – மேலும், இந்த நிகழ்கால வாழ்வில் ஏழ்மையாக இருந்தாலும், நித்திய வாழ்வில் நீங்கள் செல்வந்தர்களாக இருக்கிறீர்கள்; துக்ககரமான தியாகத்தைச் செய்தாலும், சொல்லொணா இனிமையுள்ள ஆவிக்குரிய ஆசீர்வாதங்களில் நீங்கள் பங்குகொள்கிறீர்கள். – ஆகவே, நாம் வேறு எந்த இன்பத்தையும் தேடாமல், நமது கண்களையும் கவனத்தையும் வேறு எதிலும் திருப்பாமல், தெய்வீகப் பிரபஞ்ச ஏற்பால் நமக்கு அருளப்பட்டதும், பரிசுத்த ஆவியானவர் நம்மை ஆசீர்வதித்ததும் அல்லாத வேறெதையும் விரும்பாமல் இருப்போமாக.

29. வாருங்கள், நம்மை அழைத்தவருக்கே மகிமையைச் செலுத்துவோம். வாருங்கள், நம்மை இவ்வளவு அன்பு செய்தவரை அன்பு செய்வோம். வாருங்கள், நாம் எல்லாப் பொருட்களின் மீதும் ஆளுகைக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவதற்காக, அவரை ஊழியர்களாகப் பணியாற்றுவோம். வாருங்கள், நாம் அவனுக்குப் பயப்படுதினால், இவ்வுலகம் நமக்குப் பயப்படும், தேவதூதர் படைகள் நம்மை நேசிப்பார்கள். வாருங்கள், நாம் தீய செயல்களிலிருந்தும் தீய எண்ணங்களிலிருந்தும் நம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்வோம், அப்போது அணுக முடியாத ஒளியாகிய அவர், ஆவியின் மின்னலால் நம்மைக் குளிர்வித்து, தெய்வீக வாசஸ்தலத்தின் உயர்ந்த மலைக்கு நம்மை உயர்த்தி, மக்களுக்கு நம்மை ஒரு தெய்வீக நகரமாக வெளிப்படுத்துவார். புனிதத் தந்தையர்களில் ஒருவர் கெரோண்டிகாவில் கூறுவதைக் கேட்டிருக்கிறீர்களா: 'நாம் ஒருவரை, அதாவது கடவுளை, கனப்படுத்தினால், அனைவரும் நம்மைக் கனப்படுத்துவார்கள்; ஆனால் நமது பாவங்களால் நாம் அவரை அவமதித்தால், நாம் அதற்கு நேர்மாறானதை சந்திக்க மாட்டோமா?' – மேலும் யார் தான் ஆண்டவரை நேசிக்க மாட்டார்? யார் தான் இந்த மாபெரும், அணைவற்ற ஒளியுடன் ஒட்டிக்கொள்ள மாட்டார்? இந்த மாபெரும் வெகுமதிகளை வழங்கும் மற்றும் கிரீடங்களை அளிக்கும் இறைவனிடம் யார் விரைந்து செல்ல மாட்டார்கள்? இந்த ராஜாதி ராஜாவுடன் என்றென்றும் ஆள யார் ஏங்க மாட்டார்கள்? வானத்திலும் பூமியிலும் உள்ள ஒவ்வொரு தகப்பன் தன்மையின் மூலமாகவும், எல்லா அருட்கொடைகளின் தந்தையாகவும், அனைத்திற்கும் ஆண்டவராகவும் இருக்கும் அவனால், ஒரு மகனாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக யார் விரும்ப மாட்டார்கள்? நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவுடனான பிதாவின் ஐக்கியத்தில் பங்குகொள்ள ஏங்காதவர் யார்? அது வார்த்தைகளின் எல்லைக்கு அப்பாற்பட்ட, செவியின் புரிதலுக்கு அப்பாற்பட்ட, மற்றும் மனதின் அறிவுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு ஐக்கியம். நீங்கள் இதைத் தேர்ந்து அதை நேசித்திருக்கிறீர்கள்; அழைப்பை ஏற்று வந்திருக்கிறீர்கள்; அதை நிறைவேற்றத் தொடங்கி அதைத் தொடர்ந்து செய்து வருகிறீர்கள். ஆனால் வீரச்செயல்கள் (அரங்குப் போட்டிகள்) இன்னும் முடிவடையவில்லை; பந்தயம் இன்னும் முடிவடையவில்லை; நாம் இன்னும் நமது முழு வலிமையுடனும் பாடுபட வேண்டும்; போட்டிகளுக்கான நேரம் இன்னும் முடிந்துவிடவில்லை, என்று ஆவியின் அந்த மாட்சிமையான பொன்மொழிகள் அறிவித்துள்ளன. உலகின் ஒளியாகிய பவுல், உலகளாவிய திருத்தூதர் கூறுவதைக் கேட்கவில்லையா: 'ஆகவே நான் குறிக்கோள் இல்லாமல் ஓடவில்லை; காற்றில் அடிக்கிறவர் போலச் சண்டையிடவும் இல்லை; ஆனால், மற்றவர்களுக்குப் பிரசங்கித்துவிட்டு, நானே தகுதியற்றவனாகிவிடாதபடிக்கு, என் உடலை அடக்கி ஆளுகிறேன்' (1 கொரி. 9:26–27)?

30. தேவனுடைய மனிதர் என்ன சொன்னார் என்று பார்க்கிறீர்களா? நாம் இந்த அடக்கமுடியாத மாம்சத்தின் குதிரையை மரிப்பித்து உறுதியாக அடக்க வேண்டும். ஆகையால், அதை நாம் கட்டுப்படுத்தி கடிவாளமிடுவோம். உணர்ச்சிகளுக்கெல்லாம் ஆளாகக்கூடிய, பாவத்திற்குரிய நான், அது கடிவாளத்தை கடித்து, அதன் சவாரிக்காரனான—மனதை—வீழ்த்தி, நம்மை நம் எதிரிகளின் கேலிக்கு இடமாக்காமல் இருப்பதை உறுதி செய்யும்படி உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன். பயணம் பாதுகாப்பாக இருப்பதற்காக, நாம் நீர்வீழ்ச்சிகளைத் தவிர்ப்போம். – நான் எதைப் பற்றிப் பேசுகிறேன் என்பதை நீங்கள் நிச்சயமாகப் புரிந்துகொள்கிறீர்கள். – அழிவுக்குரிய பார்வைக்கு ஐயோ! ஏனெனில் அது பாவத்தின் விஷத்தை ஆன்மாவிற்குள் நுழைய விடுகிறது! சாபத்திற்குரிய துணிச்சலுக்கு ஐயோ! ஏனெனில் அது குணங்களின் இல்லத்தை விரைவாக எரித்துவிடுகிறது! தாடி இல்லாத மற்றும் தாடி கொண்ட இளைஞர்கள் இருவரும் பரிமாறிக்கொள்ளும் இளமைப் புன்னகைகளுக்கு ஐயோ, ஏனெனில் அவை ஒரே கணத்தில் நம்மைக் காமத்தின் தாழ்ந்த உலகங்களுக்குள் தள்ளுகின்றன! வயிறு நிரம்புவதற்கும் அதிகப்படியான தூக்கத்திற்கும் ஐயோ, ஏனெனில் அவை காமத்தின் தீய விதைகளைத் தோற்றுவித்துப் பெருக்குகின்றன! இரண்டிரண்டாக இணைந்து, இரகசியக் கூட்டங்களையும் உரையாடல்களையும் ஏற்பாடு செய்பவர்களுக்கு அழிவுண்டு; குறிப்பாக, பரஸ்பர நன்மை மற்றும் இன்பத்திற்காக என்பது போல, அவ்வாறு செய்யும்போது ஒருவருக்கொருவர் வெட்கக்கேடான எண்ணங்களை வெளிப்படுத்தத் துணிபவர்களுக்கு. ஏனெனில், அவர்களுக்கு மத்தியில் கிறிஸ்து இல்லை, ஆனால் சாத்தான் இருக்கிறான்! ஆனால் தேவபயத்தால் உங்களைக் கவசப்படுத்திக் கொண்டு, உங்கள் பரலோக ஏற்றத்தில் எப்போதும் உயர்ந்து செல்லுங்கள்.

60. எழுந்து நின்று, அனைவரையும் குணமாக்கும் கர்த்தரிடமிருந்து குணத்தைப் பெறுங்கள்

60. 1) எழுந்து, அனைவரையும் குணமாக்குகிற கர்த்தரிடத்தில் குணத்தைத் தேடுங்கள். – 2) நம்முடைய வாழ்வு உயர்ந்தது—தேவதூதனைப் போன்றது—ஆயினும் நாம் மாம்சத்தினாலும் பூமியினாலும் ஆனவர்கள்; ஆகையால், வாழ்வில் வெற்றிபெற, நம்மிடமிருந்து ஒரு பெரிய சாதனை தேவைப்படுகிறது. [1,69]

1. எழுந்து, உங்களைச் செம்மைப்படுத்திக்கொண்டு, உங்கள் வழியில் நன்றாக நடவுங்கள். சோம்பலில் உறங்கும் எவரும், விடாமுயற்சியில் விழித்தெழுங்கள். கைகளைத் தொய்ந்து போகவிட்டு, கால்கள் இருபுறமும் தள்ளாடும் எவரும், கர்த்தருடைய கற்பனைகளின் வழிகளில் நேர்மையாக நடக்கத் தொடங்குங்கள். உணர்ச்சிவசப்பட்ட எண்ணங்களால் குருடானவர், உங்கள் பார்வைக் கண்களைக் கண்ணீர்த் தொட்டியில் கழுவி, உணர்ச்சியற்ற பார்வையைப் பெற்று, கர்த்தருக்கு மகிமை சேருங்கள். குஷ்டரோகி போலப் பாவப் புண்களால் மூடப்பட்டவர், பேரார்வத்துடன் கர்த்தரிடம் நெருங்குவீர்களாக, அப்பொழுது நீங்கள் கேட்பீர்கள்: 'நான் விரும்புகிறேன்; சுத்தமாயிருங்கள்' (மத். 8:3), மேலும் சுத்திகரிக்கப்பட்ட பிறகு, இனி இந்தக் குஷ்டரோகத்தைத் தவிர்க்க கவனமாக இருங்கள். ஆன்மாவில் செவிடராகவும், மனதில் குருடராகவும் இருப்பவர், கேட்கவும் பேசவும் முயற்சி செய்யுங்கள்—அப்போது நீங்கள் காண்பீர்கள்: ஏனெனில் இறைவார்த்தைக்குள் வருந்தும் அனைவரையும் குணப்படுத்தும் சக்தி உண்டு. உங்களில் பலவீனருக்காகவே நான் இந்த வார்த்தைகளை உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: ஏனெனில், 'வைத்தியருக்கு ஆரோக்கியமுள்ளவர்களல்ல, வியாதியஸ்தரே தேவைப்படுகிறார்கள்' (மத்தேயு 9:12).

2. நமது வாழ்க்கையின் வழி, பெரியதும் மகிமையானதுமான அது, தற்செயலாக முழுமை அடையாது, ஆனால் மிகுந்த உழைப்பாலும் முயற்சியாலுமே முழுமை அடைகிறது; ஆனால் அது எவ்வளவு உயர்வாகவும், தெய்வீகமாகவும், தேவதையராகவும் இருக்கிறதோ, அவ்வளவு அதிகமாக உழைப்பையும் முயற்சியையும் அது கோருகிறது; ஏனெனில், மாம்சத்தையும் இரத்தத்தையும் உடையவர்களாகிய நாம், அம்மேனமற்றவர்கள்போல் ஆக விரும்புகிறோம், மேலும் இந்த உலகில் வாழ்ந்தும், பரலோகத்தில் வாழ்வது போன்ற ஒரு வாழ்க்கையை வாழப் பிரயாசப்படுகிறோம், மாம்சத்தாலும் இரத்தத்தாலும் கட்டுண்டும்கூட, அம்மேனமாகவும் இரத்தமின்றியும் வாசிக்க நம்மைக் கட்டாயப்படுத்திக்கொள்கிறோம்: ஏனெனில், அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல், 'ஜடமும் இரத்தமும் தேவனுடைய ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிக்கமாட்டாது, அழிவுள்ளது அழியாததைச் சுதந்தரிக்கமாட்டாது' (1 கொரி. 15:50). ஆகையால், நாம் மிகுந்த நிலைத்தன்மையும், மிகுந்த கவனமும், தீவிர விடாமுயற்சியும் கொண்டிருக்க வேண்டும்: 'ஜடம் ஆவியினுக்கு விரோதமாயும், ஆவி ஜடத்திற்கு விரோதமாயும் இச்சிக்கிறது; மேலும் இவை ஒன்றுக்கொன்று எதிராயிருக்கின்றன', என்று அப்போஸ்தலன் கூறுகிறார் (கலா. 5:17). ஆகவே, நமது சிறந்த பகுதி மோசமான பகுதியால் அடக்கி ஆளப்படவும், நமது உள்ளத்தில் மேலோங்கி நிற்க வேண்டியது மாம்சத்தின் அடிமை உணர்ச்சிகளால் அடிமையாக்கப்படவும் நாம் இடமளிக்காமல் கவனமாக இருப்போமாக. இல்லையெனில், நாம் தலைகீழாக நடந்து, நமது கால்கள் வானத்தை நோக்கி நிற்கும் நிலையை நாம் காண்போம்.

61. பெரிய நோன்பின் நடுப்பகுதி; நாம் உழைத்தோம், அதன் பலன்களைக் காண்கிறோம்: கடவுளின் இரக்கம்; நன்றி செலுத்தி, நாம் தொடர்ந்து முன்னேறுவோம்

61. 1) பெரிய நோன்பின் பாதிப் பயணம்; நாம் உழைத்தோம், அதன் பலன்களைக் காண்கிறோம்: கடவுளின் இரக்கம்; நன்றி செலுத்தி, தொடர்ந்து முன்னேறுவோம். – 2) கடவுளும், தூதர்களும், அனைத்துப் புனிதர்களும் நமது பயணத்தைக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்; தடைகளைத் தாண்டி, துன்பங்களைப் பொறுத்து, நாம் பாடுபடுவோம். [1, 69]

3. பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபை, கணிசமான பலத்துடனும் வீராந்தத்துடனும் நம்மைப் புனித லெந்தின் நடுப்பகுதிக்குச் സുരക്ഷിതமாக வழிநடத்தியுள்ளது. அது இங்கிருந்து முன்னோக்கி நம்முடன் தொடர்ந்து பயணித்து, பாவமன்னிப்பையும் உங்கள் மிகவும் பாராட்டத்தக்க முன்னேற்றத்தில் மேலும் ஒரு முன்னேற்றத்தையும் கொண்டுவந்து, உயிர்த்தெழுதலின் உயிர் தரும் மற்றும் ஒளி வழங்கும் நாளுக்கு நம்மை வழிநடத்தும் என்று நான் நம்புகிறேன். திரும்பிப் பார்த்து, ஒரு காலத்தில் உங்கள் நிலை எப்படி இருந்தது என்றும், இப்போது அது எவ்வளவு உயர்ந்திருக்கிறது என்றும் பாருங்கள். ஆன்மா, இரட்சிப்பின் ஆர்வத்தால் ஒருமுறை பற்றப்பட்டால், இந்த முயற்சியில் கண்ணுக்குத் தெரியாதபடி முன்னேறி, நற்பண்புகளின் உச்சியை அடைந்து, வானத்தை நோக்கி உயர்ந்து செல்கிறது. அதுபோலவே சகோதரர்களே, ஆர்வத்துடன் இந்த நாட்களில் நுழைந்து, எல்லா சிரமங்களையும் தடைகளையும் ஒதுக்கி வைத்து, தேவபக்தியையும் கற்பனைகளை விசுவாசத்துடன் கடைப்பிடிப்பதையும் நேசிக்கத் தொடங்கி, இதுவரை நன்றாகவும் நீதியுடனும் நடந்து, உருமாற்றம் அடைந்துள்ளோம்; நாம் முன்பு பெற்றவற்றில் ஒன்றையும் இழக்கவில்லை, மாறாக புதிய காரியங்களால் செல்வந்தராக்கப்பட்டிருக்கிறோம்; உங்கள் தெய்வீக உழைப்பின் பலன்கள் பெருகியிருக்கின்றன என்பதாலும், உங்கள் பரிசுத்த ஆர்வத்திற்குச் சிறந்த பங்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கின்றது என்பதாலும் என் இருதயம் களிகூர்ந்தது, என் ஆவியும் மகிழ்ச்சியடைந்தது. அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், இது 'இச்சையினால் உண்டானதும் அல்ல, ஓடுகிறதினால் உண்டானதும் அல்ல, ஆனால் இரக்கம் செய்யும் தேவனால் உண்டானது' (ரோமர் 9:16). அவராலே பலவீனமானவர்கள் பலப்படுத்தப்படுகிறார்கள், மேலும் வல்லமையற்றவர்கள் 'வல்லமையால் கட்டிணைக்கப்படுகிறார்கள்' (சங். 17:33). ஆயினும், ஏற்கனவே சாதிக்கப்பட்டவற்றில் மட்டும் நாம் திருப்தி அடையாமல், 'பருந்து போல நம்முடைய இளமை புத்துணர்ச்சி பெறும் பொருட்டு' இளமைத் துடிப்புடன் முன்னேறிச் செல்வோம் (சங். 102:5); நாம் பெற்ற நன்மைகளின் அளவையோ அல்லது நாம் அடைந்த நிலையைவோ போதுமானதாகக் கருதாமல், எப்போதும் முன்னேறிச் செழித்து வளரட்டும், இவ்வுலகிலிருந்து நித்தியத்திற்குச் செல்லும் மரணத்தின் வாயில்களைக் கடக்கும் வரை. சகோதரர்களே, நாம் உண்மையாகவே ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களாக இருப்போம், மேலும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தேவதூதர்களின் பங்கைப் பெறுவோம்.

4. நாம் வாழ வேண்டிய விதத்தில், நமது வாழ்க்கை முறைக்கேற்ப நாம் வாழும்போது அது எவ்வளவு மகிமையையும் கனத்தையும் தருகிறது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலான ஆண்டவர் நம்மைக் காணும்போது, அவர் மகிழ்கிறார்; மேலும் பரிசுத்தவான்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்து களிகூர்கின்றனர். நாம் களத்தில் ஓடுபவர்களை நமது உடல் கண்களால் பார்ப்பது போலவே, கடவுளும், தேவதையினரின் முழுப் படையினரும், பரிசுத்தவான்கள் அனைவரின் சபையும் நம்மை நோக்கிப் பார்த்து, நமது செயல்களின் மதிப்பை ஆராய்கிறார்கள். ஆகவே, என் சகோதரர்களே, பூமியிலிருந்து பரதீசுவரைச் செல்லும் இந்த மாபெரும் பந்தயத்தில் விடாமுயற்சியுடன் ஓடுவோம்; நம்முடைய எதிரி நம்முடன் மோதுவதற்கு முற்படும்போது, அவனைத் தோற்கடித்து, அவன் மீது நம்முடைய வீராந்தத்துடன் வெறுப்பை உமிழ்ந்து, அவனை வெகுதூரம் தள்ளிவிடுவோம். அவன் ஒரு கோழை, சக்தியற்றவன், இகழ்ச்சிக்குரியவன்; இதனால்தான் தேவனுடைய சகோதரனான யாக்கோபு, கூக்குரலிடுகிறார்: 'பிசாசுக்கு முரண்படுங்கள், அவன் உங்களை விட்டு ஓடிப்போவான்; தேவனுக்கு நெருங்கி வாருங்கள், அவர் உங்களை நெருங்கி வருவார்' (யாக்கோபு 4:7–8). எந்த விதத்திலும் பின்னோக்கித் திரும்ப நம்மை அனுமதிக்க வேண்டாம்; ஏனெனில், முழு பலத்துடனும் ஓடுகிறவர்களுக்கு இது பொருத்தமற்றது. மந்தமாக முன்னேற வேண்டாம்; ஏனெனில், வெற்றிக்கு விரைந்து செல்கிறவர்களுக்கு இது தகாதது. ஆனால், நமது செயல்களையும் நமது விருப்பங்களையும் துறந்து, நமது பார்வையை வானத்திற்கு உயர்த்தி, நமது பந்தயத்தை இப்படியே நிறைவு செய்வோம், அப்போது நாமும் பவுலைப் போலச் சொல்ல முடியும்: 'நான் நற்சண்டையைச் சண்டித்தேன், பந்தயத்தை ஓடி முடித்தேன், விசுவாசத்தைக் காத்தேன்; இனி எனக்கு நீதியின் கிரீடம் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது' (2 தீமோ. 4:7).

62. உங்கள் ஒழுங்கு நன்கு நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளது: அதைப் பேணுங்கள்

62. 1) உங்கள் ஒழுங்கு நன்கு நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளது: அதைப் பேணுங்கள். – 2) ஒவ்வொருவரும் தம் கடமையைச் செய்யட்டும் – எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக நீங்களான நிர்வாகி, பின்னர் உங்களைப் பின்தொடரும் அனைவரும்: மேலானவர்கள் காரியங்களை நன்கு நிர்வகிக்கட்டும், கீழ்மக்கள் மனமுவந்து கீழ்ப்படியட்டும். – 3) தவம் மற்றும் கடமைகளில் மாற்றங்களை நேசியுங்கள். அனுமதிகள் குறித்த புனித தெயோடோர் அறிவுரைகள். [1, 70]

5. நம்மை ஒன்றாகச் சேர்த்து, மனதிலும் சித்தத்திலும் ஒன்றாக நிலைநிறுத்திய ஆண்டவருக்கு மகிமையும் நன்றியும் உண்டாவதாக. நம்முடைய தலைமைப் படைத்தளபதியாக, நாம் எல்லா காரியங்களையும் அவரிடம் சமர்ப்பித்து, எல்லாவற்றையும் அவருடைய மகிமைக்காகச் செய்யப்போகும் நம்முடைய தலைவராகிய கிறிஸ்து இருக்கிறார் என்று நான் ஏன் துணிந்து சொல்ல வேண்டும்? இறுதிவரை அத்தகைய நல்ல மனப்பான்மையிலிருந்து நீங்கள் விலகாதிருந்தால், உங்களை விடப் பேறு பெற்றவர் யார்? – நீங்கள் எப்போதும் ஒருவருக்கொருவர் ஒற்றுமையாகவும், மேலும் மேலும் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு அறிவூட்டப்பட்டு, சிறிய நற்செயல்கள் மூலமாகவும் இடைவிடாமல் முன்னேறவும் இறைவன் உங்களுக்கு அருள் புரியட்டும். உங்கள் ஒழுங்கு நன்கு நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளது: அதைப் பாதுகாத்திடுங்கள்.

6. ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட கடமைகளைச் செய்யட்டும். ஒவ்வொருவரும் தன் சொந்தக் காரியங்களைக் கவனித்துக் கொள்ளட்டும், மற்றவரை விட தன்னை உயர்த்திக் கொள்ளாமல், எல்லா வகையிலும் ஒழுங்கைப் பேணுங்கள். – ஓ, நிர்வாகியின் பிள்ளையே, உன் மீது சுமந்துள்ள பொறுப்பில் குறிப்பாகக் கவனம் செலுத்து, 'உன்னை எதிர்க்கிறவர்களை சாந்தத்துடன் கண்டிக்க வேண்டும்' (அதாவது கீழ்ப்படியாதவர்களை) (2 தீமோ. 2:25), மேலும் பட்சப்பாடு அல்லது கோபத்தின் காரணமாக எதையும் செய்யாதிருங்கள். அப்போஸ்தலர் கூறுகிறார், 'நேரத்திலும் நேரமில்லாத நேரத்திலும்' (2 தீமோ. 4:2) நிலைத்திருங்கள். 'நேரமில்லாத நேரம்' என்பது எல்லா நேரங்களிலும் என்று அர்த்தம் கொள்ளுங்கள்; எல்லா நேரங்களிலும் விடாமுயற்சியுடனும் விழிப்புடனும் இருங்கள். – எப்படியாயினும், நான் எல்லா விதத்திலும் குறைபாடு உடையவனாக இருந்தாலும், என்னைப் போலவே நீங்களும் இருங்கள். நான் எதை அனுமதிக்கிறேனோ, நீங்களும் அதை அனுமதிக்கவும்; நான் எதைத் தவிர்க்கிறேனோ, நீங்களும் அதைத் தவிர்க்கவும்: நான் அடிக்கிறேன் என்றால், நீங்களும் அடிக்கவும்; நான் விட்டுவிடுகிறேன் என்றால், நீங்களும் விட்டுவிடவும்; நான் இரக்கம் காட்டுகிறேன் என்றால், நீங்களும் இரக்கம் காட்டவும்; நான் மன்னிக்கிறேன் என்றால், நீங்களும் மன்னிக்கவும்; நான் அன்பு செய்தால், நீங்களும் அன்பு செய்யுங்கள்—அப்பொழுது, 'நல்லவனே, விசுவாசமுள்ள ஊழியக்காரனே, நன்றாகச் செய்தாய்; நீ சிறியவைகளில் விசுவாசமாயிருந்தாய், நான் உன்னைப் பெரியவைகளுக்கு வைப்பேன்; உன் ஆண்டவருடைய மகிழ்ச்சியிலே பிரவேசிக்கக்கடவாய்' (மத். 25:21) என்ற வார்த்தையை நீங்கள் கேட்கும்படியாக. உங்களைப் பின்தொடர்பவர்கள் இதேவிதமாய் நடக்கட்டும்—அவர்களையும் பின்தொடர்பவர்கள் அப்படியே செய்யட்டும். இதோ ஒரு அற்புதமான சட்டம்: அதிகாரத்தின் கீழ் உள்ளவர்கள் அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களால் வடிவமைக்கப்பட வேண்டும், மேலும், அதிகாரத்தில் உள்ளவர்கள் அனைவர் மீதும் ஞானமுள்ள அக்கறையில் தழைத்திருப்பது போல, அதிகாரத்தின் கீழ் உள்ளவர்களும் சாந்தம், முரண்பாடாதிருத்தல், பணிவான கீழ்ப்படிதல் மற்றும் கட்டளையிடப்பட்டதை உடனடியாக நிறைவேற்றுவதில் தழைத்திருக்க வேண்டும்.

7. இந்த ஏற்பாடுகளைச் செய்பவர்கள் உங்கள் நலனையே கருத்தில் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்ற உறுதியுடன், தண்டனைகளையும், கடமைகள் மற்றும் பணிகளில் மாற்றங்களையும் நேசியுங்கள். – ஆனால், என் கவனக்குறைவாலும் என் சொந்தப் பாவங்களாலும் நீங்கள் குற்றங்களுக்கு ஆளானால், என்னிடம் முன்கூட்டியே அனுமதி தேடாதீர்கள்; ஏனெனில் நான்—ஒரு பாவியாக இருந்தாலும்—கர்த்தருக்கு முன்பாக இந்தக் கட்டுகளின் பாதுகாவலனாக இருக்கிறேன், அவர் பெரியவரும் உச்சியுமான அப்போஸ்தலனாகிய பேதுருவைக் கொண்டு என்னிடம் சொன்னார்: 'நீ பூமியில் எதைக் கட்டுகிறாயோ அது பரலோகத்திலும் கட்டப்பட்டிருக்கும்; நீ பூமியில் எதைக் கட்டவிழ்க்கிறாயோ அது பரலோகத்திலும் கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும்' (மத். 16:19). அப்படியானால்—என் பிள்ளைகளே, என் மீது இரக்கமுள்ளவர்களாக இருங்கள்—தீர்க்க முடியாததை நான் எப்படி சாதாரணமாக மன்னிப்பது, கட்டப்பட்டதை எப்படி உடைப்பது? அத்தகைய கட்டுதல்களிலும் மன்னிப்புகளிலும், தெய்வீக நியாயப்பிரமாணம் எப்போதும் எனக்கு உதவுவதற்காக, நான் எவ்வளவு பயபக்தியுடன் இதைச் செய்ய வேண்டும் என்பதை நீங்கள் காணவில்லையா? ஆகவே, நமது தண்டனை விதிப்பும் நமது தீர்ப்பும், கடவுளுடன் இணைந்த நிலையில் நிறைவேற்றப்படுவதற்காக, அந்த பகுத்தறிவின் ஒளியை நாம் எங்கே காண்பது? அவ்வாறு கூறுவது ஆணவம் போலத் தோன்றினாலும், சாராம்சத்தில், அது அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும், அப்படித்தான் இருக்கிறது. இவ்வாறு பேசுவதால் நான் அச்சத்தால் திகைத்து, வெட்கத்தால் மூழ்கிப் போகிறேன்; மேலும், பூமி பிளந்து என்னை விழுங்காமலும், அல்லது மலைகள் நகர்ந்து என்னை மூடாமலும் இருக்க பிரார்த்திக்கிறேன். ஐயோ! எனக்கே கேடு! ஐயோ! எனக்கே கேடு! என்ன ஒரு பெரும் பணி எனக்கு ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது! இதை அறிந்து, என்னை வற்புறுத்தாதீர்கள்: ஏனெனில், நான் அனுமதி வழங்கலாம், ஆனால் கடவுள் என் பிரார்த்தனையை நிராகரித்து, என் அறிவற்ற உந்துதல்களுக்கும் முடிவுகளுக்கும் மிகவும் தூய்மையான இயல்பு சேவை செய்யாமல், என் செயலைக் கண்டித்து, எலியாவுக்குச் செய்தது போல என்னையும் வாழ்பவர்களுடைய மத்தியிலிருந்து எடுத்துக்கொள்ளக்கூடும். சகோதரர்களே, நான் உங்களை வருத்தப்படுத்தவோ, அல்லது உங்களை ஒடுக்குவதற்கோ, அல்லது வலுக்கட்டாயமாகக் கட்டுப்படுத்துவதற்கோ, அல்லது 'கர்த்தருடைய ஆட்டுக்குட்டிகளைக் கட்டாயத்தினாலும் இக்கட்டினாலும் மேய்ப்பதற்கோ' (1 பேதுரு 5:2) விரும்பாமல் இப்படிப் பேசுகிறேன் என்று தேவன் உங்களுக்குச் சாட்சியாக இருக்கட்டும். கர்த்தாவே, இது எனக்கு நேரிடாதிருக்கட்டும்! அதனால் எனக்கு என்ன பயன்? கிறிஸ்துவின் செம்மறி ஆடுகளாகிய உங்களை, தேவனுடைய செம்மறி ஆடுகளாகிய உங்களை, எல்லா விதமான வழிகளிலும் காப்பாற்றுவதே எனது ஒரே கவலை. ஏனெனில், ஆண்டவர் தம்முடைய தெய்வீக பேதுருவிடம் கேட்ட கேள்விகளில் (யோவான் 21:15 மற்றும் அதற்குப் பின்), தமக்குரிய அன்பின் முதல் மற்றும் மிகப்பெரிய அடையாளமாக இதை நிலைநாட்டினார். இந்த வார்த்தைகளை உங்கள் இருதயங்களில் பொக்கிஷமாகக் கொண்டு, உங்கள் வாழ்வில் உண்மையுடன் கடைப்பிடித்து, நீதியின் வழியில் நடந்து, நம்முடைய கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் களிகூருங்கள்.

63. ஈஸ்டர் பண்டிகையைக் கொண்டாடிய நாம், தவக்காலத்தின் உணர்வோடு தொடர்வோம், இதன் மூலம் இந்தக் காலத்தில் நாம் பெற்றதை வீணடிக்காமல், அதைப் பன்மடங்காக்குவோம்

63. 1) ஈஸ்டர் பண்டிகையைக் கொண்டாடிய நாம், இந்தக் காலத்தில் நாம் பெற்றதை வீணாக்காமல், அதைப் பன்மடங்காக்கும் பொருட்டு, தவக்காலத்தின் உணர்வோடு முன்னேறிச் செல்வோம். – 2) நாம் எங்கு செல்கிறோம், எதை அடையப் போகிறோம் என்பதை மனதில் கொண்டு, இவ்வுலக இன்பங்களில் மூழ்குவதோ, உடல் அழகில் பற்று கொள்வதோ செய்யாமல் இருப்போம். – 3) ஈஸ்டர் மற்றும் அதற்கு முன்பும் நாம் அதிகம் பெற்றுள்ளோம்: இப்போது அதன் எதிர்மாறானதில் நம்மை அர்ப்பணிப்பது புத்திசாலித்தனமல்ல. – 4) நமது சகோதரர்கள் ஒருவராகப் பிரிகின்றனர்; நாமும் பின்தங்கிவிட வேண்டாம்: எனவே நமது பணியில் கவனம் செலுத்துவோம். [1, 71]

8. நாம் இப்போது நாட்களின் அரசியான புனித ஈஸ்டர் பண்டிகையைக் கொண்டாடியுள்ளோம்; தெய்வீக திருவருட்சாதனங்களால் அறிவொளி பெற்றோம், மேலும் ஆவியானவரின் பரிசுத்தமாக்கலை அமைதியின் மற்றும் ஆன்மீக அன்பின் பிணைப்பில் பெற்றுள்ளோம். இப்போது, ஆண்டின் மீதமுள்ள நாட்களின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறோம். ஆகவே, இந்த நாட்களில் நாம் நன்மையுக்காக மாற்றமடைந்து, முன்பை விட சிறந்தவர்களாக மாறுவோம், மேலும் முந்தைய தவக்காலத்தின் துறவு முயற்சிகளையும் ஆன்மீக உழைப்புகளையும் அவமதிக்கும் வகையில் எந்த வகையிலும் பின்னோக்கிச் செல்ல அனுமதிக்க வேண்டாம்; மாறாக, நமது முந்தைய நற்பண்புகளை வளர்த்து, புதியவற்றைச் சேர்ப்போம்; மேலும், நாம் மரியாதையிலோ அல்லது மௌனத்திலோ, தூய்மையிலோ அல்லது இதயத்தின் நேர்மையிலோ, நோன்பிலோ அல்லது வேறு ஏதேனும் பக்தி வடிவத்திலோ சரியாகப் பெற்றும் அடைந்தும் உள்ள அனைத்தையும்—நாம் இப்படியே, நாளுக்கு நாள், பாதிக்கப்படாமல் இருப்பது மட்டுமல்லாமல், நல்ல குணங்களுடன் பெருகவும் முழுமையடையவும் செய்வோம்.

9. நாம் கடவுளை நோக்கிப் பாய்ந்து செல்கிறோம், பரலோக ராஜ்யத்தை நோக்கி, ஒளியை நோக்கி, வாழ்வை நோக்கி, சொல்லொணா மகிழ்ச்சியை நோக்கி, அந்த இனிமையான மற்றும் பேரின்ப சொர்க்கத்தை நோக்கி, நித்திய வாசஸ்தலங்களை நோக்கி, மகிமையின் அற்புதமான இடங்களை நோக்கி, தேவதூதர்களின் பாடகர் குழுவை நோக்கி, புனிதர்களின் மகிழ்ச்சியை நோக்கி, நமக்காகக் காத்திருக்கும் சுதந்தரத்தை நோக்கிச் செல்கிறோம். ஆகவே, நமக்கு முன்னால் இருக்கும் இலக்கை மறக்க நம்மை நாம் அனுமதிக்க வேண்டாம்; வழியில் நமது முயற்சிகளைத் தளரவிடவோ, பொருத்தமற்ற எண்ணங்களால் அடித்துச் செல்லப்படவோ நம்மை நாம் அனுமதிக்க வேண்டாம். நாம் புலனின்ப இன்பங்களில், உலகியல் ஆசைகளில், மாம்சக் காமங்களில் ஈடுபட வேண்டாம்; ஒரு முகம், ஒரு உருவம் அல்லது ஒரு புன்னகையின் அழகால் வசீகரிக்கப்படவும் வேண்டாம். இறையியல் அறிஞர் கிரிகோரி வலியுறுத்துவதைப் போல, நாம் நமது உள்ளத்திற்குள் நோக்குவோம். பாவப் பழத்தின் அழகால் வசீகரிக்கப்பட்டு ஏவாள் எவ்வாறு துன்பப்பட்டாள் என்பதைக் காண்கிறீர்களா? அத்தகைய துன்பத்தை நாம் ஒருபோதும் அடையாமல் இருக்கட்டும்! – மேலும், உண்மையில், நமது காமங்களையும் பேரார்வ விருப்பங்களையும் பூர்த்தி செய்வதால் நாம் என்ன பெறுகிறோம்? அது ஒன்றுமில்லை என்றால் ஒரு விஷயமாக இருந்திருக்கும்; ஆனால் யதார்த்தத்தில், அகக் குழப்பத்தைத் தவிர, கடவுளுக்கும் மனிதர்களுக்கும் முன்பாக அவமானமும் இழிவும் இருக்கிறது.

10. பெருந்தொபிக்காலத்தின் மாபெரும் நாட்களுக்குப் பிறகு, கடவுள் உங்களைத் தம்முடைய திரு உடலின் மற்றும் இரத்தத்தின் திருவருட்சாதனத்தின் மூலம் புத்துயிர் பெற்று, புனித பாஸ்காவிற்குள் வழிநடத்தியுள்ளார்: அப்படியானால், இழிந்தவனே, இறைவனுக்கு முரணான ஒன்றைப் பலியிட எப்படித் துணிகிறாய்? தகுதியற்ற செயல்களுக்குத் திரும்ப எப்படி உன்னை அனுமதிக்கிறாய்? கடவுள் உனக்கு ஒரு மனதைக் கொடுக்கவில்லையா? அவர் உன்னை பகுத்தறிவுள்ளவனாகப் படைக்கவில்லையா? உனக்கு மனக்கண்கள் இல்லையா? அப்படியானால் நீ ஏன் பேசாமல் இருக்கிறாய்? கர்த்தருடைய புரிந்துகொள்ள முடியாத அழகை நோக்கி உன் ஆன்மாவை அதன் பக்கம் ஏன் திருப்பாமல், அதற்குப் பதிலாக உன் பார்வையை இழிவான காரியங்களிலும், பாவத்தின் வெட்கத்திலும், அருவருப்பான விருப்பங்களின் அழுக்கிலும் ஏன் திருப்புகிறாய்? ஆகவே, நாம் விவேகமுள்ளவர்களாய் இருப்போம்; நித்திய பேரின்பத்திற்கு வழிவகுக்கும் காரியங்களால் நமது மனதை நிரப்புவோம், மேலும் நமது நோக்கங்களையும் உழைப்புகளையும் அதன் பக்கம் திருப்புவோம்.

11. நான் உங்களிடம் தொடர்ந்து பேசுவது உங்களைப் புகழ்வதற்காகவோ, அல்லது பிரசங்கிக்கும் கடமையை நிறைவேற்றுவதற்காகவோ, அல்லது புகழ்ச்சி ஆரவாரத்தைக் கேட்பதற்காகவோ அல்ல; மாறாக, என்னுடைய பொறுப்பை நினைத்துப் பயத்தில் நிறைந்து, உங்கள் இரட்சிப்புக்காக நான் நடுங்குகிறேன். நாம் ஜீவனுள்ள தேவனுக்காகவும், தூய்மையானதும் அழியாததுமான நியாயத்தீர்ப்புப் பீடத்திற்காகவும், முடிவில்லாத பலனுக்காகவும் உழைக்கிறோம்: ஏனெனில், 'அங்கே நெருப்பு அணைவதில்லை, புழு சாவதில்லை' (மாற்கு 9:44). அதனால்தான் நான் உங்களை நோக்கிப் புலம்புகிறேன், உங்கள் பெருமூச்சுகளைப் பற்றிக்கொள்வது போல, உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன்—கடைசித் தருணம் நம்மைத் தயாரற்றவர்களாகக் காண அனுமதிக்க வேண்டாம், நமது வாழ்வின் முடிவை அலட்சியத்தால் குறிக்க விடாதீர்கள். மரணத்தின் மர்மம் எப்போதும் நம் கண்முன்னே செயல்படுவதை நாம் காண்கிறோம், உங்கள் பார்வையில், நம் சகோதரர்கள் நம் கண்முன்னே இறந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இதைக் கண்டு, உங்கள் இதயங்களில் உங்களையே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்: 'நாங்கள் என்ன ஆவோம்? எங்களுக்கும் இதே கதி ஏற்படாதா? நாம் இன்னும் இங்கே இருக்கப் போகிறோமா? நாம் தங்கியிருந்தாலும், எவ்வளவு காலம் வாழ்வோம்? கல்லறையும் நம்மை எதிர்பார்க்கவில்லையா? நம் சவப்பெட்டியை - புழுக்களும் தாங்க முடியாத துர்நாற்றமும் நிறைந்த, நமது இறுதிப் படுக்கையும் ஓய்விடமுமான அதை - நாம் இப்போதே காணவில்லையா?" ஏனெனில், "மரணத்தைக் காணாதவன் யார்?" (திபா. 88:49).

64. நமக்கு ஒரு உயர்ந்த அழைப்பு அருளப்பட்டுள்ளது; நாம் மகிழ்ச்சியடைவோம், நன்றி செலுத்துவோம், செயல்படுவோம், அதன் பொருட்டு எல்லா உழைப்புகளையும் மேற்கொண்டு, எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொள்வோம்

64. 1) நமக்கு ஒரு மேலான அழைப்பு அருளப்பட்டுள்ளது; நாம் மகிழ்ச்சியடைவோம், நன்றி செலுத்துவோம், அதன் பொருட்டு எல்லா உழைப்புகளையும் மேற்கொண்டு, எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொண்டு செயல்படுவோம். – 2) பல துன்பங்கள் இருந்தாலும், நித்திய வாழ்வும் பரலோக ராஜ்யமும் நமக்கு முன்னால் இருக்கின்றன: ஆகவே, நாம் இந்தத் துன்பங்களை நேசித்து, அவற்றை ஆர்வத்துடன் சகித்துக்கொள்வோம். – 3) நமக்கு வழிகாட்டிகளாக இருந்த புனிதத் தந்தையர்களின் முன்மாதிரிகளைப் பாருங்கள். – 4) தங்கள் கீழ்ப்படிதலுக்காகப் புகழ்பெற்றவர்களின் முன்மாதிரிகளைப் பாருங்கள். – 5) மேலும், அவர்களின் மகிமையில் ஒரு பங்கைப் பெறுவதற்கு நாம் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவதற்காக, அவர்களைப் பின்பற்றுங்கள். [1, 72]

12. நாம் கடவுளால் அழைக்கப்பட்டு, இத்தகைய புனிதமான வாழ்க்கைக்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதில் நாம் மகிழ்ச்சியடைய வேண்டும் – மேலும், எதிர்கால இன்பங்களை எதிர்பார்த்து, தவ வாழ்க்கையின் முயற்சிகளை மறந்து, நற்பண்பு வாழ்க்கைப் பாதையில் சந்திக்கும் துக்கங்கள் அனைத்தையும் இலேசானதாகக் கருதும் அளவுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைய வேண்டும். இது ஒரு இராணுவப் பதவி அல்ல, அல்லது ஒரு குடிமுறைப் பதவி, அல்லது ஒரு இராணுவத் தளபதியின் மாண்பு, அல்லது பலராலும் பெரிதும் விரும்பப்படும் அரச ஆட்சி அல்ல, நாம் பெற்று உடையிருப்பது; மாறாக, இவை அனைத்தையும் விட மிக மேலானதும், உயர்வான பரலோக வாசஸ்தலமுமாகும் – இது வார்த்தைகளில் அல்ல, செயல்களில் உண்மையாகும். ஏனெனில், 'நாம் அவருடன் பாடுகளை அனுபவித்தால், அவருடன் ஆட்சி செய்வோம்' என்று அப்போஸ்தலர் கூறுகிறார் (ரோமர் 8:14; 2 தீமோ. 2:12). தேவனிடமிருந்து இந்த நன்மையை இவ்வாறு பெற்ற நாம்—நமது சொந்த முயற்சிகளால் அல்ல, ஒரு வரமாகப் பெற்ற நாம்—எவ்வளவு மகிழ்ச்சியும் களீவும் அடைய வேண்டும், நன்றி செலுத்தவும் ஜெபிக்கவும் வேண்டும், மேலும் அதைப் பாதுகாக்கவும், நம்மெதிராகத் திசைவிடப்பட்ட பாதாள உலகின் ஆட்சியாளரின் பன்முகப் பழிச்சொற்களிலிருந்து அதைப் பாதுகாப்பாக வைத்திருக்கவும் தேவையான அனைத்தையும் செய்யவும் சொல்லவும் வேண்டும்? ஆகவே, என் சகோதரரே, நமக்கு விதிக்கப்பட்ட கடமையை நாம் நிறைவேற்றும்போது, ஒவ்வொரு துக்கத்தையும் நமக்கு வரவேற்பதாகவும், ஒவ்வொரு உழைப்பையும் இனிமையானதாகவும் விரும்பத்தக்கதாகவும் கொள்ளுவோம்; மேலும், இக்காரணத்திற்காக, ஒவ்வொரு துறவுக் குறைபாட்டையும் ஒரு மகிழ்ச்சியாக ஏற்றுக்கொள்வோம், – உலகப் பற்று நீங்குவதை இறைவனை நெருங்குவதாக, – இன்பங்களிலிருந்து விலகுவதை விண்ணுலக ஆசிகளைப் பெறுவதாக, – விரதத்தின் கடினத்தைக் கனிவான உணவாகக் கருதுவோம்.

13. நாம் தண்ணீர் குடித்து, வறண்ட அப்பத்தைச் சாப்பிடுவோம்; நமது சொந்த கைகளால் கடினமாக உழைப்போம்; நமது எண்ணங்களில் சோர்வடைவோம்; மாம்சத்தின் விருப்பங்களால் வெந்து, ஆசைகளால் சிதைந்து, பற்றாக்குறைகளால் மரிப்போம்; மேலும் நண்பர்களோ, துணையோ, உறவினர்களோ, தந்தையோ, தாயோ இல்லாமல் இந்த வாழ்க்கையை வாழ்வோம்: அதனால் என்ன? நித்திய ஜீவன் நமக்கு முன்பாக உள்ளது, பரலோக ராஜ்யம் நமக்காகத் தயாராக உள்ளது, அளவற்ற ஆசீர்வாதங்களின் அனுபவம், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அழியாத தன்மை, மகிமை மற்றும் கனமையின் செல்வங்கள், மற்றும் மனித மொழியால் விவரிக்க முடியாத பல பெரிய ஆசீர்வாதங்கள் நமக்காகக் காத்திருக்கின்றன. ஆகவே, நாம் விடாமுயற்சியுடனும் உறுதியுடனும் பாடுபடுவோம்; தியாகச் செயல்களையும் நற்பண்புகளின் உழைப்பையும் நேசிப்போம், இதன் மூலம் நாம் கிரீடங்களை வென்று, எந்தக் கண்ணும் காணாத, எந்தக் காதும் கேட்காத, மனித இதயத்தில் கூடப் பிரவேசிக்காத புதையல்களைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியும் (1 கொரி. 2:9).

14. நமது முன்னோர்களின் வாழ்க்கையிலிருந்து நாம் உத்வேகம் பெற வேண்டும்; அவர்களின் நற்பண்புகளின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்ற வேண்டும்; அவர்களின் செயல்களை நேசிக்க வேண்டும்; மேலும் அவர்களின் வாழ்க்கையின் பிம்பத்தை நமது உள்ளத்தில் பிரதிபலிக்க வேண்டும். அத்தகையவரே நமது மாபெரும் முன்னோடியான மகான் அந்தோனியார், அவர் நமது எதிரியை முதலில் வென்று, துறவு வெற்றிகளுக்காக நமக்கு வழிகாட்டியவர். அத்தகையவர் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவரும் தேவதையைப் போன்றவருமான அர்செனியஸ், அவர் துறவு நெறியின் மிக உயர்ந்த படித்தரங்களை அடைந்து, இப்போது நமக்கு மகிமைக்கு ஒரு முன்மாதிரியாக நிற்கிறார். அத்தகையவர் புனிதரும் தெய்வீகருமான பகோமியஸ், அவர் நமது முன்னோடி என அழைக்கப்படுகிறார். ஒவ்வொரு காலையும் உதயமாகும் விடியற்காலைப் போல நற்பண்புகளால் ஒளிர்ந்தவர், மிகவும் தெய்வீகமான ஹிலாரியோன். அத்தகையவர் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவரும், பரிசுத்தமானவருமான யூத்திமியஸ், அவருடைய பெயரின் பொருள் 'ஆசீர்வாதம்' என்பதாகும். அவருடன், மிகவும் மரியாதைக்குரிய பரிசுத்தர் சவஸ், மிகவும் பரிசுத்தமானவரும் தேவதையைப் போன்றவருமான தியோடோசியஸ், மற்றும் பிரபஞ்சத்தின் மற்ற மிகவும் ஒளிமயமான ஜோதிமண்டலங்களும் உள்ளனர்.

[86][87][88]15. ஆனால், கீழ்ப்படிதலின் மிகச் சரியான முன்மாதிரிகளைக் காட்டியவர்கள் மீது இப்போது நமது கவனத்தைத் திருப்புவோம்; ஏனெனில், மேற்கூறியவர்கள் கீழ்ப்படிதலின் அருளால் முன்னரே ஆயத்தப்படுத்தப்பட்டு மகிமைப்படுத்தப்பட்டார்கள். ஒளியின் குமாரனாகிய தோசிபேயஸ், நம் கடவுளால் கொடுக்கப்பட்ட தந்தை, கேள்விக்கிடமற்ற கீழ்ப்படிதலுக்கு நம்மை அறிவுறுத்துகிறார்; நமது கடவுளால் அறிவூட்டப்பட்ட தந்தையான டோமதியன், நமது ஆன்மீகத் தந்தையர் மீதான நமது அன்பை வலுப்படுத்துகிறார்; நமது கடவுளால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தந்தையான அப்பா கிரிர், அவமானங்களையும் அநியாயங்களையும் பொறுத்துக்கொள்வதில் நம்மை நிலைநிறுத்துகிறார்; எங்கள் மிகவும் மதிக்கத்தக்க தந்தையான செக்கரியா [89] , எங்களைத் தாழ்மையான ஞானத்தின் பக்கம் ஈர்க்கிறார்; எங்கள் அதிகம் அழும் மற்றும் மிகவும் தாழ்மையான தந்தையான சில்வன்[90] , எங்களைச் சிறந்த முறையில் மாற்றுகிறார்; கடினமாக உழைப்பவரும், கர்த்தருடைய கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிதலில் ஒரு முன்மாதிரியும் ஆன யோனா [91] , கைவேலை மீதான எங்கள் ஆர்வத்தைத் தூண்டுகிறார். அவர்களைப் பின்பற்றும் உத்வேகம் இல்லாமல், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பெட்ரோனியஸின்[92] பக்தியையும், தெய்வீக அஃப்ரேயின்[93] கீழ்ப்படிதலையும், புனித மார்கின்[94] எளிமையையும், மிகவும் மரியாதைக்குரிய மற்றும் இதேபோன்ற நற்பண்பு கொண்ட அனைத்து அடக்கமுள்ளவர்களையும் நாம் எப்படி நினைவுகூர முடியும்?

16. ஆயினும், அவர்கள் அனைவரையும் பட்டியலிட ஒரு மணிநேரம் கூடப் போதாது. இவர்கள் மட்டுமே, அவர்களைப் பின்பற்றி, அவர்களின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்தொடர நம்மை உத்வேகப்படுத்தப் போதுமானவர்கள். ஆகவே, அவர்கள் செய்தபடியே நாமும் செய்வோம்; அவர்களுடன் இருப்பது போலவும், அவர்கள் உதவியுடனும் உழைப்போம். இவ்வாறு, அவர்கள் இருந்ததைப் போலவே , இறையச்சமும் நீதியுமான செயல்களால் நாம் செல்வந்தராவோம்; பின்னர், நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் பரலோக இராச்சியத்தில், அவர்களின் மகிமையிலும் கிரீடங்களிலும் பங்குகொள்ளத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம்.

65. பரலோக ராஜ்ஜியத்தின் பொருட்டு தீர்க்கதரிசிகள், அப்போஸ்தலர்கள் மற்றும் பிற புனிதர்கள் சகித்ததைப் பற்றி சிந்திக்கும்போது, நாம் ஆர்வத்துடன் நிரம்புவோமாக

65. 1) இறைவனின் இராச்சியத்திற்காக இறைவாக்கினர், திருத்தூதர்கள் மற்றும் பிற புனிதர்கள் சகித்ததைப் பற்றிச் சிந்தித்து, நாம் பேரார்வம் கொள்வோம். – 2) இவ்வுலக இன்பத்திற்காக மற்றவர் எதைச் சகித்துக்கொள்ள மாட்டார்? ஆண்டவருக்காக நாம் எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொள்ள வேண்டுமல்லவா? [1, 73]

17. பரலோக ராஜ்யத்தை அடைவது ஒரு பெரிய காரியம் இல்லை என்று நினைக்காதீர்கள். அதன் பொருட்டு, எழுதப்பட்டபடி, எல்லாப் புனிதர்களும் 'ஆட்டுத்தோலையும் செம்மறித்தோலையும் அணிந்து, தரித்திரராகவும், உபத்திரவப்பட்டவர்களாகவும், அநியாயம் செய்யப்பட்டவர்களாகவும், வனாந்தரங்களிலும் மலைகளிலும், குகைகளிலும், பூமியின் பள்ளத்தாக்குகளிலும் அலைந்து திரிந்தார்கள்; இவர்களுக்கு இவ்வுலகம் தகுதியற்றதாக இருந்தது' (எபி. 11:37–38): ஏசாயா இரண்டாகப் பிளக்கப்பட்டார்; எரேமியா சேற்றுக்குழியில் எறியப்பட்டார்; யோனா கடலில் எறியப்பட்டு திமிங்கலத்தால் விழுங்கப்பட்டார்; தானியேல் சிங்கங்களால் உண்ணப்பட சிங்கங்களுக்கு எறியப்பட்டார்; மூன்று இளைஞர்கள் நெருப்புக் குழியில் எறியப்பட்டனர்; யோவான் ஸ்நானகரின் தந்தை செக்கரியா வாளால் மடிந்தார்; யோவான் ஸ்நானகரும் வாளால் தலை வெட்டப்பட்டார். மேலும், தன்னைப் பற்றி, 'பசியுடனும் தாகத்துடனும், குளிரிலும் நிர்வாணத்துடனும், பிரயாசத்திலும் உபத்திரவத்திலும்' இருந்ததாகக் கூறிய இறைத்தூதர் பவுலின் கதையைச் சொல்ல எனக்குப் போதுமான நேரம் இருக்காது, (2 கொரி. 11, 27) மற்றும் எண்ணற்ற பிற துன்பங்கள்—கல்லால் அடிக்கப்பட்டு இறந்த புனித ஸ்டீபன்—கோவிலில் கொல்லப்பட்ட தேவனுடைய சகோதரரான ஜேம்ஸ் ஆகியோரைப் பற்றி. மற்ற அப்போஸ்தலர்களின் துன்பங்களையும், புனித வீரமரணமடைந்தவர்களின் சோதனைகளையும், போற்றத்தக்க பிதாக்களின் வீரச்செயல்களையும் பட்டியலிட நான் எங்கே தொடங்குவேன்? அவை எண்ணற்றவை. இவ்வாறு அவர்கள் நித்தியத்துவத்திற்காக வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட, சொல்லொணா ஆசீர்வாதங்களைப் பெறுவதற்குத் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்பட்டார்கள்! நாமும், நமது தாழ்மையுடன், அதே வழியில் முயலுவோம். ஏனெனில், மாபெரும் புனித கிரகோரிப் பெருந்திருவோடு போதிப்பது போல, அந்த மரியாதைகளும், உழைப்புகளும், கிரீடங்களும் வெற்றியாளர்களின் உரிமைச் சொத்து. நாம் போராளிகளாக நிலைத்திருப்போம், போட்டிக்கு எப்போதும் தயாராக நம்மை நாம் ஆயத்தப்படுத்திக் கொள்வோம், மேலும் எதிரியை எதிர்ப்போம்; நாம் சிரமங்களுக்கு முன் பின்வாங்கக் கூடாது, தாக்குதல்களுக்கு இணங்கக் கூடாது, அல்லது திரும்பிப் பார்க்கக் கூடாது; நமது இதயங்களுக்குள் நெருப்பைப் போன்ற ஆர்வம் எரியட்டும், நமது கண்களுக்கு முன் எதுவும் உறுதியாக நிற்க வேண்டாம், பேய்கள்கூட ஓடிவிடும்: ஏனெனில், எழுதப்பட்டபடி, அவை இந்த ஆவிக்குரிய நெருப்பின் முகத்திற்கு முன்பாக மெழுகு போல உருகுகின்றன (சங். 67:3); மக்களும் பயப்படுவார்கள், அல்லது குறைந்தபட்சம், வெட்கப்படுவார்கள்; நாம் எல்லாவற்றையும் வென்று, நமது வாழ்வும் சொல்லொணா ஓய்வும் இருக்கும் அந்த இடத்திற்கு ஏறிச் செல்வோம்.

18. ஒருவன் மாம்ச இச்சையால் உந்தப்பட்டு, ஒரே ஒரு விஷயத்தை மட்டும் மனதில் கொண்டு, தான் தீயமுறையில் இச்சையால் விரும்புகிறவரின் முகத்திற்கு அருகில் வருவதற்காக, எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொண்டு, எல்லாத் துன்பங்களையும் ஏற்றுக்கொள்வதை நாம் அடிக்கடி காண்கிறோம்; அவன் உணவால் திருப்தியடையான், பானத்தால் மனநிறைவு பெறான், உறக்கத்தால் ஓய்வெடுக்கான், மேலும் இனிமையான அல்லது ஆறுதலான வேறு எதையும் விரும்பான். ஆனால் அந்தப் பரிதாபமான ஆன்மா, தேவைப்பட்டால் இரத்தம் சிந்தும் வரையிலும், எல்லா விதமான பிற உழைப்புகளுக்கும் துன்பங்களுக்கும் தயாராக இருக்கிறது – எதைப் பெற்றுச் சேர்ப்பதற்காக? – அணைவற்ற நெருப்பு நரகத்தில் தன் ஆன்மாவை அழித்துக் கொள்வதற்காக. நன்மை, அழகு, சொல்லொணா மற்றும் மகிமைப்படுத்தப்பட்ட கிறிஸ்து ஆகியோருக்கான நமது இதமான அன்பின் பொருட்டு, நமது கடவுளே, இந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மற்றும் பரிசுத்தமான கீழ்ப்படிதலின் நுகத்தின் கீழ் வயோதிபரம் வரை மென்மையாகத் தங்கியிருந்து, ஒவ்வொரு துக்கத்தையும் ஒவ்வொரு அம்பையும்—அது எண்ணமோ அல்லது உணர்வோ, அது அவமானங்களோ அல்லது தாக்குதல்களோ, அது சோதனைகளோ அல்லது பற்றாக்குறைகளோ, அது நிந்தனையோ அல்லது இகழ்ச்சியோ, அது அவமதிப்போ அல்லது புறஞ்சொல்லோ, அல்லது இது போன்ற வேறு எதனாலுமோ—தாங்கிக்கொள்ள வேண்டும்? – பகுத்தறிவுள்ள நாம், உணர்வற்ற மிருகங்களைப் போல இருக்கவோ அல்லது அவற்றைப் போல் ஆகவோ கூடாது. ஆனால் நாம் எப்படித் தொடங்கி, வெற்றிகரமாக முன்னேறி, ஒரு குறிப்பிட்ட நிலையை அடைந்திருக்கிறோமோ, அப்படியே கர்த்தருக்குள் நமது பயணத்தை வெற்றிகரமாக நிறைவு செய்ய, நாம் விடாமுயற்சியுடன் தொடர்ந்து உழைப்போம்.

66. தேவன் உங்களை எனக்கு ஒப்புக்கொடுத்திருக்கிறார்; அதனால் தான் நான் உங்களுக்குப் போதிக்க இவ்வளவு ஆர்வமாக இருக்கிறேன்

66. 1) நீங்கள் தேவன் என்னை ஒப்புக்கொடுத்தார்; அதனால்தான் நான் உங்களுக்குப் போதிக்க இவ்வளவு ஆர்வமாக இருக்கிறேன். – 2) நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்: உங்கள் ஆத்துமாக்களை இரட்சிக்கப் பாருங்கள், உங்கள் ஆத்துமாக்களை இரட்சித்துக்கொண்டால், என்னையும் இரட்சிப்பீர்கள். [1, 74]

19. பாவியான எனக்கு, என் மந்தையே, என் பங்கே, என் உரிமையே, உங்களைப் பராமரிப்பதை விட முக்கியமான வேறு என்ன வேலை இருக்க முடியும்? ஏனெனில், ஒரு மortal மன்னன் மக்களை ஆளவோ அல்லது இராணுவத்திற்குத் தலைமை தாங்கவோ ஒருவருக்குப் பொறுப்பேற்றுக் கொடுத்தால், அவன் தன் மன்னனுக்குப் பிடிக்காத எதையும் அனுமதித்து, அதனால் ஏதேனும் தண்டனை அல்லது தண்டிக்கப்படுவதைத் தவிர்ப்பதற்காக, அந்த விஷயத்தில் தன் முழு கவனத்தையும் நாளுக்கு நாள் செலுத்துவான்: அப்படியிருக்க, உண்மையிலேயே கிறிஸ்துவின் வீரர்களாகிய உங்கள் மீது அதிகாரம் ஒப்படைக்கப்பட்ட என் போன்ற ஒரு ஏழை, ஓர் ஆண்டுக்கோ அல்லது ஓர் மாதத்திற்கோ மட்டுமல்ல, ஒரு நாள் அல்லது ஒரு மணி நேரத்திற்கூட கவனக்குறைவாக இருந்து, வார்த்தையிலும் செயலிலும் உங்களுக்காக என் உச்சபட்ச அக்கறையைக் காட்டத் தவற, நானும் இரண்டிலும் குறைபாடுள்ளவனாக இருந்தும், எப்படி இயலும்? அதனால்தான், நான் தகுதியற்றவனாகவும் பலவீனனாகவும் இருந்தாலும், என் இதயமாகவும், என் ஒளியாகவும், என் புகழாகவும் இருக்கிறீர்கள் நீங்கள், உங்கள் அழைப்புக்குத் தகுதியான விதத்தில் வாழ வேண்டும் என்று உங்களுக்கு நினைவூட்டுகிறேன், அறிவிக்கிறேன், அறிவுறுத்துகிறேன், வலியுறுத்துகிறேன், வேண்டிக்கொள்கிறேன்.

20. உங்கள் அனைவரின் இரட்சிப்பையும், அதற்காக எனக்குக் காத்திருக்கும் பெரிய வெகுமதியையும் நினைக்கும்போது நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அடைவது போலவே, உங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் நான் என்ன பதிலளிக்க வேண்டும் என்பதைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது மிகுந்த பயமும் நடுக்கமும் என்னைப் பற்றிக்கொள்கிறது. ஆகவே, என் பிள்ளைகளே, எனக்கு உதவுங்கள், உங்கள் தலைவரின் பலவீனம் மற்றும் குருட்டுத்தன்மை இருந்தபோதிலும், நீங்களே உங்களைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள், அதனால் நீங்களும் உங்களுடன் பரிதாபமான என்னையும் இரட்சிக்க முடியும் – உங்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட மற்றும் உங்களைச் சார்ந்திருக்கும் அனைத்தையும் தீவிர ஆர்வத்துடன் செய்து முடிப்பதன் மூலம் இரட்சிக்கப்படுங்கள்: கேள்விக்கிடமற்ற கீழ்ப்படிதலைப் பேணுங்கள், தெய்வீகத் தாழ்மை, உறுதியான விசுவாசம், அறிவூட்டும் வெளிப்பாடு, உங்கள் கடமைகளில் நிலையான விடாமுயற்சி, சங்கீதப் பாடலின் போது மரியாதையான கவனம், சுமையற்ற சுயக்கட்டுப்பாடு, உடைமையில் அடக்கம், தாழ்மை, சிரிப்பும் தகராறுகளும் தவிர்த்தல், வெளிவேஷத்தை வெறுத்தல், மற்றும் பரஸ்பர அன்பு.

67. நான் உங்களை நேசிப்பதால், நீங்கள் செழிக்கும்போது நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன், உங்கள் ஆவியின் நிலையைக் காணும்போது நான் துயரமடைகிறேன்

67. 1) நான் உங்களை நேசிப்பதால், நீங்கள் செழிப்பாக இருக்கும்போது நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன், மேலும் நீங்கள் எந்த மனநிலையில் இருக்கிறீர்கள் என்பதைப் பார்க்கும்போது நான் துயரமடைகிறேன். – 2) நீங்கள் ஒரு பெரிய அழைப்புக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்டு, அதன் பொருட்டு எல்லாவற்றையும் கைவிட்டுள்ளீர்கள்; இந்தக் காரணத்திற்காக, உங்களில் ஒவ்வொருவரும் இதைக் கேட்க வேண்டும்: மகிழ்ச்சியில் பிரவேசியுங்கள். – 3) உங்களைப் போல இருக்க விரும்புகிற, ஆனால் முடியாதவர்கள் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள்: ஆகவே, கடவுளுக்கு மகிமையைக் கொடுங்கள், மேலும் நேர்மையாக இருங்கள். [1, 75]

21. ஒரு நாள் நான் முற்றிலும் மௌனமாக இருக்கக் கட்டாயப்படுத்தப்படுவேன். ஆனால் என் நாசிகளில் மூச்சு இருக்கும் வரை, என் கடமையாக இருப்பதை, உங்கள் மீதுள்ள அன்பான இதயத்துடன் உங்களுக்கு நினைவூட்டத் தவறமாட்டேன். தேவனுடைய சித்தத்தினாலும் கிருபையினாலும் நீங்கள் என் பிள்ளைகள். அப்படியானால், உங்கள் பக்தியையும் நற்பண்பையும், உங்கள் இரட்சிப்பு வாழ்க்கையையும் பார்க்கும்போது என் இதயம் ஏன் இவ்வளவு பெரிய மகிழ்ச்சியால் நிரம்புகிறது? அப்போது நான் நல்ல நம்பிக்கைகளால் நிரம்புகிறேன், தேவனை மகிமைப்படுத்தி ஒரு ராஜாவைப் போல நடக்கிறேன், அப்போது வேறு எதுவும் எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருவதில்லை. ஆனால் உங்களில் ஏதேனும் ஒழுங்கீனம் காணும்போது, அது என் ஆன்மாவில் ஒரு மலை அழுத்துவது போல இருக்கிறது, மேலும் நான் தலையைக் குனிந்து, வருத்தத்துடன், உங்களை நான் சரியாக வழிநடத்தாததற்காக என்னை நானே கண்டித்துக்கொண்டு, ஒரு ராஜாவைப் போல நடக்கிறேன், தேவன் மகிமைப்படுத்தப்படுகிறார், வேறு எதுவும் எனக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொண்டுவரவில்லை. ஆகவே, என் பிள்ளைகளே, என் மீது இரக்கமுள்ளவர்களாக இருங்கள்; உங்கள் முன்னேற்றத்திற்காகவும் உங்கள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட நிலைக்காகவும் நான் எப்போதும் மகிழ்ச்சியடைந்து, உங்களைக் குறித்து தேவனுக்கு மகிமை சேர்க்கும்படி செய்யுங்கள்.

22. உண்மையாகவே, நீங்கள் ஒரு பரிசுத்த அழைப்பிற்குள் பிரவேசித்து, பக்திவழி வாழ்க்கையைத் தரித்து, தேவதூதர் கூட்டத்தில் எண்ணப்பட்டிருக்கிறீர்கள்; ஏனெனில், 'நீங்கள் பரிபூரணராக விரும்பினால், போங்கள், உங்கள் உடைமைகளை விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடுங்கள்… என்னைப் பின்பற்றுங்கள்' என்ற அந்த தெய்வீகக் குரலுக்குக் கீழ்ப்படிந்து அதைப் பின்பற்றினீர்கள் (மத். 19, 21). இவ்வாறு நீங்கள் உலகத்திற்குச் சிலுவையில் அறையப்பட்டீர்கள், நீங்கள் இனி 'உலகத்திற்குரியவர்கள்' அல்ல. ஏனெனில் நீங்கள் உலகத்திற்குரியவர்களாக இருந்திருந்தால், உலகம் உங்களை நேசித்திருக்கும்; ஆனால் நீங்கள் உலகத்திற்குரியவர்கள் அல்ல என்பதால், 'இந்தக் காரணத்திற்காகவே', ஒருவேளை, 'உலகம் உங்களை வெறுக்கிறது', ஆண்டவரின் வார்த்தையின்படி (யோவான் 15:19). அந்த நாளில், பரிசுத்த அப்போஸ்தலர்களுடன் சேர்ந்து, கர்த்தரிடம், 'நாங்கள் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு உம்மைப் பின்பற்றினோம்' என்று கூறிப் பெருமையுடன் சொல்ல முடியும் (மத்தேயு 19:27); உண்மையிலேயே, நீங்கள் தந்தையையோ தாயையோ, சகோதரர்களையோ சகோதரிகளையோ உங்களை விட அதிகமாக நேசிக்கவில்லை, 'மாறாக எல்லாவற்றையும் நஷ்டமாக எண்ணினீர்கள்' (பிலி. 3:8), உம்மை மட்டுமே பெறுவதை மிகப்பெரிய புதையலாகக் கருதி. – நான் பொய் சொல்கிறேனா? நான் உண்மையைப் பேசவில்லையா? நீங்கள் செய்தது இதுவல்லவா? – இக்காரணத்தினாலே நீங்கள் கேட்பீர்கள்: 'வாருங்கள், என் பிதாவால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களே; உலகத்தின் தோற்றமுதற்கொண்டு உங்களுக்குத் தயாரிக்கப்பட்ட ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரித்துக் கொள்ளுங்கள்' (மத். 25:34); அல்லது: 'நல்லவனே, விசுவாசமுள்ள ஊழியக்காரனே, நீ சில காரியங்களில் விசுவாசமாயிருந்தாய், உன்னைப் பல காரியங்களுக்கு வைப்பேன்; உன் ஆண்டவருடைய மகிழ்ச்சிக்குள் பிரவேசி' (மத். 25:21), அல்லது இதற்கு ஒப்பான வேறு ஏதேனும் ஒன்றைக் கேட்பாய்.

23. இத்தகைய பெரிய ஆசீர்வாதத்திற்குத் தகுதியானவராகக் கருதப்பட்டு, இத்தகைய அற்புதமான மற்றும் பரலோக வாழ்க்கையில் பிரவேசித்த பிறகு, நீங்கள் மகிழ்ச்சியடையவில்லையா? நீங்கள் ஆரவாரம் செய்யவில்லையா? தாவீதுடன் சேர்ந்து, 'கர்த்தர் எனக்குச் செய்த எல்லாவற்றிற்கும் நான் அவருக்கு என்ன திருப்பிக் கொடுப்பேன்?' (சங். 115:3) என்று பாடவில்லையா? – ஆம்; ஆனால் பின்வருவனவற்றைச் சேர்க்கவும்: 'நான் இரட்சிப்பின் பானையைப் பருகுவேன்' (அப்படியே); மேலும் இது தேவைப்படும்போது ஒரு துறவியாகத் தன் இரத்தத்தைச் சிந்தத் தயாராக இருப்பதைக் குறிக்கிறது. – மெய்யாகவே, மெய்யாகவே, நீங்கள் காண்பதைக் காணவும், நீங்கள் கேட்பதைக் கேட்கவும், நீங்கள் அடைந்ததை அடையவும் ஏங்கும் பலர் இருக்கிறார்கள்; ஆனால் திருமணம், பிள்ளைகள், மாம்ச இச்சையின் தோழமை, உலகப் புகழ், செல்வம், உலக வழக்கங்கள் அல்லது வெளிப்புற வாழ்க்கையின் பிற பல நிறுவப்பட்ட வழிகள் ஆகிய இவற்றின் பொருட்டு, அவர்கள் பூமிக்கானவற்றிலிருந்து விலகி பரலோகத்திற்காகப் பாடுபடும் வலிமையைக் கொண்டிருக்கவில்லை – அவர்கள் அப்படியே இருக்கிறார்கள், புறத்தே மகிழ்ச்சியாகத் தோன்றினாலும், அகத்தே பல துக்கங்களால் சுமக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஆகவே, நாம் தேவனுக்கு மகிமையைச் செலுத்தி, நன்மையில் நன்மையையும், தேவனுக்குப் பிரியமானதில் மேலும் பிரியமானதையும் சேர்க்க எப்போதும் முயலுவோம். இவ்வாறு நாம் செழித்து, நம்மை முழுமையாக்கிக்கொண்டு, பரஸ்பர சமாதானத்திலும் ஐக்கியத்திலும் நிலைத்திருக்க முடியும். சிறிய வார்த்தை, மிகச் சிறிய அசைவு, ஒரு பார்வை அல்லது சைகை என எல்லாவற்றிலும் நல்ல ஒழுங்கில் இருப்போமாக, மேலும் மரணத்தின் வாயில்களைக் கடந்து பரலோகத்தில் உள்ள நமது ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட உரிமையைப் பெறுவதற்கான பாக்கியமான பயணத்திற்கு நாம் எப்போதும் தயாராக இருப்போமாக.

68. வீண் மற்றும் அற்பமான செயல்களில் அமைதி; ஆனால் நமது இலக்குகள் உயர்ந்தவை, நமது உழைப்புகள் பலனளிப்பவை

68. 1) வீண் மற்றும் அற்பமான செயல்களில் அமைதி; ஆனால் நமது இலட்சியங்கள் உயர்ந்தவை, நமது உழைப்புகள் பலனளிப்பவை. – 2) இவ்வுலகைத் துறக்க நம்மால் இயன்ற வலிமையைக் கொடுத்தவர் யார்? நமது விருப்பத்திற்கு ஆசீர்வதித்த கடவுளே. ஆகையால், நாம் தேர்ந்தெடுத்த பாதையில் உண்மையுள்ளவர்களாக இருப்போம். [1, 77]

24. தாயின் கருப்பையிலிருந்து நம்மை இந்தப் புனித அழைப்பிற்காகத் தேர்ந்து, துறவற வாழ்க்கையின் அற்புதமான மற்றும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட உயரங்களுக்கு அழைத்த தேவனுக்கு மகிமை உண்டாவதாக. எங்களைப் பொறுத்தவரை – இதைச் சொல்வது துணிச்சலாகத் தோன்றினாலும், துறவறத்தின் நோக்கங்களுக்கு இது அந்நியமானதல்ல – உலகில் வாழும் பலரை விட, பரலோக ராஜ்யத்தின் இரகசியங்களை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளும் பேறு உண்மையிலேயே எங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. அவர்களில் பலர், காண்பதையுமறியாமல், தங்களைக் கவர்ந்திழுக்கும் உலகியல் காரியங்களால் மனதில் குருடர்களாக்கப்பட்டு, காண்பதையுமறியாமல் இருக்கிறார்கள். ஏனெனில், அவர்களிடம் என்ன இருக்கிறது? அவர்கள் செல்வத்திலும், நிலையற்ற புகழிலும் மகிழ்கிறார்கள்; இன்பங்களிலும், விருப்பங்களிலும் களிகூர்கிறார்கள்; நறுமணங்களிலும், மணம் வீசும் பொருட்களிலும் மகிழ்ச்சி காண்கிறார்கள், திராட்சை ஒயின், சிறந்த ஆடைகள், அழகான குதிரைகள், ஏராளமான ஊழியர்கள், பிரம்மாண்டமான வீடுகள், விலைமதிப்பற்ற கற்களின் பிரகாசம் மற்றும் பிற பல வீண் பெருமைகள்; அவர்கள் ஆடுகளையும் செம்மறியாடுகளையும் போல சிரித்து, நடனமாடி, துள்ளிக்குதித்து, தங்களைத் திகட்டத் திகட்ட நிரப்பிக்கொண்டு, கொழுத்து வளர்கிறார்கள், அறுப்புக்குத் தயாராகும் பன்றிகளைப் போல. அவர்களுடைய மற்ற பல பாவமான பழக்கவழக்கங்களையோ, அவற்றிலிருந்து எழும்பவற்றையோ அல்லது அவை எங்கு கொண்டு செல்கின்றன என்பதையோ நான் மேலும் விவரிக்கப் போவதில்லை; நமது வார்த்தைகள் இத்துடன் முடிவடைகின்றன. அவர்களுக்கு, இது தற்பெருமைக்கும், கர்வத்திற்கும், மகிழ்ச்சிக்கும் ஒரு மூலமாகும்; ஆனால், அதன் உணர்ச்சிகளாலும் விருப்பங்களாலும் தங்கள் மாம்சத்தைக் சிலுவையில் அறைந்தவர்களுக்கே அல்ல—அதாவது, அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல் (கலா. 5:24), 'கிறிஸ்துவுக்குரியவர்களாக' இருக்கும், நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் ஊழியர்களாகவும் பிள்ளைகளாகவும் இருக்கும் எங்களைப் போன்றவர்களுக்கே அல்ல. நமக்கு வேறுபட்ட விருப்பங்களும் மற்ற காரியங்களில் வேறுபட்ட நாட்டமும் உண்டு. பழங்காலத்தில் கவனக்குறைவு நம்மைப் பறித்த, ஏதேன் தோட்டத்தில் மனிதனுக்காக முதலில் நோக்கப்பட்டு இருந்த ஆறுதல்களையும் இன்பங்களையும் நாம் தேடுகிறோம்; இந்த நோக்கத்திற்காக, 'ஆட்டுக்குட்டியின் தோல்களையும் ஆட்டுக்குட்டியின் தோல்களையும் அணிந்திருந்த' பழங்காலப் பரிசுத்த பிதாக்களின் வாழ்க்கை முறையை நாம் பின்பற்றுவோம், 'அவர்களுடைய வாழ்க்கைக்கு இந்த உலகம் தகுதியற்றதாக இருந்தது' (எபி. 11:37), இந்த வசீகரமான உலகத்திலிருந்து விலகி, மேலே நோக்கிப் பார்த்து, அவரை நோக்கிப் பாய்ச்சல்தன்மையுடன் கடவுளுக்கு அருகில் செல்வோம். ஆனால் எல்லாவற்றிலிருந்தும் விலகுவதன் மூலம், நாம் எல்லாவற்றிற்கும் ஆண்டவர்களாகிறோம். இதுவே நமது அழைப்பின் மகத்துவம்!

25. அப்படியானால், நம்மை மாம்சத்தினாலும் இரத்தத்தினாலும், பெற்றோர்கள், உறவினர்கள் மற்றும் அறிமுகமானவர்களிடமிருந்தும், நம் தாயகம், நகரங்கள் மற்றும் கிராமங்களிலிருந்தும், குழந்தைப்பருவத்திலிருந்தே நமக்குப் பழக்கமான அனைத்திலிருந்தும் பிரித்தது யார்? நமது ஆன்மீகத் தந்தையர்களுக்கும் மடாலயத் தலைவர்களுக்கும் நம்மை அடிமைகளாக ஒப்புக்கொடுக்கவும், விரதம், விழிப்பு, வெறும் தரையில் உறங்குதல் போன்ற துறவுப் பயிற்சிகளை மேற்கொண்டு, அவற்றை நாள் தோறும் கடைப்பிடிக்கவும் நம்மை வழிநடத்தியவர் யார்? யார் நமக்கு ஞானம் புகட்டி, தங்கம் மற்றும் வெள்ளி, பகட்டான தோற்றம் மற்றும் பிரம்மாண்டம்—அரசகுமாரன் அணியும் மணிமுடி மற்றும் ஊதா நிற ஆடை கூட—எதற்கும் மதிப்பு இல்லை என்று கருதவும், பளபளப்பான ஆடைகளை விட இந்தத் துண்டு துணுக்குகளால் ஒட்டுப்போட்ட ஆடைகளை அணிவதை மிகவும் தகுதியானதாகவும் கௌரவமானதாகவும் கருதவும் நமக்குக் கற்றுக் கொடுத்தார்? உணர்ச்சி மற்றும் இவ்வுலகியல் சார்ந்த அனைத்தையும் துறக்கவும், தூய்மையின் மூலம் பரலோகத்திற்கு இணங்கத் தொடங்கவும், தேவதூதர்களைப் போலத் தூய்மையாகவும் களங்கமின்மையாகவும் இருக்கவும் எங்களுக்கு வலிமையைக் கொடுத்தவர் யார்? நாம் தேவன் ஒருவரை மாத்திரம் நேசித்து, எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களையும், நித்திய மகிமையையும், சொல்லொணா சந்தோஷத்தையும், இடைவிடாத மகிழ்ச்சியையும், வற்றாத செல்வங்களையும், மேலும் நமது ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பிதாக்களுக்குப் பண்டைகாலம் முதல் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட அனைத்தையும், ஒரே தேவனாகிய அவரைத் திருப்திப்படுத்த ஆர்வமாகத் தேடும் அனைவருக்கும் ஆயத்தமாக்கப்பட்ட அனைத்தையும் விரும்பியபடியால், தேவன் இவையனைத்தையும் நமக்கு அருளினார். ஆனால் நாம் இதைத் தீர்மானித்து, தேர்ந்தெடுத்து, நம் மனதை அதில் செலுத்தியிருந்தால், எந்த விதத்திலும் பின்வாங்கி, நியமிக்கப்பட்ட நாளில், சாதாரண விசுவாசர்களுக்குப் பின்னால் தங்கிவிடாமல் இருக்க, நம்மைக் கடுமையாகக் கண்காணித்து, இதில் உறுதியாக நிற்க எல்லா கவனமும் செலுத்துவோம். நாம் தூய்மையாக இருக்கவும், கற்புநெறியில் மேலும் உறுதியாக நிலைபெறவும், మన மனதிலோ, பார்வையிலோ, இதயத்திலோ அல்லது உடலிலோ சீரழிக்கப்படாமல் இருக்கவும் கவனமாக இருப்போம்.

69. நம் வழியில் வரும் அனைத்து விரும்பத்தகாத விஷயங்களையும் நாம் சகித்துக்கொள்ள வேண்டும்; மேலும், பாடுகளைச் சுமப்பவர்களின் வரிசையில் சேர தகுதியுடையவர்களாக இருப்போமாக

69. 1) நம் வழியில் வரும் அனைத்து விரும்பத்தகாத விஷயங்களையும் நாம் சகித்துக்கொள்ள வேண்டும்; மேலும், பாடுகளைச் சுமப்பவர்களின் வரிசையில் சேர நாம் தகுதியுடையவர்களாக இருக்கட்டும். – 2) மீட்பர் செய்தது போல, பூமியில் ஒரு தாழ்மையான நிலையில் திருப்தி கொண்டு கடவுளைத் தேடுங்கள். [1, 78]

26. நான் உங்கள் ஆன்மாக்களைக் கவனித்து, இரவும் பகலும் உங்களைப் பராமரித்து, வார்த்தையிலும் செயலிலும் உங்களைப் புனிதப்படுத்த வேண்டும், அதனால் நான் உங்களைப் பரிபூரணத்தின் சரியான அளவிற்கு வழிநடத்த முடியும். ஆனால் நீங்களே மனந்தளர்ந்துவிடாதீர்கள்: ஏனெனில், உங்கள் ஆசிரியர் என்று அழைக்கப்படத் தகுதியற்ற நான், உங்கள் பொருட்டு எதையேனும் சகித்துக் கொண்டால், நீங்களும் என் பொருட்டும், ஒருவருக்கொருவர் பொருட்டும் சகித்துக்கொள்ள வேண்டும்; நீங்கள் ஒருவருக்கொருவர் துன்பங்களில் பங்குகொண்டு, ஒருவரையொருவர் ஆதரிக்க வேண்டும். இது உங்களுக்கு அந்நியமானதாகக் கருதாமலும், அஞ்சாமலும், ஓடாமலும், நீங்கள் சந்திக்கும் சோதனைகளைக் கண்டு மனந்தளர்ந்துவிடாமலும் இருக்க வேண்டும். புனிதப் புனிதர்கள் செய்தது போல, நாம் 'இன்னும் இரத்தம் சிந்தும் வரை பாவத்தை எதிர்க்கவில்லை' (எபி. 12:4), 'இன்னும் நெருப்பையும் நீரையும் கடந்து செல்லவில்லை' (சங். 65:12); ஒவ்வொரு மரியாதைக்குரிய மற்றும் நீதியுள்ளவர்கள் காயப்பட்டதோ அல்லது சோதிக்கப்பட்டதோ போல, நாமும் இன்னும் காயப்படவோ அல்லது சோதிக்கப்படவோ இல்லை. ஆகவே, நம்மீது வரும் சிறு துன்பங்களையும் கூட தைரியத்துடனும் சமநிலையுடனும் நாம் தாங்கிக்கொள்ளாத நிலையில், நாமும் கிறிஸ்துவுக்காகத் துன்புற்றோம் என்று வரவிருக்கும் காலத்தில் நாம் எப்படிப் பெருமையடித்துக் கொள்ள முடியும்: எந்தவொரு கண்டனத்தையும், அவமானத்தையும், வெட்கத்தையும், இகழ்ச்சியையும், நிந்தனையையும் – மேலும் நான் சேர்க்க விரும்புவது – கஞ்சி போன்ற உணவு, குறைவான பானம், கிழிந்த ஆடைகள், கீழ்ப்படிதலின் உழைப்பு, ஆராதனைக்காக அதிகாலையில் எழுந்திருத்தல், சங்கீதம் பாடும்போது நின்றுகொண்டிருத்தல், மற்றும் விதிக்கப்பட்ட தவம் ஆகியவற்றை நிறைவேற்றுதல். – வாருங்கள், என் பிள்ளைகளே, கடினமான மற்றும் விரும்பத்தகாத அனைத்தையும் நாம் மகிழ்ச்சியுடன் பொறுத்துக்கொள்வோம், அப்போதுதான் நாம் தாவீதுடன் உண்மையாகப் பாட முடியும்: 'கர்த்தருக்குள் நான் பொறுமையுடன் காத்திருந்தேன்', அதன் மூலம், கடவுளின் இரக்கத்தால், 'அவர் எனக்குச் செவிகொடுத்து, என் ஜெபத்தைக் கேட்டார்' (சங். 39:2) என்று தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம். வரவிருக்கும் காலத்தில், மற்றவர்கள் வெவ்வேறு காணிக்கைகளைச் சமர்ப்பிப்பார்கள்: மூன்றுமுறை ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வீரர்கள் – தங்கள் இரத்தத்தை; போற்றத்தக்க தந்தையர்கள் – தங்கள் மிகப்பெரிய யான செயல்களையும் நற்பண்புகளையும்; நாமோ – மேலே கூறப்பட்ட காரியங்களைப் பொறுமையாகச் சகித்துக்கொள்வோம். மேலும், தெய்வீக அந்தோனியார் சாட்சியளிப்பதைப் போல, இவற்றில் ஒரு பங்கைப் பெறுவதிலிருந்து நாம் ஒருபோதும் பறிக்கப்பட மாட்டோம் என்பதை நான் உறுதியாக அறிவேன்.

27. 'தேவன் தேடுகிறவர்களிடத்தில் காணப்படும்; உங்கள் ஆத்துமாக்களும் ஜீவனடையுமே' (சங். 68:33). 'அவருடைய முகத்தைத் தேடுகிறவர்களே, உங்கள் இருதயங்கள் சந்தோஷப்படும்படி தேடுகிறவர்களாகவும் இருங்கள்' (சங். 104:4). 'அவர் செய்த அற்புதங்களை நினை' (திபா 104:5) – கடந்த ஆண்டுகளில் நம்மில் அவர் செய்த அற்புதங்களையும், இப்போது நமது சகோதரத்துவத்தைப் பெருக்குவதையும், நம்மைப் போஷிப்பதையும், இந்த நிகழ்கால வாழ்வில் நமக்குத் தேவையான எதையும் குறைவின்றித் தருவதையும் நினைப்போம். நமக்காக அவர் செய்யும் அனைத்திற்கும், அவருக்கு உரிய மரியாதையை நாம் செலுத்துவோம். நாம் அவரைப் பயந்து, நம்முடைய இருதயத்துடனும் சித்தத்துடனும் அவரை அன்புகூர்ந்து, நம்மால் இயன்றமட்டும் அவருடைய அவதார வாழ்வைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதைத் தவிர, வேறு எதையாவது அவர் நம்மிடம் நாடுகிறாரா? பரலோகத்திலிருந்து இறங்கி வந்த அவர், பூமியில் ஒரு அந்நியராக இருந்தார், அதனால் நாமும் நம்முடைய சொந்த விருப்பங்களிலிருந்து நம்முடைய எண்ணங்களைத் திசை திருப்ப வேண்டும். தகுதியற்றவனாகிய என்னை, நீங்கள் எந்தப் புகாரும் இன்றி கீழ்ப்படிய வேண்டும் என்பதற்காக, அவர் பிதாவிற்குக் கீழ்ப்படிந்தார். நீங்கள் உங்கள் எண்ணங்கள், வார்த்தைகள், செயல்கள் மற்றும் அசைவுகளில் உங்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, சாந்தமாயிருப்பதைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக, அவர் மரணமட்டும் தம்மைத் தாழ்த்திக்கொண்டார். – தேவனுக்காக மனிதர்களால் அவமதிக்கப்படுவதைத் தவிர, உண்மையான தெய்வீக மகிமை வேறு என்ன? தேவனுக்காக அவமதிக்கப்பட்டு, அவமதிக்கப்படுவோருள் எண்ணப்படுவதைத் தவிர, ஒரு துறவியின் மரியாதையும் நல்ல பெயரும் வேறு என்ன? மேலும், நமது இரட்சகரும் தேவனும், மாம்சத்தை எடுத்துக்கொண்டு, மனிதர்களிடையே மகிமையான மற்றும் செல்வந்தர்களாக இருப்பவர்களை வெட்கப்படுத்தும்படியாக, தாழ்மையான மற்றும் எளியதைத் தேர்ந்தெடுத்தார். இந்தக் காரணத்திற்காகவே அவர் ஒரு கொட்டகையில் பிறந்தார், ஒரு தீவனக்கட்டில் கிடந்தார், ஒரு தச்சரின் குமாரன் என்று அழைக்கப்பட்டார், நசரேயர் என்று அறியப்பட்டார், ஒரு எளிய மேலங்கியுடன் கூடிய ஒரு அங்கியை அணிந்து, கால்நடையாக நடந்தார், பாடுபடுகிறார், யூதர்களால் கல்லால் அடிக்கப்பட்டு கொல்லப்படும் அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகிறார், நிந்திக்கப்படுகிறார், கைது செய்யப்படுகிறார், சிலுவையில் அறையப்படுகிறார், ஈட்டியால் குத்தப்படுகிறார், கல்லறையில் வைக்கப்பட்டார் – பின்னர் மீண்டும் உயிர்த்தெழுகிறார் – இதன் மூலம், அவருடைய தூதர்களின் சந்நிதியில் அவரைப் போல எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொள்ள நம்மைத் தூண்டி, பின்னர் பரலோக ராஜ்யத்தில் நம்மை முடிசூட்டலாம்.

70. கடவுள் உங்களிடம் என்ன எதிர்பார்க்கிறார்? உங்கள் சொந்த விருப்பத்தைக் கைவிட்டு, அபேட்டின் ஒற்றை விருப்பத்திற்குக் கீழ்ப்படிதல்; எனவே, எந்தவொரு விஷயத்திலும், நன்மை செய்வதில் கூட, உங்களை மற்றவர்களிடமிருந்து தனித்துக் கொள்ளத் துணியாதீர்கள்

70. கடவுள் உங்களிடம் என்ன எதிர்பார்க்கிறார்? உங்கள் சொந்த விருப்பத்தைக் கைவிட்டு, அபேட்டின் ஒற்றை விருப்பத்திற்குக் கீழ்ப்படிதல்; எனவே, எந்தவொரு விஷயத்திலும், நன்மை செய்வதில் கூட, மற்றவர்களிடமிருந்து உங்களைத் தனிமைப்படுத்திக் கொள்ளத் துணியாதீர்கள். [1, 79] நான் எதை நாடுகிறேன், அல்லது, அனைத்திற்கும் மேலான இறைவனும் நமது கடவுளுமானவர் உங்களிடமிருந்து எதை நாடுகிறார் மற்றும் கோருகிறார்? நீங்கள் உங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்து, இரத்தம் சிந்தும் வரையிலும் கேள்விக்கிடமின்றி கீழ்ப்படிதலைக் காட்ட வேண்டும், மேலும் புனித தேவதைகளின் சந்நிதியில் வாழ்வதற்கும் செயல்படுவதற்கும் நீங்கள் உறுதியளித்துத் தீர்மானித்ததிலிருந்து எந்த வகையிலும் விலகக் கூடாது என்பது மட்டுமே அது. நான் உங்கள் ஒவ்வொருவரையும் சவரம் செய்து, மகிழ்ச்சியின் ஆடைகளை அணிவித்தபோது, உங்கள் மீதமுள்ள அறிக்கையிடப்படாத பாவங்களை மன்னித்த நிலையில், பூமியிலுள்ள எனது இந்தத் தாழ்மையான மன்னிப்பின் மூலம், பரலோகத்திலுள்ள கடவுளும் அவற்றை மன்னிப்பார் என்ற அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையில், உங்கள் உதடுகள் உச்சரித்ததையும், நீங்கள் எடுத்த சபதங்களையும் நீங்களே அறிவீர்கள். ஆகவே, நம் இறைவனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் பெயரால், என் தந்தையாரின் மற்றும் உங்களுடைய தந்தையாரின் மத்தியஸ்தத்தின் மூலம், உங்கள் முன்னோடர்களின் சம்மதத்துடன், கட்டளையிடப்பட்டு ஸ்தாபிக்கப்பட்டதைத் தவிர, மற்ற எதற்கும் உரிய இந்த அர்த்தமற்ற எண்ணங்கள், பொறுப்பற்ற தீர்ப்புகள், அர்த்தமற்ற வார்த்தைகள் மற்றும் பொருத்தமற்ற விருப்பங்கள் உங்களுக்கு எங்கிருந்து வருகின்றன? – ஒருவர் தனக்குப் பிடித்தபடியும், மற்றொருவர் தனக்குச் சரியென்று பட்டபடியும் மௌனமாக இருக்கவும், ஒருவர் தனக்குப் பிடித்ததைப் படிக்கவும், மற்றொருவர் தான் விரும்பும் பதவியை வகிக்கவும் விரும்புகிறார் – இவை சுயம்போக்கான திட்டங்கள், மேலும் இவை தனிப்பட்ட முயற்சிகள் – அதனால் தான் பொதுவான சீரழிவு ஏற்படுகிறதா? இதற்காகவா நீங்கள் ஒன்றுகூடினீர்கள்? – 'கிறிஸ்து பிரிந்துவிட்டாரா? அல்லது பவுலின் பெயரில் உங்களுக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுக்கப்பட்டதா?' (1 கொரி. 1:13). – தங்கள் சொந்த தனிப்பட்ட விருப்பங்களால் ஈர்க்கப்பட்டு, இந்த விஷயத்தைப் பற்றி எனது பணிவாலும் முழுமையான பரிசீலனையாலும் தெளிவுபடுத்தப்பட்ட அந்த ஒரே ஒரு விஷயத்தைப் பார்க்காமலும் அதற்குச் செவிசாய்க்காமலும் இருப்பவர்களுக்கு இந்த வார்த்தைகள் நன்றாகப் பொருந்தும். கடவுள் உங்களிடமிருந்து பெரிய அல்லது அற்புதமான எதையும் தேடவோ அல்லது விரும்பவோ இல்லை, ஆனால் அவர் உங்களை அழைத்திருக்கிற ஐக்கியத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்பதையும் – என் தகுதியின்மையும் பெரிய பாவமும் காரணமாக நான் இதைச் சொல்லத் துணியவில்லை – மேலும், ஆராதிக்கப்படும் அவருடைய நாமத்தின் மகிமைக்காக, அவராலே உங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட மேய்ப்பரின் சித்தத்திற்கும் வழிகாட்டுதலுக்கும் ஏற்ப நீங்கள் வாழவும் செயல்படவும் வேண்டும் என்பதையும் மட்டுமே தேவன் நாடுகிறார் அல்லது விரும்புகிறார். உங்கள் தனிப்பட்ட மேன்மை மற்றும் அற்புதம் வெளிப்படுவதற்கான களம் இதுவே – அல்லது, உங்கள் கண்ணியமான ஆன்மாக்களின் ஞானஸ்நான வீரச் செயல்! – நீங்கள் சோதிக்கப்பட்டால், அதில் என்ன அற்புதம் இருக்கிறது? ஆனால் எந்த வகையிலும் அது உங்கள் மீது மேலோங்க அனுமதிக்காதீர்கள், அது சாத்தானுக்கு மகிழ்ச்சியளிக்கும். உங்கள் மற்றும் தேவனுடைய எதிரியான இந்தப் பகைவனின் வஞ்சகமான மற்றும் தீய தூண்டுதல்களைக் கவனிக்காதீர்கள், மாறாக, எல்லாவற்றையும் இறுதிவரை சகித்து, தாழ்மையால் செழித்து, அன்பில் தழைத்து, பாசாங்கு செய்யாமல், புருவம் உயர்த்தாமல், முதன்மையாக இருக்க முயற்சிக்காமல், கடுமையாக இருக்க வேண்டாம், கேட்பவர்களின் அழிவுக்கு வழிவகுக்கும் சண்டைகளையோ அல்லது தகராறுகளையோ தூண்ட வேண்டாம். 'ஆகையால், சத்தியம் என்ற அரைக்கச்சையை இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டும், நீதியின் மார்புக்கவசத்தை அணிந்துகொண்டும், சமாதானத்தின் நற்செய்திக்கான ஆயத்தத்தால் உங்கள் பாதங்களைக் காலணி செய்து கொண்டும் உறுதியாக நில்லுங்கள்' (எபே. 6:14–15). – மேலும் கர்த்தராகிய தேவன் உங்களுக்கு வெற்றியையும் இரட்சிப்பையும் அருள்வாராக!

71. பாவத்தின் காரணங்கள் பெருமையும் கீழ்ப்படியாமையும் ஆகும்; அவற்றிலிருந்து எல்லா வகையான துக்கங்களும் வருகின்றன: ஆனால் பணிவிலிருந்து கீழ்ப்படிதலிலிருந்து

71. 1) பாவத்தின் காரணங்கள் பெருமையும் கீழ்ப்படியாமையும் ஆகும்; அவற்றிலிருந்து எல்லா வகையான துக்கங்களும் வருகின்றன: மாறாக, பணிவும் கீழ்ப்படிதலும் எல்லா வகையான ஆசீர்வாதங்களையும் தருகின்றன. – 2) உங்களில் உள்ள மேன்மக்களும் செல்வந்தர்களும், மற்றவர்களை விட உயர்ந்தவர்களாக எண்ணிக்கொள்ளாமல், தங்களைத் தாழ்த்திக்கொள்ளுங்கள்; நமக்காகத் தம்மைத் தாழ்த்திக்கொண்ட ஆண்டவரைப் பின்பற்றுங்கள். – 3) நாம் கடவுளைப் பின்பற்றும் ஒரு வாழ்க்கைக்காகப் பாடுபடுவோம். [1, 80]

1. இந்த நோய்களை உண்டாக்கும் காரணங்களிலிருந்து நம்மை விலக்கிக் கொள்வதன் மூலமும், அதன் மூலம் அவற்றுடன் வரும் தீமையைத் தவிர்ப்பதன் மூலமும், நமது ஆன்மாக்கள் நோய்வாய்ப்படாமல் கவனமாக இருப்போமாக. ஆன்மீக நோய்க்கு முதல் காரணம் பெருமை, அதன் காரணமாக விடியற்காலையில் ஒளிர்ந்த விடியல் நட்சத்திரம் வீழ்ந்தது; இரண்டாவது கீழ்ப்படியாமை, அதற்காக முதல் மனிதன் பேரின்பத் தோட்டத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டான்; மேலும் இவ்விரண்டிலிருந்தும் வெறுக்கத்தக்க பாவங்களின் பல்வேறு வகைகள் மற்றும் வடிவங்களின் இருள் தோன்றியது. ஆகவே, செழிப்பை அனுபவிக்க விரும்புகிறவர்கள் இருக்கிறீர்களா? பெருமையிலிருந்து விலகி, கேள்விக்கிடமற்ற கீழ்ப்படிதலுடன் தங்களைத் தாழ்மையால் அலங்கరించிக் கொள்ளுங்கள்; அப்போது மகிழ்ச்சியும் களக்கமும் உங்கள் தலையின் மீது நிலைத்திருக்கும். ஏனெனில், இந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஆடை எத்தனை ஆசீர்வாதங்களை ஈர்க்கும்? – சமாதானம், சாந்தம், மரியாதை, நம்பிக்கை, கேள்விக்கிடமின்றி கீழ்ப்படிதல் – மற்றும் ஒரு உண்மையான தேவனுடைய மனிதனைக் குறிக்கும் நன்மையான, இனிமையான மற்றும் விரும்பத்தக்க அனைத்தும்.

2. பெருமையின் வாழ்க்கையிலிருந்து எங்களிடம் வந்த நீங்கள், உயர்ந்த காரியங்களில் உங்கள் மனதை வைக்காதீர்கள்; தேவனுக்குக் கீழான வாழ்க்கையில் தாழ்மையடைந்த நீங்கள், ஒரு சிறந்த வம்சாவளியிலிருந்து வந்ததாகப் பெருமைப்படாதீர்கள், அல்லது முன்பு உங்களிடம் இருந்த இந்த அல்லது அந்தப் பொருட்களைப் பற்றிப் பெருமைப்படாதீர்கள்: ஏனெனில், ஒருவேளை நீங்கள் ஏழ்மையராகவும் தெய்வீகக் கிருபையில் குறைவாகவும் இருக்கலாம். ஆனால், நம்முடைய கர்த்தரும் தேவனும், அனைத்திற்கும் உண்மையாகப் பணக்காரருமான கிறிஸ்துவை நோக்கிப் பார்த்து, உங்கள் சிந்தனைகளிலும் உணர்வுகளிலும் தாழ்மையினால் வழிநடத்தப்படுங்கள் (ரோமர் 12:16), அவர் செயல்பட்ட விதத்தைப் பின்பற்றி: தோற்றத்தில் அவர் ஏழையாக இருந்தார், தன் பெற்றோருக்குக் கீழ்ப்படிந்தார், நடந்தே சென்றார், அடிக்கடி சோர்ந்து போனார், 'அவர் நிந்திக்கப்பட்டபோது,ப் பதிலுக்கு நிந்திக்கவில்லை; அவர் துன்பப்படுத்தப்பட்டபோது, எதிர்க்கவில்லை' (1 பேதுரு 2:23), கன்னத்தில் அடிகளைப் பொறுத்துக்கொண்டார், தம்முடைய ஆடையால் தம்மை வேறுபடுத்திக் காட்டிக்கொள்ளாமல், ஒரே ஒரு மேலங்கி மற்றும் ஒரு போர்வை கொண்டு திருப்தியடைந்தார், புல் மீது அல்லது வெறும் தரையில் உறங்கினார், மேலும் ஒரே ஒரு அப்பமும் ஓடும் நீரும் அவருடைய உணவுத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்தன. இப்போது, இவை அனைத்தையும் விட அதிகமாகக் கொண்டிருந்தும், நாம் பாரம் சுமந்து சோர்ந்துவிட்டால், நாம் கர்த்தருக்கு எப்படிப்பட்ட அனുകரணையாளர்களாக இருப்போம்?

3. நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்வது என்னவென்றால்: தேவனைப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு வாழ்க்கைக்காக நாம் தைரியமாகப் பாடுபடுவோம். உலகியல் ரீதியாகப் பார்க்கும்போது, எளிய மற்றும் வசதியற்ற சூழ்நிலைகளிலிருந்து வரும் நாம், மற்றவர்களைப் போலவே இவை அனைத்திலும் வழங்கப்படும்போது, உணவு, உடை அல்லது பிற அத்தியாவசியத் தேவைகள் குறித்துச் சுமையாகவும் கவலையுடனும் இருப்பதற்கு என்ன சாக்குப்போக்கு இருக்க முடியும்? – அத்தகைய ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் என்னவாக இருந்தோம், என்னவாக ஆகியுள்ளோம் என்பதைப் பற்றிச் சிந்திக்கட்டும். – இருப்பினும், இதைச் சொன்ன பிறகும், முந்தையவர்களுக்கும் பிந்தையவர்களுக்கும் இடையில் நான் பிளவுபடுத்தவோ அல்லது வேறுபடுத்திக் காட்டவோ விரும்பவில்லை: ஏனெனில் நீங்கள் அனைவரும் சாராம்சத்தில் ஒன்றே. ஆனால், நீங்கள் அனைவரும் கட்டளையிடப்பட்டதை மனமுவந்து நிறைவேற்றுவதற்காகவும், என் அறிவுரைகளைப் பற்றி—இது ஏன், எதற்காக, எப்படி செய்யப்படுகிறது என்பது போன்ற—கருத்துக்களைக் கற்பனை செய்யாமல் இருப்பதற்காகவுமே நான் இதைச் சொல்கிறேன்.

72. தண்டனைகள் மற்றும் பிற திருத்த நடவடிக்கைகளும் எவ்வாறு மீட்பளிப்பனவாக இருக்கின்றன? அவை சொர்க்கத்திற்கான பாதையாகும்

72. 1) தண்டனைகள் மற்றும் பிற திருத்த நடவடிக்கைகளும் எவ்வாறு மீட்பளிப்பனவாக இருக்கின்றன? அவை சொர்க்கத்திற்கான பாதையாகும். – 2) உண்மையில், சமூகத்தில் நாம் வாழும் கீழ்ப்படிதலின் வாழ்க்கை எல்லாவற்றையும் விட மிகவும் மீட்பளிப்பனவாகும். [1, 81]

4. இங்கே சற்று துயரப்பட்டு அங்கே மகிழ்வதும், இங்கே தண்டனைப் பெற்று அங்கே மகிழ்ச்சியைக் காண்பதும், இங்கே சிறைவாழ்ந்து அங்கே விசாலமான வாழ்வைப் பெறுவதும் நமக்கு எவ்வளவு சிறந்ததாகும்?! நாம் தண்டனையை மனமுவந்து ஏற்றுக்கொண்டு, நம்மைத் திருத்துபவர்களை நேசிக்க வேண்டும்: ஏனெனில், நாம் கடவுளின் பாதையிலிருந்து விலகும்போது, நாம் ஏற்படுத்திய தீங்கிற்கான குணப்படுத்தும் மருந்துகளை நாம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டாமா? இந்தக் காரணத்தினாலேயே, தெய்வீகக் கருணையால் உந்தப்பட்ட நமது புனிதரும் கருணையாளருமான முன்னோர்கள், தங்களுக்குப் பொறுப்பாக இருந்தவர்களின் இரட்சிப்பிற்காக பல்வேறு கடுமையான நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டனர் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது: அவர்கள் தவம், திருச்சபை நீக்கம், உடல்ரீதியான தண்டனை கூட விதித்தனர் – எதை மனதில் கொண்டு? அத்தகைய சிகிச்சைக்கு உட்பட்டவர்களின் மீட்பு மட்டுமல்ல, அதைக் கண்டறிந்தவர்களின் மீட்பும்கூட, அது சமகாலத்தினர் மற்றும் பிற்காலத்தினர் என இருவருக்கும் பொருந்தும்; ஏனெனில் பலர், மனித அச்சத்தின் காரணமாகக் கூட, நேர்மையான பாதைக்குத் திரும்புகின்றனர். ஏனெனில், நீங்கள் என் கடுமையைப் பொறுத்துக்கொண்டால், நோயும் துக்கமும் பெருமூச்சும் நீங்கும் பரலோக ராஜ்யத்தில் நீங்கள் இரட்சிக்கப்படுவீர்கள் என்று சர்வவல்லமையுள்ள தேவனுக்கு முன்பாக நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன்; அடக்கத்தின் நுகத்தை நீங்கள் சுமந்தால், பாவ உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, தேவனுடைய குமாரத்தன் நிலையை அடைவீர்கள் – காமத்தின் எரிச்சலை அணைத்து, நித்திய ஊற்றில் புத்துணர்ச்சியூட்டும் மற்றும் உயிர் தரும் நீரைப் பருகத் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்படுவீர்கள் – நீங்கள் கீழ்ப்படிதலின் பாதையில் நன்கு நடந்து, பெரிய ராஜனிடமிருந்து வெற்றிப் பட்டம் பெறுவீர்கள்.

5. நமது சபை வாழ்க்கை அவ்வளவு பெரியதும் மகிமையானதுமாகும். அதன் நுகம், கிறிஸ்துவின் நுகத்தைப் போலவே, கனமானதும் இலகுவானதுமாகும், அதுவே அவருடைய வார்த்தையின்படியும் உள்ளது. அதன் யதார்த்தமே இதற்குச் சாட்சி; உண்மையே இதை வெளிப்படுத்துகிறது. மேலும், ஒரு உண்மையான கீழ்ப்படிதலுள்ளவரை யாரும் தூணோரவாசி, துறவி அல்லது சந்நியாசி என்று புகழ்ந்து பேசவோ அல்லது அழைக்கவோ வேண்டாம். நான் 'உண்மையான' என்று சொன்னேன், ஏனெனில், தன் ஆன்மாவைத் துறவறத் தலைவரிடம் ஒப்படைத்து, , இரத்தம் சிந்தும் வரையிலும் அவருடைய சித்தத்தின்படி வாழ்பவனே உண்மையான கீழ்ப்படிதலுள்ள துறவி. அத்தகைய ஆசீர்வாதத்தை அடைந்த நாம், மகிழ்ந்து கொண்டாட வேண்டும்; ஏனெனில் அது உண்மையிலேயே அற்புதமானது. – ஆனால் தனித்து வாழ்பவனைப் பொறுத்தவரை, அவன் கறைபடியாத வாழ்க்கை வாழ்ந்தாலும், ஆச்சரியப்பட ஒன்றுமில்லை. ஆகவே, நமது வாழ்க்கை முறையை நாம் மதிப்போம், மரணம் வரை உண்மையான கீழ்ப்படிதலைக் கடைப்பிடிப்போம். மற்றவர்கள் நம்மைப் புகழ்கிறார்களா அல்லது நிந்திக்கிறார்களா என்பதை நாம் பொருட்படுத்த வேண்டாம். நாம் கடவுளுக்குப் பயந்தால், மனிதர்களுக்குப் பயப்பட மாட்டோம், அவர்களின் தாக்குதல்களால் நாம் தோற்கடிக்கப்படவும் மாட்டோம். நமது உயர்ந்த இலக்கை மனதில் கொண்டு, கர்த்தருடைய வழியில் அதை நோக்கி முயல்வோம், அவரே நமது பயணத்தை வழிநடத்துவார்.

73. பாதை கடினமானதும் துயரமானதுமாகும்; ஆனால் பதிலாக, எல்லையற்ற ஆறுதல் நமக்காகக் காத்திருக்கிறது: நாம் விடாமுயற்சியுடன் இருப்போம்

73. 1) பாதை கடினமானதும் துயரமானதுமாகும்; ஆயினும் எல்லையற்ற ஆறுதல் நமக்காகக் காத்திருக்கிறது: நாம் பொறுமையுடன் தாங்குவோம். – 2) அனைத்துத் தந்தையரும் இவ்வாறு சகித்துக்கொண்டார்கள்; இப்போது அதை மறந்து ஆறுதல் காண்கிறார்கள்: நாம் அவர்களைப் பின்பற்றுவோம். – 3) நீங்கள் கடுஞ்சொல் கேட்டீர்களா? அதைச் சகித்துக் கொள்ளுங்கள்; ஆண்டவர் தம்மைத் தம்மையே தாழ்த்திக்கொண்டு, இவ்வுலகில் தன் வாழ்நாட்களில் இதைச் சகித்தாரோ, அப்படியே நீங்களும் இதையும் மற்ற எல்லாத் துக்கங்களையும் சகிப்பீர்கள். [1, 82]

6. போராட்டத்தில் உறுதியாக நில்லுங்கள், உங்கள் கீழ்ப்படிதலின் முயற்சியிலும், உங்கள் வீரமரண ஒழுக்கத்திலும் அவ்வாறே நில்லுங்கள்; உங்கள் இவ்வுலக வாழ்நாட்கள் கடந்து செல்லச் செல்ல, பரலோக ராஜ்யத்தின் பிணையாக உங்கள் ஆன்மாக்களை நற்பண்புகளால் வளப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள், மேலும் நமக்கு வாக்களிக்கப்பட்ட சொல்லொணா ஆசீர்வாதங்களை உங்களுக்காகச் சேமித்துக்கொள்ளுங்கள். கடவுளின் பாதை குறுகியும் துயரமாகவும் இருக்கிறது; ஆனால் நமக்காகக் காத்திருக்கும் ஓய்வு விசாலமாகவும் பரந்ததாகவும் இருக்கிறது. அசுரர்களின் நெருப்பு அம்புகள் நமது ஆன்மாவின் இருப்பிடத்தின் மீது ஒன்றன்பின் ஒன்றாக விழுகின்றன, ஆனால் ஆவியின் பனி அவற்றை அணைத்து, நித்திய ஜீவனுக்குள் பாயும் நீரை நம் மீது செலுத்துகிறது. நெருக்கடி மற்றும் துக்கம், நம்பிக்கையற்ற தன்மை மற்றும் மனச்சோர்வு, உழைப்பு மற்றும் வியர்வை, சோர்வும் களைப்பும், அவற்றுடன், அடிக்கடி, நிந்தனைகளும் கண்டனங்களும். – இதுவே நமது பங்கு; ஆயினும்கூட, இவை அனைத்திற்கும் மேலாக, நமக்காகச் சொல்லொணா மகிழ்ச்சியும் எல்லையற்ற ஆனந்தமும் பொக்கிஷமாக வைக்கப்பட்டுள்ளன. – ஆகவே, வாருங்கள், இந்தச் சில நாள் போராட்டத்தைத் தைரியத்துடன் சகித்து, நீதியின் கிரீடத்தைக் கொண்டுவருவோம்.

7. நமது பேறுமிக்க முன்னோர்கள் தங்கள் நாட்களை நோன்பு, ஜாக்கிரதை, கண்ணீர், ஜெபம் மற்றும் எல்லா வகையான துன்பங்களிலும் கழித்து, என்ன உழைப்புகளை மேற்கொண்டார்கள்? இப்போது அவர்களுக்கு கடந்த காலத்தைப் பற்றி எந்தத் துக்கமும் இல்லை: அவர்கள் சொல்லொணா மகிழ்ச்சியையும், பேறுமிக்க ஓய்வையும் பெற்றுக்கொண்டார்கள். அதுபோலவே, சில சமயங்களில் நம்மை வந்தடையும் துக்கங்களை நாம் ஞானமாக நோக்கி, அவற்றை அற்பமானவையாகவோ, அல்லது ஒரு கனவு அல்லது நிழலைப் போல நிலையற்றவையாகவோ கருதுவோம்; அவற்றால் நாம் மனந்தளர விடமாட்டோம், மாறாக, அவற்றுக்குக் கவனம் செலுத்தாமல், இளமைத் துடிப்புடன் கர்த்தருடைய கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவோம். அவதூறு உங்களை வருத்தப்படுத்த வேண்டாம், கண்டனம் உங்களை வெட்கப்படுத்த வேண்டாம், கண்டிப்பு உங்களைக் கலங்கடிக்க வேண்டாம், துக்கம் உங்களை நசுக்க வேண்டாம், பெருமை உங்களைப் பெரிதாக எண்ண வைக்க வேண்டாம்; மாறாக, தாழ்ந்த பார்வையுடனும், உங்கள் ஆன்மாவை பரலோகத்தில் நிலைநிறுத்தியும், ஒருவரையொருவர் நோக்கி கனிவுடனும், சாந்தத்துடனும், பொறுமையுடனும், இணக்கத்துடனும் இருங்கள்.

8. யாராவது ஒரு கடுமையான வார்த்தையைப் பேசினார்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம் – அதனால் என்ன? இந்த அவமானத்தால் நீங்கள் ஏன் துன்பப்பட வேண்டும்? நமது தேவனாகிய கிறிஸ்து, 'உனக்குத் தூய்மை இல்லை' (யோவான் 7:20) என்ற வார்த்தைகளைக் கேட்டு மௌனமாக இருந்தார்; அவர் 'பேல்செபூபின் மூலம் பிசாசுகளைத் துரத்துகிறார்' (மத்தேயு 12:24) என்று குற்றம் சாட்டப்பட்டபோதும் கலங்கவில்லை. ஆயினும், இயல்பாகவே அற்பமானவர்களாகவும், நம் வாழ்வில் எல்லா நிந்தனைகளுக்கும் தகுதியானவர்களாகவும் இருக்கும் நாம், ஒரு சிறிய புண்படுத்தும் வார்த்தைக்காகக் கூட முள்ளெலிகளைப் போல முள்ளாடுகிறோம். நாம் ஏன் தாழ்மையின் இனிமையை இன்னும் அதிகமாகச் சுவைக்கக் கூடாது? நாம் ஏன் அனுபவத்தின் மூலம் நல்ல கீழ்ப்படிதலின் நற்பண்பைக் கற்றுக் கொள்ளக் கூடாது? நாம் ஏன் இந்த விஷயத்தில் உண்மையான துறவிகளின் ஆயுதங்களை எடுக்கக் கூடாது? இருப்பினும், இந்த ஆயுதங்கள் நேர்த்தியான கையெழுத்து, இனிமையான பாடல், அழகான நிறம், உயரமான உருவம், ஆடம்பர ஆடைகள், பெண்மைப் பண்பு, ஆணவம் நிறைந்த உலகியல் சார்ந்த நடத்தை, ஆடம்பரமான பேச்சு, துணிச்சலான பேச்சு மற்றும் பதிலடி போன்றவை அல்ல; மாறாக, தன்னை எல்லோரிலும் கடைப்பட்டவராகக் கருதி, அனைவரையும் தன்னை விட உயர்ந்தவர்களாக மதிக்க வேண்டும்; விரைவாகப் பேசக் கூடாது, குறிப்பாகக் கடுமையாகப் பேசக் கூடாது; அற்பமாக இருக்கக் கூடாது, ஆனால் விவேகத்துடன் இருக்க வேண்டும்; தாழ்மையானதைத் தொடர வேண்டும், அவர்கள் சொல்வது போல், மேலும் தாழ்மையானது, அதனால் வழிநடத்தப்பட்டு, இணக்கமாகவும், அன்பாகவும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பொறாமை இல்லாதவர்களாகவும் இருங்கள். – ஆனால் நீங்கள், கடவுளால் போதனை பெற்றவர்களாக, இவை அனைத்தையும் அறிந்திருக்கிறீர்கள், மேலும் நீங்கள் எப்போதும் கடவுளுக்குப் பிரியமானதைச் செய்கிறீர்கள். ஆகவே, நீங்கள் எப்படி இருக்கிறீர்களோ அப்படியே நிலைத்திருங்கள்; எல்லாவற்றிலும் திருப்தி அடையுங்கள்; நமது அழைப்பின் ஒரே நம்பிக்கையால் தூண்டப்பட்டு, எப்போதும் உண்மையான மகிழ்ச்சியுடன் இருங்கள்.

74. மன்னன் தன் விருந்தினர்களை இரவு விருந்துக்கு அழைக்கும்போது, அனைவரும் அவசரமாகச் செல்கிறார்கள். பரலோக மன்னன் நம்மை அழைத்துள்ளார்; எல்லாவற்றையும் பொறுத்துக்கொண்டு நாம் ஏன் அவசரப்படக்கூடாது? நாம் மனந்தளர வேண்டாம், மாறாக எல்லாவற்றையும் துணிவுடன் எதிர்கொள்வோம்

74. 1) ஒரு மன்னன் தன் விருந்தினர்களை இரவு விருந்துக்கு அழைக்கும்போது, அனைவரும் அவசரப்படுகிறார்கள். பரலோக மன்னர் நம்மை அழைத்துள்ளார்; அனைத்தையும் சகித்துக்கொண்டு நாம் எப்படி அவசரப்படாமல் இருக்க முடியும்? நாம் மனந்தளர வேண்டாம், மாறாக எல்லாப் பொருட்களுக்கும் எதிராகத் துணிச்சலாகப் போராடுவோம். – 2) இறைவன் பூமியில் வாழ்ந்த காலத்தில் சகித்துக்கொண்ட அனைத்தையும் நினைவுகூருங்கள்; நீங்களும் அதுபோன்ற ஒன்றைச் சகித்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தால் மகிழ்ச்சியடையுங்கள். [1, 83]

9. மக்கள், ஒரு மன்னரால் மகிமை, செழிப்பு, செல்வம், ஆறுதல் மற்றும் இன்பத்திற்கு அழைக்கப்பட்டால், இந்த விஷயங்களுக்காக விடாமுயற்சியுடனும், முழு மனதுடனும், மகிழ்ச்சியுடனும் பாடுபடுகிறார்கள் என்றால்: எல்லாவற்றிற்கும் மேலான ராஜாவாகிய கடவுளால், இந்த நிலையற்ற மற்றும் அற்பமான காரியங்களுக்கு அல்லாமல், ஆனால் பரலோக ராஜ்யத்திற்கும், முடிவில்லாத ஒளிக்கும், முடிவற்ற வாழ்விற்கும், சொல்லொணா ஆனந்தத்திற்கும், குமாரராகத் தத்தெடுக்கப்படுவதற்கும் மற்றும் நித்திய ஆசீர்வாதங்களின் உரிமைச்சீட்டுக்கும் அழைக்கப்பட்ட நாம், மகிழ்ச்சியுடனும் அயராத ஆர்வத்துடனும், நாளும் ஒவ்வொரு மணி நேரமும் இந்த அழைப்பைக் கவனிக்காமலும், அது கட்டளையிடுவதன்படி எல்லாத் தடைகளையும் கடக்கப் பாடுபடாமலும் இருக்கலாமா? எதையும் அஞ்சாமல், எதிலும் தடையடையாமல்—துக்கத்தையோ, கஷ்டத்தையோ, பசியையோ, தாகத்தையோ, மரண அபாயங்களையோ, வாளையையோ அல்ல—மாறாக, நமக்கு முன்னால் இருக்கும் பேறுபெற்ற நம்பிக்கையின் பொருட்டு, துறவு நெறியில் தைரியமாகவும், விழிப்புடனும், முழு மனதுடனும், எல்லாவற்றையும் இலேசாகச் சுமந்து கொண்டு முன்னேறிச் செல்ல வேண்டும். ஆன்மா உறங்கிவிட்டதால்தான் ஒருவர் துறவுச் செயல்களை எதிர்கொள்ளும்போது மனச்சோர்வடைந்து, தைரியத்தை இழக்கிறார். ஆகவே, உங்கள் பணியின் நிறைவை நோக்கி, மனதைத் திடப்படுத்திக்கொண்டு, உங்கள் தாழ்மையான மற்றும் உழைப்பு நிறைந்த நிலையினைப் பொறுமையுடன் சகித்து, அதன் நற்பண்புகளை வெளிப்படுத்தும்படி நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன்: தன் விருப்பங்களைத் துறத்தல், உடனடிச் செயல், பரந்த சகோதரத்துவத்திற்குள் துயரமான மோதல்களை மௌனமாகப் பொறுத்தல், மற்றும் சில சமயங்களில் கீழ்நிலைப் பணியாளர்களின் கண்டனங்களையும் மேலதிகாரிகளின் கண்டிப்புகளையும் ஏற்றுக்கொள்ளுதல் – இதன் மூலம் அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகள் உங்களுக்கு உண்மையாகப் பொருந்தும்: 'இப்பொழுதும் நாங்கள் பசியுடனும் தாகத்துடனும் இருக்கிறோம்; நாங்கள் நைந்த ஆடைகளை அணிந்திருக்கிறோம்; நாங்கள் சிரமப்படுகிறோம்; நாங்கள் ஆபத்துக்குள்ளாகிறோம்'; நாங்கள் ஓய்வென்பதை அறியோம், நாங்கள் சோர்ந்து போகிறோம்; 'ஆயினும் இவை யாவற்றிலும், எங்களை நேசித்தவர் மூலமாய் நாங்கள் ஜெயிக்கிறவர்களிலும் மேன்மையுள்ளவர்களாயிருக்கிறோம்' (1 கொரி. 4:11; ஒப்பிடுக: உரோ. 8:34).

10. 'ஆகவே, கர்த்தருக்குள் பெலனுள்ளவர்களாகவும், அவருடைய வல்லமையின் பெலனில் பெலனுள்ளவர்களாகவும் இருங்கள்' (எபே. 6:10), மேலும் உங்கள் கடந்த காலச் செயல்களுக்கும் சோதனைகளின் சகிப்புத்தன்மைக்கும், நிகழ்கால மற்றும் எதிர்காலச் செயல்களையும் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள். இரட்சகராகிய கிறிஸ்துவுக்காக இவற்றை மனமுவந்து சகிக்கும் தகுதியுடையவர்களாக நீங்கள் கருதப்பட்டதை ஒரு பெரிய மகிழ்ச்சியாகக் கருதுங்கள், மேலும் அவருடைய பாடுகளுக்கு ஒப்பானவர்களாகவும் ஆகுங்கள்: இந்த ஒரு விஷயத்தில் மட்டுமே, இதைப் புரிந்துகொள்பவர்கள் தங்களுக்காக மிகப்பெரிய வெகுமதியைக் காண்பார்கள். நமக்காக அவர் எவ்வளவு துன்பப்பட்டார் என்பதை நினைவுகூருங்கள். அவர் மாம்சத்தில் ஒரு குழந்தையாக வாழவில்லையா? அவர் ஹேரோதின் கொலைகார தந்திரத்திலிருந்து தப்பிக்கவில்லையா? அவர் தன் பெற்றோருக்குக் கீழ்ப்படியவில்லையா? அவருக்கு இன்னும் கற்பிக்கப்படாத போதிலும், பன்னிரண்டு வயதில், கோவிலில் கூடியிருந்தவர்களை அவர் கண்டிக்கவில்லையா? – இன்னும் அறிவுறுத்தப்படாதவர்களுக்காக அவர் இதைச் செய்தார், அவர்கள் துயரப்படாமல் இருப்பதற்காக. அவர் கால்நடையாக நடக்கவில்லையா, அவர் சோர்வடையவில்லையா, அத்தி மரத்திலிருந்து உணவு தேடவில்லையா? யூதர்களால் அவர் நிந்திக்கப்படவில்லையா? 'உனக்குப் பிசாசு பிடித்திருக்கிறது' என்றும், 'ஓ பிசாசுகளின் தலைவனாகிய பேல்செபூபே, அவர் பிசாசுகளை வெளியேற்றுகிறார்' என்றும் அவர் கேட்கவில்லையா? அவர்கள் அவரைக் கல்லால் அடிக்க முயலவில்லையா, மேலும் அவர் அவர்களிடமிருந்து தப்பிக்கவில்லையா? அதற்கு முன்பு, நாற்பது நாள் விரதத்தின் போது, ஒரு மனிதனைப் போல சோதனையாளனால் சோதிக்கப்படவில்லையா? அதன்பிறகு—ஒரு சேவகனைப் போல சீடர்களின் பாதங்களைக் கழுவவில்லையா? ஒரு துரோகியால் காட்டிக்கொடுக்கப்படவில்லையா? யூதர்களால் பிடிக்கப்படவில்லையா? அன்னாஸ் மற்றும் காயப்பாஸால் ஏளனம் செய்யப்படவில்லையா? ஒரு ஊழியக்காரனின் கையால் அவர் கன்னத்தில் அடிக்கப்படவில்லையா? தாம் படைத்தவர்களால் அவர் கசாயம் செய்யப்படவில்லையா? ஒரு ஏளனமாக முட்கிரீடம் சூட்டப்படவில்லையா? அவர் சிலுவையில் ஏற்றப்படவில்லையா? அவருடைய பரிசுத்த கைகளும் கால்களும் அதில் ஆணியால் அடிக்கப்படவில்லையா? சிலுவையில் இருக்கும்போது அவர் நிந்தனை வார்த்தைகள் பலவற்றைக் கேட்கவில்லையா? அவருடைய விலா எலும்புகள் ஈட்டியால் துளைக்கப்படவில்லையா? தாகத்தில் அவருக்குப் பிடிப்பதற்குக் கசப்புச் சாறு கொடுக்கப்படவில்லையா? அவர் அடக்கம் செய்யப்படவில்லையா, மேலும், கடவுளாக, மூன்றாம் நாளில் மீண்டும் உயிர்த்தெழவில்லையா? – நமது பங்கிற்கு, நாங்கள் இது போன்ற எதையாவது அனுபவித்ததாகச் சொல்ல முடியுமா? சகோதரனே, உனக்குக் காட்டு, உன் கிறிஸ்துவின் முதுகெலும்பு சிதைக்கப்பட்டது போல உன்னுடையது சிதைக்கப்பட்டதா? உன் கன்னங்களில் அடிகளின் தழும்புகள் தெரிகின்றனவா? எண்ணற்ற ஏளனங்கள், அவமானங்கள் மற்றும் நிந்தனைகளால் உன் காதுகள் தாக்கப்பட்டனவா? உன் உடல் உறுப்புகளனைத்தும் துன்பத்தால் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டனவா? – நிச்சயமாக, உனக்கு இவற்றில் எதுவுமில்லை. ஆகவே, குறைந்தபட்சம், உங்களுக்கு வரும் சிறிய துன்பங்களை மகிழ்ச்சியுடனும் அன்புடனும் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள், அப்போது மனிதர்களை நேசிக்கும் கர்த்தர், தம்முடைய எல்லையற்ற நன்மையினால், வரவிருக்கும் வாழ்வில் இதற்காக உங்களை மகிமைப்படுத்துவார். இதை உங்கள் துறவற உறுதிப்பிரமாணத்திற்காகச் செய்யுங்கள்: ஏனெனில், துறவற உறுதிப்பிரமாணம் என்பது கர்த்தருக்காக சிலுவையையும் மரணத்தையும் பொறுமையுடன் தாங்கிக்கொள்வதற்கான ஒரு உறுதிமொழி அன்றி வேறொன்றுமில்லை.

75. நமது வழக்கிற்கு ஏற்ப ஒரு நல்ல வாழ்க்கையின் பலன்களைக் காணும்போது, அதை இன்னும் உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள்: அப்போது நீங்கள் தந்தை, மகன், பரிசுத்த ஆவியான திரித்துவக் கடவுளின் வசிப்பிடமாக மாறுவீர்கள்

75. 1) நமது விதிமுறைக்கு இணங்க, ஒரு நல்ல வாழ்வின் பலன்களைக் கண்டு, அதை இன்னும் கடுமையாகப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள்: அப்பொழுது நீங்கள் திருக்கோவிலைக் கொண்ட மூவொரு கடவுளுக்கு வாசஸ்தலமாக மாறுவீர்கள். – 2) வேதவசனத்தின் வழிகாட்டுதலால், கண்டிக்கத்தக்க அனைத்தையும் விலக்கி, எல்லாவற்றிலும் குற்றமற்றவர்களாகவும் கடவுளுக்குப் பிரியமானவர்களாகவும் இருங்கள். [1. 84]

11. உங்கள் மன ஒருமிப்பும் இதய ஒற்றுமையும் உங்களை எந்த நிலைக்குக் கொண்டு வந்துள்ளன என்பதையும், ஒவ்வொரு நற்செயலையும் செய்ய நீங்கள் படிப்படியாக உங்களைத் தண்டித்துக் கொண்ட உண்மையையும் பாருங்கள்? மேலும், இது உங்களுக்கு என்ன பலன்களைத் தராமல் போனது? – இதிலிருந்து அமைதியும் நிம்மதியும் பிறக்கின்றன; இதிலிருந்து உண்மையான பரஸ்பர நம்பிக்கையும் பிரிக்க முடியாத ஒற்றுமையும் பிறக்கின்றன; இதிலிருந்து நலமளிக்கும் துக்கமும் பயனுள்ள அறிக்கையும் பிறக்கின்றன; இதிலிருந்து ஆழ்ந்த மனந்திரும்புதலும் அதற்குரிய பணிவும் பிறக்கின்றன; இதிலிருந்து சகோதர அன்பும் தந்தையின் குணமும் பிறக்கின்றன. "அனைத்திலும்," அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளைக் கூறுவதானால், "நீங்கள் பரிசுத்தமாயிருக்கிறீர்கள்" என்று பொருத்தமான அனைத்திலும் உங்களைக் காட்டிக்கொண்டீர்கள் (2 கொரி. 7:11). "கர்த்தருக்கு ஸ்தோத்திரம், அவர் தம்முடைய ஜனத்தைக் கண்ணோக்கி இரட்சிப்பைத் தந்தருளினார்" (லூக்கா 1:68): "ஏனெனில் நீங்கள் அவருடைய தேசத்தாராகவும், தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்களாகவும் இருக்கிறீர்கள்; – உங்களுக்காக இரட்சிப்பின் கொம்பை எழுப்பினார்" (லூக்கா 1:69), உங்கள் புதிதாகப் பெற்ற நற்கிரியைகளின் மூலம். இதில் உங்கள் மகிழ்ச்சியும், களிப்பும், கனமும், நல்ல புகழும், ஞானமும், விவேகமும், பரிபூரண அறிவும் இருக்கிறது; இதன் மூலம் நீங்கள் தேவனுக்கு முன்பாகப் புகழ்ச்சிக்குரிய மற்றும் பரிசுத்தமான வாழ்க்கையை வாழ முடியும்: இதைப் பற்றி வெளிநபர்கள் யாரும் பேசுவதில்லை (ஏனெனில் அவர்களின் தீர்ப்புகள் சில சமயங்களில் நம் வாழ்க்கை முறைக்குப் பொருந்தும்): 'கிரேக்கர்கள் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொள்ள விரும்பும் விஷயங்களைப் பற்றி விவாதிக்க முடியாத, எழுதப் படிக்கத் தெரியாத ஒருவன் கூட, ஒரு குறைபாடற்ற, களங்கமற்ற வாழ்க்கையை வாழ்ந்தால், அவனையே நான் ஞானமுள்ளவன் என்று அழைப்பேன்.' – பேசுவதும் கேட்பதுமே ஒரே கவலையாகக் கொண்டவர்களுக்குக் கூட இப்படித் தோன்றுமானால், புனிதர்களால் நிறுவப்பட்டதிலிருந்து வேறு எதனையும் நாம் வகுக்க வேண்டுமா? ஆகவே, கர்த்தராகிய தேவனுக்கு முன்பாக பயந்து நடுங்கவும், அவருடைய கற்பனைகளைக் காக்கவும் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்; அப்பொழுது கிருபை உங்களை 'அவருடைய ஒவ்வொரு நற்கிரியைக்குமாக ஆயத்தம்பண்ணப்பட்ட, தேவன் தெரிந்துகொண்ட பாத்திரங்களாக' வெளிப்படுத்தும் (2 தீமோ. 2:21). ஏனெனில், பிதாவின், குமாரனின் மற்றும் பரிசுத்த ஆவியானவரின் வாசம் இருக்கும் இடத்தில், ஆத்துமத்தின் பரிசுத்தத்திற்காக, எந்த நன்மையும், எந்த ஞானமும், எந்த ஆவியின் தீவிரமும், எந்த உபதேசமும், எந்தப் புடம்போடும் தன்மையும், எந்த வழிகாட்டுதலும் குறைவாக இருக்கும்? ஆனால் இது இல்லாத இடத்தில், வெறும் வெற்று வார்த்தைகளும், பாசாங்குத்தனமும், சுய மேன்மைப்படுத்தலும் மட்டுமே இருக்கும், மேலும் அடிக்கடி வஞ்சிப்பதும் தவறும், எப்போதும் வீண்தனமும் இருக்கும்.

12. வாசிப்பதில் மிகுந்த கவனமாயிருங்கள், வேதவசனம் உங்கள் நினைவிலிருந்து நீங்கப் போகாதபடி பாருங்கள் (அது மறக்கப்படக்கூடாது). உங்கள் நாவைத் தீமையிலிருந்து காத்துக்கொள்ளுங்கள், குறிப்பாக இளையவர்களே, உங்கள் நாவை அடக்கப் பழகாதவர்களே—அது நிலையற்றதும், மரண விஷத்தால் நிறைந்ததுமான ஒரு பாம்பு, அதன் மூலமாக நாம் அநேகர் தொடர்ந்து பாவத்திற்குள் விழுகிறோம். உங்களுக்குள் வஞ்சகமான உறவுகள் இருக்க வேண்டாம்; உங்கள் இருவரில் இருவர் வஞ்சகமான மற்றும் யூதர்களின் இயல்புடைய முறையில் சதி செய்ய வேண்டாம்; அனனியா மற்றும் சப்பீராவைப் போல உங்களுக்குள் பொய் அல்லது மறைப்பு இருக்க வேண்டாம்; பரிசேயர்கள் மற்றும் சதுக்கேயர்களைப் போல உங்களுக்குள் இரகசியத் திட்டங்கள் அல்லது தீய சதித்திட்டங்கள் இருக்க வேண்டாம்; உங்களில் 'எனது' மற்றும் 'உனது' என்ற எண்ணம் இருக்க வேண்டாம், அது எண்ணற்ற தீமைகளால் நிரம்பியுள்ளது, புனித கிரிசோஸ்தோம் கூறுவது போல: 'பழையது கடந்து போனது; இதோ, எல்லாம் புதுப்பிக்கப்பட்டன' (2 கொரி. 5:17). அந்தப் பேரார்வங்களைத் தவிர்ப்பதற்காக மட்டுமல்லாமல், ஒருவருக்கொருவர் தீய எண்ணங்களின் நெருப்பை மூட்டுவதற்காகவும் அல்லாமல், ஏன் நாம் நமக்குள் கடந்த காலத்தை (நமது முந்தைய வாழ்க்கையை) நினைவுபடுத்த வேண்டும்? 'நீங்களும் இதற்கு மேலானவர்களாய், இரட்சிப்பைப் பற்றிக்கொண்டிருப்பவர்களாய் இருக்கிறீர்கள் என்று நம்புகிறேன்' (எபி. 6:9). ஒருவேளை இதனால்தான் நாம் முன்பு இருந்த நிலைக்கு வீழ்ந்தோம்—ஆழத்திலிருந்தும், புயலிலிருந்தும், பல துன்பங்களிலிருந்தும், நமது அமைதியான மற்றும் நிதானமான துறைமுகத்திற்குள் நாம் பாய்ந்து வரவும், இனி அலைகளுக்கு மத்தியில் ஒரு அபாயகரமான பயணத்தைத் தொடங்க விரும்பாமல் இருக்கவும், மாறாக, நம்முடைய ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவின் இந்தத் தாழ்மையான துறைமுகத்தில் அமைதியாகவும் மௌனமாகவும் இருக்க வேண்டும்.

76. பரிசுத்தமான வாழ்க்கை வாழ்பவர்களுக்கு, ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு பண்டிகை. இதை நீங்கள் விரும்புகிறீர்களா? தேவனைத் திருப்திப்படுத்த ஆர்வமாயிருங்கள், மேலும் அவருக்காக எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொள்ளுங்கள்

76. 1) பரிசுத்தமான வாழ்க்கை வாழ்பவருக்கு எப்போதும் ஒரு பண்டிகை உண்டு. இதை நீங்கள் விரும்புகிறீர்களா? தேவனைத் திருப்திப்படுத்த ஆர்வமாக இருங்கள், மேலும் அவருக்காக எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொள்ளுங்கள். – 2) நாம் ஏன் உலகத்தை விட்டு வெளியேறினோம் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள், அதுவே உங்கள் நோக்கமாக இருக்கட்டும்; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, உங்கள் பரிசுத்தத்தைக் காத்துக்கொள்ளுங்கள், அதற்கு எதிராகப் பாவம் செய்பவர்களின் சகவாசத்திலிருந்து விலகி நில்லுங்கள். [1, 85]

13. பரிசுத்தமான வாழ்க்கை வாழ்பவர்களுக்கு, ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு பண்டிகை; அவர்கள் தங்கள் நாட்களை ஒரு கொண்டாட்ட முறையில் கழிப்பதை ஒருபோதும் நிறுத்துவதில்லை, தொடர்ந்து அறிவூட்டப்பட்டும், தூய்மைப்படுத்தப்பட்டும், உயர்த்தப்பட்டும், எப்போதும் கடவுளைத் தாங்கியும் தெய்வீகப்படுத்தப்பட்டும் இருக்கிறார்கள். நீங்கள் அத்தகையவர்களாக இருக்க விரும்பினால், நான் உங்களை வேண்டிக்கொண்டு, மன்றாடுகிறேன்: ஒவ்வொரு நற்செயலுக்கும், கடவுளுக்குப் பிரியமான ஒவ்வொரு செயலுக்கும் சுயமாக உந்துதல் கொள்ளுங்கள், விருப்பத்துடன், ஆர்வமாக இருங்கள்; நித்திய ஆசீர்வாதங்களைத் தியானிக்க உங்கள் கண்களை உயர்த்துங்கள்; இந்த நோக்கத்திற்காக, உங்கள் வழியில் வருவது எதையும் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள், உங்கள் வழியில் வருவது எதையும் சகித்துக்கொள்ளுங்கள், உங்கள் வழியில் வருவது எதையும் பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள்: துக்கங்கள், கஷ்டங்கள், வன்முறை, பற்றாக்குறை, மன உளைச்சல்கள், அவதூறுகள், உழைப்புகள், பாடுகள், மற்றும் அது போன்ற மற்ற எல்லா விஷயங்களையும் அனுபவித்து, நாம் விரும்புவதை அடைந்து, இவ்வுலகிலிருந்து நாம் புறப்பட்டதற்கான இலக்கை நிறைவேற்றிக் கொள்ள வேண்டும். ஓ, என் முன்னோர்களே, நேர்மையாகவும், புத்திசாலித்தனமாகவும், நம்பிக்கையுடனும் வாழ்வது எவ்வளவு பாக்கியம்! மேலும், நமது நாட்களை மனந்திரும்புதல், தாழ்மை மற்றும் பக்தி சிரத்தையுடன் கழிப்பது எவ்வளவு புனிதமானது! அதுவும் நமது பிரியாவிடைக்காகவும், அனைவரையும் நியாயந்தீர்க்கும் அச்சமூட்டும் இறைவனைச் சந்திப்பதற்காகவும், அவருடைய சந்நிதியில் நாம் கொடுக்க வேண்டிய கணக்கிற்காகவும் நம்மைத் தயார்படுத்திக் கொள்வதற்காகவே!

14. 'அர்செனியஸ், எந்த நோக்கத்திற்காக இந்த உலகை விட்டுச் சென்றாய்?' என்று இந்த மரியாதைக்குரிய மனிதர் தனக்குத்தானே அடிக்கடி ஒரு நலன் தரும் நினைவூட்டலாகக் கூறிக்கொள்வார். நாமும் ஏன் இவ்வுலகை விட்டு விலகினோம் என்பதை அறிந்து, நமது வாழ்வை நற்பண்புகளின் அழகால் அலங்கரித்து, மிகவும் பரிசுத்தமான கன்னித்தன்மையின் பிரகாசத்தைக் கடைப்பிடித்து, நம்மைத் தூய்மையாகவும், களங்கமின்றியும், கறைபடியாமலும் வைத்துக்கொண்டு, நமது ஆன்மாக்களைக் கர்த்தராகிய தேவனுக்கு மணமகளாக ஆயத்தப்படுத்தி, இதை அடைய நமது முழு வலிமையோடும் பாடுபடுவோமாக— ஏனெனில் நாம் தேவனுடைய ஆலயங்கள் என அழைக்கப்படுகிறோம்; மேலும் 'தேவனுடைய ஆலயத்தைக் கெடுத்தால், தேவன் அவனைக் கெடுப்பார்' என்று வேதம் கூறுகிறது (1 கொரி. 3:17). இதே காரணத்தினால்தான் நான் சிலரைக் குறித்து அழுகிறேன், புலம்புகிறேன், ஏனெனில் அவர்கள் 'தங்கள் அறிவில் தேவனை அறிந்துகொள்ளத் தகாதவர்களாய் இருந்தபடியால்', இரட்சகர், ஆகையால் அவர் அவர்களை 'செய்யக்கூடாததைச் செய்யும்படி, சீர்கெட்ட சிந்தனைக்கு ஒப்புக்கொடுத்தார்' (ரோமர் 1:28). மேலும், 'நீங்கள் பெருமையடைந்து, போதுமான அளவு அழவில்லை, அதனால் இதைச் செய்தவன் உங்கள் நடுவிலிருந்து அகற்றப்படவும் இல்லை' (1 கொரிந்தியர் 5:2) என்றும் நான் துணிந்து கூறுவேன். இதில் இருந்து அலட்சியமும், அதைத் தொடர்ந்து புறக்கணிப்பும் எழுகிறது: ஏனெனில் நீங்கள் அவரை விட்டு விலக வேண்டியபடி விலகுவதில்லை. நீங்கள் அவருடன் சேர்ந்து பழகி, ஒன்றாகச் சிரிக்கிறீர்கள், தீர்க்கதரிசி நிந்தனையுடன் குறிப்பிடும் ஒருவனைப் போல ஆகிவிடுகிறீர்கள்: 'நீ ஒரு திருடனைக் கண்டால், அவனுடன் ஓடியிருக்கிறாய், மற்றும் விபச்சாரியுடன் உன் பங்கைப் பகிர்ந்துகொண்டாய்' (திபா. 49:18). இருப்பினும், இத்தகைய கண்டிப்பிற்காக என்மேல் கோபமாக இருக்காதீர்கள்: ஏனெனில், நான் உங்களைக் கண்டித்து, நீதியான நடத்தையைப் பாதுகாக்க உங்களுக்காக நிற்காவிட்டால் எனக்குக் கேடு; தீய வழியில் வாழ்பவர்களிடமிருந்து நீங்கள் விலகி நிற்காவிட்டால், உங்களுக்கும் கேடு..

77. வாழ்க்கை குழப்பங்கள் நிறைந்தது; ஆனால் முதலில், உங்கள் படகு ஓட்டுநர் விழிப்புடனும் ஞானத்துடனும் இருக்க பிரார்த்தியுங்கள்; பின்னர் ஒரு மகிழ்ச்சியான முடிவை அடையும் நம்பிக்கையில் ஆறுதல் கொள்ளுங்கள்

77. 1) வாழ்க்கை குழப்பங்கள் நிறைந்தது; ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, உங்கள் கப்பல் ஓட்டுநர் விழிப்புடனும் ஞானத்துடனும் இருக்க பிரார்த்தியுங்கள்; பின்னர் ஒரு நல்ல முடிவை அடையும் நம்பிக்கையில் ஆறுதல் கொள்ளுங்கள். – 2) பணிவின்மை காரணமாக, சிறு விஷயங்களுக்காக உங்களில் அதிக சண்டைகள் நடப்பதாக நான் கேட்கிறேன். – 3) புனிதர்களான டோரோதியஸ், டோசிஃபியஸ், அகாகிయோஸ் மற்றும் பலர் எல்லாவற்றையும் மௌனமாகவும் பணிவாகவும் ஏற்றுக்கொண்டு, அமைதியுடன் வாழ்ந்தனர். – 4) நமது சொந்த ஆசைகளால் நாம் துன்புறுகிறோம், அவை நிறைவேறாததும் நம்மைத் துன்புறுத்துகிறது: ஏனெனில், அவற்றைத் துறப்பதற்கான வெகுமதியை நாம் மறந்துவிட்டோம். – 5) நம்மில் பலர் நோய்வாய்ப்படுகிறார்கள்: நோயுற்றவர்களைப் பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள், மேலும் அவர்களைக் கவனித்துக் கொள்பவர்கள் பணிவுடன் உழைக்க வேண்டும். மருத்துவர் அழைக்கப்படும்போது எந்த ஒழுங்கீனமும் ஏற்படாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். மேலும், குணமடைந்த பிறகு, சோம்பேறியாக இருக்காதீர்கள் – அல்லது பொறுப்பற்ற முறையில் நடந்துகொள்ளாதீர்கள். [1, 86]

15. மீண்டும் மீண்டும், நல்ல குணம் கொண்டவர்களாக இருங்கள், பொறுமையாக இருங்கள், மற்றும் தைரியமாக இருங்கள், பேய்களிடமிருந்தோ அல்லது மக்களிடமிருந்தோ உங்களுக்கு ஏற்படும் கண்ணுக்குத் தெரியாத மற்றும் தெரியும் சோதனைகளைத் தாங்கிக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் வாழ்க்கை எவ்வளவு போராட்டங்கள் நிறைந்தது என்பதைக் காணாதவர் யார்? உங்கள் பாதை எவ்வளவு துயரமானது என்பதற்குச் சாட்சி சொல்லாதவர் யார்? எனவே, தினமும், உங்களுக்கு எதிராகச் சோதனைகள் எழுகின்றன, அங்கிருந்து, வேதனைமிகு துரதிர்ஷ்டங்கள் உங்களைத் தாக்குகின்றன: இப்போது உடன்பிறப்புகளுடன் மோதல்கள், இப்போது, உங்கள் கடமைகளை நிறைவேற்றியதும், துன்பங்களும் இடைவிடாத அதிர்வுகளும்; எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் அழுத்தங்கள், உலகின் இந்த பரந்த மற்றும் பேரழிவுகரமான கடலைக் கடந்து செல்லும் போது, நம்பிக்கை எனும் பாய்மரத்தை ஏற்றி வானத்தை நோக்கிப் பயணம் செய்யும் நாம், ஆழங்களில் வீசப்படுவது போல. ஆனால், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, உங்கள் படகு ஓட்டுநர், தெய்வீக வல்லமையினாலும் பிதாவின் ஜெபங்களினாலும், உங்கள் ஆளுநர் எப்போதும் தம்முடைய மனக்கண்களைத் திறந்திருக்கவும், கண்டுகொள்ளவும், விழித்திருக்கவும், உங்கள் கப்பலை நன்கு செலுத்தி, விசுவாசத்தினால் அதை ஜீவனுடைய துறைமுகத்திற்கு வழிநடத்தவும் கூடும். அப்போது, இத்தகைய பாடுகளுடன் இந்த ஜீவன்கடலைக் கடந்து, நீங்கள் நித்திய ஜீவனைப் பெறப்போகிறீர்கள் என்பதில் மகிழ்ச்சியடைந்து களிகூறுங்கள். எந்தச் சூழ்நிலையிலும் நீங்கள் தடுமாறவோ, நிற்கவோ அல்லது எதனாலும் பின்னடையவோ கூடாது, மாறாக ஒரு மகிழ்ச்சியான உள்ளத்துடன், தீவிரமாகவும் உண்மையாகவும் முன்னேறிச் செல்லுங்கள், தொடருங்கள், மேலும் பழைய பாம்பு—அதாவது சாத்தான்—அடக்கி மிதிக்கக்கூடிய அனைத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு, கர்த்தருடைய கட்டளைகளை நிறைவேற்றுங்கள். நீங்கள் இளையவரா, உங்கள் ஆன்மீகப் பயணத்தை இப்போதுதான் தொடங்குகிறீர்களா? அடக்கத்தையும் கீழ்ப்படிதலையும் ஏற்றுக்கொண்டு அவற்றை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள், அதனால் ஒரு நல்ல தொடக்கத்தைச் செய்த நீங்கள் படிப்படியாகப் பரிபூரணத்தை அடைய முடியும். நீங்கள் நீண்ட காலமாக மடாலய உடை அணிந்திருக்கிறீர்களா? உங்கள் நற்பண்பின் சிறப்பினால் அவ்வாறு அறியப்படுங்கள், ஆண்டுகள் எண்ணிக்கையினால் அல்ல.

16. உங்களுக்கிடையே பயனற்ற பேச்சும், சண்டை சச்சரவும், குழப்பம், எரிச்சல், கோப வெடிப்புகள், அவமானங்கள், தகாத வார்த்தைகள் மற்றும் பிளவுபாடு ஆகியவை இருப்பதாக நான் கேட்கிறேன்; அது உங்கள் அனைவருக்கும் அல்ல என்றாலும். சகோதரர்களே, இது எங்கிருந்து வருகிறது? இதற்குக் காரணங்கள் என்ன? இது பணிவின்மை என்பதைத் தவிர வேறு எதிலிருந்தும் வருவதாக நான் நினைக்கவில்லை. ஆகவே, அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளில் நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன்: 'உங்கள் அறிவில் குழந்தைகளாக இராதீர்கள், தீமையில் குழந்தைகளாக இருங்கள்' (1 கொரி. 14:20); எந்தப் பயனும் இல்லாத வீண் பேச்சுகளில் ஈடுபடாதீர்கள், மேலும், உங்கள் விருப்பம் நிறைவேற வேண்டும் என்ற ஆசைக்காக, தந்திர வாதங்களையோ அல்லது சுற்றிவளைத்த பேச்சுகளையோ நாடாதீர்கள், அதனால் உங்களை நீங்களே சோர்வடையச் செய்து, பலவிதமான காரணங்களை முன்வைக்காதீர்கள். "'வாழ்க்கையை விரும்புகிறவரும், நன்மையான நாட்களைக் காண விரும்புகிறவரும் யார்?' என்று தீர்க்கதரிசி கேட்கிறார். மேலும் அவரே பதிலளிக்கிறார்: 'உன் நாவைத் தீமையிலிருந்து காத்துக்கொள்; உன் உதடுகள் பொய்யை உரைக்காதிருக்கட்டும்; தீமையிலிருந்து விலகி நன்மையைச் செய்; சமாதானத்தைத் தேடி அதைப் பின்தொடர்' (சங். 33:13–15).

17. புனித தோரோதியுஸ் ஏன் நன்நாள்களைக் கண்டு அமைதியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்தார்? அற்புதமான டோசிபியூஸ், எப்போதும் நினைவுகூரப்படும் அகாகிయோஸ், மற்றும் அத்தகைய புனிதர்கள் அனைவரும் ஏன் அதையே அனுபவித்தனர்? அல்லது—இது ஒரு கற்பனையாகக் கருதப்படக்கூடாது—நமது சொந்த சகோதரத்துவத்திலிருந்தே சிலர், அதாவது இன்னும் வாழ்பவர்களும், காலமானவர்களும், ஏன் இங்கே குழப்பமும் கவலையுமின்றி பேரின்பத்துடன் வாழ்ந்தனர்? ஆனால், அது இதற்குத்தான் காரணமா? அவர்களில் ஒவ்வொருவரும் தங்களை ஒன்றுமில்லாதவர்களாகக் கருதி, அனைவருக்கும் ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் கீழ்ப்படியத் தயாராக இருந்ததால்தானே?

18. என்னைப் பொறுத்தவரை – உங்களைச் சொல்லவில்லை – வீண் பெருமையும், சுயவிருப்பமும், இன்பப் பிரியமும், நான் சமாதானமாக வாழ்வதையும், மற்றவர்களுடன் அமைதியாக இருப்பதையும், அல்லது இந்த வாழ்வின் சில நாட்களை எளிமையாகவும் தீங்கற்றதாகவும் கழிப்பதையும் தடுக்கின்றன. ஆகவே, துன்பமும் சுமையும் கொண்ட எவரும் தங்கள் அண்டை வீட்டாரைக் குறை கூறாமல், தங்களைத் தாங்களே கண்டிக்கட்டும். நீதியுடன் நடக்கவும் சமாதானமாக வாழவும் விரும்பும் எவரும் தங்கள் சொந்த விருப்பங்களில் வற்புறுத்தாமல் இருக்கட்டும் – அப்போது துயரங்கள் நீங்கும், தகராறுகள் ஓய்ந்திடும், மேலும் யோபு புத்தகத்தில் உள்ளதைப் போல, காட்டு மிருகங்கள் கூட அவர்களுடன் சமாதானமாக இருக்கும். மேலும், நாம் அணிய விரும்பாத ஆடைகளுக்காக, ஒட்டுப்போட்ட காலணிகளுக்காக, விரும்பத்தகாத மேலுடையுக்காக, கீழ்ப்படிதலில் ஏற்படும் மாற்றத்திற்காக, அவமானங்களைச் சகிப்பதற்காக, இழிச்சொற்களைப் பொறுத்துக்கொள்வதற்காக—இந்தச் சிறிய காரியங்கள் அனைத்திற்காகவும்—பரலோக ராஜ்யம் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறது என்பதை அறிந்து நம்புங்கள். ஆகவே, கர்த்தருக்குப் பிரியமாயிருக்க நம்முடைய பலம் யாவையும் செலுத்திப் பிரயாசப்படுவோம்! தேவன் தம்முடைய கண்களால் நோக்கியிருக்கிறார்போலத் தம்முடைய ஊழியத்தை நிலைநிறுத்தி, செய்து, நிறைவேற்றுகிறவன் பாக்கியவானாகிறான்.

19. இவை நமக்குக் கலக்கமான காலங்கள், மேலும் சகோதரர்களில் பலர் நோய்வாய்ப்பட்டுள்ளனர். நோயுற்றவர்களே, தைரியமாக இருங்கள்; உங்கள் உழைப்பிற்கான நேரம் வந்துவிட்டது; நோயுற்றவர்களுக்காகப் பெறும் வெகுமதிகளுக்கான வாய்ப்பைத் தவறவிடாதீர்கள், அது தங்கத்தையும் மாணிக்கங்களையும் விட விலையுயர்ந்தது. நோயுற்றவர்களே, பொறுமையின் பலனை அறுக்கவும்; கொடுக்கப்பட்டதை விட அதிகமாகக் கேட்காதீர்கள், இல்லையெனில் உடலிலும் ஆன்மாவிலும் நோய்வாய்ப்படக்கூடும். – மேலும், மருத்துவர் வரும்போது, நீங்கள் அனைவரும் அவரிடம் கேள்விகள் கேட்டு, உங்கள் உறுப்புகளைக் காட்டி, உங்கள் நோய்களைப் பெயர் சொல்லி, ஏன் இன்னும் அவ்வளவு நாகரிகமற்ற முறையில் நடந்துகொள்கிறீர்கள்? – ஒரு பொதுமக்கள் முன்னிலையில் உங்களுக்கு வெட்கமில்லையா? ஒருவேளை அடுத்த முறை, அவர் இங்கே altogether வரவே மாட்டார். precisely அதனால்தான் நான் இதை உங்களுக்குச் சுட்டிக்காட்டி, உங்களைச் சரிசெய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தை உணர்கிறேன். ஏன் நீங்கள் ஒழுங்கைக் கடைப்பிடிப்பதில்லை? உங்கள் ஒவ்வொருவரும் உங்கள் பற்றிக் கொண்டும் உங்கள் நோய்கள் பற்றிக் கொண்டும் முறையாகப் பேசலாம்; தேவைப்பட்டால், மருத்துவமனைப் பணியாளர் அல்லது அவரது உதவியாளர் மூலம் உங்கள் செய்தியைத் தெரிவிக்கலாம். ஆனால் இந்தக் குழப்பம் தீயது என்பதைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை. இது சரியல்ல, என் பிள்ளைகளே; இது மீண்டும் நடக்கக்கூடாது. – மேலும், உங்கள் நோயை சோம்பலுக்கான ஒரு சாக்குப்போக்காகப் பயன்படுத்தாதீர்கள், மேலும் நீங்கள் குணமடைந்தவுடன், இலக்கின்றி அலைந்து திரியாதீர்கள்; அளவுக்கு மீறியவர்களாகவும் இருக்காதீர்கள், மீண்டும் நோய்வாய்ப்பட்டு, ஆரோக்கியமானவர்களுக்குச் சுமையாகிவிடாதபடிக்கு. ஆனால் நலமாக இருக்கும் நீங்களும், கர்த்தருக்காகவும் சகோதர அன்பின் நிமித்தமும், பொறுமையுடன் சேவை செய்யுங்கள், மேலும் பலவீனர்களின் பலவீனங்களைச் சுமந்துகொள்ளுங்கள்.

78. அரேபியர்கள் நெருங்கி வரும்போது, அவர்கள் கைகளில் சிக்குவதைத் தவிர்க்க நாம் எல்லா முன்னெச்சரிக்கைகளையும் எடுப்பது போல, தேவனுடைய ஆயுதக்கவசத்தை அணிந்துகொண்டு, நமது ஆவிக்குரிய எதிரிகளிடமிருந்தும் நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்வோம்

78. 1) அரேபியர்கள் நெருங்கி வரும்போது, அவர்கள் கைகளில் சிக்குவதைத் தவிர்க்க நாம் எல்லா முன்னெச்சரிக்கைகளையும் எடுப்பது போல, தேவனுடைய ஆயுதக்கவசத்தை அணிந்துகொண்டு, நமது ஆவிக்குரிய எதிரிகளிடமிருந்தும் நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்வோம். – 2) நாம் சரணடையாமல், தைரியமாகப் போராடுவோம், அப்போதுதான் நாம் பற்றின்மை என்ற அமைதியை அடைவோம். [1, 87]

20. தற்போதைய காலகட்டத்தில், அரேபியர்கள் நம் இதயங்களில் பயத்தை ஏற்படுத்துகிறார்கள் – அவர்கள் திடீரெனத் தாக்குகிறார்கள், மேலும் நமது உடைமைகளைக் கொள்ளையடிப்பது மட்டுமல்லாமல், மக்களையும் கைப்பற்றுகிறார்கள்; அவர்கள் கொண்டு செல்லாதவர்களை, ஆண்களையும் பெண்களையும், முதியவர்களையும் இளைஞர்களையும் பாகுபாடின்றி கொன்று, இரக்கமின்றி அழித்துவிடுகிறார்கள். ஆனால் நாம் உற்று நோக்கினால், நாமும் குறைவான பயங்கரமான தாக்குதல்களுக்கும் கொடுங்கோன்மைக்கும் உள்ளாக்கப்படுகிறோம் என்பதைக் காண்போம்; ஆனால் அவை மனிதர்களிடமிருந்து அல்ல, மாறாக பேய்களிடமிருந்து வருகின்றன. அவர்கள் நம்மை எதிர்த்து ஓய்வற்ற, கடுமையான போரை நடத்துகிறார்கள்; அவர்களுக்கு ஓய்வோ அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட காலவரையறையோ இல்லை: ஒருவர் பாவம் என்ற அம்பால் வீழ்த்தப்படுகிறார், மற்றொருவர் காமத்தின் பொறிகளால் கட்டப்பட்டு, மனரீதியாக எகிப்துக்குக் கைதியாகக் கொண்டு செல்லப்படுகிறார்; ஒருவரில், ஆன்மாவின் மற்றும் உடலின் ஒவ்வொரு அங்கமும் பாவக் காமங்களின் விஷத்தால் நிரம்பியுள்ளது; மற்றொருவரிடம், அவர்கள் கடவுளின் இரட்சிக்கும் வார்த்தையின் விதைகளைத் திருடி, அவரைப் பசியால் வாட்டுகிறார்கள்; மேலும் இந்த வேட்டையாடுபவர்களும் கொடுங்கோலர்களும் நம் மீது எல்லா வகையான அவமானங்களையும் சித்திரவதைகளையும் சுமத்துகிறார்கள். – உங்களில் அத்தகைய கிறிஸ்துவின் வீரர் பாக்கியவானாகிறார்; அவர் விசுவாசத்தின் ஆவிக்குரிய வாளால் தன்னை ஆயுதபாணியாக்கி, தாக்குகிறார், ஆனால் தாக்கப்படுவதில்லை; காயப்படுத்துகிறார், ஆனால் காயப்படுவதில்லை; ஜெயிக்கிறார், ஆனால் பிடிக்கப்படுவதில்லை. ஆனால் நாம் அனைவரும் மனதைரியம் கொள்ளுங்கள், மேலும், நமது போர்க்கருவிகளை—அதாவது மாம்சத்திற்குரியதல்ல, ஆவிக்குரியதானதை—எடுத்துக்கொண்டு, நம்மோடு போராடுபவர்களை நாம் வெல்வோமாக; நமது வரிசைகளைக் காத்துக்கொண்டு ஒருவருக்கொருவர் உதவுவோம். அப்போஸ்தலரின் கூற்றுப்படி, உண்மையுள்ள விசுவாசமாகிய கவசமின்றி யாரும் இருக்க வேண்டாம்; பணிவாகிய கவசக்கவசமின்றி யாரும் இருக்க வேண்டாம்; இறைவனின் ஜெபமாகிய வாள் இல்லாமல் யாரும் இருக்க வேண்டாம்; கீழ்ப்படிதலாகிய தலைக்கவசம் இல்லாமல் யாரும் இருக்க வேண்டாம்; ஒவ்வொரு நற்செயலுக்கும் உயிரோட்டமான ஆயத்தமாகிய ஆன்மாவின் குதிரை இல்லாமல் யாரும் இருக்க வேண்டாம்; மேலும் நமது உள்ளான மனிதனைப் பாதுகாக்கும் மற்ற கவசங்கள் இல்லாமல் யாரும் இருக்க வேண்டாம். நமது எதிரிகள் நம்மைக் காயப்படுத்தவோ, வீழ்த்தவோ, அல்லது தங்கள் காலடியில் விழச் செய்யவோ நாம் அனுமதிக்க வேண்டாம். போரில் வல்லமையுள்ள ஆண்டவர், சிலுவையின் ஆயுதத்தால் இந்த யுகத்தின் ஆட்சியாளரின் பிரதானத்துவங்களையும் அதிகாரங்களையும் வீழ்த்தியவர், 'பாம்புகளையும் தேளங்களையும், எதிரியின் சக்தி அனைத்தின் மீதும் மிதிக்கவும் உங்களுக்கு அதிகாரம் கொடுத்திருக்கிறார்' (லூக்கா 10:19).

21. ஆகவே, நீங்கள் துணிச்சலாக நடக்காதபடி கவனமாக இருங்கள்; ஏனெனில், துணிச்சலுக்கு அடிமையானவர்கள் ஈட்டியால் குத்தப்பட்டு வீழ்த்தப்பட்டுச் சாகிறார்கள். உங்கள் இச்சைகள் படி நடக்காதபடி கவனமாயிருங்கள், ஏனெனில் தங்கள் இச்சைகள் படி நடப்பவர்கள் நித்திய மரணமடைகிறார்கள். உங்கள் மனதில் பொல்லாத எண்ணங்களைக் கொண்டிராதீர்கள், ஏனெனில் அத்தகையவர்கள் சிறைப்பிடிபடுகிறார்கள்; கீழ்ப்படியாமையில் விழாதீர்கள், ஏனெனில் கீழ்ப்படியாதவர்கள் தங்கள் உடலை எதிரியின் அம்புகளுக்கு வெளிப்படுத்திக்கொள்கிறார்கள்; பெருமை கொள்ளாதீர்கள், பெருமையின் மூலம் நீங்கள் பாவத்தின் வாளுக்கு ஆளாகிறீர்கள்; சோம்பேறியாக இருக்காதீர்கள், மற்றும் சங்கீதப் பாடல்களைப் பாடுவதையும் கைவேலையையும் புறக்கணிக்காதீர்கள், அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் நீங்கள் உங்களைச் சாத்தானின் கைகளில் ஒப்படைக்கிறீர்கள்; நீங்கள் வெளிப்படையாக ஒன்றாகவும், இரகசியமாக வேறுபட்டவராகவும் தோற்றமளிக்கும்போது இது குறிப்பாக உண்மையாகும். அப்போஸ்தலர் இவை அனைத்தையும் பற்றிப் பேசுகிறார்: 'உங்கள் நடத்தை விவேகமற்றதாக அல்ல, விவேகமுள்ளதாக இருக்கட்டும்; நாட்களைச் சரியாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளுங்கள், ஏனெனில் இந்தக் காலங்கள் தீயவை' (எபே. 5:16). நாம் இனி இளைஞர்கள் அல்லாததால், நம்மிடமும் போதுமான இராணுவ அனுபவம் இருக்க வேண்டும்; மேலும், யுத்தம் செய்யக் கற்றுக்கொண்டவன் தன் எதிரிகளைப் பயந்திடான். ஆகவே, கர்த்தருடைய கனமான சேனைகளாகிய, அவருடைய பரிசுத்த ஜனங்களே, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட வீரர்களே, நாம் கோழையாகவோ அல்லது சரணடைந்துவிடவோ வேண்டாம் என்று நான் உங்களை வேண்டிக்கொண்டு, மன்றாடுகிறேன். ஆனால் நாம் காயப்பட்டிருந்தால், மனந்திரும்புதலால் அவற்றைக் குணப்படுத்திக் கொள்வோம்; நாம் கொல்லப்பட்டால், கண்ணீராலும் தவம் செய்வதாலும் புத்துயிர் பெறுவோம்; நாம் ஒரு ஆன்மீக பாபிலோனுக்குக் கைதியாக நடத்தப்பட்டால், நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் அருமையான திருஉடலின் திருவருட்சாதனத்தின் மூலம் விடுவிக்கப்படுவோம். இவ்வாறு நாம் போராட்டத்தில் பொறுமையுடன் விடாமுயற்சியுடன் இருந்தால், போர் படிப்படியாகத் தணியும், எதிரிகள் ஓடிவிடுவார்கள், பற்றின்மை என்ற சமாதானம் நம்மில் ஒளிரும், மேலும் நாம் தேவனுடைய பிள்ளைகள் என்று அழைக்கப்படுவோம்: ஏனெனில், 'சமாதானஞ்செய்யும் மனுஷர் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் தேவபுத்திரர் என்று அழைக்கப்படுவார்கள்' (மத்தேயு 5:9) என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

79. காலம் கடந்து கொண்டிருக்கிறது: நீங்கள் செய்வது போல நாமும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும், கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றி, பணிவையும் சாந்தத்தையும் வளர்த்துக் கொள்ளக் குறிப்பாகக் கவனம் செலுத்த வேண்டும்

79. 1) காலம் கடந்து கொண்டிருக்கிறது: நீங்கள் இருப்பது போல, விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும், கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றி, தாழ்மையையும் சாந்தத்தையும் வளர்த்துக் கொள்ளக் குறிப்பாகக் கவனம் செலுத்த வேண்டும். – 2) தேவதூதர்களும் புனிதர்களும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்; நாம் வாழ வேண்டிய விதத்தில் வாழாமல் இருப்பது வெட்கக்கேடு: ஏனெனில் அது கடினமாக இருந்தாலும், ' ' ஒரு பெரிய பரிசு காத்திருக்கிறது. – 3) சொர்க்கமும் நரகமும் நம்முன் இருக்கின்றன: யாரொருவர் எதைத் தேர்ந்தெடுக்கிறாரோ, அதைத்தான் பெறுவார். – 4) தன் இச்சைகள் படி நடப்பவரின் கிரியைகள் மரமும் வைக்கோலும் போன்றவை; அவை அழிந்து போகாமல் நித்தியமாக எரியும். [2, 1]

22. காலம் பறந்து செல்கிறது, நம்மை இந்த தற்போதைய வாழ்வின் முடிவை நோக்கி இழுக்கிறது. ஆனால், சாத்தானின் தந்திரமான வஞ்சகத்தால் இரட்சிப்பின் விஷயத்தில் அலட்சியமாக இருந்து, வாழ்க்கையில் நேரத்தை வீணாக்காமல், இதை உணர்ந்து அதைத் தேட போதுமான ஞானம் யாருக்கு இருக்கிறது? தனது ஆன்மாவிற்குச் செவிசாய்த்து, கவனக்குறைவுக்கு இடங்கொடாமல், மரணத்திற்கான தினசரி ஆயத்தத்தில், தனது ஒவ்வொரு செயலையும்—ஆன்மீக மற்றும் உடல் சார்ந்த—சர்வவல்லமையுள்ள கடவுளின் சந்நிதியில் சமர்ப்பிக்கும் ஒருவன் யார்? யார், தம் ஆன்மாவின் மலையின் கண்ணை வானத்தின்பால் உயர்த்தி, அங்கே காணப்படும் தரிசனங்களின் அழகுகளைக் கண்டு, தம் அன்பு முழுவதையும் அந்த உலகத்தின் மீதான ஏக்கமாக மாற்றி, பரலோக சக்திகளுடன் சேர்ந்து உயரே பறந்து, எல்லாவிதமான கடுமையான சோதனைகளையும் ஒன்றாகக் கருதி, நிந்தனையையும் அவமானத்தையும் மகிழ்ச்சியுடன் சகித்து, பசியையும் தாகத்தையும், குளிரையும் வெப்பத்தையும், எழுதப்பட்டபடி, ஒரு விலைமதிப்பற்ற கல் போல சகோதரத்துவத்தின் மத்தியில் நடமாடுகிறார்களா? – இருப்பினும், உங்களில் ஒன்று அல்லது இரண்டு பேர் மட்டுமல்ல, பலர் உண்மையான நம்பிக்கையுடனும் உற்சாகத்துடனும் தகுதியானதைத் தேடுகிறார்கள், மேலும், வழிகாட்டுதலுக்குக் கவனமாகவும், கீழ்ப்படிதலுடனும், பதிவு செய்யப்பட்ட கல்விப் பயிற்சி எதுவும் பெறாத போதிலும், விரிவான வாசிப்பு, சிந்தனை அல்லது மனப்பாடம் செய்வதன் மூலம் அந்தக் குறைபாட்டை ஈடுசெய்யாத போதிலும், அவர்கள் சகிப்புத்தன்மையுடனும், திறந்த மனதுடனும், நம்பிக்கையுடனும், விசுவாசத்துடனும் இருக்கிறார்கள்; அவர்களிடம் மிகவும் அத்தியாவசியமான ஒரே ஒரு பண்பு மட்டுமே உள்ளது, அதன் மூலம் அவர்கள் தங்களைக் கிறிஸ்துவுக்கு ஒப்பிடுகிறார்கள்; அதுவே பணிவையும் சாந்தத்தையும் கொண்டிருத்தல் – கர்த்தருடைய வார்த்தைகளைக் கடைப்பிடித்து: 'என்னிடத்தில் கற்றுக்கொள்வாருங்கள், என்னென்றால் நான் இருதயத்தில் சாந்தமும் தாழ்மையுமாயிருக்கிறேன்' (மத்தேயு 11:29). ஆகவே, உங்கள் கவனத்தை ஒளிக்கும் உண்மைக்கும், நீதியுக்கும் சாந்தத்திற்கும், தாழ்மையுக்கும் நன்மைக்கும் திருப்புங்கள். எல்லா எரிச்சலிலிருந்தும் கோபத்திலிருந்தும் உங்களை அடக்கிக்கொள்ளுமாறு நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன். 'ஓ மனுஷர் புத்திரரே,' என்று புனித தாவீது கூறுகிறார், 'ஓ கடின இருதயரோ, எவ்வளவு காலம்?' வீணையை ஏன் நேசிக்கிறீர்கள், பொய்யை ஏன் தேடுகிறீர்கள்?" (சங். 4:3). "பகைவன் எவ்வளவு காலம் நிந்திக்கிறான், எதிரி தூண்டுகிறான்?" (சங். 73:10).

23. என்னை மன்னியுங்கள்; நான் பரிசுத்த தூதர்களுக்கு முன்பாக வெட்கப்படுகிறேன், ஏனெனில் அவர்கள் நம் பாதுகாவலர்களாக நம்மைக் கண்காணிக்கிறார்கள்; நான் பரிசுத்தமும் மரியாதைக்குரியதுமான தந்தையர்களுக்கு முன்பாக வெட்கப்படுகிறேன், எங்கள் வாழ்க்கை முறையாக நாங்கள் ஏற்றுக்கொண்டவர்களும், எங்கள் முன்மாதிரியாக நாங்கள் பின்பற்றுபவர்களும் அவர்களே. ஆகவே சகோதரர்களே, நாம் பக்திக்குரியதை பக்தியுடன் செய்து, பரிசுத்தமானதை பரிசுத்தத்துடன் நிறைவேற்றுவோம். நான் உங்களை வேண்டுகிறேன், கடின இருதயத்தினராகவோ, கீழ்ப்படியாதவர்களாகவோ அல்லது சண்டை போடுபவர்களாகவோ இருக்காதீர்கள்; கடுமையான பேச்சு பேசாதீர்கள், சீற்றமுள்ளவர்களாகவோ அல்லது தற்பெருமை பேசுகிறவர்களாகவோ இருக்காதீர்கள்; ஏளனம் செய்பவர்களாகவோ, அவதூறு பேசுபவர்களாகவோ அல்லது நிந்தனை செய்பவர்களாகவோ இருக்காதீர்கள்; அதிக பேச்சுக்காரர்களாகவோ, அபத்தமானவர்களாகவோ அல்லது அடங்காதவர்களாகவோ இருக்காதீர்கள். கடவுளை நேசியுங்கள், காமத்தை அல்ல; மௌனமாக இருங்கள், பேச்சில் சோம்பேறியாக இருக்காதீர்கள்; அடக்கமான ஆடைகளால் திருப்தி அடையுங்கள், ஆடம்பரத்தைக் காட்ட விரும்பாதீர்கள்; உங்கள் பார்வையைத் தாழ்த்திக் கொள்ளுங்கள், ஆனால் உங்கள் மனதை மேலான காரியங்களில் செலுத்துங்கள்; உங்கள் கவனக்குறைவால் பாவத்தின் அம்பு உங்களைத் தாக்கிவிடாமல், உங்கள் சுற்றுப்புறத்தில் கவனமாக இருங்கள். இறுதியில் இதன் பலன் என்ன? – உழைப்பிற்குப் பதிலாக ஓய்வு ஆயத்தமாக்கப்படும்; வீரச் செயல்களுக்குப் பதிலாக கிரீடங்கள்; நிந்தனைகளுக்குப் பதிலாக மரியாதையும் மகிமையும்; அவமானத்திற்குப் பதிலாக – புகழ்ச்சி; துளைக்கும் காயங்களுக்குப் பதிலாக – மகிழ்ச்சியான வாழ்த்துக்கள்; அடிமைத்தனத்திற்குப் பதிலாக – பத்து நகரங்கள் மீதான ஆதிக்கம்; பெற்றோர் மற்றும் உறவினர்களிடமிருந்து பிரிவுக்குப் பதிலாக – நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் உரிமைச்செல்வமும் கூட்டுரிமைச்செல்வமும்; தன் சொந்த விருப்பத்தைக் கைவிடுவதற்குப் பதிலாக – முதல் வீரமரணமடைந்த ஸ்டீபனுடன் ஒரு இடம்; அது தற்காலிகமானது, நிலையற்றது, நிழலைப் போலக் கடந்து போவது, ஆனால் இது நித்தியமானது, அழியாதது, முடிவற்றது.

24. நீங்கள் பரலோக ராஜ்யத்தை அடைய விரும்பினால், நித்திய ஜீவனை ருசிக்க விரும்பினால், குமாரத்துவ நிலையைப் பெற விரும்பினால், சொர்க்கத்தின் குடிலர்களாக இருக்க விரும்பினால், ஆபிரகாமின் மடியில் இளைப்பாற விரும்பினால், கைகளால் செய்யப்படாத மணமகள் அறைக்குள் சேர்க்கப்பட விரும்பினால், அல்லது இதேபோன்ற வேறு எதையும் பெற விரும்பினால், இவை அனைத்தும் உங்களுக்குச் சாத்தியமானவை, அணுகக்கூடியவை, எட்டும் தூரத்தில் உள்ளன, மேலும் தயாராக உள்ளன. – ஆனால் நீங்கள் இதற்கு நேர்மாறானவற்றை விரும்பினால் – அணைக்க முடியாத நெருப்பு, ஒருபோதும் உறங்காத புழு, கென்னாவின் நெருப்புக்கனல், பற்களைக் கடித்தல், ஆட்டுக்குட்டிகளின் விதி, சபிக்கப்பட்டவர்களின் கதி – இவை அனைத்தையும் நீங்கள் சந்திப்பீர்கள்; அது உங்களுக்கு ஒருபோதும் நேராமல் போகட்டும்! ஆனால் நாம் நன்றாக வாழாவிட்டால், நல்ல குணங்களை வளர்த்துக் கொள்ளாவிட்டால், மேலும் நமது அழைப்பில் உறுதியாக நில்லாவிட்டால் அது அவ்வாறு இருக்காது. அத்தகையவர் தன் ஆன்மாவைக் காத்துக் கொள்கிறார், தன் சகோதரர்களைக் காத்துக் கொள்கிறார், மேலும் எனக்கென ஒரு பாக்கியவானான நினைவை விட்டுச் செல்வார்.

25. கடின இருதயமுள்ளவனுக்கு கடின இருதயம், மீறுபவனுக்கு மீறுதல், கீழ்ப்படியாதவனுக்கு கீழ்ப்படியாமை, பெருமையுள்ளவனுக்கு பெருமை என்ன நன்மை செய்யும்? கோபத்தின் நாளிலும் தேவனுடைய நீதியான நியாயத்தீர்ப்பு வெளிப்படும் நாளிலும் அவன் தனக்காகக் கோபத்தைச் சேகரிக்கவில்லையா? மேலும், அவனுடைய கிரியை மரமாகவும், வைக்கோலாகவும், பதராகவும் இருப்பதில்லையா? மேலும், 'அவன் கிரியைகள் எரிந்து போம்; அவனோ இரட்சிக்கப்படுவான், ஆனால் அக்கினியிலுதித்து இரட்சிக்கப்படுவான்' (1 கொரி. 3:12, 15) என்பது அவனுக்கு நேரிடாதா? அதாவது, வரவிருக்கும் யுகத்தில் அவன் நரகத்தின் அக்கினியில் கருகிப் போவான்; அதே சமயம், அவர் பரிசுத்தவான்களின் மகிமையைக் கண்டு, அதை விரும்பியும், என்றென்றைக்குமாக அதிலிருந்து தான் விலக்கப்பட்டிருப்பதைக் காணும்போது, அவரது ஆத்துமா அளவற்றதும் முடிவற்றதுமான வேதனையை அனுபவிக்கும்; அவரது இருதயம் பிளந்துபோகும். அத்தகைய விதி அல்லது நிலை உங்கள் யாருக்கும் ஏற்படாமல் போகட்டும்! ஆகவே, நாம் இன்னும் இங்கே இருக்கும்போதே, எதிர்காலத்தில் வரவிருக்கும் அந்தத் தீயை நாம் அனுபவிக்காதபடிக்கு, தேவபயபக்தியின் அக்கினியினால் நம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொள்வோம்.

80. உங்கள் கீழ்ப்படிதலை நான் பாராட்டுகிறேன்: இப்படியே தொடருங்கள்; மேலும், கடமைகளை நியமிப்பவர்களும், அவற்றை நிறைவேற்றுபவர்களும், அவற்றைப் பெறுபவர்களும்—அனைவரும் கடவுளுக்குரிய பயபக்தியுடன் செயல்படுங்கள்

80. 1) உங்கள் கீழ்ப்படிதலை நான் பாராட்டுகிறேன்: இப்படியே தொடருங்கள்; மேலும், பணிகளையும் அறிவுரைகளையும் கொடுப்பவர்களும், அவற்றைப் பெறுபவர்களும், கடவுளுக்குரிய மரியாதையுடன் நடந்துகொள்ளுங்கள். – 2) கடவுளைப் பின்பற்றி, கருணைச் செயல்களில் மிகுந்தவர்களாக இருங்கள்; நாம் செய்வதில் வெற்றி பெற்றால் தற்பெருமை கொள்ளாமலும், தோல்வியுற்றால் மனச்சோர்வடையாமலும் இருப்போம். [2, 2]

1. நீங்கள் எப்படி வளர்கிறீர்கள், உங்கள் தகுதி எப்படி உயர்கிறது, நீங்கள் உங்களை எப்படி முழுமையாக்கிக் கொள்கிறீர்கள், கடவுளுக்கும் எங்களுக்கும் என்ன பலன்களைத் தருகிறீர்கள், மேலும் எப்படி ஒரு நல்ல வாழ்க்கையை வாழ்ந்து, கீழ்ப்படிதலின் மூலம் உங்கள் ஆன்மாக்களை வென்று கொள்கிறீர்கள் என்பதைக் காணுங்கள். உங்கள் தாழ்மையினால் உங்கள் வாழ்வின் கொம்பை உயர்த்தியுள்ளீர்கள்; உங்கள் கீழ்ப்படிதலினால், வஞ்சனையோ பாசாங்கியோ இன்றி உங்கள் கடமைகளைச் செய்கிறீர்கள் என்ற உங்கள் மனச்சாட்சியின் சாட்சியை வெளிப்படுத்தியுள்ளீர்கள். நீங்கள் எப்போதும் அப்படியே இருக்கட்டும். – உதாரணமாக, ஒருவர் ஒரு பணிக்கும் மற்றொருவர் மற்றொரு பணிக்கும் நியமிக்கப்படும்போது, இது பாரபட்சமின்றி, விரோதமின்றி, அல்லது அலட்சியமின்றி செய்யப்பட வேண்டும் என்று நான் உங்களை வேண்டுகிறேன்; ஆனால், எல்லாம் அறிந்த கடவுளின் சந்நிதியில் இருப்பது போல, ஒருவர் பணியை ஒப்படைக்கவும், மற்றவர் அதை விவேகமாகவும், மனசாட்சியுடனும், பாராட்டத்தக்க வகையிலும் ஏற்றுக்கொள்ளவும் வேண்டும்; அப்போதுதான் அந்த நாளில் அவர்கள், 'நல்லது, நல்ல மற்றும் உண்மையுள்ள ஊழியக்காரனே; நீ சிறியதில் உண்மையுள்ளவனாக இருந்தாய், உன்னைப் பெரியதற்கு வைப்பேன்: உன் ஆண்டவரின் மகிழ்ச்சியில் பிரவேசி' என்று கேட்பார்கள். (மத். 25:21). என்னை மன்னிக்கவும், ஆனால் தேவபக்தியில்லாமல், மாறாக பாரபட்சத்துடன் செயல்படுபவர்கள்—சகோதரர்களுக்கு ஆடைகள் மற்றும் காலணிகள் போன்ற அத்தியாவசியப் பொருட்களை வழங்குவதிலோ அல்லது பணிகளைப் பகிர்ந்தளிப்பதிலோ—அத்தகைய ஒரு சொல்லைக் கேட்கத் தகுதியற்றவர்கள்; மாறாக அவர்கள் இதைக் கேட்பார்கள்: 'தேவனுடைய வேலையை அலட்சியமாகச் செய்யும் ஒவ்வொருவரும் சபிக்கப்பட்டவர்கள்' (எரே. 48:10). இது எவ்வளவு தீமைகளுக்கு வழிவகுக்கிறது? ஒருபுறம், அடிமைத்தனம்; மறுபுறம், முணுமுணுப்பும் அமைதியான உறவுகளின் சீர்குலைவும். இதை நான் சொல்வது, பெறுபவர்கள் பகிர்வோருக்கு எதிராக எழும்புவதற்காக அல்ல, மாறாக, பகிர்வோராகிய நீங்கள், உங்களுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட நிர்வாகப் பணியில், தேவ பயபக்தியுடனும் சகோதர அன்புடனும் மிகச் சிறந்த முறையில் செயல்படுவதற்காகவே. நீங்கள் இவ்வாறு செயல்பட்டால், ஒழுங்கு, அமைதி மற்றும் சாந்தம் ஆகியவை நமது மிகவும் பிரியமான சகோதரத்துவத்தில் மேலும் வலுப்பெற்று ஆழமாக வேரூன்றும்.

2. நான் உங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன், வேண்டிக்கொள்கிறேன்: உங்கள் இதயங்களை எல்லா வகையான நற்செயல்களாலும் நிரப்பிக் கொள்ளுங்கள்; ஒருவருக்கொருவர் அன்பு செலுத்துவதில் உங்களை அர்ப்பணித்துக் கொள்ளுங்கள்; ஒருவருடைய வெற்றியில் மற்றவர் மகிழ்ச்சியடையுங்கள், உங்கள் சகோதரர் இடறிவிழும்போது வருந்துங்கள். 'பூமியைச் சேர்ந்தவன் எப்படி இருக்கிறானோ, அப்படியே பூமியைச் சேர்ந்தவைகளும்; பரலோக மனுஷன் எப்படி இருக்கிறானோ, அப்படியே பரலோகவைகளும்' என்று அப்போஸ்தலன் கூறுகிறார் (1 கொரி. 15:48). ஆனால் பரலோகக் கடவுள் "கருணை மற்றும் நியாயத்தை நேசிக்கிறார்" (சங். 32:5), மேலும் "பூமி முழுவதும் அவருடைய கருணையால் நிரம்பியுள்ளது" (118:64), என்று புனித தாவீது பாடுகிறார். நாமும் அவரைப் பின்பற்றுவோம், இதை இப்போதே செய்வோம்; நாளை நாம் வேறு ஒன்றிற்காகப் பாடுபடுவோம், அதே சமயம் தோல்வி காரணமாக மனந்தளராமலும், வெற்றியைப் பற்றிப் பெருமையடிக்காமலும் இருப்போம். ஆனால், வெற்றிக்காக நாம் கர்த்தருக்கு நன்றி செலுத்துவோம்: ஏனெனில் இது 'விரும்புகிறவனாலேயும் அல்ல, ஓடுகிறவனாலேயும் அல்ல, இரக்கமுள்ள தேவனாலே உண்டாயிருக்கிறது' (ரோமர் 9:16)முந்தையதைப் பொறுத்தவரை, நாம் விடாமுயற்சியுடன் இருப்போம், அது நம்முடையதாகும்: ஏனெனில், 'தேடும் யாவரும் கண்டடைவார்கள், கதவைத் தட்டும் அவர்களுக்குத் திறக்கப்படும்' என்று ஆண்டவர் நமக்கு உறுதியளிக்கிறார் (மத்தேயு 7:8). இவ்வாறு, நாள் தோறும் உங்கள் ஆன்மாக்களின் மீட்பை நீங்கள் நிறைவேற்றுவீர்கள், மேலும் மேலும் உயர ஏறிச் செல்வீர்கள். இப்பொழுதுதான் உண்மையான, அழிவில்லாத ஆதாயத்திற்கான நேரம்—ஓட்டப் பந்தயத்திற்கான நேரம், ஆனால் அது ஆன்மீகமானது—செல்வம் பெருகுவதற்கான நேரம், ஆனால் அது நித்திய ஆசீர்வாதங்களுடன் கூடியது. ஓடுகிறவன் பாக்கியவானாகிறான்; நிலைத்திருக்கிறவன் மும்முறை பாக்கியவானாகிறான்; தினமும் தன்னகத்தே கடவுளுக்கான ஏக்கத்தின் நெருப்பையும், அவருக்கான அன்பையும் மூட்டுகிறவன் மிகவும் பாக்கியவானாகிறான்.

81. வாளை விடவும் அஞ்சத்தக்கதான, உணர்ச்சியின் கிளர்ச்சியிலிருந்து, கட்டளைகளால் நம்மைக் கவசமிட்டு, பாவத்தை வெறுக்கும் மனதுடன் ஆயுதமேந்தி எச்சரிக்கையாக இருப்போம்

81. 1) உணர்ச்சிகளின் எழுச்சி வாளை விட அச்சமூட்டுமானது என்பதை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்; கட்டளைகளால் நம்மைக் காத்து, பாவத்தின் மீதான வெறுப்பை ஆயுதமாக ஏந்திக்கொள்ள வேண்டும். – 2) இன்று ஒரு பேயன் எழுகிறான், நாளை மற்றொருவன்: நாம் அனைவரையும் கர்த்தருடைய நாமத்தில் தள்ளிவிட வேண்டும், மேலும் நன்மை செய்ய நம்மைக் கட்டாயப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்; தவம் விதிக்கப்படும்போது மனந்தளர்ந்துவிடாதீர்கள். [2, 4]

3. அவர்கள் என்மேல் தங்கள் வாள்களைத் தீட்டட்டும், அவர்கள் எனக்குக் காயங்கள் விளைவிக்கட்டும், அவர்கள் என்னை வெளியேற்றட்டும், அவர்கள் எனக்கு மரண அச்சுறுத்தல் விடுக்கட்டும்; என் உடலில் ஆட்சி செய்யும் பாவம், ஆயுதம் ஏந்திய ஒரு பெரும்படையென, நற்குணத்திற்கு எதிராக வெறிபிடித்த உணர்ச்சிகளின் திரளை ஏவும்போது, என் எளிய ஆன்மாவிற்குள் எழும் பிசாசின் தாக்குதலை நான் அஞ்சுவதை விட, இந்த விஷயங்களை நான் அவ்வளவாக அஞ்சவில்லை. அப்போது நான் அஞ்சுவது, சதையை அல்ல, இதயத்தைத் துளைக்கும் பாவக் களிப்பின் அம்பையே; அப்போது நான் பயப்படுவது பூமியின் மீது அல்ல, ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத வாளால் ஆன்மாவின் மீது சிந்தப்படும் இரத்தத்திற்கே. இதையே நான் அஞ்சுகிறேன், இதையே நான் நடுங்கவும் வைக்கிறது. ஆகவே, என் சகோதரர்களே, நாம் விழிப்புடன் இருப்போம், எந்தப் பழிச்சொல்லும், அல்லது பெருமை நிறைந்த எண்ணமும், அல்லது பாவத்தின் இனிமையும், – ஒரு வேட்டையாடுபவன், அல்லது கலகக்கார கீழ்ப்படியாமை, அல்லது அழிவுகரமான சுயவிருப்பம், அல்லது மனந்திரும்பாத கடின இதயம், அல்லது அசைக்க முடியாத பிடிவாதம், அல்லது நம்பமுடியாத சுய நியாயப்படுத்தல், அல்லது ஆன்மாவைக் குழப்பக்கூடிய வேறு எதுவாக இருந்தாலும். ஆனால், தெய்வீகக் கட்டளைகளை ஒரு பெரும் மதிலாகக் கொண்டு நம்மைக் காத்துக் கொள்வோம்; அப்பொழுது நாம் எப்போதும் முழுமையாகவும் பாதுகாப்பாகவும் இருப்போம். இருப்பினும், அத்தகைய வேட்டையாடுபவர் யாரேனும் உள்ளே நுழைந்தால், அதை நாம் கவனித்த உடனேயே, பிடித்துக் கட்டி, நம்மை விட்டு வெகு தொலைவில் தள்ளிவிடுவோம். ஆகவே, ஊடுருவ முடியாத இதயத்தையும், அசைக்க முடியாத ஆன்மாவையும் வளர்த்துக் கொண்டு, உணர்ச்சிகளுக்கு எதிராக நம்மை முதன்மையாக ஆயுதமேந்தச் செய்வோம். அப்போது, நாம் தாக்கப்படும்போது, நாம் விழாமல், நமக்கு எதிராக எழும் கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளைத் தட்டித் தள்ளி, வெகு தொலைவில் வீசிவிட முடியும்.

4. இன்று அத்தகைய ஒரு அசுரன் நம்முடன் போராடுகிறான், நாளை மற்றொருவன் தாக்குவான், அதற்குப் பிறகு இன்னொருவன் – உதாரணமாக, விபச்சாரம், அதிகப் பசி, ஆணவம், பெருமை, திமிர், சுயவிருப்பம் மற்றும் எண்ணற்ற பிற விருப்பங்கள். நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தில் நாம் அனைத்திற்கும் எதிராக நின்று, அனைத்திற்கும் எதிராகப் போரிட்டு, அனைத்தையும் தோற்கடிக்க வேண்டும்; அவரே நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் நமக்கு வெற்றிப் பட்டம் சூட்டுவார். இதைக் கேட்டு, புரிந்துகொண்டு, கடைப்பிடிக்கும் சகோதரனே, நீ பாக்கியவானாக இருக்கிறாய்; மேலும், மனப் போரில் தினமும் உழைப்பாயாக என்றும் நான் கூறுவேன். ஏனெனில், இரட்சிப்பின் கிரியை அவசியமானది, மேலும் பரலோக ராஜ்யத்தை அதற்காகப் பாடுபடுகிறவர்களே கைப்பற்றுகிறார்கள். ஆகையால், நீங்கள் சோதனையில் ಸಿಕ್ಕிக்கொள்ளும்போது ஆச்சரியப்பட வேண்டாம்; ஏனெனில் அது உங்களைச் சோதிக்கவும், போருக்காக உங்களைப் பயிற்றுவிக்கவும் வருகிறது. நீங்கள் கண்டிக்கப்படும்போதும், கடிந்து கொள்ளப்படும்போதும், தண்டனை விதிக்கப்படும்போதும், அல்லது தேவைப்பட்டால், திருச்சபையிலிருந்து நீக்கப்படும்போதும் மனந்தளர்ந்துவிடாதீர்கள்; மாறாக, மனமகிழ்ச்சியுடன் இருங்கள், விழிப்புடன் இருங்கள், மேலும் பெரும் ஆர்வத்துடன் உங்கள் பணியைத் தொடங்குங்கள்; ஏனெனில் இதில் உங்கள் மீட்பு உள்ளது, இதில் உங்கள் வெற்றி உள்ளது, இதில் உங்கள் இரத்தசாட்சியம் உள்ளது, இதற்காகவே கிரீடங்களும் உண்டு.

82. சகோதரன் விட்டுச் சென்றுவிட்டான். ஏன்? அவன் தன்னைக் கவனிக்காமல் வஞ்சக எண்ணங்களுக்கு அடிபணிந்துவிட்டான்; அவன் தன்னைக் கவனித்திருந்தால், சங்கீதங்களின் அறிவுரை அவனைச் சரியான வழியில் செலுத்தியிருக்கும்; மேலும் அவனது இச்சையும் உறுதியாக இருக்கவில்லை

82. 1) சகோதரன் புறப்பட்டுப் போனான். ஏன்? அவன் தன்னைக் கவனிக்காமல், வஞ்சக எண்ணங்களுக்கு அடிபணிந்துவிட்டான்; அவன் தன்னைக் கவனித்திருந்தால், சங்கீதங்களின் அறிவுரை அவனைச் சீர்படுத்தியிருக்கும்; மேலும் அவனது சித்தம் உறுதியற்றதாக இருந்தது. – 2) உலக ராஜாவின் சேவகர்கள் உலகப் பலன்களுக்காக அவருக்கு விசுவாசமாக இருக்கிறார்கள்: நாம் பரலோக ராஜ்யத்திற்காக பரலோக ராஜாவிற்கு விசுவாசமாக இருக்க வேண்டாமா? ஆகவே, நமது முன்னோர்களின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி நாமும் அவ்வாறே இருப்போம். [2, 5]

5. எதிரியின் அவதூறுகளுக்கு எதிராக உங்களைப் பற்றி எச்சரிக்கையாக இருக்குமாறு நான் உங்களை அறிவுறுத்தியுள்ளேன். இப்போது, தன்னைப் பற்றி எச்சரிக்கையாக இல்லாததன் தீய விளைவை நான் சுட்டிக்காட்டுவேன்: பரிதாபத்திற்குரிய சகோதரர் அவக்காம் நம்மை விட்டு ஓடிவிட்டார். நிச்சயமாக, அவர் தன்னைக் கவனிக்காமல் இருந்ததாலும், தனக்குள்ள மன விழிப்புணர்வு இல்லாததாலும் இது நிகழ்ந்துள்ளது. அவர் கடவுளுக்கும் பக்திக்கும் உண்மையற்ற எண்ணங்களைத் தன்னுள் கொண்டார்—அவை அவருக்குப் போராடியிருக்கக்கூடிய எண்ணங்கள் அல்ல; மாறாக, கடவுளையும் அவருடைய சத்தியத்தையும் அவருடைய ஆன்மாவிலிருந்து மறைத்த வஞ்சகமான எண்ணங்கள்; அதனால்தான் அவர் அவ்வாறு துன்பப்பட்டார்: அவர் தன்னைத் தானே நம்மிடமிருந்து ஒதுக்கிக்கொண்டு, சாத்தானின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றினார். இப்போது அவர், வழிகாட்டியின்றி அல்லது மேய்ப்பனின்றி, காட்டு மிருகங்களால் வேட்டையாடப்பட்ட ஒரு ஆட்டைப் போல எங்கே அலைகிறார்? – தனது சபதங்களை மீறி, இருந்து விலகிவிட்ட நிலையில், அவர் இப்போது எப்படி கடவுளுக்குப் புகழ் பாட முடியும்? அத்தகைய பாதையில் சென்றுவிட்ட நிலையில், 'தீயோரின் ஆலோசனையில் நடக்காத மனிதன் பாக்கியவானாகிறான்' (சங். 131:14) என்று அவர் எப்படி பாட முடியும்? அல்லது அவர் எப்படிச் சொல்ல முடியும்: 'இதுவே என் நித்திய நித்திய இளைப்பாறுதல்; இங்கே நான் குடியிருப்பேன், இதை நான் தேர்ந்தெடுத்தேன்' (சங். 131:14)? மேலும், 'நான் கர்த்தருக்குப் பொறுமையாய் காத்திருந்தேன்; அவர் எனக்குச் செவிகொடுத்து என் விண்ணப்பத்தைக் கேட்டார்' (சங். 39:2) என்ற வார்த்தைகளும் அவனுக்கு வெகு தொலைவில் உள்ளன. சங்கீதங்களிலிருந்து வரும் பின்வரும் வார்த்தைகள் தனக்கு மிகவும் பொருத்தமானதாக அவர் காண்பார்: 'உமது கற்பனைகளை விட்டு விலகுகிறவர்கள் சபிக்கப்பட்டவர்கள்' (சங். 118:21). கர்த்தராகிய தேவன், என் தகப்பன் மற்றும் உன் தகப்பன் ஆகியோரின் ஜெபங்கள் மூலமாகவும், உன் உதவியுடனும் அவரை மனந்திரும்புதலுக்கு வழிநடத்தினால் தவிர, அவர் சாபப்பட்டவராகவே இருப்பார். ஆனால் இது நமக்கு ஏன் நிகழ்கிறது? சாத்தான் நம்மைத் தன் வசப்படுத்தி ஏன் கொண்டு செல்கிறான்? தேவ பயத்தினால் உறுதியாகப் பிடிக்கப்படவும், நம் தேவனாகிய கிறிஸ்துவின் அன்பென்னும் கவசம் அணியவும் ஏன் நம்மை அனுமதிக்காமல் இருக்கிறோம்? ஏன் நமது சொந்த இச்சைகள் நம்மை வென்று, அதனால் குளிர்ச்சியானவர்களாகவும், விபச்சாரிகளாகவும், நிலையற்றவர்களாகவும், வெளிப்படையாகச் சொல்வதானால், பலனற்றவர்களாகவும் ஆகிறோம்? பிதாக்களின் மீதான நமது விசுவாசம் எங்கே? நமது சகோதரர்கள் மீதான நமது அன்பு எங்கே? மேலும், சிறிதளவு துயரம் உங்களைத் தொடும்போதே நீங்கள் முற்றிலும் தோற்கடிக்கப்பட்டு, போட்டிக் களத்தில் நுழையாமலேயே பின்வாங்கிவிடும்போது, இவ்வுலகியல் மற்றும் மனரீதியான சோதனைகளிலிருந்து உங்களை எப்படி நீங்கள் காப்பாற்றிக் கொள்வது?

6. பூமியின் ராஜாவின் சேவகர்களைக் காண்கிறீர்களா – அவர்கள் அவருக்கு எவ்வாறு விசுவாசமாக இருக்கிறார்கள், அவருக்காகப் போராடுகிறார்கள், தங்கள் இரத்தத்தைச் சிந்தുന്നു? எந்தக் காரணத்திற்காக? – சில மரியாதைகளையும் பதவிகளையும் பெறுவதற்காக. நமது கிரியைகள் அப்படிப்பட்டவை அல்ல. அவை, எல்லாவற்றிற்கும் மேலான ஒரே நித்தியமும் கண்ணுக்குப் புலப்படாதவருமான ராஜாவாகிய தேவனுக்காகச் செய்யப்படுகின்றன - பூமிக்குரிய எதற்காகவும் அல்ல, மாறாக பரலோக ராஜ்யத்தைப் பெறுவதற்கும், கர்த்தராகிய கிறிஸ்துவுடன் சுதந்தரராக மாறுவதற்கும், எந்தக் கண்ணும் காணாத, எந்தக் காதும் கேட்காத, மனித இருதயத்தில் பிரவேசிக்காதவைகளில் பங்குபெறுவதற்கும் ஆகும். ஆயினும், நாம் அனைவரும், எல்லா நேரங்களிலும் அவருக்கு உண்மையுள்ளவர்களாக இருப்பதில்லை; நாம் வஞ்சிக்கப்படவும், மயக்கப்படவும், இழுத்துச் செல்லப்படவும் முடியும். ஆனால் நாம் விவேகமுள்ளவர்களாக இருக்க வேண்டாமா? நம்மை நாம் பலப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டாமா? இரத்தம் சிந்தும் வரையிலும் உறுதியாக நிற்க வேண்டாமா? நமது பிறப்பு மேலிருந்து அல்லவா? நாம் ஒளியின் புத்திரர்கள் அல்லவா? அப்படியானால், நாம் கீழ்ப்படிதலின் பிள்ளைகளாக நம்மைக் காட்டத் தவறுவது எப்படி? நாம் ஒரு பரிசுத்த வித்து என்பதைக் காட்டத் தவறுவது எப்படி? கிறிஸ்துவின் கீழ்ப்படிதலுக்கு ஒவ்வொரு சிந்தனையையும் அடிமைப்படுத்தத் தவறுவது எப்படி? உலக ஞானத்தைக் கடந்து உயரத் தவறுவது எப்படி? ஒரு நாளைக்குக் குறைந்தது ஒரு முறையாவது அவருக்காக மரிக்க வேண்டிய நாம், கிறிஸ்துவுக்காக மரிக்கத் தவறுவது எப்படி? – வாருங்கள், என் பிள்ளைகளே! நாம் வலிமையின் புதல்வர்களாகவும், கிறிஸ்துவின் வீரர்களாகவும், உண்மையிலேயே தேவனுடைய ஜனமாகவும், தேவதூதர்களின் பாடகராகவும், அசைக்க முடியாத சேனைகளாகவும் இருப்போமாக. நமது பரிசுத்த பிதாக்களின் மாதிரியைப் பின்பற்றி, அவர்கள் வழிகாட்டுதலின் கீழ் வாழ்ந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களின் வழியைப் பின்பற்றி நடப்போம். இதன் மூலம், புனித சில்வானஸ் போல, சாத்தானை நமது பாதங்களுக்குக் கீழே மிதித்து அவனை நிந்திக்க முடியும். பூசனைக்குரிய டோசித்தேயஸ், எக்காலமும் நினைவுகூரத்தக்க சகரியாஸ், மற்றும் அந்தப் பூசனைக்குரியவர்களின் சீடர்கள் அனைவரும். ஏனெனில், டோசித்தேயஸ் மட்டும் அல்ல, சில்வானஸ் மட்டும் அல்ல, சகரியாஸ் மட்டும் அல்ல, அவர்கள் அனைவரும் மகிமைப்படுத்தப்படுகிறார்கள்; ஆனால், அவர்களுடைய விசுவாசமுள்ள சீடர்கள் மற்றும் பின்தொடர்பவர்களும் அவர்களுடைய மகிமையில் பங்குகொள்கிறார்கள். நாங்களும், உங்களை வேண்டுகிறேன், அவர்களைப் போல இருக்கட்டும். பகைவனின் அவதூறுகளால் நாம் தோற்கடிக்கப்பட அனுமதிக்க வேண்டாம்; அவனது அச்சுறுத்தல்களால் மனம் தளர வேண்டாம்; பாவ வாழ்க்கையால் நாம் மரணத்திற்கு உள்ளாக அனுமதிக்க வேண்டாம்; ஆனால், நமது இறைவனாகிய கர்த்தருக்குப் பிரியமாயிருக்கிறபடியே, நமது வாழ்வின் மீதமுள்ள நாட்களையும் மணிநேரங்களையும் நாம் கழிப்போம்.

83. தேவ அன்பிலிருந்து நம்மை எதுவும் பிரிக்க விடாதிருங்கள்; ஆனால் நாம் கிறிஸ்துவின் அளவை அடையும் வரை நமது உழைப்புகளிலும் நற்பண்புகளிலும் விடாமுயற்சியுடன் இருப்போமாக

83. 1) தேவ அன்பிலிருந்து நம்மை எதுவும் பிரிக்கவிடாதிருக்கட்டும்; ஆனால் நாம் கிறிஸ்துவின் அளவை அடையும் வரை நமது உழைப்புகளிலும் நற்பண்புகளிலும் விடாமுயற்சியுடன் இருப்போம். – 2) உலகத்தைத் துறந்து, நாம் ஒரு பெரிய செயலைச் செய்துள்ளோம்; ஆகவே, கவனக்குறைவாலும் சுய இன்பத்திலும் ஈடுபட்டு இந்த முயற்சிக்கு அவமானத்தை ஏற்படுத்தாமல், பிதாக்களின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றுவோம். [2, 6]

7. மக்கள் மீது சில பேரழிவுகள் ஏற்படும்போதும், அனைவரும் குழப்பத்தில் இருக்கும்போதும், நாம் இரவும் பகலும் கடவுளுக்கு முன்பாக விழுந்து, அவருடைய கோபத்தை இரக்கமாக மாற்றி, உலகில் அமைதியை நிலைநாட்டுமாறு கண்ணீரும் பெருமூச்சுமாகப் பிரார்த்திக்க வேண்டும், ஏனெனில், அத்தகைய நிகழ்வுகளின் மூலம் அவருடைய ஆழ்ந்த ஞானம் வெளிப்படுகிறது—இருப்பினும், இந்தச் செயல்பாட்டில் நமது ஆன்மீகக் கடமைகளைப் புறக்கணிக்காமல், மாறாக நம்மைத் தாக்கும் ஒரு சாதாரணப் பேரழிவையும் கூட அவற்றின் நன்மைக்காகத் திருப்ப வேண்டும். ஏனெனில், அப்போஸ்தலர் கூறியது போல், 'தேவனை நேசிக்கிறவர்களுக்குச் சகலமுமே நன்மைக்கேதுவாகச் சேருகிறது' (ரோமர் 8:28); ஆகவே, நிகழ்காலப் பேரிடரோ, அல்லது வேறு எந்த பயங்கரமான பேரிடரோ, அல்லது, அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், 'மரணத்தினாலும் ஜீவனத்தினாலும், தேவதூதர்களினாலும் அதிகாரங்களினாலும், வல்லமைகளினாலும், நிகழ்பவையினாலும் வரவிருப்பவையினாலும், உயரத்தினாலும் ஆழத்தினாலும், வேறு எந்தப் படைப்பினத்தினாலும், நம்முடைய கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் உள்ள தேவ பிரியத்திலிருந்து நம்மைப் பிரிக்க முடியாது' (ரோமர் 8:38–39). ஆகவே, நாம் நம் இதயங்களைக் கடவுளிடம் உயர்த்தி, அங்கே காத்திருக்கும் ஆசீர்வாதங்களை நோக்குகையில், நமக்கு முன்னால் வைக்கப்பட்டுள்ள பணியை மகிழ்ச்சியுடனும், உறுதியுடனும், ஆர்வத்துடனும் செய்வோம்; மனச்சோர்வால் சோர்வடையாமலும், நோன்பால் தளர்ந்து போகாமலும், விழிப்புப் பணிகளால் சலிப்படையாமலும், ஜெபத்தால் சலிப்படையாமலும், மற்ற கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதில் உள்ள உழைப்புகளால் உணர்வற்றவர்களாகவும் ஆகாமல் இருப்போம்; மாறாக, இவையனைத்தையும் நோக்கி, ஒரு பண்டிகை மற்றும் மகிழ்ச்சியை நோக்கிப் பாயும் வேகத்துடன், அல்லது, ஒளியை நோக்கி, கடவுளை நோக்கியே பாய்ந்து விரைவோமாக; இவ்வழியில், கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதில் வலிமையிலிருந்து வலிமைக்கும், நற்பண்புகளால் நம்மை அலங்கரித்துக் கொள்வதில் மகிமையிலிருந்து மகிமைக்கும் நாம் ஏறிச் செல்வோம்; தெய்வீகப் பரிபூரணங்களில் பெருகிக் கொண்டு, 'நாம் அனைவரும் விசுவாசத்தின் ஐக்கியத்திற்கும், கிறிஸ்துவின் முழுமையான வளர்ச்சியின் அளவிற்கும் வந்து சேரும் வரை' (எபே. 4:13), எவருக்காக நாங்கள் உலகத்திற்குச் சிலுவையில் அறையப்பட்டோமோ, உலகமும் எங்களுக்காக அறையப்பட்டதோ (கலா. 6:14), எவரையேனும் ஆதாயப்படுத்திக்கொள்ளும்படி எல்லாவற்றையும் நாங்கள் தள்ளி, அவைகளை நஷ்டமாக எண்ணினோமோ (பிலி. 3:8).

8. பாருங்கள், என் பிள்ளைகளே, உலகத்தை விட்டு ஓடி, எல்லா உலகப் பொருட்களையும், நம் உறவினர்களையும், தாய்த்திரு நாட்டையும், பெற்றோர்களையும், சகோதர சகோதரிகளையும், நம் ஊர்களையும் வீடுகளையும், உண்மையில் மாம்சத்திற்கும் இரத்தத்திற்கும் ஆறுதல் அளிக்கும் அனைத்தையும் துறப்பதன் மூலம் நாம் எவ்வளவு பெரிய மற்றும் முக்கியமான செயலைச் செய்துள்ளோம்? – சோம்பல், கவனக்குறைவு மற்றும் அலட்சியத்தின் மூலம் நமது இத்தகைய செயலுக்கு நாம் அவப்பெயர் கொண்டுவராமல் இருப்போமாக; மாம்சத்தின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றத் தொடங்கி, ஆன்மாவின் உணர்ச்சிகளுக்கு ஏற்ப செயல்பட்டால் இதுவே நிகழும். கடவுளைப் பின்பற்றும் பணிவு, கேள்விக்கிடமற்ற கீழ்ப்படிதல், உண்மையான நம்பிக்கை, உலகப் பற்றின்மை, கடவுள் மீதான அன்பு, அற்புதச் செயல்கள் மற்றும் புண்ணியச் செயல்களுக்கு எடுத்துக்காட்டுகளை விட்டுச் சென்ற நமது புனிதமான மற்றும் போற்றத்தக்க முன்னோர்கள் அவ்வாறு இருந்ததில்லை. அவர்களது ஆசீர்வாதங்களில் ஒரு பங்கைப் பெறுவதற்குத் தகுதியானவர்களாக நாம் கருதப்படுவதற்காக, நாமும் அவர்களைப் பின்பற்றி, அவர்களது அடிச்சுவடுகளைப் பின்தொடர முயற்சிப்போம்.

84. அத்தகைய தீயவர்கள் யார்? தீயமுறையில் வாழும் அனைவரும்; குறிப்பாக, தங்கள் சபதங்களுக்கு முரணாக, மடாலயத்தின் அற்பமான வசதிகளில் அதிருப்தி கொள்ளும் அவர்கள்

84. 1) இத்தகைய தீச்செயலுக்கு யார் குற்றவாளி அல்லர்? தீய வழியில் வாழ்பவர்கள் அனைவரும்; குறிப்பாக, தங்கள் விரதங்களுக்கு மாறாக, மடாலயத்தின் அற்பமான உணவுகளில் அதிருப்தி கொள்பவர்கள். – 2) உணவிற்குப் பரிமாறப்படும் பொருட்களில் ஒருவன் திருப்தி அடைய வேண்டும், ஏனெனில் எந்தவொரு உலக இன்பத்தையும் நித்திய இன்பத்திற்கு ஒரு குறைவாகக் கருத வேண்டும், அதுவே நான் எப்போதும் உணர்வதாகும். – 3) நமது உணவுகள் மோசமானவை அல்ல; மேலும் நோய்வாய்ப்பட்டோர் விடுதியில், உணவும் மற்ற அனைத்தும் மிகச் சிறந்தவை. – 4) நான் மேலும் கூறுகிறேன்: நீங்கள் மடாலயத்திற்கு எதையும் கொண்டு வரவில்லை, ஆனாலும் இது வேண்டும் அது வேண்டும் என்று கேட்கிறீர்கள்; இதற்கிடையில், உங்களால் ஏறக்குறைய எதையும் செய்ய முடிவதில்லை, ஆனால் உங்களை விடச் சிறந்த மற்றவர்கள் எல்லா வகையிலும் உழைத்துத் தாங்கிக்கொள்கிறார்கள். கடவுளின் நீதியான கோபம் உங்கள் மீது உள்ளது. [2, 7]

9. 'நாசமாய்ப்போகுங் காகந்தொழாதிருங்கள்; நித்தியஜீவனுக்காயிருக்கிற ஆகாரத்திற்காகத் தொழுங்கள்' என்கிறார் ஆண்டவர் (யோவான் 6:27), அதாவது, கற்பனைகளைக் கடைப்பிடித்து, 'இரவும் பகலும் கர்த்தருடைய நியாயப்பிரமாணத்தைக் கவனமாய் ஆராய்ந்து', தெய்வீக தாவீதின் வார்த்தைகளின்படி, நீங்கள் 'தண்ணீர்ப்பாயிரங்களின் அருகே நடப்பட்ட மரத்தைப்' போல இருக்கலாம்; உங்கள் 'கனி' 'அதன் காலத்தில் கொடுக்கப்படட்டும்', உங்கள் இரட்சணையின் 'இலை' வரும் யுகத்தில் 'வாடிப்போகாமலும்' இருக்கட்டும். 'தீங்கு செய்பவர்களைப் போலல்ல; அவர்களைப் போலல்ல, ஆனால் பூமியின் முகத்திலிருந்து காற்று அடித்துச் செல்லும் தூசியைப் போல' (சங். 1:3-4). தவறாக விசுவாசிக்கிறவர்களை மட்டுமல்ல, கர்த்தருடைய கற்பனைகளை மீறுகிற அனைவரையும் நாம் 'துன்மார்க்கர்' என்று கணக்கிடுவோம்; நமது தரத்தைப் பொறுத்தவரை, இவர்கள் கீழ்ப்படியாதவர்கள், ஆணவக்காரர்கள், மென்சொல்லிகள், வீண் பெருமையுள்ளவர்கள், திமிர் பிடித்தவர்கள், அத்துடன் இரகசியமாகச் சாப்பிடுபவர்கள், முணுமுணுப்பவர்கள், தங்களை அலங்கரித்துக் கொள்ள விரும்புகிறவர்கள், ஆர்வலர்கள் (எப்போதும் தகவல்களைத் துருவித் துருவிக் கேட்பவர்கள்), சோம்பேறிகள், கவனக்குறைவானவர்கள், கிசுகிசுப்பவர்கள், வழிமாறியவர்கள், அவதூறாளர்கள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக நன்றಿಲ್ಲாதவர்கள் மற்றும் தகுதியற்றதைக் கேட்பவர்கள்? – அவர்கள் கடவுளால் கொடுக்கப்பட்ட பரிசுகளில் (அதாவது, மடாலயத்தில் அனைவருக்கும் வழங்கப்படும் உணவு) திருப்தி அடையவில்லை; மாறாக, தங்கள் ஆன்மாக்களின் பராமரிப்பையும், கடுமையான பயிற்சிகளையும் புறக்கணித்து, தங்கள் உடல்களுக்கு இணங்கி, தகுதியற்ற உணவையும் பானத்தையும் தேடி, கோருகிறார்கள்; மேலும் தங்கள் உடல்வாகு, பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் நோய்களைக் காரணங்களாகக் காட்டி அவற்றுக்காகச் சண்டையிடுகிறார்கள். மேலும், அவர்கள் உண்மையிலேயே நோய்வாய்ப்பட்டால் அது ஒரு நல்ல விஷயமாக இருக்கும்; ஒருவேளை இதன் மூலம் அவர்கள் எல்லா நோய்களுக்கும் மேலான மிகப்பெரிய நோயான நன்றிகெட்ட தன்மையிலிருந்து விடுபடக்கூடும். – தங்களைப் பற்றிக்கொண்டபோது கடவுளிடம் என்ன வாக்குறுதி அளித்தார்கள் என்பதையும், கண்ணுக்குத் தெரியாத மற்றும் தெரியும் பல சாட்சிகளின் சந்நிதியில் என்ன அறிக்கை செய்தார்கள் என்பதையும் அந்தப் பாவிமார்கள் மறந்துவிட்டது போல! பசி மற்றும் தாகத்தைத் தாங்குவதாகவும், எல்லா வகையான துக்கம் மற்றும் கஷ்டங்களையும், பஞ்சம், துன்புறுத்தல், சித்திரவதை மற்றும் மரணத்தையும் பொறுத்துக்கொள்வதாகவும் அவர்கள் உறுதியளிக்கவில்லையா? இப்போது அவர்கள் ஒயின் மற்றும் உணவுக்காகப் போர் தொடுக்கிறார்கள்! – ஆனால் அவர்கள் தங்கள் சத்தியத்தை இகழ்ந்தது போல, அவர்களும் இகழப்படுவார்கள்; கடவுளே தங்கள் வாக்குறுதிகளுக்குச் சாட்சியாகவும் கேட்பவராகவும் இருந்ததை நினைவில் கொள்ளத் தவறியது போல, 'அவர் அவர்களை முறைகேடான சிந்தனைக்கு ஒப்புக்கொடுத்து, கண்ணியமற்ற காரியங்களைச் செய்யும்படி விட்டுவிடக்கூடும்' என்று நான் அஞ்சுகிறேன் (ரோமர் 1:28).

10. ஆகவே, நீங்கள் யார் என்றாலும், உங்கள் அறிவைப் பயன்படுத்துங்கள்; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, உங்கள் ஆன்மாக்களைத் தூக்கத்திலிருந்து, தெய்வீகத்தை புறக்கணிப்பதிலிருந்து, உலகப் பற்றிலிருந்து, 'சூடாகவும் இல்லாமல் குளிராகவும் இல்லாமல்' இருப்பதிலிருந்து எழுப்புங்கள். தெய்வீக அன்பாலும் பயத்தாலும் கனன்று எரியுங்கள். ஒழுக்கத்தைக் கடைப்பிடித்து, நீதியின் கவசத்தை அணிந்துகொள்ளுங்கள். நடுங்கிப் பயந்திருங்கள், மேலும் மேஜையில் உங்களுக்கு முன் வைக்கப்பட்டதைப் பற்றிச் சண்டையிடாதீர்கள். நான் குழம்பு, மீன் மற்றும் சீஸ் இருக்கும் நேரங்களைப் பற்றிப் பேசவில்லை, ஆனால் எண்ணெய் ஊற்றப்பட்ட காய்கறிகள், அதிகமாக வேகவைத்த பீன்ஸ் அல்லது அது போன்றவை மட்டுமே பரிமாறப்படும்போதும், அதை ஒரு பெரிய ஆறுதலாகக் கருதுங்கள். மேலும், இத்தகைய ஆறுதல் கூட தங்களை நித்திய ஆசீர்வாதங்களை இழக்கச் செய்யுமோ என்று வியந்து, மனத்தாழ்மையுள்ளவர்களில் யார் இதைக் கண்டு அஞ்ச மாட்டார்கள்? என்னைப் பொறுத்தவரை, ஒவ்வொரு உணவையும் பானத்தையும் நரகப் பயணத்திற்கான உணவுப் பொருட்களாகக் கருதுகிறேன், குறிப்பாக எனது பலவீனத்தின் போது எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டதை. நான் பைத்தியக்காரத்தனமாகப் பேசினாலும், என்னை நம்புங்கள், நமது பொதுவான தந்தையின் கட்டளையை மீறுவதைப் பற்றிய பெரும் பயம் என்னைப் பிடித்திருக்காவிட்டால், மற்றும் உங்கள் விவேகமான வார்த்தைகள் என்னைத் தூண்டியிருக்காவிட்டால், என் மரணம் வரை எனது வழக்கமான உணவு அளவை நான் எந்த வகையிலும் மாற்றியிருக்க மாட்டேன்? இந்தக் காரணத்திற்காக மட்டுமே நான் பலவிதமான உணவுகளையும் பானங்களையும் உண்டேன்: ஆனால், நான் மீண்டும் ஒருமுறை என் வெறியில் கூறுகிறேன், நான் அதைச் செய்தது ஒரு பாரமான இதயத்துடனும், பெருமூச்சுடனும், துயரத்துடனும் தான்; ஒருபுறம் என் தகுதியின்மையாலும், மறுபுறம் நோயுற்ற உங்களுக்காகவும் மற்றும் மடாலயத்தில் நிலவிய பற்றாக்குறையினாலும்.

11. இருப்பினும், நம் ஆண்டவராகிய கிறிஸ்துவின் கிருபையினால், நமக்குத் தேவையானவை உள்ளன: நன்றி மறந்தவர்களே, தேவனுக்கு மகிமையைக் கொடுங்கள்! நாங்கள் திராட்சை இரசம் குடிக்கிறோம், எண்ணெய் மற்றும் மீன் சாப்பிடுகிறோம், மேலும் நாங்கள் ஓய்வெடுக்கிறோம் மற்றும் மருத்துவர் இல்லத்தில் சிகிச்சை பெறுகிறோம் – இது ஒரு அல்லது இரண்டு முறை மட்டுமல்ல, ஒவ்வொரு நாளும் நடக்கிறது. – நோய்களைக் குணப்படுத்துவதில் அனுபவம் பெற்ற ஒரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சகோதரர் எங்கள் தலைமை மருத்துவர்; அவருக்கு மூன்று, நான்கு அல்லது ஐந்து உதவியாளர்கள் உள்ளனர்; ஒரு அர்ப்பணிப்புள்ள சமையல்காரர், ஒரு அர்ப்பணிப்புள்ள பொருட்காப்பாளர், மற்றும் ஒரு அர்ப்பணிப்புள்ள மருந்துகள், பிளாஸ்டர்கள், கட்டுகள் மற்றும் மருந்துப் பற்றவைப்புகளைத் தயாரிப்பவர்; மேலும் அங்குள்ள வேலை ஒரு கணமும் நிற்காது. மேலும், செலவுகள் கணிசமானவை: மீன் ஒவ்வொரு நாளும் வழங்கப்படுகிறது, அது தண்டனைக் கைதிகளான மூன்று அல்லது நான்கு மீனவர்களிடமிருந்தோ அல்லது சந்தையிலிருந்தோ பெறப்படுகிறது; பெருமளவிலான ஒயின்—அதுவும் எந்த வகையானது—பதப்படுத்தப்பட்டு, தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது; அதனுடன் ஆலிவ்கள், தேன், சிறந்த ரொட்டி மற்றும் இன்னும் பலவும் உள்ளன. – நன்றியற்றவர்களாகிய நாம், இவை அனைத்திற்கும் நன்றி செலுத்தத் தவறலாமா? கடவுளுக்கு மகிமையைக் கொடுக்கத் தவறலாமா? அவருடைய புகழ்களைப் பாடத் தவறலாமா?

12. நான் இதைச் சேர்ப்பேன்: நாங்கள் மடாலயத்திற்கு எங்களாகவே எதையும் கொண்டுவரவில்லை, எங்கள் உழைப்பும் எந்தப் பயனையும் தருவதில்லை; ஆயினும், இதுவோ அதுவோ கொண்டுவருமாறு நாங்கள் தொடர்ந்து கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறோம். – ஆனாலும், நாங்கள் வாயில்களில் நிற்கவோ அல்லது உணவுக்கூடத்தில் சேவை செய்யவோ எந்தப் பயனும் இல்லாதவர்கள். ஆயினும், நாங்கள் உணர்வில்லாதவர்களாகவும் அறிவற்றவர்களாகவும் இருப்பதால், நாங்கள் இந்த மடாலயத்தின் கடைசித் தலைமுறையாக இருக்கலாம் என்பதைக் கூட உணர்வதில்லை; ஆனால், எங்களை விடக் கௌரவமானவர்களான, எங்கள் சகோதரர்களாகவும் தந்தையர்களாகவும் உள்ள மற்றவர்கள்—சிலர் மடாலயத்திற்கு வெளியே, மற்றவர்கள் உள்ளே—இப்போது குளிரிலும் காற்றிலும், வெப்பத்திலும் சுடும் சூரியனிலும்—வெறும் அடிமைகளைப் போல—குழிக்கிறார்கள், உழுதார்கள், திராட்சைக் கொடிகளை வெட்டுகிறார்கள், துவைக்கிறார்கள், தைக்கிறார்கள், உலையில் வேலை செய்கிறார்கள், ஊருக்குள்ளும், வயல்களுக்குள்ளும், மலைகளுக்குள்ளும் தூது செல்லும் பணிகளுக்காகக் காலில் நடந்து செல்கிறார்கள் – அவர்கள் சோர்வடையும் வரை உழைத்துத் தங்களைத் தாங்களே வருத்திக் கொள்கிறார்கள்; ஆயினும் அனைத்தையும் சமநோக்குடன் சகித்துக்கொள்கிறார்கள். – மெய்யாகவே, பரலோக ராஜ்யம் இத்தகையவர்களுக்கே உரியது! ஆனால், அந்நாளில், 'அவனுடைய கைகளையும் காலுகளையும் கட்டி, புற இருளிலே தள்ளுங்கள்' (மத்தேயு 22:13) என்று கேட்காதபடிக்கு, ஐயோ, குருடனே, கடின இருதயனே, வஞ்சிக்கிறவனே, நம்பிக்கையற்றவனே, எச்சரிக்கையாயிரு! ஐயோ, உனக்குக் கேடு! தேவன் உங்களை உடனடியாகத் தண்டிக்காததால், அவருடைய கோபத்தைப் பற்றி நீங்கள் கவலைப்படுவதில்லை. உண்மையாகவே, உங்களைப் பற்றி: 'முட்டாளானவன் தன் இருதயத்தில், தேவன் இல்லை என்று எண்ணுகிறான்' (சங். 52:2) என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஏன்? ஏனெனில் நீங்கள் 'உங்கள் கிரியையினால் சீர்கெட்டு அருவருப்பானவர்களாய் மாறிவிட்டீர்கள், மேலும் நன்மையைச் செய்வதில்லை. ஆனால் கர்த்தர் 'பரலோகத்திலிருந்து கீழே நோக்குகிறார்', நாளுக்கு நாள், 'அவரை உணர்ந்து தேடுகிறவர் யார் என்று பார்க்கிறார்' (சங். 13:1, 2), மேலும் அவர் அத்தகையவர்களை ஜீவ புத்தகத்தில் எழுதுகிறார், மற்றவர்களைக் கடந்து செல்கிறார். புனித தாவீது வராவிட்டால், அவர் உங்களைப் பற்றிப் பாடியிருக்க மாட்டார் என்றும், 'நான் அவர்களைத் தாயின் வயிற்றில் அவர்களைப் பிரித்தேன்' (சங். 16:14) என்ற சங்கீத வார்த்தைகள் உங்களைப் பற்றி நிறைவேறியிருக்காது என்றும் நான் அஞ்சுகிறேன். யாரை? – நீதியின் பாதையில் நடப்பவர்களிடமிருந்து இந்தத் துன்மார்க்கரை. – ஆனால் 'தேவனை மறந்துபோகிறவர்களே, இதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்: உங்களைப் பிடுங்கிக்கொண்டு போவதற்கு ஒருவரும் இல்லை, உங்களை விடுதலையாக்க ஒருவரும் இல்லை' (சங். 49:22). மேலும், என் அன்பான பிள்ளைகளே, என்னை மன்னியுங்கள். என் அறியாமையினால், அன்பினால், கண்ணீருடன் இதை உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். பிற்காலத்தில் நித்திய தண்டனைகளுக்கு ஆளாகுவதை விட, இப்போது வார்த்தைகளால் உங்களைத் திருத்துவதே எனக்குச் சிறந்ததெனக் கருதினேன். அந்தத் தண்டனைகளிலிருந்து நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் கிருபையினால் நாம் அனைவரும் விடுவிக்கப்படட்டும்.

85. மேலும் இருவர் பிரிந்து சென்றது கசப்பானது

85. 1) மேலும் இருவர் சென்றது கசப்பானது. – 2) ஒருவர் இப்படித் தன்னையோ அல்லது மற்றவர்களையோ சார்ந்திருக்கக் கூடாது. – 3) நாம் மிகச் சிறிதையே செய்கிறோம், ஆனாலும் நாம் எப்படி உயர்ந்திருக்கிறோம் என்று அறியாதபடி நம்மைப் பற்றி மிகவும் பெருமைப்படுகிறோம் – அதனால்தான் நாம் விழுகிறோம். – 4) ஆகவே, உங்களைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள்; அவர்களுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள். [2, 8]

13. மீண்டும் சோதனை, மீண்டும் வஞ்சகம்; மீண்டும் நான், பாவியேன், கண்ணீரும் புலம்பலுமாய் இருக்கிறேன், என் அன்புக்குரியவர்கள் விலகிச் சென்றதால் (இரண்டு சகோதரர்களும் தப்பி ஓடிவிட்டனர்), உயரத்தில் குடியிருந்தவர்கள் கீழே தள்ளப்பட்டதால், 'தங்களை ஞானவான்கள் என்று நினைத்தவர்கள்' இருளில் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள், பக்தியில் பெரும் மற்றும் நீண்டகாலப் போராட்டத்தையும் உழைப்பையும் தாங்கிக்கொண்டவர்கள் ஒரே கணத்தில் அனைத்தையும் இழந்துவிட்டார்கள், மேலும் எனக்கு திராட்சைக்குப் பதிலாக முட்களாகவும், மகிழ்ச்சிக்குப் பதிலாக துக்கமாகவும், நான் நம்பியிருந்த மகிழ்ச்சிக்குப் பதிலாக துரதிர்ஷ்டமாகவும் மாறிவிட்டார்கள். மேலும், நமது சகோதரர்களின் வீழ்ச்சியையும் அழிவையும் பற்றி என்ன சொல்வதென்றோ, எப்படிப் பேசுவதென்றோ எனக்குத் தெரியவில்லை; அமர்ந்து அழுவதைத் தவிர, 'இப்படி என்றால், ஆண்டவரே, 'யார் இரட்சிக்கப்பட முடியும்' என்று கூறுவதைத் தவிர.

14. ஆகவே, ஒரு மனிதரை அவருடைய வாழ்வின் இறுதிவரை புகழக்கூடாது. அவ்வாறு, நமது இரட்சிப்பின் பாதையை நிறைவு செய்வது மிகவும் கடினம். மேலும், சாத்தானின் இத்தனை பொறிகளிலிருந்து யார் தப்பிக்க முடியும்? மேலும், தன் வாழ்வின் இறுதிவரை தன்னிலேயே யார் கவனம் செலுத்தாமல் இருப்பார்? அந்தப் புனிதத் தந்தை, இதை நன்கு அறிந்து, மரணத்தின் வாயிலில் நின்றுகொண்டிருந்தபோது, சாத்தான் அவரிடம், 'நீ என் பிடியிலிருந்து தப்பித்துவிட்டாய்' என்று சொன்னபோது, அவர், 'எனக்குத் தெரியாது' என்று பதிலளித்தார். தன் பக்தி முயற்சிகள் மிகுந்ததாக இருந்தபோதிலும், தன் வாழ்வின் அந்த இறுதி மணிக்கூடில் கூட, தன் சொந்த இரட்சிப்பின் மீது உறுதியான நம்பிக்கை கொள்ள அவர் துணியவில்லை என்பது அவர் தனக்காகக் கொண்டிருந்த அச்சத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

15. ஆனால் நாம், ஒரு மடாலயத்தில் ஐந்து அல்லது பத்து ஆண்டுகள் கழித்து, மடாலய விதிகளுக்குப் பழகி, அல்லது வேதவசனத்திலிருந்து சில பகுதிகளை மனப்பாடம் செய்து, அல்லது பல நமஸ்காரங்கள் செய்து, அல்லது நீண்ட நேரம் ஜெபித்து உபவாசம் இருந்துவிட்டால், நாம் எல்லாவற்றையும் சாதித்துவிட்டதாகக் கருதி, தற்பெருமை கொள்ளத் தொடங்குகிறோம். இந்தக் காரணத்திற்காக, நாம் 'இலைகள் போல விழுகிறோம்' (நீதிமொழிகள் 11:14); நமது 'எலும்புகள் நரகத்தில் நொறுக்கப்படுகின்றன' (சங்கீதம் 140:7), மேலும் நாம் 'மகிழும் முன்பே வாடிவிடுகிறோம்' (சங்கீதம் 128:6). நாம் கல்வியறிவற்றவர்களாக இருந்தாலும், நம்மை ஞானிகளாகவும்; பேச இயலாதவர்களாக இருந்தாலும், பேச்சாளர்களாகவும் கருதுகிறோம்: நாம் நம்மை ஆசிரியர்களாகவும், பக்திக்கு உழைப்பவர்களாகவும், அதன் உண்மையான பிரதிநிதிகளாகவும் நியமிக்கிறோம்; மேலும், சத்தியம் நம்மிடம் மட்டுமே இருக்கிறது என்றும் உரிமை கோருகிறோம். அதனால்தான் இத்தகைய கதி நமக்கு ஏற்பட்டது; அதனால்தான் இருளை ஒளியாகக் கருதுகிறோம்; அதனால்தான், சொர்க்கத்திலிருந்து வந்தது போல, நாம் கிறிஸ்துவின் சபையிலிருந்தும் அவருடைய மந்தையிலிருந்து நாடு கடத்தப்பட்டவர்களாக ஆகிவிட்டோம்.

16. ஆகவே, என் சகோதரரே, நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன், கவனமாயிருங்கள்; உங்கள் நற்பண்பும் உங்கள் விசுவாசமும் சிறிது சிறிதாகக் குறைய விட்டுவிடாதீர்கள்; இல்லையெனில் நீங்கள் முற்றிலும் வற்றிப்போய், அழிவின் பிடியில் சிக்கிக்கொள்வீர்கள். வழிதவறியவர்களுக்காக, கர்த்தர் அவர்களை உணரச் செய்து, நம்முடன் மீண்டும் இணைக்கப் பிரார்த்திப்போம்.

86. உங்கள் உறுதியிலும் விடாமுயற்சியிலும் நான் ஆறுதல் காண்கிறேன்; தொடர்ந்து முன்னேறி, இன்னும் கடினமாக உழைத்திடுங்கள் – கடவுளின் ஆசீர்வாதம் உங்கள் மீது இருக்கும்; ஆனால் அப்படி இல்லாதவர்கள் கடவுளிடமிருந்து வந்தவர்கள் அல்ல.

86. 1) உங்கள் உறுதியும் விடாமுயற்சியும் எனக்கு ஆறுதல் அளிக்கின்றன; தொடர்ந்து முன்னேறி இன்னும் கடினமாக உழைக்கவும் – கடவுளின் ஆசீர்வாதம் உங்கள் மீது இருக்கும்; ஆனால் இப்படி இல்லாதவர்கள் கடவுளிடமிருந்து வந்தவர்கள் அல்ல. – 2) ஞானஸ்நானம், மனந்திரும்புதல், மற்றும் நமது பிரமாணத்தின் மூலம் நாம் முற்றிலும் உருமாற்றப்பட்டுப் புதுப்பிக்கப்பட்டுள்ளோம்: ஆகவே, நாம் அழித்ததை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப வேண்டாம், அல்லது எகிப்தை விட்டு வெளியேறிய பின் அதை ஏங்கிய இஸ்ரவேலர் போல, நாம் வந்த உலகத்திற்குத் திரும்பவும் வேண்டாம்; என் வார்த்தைகள் உங்களை இதற்குத் தூண்டட்டும், கர்த்தரும் உங்களுக்கு உதவுவாராக. [2, 9]

17. ஒவ்வொரு நாளும், உங்கள் துறவுக் கீழ்ப்படிதலில் உறுதியாக நிற்கும் வலிமையையும் மனவலிமையையும் உங்களுக்குத் தரும் என் பிதாவாகிய தேவனை நான் ஆசீர்வதிக்கிறேன், மேலும் நான் பணிவோடு பிரார்த்திக்கிறேன் கர்த்தர் உங்கள் ஆவிக்குரிய கண்களை மேலும் மேலும் திறக்க வேண்டும்; அதன் மூலம் நீங்கள் அவருடைய எல்லா வழிகளையும் காணவும், அவருக்குள் இருக்கும் தெய்வீக அன்பின் ஏக்கத்தை உணரவும், ஒவ்வொரு மாம்ச இச்சையையும் அடக்கவும், உணர்ச்சிகளின் ஆற்றலுக்கு மேலே உயரவும் வேண்டும்; அதன் மூலம் நீங்கள் 'ஒவ்வொரு நற்கிரியைகளிலும் பரிபூரணராகவும் முழுமையுடையவர்களாகவும் இருப்பீர்கள்' (கொலோ. 4:12). – மேலும் இது, உங்களுக்குத் தெரியும் போலவே, கடுமையான முயற்சி இல்லாமலும், துன்பம் இல்லாமலும், ஒரேயடியாகவும் ஏற்படுவதில்லை; மாறாக, பெரும் உழைப்பும் சுய அர்ப்பணிப்புடனும், இரவும் பகலும், நமது இயற்கையை அடக்கி வென்று, நமது சமூக வாழ்வில் மக்களிடமிருந்தோ அல்லது பேய்களிடமிருந்தோ ஏற்படும் அனைத்துத் துன்பங்களையும் பொறுமையுடன் சகிக்கும் நிபந்தனையின் பேரில்தான் இது சாத்தியமாகிறது. ஏனெனில், இந்தச் சுமையின் கீழ் சோர்ந்துவிடாமல், கடவுளின் உதவியுடன் எல்லாவற்றையும் தாங்கிப் பொறுமையுடன் நிலைத்திருக்கும் ஒருவன், 'கர்த்தருடைய ஆசீர்வாதத்தையும், தன் இரட்சகராகிய தேவனுடைய கிருபையையும் பெறுவான்' (சங். 23:5), மேலும் அவன் பரலோக ராஜ்யத்திற்குத் தகுதியானவனாகக் கருதப்படுவான். ஆகவே, அத்தகைய துன்பங்களைச் சுமப்பதும், கிறிஸ்துவின் பாடுகளைத் தாங்குவதும், உலக இன்பங்களில் ஈடுபட்டு—அதாவது, கோபத்திற்கும் சண்டைக்கும் அடிபணிந்து—அத்தகைய பாடுகளிலிருந்து விலகாமல் இருப்பதும் நன்மையானதும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டதும் ஆகும். அவமதிப்பும் ஆணவமும், ஒற்றுமையின்மையும் பகைமையும், கீழ்ப்படியாமையும் சண்டை சச்சரவும், மனவேதனையும் துஷ்பிரயோகமும், அவதூறும், பொய்யும் ஏளனமும். இத்தகையவர்களை எப்படி கிறிஸ்தவர்கள் என்று அழைக்க முடியும்? அவர்கள் மாறாக கலகத்தின் புத்திரரும், கோபத்தின் பிள்ளைகளும், நித்திய ஆசீர்வாதங்களுக்கு அல்ல, முடிவற்ற வேதனைகளுக்கு வாரிசுகளுமாக இல்லையா?

18. சகோதரரே, உங்கள் பதவி தேவதகளுடையது அல்லவா? உங்கள் ஜீவன் பரிசுத்தமானது அல்லவா? உங்கள் வழி தேவன் தேர்ந்தெடுத்தது அல்லவா? – ஆனால் அப்போஸ்தலர் என்ன கூறுகிறார்? – 'காரணம், நான் இடித்துப் போட்டால், திரும்பக் கட்டுகிறேன்; அப்பொழுது நான் எனக்குத்தானே மீறுபவனாகிறேன்' (கலா. 2:18). பாம்பின் பன்முக வஞ்சகங்களின் விளைவாகப் புழுத்துப்போன பழைய மனிதனை நாம் தள்ளியிருக்கிறோம்; முதல் கசப்பான சுவைத்தலின் மற்றும் நாடு கடத்தத் தகுதியான கீழ்ப்படியாமைக்குப் பழியாக இருந்ததை நாம் மறுதலித்துள்ளோம், அதன் மூலமாகப் பெரும் துன்பங்களின் ஊற்றாகிய மரணம் உலகில் நுழைந்தது; நமது பிறப்பின் குற்றத்தை நாம் ஒழித்துவிட்டோம்; முதலாவதாக, நீர் மற்றும் ஆவியினால் மதகுளியில், பின்னர், மனிதகுலத்தின் மீதான கடவுளின் மாபெரும் அன்பினால், மனந்திரும்புதல் மற்றும் உலகை மறுதலிக்கும் இரண்டாவது மதகுளியில்; மேலும், கடவுளுக்கு நீங்கள் செய்த சத்தியங்கள் பரிசுத்த தூதர்களின் சந்நிதியில் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளன; அவை, ஒரு ஏழை மனிதனான என்னிடமும் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளன. – ஆகவே நீங்கள் கழுவப்பட்டு, பரிசுத்தமாக்கப்பட்டு, பாவத்தின் கட்டுகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, நீதியிலும் சத்தியத்திலும் தேவனுடைய சாயலில் உருவாக்கப்பட்ட புதிய மனுஷனை அணிந்துள்ளீர்கள்: மீண்டும் ஏன் திரும்பி ஓடுகிறீர்கள்? மீண்டும் உங்கள் வாந்தியிலேயே ஏன் திரும்புகிறீர்கள்? கர்த்தருடைய வார்த்தையின்படி, கலப்பைக்குக் கைவைத்த பிறகு, பின்னோக்கிப் பார்க்கிறீர்களே, பரலோக ராஜ்யத்திற்குத் தகுதியற்றவராக ஏன் ஆகிறீர்கள்? (லூக்கா 9:62). – நான் இதை உங்கள் மீதுள்ள அன்பினாலும், இரக்கத்தினாலும், ஆழ்ந்த வேதனையுடனே கூறுகிறேன் என்பதற்குக் கர்த்தரே சாட்சி. பழைய ஏற்பாட்டில் இஸ்ரவேலர் பற்றி வேதவசனம் என்ன சொல்கிறது? அவர்கள் எகிப்தின் வெங்காயத்தையும், இறைச்சியையும், அண்டைகளையும், அங்கே இருந்த தங்கள் ஏழ்மையான வாழ்க்கையையும் நினைத்து, தங்கள் இருதயங்களை எகிப்தின் பக்கம் திரும்பிக்கொண்டார்கள் என்று சொல்கிறது (யாத்திரகாள் 16:3). அப்படியே நாமும் உலகத்தின்பாலும், உலகத்தின் காரியங்களின்பாலும் திரும்பியுள்ளோம், அங்கே நாம் முன்பு செய்துகொண்டிருந்ததை இப்போது இங்கே செய்கிறோம். – ஐயோ! தேவதூதர்களுக்குச் சமமாக இருக்க வேண்டிய நாம், கவனக்குறைவின் காரணமாக, இத்தகைய உண்மையான வீழ்ச்சிகளுக்குக் கூட படிப்படியாக இறங்கும்போது, பக்திமுடைய சாதாரண மனிதர்களுக்குக் கூட சமமாக இல்லாதது எப்படி? – உங்கள் மீதான எனது இந்தத் தாழ்மையான அறிவுரை, வீழ்ச்சியடையாதவர்களுக்கு ஒரு உறுதிப்படுத்தலாகவும், வீழ்ச்சியடைந்தவர்களுக்கு ஒரு மருந்தாகவும், கவனக்குறைவானவர்களுக்கு ஒரு எச்சரிக்கையாகவும், ஆர்வமுள்ளவர்களுக்கு ஒரு ஊக்கமாகவும், மனச்சோர்வடைந்தவர்களுக்கு ஒரு தூண்டுதலாகவும், போராடிக்கொண்டிருப்பவர்களுக்கு ஒரு உதவியாகவும், பொதுவாக – 'எல்லாருக்கும் நான் எல்லாமும் ஆனேன், சிலரைக் காப்பாற்றுவதற்காக' (1 கொரி. 9:22) ஆக அமையட்டும்.. ஏனெனில், உங்கள் பொருட்டே நான் பேசுகிறேன், சுவாசிக்கிறேன்; ஏனெனில், என்னைப் பொறுத்தவரை நான் வாக்குவன்மையுள்ளவனோ அல்லது ஒரு மனிதனோ அல்ல. நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் பிதாவாகிய தேவன், நம்மில் உள்ள தவறுகளைச் சரிசெய்யவும், நலமாக உள்ளவற்றைப் பலப்படுத்தவும், குறைவாக உள்ளவற்றைப் பூர்த்தி செய்யவும் அருள்புரிவாராக; மேலும், அவர் நம்மை உலகியல் சார்ந்த எகிப்திலிருந்து வெளியேற்றி, பாவமான பாலைவனத்தின் வழியே வழிநடத்தியது போல, அப்படியே அவர் அதிர்ச்சியான உணர்ச்சிகளின் கடலைப் பிளந்து, வற்றிப்போகச் செய்து, நற்பண்பின் பாதையை நமக்காக எளிதாக்கியருளி, நம்மை அதனூடேயும் கடத்திச் செல்லவும்; மேலும், அவர் நம்மை அழைத்ததைப் போலவே, தொடர்ந்து நம்மைத் தம்முடைய 'தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சந்ததியராகவும்' 'பரிசுத்த ஜனமாகவும்' (1 பேதுரு 2:9) அழைக்கவும்; மேலும் அவர் நம்மை நற்பண்புகளின் நல்ல தேசத்திலும், குறிப்பாக, மரணத்தின் மூலம், சாந்தகுணமுள்ளவர்களின் தேசத்திலும் நிலைநிறுத்தட்டும்.

87. உலகைத் துறந்துவிட்டு, மீண்டும் அதைப் பார்ப்பது – நீங்கள் முட்டாள்தனமாகவும் அழிவுகரமாகவும் நடந்துகொள்கிறீர்கள்: அறிவு பெற்று வாருங்கள், நான் வேண்டுகிறேன்

87. உலகைத் துறந்துவிட்டு, மீண்டும் அதன் மீது உங்கள் பார்வையைச் செலுத்துவதால் – நீங்கள் முட்டாள்தனமாகவும் அழிவைத் தேடும் வகையிலும் செயல்படுகிறீர்கள்: அறிவுற்று வாருங்கள், நான் உங்களை வேண்டுகிறேன். [2:10] நல்லறிவுள்ளவர்களாக, கடவுளுக்காக உங்கள் உறவினர்களையும் சகோதரர்களையும், இவ்வுலகத்தையும் அதில் உள்ள அனைத்தையும் கைவிட்டு, கிறிஸ்துவின் இலகுவான சுமையை ஏற்றுக்கொண்ட நீங்கள், ஏன் ஏமாற்றமடைந்து, உலகப்பற்றுடன், உங்கள் சொந்தச் செயல்களால் சாத்தானிடம் திரும்புகிறீர்கள்? 'மோசேவின் சட்டத்தை நிராகரிப்பவன், இரண்டு அல்லது மூன்று சாட்சிகளின் வாக்குமூலத்தின் பேரில் இரக்கமின்றி சாவான். நீங்கள் எவ்வளவு கடுமையான தண்டனைக்குத் தகுதியானவர்கள் என்று நினைக்கிறீர்கள்?' (எபி. 10, 28–29), புனித பசிலின் கூற்றுப்படி, உங்கள் கீழ்ப்படிதலை மீறி ஆவியானவரின் உடன்படிக்கையைக் கிழித்தெறிந்து, பகைவனையும் உலகத்தையும் மறுதலித்து, கிறிஸ்துவுடன் உங்களை ஒன்றிணைத்த நாளில் உங்கள் மீது பூசப்பட்ட "உடன்படிக்கையின் இரத்தத்தை அசுத்தமாக்கியதாகக் கருதிய" நீங்களா? இது பொருத்தமானதா? இந்த வாழ்க்கையின் ஒரு மணி நேரமாவது (– முடிவற்ற யுகங்களுடன் ஒப்பிடும்போது இது ஒரு கணம்தான் –) கர்த்தருடன் விழிப்புடன் இருக்க உங்களால் முடியாதா? சாட்சியாகத் தேவனுக்கு முன்பாக, பரிசுத்த தூதர்கள் கேட்கும்படி நீங்கள் எடுத்த பிரமாணங்கள் இவைதானா? உங்கள் கைகளால் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அந்தச் சிறிய கத்தரிக்கோல், கர்த்தருடைய கையிலிருந்து வந்தது போல, குறிப்பிட்டது இதைத்தானா? அந்த நேரத்தில் நீங்கள் பெற்ற உள்மன உந்துதல்களின் கீழ், இவை உங்கள் கண்ணீர் நிறைந்த, பணிவான மற்றும் தாழ்மையுணர்வு நிறைந்த சைகைகளும் பார்வைகளும் தானே? ஓ, என் பிள்ளைகளே, என் பிள்ளைகளே! எப்படி உங்களை மறந்து, உங்கள் முந்தைய தீர்மானங்களிலிருந்து விலகிச் சென்றுவிட்டீர்கள்? ஆனால் என் பிள்ளைகளே, என் சொந்த மாம்சமே, என் இரத்தமே, என் உடலின் உறுப்புகளே, நான் உங்களை மன்றாடுகிறேன், வேண்டிக்கொள்கிறேன்: நீங்கள் அனைவரும் உணர்வு பெற்றுத் திரும்புங்கள்; நீங்கள் அனைவரும் ஆவியில் புதுப்பிக்கப்படுங்கள்; ஒரே சிந்தனையிலும், ஒரே நம்பிக்கையிலும், ஒரே இதயத்திலும்—நீங்கள் என்னுடன், நான் உங்களுடன்—கர்த்தருடைய சந்நிதானத்தில் ஒன்றாக இருங்கள்; மேலும் பரலோக ராஜ்யத்தை அடைவதற்காக நாம் அவ்விதமாக வாழ்ந்து நடப்போம்.

88. நீங்கள் நலமாகக் குடியேறியதில் நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்; ஆனால் இது என் செயல் அல்ல, மாறாக கடவுளின் வரம்; அப்படியிருந்தும், நாம் உங்களுடன் ஒன்றாக இருப்பதால் நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்: கர்த்தர் உங்களைக் காத்து, நீங்கள் செழித்து வளர உதவுவாராக

88. 1) நீங்கள் நலமாக இருப்பதைக் கேட்டு நான் மகிழ்கிறேன்; ஆனால் இது என் செயல் அல்ல, இது கடவுளின் வரம்; ஆகையால், நாம் உங்களுடன் ஒன்றாக இருப்பதால் நான் மகிழ்கிறேன்: கர்த்தர் உங்களைப் பாதுகாத்து, நீங்கள் செழித்து வளர உதவுவாராக. – 2) நாம் மோசமானதையும் பயனற்றதையும் விட சிறந்ததையும் விலைமதிப்பற்றதையும் தேர்ந்தெடுத்துள்ளோம்: நாம் மனந்தளர வேண்டாம். – 3) வீரமரணக் கிரீடங்கள் முன்னால் காத்திருக்கின்றன: நாம் தைரியமாக இருப்போம்; நமது உயர்த்தப்பட்ட அழைப்பின் கனவுகளை நோக்கியபடி, கீழ்ப்படிதலின் நுகத்தடத்தையும் மாம்சத்தின் சோர்வையும் நாம் சுமப்போம். [2, 11]

19. தேவனுடைய ஆசீர்வாதங்களை மறைக்காமல், காலம் வரும்போது அவற்றை அறிவிப்பது நல்லது, இதன் மூலம் நமது ஊழியத்தில் நாம் இன்னும் அதிக ஆர்வம் கொள்ள முடியும். உங்கள் மீது அத்தகைய ஆசீர்வாதத்தைக் காண்கிறேன். ஏனெனில், கிறிஸ்துவின் கிருபையினால், இதே காரியம் மற்றும் எங்கள் இதே ஊழியம் குறித்த அடிக்கடி வரும் போதனைகள் மற்றும் நினைவூட்டல்கள் மூலமாகவும், அன்றாடம், சொல்லப்போனால், ஊக்கமூட்டல்கள் மூலமாகவும், நீங்கள் நல்ல மனப்பான்மையுடனும் கடவுள் அன்பு செய்யும் ஆர்வத்துடனும் ஆன்மீக முன்னேற்றத்தின் பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்கியுள்ளீர்கள். நான் உண்மையைப் பேசுகிறேன் என்பது உங்கள் சாட்சியத்தாலேயே தெளிவாகிறது; நானும் இதற்குச் சாட்சி கூறுகிறேன். ஏனெனில், உங்களால் என் தொல்லை நோய்களுக்கு நிவாரணம் பெற்றேன், மேலும் பல கவலைகளுக்குப் பிறகு, உங்கள் பக்தி நிறைந்த வாழ்க்கையின் அமைதிக்குள், ஒரு அமைதியான துறைமுகத்தில் நுழைந்தது போல் நுழைந்து, இதனால் என் இதயத்தில் மகிழ்ச்சியடைகிறேன். உண்மையாகவே, 'அதிகாரமானது அந்த நேரத்தில் இனிமையானதாகத் தோன்றாமல், வேதனையானதாகவே தோன்றும்; ஆனாலும், பின்னர் அது பயிற்சி பெற்றவர்களுக்கு நீதியின் சமாதானமான கனியைத் தருகிறது' (எபி. 12:11) என்ற கூற்று பொய்யல்ல. ஆனால் இந்தப் பலன் என் சொந்த முயற்சியின் விளைவோ, என் சொந்த அக்கறையின் மற்றும் உழைப்பின் விளைவோ அல்ல, மாறாக உங்கள் ஆர்வம் மற்றும் தந்தையின் பாசமான உதவியால் கடவுளிடமிருந்து கிடைத்த ஒரு வரம். அப்படியானால், தகுதியற்ற நான், மற்றவர்களின் உழைப்பில் ஏன் மகிழ்ச்சியும் இன்பமும் காண்கிறேன்? ஏனென்றால் நாம் முற்றிலும் ஒன்றாக இருக்கிறோம்: நீங்கள் என்னுள் இருக்கிறீர்கள், நானும் உங்களுள் இருக்கிறேன், மேலும் ஒவ்வொன்றின் தனிப்பட்ட செயல்களும் இருவரின் நற்பெயருக்கும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகின்றன. வல்லமையிலும் பெலத்திலும் அற்புதமான கர்த்தர், இக்காலத்திலிருந்து என்றென்றைக்கும், பரிசுத்த கட்டளைகளைத் தகுதியான முறையில் படிப்பதிலும், ஆராய்வதிலும், விளக்குவதிலும் நானும் ஆர்வமும் பெலனும் பெற்றிருக்க அருள் புரியக்கடவராக. மேலும், அவர் உங்களைத் தடையற்ற கீழ்ப்படிதலிலும், உண்மையான வழிபாட்டிலும், அசைக்க முடியாத விசுவாசத்திலும் காப்பாற்றுவாராக; உங்களை எப்போதும் மேலும் நற்பண்புள்ளவர்களாகவும், ஒவ்வொரு ஆன்மீக முயற்சிக்கும் - துன்பத்தையும் கஷ்டத்தையும் சகிப்பதற்காக - தைரியத்துடனும் உற்சாகத்துடனும் எப்போதும் மேலும் ஆர்வமும் தயாராகவும் மாற்றாராக. பசி மற்றும் தாகம், ஒவ்வொரு உழைப்பையும் மேற்கொள்வதற்கும், சுமையான மற்றும் வேதனையான அனைத்தையும் சகிப்பதற்கும், அதனால், உங்களை நீங்களே வெல்ல முடியாதவர்களாக நிரூபித்து, நீதியுள்ள நியாயாதிபதியின் நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் பொறுமையின் கிரீடங்களைப் பெறுவீர்களாக.

20. உண்மையாகவே, உங்கள் வாங்குதல் ஒரு நல்லது, ஏனெனில் அழிவதைக் கைவிட்டு, அழியாததைப் பெற்றுக்கொண்டீர்கள்; உங்கள் பெற்றோரிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டு, கர்த்தரை உங்கள் பிதாவாகப் பெற்றுக்கொண்டீர்கள்; உங்கள் சகோதரர்களிடமிருந்து அந்நியப்படுத்தப்பட்டு, பரிசுத்தவான்களை உங்கள் சகவாசிகளாக்கிக் கொண்டீர்கள்; நீங்கள் 'தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட வம்சம், ராஜரீக ஆசாரியத்துவம்' (1 பேதுரு 2:9); உங்களைப் பெற்றெடுத்து வளர்த்த தாயகம் பதிலாக, பரலோக நகரம் உங்கள் தாயகமாக மாறியுள்ளது, அதன் 'கட்டுமானக் கலைஞரும் பில்டிங் செய்பவரும் கடவுளே' (எபிரேயர் 11:10); நிலையற்றதும் அழிவுக்குட்பட்டதுமான ஒரு வீடு பதிலாக – இப்போது உங்களிடம் நீதிமான்களின் மற்றும் பரிசுத்தவான்களின் வாசஸ்தலங்கள் உள்ளன; வீணான மகிமையையும் அழிந்துபோகும் கனத்தையும் பதிலாக – உங்களுக்கு தெய்வீக மற்றும் தேவதூதர்களின் மாண்பு உள்ளது; பௌதீக திருப்தி மற்றும் மகிழ்ச்சிக்குப் பதிலாக – நித்திய ஆசீர்வாதங்களின் அனுபவம்; அடிமைத்தனம் மற்றும் உங்கள் விருப்பங்களின் அடக்குமுறைக்குப் பதிலாக – வீரர்களுக்குடன் மகிழ்ச்சி; தனிமை மற்றும் வேரற்ற அலைந்து திரிதலுக்குப் பதிலாக – அனைத்து புனிதர்களுடனும் நெருங்கிய உறவு. ஆகவே, நாம் ஏன் மனந்தளர வேண்டும்? நாம் ஏன் மனமுடைந்து துயரப்பட வேண்டும்? ஒவ்வொருவரும் தெய்வமான தாவீதுடன் கூப்பிட்டுக் கூறுங்கள்: 'என் ஆன்மாவே, ஏன் மனந்தளர்ந்து, ஏன் என்னைக் கலக்குகிறாய்? கடவுளிடம் நம்பிக்கை வை, நாம் அவருக்கு அறிக்கையிடுவோம்' (சங். 41:12). ஏனெனில், துறவு வாழ்க்கையில் நாம் அவருடன் பாடுகளை அனுபவித்தால், அவருடன் ஆட்சி செய்வோம் (ரோமர் 8:17; 2 தீமோத்தேயு 2:12).

21. இங்கேயே வீரமரணக் கிரீடங்களும் வெல்லப்படுகின்றன; மேலும் துறவற வாழ்க்கை ஒரு போராட்டக் களம் என்று சரியாக அழைக்கப்படுகிறது. அப்படியானால், கீழ்ப்படிபவர் எவ்வளவு பாக்கியவானாக இருக்கிறார்? தன்னைப் பற்றி அனைத்தையும் வெளிப்படுத்தும் அறிக்கையாளர் எவ்வளவு அற்புதமானவர்? பொறுமையுள்ளவர் எவ்வளவு மதிப்புக்குரியவர்? கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதில் உண்மையுள்ளவரும் நிலையானவருமானவர் கடவுளால் எவ்வளவு ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்? நாம் தொடங்கிய காரியத்திலிருந்து ஏன் விலகவோ அல்லது திசைமாறவோ கூடாது? நிலைநிறுத்தப்பட்ட ஒழுங்கினால் ஏன் மனந்தளரக்கூடாது? பின்னோக்கித் திரும்பவோ அல்லது தேக்கமடையவோ ஏன் நம்மை அனுமதிக்கக்கூடாது? ஏன் நமது எதிரிகளுக்கு நமது முதுகெலும்பை ஒப்புக்கொடுக்கக்கூடாது, ஓ சக விசுவாசிகளே, ஓ சக பயணிகளே, ஓ சக போர்வீரர்களே! நாம் உடலைப் பேண வேண்டாம்: காலம் குறைந்தது, வாழ்க்கை நிலையற்றது; வாழ்க்கை எழுபதோ எண்பதோ ஆண்டுகள் நீடித்தாலும், அது முடிவற்ற யுகங்களுடன் ஒப்பிடும்போது ஒன்றும் இல்லை. நாம் ஒரு ஆட்டை விட்டுக்கொடுப்போம், நாம் பொற்குவியல்களைப் பெறுவோம்; ஒரு கண நேரத்தை விட்டுக்கொடுப்போம், நாம் முடிவற்ற யுகங்களைப் பெறுவோம்; ஒரு மணிநேர உழைப்பைத் தாங்கிக்கொள்வோம், நாம் முடிவற்ற ஓய்வைப் பெறுவோம்; நாம் அழுது, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மகிழ்ச்சியுடன் என்றென்றும் களிகூருவோம்; கிறிஸ்துவின் அன்புக்காக நாம் அழுவோம், முடிவற்ற மகிழ்ச்சியில் நாம் ஆரவாரம் செய்வோம். ஆகவே, உங்கள் விண்ணுலக அழைப்பின் கனங்களில் உங்கள் கண்களை நிலைநிறுத்தி, உங்கள் பிரியாவிடை நேரம் வரும் வரை நற்செயல்களில் மகிழ்ச்சியுடன் உழைத்திடுங்கள்; அப்பொழுது நீங்கள் இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து நமது ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசு வழியாக நித்திய வாழ்விற்குள் பிரவேசிப்பீர்கள்.

89. ஆபிரகாம் போல, கடவுளின் அழைப்பை ஏற்று, நீங்கள் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டீர்கள்: துயரப்படாதீர்கள், ஆனால், நம்பிக்கையால் ஊக்கம்கொண்டு, அனைத்தையும் சகித்துக்கொள்ளுங்கள்: கிரீடங்கள் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கின்றன.

89. 1) ஆபிரகாம் போல, கடவுளின் அழைப்பை ஏற்று, நீங்கள் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டீர்கள்: துயரப்படாதீர்கள், ஆனால், நம்பிக்கையால் உத்வேகம் பெற்று, அனைத்தையும் சகித்துக்கொள்ளுங்கள்: கிரீடங்கள் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கின்றன. – 2) கண்ணியமற்ற எதையும் செய்யாதீர்கள் – திருடாதீர்கள்: ஏனெனில் இத்தகையவை நேர்மையுடன் ஒத்துப்போகாதவை, மேலும் தண்டனை இல்லாமல் போகாது. – 3) தவக்கால நோன்பின் போது: உங்கள் வயிற்றை உங்கள் கடவுளாக ஆக்கிக் கொள்ளாதீர்கள், மாறாக தருணங்களால் உங்களை நிரப்பிக் கொள்ளுங்கள். [2, 12]

22. நற்செய்தியின் வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிந்து, இவ்வுலகம் முழுவதையும் துறந்து, இந்த மாபெரும், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மற்றும் மேன்மைமிக்க கீழ்ப்படிதலின் பணியை உங்கள் மீது ஏற்றுக்கொண்ட கடவுளின் பிள்ளைகளாகிய உங்களுக்கு, என் வார்த்தைகளில் எது தகுதியானது? – தாழ்மையுள்ளவர்களுக்கு ஆறுதல் அளிக்கும் கடவுள், தூய ஆவியின் வருகையால் உங்களுக்கும் ஆறுதல் அளிக்கட்டும்; அவர் தம் கட்டளைகளின் வழியில் உங்களை உண்மையுடன் வழிநடத்தட்டும்; மேலும், அவர் உங்களைத் தம் இராச்சியத்திற்கு வாரிசுகளாக ஆக்கட்டும். ஓ என் சகோதரர்களே! தேவன் அழைத்தபோது, முன்னோடியான ஆபிரகாமின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி, உங்கள் தேசத்திலிருந்து, உங்கள் இனத்தாரிலிருந்து, உங்கள் பிதாமாளிகையிலிருந்து புறப்பட்டு, ஆண்டவரே உங்களுக்குக் காட்டி வழிநடத்தி வந்த இந்தத் துறவற வாழ்விடத்திற்கு வந்தடைந்தீர்கள்; நீங்கள் செய்த நற்செயல் என்ன, நீங்கள் எடுத்த ஞானமுள்ள முடிவு என்ன! நீங்கள் இவ்வுலகியல் எண்ணங்களை வென்று அவற்றுக்கு மேலே உயர்ந்திருக்கிறீர்கள். கடவுளுக்காக, உங்கள் உறவினரின் அன்போ, உங்களுக்குப் பழகிய வாழ்க்கை முறையோ, உங்கள் மூதாதையரின் சொத்துரிமையோ, அல்லது வேறு எதுவும் உங்கள் வழியில் நிற்கும்படி நீங்கள் அனுமதிக்கவில்லை. ஆகவே, நீங்கள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள், மிகவும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள். ஆகையால், மனந்தளர்ந்துவிடாதீர்கள், துயரப்படாதீர்கள், தைரியத்தை இழந்துவிடாதீர்கள். ஆனால், உங்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களின் நம்பிக்கையின் மூலம், உங்கள் தற்போதைய துக்கங்களையும் உங்கள் துறவு வாழ்க்கையின் கடினத்தன்மையையும் மீறி, மகிழ்ச்சியுடனும் உவகைடனும் உங்கள் பாதையில் தொடருங்கள்; மேலும், பொறுமையுடனும், தைரியத்துடனும், ஆற்றலுடனும், நாள் தோறும், வாரம் தோறும், மாதம் தோறும், ஆண்டு தோறும் தாங்கிக்கொள்ளுங்கள். – இறுதியில் என்ன? – கர்த்தர் தம்முடைய ஜனங்களை நியாயந்தீர்க்க வானத்தையும் பூமியையும் அழைக்கும்போது, நீங்கள் அழிவில்லாத மகிமையின் கிரீடத்தால் முடிசூட்டப்படுவீர்கள்.

23. சோம்பலுக்கு இடமளிக்காதீர்கள், தூங்காதீர்கள், வெதுவெதுப்பாக இருக்காதீர்கள், சண்டையிடாதீர்கள், வாக்குவாதம் செய்யாதீர்கள், பழிசொல்லாதீர்கள், வீணான பேச்சுகளில் ஈடுபடாதீர்கள், அதிகப்படியான உண்ணலில் ஈடுபடாதீர்கள் – நான் கேட்கத் தகுதியற்ற ஒன்றைச் சேர்ப்பேன், இது சிலருக்கு மட்டுமே பொருந்தும் – திருடாதீர்கள். – முந்திரிக்கொட்டைகளைத் திருடுவதில் தொடங்குபவன் பெரிய காரியங்களுக்குச் செல்வான், மேலும் எழுதுகிற இறகுகளைத் திருடுவதற்குப் பழகியவன் இறுதியில் ஆடைகளின் மீது தன் பார்வையை வைப்பான். – நம்முடைய மத்தியில் நடக்கும் திருட்டு இதுதான் – ஆடைகள், பெல்ட்கள், காலணிகள் மற்றும் அது போன்ற பிற பொருட்கள். இது சரியா? இவர்கள் கிறிஸ்துவின் ஊழியர்களா? இவர்கள் உலகத்திற்கு அந்நியமானவர்களா? இவர்கள் உலகியல் அல்ல, பரலோகப் பாரம்பரியத்தைத் தேடுபவர்களா? இவர்கள் புனிதர்கள் மற்றும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டு, மக்களிடமிருந்து மரியாதைக்குரிய வணக்கங்களைப் பெறுபவர்களா? இது உங்கள் விடாமுயற்சியா, உங்கள் வெற்றியா, உங்கள் பரிபூரணமா? – இருப்பினும், இது எந்த வகையிலும் பரவலான பாவமல்ல; நான் புகழ்ச்சியிலிருந்து கண்டனத்திற்கு மாறினால் ஆச்சரியப்பட வேண்டாம்: சிலருக்கு ஒரு விதமாகவும், மற்றவர்களுக்கு வேறு விதமாகவும் வார்த்தை பேசப்படுகிறது. – இது நடந்திருந்தாலும், இனி அது நடக்கக்கூடாது – நான் கேட்கிறேன், நான் வேண்டிக்கொள்கிறேன், நான் கட்டளையிடுகிறேன், நான் எச்சரிக்கிறேன். இந்த அறிவுறுத்தலுக்குப் பிறகும் யாராவது அப்படிச் செய்தால், அவர்கள் மனந்திரும்பி அறிக்கையிட்டு கடவுளைத் திருப்திப்படுத்தாவிட்டால், அவர்கள் கிறிஸ்துவின் திருச்சபையிலிருந்து நீக்கப்படட்டும். ஆனால் இதற்கு முன்பே, திருடியவர் தனது பாவத்தை ஒப்புக்கொண்டு வெளிப்படுத்துவதன் மூலம் மட்டுமே குணமடைய முடியும். ஒரு காலத்தில் அச்சார் கல்லால் அடிக்கப்பட்டு இறக்கப்படக் காரணமாக சில பொருட்களின் திருட்டும் மறைப்பும் இருந்தது போலவே (யோசுவா 7:21, 25), அப்படியே இந்தப் பாவ உணர்வால் வசீகரிக்கப்பட்டு அறிக்கையிடாதவர்களும் கண்ணுக்குத் தெரியாத கற்களால் தாக்கப்படுவார்கள்; ஆகவே, வீழ்ச்சியடைந்தவர்கள் எழுந்து நின்று கர்த்தருக்காக வாழட்டும்.

24. ஆக, இதோ மாமிச உண்ணாநோன்பு. ஆகையால், நீங்கள் சில சமயங்களில் ஈடுபட்டிருந்த காரியங்களில் உங்கள் சிந்தையைத் திருப்பாதிருங்கள், மேலும் அது பலியின் நாள் போலத் தங்களைத் தின்றுகொள்ளும் அவர்களைப் போல இருக்காதிருங்கள். ஏனெனில், யார் வயிற்றுக்கு அடிமையாக இருக்கிறாரோ, அவருக்கு 'வயிறு தேவன், அவருடைய மகிமை அவருடைய அவமானத்திலே இருக்கிறது' (பிலிப்பியர் 3:19). அத்தகையவர்களில் ஒருவரை எடுத்து, அவர் ஆவியிலும் உடலிலும் எப்படிப்பட்டவர் என்று பாருங்கள். – இது விரும்பத்தக்கதா, சொல்லுங்கள்? இது அனுகொள்ளத் தகுந்ததா? – நிச்சயமாக இல்லை; மாறாக, இது எல்லா விதமான அருவருப்புக்கும் இகழ்ச்சிக்கும் தகுந்தது. ஆனால் நீங்களோ, இறைச்சியோ திராட்சை ரசமோ இல்லாமல், உங்கள் ஊட்டச்சத்து தேவைகளை மிதமாகப் பூர்த்தி செய்வதில் திருப்தி அடையுங்கள். உடலை நிரப்புவதில் கவனம் செலுத்தாதீர்கள், மாறாக, பரிசுத்த ஆவியானவரின் கனிகள் - சமாதானம், அன்பு, நம்பிக்கை, விசுவாசம், ஜெபம் - ஆகியவற்றால் உங்கள் ஆன்மாவை நிரப்புங்கள், திருப்பாட்டு பாடுதல், வசனங்களை ஓதுதல், கீழ்ப்படிதல், பணிவு, விழிப்புணர்வு, அதிகாலையில் எழுதல், மென்மை, எளிமை, தூய எண்ணங்கள், மனந்திரும்புதல், மற்றும் தூய்மைப்படுத்தும் கண்ணீர் – இதுவே உங்கள் நிலையான நோன்பாக இருக்கட்டும்."

90. உங்களைப் போராட எப்போதும் ஊக்குவிப்பது என் கடமை போலவே, முழு ஆன்மீகக் கவசம் அணிந்து எப்போதும் தயாராக நின்று போராடுவது உங்கள் கடமை

90. 1) போருக்கு உங்களை எப்போதும் ஊக்குவிப்பது என் கடமை போலவே, முழு ஆன்மீகக் கவசம் அணிந்து எப்போதும் தயாராக நின்று போரிடுவது உங்கள் கடமையாகும். – 2) போராட்டம் நீடிக்கிறது என்று புகார் செய்வது பொருத்தமற்றது; வீரர்களின் உதாரணங்கள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன, மேலும் நீங்கள் தைரியமாக இருக்க அறிவுறுத்தப்படுகிறீர்கள். – 3) ஆவிகளைப் பற்றிப் பயப்படாதிருங்கள்: அச்சமின்மையும் ஜெபமுமே அவற்றுக்கு எதிரான சிறந்த மருந்துகள். [2, 13]

1. தேவனுடைய கிரியையிலும், உங்கள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மற்றும் கடினமான ஊழியத்திலும், சோர்வினை அடையும் வரை உழைக்கும் உங்களுக்கு, நான் எப்போதும் ஆறுதலையும் ஊக்கமூட்டும் வார்த்தைகளையும் வழங்குவது மிகவும் அவசரமான ஒன்றாகும். உங்கள் முயற்சியும், எதிரியின் தந்திரங்களுக்கு எதிரான உங்கள் போராட்டமும் ஏதேனும் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் நின்றால், உங்களுக்கு நான் அளிக்கும் என் ஆறுதலும் ஊக்கமூட்டும் வார்த்தைகளும் நின்றுவிடும். ஆனால் இவை ஒருபோதும் நின்றுபோவதில்லை, மேலும் இரவும் பகலும் உங்களுக்கு ஓய்வளிக்காது. எனவே, நியாயமாகச் சொல்வதானால், இதற்கு ஏற்ப உங்கள் ஆன்மாக்களில் ஆறுதல், ஊக்கம் மற்றும் நம்பிக்கையைப் பதிய வைப்பது, உங்களுக்கு எதிராக அணிவகுத்துள்ள கண்ணுக்குத் தெரியாத சக்திகளை அழிக்கத் தேவையான வலிமை, ஆற்றல் மற்றும் உற்சாகத்தை அளிப்பது என் கடமையாகும். ஒரு வீரர், உங்களுக்குத் தெரிந்தபடி, எப்போதும் வீரமிக்க முறையில் செயல்பட வேண்டும், மேலும் இந்த அழைப்பு கோரும் அனைத்தையும் கடுமையாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். அதனால்தான், கிறிஸ்துவின் உண்மையான வீரர்களாகிய நீங்கள், உங்கள் கவசம் எப்போதும் ஒழுங்காக இருப்பதை உறுதி செய்ய வேண்டும்: உங்களில் ஒவ்வொருவரும் கீழ்ப்படிதலின் வாள், விசுவாசத்தின் கவசம், , இரட்சிப்பின் நம்பிக்கையான தலைக்கவசம், தாழ்மையின் கவசம், ஜெபத்தின் வில், மற்றும் நமது ஆவிக்குரிய போருக்காகத் தேவைப்படும் மற்ற அனைத்தையும் கொண்டிருக்க வேண்டும். உலகப் போர்வீரர் ஒருவன் முழுக் கவசம் அணிந்திருப்பதைக் காண்பதை விட, கிறிஸ்துவின் போர்வீரர் ஒருவர் மேலே கூறப்பட்ட அனைத்தையும் கொண்டிருப்பதைக் காண்பதே மிகவும் அற்புதமானதும் வியக்கத்தக்கதுமாகும். ஆகவே, என் பிள்ளைகளே, ஆயுதபாணிகளಾಗಿ உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள், உங்களைத் தயார்ப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள், போரிடுங்கள், மேலும் உங்களுடன் மல்யுத்தம் செய்யும் பிசாசை வென்றுவிடுங்கள்; மேலும் உங்களுக்கு நேரிடும் எதனாலும், நீங்கள் பெறும் அடிகளாலும் அம்புகளாலும், அல்லது நீங்கள் வழுக்கி விழுவதாலும் ஆச்சரியப்படாதிருங்கள்; ஆனால் விரைவாக எழுந்திருங்கள்.

2. சிலர் வெட்கக்கேடான காமம், கோபம், இறை நிந்தனை, பொறாமை, நிலையற்ற தன்மை அல்லது அது போன்றவற்றால் வாதிக்கப்படுவதால், எரிச்சலடைகிறார்கள், திகைக்கிறார்கள் அல்லது விரக்தியிலும் விழுகிறார்கள். நான் அவர்களைப் பார்த்து ஆச்சரியப்படுகிறேன். சகோதரனே, சொல்லுங்கள், உழைப்பின்றியும், கஷ்டத்தின்றியும், போராட்டத்தின்றியும், வெற்றியின்றியும் உங்கள் கிரீடங்களைப் பெறுவீர்கள் என்று எதிர்பார்க்கிறீர்களா? – ஆனால் அவர் கூறுகிறார்: 'எனக்கு ஏற்கனவே இத்தனை வயது ஆகிவிட்டது; நான் எத்தனை முறை நோன்பிருந்து, பாவ அறிக்கை செய்து, புனித நற்கருணை பெற்றுள்ளேன், இதுவும் அதுவும் செய்துள்ளேன், கண்ணீரும் பெருமூச்சும் வற்றிப்போக, என்னுடன் வாழ்ந்த என் சகோதரர்களுக்கு அவர்கள் பலவீனங்களில் சேவை செய்துள்ளேன்.' ஐயோ, இது என்ன ஞானம்?! சொல்லுங்கள், இந்தப் போராட்டத்தில் நீங்கள் எத்தனை ஆண்டுகள் செலவிட்டுள்ளீர்கள்? மூன்று, ஐந்து, பத்து ஆண்டுகளா? ஆனால் பாக்கியவதியான அம்மா சாரா நாற்பது ஆண்டுகள் விபச்சார என்ற அசுரனுக்கு எதிராக வீரமாகப் போராடி, அதைத் தைரியமாகச் சகித்துக்கொண்டார். அப்பா பச்சோமியஸ், அவர் திருச்சபையில் நிர்வாணமானார் என்பதையும், அப்பா அப்போலோஸ் பலப்படுத்திய மற்றொருவரையும் குறிப்பிட நான் துணிகிறேன். மேலும், உண்மையான வீரர்கள் பல்வேறு வழிகளில் வெற்றி பெற்ற, எண்ணற்ற செயல்கள் மற்றும் போராட்டங்களின் உதாரணங்களை நான் ஏன் குறிப்பிட வேண்டும்—எங்கும் மனச்சோர்வு இல்லை, எங்கும் கோழைத்தனம் இல்லை, எங்கும் தைரியம் குறையவில்லை, இறுதியில், தங்கள் பலவீனத்தில், மேலிருந்து வந்த ஒரு அடையாளத்தால் எதிரியின் தாக்குதல்களைத் தடுத்து, அவர்கள் வெற்றி பெற்றார்கள். நாமோ, மனவலிமையற்றவர்களாய், மனவலிமையற்ற, கவனக்குறைவான மற்றும் பயிற்சியற்ற முறையில் பேசுகிறோம், செயல்படுகிறோம். – நாம் நமது மனச்சோர்விலிருந்து எழுந்து, விழிப்புடனும் உறுதியுடனும் கடவுளை நம்பி இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக இதை உங்களுக்கு நினைவூட்டுகிறேன்; ஒவ்வொருவரும் தனக்குள் சொல்லிக்கொள்ள வேண்டும்: 'படை என்னைச் சூழ்ந்தாலும், என் இருதயம் பயப்படாது; எனக்குப் போர் மூண்டாலும், அவனில் நம்பிக்கை வைப்பேன்' (சங். 26:3).

3. இரவில் உங்கள் கனவுகளில் சாத்தான் சில சமயங்களில் உருவாக்கும் பயங்கரங்களையும் தோற்றங்களையும் கண்டு பயப்படாதீர்கள்; அவன் இந்த உருவத்தையோ அந்த உருவத்தையோ காட்டி, தன் விருப்பப்படி தன் வடிவத்தை மாற்றி மாற்றிக் கொள்ளலாம்; அவன் ஒரு சத்தத்தை எழுப்பலாம், உங்கள் பெயரைச் சொல்லி அழைக்கலாம், அல்லது சிங்கத்தின் வடிவத்தை எடுக்கலாம். ஆனால் உங்கள் அச்சமின்மையால் தைரியமாக அவனைத் தாக்குங்கள், அவன் தூசியாகப் பறந்துவிடுவதைக் காண்பீர்கள். அவன் உனக்கு மேற்கூரையைப் போல உயரமாகவும், பிரம்மாண்டமாகவும் தோன்றினால், ஜெபத்தை நோக்கு; பெரிய அந்தோனியாரைப் போல நீயும் அவனை மறைந்து போகக் காண்பாய். அவன் உன்னை நோக்கி வந்து உன்னைத் தாக்குவது போலத் தோன்றினாலும், அல்லது உன் இருப்பிடத்தை அசைத்து அதை உன்மேல் இடிந்து விழச் செய்வது போலத் தோன்றினாலும், பயப்படாதே; அனைத்தும் ஒரு கனவைப் போலக் கடந்து போகும். பயமே இல்லாத இடத்தில் பயத்தை அவர்கள் அஞ்சுவதால்தான், இவை அவர்களுக்கு நிகழ்கின்றன (சங். 13:5). ஆகவே, கவனமாக இருங்கள், சிறிதும் பயமுறுத்தாத ஒன்றால் அஞ்சாதிருங்கள். கடவுள் மீதான உங்கள் நம்பிக்கையின் சக்தியாலும், அவருக்கு நீங்கள் செய்யும் பிரார்த்தனையாலும், பயத்தைத் தூண்டுகிறவன் உங்களைக் கண்டு நடுங்கட்டும்.

91. வசந்த காலம் வந்துவிட்டது: கவனமாக இருங்கள்; திராட்சைப் பழச்சாற்றை அருந்த வேண்டாம் என்றும், வயிறு முட்டச் சாப்பிட வேண்டாம் என்றும், ஊருக்குச் செல்லும்போது எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும் என்றும், அங்கிருந்து உலகியல் பொருட்களை மடாலயத்திற்குக் கொண்டு வர வேண்டாம் என்றும் நான் உங்களுக்கு அறிவுறுத்துகிறேன்

91. 1) வசந்த காலம் வந்துவிட்டது: கவனமாக இருங்கள்; ஒயின் அருந்துவதைத் தவிர்க்கவும், வயிறார உண்பதைத் தவிர்க்கவும், நகரத்திற்குச் செல்லும்போது எச்சரிக்கையாக இருக்கவும், அங்கிருந்து உலகியல் விஷயங்களை மடாலயத்திற்குக் கொண்டு வராதிருக்கவும் நான் உங்களுக்கு அறிவுறுத்துகிறேன். – 2) தற்செயலாக, காய்கறித் தோட்டத்திற்குச் சென்று விதிமுறைக்கு மாறாக காய்கறிகளைக் கேட்கிறவர்கள் பற்றியும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. [2, 14]

4. கடவுள் மீதான உங்கள் நம்பிக்கையில் உறுதியாகவும் அசைக்க முடியாததாகவும் நில்லுங்கள், மேலும் சாத்தானின் சிக்கலான திட்டங்களைத் தீர்த்து, உங்கள் உணர்ச்சிகளுக்கு மேலே உயருங்கள், மாம்சத்தின் இன்பங்களையும் காம விருப்பங்களையும் உங்கள் காலடியில் மிதித்து, உங்கள் ஆன்மாவிலும் உடலிலும் உங்கள் கற்பையும் தூய்மையையும் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள். காரணம், இப்போது வசந்த காலம், எல்லா உயிரினங்களும் புதிய வாழ்விற்காகத் தூண்டப்படும் நேரம். இதற்கு ஏற்ப, நாம் நமது உறக்கத்தையும் உணவையும் ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும். 'உங்கள் சகோதரனைக் குற்றத்திற்குள்ளாக்கும்படி மாம்சத்தை உண்பதோ, திராட்சை ரசத்தைக் குடிப்பதோ, அல்லது வேறு எதையும் செய்வதோ நன்றல்ல' (ரோமர் 14:21) என்று அப்போஸ்தலர் கூறுகிறார். என் சகோதரரே, நானும் அறிவுரை கூறும் உணர்வோடு பேசுகிறேன், கட்டளையிடும் உணர்வோடு அல்ல; உங்கள் நேர்மையான ஆன்மாக்களுக்காகவே பேசுகிறேன்—உங்களில் உடல்நலமற்றவர்களுக்காக அல்ல, நலமுள்ளவர்களுக்காக: ஒயின் அருந்தாமல் இருப்பது நல்லது, குறிப்பாக உங்களில் இளையவர்கள்; ஏனெனில் அது காம உணர்வுகளைத் தூண்டுகிறது. நமது இயல்பில் உள்ள இன்பங்களால் ஏற்படும் கிளர்ச்சியை நாம் ஏற்கெனவே நமது உள்ளத்தில் கொண்டுள்ளோம்; மேலும் ஒயின் போன்ற தூண்டுதல்களை ஏன் நமது உள்ளத்திற்குள் கொண்டுவர வேண்டும்? திராட்சைப் பழச்சாற்றை விலக்கிப் பாருங்கள், அது எவ்வளவு நன்மையானது என்று அறிவீர்கள். அதை விலக்குபவன் தன் எண்ணங்களால் அடித்துச் செல்லப்படாமலும், தன் ஆன்மாவில் தீப்பற்றாமல், ஆனால் கடவுள் மீதான தன் அன்பில் எப்போதும் தெளிந்த மனதுடனும், நன்மைக்கும் மீட்புக்குமான அனைத்திலும் பேரார்வத்துடனும் இருப்பதைக் காண்பான். யார் மதுவைத் தவிர்க்கிறாரோ அவர் தன்னில் பரிசுத்த ஆவியைத் தரித்திருக்கிறார்; யார் தண்ணீர் அருந்துகிறாரோ அவர் தாழ்மையின் ஆடையை அணிந்திருக்கிறார். – உணவைப் பொறுத்தமட்டும், என் பிள்ளைகளே, நான் உங்களுக்கு அறிவுரை கூறுகிறேன். அர்த்தமற்ற அதிகப்படியான உண்ணலிலிருந்தும், தொடர்ச்சியான அதீத இன்ப வேட்டையிலிருந்தும் விலகி ஓடுங்கள்; அவற்றிலிருந்து விபச்சாரத்தின் மற்றும் சோதோமின் விதைகள் முளைக்கின்றன; ஆனால் மற்ற அனைத்து முன்னெச்சரிக்கைகளையும் கடைப்பிடித்து, உண்ணுங்கள் மற்றும் பருகுங்கள்—இன்பங்கள் உங்களை ஆளாமல், நீங்கள் அவற்றை ஆளும் விதத்திலும், நீங்கள் மாம்சத்திற்குக் கீழ்ப்படியாமல், அதன் மீது ஆட்சி செலுத்தும் விதத்திலும் அவ்வாறு செய்யுங்கள். ஆன்மாவுக்கும் , உடலுக்கும் இடையிலான உறவில் சிறந்த ஒழுங்கு என்னவென்றால், கீழ்மையானது உயர்வானதை மீறக்கூடாது என்பதாகும். மடாலயத்தை விட்டு வெளியேறுவதைப் பொறுத்தவரை, ஒரு விதியைக் கடுமையாகக் கடைப்பிடியுங்கள்: சகோதரர்களைக் குழப்பக்கூடிய உலகியல் உரையாடல்களை மடாலயத்திற்குள் கொண்டுவர வேண்டாம்.

5. சிலர், காய்கறித் தோட்டத்திற்குள் நுழைந்து, தோட்டக்காரரிடம் காய்கறிகளைக் கேட்பதாகவும், விதிமுறைப்படி அவை கிடைக்காததால் அவருடன் சண்டையிடுவதாகவும் எனக்குத் தெரியவந்துள்ளது. இது ஒரு சாத்தானின் செயல், இது இருக்கக்கூடாது. அத்தகையவர்கள் தண்டனைக்கு உட்படுத்தப்படுவார்கள். கொடுக்கப்படும் உணவே போதுமானதாக இல்லையா? அப்படியென்றால், ஒரு காய்கறிக்காக நீங்கள் வெட்கப்படும்போது, உங்கள் காமத்தை எப்படி வெல்வீர்கள்? என் பணிவான சகோதரனே, நீ சுயக்கட்டுப்பாட்டின் மூலம் எண்ணங்களில் உன்னைப் பலப்படுத்திக் கொள்ளாவிட்டால், ஒரு இறகு போல இலேசாகிவிடுவாய். அளவுக்கு மீறியவர்கள் அளவோடு நடந்துகொள்ளும் குணத்தை அடைந்ததைப் போலவும், உணர்ச்சிவசப்படுபவர்கள் உணர்ச்சியற்றவர்களாக மாறியதைப் போலவும், நாமும் எல்லாவற்றிலும் நம்மைக் கடுமையாகக் கட்டுப்படுத்த சோம்பலின்றி இருந்தால், நாமும் அவ்வாறே மாறுவோம் என்று நான் நம்புகிறேன். ஆண்டவர் உன்னைப் பலப்படுத்தி நிலைநிறுத்தட்டும்.

92. தன் விருப்பத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதே நமது முதன்மையான நற்பண்பு

92. 1) ஒருவரின் சொந்த விருப்பத்தை அடக்குவதே நமது முதன்மையான குணம். – 2) காலம் கடந்து செல்கிறது; – மரணம் நெருங்கி வருகிறது, அதற்கு அப்பால் தீர்ப்பு உள்ளது, அதில் நல்லவர்கள் மட்டுமே ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவார்கள்: எனவே நாம் தீயவை அனைத்தையும் தவிர்த்து, அத்தகையவர்களாக இருப்போம். – 3) குழந்தைகள் ஒரு மடாலயத்தில் வளர்க்கப்படுகிறார்கள் என்று முணுமுணுப்பதன் முட்டாள்தனம். [2,15]

6. பரலோக ராஜ்யத்திற்குப் பல பாதைகள் உள்ளன, ஆனாலும் ஒரே ஒரு பாதை மட்டுமே உள்ளது: ஒன்று, நற்பண்பு சாரத்தில் ஒன்றாக இருப்பதால், பல்வேறு நற்செயல்கள் மூலம் நிறைவுற்று, அதன் முழுமைக்கு வருகிறது. இந்த ஒரு, சர்வவல்லமையுள்ள நற்பண்பை நாம் ஏற்றுக்கொள்வோம்: ஒருவர் கடவுளைப் பின்பற்றும் கீழ்ப்படிதலின் பாதையைப் பின்பற்றட்டும் – அது தடைபடாத, முறியடிக்கப்படாத ஒரு பாதை; மற்றொன்று – கிறிஸ்துவைச் சுமக்கும் தாழ்மையின் பாதையில், – இது ஒரு மென்மையான மற்றும் மிகச் சுருக்கமான பாதை; இரண்டில் ஏதேனும் ஒன்றில், அவர்கள் தங்கள் விருப்பத்தை ஒரு குற்றமற்ற பலியாக ஒப்புக்கொடுக்கட்டும். 'வாழ்க்கையை விரும்புகிற, நன்நாள்களைக் காண விரும்புகிற மனிதன் யார்?' என்று நானும் தீர்க்கதரிசியோடு கேட்பேன், – மேலும் நான் பதிலளிப்பேன்: தன் சொந்த விருப்பத்தை உண்மையாகவே துண்டிக்கிறவன். 'இவர் உயிரோடிருப்பார், மரணத்தைக் காணார்' (சங். 88:49)—வீழ்ச்சி—தனது ஆன்மாவைப் பாதாளத்தின் கையிலிருந்து விடுவிப்பார். இவர் எல்லா உணர்ச்சிகளிலிருந்தும் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட ஆன்மாவைக் கொண்ட ஒளியின் குமாரன்; ஏனெனில் அவர் ஒவ்வொரு உணர்ச்சியையும் அதன் வேரிலேயே பிடுங்கி எறிகிறார். நமது துக்கங்கள், பிரச்சனைகள், சண்டைகள், தகராறுகள் மற்றும் பொறாமைகள் எங்கிருந்து வருகின்றன? நாம் நமது விருப்பப்படி நடக்க வேண்டும் என்றும், நமது முடிவுகளையும் விருப்பங்களையும் பாதுகாக்க வேண்டும் என்றும் பிடிவாதம் பிடிப்பதால் அல்லவா? ஆம், அதுதான் உண்மை. நமது சொந்த விருப்பத்தை அடக்குவதைத் தவிர, சாத்தானின் தந்திரங்களிலிருந்து நம்மைக் காப்பாற்ற வேறு வழி இல்லை.

7. ஒவ்வொரு நாளும் வந்து போக, ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது; ஒரு நதியின் நீரோட்டத்தைப் போல, நமது வாழ்க்கையும் முன்னோக்கிப் பாய்ந்து மரணத்தை நெருங்குகிறது. நீங்கள் பேறு பெற்றவர்கள், ஏனெனில் அற்பமான மற்றும் தற்காலிகமானவற்றைத் தியாகம் செய்வதன் மூலம், நீங்கள் நித்தியமான மற்றும் பரலோகமானவற்றைப் பெறுகிறீர்கள். மேலும், கடவுள் தம் மகிமையின் அரியணையில் அமர்ந்திருக்கும் நாளும் வரும், பரிசுத்த தூதர்கள் அவருக்கு முன்பாக நிற்க, அவர் உங்களை அழைத்து நீதிமான்களின் வாசஸ்தலத்தில் உங்களை நிலைநிறுத்துவார். – ஆனால், யார் அவர்கள்? கீழ்ப்படிபவர்கள், அடக்கமுள்ளவர்கள், மரியாதையுள்ளவர்கள், கருணை உள்ளவர்கள், இருதயத்தில் தூய்மையானவர்கள், மனந்திரும்பியவர்கள், கண்ணீர் சிந்துபவர்கள், கடினமாக உழைப்பவர்கள், தங்கள் தந்தையை நேசிப்பவர்கள், தங்கள் சகோதரர்களை நேசிப்பவர்கள், மௌனத்தை நேசிப்பவர்கள், ஜெபத்தை நேசிப்பவர்கள் – மற்றும் மற்ற எல்லா தெய்வீக கிரியைகளையும் விடாமுயற்சியுடன் பயில்பவர்கள். உங்களில் சிலர் ஒரு நற்பண்பால் அல்ல, பல நற்பண்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள்; அத்தகைய மக்கள், ஆவியின் பல கிருபையான வரங்களால் ஒளிர்ந்து, தங்கள் நன்மையில் மனித குமாரர்களை விடவும் அழகாக இருக்கிறார்கள். ஆகவே, பாவத்தின் அருவருப்பான மற்றும் சீரழிக்கும் அவமானத்திற்கு நாம் நெருங்க இடம் கொடுக்க வேண்டாம்; ஆனால் தீய திமிர், ஒருவரையொருவர் பொறாமையுடன் ஆராய்வது, கட்டுப்பாடற்ற ஏளனங்கள், சாத்தானின் முணுமுணுப்புகள், மற்றும் பழிவாங்கும் மனக்குறைகள் ஆகியவற்றிலிருந்து நாம் தப்பி ஓட வேண்டும் – உணவு, பானம், உடை, மற்றும் கீழ்ப்படிதல் என எதுவாக இருந்தாலும், அனைத்தையும் ஒரு நல்ல இதயத்துடன் ஏற்றுக்கொள்வோம். இதுவே உங்களுக்கு நற்செயல்; இதுவே உங்கள் நேர்மைக்கான சான்று; இதுவே ஆன்மீகப் போரിലെ உங்கள் வெற்றி; இறுதியாக, இதுவே உங்கள் மணிமகுட மகிமை.

8. சில முட்டாள்கள், குழந்தைகள் இங்கு கொண்டுவரப்படுவதைக் கண்டு, 'இதனால்தான் நாம் அழிந்துவிட்டோம்! இதனால்தான் மடாலயங்கள் அழிக்கப்படுகின்றன!' என்று சொல்வதாகக் கேட்கிறேன். – இது என்ன பைத்தியம்? இது, 'சிறு குழந்தைகள் என்னிடத்தில் வரப்பொறுங்கள்; இவ்விதமானவர்களுக்கே தேவனுடைய ராஜ்யம் உரியது' (மாற்கு 10:14) என்று கூறும் கர்த்தராகிய அவரைத் தண்டிப்பதைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை. கிறிஸ்து ஒரு குழந்தையாக இல்லையா? அவர் பாலால் போஷிக்கப்படவில்லையா? அவர் ஒரு சிறுவனாக இல்லையா? அவர் 'பன்னிரண்டு வயதான' ஒரு இளைஞனாக இல்லையா? (லூக்கா 2:42). அவர் அற்புதங்களைச் செய்யத் தொடங்கியபோது 'முப்பது வயதுடைய' ஒரு முழுமையான மனிதராக இல்லையா? (லூக்கா 3:23). ஆகவே, இந்த மனிதன் ஏன் மௌனமாக இருக்கிறான், தன் அழிவு தனக்குள்ளிருந்தே வருகையில், தன் நிலையைக் குறித்து ஏன் புலம்புவதில்லை? – அபீட்டை விடவும் ஞானமும் விவேகமும் கொண்ட இத்தகையோர், நேர்மையான வழியை விடவும் நேர்மையான ஒரு பாதையைப் பின்பற்றி, நிறுவப்பட்ட விதிகளை மீறி வழிதவறிச் செல்கையில், தேவனைத் தேவையானதை விட அதிகமாக நேசிக்கிறோம் என்று கூறுகிறார்கள். – இருப்பினும், நான் இதைச் சேர்ப்பேன்: இப்படிப் பேசியவர் யாரும் இல்லை என்றால், இந்த வார்த்தைகள் ஒரு காற்றெனப் போகட்டும், நான் யாரையும் குற்றம் சாட்ட மாட்டேன்; ஆனால் அப்படி ஒருவர் இருந்தால், அவர் தனது வழிகளைத் திருத்திக் கொள்ளட்டும், அப்பொழுதுதான் அவர் பிசாசின் வலையில் விழாமல் இருப்பார். அந்தப் புனித முதியவர் என்ன சொன்னார்? 'ஒரு குழந்தை எனக்கு என்ன கட்டளையிட்டாலும், என் ஆண்டவரின் குமாரன் எனக்குக் கட்டளையிட்டது போலவே நான் அதை ஏற்றுக்கொள்வேன்.' – அல்லது நீங்கள் படிப்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்ளவில்லையா?! –

93. நீங்கள் எல்லா காரியங்களிலும் நன்மை செய்யப் பாடுபடுகிறீர்கள்; உழைப்பு பெரியது, ஆனால் பலன் அதைவிடப் பெரியது; ஆகவே, மேலும் மேலும் பாடுபடுங்கள்

93. 1) எல்லா காரியங்களிலும் நன்மையை நாடி உழைக்கவும்; உழைப்பு பெரியது, ஆனால் பலன் அதைவிட பெரியது; ஆகவே, மேலும் மேலும் முன்னேறிச் செல்லுங்கள். – 2) நீங்கள் பல சோதனைகளை எதிர்கொள்கிறீர்கள்; ஆனால் மனந்தளர்ந்து போகாதீர்கள்: கர்த்தர் அருகில் இருக்கிறார். உங்களுக்கு முன்னால் காத்திருக்கும் ஓய்வையும் நினைவில் கொள்ளுங்கள், அப்போது நீங்கள் உங்கள் மனதை ஒருபோதும் இழக்க மாட்டீர்கள். [2:16]

9. ஆண்டவர் கூறுவது போல: 'உங்கள் சகிப்புத்தன்மையினால் உங்கள் ஆன்மாக்களைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள்' (லூக்கா 21:19); உங்கள் துறவு வாழ்க்கையின் உழைப்பையும் வெப்பத்தையும் மனந்தளராமல் சகித்து, 'ஆண்டவரின் சட்டத்தைக்昼இரவும் கற்றுக் கொள்ளுங்கள்', அதனால் நீங்கள் 'நீரோடைகள் ஓடும் இடத்தில் நடப்பட்ட ஒரு மரம் போல' இருக்கலாம் (திபா. 1:3). உங்களுக்குப் பல உழைப்புகள் உண்டு, ஆனால் கடவுளின் கொடைகள் மிகப்பெரியவை; அதிக வியர்வை, ஆனால் உங்கள் வெகுமதி நித்தியமானது. நீங்கள் பாடுபடுகிறீர்கள் என்றும், எல்லா வகையிலும் உங்களை அடக்கிக்கொள்கிறீர்கள் என்றும், ஒரு துறவற வாழ்க்கையை வாழ்கிறீர்கள் என்றும், ஒரு ஈட்டியால் தைக்கப்பட்டது போலத் துளைக்கப்படுகிறீர்கள் என்றும், உங்கள் விருப்பங்களின் அடக்கத்தினால் சிலுவையில் அறையப்படுகிறீர்கள் என்றும் எனக்குத் தெரியும்; ஆனால் மகிழ்ச்சியடையுங்கள், ஏனெனில் பரலோக இராச்சியம் உங்களுக்காகத் தயாராக உள்ளது—ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட அழியாத தன்மை, குமாரராகத் தத்தெடுக்கப்படுதல், கிறிஸ்துவுடன் இணை-வாரிசாகுதல், முடிவில்லாத நன்மையின், பேரின்பத்தின், மகிழ்ச்சியின் மற்றும் சமாதானத்தின் வாழ்க்கை. இத்தகைய பெரிய ஆசீர்வாதங்கள் காத்திருக்கும்போது, யார் மனந்தளர முடியும்? மரணத்தின் வழியாக, நம்பப்படுகிற அந்த நிலைக்குச் செல்லும் வரை, எந்த உழைப்புக்கோ அல்லது முயற்சிக்குமோ முன் யார் தயங்க முடியும்? – 'நமக்கு வெளிப்படுத்தப்படவிருக்கும் மகிமையோடு ஒப்பிடும்போது, நிகழ்காலத்தின் பாடுகள் தகுதியற்றவை' (ரோமர் 8:18) என்பதை அறிந்து, நீங்களும் சகித்திருக்கவில்லையா – காமத்தின் வெப்பத்தை, மனச்சோர்வின் பாரத்தை, உழைப்பின் சோர்வை, தியாகத்தின் பசியை, மற்றும் மற்ற எல்லா காரியங்களிலும், கஷ்டத்தையும் பற்றாக்குறையையும்; அப்பொஸ்தலனுடன் நீங்கள் கூறுவது போல: 'உங்கள் பொருட்டு நாங்கள் நாள் தோறும் மரணத்திற்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்படுகிறோம்; நாங்கள் அறுப்புக்குரிய ஆட்டுக்குட்டிகளைப் போல எண்ணப்படுகிறோம்' (ரோமர் 8:36)? நீங்கள் பிசாசுத்தனமான மாயைகளையோ அல்லது காமத்தின் கிளர்ச்சிகளையோ அஞ்சாமல், நற்பண்பின் உச்சிகளுக்குச் சென்று செழித்து வளருங்கள். – ஆயினும், இந்த வார்த்தைகள் சோம்பேறியாகவும், தடுமாற்றத்துடனும், வழிதவறியவர்களாகவும் இருப்பவர்களுக்கு மட்டுமல்ல, உங்களுக்கும் தேவைப்படுகின்றன; நீங்கள் உங்கள் பக்திவழிப் பயணத்தை நன்கு நிறைவு செய்யும்படி உங்களைப் பலப்படுத்தவும், தைலம் பூசவும் இவை உதவுகின்றன. ஆகவே, நீங்கள் அனைவரும் வாருங்கள்; நாம் பயத்திற்குப் பயத்தைச் சேர்ப்போம், மேலும் நாம் இரக்கமுள்ளவர்களாகவும், சாந்தமுள்ளவர்களாகவும், அன்பானவர்களாகவும், கீழ்ப்படிதலுள்ளவர்களாகவும், விருந்தோம்பலர்களாகவும், பொறாமைப்படாதவர்களாகவும், கோரிக்கை வைக்காதவர்களாகவும், பெருமைப்படாதவர்களாகவும், தற்பெருமை பேசாதவர்களாகவும், குழப்பத்தை ஏற்படுத்தாதவர்களாகவும், ஒருவருக்கொருவர் முணுமுணுக்காதவர்களாகவும் இருப்போம்; உங்கள் நற்செயல் வாழ்க்கையின் அடித்தளமாகப் பொறுமையைக் கொண்டிருப்போம்.

10. நீங்கள் நாளுக்கு நாள் பல துக்கங்களை எதிர்கொள்கிறீர்கள்—நான் அதை மறுக்கவில்லை—ஆனால் இது உங்கள் இரட்சிப்பிற்காகவும், நித்திய ஆசீர்வாதங்களின் உரிமைக்காகவும் அல்லவா? ஆகவே, இந்த நோக்கத்திற்காக உழைப்பும் சோர்வும், முயற்சியும் போராட்டமும், வியர்வைയും பசியும், கஷ்டமும் பெருமூச்சும், எண்ணங்களின் குழப்பமும், இந்த வாழ்க்கை எனும் கடலில் கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளால் நம் மீது வீசப்படும் சோதனையின் அலைகளும் இருந்தால், நாம் ஒருபோதும் மனந்தளரவோ, அஞ்சவோ, அல்லது நம்பிக்கையிழக்கவோ அனுமதிக்க மாட்டோம். கிறிஸ்து நம்மோடிருக்கிறார்; அவர் தமது கரத்தை நீட்டி இந்தக் கடலுக்கு, 'அமைதியுண்டாகுங்கள், சும்மா இருங்கள்' (மாற்கு 4:39) என்று கூறுவார், அப்பொழுது ஒரு பெரிய அமைதி உண்டாகும். நாமும் மீண்டும் மீண்டும் விடாமுயற்சியுடன் இருக்கவும், விரைந்து செல்லவும், முன்னேறிச் செல்லவும் பாடுபட வேண்டும். மேலும், நமது பயணத்தை வெற்றிகரமாக முடித்து, துரதிர்ஷ்டத்திலிருந்து மீண்டு, பரலோக ராஜ்யத்தின் துறைமுகத்தை பாதுகாப்பாக அடைவோம் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். அங்கே, 'நோயும் துக்கமும் பெருமூச்சும் நீங்கிவிடும்' (ஏசாயா 35:10). – ஒளி, உயிர், மகிழ்ச்சி, அமைதி, ஆறுதல் மற்றும் எல்லையற்ற ஓய்வு ஆகியவை ஒளிரும் இத்தகைய ஒரு பணியையும் இத்தகைய ஒரு உழைப்பையும் விட ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது வேறு என்ன இருக்க முடியும்? இத்தகைய நம்பிக்கையுடனும் நம்பிக்கையுடனும் நற்பண்பின் பாதையில் நடப்பவர், ஏற்கெனவே சுமந்த சுமைகள் மற்றும் துக்கங்களுக்காகவோ, அல்லது இனி வரவிருக்கும் அவற்றுக்காகவோ—அவை மரணம், விலா எலும்புகள் துளைக்கப்படுவது, இரத்தம் சிந்துவது ஆகியவையாக இருந்தாலும்—ஒருபோதும் சோர்வடைவதில்லை, ஒருபோதும் நிற்பதில்லை, ஒருபோதும் பின்னோக்கித் திரும்புவதில்லை. இதற்காகவே வீரர்கள் தங்களை சித்திரவதைக்கு உட்படுத்திக்கொண்டு, எல்லா வகையான சித்திரவதைகளையும் சகித்துக்கொண்டனர்; இதற்காகவே புனிதர்கள் புனிதத்துவத்தை நாடி, எல்லா வகையான துறவு முயற்சிகளையும் மேற்கொண்டனர்; மேலும் இதற்காகவே நானும் உங்களை இந்தப் போராட்டத்தில் ஈடுபடுமாறு அழைத்து, உங்கள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கீழ்ப்படிதலுக்கும் வீரர் போன்ற கீழ்ப்படிதலுக்கும் கிரீடம் சூட்டப்படுவதற்காக, இந்தப் போராட்டத்தை மேற்கொள்ளுமாறு உங்களைத் தூண்டுகிறேன். ஓ, நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன், சொல்லொணா மற்றும் கருதொணா ஆசீர்வாதங்களான பரலோக ராஜ்யத்தின் புத்திரர்கள் மற்றும் வாரிசுகள் என்ற பட்டம், கிறிஸ்துவின் மணமகளின் மகிழ்ச்சிகள், மற்றும் அனைத்து புனிதர்களும் எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியுடன் நிற்கும் அவருடைய வலது பக்கத்தில் நிற்கும் பாக்கியத்திலிருந்து நம்மைப் பிரிக்க அனுமதிக்க வேண்டாம், பேரானந்தத்துடன் களிகொண்டு, விவரிக்க முடியாத தெய்வீக ஆசீர்வாதங்களில் மகிழ்ந்து வாழ்கிறோம்.

94. நாம் ஏன் இந்த மடாலயத்திற்கு வந்திருக்கிறோம் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்: அப்படியானால், அதற்கு முரணான எதையும் அனுமதிக்காதீர்கள்

94. 1) நாம் ஏன் மடாலயத்திற்கு வந்திருக்கிறோம் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்: ஆகவே, அதற்கு முரணான எதையும் அனுமதிக்காதீர்கள். நீங்கள் அதைத்தான் செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்; ஆனால் உங்கள் உழைப்பு வீணாகப் போக விடாதீர்கள். – 2) நான் உங்கள் மீது அக்கறை கொண்டு, உங்களுக்குச் சிறந்த வழியைக் காட்டுகிறேன்: அப்படியிருக்க, நீங்கள் ஏன் தற்செயலாக உங்களுக்குத் துறவுச் செயல்களைக் கற்பித்துக் கொள்கிறீர்கள் – சங்கிலிகள், பாலைவனங்கள்? இது நன்மைக்கு அல்ல. நமது சம்யுக வாழ்க்கையே தவம் செய்வதற்கு மிகவும் பொருத்தமானது. – 3) மற்றவர்களை விட மேன்மை அடைய விரும்பும் எவரும், உடல் மற்றும் ஆன்மீகத் தவசீலங்களில் அனைவரையும் மிஞ்சுவதற்கு முயற்சி செய்யட்டும்; சம்யுகத்திற்குள் சிறந்து விளங்குவது போல வேறு எங்கும் அவ்வளவு எளிதானது அல்ல. – 4) மடாலயத்தில் உள்ளவர்கள் சிறந்து விளங்கும் நற்பண்புகளின் பட்டியல் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது; மேலும், பேரார்வம் கொண்டவர்கள் அவர்களைப் பின்பற்ற அழைக்கப்படுகிறார்கள். [2, 17]

11. உலகைப் பின்னுக்குத் தள்ளி, நமது பெற்றோர், உறவினர்கள் மற்றும் இவ்வுலக நண்பர்கள், நமது நகரங்கள், நமது தாயகம், நமது கிராமங்கள் மற்றும் நமது வீடுகளுடனான உறவுகளைத் துண்டித்துவிட்டு நாம் இங்கு ஏன் வந்திருக்கிறோம்? நமது ஆன்மாக்களைக் காப்பதற்காக அல்லவா? கடந்த காலத்தில் செய்த பாவங்களுக்கு மன்னிப்பைப் பெறுவதற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவதற்காக அல்லவா? கடவுளை மகிழ்விப்பதற்காகவா அல்லவா? நித்திய ஆசீர்வாதங்களைப் பெறுவதற்காகவா அல்லவா? நமது புனிதமான மற்றும் மூன்றுமுறை ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பிதாக்களின் அம்சமற்ற மனங்களைப் பின்பற்றி, ஒரு தேவதையின் வாழ்க்கையை வாழ்வதற்காகவா அல்லவா? – அப்படியானால், நாம் இதற்கு நேர்மாறாக எப்படி நடந்துகொள்ள முடியும்? அழுவதற்குப் பதிலாக சிரிப்பது, மனந்திரும்புவதற்குப் பதிலாக மகிழ்வது, பக்தி பாராட்டுவதற்குப் பதிலாக இறை நிந்தனை செய்வது, ஜெபிப்பதற்குப் பதிலாக முரண்டுபிடிப்பது, அமைதியாக இருப்பதற்குப் பதிலாக அமைதியற்றவர்களாக இருப்பது, மௌனமாக இருப்பதற்குப் பதிலாக பரபரப்பாக இருப்பது, தூய்மையாக்கலுக்குப் பதிலாக, நம்மை நாமே அசுத்தப்படுத்திக் கொள்ள; சாந்தத்திற்குப் பதிலாக, திமிராக இருக்க; நோன்பிற்குப் பதிலாக, அளவுக்கு மீறிய இன்பங்களில் ஈடுபட; சங்கீதங்கள் பாடுவதற்குப் பதிலாக, வீணான வம்புப் பேச்சுகளில் ஈடுபட; கீழ்ப்படிதலுக்குப் பதிலாக, நம் இஷ்டப்படி செயல்பட; பணிவிற்குப் பதிலாக, நம்மை நாமே உயர்த்திக் கொள்ள? இவ்வாறு, நமது எதிரி, தங்கள் வாக்குறுதிகளை மறந்துவிடுபவர்களை, அவற்றுடன் பொருந்தாத செயல்களுக்குள் வழக்கமாக இழுத்துச் செல்கிறார். ஆனால், நீங்கள் ஏன் இங்கு கூடியிருக்கிறீர்கள் என்பது உங்களுக்கு நன்கு தெரியும், மேலும் உங்கள் இலக்குகளை அடைய நீங்கள் ஆர்வத்துடன் பாடுபடுகிறீர்கள்: உங்கள் பாவங்களிலிருந்து உங்களை நீங்களே தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டு, பரிசுத்தராகி வருகிறீர்கள். ஆகவே, என் பிள்ளைகளே, நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன், உங்கள் உழைப்பு வீணாகப் போக அனுமதிக்காதீர்கள். – நீங்கள் எவ்வளவு மற்றும் எந்த வழிகளில் சகித்துக்கொள்கிறீர்கள்? நீங்கள் எவ்வளவு நோன்பிருந்தீர்கள், எவ்வளவு நோன்பு இருக்கிறீர்கள்? விழிப்புடன் இருக்க நீங்கள் எவ்வளவு விடாமுயற்சியுடன் பாடுபட்டிருக்கிறீர்கள், இன்னும் பாடுபடுகிறீர்களா? எவ்வளவு அவதூறு, இழிவுரை மற்றும் பற்றாக்குறையை நீங்கள் சகித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள், இன்னும் சகித்துக்கொள்கிறீர்களா? மேலும் பொதுவாக, உங்கள் வாழ்க்கையை மேம்படுத்துவதில் நீங்கள் ஏற்கனவே எவ்வளவு சாதித்திருக்கிறீர்கள், இன்னும் சாதித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்? – உங்கள் இந்தப் பலனளிக்கும் மற்றும் பெரிதும் விரும்பப்படும் செயல்களை அலட்சியமோ அல்லது சில கண நேர இன்பமோ அழித்துவிட அனுமதிக்காதீர்கள்; மாறாக, உங்கள் முந்தைய உழைப்புகளுடன் புதிய உழைப்புகளையும் சேர்க்குங்கள், இதன் மூலம் இந்தச் சுருக்கமான வாழ்க்கையை நன்கு வாழ்ந்து, நிம்மதியான நித்திய வாழ்வின் துறைமுகத்தில் நம்பிக்கையுடன் நுழைய முடியும்.

12. உங்கள் ஒவ்வொருவரின் மன அமைதிக்காக நான் எவ்வாறு அக்கறைப்படுகிறேன் என்பதைக் கர்த்தர் அறிந்திருக்கிறார், உங்கள் நிலையைப் பொறுத்து நானும் என் இதயத்தை அமைக்கிறேன்: துயரப்படுபவர்களுடன் நானும் துயரப்படுகிறேன்; பலவீனமானவர்களுடன் நானும் பலவீனப்படுகிறேன்; மனந்தளர்ந்தவர்களுடன் நானும் மனந்தளர்கிறேன்; போராடுபவர்களுடன் நானும் நற்சங்கராட்டம் செய்கிறேன்; துன்பப்படுபவர்களுடன் நானும் துன்பப்படுகிறேன்; சோதனையில் இருப்பவர்களுக்காக நான் ஜொலையுடன் இருக்கிறேன். இப்படி இருக்கையில், நீங்கள் ஏன் இதில் என்னைத் தடுக்கிறீர்கள், உங்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டதைக் கீழ்ப்படியத் தவறுகிறீர்கள், அதற்குப் பதிலாக எதிர்க்கிறீர்கள், உங்கள் சொந்த விருப்பங்களை—அல்லது சொல்லப்போனால், உங்கள் தீய விருப்பங்களையும் உங்கள் ஆணவமுள்ள மனோபீடங்களையும்—திணிக்கிறீர்கள்— கட்டுப்பாட்டுச் சட்டத்திற்கும் சமூக ஒழுங்கமைப்பிற்கும் முரணாக, உங்கள் சொந்த விருப்பப்படி, சில புதிய விதிகளைக் கற்பித்து, அவை மிகவும் புனிதமானவை மற்றும் தெய்வீகமானவை என்று வலியுறுத்துகிறீர்கள்—ஆனால் உண்மையில் அவை தீமை மற்றும் சட்டவிரோதமானவையாக இருக்கின்றன? சிலர், சுயவிருப்பத்தால், அல்லது பிசாசின் கட்டளைப்படி, இரகசியமாக, எனக்குத் தெரியாமல், தங்களுக்குத் தாங்களே சங்கிலிகளைப் போட்டுக்கொண்டு, இந்தப் பாவத்தில் பிசாசின் உதவியுடன் மற்றவர்களையும் அவ்வாறே செய்யத் தூண்டுகிறார்கள்; மற்றவர்கள் துறவறையைப் போற்றிப் புகழ்கிறார்கள், தங்களை வெறுமையாக்க முற்படும் பிசாசுக்குக் கீழ்ப்படிந்து; வேறு சிலரோ, நிச்சயமாக நமது ஆன்மாவை அழிக்கும் எதிரியின் செல்வாக்கின் கீழ், இதுவும் அதுவும் என்று புதிதாகக் கற்பனை செய்து முன்வைக்கின்றனர் – அதை நான் வெளிப்படுத்த விரும்பவில்லை. புத்திசாலித்தனமான, கடவுளுக்குப் பிரியமான மற்றும் மீட்பளிக்கும் தன் தற்போதைய வாழ்க்கை முறைக்குச் சிறிதும் கவனம் செலுத்தாமல், இது ஏன் செய்யப்படுகிறது? – எந்தப் போற்றத்தக்க பிதாக்கள் இப்படி நடந்து கொண்டார்கள்? மேலும், யாராவது அப்படிச் செய்திருந்தாலும், அவர்கள் மேலிருந்து கிடைத்த ஏதோ ஒரு அறிவுறுத்தலின் விளைவாகவோ அல்லது தங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையின் ஆசீர்வாதத்துடனோ அவ்வாறு செய்யத் தீர்மானித்திருப்பார்கள். ஆனால் நீங்கள், உங்கள் கடந்த காலப் பாவங்களிலிருந்து இன்னும் விடுவிக்கப்படாமல் - அல்லது விடுவிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அக அமைதியைக் காணாமலும், காரியங்களை ஆராய்ந்து அறிவதன் இனிமையைச் சுவைக்காமலும் - கவனக்குறைவாலும் சுயவிருப்பத்தாலும் குருடாகி, பாம்பின் சோதனையால் உந்தப்பட்டு, ஒரு பெருவெள்ளத்தில் உருண்டு செல்லும் பந்து போல இதில் தலைகீழாகப் பாய்கிறீர்கள். அவ்வாறு ஆகக்கூடாது, என் பிள்ளைகளே; எந்த விதத்திலும் அது அவ்வாறு ஆகக்கூடாது. ஆனால், ஞானமுள்ளவர்களில் ஞானமுள்ளவரும், பரிசுத்தமானவர்களில் பரிசுத்தமானவரும், நன்மையானவைகளில் நன்மையானதுமான உங்களுக்கு, கர்த்தர் உங்களை அழைத்த அந்த அழைப்பிலேயே நிலைத்திருப்பதுதான் மிகவும் ஞானமான, பரிசுத்தமான, நன்மையான செயலாகும்: அது ஒரு தந்தையின் வழிகாட்டுதலின் கீழ், உங்கள் சகோதரர்களுடன் ஐக்கியமாக, கடவுள் வளர்த்தெடுத்த இந்த ஆவிக்குரிய குழந்தைப் பருவப் பள்ளியில் வாழுவதாகும். அதிலிருந்து விலகிச் செல்பவன் மிருகத்தால் பிடிக்கப்படுகிறான்; ஆனால் அதில் நிலைத்திருப்பவன் அதன் தனித்துவமான குணங்களைப் பெறுகிறான் – ஒருமித்த கருத்து, ஒருமனதோடு இருத்தல், ஐக்கியம், ஒத்துழைப்பு, பகிர்ந்த துன்பம், மற்றும் தேவனுடைய மகிமை. மேலும், மற்றவர்களிடமிருந்து உங்களைப் பிரித்துக் கொள்ளும்படி நீங்கள் எதையும் திட்டமிடக்கூடாது.

13. குணத்தில் மற்றவர்களை மிஞ்ச விரும்பும் எவரும், தன் மனதில் தன்னை எல்லோரையும் விட தாழ்ந்தவராகக் கருத வேண்டும்; அவர் யாருடனும் முரண்படக்கூடாது, மேலும் அவரது உதடுகளில் flattery அல்லது grumbling இருக்கக்கூடாது; அவர் 'கோபமடக்கலில் மெதுவாகவும்', கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதில் விரைவாகவும், பேச்சில் முரட்டுத்தனம் காணும்போது 'என்னை மன்னியுங்கள்' என்று கூறுவதில் இன்னும் விரைவாகவும் இருக்கட்டும்; அவருடைய நல்லொழுக்கத்தால் அவருடைய முகம் பிரகாசமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்கட்டும், மேலும் அவர் இறைவனிடம் பிரார்த்தனை மனதுடன் திரும்பும்போது, அவருடைய கண்கள் தாழ்ந்து, மனம் இறைவன் பால் செல்லட்டும்; அவன் எப்போதும் சிரிப்பதைத் தவிர்த்து, ஒரு மென்மையான புன்னகையுடன் நின்றுகொள்ள வேண்டும்; அவன் பேச்சில் அடக்கமாக இருந்து, ஒரு தீய வார்த்தையையோ அல்லது அறிவுறுத்தலுக்குப் பயன்படாத வார்த்தையையோ பேசக்கூடாது; பொது உணவில் வழங்கப்படுவதில் அவன் திருப்தி அடைய வேண்டும், மேலும் வயிறு நிரம்பச் சாப்பிடக்கூடாது; அவன் நிர்ணயிக்கப்பட்ட அளவு உறக்கத்தில் திருப்தி அடையட்டும், மேலும் அவன் ஒரு வசனத்தைக் கூடக் கவனிக்கத் தவறாமல், விழிப்புடனும் தெளிவுடனும் ஆராதனையில் நிற்கட்டும்; அவன் ஒரு தினசரி எல்லையை நிர்ணயிக்கட்டும், மேலும் தன் ஆன்மா உடலை விட்டுப் பிரிய எப்போதும் தயாராக இருந்து, மாலை வரை தன் வாழ்வின் எல்லைகளை நீட்டிக்காமல் இருக்கட்டும்; அவன் தினமும் ஆறுகளாய் கண்ணீர் வடிக்கட்டும், குறிப்பாக மாலையில், கவனக்குறைவால் செய்த தனது செயல்களையும், மரண வேளையில் ஆன்மா உடலை விட்டுப் பிரிவதையும்—தேவதைகள் அதை எப்படி எடுத்துச் செல்வார்கள், அது எப்படி பிசாசுகளின் சித்திரவதைகள் வழியாகச் செல்லும், மற்றும் வாழ்வில் நடந்த அனைத்திற்கும் எப்படி கணக்குக் காட்ட வேண்டும் என்பதையும் சிந்தித்து, தனது கன்னங்களைக் கண்ணீரால் நனைக்கட்டும்; சுருக்கமாக, செயலிலும் எண்ணத்திலும்—அங்குதான் அந்தப் பரிதாபமான ஆன்மா எங்கு இருக்க வேண்டும் என்பது தீர்மானிக்கப்படும்: வலது பக்கத்தில் நிற்க வேண்டுமா, ஆபிரகாமின் மடியில் ஓய்வெடுத்து கிறிஸ்துவின் மணமகள் அறையில் பேறுபெற வேண்டுமா, அல்லது ஆட்டுக்குட்டிகளிடம் சென்று, அவற்றுடன் சேர்ந்து, 'சாபமடைந்தவர்களே, எனக்குத் தொலைந்து போங்கள், சாத்தானுக்கும் அவனுடைய தூதர்களுக்கும் ஆயத்தமாக்கப்பட்ட நித்திய அக்கினியில்' என்று கேட்க வேண்டுமா. (மத். 25:41). – மற்றவர்களை மிஞ்சும் வகையில், நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் கவனத்துடன் இதற்காகவே உழைக்க வேண்டும். ஆனால், புனித பேசில் மகானின் கூற்றுப்படி, அனைத்து நற்பண்புகளின் தொட்டிலாக விளங்கும் சமுதாய வாழ்வில் உங்களால் முடியும் அளவுக்கு, வேறு எங்கும் உங்களால் இதில் வெற்றிபெற முடியாது.

14. தகுதியானபடி வாழாதவர்களுடைய மனதில் போட்டி உணர்வைத் தூண்டுவதற்காக, உங்களில் சிலரின் நற்பண்புகளைப் பற்றி, அவர்களுடைய பெயர்களைக் குறிப்பிடாமல் நான் கூற விரும்புகிறேன். உங்களில் சிலர், சில நாட்களில், உண்மையான விசுவாசத்தினாலும் கடவுள் மீதான தீவிர அன்பினாலும், சிறிதும் உறங்குவதில்லை; தீவிரக் கண்ணீருடன் ஒரு நாள்கூடக் கடக்காதபடி பெருகெனக் கண்ணீர் வடிக்கிறவர்களும் இருக்கிறார்கள்; தங்கள் கண்களைக் கண்ணீரால் நிறைக்காத வரையில் புனித நற்கருணைக்கே அணுகாதவர்களும் இருக்கிறார்கள்; வழிதவறிவிடாமல் இருப்பதற்காக மற்றவர்களைப் பார்க்கவே விரும்பாத, தூய்மையிலேயே மிகவும் அர்ப்பணிப்புடன் இருப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்; உட்கார்ந்தபடியே தங்கள் உறக்கத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்துகொள்கிறவர்களும் இருக்கிறார்கள்; உணவு நேரங்களைத் தவிர வேறு எதையும் குடிப்பதோ உண்பதோ இல்லாதவர்களும் உள்ளனர்; ஆடை, காலணி அல்லது அது போன்ற எதையும் கேட்க நான் ஒருபோதும் அணுகாதவர்களும், இரட்சிப்பின் பொருட்டு தங்களுக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்ட நோன்பு, ஜாக்கிரதை அல்லது வேறு ஏதேனும் ஒரு வகை உடலை வருத்தும் செயலைப் பெறுவதற்காக மட்டுமே அணுகுபவர்களும் உள்ளனர். – இவர்களே இதயத்தில் நீதியுள்ளவர்கள்; இவர்களே மேலான காரியங்களை உண்மையாகத் தேடுபவர்கள்; இவர்கள் தங்கள் சொந்த இரட்சிப்பிற்காகவும், தங்கள் அண்டை வீட்டார்க்கு எந்தத் தீங்கும் விளைவிக்காமல் இருப்பதிலும் தீவிர அக்கறை கொண்டவர்கள்; அது மட்டுமல்ல, அவர்களை எல்லா வகையிலும் பயனடையச் செய்வதிலும், தங்கள் செயல்களாலேயே எது சரியானது என்பதை அவர்களுக்கு நினைவூட்டுவதிலும், அதன் மூலம் சோம்பேறிகளை விடாமுயற்சிக்கும், வீழ்ந்தவர்களை மீண்டும் எழுந்திருக்கவும் தூண்டுகிறார்கள். அவ்வாறு செய்ய விரும்புகிறவர்கள் அத்தகையவர்களைப் பின்பற்றட்டும். இருப்பினும், உங்களிடம் அத்தகைய விருப்பம் இல்லையென்றால், பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட நற்செயல்களிலேயே திருப்தி அடையுங்கள்: ஏனெனில் மிதமான தன்மை மீட்பளிப்பதாகும், அதை மனசாட்சியுடன் கடைப்பிடிப்பவர்கள் இரக்கமுள்ளவரும் தாராளருமான கடவுளிடமிருந்து தங்கள் கிரீடங்களை சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி பெறுவார்கள்.

95. நாம் கிறிஸ்துவின் இராணுவம்: உங்கள் முழுமையான கவசம் தயாராக இருப்பதை உறுதி செய்யுங்கள்; ஏனெனில் எதிரி உறங்குவதில்லை – போரிடுங்கள்

95. 1) நாம் கிறிஸ்துவின் படை: உங்கள் முழுக் கவசமும் தயாராக இருப்பதை உறுதி செய்யுங்கள்; ஏனெனில் எதிரி உறங்குவதில்லை – போரிடுங்கள். – 2) ஒவ்வொரு கட்டளையையும் கடைப்பிடியுங்கள்; நமது வாழ்க்கை ஒரு கணமே, ஆயினும் இந்தக் கணத்தில் நாம் நித்திய பேரின்பத்தை அடையலாம். ஆகவே, உழைத்திடுங்கள், சோம்பேறியாக இருக்காதீர்கள். [2, 18]

15. நாம், கிறிஸ்துவின் இராணுவம்—உலகம் முழுவதிலுமிருந்து ஆண்டவருக்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு காணிக்கை, கடவுளுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒரு பலி—சதை மற்றும் இரத்தமுள்ள எதிரிகளுக்கு எதிராகப் போரிடுவதில்லை, மாறாக இந்த யுகத்தின் அதிகாரங்களுக்கும், ஆற்றல்களுக்கும், இருளின் ஆளுகைகளுக்கும், தீய ஆவிகளின் ஆன்மீகப் படைகளுக்கும் எதிராகப் போரிடுகிறோம் (எபே. 6:12). ஆகவே, நமது எதிரிகளுக்கெதிரான போராட்டம் இடைவிடாததாகவும், நாம் தொடர்ந்து சோதனைகளுக்கு உள்ளாக்கப்படுவதாலும், நாம் ஒன்றாகக் கூடி, கலந்தாலோசித்து, விவாதிப்பது ஏன் அவசியமாகிறது? அதுவும் ஒருமுறை, இருமுறை, அல்லது வருடத்திற்கு மூன்று முறை அல்ல, மாறாக இடைவிடாமல் செய்ய வேண்டும். ஆகவே, கிறிஸ்துவின் வீரர்களே, எச்சரிக்கையாயிருங்கள்: உங்கள் ஆன்மாவின் அகழிகள் பலப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றனவா? நீங்கள் விசுவாசத்தின் கவசத்தை அணிந்திருக்கிறீர்களா? நீங்கள் தாழ்மையின் கவசத்தை உடையவர்களாக இருக்கிறீர்களா? நீங்கள் கீழ்ப்படிதலின் ஈட்டியைத் தயாராகப் பிடித்திருக்கிறீர்களா? இரட்சிப்பின் நம்பிக்கையென்னும் தலைக்கவசம் உங்களை மூடியிருக்கிறதா? தைரியமென்னும் பட்டயம் உங்கள் கைகளில் இருக்கிறதா? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, உங்கள் கனமான உடல் நன்கு பயிற்சியளிக்கப்பட்டு, கீழ்ப்படிதலுள்ளதாக இருக்கிறதா, அது நன்கு பயிற்சி பெற்றதாகவும், கட்டுப்படுத்த எளிதானதாகவும் உள்ளதா, இல்லையெனில், கடிவாளத்தை கடித்து, எதிரிகளின் முகத்தில் அதன் சவாரியாளரான—மனதை—வீழ்த்திவிடுமோ?—ஆம், உங்களிடம் இவை அனைத்தும் உள்ளன; நான் உங்களுக்காகப் பொறுப்பேற்பேன். ஆனால் அதை மீண்டும் மீண்டும் பற்றிக்கொள்ளுங்கள், ஏனெனில் 'உயரத்திலிருந்து எங்களைத் தாக்குபவர்கள் அநேகர்' (சங். 55:3), தீயவனின் அம்புகள் கனன்று கொண்டிருக்கின்றன; மேலும், அவன் ஒரு கணமும் சோர்வதில்லை, உண்பதும் இல்லை, குடிப்பதும் இல்லை, உறங்குவதும் இல்லை, மாறாக, புனிதத் தந்தையர்களில் ஒருவரிடம் அவன் ஒருமுறை சொன்னது போலவே, இரவும் பகலும் போர் தொடுப்பான். அதில் தான் அவனது உயிரற்ற இருப்பும் அவனது தீயச் செயலும் அடங்கியுள்ளன: 'ஏழைகளையும் தேவையாளர்களையும் ஒடுக்கி, நேர்மையான இருதயமுள்ளவர்களைக் கொல்வதே' (சங். 36:14). ஆனால் 'அவனது வாள் அவனது இருதயத்தையே துளைக்கட்டும்' மற்றும் 'அவனது வில்லைகள் முறிந்துபோகட்டும்' (சங். 36:15). எப்படி? மேலே குறிப்பிட்ட ஆயுதங்களைக் கொண்டு அவனைத் தடுப்பதன் மூலம். அனைத்தையும் அழிக்கும் அவனே ஒப்புக்கொண்டபடி, பணிவினாலே நசுக்கப்படுகிறான், கீழ்ப்படிதலால் தோற்கடிக்கப்படுகிறான், ஜெபத்தால் ஓடிவிடுகிறான், நோன்பால் பசிக்கிறான், மேலும் சகோதர அன்பாலும் மற்ற எல்லா நற்பண்புகளின் பயிற்சியாலும் வீழ்த்தப்படுகிறான்.

16. பாவத்தின் அடிமையான நான் உங்களை வேண்டுகிறேன், நமக்கு அழைக்கப்பட்ட அழைப்புக்குத் தகுதியான வழியில் நாம் நடக்க வேண்டும். பொறுமையுடன் நிலைத்திருங்கள், உங்கள் சொந்தக் கைகளால் எல்லா வேலைகளையும் செய்யுங்கள்: வயல்களை உழுவது, பாத்திகளைத் தோண்டுவது, ஆடைகள் தயாரிப்பது, புத்தகங்கள் பிரதி எடுப்பது, தச்சு வேலை, ரொட்டி சுடுவது மற்றும் ஒவ்வொரு கைவினை மற்றும் சேவையிலும். இவை அனைத்திற்கும், பரலோகத்தில் உங்களுக்கு ஒரு பெரிய வெகுமதி தயாராக உள்ளது. இதோ, நமது வாழ்க்கை ஒரு விரைந்த பயணி போல ஓடுகிறது, பறவைகளின் பறத்தலைப் போல பறந்து செல்கிறது. ஆயினும், சகோதரர்களே, நம்மால் இன்னும் ஒரு நல்ல ஒப்பந்தத்தைச் செய்ய முடியும். ஒரே ஒரு கணத்தில் நாம் எல்லா யுகங்களின் பேரின்பத்திற்கும் வாரிசுகளாக முடியும். ஏனெனில், உண்மையாகவே, முடிவற்ற நித்தியತೆக்கு ஒப்பிடும்போது நமது முழு வாழ்க்கையும் ஒரு கணமே. பொது நன்மைக்காக ஒன்றாக வாழ்வதில் ஞானத்தைக் கண்டடைந்தவர்கள் பேறு பெற்றவர்கள்; உலகை வெறுத்தவர்கள் மும்முறை பேறு பெற்றவர்கள்; கர்த்தருக்காகத் தங்கள் பெற்றோர், உறவினர்கள், நண்பர்கள், சகோதரர்கள் மற்றும் உலகில் உள்ள அனைத்தையும் கைவிட்டவர்கள் பேறுகள் அனைத்தையும் பெற்றவர்கள். – இதைச் செய்த நீங்கள் எப்படி மகிமைப்படாமல் இருக்க முடியும்? ஏனெனில், ஆண்டவரே தாமே கூறினார்: 'என்னை மகிமைப்படுத்துகிறவர்களை நான் மகிமைப்படுத்துவேன், என்னை இகழ்கிறவர்கள் வெட்கப்படுத்தப்படுவார்கள்.' – நீங்கள் உண்மையாகவே உங்கள் உடற்பாகங்களில் தேவனை மகிமைப்படுத்துகிறீர்கள், மேலும் கிறிஸ்துவின் உடற்பாகங்கள் பரிசுத்தமாக்கப்படுகின்றன; உங்களை ஒரு பலியாக அர்ப்பணித்து, உங்கள் கீழ்ப்படிதலின் மூலம் இடைவிடாமல் கனிகளைத் தாருங்கள். ஆகவே, ஒருவரும் தாங்கள் மேற்கொண்ட நற்கோய்ப்பைத் தடுக்க வேண்டாம்; ஒருவரும் மனச்சோர்வடைந்துவிடவோ அல்லது சோம்பேறியாகிவிடவோ வேண்டாம்; ஒருவரும் தூக்கத்தில் சோம்பலிட்டுவிடவோ அல்லது உறங்கிவிடவோ வேண்டாம். அனைவரும் சகப் பயணிகளாக, அன்பின் பிணைப்பால் ஒன்றாகக் கட்டப்பட்டவர்களாக, ஒரே சிந்தனையுள்ளவர்களாக, ஒரே இதயமுள்ளவர்களாக இருங்கள்; தேவனுடைய வழியில் நல்ல பயணிகளாக, ஆர்வமுள்ளவர்களாகவும் எப்போதும் சுறுசுறுப்பாகவும் இருங்கள்.

96. நாம் முன்பு எப்படி இருந்தோம், எப்படி அழைக்கப்பட்டோம், இப்போது என்னவாக இருக்கிறோம் என்பதை நினைவு கூர்வோம்; – மேலும் வார்த்தையிலும், அதைவிட மேலாக நமது வாழ்வின் நீதியின் மூலமும் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துவோம்

96. 1) முன்பு நாம் எப்படி இருந்தோம், எப்படி அழைக்கப்பட்டோம், இப்போது நாம் என்னவாக இருக்கிறோம் என்பதை நினைவுகூர்வோம்; – மேலும் வார்த்தையாலும், அதைவிட மேலாக நமது வாழ்வின் நீதியின் மூலமும் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துவோம். – 2) உலகின் 'எகிப்திலிருந்து' வெளியே வந்த நாம், தேவனுடைய பாதுகாப்பிலும் வழிகாட்டுதலின் கீழும், வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட தேசத்திற்குள் நுழையும் நம்பிக்கையுடன், இந்த வாழ்க்கை என்ற பாலைவனத்தில் பொறுமையுடன் பயணம் செய்வோம். [2, 19]

17. கர்த்தருடைய அன்பும் நித்திய ஆசீர்வாதங்களுக்கான ஏக்கமும் கனன்று கொண்டிருக்கும் ஒரு விளக்கு நம்மில் இருப்பதால், இந்த விளக்கு அணைந்து நம்மை இருளில் விட்டுவிடாமலும், அதன் விளைவாக நாம் இருளில் அலைந்து, விருப்பங்களின் அழிவுக் குழியில் விழாமலும் இருக்க, நாம் அபிஷேகத் திராட்சை எண்ணெயை இடைவிடாமல் ஊற்ற வேண்டும். ஆனால் இந்த எண்ணெய் என்ன? அது, முன்பு என்ன இருந்தது, இப்போது என்ன இருக்கிறது, மற்றும் எதிர்காலத்தில் என்ன இருக்கப் போகிறது என்பதன் நினைவுகூர்தல், பிரதிபலிப்பு மற்றும் தியானம் ஆகும். – ஆகவே, நமது இளமைப் பருவத்தின் அந்த நாட்களை நாம் நினைவு கூர்வோம், அப்போது நாம் இருளில் நடந்தது போல அறியாமையில் நடந்தோம், அல்லது கடல் அலைகளால் அடித்துச் செல்லப்பட்டது போல வீணான செயல்களின் ஓட்டத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டோம், அல்லது ஒரு நீர்ப்பெருக்கில் மூழ்கியது போல இவ்வுலக இன்பங்களில் மூழ்கினோம்; பின்னர், அந்த நல்ல கடவுள் நம்மை அந்த நிலையிலிருந்து அழைத்து, தம் கையை நீட்டி நம்மை மீட்டு, அமைதியின் பாதையைக் காட்டி, இந்த ஒளிமயமான மற்றும் புனிதமான வாழ்க்கை முறையை நாட நம்மைத் தூண்டியதை நாம் நினைவு கூர்வோம்; நமது உறவினர்கள், அறிமுகமானவர்கள், நண்பர்கள் மற்றும் தோழர்களில் பலர் அதே கசப்பான நிலையில் தொடர்ந்து இருக்கும்போது, நாம் மட்டும் எகிப்திய அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டது போல, அதிலிருந்து மீட்கப்பட்டு, இந்த வாசஸ்தலத்தின் உயர்ந்த மலைக்கு உயர்த்தப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதையும் நாம் சேர்த்துக் கொள்வோம்; மேலும் இங்கிருந்து கீழே பார்க்கும்போது, நாம் காண்கிறோம் எப்படி மக்கள், ஏதோ ஒரு ஆழமான பாதாளத்தில் சுழல்வது போல், வீணாக ஓடித்திரிந்து, ஒருவரையொருவர் முட்டி மோதி, ஒருவரையொருவர் கீழே தள்ளி, மாபெரும் ஒன்றிற்காக—மாயையான, நிலையற்ற மற்றும் அழிந்துபோகக்கூடிய உலக ஆசீர்வாதங்களுக்காக—தங்கள் நெற்றி வியர்க்க வியர்க்க உழைக்கிறார்கள்; மேலும், இன்னும் துயரமான விஷயம் என்னவென்றால், இதற்குப் பரிசாக நித்திய வேதனைக்காக நரகத்தில் ஒரு இடத்தைப் பெறுகிறார்கள். இந்த விடுதலைக்காக மட்டுமே, கிருபை அருளும் நமது தேவனுக்கு நாம் எவ்வளவு நன்றியை உணர்ந்து செலுத்த வேண்டும்? – ஆகவே, நாம் இஸ்ரவேலின் பாடலை விட உரக்க, இடைவிடாமல் தேவனைத் துதிப்போம், 'நாம் கர்த்தருக்குப் பாடுவோம், அவர் மகிமையாய் உயர்த்தப்பட்டார்; குதிரையையும் அதன் மேல் ஏறியவரையும் கடலிலே தள்ளினார்' என்று பாடி. (புற. 15:1). ஆனால், இந்த ஆசீர்வாதத்தை நாம் முறையாகப் பயன்படுத்தாவிட்டால், அத்தகைய நன்றி செலுத்துதல் முழுமையற்றதாகிவிடும்; அதாவது, உலகத்திலிருந்து நம்மை முழுமையாக விலக்கிக்கொள்வதன் மூலமும், நம் இனத்தாரிலிருந்து பிரிந்து நிற்பதன் மூலமும், உலகப் பொருட்களை ஒன்றும் இல்லாததாகக் கருதுவதன் மூலமும், நமது வாழ்க்கையின் விதிகளுக்கு மகிழ்ச்சியுடன் அடிபணியும் மூலமும் ஆகும்.

18. உலகம், அதன் வலைகள் மற்றும் அதன் இச்சைகள் ஆகியவற்றிலிருந்து நம்மை விடுவித்துக் கொண்ட நாம், இந்த வாழ்க்கை என்ற பாலைவனத்தில் நன்றாகப் பயணிக்க வேண்டும் – கனிவாகவும், கீழ்ப்படிதலாகவும், பொறுமையாகவும், பெருந்தன்மையுடனும், தூய்மையையும் கர்த்தருடைய கட்டளைகளையும் நேசிப்பவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும், ஆனால், அந்தப் பண்டைய மக்களைப் போல ஒருபோதும் முணுமுணுக்காமல்; முரடர்களாகவோ, காமக் குணம் கொண்டவர்களாகவோ, இன்பத்தைத் தேடுபவர்களாகவோ, திமிர் பிடித்தவர்களாகவோ, சண்டை போடுபவர்களாகவோ, அல்லது சட்டமளித்தவரையே எதிர்க்கும் கலகக்காரர்களாகவோ இருக்காமல், கடவுளின் கிருபையால் நாம் விட்டு விலகி, மறுதலித்த எகிப்தின் கொதிகலன்களை நினைவுகூர வேண்டும். அப்படி ஆகக்கூடாது என்று நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன். ஆனால், தேவனுடைய பரிசுத்த ஜனமாக, மேலிருந்து வரும் கரம் எங்கு, எப்போது வழிநடத்தினாலும் அதற்குக் கீழ்ப்படிந்து, எப்போதும் தேவனுடைய சித்தத்தின்படி நடந்து, பயணத்தின் கஷ்டங்களான உணவுப் பற்றாக்குறை, நீர் பற்றாக்குறை போன்ற அனைத்தையும் மகிழ்ச்சியுடன் சகிப்போம். நாம் அவ்வாறு கீழ்ப்படிதலுடன் இருந்தால், தேவதூதர் நமக்கு முன்பாகப் போவார், மேலும் கர்த்தர் அந்நிய ஜனங்களுக்காகச் செய்தது போல, நமக்காகவும் இச்சையை அடக்குவார், அப்பொழுது நாம் அமோரியரின் தேசத்திற்குள் பிரவேசிக்க மாட்டோம், கானானியர், பெரிசியர் மற்றும் யெபுசியர் தேசத்திற்குள் அல்ல, மாறாக சாந்தகுணமுள்ளவர்களுடையவும் நீதியுள்ளவர்களுடையவும் தேசத்திற்குள், தேனும் புனிதப் பாலும் ஓடும் தேசத்திற்குள் நுழைவோம், மேலும் நம்முடைய கர்த்தராகிய கிறிஸ்துவுடன் ஆட்சி செய்து, வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்கள் அனைத்தையும் சுதந்தரிப்போம். சகோதரரே, நம்முன் இருக்கும் பலன்களைக் கவனியுங்கள்; நமக்காக ஆயத்தமாக்கப்பட்ட ஆறுதல்களையும், அவற்றுக்கு மாறாக கவனக்குறைவாக வாழ்பவர்களுக்குக் காத்திருக்கும் தண்டனைகளையும் சித்திரவதைகளையும் அறிந்து கொள்ளுங்கள். ஆகவே, கோஹாத், மெராரி குமாரர்கள் (எண் 4:15) ஒரு காலத்தில் பரிசுத்த பாத்திரங்களை அமைத்ததைப் போல, நம்மில் ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குரிய கடமையை ஒரு புனிதப் பணியாக ஆர்வத்துடன் நிறைவேற்றி, நம்முன் இருக்கும் பாதையை முழு மகிழ்ச்சியுடனும், முழு ஆர்வத்துடனும், அசைக்க முடியாத பொறுமையுடனும் நடப்போம். யாரும் கீழ்ப்படியாதவராக இருக்க வேண்டாம், யாரும் முணுமுணுப்பவராக இருக்க வேண்டாம், யாரும் அடங்காதவராக இருக்க வேண்டாம், யாரும் பொய்யராக இருக்க வேண்டாம், யாரும் ஏளனக்காரராக இருக்க வேண்டாம், யாரும் பொறாமைப்பட வேண்டாம், யாரும் அவதூறு செய்பவராக இருக்க வேண்டாம், யாரும் கவனக்குறைவாக இருக்க வேண்டாம், யாரும் சோம்பேறியாக இருக்க வேண்டாம், யாரும் எந்த வகையிலும் நமது பரிசுத்த வாசஸ்தலத்திற்கு அவமானத்தை ஏற்படுத்த வேண்டாம்; மாறாக, தேவனுக்குப் பிரியமானதைச் செய்ய நாம் அனைவரும் நமது முழு வல்லமையுடனும் முயற்சி செய்வோமாக, அப்பொழுது நமது நற்கிரியைகளைச் சிறப்பாக நிறைவேற்றி, இறுதியில் நம்முடைய கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் நீதியின் கிரீடத்தைப் பெறுவோம்.

97. உலகைத் துறத்தல், உங்கள் வீரமரணத்திற்கு ஒப்பான கீழ்ப்படிதல், மற்றும் உங்கள் உணர்ச்சிகள் மற்றும் கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளுக்கெதிரான போராட்டத்திற்காக நீங்கள் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நித்திய பேரின்பத்தை உரிமையாகப் பெறுவீர்கள்: ஆகவே, உறுதியாக நில்லுங்கள்.

97. உலகைத் துறந்ததற்கும், உங்கள் வீரமரணத்திற்கு ஒப்பான கீழ்ப்படிதலுக்கும், உணர்ச்சிகள் மற்றும் கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளுக்கெதிரான உங்கள் போராட்டத்திற்கும் நீங்கள் சந்தேகமின்றி நித்திய பேரின்பத்தை உரிமையாகப் பெறுவீர்கள்: ஆகவே, உறுதியாக நில்லுங்கள். [2, 20] மரணத்தின் வாயில் உங்களுக்கெல்லாம், பரலோக மற்றும் பரலோகத்திற்கு முந்தைய ராஜ்ஜியங்களுக்குள் உயரே பறப்பதற்கான ஒரு வழியாக அமையட்டும்—'நோயும், துயரமும், பெருமூச்சும் அங்கே நீங்கிவிடும்' (சங். 35:10) என்ற அந்த இடத்திற்கு. இவ்வாறு, தகுதியற்றவனாகிய நானும், நீங்கள் அங்கே சென்று, மகிழ்ச்சியடைபவர்கள் அனைவரும் வசிக்கும் அந்த இடத்தைக் கண்டடைவீர்கள் என்று நம்புகிறேன்; அங்கு மகிழ்ச்சியடைபவர்களின் முகங்களும், கொண்டாடுபவர்களின் குரல்களும் இருக்கும். இது, பண்டைய காலமுதல் கிறிஸ்துவைப் பிரியப்படுத்திய அனைத்துப் பரிசுத்தவான்களுக்கும் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்டதை நீங்கள் பெற்றதன் காரணமாகும்; உங்கள் நல்ல நடத்தைக்காகவும், உங்கள் புகழத்தக்க மற்றும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கைக்காகவும், உலகத்தை விட்டு நீங்கினதற்காகவும், உங்கள் மாம்ச உறவுகளிலிருந்து விலகியதற்காக, உங்கள் சொந்த விருப்பங்களைத் துண்டித்ததற்காக, போராட்டத்தில் உங்கள் அன்றாட உறுதியுக்காகவும், வீரமரணத்திற்குரிய கீழ்ப்படிதலை நீங்கள் சகித்ததற்காகவும், அதில் நீங்கள் உண்மையாகக் கர்த்தரை அறிக்கையிட்டு, தீய எண்ணமுள்ள பிசாசை மறுதலித்து, மன ரீதியாகவும் உடல் ரீதியாகவும் உங்களுக்கு இடைவிடாமல் கொடுக்கப்படும் அடிகளை ஏற்றுக்கொண்டு தடுத்து நிற்கிறீர்கள்—அவை மாம்சக் காம இச்சைகள் மூலமாகவோ, அல்லது பிசாசின் அவதூறுகள் மூலமாகவோ, அல்லது சகோதரர்களுடனான மோதல்கள் மூலமாகவோ, அல்லது பரிச்சாரகர்களிடமிருந்து வரும் நிந்தனைகள் மற்றும் கண்டிப்புகள் மூலமாகவோ வந்தாலும் சரி, பயிலரங்கத் தலைவர்கள், மற்றும் எல்லா வகையான பிற கடமைகளில் உள்ள மேற்பார்வையாளர்கள் – மற்றும் கர்த்தருக்கு முன்பாக உங்கள் வாக்குறுதிகளை எந்த வகையிலும் ஒருபோதும் மீறாமல், துணிச்சலுடனும் தைரியத்துடனும் இரட்சிப்பின் பாதையில் நடந்து, உங்களுக்கு எதிராக நிற்கும் பிசாசுப் படைகளை வெட்கப்படுத்தித் துரத்துகிறீர்கள். இதுவே உங்கள் வீரச் செயல் – மேலும் நீங்கள் அப்போஸ்தலருடன் கூச்சலிடலாம்: 'தேவ அன்பிலிருந்து நம்மைப் பிரிக்கிறது யார்? உபத்திரவம், அல்லது இக்கட்டு, அல்லது பழிவாங்குதல், அல்லது பஞ்சம், அல்லது நிர்வாணம், அல்லது ஆபத்து, அல்லது வாள் ஆகியவையா? எழுதப்பட்டிருக்கிறபடி: "உங்கள் நிமித்தமாக நாங்கள் நாள் தோறும் மரணத்திற்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்படுகிறோம்; நாங்கள் அறுப்பிற்கான ஆடுகளைப்போல எண்ணப்படுகிறோம்"' (ரோமர் 8:35–36). மெய்யாகவே நீங்கள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள், மூன்று முறையாக ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள்—ஆயினும் மறந்துவிடாதீர்கள்—இறுதிவரை கடவுளுக்கு முன்பாக அத்தகைய ஒரு செயலை அசைக்க முடியாதபடி நீங்கள் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்தினால்: ஏனெனில், நீங்கள் ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு போராட்டத்தை எதிர்கொள்கிறீர்கள், அதே நேரத்தில் ஒவ்வொரு நாளும் உங்கள் கிரீடங்களைப் பெறுகிறீர்கள்.

98. நாம் ஏழைகள்; ஆயினும் கடவுள் நமக்கு வழங்குகிறார்; அவருக்கு நன்றி; ஆயினும் நாம் சோம்பேறியாக இருக்கக் கூடாது; மாறாக ஒவ்வொருவரும் தம் அழைப்பின்படி உழைக்கட்டும்: அப்போது கடவுள் நம்மிடம் உள்ள சிறிதளவைப் பெருகப்படுத்துவார்

98. 1) நாம் ஏழைகள்; ஆனால் கடவுள் நமக்கு வழங்குகிறார்; அவருக்கு நன்றி; ஆயினும் நாம் சோம்பேறியாக இருக்கக்கூடாது; மாறாக ஒவ்வொருவரும் தங்கள் அழைத்தலுக்கு ஏற்ப உழைக்கட்டும்: அப்போது கடவுள் நம்மிடம் உள்ள சிறியதைப் பெருகப்படுத்துவார். – 2) நாம் அனைத்தையும் பொதுவாகப் பகிர்ந்து கொள்கிறோம்; ஒருவரின் உழைப்பு அனைவருக்கும் பயனளிக்கிறது, மாறாகவும் நிகழ்கிறது; மேலும் அனைவரும் தங்கள் உழைப்பு மற்றும் விடாமுயற்சிக்கு ஏற்ப கடவுளிடமிருந்து தங்கள் வெகுமதியை எதிர்பார்க்கலாம்; மேலும் வெளிப்படையாகவும் உடல் ரீதியாகவும் உழைப்பவர்கள், உள்ளாகவும் ஆன்மீக ரீதியாகவும் உழைப்பவர்களுக்குக் குறைவாகப் பெறமாட்டார்கள். – நோயுற்றவர்களைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் தங்கள் நல்லியல்புள்ள பொறுமைக்காக வெகுமதி பெறுவார்கள். [2, 21]

19. எனது கவலைகள் மற்றும் பிரார்த்தனைகளின் முதன்மைக் கவனம், நீங்கள் உங்கள் பரிசுத்தமான மற்றும் நற்பண்பான வாழ்க்கை முறையில் தூய்மையாகவும், விடாமுயற்சியுடனும், குற்றமற்றவர்களாகவும் காக்கப்பட வேண்டும்; இதன் மூலம் சாத்தானின் அவதூறுகளால் யாரும் வழிதவறாமல், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கீழ்ப்படிதலின் தகுதியான மற்றும் மரியாதைக்குரிய செயல்களைச் செய்வதில் நீங்கள் அனைவரும் விழிப்புடனும் எச்சரிக்கையுடனும் இருக்க வேண்டும். ஏனெனில் இது ஒழுங்காக இருக்கும்போது, மற்ற எதைப் பற்றியும் எனக்குத் துயரம் இருப்பதில்லை, நான் பொதுவாகத் துயரமாக இருந்தாலும் – அதாவது இதுவரை வாழ்ந்து வந்த உடல் வாழ்வின் கட்டுப்பாடுகளைப் பற்றி, இருப்பினும் இந்தக் கட்டுப்பாடுகளை விசாலமாகவும், வறுமையைச் செல்வமாகவும் கருதுகிறேன், பற்றாக்குறையைப் பெருக்கமாகக் கருதி, கர்த்தர் நீதிமான்களின் ஆத்துமாக்களைப் பசியில் வாடவிடுவதில்லை, அல்லது தமது பரிசுத்தவான்களைக் கைவிடுவதில்லை என்ற உறுதியளிக்கும் நம்பிக்கையால் வழிநடத்தப்படுகிறோம். நீங்கள் கிறிஸ்துவின் கிருபையினால் அவ்வாறான பரிசுத்தவான்கள்; அவருடைய தெய்வீகப் பரிபாலனத்தால் ஆவியிலும் சரீரத்திலும் போஷிக்கப்பட்டு, தாகம் தீர்க்கப்பட்டு, உடையணிந்து, சூடேற்றப்படுகிறீர்கள். மேலும், பெரும்பாலும் மனித ஆதரவற்ற ஏழைகளைக் கொண்டிருக்கும் அத்தகைய ஒரு கூட்டத்திற்கு, கடவுளின் உதவிக்கரம் இல்லாமல், யரால் முறையாக உணவளித்து, அவர்களுக்குத் தேவையான அனைத்தையும் வழங்க முடியும்? – உங்கள் கண்களை உயர்த்திப் பாருங்கள் – நம்மில் எத்தனை பேர் இந்த அரச நகரத்திற்குள் நுழைந்திருக்கிறோம், நம்மில் எத்தனை பேர் முதியவர்கள், பலவீனமானவர்கள், நோயுற்றவர்கள், இளைஞர்கள் மற்றும் குழந்தைகள் – மற்றும் கர்த்தர் அவர்கள் அனைவரின் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்கிறார்: இது அற்புதமானது அல்லவா? இது புகழ்ச்சிக்குரியது அல்லவா? ஆம், என் சகோதரர்களே மற்றும் பிள்ளைகளே. – இருப்பினும், நாமும் சும்மா இருக்கக்கூடாது, ஆனால் சகோதரத்துவத்தின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய உழைப்பையும் வியர்வையையும் பங்களிப்பதன் மூலம் நமது பங்கைச் செய்ய வேண்டும். ஏனெனில், அனைவரும் பரஸ்பர சகோதரத்துவத்தில் தம்முடைய கட்டளைகள் நிறைவேற்றப்படுவதைக் காணும்போது தேவன் மனதுருகுகிறார் – மேலும் கண்ணுக்குத் தெரியாத வழிகளில் அவர் வாழ்வதற்கான வழிகளை அனுப்புகிறார். ஆகவே, நான் உங்களை வேண்டிக்கொண்டு நினைவூட்டுகிறேன்: ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட பணியில், ஆன்மீக ரீதியாகவும் உடல் ரீதியாகவும் உழைத்து மிகுந்த பலனைக் கொடுக்க, தங்கள் முழு வலிமையோடும் முயற்சி செய்யட்டும்; ஏனெனில், இங்கு ஒருவர் மற்றவரால் அறியப்படுகிறார்; உடலின் காரியங்களில் விடாமுயற்சியுடன் இருப்பவர், ஆன்மாவின் காரியங்களிலும் அவ்வாறே இருக்கிறார்; மாறாக, ஆன்மீகத்தில் வறண்டவர், உடலின் காரியங்களிலும் அலட்சியமாகவே இருக்கிறார்.

20. உடல் சார்ந்த மற்றும் புலனுணர்வு சார்ந்தவை மட்டுமல்ல, ஆன்மீகம் மற்றும் அறிவு சார்ந்தவையும் கூட நம்முள் பகிரப்படுகின்றன – சிலரின் நற்பண்புகளும் நல்ல செயல்களும் மற்ற அனைவராலும் பகிரப்படுவதைப் போலவும், அதன் மறுபக்கத்தில் இருப்பதைப் போலவும், நமது உழைப்புகளும் பகிரப்படுகின்றன; புனித பவுல் அப்போஸ்தலர் சுட்டிக்காட்டுவது போல, உடலின் உதாரணத்தில் இதைக் காணலாம்: 'ஏனெனில், உடல் ஒன்றாக இருந்து, பல உறுப்புகளைக் கொண்டிருப்பது போலவும், உடலின் உறுப்புகளெல்லாம் பலவாக இருந்தாலும் ஒரே உடலாக இருப்பது போலவும், கிறிஸ்துவிடம் அப்படியே இருக்கிறது. ஏனெனில், ஒரு உறுப்பு துன்பப்பட்டால், எல்லா உறுப்புகளும் அதனுடன் துன்பப்படுகின்றன; ஒரு உறுப்பு கனப்படுத்தப்பட்டால், எல்லா உறுப்புகளும் அதனுடன் மகிழ்கின்றன' (1 கொரி. 12:12, 27). மேலும், எப்படி உடலில், தலை முதல் கால் வரை, வலதுபுறத்திலும் இடதுபுறத்திலும், ஒவ்வொரு அங்கத்திலும் ஒரு தூண்டல் தேவை உணரப்பட்டு அது நிறைவேற்றப்படுகிறதோ, அப்படியே ஆன்மாவிற்கு சம்பந்தப்பட்டதிலும் இதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். என் பிதாவும் உங்கள் பிதாவும் முதல் அங்கம், நான் இரண்டாவது, பின்னர்—ஒவ்வொன்றாக—கடைசி வரை அனைவரும்; ஒன்றிணைந்து, தீர்ப்பு நாளன்று, நாம் அனைவரும் புகழ்ச்சியையோ அல்லது நிந்தனையையோ பெறுவோம். இதை அறிந்து, என் பிள்ளைகளே, நாம் அனைவரும் முயற்சி செய்வோம், அனைவரும் உழைப்போம்; ஒவ்வொருவரும் பொதுவான நோக்கத்திற்காகத் தம் பங்கைச் செலுத்தட்டும், மேலும் அவனது சேவை மற்றும் அவனது வலிமையின் அளவுக்கு ஏற்ப, இதில் யாரும் மற்றவர்களால் இழிவுபடுத்தப்பட வேண்டாம். ஆனால் நிச்சயமாக உங்களுக்குத் தெரியும், அந்த நாளில் கடவுள் நாம் இங்கே செய்வது போலத் தரங்களை நிர்ணயிக்க மாட்டார்: ஏனெனில், கடவுளின் நியாயத்தீர்ப்பு உண்டு, மனிதனின் நியாயத்தீர்ப்பு உண்டு. ஒருவேளை அவர், முந்நூறாவது நபரை மூன்றாவது அல்லது நான்காவது இடத்திலும், பத்தாவது நபரை நடுவிலும், கடைசி நபரை முதல் இடத்திலும் வைக்கலாம்—ஒவ்வொருவரையும் அவர்களின் விடாமுயற்சி மற்றும் நற்பண்புக்கு ஏற்ப. மேலும் இது ஒரு திகிலூட்டும் எண்ணமாக இருந்தாலும், அவர் நமது வரிசையிலிருந்து சிலரை முற்றிலுமாக விலக்கி, அவர்களை நரகத்திற்கு அனுப்பக்கூடும் - நிச்சயமாக, இங்கேயே வேறுபட்ட உணர்வு, வேறுபட்ட மனநிலை மற்றும் குணத்துடன் இருந்தவர்கள். ஆனால் நமது தொழிலாளர்களில் யாரும் வீணாக உழைக்கவில்லை என்று உங்களுக்கு உறுதியளிக்க நான் துணிகிறேன், – உழுபவன் வீணாக உழவில்லை, களைகட்டும்வன் வீணாகக் களைகட்டவில்லை, சமையல்காரன் வீணாகச் சமைக்கவில்லை, அப்பம் சுடுபவன் வீணாக அப்பம் சுடவில்லை, திராட்சை ரசக் கிடங்குக்காரன் வீணாகக் கிடங்கை நிர்வகிக்கவில்லை, இப்படியே தொடர்கிறது. மேலும், சங்கீதப் பாடல் மற்றும் கவிதை ஆகியவற்றின் தனிப்பட்ட பயிற்சியில் மற்றவர்களை விடக் குறைவாக ஈடுபட்டுள்ள இவர்கள் அனைவரும், தங்கள் அறைகளில் தங்கள் பணிகளைச் செய்து கொண்டிருப்பவர்களைப் போலவே வெகுமதி பெறுவார்கள்; அவர்கள் அதே அளவு உற்சாகத்துடன், மேலும் கர்த்தருக்காக வேலை செய்தால் போதும். ஒருவர் தனது உழைப்பையும் உற்சாகத்தையும் சகோதரத்துவத்திற்காக எந்த அளவிற்கு அர்ப்பணிக்கிறாரோ, அந்த அளவிற்கு அது அவருக்கு அளவிடப்படும். இதை அறிந்து, உள்ளே உழைப்பவர்களே, வெளியே உழைப்பவர்களைப் புறக்கணிக்காதீர்கள்; வெளியே உழைப்பவர்களே, நீங்கள் அற்பமானவர்கள் என்பது போல மனந்தளர்ந்துவிடாதீர்கள். ஒவ்வொருவருக்கும் அளவுகோல் உழைப்பும் உற்சாகமுமே. ஆனால், 'நோயுற்றவர்களுக்கு என்ன அளவுகோல் இருக்கிறது? அவர்களால் உழைக்க முடியுமே' என்று யாராவது கேட்கலாம். அவர்களுக்கான அளவுகோல் நன்றியுணர்வு, சாந்தம் மற்றும் பொறுமையே.

99. போதனைகள் பயனற்றவை அல்ல: அவை உறங்குவோரை எழுப்பி, விழித்திருப்போரைப் பலப்படுத்தி வழிநடத்துகின்றன

99. 1) அறிவுரைகள் வீண் போவதில்லை: அவை உறங்கிக்கொண்டிருப்பவர்களை எழுப்புவதோடு, விழித்திருப்பவர்களுக்கு வலுப்படுத்தியும் வழிகாட்டவும் செய்கின்றன. இவ்வாறு நாம் அனைவரும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முன்னேறுகிறோம். – 2) இதில் நாம் கடவுளின் கருணையை ஏற்றுக்கொள்கிறோம்: நம்மிடையே உள்ள தீயவை குறைக்கப்படுகின்றன, அதே சமயம் நல்லவை வலுப்படுத்தப்படுகின்றன. சிலர் கீழே விழுகிறார்கள்; ஆனால் அவர்கள் மீண்டும் எழுந்து தங்கள் வழிகளைச் சீர்திருத்துகிறார்கள். ஆகையால், உங்கள் நல்ல மனத்தையும் உற்சாகத்தையும் தக்க வைத்துக் கொள்ளுங்கள். [2, 22]

21. சிலர் கேட்கலாம், இந்தக் கற்பித்தல்கள் சொல்லும் விஷயங்களை நாம் நடைமுறைப்படுத்தவில்லை என்றால், அவற்றுக்கு என்ன பயன்? ஏனெனில், நாம் சிரிக்கக்கூடாது என்று அடிக்கடி கேட்டாலும், இந்த விஷயத்தில் நமது வழிகளை நாம் திருந்துவதில்லை; பயனற்ற பேச்சுகளில் ஈடுபடக்கூடாது என்று அடிக்கடி கற்பிக்கப்பட்டாலும், நாம் அதைத் தொடர்ந்து செய்கிறோம்; நமது அண்டை வீட்டாரைப் பார்த்துப் பொறாமைப்படக் கூடாது என்று அடிக்கடி நினைவூட்டப்பட்டாலும், இந்த உணர்ச்சியால் நாம் இன்னும் வெல்லப்படுகிறோம்; இரவும் பகலும் செய்யப்படும் கீர்த்தனைகள் மற்றும் ஜெபங்களின் போது கவனக்குறைவாகவோ அல்லது தூக்கக் கலக்கத்துடனோ நிற்கக் கூடாது என்று அடிக்கடி நினைவூட்டப்பட்டாலும், நமது மனங்கள் இன்னும் அலைகின்றன, மேலும் அவற்றின் போது நாம் தூங்கிவிடுகிறோம் – சுருக்கமாகச் சொன்னால்: நாம் கிட்டத்தட்ட எதிலும் முன்னேறுவதில்லை. – ஆனால் இவ்வாறு பேசுகிறவர்கள் அநியாயமாகப் பேசுகிறார்கள். முதலாவதாக, யாரும் எதிலும் முன்னேறவில்லை என்பது இருக்க முடியாது, மேலும் எல்லோரும் ஒரே நேரத்தில் எல்லாவற்றிலும் முன்னேறுவது சாத்தியமற்றது; ஆனால் இன்று ஒருவர், நாளை மற்றொருவர், தங்களைப் பற்றித் தங்கள் வேலையைத் தொடங்கித் தொடர்ந்து செய்கிறார்கள்; இரண்டாவதாக, படிக்கட்டுகளில் ஏறுவது போல, முதல் படியிலிருந்து கடைசிப் படிக்கு திடீரெனத் தாவிவிட முடியாது; மாறாக, ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் படியெடுத்து வைப்பதன் மூலம் நாம் மேலேறுகிறோம். அதுபோலவே, நற்பண்பைப் பின்தொடர்வதிலும், படிப்படியாக முன்னேறி அதன் உச்சியை அடைகிறோம். இந்த இரண்டு அம்சங்களிலும், கத்தோலிக்கக் கற்பித்தல் பெரும் பயனளிக்கிறது; அது வெற்றிக்கான ஆர்வத்தைத் தூண்டி நிலைநிறுத்துகிறது, அதற்கான வழிமுறைகளையும் நுட்பங்களையும் வழங்குகிறது, அதன் மூலம் உங்கள் நேர்மையான ஆன்மாக்கள் படிப்படியாக வலிமையிலிருந்து வலிமைக்கும், பூமியிலிருந்து விண்ணுலகிற்கும் உயர உதவுகிறது. மேலும், சிந்திக்க வேண்டிய மற்றொரு விஷயம் என்னவென்றால்: கடவுளின் மகிமைக்காக, இருக்க வேண்டியவை மற்றும் திருத்தப்பட வேண்டியவை பற்றி இவ்வளவு பேசப்பட்டும் கேட்கப்பட்டும், உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தும் எந்தவொரு வெளிப்படையான செயலும் இல்லையென்றால்; பிறகு, நம்மிடையே மௌனம் நிலவி, எது சரி என்பது சுட்டிக்காட்டப்படாமலும் அல்லது முறையாக விளக்கப்படாமலும் இருந்தால் என்ன நடக்கும், நாம் எவ்வளவு மோசமான நிலையில் இருப்போம்? நான், என் பங்கிற்கு, தந்தையர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டேன், வார்த்தைகள் செயல்களுக்கான பாதை என்று—நல்ல வார்த்தைகள் நல்ல செயல்களுக்கும், தீய வார்த்தைகள் தீய செயல்களுக்கும் இட்டுச் செல்லும். மேலும், இது உண்மை என்பதும் எனக்கு நன்கு தெரியும்—ஒரு சிறந்த வாழ்க்கை முறை பற்றிப் பேசுவது எப்போதும் ஒருவரைச் சிறந்த வழியை நோக்கிச் செலுத்துகிறது; என் பிள்ளைகளே, கடவுளால் உத்வேகிக்கப்பட்ட வேதவசனங்களை வாசிப்பதன் மூலமும், ஓரளவிற்கு என் எளிய போதனைகளைக் கேட்பதன் மூலமும், நீங்கள் அனைவரும் எழுந்து நின்று முன்னேறிச் செல்கிறீர்கள் என்பதற்கு நான் சாட்சியமளிக்கிறேன்: உற்சாகம் கொண்டவர்கள் தங்கள் உறக்கத்திலிருந்து விழித்துக் கொண்டு தங்களைத் திருத்திக் கொள்ள முற்படுகிறார்கள், அதே சமயம் ஏற்கனவே நன்றாகச் செயல்படுபவர்கள் மேலும் மேலும் பெரிய வெற்றிகளைப் பெறுவதற்குத் தூண்டப்படுகிறார்கள்.

22. இதில் தேவனுடைய கிருபையை நாங்கள் அறிக்கையிடுகிறோம், அவருடைய இரக்கத்தை மறைக்கிறோம். ஏனெனில், இதோ, எங்களுக்குச் சண்டைகள், அவதூறுகள், கண்டனங்கள், தகாத பேச்சுகள், கீழ்ப்படியாமை, இரகசியமாக உண்பது ஆகியவை ஏறக்குறைய இல்லை; அப்படியே அத்தகையவை நடந்தாலும் – நாம் தீயவற்றிற்கு ஆளாகக்கூடிய மாம்சத்தைக் கொண்டிருப்பதால் – பாவம் செய்பவர்கள் உடனடியாக அறிக்கை செய்து, மனந்திரும்பி, விதிக்கப்பட்ட தண்டனைகள் மூலம் தங்களைச் சீர்திருத்திக் கொள்கிறார்கள்; உணவிலிருந்து விலக்குதல், நோன்பு, நிற்கும் நிலை மற்றும் சிரவணங்கள், ஏற்பட்ட நோயின் குணப்படுத்துதலுக்கு எது பொருத்தமானதோ அதைப் பொறுத்து விதிக்கப்படுகின்றன. ஆகவே, இந்தக் போதனைகளிலிருந்து எந்தப் பயனும் இல்லை என்று யாரும் சொல்ல வேண்டாம். கிறிஸ்துவின் அருளாலும், என் தந்தையார் மற்றும் உங்களுடைய தந்தையாரின் வேண்டுதல்களின் பரிந்துரையாலும், நாம் உண்மையிலேயே அவற்றிலிருந்து பயனடைகிறோம், அவற்றின் மூலம் செழித்து வாழ்கிறோம்; மேலும், மேலே ஏறி, நற்பண்புகளின் மலையை நல்ல ஏற்றங்களுடன் ஏறுகிறோம், அறிவொளி பெற்று, பரிசுத்தமாக்கப்பட்டு, தெய்வத்துவம் பெற்று—இருப்பினும், இது பெரும் உழைப்பாலும் வியர்வையாலும் சாதிக்கப்படுகிறது. ஆகவே, நான் உங்களை மிகவும் வேண்டிக்கொண்டு, மன்றாடுகிறேன்: நமது நல்ல தீர்மானத்திலும் நல்ல மனநிலையிலும் உறுதியாக நடுவோம்; எல்லா சந்தேக மனப்பான்மையையும் அகற்றி, சோர்வு மனப்பான்மையை என்றென்றைக்குமாக விரட்டி அடிப்போம்; மேலும், நல்ல நம்பிக்கைகளாலும், எதிர்காலப் பலன்கள் மற்றும் நித்திய ஆசீர்வாதங்களுக்கான எதிர்பார்ப்பினாலும் நம்மை நாமே ஊக்கப்படுத்திக்கொள்வோம், – நமது நாசிகளில் மூச்சு இருக்கும்போதே, இந்த நிகழ்கால துக்கங்களையும் கஷ்டங்களையும் கடந்த பிறகு, மரணத்திற்குப் பின், நம்முடைய கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் பரலோக ராஜ்யத்தின் வாரிசுகளாகக் கருதப்படுவதற்கு நாம் தகுதியானவர்களாக இருக்கலாம்.

100. ஆளுவது கடினம்; ஆனால் கர்த்தருக்காகவும், நம்மக்காகவும்—குறுக்கு மரத்தில் மரணமடையும் வரை பாடுபட்டவருக்காக—நான் சகித்துக்கொள்கிறேன்; நீங்களும் சகித்துக்கொள்ள வேண்டும்

100. 1) ஆளுவது கடினம்; ஆனால் கர்த்தருக்காகவும், சிலுவையில் மரிக்கும் வரை நமக்காகப் பாடுபட்டவருக்காகவும் நான் பொறுமையுடன் சகித்துக்கொள்கிறேன்; நீங்களும் சகித்துக்கொள்ள வேண்டும். – 2) முன்னோர்கள் எப்படிப் பொறுமையுடன் சகித்தார்கள் என்பதை உங்கள் மனதில் சிந்தியுங்கள். 3) ஆகையால், நாம் அவர்களைப் பின்பற்றுவோம். [2, 23]

1. ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு நாளும் நம்மை வந்தடையும் துயரமான சோதனைகளை என் சரீரக் கண்களால் நான் பார்த்தால், நான் ஏற்கெனவே சோர்ந்துபோய், தலைமைப் பொறுப்பை வேறொருவருக்கு ஒப்படைத்திருப்பேன்; ஆனால், என் தாழ்மையான மனம் இதில் தேவனை நோக்குகிறது; அவருக்காகவே நீங்கள் இங்கு அழைக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள், மேலும் நான் என்னை உங்களுக்கு ஒப்புக்கொடுத்துள்ளேன். ஆகவே நான் கைவிடுவதில்லை, மனந்தளர்வதும் இல்லை. என் பிரியமானவர்களே, உங்கள் பொருட்டும், என் ஆண்டவர் மற்றும் எஜமானின் பொருட்டும், என் பிதாவின் மற்றும் உங்கள் ஜெபத்தின் மூலம் கர்த்தராகிய கிறிஸ்துவினால் பெலப்படுத்தப்பட்டு, எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொள்ள நான் தயாராக இருக்கிறேன். ஏனெனில், எல்லாவற்றையும் படைத்தவர், என் பொருட்டு, அவதாரத்தின் மர்மத்தின்படி, சோதனைக்குள்ளாகவும், நிந்திக்கப்படவும், அவமதிக்கப்படவும், ஏளனம் செய்யப்படவும், சிலுவையில் அறையப்படவும், ஈட்டியால் குத்தப்படவும், அடக்கம் செய்யப்படவும் இசைந்திருந்தால்; நான் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாதது எது? அல்லது, உங்களுடன் நாங்கள் மனமுவந்து மேற்கொள்ளாதது எது? துக்கங்கள், கஷ்டங்கள், காயங்கள், பற்றாக்குறைகள், ஏன் மரணமே நம்மேல் வந்தாலும் வரட்டும். ஏனெனில், நாம் நற்சண்டை செய்து, உறுதியாக நின்று, வீராப்புடன் எதிர்த்தால், நமது பரிசாக நித்திய ஆசீர்வாதங்களைப் பெறுவோம் என்ற அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை நமக்கு இருக்கும்போது, இவை அனைத்தும் என்ன பெரியவை? நமது பலவீனமான உடல் தள்ளாடத் தொடங்கும் போது, அதைத் திருப்திப்படுத்துவதன் மூலம், கோபத்தின் நாளிலும் கடவுளின் நீதியான நியாயத்தீர்ப்பின் வெளிப்பாட்டின் போதும் நமக்காகக் கோபத்தைச் சேகரித்துக் கொள்கிறோம் என்பதை நமக்கு நாமே நினைவூட்டி, உற்சாகமான தைரியத்துடன் எழுந்திருப்போம்.

2. ஓ, அந்தப் பழைய பரிசுத்த ஆத்துமாக்கள் இப்போது எங்கே! ஒரு காலத்தில் அவர்களைத் தூண்டிய உற்சாகம் இப்போது எப்படிச் சுருங்கிவிட்டது! அவர்களைப் பொறுத்தவரை, உடல்ரீதியான துன்பம் மகிழ்ச்சியாகவும் சந்தோஷமாகவும் இருந்தது; மகிமையும் பெருமையும் முழுமையான அவமானமாக இருந்தன. அவர்கள் கர்த்தருக்கான எரியும் அன்பினால் நிரப்பப்பட்டிருந்தனர்; தங்கள் சொந்த விருப்பத்தைச் செய்யாமல் இருப்பதற்காக, அதைச் செய்வதிலிருந்து முற்றிலும் விலகி நிற்கும் அடங்காத ஏக்கத்தால் அவர்கள் உந்தப்பட்டனர்; அவர்கள் ஆள விரும்பவில்லை, மாறாக வயதான காலத்திலும் கீழ்ப்படிந்து கட்டுப்பட்டிருக்க விரும்பினர். உணவின் இறுதிவரை பணிவுடன் நின்ற, அந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வயதான பெண் துறவி எங்கே? முப்பது ஆண்டுகளில் பல சோதனைகளால் சோதிக்கப்பட்ட, அந்தக் கீழ்ப்படிதலின் முத்து எங்கே? இவர் எங்கே, அவர் எங்கே? – இதோ, நட்சத்திரங்களின் ஒரு குழுவைப் போல, எல்லா வகையான நற்பண்புகளாலும் ஒளிவீசும் புனிதர்களின் முழுமையான புனிதக் கூட்டம், என் மனக்கண் முன் நிற்கிறது. – நாம் எண்ணத்தில் அவர்களின் புனித இல்லங்கள் வழியாகச் செல்வோம். இதோ பெரிய பகோமியஸின் அஸ்திவாரங்கள். – அங்கு நித்திய ஸ்மரணீயமான யோனா, மகிமையான பெட்ரோனியஸ், பரிசுத்தமாக்கப்பட்ட தியோடோர் ஆகியோரை நோக்குவோம். பின்னர் பெரிய தியோடோசியஸின் மடாலயத்திற்குச் செல்வோம், அங்கும் நித்தியமாக வாழும் பாசில், அற்புதமான ஏடியஸ், – மற்றும் இன்னின்னாரையும் காண்போம். இங்கிருந்து, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தியோக்டிஸ்ட்ஸ், மகான் யூத்திமியஸ் மற்றும் புனிதர் சாவ்வாஸ் ஆகியோரின் புனிதமான உழைப்பிடங்களுக்குச் செல்வோம்; சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், பழங்கால, இடைக்கால மற்றும் பிற்கால மடாலயங்களில் நடந்த அனைத்தையும் மனதளவில் ஆராய்வோம், மேலும் அவற்றுக்குள் ஒவ்வொருவரும் நற்பண்பு வாழ்க்கையை வாழ எவ்வாறு முயன்றார்கள் என்பதையும் காண்போம்.

3. அதேபோல, நாம் உண்மையான வாழ்வையும் ஒளியையும் காண விரும்பினால், நாம் அனைத்தையும் சகித்து, அனைத்தையும் பொறுத்து, 'எந்த விதத்திலும் இகழ்ச்சிக்கு இடமளிக்காமல், நமது ஊழியம் குறைபாடற்றதாக இருக்கும்படி' (2 கொரி. 6:3) நடக்க வேண்டும்; 'மேலும் இவை யாவற்றிற்கும் மேலாக, தீயவனின் கனன்று கொண்டிருக்கும் அம்புகளை அணைக்கக்கூடிய விசுவாச என்னும் கவசத்தை எடுத்துக்கொண்டு' (எபே. 6:16), தோற்கடிக்கப்படாதவர்களாய் நிலைத்திருந்து, நன்மனதுடன் ஒருவரையொருவர் சந்தோஷத்தில் பங்குபெற்று, கிறிஸ்துவின் ஒரே உடலாக, ஆவியானவரின் ஒரே சுவாசத்தால் ஒன்றிணைக்கப்பட்டு, மகிழ்ச்சியடைவதாக.

101. உழைப்பு, பற்றாக்குறைகள் மற்றும் துன்பங்கள் மூலம் நமது பாவங்களிலிருந்து தூய்மைப்படுத்தப்பட நாம் அழைக்கப்படுகிறோம்

101. உழைப்பு, பற்றாக்குறைகள் மற்றும் துன்பங்கள் மூலம் நமது பாவங்களிலிருந்து தூய்மைப்படுத்தப்பட நாம் அழைக்கப்படுகிறோம். இது கடினமானது; ஆனால் அதற்குப் பதிலாக, நித்திய ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கை உறுதியளிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆகையால், இத்தகைய அனைத்திலும் நாம் மகிழ்ச்சியடைவோம். [2, 24] நாம் அழைக்கப்பட்ட தவ வாழ்க்கையைப் பற்றி உங்களுக்குச் சுருக்கமாக நினைவூட்ட விரும்புகிறேன், அதன் மூலம் நமது கடந்த காலப் பாவங்களிலிருந்து நம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்கிறோம், அதற்காகவே நாம் தினமும் துன்புறுகிறோம். ஏனெனில், கர்த்தருடைய வார்த்தையின்படி நமது பாதை உண்மையிலேயே குறுகியதும் துயரமானதுமாகும்; ஆனால் அது நித்திய ஜீவனின் வாக்குறுதியைக் கொண்டிருப்பதால், நாம் மகிழ்ச்சியடைந்து, அதை வெற்றிகரமாகக் கடந்து செல்ல உழைக்க வேண்டும். நீதியான ஆர்வத்தில் ஒருவரையொருவர் மிஞ்சிப் போட்டியிட்டு, ஒரு பந்தயத் திடலில் ஓடுவது போல ஓடி, நமது எதிராளியை வென்று, நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் நீதியின் கிரீடத்தைப் பெறுவதற்காக. இந்தக் காரணத்திற்காக, பாரமானதை இலகுவாகவும், சாதகமற்றதை சாதகமாகவும், துயரமானதை மகிழ்ச்சியாகவும், பற்றாக்குறையுடன் கூடியதை லாபகரமாகவும், அவமானத்தை மரியாதையாகவும், நிந்தனையைப் புகழாகவும், அத்தியாவசியப் பொருட்களின் பற்றாக்குறையை மனநிறைவாகவும், குடிநீரை ஒயின் அருந்துவதாகவும், தாமதமாக உண்பதை முன்கூட்டியே உண்பதாகவும் கருதுவோம். இதில் தான் நமது வாழ்வின் வீரமரணத் தன்மை உள்ளது, மேலும் இதன் மீதே எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களுக்கான நமது எதிர்பார்ப்பும் நம்பிக்கையும் நிறுவப்பட்டுள்ளன. நமது வாழ்க்கை துக்கத்தைத் தந்து இதயத்தை வருத்தப்படுத்தும் என்பதைக் கண்டு, நாம் அழவோ மனந்தளரவோ வேண்டாம் என்று நான் உங்களை வேண்டுகிறேன்; மாறாக—அது நமக்காக மகத்துவ நிலையை, பரலோக ராஜ்யத்தை மற்றும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட நித்தியத்துவத்தைச் சேமித்து வைத்துள்ளது என்பதைக் கண்டு, – அதை மிகுந்த உற்சாகத்துடன் தழுவிக்கொள்வோம், அதில் தொடர்ந்து புத்துணர்ச்சி பெறுவோம்; உழைப்புக்கு உழைப்பைச் சேர்த்து, சாதனைகளுக்குச் சாதனைகளைச் சேர்த்து, விடாமுயற்சிக்கு விடாமுயற்சியைச் சேர்த்து, கீழ்ப்படிதலுக்குக் கீழ்ப்படிதலைச் சேர்த்து, நமது விருப்பத்தை அடக்குவதற்கு நமது விருப்பத்தை அடக்குவதைச் சேர்த்து, ஜெபங்களுக்கு ஜெபங்களைச் சேர்த்து, ஜெபக்கூட்டங்களுக்கு ஜெபக்கூட்டங்களைச் சேர்த்து, தேவனைத் தியானிப்பதை தேவனைத் தியானிப்பதற்கும், கண்ணீரைக் கண்ணீருக்கும், அன்பை அன்பிற்கும் ஈடாகச் செலுத்துகிறீர்கள். இத்தகையது நமது வாழ்க்கை; இது நிலையற்ற உலகத்திலிருந்து வேறுபட்டு, அதற்கு மேலானதும், மாம்சத்தால் ஆளப்பட்டு நிகழ்காலத்தை விரும்புகிற உலக ஞானிகளுக்குச் சற்றே விசித்திரமாகவும் அந்நியமாகவும் இருக்கிறது. இப்படிப்பட்டவர்களே நீங்கள், உலகத்தையும் அதில் உள்ள அனைத்தையும் - பெற்றோர், சகோதரர்கள், பிள்ளைகள் மற்றும் உலகியல் சார்ந்த அனைத்தையும் - துறந்து, ஆண்டவர் மீதான அன்புக்காகக் கஷ்டங்களைத் தாங்கவும், துன்பப்படவும், நிந்திக்கப்படவும், சித்திரவதை செய்யப்படவும், மரணத்திற்குள்ளாகவும் எப்போதும் தயாராக இருக்கிறீர்கள். இந்தக் காரணத்திற்காக, பரலோகத்தில் உங்களுக்கு ஒரு பெரிய பரிசு சேமித்து வைக்கப்பட்டுள்ளது: நீங்கள் இந்த உலகத்திலிருந்து கடவுளிடம் மாற்றப்படுவீர்கள், மேலும், இந்தத் தற்கால வாழ்க்கையைப் பின்னால் விட்டு, நித்திய ஜீவனுக்குள் பிரவேசிப்பீர்கள், நீங்கள் இறுதிவரை உண்மையுள்ள கீழ்ப்படிதலைத் தொடர்ந்து வெளிப்படுத்தினால்.

102. சமூகத்தின் வாழ்க்கைக்கான உங்கள் நேர்மையான மற்றும் வெற்றிகரமான அர்ப்பணிப்பிற்காக நான் உங்களுக்கு ஆசீர்வாதம் அளிக்கிறேன்

102. 1) சமூக வாழ்க்கையின் முயற்சிகளில் நீங்கள் காட்டிய உண்மையான மற்றும் வெற்றிகரமான அர்ப்பணிப்புக்காக நான் உங்களுக்கு ஆசீர்வாதம் செய்கிறேன். – 2) எல்லா இடங்களிலும் இதுபோன்ற பலர் உள்ளனர் என்று கூறுபவர்களை நம்பாதீர்கள். – 3) நமது எண்ணங்களின் வெளிப்பாடே நமது முதன்மையான ஆயுதம். – 4) இது நமது அனைத்து துறவு முயற்சிகளையும் வளப்படுத்துகிறது. [2, 25]

4. இந்தத் தலைமுறையிலும், இந்த நாட்களிலும், நீங்கள் ஆண்டவரைத் தீவிரமாகத் தேடுகிறீர்கள், உங்கள் இருதயத்தைக் கவனித்துக் கொள்கிறீர்கள், உங்கள் ஆவி தேவனோடு இருக்கிறது என்று விசுவாசிக்கிறீர்கள் என்பதால், நான் உங்களை ஆசீர்வதிக்கிறேன்; உலகை உண்மையாகவே துறந்து, அதிலிருந்து உங்களைப் பிரித்துக்கொண்டதாக வெறுமனே பாசாங்கு செய்யாமல், உண்மையாகவே நீங்கள் அழைக்கப்பட்டபடியே இருப்பதற்காக உங்கள் வாழ்க்கையை நேர்மையாகவும் பாசாங்கில்லாமலும் வாழ்வதற்காக நான் உங்களைப் பாராட்டுகிறேன்; ஏனெனில் நீங்கள் உண்மையாகவே எல்லாப் பொருட்களிலிருந்தும் உங்களைப் பிரித்துக்கொண்டு, உங்கள் அழகான வாசஸ்தலத்தில் ஒரே தேவனோடு வசித்து, அவரை மட்டுமே சேவிக்கிறீர்கள். அதனால் உங்கள் கூட்டு வாழ்க்கை முறை, அதில் உங்களிடையே எதுவும் யாருடைய தனிப்பட்ட சொத்து என்றும் அழைக்கப்படுவதில்லை; அதனால் உங்கள் பெற்றோர் மற்றும் மாம்சத்தின் உறவினர்களிடமிருந்து உங்கள் மாற்ற முடியாத பிரிவு; அதனால் உங்கள் இருதயங்களின் இரகசிய விருப்பங்கள் மூலம் எனக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்ட என் தாழ்மையின் மீதான உண்மையான விசுவாசம்; அதனால் சிறையில் நீங்கள் காட்டும் பரந்த மனப்பான்மையும், வறுமையில் உங்கள் திருப்தியும், உடல் தேவைகள் பறிபோன நிலையிலும் நீங்கள் காணும் ஆறுதலும் மகிழ்ச்சியும்; இன்னும் என்ன சொல்ல? – அதனால் உங்கள் வாழ்வின் மகிமையும், நீங்கள் அனைவரின் நாவிலும் பேசப்படுவதும் விளங்குகிறது.

5. நான் உங்களைப் புகழ்வதற்காக இதைச் சொல்லவில்லை, ஆனால் நீங்கள் உறுதியுடனும் வலிமையுடனும் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதற்காக இதை உங்களுக்கு நினைவூட்டுகிறேன், மேலும், அத்தகைய உயரத்திலிருந்து கீழே விழாமலும், உங்கள் மன உறுதி என்ற நல்ல தீர்மானத்தில் பலவீனமடையாமலும் இருக்க மிகவும் எச்சரிக்கையாக இருங்கள்; உங்கள் துறவறப் போராட்டங்களைக் கைவிடாமலும், சீரற்ற sofisms (தர்க்கவாதங்கள்) மற்றும் மனிதர்களின் முணுமுணுப்புகளால் வழிதவறாமலும் இருங்கள்; ஏனெனில், இங்கும் எல்லா இடங்களிலும், தேவனைப் பயந்து, நம்மை விடச் சிறப்பாக அவருக்கு ஊழியம் செய்பவர்கள் பலர் இருக்கிறார்கள் என்று அவர்கள் வற்புறுத்திச் சொல்கிறார்கள். 'இவைதான் சோதனைகள்' – எதற்காக? உங்கள் திறமைகள் வெளிப்பட வேண்டும் என்பதற்காகவே (1 கொரி. 11:19). ஆகையால், உங்கள் மன உறுதியின் நல்ல தீர்மானத்தை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டு, நல்ல செயல்களின் மூலம் அதை வெளிப்படுத்தி, கர்த்தரை நேசிப்பதைப் புறக்கணிக்காதீர்கள், மேலும் நமது இரட்சிப்புக்குத் தேவையானதைத் தேடுங்கள்; ஏனெனில், நம்மிடத்தில் மறைந்திருக்கிறவைகள் அநேகம், எப்படித் தடுமாறுகிறோம் என்பதை உணராமலேயே, அல்லது அதை உணராமலேயே நாம் தடுமாறுகிறோம். தாவீதின் வார்த்தைகள் நமக்கு உறுதியளிக்கின்றன: 'தனது தவறுகளை உணர்ந்துகொள்ளக்கூடியவன் யார்?' (சங். 18:13).

6. ஆகையால், உங்கள் எண்ணங்களின் வெளிப்பாட்டை விட இரட்சிப்புக்கு அதிகப் பயனுள்ள மருந்து வேறு எதுவும் இல்லை என்பதை நீங்கள் அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்; இதை நீங்களே அனுபவிக்கிறீர்கள். – அப்படியானால், கர்த்தர் இந்தப் பரிசை உங்கள் மீது பொழிந்திருக்கும்போதும், அத்தகைய ஒரு தீர்வு உங்கள் கைக்கு எட்டும் தூரத்தில் இருக்கும்போதும், உங்களில் சிலர் ஏன் அறிக்கையிடலையும் வெளிப்படுத்தலையும் நாடுவதில் தாமதித்து, சொல்லப்படாத எண்ணங்களால் புழுக்களால் நிறைந்தது போலக் கொண்டுசெல்லப்பட்டு, மௌனத்தால் உங்களை நீங்களே மூழ்கடித்துக் கொள்கிறீர்கள்? நீங்கள் யாராக இருந்தாலும், நான் உங்கள் மீது இரக்கப்படுகிறேன், உங்கள் பலவீனத்தைக் கண்டு வருந்துகிறேன். குணமடையவும், அறிவூட்டப்படவும், உற்சாகப்படுத்தப்படவும் வேண்டிய வழிமுறைகள் உங்களிடம் இருக்கும்போது, ஏன் நீங்கள் அதற்கு நேர்மாறானதை உங்கள் மீது சுமந்துகொள்கிறீர்கள்? கடவுள் அனைத்தையும் காண்கிறார்; ஏனெனில், 'அவரிடத்தில் மறைந்திருக்கும் எந்தப் படைப்பும் இல்லை; ஆனால் எல்லாப் படைப்புகளும் அவருடைய பார்வைக்கு முன்பாகத் திறந்தும் வெளிப்பட்டும் இருக்கின்றன' (எபி. 4:13). – மேலும், நான் உங்களை வெளிப்படுத்த வேண்டும்; ஏனெனில், என் பிள்ளைகளின் நேர்மையை நான் அறிந்துகொள்வதற்காகவும், அவர்களும் என்னை அறிந்துகொள்வதற்காகவும் அது எனக்குத் தேவை.

7. மேலும், இதுவே உண்மையான ஆன்மீக உறவு: கள்ளங்கபடமற்ற கீழ்ப்படிதல், கவலையற்ற பயணம், இனிமையான ஜெபம், இடைவிடாத முன்னேற்றம் மற்றும் பரிபூரணம் நோக்கிய ஏற்றம். கண்களிலிருந்து பெருகும் மனந்திரும்புதலின் கண்ணீர் நன்மை பயக்கும்; தூய ஜெபம் நன்மை பயக்கும், பகலிலோ இரவிலோ; துன்பங்களில் பொறுமை நல்லது; கைவேலையைத் தொடர்வதும் நல்லது; வாசிப்புகளைக் கவனமாகக் கேட்பதும் நல்லது; பேசத் துடிப்பது அல்ல, சிரிப்பின்றி உரையாடுவதும் நல்லது; அளவான சுயக்கட்டுப்பாடு நல்லது; மரணத்தையும், புனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் நினைவுகூர்வதும், தங்களால் முடிந்தவரை அவர்களைப் பின்பற்றுவதும் நல்லது; உணர்ச்சிப்பூர்வமான துணிச்சலைத் தவிர்த்து, தெய்வீகத் தாழ்மையுடன் இருப்பதும் நல்லது; ஆனால் இவை அனைத்திலும் மேலானது இரக்கமற்ற சுயபரிசோதனையும், தன் எண்ணங்களை அறிக்கையிடுவதும் ஆகும். – 'எல்லாவற்றையும் சோதித்துப் பாருங்கள்; நன்மையானதைப் பிடித்துக் கொள்ளுங்கள்' (1 தெச. 5:21).

103. அந்த உலகில் உள்ள எண்ணங்களும் உணர்வுகளும், வார்த்தைகளும் செயல்களும் நமது உலகத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டவை: நாம் சொர்க்கத்தில் இருப்பது போல இதையெல்லாம் அனுபவிக்கிறோம்

103. 1) உலகில் உள்ள எண்ணங்கள், உணர்வுகள், வார்த்தைகள் மற்றும் செயல்கள் நம்மிடம் உள்ளவற்றிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டவை: நாம் இவையனைத்தையும் சொர்க்கத்தில் இருப்பது போலக் கருதுகிறோம். – 2) நம்மிடம் உள்ளவற்றைக் கொடுத்தவர் கடவுளே; உள்ளேயும் வெளியேயும், உலகில் உள்ளவற்றிலிருந்து எல்லாம் வேறுபட்டவை. – 3) இருப்பினும், பொது மக்களை விட மோசமானவர்களாக மாறிவிடாமல் கவனமாக இருப்போம். [2, 26]

8. இந்தப் புனித அழைப்பிற்காக நம் தாயின் கருப்பையிலிருந்து நம்மைத் தேர்ந்தெடுத்த தேவனுக்கு மகிமை உண்டாவதாக! துறவற வாழ்க்கையின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மற்றும் அற்புதமான பாதைக்கு நம்மை அழைத்த ஆண்டவருக்கு நன்றி உண்டாவதாக! – நமக்கு – இதைச் சொல்வது துணிச்சலாகத் தோன்றினாலும், அது உண்மையிலிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லை – உலகில் உள்ளவர்களை விட, பரலோக ராஜ்யத்தின் இரகசியங்களைப் புரிந்துகொள்ள உண்மையாகவே அருள் செய்யப்பட்டுள்ளது; அவர்களில் பலர், காண்பவர்களாக இருந்தாலும், விஷயங்கள் உண்மையில் எப்படி இருக்கின்றன என்பதைக் காண்பதில்லை. ஏனெனில், அவர்களுடைய எண்ணங்களும் ஏக்கங்களும் என்னவென்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்: அவர்கள் செல்வத்தையும் நிலையற்ற மகிமையையும் போற்றுகிறார்கள்; இன்பங்களிலும் சுகபோகங்களிலும் மகிழ்ச்சி அடைகிறார்கள்; நறுமணத் தைலங்கள், மென்மையான ஆடைகள், விலைமதிப்பற்ற கற்கள், அழகான இல்லங்கள், தோட்டங்கள், சோலைகள் மற்றும் எல்லா விதமான வீண் பெருமைகளாலும் மயங்கிப் போகிறார்கள்; அவர்கள் சிரித்து, நடனமாடி, அறுப்புக்காக வளர்க்கப்படும் மிருகங்களைப் போல கொழுத்து, பேசுவதற்கு விரும்பத்தகாத பல காரியங்களைச் செய்கிறார்கள்; அதுபோலவே, இதினின்று எழும் விளைவுகளைப் பற்றிப் பேசுவதும் நல்லதல்ல – அந்த விளைவுகள் நல்லதல்ல, ஆனாலும் அவர்களால் புகழப்படுகின்றன. அவர்கள் புகழ்பவை, பெருமைப்படுபவை, மகிழ்ச்சியடைபவை இவைதான்! – ஆனால், 'தனது இச்சைகள் மற்றும் விருப்பங்களுடன் மாம்சத்தைக் சிலுவையில் அறைந்த' (கலா. 5:24)வர்களின் பார்வையில் இவை அனைத்தும் அற்பமானவை மற்றும் இகழ்ச்சிக்குரியவை; – பரிசுத்த அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல, கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவுக்குள் நீங்களே அப்படிப்பட்டவர்கள், மாம்சத்தைக் சிலுவையில் அறைந்தவர்கள். நமக்கு வேறுபட்ட ஏக்கமும், மற்ற பொருட்களின்பால் வேறுபட்ட நாட்டமும் உண்டு. ஆனந்தப் பரதீசத்தில் நாம் இருந்த, ஆனால் அதிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட அந்த நல்வாழ்வு நிலையை நாம் தேடுகிறோம், அதற்காகப் பாடுபடுகிறோம்: இந்த நோக்கத்திற்காக, நாம் கவர்ச்சியான உலகத்தை விட்டு விலகி, கடவுளிடம் வந்து, இந்த வாழ்வின் இருளைத் தள்ளிவிட்டு ஆவியினுடைய ஒளியை அணிந்துகொண்டு, எல்லாவற்றையும் துறந்து, எல்லாவற்றிற்கும் மேலானவர்களாகிறோம்.

9. ஓ, என்னவொரு அற்புதமான மற்றும் மேலான அழைப்பு! நம்மை மாம்சத்தினின்றும் இரத்தத்தினின்றும், நம் பெற்றோர், உறவினர்கள், தாயகம், இந்த வாழ்வின் பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் உலகியல் சார்ந்த அனைத்திலிருந்தும் பிரித்தவர் யார்? துறவிகளுக்கும் ஆன்மீகத் தந்தையர்களுக்கும் அடிமைகளாக நம்மை ஒப்புக்கொடுக்கவும், விரதம், இரவுக் கண்விழிப்பு மற்றும் வெறும் தரையில் உறங்குதல் போன்ற துறவுச் செயல்களை மேற்கொள்ளவும் நம்மை யார் சம்மதிக்கச் செய்தது? கவலையற்ற மற்றும் மோகம் இல்லாத நிலையில் பொருட்களைப் பார்க்கவும், தங்கத்தை மதிக்காமல் இருக்கவும் நம்மை யார் அறிவூட்டியது, வெள்ளி, அழகு, உலகப் பந்தா, அல்லது அரச கிரீடம் மற்றும் ஊதா நிற ஆடைகளையே கூட; மாறாக, இந்தத் தையல் மற்றும் ஒட்டுப்போட்ட ஆடைகளை அணிவதை மிகவும் கௌரவமானதாகவும் பெரியதாகவும் கருதி, பளபளப்பான ஆடைகளைக் காட்டிலும் அவற்றில் பெருமை கொள்ளும்படி எங்களுக்கு யார் அறிவூட்டினார்? தூய்மையின் மூலம் தூய்மையாகவும், சீர்கெடாமலும், தேவதூதர்களைப் போல அனைத்துப் பௌதீக மற்றும் இவ்வுலகியல் விஷயங்களிலிருந்து தப்பித்து, உயர்ந்த வாழ்க்கை முறையுடன் நம்மை இணைத்துக் கொள்ளும் வலிமையை நமக்குக் கொடுத்தவர் யார்? இவையே எங்கள் புகழ்கள்! தேவனை நேசித்து, எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களுக்காக ஏங்கிய நமக்கு, கடவுள் இவற்றை அருளியுள்ளார் – நெருங்க முடியாத ஒளி, நித்திய மகிமை, சொல்லொணாந்த இன்பம், இடைவிடாத மகிழ்ச்சி, நித்தியதானம், பரலோக ராஜ்ஜியம், வற்றாத செல்வம், மற்றும் தூதர்கள் மற்றும் பிதாமார்கள் மூலம் பேசப்பட்ட வாக்குறுதிகள் அனைத்தும்.

10. இது அப்படிப்பட்டதாகையால், நாம் விழித்திருந்து கவனமாக இருப்போம், நாம் எதிர்மாறானதற்குத் திரும்பி, அதன் விளைவாக உலக வழக்கின்படி வாழும் மற்றவர்களை விடப் பின்தங்கிவிடாமல் இருப்பதற்காக. ஆகையால், நாம் நம்மைத் திரும்பத் திரும்பத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்வோம், மேலும் மீண்டும் மீண்டும் கற்புநெறியில் நம்மை உறுதிப்படுத்திக் கொள்வோம் – மேலும், சாத்தானுக்குச் சிறிதளவும் வாய்ப்புக் கொடுக்காமல், மனம் மற்றும் இதயத்துடன் கவனமாக இருப்போம். ஒரு வார்த்தை மற்றொரு வார்த்தையால் தூண்டப்படுகிறது, ஒரு பார்வை மற்றொரு பார்வையால் ஈர்க்கப்படுகிறது, ஒரு அலட்சியம் மற்றொரு அலட்சியத்தால் ஊக்குவிக்கப்படுகிறது; மேலும், படிப்படியாக, நாம் இதற்குப் பழகி, அதனுடன் சௌகரியமாக உணரத் தொடங்கும் போது, நாம் நள்ளிரவுக் காகங்களைப் போன்ற நிலையில் நம்மைக் காண்கிறோம், மேலும் பாவ மரணத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்கிறோம். அவ்வாறு ஆகக்கூடாது, என் பிள்ளைகளே, அவ்வாறு ஆகக்கூடாது; நான் உங்களை மன்றாடுகிறேன். ஒருவருக்கொருவர் எச்சரிக்கையாக இருங்கள், ஏனெனில் வாழ்வும் சாவும் உங்கள் அண்டை வீட்டாரிடம் இருக்கின்றன. சிறிதளவு கவனக்குறைவும், எச்சரிக்கையற்ற அலட்சியமும் ஒருவரைப் பாவத்தின் பாதாளத்தில் தள்ளுகிறது. இளையோரே மற்றும் முதியோரே, முன்னணியில் இருப்பவர்களே மற்றும் பின்தொடர்பவர்களே, அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களே மற்றும் அதிகாரத்திற்கு உட்பட்டவர்களே, கவனமாக இருங்கள், எச்சரிக்கையாக இருங்கள். மேலே நாம் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டிருந்தோம்; இங்கே நாம் அவமதிக்கப்படுகிறோம்; மேலே நாம் தேவதூதர்களைப் போல வாழ்கிறோம் என்று காட்டப்பட்டோம் , இங்கே நாம் சாத்தானுக்கு ஒப்பிடப்படுகிறோம். ஒருவனைப் பற்றி, அவன் பிறவாதிருந்ததே அவனுக்கு நலமாயிருந்திருக்கும் என்று கூறப்பட்டது (மத். 26:24). இவனையும் பற்றி அவ்வாறே கூறலாம். – ஆனால் இது போதும். – மேலும் நான் இந்த விஷயங்களை உங்களைத் துக்கப்படுத்த அல்ல, மாறாக வரவிருக்கும் பாவத்தின் வாளை முன்கூட்டியே எச்சரிப்பதன் மூலம் அதைத் தடுப்பதற்காகவே சொன்னேன்.

104. பேசுவது என் கடமை, கேட்பது உங்கள் கடமை

104. 1) பேசுவது என் கடமை, கேட்பது உங்கள் கடமை. – 2) உங்கள் உதடுகளால் என்னைக் கனப்படுத்துகிறீர்கள், ஆனாலும் உங்கள் இதயங்கள் அதிலிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ளன: எங்கள் நிதி நெருக்கடிகளைப் பற்றி நான் உங்களுக்குச் சொல்லியபோது மற்றும் அவற்றின் காரணங்களை விளக்கியபோது, நீங்கள் எங்கள் சூழ்நிலையை ஏற்றுக்கொண்டீர்கள்; ஆனால் பின்னர் நீங்கள் முணுமுணுக்கத் தொடங்கினீர்கள், குறிப்பாக ஏன் இவ்வளவு பேர் சேர்க்கப்படுகிறார்கள் என்பது பற்றி. – 3) இதையே நான் உங்களுக்கு விளக்குவேன்: கடவுளே நமக்கு அளிப்பவர், அவர் நமக்கு உதவுவார். – 4) முணுமுணுக்காதீர்கள்: இல்லையெனில், பாலைவனத்தில் முணுமுணுத்த இஸ்ரவேலர் போல, அதன் காரணமாக வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்ட நிலத்திற்குள் நுழையாதது போல, நீங்களும் கடவுளின் இராச்சியத்திற்குள் நுழைய மாட்டீர்கள். – 5) நம் முன்னோர்களுக்கு இது போன்றது எப்போதாவது நடந்திருக்கிறதா? மாறாக, அவர்கள் அனைவரும் கஷ்டங்களைத் தாங்கிக்கொண்டனர், ஆனாலும் மற்றவர்களுக்குத் தேவையானதை அவர்கள் மறுக்கவில்லை. – 6) உங்களைப் பற்றி உங்களுக்கே தெரியாதா? நீங்கள் இங்கே ஒன்றும் இல்லாமல் வந்தீர்கள், ஆனாலும் இங்கே ஆதரிக்கப்பட்டீர்கள்: அப்படியானால், இப்போது ஏன் மற்றவர்களுக்கு இரக்கம் காட்ட விரும்பவில்லை? பசியில் வாடும் நாய்கள் துரத்தப்படுவதில்லை, ஆனால் கிறிஸ்துக்காக மரித்தவர்களை நீங்கள் துரத்த விரும்புகிறீர்கள். – 7) நீங்கள் அனைவரும் என்னுடன் துன்பப்பட உறுதியளிக்கவில்லையா; இப்போது என்ன? அல்லது துன்பம் என்பது நம் பங்கு என்பதை நீங்கள் மறந்துவிட்டீர்களா? – 8) மனந்திரும்புங்கள்; என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் மாறமாட்டேன்; மேலும், நீங்களும் இந்த விஷயங்களில் பங்காளிகள்: ஏனெனில் நாம் ஒன்றாக இருக்கிறோம். – 9) தேவனுடைய அநேகத் தேவைகளிலிருந்து அவர் நம்மை எத்தனை முறை விடுவித்திருக்கிறார் என்பதை நினைவுகூருங்கள்: அப்படியானால், கட்டளைகளின்படி செயல்படுவதற்கு நாம் ஏன் பயப்பட வேண்டும்? [2:30]

11. என் பணியும் என் இடைவிடாத முயற்சியும், எப்போதும் உங்களுக்கு வார்த்தையைக் கொண்டுவருவதும், எது சரியானது என்பதை உங்களுக்கு நினைவூட்டுவதும், உங்கள் தெய்வீக வாழ்க்கை முறையில் விடாமுயற்சியுடன் இருக்க உங்களை ஊக்குவிப்பதும் ஆகும். ஏனெனில், பேசாத ஒரு மந்தையின் மேய்ப்பர்கள், தேவைப்பட்டால், உறக்கமில்லாத விழிப்புணர்வின் உழைப்பையும், தங்களுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட ஆடுகளின் பராமரிப்பையும் ஏற்றுக்கொண்டு, அவற்றை மேய்ச்சலுக்கு அழைத்துச் சென்று, அங்கே வழிநடத்துகிறார்கள்: அப்படியானால், கிறிஸ்துவின் ஆடுகளாகிய உங்கள் மீது தகுதியற்ற முறையில் அதிகாரத்தைப் பெற்ற ஒரு பாவியாகிய நான், உங்கள் ஆன்மாக்களின் மீது ஒரு விழிப்புடன் கண்வைத்திருப்பதற்கும், வார்த்தையை அறிவிப்பின் மூலம், ஒரு புல்லாங்குழல் போல, உங்களுக்கு உரைப்பதற்கும் தேவை எவ்வளவு பெரியது! எது சரியானது மற்றும் பயனுள்ளது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டி, எது தவறானது மற்றும் தீங்கு விளைவிப்பது என்பதைப் பற்றி எச்சரிப்பதற்கும். ஆனால் அத்தகைய கடமை எனக்குள்ளதால், நீங்களும் என் வார்த்தைகளை இலகுவாகக் கருதாமல், என் மேய்ப்புப் பணியாளர் குரலைக் கவனமாகக் கேட்பது அவசியம். 'என் ஆடுகள்,' என்கிறார் ஆண்டவர், 'என் குரலைக் கேட்கின்றன, அவை என்னைப் பின்தொடர்கின்றன. அவை அந்நியனைப் பின்தொடராமல், அவனை விட்டு ஓடிவிடும், ஏனெனில் அவை அந்நியனுடைய குரலை அறிந்திருக்கவில்லை' (யோவான் 10:27, 5). இது எனக்கும் உங்களுக்கும் பொருந்தும்.

12. ஆனால், நான் ஏன் உங்களுக்கு இந்த முன்னுரையை வழங்கினேன்? – நான் இதைத் தொடக்கத்திலேயே சொல்லிவிடுகிறேன் – இந்த வார்த்தைகள் உங்கள் மீது பாரமாக விழாமல் இருப்பதற்காக – உங்களில் சிலர் உங்கள் உதடுகளால் என்னைக் கனப்படுத்துகிறீர்கள், ஆனால் உங்கள் இதயங்கள் என்னிடமிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ளன. இப்போது நான் விளக்குகிறேன் – ஏன்? – கடந்த ஆண்டுகளில் ஏற்பட்ட குறைந்த விளைச்சல், உலகின் ஆழத்திலிருந்து இரட்சிப்பிற்காக எங்கள் மடாலயத்தின் புகலிடத்திற்கு கடவுளால் அனுப்பப்பட்ட மக்களின் வருகை, மற்றும் நாங்கள் இந்த அரச நகரத்தில் அமைந்துள்ளதால் விருந்தினர் இல்லங்கள் மற்றும் பிற தங்குமிடங்களின் அதிகரிப்பு ஆகியவற்றின் காரணமாக, எங்கள் பௌதீகத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதில் நாங்கள் சிரமங்களை எதிர்கொண்டுள்ளோம். இதை நான் அனைவருக்கும் தெரியப்படுத்தியுள்ளேன், மேலும், தற்போதைய ஆண்டிற்கான நமது தேவைகளை எவ்வாறு பூர்த்தி செய்வது என்பது குறித்து நான் கொண்டிருக்கும் ஆழ்ந்த துக்கத்தையும் பெரும் கவலையையும் வெளிப்படுத்தி, நமது கைவினைப் பொருட்களை அதிகரிக்க ஆர்வத்துடன் உத்வேகம் கொள்ளுமாறு உங்களைக் கேட்டுக்கொண்டு, வேண்டிக்கொண்டுள்ளேன், நம்மிடையே வழக்கமாக உள்ளதை விட மேலாக இருக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டேன். மேலும், பரலோக ராஜ்யத்தைத் தேடும் நமக்கு, துன்பமும் சோதனையும் நிறைந்த குறுகிய பாதையில் எல்லா வகையிலும் சகித்து வாழ்வது முற்றிலும் பொருத்தமானது என்றும் அவர்களுக்கு நினைவூட்டினேன், பசி மற்றும் தாகம், உழைப்பும் வியர்வை, நிர்வாணமும் வறுமையும், மற்றும் அது போன்ற பிற விஷயங்கள்; மேலும் கடவுள் தம் மீதான நமது அன்பின் ஆழத்தையும், அவருக்காக ஏற்படும் துன்பங்களை நாம் மனமுவந்து சகித்துக்கொள்வோமா என்பதையும் சோதிக்க, அடிக்கடி நம்மை சிறிய சோதனைகளுக்கு உள்ளாக்குகிறார் என்றும் குறிப்பிட்டேன். – அப்போது நீங்கள் உங்களைத் தகுதியானவர்களாக நிரூபித்து, என் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்ப வாழ்ந்தீர்கள். ஆனால் உனக்கு உண்மையாகக் கடவுளை நோக்கிய இதயம் இல்லாததினாலும், அப்போது உன் உதடுகளால் மட்டும் அவருக்கு நன்றி சொன்னதினாலும், நடந்தவற்றால் பாரம் ஏறி, விரைவில் முணுமுணுத்து, கலகம் செய்தாய்—ஒரு மோசேக்கு எதிராக அல்ல, பாவியாகிய எனக்கு எதிராக—இப்படிச் சொல்லி: 'அவர் அவர்களுக்கு உணவளிக்க முடியாதபோது ஏன் இவ்வளவு பேரைச் சேர்க்கிறார்? இதற்கு என்ன அவசியம்?' மேலும், இத்தகைய பெருங்கூட்டத்தைச் சேர்க்கும்படி அவரை யார் கட்டாயப்படுத்துகிறது?

13. இந்த வார்த்தைகளைத்தான் நான் உரக்கக் கூறி, தேவனுடைய சத்தியத்தை அறிவிக்க வேண்டும், மேலும் அத்தகைய மக்கள் மீது வரவிருக்கும் தேவனுடைய வாளைச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டும், அப்பொழுதுதான் அவர்களுடைய அழிவின் இரத்தம் என் பாவமயமான கைகளில் சுமத்தப்படாமல் இருக்கும். – எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர்கள், என் உண்மையான குமாரர்களாக இல்லாதது போல, என்னுடன் ஒருமித்து, 'நாம் ஏன் அவர்களை ஏற்றுக்கொள்கிறோம்?' என்று பேசவில்லை. ஆனால், அந்நியரும் பொல்லாத பிள்ளைகளுமான அவர்கள், 'அவர் ஏன் அவர்களை ஏற்றுக்கொள்கிறார்?' என்று கூறி, அதன் மூலம் என்னுடன் ஐக்கியப்படுவதிலிருந்து தங்களைத் தாங்களே விலக்கிக் கொண்டார்கள். மேலும், அவர்கள் இவ்வாறு பேசினாலும், அவர்கள் குற்றவாளிகள் மற்றும் கண்டனத்திற்குரியவர்கள். ஏனெனில், சங்கீதங்களில் பாடப்பட்டபடி, 'அவர்கள் தேவனைப் பழித்து, "தேவன் உண்மையிலேயே இவர்களுக்கு உணவை ஆயத்தப்படுத்த முடியுமா?" என்று கூறினார்கள்.' (சங். 77: 19-20)—அத்தகைய ஒரு கூட்டத்திற்கு? நான் உணவளிப்பவன், அல்லது கனிகொடுப்பவன், அல்லது களஞ்சியங்களை நிரப்புவவன் அல்லவா? மேலும், வருகிறவர்களை வரவேற்று சகோதரத்துவத்தை பெருக்குபவர்களை நான் என் சொந்த விருப்பத்தின்படியும் என் அதிகாரத்தின்படியும் ஏற்றுக்கொள்கிறேனா? – உலகத்திற்கு உணவளிப்பவர் இறைவனும் கடவுளுமான அவரே அல்லவா, 'தனது கையைத் திறந்து, உயிருள்ள அனைத்தையும் தனது நன்மையால் திருப்திப்படுத்துகிறார்?' (சங். 144:16). 'முதலில் தேவனுடைய ராஜ்யத்தையும் அவருடைய நீதியையும் தேடுங்கள், , இவை அனைத்தும் உங்களுக்குக் கூடுதலாகக் கொடுக்கப்படும்' என்று சொல்வதும் அவரே அல்லவா? (மத். 6:33). 'வானத்தில் பறக்கும் பறவைகளைப் பாருங்கள்: அவை விதைப்பதோ அறுப்பதோ களஞ்சியங்களில் சேர்ப்பதோ இல்லை, ஆனாலும் உங்கள் பரலோகப் பிதா அவற்றுக்கு உணவளிக்கிறார்; நம்பிக்கை அற்றவர்களாகிய உங்களை அவர் எவ்வளவு அதிகமாகக் கவனித்துக் கொள்வார்?' (மத். 6:26; லூக்கா 12:28). மேலும், ஒரு ஞானவர் மூலம், 'கர்த்தரிடத்தில் நம்பிக்கை வைத்து வெட்கமடைந்தவர் யார்? அல்லது அவருடைய பாதுகாப்பை நாடி கைவிடப்பட்டவர் யார்? அல்லது அவரை நோக்கி அழைத்தபோது, அவர் அவர்களைப் புறக்கணித்துவிட்டார் யார்?' (சிராக்கு 2:10) என்று உத்வேகம் அளிப்பது அவரே அல்லவா? மேலும், நற்செய்தியின் வழியாக, 'என்னிடம் வரும் எவரையும் நான் ஒருபோதும் தள்ளிவிடமாட்டேன்' (யோவான் 6:37) என்று வாக்குறுதி அளிப்பது அவரே அல்லவா? மேலும், 'சிறு குழந்தைகள் என்னிடம் வரவிடுங்கள், அவர்களைத் தடுக்காதீர்கள்; ஏனெனில் இத்தகையோருக்கே கடவுளின் ஆட்சி உரியது' (லூக்கா 13:16) என்று கட்டளையிடுவதும் அவரே அல்லவா? வேதவாக்கியத்தில் இதை ஒப்புக்கொள்ளும் வேறு பல பகுதிகள் உள்ளன. அப்படியிருக்க, ஏழைவனாகிய எனக்கு எதிராக ஏன் எழுகிறாய், உன் நாக்குடைந்து போன கோபத்தில் அபத்தமாகப் பேசுகிறாய்?

14. நீங்கள், மறைந்திருக்கும் பார்வோனின் கையிலிருந்தும், இச்சைகள் மீதான அடிமைத்தனத்தின் கசப்பான கடின உழைப்பிலிருந்தும், உலகியல் வீண் பெருமையின் இருண்ட எகிப்திலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட்ட ஒருவித இஸ்ரவேலர் என்று தெரிகிறது, – அவர்கள் பின்னர், தவம் மற்றும் துயரமான வாழ்க்கை எனும் பாலைவனத்தைக் கடந்து சென்றபோது, கடுமையான துன்பங்களை எதிர்கொண்டபோது, தேவனுக்கு நன்றி செலுத்தவோ அல்லது அவருக்கு மகிமையைக் கொடுக்கவோ இல்லை, அதனால், அத்தகைய சாதகமான மனப்பான்மையின் காரணமாக, தேவனுடைய திருவுளத்தின் மூலம் தேவையானது நிகழக்கூடும்; ஆனால் அவர்கள் தேவனுக்கு எதிராக முணுமுணுத்து, இப்படிச் சொன்னார்கள்: 'எகிப்தில் மரித்திருந்தால் எங்களுக்கு நன்றாக இருந்திருக்கும்' என்று கூறி, எகிப்தின் பாத்திரங்களை நினைவு கூர்ந்தனர்; இதன் மூலம் ஒவ்வொருவரும் உலகில் தங்களுக்கு மிகுந்த இன்பம் தந்த எதைப் பற்றியும் நினைத்துக்கொண்டனர். – ஆனால் முணுமுணுத்தவர்களுக்கு என்ன நேர்ந்தது என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்: அவர்களில் ஒருவர்கூட வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட தேசத்திற்குள் நுழைய அனுமதிக்கப்படவில்லை, மேலும் அவர்கள் அனைவரின் எலும்புகளும் பாலைவனத்திலேயே விழுந்துவிட்டன. என் பிள்ளைகளே, அவர்களது செயல்களைப் போல நாமும் செய்து, அதே கதியை நாம் அடைய நேரிடுமோ என்று நான் அஞ்சுகிறேன். ஆனால் அப்பொழுது அது அசைர் கூடாரத்தின் மற்றும் சட்டத்தின் குழந்தைப் பருவம்; ஆனால் இப்பொறுவோ, அது கிருபையின் பரிபூரணமும் கிறிஸ்துவின் உண்மையுமாகும். மேலும் இது சாதாரண மக்களால் அல்ல, மாறாக நம்மில் தேவதையின் வாழ்க்கையின் உச்சியை அடைந்த சிலராலேயே செய்யப்பட்டது.

15. நமது போற்றத்தக்க பிதாக்களிடையே இத்தகைய முணுமுணுப்பு எப்போதாவது கேட்கப்பட்டதா? அல்லது, பொருள்சார் வசதிகள் இல்லாத காரணத்திற்காக, தங்கள் மடாலயங்களில் இரட்சிப்பை நாடி வந்த எவரையும் அவர்கள் எப்போதாவது நிராகரித்தார்களா? உலகைத் துறக்க விரும்புவோருக்கு மட்டுமல்ல, தேவைப்படும் ஒவ்வொரு ஏழைக்கும் கூட, அவர்களுடைய வாசல் எப்போதும் திறந்திருக்கவில்லையா? அவர்கள் இறக்கும்போதும் இந்த விஷயத்தைப் பற்றி குறிப்பிட்ட உயில்களை விட்டுச் செல்லவில்லையா? நமது மாபெரும் ஒளிவீசும் நட்சத்திரமான யூதிமியஸ் இந்த விஷயத்தில் என்ன ஏற்பாடுகளைச் செய்தார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்; நமது எப்போதும் நினைவுகூரப்படும் தந்தையர்களான சவஸ் மற்றும் மாபெரும் தியோடோசியஸ், மற்றும் மிகவும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பகோமியஸ் ஆகியோரிடம் அது எப்படி இருந்தது என்பதை நீங்கள் படித்திருக்கிறீர்கள். அவர்கள் எப்போதாவது பற்றாக்குறையால் வாடினார்களா? – ஒருமுறை கூட இல்லை, நிச்சயமாக ஒரு சிறிய அளவிற்கும் இல்லை. உதாரணமாக, அவர்களில் ஒருவருக்கு ஈஸ்டர் திருப்பலி நடத்தத் தேவையான அத்தியாவசியப் பொருட்கள் கூட இல்லை; மற்றவர்கள் வெவ்வேறு வழிகளில் இதேபோன்ற கடினமான அனுபவங்களைச் சந்தித்தனர். இவ்வாறு, அவர்கள் சில சமயங்களில் பல மற்றும் மாறுபட்ட வழிகளில் செழுமையாக வாழ்ந்தனர், மற்ற சமயங்களில் பற்றாக்குறையால் வாடினர்; ஆனால் இரண்டு சந்தர்ப்பங்களிலும் அவர்கள் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தி, அதை மன அமைதியுடன் சகித்துக்கொண்டனர். அவர்களின் உண்மையான பிள்ளைகள், துன்பங்களிலும், மகிழ்ச்சியிலும் அவர்களுடன் பங்கெடுத்தனர். ஆனால், அவர்களைப் போல் இல்லாதவர்கள்—அப்போதோ அல்லது இப்போதோ—சாபத்திற்கு ஆளாகி அழிந்து போகிறார்கள். இதனால்தான், என் பிள்ளைகளே மற்றும் சகோதரர்களே, நீங்கள் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்.

16. முணுமுணுக்கும் நீங்கள், உங்கள் சொந்த உழைப்பினால் நீங்கள் நிலைநிறுத்தப்படவில்லை என்பதையும், நீங்கள் இங்கு வந்தபோது உங்களுடன் எதையும் கொண்டு வரவில்லை என்பதையும் நினைவில் கொள்ளுங்கள். அந்த நேரத்தில், நீங்கள் திரும்பிச் செல்ல வேண்டிய அவசியமில்லாததால், நீங்கள் கடவுளுக்கும் எங்களுக்கும் நன்றி கூறிப் புகழ்ந்தீர்கள். அப்படியானால், அறிவற்றவர்களே, நீங்கள் அக்காலத்தில் பெற்றதை மற்றவர்களுக்குக் காட்ட இப்போது ஏன் விரும்பவில்லை? மேலும், நீங்கள் பெற்ற பரிசை மற்றவர்களுக்குக் கொடுப்பதில் ஏன் இவ்வளவு கஞ்சத்தனம் காட்டுகிறீர்கள்? அன்பற்றவர்கள், இரக்கமற்றவர்கள், கருணையில்லாதவர்கள்! பசியால் இறக்கும் வாயில்லாத நாய்களைக் கூட நாம் ஏற்றுக்கொண்டாலும், நாம் புகழ்ச்சிக்குரியவர்களாகவே இருப்போம். ஏனெனில், 'நீதியுள்ளவன் தன் கால்நடைகளின் உயிரின்மேல் இரக்கமாயிருக்கிறான்' என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது (நீதிமொழிகள் 12:10). அப்படியானால், கப்பல் ஓட்டத்தில் சிதைந்து, தங்கள் கப்பல் விபத்துக்குப் பிறகு எங்கள் துறைமுகத்திற்குள் அவர்களைக் கொண்டுவரவும், கிறிஸ்து மரித்தவர்களுடைய உச்சகட்ட துயரத்திலிருந்து அவர்களைக் காப்பாற்றவும் எங்களிடம் மன்றாடும் பகுத்தறிவுள்ள மனிதர்களாகிய நம் சக உயிரினங்களையும், நம் சகோதரர்களையும் நாம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டாமா? ஆனால் அத்தகைய எண்ணங்கள் அறிவற்றவர்களுக்குத் தோன்றாது.

17. கர்த்தருக்காக என்னோடு கூட மரிக்கிறோம் என்று உங்களுக்குப் பிரமாணம் செய்யவில்லையா? ஆனாலும் இப்போது, உழைப்பிலும் குறைச்சலிலும் சிறிதளவு கஷ்டம் வந்தவுடனே, என்னை மறுதலித்துப் பின்வாங்குகிறீர்கள். இங்கு வரும் ஒரு ஏழைக்கும் கூட, உணவளிக்கப்படாமலும், பானம் கொடுக்கப்படாமலும், தாங்கள் தேடும் உதவி பெறாமலும் போகாதபடி நான் பார்த்துக்கொள்ளும்படி ஏன் என்னை அதிகமாய் ஊக்குவிக்கக்கூடாது? ஆனால் நீங்களோ உங்கள் வயிறு நிரம்புவதையும், அதீதமாகச் சாப்பிடுவதையும் மட்டுமே விரும்புகிறீர்கள்: மீன் சாப்பிடுவது, ஒயின் அருந்துவது—அதுவும் இரண்டு அல்லது மூன்று கிளாஸ்கள் மட்டுமல்ல, இன்னும் அதிகமாக, இது புனிதத் தந்தையர்களால் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது. மேலும் உங்களைப் பற்றி இந்தச் சொல் நிறைவேறுகிறது: 'ஒருவன் இரு எஜமான்களுக்கு ஊழியம் செய்ய முடியாது'—அதாவது, பேராவலும், தேவ அன்பும். ஆனால், அறிவற்றவர்களே மற்றும் கடின இருதயமுள்ளவர்களே, இதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்: புனிதத் தந்தையர்களால் கட்டளையிடப்பட்ட அனைத்திற்கும் இணங்க, மேலும் பாவியான நான் உங்களுக்கு இடைவிடாமல் நினைவூட்டும் விதமாக, நாம் துன்பங்களை அனுபவித்து, பல சோதனைகள் வழியாக பரலோக ராஜ்யத்தில் நுழைவது பொருத்தமானது.

18. ஆகையால், மனந்திரும்புங்கள், நீங்கள் கர்த்தருக்கு முன்பாகப் பெரியதாயும் மிகுந்ததாயுமான பாவத்தைச் செய்திருக்கிறீர்கள். – என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் மறுக்கவும் மாட்டேன், தடுமாறவும் மாட்டேன்; நான் எப்படித் தொடங்கியேனோ, அப்படியே தொடர்வேன், வரும் அனைவரையும் முழு அன்போடும் உரத்த இதயத்தோடும் ஏற்றுக்கொள்வேன்; ஏனெனில் இது நான் மட்டும் அல்ல, தேவன் இதைக் கட்டளையிட்டார், பின்னர் நீங்களும் என்னுடன் சேர்ந்து: ஏனெனில் நாம் அனைவரும் ஒன்றாக இருக்கிறோம். நான் நிர்வாணிகளுக்கு ஆடை அணியும்போது, நீங்கள் எனக்காகச் செய்வது எதுவாக இருந்தாலும், குளிரால் நடுங்குபவருக்கு வெப்பமூட்டுங்கள், பாதங்கள் வெறுமனே இருப்பவருக்கு உடை அணிவிங்கள், வீடற்றவர்களை என் வீட்டிற்குள் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள், பசியுடன் இருப்பவர்களுக்கு உணவளியுங்கள், தாகத்தால் வாடுபவர்களுக்குப் பானம் கொடுங்கள் – இவையனைத்தையும், 'நீதியுள்ள ஆத்துமாவைப் பசியுடன் விடமாட்டேன்' என்ற அவருடைய வாக்குறுதியின் உண்மையை விசுவாசித்து, நம்முடைய பாவங்களுக்காகத் தம்மைக் காணிக்கையாகக் கொடுத்த, நம்முடைய உண்மையான தேவனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தில் செய்யுங்கள். (நீதிமொழிகள் 10:3): உங்கள் ஆத்துமாக்கள் இவைபோலவே இருக்கின்றன, அவை முணுமுணுக்கவில்லை—ஏனெனில் நான் எல்லோரையும் குற்றம் சாட்டுவதில்லை—தேவனுடைய கற்பனைகளின் நிறைவேறுதலிலும் சகோதரத்துவத்தின் வளர்ச்சியிலும் மகிழ்ச்சியடைந்து, தேவனுடைய சோதனைகளில் பொறுமையுடன் இருந்து, எல்லாவற்றையும் தியாகம் செய்து, தேவனுடைய கிரியையில் மரணபரியந்தம் உறுதியாக நிற்கவும் ஆயத்தமாயிருக்கின்றன.

19. இதைக் கவனியுங்கள் – தண்டிக்கப்படாமல் போனவர்களே, நான் உங்களை மீண்டும் அழைக்கிறேன் – தேவன் நம்மை ஒருமுறைக்கு மேல் கடுமையான பற்றாக்குறையிலிருந்து விடுவிக்கவில்லையா? மேலும், என் தந்தையின் மற்றும் உங்கள் தந்தையின் ஜெபங்களினால் அவர் நம்மேல் என்ன ஆசீர்வாதங்களைப் பொழிந்திருக்கிறார்? – பற்றாக்குறையின் காலங்களில் அவர் நமக்கு தானியத்தையும் திராட்சை ரசத்தையும் வழங்கவில்லையா? நமக்கு உணவளிக்க, இரக்கமுள்ளவர்களைத் தங்கள் களஞ்சியங்களைத் திறக்க அவர் தூண்டவில்லையா? கிராமங்கள், தீவுகள் மற்றும் நகரங்களிலிருந்து – ஆயர்கள், மாஜிஸ்திரேட்டுகள் மற்றும் ஊதா நிற ஆடை அணிந்தவர்களிடமிருந்தும் கூட – தேன், ஆலிவ்கள், பாலாடைக்கட்டி, போர்வைகள், ஆடைகள் மற்றும் தங்கம் ஆகியவை இன்னும் நமக்கு அனுப்பப்படவில்லையா? – கர்த்தர் உங்களை மன்னித்து, வரும் நாட்களில் உங்களை வலிமையுள்ளவர்களாக்கட்டும்; உங்கள் சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து, சகிப்புத்தன்மையுடனும் விடாமுயற்சியுடனும் இருந்து, நீதியின் கிரீடத்தைப் பெறுவதற்குத் தகுதியானவர்களாக அவர்களுடன் சேர்ந்து நீங்களும் கருதப்படட்டும்.

105. இப்பொழுது பருவம் சாதகமானது (வசந்த காலம்); உங்கள் உடலைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருங்கள்

105. 1) இப்பொழுது காலம் கவர்ச்சிகரமானது (வசந்த காலம்); உங்கள் உடலைக் கட்டுப்பாட்டில் வையுங்கள். – 2) குடிப்பதிலும் உண்பதிலும் மிதமாக இருங்கள். – 3) காமத்திலிருந்து விலகினால், பரலோக ஆசீர்வாதங்கள் காத்திருக்கின்றன, அவற்றின் முன் பூமியின் ஆசீர்வாதங்கள் ஒன்றுமில்லை. – 4) உங்களைச் சுற்றியுள்ள நற்பண்புகளின் கூட்டத்தை நோக்குங்கள்; பரலோகத்தை நோக்குங்கள்: அனைத்தும் சகித்துக்கொள்ளக்கூடியதாக இருக்கும். [2, 31]

20. நன்மையைப் பெறுவது கடினம், ஆனால் கவனக்குறைவாக இருப்பவர்களிடமிருந்து அதை எளிதில் திருடலாம்; மேலும் நீண்ட காலமாகப் பெறப்பட்டவை ஒரு கணத்தின் கவனக்குறைவால் இழக்கப்படலாம். எனவே, இந்த வசந்த காலத்தில், உடல் சுறுசுறுப்பாகவும், மாம்சம் மண்ணுக்குரியதாக இருந்து, மண்ணுலக இச்சைகள் படி செயல்பட முற்படும்போதும், உங்களைப் பற்றி குறிப்பாகக் கவனம் செலுத்துங்கள். உரம் இட்டு வளர்க்கப்படும் நிலம் அதன் தன்மைக்கேற்ப விளைச்சலைத் தருகிறது; அதுபோலவே, பல்வேறு உணவுகளாலும் பானங்களாலும் வளர்க்கப்படும் மாம்சமும், அதற்குள் மறைந்திருக்கும் உணர்ச்சிகளால் இயல்பாகவே கொதிக்கிறது. ஆகவே, அதைக் கையிலெடுத்து அடக்குங்கள்; அப்போஸ்தலன் கூறுவது போல், 'அதின் இச்சையில் ஈடுபடாதிருங்கள்' (ரோமர் 13:14), மாறாக, அதற்குத் தேவையானதை நியாயமான அளவில் கொடுத்து, ஆவியிலே வாழுங்கள்.

21. உணவு மற்றும் திராட்சை ஒயின் இரண்டிலும் மிதமாக இருக்க வேண்டும். ஆறுதலுக்காக திராட்சை ஒயின் சிறிய அளவில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட வேண்டும், அதுவும் பண்டிகை நாட்களில், மிகவும் சோர்வூட்டும் உழைப்பின் போது, நோயின் போது, மற்றும் முன்னால் உள்ள பயணம் நீண்டதாக இருக்கும்போது மட்டுமே; இருப்பினும், மற்ற நேரங்களில், ஒருவர் ஒரே ஒரு கோப்பை அல்லது அதிகபட்சம் இரண்டோடு திருப்தி அடைய வேண்டும்: ஏனெனில், ஜெரோண்டிகானில் இதுபற்றி என்ன கூறப்பட்டுள்ளது என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். உணவைப் பொறுத்தவரை, அப்போஸ்தலரின் பின்வரும் வார்த்தைகளை நான் உங்களுக்கு மேற்கோள் காட்டுகிறேன்: 'உணவுகளை ஒழித்துவிடுங்கள்' (1 கொரி. 16:13). நான் இவற்றிலிருந்து உங்களை முற்றிலுமாக விலக்கிவிடுமாறு இதைச் சொல்லவில்லை, மாறாக, ஆன்மாவின் இரட்சிப்பிற்காகவும் உடலின் வலிமைக்காகவும், உங்களிடமிருந்து எதிர்பார்க்கப்படும் பணிகளை நீங்கள் நிறைவேற்றுவதற்காகவும், நீங்கள் முறையான மற்றும் தெய்வீகமான விதத்தில் உண்ணவும் பருகவும் வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்.

22. இவ்வுலக இன்பங்களான இறைச்சி உண்ணுதல், மது பானம், குளியல், வெந்நீர் ஊற்றுகள் போன்றவற்றிலிருந்து இத்தகைய விரதம் மற்றும் சுயநியந்தையினால், வாழ்விருட்சம் மற்றும் அழியாமையின் நீர், ஆவியானவரின் மகிழ்ச்சி மற்றும் நித்திய ஆசீர்வாதங்களின் சொல்லொணா அழகுடன் கூடிய தெய்வீகப் பரதீஸ் உங்களுக்குத் தயாரிக்கப்படுகிறது என்பதை நீங்கள் அறியவில்லையா? அங்கு உங்களுக்காக ஓய்வும் எல்லா ஆறுதல்களும் பொக்கிஷமாகச் சேமிக்கப்பட்டுள்ளன. மிக விரைவில் நீங்கள் மரணத்தின் வாயில்களின் வழியாக அதை அடைந்து, அடங்காத மற்றும் நித்தியமான முறையில் அதை அனுபவிக்கத் தொடங்குவீர்கள். இங்கு, இருப்பினும், அரச மாளிகைகளில் காணப்படும் ஆசீர்வாதங்களை நாம் எடுத்துக்கொண்டாலும், அவை இன்பமாக (τρυφη) இல்லாமல் புழுக்களுக்கான உணவாக (τροφη) இருக்கின்றன; அவற்றை அனுபவிப்பது ஒரு நல்ல வாழ்க்கையாக இல்லாமல் உயிரற்ற தன்மையாகும்; அவற்றில் மகிழ்ச்சி காண்பது மகிழ்ச்சியாக இல்லாமல் துயரமாகும், – அவற்றில் இன்பம் காண்பது உரிமையாக்கிக் கொள்வதல்ல, பறிப்புதான்; – உலகின் இன்பங்களை முழுமையாகச் சுவைத்துப் பார்த்த, ஞானமுள்ள சாலொமோன் அறிவித்தபடி, அவற்றின் பாரம்பரியம் உண்மையிலேயே வீண் வீண்கள் ஆகும்.

23. உங்கள் பெண் தோழிகளிடம் சுயக்கட்டுப்பாட்டையும், உங்கள் மனைவியிடம் கீழ்ப்படிதலத்தையும், உங்கள் மகள்களிடம் தூய்மை, கன்னித்தன்மை மற்றும் அறக்கட்டளைகளையும், உங்கள் புனித கன்னியாஸ்திரீகளிடம் மனந்திரும்புதல் மற்றும் தாழ்மையையும் நீங்கள் கொண்டிருக்கிறீர்கள். மலைகளின் வானத்தை நோக்குங்கள், அங்கு நமது வாசஸ்தலம் எங்கே இருக்கிறது, நமது தலைவரும் நம் அனைவரின் தந்தையுமான கர்த்தராகிய கிறிஸ்து எங்கே இருக்கிறார், நமது நகரமான பரலோக எருசலேம் எங்கே இருக்கிறது என்பதை நீங்கள் காண்பீர்கள். உண்மையாகவே, நீங்கள் எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொண்டால், நீங்கள் வெற்றி பெறுவீர்கள்; எல்லாவற்றிலும் திருப்தி அடைந்தால், உங்களுக்கு முடிசூட்டப்படும்; இந்த வழியில் உங்கள் வாழ்வை விட்டுச் சென்றால், பரலோக ராஜ்யத்தின் வாசல்கள் உங்களுக்குத் திறக்கப்படும்.

106. புனித பவுலின் வார்த்தைகளையும் முன்மாதிரியையும் பின்பற்றி, நித்திய பேரின்பத்தின் நம்பிக்கையில் நாம் அனைத்தையும் பொறுத்துக்கொள்வோம்

106. 1) புனித பவுலின் வார்த்தைகளையும் முன்மாதிரியையும் பின்பற்றி, நித்திய பேரின்பத்தின் நம்பிக்கையில் நாம் அனைவரும் எல்லாவற்றையும் பொறுத்துக்கொள்வோம். – 2) ஏனெனில் அவனைப் போலவே, நாமும் ஒவ்வொரு கணமும் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டிய சோதனைகளை எதிர்கொள்கிறோம். 3) இவற்றை நாம் பொறுத்துக்கொண்டால், கடவுளின் அனுகூலம் நம்மேல் இருக்கும். [2, 32]

24. உழைத்துப் பாடுபடுங்கள், மேலும் கிறிஸ்துவுக்காக உங்கள் வாழ்வில் நீங்கள் எதிர்கொள்ளும் துன்பங்களை உங்களுக்கு நேர்ந்த ஒரு அந்நியமான, விசித்திரமான மற்றும் எதிர்பாராத ஒன்றாகக் கருதாதிருங்கள். உலகிலிருந்து இங்கு வந்த நீங்கள், பரலோக ராஜ்யத்தின் பொருட்டு பசி மற்றும் தாகம், குளிரும் நிர்வாணமும், அவமானங்களும் நிந்தனைகளும், மற்றும் பிற துறவுச் சோதனைகளிலும் ஒவ்வொரு துயரத்தையும் கஷ்டத்தையும் மனமுவந்து சகித்துக்கொள்ளுவேன் என்று கடவுளுக்கும் அவர் தேர்ந்தெடுத்த தூதர்களுக்கும் முன்பாக அறிக்கை செய்யவில்லையா? இந்த விஷயங்களில் ஒன்றும் சிந்திக்காமல், எல்லாவற்றிற்கும் மேலான ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட முடிவை நோக்கியே கண்களை நிலைநிறுத்தி, சகித்துக்கொண்டே இருப்பது நல்லது. இந்த முடிவு என்ன? – பரலோக ராஜ்யத்தின் உரிமை, நித்திய ஆசீர்வாதங்களின் மகிழ்ச்சி, அழியாமையைச் சுவைத்தல், இடைவிடாத வாழ்வின் பேரின்பம், குமாரத்துவம், சொர்க்கத்தின் இனிமை, மற்றும் மற்ற எல்லா ஆறுதல்களும் ஆகும். உண்மையாகவே, அந்த மாபெரும் அப்போஸ்தலர் இதைப் பற்றி தகுதியுடனும் நீதியுடனும் பேசினார், 'நம்மில் வெளிப்படுத்தப்படவிருக்கும் மகிமையோடு ஒப்பிடும்போது, நிகழ்காலத்தின் பாடுகள் தகுதியற்றவை' என்று கூறினார் (ரோமர் 8:18). பின்னர் அவர், யாருக்கும் பாரமாக இருக்காமல், தன் தேவைகளையும் தன்னுடன் இருந்தவர்களின் தேவைகளையும் தன் உழைப்பின் மூலம் பூர்த்தி செய்வதற்காக, புலி மற்றும் சிங்கங்களுக்கு மத்தியில் நடப்பதைப் போல, அவிசுவாசிகளால் இழுத்துச் செல்லப்பட்டும், கிழிக்கப்பட்டும், பசி, தாகம் மற்றும் இரவும் பகலும் உழைப்புடனும், தன் சொந்த கைகளால் வேலை செய்துகொண்டு, உலகம் முழுவதும் சுற்றித் திரிந்தார்.

25. நாம் இருக்கும் சூழ்நிலைகளில், எல்லாவற்றையும் நன்றியுடனும் பொறுமையுடனும் சகித்துக்கொண்டால் – நாம் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் – அதில் நமக்கான பங்கைப் பெறுவதிலிருந்து நாம் பறிக்கப்பட மாட்டோம். ஆனால் நாம் மனவலிமையற்றவர்களாகவும், அதிருப்தியுடனும், முணுமுணுப்புடனும் இருந்தால், தங்கள் இரத்தம் சிந்தும் வரையிலும் பாவத்திற்கு எதிராகப் போராடியவர்களுடன் நமக்கு என்ன பங்களிப்பு இருக்க முடியும்? மேலும், மிகச் சிறிய பணிகளைக் கூட அமைதியாகவும் நாம் செய்ய வேண்டிய விதத்திலும் செய்ய முடியாதபோது, அந்த நாளில் நாம் எல்லா விதமான வெட்கத்திற்கும் தகுதியானவர்களாக நம்மைக் காண மாட்டோமா? – அதாவது, சீரான கீழ்ப்படிதல், முணுமுணுப்பற்ற உழைப்பு, பணிவான சேவை, சரியான நேரத்தில் மௌனம், அறிவார்ந்த பேச்சு, மற்றொரு கடமைக்கு இயல்பாக மாறுதல், பணிக்கு ஏற்ற கவனம் மற்றும் முயற்சி, ஒருவரின் சொந்த விருப்பத்தை அடக்குதல், விதிக்கப்பட்ட தண்டனையை நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொள்ளுதல், இரவும் பகலும் திருப்பாட்டு பாடுவதிலும் ஜெபிப்பதிலும் தளராத விடாமுயற்சி, மற்றும் அன்றைய தினத்திற்கு ஒதுக்கப்பட்ட திருப்பாட்டுகளைப் பொறுமையாக ஓதுதல்.

26. இவை அனைத்தும், மேலும் கணக்கிட முடியாத பலவும்—நாம் இவையனைத்தையும் சாந்தம், நல்ல மனநிலை மற்றும் விருப்பத்துடன் ஏற்று, சகித்து, நிறைவேற்றினால்—நமது வாழ்க்கை மிகச் சிறப்பாக இருக்கும், மேலும் கடவுள் அதனால் மகிழ்ந்து, நம்மைக் கருணையுடன் நோக்கி ஆசீர்வதிப்பார். – நாம் அத்தகைய வாழ்க்கை முறையிலிருந்து விலகிச் செல்ல அனுமதிக்க வேண்டாம்; அதன் விளைவாக நாம் ஒவ்வொரு நாளும் மரித்தாலும், அதை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்வோம், 'எந்த விதத்திலும் குற்றம் செய்யாமல், நமது ஊழியம் குறையற்றதாக இருக்க' (2 கொரி. 6:3).

107. இப்போது தவக்காலம்: ஆகவே, உங்கள் ஒவ்வொருவரும் அது கோருவது போல உங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்

107. 1) இப்போது தவக்காலம்: நம்மில் ஒவ்வொருவரும் அது கோருவது போல நம்மைத் தயார்படுத்திக் கொள்வோம். – 2) தேவைப்படுவது வெறும் வெளிப்புறத் தவம் மற்றும் உடல் துறவு மட்டும் அல்ல, மாறாக, தீயவை அனைத்தையும் மற்றும் தன் சொந்த இச்சையையும் துறப்பதே ஆகும் – அதுவே பணிவும் கீழ்ப்படிதலுமாகும். [2, 33]

27. உங்களுக்குத் தெரிந்தபடி, இது இப்போது புனிதமான தவக்காலம், இது சாதாரண காலங்களை விட மிகப் பெரிய ஆன்மீக முயற்சிகளை நம்மிடம் கோருகிறது, அதாவது: நன்மைக்காக மிகுந்த ஆர்வத்துடன் தயாராக இருப்பது, நல்ல மனநிலை, தைரியம், விடாமுயற்சி, பொறுமை, பரலோக ஜெபம், கண்ணீர் நிறைந்த மனந்திரும்புதல், இதயத்தை உருக்கும் பணிவு, மற்றும் உணவு, பானம் ஆகியவற்றிலிருந்து மட்டுமல்லாமல், பொறாமை, வெறுப்பு, கோபம், அவசரம், முணுமுணுப்பு, ஆணவம், மற்றும் மிகவும் அருவருப்பான உணர்ச்சிகளிலிருந்தும் விலகி இருப்பது. உங்களை நீங்களே மிகவும் கவனமாக ஆராய்ந்து, மேலே கூறப்பட்டபடி உங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டு, பரிசுத்த ஆவியால் உந்தப்பட்டு, கடவுளைப் பற்றிப் பேசும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பாத்திரங்களாகவும் கருவிகளாகவும் உங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். இந்தக் காலம் கோருவது இதுவே; உண்மையில், நோன்பின் சாராம்சமும் இதுவே.

28. யாரும் என்னிடம், 'நான் மிகவும் பாடுகிறேன், சங்கீதங்களை ஓதுகிறேன், நான் மிகவும் பிரார்த்தனை செய்கிறேன், நான் மிகக் குறைவாகவே சாப்பிடுகிறேன், மிகக் குறைவாகவே குடிக்கிறேன், உட்கார்ந்திருக்கும்போது சிறிதளவே தூங்குகிறேன், நான் பல நமஸ்காரங்கள் செய்கிறேன், பல மணிநேரம் என் கைகளை வானத்திற்கு உயர்த்துகிறேன்' என்று சொல்ல வேண்டாம். இவை அனைத்தும், நிச்சயமாக, பாராட்டத்தக்கவை. ஆனால் இதைச் சொல்லுங்கள்: உங்கள் பகுத்தறிவு பணிவடைந்துள்ளதா, உங்கள் ஆவி நொறுங்குண்டதா, உங்கள் சொந்த விருப்பம் துண்டிக்கப்பட்டுள்ளதா, அதனால் நீங்கள் எப்போதும் கீழ்ப்படிந்து, ஒருபோதும் முரண்படாமல், எந்த வகையிலும் முணுமுணுக்காமல், சண்டையிடாமல், உங்கள் சகோதரனைப் பொறாமைப்படாமல், எண்ணத்திலும் பேச்சிலும் வீண் பெருமை கொள்ளாமல், 'இது ஏன்? அது ஏன்?' என்று கேட்காமல் இருக்கிறீர்களா? ஒருவர் ஏன் அப்படி ஒரு நிலையில் இருக்கிறார், மற்றொருவர் ஏன் அப்படி ஒரு நிலையில் இருக்கிறார்? – இதிலிருந்து, இதயத்தில் கலக்கமடைந்து, முகத்தில் கோபத்துடன், மேலும்—நன்மையானதிலிருந்து அல்ல, மாறாக ஒருவரின் இதயத்தின் தீய புதையலிலிருந்து—நம்பிக்கையின்மை, எதிர்ப்பு மற்றும் ஒழுங்கின்மை ஆகியவற்றின் வார்த்தைகளைக் கொட்டுகிறார்கள்; அவை தங்களை மட்டுமல்ல, கேட்பவர்களையும் அழிவின் குழியில் தள்ளக்கூடும். இவை நோன்பின் கிரியைகள் அல்ல, இவை தவம் செய்வதன் பழக்கங்களும் அல்ல. ஆனால், ஒருவரின் உள்ளத்தில் பணிவு மற்றும் கீழ்ப்படிதலின் ஆவி இருந்தால், அந்த இரண்டு நற்பண்புகளையும் இரண்டு இறக்கைகளைப் போலக் கொண்டு, அவர் வானத்திற்கு உயர்ந்து கடவுளின் துணையாக ஆகிறார்.

108. நாம் கடவுளுக்காக உழைக்கிறோம் என்பதையும், அவர் நமது ஆர்வத்திற்கும் விடாமுயற்சிக்கும் ஏற்ப வெகுமதி அளிப்பார் என்பதையும் நினைவில் கொண்டு, சோம்பேறியாக இருக்க அனுமதிக்க வேண்டாம்

108. 1) நாம் கடவுளுக்காக உழைக்கிறோம், அவர் நமது ஆர்வத்திற்கும் விடாமுயற்சிக்கும் ஏற்ப வெகுமதி அளிப்பார் என்பதை நினைவில் கொண்டு, சோம்பேறியாக ஆகிவிடாமல் பார்த்துக் கொள்வோம். – 2) அதே நேரத்தில், நமது அகத்திலும் புறத்திலும் உள்ள முழுமையான வாழ்க்கை ஒழுங்கை நாம் கச்சிதமாகக் கடைப்பிடிப்போம். – 3) மனதைத் திடப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்: நமக்கு உதவியாளராகக் கடவுளும், கடவுளின் பரிசுத்த அன்னையும், கடவுளின் புனிதர்களும், குறிப்பாக நமக்கென அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ள இந்த மடாலயத்தின் பாதுகாவலர்களான முன்னோடி புனித யோவான் மற்றும் தெயோலோஜியன் புனித யோவான் ஆகியோர் உள்ளனர். – 4) பொருத்தமற்ற உரையாடல்களைத் தவிர்த்து, ஆன்மாவுக்கு நன்மை பயக்கும் விஷயங்களை மட்டுமே பேசுவோம். [2, 84]

29. நமது இதயங்கள் மனச்சோர்வு, மந்தபுத்தி மற்றும் தகாத எண்ணங்களால் பாரமாகிவிடாமல் கவனமாக இருப்போம், ஏனெனில் இது ஆன்மாவிற்குள் ஒரு வீழ்ச்சியென்னும் அகப் பேரழிவிற்கு வழிவகுக்கும். ஆனால், இளமைத் துடிப்புடனும் ஆர்வத்துடனும், நமது நிலையற்றதும் எப்போதும் குறைந்து கொண்டே செல்வதுமான வாழ்வின் மீதமுள்ள காலத்தை நாம் அனைவரும் ஒன்றாக வாழ்ந்து முடிக்க முயற்சிப்போம். அதனால், நற்செயல்களைச் செய்து, புனிதமான பழக்கவழக்கங்களையும் கண்ணியமான நற்பண்புகளையும் கடைப்பிடித்து, இந்த வாழ்விலிருந்து வரும் காலத்திற்குள் நுழைந்து, பலனளிப்பவராகிய கடவுளிடமிருந்து அழிவில்லாத நீதியின் கிரீடத்தைப் பெறுவதற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம். ஆகவே, ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் தங்கள் ஊழியத்தை எப்படிச் செய்கிறோம் என்று கவனியுங்கள், மேலும் முதுமை வரை அதைத் தொடர்ந்து செய்யுங்கள், அதுவும் கர்த்தராகிய தாமரையே சேவிப்பது போலச் செய்யுங்கள்—கவனக்குறைவாக அல்ல, சோர்வாக அல்ல, மந்தமாக அல்ல, பாசாங்குத்தனமாக அல்ல—இப்படிச் செய்வதால் அவர்கள் மனிதனை அல்ல, மாறாக இந்த ஊழியம் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட தேவனைப் புண்படுத்துகிறார்கள் என்பதை அறிந்து. ஏனெனில், கர்த்தருடைய கட்டளைகளைப் பிறருக்கு நினைவூட்டும் சக ஊழியர்களாக நாம் இருந்தால் தவிர, நாம் இங்கே என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறோம்? – இதன் மூலம், அவற்றை நிறைவேற்றுபவர்களும் மீறுபவர்களும் நம்முன் பாவம் செய்யாமலும், நம்மை மகிழ்விக்க முயற்சிக்காமலும், கட்டளைகளைக் கொடுத்த நல்ல கர்த்தராகிய தேவனை மகிழ்விக்க முயற்சிப்பார்கள். ஆகவே, யாராவது புத்தகங்கள் எழுதுவதாக இருந்தாலும், சேவை செய்வதாக இருந்தாலும், உழுதலாக இருந்தாலும், கால்வாய் வெட்டுவதாக இருந்தாலும், அல்லது வேறு எதையும் செய்வதாக இருந்தாலும், ஒவ்வொருவரும் தங்கள் வேலையை மனிதர்களின் பார்வையில் அல்ல, தேவனுடைய பார்வையில் செய்வதாக இருக்கட்டும்; இருதயங்களை அறிந்த தேவன், அவர் அதில் செலுத்திய பிரயாசத்திற்கும் ஊக்கத்திற்கும் ஏற்ப, அந்த வேலையைத் தூய்மையானதாகத் தீர்ப்பிடுவார்.

30. ஒருவன் தன் நாவை வீண் பேச்சுகளிலிருந்து காக்க வேண்டும், தன் கண்களைப் பொருத்தமற்ற காட்சிகளிலிருந்து பாதுகாக்க வேண்டும், தன் இதயத்தைத் தீய எண்ணங்களிலிருந்து தூய்மைப்படுத்த வேண்டும், மேலும் தன் எல்லாப் புலன்களையும் தேவ பயத்தால் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்; ஒருவருக்கொருவர் பணிவான ஞானத்துடன் நடந்துகொள்ள வேண்டும், எளிய அன்புடன் ஒருவரையொருவர் அழைக்க வேண்டும், மேலும் முறையான உரையாடலில் ஈடுபட வேண்டும், பயனுள்ளவைகளைக் கவனியுங்கள், பொருத்தமானவைகளைக் கேளுங்கள், அடக்கத்துடன் பழகுங்கள், தெய்வீக விஷயங்களில் சிந்தியுங்கள்; இவ்வாறு, மகிழ்ச்சியுடனும் களிகூர்ந்தும், தேவனுடைய கட்டளைகளை நிறைவேற்றி, பூமியிலுள்ள நமது நாட்களை ஆன்மாவைக் காக்கும் முடிவுக்குக் கொண்டுவரலாம்.

31. மனதைத் திடப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்: வாழ்க்கைப் பயணத்தில் நமக்கு உதவியாளராகவும் பரிந்துரையாளராகவும் கடவுள் இருக்கிறார். மேலும், நமது மடாலயங்கள் பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ள நமது ஆண்டவர்களும், பெரிய புனிதர்களുമான முன்னோடி யோவான் மற்றும் தெயோலோஜியன் யோவான் ஆகியோரின் பரிந்துரையையும், நமது இறைவனின் பரிந்துரையையும் ஒரு வலிமையான கவசமாகக் கொண்டுள்ளோம். ஆனால், 'தேவன் நமக்கு உகந்தவராயிருந்தால், நமக்கு விரோதமாயிருக்கிறவன் யார்?' (ரோமர் 8:31). 'கர்த்தர் நம்முடைய ஜீவனத்தின் ரட்சகர் என்றால், நாம் யாருக்குப் பயப்படுவது?' (சங். 26:1). தேவ மாதா மற்றும் புனிதர்களின் உதவி நமக்கு இருந்தால், நம்மை வெல்வது யார்? ஒருபோதும் யாரும் இல்லை. ஆனால் பிசாசுகள் நம்மிடமிருந்து விலகி இருக்கும், மக்கள் நம்மைப் புகழ்வார்கள்; நமது எதிரிகள் வியப்படைவார்கள், மேலும் யாரும் நமக்கு எதிராக நிற்க மாட்டார்கள். இருப்பினும், நாம் அவ்வாறு இல்லையென்றால், நமக்கு எல்லாம் வேறுவிதமாக நடக்கும்.

32. அப்படியானால், நாம் ஏன் முறையாக நடந்துகொள்ள வேண்டும், குறிப்பாக இத்தகைய நகரத்தில் வசிக்கும்போது? நமக்கு அந்நியமான விஷயங்களைப் பற்றி விவாதிப்பதைத் தவிர்ப்போம். அரசர்களைப் பற்றிப் பேசுவதும், ஆட்சியாளர்களைப் பற்றிப் பேசுவதும், அல்லது இது அது என்று துருவித் துருவிக் கேட்பதும் நமக்கு அந்நியமானதே. 'உனக்குக் கட்டளை இடப்பட்ட இவற்றை அறிந்துகொள்' (சிராக்கு 3:22) என்கிறார் ஞானி. நமக்கு வெவ்வேறு கவலைகளும், வெவ்வேறு உரையாடல்களும் உண்டு. உலகப் பற்றுள்ளவர்கள் உலகியல் விஷயங்களைப் பேசுகிறார்கள், அன்றாட வாழ்வில் அக்கறை கொண்டவர்கள் அன்றாட வாழ்வைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள்: ஆனால் நாம் நம்முடைய இரட்சகராகிய தேவனைப் பற்றியும், ஆத்துமாவுக்குப் பயனளிப்பனவான நற்பண்புகள், நமது போற்றத்தக்க முன்னோர்களின் வாழ்க்கை, மரணம், இவ்வுலக வாழ்க்கையிலிருந்து நீங்குவது, பரிசுத்த தூதர்களைச் சந்திப்பது, கிறிஸ்துவின் சிம்மாசனத்திற்கு முன்பான நியாயத்தீர்ப்பு, நீதியான பலன் மற்றும் பரலோக ராஜ்ஜியம் ஆகியவற்றைப் பற்றியும் பேசுகிறோம். இவ்வாறு உரையாடுவதன் மூலம், நாம் தேவதூதர்களைப் போலப் பிரகாசிக்கிறோம், மேலும், அவ்வாறு இருக்கும்போது அங்கே இருக்கும் பொதுமக்களையும் பிரகாசிக்கச் செய்கிறோம்; ஆனால் நாம் வீணான உரையாடல்களில் ஈடுபட்டால், நமக்கு நாமே தீங்கு விளைவித்துக் கொள்கிறோம், மேலும் மற்றவர்களின் ஏளனத்திற்கும் கண்டனத்திற்கும் நம்மை ஆட்படுத்துகிறோம். – ஆகையால், இன்று முதல் எச்சரிக்கையாக இருங்கள், உங்கள் உதடுகளைத் தகாத பேச்சுகளிலிருந்து காத்துக் கொள்ளுங்கள்; மாறாக, நமது நற்செயல்களைப் பரப்புங்கள், அதன் மூலம் கடவுள் மீதான அன்பின் மிகுந்த ஆர்வத்தைத் தூண்டி, அவருடைய சத்தியத்திற்காக மரிப்பதையும் தேர்ந்தெடுங்கள். மேலும், கடவுள், உங்கள் அத்தகைய முடிவுகளைச் செயல்களாக ஏற்றுக்கொண்டு, அந்த நாளில் உங்களை வீரமரணக் கிரீடங்களால் அலங்கரிப்பார்.

109. இந்த உலகத்திற்குரியதல்லாததை உரிய விடாமுயற்சியுடனும் உங்கள் முழு வலிமையுடனும் தேடுங்கள்: தேவன் உங்களை ஆசீர்வதிப்பார்

109. 1) இந்த உலகத்திற்குரியதல்லாததை உங்கள் முழு மனதுடனும் முழு வலிமையுடனும் தேடுங்கள்: தேவன் உங்களுக்கு ஆசீர்வதிப்பார். நீங்கள் இவ்விதமாகப் பொறுமையுடன் இருந்தால், நீங்கள் செழிப்படைவீர்கள்; ஏனெனில், முன்னோர்கள் அனைவரும் இவ்விதமாகவே வாழ்ந்தார்கள். – 2) மீண்டும், உலகப் பொருட்களைப் பேராசை கொள்ளும்வர்களுக்கு ஒரு கண்டனம். [2, 35]

[95]33. சிலர் தங்கள் தேடலின் பொருளாக ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள், மற்றவர்கள் வேறொன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்: ஒருவர் ஆதிக்கத்தை நாடுகிறார், மற்றொருவர் வெளிப்புறப் பதவிகளை வகிப்பதால் வரும் புகழை நாடுகிறார், இன்னொருவர் வீடுகள், ஊழியர்கள் மற்றும் வயல்களில் திருப்தியையும் செல்வத்தையும் நாடுகிறார்: உலகியல் ஆசைகள் பன்முகப்பட்டவை. ஆனால் நீங்களோ, இவை அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு உங்கள் ஆன்மாவை மற்றொரு உலகத்திற்கு மாற்றிக்கொண்டு, இவ்வுலகத்திற்கு மேலானதும் பரலோகத்திற்குரியதுமானதை விரும்புகிறீர்கள், தேடுகிறீர்கள், உங்கள் இதயத்தோடு அதில் நிலைத்திருக்கிறீர்கள்; உங்கள் முழு அக்கறையும் உழைப்பும் இந்த ஒரு விஷயத்திற்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளன. உணர்ச்சிகளின் முழுமையான தூய்மை, நொறுங்குண்ட மற்றும் தாழ்மையான இதயத்தைப் பெறுதல், இடைவிடாத ஜெபம், தளராத விடாமுயற்சி, கண்ணீர் நிறைந்த மனந்திரும்புதல், மற்றும் முழுமையான பற்றுறுதி—நண்பர்கள் மற்றும் அறிமுகமானவர்களிடமிருந்து மட்டுமல்ல, உங்கள் பெற்றோரிடமிருந்தும் மற்றும் அனைத்து உலகப் பொல்லாப்புகளிலிருந்தும் கூட—இவைகளைத் தவிர வேறு எதுவும் உங்களைக் கலக்கவோ அல்லது உங்கள் மனதை ஆக்கிரமிக்கவோ இல்லை. – உண்மையாகவே, உங்களுக்காக இறைவனின் அன்பு இத்தகையது! மேலும், உங்களில் ஒவ்வொருவரும் எவ்வாறு விடாமுயற்சியுடன் இருக்கிறீர்கள் என்பதையும் நான் காண்கிறேன், , உங்களை வாட்டும் உணர்ச்சியைத் துறக்கவும், ஒரே இறைவனுடன் ஐக்கியத்தில் நிலைத்திருக்கவும் தங்களைத் தாங்களே தூண்டிக்கொள்கிறீர்கள். ஆகவே, நீங்கள் அத்தகைய ஒரு வீரமரணப் போராட்டத்தில் விடாமுயற்சியுடன் இருந்தால், உங்களுக்கு முன்பாக வாழ்ந்த புனிதர்களும் கடவுளைத் தாங்கிய தந்தையர்களும் செய்தது போலவே, உங்கள் மீது வரும் ஒவ்வொரு உணர்ச்சிப்பூர்வமான மற்றும் சாத்தானிய எதிர்ப்பையும் தடுத்துநிறுத்தவும், உங்களுக்கு முன்பாக இருக்கும் மூன்றுமுறை ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட செயலை வெற்றிகரமாக நிறைவேற்றவும், நம் தேவனாகிய கிறிஸ்து உங்களுக்கு வலிமையையும் மன உறுதியையும் வழங்குவார். அவர்கள், சரீரத்தில் ஆட்களாகவும், நமது இயல்புக்கு உட்பட்டவர்களாகவும் இருந்தும், பாடுபடாமலும் போராடாமலும் வாழ்க்கையைக் கழித்தார்களா? நிச்சயமாக இல்லை; மாறாக, பழைய காலத்துப் புனிதர்களும் கடவுளைச் சுமந்த தந்தையர்களும் செய்தது போலவே, அவர்கள் பலதரப்பட்ட சோதனைகளைப் பொறுமையுடனும், கீழ்ப்படிதலுடனும், பணிவுடனும், சுயக்கட்டுப்பாட்டுடனும், மற்றும் பிற எல்லா நற்பண்புகளுடனும் சகித்து, வென்று, மாம்சத்தை ஆவிக்குக் கீழ்ப்படுத்தி, பரிசுத்த வாழ்வின் உச்சியை அடைந்து, தாங்கள் அடைந்ததற்கும், அதற்காகப் புகழப்பட்டதற்கும் இட்டுச் செல்லப்பட்டார்கள். நமது ஆன்மாக்களின் கட்டமைப்பிற்காக, நமது மிகவும் போற்றத்தக்க தந்தை சவாவின் நற்பண்புகளை நினைவு கூர்வோம். ஒரு புதியவராக, உங்களுக்குத் தெரிந்தபடி, அவர் மிகுந்த கீழ்ப்படிதலுடனும், சாந்தத்துடனும், உதவும் மனப்பான்மையுடனும் இருந்தார்; மேலும், மிகவும் அற்பமான பணிகள் கொடுக்கப்பட்டபோதும், அவர் ஏதோ ஒரு மாபெரும் செயலைச் செய்வது போல மகிழ்ந்தார்; இரவும் பகலும் அவர் நீர் மற்றும் விறகு சுமந்து கடுமையாக உழைத்தார், கீர்த்தனை பாடுவதற்கு முதலில் வந்து, கடைசியாகப் புறப்பட்டார். அவரைப் பற்றி இன்னும் பல எழுதப்பட்டுள்ளன, அவற்றை இப்போது பட்டியலிட நேரமில்லை. நம்மையும், பிள்ளைகளே, அவருடைய முன்மாதிரியைப் பின்பற்றுவோம்; ஏனெனில் இது சாத்தியமற்றதல்ல: ஒருவர் ஒரு விஷயத்திலும், மற்றொருவர் மற்றொரு விஷயத்திலும், ஒருவருக்கொருவர் உதவிக் கொண்டும், ஒருவருக்கொருவர் போட்டியிட்டுக் கொண்டும், ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, முறையான கலந்தாலோசனை இல்லாமல், நல்லது என்று தோன்றுவதைக் கூட, நமது சொந்த விருப்பப்படி எதையும் செய்யாமல் இருப்பதில் கவனம் செலுத்துவோம்.

34. ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி என்னால் மௌனமாக இருக்க முடியாது; இரண்டாவதாக, அனைத்து ஒழுங்கையும் இகழும் சில அறியாமையாளர்களால் உங்களிடையே நடத்தப்படும் ஒரு செயல், இது மிகவும் கண்டிக்கத்தக்கது – நான் குறிப்பிடுவது, நம்மிடையே அடிக்கடி நடக்கும் மறைந்து போதல், அல்லது திருட்டுகள் பற்றித்தான். உதாரணமாக, ஒருவர் சிறிது நேரத்திற்கு வெளியே செல்லும்போதோ அல்லது நீண்ட காலத்திற்கு வேலை நிமித்தமாகச் செல்லும்போதோ, தனது அறையில் செருப்புகள், ஒரு பேனா அல்லது பிற கைவினைக் கருவிகளை விட்டுச் செல்கிறார். அவர் திரும்பி வரும்போது, தான் விட்டுச் சென்றவை காணாமல் போயிருப்பதைக் காண்கிறார். இது சகோதரத்துவத்திற்குள் மிகவும் தீய, மன உளைச்சலூட்டும் மற்றும் அவதூறான ஒரு செயல்: மேலும் சந்தேகங்கள், அவதூறுகள், துக்கம் மற்றும் விரோதமும் கூட எழும், அவை குற்றவாளிகளை விட அப்பாவிப் பேரில் அதிகமாகத் திரும்பக்கூடும். 'கேளுங்கள், திருடர்களே, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்போஸ்தலனாகிய பவுலின் கடுமையான எச்சரிக்கையை: "திருடர்கள்... மற்றும் அநியாயமாகப் பறிப்பவர்கள்" – "தேவனுடைய ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிக்கமாட்டார்கள்" (1 கொரி. 6:10). 'அடாவடித்தனக்காரர்கள்' என்று கூறிய அவர், வெள்ளி அல்லது தங்கம், அல்லது விலைமதிப்பற்ற ஆடைகள் என்று குறிப்பிடவில்லை; மாறாக, ஒரு பொதுவான அறிவிப்பை வெளியிட்டார்; – அடாவடித்தனத்தின் பொருள் எதுவாக இருந்தாலும், அது மிகச் சிறிய பொருளாக இருந்தாலும், அடாவடித்தனக்காரன் தேசத்தின் உரிமையைப் பெறமாட்டான். கள்ளர்களே, கொள்ளையர்களே, இதைக் கேட்கிறீர்களா? – மேலும் நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன், திருடுவதையும் கொள்ளையடிப்பதையும் நிறுத்துங்கள் – நூல் இழைகள், ஊசிகள், ஊசிகள், பேனாக்கள், சிறிய குவளைகள், கிண்ணங்கள், சிறிய கத்திகள், பெல்ட்கள் – போன்றவற்றை: ஏனெனில் நான் உங்களுக்கு மீண்டும் கூறுகிறேன், இத்தகைய காரியங்களைச் செய்பவர்கள் அனைவரும் தேவனுடைய ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிக்கமாட்டார்கள். – அல்லது நீங்கள் திருத்தூதர்களின் நியாயத்தீர்ப்பைப் பயப்படவில்லையா? ஏழைப் பாவலனாகிய நான் தான் இத்தகைய அச்சுறுத்தலை விடுக்கிறேனா? – ஆகவே நான் உங்களை மீண்டும் வேண்டிக்கொள்கிறேன்: நாம் அழைக்கப்பட்ட அழைப்புக்குத் தகுதியான விதத்தில், பரிசுத்தத்திலும், புனிதத்திலும், நீதியிலும் நடப்போம்; குறிப்பிட்ட அந்தத் தீயொழுக்கத்திலிருந்து விலகி, நித்திய ஆசீர்வாதங்களுக்கு உரிமைக்காரர்களாக இருப்போமாக.

110. உங்கள் ஐக்கியத்தின் மூலம், ஒருவருடைய நன்மையை அனைவரும் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள், மேலும் அனைவருடைய நன்மையையும் ஒவ்வொருவரும் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள்

110. 1) உங்கள் ஐக்கியத்தின் மூலம், ஒருவருடைய நன்மையெல்லாம் அனைவருக்கும், அனைவருடைய நன்மையையும் ஒருவருக்கும் சென்றடைகிறது. – 2) ஆகையால், நாம் சோம்பலாயிராமல், நமது சொந்த வழியில் நடக்காமலும் இருப்போம்; மாறாக, ஒரு கூட்டு வாழ்வை வாழ்ந்து, தீமையை விலக்கி, புகழ்ச்சிக்குரியவற்றில் தீவிரமாயிருக்க முயற்சிப்போம். – 3) நாம் செய்வதும் அனுபவிப்பதும் வந்து போகின்றன – மேலும் அவை உணரப்படாமலும் போகின்றன; ஆயினும் அவை உள்ளுக்குள் நிலைத்திருக்கின்றன, மேலும் நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் அவை நீதிக்குரியதாகவோ அல்லது கண்டனத்திற்குரியதாகவோ வெளிச்சத்திற்கு வரும். [2, 87]

1. எழுதப்பட்டபடி, நம்மில் ஒவ்வொருவருக்கும் தத்தமது வரம் உண்டு: ஒருவருக்கு இது, மற்றொருவருக்கு அது. ஆனால், சகோதர சகோதரிகளே, அன்பின் பிணைப்பால் ஒன்றாக இணைக்கப்பட்ட நீங்கள், இந்த அன்பின் காரணமாக, ஒருவருக்கொருவர் உழைப்பையும் நற்பண்புகளையும் உங்களுடையதாக ஆக்கிக் கொள்ளுங்கள். உதாரணமாக, நீங்கள் நிந்தனைகளைப் பொறுமையுடன் சகித்துக்கொள்கிறீர்கள்; மற்றொருவர் விடாமுயற்சியில் சிறந்து விளங்குகிறார்; மற்றொருவர் மௌனத்தில் சிறந்து விளங்குகிறார்; மேலும் மற்றொருவர் பணிவில் சிறந்து விளங்குகிறார்; மேலும், சகோதரத்துவத்தின் மூலம், உங்களில் ஒவ்வொருவரும் உங்களுடையதை மட்டுமல்ல, மற்றவர்கள் கொண்டிருப்பதையும் பெறுகிறீர்கள்: உங்கள் நன்மையானது ஒருவரிடமிருந்து மற்றவரிடம் பரவி, மீண்டும் திரும்பி வருகிறது. ஆகவே, மகிழ்ச்சியடைங்கள், ஒருவரின் மகிழ்ச்சியில் மற்றவர் பங்குகொள்ளுங்கள்; ஒருவருக்கிருக்கும் வரம் எதுவாக இருந்தாலும், அதில் அவர்கள் சிறந்து விளங்கட்டும்; வீண் பெருமையைத் தவிர்த்து, தங்கள் சகோதரரின் நற்பண்பை மேன்மையானதாகக் கருதட்டும். ஆகவே, நாம் அப்படிப்பட்டவர்களாகவும், ஒருவருக்கொருவர் அவ்வாறு ஐக்கியப்பட்டவர்களாகவும், அன்பின் பிணைப்பால் கட்டப்பட்டவர்களாகவும் இருந்தால், நாம் மேலும் மேன்மை அடையப் பாடுபடுவோம்; அப்போது நமது கிரியையில் தேவன் மகிமைப்படுவார், மேலும் நமது வாழ்க்கை முறை பிரபஞ்சத்தின் பெரும்பகுதிக்கு அறியப்படும்.

2. ஆனால், யாரும் சுயவிருப்பமுள்ளவராகவோ அல்லது விசித்திரமானவராகவோ இருக்க வேண்டாம். 'தமக்குத் தாமே ஞானிகரென்றும், தமக்குத் தாமே புத்திமான்கரென்றும் எண்ணிக்கொள்ளுகிறவர்களாகிய ஐயோ!' (ஏசா. 5:21). யாரும் கவனக்குறைவாகவோ சோம்பேறியாகவோ இருக்க வேண்டாம், அப்படியானால் அவர்கள், 'சோம்பேறியே, எறும்புக்குச் செல்' (நீதிமொழிகள் 6:6) என்ற வார்த்தையைக் கேட்க நேரிடும். மேலும், யாரும் தங்கள் தீர்ப்புகளில் இருமனமுடையவர்களாக இருக்க வேண்டாம், அப்படியானால் அவர்களும், 'இருமனமுள்ள மனுஷன் அவன் வழிகளெಲ್ಲாவற்றிலும் நிலையற்றவன்' (யாக்கோபு 1:8) என்ற வார்த்தையைக் கேட்க நேரிடும். ஆனால், கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதில் எப்போதும் சுறுசுறுப்பாகவும் உடனடியாகவும் இருங்கள்; உங்கள் உள்ளுணர்வுகளை அறிக்கை செய்ததால் நேர்மையானவர்களாகவும், குற்றமற்றவர்களாகவும், வீண் பெருமைக்கு ஆளாகாதவர்களாகவும் , உங்கள் சொந்த இச்சைகள் द्वारा வழிநடத்தப்படாதவர்களாகவும் இருங்கள். ஏனெனில், அத்தகையவர் 'காற்றினால் ஓட்டிச் செல்லப்படும் கடல் அலைக்கு' ஒப்பாவார் (யாக்கோபு 1:6), தன் இதயத்தில் நிலைத்தன்மையற்றவரும் அடித்தளமில்லாதவருமான ஒருவரைப் போல. ஆனால் இத்தகைய அனைத்தும் உங்களிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கட்டும்; 'மரியாதைக்குரியதும் பாராட்டத்தக்கதுமான' அனைத்தையும் அடையவும், அதனால் செல்வந்தராகவும், உங்கள் ஆன்மாக்களின் கருவூலங்களில் அதைச் சேமித்து வைக்கவும் பாடுபடுங்கள், அதன் மூலம் நீங்கள் பரலோக ராஜ்யத்தை அடையலாம்.

3. உங்களில் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு நாளும் செய்வதெல்லாம், அது புகழ்ச்சிக்குரியதாக இருந்தாலும் சரி, கண்டிக்கத்தக்கதாக இருந்தாலும் சரி, அவை அனைத்தும் ஒரு நீரோட்டத்தைப் போல அடித்துச் செல்லப்பட்டு, அழிந்துவிடுகின்றன. அதனால், உங்கள் நினைவில் நேற்றிலிருந்து இன்று வரை ஏறக்குறைய எதுவும் எஞ்சியிருப்பதில்லை. ஆணைக்காக யார் துன்புறுகிறாரோ, உழைக்கிறாரோ, அழுகிறாரோ, பொறுத்துக்கொள்கிறாரோ, வியர்க்கிறாரோ, இதயத்தில் வேதனைப்படுகிறாரோ, ஒடுக்கப்படுகிறாரோ, சோர்வடைகிறாரோ, அவமதிக்கப்படுகிறாரோ – அல்லது வேறு எந்த விதத்திலும் துன்புறுகிறாரோ – அவர் அதை அந்தக் கணத்தில் உணர்கிறார், அது உடனடியாகக் கடந்துவிடுகிறது; ஆனால் அதை அனுபவித்தவரிடம், அனைத்தும் நிலைத்திருக்கிறது, அதன் வெகுமதியைப் பெறுவதற்காக என்றென்றும் பாதுகாக்கப்படுகிறது. மறுபுறம், வீண் பேச்சுகளில் ஈடுபடுபவர், சிரிப்பவர், இன்பமாகக் கழிப்பவர், கலகம் செய்பவர், விளையாடுபவர், சோம்பலில் மூழ்கிடுபவர், அனைவரையும் மீறுபவர், இலகுவாக நடப்பவர், பொறாமைப்படுபவர், கோபமடைகிறான், சீற்றம்கொள்கிறான், சதி செய்கிறான், ஆணவம் கொண்டு நடக்கிறான், மற்றும் அதுபோன்றவற்றையும் செய்கிறான் – அத்தகைய நபர் அதனால் இப்போது எந்தப் பயனையும் பெறுவதில்லை, மாறாக, பதிலீட்டு நாளிலும் கடவுளின் நீதியான நியாயத்தீர்ப்பு நாளிலும் தனக்காக மன்னிக்க முடியாத கண்டனத்தைச் சேகரித்துக்கொள்கிறான். சகோதரரே, இதைக் குறித்து நாம் சிந்திப்போம், நற்பண்புக்காகப் பாடுபடுவோம். அதே சமயம், பாவத்தை ஒரு பேரழிவுக்கும் அனைத்தையும் அழிப்பதற்குமான தீமையாகக் கருதி, எல்லா வகையிலும் அதைத் தவிர்க்க முயற்சிப்போம். இதன் மூலம், நம் நாட்களைக் கடவுளுக்குப் பிரியமான விதத்தில் முடித்து, கடவுளுக்குப் பிரியமான அனைவருடனும் சேர்ந்து வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களுக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம்.

111. பிரசங்கங்கள் செய்யப்படுகின்றன, அவற்றைக் கேட்பதன் மூலம் நீங்கள் சீர்திருத்தப்பட வேண்டும் என்பதற்காக, ஆயினும் நீங்கள் அனைவரும் அப்படியே இருக்கிறீர்கள்: ஆகவே, கவனக்குறைவாகவும் செயலற்றவர்களாகவும் இருப்பதை நிறுத்துங்கள்

111. பிரசங்கங்கள் போதிக்கப்படுகின்றன, அவற்றைக் கேட்பதன் மூலம் நீங்கள் செம்மைப்படுத்தப்பட வேண்டும், ஆனாலும் நீங்கள் முன்போலவே இருக்கிறீர்கள்: ஆகவே, கவனக்குறைவாக இருப்பதை நிறுத்தி, சுறுசுறுப்பாக இருங்கள். [2, 38] நான் உங்களைக் கேட்கிறேன், ஒரு பிரசங்கம் எந்த நோக்கத்திற்காகப் போதிக்கப்படுகிறது? இது ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் படிக்கப்பட்டு உங்கள் காதுகளைக் குளிர்விப்பதற்காகவா, அல்லது நீங்கள் என்னைப் புகழ்வதற்காகவா, அல்லது எந்தவொரு குறிப்பிட்ட நோக்கமும் இல்லாமலா? இந்தக் காரணங்களுக்காக அல்ல; மாறாக, சொல்லப்பட்டதை நீங்கள் சிந்திக்கவும், என் மற்றும் உங்கள் பிதாவின் ஜெபங்களின் உதவியுடன், கிறிஸ்துவின் கிருபையினால், வாரத்தின் வல்லமையை உங்கள் முழு ஆன்மாவோடும் ஏற்றுக்கொண்டு, கனிகளைத் தரவும் ஆகும். – இதுவே எனது நோக்கமும் கடமையும்; ஆனால் நான் என்ன காண்கிறேன்? – பிரசங்கம் முடிந்தவுடன், எதுவும் சொல்லப்படாதது போல, உங்கள் நினைவிலிருந்து எல்லாம் ஒரேடியாக மறைந்துவிடுகின்றன, எந்தத் தடயமும் இல்லாமல். அதனால்தான், ஆராதனைக்குப் பிறகு நாம் வெளியே வந்தவுடன், உடனடியாக வழக்கம் போல் அதே பாவங்களுக்குள் மீண்டும் விழுந்துவிடுகிறோம். ஒருவன் தேவையற்ற பேச்சைத் தொடங்குகிறான், மற்றொருவன் முணுமுணுக்கிறான், ஒருவன் வதந்திகளைப் பரப்புகிறான், மற்றொருவன் ஓய்வெடுக்க ஒரு மூலையில் ஒளிந்துகொண்டு தையல் பாடம் தவறவிடுகிறான்; அவன் திரும்பி வரும்போது, அவனது 'கைகள் பலவீனமாகவும் முழங்கால்கள் தளர்வாகவும்' இருக்கின்றன (சிராக்கு 25:26). மற்றவை பற்றி நான் மேலும் கூறப்போவதில்லை. என் பிள்ளைகளே, அது அவ்வாறு இருக்கக்கூடாது, அவ்வாறு இருக்கக்கூடாது; இல்லையெனில், 'இவர்கள் தங்கள் உதடுகளால் என்னை ஆசீர்வதிக்கிறார்கள், ஆனால் அவர்களுடைய இதயங்கள் என்னிடமிருந்து வெகுதூரம் விலகி இருக்கின்றன' என்று நீங்கள் கேட்க நேரிடும். ஆனால், என் போதனையிலிருந்தோ அல்லது வாசிக்கப்பட்ட பரிசுத்த வேதாகமங்களிலிருந்தோ இரட்சிப்பின் வார்த்தையை நீங்கள் கேட்கும்போது—அது எப்போதுமானாலும்—உங்கள் இதயங்களில் தேவபயம் என்ற உணர்வும், அவருக்குள் அன்பு என்ற தீப்பொறியும்கொண்டு, செழிப்படைய வேண்டும் என்ற விருப்பமும், அவருடைய பரிசுத்த கட்டளைகளை உண்மையுடன் கடைப்பிடிக்கும் உறுதியும் மூளக்கட்டும்; அதன் மூலம் நாம் அவருடைய ராஜ்யத்திற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம்.

112. நாம் ஒரு ஆன்மீகப் பந்தயத்தில் ஈடுபட்டுள்ளோம்: பார்வையாளர்கள் யார்? ஓடுபவர்கள் எதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும்? முன்மாதிரியான முறையில் ஓடுவது யார்?

112. 1) நாம் ஒரு ஆன்மீகப் பந்தயத்தில் ஈடுபட்டுள்ளோம்: பார்வையாளர்கள் யார்? ஓடுபவர்களின் கவனம் எதில் செலுத்தப்பட வேண்டும்? முன்மாதிரியான முறையில் ஓடுபவர் யார்? – 2) மடாலயத்திற்குள் வழக்கமான வேறுபாடுகளைக் கண்டு பொறாமைப்படக்கூடாது; இதுபோன்ற சமயங்களில் அதிருப்தியாளர்கள் சொல்வதெல்லாம் புத்திசாலித்தனமற்றது: அவர்கள் தங்கள் வழிகளைச் சீர்திருத்தட்டும், ஏனெனில் இது அவர்கள் பழகிக்கொண்ட ஒரு பழக்கமாகும். [2, 39]

4. நீங்கள் கர்த்தராகிய தேவனுடைய விரைந்த கால்கள் கொண்ட ஓட்டப்பந்தய வீரர்கள், உங்கள் பந்தயம் பூமியில் அல்ல, ஆனால் பூமியிலிருந்து பரலோகத்திற்கு; பார்வையாளர்கள் மனிதர்கள் அல்ல, ஆனால் தேவதூதர்கள் மற்றும் புனிதர்களின் திரள்; கிரீடங்களை வழங்குவது கர்த்தராகிய தேவன் தாமே, மேலும் கிரீடங்கள் வாடிப்போகாதவை. மடாலயப் பிரமாணங்களை ஏற்று இந்தப் போட்டி அரங்கில் நுழைந்த நீங்கள் பேறு பெற்றவர்கள். ஆனால் இங்கே நீங்கள் இப்போதுதான் தொடங்கியிருக்கிறீர்கள்; இருப்பினும், கிரீடங்கள் பந்தயத்தை முடித்தவர்களுக்கே வழங்கப்படும். உங்களில் ஒவ்வொருவரும் நீங்கள் எப்படி ஓடுகிறீர்கள் என்பதைக் கவனமாகக் கவனியுங்கள்; பந்தயப் பாதையில் உள்ள, பந்தயத்தின் வெற்றியைத் தீர்மானிக்கும் அடையாளக் குறிகளை நீங்கள் கவனியுங்கள், அதாவது, நற்பண்பில் முன்னேற்றம்; உங்களில் ஒவ்வொருவரும் தடைகள் மீது விழிப்புடன் கண்வைத்து, அவற்றை வெல்லப் பாடுபடுங்கள் - அதாவது, மாம்சத்தின், உலகின் மற்றும் பிசாசின் சோதனைகள் மீது; இதற்குத் தேவையான பலத்தை பரிசுத்த ஆவியானவரிடமிருந்து பெறுங்கள்; யாரும் பக்கவாட்டில் பார்க்க வேண்டாம், மாறாக, இலக்குக் கோடு இருக்கும் ஒரே புள்ளியில் தங்கள் பார்வையை நிலைநிறுத்தி, தங்கள் முழு வலிமையையும் அதன் பால் செலுத்தட்டும். பந்தயம் இன்னும் முடிவடையவில்லை. நீங்கள் இதுவரை நன்றாக ஓடியிருக்கிறீர்கள்; இங்கிருந்து அதே உற்சாகத்துடனும் முயற்சியுடனும் தொடருங்கள், ஒருவருக்கொருவர் போட்டியிட்டு, ஒருவருக்கொருவர் உதவுங்கள். மற்றவர்களை முந்திச் செல்லக்கூடியவர் யார்? எல்லாரிலும் மிகவும் தாழ்மையுள்ளவரே. முன்மாதிரியான முறையில் ஓடக்கூடியவர் யார்? மிகவும் கீழ்ப்படிதலுள்ளவர், மிகவும் மரியாதையுள்ளவர், மிகவும் குறை சொல்லாதவர் யார், சங்கீதங்களில் மிகவும் அர்ப்பணிப்புடன் இருப்பவர், மிகவும் மௌனமானவர், மிகவும் உழைப்பாளர், மிகவும் ஜெபமுனைப்புள்ளவர், மிகவும் நேர்மையானவர், மிகவும் தாழ்மையானவர், பொறாமை இல்லாதவர், மிகவும் விசுவாசமுள்ளவர், பிதாவிடம் மிகவும் அன்பு செலுத்துபவர், மேலும் ஆன்மாவிலும் உடலிலும் முழுப் புண்ணியத்தின் செயல் வெளிப்படும் மற்ற எல்லா வழிகளிலும். உங்கள் வாழ்க்கையின் போக்கு இதுவாகட்டும், மேலும் வலிமையிலிருந்து வலிமைக்கும், இந்த உலகத்திலிருந்து பரலோகத்திற்கும் நாம் ஏறும் வழி இதுவாகவே இருக்கட்டும்.

5. அன்பே உங்கள் தனி அடையாளமாக இருக்கட்டும், அது உங்களைக் கர்த்தருடைய சீடர்களாகக் காட்டுகிறது. அன்பில் நிலைத்திருந்து, சகோதரர்களுக்குள் இருக்கும் ஒவ்வொரு வேறுபாட்டையும், ஊழியங்கள், கைவினைத்திறன்கள், பதவிகள் மற்றும் தரவரிசைகளில் உள்ள அவர்களின் விருப்பங்களையும் அன்போடு ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். பொறாமையும், வெறியும், கோபமும் நீங்கட்டும். உங்கள் சகோதரர்களுக்குச் சாதகமானதை, உங்களுக்கும் சாதகமானதாக ஒவ்வொருவரும் கருதுங்கள், மேலும் அவர்கள் வெற்றி பெறுவதில் நீங்களும் மகிழுங்கள். இவ்வாறு கடவுள் மகிழ்ச்சியடைகிறார், மேலும் அனைத்தின் மீதும் முழுமையான வெற்றி அடையப்படுகிறது. அன்பு என்பது நற்பண்புகளின் மணிமகுடம். ஆனால், இன்னின்ன விஷயங்களில் அல்லது இன்னின்ன ஊழியங்களில் இன்னொருவருக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்பட்டதால் வருந்துவது என்பது ஒரு சீரழிந்த மற்றும் தீங்கு விளைவிக்கும் காரியம், மேலும் அது எதிர்த்தரப்பின் அடையாளமாகும். அப்படி இல்லை, என் பிள்ளைகளே, அப்படி இல்லை. 'நான் இன்னாரை விட அதிகமாகக் கௌரவிக்கப்பட வேண்டும்' என்று சொல்வதும், அல்லது, 'நான் இன்னாரை விட வயதில் மூத்தவன் - ஆகையால் எனக்கு உயர்ந்த இடம் கிடைக்க வேண்டும்' என்று சொல்வதும் அநியாயம். அத்தகைய பிசாசுப் பொறிகளிலிருந்து தப்பி ஓடுங்கள், நான் உங்களை வேண்டுகிறேன். ஆனால் எது நன்மையோ, எது கனத்திற்குரியதோ, பரிசுத்தவான்களுக்குப் பொருத்தமானதோ—அது சகோதரத்துவமானதாகவோ, பணிவான மற்றும் ஞானமுள்ளதாகவோ, மிக உயர்ந்ததாகவோ இருந்தாலோ—அவைகளைப் பற்றி சிந்தியுங்கள், அவைகளைப் பின்தொடருங்கள், அவைகளை அடையப் பாடுபடுங்கள்; இறைவனால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்களாக, தீங்கு எண்ணமின்றி, குழந்தை போன்ற எளிமையுடனும் உண்மையுடனும் எல்லாவற்றிலும் நடந்து, கட்டளையிடப்பட்டதைத் தவிர வேறெதையும் ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருங்கள். இருப்பினும், ஏதேனும் தவறு நேர்ந்தால், அதைச் சீக்கிரம் திருத்தி, தவம் செய்வதன் மூலம் அதைச் சரிசெய்யுங்கள். அதனால் நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் நீங்கள் அந்த உயர்ந்த சத்தத்தைக் கேட்கக்கூடும்: 'வாருங்கள், என் பிதாவால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களே! உலகத் தோற்றமுதல் உங்களுக்குத் தயாரிக்கப்பட்ட இராச்சியத்தை உங்கள் உரிமையாகப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்' (மத்தேயு 25:34).

113. நீங்கள் உங்கள் நோக்கங்களைச் சரியாக அமைத்துள்ளீர்கள்; ஆனால் இது, நீங்கள் உண்மையில் அனுபவித்து வரும் எதிரியின் சோதனைகளிலிருந்து உங்களைப் பாதுகாக்காது.

113. 1) நீங்கள் உங்கள் நோக்கங்களைச் சரியாக அமைத்துள்ளீர்கள்; ஆனால் இது, நீங்கள் உண்மையில் அனுபவித்து வரும் எதிரியின் சோதனைகளிலிருந்து உங்களைக் காப்பாற்றாது. ஆனால் உங்கள் பிரார்த்தனையில் உண்மையாக இருங்கள், தேவன் நீங்கள் உறுதியாக நிற்க உதவுவார். – 2) ஆகவே, இருளின் கிரியைகளை விலக்கி, ஒளியின் கிரியைகளில் செழிப்படையுங்கள்: ஏனெனில் முந்தையவை தேவனுடைய கோபத்தை வரவழைக்கின்றன, பிந்தையவை அவருடைய ஆசீர்வாதத்தைக் கொண்டுவருகின்றன. – 3) தற்போது நம்மிடையே பலர் நோயுற்றுள்ளனர்: நலமாக இருப்பவர்கள் நோயுற்றவர்களுக்கு சேவை செய்யட்டும்; நோயுற்றவர்கள் பொறுமையுடனும் எல்லாவற்றிலும் திருப்தியுடனும் இருக்கட்டும். எங்களுக்கு ஊழியர்கள் இல்லை: சகோதரர்கள் அன்பிலிருந்தும் கீழ்ப்படிதலிலிருந்தும் சேவை செய்கிறார்கள். உழைப்பவர்களே, மனதைரியமாக இருங்கள்: தேவன் அனைத்தையும் காண்கிறார். [2, 40]

6. தேவனுடைய கிருபையினால், நீங்கள் அனைவரும் இரட்சிக்கப்பட வேண்டியவர்களில் கணக்கிடப்பட்டிருக்கிறீர்கள்; நீங்கள் அனைவரும் இரட்சிப்பின் பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறீர்கள், மேலும் உங்களில் எவருக்கும் இரட்சிப்பை அடைவதைத் தவிர வேறு எந்த நோக்கமும் இல்லை; ஆனால் தீமை அனைத்திற்கும் எதிரியான சாத்தான் இருப்பதால், நம்மில் பலர் அவனது விரும்பத்தகாத சோதனைகளுக்கு ஆளாகிறோம்: சிலரை அவன் இளமையின் உணர்ச்சிகளைத் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தி, காம இன்பங்களால் தூண்டுகிறான், – மற்றவர்களைத் தன்முனைப்பின் மூலம் கீழே விழச் செய்கிறான், அவனே வானத்திலிருந்து வீழ்ந்ததற்கான முக்கியக் காரணம் அதுவே; மேலும் இன்னும் சிலரை அலட்சியத்தின் மூலம் திருப்தியில் ஆழ்த்தி, விரக்தியால் கட்டுப்படுத்தி, தனக்குப் பிடித்தபடியும் தனக்குப் பிடித்த இடங்களுக்கும் அழைத்துச் செல்கிறான்; அவன் நம்மை நம்பிக்கையின்மையால் நிலைகுலையச் செய்கிறான், மேலும் சுய இன்பத்தில் நம்மைச் சிக்க வைத்து, கண்ணியமற்ற செயல்களைச் செய்ய நம்மைக் கற்றுக் கொடுக்கிறான். மேலும், நாம் தளர்ந்துபோய் அநாகரிகத்திற்கு அடிபணியும் தருணத்திற்காகக் காத்திருக்கும் அவனை, நாம் ஏன் அவன் நம்மை நாளுக்கு நாள் துளைக்க முயற்சிக்கும் வழிகள் அனைத்தையும் ஒவ்வொன்றாகப் பட்டியலிட வேண்டும்? ஆனால், 'அமைதியாக இரு, அமைதி கொள்' என்று கடலுக்குச் சொன்ன கர்த்தராகிய தேவன் (மாற்கு 4:39), அவரை இதற்குத் தடுக்கட்டும்; மேலும் அவர் நம்மை விட்டு வெகு தொலைவில் உள்ள ஓர் இடத்திற்கு அவரை ஓட்டிவிடட்டும். நாம் நம்மையே மையமாகக் கொண்டு, மடாலயத்தில் நுழைந்ததற்கான முதன்மை நோக்கத்தைத் தொடர்ந்து மனதில் கொண்டிருக்கும்போது இதுதான் நிகழ்கிறது: ஏனெனில், கடவுளை நமது சாட்சியாகக் கொண்டு, நாம் ஒவ்வொரு துக்கத்தையும் கஷ்டத்தையும், மரணமடையும் வரையிலும் கூட, தாங்கிக்கொள்வதாக உறுதியளித்துள்ளோம்.

7. ஆகையால், இரட்சிப்பைத் தேடுவதற்கு முரணான அனைத்தையும் தள்ளிவிடுங்கள்: மனம் தளர்ந்தவர்கள், அவர்களின் மனத்தளர்ச்சி; லட்சியம் கொண்டவர்கள், அவர்களின் லட்சியம்; சோம்பேறிகள், அவர்களின் சோம்பல்; இன்பம் தேடுபவர்கள், அவர்களின் இன்பப் பிரியம்; பெருமைக்காரர்கள், அவர்களின் பெருமை; வீண் பெருமைக்காரர்கள், அவர்களின் வீண் பெருமை; திமிர் பிடித்தவர்கள், அவர்களின் திமிர்; சட்டத்தை மீறுபவர்கள் அவர்களின் சட்ட மீறலை, பேச்சாளிகள் அவர்களின் பேச்சுத்திறமையை, அமைதியை நேசிப்பவர்கள் அவர்களின் அமைதிப் பிரியத்தை, இன்ப இச்சையாளர்கள் அவர்களின் இன்ப இச்சையை, துயரமடையவர்கள் அவர்களின் அர்த்தமற்ற துயரத்தை; பொறாமைப்படுபவர்கள், அவர்களின் பொறாமையை; சண்டையிடுபவர்கள், அவர்களின் சண்டைப் குணத்தை; விவாதம் செய்பவர்கள், அவர்களின் விவாதப் போக்கை; சோம்பலை நேசிப்பவர்கள், அவர்களின் சோம்பல் பிரியத்தை. இவைதான் இருளின் கிரியைகளும், தீமையின் வடிவங்களும் – பொல்லாதவனின் கண்டுபிடிப்புகளும் ஆலோசனைகளும்! ஆனால் இவை நல்ல கடவுளுக்குப் பிரியமானவை: சமாதானம், சாந்தம், தாழ்மை, கீழ்ப்படிதல், பொறாமை இல்லாமை, விடாமுயற்சி, அக்கறை, எச்சரிக்கை, அன்பு, நம்பிக்கை, நீதியுணர்வு, மற்றும் ஜெபம். அத்தகையவை ஒளியின் கிரியைகள், அத்தகையவை நீதியின் ஆயுதங்கள் மற்றும் பரிசுத்தவான்களின் வீரம்! கர்த்தரிடத்தில் நீங்கள் கொண்டிருக்கும் அன்பின் பொருட்டு, நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன், உணர்ச்சிப் பெருக்கால் உறங்கிப்போனவர்களே, விழித்தெழுங்கள்; எதிரியின் வசீகரத்தின் கீழ் நித்திரை செய்யும் நீங்கள் விழிப்புடன் இருங்கள். நாம் ஒரு நல்ல வாழ்க்கையை வாழ விரும்பினால், நல்ல நாட்களைக் காண விரும்பினால், கூறுபவரின் வார்த்தையைக் கேட்போம்: 'தீமையை விட்டு நன்மையைச் செய்யுங்கள்; சமாதானத்தைத் தேடிப் பின்தொடருங்கள்' (சங். 33:15). கர்த்தருடைய கிருபையான கண்கள் எங்கே? 'கர்த்தருடைய கண்கள் நீதிமான்களிடத்திலும் தம்மைப் பயந்தவர்களிடத்திலும் இருக்கிறது' (சங். 32:18). மேலும், கர்த்தருடைய கோப முகமாவது எங்கே? 'கர்த்தருடைய முகம்'—'தீமை செய்கிறவர்களு , அவர்களுடைய நினைவை பூமியிலிருந்து அழிப்பதற்காக' (சங். 33:14) இருக்கிறது. மேலும், இந்தத் திருப்பாடலின் பின்வரும் வார்த்தைகள் அனைத்தும், நாம் அவற்றை ஆராய்ந்து சிந்தித்தால், அற்புதமான உள்ளொளிகளை வழங்குகின்றன.

8. இந்த நாட்களில் நமக்கு நோய்வாய்ப்பட்ட சகோதரர்கள் பலர் உள்ளனர்; நாம் வாழும் காலம் அவ்வளவு ஆரோக்கியமற்றது. நலமாக இருக்கும் நாம், நோயுற்றவர்களுக்கு உதவுவோம். நோயுற்றவர்களாகிய நாம், இந்தத் தண்டனையைக் கர்த்தரிடமிருந்து இரட்சிப்பின் ஒரு வழியாக ஏற்றுக்கொண்டு, நமது நோயை நல்ல மனதுடன் பொறுத்துக்கொண்டு, நமக்குக் கொடுக்கப்படும் அனைத்திற்கும் நன்றியுள்ளவர்களாக இருப்போம். மேலும், நாம் நமது நோயிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டபோது, இலக்கின்றி இங்கும் அங்கும் அவசரமாகச் சுற்றாமல், நமது கடமைகளுக்குத் திரும்புவோம். ஏனெனில், இவ்வுலக மக்களைப் போல, வெறுமனே சேவை செய்வதற்காக மட்டும் நியமிக்கப்பட்ட கூலி அடிமைகள் நமக்கு இல்லை; ஆனால் நாம் ஒருவருக்கொருவர் அடிமைகளும் ஆண்டவர்களும் ஆவர்; சேவை செய்வதும், சேவை பெறுவதும் நிகழ்கிறது – மேலும் ஒவ்வொருவரும், தாங்கள் பெறும் சேவையை விட அதிகமாகச் சேவை செய்வதை உறுதி செய்ய வேண்டும். தேவன் உங்களில் ஒவ்வொருவரையும் உங்கள் செயல்களையும், உங்கள் சேவையையும் காண்கிறார்; நீங்கள் முன்பு எப்படி இருந்தீர்கள், இப்போது என்ன ஆகியுள்ளீர்கள், உலகில் எப்படி வாழ்ந்தீர்கள், மடாலயத்தில் எப்படி வாழ்கிறீர்கள், உங்களை எப்படி ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்கிறீர்கள், எல்லாப் பொருட்களையும் எப்படிப் பொறுத்துக்கொள்கிறீர்கள், நீங்கள் என்ன அணிகிறீர்கள், உங்கள் காலணிகளை எப்படி அணிகிறீர்கள், உங்கள் கடமைகளைச் செய்வதில் என்ன உழைப்பை மேற்கொள்கிறீர்கள் என்பதையும் காண்கிறார்; – மேலும் தகுந்த நேரத்தில் அவர் ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்களின் செயல்களுக்கு ஏற்ப வெகுமதி அளிப்பார். ஆகவே, யாரும் மனந்தளர வேண்டாம். நாம் தேவனுக்குத் தெரிந்தவர்கள், நாம் வாழ்ந்த வாழ்க்கையைப் பற்றி அறிக்கை கொடுத்த பிறகு, நமக்குரிய பலனைப் பெறுவதற்காக, அவருடைய அஞ்சத்தக்க நியாயாசனத்திற்கு முன்பாக நிற்கப் போகிறோம்.

114. ஒரு விவசாயி தன் வயலைப் பண்படுத்தும்போது ஆன்மீக ரீதியாகச் செய்யும் அனைத்தையும் செய்து, நமது ஆன்மாக்களை வளர்ப்போம்

114. 1) ஒரு விவசாயி தன் வயலை உழுது பயிரிடுவதில் ஆன்மீக ரீதியாகச் செய்வதை எல்லாம் செய்து, நமது ஆன்மாக்களை வளர்ப்போம். – 2) போர்வீரர்கள் எப்படி நடந்துகொண்டு போர் செய்கிறார்களோ, அப்படியே நாமும் போர் செய்து நடந்துகொள்ள வேண்டும்; போரில் போர்வீரர்கள் வெகுமதிகளின் நம்பிக்கையில் எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொள்வது போல, நாமும் பரலோக ராஜ்ஜியத்திற்காக, நமது கீழ்ப்படிதலில் எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொள்ள வேண்டும். [2, 41]

9. ஒரு விவசாயி, தன் வயலை உழுதலின்போது, தன் கைகள் சோர்வடைந்துவிடாமலோ அல்லது சோம்பேறியாகிவிடாமலோ இருக்க, உழைப்பின் கடினத்தை ஒரு பொருட்டாகக் கருதாமல், எதிர்காலப் பலன்களை மனதில் கொண்டு, அவற்றுக்காகத் தானே சிரமம், வியர்வை மற்றும் சோர்வூட்டும் பற்றாக்குறைகளுக்கு ஆட்படுகிறான். ஏனெனில், நம்மில் ஒவ்வொருவருக்கும், ஒரு வயலைப் போல, இந்த வாழ்வில் பயிரிடுவதற்காக நமது ஆன்மா கொடுக்கப்பட்டுள்ளது; ஆகையால், நாமும் அதற்குள் ஆன்மீகச் செயல்களைப் பயிரிட வேண்டும்; மேலும், நியாயத்தீர்ப்பு நாளன்று, நம்மைப் படைத்த கடவுள், இதற்காக நம்மை விசாரிப்பார். ஆகவே, நான் உங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன், வேண்டிக்கொள்கிறேன்: நமது உணர்ச்சிகளின் முட்களுக்கு மத்தியில் நாம் விதைக்காமல் இருப்பதற்காக, பக்தியின் சட்டங்களின்படி நமது ஆன்மாக்களின் வயல்களை நாம் அனைவரும் ஒன்றாக விடாமுயற்சியுடன் பயிரிடுவோம்; ஆனால், முதலில் நமது வயல்களில் இருந்து பாவங்களின் அனைத்துக் களைகளையும் அகற்றிவிட்டு, அதில் விதைகளை விதைத்து, பின்னர் கடவுளால் உடைக்கப்பட்ட கண்ணீரின் ஆன்மீக மழையால் அவற்றை நீர்ப்பாய்ச்சி, அதன் கன்றுகள் மனத்தின் மிருகங்களால் உண்ணப்படாதபடி, அவற்றை இறை அச்சம் என்னும் வலுவான வேலிகளால் சுற்றவும், அன்பின் சூரியக்கिरணங்களால் அவற்றை ஒளிரச் செய்து, சூடேற்றவும், அதன் மூலம் நமது திறமையான கைகளைக் கூடைகளால் நிரப்பி, கிறிஸ்துவின் கட்டளைகளின்படி புனிதச் செயல்கள் என்னும் கோதுமையின் ஏராளமான விளைச்சலை அறுவடை செய்யவும் முடியும். இந்த நோக்கத்திற்காக, கர்த்தராகிய தேவன் ஒவ்வொரு ஆன்மாவையும் இந்த வாழ்க்கைக்கு அழைத்திருக்கிறார், மேலும் நம்மை குறிப்பாக தேவதூதர்களின் வாழ்க்கையை மாதிரியாகக் கொண்ட ஒரு வாழ்க்கைக்கு அழைத்திருக்கிறார். உங்கள் ஒவ்வொருவரும், உங்கள் நல்ல நடத்தை மூலம், உங்கள் வயல்கள் செழித்து, பலனளித்து, ஆண்டவருக்குப் பிரியமான நறுமணத்தை வெளிப்படுத்துவதைக் காட்டுவீர்களாக என்று நான் ஜெபிக்கிறேன்; இது மாம்ச இயல்புகளின் மற்றும் உறவுகளின் முழுமையான மாற்றத்தின் மூலமாகவும், இது சாந்தமான கீழ்ப்படிதல் மற்றும் கிறிஸ்துவின் போன்ற தாழ்மையின் மூலமாகவும் ஆகட்டும், தினந்தோறும் உங்களை நீங்களே பரிபூரணப்படுத்திக்கொண்டு, மகிமையிலிருந்து மகிமைக்கு உருமாற்றப்பட்டு, நற்செயல்களின் ஒளிமிகுந்த ஆடையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, அனைத்து கீழ்ப்படியாமையையும் அகற்றி, ஒவ்வொரு எண்ணத்தையும் கிறிஸ்துவின் கீழ்ப்படிதலுக்கு அடிமையாக்கி, சகோதரத்துவத்தின் பொதுவான விதியின்படி, எப்போதும் சுய-கண்டனத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, அதன் மூலம் பெருமை மற்றும் சுயவிருப்பம் என்ற பலதலை கொண்ட அசுரனை நாம் எளிதாக காலடியில் மிதித்து கொல்ல முடியும்.

10. சகோதரரே, நாம் எந்தப் பணிக்குச் சிறப்பாக அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்? போருக்கும் சண்டைக்கும்—அற்பமான எதிரிகளுக்கு எதிரான எந்தவொரு எளிதான போரும் அல்ல, மாறாக, தெய்வீகத் திருத்தூதர் கூறுவது போல, கண்ணுக்குத் தெரியாத ஆவிகளின் பயங்கரமான சக்திகளுக்கு எதிரான ஒரு கடுமையான போர்: 'ஏனெனில் நம் போராட்டம் மாம்சத்துக்கும் இரத்தத்துக்கும் விரோதமானதல்ல, அதிகாரங்களுக்கும் ஆட்சிகளுக்கும் இந்த இருண்ட உலகத்தின் ஆதிக்கங்களுக்கும் பரலோகத்திலுள்ள பொல்லாத ஆவிக்குரிய சக்திகளுக்கும் விரோதமானதாகும்' (எபே. 6:12).ஆகவே, யாரும்கூட போருக்குத் தயாராகாமல் இருக்க வேண்டாம்; யாரும்கூட ஆயுதம் இல்லாமல் வெளியேற வேண்டாம்; போரின் சின்னங்களைத் தவிர்க்க வேண்டாம்; ஆனாலும், நீங்கள் காயங்களையும் புண்களையும் பெறும்போதோ அல்லது மோதல்களை எதிர்கொள்ளும்போதோ ஆச்சரியப்பட வேண்டாம். இவை அனைத்தும் போர் தொடுப்பவர்களிடமிருந்து பிரிக்க முடியாதவை. இருப்பினும், ஒருமுறை காயப்பட்டவனோ அல்லது தாக்குதலுக்கு ஆளானவனோ அழிந்து போவதில்லை, பலமுறை அல்லது எண்ணற்ற முறை இதற்கு ஆளானவனும் அழிந்து போவதில்லை, மாறாக, தன் எதிரிகளிடம் தானாகவே சரணடைந்து அறுக்கப்படுவதற்கு ஒப்புக்கொடுப்பவனே அழிந்து போவான். ஆகவே, சகோதர சகோதரிகளே மற்றும் பிதாக்களே, நாம் கவனமாக இருந்து, கிறிஸ்துவின் வீரர்களாகப் போரில் உறுதியாக நடுவோம். உங்களுக்குத் தெரியும், ஒவ்வொரு சிப்பாயும் ஒரு போர்ப் பயணத்தைத் தொடங்கும் போது, எரிக்கும் வெயிலாக இருந்தாலும், மழையாக இருந்தாலும், அல்லது குளிராக இருந்தாலும், பல கஷ்டங்களையும், உழைப்புகளையும், துன்பங்களையும் சந்திக்கிறான்—அங்கே அவன் சுகபோக வாழ்க்கை வாழ்கிறான் என்று சொல்ல முடியாது; சில சமயங்களில் ஒரு துண்டு ரொட்டியைச் சாப்பிடவோ அல்லது ஒரு கிளாஸ் குளிர்ந்த நீரைக் குடிக்கவோ அவன் விரும்புவான், ஆனாலும் அது கூட அவனுக்கு மறுக்கப்படுகிறது; நாள் முழுவதும், அல்லது இரவு முழுவதும், அவர் புழுதி மற்றும் சேற்றில், சோர்வு மற்றும் களைப்பில், ஓரிடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்குப் பயணிக்கிறார் – எதற்காக? தன்னை இராணுவத்தில் சேர்த்த தளபதியை மகிழ்விப்பதற்காக, படைவீரர்களிடமிருந்து பிரிந்து சென்றவர்களின் பட்டியலில் சேராமல் இருப்பதற்காக, வெகுமதிகள் வழங்கப்படும்போது , அவர் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அவற்றுக்குத் தகுதியானவராக அங்கீகரிக்கப்படுவதற்காக. – இது நம்மிலும் நடக்கிறது; ஆனால் வேறு விதமாக: அவர்களுடையவை தற்காலிகமானதும் நிலையற்றதுமானவை, ஆனால் நமதுவை நித்தியமானதும் அழியாததுமானவை, மேலும் அவை அனைத்தையும் ஆளும் கடவுளால் வழங்கப்படுகின்றன. – ஆகவே, நாம் மீண்டும் மீண்டும் சகிப்போம்; நமக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட ஊழியத்தின்படி, தூய்மையுடனும் குற்றமின்மையுடனும் ஆண்டவருக்காகப் பணிபுரிந்து, விடாமுயற்சியுடன் உழைப்போம்: பொறுப்பிலிருப்பவர்கள் ஞானத்துடனும் விவேகத்துடனும் நிர்வகிப்பார்களாக; ஊழியம் செய்பவர்கள் முறையீடின்றி ஆர்வத்துடன் செய்வார்களாக. பசி, தாகம், நிந்தனை, அவமானம், மோதல்கள், இழிச்சொற்கள் ஆகிய காலங்களையும் நாம் சகிப்போம்; குறிப்பாக இரவில் கீர்த்தனை பாடும்போதும் ஜெபிக்கும்போதும் ஏற்படும் சோர்வும் மந்தநிலையும், மற்றும் கைவேலைகளிலும் மற்ற கடமைகளை நிறைவேற்றுவதிலும் ஈடுபட்டுள்ளபோது, நம்மைத் தாக்கி நசுக்கும், கண்ணுக்குத் தெரியும் மற்றும் தெரியாத எல்லா வகையான துன்பங்களையும் சகிப்போம்; இவ்வாறு, நம்முடைய பிதாவின் ஜெபங்களால், நற்செயல்களால் பாடுபட்டுப் பந்தயத்தை முடித்தவர்களாக, நம்முடைய கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசு வழியாக, அந்த நாளில் நீதியின் கிரீடத்தைப் பெறுவதற்குத் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்படுவோம்.

115. எல்லா இச்சையையும் கோபத்தையும் ஒழித்து, நமது துறவறப் பணிகளில் ஆண்டவருக்கு உண்மையுடன் சேவை செய்து, அவருடன் இணைந்திருப்போமாக.

115. எல்லா இச்சையையும் கோபத்தையும் ஒழித்து, நமது துறவறப் பணிகளில் இறைவனுக்கு உண்மையுடன் சேவை செய்து, அவரைப் பற்றிக்கொள்வோம். [2, 42] புனிதத் தந்தையர்கள் நமக்குச் சொல்வதையும் அவர்கள் கட்டளையிடுவதையும் கவனமாகக் கேட்டுப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். தகுதியற்ற நானும், இதையே என் போதனைகளில் உங்களுக்கு வழங்குகிறேன். அவர்கள் துல்லியமாக என்ன சொல்கிறார்கள், நமது ஆன்மாக்களில் எதைப் பதிய வைக்கிறார்கள் என்பதை, இப்போது கடவுளின் வார்த்தையிலிருந்து பின்வரும் இரண்டு பகுதிகளில் விளக்குகிறேன்: ஒன்று எச்சரிக்கிறது: 'உங்களை நீங்களே ஏமாற்றிக் கொள்ளாதீர்கள்: வேசித்தனஞ்செய்கிறவர்களும், விக்கிரகாராதனை செய்கிறவர்களும், விபச்சாரிகள், பாலியல் அநாகரிகத்தைச் செய்கிறவர்கள், ஓரினச்சேர்க்கையாளர்கள், திருடர்கள், பேராவல் உள்ளவர்கள், கள்ளுண்டவர்கள், நிந்திக்கிறவர்கள், வஞ்சிக்கிறவர்கள் ஆகிய இவர்கள் தேவனுடைய ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிக்கமாட்டார்கள்' (1 கொரி. 6:9), – மேலும் வேறு இடத்தில்: "கசப்பும், கோபமும், சீற்றமும், ஆரவாரமும், அவதூறும் உங்களை விட்டு நீங்கட்டும்; தீங்குள்ள மனதும் உங்களை விட்டு நீங்கட்டும். தேவனுடைய கிருபையினால் மன்னிக்கப்பட்டவர்களாகிய நீங்கள், ஒருவரையொருவர் கனிசொல்லி, இரக்கமுள்ளவர்களாயும், மனதுருளிகளுமாயுமிருங்கள்" (எபே. 4:31–32); மற்றொருவர் கூறுகிறார்: "வாருங்கள், நாம் அவருக்கு ஆராதனை செய்து, நமக்குத் தரிசனமான கர்த்தருக்கு முன்பாகத் தலைவணங்குவோம், நமக்கு உண்டாக்கின கர்த்தருக்கு முன்பாகக் கண்ணீர் விடுவோம்" (சங். 94:6), – மேலும்: "அவருடைய வாசல்களில் ஸ்தோத்திரத்தோடும், அவருடைய பிராகாரங்களில் துதியோடும் பிரவேசியுங்கள்" (சங். 99:4). ஆகவே, இந்த எச்சரிக்கைகளால் வலுப்பெற்று, இந்த அறிவுரைகளை இதயத்தில் ஏற்றுக்கொண்டு, நாம் அனைவரும் ஆராதனையில் ஒன்றுகூடுவோம்; நாம் கர்த்தரை ஆராதித்து, நாம் வாழ்ந்த வாழ்க்கைக்காகவும், நமது அன்றாடப் பாவங்களுக்காகவும்—அவை அறிந்தோ அறியாமலோ, நமது செயல்களில், சொற்கள் மற்றும் எண்ணங்களில், மேலும் அவருடைய மன்றங்களில் பாடல்களுடனும் துதியுடனும் நுழையட்டும், ஆனால் தகாத மொழியுடனோ, கட்டுக்கடங்காத வெடிப்புகளுடனோ, கீழ்ப்படியாமையுடனோ அல்லது ஆணவத்துடனோ அல்ல. குறை கூறுபவர் பாவத்திற்குத் தண்டனைக்குரியவர்: ஆகவே நாம் முணுமுணுக்காமலும், கோபப்படாமலும், சுயம்பிரியராகாமலும், வீணாக ஞானம் கொண்டவர்களாகாமலும் இருப்போம், ஏனெனில் நாம் மண் மற்றும் சாம்பல், தூசி மற்றும் தூசியே, குறிப்பாக தங்கள் முட்டாள்தனத்தில், தங்கள் உடல் அல்லது ஆன்மீகச் செயல்களின் காரணமாக தங்களை மகிமையானவர்களாக நினைப்பவர்கள். 'இந்த உலகத்தின் தோற்றம் கடந்துபோகிறது' என்பது எனக்குத் தெரிகிறது (1 கொரிந்தியர் 7:31); ஏனெனில் நாங்கள் பொதுமக்களிலிருந்து வேறுபட்டவர்கள், ஒருவிதமான அந்நிய ஆடையணிந்து, ஒரு விசித்திரமான முறையில் வாழ்கிறோம்: திருமணமாகாதவர்கள், பெயரற்றவர்கள், சுதந்தரமில்லாதவர்கள், எளிதில் பிடிபடாதவர்கள், மேலும் உடலற்றவர்கள். ஏனெனில் 'ஜடஸ்வரூபிகள் தேவன் பிரியமாயிருக்கிறதில்லை' (ரோமர் 8:8) – நாம் உலகத்திற்குச் சிலுவையில் அறையப்பட்டிருக்கிறோம். நாம் ஏற்றுக்கொண்ட வாழ்க்கை இதுவாகையால், நாம் நம்மை அழைத்துக்கொண்ட பெயரில் மட்டுமல்லாமல், உண்மையாகவும் அவ்வாறு இருக்க, அதன் தெளிவான அடையாளங்களை நம்மேல் கொண்டிருக்க வேண்டும். ஆகவே, நாம் கீழ்ப்படிதலுள்ளவர்களாகவும், உடனடியாகச் செயல்படுபவர்களாகவும், தேவபயபக்தியுள்ளவர்களாகவும், நல்லவர்களாகவும், மரியாதையுள்ளவர்களாகவும், ஒருவரையொருவர் நேசிப்பவர்களாகவும், கடினமாக உழைப்பவர்களாகவும், பொறுமையானவர்களாகவும், நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அனைத்திற்கும் நன்றியுள்ளவர்களாகவும் இருப்போம்; அப்பொழுது, நன்றாக வாழ்ந்து, நாம் பெரிதும் விரும்புகிறதும் தேடுகிறதுமான பரலோக ராஜ்யத்திற்கு வாரிசுகளாக மாறுவோம்.

116. சிலர் தப்பி ஓடிய சந்தர்ப்பத்தில்: உறுதியாக நில்லுங்கள், பரிபூரணத்திற்காகப் பாடுபடுங்கள்; உங்கள் நோக்கங்கள் நல்லதாக இருந்தாலும், உங்கள் சொந்த விருப்பப்படி செயல்படாமல் இருப்பதில் மிகுந்த கவனம் கொள்ளுங்கள், நன்மை செய்வதிலும் கூட

116. சிலர் தப்பி ஓடிய நிகழ்வின் பின்னணியில்: உறுதியாக நில்லுங்கள், புனிதத்தில் வளருங்கள்; நல்லதைச் செய்யும்போதும் கூட, உங்கள் சொந்த விருப்பப்படி செயல்படாமல் இருப்பதில் மிகுந்த கவனம் செலுத்துங்கள். [2, 43] (சிலர் மடாலயத்திலிருந்து தப்பி ஓடியுள்ளனர்: இது குறித்து தனது வருத்தத்தை வெளிப்படுத்திய திருத்தந்தை, மேலும் கூறுகிறார்...) இருப்பினும், நீங்களோ அவர்களுடைய உதாரணத்தால் எச்சரிக்கை கொள்ளுங்கள், மேலும், நீங்கள் சாத்தானின் தந்திரங்களால் வழிதவறாமல், உங்கள் விசுவாசத்தின் உறுதியால் நிலைபெற்று நின்று, உங்களுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட புனிதமான கீழ்ப்படிதல் கட்டளையிலிருந்து விலகாமல் இருந்ததற்குக் கர்த்தர் உங்களுக்குத் தம்முடைய கிருபையைக் காட்டியிருக்கிறார் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள். ஆகவே, நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன், அவர்களைப் போல் ஆகாதிருங்கள்; ஒளியின் புத்திரராகிய நீங்கள், இருளின் பிள்ளைகளும் கீழ்ப்படியாதவர்களும் ஆகாதிருங்கள். உங்கள் பல ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட உழைப்புகளை வீணாகச் செலவழித்து, உங்கள் ஆன்மாக்களை நித்திய கண்டனத்திற்கு உட்படுத்தாதிருங்கள். ஏனெனில், இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருக்கிறது: 'மோசேவின் சட்டத்தை மறுதலிக்கும்வன், இரண்டு அல்லது மூன்று சாட்சிகளின் வார்த்தையின்படி இரக்கமின்றி சாவான்; மேலானவர்களைப் பற்றி நீங்கள் நினைப்பது என்ன, அவர்கள் எவ்வளவு மோசமான தண்டனைக்குத் தகுதியானவர்கள்?' (எபி. 10, 28–29) – நமது பரிசுத்த அழைப்பின் சத்தியங்களையும், அறிக்கைகளையும், உடன்படிக்கைகளையும் காலால் மிதித்து, நமது பரிபூரணத்தின் திருவருட்சாதனத்தைக் கேலிசெய்தவர்கள். ஆகவே, உங்களைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருந்து, தேவனுடைய வழியில் நேர்மையாக நடக்குமாறு நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்; அவர்களும் எழுந்திருந்து, சாத்தானின் ஆன்மாவை அழிக்கும் மற்றும் மரணத்தைக் கொடுக்கும் மாயையான கள்ளத்தனமான மயக்கத்திலிருந்து ( ) திரும்பி வரவும் ஜெபியுங்கள். இருப்பினும், உங்களில் ஒவ்வொருவரும் உங்கள் உள்ளார்ந்த குணத்தின் மூலம் நீங்கள் என்னவாக இருக்கப் போகிறீர்கள் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறீர்கள் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே: தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பாத்திரமாகவா அல்லது அழிவுக்குரிய பாத்திரமாகவா என்பது. ஏனெனில், பொதுவான விதியின்படியும் அல்ல, பொது நன்மைக்காகவும் அல்ல, ISO-இன் கட்டளைப்படியும் அல்லாமல், உங்களில் ஏதேனும் ஒன்று நிகழும்போது—அது வாசிப்பிலோ, சங்கீதப் பாடுவதிலோ, விரதமிருப்பதிலோ, ஜாக்கிரதையிருப்பதிலோ, அல்லது நல்லதாகவும் பொருத்தமானதாகவும் தோன்றும் வேறு எந்த விஷயத்திலோ இருந்தாலும்—ஆனால் அது ஒருவரின் சொந்த விருப்பப்படி செய்யப்படும்போது, – இதனால்தான் சகோதரத்துவம் முழுவதும் பொதுவாகக் குழப்பம் ஏற்படுகிறது: – அத்தகைய நபர் தீய எதிரியின் கருவி என்பதும், கீழ்ப்படிதலின் மற்றும் அடிபணியலின் பிணைப்புகளை உடைத்து, தனது சொந்த இச்சையின் பின்பற்றி இருளில் நடப்பதும் தெளிவாகிறது. மேலும், நீதியான நியாயத்தீர்ப்பினால், தேவபக்தியற்றவர்கள் தேவபக்தியுள்ளவர்களிலிருந்து, பொய்யானவர்கள் உண்மையுள்ளவர்களிலிருந்து, நேர்மையற்றவர்கள் நேர்மையானவர்களிலிருந்து, வஞ்சகர்கள் உண்மையான பக்தியுள்ளவர்களிலிருந்து, மற்றும் துன்மார்க்கர்கள் நற்பண்புள்ளவர்களிலிருந்து பிரிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதை ஒருவர் மனதில் கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில், 'ஒளியுக்கு இருளோடு என்ன பங்காண்மை?' கிறிஸ்துவுக்குப் பெலிయாலுடன் என்ன உடன்பாடு உண்டு?' (2 கொரி. 6:14–15). – ஆகவே, பொறுமையின் காரணமாகவும், அவர்கள் திருந்திவிடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கையிலும், நாம் அவர்களை வெட்டித் துண்டித்துவிடாதபோது, அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே வெட்டித் துண்டித்து, தங்கள் தப்பிச்செல்லுதலால் தங்களைப் பிரித்துக்கொள்கிறார்கள். யாராவது விரும்பினால், கெரோண்டிகாவில் எழுதப்பட்டுள்ளதை நினைவுகூரட்டும், 'அந்த இடத்தின் கிரியைகளைச் செய்யாதவர்களை அந்த இடமே வெளியேற்றுகிறது' என்று.

117. மீண்டும் தப்பி ஓடியவர்கள். – இத்தகைய வீழ்ச்சியை ஒருவர் எவ்வாறு தவிர்ப்பது?

117. 1) மீண்டும் தப்பி ஓடியவர்கள். – அத்தகைய வீழ்ச்சியை நாம் எவ்வாறு தவிர்ப்பது? எதிரியின் ஆலோசனைகளையோ அல்லது அவன் வஞ்சித்தவர்களின் வார்த்தைகளையோ ஒருவன் செவிமடுக்கக் கூடாது. – 2) சிலர், மாலையில், ரொட்டியையும் திராட்சைப் பழத்தையும் கேட்டு கூச்சலிடுகிறார்கள்: இது குறித்து நான் ஒரு பொதுவான ஆணை பிறப்பிக்கப் போகிறேன்; உங்கள் பிடிவாத குணத்தை நிறுத்துங்கள். – 3) சிலர் தன்னிச்சையாக ஒரு கீழ்ப்படிதலிலிருந்து மற்றொன்றுக்கு மாறுகிறார்கள்: இது நிகழ வேண்டாம்; ஒருவரின் சொந்த விருப்பமே அழிவு. [2, 44]

11. (தப்பி ஓடியவர்களைப் பற்றி மீண்டும்). அத்தகைய வீழ்ச்சியை ஒருவர் எவ்வாறு தவிர்ப்பது? – பாம்பின் ஆலோசனையை ஏற்றுக்கொள்ளாதீர்கள், உங்கள் இதயத்தில் பாம்பைத் தங்கவைக்காதீர்கள், மாறாக அதை விரைவில் அம்பலப்படுத்துங்கள் – அது நெருப்பிலிருந்து தப்பிப்பது போலத் தப்பி ஓடும். நமது தப்பி ஓடியவர்கள் இந்த விதிகளைக் கடைப்பிடித்திருந்தால், அவர்கள் பாதிக்கப்படும் நிலைக்கு வந்திருக்க மாட்டார்கள். ஆனால் நீங்கள், என் பிள்ளைகளே, எச்சரிக்கையாக இருங்கள், இதைக் கடைப்பிடியுங்கள். கிறிஸ்துவின் மந்தையின் ஆடுகளாகிய நீங்கள், உங்கள் விருப்பப்படி சாத்தானுக்கு இரையாக ஒப்புக்கொடுக்காதீர்கள். கிறிஸ்துவின் கட்டளைகள் என்ற சொர்க்கத்திற்குள் வழிநடத்தப்பட்ட நீங்கள், தீய பாம்பின் தந்திரங்களால் எந்த வகையிலும் ஏமாற்றப்படாதீர்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் பாவத்தின் இருண்ட இருளுக்குள் தள்ளப்படுவீர்கள். தேவதூதர்களைப் போல வாழ்ந்து, உங்கள் சொந்த விருப்பத்தின்படி விலகிச் செல்லும் இருளால் நீங்கள் மூழ்கடிக்கப்பட அனுமதிக்காதீர்கள்; மாறாக, பொறுமையுடன் சகித்து, கட்டளைகளை நிறைவேற்றுங்கள். வஞ்சகருடைய கூட்டத்தோடு சேரவேண்டாம், துன்மார்க்கருடனே உட்காரவும் வேண்டாம் (சங். 25:5). தன் அழிவிற்கும், தன்னைப் பின்தொடர ஒப்புக்கொள்ளும் எவரின் அழிவிற்கும் காரணமாக, மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து சதி செய்து, தப்பி ஓட அல்லது வேறு ஏதேனும் விருப்பத்தைத் திருப்திப்படுத்த முற்படுபவன் துன்மார்க்கனும் வஞ்சகனுமாம். ஆகவே, அத்தகையவர் உங்களை மற்றவர்களிடமிருந்து தனிமைப்படுத்தி, தன் நாவால் தீயவிஷத்தை உங்கள் மீது ஊற்றத் தொடங்கும் போது, அவரைப் புறக்கணித்து, அவரிடமிருந்து வெகுதூரம் விலகி நில்லுங்கள்; உங்களையும் அவரையும் காப்பாற்றிக் கொள்ள உங்கள் காதுகளை மூடிக்கொள்ளுங்கள். உங்களுக்கு ஏற்பட்ட சோதனையால் நீங்கள் வருந்தும்போது கூட, நீங்கள் நீதியுடன் துயரமும் கோபமும் கொள்ளும்போது, அவன் மீண்டும் தந்திரமாக உங்களை அணுகினால் அவனை ஏற்றுக்கொள்ளாதீர்கள்; ஏனெனில், உங்களைத் தன் பக்கம் இழுக்கத் திட்டமிடும் அந்தப் பாம்பு அவன். அவன் உன் சொர்க்கமான—அதாவது, உன் சமூகத்தை—குற்றம் சாட்டத் தொடங்கும்போதோ, அல்லது உன்னுடன் வசிக்கும் உன் சகோதரர்களை, 'இவர் இப்படிப்பட்டவர், அவர் அப்படிப்பட்டவர்,' அல்லது 'இது நம்மிடையே சரியல்ல, அது தவறு' என்று கூறிப் பழிசுமத்தத் தொடங்கும்போதோ, அவனைத் தள்ளிவிட்டு, அவனை அடக்கி வைப்பதற்காகவும் உன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காகவும், அவனைப் பொருத்தமாகக் கண்டித்துத் திடீர் என்று சொல். – ஆனால், அப்படிப்பட்டவர்கள் என்ன சொல்கிறார்கள்? – "இங்குள்ள மக்களிடமிருந்து நாம் பிரிந்து செல்வோம்: மடத்தின் தலைவர் ஒரு சுமை; பட்டறைத் தலைவர் இரக்கமற்றவர்; அழகெழுத்துக் கலைஞர் கவனக்குறைவானவர்; வேலை அதிகம், ஆனால் ஊதியம் சொற்பம்; எல்லோரும் உத்தரவிடுகிறார்கள், எல்லோரும் கட்டளையிடுகிறார்கள்; உழைப்பின் சுமையைச் சுமக்க நம்மால் சக்தி இல்லை, இங்கு நம்மைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள வழியும் இல்லை. இங்கிருந்து தப்பி ஓடிவிடுவோம். – எங்கே? 'எங்கள் கண்கள் எங்கு இட்டுச் சென்றாலும் சரி; நாங்கள் வெளியே வர முடிந்தால் மட்டும் போதும்.' – மேலும், எந்த நேர்மையான நபராவது இத்தகைய மனிதர்களை அவர்களின் இதயங்களில் அவர்கள் உண்மையாக இருப்பது போலப் பார்க்க முடிந்தால், அவர்கள் மந்தமான, பயங்கரமான, அசுரத்தனமான, ஆரோக்கியமான எதுவும் இல்லாதவர்களாக – மனமும் விருப்பமும் இல்லாதவர்களாக – வழிதவறிய ஆடுகளைப் போல இங்கும் அங்கும் அலைவதைக் காண்பார்கள். – மேலும், நான் அவர்களை வெறுமனே அவமானப்படுத்தவே இதைச் சொல்கிறேன் என்று நினைக்காதீர்கள். இல்லை, இல்லை: அதற்கு மாறாக, அவர்களுக்குள் சொல்லொணா அளவுக்கு அதிகமான தீமை இருக்கிறது. இருப்பினும், அவர்கள் தாங்களாகவே அல்லது நமது முயற்சிகளால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுத் திரும்புவதற்காக உங்கள் முழு இதயத்துடனும் ஜெபியுங்கள். – நமது சொந்தப் பொறுப்பைப் பொறுத்தவரை, நீங்கள் அத்தகைய வீழ்ச்சிக்குக் காரணங்களைத் தவிர்த்து, விண்ணுலகப் பலனுக்காக நற்செயல்களில் முயன்று, நிலைத்திருப்பீர்களாக. – ஆனால், உங்களில் சிலர் தவறிப்போனவர்களை மூர்க்கத்தனமாகப் பாதுகாக்கிறீர்கள் என்று என் கவனத்திற்கு வந்துள்ளது; அவர்கள் பாதுகாக்கப்படுவதற்கு மட்டுமல்ல, பெயர் குறிப்பிடப்படுவதற்கும் கூடத் தகுதியற்றவர்கள். நீங்கள் வருத்தத்துடன் அவர்களின் பெயரைக் குறிப்பிடுவது மட்டுமே பொருத்தமானது. ஏனெனில், திருத்தூதர்கள் கூடத் துரோகியைத் திருத்தூதர் என்று அழைக்காமல், யூதாஸ் என்ற துரோகி, காட்டிக்கொடுத்தவன் என்று மட்டுமே அழைக்கிறார்கள்.

12. மாலை நேரங்களில் உங்களிடையே மீண்டும் குழப்பங்கள் இருப்பதாக நான் கேட்கிறேன்: சிலர் ரொட்டியைக் கேட்கிறார்கள், மற்றவர்கள் திராட்சைப் பழச்சாற்றைக் கேட்கிறார்கள் – அதுவும் தவக்கால நாட்களில். நான் இந்த நகரத்திற்குள் நுழைந்ததிலிருந்து, நாங்கள் வெளியில் இருந்ததை விட எங்கள் வாழ்க்கை முறையை ஓரளவு மாற்றியிருக்கிறோம் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்; நான் பேசுவது, தவக்காலத்தின் -களில், அத்துடன் புதன்கிழமைகள் மற்றும் வெள்ளிக்கிழமைகளில் எண்ணெய், ஒயின் மற்றும் சமைத்த உணவை உட்கொள்வது பற்றித்தான். – அதுவே போதுமானது. – ஆனால், என் சொந்த பலவீனம் மற்றும் நகரத்தில் விரதம் இருப்பதன் கடினம் ஆகிய இரண்டின் காரணமாகவும் உங்கள் மீது எனக்கு இரக்கம் இருப்பதால், இப்போது முதல், மேலே குறிப்பிட்ட நாட்களில், மாலையில், விரும்பும் அனைவரும் ஒரு கோப்பை ஒயின் மற்றும் ஒரு துண்டு ரொட்டியைப் பெற்றுக்கொள்ளலாம் என்று நான் ஆணையிடுகிறேன். இறுதியாக, எந்த இடையூறுகளும், சண்டைகளும் இருக்கக்கூடாது – அல்லது இது போன்ற முட்டாள்தனமான பேச்சுகளும் இருக்கக்கூடாது: 'எனக்கு இன்னின்னவை கிடைத்திருக்க வேண்டும்: நான் மற்றவர்களை விட அதிகமாக உழைத்திருக்கிறேன்.' விதிகளை மீறுபவர்கள் உரிய தண்டனைகளிலிருந்தும், சபைநீக்கங்களிலிருந்தும் தப்பிக்க முடியாது. வர்த்தகங்களின் மேற்பார்வையாளர்களே, ஒழுங்கின் பாதுகாவலர்களே, வீடு கட்டுபவர்களே மற்றும் பல்வேறு துறைகளின் மற்ற தலைவர்களே, இதே போன்றது மீண்டும் நடக்காமல் இருக்க நீங்கள் முன்னெச்சரிக்கைகளை மேற்கொள்ளுங்கள்.

13. நான் மேலும் ஒரு விஷயத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறேன். – சிலர் தங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட கடமைகளில் நிலைத்திருப்பதில்லை, மாறாக எந்த நல்ல காரணமும் இல்லாமல், வெறும் சாதாரண இலேசான தன்மையாலும் நிலையற்ற தன்மையாலும் ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றுக்குச் செல்கிறார்கள்; அதன் மூலம் தங்களுக்கு மட்டுமல்ல, ஒழுங்கைப் பேணுகிறவர்களுக்கும் தொல்லை ஏற்படுத்துகிறார்கள்; மேலும், அவை பட்டறைகள் மற்றும் கைவினை அறைகளின் மேற்பார்வையாளர்களுக்கு தேவையற்ற தொந்தரவையும் உழைப்பையும் ஏற்படுத்துகின்றன. – இது எதிர்காலத்தில் நடக்கக்கூடாது. – ஆனால் ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட பணியில் பொறுமையாக இருக்கட்டும், மேலும் பரிந்துரைக்கப்பட்டபடி அவர்கள் வேலை செய்யட்டும். ஏனெனில், தனக்கான வேலைகளைத் தானே உருவாக்குவதும், தன் மனோபீடங்களுக்குப் பூர்த்தி செய்ய முயல்வதும் ஒழுங்கின்மை, அறியாமை மற்றும் கீழ்ப்படியாமை ஆகியவற்றின் அறிகுறியாகும். இப்போது அத்தகைய தீமை சுட்டிக்காட்டப்பட்டுத் தடைசெய்யப்பட்டிருப்பதால், இனி யாரும் இந்த வழியில் செயல்பட வேண்டாம், இல்லையெனில் ஒழுங்கற்ற நடத்தைக்காக அவர்கள் தண்டனைக்கு ஆளாவார்கள். புனித தோரோதியஸ் என்ன சொல்கிறார் என்று உங்களுக்குத் தெரியாதா? தன் சொந்த விருப்பத்தைத் துண்டித்தவனே முழுமையான அக அமைதியை அடைகிறான். ஆகையால், அக அமைதியை விரும்புகிற எவரும், அதை அடைய, இந்தப் பாதையை, அதாவது தன் சொந்த விருப்பத்தைத் துண்டிப்பதைப் பின்பற்ற வேண்டும்; மேலும் அவன் இவ்வுலகில் இருக்கும் காலத்திலும், எதிர்காலத்தில் என்றென்றும் அமைதியைப் பெறுவான். – நம் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் பிதாவாகிய தேவன், நீங்கள் அனைவரும் ஒரே சிந்தையுடனும், எல்லாவற்றிலும் ஒருமனப்பட்டு உடன்படும் அறிவையும் உங்களுக்கு அருள்பார்க்கட்டும்; அதன் மூலம் நித்திய ஜீவனுக்கும் பரலோக ராஜ்யத்தின் சுதந்தரத்திற்கும் ஒரு தயாரிப்பாக, ஒவ்வொரு துறவுப் போராட்டத்தையும் நீங்கள் பொறுமையுடன் சகித்துக்கொள்ள முடியும்.

118. போராட்டங்கள் குறுகிய காலமானவை, ஆனால் அவற்றுக்கான வெகுமதிகள் நித்தியமானவை; பாவத்தின் இன்பங்கள் தற்காலிகமானவை, ஆனால் அதற்கான தண்டனைகள் முடிவற்றவை: கவனக்குறைவானவர்கள் அவற்றிலிருந்து தப்பிக்க முடியாது.

118. வீரச் செயல்கள் தற்காலிகமானவை, ஆனால் அவற்றுக்கான வெகுமதிகள் நித்தியமானவை; பாவத்தின் இன்பங்கள் நிலையற்றவை, ஆனால் அதற்கான தண்டனைகள் முடிவற்றவை: கவனக்குறைவானவர்கள் அவற்றிலிருந்து தப்பிக்க முடியாது. [2, 45] இந்த நிகழ்கால வாழ்க்கை வீரச் செயல்களின் காலமாகும், துக்கங்கள் மற்றும் உழைப்பின் காலமாகும் – அவை தற்காலிகமான அல்லது குறுகிய காலமான வீரச் செயல்கள், துக்கங்கள் மற்றும் உழைப்பு அல்ல, மாறாக இரவும் பகலும் நீடிக்கும், நீண்ட காலம் நீடிக்கும், மற்றும் ஒருவரின் வாழ்நாள் முடியும் வரை ஓயாதவையாகும். ஆனால் நமது இந்தப் போராட்டம் எந்தவொரு அற்பமான, உலகியல் சார்ந்த அல்லது வெறும் மனித நோக்கங்களுக்காகவும் நடத்தப்படவில்லை, மாறாக தெய்வீகத்திற்காகவும் பரலோக ஆசீர்வாதங்களுக்காகவும் நடத்தப்படுகிறது என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. ஏனெனில், நிலையான பொறுமையின் மூலமும், புனிதமான கட்டளைகளை மிகவும் கவனமாகக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலமும், இந்தப் போராட்டத்தில் நாம் வெற்றி பெற்றால், நாம் பரலோக ராஜ்யத்தையும், முடிவற்ற பேரின்பத்தையும், சொல்லொணா, கேட்கப்படாத, புரிந்துகொள்ள முடியாத நித்திய ஆசீர்வாதங்களின் அனுபவத்தையும் உரிமையாகப் பெறுவோம். ஆனால், கடவுள் காக்க, கவனக்குறைவு மற்றும் சோம்பல் மூலமாகவும், இந்த யுகத்தின் சீரழிக்கும் இன்பங்களுடனான பற்று மற்றும் அன்பு காரணமாகவும் நாம் இதில் வெற்றி பெறாவிட்டால், அப்போது நாம் நித்திய வேதனையையும், அளவற்ற அவமானத்தையும் பெறுவோம், மேலும் அந்த பயங்கரமான குரலைக் கேட்டு திகிலுடன் நிற்கும் போது: 'சபிக்கப்பட்டவர்களே, எனக்குத் தொலைந்து போங்கள்; பிசாசுக்கும் அவனுடைய தூதருக்கும் ஆயத்தமாக்கப்பட்ட நித்திய அக்கினியில் போங்கள்' (மத்தேயு 25:41). ஆனால், நாம் ஒருபோதும் அந்த பயங்கரமான குரலைக் கேட்காமலும், புனிதர்களும் நீதிமான்களும் சொல்லொணா மகிழ்ச்சிக்கும், சொல்லமுடியாத ஒளிக்கும், அடங்காத இன்பத்திற்கும் எடுத்துக்கொள்ளப்படும்போது, அந்த மிகவும் பரிதாபகரமான பிரிவை அனுபவிக்காமலும் இருக்கட்டும்— அதே சமயம், நாம் பேய்களுடன் நித்திய அக்கினியில், ஒருபோதும் இறவாத புழுவுக்கு, பற்களை நறநறக்கும் நிலைக்கு, மிகவும் இருண்ட தார்தாரஸில், உடைக்க முடியாத கட்டுகளில் எறியப்படுவோம் – இது ஒரு குறுகிய காலத்திற்கு அல்ல, சில ஆண்டுகளுக்கு அல்ல, நூற்றுக்கணக்கான, ஆயிரக்கணக்கான அல்லது கோடிக்கணக்கான காலத்திற்கு அல்ல, ஆனால் நித்தியமாக – கர்த்தருடைய தீர்ப்பின்படி, எல்லா காலத்திற்கும் எப்போதும் ஒரே மாதிரியாக இருக்கும். அப்படியானால், புனிதர்கள் கூறுவது போல், மீட்பளித்துப் பாதுகாக்க வேண்டிய சகோதரனோ, தந்தையோ, தாயோ எங்கே? – ஆனால் 'சகோதரன் இரட்சிக்க மாட்டான்: மனுஷன் இரட்சிக்கக்கூடுமோ? ஒரு மனுஷனும் தன்னை மீட்கமாட்டான், தன் ஆத்துமாவின் விடுதலுக்காகப் பிராயச்சாரத்தைச் செலுத்தமாட்டான்' (சங். 48:8). நான், இருப்பினும், வேறு விதமாகக் கேட்க வேண்டும்: அப்படியானால், கவனக்குறைவானவர்களின் கவனக்குறைவும், அலட்சியக்காரர்களின் அலட்சியமும் எங்கே? அப்படியானால், முரண்படுபவர்களின் முரண்பாடும், கீழ்ப்படியாதவர்களின் கீழ்ப்படியாமையும் எங்கே? அப்படியானால், பெருமையர்களின் பெருமையும், வழிதவறியவர்களின் திமிரும் எங்கே? அதிகப் பசியாளரின் அதிகப் பசியும், பொய்யர்களின் சாக்குப்போக்குகளும், தேவனுக்கு முன்பாகச் செய்த தங்கள் சத்தியங்களை மறுதலித்தவர்களின் மறுதலிப்பும் எங்கே? – தேவனுடைய குமாரனைக் காலால் மிதித்து, உடன்படிக்கையின் இரத்தத்தை ஒன்றுமில்லாமல் எண்ணி, மரணமும் உயிர்த்தெழுதலும் இல்லை என்று நினைப்பவர்களும், – நடுவும் இல்லை, பழிவாங்குதலும் இல்லை; பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஐக்கியத்திலிருந்து தங்களைத் துண்டித்துக்கொண்டவர்கள், பரிசுத்த ஆவியானவரையே இழந்து, தங்கள் இச்சையான விருப்பங்களின் சீற்ற நீரோட்டங்களில் மேலும் கீழும் அலைந்து திரிகிறார்கள்.

119. நாம் உலகத்திலிருந்து வெளியே வந்துவிட்டோம்: நாம் உலகில் துன்பப்படுவது ஆச்சரியமா? ஆனாலும் இது நமக்குக் கேடு அல்ல, நன்மைக்கே. ஆகவே நாம் பொறுமையுடன் சகிப்போம்: காலம் விரைவாகக் கடந்து செல்கிறது, விரைவில் எல்லாம் முடிந்துவிடும்.

119. நாம் உலகத்திலிருந்து வெளியே வந்துவிட்டோம்: ஆகவே, நாம் உலகில் துன்பப்படுவது ஆச்சரியமா? ஆனாலும் இது நமக்குத் தடையாக இல்லை, மாறாக உதவியாக இருக்கிறது. ஆகையால் நாம் பொறுமையுடன் சகிப்போம்; காலம் வேகமாக ஓடுகிறது, விரைவில் எல்லாம் முடிவுக்கு வரும்; கர்த்தர் எல்லாவற்றையும் காண்கிறார், எல்லாவற்றிற்கும் பலனைத் தருவார். [2, 46] உடலுலகில், நீங்கள் உறவற்றவர்களாகவும் நகரற்றவர்களாகவும் ஆகிவிட்டீர்கள். உங்களுக்கு ஒரே ஒரு பிதாவே இருக்கிறார், அவர் அனைவருக்கும் பிதாவாகிய தேவன்; உங்களுக்கு ஒரே ஒரு நகரமே இருக்கிறது—அது பரலோக எருசலேம்—உங்கள் சக நாட்டார் அனைவரும் பண்டைய காலத்துப் பரிசுத்தவான்கள். ஆகவே, இங்கே நாம் தவ வாழ்க்கையின் பற்றாக்குறைகள் மற்றும் கஷ்டங்கள் மூலம் தீமையை அனுபவிப்பதும், சில சமயங்களில் அவமதிக்கப்பட்டு நிந்திக்கப்படுவதும் என்ன பெரிய ஆச்சரியம்? மனந்தளர்ந்து போகாதீர்கள்; ஏனெனில் இது உண்மையையும், மிகுந்த சமாதானத்தையும், ஒளியையும், ஜீவனையும், சொல்லொணாத் திருப்தியையும், தேவதூதரின் மகிழ்ச்சியையும் நம்மில் பிரகாசிக்கத் தடுக்காமல், மாறாக உதவுகிறது. ஆகவே நான் உங்களை வேண்டிக்கொண்டு, மன்றாடுகிறேன்: உங்கள் ஆன்மாக்களைப் பொறுமையினால் பலப்படுத்துங்கள்; உங்கள் சிந்தனைகளைக் கர்த்தருக்குள் நிலைநிறுத்துங்கள்; நீங்கள் எதிர்பார்க்கும் பெரிய ஆசீர்வாதங்களைப் பெறும் நம்பிக்கையுடன், எல்லாவற்றையும் நல்ல ஆவியுடன் சகித்து, பொறுமையுடன் தாங்கிக்கொள்ளுங்கள். காலம் விரைவாக ஓடுகிறது, நாம் மரணத்திற்கு நெருங்கி வருகிறோம்—அல்லது மரணத்திற்கு அல்ல, மாறாக ஒருபோதும் வயதாகாத வாழ்விற்கு: ஏனெனில், இவ்வுலகை நீங்கள் துறப்பதன் மூலம் உங்கள் காலத்திற்கு முன்பே இறந்துவிட்டால், மரணத்திற்கு உங்கள் மீது எந்த ஆற்றலும் இருக்காது. ஆகவே, நாம் நம்முடைய வேலையில் முழு கவனத்துடனும் ஈடுபடுவோம், மேலும் ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குரிய கடமையைத் தூய்மையாகவும் மரியாதையுடனும் நிறைவேற்ற முயன்று, அதை வெகுமதி அளிப்பவராகிய தேவனுக்குத் தெளிந்த மனச்சாட்சியுடன் சமர்ப்பிப்போம். ஏனெனில், கர்த்தர் அனைவரையும், அவர்களுடைய கிரியைகளையும், அவர்களுடைய ஆர்வத்தையும் அல்லது அவர்களுடைய சோம்பலையும், தள்ளிப்போடும் குணத்தையும் காண்கிறார்; அவர் எல்லாவற்றையும் கவனிக்கிறார், மேலும் பரலோக ராஜ்யத்தில் ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்களுடைய தகுதிக்கேற்ப வெகுமதி அளிப்பார்.

120. நமது ஆன்மீக வாழ்வில், இறைவன் இவ்வுலகில் மாம்சத்தில் வாழ்ந்த காலத்தில் வெளிப்படுத்திய பண்புகளை நாம் பிரதிபலிப்போம்

120. நமது ஆன்மீக வாழ்வில், கர்த்தர் பூமியில் மாம்சத்தில் வாழ்ந்ததன் பண்புகளை நாம் பிரதிபலிப்போம். [2, 47] 'அவர் நமக்கு அருளிய அனைத்திற்கும் கர்த்தருக்கு நாம் செலுத்தக்கூடியது' (சங். 115:3) என்ன, இதை நினைத்து நன்றி செலுத்துவதைத் தவிர? சிந்தித்துப் பாருங்கள்: என்ன நடந்தது? நம்முடைய பொருட்டு அவர் எந்த உயரத்திலிருந்து, எந்த அளவிற்குத் தம்மைத் தாழ்த்திக்கொண்டார்? அவர் எல்லாவற்றிற்கும் மேலான கடவுளாகவும் ஆண்டவராகவும் இருந்தபோதிலும், ஒரு ஊழியக்காரரின் வடிவத்தை எடுத்துக்கொண்டார்; அவர் பரிசுத்தமான கடவுளின் தாயின் கருவில் சுமக்கப்பட்டார்; அவர் பிறந்தபோது, ஒரு குழந்தையைப் போலத் துணிகளில் சுற்றப்பட்டு ஒரு தீவனக்கிராறியில் கிடத்தப்பட்டார்; அவர் ஒரு குழந்தையைப் போலப் பால்மறந்து, படிப்படியாக வளர்ந்து, குழந்தையிலிருந்து சிறுவனாகவும், பின்னர் இளைஞனாகவும், இறுதியாக முழுமையான மனிதராகவும் மாறினார். அப்போது அவர் ஞானஸ்நானம் பெற இசைந்து, நமக்குப் பிறவிப் புனரமைப்புக் குளியலை அருளினார். இறுதியாக, அவர் துரோகம், உயிர் தரும் பாடுகள், சிலுவை மரணம், மரணம் மற்றும் மூன்றாம் நாள் உயிர்த்தெழுதல் ஆகியவற்றைப் பொறுமையுடன் சகித்து, தம்முடைய ஊழியத்தை நிறைவு செய்தார். இவை அனைத்தும் நமது பொருட்டுச் செய்யப்பட்டன, அதனால் நாமும் ஆன்மீக ரீதியாக அதே பாதையில் நடக்க முடியும். ஏனெனில், காலங்களுக்கு முன்பே பிதாவால் உடலற்ற வடிவில் பிறந்த அவர், பின்னர் நமது பொருட்டு மிகப் பரிசுத்த கன்னிகையின் மாம்சத்தில் பிறந்தார்; அவ்வாறே நாமும், முதலில் மாம்சத்தில் பிறந்து, பின்னர் ஆன்மீக ரீதியாக, அனைவரும் ஒன்றாகப் பரிசுத்த ஞானஸ்நானத்தில் பிறக்கிறோம், குறிப்பாக—வேறுவிதமாக இருக்க முடியுமா?—நம்மில் பரிசுத்த ஸ்கீமாவை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள்? நாம் ஏன் குழந்தைகளைப் போல, குறிப்பாக சமீபத்தில் ஸ்கீமாவை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள், நடந்துகொள்ள வேண்டும்? குழந்தைகளின் எளிமையைப் பின்பற்ற வேண்டும்? அதன் மூலம் யாராவது நம்மை அவமதித்தாலோ அல்லது புண்படுத்தினாலோ, நாம் காட்டு மிருகங்களைப் போலக் கோபமடையாமல், குழந்தைகளைப் போல அதைப் பொருட்படுத்தாமல் இருக்க முடியும். கர்த்தராகிய கிறிஸ்து எல்லாவற்றிலும் தம்முடைய பெற்றோருக்குக் கீழ்ப்படிந்தார், நாமும் நமது ஆவிக்குரிய பெற்றோர்களாகிய நமது பிதாக்களுக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும். கர்த்தராகிய கிறிஸ்து தம்முடைய கிரியையைச் செய்யப் புறப்பட்டபோது, வெறித்தனமான எழுத்தர்களிடமிருந்தும் பரிசேயர்களிடமிருந்தும், 'உனக்குத் தீயஆவி பிடித்திருக்கிறது' என்று கேலி செய்யப்பட்டு அவமதிக்கப்பட்டார். (யோவான் 8:48), 'நீ பிசாசுகளைப் பிசாசுகளின் தலைவனாகிய வேல்செபூபுடைய ஆவியினால் துரத்துகிறாய்' (மத்தேயு 9:34), 'இவர் அந்தத் தச்சரின் குமாரன் அல்லவா?' (மத்தேயு 13:55), மற்றும் அது போன்ற பிற நிந்தனைகளைக் கேட்டார்; பின்னர் அவர் துப்பப்படுதல், அறைவாங்கப்படுதல் மற்றும் கசையடி வாங்குவதையும் சகித்துக்கொண்டார். மேலும் அவர் எதிர்ப்புக்காக ஒரு வார்த்தை கூட உச்சரிக்கவில்லை, ஆனால் நன்றி செலுத்தி ஜெபித்தார்: 'பிதாவே, இவர்களை மன்னியும், ஏனெனில் அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்று அறியாமல் செய்கிறார்கள்' (லூக்கா 23:34). இரட்சிக்கப்படவும், பரிசுத்தவான்களுடன் இணை-வாரிசுகளாக இருக்கவும் விரும்புகிறவர்கள் அவருடைய முன்மாதிரியைப் பின்பற்றட்டும். ஆகவே, நீங்கள் அனைவரும், முதல் ஆளிலிருந்து கடைசி ஆள் வரை, கவனமாக இருங்கள்; உங்களில் ஆர்வம், சுயவிருப்பம் அல்லது கீழ்ப்படியாமை ஆகியவற்றிலிருந்து எழும் எதுவும் இருக்கக்கூடாது; மாறாக, எல்லா காரியங்களிலும், கிறிஸ்து பிரியப்பட்டு மகிமைப்படுத்தப்படும்படி உங்கள் கடமைகளை இறைபக்தியுடனும் அன்புடனும் நிறைவேற்றுங்கள். நீங்கள் உலகில் ஒளிமயமாகப் பிரகாசிக்கும்படி, உங்களை நீங்களே மேலும் மேலும் தூய்மைப்படுத்தவும், பரிபூரணப்படுத்தவும், அறிவூட்டிக்கொள்ளவும் ஆண்டவர் உங்களுக்கு வலிமையையும் மனவலிமையையும் தந்தருள்புரிவாராக.

121. யாரும் தங்களைத் தனிமைப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டாம், உங்கள் பிதாவின் மீதுள்ள விசுவாசத்தை இழக்காதிருங்கள்; தீமைகளின் திறமையான ஆக்கிகரனான சத்துருவின் வார்த்தையையும் கேட்காதிருங்கள்

121. 1) யாரும் தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக் கொள்ளவோ, தன் தந்தையின் மீதான நம்பிக்கையை இழக்கவோ வேண்டாம்; தீமைகளின் திறமையான ஆக்கஞ் செயலான எதிரியின் வார்த்தைகளையும் கேட்க வேண்டாம். – 2) உங்கள் மனங்களைத் திறப்பதன் மூலம் நீங்கள் இதை அடைவீர்கள் – உங்கள் மீட்புக்காக நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன். [2, 49]

1. உங்கள் முன்னேற்றத்தைக் கண்டு நான் மகிழ்ச்சியும் ஆனந்தமும் அடைகிறேன்; ஆனால் நான் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியடைகிறேனோ, அவ்வளவு பயமும் திகிலும் கொள்கிறேன், ஏனெனில் நீங்கள் பெரும் உழைப்பாலும் வியர்வையாலும் அடைந்த அனைத்தையும் ஒரு குழப்பம் எழுந்து கவிழ்த்துவிடக்கூடாது. அதனால்தான் நான் இந்த வார்த்தைகளை உங்களுக்கெல்லாம் கூறுகிறேன்: எச்சரிக்கையாக இருங்கள், விழித்திருங்கள், ஜெபியுங்கள்! யாரும் தங்களைத் தனிமைப்படுத்திக் கொள்ளவோ அல்லது தங்கள் சொந்த வலிமையில் சார்ந்திருக்கவோ முயற்சிக்க வேண்டாம்; யாரும் தங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையின் விசுவாசம் என்ற உறுதியான பாறையிலிருந்து தங்கள் கால்களை விலக்க வேண்டாம்; உங்கள் தவ வாழ்க்கைப் பணிகளில் சோர்வடையாதீர்கள், வேறு எந்த வகையிலும் பல்லுருப் பாம்பு உங்கள் இதயங்களுக்குள் நுழைய அனுமதிக்காதீர்கள், மக்களைப் பாவத்திற்குள் இழுப்பதில் மிகவும் வஞ்சகமானதும் தந்திரமானதுமான – இந்த வழியிலோ அல்லது அந்த வழியிலோ, இந்த முறையிலோ அல்லது அந்த முறையிலோ, இந்த அல்லது அந்த நம்பத்தகுந்த சாக்குப்போக்கின் கீழ். அவன் பாவத்தைக் கண்டுபிடிப்பதில் ஒரு திறமையானவன், தீமையை விதைப்பவன், வானத்திலிருந்து பூமிக்குத் தள்ளப்பட்டவன், மின்னல் கீற்றாய் வீழ்பவன்; அவன் ஒரு திருடனைப் போலப் பரதீசத்திற்குள் ஊர்ந்து சென்று நமது முன்னோரான ஆதாமை வஞ்சித்தான், மேலும் அந்தக் காலத்திலிருந்து இன்றுவரை அவன் மக்களுக்கு எல்லாவிதமான தீய செயல்களையும் பாவங்களையும் கற்பித்து வருகிறான். அவன் கிறிஸ்தவ மக்களைப் பிளவுகள் மற்றும் தீச்செயல்களுக்குள் வழிநடத்தியிருக்கிறான், மேலும் பாவத்தின் அம்புகளால் நம்மைக் காயப்படுத்தவும், நம்மைக் கொல்லவும் முயல்கிறான்.

2. ஆகையால், நான் உங்களை வற்புறுத்திக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்: தேவனுடைய சர்வாயுதவர்க்கத்தையும் தரித்துக்கொண்டு, உங்கள் வழியில் உறுதியாய் நடங்கள், மேலும் அவருக்குள் எந்த நுழைவையும் அல்லது ஒரு பிடிமானத்தையும் கூட அனுமதிக்காதிருங்கள். நான் சொன்னது போல், பிதாவின் மீதுள்ள நற்கிரியை, அவருக்குச் செய்யப்படும் அசைக்க முடியாத அறிக்கை மற்றும் உங்கள் உள்ளுணர்வுகளின் முழு வெளிப்பாடு, அதைத் தொடர்ந்து பணிவு, உண்மையான கீழ்ப்படிதல் மற்றும் பொறுமையான சகிப்புத்தன்மை ஆகியவற்றின் மூலம் இதை நீங்கள் சாதிப்பீர்கள். ஆகவே, சகோதரரே, தேவனுக்காகவும், பலனுக்காகவும், நித்திய ஜீவனத்திற்கும் அதன் மகிழ்ச்சிகளுக்காகவும், மற்றும் அதற்கு நேர்மாறான—அணைக்க முடியாத அக்கினியையும் அளவற்ற வேதனைகளையும்—பயத்தினாலும், நாம் விடாமுயற்சியுடன் உழைத்து, தீவிரமாக முன்னேறிச் செல்வோம், நேராக நடந்து, இந்த வாழ்வின் பெரிய கடலைப் பாதுகாப்பாகக் கடக்கப் பாடுபட்டு, நமது உச்சகட்ட முயற்சியைச் செய்வோம், அதனால் மரணத்திற்குப் பிறகு நாம் நீதியின் கிரீடங்களையும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அழியாமையையும் பெற முடியும்.

122. பயணிகள், தங்கள் பயணத்தின் முடிவை நோக்கி, வழியில் சந்திக்கும் அனைத்துக் கடினமான அனுபவங்களையும் மனமுவந்து சகித்துக் கொள்கிறார்கள்: அதேபோல நாமும் பரலோக ராஜ்ஜியத்திற்காக எல்லாவற்றையும் சகித்துக் கொள்ள வேண்டும்

122. 1) பயணிகள், தங்கள் பயணத்தின் முடிவை நோக்கியபடி, வழியில் சந்திக்கும் அனைத்துக் கடினமான அனுபவங்களையும் மனமுவந்து சகித்துக் கொள்கிறார்கள்: அதேபோல நாமும் பரலோக ராஜ்ஜியத்திற்காக எல்லாவற்றையும் சகித்துக் கொள்ள வேண்டும். – 2) மேலும் மகிமைப்படுத்தப்பட்ட பரிசுத்தவான்கள் அனைவரும் சகித்துக்கொண்டார்கள்: ஏனெனில் வேறு வழி இல்லை. [2, 50]

3. நீண்ட பயணத்தை மேற்கொள்பவர்கள் ஒரு இடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்குச் செல்வது போல, சில சமயங்களில் மென்மையான, நன்கு மிதிக்கப்பட்ட பாதையிலும், சில சமயங்களில் பள்ளத்தாக்குகளால் குறுக்கறுக்கப்பட்ட அல்லது மழையால் சேறும் சகதியுமான பாதையிலும் செல்கிறார்கள்: அதுபோலவே, நாம் இந்த நிகழ்கால வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும்போது, நாள்தோறும், வருடந்தோறும் கடந்து செல்கிறோம்; சில சமயங்களில் விரும்பத்தகாத மற்றும் சுமையானவற்றையும், சில சமயங்களில் இனிமையான மற்றும் மகிழ்ச்சியானவற்றையும் சந்திக்கிறோம். அதுபோலவே, அவர்கள் பயணத்தின் நீளத்தால் திகைப்படைவதில்லை, வழியில் சந்திக்கும் சிரமங்களுக்காக நின்றுவிடுவதும் இல்லை, மாறாக தங்கள் பார்வையை பயணத்தின் முடிவில் மட்டுமே வைத்திருக்கிறார்கள்: அதுபோலவே, துறவறையும் தவம் சார்ந்த வாழ்க்கையிலும் ஈடுபட்டு, பரலோக ராஜ்யத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் நல்வழியில் நடக்கும் நாமும், நாம் சந்திக்கும் துன்பங்கள், தடைகள் மற்றும் சோகங்களால் மனந்தளரவோ, பின்வாங்கவோ, அல்லது சோர்வடையவோ கூடாது. அவை நம் நன்மைக்காக இறைவனின் திருவருளால் அனுமதிக்கப்படுகின்றன. ஏனெனில், அவர்கள், இந்த நிகழ்கால வாழ்வின் சிறிய மற்றும் அற்பமான நன்மைகளுக்காக, தங்களுக்கு முன்னால் இருக்கும் பயணத்தின் உழைப்புகளுக்கு முன்னால் நின்றுவிடுவதில்லை என்றால்; நித்தியமான மற்றும் அளவற்ற பெரிய ஆசீர்வாதங்களுக்காக, நாம் நம்புவதை அடையத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவதற்காக, எல்லாவற்றையும் சகித்து, எல்லாவற்றையும் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்வது நமக்கு மிகவும் பொருத்தமானதல்லவா? ஆகவே, என் சகோதர சகோதரிகளே மற்றும் பிள்ளைகளே, நம்மைச் சந்திக்கும் அனைத்தையும், நமது வாழ்க்கை முறையுடன் பிரிக்க முடியாதபடி இணைந்திருக்கும் அனைத்தையும் மிகுந்த வீரம் மற்றும் மகிழ்ச்சியுடன் நாம் பொறுத்துக்கொள்வோம்: உழைப்புகள், கஷ்டங்கள், விரதங்கள், ஜாக்கிரதைகள், மண்டியிடுதல், வெறும் தரையில் உறங்குதல், வெப்பம் மற்றும் குளிர், பசி மற்றும் தாகம், ஆடை மற்றும் காலணிகளின் வறுமை, உழைப்பினால் ஏற்படும் ஒருவித ஒழுங்கற்ற தன்மை, கீழ்ப்படிதல் மற்றும் ஜெபத்தின் அவசரம், மற்றும் நமது தவ வாழ்க்கையில் இவற்றுடன் தொடர்புடைய மற்ற அனைத்தையும் மிகுந்த வீரத்துடனும் மன உறுதியுடனும் நாம் பொறுத்துக்கொள்வோம். உங்கள் ஆன்மீகப் போராட்டங்களில் நீங்கள் உழைத்து, எழும் மன மற்றும் புலனின்பத் தூண்டுதல்களை அன்புடன் எதிர்கொள்ளும்போது, நீங்கள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள், மிகவும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள்.

4. உண்மையாகவே, யுக யுகமாகத் திகழ்ந்த புனிதர்களில், சிரமமும் உழைப்பும், சோதனைகளும் துக்கங்களும் இல்லாமல் ஒரு உண்மையான வாழ்க்கையை வாழ்ந்தவர் யார்? உதாரணமாக, குலப்பீடங்களின் தலைவர்களில் மிகப்பெரியவரான ஆபிரகாமை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள், மேலும் அவருக்குப் பிறகு வந்த குலப்பீடங்களின் தலைவர்கள், தீர்க்கதரிசிகள் மற்றும் போதகர்களையும்; அல்லது திருத்தூதர்களான பவுலையும் மற்ற திருத்தூதர்களையும்; அல்லது பிற்காலத்தில் மகிமைப்படுத்தப்பட்ட தந்தையர்களான – முதல் இரத்தசாட்சியான ஸ்டீபனையும், அவருடனும் அவருக்குப் பிறகும் கிறிஸ்துவுக்காக இரத்தசாட்சியம் செய்யப்பட்ட மற்ற அனைவரையும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; – மாபெரும் அந்தோனியாரும், அவருடன் மற்றும் அவருக்குப் பிறகு உழைத்த அனைத்துப் புனிதத் தந்தையர்களும்; அவர்கள் அனைவரிடமும் அளவற்ற உழைப்பு, வியர்வை, போராட்டங்கள், சோர்வு, துக்கங்கள், துன்புறுத்தல்கள், தாக்குதல்கள், அவதூறுகள் மற்றும் அனைத்து வகையான சோதனைகளையும் நாம் காண்கிறோம். "ஆட்டுத் தோல்களையும் ஆட்டுக்குட்டியின் தோல்களையும் அணிந்து, வறுமையுற்றவர்களாகவும், துன்புற்றவர்களாகவும், இகழப்பட்டவர்களாகவும் அலைந்தார்கள்; இவ்வுலகம் அவர்களுக்குத் தகுதியற்றதாக இருந்தது; அவர்கள் வனாந்தரங்களிலும், மலைகளிலும், குகைகளிலும், பூமியின் பள்ளங்களிலும் அலைந்தார்கள்" (எபி. 11:37–38). அவர்கள் அனைவரும் அப்படித்தான் இருந்தார்கள். கடவுளை மகிழ்விக்க வேறு வழியில்லை; உழைப்பின்றி இரட்சிப்பின் பாதையை ஒருவரால் நிறைவு செய்ய முடியாது, வீரச் செயல்களின்றி விரும்பிய வெற்றியை அடையவும் முடியாது. அப்படியானால், அவர்கள் மேற்கொண்ட அதே பணியை நாமும் மேற்கொண்டு, அவர்கள் வாழ்ந்து தங்கள் குறுகிய ஆயுளைக் கழித்த அதே வாழ்க்கை முறையை வாழ்வதைத் தவிர வேறு எந்த வழியில் அதைச் சாதிக்க முடியும்?

123. எந்த விஷயங்களில் நாம் ஒருவருக்கொருவர் போட்டியிட வேண்டும், எந்த விஷயங்களில் ஒருவருக்கொருவர் மேன்மை பெற முயல வேண்டும், மற்றும் எந்த விஷயங்களில் நாம் ஒருவருக்கொருவர் உடன்பட வேண்டும்

123. எந்த விஷயங்களில் நாம் ஒருவருக்கொருவர் போட்டியிட வேண்டும், எதில் ஒருவரையொருவர் மிஞ்ச முயல வேண்டும், எதில் ஒருவருக்கொருவர் உடன்பட வேண்டும். [2, 51] வாருங்கள், நாம் விரக்தியையும் சோம்பலையும் ஒதுக்கி, இறைவனின் கட்டளைகள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றுவதில் விடாமுயற்சியையும் ஆர்வத்தையும் மேற்கொள்வோம். வாருங்கள், நாம் ஒருவரையொருவர் மிஞ்சிச் செயல்பட முயற்சிப்போம் – வார்த்தைகளால் அல்ல, செயல்களால்; நமது வழியையே பிடித்துக்கொண்டு அல்ல – ஏனெனில் அது நமக்கு எதிரான தரப்பினரின் இயல்பு – மாறாக, இணங்கி, அவமானங்களையும், தகாத பேச்சுகளையும், ஏளனங்களையும் பொறுத்துக்கொள்வதன் மூலம். – வாருங்கள், நாம் ஒருவருக்கொருவர் போட்டியிடுவோம் – பிறருக்குத் துன்பம் விளைவிப்பதிலோ அல்லது பிறரிடமிருந்து துன்பம் ஏற்படுத்துவதிலோ அல்ல; நம்மை விடக் கீழே உள்ளவர்களைக் கண்டு புருவம் உயர்த்துவதிலோ, அல்லது நம்மை விட மேலே உள்ளவர்களைக் கண்டு பெருமையுடன் தலை சாய்ப்பதிலோ அல்ல: ஏனெனில், அது சர்வவல்லமையுள்ள கடவுளுக்கு எதிராக எழுந்த பெருமை, அது வானத்தின் உயரங்களிலிருந்து பூமிக்குக் கீழே தள்ளப்பட்டது; – ஆனால் நாம் சமாதானமாகவும் சமாதானப்படுத்தவும், சாந்தமாகவும் அடக்கவும், தாழ்மையுடையோரின் ஞானத்தைக் கொண்டிருக்கவும் வேண்டும்: ஏனெனில் கீழ்ப்படிதலினாலும் தாழ்மையினாலும் அவதரித்து, சிலுவை மற்றும் மரணத்தின் மூலம் மனிதகுலத்தை இரட்சித்த இறைமகன் அத்தகையவரே. வாருங்கள், நாம் ஒருவரையொருவர் அனുകரப்போம்; சோம்பேறியாக இருந்து, தெய்வீகமான தினசரி ஆராதனைகளையும் இரவு நேரத் திருப்பாட்டுப் பாடுவதையும் புறக்கணிப்பதில் அல்ல; ஏனெனில் இது சோம்பேறிகளின் மற்றும் முதிர்ச்சியற்றவர்களின் இயல்பாகும்; – மாறாக, தேவனுடைய கிரியைக்கு ஆவலாக இருப்பதிலும், திருப்பாட்டுப் பாடுதல் தொடங்குவதற்கு முன்பே மற்றவர்களை விட முன்னதாக தேவாலயத்திற்கு வருவதிலும்: ஏனெனில் இவர்களே பக்தி மற்றும் நற்பண்புக்காக ஆர்வமுள்ளவர்கள். ஆனால், எல்லாவற்றையும் ஒவ்வொன்றாகப் பட்டியலிடாமல், நான் பொதுவாகச் சொல்கிறேன்: நாம் அனைவரும் நன்மையில் ஒருவரையொருவர் பின்பற்றுவோம்; நாம் அடக்கமான அன்பு, அமைதியான மனநிலை மற்றும் நற்பண்புள்ள தாழ்மையுணர்வில் ஒன்றிணைவோம்; நாம் வஞ்சனையையும், ஒருவரையொருவர் சந்தேகிப்பதையும் தவிர்ப்போம்; ஆன்மீக ஐக்கியத்தின் மூலம் ஒருவருக்கொருவர் நம்பிக்கையூட்டி நமது ஆன்மாக்களைப் பலப்படுத்திக் கொள்வோம்; யூதாஸ் போன்ற துரோகியாகவோ, இரட்டை மனமுடையவராகவோ, நிலையற்றவராகவோ, கட்டுப்பாடற்றவராகவோ, காமம் மிகுந்தவராகவோ, கடுமையானவராகவோ, கொடூரமானவராகவோ யாரும் இருக்க வேண்டாம்; யாரும் எந்த விதத்திலும் இவ்வாறு நடக்க வேண்டாம், மாறாக ஒவ்வொருவரும் பக்தி, நீதியுள்ள மற்றும் கடவுளுக்குப் பிரியமான ஒரு வாழ்க்கையில் சிறந்து விளங்கட்டும், தங்கள் மரணத்தின் நேரத்தை நாளுக்கு நாள் எதிர்பார்த்து, நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் வருகையின் நாளுக்காகக் காத்திருக்கட்டும், அந்நாளில் எல்லாப் பொருட்களும் உருமாற்றப்பட்டுப் புதுப்பிக்கப்படும். மேலும், நமது செயல்கள், வார்த்தைகள் மற்றும் எண்ணங்கள் அனைத்திற்கும் கணக்குக் கொடுக்க, தேவதூதர்களின் அசரீரி பதவிகள் அனைத்தின் சந்நிதியிலும், நியாயாதிபதியின் பயங்கரமான சிம்மாசனத்திற்கு முன்பாக நாம் நிற்க வேண்டும்.

124. உள்ளேயும் புறேயும் எல்லாவற்றிலும் குற்றமற்றவர்களாக இருங்கள்

124. 1) உள்ளேயும் புறத்தேயும் எல்லாவற்றிலும் குற்றமற்றவர்களாய் இருங்கள். – 2) நகர மக்களை மட்டுமல்ல, கிராம மக்களையும் மடாலயத்திற்கு வரவேற்கவும். [2, 52]

5. (கைதியாய் இருந்தபோது எழுதப்பட்டது). கர்த்தராகிய கிறிஸ்துவின் உண்மையான ஊழியர்களாகவும் சேவகர்களாகவும் களிகூருங்கள். நீங்களும் நல்ல மனப்பான்மையைக் காத்து, நிறுவப்பட்ட விதிகளைக் கடைப்பிடித்து, உலகில் வாழ்ந்தாலும் குற்றமற்றவர்களாகவும் தூய்மையானவர்களாகவும், சாந்தமானவர்களாகவும், பணிவானவர்களாகவும் இருந்து, கைவேலையில் ஈடுபட்டு, அதே வாழ்க்கை முறையைத் தொடர்ந்து வாழ்ந்தால், உங்களுக்காக ஒரு கிரீடத்தையும் அவருடைய ராஜ்யத்தையும் அவர் ஆயத்தப்படுத்தியுள்ளார். திருப்பாட்டுப் பாடுதல், வசனங்களை ஓதுதல், உங்கள் இதயங்களைத் திறந்து காட்டுதல், மற்றும் உங்களிடமிருந்து எதிர்பார்க்கப்படும் மற்ற அனைத்தையும் நிறைவேற்றுதல்.

6. புதிய சகோதரர்களைச் சேர்ப்பது பற்றி, நமது சகோதரத்துவம் நகர மக்களால் மட்டுமல்ல, கிராமப்புற மக்களாலும் நிரப்பப்பட வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்; ஏனெனில், நம்மிடையே நிறுவப்பட்டுள்ள உழைப்புகளுக்கும் பணிகளுக்கும் அவர்கள் மிகவும் பொருத்தமானவர்கள் மற்றும் பழகியவர்கள். நகர மக்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பது, உடல் ரீதியாகவோ அல்லது ஆன்மீக ரீதியாகவோ நமக்கு ஆரோக்கியமானதாகவோ அல்லது பயனுள்ளதாகவோ இருக்காது என்று நான் நம்புகிறேன்.

125. பழையோரின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி, கடவுளின் கட்டளைகளையும் நமது விதிகளையும் கடைப்பிடியுங்கள் – அனைவரும் ஒருவராக

125. கடவுளின் கட்டளைகளையும் நமது பழக்கவழக்கங்களையும், நமது முன்னோர்களின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி, அனைவரும் ஒருவராகக் கடைப்பிடிக்கவும். [2, 53] (மேலும்). என் மிகவும் மதிப்புமிக்க சகோதரர்களே, உங்கள் கைகளின் கிரியையிலும் உங்கள் ஆன்மாக்களின் உழைப்பிலும் தேவன் உங்களைப் பலப்படுத்தவும், பரிசுத்த ஆவியானவரின் வல்லமையின் மூலம், அவருடைய கட்டளைகள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றவும் ஒவ்வொரு வழியிலும் கீழ்ப்படியவும் ஆயத்தத்தை உங்களுக்குத் தந்து, எல்லா காரியங்களிலும் உங்களைக் கறைபடியாதவர்களாகவும் பாதிப்பற்றவர்களாகவும் காக்கவும் அவர் பெருகுகிறவராக இருக்கட்டும், நம்முன் வைக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களில் நம் பார்வையை நிலைநிறுத்தி, கர்த்தருடைய வருகையை நேசிப்பவர்களுக்காக அவை பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளன என்பதையும், இந்த உலகத்தின் மகிமை, இன்பங்கள், ஆனந்தங்கள் மற்றும் மாம்சத்தின் ஓய்வு போன்ற அனைத்தையும் ஒன்றுமில்லாமல் கருதி, உலகத்திற்கு நம்மை நாமே சிலுவையில் அறைந்து, பரலோக காரியங்களைத் தியானிப்பதில் நம் மனதை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும். இவ்வாறு நமது பழங்காலப் பிதாக்கள் அனைவரும் உலகத்தையும், உலகத்தில் உள்ள அனைத்தையும் துறந்து, நமது புனிதமான மற்றும் தேவதூத ஒழுங்கில் ஆண்டவருக்கு ஊழியம் செய்தார்கள். ஆகவே, என் பிள்ளைகளே, நீங்கள் பெற்ற மரபுகளை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள்; கற்பு மற்றும் தூய்மையின் பனியினால் விருப்பங்களின் நெருப்பை அணைத்திடுங்கள்; கீழ்ப்படிதலின் வாளால் உங்கள் ஆசைகளின் உந்துதல்களைத் துண்டித்துவிடுங்கள்; மேலும், உங்கள் மேலதிகாரி இப்போது அறிவுறுத்துவது போல, கர்த்தருடைய கட்டளைகளையும் உங்கள் கைகளின் கிரியைகளையும் நிறைவேற்றுவதில் திறமை வாய்ந்தவர்களாக இருங்கள். – உங்கள் சகோதரத்துவம் முழுவதுமாக, ஒரே ஆன்மாவாகவும், ஒரே மனிதனைப் போலவும், உங்கள் எல்லாப் பணிகளையும்—ஆன்மீக மற்றும் உடல் சார்ந்த—ஆர்வத்துடனும், நல்லெண்ணத்துடனும், ஒருமனதுடனும், கர்த்தருடைய சந்நிதானத்தில் செய்வது போலச் செய்யுங்கள்.

126. உலகியல் விஷயங்களை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, பரலோக விஷயங்களுக்காகப் பாடுபடுங்கள், குறிப்பாகக் கோபத்தையும் காமத்தையும் எதிர்த்துப் போராடுங்கள்

126. 1) உலகியல் சார்ந்த காரியங்களை ஒதுக்கி, உங்கள் இதயங்களை பரலோக காரியங்களில் நிலைநிறுத்துங்கள், குறிப்பாக கோபத்தையும் காமத்தையும் எதிர்த்துப் போராடுங்கள். – 2) கீழ்நிலை மற்றும் உயர்நிலைப் பணியாளர்களுக்கான அறிவுரைகள். [2, 54]

7. (அப்படியே) நீங்கள் உலகத்திற்குச் சிலுவையில் அறையப்பட்டீர்கள், உங்களுடன் சமாதானம் இருப்பதாக: ஆகவே, உலகத்திற்குரிய அனைத்தையும் தள்ளிவிட்டு, பரலோக வாசஸ்தலத்திற்கு எழுந்து நில்லுங்கள், மற்ற அனைத்திற்கும் மரித்து, ஒரே கடவுளுக்காக மட்டும் வாழுங்கள். உங்கள் விசுவாசம் எங்கே இருக்கிறதோ, அங்கே உங்கள் கண்கள் திரும்பட்டும்; நீங்கள் எங்கே வசீகரிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்களோ, அங்கே உங்கள் இருதயம் விழிப்புடன் இருக்கட்டும், ஆண்டவர் கூறியது போல: 'ஏனெனில், உங்கள் புதையல் எங்கிருக்கிறதோ, அங்கே உங்கள் இருதயமும் இருக்கும்' (மத்தேயு 6:21). உங்களுக்கு என்ன ஆசீர்வாதங்கள் அருளப்பட்டுள்ளன, எந்த வாசஸ்தலத்திற்கு நீங்கள் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்பட்டுள்ளீர்கள் என்பதைக் காண்கிறீர்களா? அது ஒரு தேவதையின் வாசஸ்தலம். தேவதைகளைப் போல நடவுங்கள், தற்செயல் நிகழ்வுகளின் செல்வாக்கிற்கு அடிபணியாமல் இருங்கள்: சாந்தத்தால் கோபத்தையும், தூய்மையால் காமத்தையும் எதிர்க்குங்கள். ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு மணி நேரமும் உங்களைக் கலக்கப்படுத்தும் அந்த அற்ப இன்பத்தால் நீங்கள் வெல்லப்படாமல் இருக்கட்டும். அதற்கு எதிரான ஆயுதத்தை, 'நான் கர்த்தருக்குப் பொறுமையாய் காத்திருந்தேன்; அவர் எனக்குச் செவிகொடுத்து, என் விண்ணப்பத்தைக் கேட்டார்' (சங். 39:2) என்று சொன்னவரே சுட்டிக்காட்டினார்; மேலும், கணிசமான காலத்திற்குப் பிறகேனும், அந்தப் பேரார்வத்திலிருந்து என்னை விடுவித்தார்.

8. அதிகாரத்திற்குக் கீழ் இருப்பவர்களாகிய நீங்கள், கீழ்ப்படிதலின் சட்டங்களை அறிந்திருக்கிறீர்கள்; மேலும், அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களாகிய நீங்கள், தலைமைத்துவத்தின் சட்டங்களை அறிந்திருக்கிறீர்கள்; அதாவது, நீங்கள் முதன்மையானவர்களாக இருப்பதால், உங்கள் சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் கடைசி இடத்திற்குச் செல்வது, மேலும் இதனை இரக்கத்துடனும் அன்புடனும் அணுகுவது. ஒருவர் சகிப்புத்தன்மையுடன், அதே சமயம் உறுதியாகவும் இருக்க வேண்டும்; பேசவும், அதே சமயம் மௌனமாகவும் இருக்க வேண்டும்; ஆன்மீக ஆறுதல் அளிக்க மகிழ்ச்சியுடனும் இதமாகவும் புன்னகைத்து, பின்னர் கடுமையான பாவனையை மீண்டும் மேற்கொண்டு, இரு பக்கத்திலும் அதீதத்தை புத்திசாலித்தனமாகத் தவிர்க்க வேண்டும். விதிகளை நிலைநிறுத்துவதில் உங்கள் கண்கள் விழிப்புடனும், உங்கள் பதில்களில் நட்புடனும் இருக்கட்டும்; உங்கள் மூக்குத் துளைகள் கோபத்தில் சிவக்கட்டும் அல்ல, உங்கள் புருவங்கள் பெருமையில் உயரட்டும் அல்ல, உங்கள் நாக்கு வீண் பெருமையில் வளைகட்டும் அல்ல; ஒவ்வொரு உணர்வும் தாழ்மையுடனும், ஒவ்வொரு அங்கமும் ஒழுங்குடனும் இருக்கட்டும்; உங்கள் உதடுகள் திருப்பாட்டுப் பாடும் கருவியாக இருக்கட்டும்; உங்கள் மனம் வானியல் காரியங்களில் மட்டுமே நிலைத்திருக்கட்டும், உங்கள் கைகள் பக்தி மற்றும் அன்பின் கிரியைகளை மட்டுமே செய்யட்டும். யாரும் கீழ்ப்படியாதவராக இருக்க வேண்டாம், யாரும் வழிமாறிச் செல்ல வேண்டாம், யாரும் கடின இருதயத்தினராக இருக்க வேண்டாம்; ஒருமைப்பாட்டில் ஒன்றுகூடி, ஆணவம் இல்லாமல் ஒருவரையொருவர் அன்பு செய்யுங்கள், உங்கள் கடவுளால் இரட்சிக்கப்பட்ட வாழ்விற்காக ஒருவருக்கொருவர் உங்கள் வலது கையை நீட்டுங்கள்.

127. நீங்கள் உங்கள் சிதறல்களிலிருந்து மீண்டும் ஒன்றுகூடி, பொருத்தமான முறையில் நிலைபெற்றுள்ளீர்கள் என்பதில் நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்

127. 1) நீங்கள் சிதறடிக்கப்பட்ட பிறகு மீண்டும் ஒன்றுகூடி, உங்களுக்குரியபடி நிலைபெற்றிருப்பது எனக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது. ஆகையால், உங்கள் ஒழுக்கத்தில் உள்ளேயும் புறேயும் உண்மையுள்ளவர்களாக இருங்கள். – 2) சோப்ரோனியஸ் என்ற விகாரியருக்கு – குறிப்பாக; மற்றும் மற்ற எல்லா மேலதிகாரிகள் மற்றும் கீழ்நிலை ஊழியர்களுக்கும் – பொதுவாக. [2, 55]

9. (அதே) இங்கு வந்த நிர்வாகர், நீங்கள் அனைவரும்—மேலதிகாரிகளும் கீழ்நிலை அதிகாரிகளும்—மீண்டும் ஒன்றுகூடி, உங்கள் வழக்கமான ஒழுங்கை மீட்டெடுத்துள்ளீர்கள் என்றும், மேலதிகாரிகள் தங்களுக்குரிய விதத்தில் ஆளத் தொடங்கி, ஒவ்வொருவருக்கும் செலுத்த வேண்டிய கீழ்ப்படிதலையும் ஒதுக்கியுள்ளனர் என்றும் எனக்குத் தெரிவித்தார், அடிமக்கள் இதை அடக்கமாகவும் பணிவாகவும் ஏற்றுக்கொண்டு வேலைக்குத் திரும்பியுள்ளனர்; மேலும் இவை அனைத்திலும் நீங்கள் அன்பினால் ஒன்றுபட்டு, கிறிஸ்துவில் சகோதர அன்பினால் ஒருவரையொருவர் நேசித்து, அமைதியான மற்றும் ஒழுக்கமான வாழ்க்கையின் மூலம் நீங்கள் அனைவரும் ஒரே ஆன்மாவையும், ஒரே மனத்தையும், ஒரே விருப்பத்தையும் கொண்டிருக்கிறீர்கள். இதனால் என் தாழ்மையான ஆன்மா எவ்வளவு மகிழ்ச்சியடைந்தது, மேலும் அது கர்த்தருக்கு எவ்வளவு நன்றி செலுத்தியது என்பதை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது. ஏனெனில், நீங்கள் நன்கு வாழ்ந்து, தேவனுடைய கட்டளைகளை நிறைவேற்றி, உங்கள் தேவதையின் சபையின் நியமங்களுக்கு உண்மையுள்ளவர்களாக இருப்பதைப் போல, வானத்தின் கீழ் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியூட்டுவதும் ஆறுதல் அளிப்பதும் வேறொன்றுமில்லை. இவை அனைத்தும் இப்போது உங்களிடையே சீரமைக்கப்பட்டிருப்பதால், உங்கள் ஒவ்வொருவரும் நல்லியல்புள்ள பொறுமையுடன் நிலைத்திருந்து, உண்மையான கீழ்ப்படிதலின் மூலம் ஆன்மாவை இரட்சிக்கின்ற விதத்தில் நாளுக்கு நாள் வாழ வேண்டும் என்று நான் கேட்டுக்கொள்கிறேன், மன்றாடுகிறேன். உங்களுக்குள் கருத்து வேறுபாடும், சுயவிருப்பமும், கட்டுக்கடங்காத தன்மையும், தன் விருப்பத்தை வழிபாடு செய்வதும் இருக்க வேண்டாம்; முணுமுணுப்பும், கிசுகிசுப்பும், சண்டையும் இருக்க வேண்டாம்; பெண்பண்பாடும், திமிரும், ஏளனமும் இருக்க வேண்டாம்; சோம்பலும், மனம் தளர்வதும், பெருமையும் இருக்க வேண்டாம்; அல்லது கர்த்தருக்குப் பிரியமில்லாத வேறு எதுவும் இருக்க வேண்டாம். ஏனெனில், இதற்காகவே நாங்கள் உலகத்தையும், உலகத்தில் உள்ள அனைத்தையும் கைவிட்டோம்: பெற்றோர், சகோதரர்கள், நண்பர்கள், தெரிந்தவர்கள், கிராமங்கள், நகரங்கள், சந்தைகள், காட்சிகள் மற்றும் இச்சையைத் தூண்டி இன்பத்தில் ஈடுபடுத்தும் மற்ற எல்லாப் பொருட்களையும் விட்டுவிட்டோம்; இதன் மூலம் நாம் கிறிஸ்துவைப் பெற்றுக்கொண்டு பரலோகத்தில் வாழ்வது போல வாழவும், இச்சையைப் போக்கி நற்பண்புகளால் வளம் பெறவும், மேலும், இந்த நிகழ்காலத்தில் நமது போற்றத்தக்க பிதாக்களின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி பக்தியுடனும் நீதியுடனும் வாழ்ந்து, நமக்கு வாக்களிக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களைப் பெறத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படவும் இதுவே காரணம். நமது அழைப்பும் நம்பிக்கையும் இத்தகையதாக இருப்பதால், உங்கள் நடத்தை, முறை மற்றும் பழக்கவழக்கங்களும் அவ்வாறே இருக்கட்டும்; உங்கள் நற்செயல்களால் உங்கள் பெயரும் வாழ்க்கை முறையும்கொண்டு திகழட்டும், உங்களை அணுகும் உங்கள் தரத்தினருக்கு மற்றும் பொது மக்களுக்கு அருள் வழங்கட்டும், இதன் மூலம் நமது பிதாவின் பெயர் பரலோகத்தில் இருக்கிறவர், அப்பொழுது நாங்களும், தாழ்மையானவர்களாகிய நாங்கள், இதைக் காணும்படியாகவும், அறிந்து மகிழும்படியாகவும் இருக்கட்டும்.

10. என் குமாரனே, சோப்ரானியூஸ்! சகோதரர்களை வழிநடத்துவதில் என் இடத்தைப் பிடிக்க, பலரிலிருந்து உன்னை நான் தேர்ந்தெடுத்துள்ளேன். நீ திறமையற்றவன் என்று தோன்றாதபடி கவனமாக இரு, அதனால் என் மீது அவமானத்தையும் இழிவையும் கொண்டுவராமல் இருப்பாய்; ஆனால் உன் நற்பண்புகளின் ஒளி மிகவும் பிரகாசமாகப் பிரகாசிக்கட்டும், அதனால் உன் பெயர் சகோதரர்களிடையே மட்டுமல்ல, அதற்கு அப்பாலும் மகிமைப்படட்டும். ஏனெனில், அவருடைய பரிசுத்த கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதன் மூலம் -ஐ தங்களுக்குள் கொண்ட எவரும், பரலோகத்திலும் பூலோகத்திலும் புகழ்பெறுகிறார்கள். சகோதரர்கள் மீது கவனமாயிருங்கள்; கனிவாகவும் போதனை செய்வோராகவும் இருங்கள்; அவர்களுக்குச் சரியானதை ஞானமாக நினைவூட்டுங்கள்; முறைகேடாக நடப்பவர்களை மென்மையாகக் கண்டியுங்கள்; பாவம் செய்பவர்களுக்கு நீதியுடன் தண்டனைகளை விதிக்கவும்; பலவீனர்களை ஒரு தந்தையின் அக்கறையுடன் பராமரிக்கவும்; அறியாதவர்களுக்குப் போதிக்கவும்; சகோதரத்துவத்தின் நன்மைக்காக எல்லாவற்றையும் செய்யுங்கள்: ஏனெனில், இந்த நோக்கத்திற்காகவே, நானே என் பணிவில், கடவுளின் திருவுளத்தின் மூலம் பெற்ற அதிகாரத்தை உங்களுக்கு வழங்கியுள்ளேன். – மீதமுள்ள அனைவரும் – மேலானவர்களும், அவர்கள் பராமரிப்பில் உள்ளவர்களும் – உங்கள் கடமைகளைக் கடவுளுக்குப் பயந்து உண்மையுடன் நிறைவேற்றுங்கள், அப்போதுதான் கடவுளும் எல்லாப் புனித தேவதையுடன் உங்களைக் கண்டு மகிழ்வார். விடாமுயற்சியுடன் உழைத்திடுங்கள், மென்மையாக நடந்துகொள்ளுங்கள், ஒருவரையொருவர் எளிமையாக நடத்துங்கள்; உங்கள் உள்ளுணர்வுகளையும் விருப்பங்களையும் வெளிப்படுத்தத் தயங்காதீர்கள்: ஏனெனில் இதில் தான் ஆன்மாவின் மீட்பும், உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுதலையும் உள்ளது; தகுதியான முறையில், சங்கீதங்களைப் பாடுவதையும், வசனங்களை ஓதுவதையும், ஜெபக் காவல்களையும், வாசிப்புகளையும் அனுசரியுங்கள் – அனைத்தும் விதிமுறைகளின்படி இருக்கட்டும்; அவ்வாறே, உங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையர்கள் அறிவுறுத்தியபடி, சங்கீதங்களையும் ட्रोபாரியங்களையும் மனப்பாடம் செய்யுங்கள். – இறுதியாக, வரவிருக்கும் துன்பங்களைத் தாங்கிக்கொள்ள, ஆண்டவர் எனக்கு ஆறுதலையும் வலிமையையும் வழங்க, என் தாழ்மைக்காகப் பிரார்த்தியுங்கள்.

128. நீங்கள் நன்றாக வாழ்கிறீர்கள்; உங்களில் ஒருவரேனும் கெட்ட குணம் கொண்டவராக இருக்க வேண்டாம்

128. நீங்கள் நன்றாக வாழ்கிறீர்கள்; உங்கள் மத்தியில் ஒரு கெட்ட குணம் கொண்டவர் கூட இருக்க வேண்டாம். திராட்சைத் தோட்டத் தொழிலாளிகளாகப் பாடுபடுங்கள், அப்போதுதான் வீட்டெஜமானிடமிருந்து உங்கள் கூலியைப் பெறுவீர்கள்; வீரர்களாகப் போராடுங்கள், அப்போதுதான் வெகுமதிகளை வழங்குவவரிடமிருந்து கிரீடங்களுக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவீர்கள். [2, 56] (அதே நூல்.). நீங்கள் அனைவரும் கர்த்தருக்காக வாழ்கிறீர்கள், மேலும் எல்லா வஞ்சனையையும், தீச்செயல்களுக்கான ஒவ்வொரு சோதனையையும் தவிர்த்து, இரட்சிப்பின் மிகுந்த கனிகளை உங்களுக்காகச் சேகரித்து வருகிறீர்கள். – உங்கள் மத்தியில் தீய முறையில் ஆணவம் கொண்ட, கவனக்குறைவான, இன்பத்தை நாடும், பாவம் செய்யும், சுய இன்பத்தில் மூழ்கிய, ஆவியில் வெட்கக்கேடான, வெறுக்கத்தக்க குணம் கொண்ட எவரும் இருக்க வேண்டாம், ஒரு திருடன்—சிறிய பொருட்களைக் கூடத் திருடுபவன்—பொறாமை கொண்டவன், சண்டை போடுபவன், முரட்டுத்தனமானவன், முணுமுணுப்பவன், மந்தபுத்தி கொண்டவன், சோம்பேறி, கீழ்ப்படியாதவன், பெருமை கொண்டவன், மரியாதையற்றவன், அவதூறு பேசுபவன், பிரச்சனை செய்பவன், பிளவுகளை விரும்புகிறவன், வதந்தி பரப்புபவன், மந்தபுத்தி கொண்டவன், மாம்சத்திற்கும் இவ்வுலகத்திற்கும் அடிமையானவன், ஒரு யூதாஸாக, தன் சொந்த ஆன்மாவிற்குத் துரோகம் இழைக்கவும், சகோதரத்துவத்திலிருந்து எந்தவொரு சகோதரனையும் விலக்கவும் சதி செய்கிறார்கள். இவர்களே தங்களைத் தாங்களே கடவுளிடமிருந்து கொள்ளையிடுபவர்கள்; அவரிடமிருந்து தப்பித்து, பாவத்தின் குறுக்கு வழிகளில் அலைகிறார்கள். அவர்கள் அன்றாட உழைப்பின் சிரமத்தைச் சகித்துக்கொள்ள விரும்புவதில்லை; ஆகையால், திராட்சைத் தோட்டக்காரனிடமிருந்து எந்த வெகுமதியையும் பெறுவதில்லை. அல்லது, சர்வவல்லமையுள்ள தேவனுடைய வீரர்களாக, போரின் உழைப்புகளைச் சுமக்க அவர்கள் விரும்புவதில்லை, அதனால், வீராந்தமாகப் போராடி, அவர்கள் கர்த்தருக்குப் பிரியமானவர்களாக மாற முடியும்; ஆகவே அவர்கள் எந்தப் பரிசையும் பெறுவதில்லை, ஆனால் படைவீரர்களாகப் பெயர்போனவர்களின் பட்டியலில் சேர்க்கப்படுகிறார்கள், மேலும் அவர்கள் பிடிபடும்போது, அவர்களுக்குப் பதிலாகத் தண்டனை அனுபவிக்கிறார்கள். – ஆகவே, நல்ல வீரர்களே, சகப் போர்வீரர்களே, சகப் போராட்டக்காரர்களே, சகப் பயணிகளே! நாம் ஓடுவோம், நாம் முன்னேறுவோம், நாம் பாடுபட்டு எல்லாப் போராட்டங்களையும் சகிப்போம். கர்த்தர் நம்மை முடிசூட்ட அருகில் இருக்கிறார். அவரே பரலோகத்திலிருந்து ஒவ்வொரு ஓட்டப்பந்தய வீரரையும் நோக்கிப் பார்த்து, இறுதிவரை சகிப்பவர்களுக்கு மகுடங்களைப் பின்னுகிறார். ஆகவே, ஒவ்வொருவரும் அறிக்கையின் மூலம் தூய்மையாகவும், தாழ்மையின் மூலம் அமைதியாகவும், பணியின் மீதான அன்பின் மூலம் ஆர்வமாகவும் இருக்கட்டும். ஓ தலைவரே, ஒரு தலைவராக, ஒவ்வொரு உறுப்பினருக்கும் என்ன தேவை என்பதைக் கவனியுங்கள், மேலும் ஒவ்வொருவரும் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானித்த பிறகு, அனைத்தையும் மற்றும் அனைவரையும் செயலில் ஈடுபடுத்துங்கள்.

129. சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டதற்காக கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்த அனைவரையும் அவர் அழைக்கிறார்

129. 1) பாதாளச் சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டதற்காக கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தும்படி அவர் அனைவரையும் அழைக்கிறார். – 2) நமது சோதனை, உண்மையான சகோதரர்களைப் பொய்யானவர்களிடமிருந்து பிரித்துவிட்டது என்கிறார். – 3) அவர் பிந்தையவர்கள் மீது இரக்கப்படுகிறார், அவர்கள் திருந்தும் என்ற நம்பிக்கையில் அவர்களுக்காகப் பிரார்த்திக்கிறார்; அதே சமயம், முந்தையவர்களைத் தாங்கள் அடைந்தவற்றிற்குக் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தியும், இன்னும் அடைய வேண்டியவற்றில் வெற்றிபெற முயன்றும, உறுதியாக நிற்கும்படி ஊக்குவிக்கிறார். [2, 57]

11. (மேலது.) கருணை காட்டுவதில் விரைவானவரும், அன்பில் செல்வந்தருமான நமது சர்வ நன்மையுள்ள கடவுள், நமது இறைவனின் தாயாகிய அன்னை மரியாள், நமது பாதுகாவலர்களான முன்னோடி புனித யோவான் மற்றும் தெயோலோஜியன் புனித யோவான் ஆகியோரின் பரிந்துரைகளாலும், உங்கள் மன்றாட்டுகளாலும் நெகிழ்ந்து, இந்தச் சோதனையை நீக்கி, நமது சிறைவாயிலிருந்து நம்மை விடுவித்துள்ளார். ஆகவே, துயரத்தை மகிழ்ச்சியாக மாற்றி, நமக்கு எதிராக இருந்த தீயவனின் தந்திரங்களைத் தடுத்த, கிருபை தரும் தேவனுக்கு நாம் அனைவரும் ஒன்றாக நன்றிப் பாடல் பாடுவோம். இருப்பினும், நான் அனுபவித்த துன்பங்கள் அனைத்தும் என் பாவங்களுக்காகவே, வேறு எந்தக் காரணத்திற்காகவும் அல்ல. இந்த எண்ணத்தில் நான் ஆறுதல் கொள்கிறேன், நான் அனுபவித்தவை என் பாவங்களுக்கு ஒரு சுத்திகரிப்பாகப் பயன்படும் என்று நம்புகிறேன்.

12. நமது சோதனையில், நாம் அனைவரும் ஏற்கனவே ஒரு உருக்குக் களத்தில் உள்ள தங்கம் போல சோதிக்கப்பட்டிருக்கிறோம், குறிப்பாக இங்குள்ளவர்கள். முன்பு பரிசுத்த ஆவியிலும் அசைக்க முடியாத விசுவாசத்துடனும் வாழ்ந்தவர்கள், சிறிதளவும் மாறாமல், அப்படியே இருக்கிறார்கள்; மாறாக, தங்களைத் தாக்கிய பேரழிவால் அவர்கள் மேலும் வலுப்படுத்தப்பட்டு நிலைநிறுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஆனால், குளிர்ச்சியான இதயம் கொண்டவர்களும், இரட்டை மனதுடையவர்களும், மாம்சத்திற்கு அடிமையானவர்களும், கவனக்குறைவானவர்களுமானவர்கள்—தீமையின் அடியைப் பெற்றவுடனேயே, இலைகள் போல உதிர்ந்துவிட்டார்கள், மேலும், ஒரு சல்லடைக் கூளத்தைப் போல, தாங்களாகவே மடாலயத்தை விட்டு வெளியேறிவிட்டார்கள், இதன் மூலம் யார் தூய கோதுமை போன்றவர்கள் என்பது வெளிப்படலாமென்று. இதை உணர்ந்து, தெய்வமான தாவீது சங்கீதத்தில்: 'அவர்களைத் தாயின் வயிற்றில் பிரித்தருள்' (சங். 16:14) என்று கூறினார்; அதாவது, பாவிகளையும் அலட்சியக்காரர்களையும் புண்ணியவான்களிடமிருந்தும் பக்தர்களிடமிருந்தும் பிரித்தருள். ஆனால்—ஓ, என்ன ஒரு வீழ்ச்சி!—அவர்களுடைய சொந்த அலட்சியத்தினால், 'அவர்களுடைய எலும்புகள் அழிவுக் குழியில் சிதறடிக்கப்பட்டன' (சங். 140:7).

13. இருப்பினும், நான் அவர்களுக்காகத் துயரப்படுகிறேன், அழுகிறேன்; எனக்குள் சுவாசம் இருக்கும் வரை அவர்கள் திரும்புவதற்காகக் கூப்பிடுவதை நான் நிறுத்த மாட்டேன். ஒருவேளை அவர்களில் சிலர், கடவுளைப் பற்றிய அறிவின் ஒரு சிறு தீப்பொறியால் தூண்டப்பட்டு மனந்திரும்பி, பாவத்தின் பிணைகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, வழி தவறிய ஆடுகளைப் போல, துன்மார்க்கரின் பாதையிலிருந்து திரும்பி வருவார்கள். ஆனால், நீங்கள் அவர்களுடைய வீழ்ச்சியால் மனந்தளர்ந்து போகாதீர்கள்; மாறாக, பக்திக்குரிய போராட்டத்திலும், தவ வாழ்க்கையிலும், உடல் உழைப்பிலும், ஆன்மீகப் போர்களின் பாடுகளிலும், அன்றாடத் துன்பங்களையும் சோதனைகளையும் துணிவுடன் எதிர்கொள்வதிலும்—இரத்தம் சிந்தும் வரையிலும் மரணம் அடையும் வரையிலும்—மேலும் தைரியமாக நில்லுங்கள்: ஏனெனில், நீங்கள் அறிந்தபடி, நாங்கள் பரிசுத்தமான ஸ்கீமாவை ஏற்றுக்கொண்டபோது இதைத்தான் சத்தியம் செய்தோம். இப்போது ஒவ்வொருவரும் தங்களைத் தாங்களே சோதித்து, தாங்கள் சத்தியம் செய்த காரியங்களில் எது நிறைவேற்றப்பட்டது, எது இன்னும் நிறைவேற்றப்படவில்லை என்பதைக் கருத்தில் கொள்ளட்டும். மேலும், நிறைவேற்றப்பட்ட காரியங்களுக்காக, அவற்றைச் செய்து முடிக்க வலிமையைக் கொடுத்த அவருக்கு நன்றி செலுத்தட்டும்; இரண்டாவதற்கு, குறைபாடுகளை நிறைவேற்ற தங்கள் முயற்சிகளை அதற்கேற்ப செலுத்தட்டும்: இதன் மூலம் இந்த வழியில் நீங்கள் வீரமரணத்தின் கிரீடத்தால் தகுதியுடன் அலங்கரிக்கப்படலாம்; ஏனெனில் ஆண்டவர் கூறுகிறார்: 'என்னிடம், 'கர்த்தரே, கர்த்தரே' என்று சொல்லும் அனைவரும் பரலோக ராஜ்யத்தில் பிரவேசிப்பதில்லை, ஆனால் பரலோகத்தில் இருக்கும் என் பிதாவின் சித்தத்தைச் செய்கிறவனே பிரவேசிப்பான்' (மத்தேயு 7:21; லூக்கா 6:46).

130. ஆகவே, கடவுளை மகிழ்விப்பதற்காக நாம் அனைத்தையும் கைவிட்டுள்ளோம்

130. 1) ஆகையால், தேவனைத் திருப்திப்படுத்த நாங்கள் எல்லாவற்றையும் கைவிட்டோம். புனிதர்கள் மற்றும் அரசர்களின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றி, எல்லாப் புண்ணியங்களும் பெருகுகின்றதும், எல்லாப் பாவ உணர்வுகளும் விரட்டப்படுகின்றதும் ஆகிய பாதையில் நடந்து, இதையே நாங்கள் தொடர்ந்து செய்வோம். – 2) நீங்கள் அப்படியானவர்களாக இருந்தால், தேவன் உங்களக்குள் இருக்கிறார், அவருடன் எல்லா ஆசீர்வாதங்களும், எல்லா உதவிகளும், எல்லாப் பாதுகாப்புகளும் இருக்கின்றன. [2, 58]

1. (மேற்கூறியது.) கர்த்தருக்குள் வாழ்த்துக்கள்; கர்த்தருடைய கற்பனைகளை நிறைவேற்றி, அவருடைய நீதியிலே நடந்து, இவ்வுலகப் பற்றுகளை அறுத்து, புண்ணியங்களை வளர்ப்பதன் மூலம் தேவனைத் திருப்திப்படுத்துவதைத் தவிர வேறு எதையும் மனதில் கொள்ளாமலும், வேறு எதையும் விரும்பாமலும், உங்கள் நல்ல வாழ்க்கையை வழக்கம் போல் தொடர்ந்து வாழுங்கள். இந்தக் காரணத்திற்காக, நாங்கள் உலகை விட்டு மடாலயத்திற்குள் நுழைந்துள்ளோம்; எல்லா உலகப் பெருமையையும், ஒவ்வொரு பற்றுகளையும், ஒவ்வொரு நட்பையும், அன்பையும்—பெற்றோர், உடன்பிறப்பு, பிள்ளைகள், உறவினர்களிடையே உள்ள அன்பை—அத்துடன் ஒவ்வொரு இவ்வுலக இன்பத்தையும், உலகப் புகழையும், நிலையற்றதும் வீணானதுமான மற்ற அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு வந்துள்ளோம். நாங்கள் இவ்வாறு தீர்மானித்து, இவ்வாறு வாழ விரும்பியதால், புனிதர்களின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றி, அவர்களின் அறிவுரைகளைக் கேட்டு, அவர்களின் முன்மாதிரிகளைப் பின்பற்றி, இங்கும் அங்கும் பார்க்காமல், கேள்விக்கிடமற்ற கீழ்ப்படிதலால் வகைப்படுத்தப்படும் அரச வழியில் நடந்து, இந்த நோக்கத்திற்கும் இந்த விருப்பத்திற்கும் ஏற்ப செயல்பட வேண்டும். கடவுளைப் பின்பற்றும் தாழ்மை, தெய்வீகப் பாரபட்சமின்மை, தெய்வீகத் தூய்மை, தேவதையின் பற்றற்ற தன்மை, சாந்தம், நீதியுணர்வு, அன்பு, சமாதானம், ஆர்வம், பொறுமை, விடாமுயற்சி மற்றும் கடவுளைப் பிரியப்படுத்தும் மற்ற எல்லா மனப்பான்மைகளும் செயல்களும்; அவற்றுக்கு மாறாக, கீழ்ப்படியாமை, முணுமுணுப்பு, ஆணவம், வீண் பெருமை, சோம்பல், திமிர், பட்சపాதம், காமம் மற்றும் பிற தீச்செயல்கள் அந்த நற்பண்புகளுக்கு எதிரானவை.

2. நற்பண்புகள் கடவுளால் பிறக்கின்றன, ஆனால் உணர்ச்சிகளும் பாவங்களும் சாத்தானால் பிறக்கின்றன: ஏனெனில் ஒளிக்கும் இருளுக்கும் இடையே ஐக்கியமில்லை, கிறிஸ்துவுக்கும் பெலிஆலுக்கும் இடையே எந்த இணக்கமும் இல்லை. ஆகவே, தேவனுடைய பிள்ளைகளாகவும், சாந்தம் மற்றும் கீழ்ப்படிதலின் பிள்ளைகளாகவும் இருங்கள்; கோபம், கலகம் மற்றும் அழிவின் பிள்ளைகளாக அல்ல. – உங்கள் விருப்பங்களிலும் எண்ணங்களிலும் யாரும் தங்களை மற்றவர்களிலிருந்து பிரித்துக் கொள்ள வேண்டாம்; யாரும் சோம்பலை நேசிக்க வேண்டாம்; யாரும் முணுமுணுக்க வேண்டாம்; யாரும் பாசாங்கு செய்ய வேண்டாம்; ஆனால் உங்கள் அனைவரும் நன்மை செய்ய விரைந்து செல்லுங்கள்; உங்கள் அனைவரும் நன்றியுள்ளவர்களாகவும், இரக்க குணம் கொண்டவர்களாகவும், தாழ்மையுள்ளவர்களாகவும், அணுகக்கூடியவர்களாகவும், மகிழ்ச்சியாகவும், நட்பாகவும், பொறாமையற்றவர்களாகவும், போட்டியற்றவர்களாகவும் இருங்கள்; அப்பொழுது கர்த்தர் உங்கள் நடுவே இருப்பது அறியப்படும்: ஏனெனில் இரண்டுபேரோ மூன்றுபேரோ என் நாமத்தில் கூடினால் (மத்தேயு 18:23); அவருடைய கட்டளைகளைக் காக்க நீங்கள் எப்போதும் ஆர்வமாக இருந்தால், இவ்வளவு பேராகிய உங்களிடையே அவர் எப்படி இல்லாமல் இருக்க முடியும்? ஆனால் தேவன் உங்களில் இருந்தால், உங்களை வருத்தப்படுத்தவோ, ஒடுக்குவோ, அல்லது கலங்கடிக்கவோ கூடியது என்ன? ஒன்றுமில்லை; ஆனால் ஆன்மாவாக இருந்தாலும் உடலாக இருந்தாலும், எல்லாமே கடினமாக இருந்தாலும் தாங்கக்கூடியதாகவே இருக்கும்: ஏனெனில், 'தேவன் நமக்கு உகந்தவராயிருந்தால், நமக்கு விரோதமாயிருக்கிறவன் யார்?' (ரோமர் 8:31)? – மேலும் அவர் 'தனது சொந்த குமாரனைக் கூட spare செய்யாமல், நம் அனைவருக்காகவும் அவரை ஒப்புக்கொடுத்தார் என்றால், அவருடனே கூட நம் அனைவருக்கும் எல்லாவற்றையும் தாராளமாகக் கொடுக்காமல் இருப்பாரா?' (ரோமர் 8:32)? ஆகையால், நீங்கள் உங்கள் நல்ல வாழ்க்கையை மாற்றமின்றித் திடமாகப் பின்பற்றினால், நீங்கள் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி பரலோக ராஜ்யத்திற்கு வாரிசுகளாக இருப்பீர்கள் என்ற உறுதியுடன் அசைக்க முடியாதவர்களாக நில்லுங்கள். – ஓ என் பிள்ளைகளே, நான் உங்களை மனப்பூர்வமாக வேண்டிக்கொண்டு, மன்றாடுகிறேன்: உங்களக்குள் தெய்வீக அன்பின் நெருப்பை ஏற்றி வையுங்கள்; ஆர்வத்தால் நிரப்பப்படுங்கள்; தைரியத்தால் உங்களைப் பலப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்; தூய்மையிலும் குற்றமற்ற தன்மையிலும் உங்களை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளுங்கள்; ஜெபங்கள், மன்றாட்டுகள், சங்கீதப் பாடுதல், நோன்புகள், மனந்திரும்புதல், பாவ அறிக்கைகள், கண்ணீர்கள் மற்றும் பெருமூச்சுகளால் உங்களை ஒளிமயமாக்கிக் கொள்ளுங்கள்.

131. மடாலயத்திற்குச் செல்லும் வழியில், உங்களுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள், மேலும் தங்கள் உழைப்புகளில் கடவுளின் உதவிக்காக அவர்களைக் கேட்கவும்: ஏனெனில் அறுவடை

131. 1) மடாலயத்திற்குச் செல்லும் வழியில், உங்களுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள், மேலும் அவர்களின் உழைப்புகளில், அதாவது அறுவடையில், கடவுளின் உதவிக்காகக் கேளுங்கள். – 2) ஒவ்வொருவரின் குணாதிசயங்களையும் பலவீனங்களையும் கருத்தில் கொண்டு, சகோதரர்களை நன்கு நிர்வகிக்கவும் என்று அவர் அதனாசியஸ் மற்றும் எஃப்ரேம் ஆகியோரை நினைவூட்டுகிறார். 3) ஒவ்வொருவரும் தங்கள் இலக்கை விசுவாசமாகப் பின்பற்றும்படி அவர் ஊக்குவிக்கிறார். – 4) நமது முன்னோர்களின் கட்டளைகளை நாம் கடைப்பிடிப்போம், , நியாயத்தீர்ப்பு மற்றும் மரணத்தின் பயத்தால் அவ்வாறு செய்ய நம்மைக் கட்டாயப்படுத்திக்கொண்டு: இங்கு ஒரு குறிப்பிட்ட லோகோத்தேட் இறந்ததை அவர் விவரிக்கிறார், அந்தக் கணக்கிலிருந்து நற்போதனைப் பாடங்களைப் பெறுகிறார். [2, 59]

3. (அதுபோலவே). நாங்கள் மடாலயத்திற்கு விரைந்து உங்களிடம் செல்லும்போது, முதன்மையாக உங்கள் பிரார்த்தனைகளைக் கேட்கிறோம், அதாவது ஆண்டவர் தரைவழியிலும் கடல்வழியிலும் எங்களுக்குப் பாதுகாப்பான பயணத்தை அருளவும், மேலும் அவர் ஆவியில் உடலிலும் எங்களைத் தமக்குப் பிரியமானவர்களாகக் காண உதவவும்; இரண்டாவதாக, நாங்கள் உங்களைப் பொறுத்தவரை கவனக்குறைவாகவோ அல்லது உங்கள் சூழ்நிலைகளைப் பற்றி அலட்சியமாகவோ இருந்ததில்லை என்பதை உங்களுக்கு நினைவூட்டுகிறோம், மாறாக, குறிப்பாக இப்போது, அறுவடை நேரத்தில் நீங்கள் பெரும் துன்பங்களையும் உழைப்புகளையும் எதிர்கொள்ளும்போது, எப்போதும் எங்கள் தாழ்மையான இதயங்களில் உங்களுக்கு நல்வாழ்த்துக்களைத் தெரிவித்துக் கொண்டு உங்களை நினைத்து வந்திருக்கிறோம். கர்த்தராகிய தேவன் உங்களை உள்ளேயும் வெளியேயும் பலப்படுத்தவும், வெளிப்புற மற்றும் உட்புறக் கஷ்டங்களைத் தைரியமாகச் சகித்துக்கொள்ளும் வல்லமையை உங்களுக்கு அருளவும். மேலும், பிசாசின் தந்திரங்களையும், அவனது பொறிகளையும், சோதனைகளையும் ஆராய்ந்து அறியக்கூடியவர் யார்?

4. என் பிள்ளைகளே, கவனமாகக் கேளுங்கள், அத்தனாசியும் எஃப்ரேமும், தேவனுக்குப் பிரியமான விதத்தில் சகோதரத்துவத்தை ஆட்சி செய்து, ஒவ்வொருவருக்கும் தேவையானதை – ஆவிக்குரிய மற்றும் உடல் ரீதியாக – வழங்க வேண்டும்; மேலும் அவர்களுடனான உங்கள் பழகலில், ஒவ்வொன்றின் குணத்திற்கும் மனப்பான்மைக்கும் ஏற்ப மாற்றியமைக்க வேண்டும்: ஏனெனில் எல்லோருக்கும் ஒரே விஷயம் தேவையில்லை: ஒருவருக்கு ஊசி, மற்றொருவருக்கு கடிவாளம், ஒருவருக்கு தவம், மற்றொருவருக்கு மன்னிப்பு, மூன்றாமவருக்கு கண்டனமும் அறிவுறுத்தலும் தேவை; ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் சொந்தப் பற்றுகளும், பழக்கவழக்கங்களும் உண்டு: குணப்படுத்தும் முறைகள் அவர்களுக்கு ஏற்ப மாற்றப்பட வேண்டும்.

5. ஆயினும், என் சகோதர சகோதரிகளே, நீங்கள் தேவனுடைய பிள்ளைகள். அவருக்காக நீங்கள் உலகைத் துறந்து இங்கு வந்திருக்கிறீர்கள்; அவருக்காக நீங்கள் மாம்சத்துடனும் இரத்தத்துடனும் இருந்த எல்லா உறவுகளையும் துண்டித்துக்கொண்டீர்கள்; அவருக்காக நீங்கள் உங்கள் தோள்களில் அவருடைய சிலுவையை ஏற்றிக்கொண்டீர்கள்; அவர் மீதான அன்புக்காக நீங்கள் எல்லாப் பொருட்களையும் குப்பையாகக் கருதினீர்கள், மேலும் வரவிருக்கும் காலத்தில் அவர் வாக்குறுதியளித்த ஆசீர்வாதங்களுக்கு இந்த உலகில் எதையும் விரும்பவில்லை. பயணிகளாகவும் அந்நியர்களாகவும் நீங்கள் இந்த மடாலயத்திற்கு வந்து, துறவற வாழ்க்கையைத் தழுவிக்கொண்டீர்கள். உங்கள் தேர்வு ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது, உங்கள் முடிவு புனிதமானது. ஆனால், சகோதரர்களே, இந்த மாபெரும் அழைப்புக்குத் தகுதியான வாழ்க்கையை வாழும்படி நான் உங்களை வேண்டிக்கொண்டு, மன்றாடுகிறேன்; அதனால், நீங்கள் உலகத்திற்கு வெளியே இருந்தாலும், உலகியல் முறையில் செயல்படாமல் இருப்பீர்கள்; மேலும், மாம்சத்திலிருந்து தப்பித்திருந்தும், மாம்சத்தின்படி வாழாமல் இருப்பீர்கள்; இது உண்மையில் நடக்கிறது—நான் சொல்லாவிட்டாலும் நீங்கள் இதை அறிவீர்கள். ஏனெனில், நாம் இன்ப இச்சையில் ஈடுபட்டால், கோபத்தால் தூண்டப்பட்டால், நமது சொந்த விருப்பங்களை வலியுறுத்தினால், மேன்மையை நாடினால், மேலாடைகள் மற்றும் பிற ஆடைகள், நிற்கும் இடம், எழுதுகோல் மற்றும் பிற அற்பமான விஷயங்களுக்காகச் சண்டையிட்டால் – அப்படியானால் நாம் மாம்சத்தினுடையவர்களாக அல்லவா இருக்கிறோம்? நமது சண்டை உலகியல் சார்ந்ததாக இல்லையா? சகோதரர்களே, எந்தச் சூழ்நிலையிலும் நமது மிகவும் புனிதமான அழைப்பு, அபத்தமான, குழந்தைத்தனமான சண்டைகளுக்குக் குறைந்துவிட அனுமதிக்க வேண்டாம். ஒரு துறவியின் மகிமை என்பது, கண்டனத்திற்கோ அல்லது அவதூறுக்கோ உரிய எதையும் செய்யாமல், கடவுளுக்காக அவமானப்படுத்தப்படுவதும், நிந்திக்கப்படுவதும், இழிவுபடுத்தப்படுவதும் ஆகும். ஒரு துறவியின் அலங்காரம், தன்னை மிகவும் அசிங்கமான ஆடைகளால் மூடிக்கொள்வதே ஆகும். இந்த விஷயத்தில் நான் இதைத் தவிர வேறு எதுவும் சொல்லமாட்டேன்.

6. பெரியோர்களின் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடியுங்கள்; புனிதர்களின் வார்த்தைகளைப் புறக்கணிக்காதீர்கள்; மேலும், ஒரு கண நேர இன்பத்திற்காக, நித்திய பேரின்பத்தை இகழாதீர்கள். அனைவரையும் நியாயந்தீர்க்கப் போகிறவர் வருவார்—கடைசியில், அவர் வருவார், அவர் தாமதிக்க மாட்டார்; ஒருவேளை, அவருடைய வருகைக்கு முன்பே, ஆன்மாவை உடலிலிருந்து பிரிக்கவிருக்கும் பயங்கரமான தூதர் வருவார் – அந்த சோர்வு நேரமும் இறுதி மூச்சும் வரும். இதுவும் மிகவும் பயங்கரமானது மற்றும் தாங்க முடியாதது, அதைத் தாங்க முடியாமல் நாம் இறந்துவிடுகிறோம். அப்படியானால், ஆன்மா பிரிந்த பிறகு, தேவதைகள் அதை அழைத்துச் செல்லும்போது என்ன நடக்கும்? எந்த ராஜ்யம் மேலோங்கி நம்மை அழைத்துச் செல்லும்? – இதற்குப் பதிலளிக்க, எங்கள் தரத்தைச் சேர்ந்தவர் அல்லாத ஒருவரை உள்ளடக்கிய ஒரு சிறிய சம்பவத்தை நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், அது இருப்பினும் மிகவும் அறிவுறுத்தக்கூடியது. புகழ்பெற்ற அந்த லா கோதிட் ஸ்டாவ்ரிகியோஸ் இறக்கும் நேரம் வந்தபோது, அவர் வியர்த்து, நடுங்கி, பற்களைக் கடித்துக்கொண்டே தனது கடைசி மூச்சை இழுத்தபோது, அவர் உரத்த குரலில் கூவினார்: 'என் இறைவா, எனக்கு உதவுங்கள், என்னைக் காப்பாற்றுங்கள், கருணை காட்டுங்கள்! கடலிலிருந்து என்ன ஒரு கரிய, அருவருப்பான பேய்க் கூட்டத்தினர் வெளிவந்து என் பக்கம் வருகிறார்கள்.' – அவர் கடற்கரையில் வசித்தார். – அங்கே இருந்தவர்களில் யாரும் எதையும் காணவில்லை என்றாலும், பலரிடம் இரக்கமின்றி இருந்த அந்த லோகோதெட்டே அதைக் கண்டு கடுமையாகப் புலம்பினார். – ஆகவே, நமது மரண வேளையில், யார் மேலோங்குவார்கள், தேவதூதர்களின் கூட்டமா அல்லது அசுரர்களின் கூட்டமா? நாம் இங்கே நேசித்தவர்கள் அப்போது நம்மை உடனடியாகத் தழுவுவார்கள். நாம் தூய்மை, கீழ்ப்படிதல், பணிவு மற்றும் பிற நற்பண்புகளை நேசித்திருந்தால், தேவதூதர்கள்; ஆனால் நாம் வீண் பெருமை, எதிர்ப்பு, கருத்து வேறுபாடு, ஆடம்பரம், சிரிப்பு மற்றும் காட்சிகளை நேசித்திருந்தால், அசுரர்கள். ஏனெனில், நற்பண்புகள் தேவதூதர்களைப் போல, தீய உணர்ச்சிகள் அசுரர்களைப் போன்றவை. அப்படியானால், யார் வெற்றி பெறுவார்கள்? என் ஆன்மாவை யார் எடுத்துக்கொள்வார்கள்? – என் சகோதரர்களே, என் மீது இரக்கமுள்ளவர்களாக இருங்கள், இரக்கமுள்ளவர்களாக இருங்கள்! – ஆனால் நற்செயல்களை நாம் அனைவரும் ஒன்றாக நேசிப்போம், அப்போது தேவதைகள் வெற்றி பெற்று நம்மை அழைத்துச் செல்வார்கள்; உணர்ச்சிகள் அல்ல, இல்லையெனில் பேய்கள் வெற்றி பெற்று நம்மை அழைத்துச் சென்றுவிடும். ஐயோ! அப்போது நாம் பிறந்திருக்காமல் இருந்திருந்ததே மேல். ஏனெனில் 'வலவானவர் கடுமையாக வாதிக்கப்படுவார்' (ஞானம் 6:6), குறிப்பாக நம்மில் ஸ்கீமா அணிந்தவர்கள், குருக்கள், மடாலயத் தலைவர்கள் மற்றும் பிற தலைவர்கள் ஆகியோரும் இதில் அடங்குவர். இந்த வார்த்தைகளுக்காக என்னைக் கண்டிக்காதீர்கள்: ஏனெனில், உங்களை அநியாயமாக பயமுறுத்துவதற்காக நான் இவற்றைப் பேசவில்லை; மாறாக, என் கடமையை நிறைவேற்றி, உங்களை நேசித்து, உங்கள் நலனை விரும்புகிறவனாக, நான் சரியானதை அறிவிக்கிறேன்.

132. தந்தையர்களால் வகுக்கப்பட்ட விதிகளைக் கடைப்பிடிப்பதை உறுதி செய்யும்படி அவர் சோப்ரோனியஸை அறிவுறுத்துகிறார்: ஏனெனில் இதிலிருந்து எல்லா நன்மையும் வருகின்றன, இதற்கு நேர்மாறாக, எல்லாத் தீமையும் வருகின்றன

132. 1) அவர் சோப்ரோனியஸை, பிதாக்களின் சட்டங்கள் கடைப்பிடிக்கப்படுவதை உறுதி செய்ய அறிவுறுத்துகிறார்: ஏனெனில் இதிலிருந்து எல்லா நன்மையும் வருகிறது, அதன் எதிர்மாறிலிருந்து எல்லா தீமையும் வருகிறது. – 2) மன மற்றும் உடல் உழைப்பின் அளவில் சமநிலையைப் பேணுதல். – 3) எந்தத் தவறையும் தண்டிக்காமல் விடாதீர்கள். – 4) இதுபோன்ற கடுமை என்பது அன்பின் செயல், கோபத்தின் செயல் அல்ல. [2, 60]

7. (அதே.) என் குமாரனே மற்றும் சகோதரனே, சோப்ரோனியூஸ்! உங்கள் ஊழியத்தை கவனக்குறைவாக அல்ல, மாறாக முழு விடாமுயற்சியுடனும் முயற்சியுடனும் மேற்கொள்ளுங்கள். – உங்கள் உற்சாகத்தைத் தூண்டுவதற்காக, இந்த ஒரே விஷயத்தைப் பற்றி உங்களுக்கு எப்போதும் எழுதுவது அவசியம் என்று நான் கருதுகிறேன். – எனவே, மிகுந்த கவனத்துடன் இருங்கள், மேலும் அப்பா அகாகியோஸை உங்கள் உதவியாளராகவும் ஆலோசகராகவும் கொண்டு, உங்கள் சகோதரர்களை எல்லா விஷயங்களிலும் வழிநடத்துங்கள், என் மகனே. ஒவ்வொருவரின் நடத்தை—அவர்கள் எப்படி நடந்துகொள்கிறார்கள், எப்படிச் செயல்படுகிறார்கள், எப்படி வாழ்கிறார்கள்—இவற்றைக் கவனித்துப் பாருங்கள்; உங்கள் மத்தியில் உள்ள அனைத்தும் தேவனுடைய மகிமைக்கு மாறும்படியாகவும், உங்கள் வாழ்க்கை நமது பரிசுத்த பிதாமார்களின் எல்லைகள் மற்றும் சட்டங்களுக்குள்ளும், என் தாழ்மையின் கட்டளைகளின்படியும் நிலைநிறுத்தப்படுவதற்காகவும் இது செய்யப்படட்டும். ஏனெனில், மக்கள் இந்த வழியில் வாழ்கையில், கடவுள் மகிழ்ச்சியடைகிறார்; அங்கே ஒளி பிரகாசிக்கிறது; அங்கே சமாதானம் நிலைத்திருக்கிறது; அங்கே சாத்தானுக்கு இடமில்லை; மேலும் இச்சைகள் விலகி நிற்கின்றன. ஆனால் அவர்கள் இதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், இந்த உணர்வோடு செயல்படாத இடத்தில், இதற்கு மாறான அனைத்தும் வேரூன்றுகின்றன – நன்மைக்குப் பதிலாகத் தீமை, ஒளிக்குப் பதிலாக இருள், கிறிஸ்துவிற்குப் பதிலாக பெலியாள். ஆகையால், விழித்திருங்கள், கவனமாக இருங்கள்; சகோதரர்களின் இருதயங்களை அறிக்கையின் மூலம் ஆராய்ந்து, அவர்களை ஒவ்வொரு நற்செயலுக்கும் வழிநடத்துங்கள்.

8. நடுநிலையைக் கடைப்பிடியுங்கள்: உங்கள் உலகியல் வாழ்க்கையின் காரியங்களை மௌனம், ஜெபம் மற்றும் வாசிப்பு ஆகியவை குலைக்கக்கூடாது என்பது போலவே, இந்தப் பின்னணியில் அதிகப்படியான உழைப்பைக் கடவுளை நினைவுகூர்வதிலிருந்தும் தெய்வீக விஷயங்களைத் தியானிப்பதிலிருந்தும் மனதைத் திசை திருப்பி, அதைப் பௌதிக உலகில் மூழ்கடிக்கவும் அனுமதிக்கக்கூடாது. இதுவே உண்மையான பக்தியின் நியதி. நீங்களே இப்படி வாழ்ந்தால், சகோதரர்கள் உங்கள் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி, அவர்களும் அதை ஏற்றுக்கொண்டு கடைப்பிடிக்கத் தொடங்குவார்கள். ஏனெனில், நாம் இங்கே அமைதியாகச் சாப்பிடுவதற்கும், குடிப்பதற்கும், உடை அணிவதற்கும் உலகத்தை விட்டு வரவில்லை;—அல்லது நமது இரட்சிப்பு இதில் தான் இருக்கிறதா?—அல்லது, உணவு இல்லாமலும் உடை இல்லாமலும் சும்மா அசைவற்று உட்காருவதற்காகவும் இந்தத் துறவறையை மேற்கொள்ளவில்லை. ஆனால், அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளின்படி, 'எல்லாம் நயமாகவும் ஒழுங்குமுறையும் படியும் செய்யப்படட்டும்' (1 கொரி. 14:40) என்பதற்கு இணங்க, நாம் இரண்டையும், ஒவ்வொன்றையும் அதன் சொந்த நேரத்தில், ஞானமாகச் செய்ய வேண்டும் என்பதற்காகவே. மேலும், இந்த மாபெரும் திருத்தூதர் தன்னைப் பற்றி, தான் சோம்பேறித்தனமாக ஒருபோதும் தன் ரொட்டியை உண்ணவில்லை என்றும், ஆனால் தன் பரிசுத்த கைகளின் உழைப்பால் சம்பாதிக்கப்பட்டது தனக்கும் தன்னுடன் வசிப்பவர்களுக்கும் போதுமானதாக இருந்தது என்றும் கூறுகிறார் (2 தெச. 3:8; அப்போஸ்தலர் 20:34). இவற்றைச் செய்யுங்கள், அவற்றில் நிலைத்திருங்கள். 'உன் இளமையை யாரும் இகழாதபடிக்கு நடந்துகொள்' (1 தீமோ. 4:12).

9. திருத்தப்பட வேண்டியதைக் கவனிக்காமல் விடாதீர்கள், இல்லையெனில், அத்தகைய வெளிப்படையான கருணை காரணமாக, சரிபார்க்கப்படாத ஒரு சிறிய விடுபடல் சகோதரர்களை மிகப்பெரிய மீறல்களுக்கு வழிநடத்திவிடக்கூடும். யாராவது இரகசியமாகச் சாப்பிடுகிறார்களா? அது அவருடைய தண்டனைக்குட்பட்டது. ஆசீர்வாதம் இல்லாமல், மிகச் சிறியதாக இருந்தாலும், அவர் தனிப்பட்ட முறையில் எதையாவது வைத்திருக்கிறாரா? அவனைத் தண்டனைக்கு உட்படுத்தவும். அவன் அனுமதியின்றி மற்றவனுக்கு உணவு கொடுக்கிறானா, அல்லது யாருடனும் எந்தப் பொருளையும் பரிமாறிக்கொள்கிறானா, அல்லது அது போன்ற எதையும் செய்கிறானா? அவனைத் தண்டனைக்கு உட்படுத்தவும். அவன் முணுமுணுக்கிறானா? அப்படியே. அவன் கீழ்ப்படியாமல் இருந்திருக்கிறானா? அவனைத் தண்டனைக்கு உட்படுத்தவும். அவன் வேலை செய்ய மறுக்கிறானா? 'அவன் பணிவுடன் உண்ணட்டும்' (2 கொரி. 3:10). அவன் பணத்தை அபகரிக்கிறானா அல்லது திருடுகிறானா? அவன் சபைநீக்கம் செய்யப்படட்டும். இப்படியே... தண்டனைகள் தொடர்பான நமது வழக்கத்தின்படி.

10. என் பிள்ளைகளே, சகோதரரே, இதைக் கேட்டு, என் வார்த்தைகளைக் கடுமையானதாக எண்ணாதிருங்கள், அல்லது இது அனைத்தும் இரக்கமின்மையால் நிறுவப்பட்டது என்று நினைக்காதிருங்கள். மாறாக, இது ஒரு தந்தையின் அன்பினால் செய்யப்படுகிறது, ஏனெனில் உங்கள் ஆன்மாக்களைப் பற்றி நான் மிகவும் அக்கறை கொண்டுள்ளேன், அதற்காக நாம் ஒரு கணக்குக் கொடுக்க வேண்டும்; நாம் உங்களைச் சரியானதில் பயிற்றுவிக்காமல், தீமையிலிருந்து விலக்காமல், நன்மையில் உங்களைப் பலப்படுத்தாமல் இருந்தால், ஒரு கடுமையான தீர்ப்பு நம் தலைகளின் மீது விழும். மேலும், ஒரு நல்ல தந்தையின் கடமை, தன் பிள்ளைகளைத் தண்டிக்காமல் விடுவதல்ல, மாறாக, கனிவான எச்சரிக்கைகள் மற்றும் சிறிய தண்டனைகள் மூலம் அவர்கள் நித்திய ஜீவனை அடைய வழியமைப்பதே ஆகும். சட்டம் மீறியபோது தன் புத்திரர்களைக் கண்டிக்கவும் தண்டிக்கவும் தவறியதால், கண்டனத்திற்கும் நிந்தனைக்கும் தகுதியான தந்தையான ஈலி, இந்த ஒரே காரணத்திற்காகவே அந்தப் புத்திரர்களுடன் தன் உயிரையும் இழந்தான்.

133. நமது உழைப்புகள் பெரியவை அல்ல, ஆனால் வெகுமதிகள் அளவற்றவை

133. நமது உழைப்புகள் பெரியவை அல்ல, ஆனால் நமது வெகுமதிகள் அளவற்றவை. ஆகவே, மரணத்தின் நினைவாலும் அதனுடன் வரும் அனைத்தினாலும் நம்மைத் தூண்டிக்கொண்டு, நாம் தீவிர ஆர்வத்துடன் இருப்போம். [2, 61] (அதே.). என் பிள்ளைகளே, நாம் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள். ஏனெனில், நற்செயல் செய்து நன்கு வாழ்வதன் மூலம், துறவற வாழ்க்கையில் நாம் அடையும் சிறிய மற்றும் அற்பமான துன்பங்கள் வழியாக, விண்ணரசின் ஆறுதல்களை நமக்காகப் பெற்றுக்கொள்கிறோம். மூப்பர்கள் கூறுவது போல், எல்லாத் துறவற உழைப்பும் இலகுவானது, முடிவற்ற பேரின்பத்துடன் ஒப்பிடும்போது அதைப் பற்றிக் குறிப்பிடக்கூடாது. நீங்கள் இப்போது இந்த உழைப்பைப் பொறுமையுடன் சகித்தால், மகிழ்ச்சியடையுங்கள், ஏனெனில் உங்கள் பலன் பரலோகத்தில் பெரியது. ஆனால் நாம் எங்கே இருக்கிறோம், எங்கே செல்ல வேண்டும் என்பதையும், இந்த உலகத்தை விட்டுப் பிரியும் நமது நிலை, தேவதூதர்களைச் சந்திப்பது, தேவனுக்கு முன்பாக நிற்கும் தருணம், நியாயாதிபதி வழங்கும் தீர்ப்பு, அதன் விளைவாக நன்மைக்கும் தீமைக்கும் அனுப்பப்படுவது ஆகியவை எப்படி இருக்கும் என்பதைப் பற்றியும் நாம் எப்போதும் கவனமாக இருந்து சிந்திக்க வேண்டும். காலையில் நீங்கள் தியானிக்க வேண்டியது இதுவே, நீங்கள் சிந்திக்க வேண்டியது இதுவே, நீங்கள் ஈடுபட வேண்டியதும் இதுவே. உங்கள் அழைப்புக்குரிய விதத்தில் நடந்து, இடதுபுறம் விலகிச் செல்லாமலும், பாவத்தில் வழிதவறாமலும், அல்லது துணிச்சலின் வலையில் விழாமலும் இருப்பீர்களென, தேவன் மற்றும் அவருடைய தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட தூதர்களுக்கு முன்பாக நான் சாட்சி கூறுகிறேன். இதைப்பற்றி நான் கூக்குரலிடுகிறேன், கூக்குரலிப்பதை நான் நிறுத்தமாட்டேன். ஆகவே, உங்கள் காதுகளைத் திறந்து கொள்ளுங்கள்; உங்கள் இருதயங்கள் உணர்ச்சி பெறட்டும், நான் சொல்வதைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள்; உங்களைக் குற்றமற்றவர்களாக வைத்துக் கொள்ளுங்கள், அப்பொழுது தேவனுடைய திராட்சைத் தோட்டத்தில் உழைப்பாளர்களாக, நீங்கள் ஒரு பெரியதும் அளவற்றதுமான பலனைப் பெறுவீர்கள்.

134. எல்லாவற்றிலும் குறைபாடற்றவர்களாய் இருங்கள், அதனால் உங்களுக்குப் பின் மடாலயத்தில் பிரவேசிக்கப் போகிறவர்களுக்கு நல்ல புளித்த மாவாக நீங்கள் பயன்படுவீர்கள்; நீங்கள் புறப்பட்டாலும் சரி, வந்தடைந்தாலும் சரி, தேவனை உங்கள் கண்முன்னே கொண்டிருங்கள், அவருடைய மரணத்தையும் நியாயத்தீர்ப்பையும் நினைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

134. எல்லா விஷயங்களிலும் முன்மாதிரியாக இருங்கள், அதனால் உங்களைப் பின்பற்றி மடாலயத்தில் நுழைபவர்களுக்கு நீங்கள் ஒரு நல்ல புளிமண்ணாகச் செயல்பட முடியும்; நீங்கள் புறப்பட்டாலும் சரி, வந்தடைந்தாலும் சரி, கடவுளையும், மரணத்தையும், கடவுளின் நியாயத்தீர்ப்பையும் உங்கள் கண்முன்னே வைத்திருங்கள். இவற்றின் முன் மற்றவை அனைத்தும் ஒன்றுமில்லை. [2, 64] (அதே நூல்.). மடாலய வாழ்க்கையில் நுழையும்போது, வாழ்நாள் முழுவதும் என் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதாக உறுதிமொழி ஏற்று என்னிடமிருந்து பெற்ற அவற்றைக் கடைப்பிடிப்பதில் கண்டிப்பாக இருங்கள். மேலும், அபேட்டின் வழிகாட்டுதலின் கீழ் உங்களை மேம்படுத்திக்கொள்ள எல்லா முயற்சிகளையும் செய்யுங்கள். அதனால், உங்களை மேம்படுத்திக்கொண்ட பிறகு, உங்களுடன் சேரவிருக்கும் சகோதரர்களுக்கு நீங்கள் ஒரு நல்ல புளிப்பாக இருப்பீர்கள், உங்களாலும் உங்கள் வாழ்க்கை முறையாலும் அவர்களைப் புளிப்பூட்டி, அன்பென்னும் நெருப்பினால் அவர்களைப் பேக்கி, பரலோக விருந்திற்காகக் கடவுளுக்குப் பிரியமான அப்பமாக அவர்களை வழங்குவீர்கள். உடற்கூட்டு ஓய்விலோ அல்லது உங்கள் சொந்த விருப்பங்களை நிறைவேற்றுவதிலோ நேரத்தை வீணடிக்காதீர்கள், மாறாக, பரலோக ஆறுதலையும் மன அமைதியையும் தேடுங்கள், அதைத் தொடர்ந்து மிதமான உடற்கூட்டு ஆறுதலை அனுபவிப்பது பொருத்தமானது: ஏனெனில், அத்தகைய ஆறுதலுக்கு முன்பு ஆன்மீக ஆறுதல் இருக்கும்போது, அது குற்றமற்றதாகிறது. பக்தியிலும் நீதியிலும் நடவுங்கள், ஒருவரோடு ஒருவர் சமாதானமாக வாழுங்கள், எப்போதும் தேவனை உங்கள் கண்களுக்கு முன்பாக வைத்துக் கொள்ளுங்கள், இடைவிடாமல் மரணத்தையும், மாம்சத்தின் ஆடையைத் தரித்துக்கொள்வதையும், இந்த உலகத்தை விட்டுப் பிரிவதையும், தேவனுக்கு முன்பாக நிற்கிறதையும், உங்கள் முன் இருக்கும் அவருடைய இறுதி நியாயத்தீர்ப்பைக் கேட்கிறதையும் நினைத்துக்கொள்ளுங்கள், அது நிச்சயமாக இரண்டில் ஒன்றாக இருக்கும்: அல்லது: 'சபிக்கப்பட்டவர்களே, எனக்குப் பரிகினியமாதல், பிசாசுக்கும் அவனுடைய தூதருக்கும் ஆயத்தமாக்கப்பட்ட நித்திய அக்கினியில் பிரவேசியுங்கள்'; அல்லது: 'பிதாவால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களே, உலகத்தோற்றமுதல் உங்களுக்கு ஆயத்தமாக்கப்பட்ட ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரித்துக்கொள்ள வாருங்கள்' (மத்தேயு, அதிகாரம் 25). இத்துடன் ஒப்பிடும்போது, இவ்வுலகம் ஒன்றுமில்லை; உலகப் பொருட்கள் ஒன்றுமில்லை; மனித மகிமை, நல்ல ஆடைகள், நறுமணத் திரவியங்களின் மணம், விருந்துகள், கொண்டாட்டங்கள், இன்பங்கள் மற்றும் இத்தகைய அனைத்தும் ஒன்றுமில்லை. – ஆனால் நீங்கள், கடவுளாலும் தெய்வீகமானவற்றாலும் நிரப்பப்பட்டிருங்கள்; பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபையால் மயங்கிருங்கள்; தேனும் தேன்கூடும் என்பதை விட இனிமையான வேதவசனங்களில் மகிழ்ச்சி கொள்ளுங்கள்; கற்புடைமையால் உங்களை அலங்கரித்துக் கொள்ளுங்கள், நீதியிலும் சுயக்கட்டுப்பாட்டிலும் செழித்திருங்கள்; நற்செயல்களில் செல்வந்தராகுங்கள்; உங்கள் தாழ்மையினால் புகழ்பெறுங்கள்; பற்றற்ற தன்மையின் மூலம் விண்ணுலகம் ஏறுங்கள்; தேவதூதர்களுடன் சேர்ந்து கடவுளை மகிமைப்படுத்துங்கள்; கடவுள் பயத்தினாலும் உங்கள் புனித ஜெபத்தினாலும் எதிரியை வீழ்த்துங்கள். மேலும் மேலும் அறிவூட்டப்படுங்கள், மேலும் மேலும் தூய்மைப்படுத்தப்படுங்கள், மேலும் மேலும் பரலோகத்தன்மை அடையுங்கள், அப்பொழுது கர்த்தரின் சொந்த உதடுகளிலிருந்து வருவது போல உங்களைப் பார்த்து, 'நீங்கள் இந்த உலகத்திற்குரியவர்கள் அல்ல' (யோவான் 15:19) என்று சொல்லப்படும்.

135. நியாயத்தீர்ப்பு நாளையும் இறுதி நியாயத்தீர்ப்பையும் மனதில் கொண்டு பாடுபடுங்கள்: இந்தச் சூழலில், நற்செயல்கள் கோடிட்டுக் காட்டப்படுகின்றன, குறிப்பாக மாம்ச இச்சையை எதிர்த்துப் போராடத் தேவையானவை

135. வெளியேற்றம் மற்றும் நியாயத்தீர்ப்பை மனதில் கொண்டு பாடுபடுங்கள்: இந்தச் சூழலில், நற்கிரியைகள் எடுத்துரைக்கப்படுகின்றன, குறிப்பாக, மாம்ச இச்சையை எதிர்த்துப் போராடத் தேவையானவை கூறப்படுகின்றன. [2, 65] (அதே நூல்.). என் பிள்ளைகளே, பாடுபடுங்கள், உங்கள் மனக்கண்களை உயரத் தூக்கி, பரலோகத்தை நோக்கி, நித்தியத்தை நோக்கிப் பார்த்து, எப்போது, எப்படி - குளிர்காலத்திலோ அல்லது அறுவடை நேரத்திலோ, பகலையோ அல்லது இரவையோ, இப்போதோ அல்லது முதுமையிலோ, இந்த ஆண்டும் அல்லது அடுத்த ஆண்டும், இந்த நாளிலோ அல்லது இந்த நேரத்திலோ, – எனது இறுதி மூச்சு வரும்: ஏனெனில் மரணம் நிச்சயம் வரும்; ஆன்மாவை நியாயந்தீர்ப்பவர்கள் வருவார்கள், எதிரி – பகைவன் – வருவான்; மேலும் எல்லாப் பொருட்களின் வெற்றியோ தோல்வியோ தீர்மானிக்கப்படும். இத்தகைய எண்ணங்களால் உங்களைத் தூண்டி, நீங்கள் பாவம் செய்ய விரைந்து செல்ல மாட்டீர்கள், தீமையின் பாதாளத்திலும் விழ மாட்டீர்கள், மாறாக, இறுதியில் பரலோக எருசலேமின் ஆசீர்வாதங்களைக் காண்பீர்கள், உங்கள் நித்திய வாழ்நாட்களிலும் அவைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பீர்கள் (சங். 127:6). உங்கள் உடலின் கடமைகளையும் செய்யுங்கள்; இவை இரண்டையும் கவனியுங்கள்; உங்கள் உதடுகளால் தேவனைத் துதியுங்கள்; உங்கள் நாவால் சத்தியத்தைச் பேசுங்கள்; உங்கள் கைகளால் உங்களால் முடிந்தவரை வேலை செய்யுங்கள்; உங்கள் கால்கள் சமாதானத்தின் வழியில் நடக்கட்டும். உங்கள் முழு உடலும் பரிசுத்தமானது, உங்கள் உறுப்புகளெல்லாம் கிறிஸ்துவின் உறுப்புகளாகும். 'நான் அப்படியானால் கிறிஸ்துவின் உறுப்புகளை எடுத்து ஒரு விலைமாதுவின் உறுப்புகளாக மாற்றுவேனோ? அது எனக்குக் கூடாதே!' என்கிறார் திருத்தூதர் (1 கொரி. 6:15). திமிர் குணத்திலிருந்து தப்பி ஓடுங்கள்; யாரும் யாருக்கும் தீங்கு செய்ய வேண்டாம்; யாரும் யாருடைய பற்றும் பேச வேண்டாம். கடவுளிடமிருந்து எதையும் மறைக்க முடியாது: ஏனெனில் 'கர்த்தருடைய கண்கள் சூரியனைப் பார்க்கிலும் ஒளிமயமானவை; அவை இருளை ஊடுருவி, எல்லா மனித வழிகளையும் ஆராய்ந்து, இரகசியமான இடங்களில் செய்யப்படும் காரியங்களைக் கவனிக்கின்றன' (சிராக்கு 23:27–28). கட்டுப்பாடில்லாமல் சிரிக்காதீர்கள். நீங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது ஒருவருக்கொருவர் மிக அருகில் அமராதீர்கள். உங்கள் வயிற்றை அளவுக்கு அதிகமாக நிரப்பிக் கொண்டு உங்கள் இரத்தத்தைக் கொதிப்பிக்காதீர்கள். ஒயின் அருந்தாதீர்கள் – இது ஆரோக்கியமானவர்களுக்கு நான் அளிக்கும் ஒரு நல்ல அறிவுரை. நம்மிடம் போதுமான அகக் குழப்பங்களும், போதுமான இயற்கை நெருப்பும் உள்ளன; ஆனால் நீங்கள் அதில் ஒயினின் நெருப்பைச் சேர்த்தால், நீங்கள் ஒரு பேரழிவு தரும் தீயை மூட்டிவிடுவீர்கள்: மாம்சம் அதைத் தாங்காது, அது பொங்கி எழுந்து அதன் உரியதைக் கோரும். அழிவுகரமான விளைவுகளை முன்னறிவித்து, இதை நான் உங்களுக்கு எச்சரிக்கிறேன்: தேவன் ஒரு நியாயத்தீர்ப்பு நாளை நியமித்துள்ளார், மேலும் இத்தகைய காரியங்களைச் செய்பவர்களைக் கண்டனம் செய்து, பேய்களுடன் கற்பனை செய்ய முடியாத சித்திரவதைகளுக்கு உட்படுத்துவார். சாத்தான் ஊட்டிய எண்ணங்களை வெளிப்படுத்தி, அறிக்கையிடுவதில் கர்த்தருக்கு முந்திக்கொள்ளுங்கள். அனைத்தையும் முறையாகச் செய்யுங்கள்; மிதமான அளவில் உறங்கி, எழுந்தவுடன் சாஸ்திரத்தில் விதிக்கப்பட்ட ஜாக்கிரதையை அனுசரியுங்கள். கர்த்தர் உங்களை அப்படிச் செய்வதைக் கண்டால், நீங்கள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களாக இருப்பீர்கள்.

136. அவர்கள் தங்கள் முறையான நடத்தையைப் பேணுகிறார்களா என்றும், யாராவது தவறான நடத்தைக்குச் செல்கிறார்களா என்றும் கேள்விகளைக் கேட்டு, கடமை நிறைந்த வாழ்க்கை முறையின் முழு கட்டமைப்பை அவர்களுக்கு நினைவூட்டவும்

136. 1) அவர்களுக்கு எது பொருத்தம், மேலும் யாராவது தவறான நடத்தையில் சிக்குகிறார்களா என்பது பற்றி கேள்விகளைக் கேட்டு, கடமை வாழ்க்கையின் முழு கட்டமைப்பை அவர்களுக்கு நினைவூட்டுங்கள். – 2) பின்னர் அவர் அவர்களை ஊக்குவிக்கிறார்: நீங்கள் பாடுபட்டீர்கள் – பாடுபடுவதைத் தொடருங்கள்; நீங்கள் பிரயாசப்பட்டீர்கள் – பிரயாசப்படுவதைத் தொடருங்கள்; உங்கள் பிரயாசங்கள் விருதாவாகப் போகும்படி விடாதீர்கள், ஒரு பலனளிக்கும் விளைவு மற்றும் நியாயத்தீர்ப்பில் கடவுளின் அங்கீகாரம் என்ற வாக்குறுதியால் அவர்களை ஊக்குவிக்கிறார். [2, 66]

11. (அதே) நான் மீண்டும் எழுத்து மூலம் உங்களுக்கு வாழ்த்துக்களைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன் – மேலும் கேட்கிறேன்: உங்கள் விவகாரங்கள் எப்படிச் செல்கின்றன? தேவனுடைய சமாதானம் உங்களை எப்படிப் பாதுகாக்கிறது? கர்த்தருடைய பயம் உங்களை எப்படித் தூய்மைப்படுத்துகிறது? அவருடைய நீதிப்படுத்தல்கள் உங்கள் இருதயங்களை எப்படி மகிழ்விக்கின்றன? பக்தியின் ஒழுங்குமுறை உங்களை எப்படி ஒன்றிணைக்கிறது? உண்மையுள்ள விசுவாசம் உங்களை எப்படிப் பலப்படுத்துகிறது? உங்கள் உறுதியாக நிலைநிறுத்தப்பட்ட கீழ்ப்படிதலின் சத்தியம் உங்களை எப்படி ஒன்றாகக் கட்டுகிறது? உண்மையான கீழ்ப்படிதல் உங்களை எப்படி உயர்த்துகிறது? உங்கள் கிறிஸ்துவின் பாங்கான தாழ்மையின் நிலை என்ன? உங்கள் வருகைகளும் போக்குவரத்துகளும் எப்படி இருக்கின்றன? மேலும், உங்கள் உள்ளுணர்வுகளின் அறிக்கை எப்படிப் போய்க்கொண்டிருக்கிறது? – மேலும், உங்கள் கைகளின் கிரியைகள் எப்படி முன்னேறிக்கொண்டிருக்கின்றன? அறுவடை தொடங்கிவிட்டதா?... இந்த விஷயங்களையும் மற்ற அனைத்தையும் எங்களுக்குத் தெரியப்படுத்துங்கள், எங்களுக்கு மகிழ்ச்சிக்குக் காரணமாகவும் இருங்கள். – நாங்கள் உங்களை நம்பியிருக்கிறோம், ஆனாலும் நாங்கள் அஞ்சுகிறோம்; சில சமயங்களில், உங்களில் யாராவது பொறுப்பற்ற முறையில் நடந்துகொள்கிறார்களா என்று கவலைப்படுகிறோம். யாராவது முணுமுணுக்கிறார்களா? யாராவது மாம்ச இச்சையில் ஈடுபடுகிறார்களா? யாராவது அடங்காத தன்மைக்கு அடிபணிகிறார்களா? கர்த்தருக்கும் அவருடைய கிறிஸ்துவுக்கும் விரோதமாகச் சேர்ந்து கூடினவர்களைப் போல, 'நாம் அவர்களுடைய கட்டுகளைப் போக்கி, அவர்களுடைய நுகத்தை நம்மை விட்டு அகற்றிப் போடுவோம்' என்று சொல்லிக்கொண்டு, சாத்தானுடன் சேர்ந்து சதி செய்பவர்கள் உங்களில் இல்லையா? ஆனால் பரலோகத்தில் வாசம்பண்ணுகிறவர் அவர்கள்மேல் சிரிப்பார், கர்த்தர் அவர்கள்மேல் ஏளனம் செய்வார். அப்பொழுது அவர் தம்முடைய கோபத்திலே அவர்களுக்குப் பதிலளிப்பார், தம்முடைய உக்கிரத்திலே அவர்களை நசுக்குவார்' (சங். 2). ஏனெனில், உங்கள் சுயமட்டான சம்மதத்தின்படி நான் உங்கள்மேல் நியமிக்கப்பட்டேன், நீங்களே உங்கள் விருப்பப்படி என் அதிகாரத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்தீர்கள். அதனால்தான், கர்த்தருடைய கட்டளையை உங்களுக்கு அறிவித்து, நான் உங்களிடம் இவ்வாறு பேசுகிறேன்.

12. நீங்கள் உழைத்திருக்கிறீர்கள், இன்னும் உழைக்கிறீர்கள்; நீங்கள் பாடுபட்டிருக்கிறீர்கள், இன்னும் பாடுபடுகிறீர்கள், உங்கள் தவத்தில், உங்கள் கீழ்ப்படிதலில், உங்கள் விருப்பங்களை அடக்குவதில், உங்கள் ஆசைகளை அடக்குவதில் ஆண்டவரைப் பொறுமையுடன் சகித்துக்கொள்கிறீர்கள். ஆகவே, நீங்கள் முன்னர் சாதித்ததை அழித்துவிடாதீர்கள். ஆனால், நீங்கள் கண்ணீர், பெருமூச்சு மற்றும் எல்லா வகையான இக்கட்டுகளுக்கு மத்தியில் விதைத்ததைப் போலவே, அனைவரின் பலனை வழங்கும் நீதிபதி ஒவ்வொருவரையும் அவர்களின் செயல்களுக்கு ஏற்ப வெகுமதி அளிக்கும்போது, நீங்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அறுவடை செய்யட்டும். 'விண்ணுலகே, கேள்; பூமியே, கவனமாக இரு; ஏனெனில் கர்த்தர் பேசுகிறார்.' – சகோதரர்களே, இந்த வார்த்தை நம்மைப் பற்றிப் பொருந்தாதபடி இருக்கட்டும்: 'நான் புத்திரரைப் பெத்து வளர்த்தேன், அவர்கள் என்னைத் தள்ளிவிட்டார்கள். கழுதை தன் எஜமானனையும், கழுதையின் கன்று தன் உரிமையாளரின் கொட்டகையையும் அறிந்திருக்கிறது; ஆனால் இஸ்ரவேல் என்னை அறியவில்லை, என் ஜனங்கள் உணரவில்லை!' (ஏசா. 1:2–3). ஆனால் இதுபோல இருக்கட்டும்: 'உங்கள் புத்திரர் உங்கள் மேசையைச் சுற்றி ஆலிவ் கன்றுகள் போல இருப்பார்கள்' – இது ஆவிக்குரிய விதத்தில் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும். 'இப்படி கர்த்தருக்குப் பயப்படுகிற மனுஷன் பாக்கியவானாகிறான்' (சங். 127:4–5). – கேளுங்கள், நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன். இந்த விஷயத்தில் ஞானமுள்ளவர்களாக இருங்கள், உங்கள் அப்பாவிடம் வழிநடத்தப்பட்டு அனைவரும் ஒருமனதாக இருங்கள். ஒவ்வொரு நாளும் இறப்பதைப் போல வாழுங்கள்; உணவு மற்றும் பானத்திற்காக வருந்தாதீர்கள், தேவையற்ற கவலைப்படாதீர்கள், முணுமுணுக்காதீர்கள். அப்போஸ்தலர் என்ன கூறுகிறார்? – 'உணவு என் சகோதரனை இடறல் அடையச் செய்தால், நான் என் சகோதரனை இடறல் அடையச் செய்யாதபடிக்கு, இனி ஒருபோதும் இறைச்சியைச் சாப்பிட மாட்டேன்' (1 கொரி. 8:13). ஆகையால், கலகக்காரர்களாகவும், வேசித்தனக்காரர்களாகவும், கோபத்திற்கும் பாவத்திற்கும் பிள்ளைகளாகவும் இராதீர்கள்; வெட்கக்கேடான செயல்களால் தேவனைக் கோபமூட்டாதீர்கள். – உங்கள் இருதயங்களுக்கு ஐயோ! உங்கள் மனக்கண்களுக்கு ஐயோ! – "தேவன் பழிவாங்குதலுள்ள தேவன்!" (சங். 93:1). 'அவருடைய பார்வையிலிருந்து மறைந்திருக்கும் ஜீவன் ஒன்றுமில்லை; ஆனால் எல்லாமே அவருடைய கண்களுக்கு முன்பாகத் திறந்தும் வெளிப்பட்டும் இருக்கின்றன' (எபி. 4:13). யார் திகிலால் நிரம்ப மாட்டார்கள்? யார் நடுங்க மாட்டார்கள்? 'இரத்தம் சிந்தும் வரையிலும்' தேவனைத் திருப்திப்படுத்தத் தங்களை அர்ப்பணிக்காதவர் யார்?

137. அறுவடைக் காலத்தில் ஒருவர் தனது கடமைகளை எப்படிச் செய்ய வேண்டும், உணவு கொண்டு தன்னைத் தாங்கிக்கொள்ளவும் ஓய்வெடுக்கவும் எப்படி வேண்டும், இரவை எப்படிக் கழிக்க வேண்டும், மற்றும் பொதுவாக எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பது குறித்த அறிவுரைகள்

137. அறுவடைக் காலத்தில் சடங்குகளை எப்படிச் செய்வது, உணவு உண்டு எப்படித் தங்கி ஓய்வெடுப்பது, இரவை எப்படிக் கழிப்பது, மற்றும் பொதுவாக எப்படி நடந்துகொள்வது என்பது குறித்த வழிமுறைகள். [2, 67] (அதே நூல்.). அறுவடை மற்றும் திராட்சைப் பழங்களைப் பறிக்கும் பணிகளால், சூரியக் கதிர்களால் வெயிலில் காய்ந்து, வியர்வை ஆறாக ஓட, நீங்கள் இப்போது கடினமாக உழைத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்பதை நான் நன்கு அறிவேன். அதனால்தான், உங்கள் இந்த உழைப்புகள் குறித்து குறிப்பாக உங்களிடம் பேசுவது பொருத்தமாக இருக்கும் என்று நான் கருதினேன். – என் பிள்ளைகளே, கர்த்தருடைய ஆசீர்வாதம் உங்கள்மேல் இருப்பதாக. உங்கள் தேவன் கர்த்தர் தம்முடைய பரிசுத்த உன்னதங்களிலிருந்து உங்களை ஆசீர்வதித்து, உங்கள் ஆத்துமாக்களையும் உங்கள் உடல்களையும் புத்துயிர் அளித்து பலப்படுத்தவும், அதனால் நீங்கள் ஆவிக்குரிய சேவைக்கும் சரீரப் பிரயாசத்திற்கும் போதுமான பலத்தைக் கொண்டு, மிகுந்த சோர்வின்றி இரண்டையும் செய்யவும் கூடும். அறுவடையின் கோடை நாட்கள் எவ்வளவு சுட்டெரிப்பவையாகவும், அவை ஏற்படுத்தும் சோர்வைப் பற்றியும் எனக்குத் தெரியும்; உழைப்பாளர்களின் விசேஷ உற்சாகம் அவர்களுக்குப் பலம் கொடுக்காவிட்டால், அவற்றைத் தாங்கிக்கொள்ள யாராலும் முடிந்திருக்காது. ஆகவே, கிறிஸ்துவின் அன்புக்காக, இந்த இரண்டு முயற்சிகளிலும் நீங்கள் விடாமுயற்சியுடன் இருக்குமாறு நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன். அதிகாலையில், உங்களுடைய வழக்கமான சங்கீதப் பாடுதலையும் கடவுளிடம் ஜெபிப்பதையும் கண்ணியமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் செய்த பிறகு, கையில் இருக்கும் வேலையைத் தொடங்குங்கள், மூன்றாம் மணி நேரம் வரும் வரை என்ற சங்கீதங்களை மனதிற்குள் சொல்லிக்கொண்டே வேலை செய்யுங்கள். இந்த நேரத்தில், உங்கள் வேலையை நிறுத்தி, உங்கள் ஆன்மாக்களையும் உடல்களையும் பலப்படுத்தும் புனித ஆவியின் அருளை மன்றாடி, உங்கள் கைகளை வானத்திற்கு உயர்த்தி, ஆண்டவருக்கு மூன்றாம் மணி நேரத் துதியினை பக்தியுடன் பாடுங்கள்; பின்னர், கவனமான ஜெபத்துடன் மூன்று அல்லது நான்கு, அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட முறை நமஸ்கரித்து, புதன்கிழமைகள் மற்றும் வெள்ளிக்கிழமைகளைத் தவிர, நமது வழக்கத்தின்படி, ஆண்டவர் அனுப்பியதை உண்ணுங்கள். – இருப்பினும், இந்த உணவு வேளைகளில் எந்த இரைச்சலோ அல்லது குழப்பமோ ஏற்படாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். – மேலும் அறுவடைப் பணியின் போது சண்டையிடலோ, தன்விருப்பமோ இருக்கக்கூடாது, அதிலிருந்து சச்சரவும் கூச்சலும் எழுகின்றன; அத்துடன் உரையாடலோ, சிரிப்போ, வாக்குவாதமோ இருக்கக்கூடாது – இது போன்ற எதுவும் அல்லது இதற்கு ஒப்பான எதுவும் உங்களிடையே இருக்கக்கூடாது. ஆனால் உங்கள் வேலை கடவுளின் பார்வையில் செய்யப்படுவதால் அது ஆசீர்வதிக்கப்படட்டும். மேலும் நீங்கள் ஒருவரையொருவர் உதவ வேண்டும். உங்களுக்கு அருகிலுள்ள ஒரு சக ஊழியர், சோர்வு அல்லது ஏதேனும் சிரமத்தின் காரணமாகப் பின்தங்கிவிட்டால், நின்று அவருக்கு உதவுங்கள், அப்போதுதான் அறுவடை சீராக நடைபெறும், மேலும் அனைவரும் ஒரே அளவிலான முயற்சியைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள முடியும். வேலையை மேற்பார்வையிடுபவர்களின் அறிவுறுத்தலின்படி, நீங்கள் நண்பகலில் ஓய்வெடுக்கும்போதும், அல்லது இரவில் மரங்கள் அல்லது ஒரு தங்குமிடத்தின் கீழ் உறங்கும்போதும், உங்கள் உடல்கள் ஒன்றோடொன்று மிகவும் நெருக்கமாக இல்லாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள், நிச்சயமாக ஒருவரையொருவர் தொடாதீர்கள், மேலும் உங்களில் இருவர் மற்றவர்களிடமிருந்து பிரிந்து தனிமையான இடங்களுக்குச் செல்ல வேண்டாம். மேற்பார்வையாளர்கள் இதைக் கண்காணிக்க வேண்டும். கள்ளப்பயிரை விதைப்பவன் இங்கு கண்ணுக்குத் தெரியாமல் இருக்கிறான்; அவன் இரகசியமாக நெருங்கி வந்து, தன் தீய விஷத்தை யாரிடமாவது ஊற்றிவிடாதபடி எச்சரிக்கையாக இருங்கள், அதன் மூலம் நாம் நம்முடைய கர்த்தராகிய தேவனுடைய கோபத்தைத் தூண்டாதபடி. இக்காரணத்திற்காக, விழித்திருங்கள். ஆராதனையின் போது, பாட வேண்டிய சங்கீதங்கள் அதிகம் இல்லாததால், அவை கூட அவசரமாகவோ அல்லது ஒழுங்கற்ற முறையிலோ பாடப்படாமல், கவனத்துடன் பாடப்படுவதை உறுதி செய்ய வேண்டும். அப்போதுதான் ஒவ்வொரு நற்செயலுக்கும் நாம் சரியான மனநிலையுடன் இருக்க முடியும். ஆராதனையில் அனைவரும் கலந்துகொள்ள வேண்டும், யாரும் வராமல் இருக்கக்கூடாது. யாராவது ஒருவர் வராமல் இருந்தால், பின்னர் பத்து மடங்கு கடினமாக உழைத்தாலும், அந்த நாளின் உணவிற்கு அவர் தகுதியற்றவர். உங்கள் இரட்சிப்பின் அக்கறையினாலும், தேவனது வழியை விட்டு யாரும் விலகிச் செல்லக்கூடாது என்பதை உங்களுக்கு நினைவூட்டுவதற்காகவும் இதைச் சொல்கிறேன். யாருக்காவது துக்கம் இருந்தால், அதை மறைக்காமல், மூப்பன்களுக்கு முன்பாகக் கொண்டுவரட்டும்: அவர்கள் தீர்ப்பளிப்பார்கள், குணப்படுத்த வேண்டியதைக் குணப்படுத்துவார்கள். யாரும் சோம்பேறியாக இருக்கக்கூடாது: அத்தகையவனுக்கு சகோதரர்களுடன் பங்கும் இல்லை, கர்த்தரைத் தேடுகிறவர்களுடைய கணக்கிலும் அவன் சேர்க்கப்படான். – சகோதரனே, உன்னால் விறகு வெட்ட முடியாதா, அல்லது அது எப்படி என்று உனக்குத் தெரியாதா? அப்படியானால், கோடாரிக் கைப்பிடியை எடு; உன்னால் கோடாரிக் கைப்பிடியைக் கூட எடுக்க முடியாதா? அப்படியானால், திராட்சையைச் சேகரி, தண்ணீர் எடு, அல்லது வெளியேயோ உள்ளேயோ தேவைப்படும் வேறு எதையும் செய். மேலும், உங்கள் ஆர்வத்தின்படி, இதைக் கர்த்தருக்காகக் கொடுக்கப்பட்ட விதவைப் பெண்ணின் இரண்டு சல்லிக்காசுகளைப் போல தேவன் ஏற்றுக்கொள்வார்.

138. சகோதரர்கள் பற்றிய நற்செய்தியைக் கேൾ, அவன் களிகொண்டு, இன்னும் கடினமாக உழைக்குமாறு அவர்களை ஊக்குவிக்கிறான்; அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும், சகோதரர்கள் அனைவரும் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதையும் விவரிக்கிறான்

138. சகோதரர்கள் பற்றிய நற்செய்தியைக் கேൾப்பதனால், அவர் மகிழ்ச்சியடைந்து, இன்னும் பெரிய வெற்றிக்காகப் பாடுபடுமாறு அவர்களை ஊக்குவிக்கிறார்; மேலும், பொறுப்பாளர்கள் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்கும், சகோதரர்கள் அனைவரும் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கும் ஒரு முன்மாதிரியைக் காட்டுகிறார். [2, 68] (அதே.). சகோதரர்கள் வந்து, நீங்கள் எப்படி இருக்கிறீர்கள் என்பது பற்றி என்னிடம் தெரிவித்தார்கள், இது எனக்குச் சொல்லொணா மகிழ்ச்சியை அளித்தது. ஏனெனில், நீங்கள் அனைவரும் கிறிஸ்துவின் கிருபையால் இரட்சிக்கப்பட்டு, உங்கள் நற்பண்பை நிலைநிறுத்தி, தெய்வீகக் கட்டளைகளை நிறைவேற்றுகிறீர்கள் என்பதைக் கேட்பது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறது; அதன் மூலம், ஞானம் பெற்று, நீங்கள் ஒளியின் பிள்ளைகளாகவும் பரலோக ராஜ்யத்தின் வாரிசுகளாகவும் ஆகிறீர்கள். ஓ என் பிள்ளைகளே! ஆகவே, ஞானமாயிருங்கள், அப்படியே உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள், தேவ அன்பினால் இதமாகவும், உங்களுக்குள் வாசமாயிருக்கும் பரிசுத்த ஆவியினால் புதுப்பிக்கப்பட்டும், ஒவ்வொரு நாளும் கழித்து, ஒவ்வொரு இச்சையையும், சீர்கெட்ட மாம்சத்தின் ஒவ்வொரு விருப்பத்தையும் மரிப்பித்து, அவற்றுக்குப் பதிலாக, தேவனுடைய தோட்டம் போல, நித்திய நற்பண்புகளை நட்டு வளர்த்து வாருங்கள், அனைத்தையும் மூடிமறைத்து, கீழ்ப்படிதல், ஆজ্ঞை पालनம், நன்மனம், அன்பு மற்றும் இரக்கத்துடன் அனைத்தையும் சகித்து, ஒருவருக்கொருவர் அன்பாக இருந்து, ஒருவரையொருவர் குறித்து மகிழ்ந்து, ஒருவரையொருவர் சுமைகளைச் சுமந்துகொள்ளுங்கள். மேலும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, என் பிள்ளையான வர்சனூபியூஸே, நான் உனக்கு ஒப்படைத்த ஊழியத்தை எந்தக் குறையுமின்றி நிறைவேற்று, எல்லோருக்கும் ஜீவன் கொடுக்கும் தேவனுடைய சந்நிதியிலே, பாரபட்சனமாகவும் அல்ல, ஆணவமாகவும் அல்ல, கோபமாகவும் அல்ல, முட்டாள்தனமான தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ளலாகவும் அல்ல, வெறித்தனமான மனமாகவும் அல்லாமல், பாலூட்டும் தாய் தன் பிள்ளைகளை வளர்ப்பது போல ஞானமாகவும் கனிவாகவும் நடந்துகொள்; மேலும் உன் சகோதரருக்கும் என் பிள்ளைகளுக்காகவும் உன் ஆத்துமாவைக் கொடுக்க மனதாயிரு. கிறிஸ்துவின் ஆட்டுக்குட்டிகளைப் பேணுவது ஒரு பெரிய பணி. ஆண்டவர் திருத்தூதர் பேதுருவிடம் என்ன சொன்னார்? 'நீ என்னை நேசித்தால், என் ஆடுகளை மேய்ப்பாய்.' அப்படியே, என் பிள்ளையே, நீ ஆண்டவராகிய கிறிஸ்துவையும், பாவியான என்னையும் நேசித்தால், என் பிள்ளைகளை நன்கு மேய்ப்பாய்—அல்லது, கிறிஸ்துவின் ஆட்டுக்குட்டிகளை. இருப்பினும், அவர்களில் சிலர் இளம் ஆட்டுக்குட்டிகளைப் போல துள்ளிக் குதித்தால் – ஏனெனில் நானும் அத்தகைய விஷயங்களைக் கேட்கிறேன் – அவர்களின் அவசரத்தை அடக்கி, அவர்கள் இளம் ஆட்டுக்குட்டிகளைப் போலவே இருந்தால், நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் அவர்கள் கர்த்தராகிய கிறிஸ்துவின் இடது பக்கத்தில், அழிந்து போவோர் பக்கத்தில், சாத்தானின் சபையில் வைக்கப்படுவார்கள் என்று அவர்களுக்கு விளக்குங்கள்; இதனால் அவர்களுடைய இதயங்களில் பயத்தை ஏற்படுத்துங்கள், மேலும் இந்தத் திடீர் எச்சரிக்கையால் அவர்களைத் தட்டிக் காட்டுங்கள், அதனால் அவர்களும் ஆட்டுக்குட்டிகளாக மாறட்டும்: ஏனெனில் ஆட்டுக்குட்டிகள் சாந்தமானவை, நல்ல குணம் கொண்டவை, பணிவானவை, கீழ்ப்படிதலுள்ளவை மற்றும் அமைதியானவை, ஆனால் இளம் ஆடுகள் சுறுசுறுப்பானவை, கட்டுப்பாடற்றவை, வழி தவறியவை மற்றும் கோபக்காரமானவை. அத்தகையோருக்கு ஐயோ! ஏனெனில் நித்திய அக்கினிக்கான கண்டனம் அவர்களைக் காத்திருக்கிறது. என் பிள்ளைகளாகிய உங்களில் ஒருவரும் இப்படிப்பட்டவர்களாக இருக்காதபடிக்கு ஜாக்கிரதையாயிருங்கள்; ஒருவரும் அப்படி இருக்காதபடிக்கு நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்; ஏனென்றால், அப்படி இல்லாவிட்டால், மேய்ப்பன் அவர்களைப் பட்டினி போடவோ அல்லது தன் மந்தையிலிருந்து வெளியேற்றவோ கட்டாயப்படுத்தப்படுவான். ஆனால் நான் சொல்வதைப் புரிந்துகொண்டு, தேவனுடைய சித்தத்தைச் செய்யுங்கள். – என் குமாரனாகிய தானியேலா, நீயும்கூட உன் சகோதரருக்குள்ளே உன்னை எப்படி நடத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்பதில் கவனமாயிரு: அவர்களுக்குப் போதி, அவர்களை ஞானத்தினால் நன்னடத்தை செய்யப்பண்ணு, அவர்களைச் செம்மைப்படுத்து; ஒழுங்கீனம், புதுப்பித்தல், அல்லது ஆரவாரம் ஆகியவற்றைச் சகித்துக்கொள்ளாதே; நற்பண்புள்ளவர்களையும், நடத்தையில் மரியாதையுள்ளவர்களையும், திமிர் இல்லாதவர்களையும், கௌரவமானவர்களையும், கடினமாக உழைப்பவர்களையும், கீழ்ப்படிதலுள்ளவர்களையும், தாழ்மையானவர்களையும், முணுமுணுக்காதவர்களையும், ஏளனம் செய்யாதவர்களையும் நேசியுங்கள்; ஆனால், அவர்களுக்கு முரணாக இருப்பவர்களை வெறுப்பின்றி சகித்துக் கொள்ளாதீர்கள், மேலும் சிறந்தவற்றின் உதாரணங்களைக் காட்டுவதன் மூலம் அவர்களைத் திருத்துங்கள்; உங்களில் யாரும் கடவுளுக்கு அந்நியராகவோ அல்லது அவருக்கு வெறுப்பூட்டுபவராகவோ இருக்க வேண்டாம். ஏனெனில், சட்டத்தை மீறுபவன், கிசுகிசுப்பவன், முணுமுணுப்பவன், ஏளனம் செய்பவன், மற்றும் இரகசியமாகப் பாவம் செய்பவன் ஆகியோர் கடவுளுக்கு அந்நியராகவும் அவருக்கு வெறுப்பூட்டுபவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். உங்களில் அத்தகையவர்கள் யாரும் இருக்கக்கூடாது; மாறாக, நீங்கள் அனைவரும் கடவுளுக்குப் பயந்தவர்களாகவும், கடவுளை நேசிப்பவர்களாகவும், கடவுளைத் தேடுபவர்களாகவும் இருங்கள். கர்த்தர் உங்களைக் காப்பாராக, என் பிள்ளைகளே!

139. தேவபயபக்தியும் அன்பும் ஆர்வத்தைத் தூண்டி, ஒருவரைச் சரியான பாதையில் வைத்திருக்கின்றன; ஆனால் அவை இல்லாதவர்கள் கவனக்குறைவில் ஈடுபட்டு விழுகிறார்கள்

139. 1) தேவபயபக்தியும் அன்பும் ஆர்வத்தைத் தூண்டி, ஒருவரைச் சரியான பாதையில் நடத்திச் செல்லும்; ஆனால், அவை இல்லாதவர்கள் கவனக்குறைவில் ஈடுபட்டு விழுகிறார்கள். – 2) நாம் அத்தகையவர்களைச் சரியான பாதைக்குத் திரும்பக் கொண்டுவரக் கவனம் செலுத்த வேண்டும், அவர்களுக்காக ஜெபிக்க வேண்டும், அதே நேரத்தில் நம்மீது கடுமையான கண்காணிப்பை வைத்திருக்க வேண்டும். [2, 69]

13. (அதே) கிருபையும் சமாதானமும் உங்கள் ஒழுக்கத்திலும், கீழ்ப்படிதலிலும், தாழ்மையிலும், பயபக்தியிலும், தயவிலும், உங்கள் பகல் இரவுப் பாடல்களிலும் கீர்த்தனைகளிலும் உங்களுடன் இருப்பதாக. இவை அனைத்தும் உங்களிடையே குறைவின்றி நிலைத்திருப்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். உங்களுக்குள் தேவபயபக்தி இருந்து, அவருடைய அன்பின் நெருப்பு உங்கள் இதயங்களில் அணையாமல் இருக்கும்போது மட்டுமே இது சாத்தியமாகும். ஏனெனில், எந்தவொரு ஆன்மாவிலும் அது அணைந்துவிடும்போது, மனச்சோர்வு மற்றும் மந்தபுத்தி, மற்றும் பிற உணர்ச்சிகளின் முட்களும் முட்புதர்களும், உடல் தளர்ச்சி மற்றும் ஒழுக்கக்கேடு, சோம்பல் மற்றும் மனச்சோர்வு, அதிகப்படியான தூக்கம், அடங்காத உண்ணல், மற்றும் பாவத்தின் மற்ற எல்லா வடிவங்களும், குறிப்பாக எரியும் காம விருப்பங்கள், இருள்மூட்டும் எண்ணங்கள், நாசகரமான வாழ்க்கையின் நாட்டங்கள் மற்றும் செயல்கள். இருப்பினும், இந்தப் புனிதமான மற்றும் அசரீரியான நெருப்பு அணைக்கப்படவில்லை என்பதற்கான அடையாளம் என்னவென்றால், ஆன்மா எப்போதும் நல்லவைகளுக்காக ஆர்வமாக இருப்பதும், தடுமாறாமலும் மனந்தளராமலும் தேவைப்படும் அனைத்தையும் விடாமுயற்சியுடன் நிறைவேற்றுவதும் ஆகும்: கீழ்ப்படிதல், வேலை, சங்கீதப் பாடல், பாவ அறிக்கை, கைவினைத்திறன், ஜெபம், விதிக்கப்பட்ட விரதம், மற்றும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கீழ்ப்படிதலின் கீழ் வரும் மற்ற எல்லா செயல்களையும் செய்கிறார். தனது இதயத்தின் நல்ல புதையலிலிருந்து, மலர்கள் போல தெய்வீக அருட்கொடைகளின் வெளிப்பாடுகளைக் கொண்டுவரும், கடவுளுக்குப் பிரியமானவரும், அனைவராலும் அன்புக்குரியவருமான அத்தகைய மனிதர் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்; அது அவனது தெய்வீக முகத்திலும், அவனது எல்லா அசைவுகளிலும் வார்த்தைகளிலும் பிரதிபலிக்கிறது. இருப்பினும், தகாத எண்ணங்களால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவர்கள் படிப்படியாகச் சரியானதிலிருந்து விலகி, பின்னர் தங்கள் உறுதிமொழியிலிருந்து முற்றிலும் விலகி, சாத்தானின் இரையாகிவிடுகிறார்கள்.

14. ஆனால், நேர் பாதையிலிருந்து விலகிய அனைவரையும் தினமும் அழைத்துத் திரும்பும் அவர், அவர்கள் பாவத்தால் முற்றிலும் அழிந்து போகாமல், தம் மந்தையில் அவர்களை மீண்டும் சேர்க்க வேண்டும் என்று நாம் ஜெபிப்போம்; ஆயினும், நீங்களே காணாமல் போனவர்களைத் தேடுவதைப் புறக்கணிக்காதீர்கள். ஏனெனில், அறிவற்ற விலங்குகளில் எதனையேனும் இழந்தவர்கள் கூட அந்த இழப்பை எளிதில் தாங்கிக்கொள்வதில்லை; சிந்தனைத் திறன் கொண்ட ஆடுகளின் பராமரிப்பு ஒப்படைக்கப்பட்டவர்கள், அவற்றுள் அழிந்துபோகும் ஆடுகளைத் தேடி மீட்க தங்கள் முழு வலிமையோடும் எவ்வளவு அதிகமாகப் பாடுபட வேண்டும்? – இவர்கள் விழுந்துவிட்டதால், மற்றவர்கள் இன்னும் உறுதியாக நின்று, நேர்மையைக் கெட்டியாகப் பற்றிக்கொள்ளட்டும்; ஏனெனில், 'துன்மார்க்கர் விழும்போது, நீதிமான்கள் திகைப்படைகிறார்கள்' என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. (நீதிமொழிகள் 29:16). ஆகவே, கவனமாக இருங்கள், மேலும் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் நடந்து செல்லுங்கள்; ஏனெனில், இருபுறமும் சாத்தான் உங்களுக்கு வலிகளை அமைக்கிறான். எனவே, யாரும் அறிக்கையிடப்படாத எண்ணங்களை வளர்க்கவோ அல்லது தன் சொந்த விருப்பத்தின்படி செயல்படவோ வேண்டாம். யாரும் இச்சைக்கு அடிமையானவர்களாகவோ அல்லது சுயநலவாதிகளாகவோ இருக்க வேண்டாம்; ஏனெனில், இந்தத் தீய குணங்களால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவர்கள் அழிவுக் குழியில் வழுக்கி விழுந்து தப்பி ஓடிவிட்டார்கள்; இப்போது, இழிநிலையிலே, வழிதவறிய ஆடுகளைப் போல அலைந்து திரிகிறார்கள். அவர்கள் விட்டு விலகிச் சென்றார்கள்: ஏனெனில், தேவனை விட்டு ஓடிப்போன அவர்கள், தங்கள் கைகளை யாரிடம் உயர்த்துவார்கள்? சங்கீதங்களும் துதியும் அவர்கள் உதடுகளில் மௌனமாகின்றன. தங்கள் பலவீனமான மனதின் காரணமாகத் தங்களைத் தாங்களே அழித்துக்கொண்ட நிலையில், 'நான் கர்த்தருக்காகப் பொறுமையாய் காத்திருந்தேன்' என்று யாரிடம் பாடுவார்கள்? ஆகவே, அவர்கள் திரும்புவதற்காக ஜெபியுங்கள்; ஆனால் அதே நேரத்தில் உங்கள் சொந்த திடத்தன்மைக்காகவும் ஜெபியுங்கள், இவ்வாறு கூறுங்கள்: 'போர் எனக்கு எதிராக எழுந்தாலும், நான் அவனில் நம்பிக்கை வைப்பேன்' (சங். 26:3). 'என் இளமைப் பருவத்திலிருந்து பலர் என்னைத் தாக்கினாலும், அவர்கள் எனக்கு எதிராக வெற்றி பெறவில்லை' (சங். 128:2). 'இதுவே எனக்கு என்றென்றைக்கும் ஓய்விடம்; இங்கேயே நான் குடியிருப்பேன், ஏனெனில் இதை நான் தேர்ந்தெடுத்தேன்' (திபா. 131:14)—இப்படி, கிறிஸ்துவின் வீரர்களாகப் போராடி வீழ்ச்சியடையாமல், உங்கள் சகிப்புத்தன்மைக்காக நீதியின் கிரீடத்தைப் பெறுவதற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படலாம்.

140. தங்கள் சபதங்களை மீறி மடாலயத்தை விட்டுச் செல்பவர்கள் மீது அவர் துயரப்படுகிறார், மேலும் அவர்கள் சரியான பாதைக்குத் திரும்பி, துறவற வாழ்க்கையில் உறுதியாக இருக்க வேண்டும் என்று எல்லா வகையிலும் அவர்களை வற்புறுத்துகிறார்.

140. அவர் தனது சபதங்களை மீறி மடாலயத்தை விட்டு வெளியேறும்வர்களுக்காக வருந்துகிறார், மேலும் அவர்கள் சரியான பாதைக்குத் திரும்பி மடாலய வாழ்க்கையில் உறுதியாக இருக்க வேண்டும் என்று அவர்களை வற்புறுத்த தன்னால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்கிறார். [2, 70] உங்களிடையே நடப்பனவற்றை இப்போது அறிந்து, நான் மகிழ்ச்சியும் துயரமும் அடைந்தேன்: உங்கள் துணைத் துறவிகளின் உடல்நலம் மற்றும் நல்வாழ்விலும், நேர்மையான பாதையில் நடக்கும் சகோதரர்கள் மற்றும் கடந்த காலத்தில் இறைபக்தி, பணிவு, நல்ல பொறுமை மற்றும் கடவுளுக்குப் பிரியமான வாழ்க்கையில் அவ்வாறு நடந்துள்ளவர்களிலும் நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்; மீண்டும் அழைக்கப்பட்ட போதிலும், பாதையிலிருந்து விலகி ஓடிவிட்டவர்களுக்காக நான் வருந்தினேன். கர்த்தர் உங்களை என்றென்றும் காத்து, உங்கள் உண்மையான வாழ்வின் பயணத்தை நிறைவு செய்ய உங்களை மேலும் மேலும் பலப்படுத்தட்டும்; பாதையிலிருந்து விலகிச் சென்றவர்களைப் பொறுத்தவரை, தீர்க்கதரிசியின் பின்வரும் வார்த்தைகளைக் கொண்டு நான் அவர்களைப் பேசுவேன்: 'மனுபுத்திரனே! நீ ஏன் வீண்மையை நேசிக்கிறாய், பொய்யைத் தேடுகிறாய்?' (சங். 4:3), – உங்கள் விருப்பங்களை நிறைவேற்றத் தேடி, உங்கள் உணர்ச்சிகளால் தூண்டப்பட்டு, உங்கள் கண்களுக்கு முன்பாக தேவ பயத்தையோ, அணைக்க முடியாத நியாயத்தீர்ப்பையோ, அணைக்க முடியாத அக்கினியையோ, முழுமையான இருளையோ, பற்களைக் கடிப்பதையோ மற்றும் கற்பனை செய்ய முடியாத பயங்கரமான தார்தாரஸையோ வைக்காமல், ஆனால் இவ்வளவு அச்சமின்மையுடனும் வெட்கமின்மையுடனும், உங்கள் வழிதவறிய செயல்களில் இறைவனை இவ்வாறு வஞ்சகமாகவும் அற்பமாகவும் தீர்ப்பிடுகிறீர்கள். எவ்வளவு காலம் அவருடைய நியாயத்தீர்ப்புகளை மறப்பீர்கள்? எவ்வளவு காலம் மனந்திரும்பத் தவறுவீர்கள்? எவ்வளவு காலம் உங்கள் ஆன்மாக்களில் தீய ஆலோசனைகளை வளர்த்து, உங்கள் பாவங்களுக்குச் சாக்குப்போக்குகளைக் கற்பித்து, வீணான நம்பிக்கைகளில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருப்பீர்கள்? – இறுதியாக, உங்கள் வீழ்ச்சியிலிருந்து எழுவீர்களாக; உங்களைச் சூழ்ந்திருக்கும் இருளைப் போக்குவீர்களாக; உங்கள் பைத்தியக்காரத் தனமான லட்சியங்களுக்கு ஒரு முடிவு கட்டுவீர்களாக. நீங்கள் யாரிடமிருந்து தப்பி ஓடுகிறீர்கள்? யாரிடமிருந்து முகம் திருப்புகிறீர்கள்? உங்கள் விடுதலையின் நாளில் நீங்கள் பெற்ற பரிசுத்த ஆவியானவரிடமிருந்தல்லவா? – ஆனால், தற்போதைக்கு இவ்வளவு போதும். – இதில் நிலைத்திருக்காதீர்கள்; சாத்தான் உங்கள் மீது மகிழ்ச்சியடைய மேலும் ஒரு காரணத்தை அளிக்காதீர்கள்; உங்கள் எதிரியைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டாம். நம்மை நேசித்த கர்த்தரை நேசியுங்கள்; ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கர்த்தரை உங்கள் இதயங்களில் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்; அவர், எல்லாவற்றையும் கருணை காட்டுபவர், உங்கள் தாழ்மையின் பொருட்டு கடந்த காலத்தை உங்களுக்கு மன்னிப்பார். ஆகவே, நான் உங்களை வேண்டிக்கொண்டு, மன்றாடுகிறேன், உங்கள் ஆன்மாக்களின் குறைகளைச் சரிசெய்யுங்கள், உங்கள் இருதயங்களின் அஸ்திவாரங்களைப் பலப்படுத்துங்கள், உங்கள் சிதறிய எண்ணங்களைச் சேகரியுங்கள். உங்கள் சத்தியங்களை நினைவுகூருங்கள். அவற்றைச் செய்த பிறகு, நெருப்பும் வாளும் உங்களை அச்சுறுத்தியிருந்தாலும், வேதனைகளும் சித்திரவதைகளும் உங்களுக்கு முன்பாக இருந்திருந்தாலும், நீங்கள் எந்த விதத்திலும் அவற்றிலிருந்து விலகிச் சென்றிருக்கக் கூடாது; இருப்பினும், ஒரு அற்பமான விஷயத்திற்காக—உங்கள் சொந்த தீய விருப்பத்திற்காக—இறைவனின் உடன்படிக்கையையும் உங்கள் புனிதமான சபதங்களையும் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, முள்ளால் குத்தப்பட்ட கன்றுகளைப் போல எழுந்து, நீர் இல்லாத மற்றும் கடக்க முடியாத இடங்களுக்குள் பாய்ந்தீர்கள்; நீங்கள் ஒரு கிராமத்தில் குடியேறி, உலகியல் சார்ந்த ஆண்களுடனும் பெண்களுடனும் பழகி, ஒரு விருந்தில் இருப்பது போல உண்டீர்கள், குடித்தீர்கள். – அத்தகைய விதைகளிலிருந்து என்ன விதமான பழம் விளையக்கூடும்?! ஐயோ, பாவி நான்! பூமி என்னை விழுங்கினால் நன்றாக இருக்கும். – இப்போதுதான் தீர்க்கதரிசியின் வார்த்தைகளை நான் சொல்ல வேண்டிய நேரம்: 'மலைகள் என்மேல் விழுந்து, குன்றுகள் என்னை மூடட்டும்' என்று சட்டத்தை மீறியவனும் பாவியுமான நான் (ஓசியா 10:8). ஏனெனில், நான் பெற்றெடுத்தவர்கள் தேவனுடைய நியமங்களைப் புறக்கணித்து, தங்கள் சரீரங்களைத் தீட்டுப்படுத்தி, தங்கள் கன்னித்தன்மையை விற்று, கீழ்ப்படிய மறுத்து, பேய்களுக்குப் பரிகரமாக மாறிவிட்டார்கள். சத்தானு கீழ்ப்படிபவர்களை அவன் இங்கும் அங்கும் இழுத்துச் செல்லவில்லையா? பின்னர் பாவத்தின் வாயின் வழியாக அவர்களைப் பட்சித்துவிடவில்லையா? – ஆனால் நாம் குறைந்தபட்சம் இங்கு வந்து தெளிந்து, நமது அறிவுக்கு வந்து, நிலைமையை ஆராய்ந்து, எதிரியின் தந்திரங்களையும் நமது கவனக்குறைவையும் ஆராய்ந்து, நம்மைக் கண்டித்து, நம்மைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, மனந்திரும்பி, அறிக்கையுடன் விழுந்து, படிப்படியாக நமது முந்தைய, அழகான வாழ்க்கை முறையை மீண்டும் தொடரலாமே. இப்போது வாருங்கள்! கர்த்தருடைய ஆலயத்திலும், நம்முடைய தேவனுடைய முற்றங்களிலும் நிற்கிற உங்கள் அனைவரையும் நான் வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்! திடவீரராக நில்லுங்கள், உறுதியாகப் பயணியுங்கள், மேலும் உங்கள் தலைவருக்கும் உங்கள் மத்தியில் இருக்கும் மற்ற தலைவர்களுக்கும் கீழ்ப்படிந்திருங்கள். அவற்றைத் தள்ளுபவர் என்னைத் தள்ளுகிறார், அவற்றை ஏற்றுக்கொள்பவர் என்னை ஏற்றுக்கொள்கிறார்—அல்லது, என்னை அல்ல, ஆனால் கடவுளை, அவருக்காக நான் நான் இருக்கிறேன், நீங்களும் நீங்களாக இருக்கிறீர்கள்.

141. ஒருவர் வாழ வேண்டிய வாழ்க்கையில் நீடித்த வெற்றிக்காக, தனது சொந்த பகுத்தறிவையும் விருப்பத்தையும் ஒதுக்கி, வழிகாட்டுதலுக்கு விசுவாசத்துடன் தன்னை ஒப்படைக்குமாறு தூண்டுகிறார்

141. நாம் வாழ வேண்டிய வாழ்க்கையில் நீடித்த வெற்றியைப் பெறுவதற்காக, நமது சொந்த பகுத்தறிவையும் நமது சொந்த விருப்பத்தையும் ஒதுக்கி வைத்து, அவருடைய வழிகாட்டுதலில் நம்பிக்கையுடன் நம்மை ஒப்படைக்குமாறு அவர் நம்மை ஊக்குவிக்கிறார். [2, 71] எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் நம் மீது தொடுக்கப்படும் தாக்குதல்களைப் பார்க்கும்போது, அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளில் என்னால் கூற முடியும்: 'உயர்த்தப்படாதபடிக்கு, என் உடலில் ஒரு முள், சாத்தானின் தூதன் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது', மாறாக நாம் தண்டிக்கப்பட்டு, நம்மைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, வேறுவிதமாக இரட்சிக்கப்பட முடியாதவர்களாக தேவனுடைய வல்லமையுள்ள கரத்தின் கீழ் புகலிடம் தேட வேண்டும். நாம் எல்லா விடாமுயற்சியுடன் நமது கலகக்கார பகுத்தறிவை அடக்கி, கடவுளின் உதவி இல்லாமல் நாம் செய்ய வேண்டியதைச் செய்ய இயலாத, முற்றிலும் பரிதாபகரமானவர்கள் என்பதை அறிந்து, நம்மை வழிநடத்தும் ஒருவரின் மத்தியஸ்தத்தின் மூலம் நம்மை அறிந்துகொள்ளும்போது: அப்போது, ஒரு தூதர் நமது உணர்ச்சிகளின் பாதாளத்திற்குள் இறங்குவார், பேபிலோனின் பாதாளத்திற்குள் முன்னெப்போதும் இல்லாதபடி இறங்குவார், நமது இதயங்களிலிருந்து காமத்தின் நெருப்பைக் கிழித்தெறிந்து, நமது ஆன்மாக்களில் – ஒரு பனித்துளி காற்றைப் போல – தூய்மையின் வரத்தை வெளிப்படுத்துவார். ஆகவே, நாம் நம்மைத் தாழ்த்திக்கொள்வோம்; நமது பகுத்தறிவு தாழ்ந்து போகட்டும், நமது கண்கள் தாழ்ந்து போகட்டும்; நமது மனங்கள் தலை வணங்கட்டும்; இதோ, மனிதகுலத்தை நேசிக்கும் கடவுளின் இரக்கம் அருகில் உள்ளது. – தன் உதடுகளால் ஆசீர்வதித்து, இதயம் வெகுதூரம் விலகி நிற்கும் ஒருவனாக, தன் சொந்த நாட்டங்களையும் தன் சொந்த பகுத்தறிவையும் மட்டுமே பின்பற்றுபவர்களைப் போல, யாரும் விசுவாசமற்றவராகவோ, யாரும் வஞ்சகராகவோ, யாரும் பாசாங்கு செய்பவராகவோ இருக்க வேண்டாம். 'ஒருவன் தன் நன்மையை நாடாமல், தன் அயலானின் நன்மையை நாடக்கடவன்' (1 கொரி. 10:24). முழுமையாக ஒளியாகவும், முழுமையாக உண்மையானவர்களாகவும், முழுமையான உண்மையுள்ள புத்திரர்களாகவும் இருப்போம்; நாம் பிள்ளைகளாகவும், சகோதரர்களாகவும், சக வாரிசுகளாகவும் நடப்போம்; ஒருவருக்கொருவர் தீங்கு விளைவிக்கக்கூடிய எதையும் நாம் ஏற்றுக்கொள்ளாமல், எந்தப் புதிய மீறல்களையும் அனுமதிக்காமலும் இருப்போம்.

142. உலகியல் இன்பங்கள் அனைத்தையும் துறந்து, தவ வாழ்க்கை முயற்சிகள் மூலம், பற்றாக்குறைகளும் துக்கங்களும் நிறைந்த வறுமை வாழ்க்கையை நாம் வாழ்வதில் நாம் மகிழ்ச்சியடைய அவர் நம்மை அழைக்கிறார்; ஏனெனில் இது பரலோக ராஜ்யத்தின் உரிமைக்கு உறுதியான பாதையாகும்.

142. உலகியல் இன்பங்கள் அனைத்தையும் துறந்து, கடுந்தவம் செய்து, துன்பங்களும் சோகங்களும் நிறைந்த வறுமை வாழ்க்கையை நாம் வாழ்வதில் மகிழும்படி அவர் நம்மை அழைக்கிறார்; ஏனெனில் இது பரலோக இராச்சியத்தின் உரிமைக்குரிய உறுதியான பாதையாகும் . [2, 72] இது சற்று துணிச்சலாகத் தோன்றினாலும், அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளில் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: 'கர்த்தருக்குள் எப்பொழுதும் சந்தோஷமாயிருங்கள்; மீண்டும் நான் சொல்லுகிறேன், சந்தோஷமாயிருங்கள்' (பிலிப்பியர் 4:4). ஏன்? ஏனெனில் நீங்கள் கடவுளின் பணியைச் செய்கிறீர்கள், ஏனெனில் நீங்கள் துறவறையை மேற்கொண்டுள்ளீர்கள், ஏனெனில் நீங்கள் கீழ்ப்படிதல் சட்டத்திற்கு உட்பட்டு, அதை நாளுக்கு நாள் நிறைவேற்றி, துன்பப்பட்டு, சிரமங்களைப் பொறுத்து, வறுமையில் வாழ்ந்து, துயரப்படுகிறீர்கள்—நோன்பில் இருந்தாலும், விழிப்புணர்வுகள், வெறும் தரையில் உறங்குதல், உழைப்புகளிலும் சோர்வினிலும், உங்கள் கீழ்ப்படிதலின் கடமைகளிலும், உங்கள் விருப்பத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதிலும், கட்டளைகளின் கணிக்க முடியாத தன்மையிலும், உடலைக் கழுவாமல் இருப்பதிலும், கிழிந்த துணிகளையும், பாழடைந்த ஆடைகளையும், காலணிகளையும் அணிவதிலும்; மேலும் நான் சேர்ப்பேன் – தண்டனைகளிலும், புறக்கணிப்புகளிலும், இன்னும் அதிகமாக, – இடைவிடாத சித்திரவதைகள், அதிர்ச்சிகள், குத்தல்கள், கூர்முனைக் கணைகள் போன்றவை, பேய்களிடமிருந்து நமக்குத் தோன்றும் மற்றும் தோன்றாத வகையில் தாக்கப்படுகிறோம் – அது விபச்சாரம், சோம்பல், பேராசை, எண்ணங்களின் மற்றும் விருப்பங்களின் நிலையற்ற தன்மை, அல்லது எண்ணற்ற பிற உணர்ச்சிகள் மூலமாகவோ ஆகலாம். – ஆகவே, 'எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருங்கள்' என்று நான் சொன்னது சரியா, தவறா என்பதை நீங்களே தீர்மானித்துக் கொள்ளுங்கள். உண்மையாகவே, என் சகோதரர்களே! தேவனுக்காக இவையனைத்தையும் சகித்து, இதைத் தேர்ந்தெடுத்து, ஏற்றுக்கொண்ட நீங்கள் பாக்கியவான்கள், மும்முறை பாக்கியவான்கள். இதிலிருந்து என்ன பின்பற்றுகிறது? – வரவிருக்கும் யுகத்தில், சத்தியமும், சமாதானத்தின் மிகுதியும், ஜீவனும், மகிழ்ச்சியும், நித்திய ஓய்வும், குமாரராக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதும், பரலோக ராஜ்யத்தின் சுதந்தரமும் உங்கள் இருதயங்களில் பிரகாசிக்கும்: ஏனெனில் நீங்கள் இவைகளை மிகவும் ஞானமாகவும், மிகவும் பாராட்டத்தக்கதாகவும், மிகவும் தெய்வீகமாகவும் தேடி, தேடுவதைத் தொடர்கிறீர்கள் – உலகத்தையும், உலகத்தில் உள்ள அனைத்தையும் துறந்து, பெற்றோரைப் புறக்கணித்து, சகோதரர்கள், உறவினர்கள், நண்பர்கள் மற்றும் அறிமுகமானவர்கள், உங்கள் நகரங்கள், கிராமங்கள், வயல்கள், வீடுகள் மற்றும் உங்கள் சொந்த நிலங்களைப் பின்னுக்கு விட்டு, மகிமையின் ஆண்டவராகிய ஒரே கடவுளிடம், நல்ல மற்றும் மிகவும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட எஜமானிடம் பற்றிக்கொண்டு, அவருக்கு உழைத்து, அவருக்கு முன்பாக நின்று, அவருக்கு சேவை செய்து, அவருக்குத் தடையின்றிப் பாடிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்; தந்தை அல்லது தாயைப் பற்றிய எண்ணமோ, மனைவி அல்லது பிள்ளைகளைப் பற்றிய கவலையோ, ஆண் மற்றும் பெண் ஊழியர்களைப் பற்றிய அக்கறையோ, செல்வம் மற்றும் சொத்துக்களைப் பற்றிய கவலையோ, பதவிகள் மற்றும் வேறுபாடுகளுக்காகச் சண்டையோ, ஆடம்பர விருந்துகள் மற்றும் பளபளக்கும் ஒயின்களில் மனதைச் செலுத்துவதோ, அல்லது வேறு எந்த மாம்ச இன்பங்களோ உங்களுக்கு இல்லை, – பூமிக்குரிய மற்றும் நிலையற்ற எதற்க்காகவும் அல்ல, மாறாக கடவுளுக்கு மட்டுமே பிரியமான வாழ்க்கைக்காகவும், பரலோகத்தில் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட நித்திய ஆசீர்வாதங்களின் சுதந்தரத்திற்காகவும். ஆகவே, கடவுள் உங்களை நேசிப்பது பொருத்தமல்லவா? அவர் உங்களைத் தம்முடைய பிள்ளைகள் என்று அழைப்பது பொருத்தமல்லவா? அந்த நாளில் அவர் உங்களைப் பார்த்து, 'வாருங்கள், என் பிதாவால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களே, உலகத்தின் தோற்றத்திலிருந்து உங்களுக்குத் தயாரிக்கப்பட்டதை உரிமையாக்கிக் கொள்ளுங்கள்' என்று கூறுவது பொருந்தாதா? அத்தகையவை உங்கள் செயல்கள், அத்தகையவை உங்கள் லட்சியங்கள், அத்தகையவை உங்கள் நம்பிக்கைகள்! – ஆகையால் நான் மீண்டும் கூறுகிறேன்: 'எப்போதும் சந்தோஷமாயிருங்கள்'.

143. அவர் துறவற வாழ்க்கையை அரங்கில் நடக்கும் ஓட்டப்பந்தயத்துடன் ஒப்பிடுகிறார், மேலும் இந்தப் பந்தயத்தை வெற்றிகரமாக முடித்து வெகுமதியைப் பெறுவதற்கான விரிவான வழிமுறைகளை வழங்குகிறார்

143. அவர் துறவற வாழ்க்கையை விளையாட்டு அரங்கில் நடைபெறும் ஓட்டப்பந்தயத்துடன் ஒப்பிடுகிறார், மேலும் இந்தப் பந்தயத்தை வெற்றிகரமாக முடித்து வெகுமதியைப் பெறுவதற்கான விரிவான வழிமுறைகளைக் கொடுக்கிறார். [2, 76] புனித பவுல் சுட்டிக்காட்டியது போல (1 கொரி. 9:24), நமது ஆன்மீகப் போராட்டம் அரங்கில் நடக்கும் ஓட்டப்பந்தயத்தைப் போன்றது. ஆனால் அந்தச் சூழலில், பந்தயம் ஒரு சிறிய இடத்திலும் குறுகிய காலத்திற்குமானதாகும். இருப்பினும், நமது ஆன்மீகப் போராட்டத்தில், பாதை பூமியிலிருந்து பரலோக வரை நீண்டுள்ளது, மேலும் கால அளவு ஒரு முழு வாழ்க்கை காலமாகும், அதன் முடிவில் வெற்றி பெறுபவர்களுக்கு கிரீடங்கள் வழங்கப்படுகின்றன. நமது போட்டியை ஆயிரக்கணக்கான மற்றும் கோடிக்கணக்கான பரிசுத்த தேவதைகள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் – எல்லாவற்றிற்கும் மேலான கர்த்தர், அணுக முடியாத மகிமைப் பீடத்தில் அமர்ந்திருந்து, இந்தப் போட்டியின் ஏற்பாட்டாளராக இருக்கிறார் – நமது எதிரிகள் பொல்லாத அசுரர்கள், அவர்கள் நமது பாதையில் தடைகளை ஏற்படுத்தவும், நம்மைக் கீழே தள்ளவும், நம்மை அழிக்கவும் எல்லா வழிகளிலும் முயல்கிறார்கள். – இதை வைத்துப் பார்க்கும்போது, நாம் பந்தயத்தை நன்றாகத் தொடங்குவது மட்டுமல்லாமல், அதை முழுமையாக முடிக்கவும், எவ்வளவு விழிப்புடனும், எச்சரிக்கையுடனும், விடாமுயற்சியுடனும், அயராத உழைப்புடனும் இருக்க வேண்டும் என்பதை உங்களாலேயே காண முடியும். இளைஞரின் ஆற்றலுடனும் ஆண்மையின் விடாமுயற்சியுடனும் நாம் முன்னேறிச் செல்லாவிட்டால், வெறுமனே தொடங்குதல் நமக்குப் பயனளிக்காது; ஆயினும், நமது வாழ்நாள் மிகவும் நீண்ட காலம் நீடித்தாலும், அதே ஆர்வத்துடனும் உறுதியுடனும் மரணம் வரை நாம் விடாமுயற்சியுடன் இருந்தாலன்றி, இதுவும் வெற்றியைக் குறிக்காது. ஆகவே, சகோதரர்களே மற்றும் பிதாக்களே, நாம் மீண்டும் மீண்டும் விடாமுயற்சியுடன் இருப்போம்; மனிதகுலத்தை நேசிக்கும் மேலிருந்து வரும் கடவுளிடமிருந்து உதவி மற்றும் வலிமையைத் தேடி, நாம் நன்கு விடாமுயற்சியுடன் இருந்து, நிர்ணயிக்கப்பட்ட கோட்டை அல்லது இலக்கை வெற்றிகரமாக அடையப் பாடுபடுவோம். தேவ வார்த்தை நமக்கு மிகவும் அச்சமூட்டும் ஒரு செயலை முன்வைத்துள்ளது; நன்றாக ஓடி வெற்றி பெறுபவர்களுக்கு சொல்லொணா மகிழ்ச்சியையும் மகிமையையும் வாக்களிப்பதோடு, கவனக்குறைவாகவும் அலட்சியமாகவும் இருந்து, ஒரே இடத்தில் நிற்கும் அல்லது தடைகளுக்கு முன் நின்று, வேண்டுமென்றே பாதையிலிருந்து விலகிச் செல்பவர்களுக்கு மிகவும் பேரழிவான மற்றும் பயங்கரமான விளைவை மிரட்டுகிறது. – 'கேட்கச் செவியுள்ளவன் கேட்கட்டும்,' என்கிறார் கர்த்தர். ஆகவே, என் பிள்ளைகளே, இதைக் கேட்டு, கவனமாயிருங்கள்: விடாமுயற்சியுடன் ஓடுங்கள், மேலும் சூழ்ச்சி செய்யும் பிசாசுகள் எப்போதும் நம் வழியில் நின்று, நமக்கு இடறலை ஏற்படுத்துவதற்குத் தயாராக இருக்கின்றன என்பதை அறிந்து, விழிப்புடன் இருங்கள். உலகப் பற்றுகளனைத்தையும் நீக்கி, விசுவாசம் என்ற மார்பகக் கவசத்தை மட்டும் தக்க வைத்துக் கொள்ளாவிட்டால், யாராலும் நன்கு சேவை செய்ய முடியாது என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள் – நான் குறிப்பிடுவது வெளிப்புற உடைமைகள் அனைத்தையும் துறப்பதை மட்டுமல்ல, பூமிக்கான எண்ணங்கள் மற்றும் ஆசைகளின் அகப் பன்முகத்தன்மையை அகற்றுவதையும் ஆகும். நமது போராட்டத்தில், ஒருவர் தனது உடலைச் சிறிதளவு உணவு மற்றும் பானத்தில் திருப்தி கொள்ளப் பழக்கப்படுத்திக் கொள்ளாவிட்டால்; எண்ணெய்க்குப் பதிலாக, திடமான மன உறுதியாலும் அயராத பொறுமையாலும் தங்களைத் தடவிக் கொள்ளாவிட்டால்; ஸ்கீமாவை ஏற்கும் முன் தேவைப்படும் சோதனைகளையும் பயிற்சிகளையும், ஒரு உடல் பயிற்சிப் பாடநெறி போல மேற்கொள்ளாவிட்டால், யாராலும் வெற்றிபெற முடியாது. இருப்பினும், இந்தப் பயணத்தின் போது, யாரும் தங்கள் சக துறவிகளைத் தடுக்கவோ, அவர்களைப் பொறாமைப்படவோ, அல்லது அவர்களைப் பற்றிப் புறஞ்சொல்லவோ கூடாது; மாறாக, தங்கள் மனதையும் கண்களையும் , பயிற்சியின் முடிவை வெற்றிகரமாக எவ்வாறு அடைவது என்பதில் செலுத்த வேண்டும்; முயற்சிக்கு முயற்சி, ஆர்வத்திற்கு ஆர்வம், மற்றும் உத்வேகத்திற்கு உத்வேகம் சேர்த்து, வலதுபுறமாகவோ இடதுபுறமாகவோ பார்க்காமல், புகழ்ச்சிக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல், வீண் பெருமையால் ஈர்க்கப்படாமலும் இருக்க வேண்டும், சோர்வும், தடைகளும், பின்னடைவுகளும் ஏற்படும்போது மனந்தளராமல், இடர்ப்பாடுகளால் திகைப்படையாமலும் இருக்க வேண்டும். இவ்வாறு தேவபக்தியுடனும், தாழ்மையுடனும், சகோதரத்துவத்துடனும், உண்மையுடனும் எல்லாவற்றையும் நிறைவேற்றி, இந்தப் பயணத்தை வெற்றிகரமாக முடித்தவுடன், நமது ஆண்டவரிடமிருந்து வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட வெகுமதியைப் பெறுவதற்குத் தகுதியானவர்களாக நாம் கருதப்படுவோம்.

144. நாம் எல்லா நற்பண்புகளிலும் தீவிர ஆர்வம் கொள்வோம், மேலும் தீமையான அனைத்திலிருந்தும், குறிப்பாக நல்லது போல் தோன்றுவதிலிருந்து எச்சரிக்கையாக இருப்போம்.

144. 1) நாம் ஒவ்வொரு நற்பண்புக்காகவும் தீவிரமாக உழைப்போம், மேலும் தீயவை அனைத்திலிருந்தும், குறிப்பாக நல்லது போல் தோன்றுவனவற்றிலிருந்து எச்சரிக்கையாக இருப்போம். – 2) எதிரிக்குப் பல பொறிகள் உள்ளன. அவற்றைப் பகுத்தறிவதற்கான சிறந்த வழி, ஒருவரின் எண்ணங்களை ஆராய்வதாகும். – 3) ஒவ்வொரு உணர்ச்சிக்கும் எதிராக, அதன் எதிர் உணர்ச்சியால் அதை எதிர்த்துப் போராடி, தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்ள வேண்டும். பொறாமையை எதிர்த்துப் போராடும் முறை ஒரு உதாரணமாகக் காட்டப்படுகிறது. – 4) எல்லா விஷயங்களிலும் தகுதியுடன் நடந்துகொள்ள நாம் அறிவுறுத்தப்படுகிறோம். [2, 77]

1. வாருங்கள், அனைவரின் பொது நன்மைக்கான ஆர்வத்தால் தூண்டப்பட்டு; இரட்சிப்பிற்கான மிகுந்த ஆர்வத்தை நாம் தழுவிக்கொள்வோம்; நாம் அனைவரும் பொருத்தமானதைச் செய்வோம், சரியானதை விரும்புவோம், பயனுள்ளதைத் தேடுவோம்—இளைஞர்கள் மற்றும் முதியவர்கள், தொடக்கநிலையாளர்கள் மற்றும் மூத்தர்கள் அனைவரும் ஒரே மாதிரியாக; உடல் மற்றும் ஆவியின் ஒவ்வொரு அசுத்தத்திலிருந்தும் நம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்வோம்; ஆவியிலே பரிசுத்தத்தை உருவாக்கி, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பாத்திரங்களாக நம்மை ஆக்கிக்கொள்வோம்; பாவத்திற்கு இடமளிக்கும் சந்தர்ப்பங்களைத் தவிர்த்து, பெருமை, கீழ்ப்படியாமை, இச்சையை அனுமதிக்காமல், இச்சைக்குரிய விஷயங்களை நமது இதயங்களிலிருந்து வெகுதூரம் தள்ளிவிட்டு, அவற்றை வளர்க்கும் எந்த உறவுகளையும் நிறுத்திக்கொள்வோம்—சமூகத்திற்கு வெளியே உள்ளவர்களுடன் மட்டுமல்ல, அதற்குள்ளேயும் கூட—இதனால் நான் குறிப்பிடுவது என்னவென்றால், நாம் ஒரு சகோதரனை நேசிக்கக்கூடாது என்பதாகும்; நற்பண்புகளான—அடக்கம், கீழ்ப்படிதல், தூய்மை மற்றும் சகோதர அன்பு ஆகியவற்றால் நம்மை வளப்படுத்திக்கொள்ள முயற்சிப்போம்; இறைவாக்கின்படி, மாம்சத்துக்கும் இச்சைக்குமான நாட்டங்களை நம் இதயங்களிலிருந்து வெகுதூரம் தள்ளிவிடுவோம், மேலும் அவற்றைத் தூண்டுகின்ற எந்தவொரு தொடர்புகளையும் தடுப்போம், அது நமக்கு வெளியே உள்ளவர்களுடன் மட்டுமல்ல, நம்மில் உள்ளவர்களுடனும் கூட. இதன் மூலம் நான் குறிப்பிடுவது என்னவென்றால், நாம் ஒரு சகோதரனை மற்றொருவனை விட அதிகமாக நேசிக்கக்கூடாது: ஏனெனில் அத்தகைய அன்பு வஞ்சகமானது மற்றும் கடவுளுக்கு வெறுப்பானது; வெளிப்படையாக அது சகோதர அன்பாகத் தோன்றினாலும், சாரத்தில் அது சாத்தானுடையது.

2. சாத்தான் எத்தனை பொறிகளை வைத்திருக்கிறான் என்றும், அவனது வலைகள் எவ்வளவு சிக்கலாக பின்னப்பட்டுள்ளன என்றும் உங்களுக்குத் தெரியும் – மேலும், ஒருவரது ஆன்மீகத் தந்தையின் மீது நம்பிக்கையுடனும், பணிவுடனும், கீழ்ப்படிதலுடனும், எண்ணங்களையும் ஆசைகளையும் அறிக்கையிடுவதன் மூலமே தவிர, வேறு யாராலும் அவற்றிலிருந்து விடுவிக்கப்பட முடியாது என்பதும் உங்களுக்குத் தெரியும். இந்தப் பாதையில் நடக்காதவர்கள் விழுகிறார்கள், நாம் வாசிப்பது போல முன்பும் விழுந்திருக்கிறார்கள்; ஆனால் இந்தச் சட்டத்தைப் பின்பற்றுபவர்கள், பாவம் மற்றும் சாத்தானின் இருளிலிருந்து தப்பித்து, தங்கள் விருப்பங்களை அடக்குவதன் மூலம் வென்று, உலகில் ஒளிவீசும் விளக்குகளாக மாறியுள்ளனர்.

3. ஆகையால், நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் அன்பினிமித்தம், உங்கள் சொந்த இரட்சிப்புக்காக ஞானமுள்ளவர்களாயிருங்கள் என்று உங்களைப் பரியாசம்பண்ணுகிறேன். எந்தப் பேரார்வத்தால் பாதிக்கப்பட்டவராயினும், அதற்கு எதிராகப் போராட வேண்டும்—உதாரணமாக, பொறாமைக்கு எதிராக ஒரு போராட்டம்—அதாவது, இந்த உலகின் நிலையற்ற மகிமையை வெறுப்பது—ஏனெனில் இந்தப் பேரார்வம், ஏதோ ஒரு வகையில் தன் அண்டை வீட்டாரை விட உயர்ந்தவராகத் தோன்ற வேண்டும் என்ற விருப்பத்திலிருந்து எழுகிறது: அது மனத்தின் சுறுசுறுப்பிலாக இருந்தாலும், இனிமையான சங்கீதப் பாடலிலாக இருந்தாலும், இனிமையான வாசிப்பிலாக இருந்தாலும், அல்லது ஆன்மீக அல்லது பௌதீக ரீதியான வேறு ஏதேனும் திறமையிலாக இருந்தாலும்; அது ஒருமுறை மூண்டால், மெதுவாக எரியும் நெருப்பாக நம்மைத் தீர்த்து, களைப்படையச் செய்கிறது. ஆனால் நாம் ஒருவருக்கொருவர் உறுப்புகளாக இருப்பதால்—ஏனெனில் நாம் அனைவரும் ஒரே உடலாக இருக்கிறோம்—மற்றவர்களைத் தனித்துவப்படுத்தும் அனைத்தையும் நம்முடையதாகக் கருதி, ஒருவருக்கொருவர் மகிழ்ச்சியடைவோம்; ஏனெனில், ஒருவர் ஒரு விஷயத்தால் தனித்துத் தெரிந்தாலும், மற்றொருவர் வேறொன்றாலும், மூன்றாமவர் இன்னும் வேறொன்றாலும் தனித்துத் தெரிந்தாலும், அவர்கள் அனைவரும் ஒரே சகோதரத்துவ உடலாக இருக்கிறார்கள். ஆக, இந்த விஷயங்கள் அனைத்தின் மூலமாகவும் அந்த சகோதரத்துவம் தனித்துத் தெரிந்து முழுமையடைகிறது, அதன் கௌரவம் ஒவ்வொருவரையும் சென்றடைகிறது: ஒருவர் இனிமையாகப் பாடுகிறார், நீங்கள் உரத்த குரலில் பாடுகிறீர்கள்; ஒருவர் தெளிவாக வாசிக்கிறார், நீங்கள் வாசிக்கப்படும் விஷயத்தை விரைவாகப் புரிந்துகொள்கிறீர்கள்; ஒருவர் கூர்மையான புத்திசாலி, நீங்கள் காரியங்களைக் கையாள்வதில் திறமையானவர்; மற்றொருவர் பணிகளை ஒழுங்கமைப்பதில் மிகவும் பயனுள்ளவர், நீங்கள் கீழ்ப்படிவதற்கு அதிக விருப்பம் கொண்டவர்; மேலும், உண்மையாக இருப்பதற்கு முன்பு அது அப்படியென்று தோன்றுவது ஒன்றுமில்லை என்பதால், பிந்தையவர் முந்தையவரை விட மிகச் சிறந்தவர். அருள்புன்னியமும், மிக அழகான பணிவும் கீழ்ப்படிதலும், கருணையும் எளிமையும் ஆகியவற்றுடன் ஒப்பிடும்போது, மெல்லிசை, அல்லது இணக்க இசை, அல்லது வாசித்தல், அல்லது வேகம், அல்லது அழகெழுத்து, அல்லது இசை ஆகியவை என்ன? மென்மையும் சாந்தமும், கருணையும் பொறுமையும், கடவுள் மீதான அன்பும் விடாமுயற்சியான பிரார்த்தனையும், மற்றும் மற்ற நற்பண்புகளையும் பெறுவதை விட, அவை விருப்பமும் முயற்சியும் சார்ந்த விஷயமாக இருந்தாலும்—ஒருவர் குரலற்றவராக, பாட முடியாதவராக, படிக்கத் தெரியாதவராக, நாக்குழறியவராக, குறுக்குக் கண்ணுடையவராக, முகத்தில் அசிங்கமானவராக, அல்லது ஊனமுற்றவராக இருந்தாலும் கூட. இவ்வாறு, நமது கிருபையான கடவுள், நற்பண்பின் நன்மையை எளிதில் அடையக்கூடியதாகவும், நம் அனைவருக்கும் அணுகக்கூடியதாகவும் செய்துள்ளார்; அதை உடல்ரீதியான சாதனைகளில் அல்ல, அது விதைக்கப்பட்டு, வளர்ந்து, பரிபூரணம் அடையும் ஆன்மாவின் குணங்களில் சார்ந்ததாக ஆக்கியுள்ளார்.

4. நம்மிடம் உள்ளவற்றில் நாம் திருப்தி அடையவும், நமது சகோதரர்கள் ஒவ்வொருவரிடமும் உள்ளவற்றில் மகிழ்ச்சியடையவும், ஒருவருக்கொருவர் ஒன்றிணைந்து, எல்லா விதமான ஒழுங்குமுறையுடனும் கடவுளுக்கு இணங்க வாழவும் வேண்டும். சகோதரர்களே, பாருங்கள், நமது எண்ணிக்கை வளர்ந்து வருகிறது; நம்மிடையே அனைத்தும் நல்ல ஒழுங்கில் இருப்பது அவசியம்: ஏனெனில், மிகச் சிறிய விஷயம்கூட அதன் சரியான ஒழுங்கிலிருந்து விலகினால், சகோதரத்துவம் என்ற முழு உடலும் அசைக்கப்பட்டு, தள்ளாடி, அதன் நற்பண்பின் அழகை இழந்துவிடும், இது -இல் மற்றும் ஒவ்வொரு சமூகத்திலும் நடப்பதைப் போலவே. நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தில் ஒன்றாகக் கூடி, தேவதூதர்களின் வாசஸ்தலத்தின் ஒழுங்கில் வாழும் நமக்கு, எல்லா காரியங்களிலும் முழுமையான ஒழுங்கு என்பது ஒரு அவசரத் தேவையாகும் – இதன் மூலம் நான் குறிப்பிடுவது என்னவென்றால், நாம் பாடவும் ஜெபிக்கவும், நிற்கவும் இடங்களை மாற்றவும், உட்காரவும் எழவும் வேண்டும், தூங்குவதும் விழிப்பதும், இறங்குவதும் ஏறுவதும், மௌனமாக இருப்பதும் பேசுவதும், உண்பதும் பருகுவதும், நுழைவதும் வெளியேறுவதும், கேட்பதும் பதிலளிப்பதும், கூடுவதும் பிரிந்து செல்வதும், தேடுவதும் கொடுப்பதும், சேவை செய்வதும் சேவை செய்யப்படுவதும், வைப்பதும் பிடிப்பதும், ஆடை அணிவதும் களைப்பதும், காலணிகளை அணிவதும் கழற்றுவதும்—இவை அனைத்தும் ஒவ்வொரு நாளும் நம்மிடையே வெளிப்படையாகச் செய்யப்படுகின்றன. இவை அனைத்திலும் ஒழுங்கு பேணப்படும்போது, நமது முழு சகோதரத்துவமும் ஒரு அமைதியான கடல் போல, அசைந்து கொண்டிருப்பது போலத் தோன்றினாலும், புனித ஆவியால் அசைக்கப்பட்டது போல, மென்மையான அலைகளுடன் காணப்படுகிறது. ஆனால், கவனக்குறைவால் சில ஒழுங்கீனங்கள் நுழையும்போது, அது வலிய காற்றாலும் புயல்களாலும் கிளர்ந்தெழுந்தது போலாகி, அலைகள் வீசிப் புரண்டுவிடுகின்றன. உங்களுக்குள் சத்தம், கூச்சல், சிரிப்பு மற்றும் அரட்டை எழும்போது நாம் காண்பது இதுவல்லவா – சமீபத்தில் புனித அஜியாஸ்மா விநியோகத்தின் போதும், உணவகம் விட்டு வெளியேறும் போதும் நடந்தது போல, அப்போது நான்கு டீன்களும் உங்களுக்குள் சரியான ஒழுங்கை நிலைநாட்ட மிகவும் சிரமப்பட்டார்களல்லவா? – அவ்வாறு அல்ல, என் பிள்ளைகளே மற்றும் சகோதரர்களே, அவ்வாறு அல்ல. கடவுளின் சித்தம் பற்றி என்ன சொல்லப்படுகிறது என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்: அது வெறுமனே 'நல்லது' மட்டுமல்ல, அது 'முழுமையானது' மற்றும் 'மனமகிழ்ச்சிக்குரியது' (ரோமர் 12:2) என்றும், அது பலரின் நன்மைக்காக இருக்கிறது என்றும் கூறப்படுகிறது. – இருப்பினும், நான் இதை உங்களிடம் கூறியது ஒரு குற்றச்சாட்டாக அல்ல, மாறாக முன்பு நடந்ததை நினைவூட்டுவதற்காகவே, எதிர்காலத்தில் இதுபோன்ற சம்பவங்கள் தவிர்க்கப்பட வேண்டும் என்பதற்காகவே. பரலோகத்திலும் பூலோகத்திலும் எல்லாப் பொருட்களையும் கச்சிதமான ஒழுங்கில் தாங்கும் சமாதானத்தின் ஆண்டவரும், எல்லா ஆறுதலின் தேவனுமாகியவர், ஒவ்வொரு நற்செயலுக்கும் முயற்சிக்கும், ஒவ்வொரு சமாதானத்திற்கும் மன ஒருமைப்பாட்டிற்கும், ஒவ்வொரு ஒழுங்கிற்கும் அமைதிக்கும், ஒருவருக்கொருவர் உண்மையான அன்புடன் இருப்பதற்கு, உங்களுக்குப் பெலனையும் புத்துயிரையும் அளிக்கட்டும். அவருடைய வெளிப்பாட்டு நாளில், பண்டைய காலத்திலிருந்து அவருக்குப் பிரியமான எல்லாப் புனிதர்களுடனும் சேர்ந்து, நாம் புனிதர்களின் கூட்டத்திலும் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டவர்களின் திரளிலும் காணப்படலாம் என்பதற்காக.

145. சபையார்ந்த கீழ்ப்படிதலில் பொறுமையின் வாழ்க்கை; இதுவே உண்மையான வீரமரணம்

145. சபை வாழ்க்கையில் பொறுமையின் வாழ்க்கை; இதுவே உண்மையான வீரமரணம். [2, 78] தீய சதி, ஆணவமுள்ள சுயவிருப்பம் மற்றும் மடாலயத்தின் சட்டங்களைத் தீய முறையில் மீறுதல் ஆகியவற்றிலிருந்து உங்களைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள்; புனிதத் தந்தையர்களால் எங்களுக்குக் கையளிக்கப்பட்ட விதிக்கு எல்லா வகையிலும் இணங்கி நடங்கள்; ஏனெனில், நமக்காக நிறுவப்பட்டவை, எப்போதிருந்தோ எல்லாமும் சோதிக்கப்பட்டு, மிகுந்த உழைப்பாலும் வியர்வையாலும் தற்செயலாக அமைக்கப்படவில்லை; நிறுவப்பட்டவை, நமது தேவதூதர்களின் வாழ்க்கை முறையின் தேவைகளுக்கும் சாரத்திற்கும் ஏற்பவும், கர்த்தருடைய கட்டளைகளை வேறுவிதமாக விளக்குபவர்களை மறுப்பதற்காகவும் அவ்வாறு அமைக்கப்பட்டுள்ளன. ஆகவே, உங்கள் நற்செயலில் தொடருங்கள், கனிவு மற்றும் பொறுமையின் எண்ணெயால் உங்களைத் தைலம் பூசிக்கொண்டு, ஒவ்வொரு வகையான துறவுக் கஷ்டங்களையும் சகித்துக்கொண்டு, கர்த்தருடைய வழியில் இறுதிவரை நடவுங்கள்; அதற்காக நித்திய ஆசீர்வாதங்களின் பரந்த இன்பம் ஆயத்தமாக்கப்பட்டுள்ளது. அப்படியானால், இந்தக் கஷ்டங்கள் யாவை? உண்மையில் நீங்கள் ஒவ்வொரு நாளும் சகித்துக்கொள்வதே: ஜாக்கிரதைகள் மற்றும் சங்கீதப் பாடல், உடல் உழைப்பு, மிதமாக உண்ணுதல் மற்றும் பானம் செய்தல், ஒரு கடமைக்குப் பிறகு மற்றொன்றை வரிசையாக நிறைவேற்றுதல், தேவாலயத்தில் நிற்கும் முறையிலும், ஊர்வலத்தின் ஒழுங்கிலும், நடையில், ஆடையில், காலணியில், தலை அலங்காரத்திலும் கண்ணியம், - பற்றாக்குறைகளால், புறக்கணிக்கப்படுவதால், அவமதிப்பால் மற்றும் அத்தகைய அனைத்து விஷயங்களால் எழும் துக்கங்கள். மேலும், புனிதத் தந்தையரில் பலர் இதற்கு உண்மையான சாட்சியத்தை அளிக்கின்றனர்—அனைவரையும் விட மேலாக, புனித கிரகோரியார், கீழ்ப்படிதலின் நிலை உண்மையான இரத்தசாட்சியம் என்று சாட்சியப்படுத்துகிறார். – ஆனால், இதிலிருந்து நாம் பெறும் பயன் என்ன? இதற்காக நமக்குக் காத்திருக்கும் வெகுமதி என்ன? – அழியாத நீதியின் கிரீடங்கள், பரலோக ராஜ்யத்தின் உரிமைச் சொத்து, குமாரராகத் தத்தெடுப்பு, அழிவுறாமை, அमरத்துவம், மற்றும் கற்பனைக்கும் அப்பாற்பட்ட மற்ற எல்லா பேரின்பங்களும். அன்பான சகோதரர்களே, இத்தகைய வாக்குறுதிகள் பெற்றவர்களாய், உங்களுக்கு முன்பாக இருக்கும் துறவு வாழ்க்கையின் பாடுகளை மீண்டும் மீண்டும் பொறுமையுடன் சகித்துக்கொள்ளுங்கள்; சிலரின் அவ்வப்போது ஏற்படும் இடர்ப்பாடுகளால் மனம் தளராமலும், நீங்கள் சந்திக்கும் சிரமங்களாலும் துயரங்களாலும் மனந்தளர்ந்துவிடாமலும், கடவுளுக்கு இணக்கமான நமது வாழ்வுக்காகப் பாடுபடுங்கள்: ஏனெனில், நாம் இங்கே துயரப்படாவிட்டால், அந்த நாளில் நாம் மகிழ்ச்சியடைய மாட்டோம்; நாம் இங்கே கஷ்டங்களைச் சகித்து அழாவிட்டால், வரவிருக்கும் யுகத்தில் நாம் விசாலத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் காண மாட்டோம். ஆனால் நாம் இங்கே எவ்வளவு அதிகமாகத் துயரப்பட்டு, புலம்புகிறோமோ, அவ்வளவு அதிகமாக நாம் வெற்றி பெறுவோம், துன்புறுத்தப்படுவோம், அவ்வளவு பெரிய ஆறுதலை அங்கே காண்போம்: துக்கங்களுக்குப் பதிலாக நாம் மகிழ்ச்சியைப் பெறுவோம், வறுமைக்குப் பதிலாக, செல்வத்தை; அற்பமான உலகப் பொருட்களுக்குப் பதிலாக – பரலோகத்தில் பல புதையல்கள்; உடல் நோய்களுக்குப் பதிலாக, ஆன்மீக நலன்; உலகை விட்டுப் பிரிவதற்குப் பதிலாக, இறைவனின் தமக்குரிய அழைப்பு: ஏனெனில், அந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட குரல் அழைத்துச் சொல்லும் பேச்சை நாம் கேட்கும்போது, நமக்கு அது எப்படி இருக்கும், நமது மகிழ்ச்சி எவ்வளவு பெரியதாக இருக்கும்: 'வாருங்கள், என் பிதாவால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களே! உலகத்தின் தோற்றத்திலிருந்து உங்களுக்குத் தயாரிக்கப்பட்ட பரம்பரியத்தை உரித்தாக்கிக் கொள்ளுங்கள்' (மத்தேயு 25:25). கிறிஸ்துவின் அன்புக்காக நாம் தினமும் மரிக்க வேண்டும் என்று தேவைப்பட்டால், புனித வீரர்கள் அனுபவித்ததைப் போலவே, நாம் ஏன் இதை விரும்பாமல், அடிக்கப்படுவதற்கும், எரிக்கப்படுவதற்கும், துண்டிக்கப்படுவதற்கும், எல்லா வகையான சித்திரவதைகளையும் அனுபவிப்பதற்கும் நம்மை ஒப்புக்கொடுக்க மாட்டோம்? ஏனெனில், அவர்கள் நேசித்து வளர்க்க அழைக்கப்பட்டது ஒரு விஷயமாகவும், நாம் அழைக்கப்பட்டது வேறொன்றாகவும் இல்லை; ஆயினும், இயற்கையாகவே நாம் ஒன்றாக இருப்பதால், நமது முயற்சியும் ஒரு குறிக்கோளும் மட்டுமே உள்ளது—கடவுளின் படைப்புகள் என்ற முறையில், ஒரே ஒரு நோக்கத்திற்காக இந்த உலகிற்குக் கொண்டுவரப்பட்டோம்: அவருடைய பரிசுத்த கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதன் மூலம் கடவுளை மகிமைப்படுத்துவதற்காக. ஆனால், உறுப்புகளை வெட்டுவதும், இரத்தம் சிந்துவதும், கொடுங்கோலர்களின் சித்திரவதைகளும் எப்போதும் எல்லா இடங்களிலும் நடக்கவில்லை. கட்டுப்பாட்டுடன் வாழும் இந்த மாட்சிமையான வாழ்க்கை எனும் உண்மையான செயலைத் தொடங்க நாங்கள் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்டுள்ளோம், மேலும் நாங்கள் வேறு விதத்தில் வீரமரணத்தை மேற்கொள்கிறோம்: . உடல் உறுப்புகளை வெட்டுவதற்குப் பதிலாக, நாங்கள் எங்கள் சொந்த விருப்பத்தை வெட்டுகிறோம்; இரத்தம் சிந்துவதற்குப் பதிலாக, நாங்கள் பாவ எண்ணங்களையும் ஆசைகளையும் வெளியேற்றுகிறோம்; கொடுங்கோன்மை சித்திரவதைகளுக்குப் பதிலாக, நாங்கள் பேய்களின் தாக்குதல்களையும் உலகின் விரோதத்தையும் சகித்துக்கொள்கிறோம்; அதனால்தான், வீணாகாத நம்பிக்கையுடன், பரிசுத்த வீரர்களுடன் எதிர்கால யுகத்தில் பங்குகொள்ள ஆவலுடன் காத்திருக்கிறோம்.

146. ஒரு பூகம்பத்தின் சந்தர்ப்பத்தில், நீங்கள் கடைசி நாளில் வானமும் பூமியும் அசைவதை நமக்கு நினைவூட்டி, இதற்கு ஏற்ற அறிவுரையை வழங்குகிறீர்கள்.

146. பூகம்பத்தின் சந்தர்ப்பத்தில், இறுதி நாளில் வானமும் பூமியும் அசைவதை நமக்கு நினைவூட்டி, அதற்கேற்ப அறிவுரை கூறுகிறீர்கள். [2, 79] நேற்று நாம் அனுபவித்த பூகம்பத்தைத் தொடர்ந்து, இந்த நிகழ்வைப் பற்றி விவாதிப்பதை விட பொருத்தமான வேறு எதுவும் இல்லை; அதாவது: அது ஏன் ஏற்படுகிறது மற்றும் எந்த நோக்கத்திற்காக நிகழ்கிறது? கிரேக்கர்களிடையே, சிலர் ஒன்றைச் சொல்ல, மற்றவர்கள் வேறொன்றைச் சொல்கிறார்கள்; ஆனால் தெய்வமான தாவீது, கடவுளைப் பற்றிப் பேசும்போது இதை நமக்கு விளக்குகிறார்: 'அவர் பூமியைப் பார்த்து அதை நடுங்கச் செய்கிறார்; அவர் மலைகளைத் தொடும்போது அவை புகைகின்றன' (திபா. 103:32). ஒரு எஜமான் கோபப் பார்வையை ஒரு அடிமை மீது செலுத்தும்போது, அந்த அடிமை நடுங்குவது போலவே: எல்லா உயிரினங்களும் அடிமைகளாகவும் பணிப்பெண்களாகவும் நிற்கும் அனைத்தின் உண்மையான ஆண்டவரும் படைப்பாளருமான அவர், நமது பாவங்களுக்காகத் தமது நீதியான கோபத்தை நமக்குக் காட்ட விரும்பும்போது, தனது சர்வவல்லமையுள்ள கண்ணால் அவர் தம்முடைய படைப்புகளை அச்சுறுத்தும் விதமாக நோக்கி, 'அவற்றை நடுங்கச் செய்கிறார்'; அதனால், நம்மேல் கோபத்தைக் கொண்டுவந்த ஊழியக்காரர்களைப் போல, பயத்துடனும் நடுக்கத்துடனும் நிறைந்த நாம், நம்மைத் தூய்மையாகக் காத்துக்கொண்டு, அவருடைய கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதில் மனங்கொடுக்க வேண்டும். – இதோ, என் சகோதரரே, அவருடைய வல்லமை எவ்வளவு பயங்கரமானது! அவருடைய சீற்றத்தின் வெளிப்பாடும், அவருடைய கோபத்தின் உக்கிரமும் அதுவே! நிகழ்காலமே இவ்வளவு அச்சமூட்டுமானதும் மகத்தானதும் ஆக இருந்தால், எல்லாவற்றிற்கும் முடிவாக வரும் எதிர்காலம் எப்படி இருக்கும்? ஏனெனில் அவரே ஒரு அச்சுறுத்தலுடன் கூறுகிறார்: 'நான் மீண்டும் வானத்தையும் பூமியையும் அசைப்பேன்' (ஹாக்காயி 2:7), அந்த நிகழ்வின் அசாதாரணமான தன்மையைக் காட்டுகிறார். காலத்தின் தொடக்கத்திலிருந்து இறந்த அனைவரையும் பூமி ஒப்படைக்கும்போதும், வானங்கள் ஒரு சுருளாகச் சுருட்டப்படும்போதும், நட்சத்திரங்கள் விழுவபோதும், வானளாவிய பொருட்கள் உருமாற்றமடையும்போதும், பூமியில் வசிப்பவர்கள் அனைவர் மீதும் பிரதான தூதரின் எக்காளத்தின் சத்தம் ஒலிக்கும்போதும், நமது தேவன் தாமே மகிமையுடன் வரும்போது, அங்கே என்ன பயங்கரம் காணப்படும், என்ன நடுக்கம் இருக்கும்? ஆயிரமாயிரம் மற்றும் பலகோடி தேவதூதர்கள், பிரதான தூதர்கள் மற்றும் பரலோக அதிகாரிகள் அவருடைய முகத்திற்கு முன்பாக அணிவகுத்துச் செல்லும்போது, சிம்மாசனங்கள் இடமமைக்கப்பட்டு, நியாயத்தீர்ப்பு பீடம் நிறுவப்படும்போது, அழிவில்லாத நியாயாதிபதி மற்றும் கர்த்தர் மறைக்கப்பட்ட அனைத்தையும், நாம் அனுபவித்த அனைத்தையும் வெளிப்படுத்துவார். கண் இமைக்கும் நேரத்தில் இவை அனைத்தும் நிறைவேறியதும், பெரியதும் பயங்கரமுமான நியாயத்தீர்ப்பு அறிவிக்கப்படும்போது, நீதிமான்களை பரலோக ராஜ்யத்திற்கும் நித்திய ஜீவனுக்கும் அழைத்து, துன்மார்க்கர்களை நித்திய அக்கினியில், முழுமையான இருளில், நரகத்தின் பயங்கரமான பாதாளத்திற்கு அனுப்பும்போது, துயரமான தார்தாரஸுக்குள், என்றும் உறங்காத புழுக்களிடம், பற்களைக் கடிப்பதற்கும் மற்ற எல்லா பயங்கரமான சித்திரவதைகளுக்கும்? சகோதரர்களே, இதை யார் தாங்க முடியும்? இத்தகைய பயங்களையும் திகில்களையும் யார் சகித்துக்கொள்ள முடியும்! மனதை மழுங்கடிக்கும் இந்த மிகப்பெரிய நிகழ்வுக்கு முன்பாக யார் உறுதியாக நிற்க முடியும்! வானங்கள் பிளவடைவதையும், பூமி நடுங்குவதையும், ஏராளமான தேவதூதர்களும் கர்த்தராகிய தேவனே மேகங்களின் மீது வந்து முழுப் பூமியையும் நியாயந்தீர்ப்பதையும் காண்பீர்களா!!! – ஆயினும், நீண்டகாலமாக எதிர்பார்க்கப்பட்ட இந்த நிகழ்வு வெகு தொலைவில் இல்லை, ஆனால் அருகில் உள்ளது: நியாயாதிபதி கதவருகே நிற்கிறார்! – இதோ, மணமகன் வருகிறார்! அவரைச் சந்திக்க வெளியே செல்லுங்கள்! – ஆனால் நம்மிடம் தூய்மையின் ஒளிமயமான விளக்குகளும், இரக்கத்திற்கும் அன்பிற்கும் போதுமான எண்ணெயும் இருந்தால், நாம் பேறு பெற்றவர்கள்; நாம் மணமகனை மகிழ்ச்சியுடன் சந்தித்து அவருடைய அரண்மனைக்குள் நுழைவோம். இல்லையெனில், நாம் தீயதைச் செய்து, தூங்கி வழுக்கி, தயாரற்றவர்களாக நம்மை நிரூபித்ததால், நாம் தட்டும் போது திறக்கப்படாத அந்த வாசல்களிலிருந்து நாம் தள்ளுண்டோமாக் கூடும். – ஆகவே, இது நமக்கு நேராமல் இருக்க, உறங்கிக்கொண்டிருக்கும் நாம் கவனக்குறைவு என்ற உறக்கத்திலிருந்து விழிப்போம்; சோர்வாக இருக்கும் நாம் விரக்தியிலிருந்து எழுந்திருப்போம்; அவமானகரமான எண்ணங்களால் மயங்கியவர்களை நாம் தெளிவடையச் செய்வோம், நமது சொந்த அழகற்ற விருப்பங்களால் அசுத்தப்படுத்தப்பட்ட நமது ஆன்மாக்களைத் தூய்மைப்படுத்துவோம், மேலும் இருமனப்பான்மை, நிலையற்ற தன்மை மற்றும் காமத்தால் நடுங்கிய இதயங்களை உறுதியான விசுவாசத்தால் வலுப்படுத்துவோம். ஆகவே, ஏற்கனவே நல்லவர்களாக இருக்கிற நாம், இன்னும் சிறந்தவர்களாக மாறுவோம்; ஏற்கனவே அறிவொளி பெற்றவர்களாக இருக்கிற நாம், இன்னும் அதிக அறிவொளி பெறுவோம்; ஏற்கனவே தூய்மையானவர்களாக இருக்கிற நாம், இன்னும் தூய்மையாக மாறுவோம்; ஏற்கனவே ஆர்வமுள்ளவர்களாக இருக்கிற நாம், இன்னும் அதிக ஆர்வம் கொள்வோம்; ஏற்கனவே நற்பண்புள்ளவர்களாக இருக்கிற நாம், நன்மை செய்வதை இன்னும் அதிகமாக நேசிப்போம்; ஏற்கனவே பணிவான ஞானமுடையவர்களாக இருக்கிற நாம், இன்னும் பணிவாகவும் ஞானமுடையவர்களாகவும் மாறுவோம்; ஏற்கனவே கீழ்ப்படிதலுள்ளவர்களாக இருக்கிற நாம், இன்னும் கீழ்ப்படிதலுள்ளவர்களாக மாறுவோம்; நமது ஆன்மாக்களின் மணமகனின் அரண்மனைக்குள் முடிவில்லாத மகிழ்ச்சிக்காக நுழையத் தகுதியானவர்களாக நிரூபிக்கப்படுவதற்காக, நாம் நன்மை அனைத்தையும் செய்வோம், ஒவ்வொரு கட்டளைகளையும் நிறைவேற்றுவோம்.

147. நாம் ஒவ்வொரு நற்பண்பிலும் மேலும் மேலும் செழித்து வளர்வோம், தீவிரமாக முயன்று தீயவை அனைத்தையும் விலக்கி, தேவதூதர்களின் வாழ்க்கையின் செயல்களால் நம்மை அலங்கரித்துக்கொள்வோம், புனிதத் தந்தையர்களின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றி, மாபெரும் வாக்குறுதிகளின் நம்பிக்கையுடன்

147. நாம் ஒவ்வொரு நற்பண்பிலும் மேலும் மேலும் முன்னேறுவோம்; பேரார்வத்துடன் இருந்து, தீமை அனைத்தையும் வெறுத்து, தேவதூதர் சமூகத்தின் செயல்களால் நம்மை அலங்கரித்துக்கொள்வோம்; புனிதத் தந்தையரின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றி, மாபெரும் வாக்குறுதிகளின் நம்பிக்கையுடன் இருப்போம். [2, 80] நமது தற்போதைய செயல்களால், நாம் ஏற்கெனவே நிறைவேற்றிய செயல்களுக்கு நாம் அவமானத்தை ஏற்படுத்த வேண்டாம்; நாம் இப்போதுதான் தொடங்குவது போல, ஒவ்வொரு கடமையையும் ஆர்வத்துடன் நிறைவேற்றி, ஒவ்வொரு நற்பண்பையும் கடைப்பிடித்து, ஒளியின் மேல் ஒளியைப் பெற்று, மகிமையின் மேல் மகிமைக்கு உயர்வோம்: நீங்கள் அனைத்திலும் நல்ல நடத்தையைக் கடைப்பிடித்து, பணிவின் ஆடையை அணிந்து, கீழ்ப்படிதலால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, செயலூக்கமான அன்பையும் சாந்தத்தையும் வெளிப்படுத்தும்போது இது சாதிக்கப்படுகிறது, சுயவிருப்பத்தையும் சுயஇன்பத்தையும் தவிர்ப்போம்—அவற்றிலிருந்து மரணம், வஞ்சகம், பெருமை, மற்றும் புகழின் மீதான காதல் ( ) ஆகியவை பிறக்கின்றன—அதில் விரைவான அழிவு உள்ளது, மேலும் அதிலிருந்துதான் பண்டைய காலத்திலிருந்து இன்று வரை அனைவரும் இந்த கீழ்ப்படிதலின் களத்தில் வீழ்ந்துள்ளனர். இப்போது, எல்லா முட்களும், களைகளும், தீய செடிகளും நீக்கப்பட்டு, நீங்கள் கனிகொடுத்து ஒரு புதிய வாழ்வை வெளிப்படுத்துங்கள்; இடறிப்போனவர்களின் ஊகங்களிலிருந்து எதையும் உங்கள் வாழ்வில் சேர்க்காதிருங்கள், இல்லையெனில் நீங்களும் அதே கதியைச் சந்திக்க நேரிடும். எல்லாவற்றிலும் நேர்மையாகவும் தூய்மையாகவும் இருங்கள்; நிந்தனைகளையும், அவமானங்களையும், இழிவுகளையும் மகிழ்ச்சியுடன் பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள்; நீங்கள் அனைவரும் நன்மைக்காகப் போராடுவதில், சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் விடாமுயற்சியில் உறுதியாக இருங்கள்: ஏனெனில் இதில் கீழ்ப்படிதலுடன் வாழ்ந்த ஒரு வாழ்க்கையின் வீரமரணம் உள்ளது; மேலும் அதைத் தாங்கும் அனைவரும் நீதியின் கிரீடத்தைப் பெறுவார்கள். கிறிஸ்துவின் மீதான அன்பால் எரியும் மற்றும் சோதனைகளாலும் துன்பங்களாலும் சோதிக்கப்பட்டவர்களாக, அனைத்தையும் வீரத்துடன் தாங்குங்கள் அது உங்களுக்கு நாளுக்கு நாள் நேரிடுவதை அறிந்து, நமது முன்னோர்களின் அந்த உண்மையான பொன்னான வாழ்க்கையைப் பின்பற்றுங்கள்; அதில் நாம் கீழ்ப்படியாமை, ஆணவம், முரண்பாடு, திமிர், நிந்தனை அல்லது குழப்பத்தைக் காண்பதில்லை, மாறாக ஆவியானவரின் மூச்சுக்கீழ் இளைப்பாறி, அமைதியான, தேவதூதர் போன்ற நிலை ஆட்சி செய்கிறது. நான் சொல்வதை நீங்கள் அறிவீர்கள், அது உண்மையிலேயே நல்லது; அது நல்லது என்றால், அது விரும்பத்தக்கதுமாகும்; அது விரும்பத்தக்கது என்றால், நாம் அதை ஏன் நேசிக்கக் கூடாது, அதை விரும்பக் கூடாது, அதை அடைய ஏன் முயற்சி செய்யக் கூடாது?

148. நன்மையை நம்மில் பதியவைப்பது கடினம், ஆனால் தீமை எளிதில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது

148. 1) நன்மையை நம்மில் பதியவைப்பது கடினம், ஆனால் தீமையை எளிதாக ஏற்றுக்கொள்கிறோம். – 2) நன்மையின் பாதை ஒரு மலையேறுவதைப் போன்றது, ஆனால் பாவத்தின் பாதை ஒரு மலையிலிருந்து இறங்குவதைப் போன்றது. – 3) நாம் மேலே பார்க்க வேண்டும், பூமிக்கான எண்ணங்களுக்குள் இறங்கக்கூடாது. – 4) நம்மிடம் வெவ்வேறு வரங்களும், வெவ்வேறு எண்ணங்களும் உள்ளன; ஆனால் நமது ஆர்வத்திற்கும் உழைப்பிற்கும் ஏற்ப நமது வெகுமதியைப் பெறுவோம். – 5) எல்லா வகையான பற்றாக்குறைகள், அசௌகரியங்கள், கஷ்டங்கள் மற்றும் துக்கங்களை சம மனதுடன் நாம் தாங்குவோம்; ஏனெனில் இதைத்தான் நாம் செய்ய முற்பட்டுள்ளோம். ஆனால் இதுவே இரட்சிப்பிற்கான உறுதியான பாதையாகும். [2, 31]

5. பொதுவாக, ஒருவர் பாவமான ஒன்றைப் பற்றி ஒரு அல்லது இரண்டு முறை பேசியவுடன், அவர் தனது கேட்பவர்களைத் தீயவை நோக்கித் திருப்புகிறார். ஆனால், நன்மையைப் பொறுத்தவரை, இரட்சிப்பைத் தருவன பற்றிப் பலமுறை பேசினாலும், அதன் பால் யாருடைய கவனத்தையோ அல்லது நாட்டத்தையோ ஈர்ப்பது மிகவும் கடினம். மனித இயல்பத்தில் நன்மையைப் பதியவைப்பது அவ்வளவு கடினம்; அதற்கு மாறாக, தீமையை அது மிக எளிதாக ஏற்றுக்கொள்கிறது.

6. நன்மையின் பாதையில் நடப்பது ஒரு மலையேறுவதைப் போன்றது: எவ்வளவு உழைப்பு, அசௌகரியம் மற்றும் சிரமம் அதில் அடங்கியுள்ளது? இதற்கு மாறாக, பாவத்தின் பாதை ஒரு மலையிலிருந்து இறங்குவதைப் போன்றது: அது எளிதானது, மேலும் ஒருவரின் முன்னேற்றத்தின் வேகம் காரணமாக தடைகள் தெரியாது. எனவே, நன்மையின் பாதையில், சிறப்பு கவனம், வழிகாட்டுதல் மற்றும் எச்சரிக்கை தேவை.

7. இங்கு, நாம் இறங்குவதற்குப் பதிலாக ஏற விரும்பினால், மண்ணுலகமான அல்லது நிலையற்ற எதையும் மனதில் கொள்ளாமல், வானுலகமான மற்றும் நித்தியமான ஒன்றை மட்டுமே கொண்டிருக்க வேண்டும். ஏனெனில், உயரத்திற்கு ஏறுபவர் கீழே பார்த்தால், ஒருவித இருளை அனுபவிப்பதைப் போலவே, நற்பண்பின் பாதையில் ஏறும்போது, ஒருவர் உலக இன்பங்களில் தனது கவனத்தைச் செலுத்தினால், ஆன்மாவின் கண் இருண்டுகிறது. நாம் மேலே பார்க்க வேண்டும், ஏனெனில் அங்கே நம் தலைவரான கிறிஸ்து இருக்கிறார்; அங்கே நம் புதையலும் நித்திய வாழ்வும் இருக்கின்றன. நாம் ஏறும்போது சோர்ந்து போகாமல், ஏற்றத்தின் உயரத்தைக் காணும்போது மனந்தளர்ந்து போகாமலும் இருப்போம். நமது சொந்த பலத்தால் நம்மால் முடிவை அடைய முடியாது, ஆனால் கடவுளின் உதவி மற்றும் அவருடைய பரிந்துரையும் அருகில் உள்ளன.

8. நாம் இந்தப் பாதையில் பயணத்தைத் தொடங்கி, செழித்து வளர்ந்துள்ளோம்; மேலும் நம்மில் ஒவ்வொருவரும், நமது ஆர்வத்திற்கும் உழைப்பிற்கும் ஏற்ப, இப்போது நற்பண்பின் ஒரு நிலையிலோ அல்லது மற்றொரு நிலையிலோ நிற்கிறோம். மேலும், நமது உடல் தோற்றத்தை விட, நமது ஆன்மீகப் பண்புகளில்தான் நாம் ஒருவருக்கொருவர் மிகவும் வேறுபடுகிறோம்: ஏனெனில், ஒருவர் பணிவையும் கீழ்ப்படிதலையும் மிகவும் தீவிரமாக நேசிக்கிறார், மற்றொருவர் அவற்றை அவ்வளவாக நேசிப்பதில்லை; அல்லது ஒருவர் தன் அண்டை வீட்டார் மீதான அன்பின் வரத்தால் தனித்துத் தெரிவார், மற்றொருவர் பலருக்கான ஆர்வமுள்ள அக்கறையால் தனித்துத் தெரிவார்; அது கைவேலைகள் மூலமாகவோ, வயல்களிலும் வீட்டிலும் செய்யும் வேலைகள் மூலமாகவோ, அல்லது மக்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதன் மூலமாகவோ இருக்கலாம்—உதாரணமாக, பொருளாளர், திராட்சை ரசக் காப்பாளர், உணவகம் நடத்துபவர், காலணி செய்பவர், தையல்காரர் மற்றும் பிறர். நம்மில் ஒவ்வொருவரும் கர்த்தருடைய வழியில் நடக்கிறோம், இந்தப் பாதை நம்மில் ஒவ்வொருவரையும் அழிவில்லாத கிரீடங்களுக்கு வழிநடத்துகிறது.

9. நம்முடைய வேலையின் உழைப்புகள், பாடுகள் மற்றும் கஷ்டங்களையும், ஜெப விழிப்புகளையும், உபவாசத்தையும், சங்கீதங்களைப் பாடுவதையும், அத்துடன் குளிரையும், நமது ஆடைகள் மற்றும் காலணிகளின் மோசமான தரம் மற்றும் பிற அசௌகரியங்களையும் நாம் பொறுமையுடனும் தாழ்மையுடனும் சகித்துக்கொள்வோம். நான் இதை அலட்சியமாகப் பார்ப்பதில்லை என்பதற்குக் கடவுளே சாட்சி; நான் உங்கள் மீது இரக்கப்படுகிறேன், உங்கள் துயரங்களில் பங்குகொள்கிறேன், மேலும் என்னால் முடிந்தவரை, உங்கள் அனைவருக்கும் அமைதியைக் கொண்டுவர முயற்சிக்கிறேன். ஆனால் இத்தனை பேருக்கு உடை, காலணி அணிவித்து, அவர்களை ஆற்றுப்படுத்தி, सांत्वனை அளிப்பது ஒரு சிறிய காரியம் அல்ல என்பதை நீங்களே காணலாம். – இருப்பினும், கிறிஸ்துவின் அன்பிற்காகப் பசியுடனும், தாகத்துடனும், நிர்வாணமாகவும், வறுமையிலும் வாழவே நாம் புறப்பட்டோம்; அந்த அன்பினால் தெய்வீகத் திருத்தூதரே பசியிலும், தாகத்திலும், குளிரிலும், நிர்வாணத்திலும், மற்ற குறைகளிலும் வாழ்ந்தார் (2 கொரி. 11:27); அவர் மட்டுமல்ல, எல்லாப் பரிசுத்தவான்களும் 'ஆட்டுத் தோல்களையும் செம்மறித் தோல்களையும் அணிந்து, வறுமையுடனும், உபத்திரவத்துடனும், அவமானத்துடனும் அலைந்து திரிந்தார்கள்… வனாந்தரங்களிலும் மலைகளிலும் குகைகளிலும் பூமியின் பள்ளத்தாக்குகளிலும் தங்கியிருந்தார்கள்' (எபி. 11:37–38). இதுவே அவர்களுடைய பங்காக இருந்ததென்றால், நாம் வேறுபட்ட விதத்தில் வாழ்ந்து, அவர்களைப் போன்ற அதே கனத்திற்குத் தகுதியானவர்களாக எப்படி மதிக்கப்பட முடியும்? முடியாது. ஆனால், பட்டியலிடப்பட்டுள்ள கஷ்டங்களில் ஏதேனும் ஒன்றை ஒருவரால் தாங்கிக்கொள்ள முடிந்தால், புனிதர்களின் வாழ்வில் தங்களுக்கு ஒரு பங்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது என்பதில் அவர்கள் மகிழ்ச்சியடையட்டும். இப்படித்தான் ஒவ்வொருவரும் எல்லாவற்றையும் பார்க்க வேண்டும், மேலும் எந்தவித முணுமுணுப்போ அல்லது புகாரோ இல்லாமல், கடவுளின் நிர்வாகிகள் மூலம் வழங்கப்பட்ட அவருடைய பரிசுகளாக எல்லாவற்றையும் நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். நாம் இவ்வாறு செயல்பட்டால், சகோதரர்களே, நாம் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களாக இருப்போம், ஏனெனில் அதன் மூலம் நோய், உழைப்பு, பற்றாக்குறை அல்லது துக்கம் இல்லாத ஓர் இடத்தில் நமக்கு இளைப்பாறுதல் அருளப்படும்.

149. அவர், எதிரியின் சோதனைகளுக்கு இணங்கி விழுவோரைக் கண்டிக்கிறார், மேலும், கர்த்தருடைய உதவியில் நம்பிக்கை அளித்து, எதிர்க்குமாறு அவர்களை ஊக்குவிக்கிறார்.

149. பகைவனின் தூண்டுதல்களுக்கு இணங்கிப் பாவத்தில் விழும் அவர்களை அவர் கண்டிக்கிறார், மேலும் இத்தகைய சோதனைகளை எதிர்க்கும்படி அவர்களை ஊக்குவித்து, கர்த்தருடைய உதவியில் நம்பிக்கை அளிக்கிறார். [2, 82] ஒருமுறை கவனக்குறைவு வேரூன்றிவிட்டால், அதைப் பொருட்படுத்தாதவர்களை அது படிப்படியாக அழிவின் குழியில் இழுத்துச் செல்கிறது. யாராவது ஒருவர் தங்கள் கடமைகளைச் செய்யும் பணியில் ஈடுபடுவதைக் கடினமாகக் கருதி, கீழ்ப்படிதலுக்கான அழைப்பை மறுத்து, அவற்றை நிறைவேற்றுவதிலிருந்து நழுவத் தொடங்கும்போது – அப்போது எதிரி அவர்களுக்குத் தீச்செயல்களைச் செய்யத் தூண்டுதல்களையும் உந்துதல்களையும் வழங்குகிறான், மேலும் அவர்கள் இதற்கு இணங்கி, தாங்களாக மட்டும் விழாமல், மற்றவர்களையும் அதையே செய்ய வழிநடத்துகிறார்கள். ஐயோ! என்ன நடக்கிறது? – சாத்தான் எப்படி வெற்றி பெறுகிறான்? புனிதமான தூதர்களாகிய நமது பாதுகாவலர்களுக்கு நாம் எப்படி அவமானத்தை ஏற்படுத்துகிறோம்? சிலுவை மற்றும் மரணத்தின் மூலம் நமக்காகப் பரிகாரமாகத் தம்மை அர்ப்பணித்த, நமது நல்ல மேய்ப்பராகிய, நமது பெரிய கடவுளுக்கு அவமானம் விளைவிக்கும் வகையில், எதிரியின் பக்கத்திற்கு நாம் எப்படி நம்மைத் தள்ளிக்கொள்கிறோம்? நாம் எப்படி அவருடைய முகத்தைக் காண்போம்? நாம் எப்படி அவருடைய கோபத்தைத் தாங்குவோம்? நம்முடைய பொல்லாப்புக்கு ஈடான வேதனை இல்லை. – மற்றவர்கள் பரலோக ராஜ்யத்தை அடைகிறார்கள், ஆனால் நாம் ஆன்மாவை அழிப்பவனால் கொண்டு செல்லப்படுகிறோம். மற்றவர்கள் வீரமரணர்களின் திடமான உறுதியை வெளிப்படுத்த, நாம் ஒதுக்கப்பட்டவர்களின் வீழ்ச்சிக்கு ஆளாகிறோம். மற்றவர்கள் வானத்திற்கு உயர்த்தப்பட, நாம் பூமியின் ஆழங்களுக்குத் தள்ளப்படுகிறோம். மற்றவர்கள் நற்பண்புகளின் படிக்கட்டுகளில் ஏறுவதில் தங்கள் இதயங்களைச் செலுத்த, நாம் அழிவின் படிக்கட்டுகளில் நமக்காக ஒரு வீழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்துகொள்கிறோம். நாம் எப்போதாவது நமது அறிவுக்கு வருவோமா? நாம் எப்போதாவது விழிப்படைவோமா? நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன், நாம் பணியில் விரைந்து ஈடுபடுவோம், நமது உழைப்பைத் தொடங்குவோம், கடவுளின் வழியில் நடப்போம், வீழ்ச்சிக்கு இட்டுச் செல்லும் காரணங்களைத் தவிர்த்து, கடவுளுக்கு உகந்ததும் நன்மையானதுமான அனைத்தையும் செய்வோம்: கேட்கும் குணம் அற்ற கீழ்ப்படிதல், உடல் உழைப்பில் தளராத விடாமுயற்சி, ஒரு பணிவான மற்றும் ஞானமுள்ள நம்பிக்கை, இதன் மூலம் செய்யப்படும் மற்றும் சிந்திக்கப்படும் அனைத்தும் அறிக்கையில் வெளிப்படுத்தப்பட வேண்டும்; அசுத்தமான எண்ணங்களை விரைவாக நிராகரித்தல்; மேலும், சாத்தானின் முதல் தாக்குதலிலேயே, கூறி: 'என் கண்முன் நீங்குக, சாத்தானே' என்று சொல்ல வேண்டும்—அவன் ஒருவரை காம இன்பங்கள் பக்கம் ஈர்த்தாலும், மதத்திலிருந்து விலகத் தூண்டினாலும், சோம்பலை நோக்கித் தள்ளினாலும், பொறுமையின்மையை ஊட்டினாலும், அல்லது விசுவாசத்திற்கு எதிராகத் தூண்டினாலும் சரி. ஏனெனில் அவன் எப்போதும் எல்லா இடங்களிலும் பதுங்குகிறான், பொறிகளை அமைக்கிறான், குழிகளைத் தோண்டுகிறான்; அவன் ஒருபோதும் உறங்குவதில்லை, ஓய்வெடுப்பதும் இல்லை; அவன் உணவு, பானம் அல்லது வேறு எதையும் தேடுவதில்லை; பகலும் இரவும் அவன் ஒரே ஒரு பணியை மட்டுமே கொண்டிருக்கிறான் – அது நமது ஆன்மாக்களை அழிப்பதுதான். இருப்பினும், அவனுக்கு எதிரான நமது முதல் மற்றும் மிக முக்கியமான ஆயுதம், கடவுளின் உதவியாலும் பரிந்துரையாலும் சிந்தனைகளை ஆராய்ந்து அறிவதாகும். ஆகையால், நாம் சோர்வடைந்து வீழ்ச்சிக்கு ஆளாகிவிடக் கூடாது. பாவத்தின் வல்லமையில் அவன் வலிமையானவனாக இருக்கட்டும், நம்மைத் தீயவழிகளுக்கு இழுக்கும் தந்திரங்களில் அவன் தந்திரசாலியாக இருக்கட்டும், அவன் இயல்பாகவே தீயவனாகவும், நமது அழிவின் ஒரே ஆக்கிரமிப்பாளனாகவும், அதைச் செய்பவனாகவும் இருக்கட்டும் – ஆயினும் நாம் அவனைப் பயப்பட வேண்டாம்: ஏனெனில், நமது கடவுளாகிய கிறிஸ்து, நமது மாம்சத்தை எடுத்துக்கொண்டு மனிதரான பிறகு, அவர் வல்லமையற்றவராக ஆக்கப்பட்டார், மேலும் நாம் பாடுகிறோம்: 'பகைவனின் ஆயுதங்கள் முற்றிலும் வற்றிப்போயின' (சங். 9:7), ஏனெனில் அவனை வென்ற கர்த்தர், அவன் தலையின் மீது நடக்க நமக்கு அதிகாரம் கொடுத்திருக்கிறார். விசுவாசத்தால் வலுப்பெற்று, அவனை அதிகாரமற்ற ஒரு குருவி அல்லது பாதியால் மிதிக்கப்படும் ஒரு அற்பமான ஊர்ந்து செல்லும் உயிரினத்தை விட மேலானதாகக் கருதாமல் இருப்போமாக.

150. நாம் யார், நாம் ஏன் இங்கு இருக்கிறோம், நாம் எங்கே இருக்கிறோம், மற்றும் நாம் எங்கே செல்வோம் என்பதை வரையறுப்பதன் மூலம், அது இறுதி நியாயத்தீர்ப்பின் தீர்ப்பையும், வலதுபுறம் மற்றும் இடதுபுறம் இருப்பவர்களின் விதியையும் சித்தரிக்கிறது, மேலும் ஒரு அறிவுறுத்தும் பாடத்தை அளிக்கிறது

150. நாம் யார், நாம் ஏன் வாழ்கிறோம், நாம் எங்கே இருக்கிறோம், நாம் எங்கே செல்வோம் என்பதைத் தீர்மானிப்பதன் மூலம், அது இறுதி நியாயத்தீர்ப்பின் தீர்ப்பையும், வலதுபுறம் மற்றும் இடதுபுறம் இருப்பவர்களின் விதியையும் சித்தரிக்கிறது, மேலும் ஒரு அறிவுறுத்தும் பாடத்தை அளிக்கிறது. [2, 83] நான் உங்களுக்கு நினைவூட்டுகிறேன்: நாம் சிந்தித்து, பகுத்தறிந்து, ஆராய்வோம் – நாம் யார், நாம் ஏன் வாழ்கிறோம், நாம் எங்கே இருக்கிறோம், நாம் எங்கே செல்வோம்? – நாம் கடவுளின் படைப்பு, அவருடைய கைகளின் வேலை, அவருடைய சாயலிலும் உருவத்திலும் உருவாக்கப்பட்டவர்கள், வானத்திற்குக் கீழே உள்ள அனைத்தின் மீதும் அதிகாரம் கொண்டவர்கள்; ஏனெனில், எழுதப்பட்டபடி, அவர் 'அனைத்தையும் நம் காலடிகளுக்குக் கீழே வைத்துள்ளார்' (சங். 8:7). இயற்கையாகவே தேவதூதர்கள் முதலில் இருப்பது போல, நாம் அவர்களுக்கு அடுத்தபடியாக இரண்டாம் இடத்தில் இருக்கிறோம். – நாம் ஏன் இருக்கிறோம்? – தேவதூதர்களைப் போல, அவருடைய கட்டளைகள் அனைத்தையும் விசுவாசத்தோடு நிறைவேற்றுவதன் மூலம், அவருடைய வல்லமையின் மகிமைக்காகவே அன்றி வேறு எந்தக் காரணத்திற்காகவும் அல்ல – ஏனெனில் நாம் 'தேவதூதர்களை விடச் சற்றே தாழ்ந்தவர்களாக' (சங். 8:6) இருக்கிறோம், மேலும் நாம் அழிவைக் களைந்து அழியாமையை அணியும்போது இன்னும் தாழ்ந்தவர்களாக இருப்போம். – நாம் எங்கே இருக்கிறோம்? ஒரு நாடுகடத்தப்பட்ட இடத்தில், நமது முன்னோரின் கவனக்குறைவு, கீழ்ப்படியாமை மற்றும் இன்பம் விரும்பும் தன்மை ஆகியவற்றின் காரணமாக, அது அவருடைய சந்ததியர்களான நமக்கும் கடந்து வந்துள்ளது: அதற்காக நாம் அழுது புலம்பவும், துயரப்பட்டு முறையிடவும் வேண்டும்; நாம் எந்த மகிமையான வாசஸ்தலத்திலிருந்து, எந்த தேவதையின் இருப்பிடத்திலிருந்து, எந்த ஆனந்தமான, பரலோக ஆறுதலிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதைச் சிந்தித்து. 'நாம் எங்கு செல்வோம்?' – அதற்கு அப்பால் உள்ள உலகிற்கு, தேவதூதர்களின் மூன்றுமுறை ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வாசஸ்தலத்திற்கு, ஒளியின் தேசத்திற்கு, முடிவில்லாத வாழ்விற்கு; ஏனெனில், பயங்கரமான அந்தப் பரம நியாயத்தீர்ப்பு நாளில், அனைவருக்கும் நியாயந்தீர்க்கும் தேவன், மகிமையின் சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருந்து, ஒரு கண் இமைக்கும் நேரத்தில் எல்லாவற்றையும் நியாயந்தீர்த்து, ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்களின் கிரியையின்படி பலன் அளிப்பார்: அவருடைய கட்டளைகளைக் காத்தவர்களுக்கு, அவர் தம்முடைய வலது பாரிசத்தில் ஓர் இடத்தையும், சொல்லொணாந்த மகிழ்ச்சியையும், நித்திய ஆசீர்வாதங்களின் அனுபவத்தையும், பரலோக ராஜ்யத்தையும் அருள்வார்; ஆனால் அவருக்குக் கீழ்ப்படியாதவர்களுக்கும், கவனக்குறைவு அல்லது காமத்தின் மூலம் தீமைகளைச் செய்தவர்களுக்கும்—விபச்சாரம், கள்ளக்காதல், திருட்டு, பொறாமை, கொலை, காமக்களியாட்டம், அசுத்தம், மதம் மாறுதல், ஆணவம், வீண் பெருமை மற்றும் அனைத்து வகையான தீமைகளுக்கும் – அவரவர் பாவங்களுக்கு ஏற்ப நித்திய வேதனையான நரக நெருப்புக்கும், நச்சுப் புழுவுக்கும், குருடாக்கும் இருளுக்கும், ஆழமான பாதாளத்திற்கும் தள்ளப்படுவார்கள். யாராகிலும், ஞானத்தில், தங்கள் இயல்பைச் சரியாக அடக்கி, எல்லா -களையும் தைரியத்துடன் சகித்து, தேவைப்பட்டால், நன்மைக்காக மரித்தாலும் கூட, – அந்த நபர் அந்த நாளில் சூரியனைப் போலப் பிரகாசிப்பார், பரிசுத்தவான்களுடன், தேவதூதர்களின் சகவாசத்தில், வீரர்களின் மகிழ்ச்சியில், தீர்க்கதரிசிகளின் மற்றும் அப்போஸ்தலர்களின் ஆனந்தத்தில் இருப்பார். ஆனால், ஒரு கண நேர இறைச்சி இன்பத்திற்காகவோ, அமைதியை விரும்பும் குணத்திற்காகவோ, அல்லது நிலையற்ற மற்றும் அற்பமான இன்பங்களுக்காகவோ, அந்த ராஜ்ஜியத்தின் பரிதாபகரமான பகுதியில், இரக்கமற்ற நிராகரிப்புக்கும், முடிவற்ற வேதனைகளுக்கான மாற்ற முடியாத நாடு கடத்தலுக்கும் உள்ளாகி, தன்னைக் காண்பவனுக்கு ஐயோ! முறிக்க முடியாத கட்டுகளில், அங்கே கேட்பதெல்லாம்—ஐயோ, அழிவு!—'தேவனிடமிருந்தோ, தேவதையாளர்களிடமிருந்தோ, பரிசுத்தவான்களிடமிருந்தோ, என்றென்றைக்கும் விடுதலையில்லை, மாற்றமில்லை, இரக்கமில்லை!' என்பதே. என் பிள்ளைகளே, அனைவரும் இதைப் பற்றிச் சிந்தியுங்கள்: நன்றாக ஓடுகிறவர்களும் இடறுகிறவர்களும், ஆவியிலே பலவான்களும் மனம் சோர்கிறவர்களும், முந்தினவர்களும் பிந்தினவர்களும், வெதுவெதுப்பானவர்களும் குளிர்ச்சியானவர்களும், நற்பண்பில் செல்வந்தர்களும் ஏழைகளும், உண்மையில் ஒவ்வொரு நபரும், ஒவ்வொரு குலமும் ஒவ்வொரு மொழியும். நாமும் இதனை இதயத்தில் ஏற்றுக்கொண்டு, நல்ல தீர்மானங்களைச் செய்து, ஒவ்வொரு விருப்பத்தையும் ஒரு கொள்ளைநோயாக நிராகரித்து, தெய்வத்தின் வழியில் தீவிரத்துடனும் உறுதியுடனும் நடப்போம்; ஒவ்வொரு நாளும் தியாக மரணத்தைச் சகித்துக்கொள்ளத் தயாராக இருப்பதை அறிவித்து, மீட்பராகிய தேவன் பால் நமது கைகளை உயர்த்துவோம்: இரத்தம் சிந்துதல், உடல் பாகங்கள் துண்டிக்கப்படுதல், சதை சிதைக்கப்படுதல், எலும்புகள் நொறுக்கப்படுதல்—மேலும், எந்தவொரு உணவையோ, இனிப்பான பானத்தையோ, நல்ல ஆடையையோ, நன்கு செய்யப்பட்ட காலணிகளையோ, உயர் பதவியின் மரியாதையையோ, மற்றும் சொல்லவே வெட்கக்கேடான பல பொருட்களையோ இழப்பதை மட்டுமல்ல; இவ்வாறு, நமது நிலையின் அழைப்பிற்கு ஏற்ப, தாழ்மையுடனும் கீழ்ப்படிதலுடனும் இங்கே நன்கு வாழ்ந்து, நமது சபதங்களை உண்மையுடன் காத்து, மகிழ்ச்சியுடன் இந்தப் பூமியான சிறையிலிருந்து வெளியேறி, அவருடைய மகிமைக்காக வாழ்கிறவர்களுக்கு வாக்களிக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களைப் பெறுவோம் என்ற ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட நம்பிக்கையுடன், துணிவுடன் தேவனுடைய சந்நிதியில் நிற்கும்படி.

151. உலகியல் கொண்டாட்டங்களில் போட்டியாளர்கள் போட்டிகளுக்குத் தயாராகும் விதத்திலிருந்து, ஆன்மீகமான, கண்ணுக்குத் தெரியாத போராட்டத்தில் ஈடுபட்டுள்ளവർ பாடங்களைப் பெறலாம்

151. உலகியல் நிகழ்ச்சிகளில் போட்டியாளர்கள் போட்டிகளுக்குத் தயாராகும் விதத்திலிருந்து, கண்ணுக்குத் தெரியாத ஆன்மீகப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டுள்ளவர்களுக்காக நாம் பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்ளலாம். [2, 84] மதச்சார்பற்ற கண்காட்சிகளில் போட்டியாளர்கள் போட்டிகளுக்கு எவ்வாறு தயாராகிறார்கள் என்பதை நாம் சிந்தித்துப் பார்ப்போம் – நமது சொந்த முயற்சிகளுக்காக அவர்களின் உதாரணத்திலிருந்து நாம் ஏதாவது கற்றுக்கொள்ளலாமே? ஒரு பொது நிகழ்ச்சிக்கு நேரம் நெருங்கும்போது—பெரும்பாலும் அதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே—போட்டியிடவிருக்கும்வர்கள் நேரத்தை வீணாகக் கழிக்காமல், அந்த நிகழ்ச்சியில் என்ன செய்ய வேண்டும், எப்படிச் செய்ய வேண்டும் என்பதை முன்கூட்டியே பயிற்சி செய்கிறார்கள்; அவர்களுக்கு முன்னால் வரவிருக்கும் அனைத்தையும் அவர்கள் ஒத்திகை பார்க்கிறார்கள், மேலும் அவர்களின் வெற்றியைத் தடுக்கக்கூடிய உணவுகளைத் தவிர்த்து, இதற்கு ஏற்ற உணவுமுறையைப் பின்பற்றுகிறார்கள், மேலும், இந்த நேரத்தில் அவர்களின் உரையாடல்கள் வரவிருக்கும் போட்டிகளைப் பற்றியே இருக்கும்: களத்திற்குள் எவ்வாறு நுழைந்து முதல் படியை எடுப்பது, அடுத்து எங்கு செல்வது, மற்றும் யார் யாரைத் தாக்க வேண்டும் என்பது போன்றவை. அவர்களுக்கு ஏராளமான பணிகளும் கவலைகளும் உள்ளன: எதற்காக? அழியக்கூடிய வெற்றிப் பட்டைகளை வென்று, நிர்ணயிக்கப்பட்ட பரிசுகளைப் பெறுவதற்காக; மேலும், அதே நேரத்தில், பார்வையாளர்களுக்கும் நண்பர்களுக்கும் மகிழ்ச்சி அளிப்பதற்காகவும், தோற்கடிக்கப்பட்டவர்களை அவமானப்படுத்துவதற்காகவும் அவ்வாறு செய்கிறார்கள். அவர்கள் இவ்வளவு பெரிய முயற்சிகளை எடுத்து, முன்கூட்டியே இவ்வளவு விவாதங்களில் ஈடுபடுகிறார்கள் என்றால், நாம் என்ன வகையான முயற்சி, என்ன விடாமுயற்சி மற்றும் விவேகம், மற்றும் ஒரு விஷயத்திற்கோ அல்லது மற்றொன்றிற்கோ என்னவிதமான இடைவிடாத அக்கறை கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்? ஏனெனில், நமது பகைவன், நமது எதிரி, அறியாதவனோ, அறிவற்றவனோ, கவனக்குறைவானவனோ அல்ல; மாறாக, நமக்கு எதிராக நின்று, நம்மீது என்ன பொறிகளை வைப்பது, எப்படி அணுகுவது, எப்படித் தாக்குவது, எப்படித் தடுப்பது, எப்படித் தாக்கி அந்த ஏழைத் துறவியைக் கீழே சாய்ப்பது என்பது பற்றி அவனும் பெருமளவு சிந்திக்கிறான் போலும். ஆகவே, நமக்கு முன்னால் இருக்கும் போராட்டம் ஒரு பெரிய போராட்டம் அல்லவா? ஆகவே, நாம் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடனும் விடாமுயற்சியுடனும் செயல்பட வேண்டாமா? கைகளை உயர்த்தி, துயரத்துடன், 'கர்த்தரே, உமது பரிசுத்த வாசஸ்தலத்திலிருந்து கீழே நோக்குதலும்' (சங். 32:14), 'உமது பெலனை நீட்டிக்கொள்ளும்', அல்லது 'கர்த்தாவே, எங்களை இரட்சிக்க வரவும்' (சங். 79:3) என்று கூப்பிட வேண்டாமா? உண்மையாகவே அப்படியാണ്; இதையும் தாழ்மையுடனும் நொறுங்குண்ட இருதயத்துடனும், நம்பிக்கையுடனும் தைரியத்துடனும், உண்மையான விசுவாசத்துடனும் நிரூபிக்கப்பட்ட கீழ்ப்படிதலுடனும் செய்ய வேண்டும். கர்த்தர் தம்மை நோக்கி, 'என் இருதயம் அவர்மேல் நம்பிக்கை வைக்கிறது, அவர் எனக்கு உதவி செய்வார், என் மாம்சமும் செழிக்கும்' என்று கூப்பிடுகிற நற்பண்புள்ள துறவியைக் கைவிடமாட்டார் (சங். 27:7). அவர் உதவி செய்யும்போது, அவருக்கு எதிராக நிற்கக்கூடியவர் யார்? அவரைத் தூக்கி எறியும் அளவுக்கு வலிமையானவர் யார்? யாரும் இல்லை. ஆயிரக்கணக்கான எதிரிகள் இருந்தாலும், இலட்சக்கணக்கானோர் இருந்தாலும், அவர் அவர்களைப் பயப்பட மாட்டார். கர்த்தரின் நாமத்தில் அவர் அவர்களைத் தள்ளி, சிதறடித்துவிடுவார். 'ஆகவே, தைரியமாயிரு'.

152. விவசாயி, நீச்சல் வீரர், வணிகர் மற்றும் பயணிக்கர் ஆகியோரின் உதாரணத்தின் மூலம், ஆன்மீக ஆசீர்வாதங்களைப் பெறுவதற்கான ஆர்வத்தை அவர் தூண்டுகிறார்

152. விவசாயி, நீச்சல் வீரர், வணிகர் மற்றும் பயணிக்கர் ஆகியோரின் உதாரணங்கள், ஆன்மீக ஆசீர்வாதங்களை அடைய பாடுபட நம்மைத் தூண்டுகின்றன; மேலும், எதிரால் ஏற்படும் தடைகளை நினைவுகூரும் அதே வேளையில், நாம் அவருடைய உதவிக்குத் தகுதியானவர்களாக நிரூபித்துக் கொண்டால், நமது இரட்சிப்பிற்காக எல்லாவற்றையும் ஏற்பாடு செய்து, தொடர்ந்து செய்து வரும் கர்த்தராகிய இரட்சகரின் உதவி மூலம் வெற்றி பெறுவதற்கான நம்பிக்கையையும் அவை நமக்கு அளிக்கின்றன. [2, 85] விவசாயி, நீச்சல் வீரர், வணிகர், பயணிக்கர்—அனைவரும் இரவும் பகலும் உழைத்து, சோர்வடைந்து, தங்களைத் தாங்களே வருத்திக்கொண்டு, தங்கள் இலக்கை அடைய மனதார விரும்புகிறார்கள்—மேலும் அவர்கள் அதை அடைகிறார்கள். ஆனால் நமது பயிரிடுதல், நமது கப்பல் பயணம், நமது வாணிகம், நமது பயணம் ஆகியவை கிழக்கு மேற்கிலிருந்து எவ்வளவு தொலைவில் உள்ளதோ, அவ்வளவு தொலைவில் உள்ளன, அல்லது மாறாக வானம் பூமியிலிருந்து எவ்வளவு தொலைவில் உள்ளதோ அவ்வளவு தொலைவில் உள்ளன. ஆகையால், நமது உழைப்புகளும், நமது முயற்சிகளும், நமது முயற்சிகளும் அவர்களுடையதை விட எவ்வளவு மேன்மையானதாகவும், அதிக ஆர்வமுள்ளதாகவும், மிகவும் இடைவிடாததாகவும் இருக்க வேண்டும்? – இந்தக் காரணத்தினாலேயே, புனித டேவிட் வியப்புடன் கூறுகிறார்: 'கர்த்தருடைய மலைக்கு யார் ஏறுவார்கள்? அவருடைய பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் யார் நிற்கிறார்கள்?' (சங். 23:3). மேலும்: 'ஒரு புறாப்போலக் கிறைக்கை எனக்குக் கொடுப்பது யார்? அப்பொழுது நான் பறந்துபோய் இளைப்பாறுவேன்' (சங். 54:7). நாம் உழைக்கிறோம், சிக்கனமாகச் சாப்பிடுகிறோம், குறைவாகத் தூங்குகிறோம்; வழிபாடுகளில் கலந்துகொள்கிறோம், எங்கள் அறைகளில், ஜெபிக்கிறோம், வாசிக்கிறோம், கேட்கிறோம், பாடுகிறோம், தையல் வேலை செய்கிறோம், நம்மைத் தாழ்த்திக்கொள்கிறோம், கீழ்ப்படிகிறோம், எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொள்கிறோம். ஆனால், அப்படியானால், நாம் விரும்புவதை ஏன் அடையவில்லை, வெற்றியைக் காணவில்லை? – நமது எதிரியான சாத்தான் நமது இரட்சிப்பிற்கு இடையூறுகளாக அமைப்பதைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை. இந்த யுகத்தின் தொடக்கத்திலிருந்து இன்றுவரை, அவன் தன் பெருமையின் காரணமாக வீழ்த்தப்பட்ட பரலோகத்திற்குள் நாம் நுழைவதைத் தடுப்பதற்காக நமது இனத்திற்கு எதிராக எழுந்து வருகிறான். இருப்பினும், சகோதரர்களே, நமது வாழ்வின் கடினத்தன்மைகளால் நாம் மனந்தளரவோ அல்லது சோர்வடையவோ கூடாது. – ஏனெனில், கடவுளே நமக்கு உதவியாளராகவும் பரிந்துரையாளராகவும் இருக்கிறார்; அவர் 'ஏழைகளைத் தூசியிலிருந்து எழுப்பி, தேவையாளர்களைத் சாம்பல் குவியலிலிருந்து உயர்த்துகிறவர்' (திபா. 112:7), நமது இயற்கையின் பலவீனத்தை 'வலிமையால் பெலப்படுத்துகிறவர்' (திபா. 17:33), மேலும் நமது எதிரியான சோதனையாளனை வெல்கிறவர். ஆகவே, நமது சொந்த முயற்சிகளால் நாம் எவ்வளவு குறைவாகவே சாதிக்க முடியும் என்பதைக் காணும்போது நாம் மனந்தளர வேண்டாம். எல்லாவற்றிற்கும் மேலான ஆண்டவராகிய கடவுள் நம்மை நேசித்து அக்கறை கொள்வதைப் போல, ஒரு மணமகன் தன் மணமகளை இவ்வளவு அதிகமாக நேசிப்பதில்லை, பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளை இவ்வளவு அதிகமாகக் கவனித்துக் கொள்வதில்லை. அவர் நமது இரட்சிப்பைக் குறித்து அக்கறை கொள்கிறார், நமது நல்லொழுக்கத்தில் மகிழ்கிறார், நமது மனக்கண்களைத் திறக்கிறார், தமது ஒளிமயமான அழகையும், பெரிதும் விரும்பப்படும் மகிமையையும் அதற்கு வெளிப்படுத்துகிறார், மேலும், தேவதூதர்களால் வழிநடத்தப்பட்டு, அதை பரலோகத்தையும் பரலோகத்தில் உள்ள அனைத்தையும் தியானிப்பதற்கு உயர்த்துகிறார், மேலும் அதைத் தமது தெய்வீகப் பரிபாலனத்தின் இறக்கைகளின் கீழ் உள்ள மறைந்திருக்கும் எதிரிகளிடமிருந்து பாதுகாக்கிறார். மேலும் என்ன சொல்ல இருக்கிறது? – பாவிகளாகிய நம்மேல் அவருக்கிருந்த அன்பு என்னவென்றால், தந்தையின் மடியை விட்டு விலகாமலேயே, வானங்களை வளைத்து, தாழ்மையுடன் நம்முடைய நிலைக்கு இறங்கி, அனைத்திற்கும் ஆண்டவராக இருந்தும் மனிதராக மாற அவர் பிரியப்பட்டார். வார்த்தையில் அனைத்தையும் அடக்கி, மிகவும் மகிமைப்படுத்தப்பட்டவரும் உயர்த்தப்பட்டவருமானவர், அனைத்தையும் வளப்படுத்திய வண்ணம், ஒரு தாழ்மையான தாயிடமிருந்து ஒரு குழந்தையாகப் பிறந்தார். இந்த மர்மத்தின் உச்சகட்ட மகிமை என்னவென்றால், அவர் பயங்கரமான துன்பங்களுக்குப் பிறகு நமக்காக சிலுவையில் அறையுண்டு, மூன்றாம் நாள் மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்து, நம்மை பாம்பின் பிடியிலிருந்து விடுவித்து, ஊர்ந்து செல்லும் புழுவைப் போல அதைக் காலால் மிதிக்கும் வல்லமையை நமக்கு வழங்கினார். அவர் நேசிக்கும் நம்முக்காக இவ்வளவு சகித்து, பாடுபட்ட அளவுக்கு, எந்தத் தந்தையும் தன் மகனையும், அல்லது தாய் தன் மகளையும், அல்லது கணவன் தன் மனைவியையும், அல்லது நண்பர்கள் ஒருவரையொருவரும் இவ்வளவு நேசித்திருக்கிறார்களா? ஆனாலும், நம்முடைய மீதான அவருடைய எல்லையற்ற அன்பையும் கருணையையும் வார்த்தைகளால் வெளிப்படுத்தவோ அல்லது மனதால் ஆராய்ந்து அறியவோ முடியாது. நம்மை இவ்வளவு ஆழமாக நேசித்து, நமக்காக இவ்வளவு துன்பங்களைப் பொறுத்துக்கொண்ட அவர், ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு மணி நேரமும் எப்படி நம் உதவிக்கு இல்லாமல் இருக்க முடியும்? நமது சொந்தப் பேராசைகளால் நாம் அவரிடமிருந்து விலகிச் செல்லாத வரையில், அவர் நம் பரிந்துரையாளராகவும் புகலிடமாகவும் இருப்பார். இதை அறிந்து, நாம் ஒவ்வொரு முயற்சியையும் மேற்கொண்டு, துயரமான அனைத்தையும் தைரியமாகப் பொறுத்து, அவர் கட்டளையிட்ட அனைத்தையும் செய்து, கர்த்தரிடம் உண்மையுள்ளவர்களாக இருக்க கவனமாக இருப்போம்; – அப்பொழுது அவர், எதிரியுடனான போராட்டத்தில் நம்மை வெற்றியடையச் செய்வார், மேலும் நாம் விரும்பும் முடிவைத் தடையின்றி அடைய நம்மை வழிவகுப்பார்.

153. கர்த்தருக்குச் சேவை செய்வது எவ்வளவு ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது என்பதை இது விளக்குகிறது; மேலும், சகோதரர்களும் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு இதே நோக்கத்திற்காக மடாலயத்தில் சேர்ந்ததை நினைவுகூர்ந்து, கர்த்தருடைய வார்த்தைகளான, 'தேடுங்கள், அப்பொழுது கண்டடைவீர்கள்' என்பதன் மூலம் அவர்களை ஊக்குவிக்கிறது.

153. கர்த்தருக்காக உழைப்பது எவ்வளவு ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது என்பதை இது காட்டுகிறது; மேலும், சகோதரர்களும் இதே நோக்கத்திற்காக அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு மடாலயத்தில் நுழைந்ததை நினைவுகூர்ந்து, கர்த்தருடைய வார்த்தைகளான 'தேடுங்கள், அப்பொழுது கண்டடைவீர்கள்' என்பதால் அவர்களை ஊக்குவிக்கிறது... மடாலயக் கடமைகளில் பணிவோடு உழைக்கும்போது, அவை வடிவத்தில் உலகியல் சார்ந்ததாகத் தோன்றினாலும், சாரத்தில் ஆன்மீகமானவை. [2, 85] பக்தியோடும் நீதியோடும் வாழும் கடவுளுக்கு சேவை செய்வதையும், ஆன்மாவையும் உடலையும் தூய்மைப்படுத்துவதையும், ஒவ்வொரு பாவத்திலிருந்தும் தன்னைக் காத்துக் கொள்வதையும், எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களுக்கான ஏக்கத்தால் ஈர்க்கப்படுவதையும், உலகத்திலிருந்து தொடர்ந்து பரலோக ராஜ்யத்திற்கு கொண்டு செல்லப்படுவதையும், எந்தவொரு உணர்ச்சியாலும் சிக்கப்படாத ஆன்மாவைக் கொண்டிருப்பதையும் விட, பிசாசின் பொறிகள் அனைத்தையும் கடந்து பறந்து, மிக உயர்ந்த ராஜ்யங்களில் உயரே பறக்கும் ஒரு பறவையைப் போல இருப்பதையும் விட அழகானதும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டதும் வேறு என்ன இருக்க முடியும்? இப்படிப்பட்டவர் எப்போதும் மகிழ்ச்சியாகவும் உவப்பாகவும் இருப்பார்; இவ்வுலகில் தொடங்கி எதிர்கால முழு பேரின்பத்தின் முதல் கனிகளைச் சுவைத்து, மகிழ்ச்சியைக் காண்பார், வியப்பில் ஆழ்வார். – ஏனெனில், இதற்காகவே நீங்களும் உலகை விட்டு இங்கே வந்திருக்கிறீர்கள்; இதற்காகவே நீங்கள் உலகையும், உலகில் உள்ள அனைத்தையும் துறந்திருக்கிறீர்கள்; இதற்காகவே நீங்கள் வழிப்போக்கர்களாகவும், அந்நியர்களாகவும், உங்கள் தாயகத்திலிருந்தும், உங்கள் குலத்தினரிடமிருந்தும் விலகி இருக்கிறீர்கள்; இதற்காகவே நீங்கள் தோற்றத்திலும் வாழ்க்கை முறையிலும் மாறி, உலகின் அனைத்து கவலைகளையும் துயரங்களையும் விட்டுப் பிரிந்திருக்கிறீர்கள்: ஆகவே, இந்த முயற்சியை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொண்ட நீங்கள், தேடுங்கள், அப்பொழுது கண்டடைவீர்கள்; உழைத்திடுங்கள், அப்பொழுது உங்கள் ஆன்மா விரும்புவதை அடைவீர்கள். ஏனெனில், 'தேடுகிறவர்கள் கண்டடைவார்கள், கதவைத் தட்டுகிறவர்களுக்குத் திறக்கப்படும்' (மத்தேயு 7:8) என்று ஆண்டவர் கூறுகிறார். வேறு எதிலும் கவனம் செலுத்தாமலும், வேறு எதிலும் ஈடுபடாமலும் தேடுங்கள். நீங்கள் உங்கள் வழக்கமான கீழ்ப்படிதல் கடமைகளில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், இவை உங்களுக்கு உலகியல் அல்லது அன்றாடப் பணிகளாக இல்லை, ஏனெனில் நீங்கள் அவற்றை உணர்ச்சிப்பூர்வமாகவோ, உங்கள் சொந்த விருப்பத்திற்காகவோ, அல்லது மாம்சத்தைத் திருப்திப்படுத்தவோ செய்யவில்லை, மாறாக புனிதமான ஆன்மீக ஐக்கியத்திற்காக, கீழ்ப்படிதலின் காரணமாகவும், கட்டளைகளின்படிவும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக கடவுளை மகிழ்விப்பதற்காகவும் செய்கிறீர்கள். கடவுள் உங்கள் இந்த உழைப்பை ஒரு பலியாகவும் தகனபலியாகவும் ஏற்றுக்கொள்கிறார். மேலும், சகோதர சகோதரிகளே, நீங்கள் பேரின்ப நகரமான பரலோக எருசலேமுக்கு வழிநடத்தும் இந்த தேவதூதர்களின் வாழ்க்கை முறையைத் தேர்ந்தெடுத்ததால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள்; அதன் இணை-படைப்பாளரும் கட்டுநரும் கடவுளே. ஆகவே, கிருபையால் பலப்படுத்தப்பட்டு, நற்பண்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, நன்மையில் நடவுங்கள்: மனந்திரும்புதல், கீழ்ப்படிதல், தாழ்மை, ஒவ்வொரு பணிக்கான ஆயத்தநிலை, பொறுமை, விழிப்புணர்வு, நிதானம் மற்றும் ஜெபம்.

154. அபேட்டாகத் தனது பதவியின் சுமை எவ்வளவு கனமானது என்பதை நினைவுகூர்ந்து, குறிப்பாக ஒவ்வொருவருக்கும் பதிலளிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், அவர் உதவி கேட்கிறார். எப்படி? துறவற வாழ்க்கையில் வெற்றியின் மூலம்

154. 1) ISOவாக (ஆபட்) தனது பதவியின் சுமை எவ்வளவு கனமானது என்பதைப் பற்றி அவர் சிந்தித்து, குறிப்பாக ஒவ்வொரு தனிநபருக்கும் பதிலளிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், அவர் உதவி கேட்கிறார். எந்த வழியில்? துறவற வாழ்க்கையில் வெற்றியின் மூலம். – 2) பின்னர், வெற்றியாகக் கருதப்பட வேண்டியது என்ன என்பதை அவர் வரையறுக்கிறார். – 3) இறுதியாக, அவர்கள் வெற்றி பெறுகிறார்களா என்பதைக் கருத்தில் கொள்ளுமாறு அவர்களை அழைக்கிறார், மேலும் வெற்றி பெறுபவர்கள் மற்றும் பெறாதவர்கள் ஆகியோரின் அறிகுறிகளையும் சுட்டிக்காட்டுகிறார். [2, 87]

1. உங்கள் மேலானவராக எனது பணிவான ஆன்மா எனது பாத்திரத்தை எப்படிப் பார்க்கிறது என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்? நான் உங்களுக்கு வழங்கும் எனது அடக்கமான அறிவுரைகளில் பெருமை கொள்கிறேன் என்றும், இதன் மூலம் மட்டுமே ஒரு மேலானவராக எனது கடமையை முழுமையாக நிறைவேற்றுவேன் என்றும் நான் நம்புகிறேன் என்றும் உங்களுக்குத் தோன்றலாம். சற்றும் இல்லை. ஆனால் நான் உங்களுக்கு உண்மையைச் சொல்கிறேன்: என் ஏழ்மையான வாழ்க்கையின் நாட்களை நான் மிகுந்த வேதனையிலும் துன்பமான கவலையிலுமே கழிக்கிறேன்; உங்களுக்கு மரியாதைக்குரிய ஒரு வாழ்க்கையைப் பற்றிச் சொல்வதில் மட்டும் ஆறுதல் காணாமல், உங்களில் வாழ்க்கையின் சாராம்சத்தையே காண விரும்புகிறேன். ஆகவே, நான் உங்களுடன் இருக்கும்போது, உங்கள் நடத்தைகளை நாளுக்கு நாள் நான் கவனிக்கிறேன்: நீங்கள் ஒருவரையொருவர் எப்படி நடத்துகிறீர்கள், எப்படி நடந்துகொள்கிறீர்கள், எப்படி கேள்விகளைக் கேட்டு பதிலளிக்கிறீர்கள்; இவையனைத்திலிருந்தும், உங்கள் கண்களின் பார்வையிலிருந்தும் உங்கள் முக பாவனைகளிலிருந்தும், ஒவ்வொருவரின் ஆன்மாவின் நிலையை நான் உணர்கிறேன்: நேர்மையாக இருப்பவர்களிடம் நான் காணும்போது, நான் மகிழ்ச்சியடைந்து ஆறுதல் பெறுகிறேன், மேலும் நம்பிக்கையால் தூண்டப்படுகிறேன்; ஆனால் நேர்மைக்கு மாறானதைக் காணும்போது, நான் துயரமடைந்து, புலம்பி, பெருமூச்சு விடுகிறேன், ஏனெனில் இங்கு உணர்ச்சி மேலோங்கிவிட்டது என்பதை நான் உறுதியாக அறிவேன். மேலும் என்னால் வேறுவிதமாக இருக்க முடியாது. ஏனெனில், உங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் நான் கணக்குக் காட்ட வேண்டியது அல்லவா? – இதை நினைத்த மாத்திரத்திலேயே, யார் அலட்சியமாக இருக்க முடியும்? யார் அழாமல், திகிலடைந்து நடுங்காமல் இருக்க முடியும்? – ஒரு மனிதன் பாரபட்சமற்ற நீதிபதியான தேவனுக்கு முன்பாக நின்று, தன் முழு மந்தையின் கணக்கையும் கொடுக்க வேண்டியது எவ்வளவு பெரியதும் பயங்கரமானதும் ஆகும்: அது தூய்மையிலும் கறைபடாமலும் காக்கப்பட்டதா என்றும், தேவனுக்கும் தன் அயலானுக்கும் உறவில், தேவனுடைய எல்லா கற்பனைகளிலும், நேர்மையானதும் சரியானதுமான அனைத்திலும் உண்மையுடன் நடந்ததா என்றும்? – என் ஆன்மாவின் வேதனையை அறிந்து, நீங்கள் என் மீது இரக்கப்பட்டு எனக்கு உதவ வேண்டும் என்பதற்காகவா நான் இதை உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்? அப்படியானால், எப்படி? – தேவதையர்களின் வாழ்க்கையைப் போன்ற உங்கள் வாழ்க்கையில், மேலும் தீவிரமாகச் சிறந்து விளங்க முயற்சிப்பதன் மூலம்.

2. நாம் சாதாரண மக்களிடமிருந்து நம்மை வேறுபடுத்திக் கொள்வதில் மட்டும் திருப்தி அடையக்கூடாது, மாறாக நமது வாழ்வில் பரிபூரணம் அடைவதற்காகத் தந்தையர்களின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்ற வேண்டும்; மேலும், நமது சொந்தத் தரத்தினரில் சிலரை மிஞ்சுவதில் மட்டும் திருப்தி அடையாமல், மிகவும் பரிபூரணமானவர்களைச் சமமாக அடையப் பாடுபட வேண்டும். ஏனெனில், 'பலர் அழைக்கப்பட்டார்கள், ஆனால் சிலரே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்கள்' (மத்தேயு 22:14). மேலும், 'நாங்கள் இத்தனை ஆண்டுகளாக மடாலயத் துறவிகளாக இருக்கிறோம்' என்று நினைத்து, நமது முன்னேற்றத்தை கால அளவால் அளவிடக்கூடாது; மாறாக, நமது நற்பண்புகளின் எண்ணிக்கையும் தரமும் கால அளவிற்கு ஏற்ப இருக்கின்றனவா என்பதை நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். – மேலும், இன்னொரு நாள் கடந்துவிட்டது என்பதில் நாம் கவனம் செலுத்தக்கூடாது, மாறாக, இந்த நாளிலும், வரவிருக்கும் வாழ்வில் ஆன்மாவின் போஷಣೆக்காக பரலோக கருவூலத்தில் ஏதேனும் நற்செயல் சேர்க்கப்பட்டுள்ளதா என்றும், ஆன்மாவின் தூய்மைக்கும், நம்மை வாட்டி வதைக்கும் உணர்ச்சிகளை வெல்வதற்கும் மிகச் சிறிய பங்களிப்பு கூட செய்யப்பட்டுள்ளதா என்றும் கவனம் செலுத்த வேண்டும். இவ்வாறு ஒரு துறவி, பெயரிலும் செயலிலும், ஒரு துறவியாக ஆகிறார்; தன்னை உணர்ச்சிகளின் இருளிலிருந்தும் தீய பழக்கங்களின் கட்டுகளிலிருந்தும் விடுவித்து, அதன் மூலம் தனது ஆன்மாவையும் மனதையும் இறைவனை நோக்கி சுதந்திரமாகப் பாய்ச்சவும், அவரை நோக்கியே அன்பில் உயரப் பறக்கவும், அவருடன் மட்டுமே ஐக்கியப்படுவதை ஏங்கவும் அனுமதிக்கிறார்.

3. ஆகவே, நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் உங்களை ஆராய்ந்து பாருங்கள், இந்த விரும்பத்தக்க குணம் உங்களிடம் உள்ளதா, அல்லது நீங்கள் இன்னும் இச்சைகள் அடிமையாகவும், பாவங்களின் கைதியாகவும், எண்ணங்களின் சிறைக்கைதியாகவும் இருக்கிறீர்களா என்று, – இதனால்தான் அவர் தனது வார்த்தைகள், செயல்கள் மற்றும் எண்ணங்களில் அமைதியற்றவராக இருக்கிறார், இதை அவர் கீழ்ப்படியாமை, ஆணவம், முணுமுணுப்பு, சண்டை போடும் குணம், தன்னைத்தானே நியாயப்படுத்துதல், சுயவிருப்பம் மற்றும் எல்லாவற்றிலும் பெரிய தீமையான நம்பிக்கையின்மை ஆகியவற்றின் மூலம் வெளிப்படுத்துகிறார். இருப்பினும், விரும்பிய இலக்கை நோக்கிப் பாடுபட்டு, உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தில் வெற்றி பெறுபவனிடம், ஒவ்வொரு நற்பண்பும் ஒவ்வொரு பரிபூரண வரமும் வெளிப்படுகிறது: சாந்தம், சமாதானம், அன்பு, இரக்கம், பொறுமை, தாழ்மை, பொறாமை இல்லாமை, நன்றியுணர்வு, நீண்ட பொறுமை, ஜெபம், சங்கீதம் பாடுதல், விழிப்பு, மனந்திரும்புதல், கண்ணீர், மற்றும் எல்லாப் புகழ்ச்சிக்குரிய செயல்களையும் குணங்களையும் வெளிப்படுத்துகிறார்; அவர் மேன்மையைத் தேடாமல், அதிலிருந்து தப்பி ஓடுகிறார் – அவருக்குப் பிடித்த வேலையை அவர் விரும்பாமல், தன் தந்தை ஒப்படைக்கும் வேலையைச் செய்கிறார், அது சமையலறையிலோ, தோட்டத்திலோ, வயல்களிலோ அல்லது அது போன்ற வேறு எந்த இடத்திலோ இருந்தாலும், தன் சொந்த விருப்பத்தை ஒதுக்கி வைத்து, – அவர் உடை, காலணி, உணவு அல்லது பானத்திற்காக சண்டையிடுவதில்லை, ஆனால் கிழிந்த துணிகளை அணிந்து, நடுங்கி, பசியுடன் இருந்தாலும் கூட, எல்லாவற்றையும் பொறுமையாகச் சகித்துக்கொள்கிறார்; ஒரே ஒரு விஷயத்தில் மட்டுமே தனது பார்வையை நிலைநிறுத்துகிறார் – அது மறுமையில் அந்த ஓய்வை அடைவதே ஆகும்.

155. ஒரு வீரமிக்க குடிமகன் பரிசு பெறுவதற்காக மன்னரால் அழைக்கப்பட்டபோது எவ்வாறு மகிழ்ச்சியடைகிறானோ, அவ்வாறே நமது சகோதரன் சாரிடோனும் இவ்வுலகிலிருந்து ஆண்டவரால் அழைக்கப்பட்டதால் மகிழ்ச்சியடைகிறார், இப்போது மடாலயத்தில் அவர் மேற்கொண்ட செயல்களுக்காகவும் உழைப்புகளுக்காகவும் சொல்லொணா பரலோக ஆசீர்வாதங்களைச் சுவைக்கிறார்

155. 1) மன்னரால் வெகுமதி பெறுவதற்காக அழைக்கப்படும்போது ஒரு வீர நாயகன் எவ்வாறு மகிழ்ச்சியடைகிறானோ, அவ்வாறே நமது சகோதரன் சாரிடோனும் மகிழ்ச்சியடைகிறார். அவர் இங்கிருந்து ஆண்டவரால் அழைக்கப்பட்டதால், மடாலயத்தில் அவர் மேற்கொண்ட வீரச் செயல்களுக்காகவும் உழைப்புகளுக்காகவும் இப்போது விவரிக்க முடியாத பரலோக ஆசீர்வாதங்களைச் சுவைத்து மகிழ்கிறார் . – 2) இதைச் சிந்தித்துப் பார்த்தால், நம்மில் யார் அவ்வாறே செய்யத் தூண்டப்பட மாட்டார்கள்? பொதுவாக, தனது தூண்டுதல்கள் மூலம், நாம் எந்த அளவிற்குக் கீழ்ப்படிதலைக் கடைப்பிடித்தாலும், தீயவன் நம்மை நல்லறங்களிலிருந்து விலக்குகிறான் அல்லது நாம் செய்யும் நற்செயல்களை ஆரோக்கியமற்ற எண்ணங்கள் மற்றும் உணர்வுகளால் களங்கப்படுத்துகிறான். ஆகவே, அவனைப் பொருட்படுத்தாமல் இருக்க வேண்டும். – 3) மேலும், நற்பண்புக்கு இந்த வாழ்க்கையிலேயே வெகுமதி கிடைக்கிறது என்பதையும் நாம் மறந்துவிடக் கூடாது; அது சில சமயங்களில் வெளிப்படையாகவும், எப்போதும் மறைமுகமாகவும், எதிர்கால மகிமையின் மற்றும் பேரின்பத்தின் முன்னோட்டமாகவும் முன்கூட்டியே கிடைக்கிறது. [2, 88]

4. எப்படி, அன்றாட வாழ்வில், கடுமையான குற்றங்களுக்காக குற்றம் சாக்கப்பட்டு மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட ஒருவன், 'நேரம் வந்துவிட்டது; வெளியே வா' என்று கூறப்படும்போது பயமும் திகிலும் கொள்கிறானோ—அப்படியே, பாவிக்கும், இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து அடுத்த வாழ்க்கைக்கு மாறும் செய்தி பொதுவாக பயத்திற்கும் திகிலுக்கும் ஒரு காரணமாக இருக்கிறது. மாறாக, தான் செய்த வீரச் செயல்களுக்காக அரசனிடமிருந்து வெகுமதிகளையும் கிரீடங்களையும் எதிர்பார்க்கும் ஒருவன், அவற்றைப் பெற்றுக்கொள்ளும்படி அழைக்கும் குரலைக் கேட்கும்போது எவ்வாறு மகிழ்ச்சியடைகிறானோ, அவ்வாறே நீதியுள்ள மனிதனும், தான் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வெகுமதிகளைப் பெறப் புறப்படுகிறோம் என்ற உறுதியுடன், மரண தூதன் இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து தனது பிரிவை அறிவிக்கும்போது மகிழ்ச்சியடைகிறான். – நமது சகோதரர் சாரிடோனைப் பற்றி இதை நாங்கள் இப்போது துணிந்து கூறுகிறோம், அவர், தன் பெயருக்கு உண்மையாக, மகிழ்ச்சியுடனும் களிகூர்ந்தும் தன் உடலை விட்டுப் பிரிந்து, தன் இளைப்பாறுதல் இடத்திற்குச் சென்றார். – சகோதரர்களே, இப்படித்தான் ஒருவர் முயற்சி செய்ய வேண்டும்; இப்படித்தான் ஒருவர் தனது இயல்பைப் பயனுள்ள முறையில் அடக்க வேண்டும்; துறவு வாழ்க்கையைப் பொறுமையுடன் சகித்துக்கொள்வது எவ்வளவு பயனுள்ளது; தனது கடைசி மூச்சு வரை கீழ்ப்படிதலுடன் போராட்டத்தை நடத்துவது எவ்வளவு ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது என்பதை இது காட்டுகிறது. ஏனெனில், சில ஆண்டுகளில்—அல்லது, கிட்டத்தட்ட ஒரே நாளில் (ஏனெனில் எல்லையற்றவற்றுடன் ஒப்பிடும்போது இந்தப் பூவுலக வாழ்க்கை வேறு என்னவாகும்?)—இது நமது சகோதரருக்குச் சொல்லொணாப் செல்வங்களையும், ஆழ்ந்த மகிமையை, இணையற்ற மகிழ்ச்சியை, மற்றும் முடிவற்ற ராஜ்ஜியத்தையும் பெற்றுத் தந்துள்ளது. இப்போது அவர் மகிழ்ந்து களிகொள்கிறார், அத்தகைய ஆசீர்வாதத்திற்காக இங்கே அவர் மேற்கொண்ட உழைப்புகளுக்காக எந்தத் துக்கத்தையும் உணராமல், ஆனால், பரிசுத்தவான்களின் பாடகர் குழுவில், நீதிமான்களின் கூடாரங்களில், வீரமார்த்தீரர்களின் முற்றங்களில், அனைத்துப் பரிசுத்தவான்களின் தாயாகிய பரலோக எருசலேமில் தனது இடத்தைப் பெற்று, சொல்லொணா மற்றும் விவரிக்க முடியாத ஆசீர்வாதங்களைக் காண்கிறார்: அந்த இடைவிடாத ஒளி, அழியாத வாழ்வு, மற்றும் சொல்லொணாப் பேரின்பம்.

5. இதைச் சிந்தித்துப் பார்க்கும்போது, இன்னும் போட்டி அரங்கில் இருக்கும் நாம், எப்படி உத்வேகம் பெறத் தவற முடியும், துணிச்சலான நம்பிக்கையால் ஊக்கப்படாமலும், உற்சாகத்தால் நிரப்பப்படாமலும், நமது இதயங்கள் தீப்பற்றி எரியாமலும், நமது மனங்கள் உயரப் பறக்காமலும், நமது பாசங்கள் உலகத்திலிருந்து பரலோகத்தின் பக்கம் திரும்பாமலும், இறைவன்பால் உள்ள அன்புக்காக எல்லாவற்றையும் செய்யவும் எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொள்ளவும் சபதம் செய்யாமலும் இருக்க முடியுமா? வெறுமனே நோன்பும் விழிப்புமாக இருப்பது மட்டுமல்ல, வெறுமனே திறந்த வெளியில் உறங்குவது மட்டுமல்ல, வெறுமனே குளிரும் வெப்பமும், வெறுமனே உழைப்பும் சோர்வும், வெறுமனே அவமானமும் இழிவும் மட்டுமல்ல; மாறாக, தேவைப்பட்டால், இரத்தம் சிந்துவது, உறுப்புகளை வெட்டுவது, தோலை உரிப்பது, எலும்புகளை நொறுக்குவது – நாம் தேடுவதை அடையும் வரை. – உண்மையில், சகோதரர்களே, இவ்வாறு ஞானமாக சிந்திப்பதும், அவ்வாறு ஞானமாக செயல்படுவதும் நல்லது. சாத்தான் ஒரு வேட்டையாடுபவன், எப்போதும் அருகில் பதுங்கியிருந்து, நமது மனங்களிலிருந்து அந்த மேலான எண்ணங்களைப் பறித்து, அவற்றை வீண், உலகியல் சார்ந்த எண்ணங்களுக்குள் இழுக்க முற்படுகிறான். ஆனால், அவன் நம்மை ஏமாற்ற அனுமதிக்க வேண்டாம்; மாறாக, தினமும் தேடப்படும், கீர்த்தனைகளில் போற்றப்படும் மற்றும் பிரார்த்தனைகளில் சித்தரிக்கப்படும் கடவுளின் தெய்வீக வாக்குறுதிகளை மனதில் கொண்டு, நமது செயல்களைத் தூய்மையாகக் கடவுளுக்கு அர்ப்பணிக்க, ஒவ்வொரு வழியிலும் முயற்சி செய்து, நாள் தோறும், வாரம் தோறும், மாதம் தோறும், ஆண்டு தோறும் செலவிடுவோம், அனைத்தும் அமைதியானதாகவும், அன்பானதாகவும், பெருமை, வீண் பெருமை அல்லது மனிதர்களைத் திருப்திப்படுத்தும் விருப்பத்தால் களங்கப்படாமலும் இருக்க வேண்டும். நாம் உழுதாலும், தோண்டினாலும், சமைத்தாலும், தச்சு வேலை செய்தாலும், காவல் காத்தாலும், கellarங்களைப் பராமரிப்பது, தோட்டங்களைப் பராமரிப்பது, நூல்களைப் பிரதி எடுப்பது, அல்லது தையல், கூடைகள் பின்னுதல், அல்லது நாம் செய்யும் வேறு எந்த கைவினைப்பொருட்களில் ஈடுபடுவது என எதுவாக இருந்தாலும், நமது வேலைகளைக் கடவுளே பரிபூரணமானதாகக் கருதி, நித்தியப் பலனைப் பெறுவதற்காக அதை பரலோகப் புதையலறையில் வைக்கும் வகையில் நாம் செய்ய முயற்சிப்போம். முணுமுணுப்பு, திமிர், வீண் பெருமை, குழப்பம் மற்றும் ஒற்றுமையின்மை ஆகியவற்றின் மூலம் நமது செயல்களைக் கெடுப்பது ஒரு புத்திசாலித்தனமற்ற மற்றும் மனிதாபிமானமற்ற செயலாகும்; அதாவது, அது ஒரு உண்மையான மனிதனுக்குப் பொருத்தமற்றது. ஏனெனில் ஒரு உண்மையான மனிதன், எப்போதும் நினைவுகூரப்படும் யோபு போல ஒரு மகத்தானவன்; அவன் 'நேர்மையானவனும், குற்றமற்றவனும், தீமையை வெறுக்கிறவனும்' (யோபு 1:8) ஆக இருக்கிறான்.

6. விடாமுயற்சியும் நற்பண்பும் கொண்ட ஒரு மனிதன், தன் சகோதரர்களிடையே மட்டுமல்லாமல், தன்னைப் பற்றி அறிந்த மற்றவர்களாலும் எப்படி அனைவராலும் அன்பு செய்யப்படுகிறான், கௌரவிக்கப்படுகிறான், புகழப்படுகிறான் என்பதையும் ஒவ்வொருவரும் கவனிக்கட்டும். ஏனெனில், நற்பண்பு, ஒரு அறியப்படாத நபரால் மறைமுகமாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட்டாலும், அதன் இயல்பினாலேயே அது தவிர்க்க முடியாமல் வெளிச்சத்திற்கு வரும், மேலும் அதன் செய்தி பரந்த அளவில் கேட்கப்பட்டு அறிவிக்கப்படும். இது, 'மலைமேல் கட்டப்பட்ட நகரம் மறைந்திருக்க முடியாது' (மத்தேயு 5:14) என்று கூறும் கர்த்தருடைய வார்த்தைகளின்படி நிகழும். நாம் நற்செயல்களில் சற்றுப் பொறுமையாக இருந்து, சற்று முயற்சி செய்தால், ஓய்வுக்காலம் மரண வேளையில் மட்டுமல்ல, அதற்கு முன்பே, நமது உள்ளத்தில் பற்றற்ற நிலை நிலைபெறும் போதும் வந்துவிடும். ஏனெனில், திருத்தந்தையர்களின் வார்த்தைகளின்படி, முழு இதயத்துடனும் ஆண்டவரை நேசித்து, கீழ்ப்படிதலால் தனது ஆசைகளை மரிப்பித்த ஆன்மா, இளைப்பாறுதலை அடைந்துள்ளது, மேலும் இப்பூவுலகிலிருந்தே எதிர்கால பேரின்பத்தைச் சுவைக்கத் தொடங்குகிறது.

156. தால்மேஷிய மடாலயத்திற்கு ஒரு புதிய மடாதிபதி, பணிவு என்ற ஒரே காரணத்திற்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்

156. டல்மேஷியன் மடாலயத்தில் ஒரு புதிய மடாலயத் தலைவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார், அதுவும் பணிவின் பொருட்டு மட்டுமே. பணிவின் மதிப்பு அதுவே; அது எல்லா நன்மைகளையும் உள்ளடக்கிப் பாதுகாக்கிறது; மேலும் புகழைத் தேடாமல், அது தானாகவே புகழ்பெற்றுப் போற்றப்படுகிறது. [2, 89] நேற்று நடந்த நிகழ்வைப் பற்றி இப்போது உங்களிடம் பேசுவது எனக்கு நல்லது என்று நினைக்கிறேன். நம் இறைவனின் கட்டளைப்படி, நான் அதன் புதிய மடாலயத் தலைவர் தேர்தலுக்காக டல்மேஷியன் மடாலயத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அங்கே, மடாலயத்தின் சகோதரர்களும், அங்கு கூடியிருந்த மடாலயத் தலைவர்களும் யாரை விரும்புகிறார்கள் என்று நான் கேட்க வேண்டியிருந்தது. அவர்கள் அனைவரும் ஒருமனதாக, ஒரே குரலில், அப்பா ஹிலாரியோனைச் சுட்டிக்காட்டினர். ஏன் இது? அவருடைய தனித்துவமான குணங்கள் என்ன? அவர் கற்றறிந்தவர் என்பதற்காக அல்ல, அவர் சொல்லாற்றல் மிக்கவர் என்பதற்காக அல்ல, அவர் தனது வாழ்க்கை முறையால் புகழ்பெற்றவர் என்பதற்காக அல்ல; மாறாக, அவர் பணிவும் ஞானமும் கொண்டவர், கடவுள் அன்புள்ளவர், மனிதப் புகழை நாடாதவர், கீழ்ப்படிதலின் மூலம் தனது நற்பண்புகளை மறைத்துக்கொள்ளும்வர் என்பதற்காக மட்டுமே. அவரை விட அதிக அறிவும் பெரிய வயதும் கொண்ட மற்றொருவர் இருந்தபோதிலும், மேற்கூறிய நற்பண்புகளில் அவர் பலவீனமாக இருந்ததால், அப்பா ஹிலாரியோன் கடவுளுக்கு மிகவும் பிரியமானவராகவும், சகோதரர்களை ஞானத்துடன் வழிநடத்தக்கூடியவராகவும் கருதப்பட்டார். – சகோதரர்களே, பணிவின் வரம் எவ்வளவு விலைமதிப்பற்றது என்பதைக் காண்கிறீர்களா? இது ஒரு அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய நற்பண்பு, இதன் மூலம் எல்லா அக ஆணவமும் துண்டிக்கப்படுகிறது, கர்வம் விரட்டப்படுகிறது, புகழின் மீதான காதல் காலடியில் மிதிக்கப்படுகிறது, சுயவிருப்பம் வீழ்த்தப்படுகிறது, மேலும் இன்பத்தின் மீதான காதல் கொல்லப்படுகிறது – இவை அனைத்திற்கும் பதிலாக, சாந்தம், அமைதி, அன்பு, கருணை, பொறுமை மற்றும் ஞானம் கொண்டுவரப்படுகின்றன; – மேலும், எளிமையாகச் சொல்வதானால், அது எல்லா நற்பண்புகளும் வழிந்தோடும் நற்பண்புகளின் ஊற்று, அல்லது, கடவுளால் நடப்பட்ட, அழியாமையின் செழிப்பான பழங்களைத் தரும் ஒரு சொர்க்கம். ஆனால், ஆண்டவரின் வார்த்தைகளின்படி, 'மலைமேல் கட்டப்பட்ட நகரம் மறைந்திருக்க முடியாது' (மத்தேயு 5:14): ஆகவே, இந்த நற்பண்பைப் பெற்றவன், சாதாரணமாக அவன் கடைசி இடத்தில் இருந்தாலும், நிலத்தடிக்கு அடியில் மறைக்கப்பட்டிருந்தாலும், சிலர் பொறாமையால் அவனைப் பற்றித் தவறாகப் பேசினாலும், அவன் என்றென்றும் மறைந்திருக்க முடியாது: ஏனெனில், இங்கு அவர் ஒரு குன்றின் மீது ஒளிரும் ஒளி போல, மேலும் அறியப்படுகிறார்; அது தன்னைக் காண்போர் அனைவரின் கண்களையும் தன் பால் ஈர்க்கிறது. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இவருக்கே இதுதான் நேர்ந்திருக்கிறது; சகோதரத்துவத்திற்கு வெளியே உள்ள பலரும் கூட, அவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதைப் பற்றி தங்கள் ஒப்புதலை வெளிப்படுத்தியுள்ளனர்.

157. பெருந்தொழுதிறைக்காலம் வந்துவிட்டது; அது வெளிப்புற மற்றும் உட்புற ஒழுங்கைக் கொண்டு வந்துள்ளது

157. 1) தவக்காலம் வந்துவிட்டது; அது வெளிப்புற மற்றும் உட்புற ஒழுங்கைக் கொண்டு வந்துள்ளது. இதைக் காணும்போது, உங்களுக்குச் சொல்லாமல் இருக்க முடியவில்லை: இந்த வாழ்க்கை முறையை ஒரு நிலையான பழக்கமாக ஆக்கிக்கொள்ளுங்கள்; இல்லையெனில், இரட்சிக்கப்படுவதற்கு வேறு வழியில்லை. – 2) பகைவன் நம்மை அழிக்கத் தொடர்ந்து சதி செய்கிறான்; நாம் அவனுக்கு எதிராகத் தொடர்ந்து நிற்க வேண்டும், ஏனெனில் அவ்வாறு செய்ய இறைவன் நமக்கு வலிமையைத் தந்துள்ளார். – 3) பகைவனை வெல்வதற்கான சிறந்த வழி, இறைவன் நம்மை அழைக்கும் காரியங்களில் அவரைப் பின்பற்றுவதே ஆகும்: 'ஏனெனில் நான் இதயத்தில் சாந்தமும் தாழ்மையுமுள்ளவன்'. நமது நலனுக்காக அவர் வாழ்ந்த அவரது முழுப் பூவுலக வாழ்வும் அவரது தாழ்மையின் சான்றாகும். [2, 90]

7. சுயக்கட்டுப்பாடு எவ்வளவு அழகானது, மேலும் தெய்வீக கட்டளைகளின்படி செயல்படுவதில் அது வெளிப்படுத்தும் ஒழுங்குமுறையும் எவ்வளவு அழகானது. முந்தைய நாட்களின் குழப்பத்திலிருந்து தப்பித்து, ஒரு அமைதியான துறைமுகத்திற்குள் நுழைந்தது போல, நாம் இந்தப் பெரிய நோன்பின் புனித நாட்களுக்குள் நுழைந்துள்ளோம், இப்போது நாம் சமாதானத்திலும், மௌனத்திலும், நிதானத்திலும் வாழ்கிறோம்; திருச்சபையில் கடுமையான ஒழுங்கைக் கடைப்பிடிக்கிறோம், பக்திతో சங்கீதங்களைப் பாடுகிறோம், ஜெபத்தில் விழிப்புடன் இருக்கிறோம்; உணவூண்டியத்தில் பலவிதமான உணவுகளிலிருந்தும், அதீதத்திலிருந்தும் விலகி நிற்கிறோம், மேலும் நமது ஆன்மாக்களின் மீட்புக்காக மற்ற அனைத்தையும் செய்கிறோம்: இப்போது உலக மக்கள் எங்கள் மத்தியில் நுழைவதில்லை, நாங்களும் அவர்களை நோக்கிச் செல்வதில்லை. – இங்கு, நல்லது என்னவென்பதைப் பற்றிய உங்கள் தெளிவான புரிதலிலிருந்து ஊக்கம்கொண்டு, நீங்களும் அவ்வாறே செய்ய வேண்டும் என்ற விருப்பத்தை என்னால் தவிர்க்க முடியவில்லை, இந்த வாழ்க்கை முறையை ஒரு நிரந்தரப் பழக்கமாக ஆக்கிக்கொள்ளுங்கள், அதனால் இதற்குப் பிறகும் நீங்கள் பாவத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் எல்லா வழிகளிலிருந்தும் விலகி, ஐந்து அல்லது பத்து நாட்கள் ஒரு நல்ல வாழ்க்கையை வாழ்ந்து, பின்னர், நன்மையால் சோர்வடைந்து, நீங்கள் முன்பு கட்டியெழுப்பியதை மீண்டும் அழித்துக்கொள்வதைப் போல வாழாதபடிக்கு (அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல (கலா. 2:18)). – சகோதரரே, உங்களைப் பற்றி அப்படி ஆகாதிருக்கட்டும்; ஆகவே, சோதனையாளனின் அவதூறுகளால் நாம் அவ்வளவு எளிதில் அசைந்துவிடாமல் இருப்போமாக; மாறாக, நாம் பெற்ற நற்பண்புகளில் நிலைத்திருக்கப் பாடுபடுவோமாக. இரட்சிப்பை அடைய சிறிது காலம் நீதியுடன் வாழ்வது மட்டும் போதாது என்பதையும், நமது வாழ்நாள் முழுவதும் இரட்சிப்பின் கிரியையை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்பதையும் அறிந்து, நமது நீதியான நடத்தையில் நற்செயல்களைச் செய்வதில் இன்னும் மேலான முயற்சிகளைச் செய்வோமாக.

8. உண்மையாகவே, சோதனையாளர் அப்படிப்பட்டவர், அவர் பகலும் இரவும் நம் தாக்குதல்களிலிருந்தும், நம் அழிவிற்கான துரோகப் பொறிகளை அமைப்பதிலிருந்தும் நம்மை விடுவிப்பதில்லை; அவர் தனது வலைகளை வெகுதூரம் பரப்புகிறார், மேலும் நமது ஆன்மாவிற்கு எண்ணற்ற அம்புகளை எய்கிறார்: காம இன்பத்தின் கூச்சல், காமத்தின் எரிச்சல், எண்ணங்கள் மற்றும் விருப்பங்களின் குழப்பமான மற்றும் எதிர் காற்றுகள்—இவை அனைத்தையும் ஒரு புயல் நிறைந்த கடல் போல நமது மனக்கடலில் கிளர்ந்தெழச் செய்கிறான், அதனால் ஒவ்வொருவரும், 'கர்த்தர் எனக்கு உதவி செய்யாதிருந்தால், என் ஆத்துமா சீக்கிரமாய்க் பாதாளத்திற்குப் போயிருக்கும்' (சங். 93:17) என்று ஒப்புக்கொள்ளும்படி கட்டாயப்படுத்தப்படுகிறார்கள்; பின்னர் அவன் சிறிது காலத்திற்கு அடங்கி, காமத்தின் வேதனையை மறைத்து, வீண் பெருமையின் விஷத்தை உள்ளே நுழைய விடுகிறான்; அல்லது, ஒருபுறம் நமது ஆர்வத்தை பலவீனப்படுத்தி, மறுபுறம் பொறாமையின் அம்பால் நம்மைத் தாக்குகிறான்; வேறு சமயங்களில், எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் நமது தாழ்மையின் மீது புழுதியைக் கிளப்புகிறான்: ஏனெனில், நம்மை அழிப்பதற்கு அவனுக்கு அடங்காத ஆசை உண்டு. அவன் நம்முடைய ஆண்டவராகிய தேவனுக்கு எதிராகக் கோபங்கொண்டு, தன் பெருமையினிமித்தம் தானே விழுந்த பரலோக உயரங்களுக்கு நாம் ஏறுவதைக் கண்டு சீற்றமடைகிறான். – எவ்வளவு பெரிய பாம்பு இது! ஆகவே, இத்தகைய வலிமையான பாம்பைத் தோற்கடிக்க எவ்வளவு பெரிய கவனிப்பும் விடாமுயற்சியும், எவ்வளவு விழிப்புணர்வும் தீவிர முயற்சியும் தேவைப்படுகிறது? – 'ஆனால் திடன் கொள்ளுங்கள்,' என்கிறார் கர்த்தர், 'ஏனெனில் நான் உலகத்தை ஜெயித்தேன்' (யோவான் 16:33); அவருடைய வெற்றியைத் தொடர்ந்து, பரிசுத்த அவதாரத்தின் மூலம், நாம் எதிரியின்மேல் அதிகாரம் பெற்றுள்ளோம், கர்த்தர் மீண்டும் அறிவிப்பது போல: 'பாம்புகளையும் தேளங்களையும், மேலும் எதிரியின் சக்தி அனைத்தின் மேலும் மிதிக்கும் அதிகாரத்தை உங்களுக்கு அருளுகிறேன்' (லூக்கா 10:19): அதனால், அவர் நம்முடைய எதிரே தொடுக்கும் எல்லாத் தாக்குதல்களையும், பாவத்தின் எல்லாவிதமான சோதனைகளையும் நாம் காலால் மிதித்துவிட முடியும்.

9. இது எப்படி சாத்தியம்? அவரை வென்றவரைப் பின்பற்றுவதன் மூலம். அவரே கூறுவது போல: 'என்னிடத்தில் கற்றுக்கொள்வீர்கள், என் இருதயத்தில் சாந்தமும் தாழ்மையுமுண்டு' (மத்தேயு 11:29) என்று கூறி, நாம் சாந்தமும் தாழ்மையுமாக நம்மை ஆக்கிக்கொள்ளும்போது, நாம் அவருடைய அடியாரென்று நிலைநிறுத்திக்கொள்வோம். எல்லாவற்றிற்கும் அரசரும் ஆண்டவருமாகிய அவரே, இயல்பாகவே மிகவும் மகிமைப்படுத்தப்பட்டவரும் சர்வ நன்மையுடையவருமாக இருந்துகொண்டு, 'பிதா தேவன் சித்தப்படி மரணபரியந்தம், சிலுவை மரணபரியந்தம் கீழ்ப்படிந்து' தாழ்மையை ஏற்றுக்கொண்டாரென்றால், நாம் என்ன சொல்ல முடியும்? அல்லது, இயல்பாகவே ஏழைகளும் அற்பமானவர்களுமாகிய நாம், நம்மைத் தாழ்த்திக்கொள்வதன் மூலம் எந்த அளவிற்கு அவருக்கு ஒப்பாவோம்? அவர், தம்முடைய பரலோக வாழ்வை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, பூமிக்கு வந்தாரென்றால், அவரைப் பின்பற்றுவதில் ஒரு சிறு தோற்றமாவது ஏற்படுவதற்காக, நாம் நம்முடையவைகளையெல்லாம் எந்த அளவிற்கு ஒதுக்கி வைக்க வேண்டும்? அவர் ஒரு குழந்தையாக மாறி, பாலால் வளர்க்கப்பட்டு, எழுதப்பட்டபடி தம் பெற்றோருக்குக் கீழ்ப்படிந்து, சட்டப்பூர்வமான அனைத்தையும் நிறைவேற்றினார் என்றால், நாம் நமது கோபத்தில் குழந்தைகளைப் போல நடந்துகொண்டு, நமது மடாலயத் தலைவர்களுக்கு எவ்வளவு கீழ்ப்படிய வேண்டும், அப்போதுதான் நாம் மிகச் சிறிய வழியிலாவது அவருக்கு ஒப்பானவர்களாகத் தோற்றமளிக்க முடியும்? அவர் பசியும் தாகமும் பட்டார், நடந்தே சென்று சோர்வுற்றார் என்றால், நாம் அவருக்குச் சமமானதை அனுபவிப்பதாகக் கருதப்பட, அது போன்றவற்றை நாம் எவ்வளவு தாங்கிக்கொள்ள வேண்டும்? இறுதியாக, அவர் நிந்தனைகளையும், அவமதிப்பையும், ஏளனத்தையும், துரோகத்தையும், விசாரணைக்கு உட்படுவதையும், கசையடி மற்றும் சிலுவை மரணத்தையும், இறை நிந்தனையை மற்றும் அவருடைய விலாப் பகுதி துளைக்கப்படுவதையும் சகித்துக்கொண்டார் என்றால், நாம் அவரைப் பின்பற்றுகிறோம் என்று சொல்ல, அது போன்ற எதை, எவ்வளவு நாம் சகித்துக்கொள்ள வேண்டும்? சகோதரர்களே, நாம் எப்போதும் இதை மனதில் கொள்ள வேண்டும், மேலும், அவரை நோக்கிப் பார்த்து, அளவற்ற விதத்தில் நம்மைத் தாழ்த்திக் கொள்ள வேண்டும்; மேலும், நாம் அவரைப் பின்பற்றுகிறோம் என்பதைக் காட்டக்கூடிய எதையும் நாம் சந்தித்தால், அதை நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொள்வோம்; அதை நாம் சந்திக்கவில்லை என்றால், அதைத் தேடுவோம்—அதாவது, பசி, தாகம், ஏளனம், நிந்தனை, அவமானம், கஷ்டம், உடை, காலணி மற்றும் மற்ற எல்லாப் பொருட்களிலும் வறுமை: இந்த வழியில், படிப்படியாக முன்னேறி உயர்ந்து, நம்மை நாம் கட்டியெழுப்பிக் கொண்டு, ஒருவரையொருவர் கட்டியெழுப்பி, எழுந்து உயர்த்தப்பட்டு, நாம் 'கிறிஸ்துவின் நிறைவான வளர்ச்சியின் அளவை' அடையலாம்.

158. துறவிகளைப் பாராட்டி, உலகைத் துறப்பதன் மூலம் அவர்கள் மாம்ச-உபவாச காலத்தின் இன்பங்கள் மற்றும் ஆறுதல்களிலிருந்து விலகி, பக்தி மற்றும் நீதியுடன் கடவுளுக்கு சேவை செய்ய அழைக்கப்பட்டனர் என்றும் கூறினார்; அதில் உண்மையான மகிழ்ச்சியும் ஒரு இடைவிடாத விருந்தும் உள்ளது

158. 1) உலகைத் துறப்பதன் மூலம், அவர்கள் மாம்சத்தின் இன்பங்கள் மற்றும் ஆறுதல்களிலிருந்து விலகி, பக்தியிலும் நீதியிலும் கடவுளுக்கு சேவை செய்ய அழைக்கப்பட்டனர் என்றும், அதில் உண்மையான மகிழ்ச்சியும் ஒரு இடைவிடாத விருந்தும் உள்ளது என்றும் கூறி அவர் துறவிகளைப் பாராட்டினார். – 2) நமது பங்கு அனைத்திலும் மிக ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது என்று அவர்களுக்கு உறுதியளித்து, அந்த எகிப்திய பானைகளுக்கு எண்ணத்தாலோ அல்லது விருப்பத்தாலோ திரும்ப வேண்டாம் என்று அவர் அவர்களை வலியுறுத்துகிறார். – 3) அதில், இந்த ஒரு காரியத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் விரும்பத்தக்கதாக இல்லை: நம்முடைய வாழ்வின் எல்லாத் துக்கங்களையும் கஷ்டங்களையும் சமநிலையுடன் தாங்கும் அருளைக் கடவுள் நமக்கு வழங்க வேண்டும் என்பதே அது. [2, 91]

10. இப்போது மாம்சத்திற்கான நோன்பின் காலம், உலகியல் சார்ந்த விருந்துகள், குடிப்படைப்பு, களியாட்டங்கள், விளையாட்டுகள் மற்றும் அனைத்து விதமான கொண்டாட்டங்களுக்கான நேரம். அப்படியானால் என்ன? இவை எங்களிடம் இல்லாததற்காக எங்களை நாங்களே கண்டிக்க வேண்டுமா? இல்லை; ஆனால், சேற்றிலிருந்தும் ஆழமான குழியிலிருந்தும் எங்களை மீட்டு, எங்களை எங்கள் தற்போதைய பரிசுத்த அழைப்பிற்குள் கொண்டுவந்ததற்காக, இறைவனுக்கு நன்றி செலுத்துவோம், – அவருக்குப் பரிசுத்தத்திலும் நீதியிலும் ஊழியம் செய்வதற்கு; மேலும், இந்த அற்பமான இன்பங்களால் மயங்கி, பரலோகத்தின் சொல்லொணாந்த மகிழ்ச்சிகளைத் தங்களுக்குத் தாங்களே இழந்துகொள்ளும் அவர்களைப் பார்த்து நாம் சிரிப்போம், அல்லது அவர்களுக்காக அழுவோம். – "ஆகவே, சகோதரரே, நாம் கர்த்தருக்குள் மகிழ்ச்சியடைவோம்; நமது இரட்சகராகிய தேவனுக்கு ஆர்ப்பரித்து ஆர்ப்பரிப்போம்; நாம் அறிக்கையிடுவதோடு அவருடைய சமுகத்தைத் தரிசிப்போம்; சங்கீதங்களால் அவருக்கு ஆர்ப்பரிப்போம்" (சங். 94:1–2). இதோ, ஒரு நல்ல விருந்து, இதோ, போற்றத்தக்க மகிழ்ச்சி, இதோ, ஒரு மகிழ்ச்சியான கொண்டாட்டம்! மேலும், தேவனுடைய ஆலயத்தில் நாம் இந்த வழியில் ஒரு முறையோ அல்லது இரண்டு முறையோ மட்டுமல்ல, எப்போதும் கொண்டாடி மகிழலாம். அத்தகைய மகிழ்ச்சி, அங்கே நம்மைக் காத்திருக்கும் அந்த மிகவும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட விதியின் முன்னோடியும் முன்னறிவிப்பும் ஆகும். "என்னைப் பொறுத்தவரை," என்கிறார் தெய்வீக தாவீது, "நான் நீதியுடன் உமது சமுகத்தில் நிற்பேன்; உமது மகிமையை நான் தரிசிக்கும்போது திருப்தியடைவேன்" (சங். 16:15).

11. நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன், நமது இதயங்களை ஒரு குறிப்பிட்ட எகிப்தை நோக்கி, கூட்டு வாழ்க்கை முறைகளின் பழக்கவழக்கங்களுக்குத் திருப்ப வேண்டாம், அந்த இடத்தின் இறைச்சிகளையும் பாத்திரங்களையும் நினைவுகூரவும் வேண்டாம்; மாறாக, நமது பார்வையை நம்மீதும், நாம் வாழும் மற்றும் நிறைவேற்றும் அழகான வாழ்க்கையின் மீதும் திருப்புவோம்: ஏனெனில் இங்கே, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, 'கர்த்தர் ஆசீர்வாதத்தையும் ஜீவனையும் கட்டளையிட்டார்' (திபா. 132:3), உண்மையான மகிழ்ச்சி, குறையாத நம்பிக்கை, மற்றும் ஒரு மீட்பளிக்கும் கொண்டாட்டம். மேலும், கேள்வி செழிப்புப் பற்றியதாக இருந்தால், நாம் இன்னும் அதிகமாக செழிப்படைகிறோம்; கேள்வி பங்குப் பற்றியதாக இருந்தால், நாம் சிறந்த பங்கைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளோம்; கேள்வி பேரின்பம் பற்றியதாக இருந்தால், நாம் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களாக ஆக்கப்பட்டிருக்கிறோம். உலகத்திலிருந்தும், உலகில் உள்ள அனைத்திலிருந்தும் தப்பித்து, அனைத்து வெட்கக்கேடான மற்றும் வீணான இன்பங்களை நிராகரித்து, திருமணம், குழந்தை பெறுதல் மற்றும் உலகப் பொருட்களைத் துறந்து, நாங்கள் கன்னித்தன்மை, வறுமை மற்றும் எங்கள் சொந்த விருப்பத்தைத் துறத்தலை ஏற்றுக்கொண்டோம், அதில் நாங்கள் உழைக்கிறோம், நாள் தோறும் நமது மாம்சத்தைக் சிலுவையில் அறைந்து, நம்மை உலகத்திற்கும் உலகில் உள்ள அனைத்திற்கும் சிலுவையில் அறைகிறோம். ஆகவே, அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளை நாம் நம்மீது சரியாகப் பிரயோகிக்கலாமே: 'கிறிஸ்துவுக்குரியவர்கள் தங்கள் இச்சைகள் மற்றும் விருப்பங்களுடன் மாம்சத்தைக் சிலுவையில் அறைந்துவிட்டார்கள்' (கலா. 5:24).

12. அப்படியானால், இப்போது நம்மை விட அதிகமாக ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் யார்? அல்லது இதை விட இனிமையானதும் ஆறுதல் தருவதும் ஆன வேறு எதை வாழ்க்கையில் நாம் தேட வேண்டும்? இதைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை: இங்குள்ள நமது தற்கால வாழ்வின் மீதமுள்ள நாட்களில், கடினமான மற்றும் விரும்பத்தகாத அனைத்தையும் நாம் பொறுமையாகவும் தைரியமாகவும் சகித்துக்கொள்ள வேண்டும், மேலும், காணப்படும் மற்றும் காணப்படாத சோதனைகளை எதிர்கொள்ளும்போது விழாமல் நம்மைப் பாதுகாத்துக்கொண்டு, நமக்காக ஒதுக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகளை நம்பிக்கையுடன் அடைய வேண்டும் என்பதே அது. இந்தக் காரணத்திற்காக, தைரியமாக இருங்கள், வலுப்பெறுங்கள், நிலையாக இருங்கள், மேலும், நமது துறவற வாழ்க்கையின் இரகசியத்தின் தன்மை மற்றும் வீச்சைப் புரிந்துகொண்டு, அது கோரும் வாழ்க்கை முறை என்னவென்பதையும், என்றும் நினைவுகூரத்தக்க நமது புனிதத் தந்தையர்கள் அதை எப்படி வாழ்ந்தார்கள் என்பதையும் அறிந்து, எல்லா காரியங்களையும் முறையான மற்றும் ஒழுங்கான வழியில் செய்யுங்கள்; அவர்களுடைய உதாரணங்களை உங்கள் வழிகாட்டியாகக் கொண்டு, அவர்களைப் போன்று உங்களை வடிவமைத்து மாற்றிக்கொள்ளுங்கள், அப்போதுதான் நீங்கள் தகுதியுடன் அவர்களுடைய புத்திரர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டு, அவர்களுடைய எதிர்கால மகிழ்ச்சியில் பங்காளர்களாக ஆக முடியும்.

159. உங்களைக் கவனித்துக் கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில் பகைவன் திடீரெனத் தாக்கி உங்களை அழித்துவிடக்கூடும்

159. 1) உங்களைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள்; ஏனெனில் பகைவன் திடீரெனத் தாக்கி உங்களை அழித்துவிடுவான். – 2) மேலும் உங்களில் சிலர் ஒழுக்கமற்ற முறையில் வாழ்கின்றனர். – 3) இது இனிமேலும் நடக்கக்கூடாது. ஆசிரியர்களே, இதைப் பதியுங்கள்... இல்லையெனில் நீங்கள் வழிகாட்டிகளாக இல்லாமல் சீரழிப்பவர்களாக மாறிவிடுவீர்கள். [2, 92]

13. ஒவ்வொருவரும் பார்த்து கவனிக்கட்டும், நீங்கள் உங்கள் வாக்குறுதியை நிறைவேற்றும்போது, சமூக வாழ்க்கையின் வீரமரணப் பாதையில் வலதுபுறமாகவோ இடதுபுறமாகவோ விலகாமல், உங்கள் ஆன்மாவை விழிப்புடன் வைத்துக்கொண்டு, இடறல் கல்லில் உங்கள் கால் இடறிவிடாமல், சுய இன்பத்திற்காகவோ அல்லது பட்சப்பாட்டிற்காகவோ எதையும் செய்யாமல், விசுவாசம் என்ற பாறையின் மீது உறுதியாகவும் அசைக்கப்படாமலும் நிற்கிறீர்களா என்பதை நான் கவனிக்கிறேன். நான் உங்களைக் காண்கிறேன், ஆனால் எல்லா நேரத்திலும் எல்லா இடங்களிலும் அல்ல: ஏனெனில் இது ஒரே கடவுளுக்கு மட்டுமே உரிய தனிச்சிறப்பு. மேலும் உங்களில் யாராவது, உங்கள் சொந்த விருப்பப்படி—அல்லது சொல்லப்போனால் உணர்ச்சிவசப்பட்டு—ரகசியமாகச் செயல்பட்டு, உங்கள் ஆன்மாவின் அழிவிற்காகப் பாவத்தின் பாதாளத்தில் மூழ்கிவிட்டீர்களா என்பதும் எனக்குத் தெரியாது. இதைக் கண்டு அஞ்சி நடுங்குங்கள், மேலும் உங்களுக்குச் சாதகமான காற்றுடன் நீங்கள் பயணம் செய்யும்போது, ஒரு பழமொழி சொல்வது போல், கப்பல் விபத்தை நினைவில் கொள்ளுங்கள். ஏனெனில் ஒரே கணத்தில் அது நிகழலாம் – காற்று, புயல், சூறாவளி, பேரழிவு, நாசம், மரணம். சில சமயங்களில், அமைதியும் ஸ்திரத்தன்மையும் ஆட்சி செய்வது போல் தோன்றும், ஆனால் திடீரென்று – எச்சரிக்கை, சண்டை, போர், உடலின் அல்ல, ஆன்மாவின் படுகொலை, அது மிகவும் கசப்பானதாகும். தீயவன் சிறிது காலத்திற்கு நம்மை கவனக்குறைவில் ஆழ்த்துவதற்காகத் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்கிறான், பின்னர், எதிர்பாராதவிதமாகத் தாக்கி, நமது எண்ணங்களைத் திசை திருப்பி, நமது அழிவைக் கொண்டுவருகிறான். கவனக்குறைவுக்கு இடமில்லை, ஓய்வுக்கு நேரமில்லை. இரட்சிப்பின் கரையை அடைந்திருந்த பலர், வஞ்சக எதிரியால் ஆழங்களுக்குள் தள்ளப்பட்டனர். விழிப்புணர்வில் ஏற்பட்ட ஒரு சிறு தளர்வினால், சிலர் பரலோகத்தின் உச்சியை அடைந்திருந்தும், அவனால் பாவத்தின் பூமிக்குக் கொண்டுவரப்பட்டனர். அவன் பல நற்பண்புக் கருவூலங்களைக் கொள்ளையடித்துள்ளான், பல ஆன்மீகச் சாதனைகளைத் திருடியுள்ளான், மேலும் அவற்றைச் செய்தவர்களை ஆதரவற்றவர்களாக விட்டுவிட்டான். இதை அறிந்து, விழிப்புடன் இருங்கள், உங்கள் மனக்கண்கள் உறங்க விடாதீர்கள்.

14. ஆனால் உங்கள் சிலர், துணிச்சலால், கவனக்குறைவாக நடந்துகொள்வதாக நான் கேட்கிறேன்: நீங்கள் ஒருவரையொருவர் வெட்கமின்றி பார்த்துக்கொள்கிறீர்கள், வீணான பேச்சுகளில் ஈடுபட்டு சிரிக்கிறீர்கள்; மற்றவர்கள் கைகளைப் பிணைத்துக்கொண்டு, உதடுகளை உதடுகளுடனும் கன்னங்களைக் கன்னங்களுடனும் தொடுகிறார்கள். இது அழ வேண்டிய ஒரு காரணம். 'ஒருவன் தன் மடியில் நெருப்பை எடுத்துக்கொண்டால், அவனுடைய வஸ்திரங்கள் எரியாதிருக்குமோ? அல்லது ஒருவன் கனல்மேல் நடந்தால், அவனுடைய பாதங்கள் எரியாதிருக்குமோ?' (நீதிமொழிகள் 6:27). அதுபோலவே, இத்தகைய காரியங்களைச் செய்பவர்களும் வீழ்ச்சியிலிருந்து தப்பிக்க மாட்டார்கள். சிலர் தங்கள் முகங்களை அலங்கரித்து, தங்களை வெளிக்காட்டி, தங்கள் கண் இமைகளையும் புருவங்களையும் வண்ணம் தீட்டி, விலைமாதுக்களைப் போல ஆடை அணிவது தவறானது; அவர்கள் சரிகை போட்ட மேலாடைகளை அணிகிறார்கள், தங்கள் ஆடைகளை ஆடம்பரமாகத் தைத்துக் கொள்கிறார்கள், தங்கள் நடையில் நாகரிகமான சைகைகளைக் கையாளுகிறார்கள், மேலும் செயற்கையான விதத்தில் பேசுகிறார்கள்.

15. அத்தகைய மக்கள் அனைவருக்கும் நான் கூறுகிறேன்: இனிமேல் இதைச் செய்யாதீர்கள்; இல்லையெனில், 'அவர் அவர்களுடைய வாய்களை ஒரு கடிவாளத்தாலும் கடிவாலும் கட்டுவார்' (சங். 31:9): ஏனெனில், கடவுள் நம்மை இவர்களை அழிக்க அல்ல, கட்டியெழுப்பவே நியமித்துள்ளார். ஆகையால், சட்டங்களைக் கடைப்பிடியுங்கள். போதகர்களே, நீங்கள் போதிப்பவர்களுக்குச் சரியானதைப் பதியவையுங்கள், அவர்களைத் திருத்துங்கள். உங்களில் யாரும் குணப்படுத்துபவராக இல்லாமல் நஞ்சூட்டுபவராகவும், அறிவூட்டுபவராக இல்லாமல் இருள்மூட்டுபவராகவும், சரியான வழிகாட்டியாக இல்லாமல் வழிதவறச் செய்பவராகவும், அல்லது மீட்பராக இல்லாமல் அழிப்பவராகவும் இருப்பீர்கள் என்று நான் சந்தேகிக்கிறபடியால் இதைச் சொல்லவில்லை. ஏனெனில் ஆசிரியர்கள் தங்கள் மாணவர்களுக்கு முன் பக்திக்கு ஒரு மாதிரியாகவும், மீட்புக்கு ஒரு உதாரணமாகவும், ஒவ்வொரு நல்ல செயலுக்கும் ஒரு சித்திரமாகவும் நிற்கிறார்கள். மாணவர்கள் தங்கள் ஆசிரியர்களின் நல்ல முன்மாதிரியிலிருந்து கற்றுக்கொள்வதற்காகவே அவர்களிடம் ஒப்படைக்கப்படுகிறார்கள். இருப்பினும், அதற்கு மாறாக நடந்தால், அத்தகையவர்கள் கண்டிக்கப்பட்டு நீக்கப்படட்டும், அவர்கள் தங்கள் சீரழிவை ஆரோக்கியமானவர்களுக்குப் பரப்புவதைத் தடுப்பதற்காக. – இவையெல்லாம் பற்றி நான் பேச விரும்பவில்லை, ஆனால் அவசியம் என்னைக் கட்டாயப்படுத்துகிறது. – நான் ஒரு விஷயத்தை விரும்புகிறேன்: நாம் அனைவரும் நேர்மையான வழியில் நடக்க வேண்டும், அதனால் கடவுளும் நமது நல்ல வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சியடைய வேண்டும்.

160. 'சகோதரர்களின் ஒழுக்கத்திலும், அனைத்தும் விதிகளின்படி நடப்பதிலும், அனைவரும் மடத்தின் உணவுப் பொருட்களில் திருப்தி அடைவதிலும் மகிழ்ச்சி அடைதல்,' என்று அவர் மேலும் கூறுகிறார்; 'ஆனால் இது முதன்மைக் கவலை அல்ல; முக்கிய விஷயம் என்னவென்றால், மரணத்திற்குப் பிறகு ஒருவர் கடவுளின் ஓய்விற்குள் நுழையும்படி வாழ்வதுதான்: அதை நோக்கியே அனைத்தும் செலுத்தப்பட வேண்டும்.'

160. சகோதரர்களின் ஒழுக்கத்தையும், அனைத்தும் விதிமுறைகளின்படி நடத்தப்படுவதையும், அனைவரும் மடாலயத்தின் உணவுப் பொருட்களால் திருப்தி அடைவதையும் கண்டு மகிழ்ந்து, அவர் மேலும் கூறுகிறார்: ஆனால் இது மிக முக்கியமான விஷயம் அல்ல; முக்கிய விஷயம் என்னவென்றால், மரணத்திற்குப் பிறகு, ஒருவர் கடவுளின் ஓய்வுக்குள் நுழையக்கூடிய வகையில் வாழ வேண்டும்: இந்த நோக்கத்திற்காகவே அனைத்தும் செலுத்தப்பட வேண்டும். [2, 93] ஒரு விவசாயி, தன் உழைப்பால் விதைத்து வளர்த்த தனது வயல் பசுமையாக மாறுவதைக் கண்டு எப்படி மகிழ்ச்சியடைகிறானோ: அப்படியே நானும், என் சொந்த உழைப்பின் பலனைப் பொருத்தமல்லாமல், உங்கள் ஆவிக்குரிய பலனைக் கண்டு மகிழ்ச்சியும் இன்பமும் அடைகிறேன், ஏனெனில் தேவனுடைய கிருபையினால் நீங்கள் பெருகிய முறையில் செழித்து, சிறந்த மக்களாக மாறி வருவதைக் கண்டு, சத்தியத்திற்கு சாட்சி சொல்வது சரியென நான் கருதுகிறேன். இதற்கு நீங்களே சாட்சி கூறுவீர்கள். நம்மிடம் உள்ள ஒழுக்கத்தையும், அமைதியையும், நிதானத்தையும் நீங்கள் காணவில்லையா? உறுதியான விசுவாசத்தினாலும், அறுக்க முடியாத பிணைப்பினாலும், ஒரே ஆன்மாவாகவும் ஒரே இருதயமாகவும் நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றுபடவில்லையா? கிறிஸ்துவின் உயிர் தரும் கட்டளைகள் மேலும் முழுமையாக நிறைவேற்றப்படுவதற்கு நீங்கள் அனைவரும் பாடுபடவில்லையா? பகைவனாகிய சாத்தானுக்கு மகிழ்ச்சியூட்டும் வகையில், தனிப்பட்ட கூட்டங்கள் மூலம் இந்த ஒரே சகோதரத்துவத்தை உங்களில் யாரும் பிரித்து துண்டாக்குவதில்லை; மேலும், ஒவ்வொருவரும் தமக்குப் பிடித்தபடி வாழ்ந்து செயல்படும் சுய இன்பம் அல்லது சுய விருப்பமும் உங்களில் இல்லை; மாறாக, கடவுளுடன் இணக்கமான வாழ்க்கையே மேலோங்கி நிற்கிறது; மேலும், உங்கள் சகோதரத்துவம் முழுவதையும் அழித்து சிதைக்கும் வகையில், ஒவ்வொருவரும் அலட்சியமாக முன்னும் பின்னுமாக அலைந்து திரியும் ஒரு நிலை உங்களிடம் இல்லை; ஆனால், தேவனுடைய கிருபையினால், அனைத்து காரியங்களிலும் அனைத்தும் ஒரு நியதிப்படி நடக்கின்றன: உண்ணுதல், பானம் செய்தல், விழித்திருத்தல், உறங்குதல், உழைத்தல், ஓய்வெடுத்தல், நடமாடுதல், உரையாடுதல், மௌனம், வாசித்தல், கீர்த்தனை பாடுதல், ஜெபித்தல், நிசப்தம், ஆடை அணிதல், காலணி அணிதல் ஆகியவற்றில். நிச்சயமாக, எல்லாமே அனைவருக்கும் சமமாகப் பகிர்ந்தளிக்கப்படுவதில்லை, ஏனெனில் அனைவரும் வயது, வளர்ப்பு, சூழ்நிலைகள், திறமைகள், நற்பண்புகள் மற்றும் உடல்நல நிலையில் சமமாக இல்லை; ஆனால் ஒவ்வொருவருக்கும் உரிய கவனம் செலுத்தப்படுகிறது, மேலும் அவர்களின் தேவைகள் பூர்த்தி செய்யப்படுகின்றன: ஏனெனில் நீங்கள் அனைவரும் ஒரே உடலின் உறுப்புகளாக இருக்கிறீர்கள், ஆனாலும் அனைவரும் ஒரே மரியாதையைப் பெறுவதில்லை (1 கொரி. 12, 23–24). ஆயினும், இவை அனைத்தும் முதன்மையான அக்கறை அல்ல; நாம் தேடும் முக்கிய விஷயம் என்னவென்றால், நமது கடமையை நன்கு செய்து முடித்த பிறகு, இந்த உலக வாழ்க்கையின் உழைப்புகளுக்குப் பிறகு, மரணத்தின் மூலம், தேவனுடைய இளைப்பாறுதலில் நுழைந்து, சொல்லொணா மகிழ்ச்சியையும், விவரிக்க முடியாத நித்திய ஆசீர்வாதங்களையும் பங்குகொள்வதாகும். இந்த நம்பிக்கை நமக்குள்ளிருப்பதால், நாம் மேன்மை அடையவும், நம்மைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருக்கவும், விவேகமுள்ளவர்களாகவும், விழிப்புள்ளவர்களாகவும் இருக்கவும், இன்னும் அதிகமாகப் பிரயாசப்படுவோமாக; அப்பொழுது நாம் இந்த நாட்களில் தகுதியாய் நடந்து, நம்பிக்கையினால் களிகூர்ந்து, பாடுகளைப் பொறுமையுடன் சகித்து, நம்மை ஒவ்வொரு நற்செயலுக்கும் கட்டாயப்படுத்திக்கொண்டு, மாம்சத்தைக் ஆவிக்குக் கீழ்ப்படுத்தி, கிறிஸ்துவுக்காக அவமானத்தை மரியாதையாகவும், கடைசியாக இருப்பதை ஒரு பாக்கியமாகவும் கருதி, ஆண்டவருக்காக இழிவைக் கண்டு மகிழ்ந்து; இவ்வாறு நமது பயணத்தை நிறைவுசெய்து, வீரர்களுடன் வாசம்பண்ணவும், பரிசுத்தவான்களுடன் நித்தியமாக மகிழத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படவும் கூடும்.

161. நாம் பாடுகிறோம்: 'நான் இரட்சிப்பின் பானையை ஏற்பேன்'. இந்தப் பானை என்பது வீரமரணத்தை ஏற்றுக்கொள்வதாகும், அது நமக்கு நமது உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான ஒரு வேதனையான போராட்டத்தில் அடங்கியுள்ளது. இது நாம் செல்லும் பாதையாகும். – நற்சண்டையைச் செய்யுங்கள்.

161. நாம் பாடுகிறோம்: 'நான் இரட்சிப்பின் பானையை ஏற்பேன்'. இந்தப் பானை வீரமரணத்தை ஏற்றுக்கொள்வதைக் குறிக்கிறது, அது நமக்கு நம்முடைய உணர்ச்சிகளுக்கு எதிராக ஒரு வேதனையான போராட்டமாக அமைகிறது. நாம் இந்தப் பாதையில் நிற்கிறோம். – ஆகவே, நல்ல போராட்டத்தைச் செய்யுங்கள், அப்பொழுது நாமும் அத்தகைய கிரீடங்களுக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம். [2, 94] 'கர்த்தர் நமக்குச் செய்த யாவற்றுக்கும் அவருக்கு நாம் என்ன திருப்பிக் கொடுப்போம்?' உண்மையான உறுதியுடன் பாடப்பட்ட தாவீதின் சங்கீதத்தைத் தவிர வேறு என்ன? மேலும் அதில் பாடப்பட்டபடி: 'நாம் இரட்சிப்பின் பானையை எடுத்து, கர்த்தருடைய நாமத்தை அழைப்போம்' (சங். 115:3, 4). இந்தக் கோப்பை வீரமரணத்தை ஏற்றுக்கொள்வதாகும். ஆனால் நமது வீரமரணம் இரத்தம் சிந்துவதில் இல்லை, மாறாக, ஒரு உள்மன, மனசாட்சியின் போராட்டத்தில் உள்ளது; உதாரணமாக, நாம் பாகோலுக்கு முழங்கால் இடுவதில்லை—அதாவது, மாம்சத்தின் இச்சைக்கு அடிபணியாதிருப்பது—மேலும் எல்லாத் தீய உந்துதல்களையும் நாம் வென்றுவிடுகிறோம், எண்ணங்களின் கொந்தளிப்பு, காமம் மற்றும் விருப்பங்களின் எரிதல், பற்றாக்குறைகள், துரதிர்ஷ்டங்கள் மற்றும் அவமானங்களின் துக்கம். இதோ நல்ல வீரர்கள்! இதோ கிறிஸ்துவின் வீரர்கள்! இதோ தேவையானவர்களும் பரலோக ராஜ்யத்தின் வாரிசுகளும்! மகிழுங்கள், உற்சாகமாக இருங்கள், தைரியம் கொள்ளுங்கள், பந்தயத்தை நன்றாக ஓடுங்கள், வலிமையிலிருந்து வலிமைக்கு வளருங்கள், நற்பண்புகளின் உச்சிக்கே உயருங்கள், மிக உயர்ந்த தியானங்களில் உயரே பறந்து செல்லுங்கள், மேலும் உங்கள் வாழ்வின் முடிவு வந்து, உலகின் அடித்தளத்திலிருந்து உங்களுக்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட மகிழ்ச்சிகளுக்கும் ஆனந்தங்களுக்கும் உங்களைக் கொண்டு செல்லும் வரை இதைத் தடையின்றிச் செய்யுங்கள். இதை கவனமாகக் கேட்டு, அதைச் செயல்படுத்தி, தன் இதயத்தில் நெருப்பை நெருப்பாக மூட்டி, வானத்திற்கு ஏறும் தெய்வீக அன்பின் சுடரைத் தன்னுள் ஏந்துபவன் பாக்கியவான்களில் பாக்கியவான். ஆனால், வீண் பெருமையை நேசித்து, நிலையற்ற இவ்வுலக இன்பங்களைத் தேடி, தன் காதுகளை அடைத்துக்கொள்ளும் அவனுக்கு ஐயோ! ஆயினும், யாரும் 'தங்களுக்குரியதை மட்டுமே' - 'இவற்றை' - தேட வேண்டாம், மாறாக தங்களுக்குரியவர்களாகக் கருதி 'அண்டை வீட்டாரையும்' கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும்: ஏனெனில் நாம் ஒருவருக்கொருவர் உறுப்புகளாக இருக்கிறோம். இந்த வழியில், ஒவ்வொருவரும் கர்த்தருக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொண்டுவந்து, தங்களைச் சிறந்தவர்களாகவும் பரிபூரணமானவர்களாகவும் ஆக்கிக்கொள்கிறார்கள்.

162. இறந்தவரின் தோற்றத்தை விவரித்து, கல்லறையில் காணப்படுபவற்றைக் குறிப்பிட்டு; மேலும் இறந்தவர் வாழ்ந்த நற்பண்பான வாழ்க்கையைப் பற்றி ஒரு சுருக்கமான விவரணத்தை அளித்து – அவர், கிறிஸ்துவிற்குத் தகுதியான மணமகளாக மாறுவதற்காக உடல் மற்றும் ஆன்மாவின் தூய்மையைப் பேணுவது குறித்த ஒரு பாடத்தைக் கற்பிக்கிறார்

162. 1) இறந்தவரின் தோற்றத்தை விவரித்து, கல்லறையில் காணப்படுபவற்றைக் குறிப்பிட்ட பிறகு; 2) இறந்தவரின் நற்பண்பான வாழ்க்கையைப் பற்றி ஒரு சுருக்கமான விவரம் கொடுத்த பிறகு, – 3) கிறிஸ்துவிற்குத் தகுதியான மணமகளாக மாறுவதற்காக, உடல் மற்றும் ஆன்மாவின் தூய்மையைப் பேணுவது குறித்த ஒரு பாடத்தை அவர் கற்பிக்கிறார். [2, 95]

1. மரணத்தின் நினைவு எப்போதும் இரட்சிப்பளிக்கும் விளைவைக் கொண்டுள்ளது, மேலும், தற்போதைய நிகழ்வைப் போல, மறைந்த ஒரு சகோதரனின் முகத்திற்கு முன்பாக நாம் நிற்கும்போது அது இன்னும் அதிகமாக இரட்சிப்பளிக்கும். இங்கும் நமது கண்முன்னே ஒரு அற்புதமான மர்மத்தை நாம் காண்கிறோம்! ஒரு கணத்திற்கு முன்பு, ' ' அவர் நம்மோடு இருந்தார், ஆனால் இப்போது அவரது ஆவி நம்மோடு இல்லை; தனது சொந்த உதடுகளால் நம்மிடம் பேசியவர் இப்போது முழுமையான மௌனத்தில் ஆழ்ந்துள்ளார், அதே சமயம் அவரது குரலின் ஒலி இன்னும் நமது காதுகளில் எதிரொலிக்கிறது. என்ன ஒரு வியக்கத்தக்க காட்சி இது! நாம் அவரைப் பார்க்கிறோம், ஆனாலும் பார்க்கவில்லை: அவரது உடல் இங்கே தெரிகிறது, ஆனால் அவரது ஆவி நம்மிடமிருந்து பிரிந்து சென்றுவிட்டது. அவர் அசைவற்றும் உயிர் இல்லாமலும், மூச்சு, பார்வை அல்லது பேச்சு இன்றிப் படுத்திருக்கிறார்; அவருடைய எல்லாப் புலன்களும் தெரிகின்றன – ஆயினும் அவற்றில் எதிலும் உயிருக்குரிய அறிகுறி இல்லை; அவர் ஒரு கல்லைப் போல, அல்லது ஆன்மா இல்லாத வேறு பொருளைப் போல இருக்கிறார். – நமக்கு முன்பே சென்றவர்களின் ஓய்விடத்தை நாம் பார்ப்போம்: சகோதரர்களே, அங்கே நாம் என்ன காண்போம்? பாருங்கள், கற்றுக்கொள்ளுங்கள். இது மண் மற்றும் சாம்பல் அல்லவா? இவை சிதைந்த உடல்கள் அல்லவா? இவை வாடிய மண்டையோடுகளும் அல்லவா? இவை வெறும் எலும்புகள் அல்லவா? – மேலும் இது அனைத்தும் அருவருப்பான காட்சியாகவும், பரிதாபகரமான மற்றும் அருவருக்கத்தக்க குவியலாகவும் இருக்கிறது. – இங்கே ஒரு சகோதரனை மற்றவனைப் பிரித்தறிய முடியுமா, அழகானவனைப் பொலிவற்றவனைப் பிரித்தறிய முடியுமா, இளைஞனை முதியவனைப் பிரித்தறிய முடியுமா? சற்றும் இல்லை: அனைத்தும் அழிந்துவிட்டன, அனைத்தும் தன் வடிவத்தை இழந்துவிட்டன. விரும்புகிறவர் இப்போது ஆராய்ந்து பார்க்கட்டும், இங்கே புலனின்பம் எங்கே இருக்கிறது, விருந்துகளின் இன்பம் எங்கே இருக்கிறது, உறக்கத்தில் ஓய்வு எங்கே இருக்கிறது, மேலும் மாம்சத்தைத் திருப்திப்படுத்த செய்யப்படும் மற்ற அனைத்தும் எங்கே இருக்கின்றன? – கைகுலுக்கல்களும், கட்டிப்பிடிப்புகளும், முத்தங்களும் எங்கே? – இவை அனைத்தும் இங்கிருந்து அகன்றுவிட்டன, ஒரு வீணடிக்கப்பட்ட செல்வந்தனைப் போல, தமக்காக அணைக்க முடியாத நெருப்பை மூட்டுவதற்காக நரகத்திற்கு முன்கூட்டியே அவற்றை அனுப்பியவனால் எடுத்துச் செல்லப்பட்டன.

2. நம் சகோதரர்களில் யாரும் தீங்கு அடையாமல் இருக்கட்டும்! குறிப்பாக, இங்கே தனது வாழ்க்கையை நல்லொழுக்கத்துடனும், குற்றமற்ற கீழ்ப்படிதலுடனும், அடிபணியலுடனும் நன்கு வாழ்ந்து, இப்போது பக்திக்குரிய வழியில் புறப்பட்டு நித்திய வாழ்விற்குள் நுழைந்தவர்—வயதில் இளையவராக இருந்தாலும் ஞானத்தில் நரைத்தவர்—உடலளவில் சிறியவராக இருந்தாலும், ஆகிலும் ஆவியில் பெரியவர், அவருடைய உள்ளுணர்வு எனக்குத் தெரிந்திருக்க, அவருடைய வெளி நடத்தை உங்களுக்கு அனைவருக்கும் தெரிந்திருக்கிறது; அதில் எல்லா நற்பண்புகளும் இருக்கின்றன, அது எல்லாப் புகழுக்கும் தகுதியானது—ராஃபாएल—அன்பானவரும் உண்மையாகவே கண்ணியமானவருமானவர், தேவனுடைய சாயலைப் பாதுகாத்து, நான் சொல்லத் துணியும்போது, முதன்மையான தேவதூதர்களில் ஒருவரைப் போலவே அதே பெயரைச் சுமக்கத் தகுதியானவர். – என் இந்த மகனின் மீது எனக்கு அவ்வளவு நம்பிக்கை உண்டு; நீங்களும் அவ்வாறே நம்ப வேண்டும், ஏனெனில் அவன் அதற்குத் தகுதியானவன். – ஆனால், நாம் தற்போதைய விஷயத்திற்குத் திரும்புவோம்.

3. அப்படியே நாமும், இன்னும் சிறிது காலத்தில், இவ்விடத்தை விட்டுப் பிரிந்து செல்வோம்: நாம் இறந்து, படுக்க வைக்கப்பட்டு, நமக்காக இறுதிச் சடங்கு நடத்தப்பட்டு, அடக்கம் செய்யப்படுவோம். – இது அப்படிப்பட்டதனால், 'மரணத்தைக் காணாத மனுஷன் இல்லை' (சங். 88:49) என்பதால்; ஆகையால் நான் உங்களைக் கேட்டுக்கொண்டு, வேண்டிக்கொள்கிறேன்: நாம் பக்தியுடனும் குற்றமின்றியும் வாழ்க்; மேலும் கண்டிக்கப்படாத மற்றும் குறையற்ற முறையில் நம்மை நடத்திக்கொண்டு, உடலை மட்டுமல்லாமல் ஆன்மாவையும் தூய்மையாகக் காப்போம்: முதலாவதை ஆவிக்குக் கீழ்ப்படுத்தி, அது மாம்ச இச்சைகள் மூலம் கட்டுக்கடங்காமல் போகாமலும், கலகம் செய்யாமலும் இருப்பதற்காகவும், அதை தேவபயத்தினால் அடக்கி, விதி மற்றும் குறிப்பிட்ட கட்டளைகளால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட உணவு, பானம், உறக்கம் மற்றும் ஓய்வு ஆகியவற்றின் அளவோடு சாந்தமாகவும் தாழ்மையுடனும் திருப்தி அடையச் செய்வதற்காகவும்; மேலும், ஆன்மாவைக் கண்காணித்து, அது அசுத்தமான எண்ணங்களாலும் உந்துதல்களாலும் களங்கப்படாமல், முற்றிலும் கடவுளை நோக்கி உயர்ந்து, அவருடைய அழகை மட்டுமே தியானிக்க வேண்டும்; ஏனெனில், அவரே உண்மையாக அழகானவரும் அன்பிற்குரியவரும் ஆவர், மற்ற எல்லா அழகுகளும் ஒரு மாயை மற்றும் ஒன்றுமில்லை; மேலும், ஜெபம் மற்றும் சங்கீதப் பாடல் மூலம் அவளைக் கவசமிட்டு, இரண்டின் மூலமாகவும், கிருபையான மணமகனான நம் தேவனாகிய கிறிஸ்துவுக்குப் பிரியமானவளாக அவள் முன்வைக்கப்படவும் வேண்டும். நாம் நமது பயணத்தை இவ்வாறு நடத்தினால், நாம் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள்: நாம் மரிக்க மாட்டோம், ஆனால் வாழுவோம், பிரியாவிடையின் ஆறுதலான பாடலுடன்: 'நீங்கள் இன்று நடக்கும் பாதை ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது; ஏனெனில் உங்களுக்கு ஓய்விற்கான இடம் ஆயத்தமாக்கப்பட்டிருக்கிறது'.

163. நமது போராட்டம், அவற்றின் தலைவனாகிய சாத்தானுடன், தீய ஆவிகளின் எதிராக உள்ளது

163. 1) நமது போராட்டம் தீய ஆவிகளுக்கும், அவற்றின் தலைவனாகிய சாத்தானுக்கும் எதிராக உள்ளது. – 2) அவை நமது அழிவை ஏற்படுத்தத் தடையின்றி சதித்திட்டங்களைத் தீட்டுகின்றன: நாமும் தடையின்றி நம்மைக் கவனித்துக்கொண்டு அவற்றை எதிர்க்க வேண்டும், இது கர்த்தருக்கும் அவருடைய தூதர்களுக்கும் மகிழ்ச்சியைத் தரும். – 3) நாம் பற்று அற்ற நிலையை அடையவும், இந்தப் போராட்டத்தின் மூலம், இரத்தசாட்சியின் கிரீடத்தை வெல்லவும் விரும்பினால், இவ்வாறு செயல்படுவது அவசியம். – 4) இதில் வெற்றிபெற, நமக்குத் தாழ்மையுடன் கூடிய கீழ்ப்படிதல், இடைவிடாத ஜெபம், சுயபரிசோதனை, அனைத்துத் தன்னிராக் கிரியைகள், மற்றும் நமது எண்ணங்களின் பரிசோதனை ஆகியவை தேவை. [2, 96]

4. 'ஏனெனில் நமது போராட்டம் மாம்சத்துக்கும் இரத்தத்துக்கும் விரோதமானதல்ல, அதிகாரங்களுக்கும் ஆட்சிகளுக்கும் இந்த யுகத்தின் இருளின் பிரபுவானவனுக்கும் விரோதமானதாகும்' (எபே. 6:12), – மேலும் நமது தீய எதிரியான சாத்தானுக்கு எதிராகவும், அவன் உலகின் தொடக்கத்திலேயே சொர்க்கத்தீவுள் நுழைந்து, நமது முன்னோரைத் தீய பழத்தைச் சுவைக்கத் தூண்டி, அதன் மூலம் அவரை சொர்க்கத்தின் இனிமையிலிருந்து இந்தப் பூமிக்கு வெளியேற்றக் காரணமானவனாகவும் இருக்கிறான். அன்றிலிருந்து, தலைமுறை தலைமுறையாக, அவன் மனித இனத்தைத் துன்புறுத்தி, எல்லா விதமான தீமைகளையும் அதற்குக் கற்பித்து வருகிறான். இப்போதும் அவன் நம்மை எல்லா விதத்திலும் அவதூறு செய்கிறான், சீறிக்கொண்டு ஊர்ந்து, வாலசைத்து நயவஞ்சகமாகப் பேசுகிறான்; அவன் ஒரு திருடனைப் போல நுழைந்து வெளியேறுகிறான், மேலும் அவனைக் கவனிக்காத மற்றும் உறுதியற்ற ஆன்மாக்களைப் பொறியில் சிக்க வைக்கிறான். அதனால்தான், அவன் நம்மைத் தாக்காமலும் அழிவுக்கு உள்ளாக்காமலும் இருப்பதற்காக, அவனுக்கு எதிரான நமது போராட்டத்தில் நாம் மிகுந்த நிதானத்துடனும், மிகுந்த விழிப்புணர்வுடனும், மிகுந்த விவேகத்துடனும், கவனத்துடனும் இருக்க வேண்டும்.

5. அவனது தந்திரங்களையும் வஞ்சகங்களையும் அறிந்து, நாம் எல்லா வகையிலும் நம்மை ஆயுதபாணிகளாக்கி, அவனுக்கு எதிராக நின்று, அவனோடு போராடி அவனைத் தள்ளிவிட வேண்டும்; நமக்கோ அல்லது அவனுக்கோ எந்த விதத்திலும் சோர்வு காட்டாமலும் அல்லது இளக்காரம் காட்டாமலும் இருக்க வேண்டும்; அவன் நமது அழிவை நாடி, பின்வாங்காமலும் எந்த இளக்காரமும் காட்டாமலும் இருப்பது போலவே நாம் இருக்க வேண்டும். ஒருவேளை அவன் ஒரு நாளைக்கு பலமுறை நம்மைத் தாக்கித் தடுக்கப்பட்டாலும், அவன் திகைப்படைவதில்லை; அவன் இன்னும் போராட்டத்தைத் தொடங்கவே இல்லை என்பது போல, மேலும் கொடூரத்துடன், தன்னுடன் மற்ற தீய ஆவிகளையும் அழைத்துக்கொண்டு மீண்டும் தாக்குகிறான். ஆகையால், நம் மீது அன்றாடம் மற்றும் ஒவ்வொரு மணி நேரமும் தொடுக்கப்படும் இத்தகைய தாக்குதல்களை எதிர்கொள்ளும் போது, நாமும் பின்வாங்கவோ அல்லது நமது உறுதியைக் குறைக்கவோ கூடாது. நாம் ஏற்கனவே மிகுந்த கவனமும் கடுமையான முயற்சியும் காட்டி வெற்றி பெற்றிருந்தாலும், இதில் தடுமாற வேண்டாம்; மாறாக, எதிரியின் வலிமையான எதிர்ப்பைக் கண்டு, கடவுளும், அவருடைய தூண்டுதலாலும் கட்டளையாலும் நமக்கு உதவும் அவருடைய பரிசுத்த தூதர்களும், நமக்காக மகிழ்ந்து களிகூரும்படியாக, நாம் எப்போதும் அவனுக்கு எதிரான அதே ஆர்வம், தீவிரம் மற்றும் எதிர்ப்பைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

6. ஏனெனில், நமது மனம் தன்னுள் அமைதியாக, அகச் சண்டையால் கலங்காமல் நிலைத்திருக்கும் அளவிற்கு, பற்றற்ற தன்மையையும், அதனுடன் வரும் பகைமையற்ற நிலையையும் நாம் இன்னும் அடையவில்லை. இது, அயராத ஆர்வலர்களால் பெரும் உழைப்பு, வியர்வை மற்றும் முயற்சியின் மூலம் பெறப்பட்டதும், பெறப்பட்டு வருவதுமாகும். ஆனால், காமத்தால் இன்னும் பின்னடைந்துள்ள நாம், நமது சொந்த மனமாற்றங்களுக்கும் எதிரியின் மாறும் தந்திரங்களுக்கும் மத்தியில், மனந்தளராமல், கைவிடாமல் நமது போராட்டத்திலும் இடைவிடாத உழைப்பிலும் உறுதியாக இருக்க வேண்டும்; இதன் பொருள், ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு மணிநேரமும், ஒரு வகையில், நாம் புதிதாகத் தொடங்க வேண்டும் என்பதாகும். உண்மையாக முயற்சி செய்பவர்களின் விதி இதுவே: அப்படியானால், இதற்குக் கிடைக்கும் கிரீடம் என்ன? – பற்றற்ற நிலையின் உச்சியை அடைவது புனிதமானது; ஆனால் இரண்டாவதும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது – போரில் தோற்காமல், எப்போதும் உறுதியாக நின்று, படிப்படியாக அந்த உயரத்தை நோக்கி முன்னேறி, தன்னைத் தானே செம்மைப்படுத்திக் கொள்வது. போர்க்களத்திலிருந்து திரும்பும் ஒரு வீரன், தன் காயங்களையும் புண்களையும் மன்னனுக்குக் காட்டி, அவனால் இகழப்படவோ அல்லது கண்டிக்கப்படவோ செய்யாமல், மாறாகப் புகழ்ச்சிகளையும், பரிசுகளையும், கௌரவங்களையும் பெறுவதைப் போலவே, அத்தகைய ஒருவரும் வீரமரணக் கிரீடத்தைப் பெறுவார்.

7. ஆகையால், நாம் கிறிஸ்துவின் வீரர்களாகப் பாடுபட்டு, அம்புகளின் சீறலும் வாள்களின் மோதலுமே கேட்கும் நமது காலத்தை, நமது எதிரிகளுக்கெதிரான போர்க்காலம் என்பதைத் தவிர வேறென்றும் கருதாமல் இருப்போமாக: ஏனெனில், 'உயரத்திலிருந்து நம்மேல் பாய்பவர்கள் அநேகர்' (சங். 55:3), எழுதப்பட்டபடி, அவர்கள் நாள் முழுவதும் தாக்குதல்களைத் தொடுப்பவர்கள், போர் செய்பவர்கள், பொறிகளை வைப்பவர்கள், குழிகளைத் தோண்டுவவர்கள், பதுங்கிக்கொண்டு காத்திருப்பவர்கள் மற்றும் எல்லா வகையான வஞ்சகங்களையும் திட்டமிடுபவர்கள். அப்படியானால், அவர்களைத் தவிர்ப்பது யார், அவர்களிடமிருந்து தஞ்சம் புகுவது யார், அவர்களின் பொறிகளில் தடுமாறி விழாதது யார்? இவை அனைத்தையும் கொண்ட ஒருவரால் தவிர வேறு யார் தப்ப முடியும்? கீழ்ப்படிதலுடன் இணைந்த பணிவு, இடைவிடாத ஜெபம், பணிக்கான ஆர்வம், சீரான சரணடைதல், குறை சொல்லாத விடாமுயற்சி, மற்றும் வெட்கக்கேடான எண்ணங்களைத் தடுத்து, ஆரோக்கியமான தியானங்களைத் தழுவிக்கொள்ளும் நிலையான, நிதானமான விழிப்புணர்வு ஆகியவற்றைக் கொண்டவரால் தவிர—விழிப்புணர்வு, திருவசனப் பாடல், நமஸ்காரங்கள், மற்றும் இவை அனைத்திற்கும் மேலாக, அல்லது இவை அனைத்தின் மத்தியிலும், ஒருவரின் உள்ளுணர்வுகளின் அறிக்கை, கர்வத்தைத் தவிர்த்தல், மற்றும் பேச்சில் மிதமான தன்மை ஆகியவற்றால் நமது உள்ளான மனிதன் ஒரு கோட்டைக்குள் இருப்பது போலப் பலப்படுத்தப்படுகிறான், மேலும் எதிரி, அவனுக்கு எதிராகச் செயல்பட சக்தியற்று, பின்வாங்குகிறான்.

164. ஒரு கடவுள் மனிதன், ஒரு உண்மையான துறவியின் வெளிப்புற தோற்றம் பற்றிய ஒரு விளக்கம்

164. ஒரு கடவுள் மனிதரின், ஒரு உண்மையான துறவியின் புறத்தோற்றம் பற்றிய ஒரு விளக்கம். [2, 97] சகோதரர்களே, நாம் நம்மைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருப்போமாக, நமது நாட்களையும் நமது நேரத்தையும் வீணாகச் செலவிடாதிருப்போமாக. இதோ, இந்த நாள் ஏற்கெனவே கடந்துவிட்டது, அதை நாம் மீண்டும் காண்பதில்லை; ஆனால் அது நீடித்திருந்தபோது நாம் செய்த செயல்கள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. அவை நல்லவையாக இருந்தால், நமக்கு நன்மை; இல்லையெனில், ஐயோ! நமது புலன்கள் கொள்ளையடிக்கப்படுவதிலிருந்து நாம் பாதுகாத்துக் கொள்வோமாக, பெரும்பாலும் நமது தலைகளைக் குனிந்திருக்கச் செய்வோமாக: நமது கண்கள் கவனமாகவும், சிதறாமலும், இங்கும் அங்கும் அலைந்து திரியாமலும் இருக்கட்டும்; ஏனெனில் கண்ணில் காணப்படுவது ஆன்மாவிலும் காணப்படுகிறது, ஏனெனில் புறமனிதன் அதை அதற்குப் பிரதிபலிக்கிறான்; முகம் சோகமாகவோ அல்லது கவனம் சிதறியதாகவோ இல்லாமல், கண்ணியமாகவும் மென்மையாகவும் இருக்கட்டும்; பெரும்பாலும் அது துக்கத்துடன், பச்சாதாபக் கண்ணீரால் நனைந்திருக்கட்டும்; நடை பணிவாகவும், ஆர்ப்பாட்டமின்றியும், பெருமையின்றியும் இருக்கட்டும்; தோள்களை உயர்த்துவது, புருவங்களைச் சுருக்குவது, உரத்த காலடி ஓசை அல்லது முழு உடலையும் அசைப்பது இல்லாமல் இருக்கட்டும்; அவளுடைய பேச்சும் இனிமையானதாக இருக்க வேண்டும்; அது மிகவும் உரத்ததாகவோ அல்லது மிகவும் மென்மையாகவோ இருக்கக்கூடாது. அவளுடைய கண்களிலும் மற்ற அம்சங்களிலும் நிதானம் இருக்க வேண்டும்; மூக்கு விரிப்பது, கைகளை ஆட்டுவது அல்லது முகத்தைத் திருப்புவது போன்றவை இருக்கக்கூடாது. ஏனெனில், தேவனுடைய மனுஷன் எல்லா காரியங்களிலும் ஒழுங்குமுறையுள்ளவனாக இருக்கிறான்; அவன் தன்னுள் வாசம்பண்ணும் ஆவியின் கருவியாக இருந்து, பேச்சிலும், தோற்றத்திலும், உண்பதிலும், குடிப்பதிலும் அவனை வழிநடத்துகிறான். மேலும், நாம் எல்லாவற்றிலும் தகுதியுடனும் கண்ணியத்துடனும் நடந்துகொள்ள வேண்டும்: நமது ஆடை மற்றும் காலணிகளில் கூட, நமது கர்த்தராகிய தேவன் எல்லாச் சூழ்நிலைகளிலும் நமது எல்லாச் செயல்களிலும் நம்மோடு இருக்கிறார் என்பதை மனதில் கொண்டு.

165. திருத்தூதரின் வார்த்தைகளை மேற்கோள் காட்டி, 'இப்பொழுதுதான் உகந்த நேரம்' என்பதன் மூலம், நமது இரட்சிப்பை நிறைவேற்றுவதற்கான நமது ஆர்வத்தை திருத்தூதர் தூண்டுகிறார் என்று அவர் கூறுகிறார். – 2) பின்னர் அவர் மேலும் கூறுகிறார்: 'நீங்கள் தேவன் விரும்பும் நல்லதைச் செய்யும்படி, இப்பொழுது உங்களுக்குச் சாதகமான நேரம்'

165. 1) திருத்தூதரின் வார்த்தைகளை மேற்கோள் காட்டி, 'இப்பொழுதுதான் உகந்த நேரம்' என்று கூறியதன் மூலம், நமது இரட்சிப்பை நிறைவேற்றுவதற்கான நமது ஆர்வத்தை திருத்தூதர் தூண்டுகிறார் என்று அவர் விளக்குகிறார். – 2) பின்னர் அவர் மேலும் கூறுகிறார்: 'நீங்கள் அதைத்தான் செய்கிறீர்கள்; நன்றாகச் செய்தீர்கள்.' [2, 98]

8. புனித பவுல், 'இப்பொழுது இறைக்கு உகந்த நேரம், இப்பொழுது இரட்சிப்பின் நாள்' (2 கொரி. 6:2) என்றும், 'ஆகவே, இருளின் செயல்களைக் களைந்து, ஒளியின் ஆயுதங்களை அணிந்துகொள்வோம்' (ரோமர் 13:12) என்றும் கூறும் போது, அவர் நமக்கு என்ன போதிக்கிறார், மேலும் நம்மில் எதைத் தூண்டுகிறார்? – ஒரு நல்ல தந்தையாகவும் ஆசிரியராகவும் அவரே நம்மை சோம்பலில் இருந்து எழுப்பி, நமது மனக்கண்களிலிருந்து ஆன்மாவின் தூக்கத்தை விரட்டுகிறார்; கடவுளுக்கு ஏற்ப நமது அடிகளை நன்கு வழிநடத்தி, அவற்றை நற்பண்பின் பாதையில் செலுத்துகிறார். அவருடைய தெய்வீக உபதேசத்தைக் கவனிக்கக் கற்றுக்கொள்வோம்; விடாமுயற்சியுடன் எழுந்து, விழித்துக் கொண்டு, மேலும் தீவிரமாக முன்னேறுவோம், ஏனெனில் நமது ஒவ்வொருவரின் வாழ்நாளின் நாளும் ஏற்கெனவே முடிவுக்கு நெருங்கி வருகிறது. ஆகவே, நாம் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டு, சொல்லொணா மகிழ்ச்சியை அனுபவித்து, நித்தியமாக நித்தியமாய் வாழும்படி, நம்மைத் தயார்படுத்த முயல்வோம். ஏனெனில், நமது வாழ்வின் இறுதி, நம்மைத் தயாரற்றவர்களாகவும், ஆன்மாவில் ஒழுங்கற்றவர்களாகவும் கண்டால் – ஐயோ! ஐயோ! உண்மையாகவே. ஆன்மாவை அழிக்கும் பாம்பின் கைகளிலிருந்து நம்மை யார் மீட்பார்கள்? – அல்லது, தீச்செயல்களில் நம்முடைய உலகியல் வாழ்வை நாம் நடத்திய கவனக்குறைவிற்காக நாம் வேதனைப்படுத்தப்படும்போது, நாம் எதில் நிம்மதி காண்போம்? ஏன்—நம்மைக் கைவிடுபவர்கள் கைவிடட்டும், சட்டமில்லாதவர்கள் தங்கள் சட்டமில்லாத தன்மையில் தொடரட்டும்—நான் நம்மை விட்டு விலகிச் சென்றவர்களைப் பற்றிப் பேசுகிறேன். அல்லது, நாம் அவர்களுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்து, அவர்களைத் திரும்ப அழைக்க முயற்சிப்போம்: ஏனெனில், தேவன் பாவியின் மரணத்தை விரும்புவதில்லை, அவன் மனந்திரும்பி வாழ்வதை விரும்புகிறார் (எசேக்கியேல் 33:11).

9. ஆனால், கிறிஸ்துவின் கிருபையினால் கீழ்ப்படிதலின் கிரியையில் நிலைத்திருந்து, தேவனுக்கு முன்பாகவும் மனிதர்களுக்கு முன்பாகவும் உங்கள் வாக்குறுதிகளை உண்மையுடன் காக்கும் நீங்கள், களிகூர்ந்து மகிழுங்கள்: ஏனெனில், நீங்கள் இறுதிவரை விழிப்புடன் இருந்து, நம்முடைய கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவைப் பற்றி உங்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட அனைத்தையும், அவர் சேர்ப்பித்த அவருடைய சிப்பாய்களைப் போல உண்மையுடன் நிறைவேற்றினால், பரலோகத்தில் உங்களுக்கு ஒரு பெரிய பலன் சேமித்து வைக்கப்பட்டுள்ளது: ஏனெனில் நீங்கள் அவருடைய ஊழியத்தில் சேர்ந்து, அவருடைய வார்த்தையை நினைவுகூர்ந்து, இரவும் பகலும் அவருக்கு ஊழியம் செய்கிறீர்கள்: 'என்னிடம், 'கர்த்தர், கர்த்தர்' என்று சொல்லுகிறவர்களால் உண்டான தண்டனைக்குரியவர் என்னுடையவர் அல்ல; என் பரலோகப் பிதாவின் சித்தத்தைச் செய்கிறவரே என்னுடையவர்' – மற்றும் அப்போஸ்தலரின் அறிவுரை: 'நீங்கள் அதிகாரிகளைப் பயப்பட விரும்பவில்லையா? நீதியுடன் நடவுங்கள், அப்பொழுது அவருக்குப் புகழ்ச்சி கிடைக்கும்' (ரோமர் 13:3).

166. வாழ்வில் உறுதியுடன் இருங்கள், அனைத்தையும் சகித்துக்கொள்ளுங்கள்: ஏனெனில் நீங்கள் அந்த நித்திய பேரின்பத்திற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படும்போது, இன்னும் அதிகமாகச் சகித்திராததற்காக வருந்துவீர்கள்

166. 1) வாழ்வில் உறுதியுடன் இருங்கள், எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொள்ளுங்கள்: ஏனெனில் நீங்கள் அந்த நித்திய பேரின்பத்திற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படும்போது, இன்னும் அதிகமாகச் சகித்திராததற்காக வருந்துவீர்கள். – 2) நியாயத்தீர்ப்பு மற்றும் பதிலீட்டு நாளை நினைவில் கொள்ளுங்கள்; – அப்போது நீங்கள் ஒருபோதும் சோம்பலுக்கோ அல்லது முணுமுணுப்புக்கோ ஆளாக மாட்டீர்கள். – 3) இதற்கு மாறாக நடப்பவன் உணர்ச்சிகளுக்கு அடிமையானவன், ஒரு மிருகத்தைப் போன்றவன்; ஆனால் இப்படி இருப்பவன் ஒரு தேவதூதன். [2, 99]

10. பண்டைய தீர்க்கதரிசிகள் உங்களிடம் பேசியது போல, 'நீங்கள் காதால் கேட்பீர்கள், ஆனால் உணராதிருப்பீர்கள்; கண்களால் பார்ப்பீர்கள், ஆனால் காணாதிருப்பீர்கள்' என்று இப்போது உங்களிடம் பேச வேண்டிய அவசியமில்லை; ஏனெனில் இந்த மக்களின் இதயங்கள் கடினமாகிவிட்டன, அவர்கள் காதுகள் கேட்க முடியாதவையாக இருக்கின்றன, மேலும் அவர்கள் தங்கள் கண்களை மூடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் (ஏசா. 6:9, 10). ஏனெனில், உங்கள் கீழ்ப்படிதலுள்ள மற்றும் பரிசுத்தமான வாழ்க்கை முறையின் மூலம் உங்கள் ஆன்மாவின் கண்களிலிருந்து உலகப் பற்றின் சேற்றை உதறிவிட்டு, முகத்திரையற்ற முகங்களுடன் கர்த்தருடைய மகிமையை நோக்கி, உங்களை நீங்கள் உணர்ந்து விழிப்புடன் காத்து வருகிறீர்கள் (2 கொரி. 3:18), மேலும் காரியங்களைத் தெளிவாகக் காணத் துவங்கியுள்ளீர்கள், அதாவது, இந்த வாழ்வின் வீண் தன்மையையும், மனித விவகாரங்களின் பல்வேறு திசைகளிலான ஓய்வற்ற குழப்பங்களையும் உணர்ந்து, ஒரே ஒரு உறுதியான, மிகவும் விரும்பத்தக்க மற்றும் உன்னதமான நன்மை—கடவுள்—மட்டுமே உள்ளது என்பதையும், நாம் ஒரு நற்பண்புள்ள வாழ்க்கையின் மூலம் அவரை நோக்கி முயல வேண்டும் என்பதையும் உணர்ந்துள்ளீர்கள். உண்மையாகவே, இந்தக் கிருபையில் பங்குகொள்ளவும், அத்தகைய ஞானமுள்ள வாழ்க்கையை வாழவும் நம்முடைய பிதாக்களின் கர்த்தரும் தேவனும் நம்மைத் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதியவர் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர். ஆகவே, நமது பார்வையை உயரத்திற்குத் திருப்புவோம், நமது தலைவரான கிறிஸ்து இருக்கும் இடத்திற்கு, வெறும் மானுட மற்றும் நிலையற்ற காரியங்களை நோக்காமல், பரலோக மற்றும் பரலோகத்திற்கு மேலான அழகுகளையும், அங்கே உள்ள விவரிக்க முடியாத மற்றும் சொல்லொணா ஆசீர்வாதங்களின் சுவை மற்றும் ஆறுதலையும் தியானிப்போம்; அவற்றைப்பற்றி எந்த மனமும் ஒருபோதும் சிந்தித்ததில்லை, எந்தக் காதும் ஒருபோதும் கேட்டதில்லை, எந்த இதயமும் ஒருபோதும் கனவு கண்டதில்லை. அவற்றின் அளவற்ற மேன்மையின் காரணமாக; உங்கள் முன் இருக்கும் போராட்டத்தை இறுதிவரை பொறுமையாகத் தாங்கும் வலிமையை கர்த்தர் உங்களுக்கு அருளினால், நீங்களும் அவற்றை அடைவீர்கள் என்று நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன், மேலும் அங்கு நோய், துக்கம், பெருமூச்சு இவை எதுவும் இல்லாத ஓய்வைக் காண்பீர்கள். அப்போது, உங்களை இந்தப் பரிசுத்தமான வாழ்க்கை முறைக்கு அழைத்த கர்த்தருக்கு நீங்கள் உரக்க நன்றி செலுத்துவீர்கள்; நீங்கள் சகித்துக்கொண்ட துக்கங்களைப் பற்றி ஒரு நினைவும் இருக்காது என்பது மட்டுமல்லாமல், நீங்கள் அனுபவித்ததை விட மிகப் பெரிய சோதனைகளையும், துக்கங்களையும், கஷ்டங்களையும் சகிக்கும் வாய்ப்பு உங்களுக்குக் கிடைக்கவில்லையே என்று வருந்துவீர்கள்.

11. மேலும், நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டின் அந்த பயங்கரமான நாளில், அவர் எண்ணற்ற கோடானுகோடி தேவதூதர்களோடும் பிரதான தூதர்களோடும் வெளிப்படையாக வந்து, பயங்கரமான நியாயத்தீர்ப்பு சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்து, பூமியின் நான்கு கோணங்களிலிருந்து எல்லா தேசங்களையும் ஒவ்வொரு ஜீவனுள்ள சிருஷ்டியையும் ஒன்றுகூடும்போது நாம் என்ன காண்போம், இருளின் கிரியைகளை வெளிக்கொணர்ந்து, இருதயத்தின் ஆலோசனைகளை வெளிப்படுத்தும்; அப்பொழுது சிலர் கர்த்தரின் வலதுபாரிசில் மகிழ்ச்சிக்கு நடத்தப்படுவார்கள், மற்றவர்களோ இடதுபாரிசில் வெட்கத்தோடு புறப்பட்டுப் போவார்கள்; அவர்கள் ஒளிமயமான வாசஸ்தலங்களுக்குள், பேரின்பப் பரதீசிற்குள் நடத்தப்படுவார்கள், சொர்க்க ராஜ்யத்திற்குள் வழிநடத்தப்படுவார்கள், ஆனால் பிந்தையவர்கள் அணைக்க முடியாத நெருப்பிற்குள், புழுக்களால் உண்ணப்படுவதற்காக, பற்களைக் கடிக்கும் நடுவிலேயே, கரிய இருளுக்குள், தார்தாரஸின் ஆழங்களுக்குள், உடைக்க முடியாத கட்டுகளுக்குள் மற்றும் எல்லா வகையான சித்திரவதைகளுக்கும், ஒவ்வொன்றின் பாவங்களுக்கு ஏற்ப வீசப்படுவார்கள். அப்பொழுது அவர்கள் சூரியனைப் போலப் பிரகாசிப்பார்கள், தங்கள் இருதயமெல்லாம் களிகூர்ந்து மகிழத் தொடங்குவார்கள், மேலும் தங்களுக்கு எவ்வளவு நல்லதும் உன்னதமானதும் ஒரு நோக்கம் சேவை செய்திருக்கிறார்கள் என்பதை உணர்ந்து, இடைவிடாத பாடல்களால் கர்த்தருக்கு மகிமை சேர்ப்பார்கள். – இவர்கள் அவருடைய அறிக்கையினிமித்தம் தங்கள் இரத்தத்தைச் சிந்திய மார்ட்டயர்கள், அப்போஸ்தலர்கள், தீர்க்கதரிசிகள், அறிக்கை செய்பவர்கள், பரிசுத்தவான்கள் மற்றும் நீதிமான்கள்; அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து, ஆன்மீக வீரமரணத்தை வெளிப்படுத்தியவர்கள்—பேராயர்கள், குருக்கள், துறவிகள் மற்றும் பொது மக்கள்—நல்லறச் செயல்கள், முயற்சிகள் மற்றும் சாதனைகள் நிறைந்த வாழ்க்கையை வாழ்ந்த அனைவரும். இவர்களும் ஓ! என்று புலம்பி அழத் தொடங்குவார்கள். — ஐயோ! — தங்கள் சொந்தக் குற்றத்தை அதிகரித்து, தங்கள் பாவச்செயல்களின் மீது சாபமே சாபமாக வரவழைத்து, நரகத்திற்குத் தண்டிக்கப்பட்டவர்களின் ஆவிகளால் கட்டப்பட்டு, தாக்கப்பட்டு, நிந்திக்கப்பட்டு, மேலும் தங்களைத் தாங்களே கண்டித்து முத்திரையிட்டு, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தாங்க முடியாத, நித்தியமாக விதிக்கப்பட்ட வேதனைகளுக்கு முடிவே இல்லை என்று கண்டு, நம்பிக்கையின்மையால் துன்புற்று, அவர்களுடைய செவிகளில் கூறப்பட்டபடி: 'இவர்கள் நித்திய தண்டனைக்குச் செல்வார்கள், நீதிமான்களோ நித்திய ஜீவனுக்குச் செல்வார்கள்' (மத்தேயு 25:46). இதையெல்லாம் மனதில் கொண்டு, -இல் நமது உழைப்பிலும் முயற்சியிலும் சோர்வடைய முடியுமா? நமது நிகழ்கால வாழ்க்கையின் கஷ்டங்களால் நாம் மனந்தளரலாமா? மாறாக, நமது இதயங்களில் ஊக்கம்பெற்று, நெருப்பைக் காட்டிலும் தீவிரமான ஆர்வத்துடன் எரிய வேண்டும் அல்லவா – நமது தியாக மனப்பான்மை கொண்ட துறவற வாழ்க்கையின் விதிகளுக்கு இறுதிவரை உண்மையாக இருக்க, நமக்கு என்ன விலை கொடுத்தாலும் சரி?

12. ஆகையால், நாம் இதையெல்லாம் மனதில் கொண்டு, அது நம்மைத் தூண்டுகின்ற அனைத்தையும் விடாமுயற்சியுடன் செய்ய வேண்டும். ஏனெனில், இதைப் பற்றி அலட்சியமாக இருப்பவர், உணர்ச்சிப் பற்றுகளால் சிக்கிக்கொண்டு, கவனக்குறைவாகத் தூங்கி, கடின இதயமுடையவராக, இன்ப இச்சையில் மூழ்கியவராக, பொறாமை, வீண் வேடிக்கை மற்றும் சோம்பல் ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டவராக இருக்கிறார் என்பதை உறுதியாக நம்பலாம், தன் கரங்களிலேயே புதைந்து, உண்ணவும் குடிக்கவும் மட்டுமே தேடும் ஒரு கரடியைப் போல; அதன் தீய விருப்பங்கள் நிறைவேறாதபோது ஒரு சிங்கம் போல உறுமுகிறது; ஒரு புலி போல ஒரு இன்பத்திலிருந்து மற்றொரு இன்பத்திற்குத் துள்ளிக் குதிக்கிறது; அதன் இதயம் விரும்புவதை அடைய ஒரு நரி போல சதி செய்கிறது; ஒரு ஒட்டகத்தைப் போல சீறுகிறது, ஏதேனும் தற்செயலான தவறுக்காகத் தன் அண்டை வீட்டாரிடம் பழிவாங்கும் போது குதிரையைப் போலக் கனைக்கிறது, மனித மற்றும் விலங்கு உடல்களுடன் அநாகரிகமான செயல்களைச் செய்கிறது, மேலும் தன் மற்றும் தன் சகோதரர்களின் ஆன்மாவிற்கு அழிவைத் தரும் துணிச்சலில், ஓநாயைப் போல வெட்கமின்றி நடந்துகொள்கிறது. மேலும், பல்வேறு விருப்பங்களின் பற்றுகளைப் பற்றி என்ன சொல்வது, அவற்றால் சிலர் மிருகங்களைப் போல இருப்பது மட்டுமல்லாமல், தங்கள் மிருகத்தனமான குணத்தில் அவற்றை விட வெகு தொலைவில் மிஞ்சுகிறார்கள். – ஆனால், நல்ல எண்ணங்களின் பக்கம் நிற்கிறவன், ஒரு தேவதையின் பிரகாசத்துடனும், ஒரு செருப்பின் வேகத்துடனும், ஒரு செராபிமின் பல கண்களுடனும் இருக்கிறான்; அதனால், ஏதேனும் ஒரு வாய்ப்பு ஏற்பட்டாலும், ஆன்மாவை அழிக்கும் அசுரன் அவன் மீது பாய்ந்துவிடாது. அவன் ஒரு வீரனைப் போல வீரம் மிக்கவன், பாவத்திற்கு எதிராக ஊடுருவும் எண்ணத்தின் நெருப்பு வாளை ஏந்தி, நல்ல எண்ணங்களின் வெப்பத்தால் அசுரர்களை எரித்து; ஒரு என்றும் வற்றாத நீரூற்றைப் போல, அவன் மனந்திரும்புதலின் தூய கண்ணீர்த் துளிகளைச் சொரிகிறான்; தேவாலயத்தைப் போல, அவன் நற்குணங்களின் பொன்னான கற்களால் கட்டப்பட்டவன்; ஒரு சாந்தமான ஆட்டுக்குட்டியைப் போல, தனது ஆண்டவரின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி, எதிர்ப்புத் தெரிவிக்காமலும் அலறாமலும், மரணம் முன்னால் காத்திருந்தாலும், தன் தந்தையையும் சகோதரர்களையும் கீழ்ப்படிந்து தொடர்ந்து செல்கிறது. ஆனால் இங்கே உங்களுக்கு வாழ்வும் மரணமும் முன்வைக்கப்படுகின்றன; ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கு எது தேவையோ அதைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளட்டும்.

167. நமது போராட்டம் தீய ஆவிகளுக்கு எதிராகவே

167. 1) நமது போர் தீய ஆவிகளுக்கு எதிராகவே. எதிரிகளைத் தள்ளி அழிக்கும் சக்தியைக் கொண்ட, அப்போஸ்தலரால் குறிப்பிடப்பட்ட முழுமையான நற்பண்புகளின் கவசத்தை அணிந்திருக்கும் நாம் ஏன் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்? – 2) இந்தப் போர் மனதைச் சார்ந்தது, மேலும் இது இறைவனுக்குச் செபிப்பதோடு இணைந்த எதிர்த்த எண்ணங்கள் மூலம் நடத்தப்படுகிறது. – 3) அது திடீரென எழுகிறது, மேலும் நமது உள்ள நிலையை வானிலையின் நிலையென மாறுபடச் செய்கிறது; ஆனால் தங்களைக் கவனித்துக் கொண்டும், நற்பண்புகளால் தங்களை அலங்கரித்துக் கொண்டும், கடவுளை நம்பியிருப்பவர்களுடைய பயத்திற்கு இது ஒரு காரணமாகாது. [2, 100]

13. அப்போஸ்தலரின் கூற்றுப்படி (எபே. 6:12), நமது போராட்டம் மாம்சத்துக்கும் இரத்தத்துக்கும் விரோதமானதல்ல, அன்றி அதிகாரங்களுக்கும் ஆட்சிகளுக்கும், இக்காலத்தின் இருளின் ஆளுகைகளுக்கும் விரோதமானதாகும். ஆகவே, நாம் எச்சரிக்கையுடனும், விழிப்புடனும், கவனமான விடாமுயற்சியுடனும், தீவிர முயற்சியுடனும் இருக்க வேண்டும், மேலும் ஆன்மீக ஆயுதங்களால் நம்மை நாம் ஆயுதபாணியாக்கிக் கொள்ள வேண்டும்—அவை: கவசமாக அசைக்க முடியாத விசுவாசத்தையும், கேடயமாக உண்மையான கீழ்ப்படிதலையும் உண்மையான தாழ்மையையும், மற்றும் ஒவ்வொரு நற்பண்பையும் அணிந்துகொள்ள வேண்டும்; இவை அனைத்தும், பொருத்தமான முறையில் பயன்படுத்தப்படும்போது, நமது வஞ்சகர்களுக்கு எதிராக ஆயுதங்களாகப் பயன்படவும், நமது கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளைத் தள்ளுபடி செய்யும் சக்தியைக் கொண்டிருக்கவும் முடியும்.

14. இந்த மாபெரும் மற்றும் பயங்கரமான போர், உங்களுக்குத் தெரிந்தபடி, எப்போதும் நடந்து கொண்டிருக்கிறது, இது பிரார்த்தனை மற்றும் திருவருட்சாதனத்தின் போதும் நிற்காது; இது அத்தகைய எண்ணங்களைத் தூண்டிவிட்டு, சில சமயங்களில் அவற்றை எழுப்புகிறது, அவற்றைப் பற்றிப் பேசுவது பொருத்தமற்றது. ஆனால், அத்தகைய எண்ணங்களால் தாக்கப்படும் ஒரு தாழ்மையான ஆன்மா, அவற்றை வெறுப்புடன் தள்ளி, புனித எண்ணங்களால் எதிர்கொண்டு, அதே நேரத்தில் இறைவனிடம் ஜெபிக்கிறது. கர்த்தரிடமிருந்து உதவி உடனடியாக வருகிறது, மேலும் உயரத்திலுள்ள சூரியன் கீழே தாக்கி அந்தப் பாம்பை விரட்டி விடுகிறது. அப்படியானால், இத்தகைய தாக்குதல்களை எதிர்கொள்ளும்போது நாம் ஏன் மனந்தளர்ந்துவிடக் கூடாது அல்லது சரணடைந்துவிடக் கூடாது? ஏனெனில், இதயம் அச்சமற்றதாக இருக்கும்போது, மனம் அத்தகைய தாக்குதல்களின் தீங்குகளால் பாதிக்கப்படாமல் இருக்கிறது, இது திருவருட்சாதனத்தின் போதும் மட்டுமல்ல, மற்ற எல்லா நேரங்களிலும் கூட நிகழும்.

15. நமது எதிரிகள் எல்லா நேரங்களிலும், நாம் சிறிதும் எதிர்பார்க்காத நேரத்திலும் நம்மைத் தாக்குகிறார்கள்; ஆனால் நாம் நன்மையும் அமைதியுமான மனநிலையில் இருக்கும்போது—அது நமக்கு ஏற்பட்ட மனந்திரும்புதலினாலோ, அல்லது உண்மையான ஜெபத்தினாலோ, அல்லது வாசிப்பினாலோ, அல்லது வேறு ஏதேனும் புனித உரையாடலினாலோ—அவன் தாக்குகிறான், இதயத்தை நிலைகுலையச் செய்து, நம்மைத் துறைமுகத்திலிருந்து கடல் அலைகளுக்குள் தள்ளுவது போலவோ, அல்லது நமது எண்ணங்களில் பகலின் ஒளியிலிருந்து இரவின் இருளுக்குள் வழிநடத்துவதைப் போலவோ செய்கிறான். இந்த வகையில், நமக்கு நடப்பவை பகல் முழுவதும் வானிலையின் நிலையைப் போன்றது: சில சமயங்களில் வெயிலில் தெளிவாக இருக்கும், சில சமயங்களில் மேகங்கள் திரண்டு வரும்போது மந்தமாக இருக்கும், பின்னர் மீண்டும் தெளிவடையும், காற்றில் ஏற்படும் பல்வேறு மாற்றங்களால் மீண்டும் மேகமூட்டமாக மாறும். நம்மைப் பொறுத்தவரை இதுவே அல்லவா? சில சமயங்களில் நல்ல எண்ணங்கள் மூலம், ஒரு தெளிவான நாளைப் போல நாம் பிரகாசமாக ஒளிர்கிறோம்; மற்ற நேரங்களில் தீய எண்ணங்களால் இருள் சூழ்ந்துவிடுகிறது; பின்னர் ஜெபத்திலோ அல்லது வேறு சில நற்செயல்களிலோ நம்மை அர்ப்பணிப்பதன் மூலம் மீண்டும் ஒளியின் உலகிற்குத் திரும்புகிறோம். மேலும் இது ஒரு நாளைக்கு ஒரு முறைக்கு மேல் நடக்கிறது. ஆனால் வளிமண்டலத்தில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் நம்மில் ஏற்படும் மாற்றங்களிலிருந்து வேறுபட்டவை: அங்கே அவை அனைத்தையும் படைத்த கடவுளின் ஞானத்தால் விதிக்கப்பட்டபடி இயற்கையாக நிகழ்கின்றன; ஆனால் நம்மில் அவை தன்னிச்சையானவை, மேலும் ஓரளவு நமது சொந்த சுயவிருப்பத்தின் விளைவாகும். ஏனெனில், தீயவன் சோதனைகள் மூலம் நமது நல்ல நிலையின் ஒளியைப் பறிக்க முயன்றாலும், அவனைத் தள்ளு ம் சக்தியும், புனிதர்கள் செய்தது போலவும், நீதியுடன் வாழும் அனைவரும் செய்வது போலவும், நீதி சூரியன் எப்போதும் நமது மனதை ஒளிரச் செய்வதும் நம்மிடம் உள்ளது. ஏனெனில், இப்போதும் கூட, விலைமதிப்பற்ற கற்களைப் போல பூமியில் நடமாடும் பல புனிதர்கள் உள்ளனர்; அவர்கள் அத்தாட்சிகளும் அற்புதங்களும் செய்வதால் வேறுபடுத்தப்படவில்லை—ஏனெனில் புனிதத்துவம் என்பത് இதில் மட்டும் இல்லை— ஆனால் உண்மையான விசுவாசத்தைப் பாதுகாப்பதிலும், தேவனுடைய கற்பனைகளைத் துல்லியமாக நிறைவேற்றுவதிலும், பொறாமையற்ற தன் சகோதரர்கள் மீதான உண்மையான அன்பிலும், தன் அண்டை வீட்டாரின் செழிப்பில் மகிழ்வதிலும், மனித மகிமையின் மேன்மைக்கு அப்பாற்பட்டிருப்பதிலும், மற்றும் மற்ற எல்லா நற்பண்புகளிலும் இது வெளிப்படுகிறது. இவ்வாறு பரிசுத்தத்துவம் ஒவ்வொரு நபருக்கும் வெளிப்படுகிறது. ஆனால், நீங்கள் உலகத்திலிருந்து விலகி, அதற்குச் சிலுவையிடப்பட்டவர்களாக இருப்பதால், பேராவலற்ற தன்மையாலும், கற்புடைமையாலும், உங்கள் சொந்த விருப்பத்தைக் கைவிடுவதாலும், மேலும் நமது வாழ்க்கை முறையிலிருந்து பிரிக்க முடியாத அனைத்துத் துன்பங்களையும், பற்றாக்குறைகளையும் நல்ல மனதுடன் சகித்துக்கொள்வதாலும் வேறுபட்டுத் திகழ வேண்டும். இவ்வாறு வாழ்வதால், நீங்கள் பரிசுத்தராகவும், புனிதர்களுடன் சேர்க்கப்பட்டவர்களாகவும் இருப்பீர்கள்; மேலும், நீதியாளர்களின் கூட்டமானது நம் வாழ்க்கை முறையிலிருந்து பிரிக்க முடியாத அனைத்துத் துன்பங்களையும் சோகங்களையும் நீங்கள் பொறுமையுடன் சகித்ததால், உங்களைத் தங்கள் நடுவில் வரவேற்கும் – மேலும் நீங்கள் வீரமரணமடைந்தவர்களின் இருப்பிடங்களில் என்றென்றும் மகிழ்ச்சியடைவீர்கள்.

168. நாம் நமது பாதையில் பயணிக்கும்போது, நமது பார்வையை பூமிக்கான மற்றும் நிலையற்ற விஷயங்களில் செலுத்த வேண்டாம்; மாறாக, நமது பார்வையை பரலோக மற்றும் நித்தியமான விஷயங்களில் நிலைநிறுத்துவோம்: ஏனெனில் முந்தையது நம்மைப் பலவீனப்படுத்துகிறது, பிந்தையது நம்மைத் தைரியத்தால் நிரப்புகிறது

168. 1) நாம் நமது பாதையில் பயணிக்கும்போது, நமது பார்வையை பூமிக்கான மற்றும் நிலையற்ற விஷயங்களில் செலுத்தாமல், பரலோக மற்றும் நித்தியமான விஷயங்களில் நமது பார்வையை நிலைநிறுத்துவோம்: ஏனெனில் முந்தையது நம்மைப் பலவீனப்படுத்துகிறது, பிந்தையது நம்மைத் தைரியத்தால் நிரப்புகிறது. – 2) இவ்வாறு அனைத்துத் தந்தையரும் நடந்தார்கள்; நாமும் அவ்வாறே நடக்க வேண்டும், எல்லா நற்பண்புகளாலும் நம்மை அலங்கரித்து, தீயன அனைத்தையும் துறந்து, நம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். நம்முடைய வாழ்க்கை நம்முடைய பெயருக்கு ஏற்றதாக இருக்கட்டும். [2, 102]

16. நமது வாழ்க்கை ஒரு பயணம், அது ஒரே நாளில், அல்லது இரண்டு, அல்லது பல நாட்களில் முடிக்கப்பட வேண்டியதல்ல, மாறாக நாம் இந்த உலகிலிருந்து வரும் காலத்திற்குள் செல்லும் வரை, நமது முழு வாழ்க்கை முழுவதும் நீடிக்கும் ஒரு பயணம். கடவுளை நோக்கிய நமது அடிகளின் வழியில், எல்லா விதமான தடைகளையும் இடர்ப்பாடுகளையும் அமைக்கும் ஒரு எதிரியை நாம் ஒரே நேரத்தில் எதிர்கொள்ளும்போது, அதன் பெரும் தூரத்தைக் கருத்தில் கொண்டு நாம் மனந்தளர்ந்து இந்தப் பாதையில் நடப்பதைக் கைவிடாதபடிக்கு என்ன முயற்சி, என்ன வலிமை, என்ன கவனம் மற்றும் விடாமுயற்சி தேவைப்படுகிறது? ஆனால் கவலை வேண்டாம்; ஏனெனில் மறுபுறம், நமது முயற்சிகளில் நமக்கு ஒரு பரிந்துரையாளரும் வழிகாட்டியும், இந்தப் பாதையில் ஒரு துணையும் இருக்கிறார்—யாரென்றால், நமது பாதுகாவலர்களாகவும் பாதுகாப்பாளர்களாகவும் பரிசுத்த தூதர்கள் இருக்க, அனைத்திற்கும் மேலான கர்த்தரும் ஆளுகையாளருமானவர். 'இஸ்ரவேலைக் காக்கிறவர் தாமதிப்பதும் உறங்குவதும் இல்லை' (சங். 120:4). ஆகவே, நாம் ஏன் கீழ்நோக்கிப் பார்க்காமல், நமது பார்வையை உயரங்களில் நிலைநிறுத்தி, இத்தகைய உற்சாகத்துடனும், இத்தகைய பேரார்வத்துடனும், இத்தகைய தீவிர விருப்பத்துடனும் நமது பாதைக்கு நம்மை அர்ப்பணிக்கிறோம்: ஏனெனில் நாம் கீழே பார்த்தால், நிச்சயமாக சோம்பல், மனத்தளர்ச்சி மற்றும் தளர்ச்சி ஆகியவற்றிற்கு இரையாகிவிடுவோம், ஏனெனில் நமது எண்ணங்கள் அங்கும் இங்கும் அலைகின்றன, மேலும் நமது இதயங்கள் இந்த வாழ்க்கையின் வீண் பெருமைகளிலும் இன்பங்களிலும் பற்றிக்கொள்கின்றன: விபச்சாரத்திற்கு, அதிகப்படியான உண்ணலுக்கு, பேராசைக்கு, காட்சிகளுக்கு, விருந்துகளுக்கு, அலங்காரங்களுக்கு, கற்பனைகளுக்கு மற்றும் மறையக்கூடிய மற்றும் அழிந்துபோகும் மற்ற எல்லா காரியங்களுக்கும் நம்மை ஒப்புக்கொடுப்போம். ஆனால் நாம் பரலோகமான மற்றும் நித்தியமானவைகளில் நம் பார்வையை நிலைநிறுத்தும்போது; அப்போது, நமது தற்போதைய வாழ்க்கை துயரமாகவும் வேதனையாகவும் இருந்தாலும், இங்கு உழைப்பும் சோர்வும் இருந்தாலும், விரதம் மற்றும் ஜாக்கிரதைகள், மனக்கட்டுப்பாடு மற்றும் பற்றாக்குறைகள் இருந்தாலும்—இவை அனைத்தும் நமது துறவு வாழ்க்கை மற்றும் துறவுக் கீழ்ப்படிதலின் இயல்பில் தவிர்க்க முடியாதவை—நாம் மனந்தளர மாட்டோம், நாம் மனம் சோர்வடைய மாட்டோம், நமது தற்போதைய துக்கங்களின் பாரத்தால் நசுக்கப்பட மாட்டோம், எழும் உணர்ச்சிகளுக்கும் அடிபணிய மாட்டோம்; ஆனால், துணிச்சலான ஞானத்துடனும் உற்சாகமான உறுதியுடனும், நாம் தொடர்ந்து முன்னேறிச் செல்வோம்; பரலோகத்தை நோக்கியும், கடவுளை நோக்கியும் நம் பார்வையை நிலைநிறுத்தி, பரலோக ராஜ்யத்திற்காகவும், பரலோக ஆறுதலுக்காகவும், அதன் அழிவில்லாத மகிமையின் இனிமைக்காகவும், அஸ்தமிக்காத ஒளிக்காகவும், தேவதையின் பேரின்பத்திற்காகவும் பாடுபடுவோம்.

17. இவ்வாறு அனைத்து முன்னோர்களும் நடந்தார்கள், மேலும், வென்று வெற்றி கொண்டார்கள்: வீரர்கள், மரியாதைக்குரியவர்கள், நீதிமான்கள், பக்தர்கள், கடவுள் அன்பர்கள், துறவிகள், பொது மக்கள், ஆண்கள், பெண்கள், இளைஞர்கள் மற்றும் முதியவர்கள், இவ்வுலகில் தங்களின் காலத்தை ஒருவிதப் பயிற்சியாகக் கருதினார்கள். அதுபோலவே, நாம் அவர்களின் மகிமையையும் பேரின்பத்தையும் விரும்பினால், இந்த இறைவனுக்குப் பிரியமான வாழ்க்கை முறையில் நாமும் மனமுவந்து துன்பங்களை ஏற்க வேண்டும். ஆகவே, சகோதரர்களே, நாம் இதனை நேசிப்போம்; சர்வஞானி கட்டளையிடுவதைப் (பிரசங்கி 2:14) போல, மேலே நம் பார்வையை நிலைநிறுத்தி, துணிவான ஞானத்துடனும் அசைக்க முடியாத உற்சாகத்துடனும் எல்லாவற்றையும் சகித்துப் பொறுத்துக்கொள்ள உறுதியாகத் தீர்மானிப்போம்; மேலும், நம் பார்வையைத் தரையில் செலுத்தாமல் இருப்போம். ஏனெனில், பரலோக காரியங்களைப் பற்றி சிந்தித்து அவற்றில் ஈடுபட்டுள்ளவர்களின் கண்கள் உண்மையில் தலைக்கு மேலே இருக்கின்றன, ஆனால் வீண் பெருமைக்கு முன்பாகத் தலை தாழ்த்தி அதில் மூழ்கியிருப்பவர்கள் தங்கள் பார்வையைக் கால்களுக்குக் கீழே தாழ்த்துகிறார்கள். ஒரு மனிதனின் கால்கள் மேலேயும் தலை கீழேயும் இருந்தால் அது பரிதாபமாகவும் அசிங்கமாகவும் இல்லையா? ஆயினும், ஒருவரின் ஆன்மாவில் இதை அனுபவிப்பது அதைவிட மிகவும் பரிதாபகரமானதும் மனிதாபிமானமற்றதுமாகும். ஆகவே, ஞானிகளுக்குத் தகுதியான விதத்தில், நம்முடைய கண்களைத் தலைகளின் மீது வைத்து, தேவனைப் பற்றியும் தெய்வீகமானவைகளைப் பற்றியும் தியானித்து, அதற்கேற்றவாறு நடந்துகொள்வோம். தலையில் உள்ள கண்கள் நம்பிக்கை, நம்பிக்கை மற்றும் அன்பு; அவற்றிலிருந்து உறுதியான பொறுமை, தூய்மை, சகோதர அன்பு, சமாதானம், மென்மை, அடக்கம், தைரியம், செழிப்பு, சுயக்கட்டுப்பாடு, ஒவ்வொரு நற்செயலும், மற்றும் ஒவ்வொரு நற்பண்பின் மலர்ச்சி மற்றும் பழம் பழுத்தலும் எழுகின்றன; மாறாக, மேற்கூறியவற்றுக்கு மாறாக சிந்திக்கும் மற்றும் செயல்படும்வர்களுக்கு, எதிர்மாறானது நிகழ்கிறது: விசுவாசமின்மை, நம்பிக்கையற்ற தன்மை, வெறுப்பு ஆகியவற்றிலிருந்து பொறுமையின்மை, கோழைத்தனம், விபச்சாரம், கள்ளக்காதல், திமிர், இச்சைக்குரிய உணர்வுகள், பேராசை, வீண் விளையாட்டு, அலங்காரப் பிரியம், ஏளனம், சண்டை, பொறாமை, கொலை மற்றும் மற்ற எல்லா சாத்தானிய செயல்களும் மற்றும் -இன் செயல்களும் பிறக்கின்றன. தேவனுக்குரியவர்களாகிய நாம் தேவனுக்குரியதைப் பின்தொடரட்டும்; பரிசுத்தமானவர்கள் பரிசுத்தமானதைப் பின்தொடரட்டும்; குற்றமற்றவர்கள் கற்பமானதைப் பின்தொடரட்டும்; பக்தியுள்ளவர்கள் பக்திவழிபாட்டைப் பின்தொடரட்டும்; சமாதானத்தை விரும்புகிறவர்கள் சகோதர அன்பைப் பின்தொடரட்டும்; தாழ்மையுள்ளவர்கள் பரலோகமானதைப் பின்தொடரட்டும்; உலகத்தைக் கைவிட்டவர்கள் மேன்மையானதைப் பின்தொடரட்டும். ஒழுங்கு ஒழுங்கீனமாக மாறட்டும் விடாதீர்கள், அப்படியானால், ஒளியைச் சேர்ந்த நாம் இருளைப் பின்தொடர நேரிடும்; தூய்மையைச் சேர்ந்த நாம் ஒழுக்கக்கேட்டைப் பின்தொடர நேரிடும்; பக்தியைச் சேர்ந்த நாம் ஒழுங்கீனத்தை பின்தொடர நேரிடும்; மேலும், தாழ்மையைச் சேர்ந்த நாம் வீண் பெருமையைப் பின்தொடர நேரிடும்; ஏனெனில் இது பரிதாபகரமானது, இது வஞ்சனையானது, இது கடவுளற்றது, இது அர்த்தமற்றது, இது நரக நெருப்பிற்கான எரிபொருள். ஆகவே, நமது அழைப்பின்படி, கடவுளுடையவர்களாகிய நாம் கடவுளைத் தேடுவோம். நாம் துறவிகள், யாத்ரீகர்கள், தனிவாழ்வார்கள், கன்னியாஸ்திரீகள், தேவனுடைய ஊழியக்காரர்கள் மற்றும் தேவதூதர்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறோம்; நாம் உண்மையில் அதுவே என்பதை அனைவரும் அறிவார்கள். நம்மில் யாரும் அசுத்தராகவோ, உலகப் பற்றுடையவராகவோ, அல்லது ஒழுக்கமற்றவராகவோ இருக்க வேண்டாம்; யாரும் முணுமுணுப்பவராகவோ, வேசித்தனமுள்ளவராகவோ, சண்டை போடுபவராகவோ, மனச்சோர்வுடையவராகவோ, அல்லது மனம் தளர்ந்தவராகவோ இருக்க வேண்டாம்: ஏனெனில் தேவனுடைய கடுங்கோபம் சமீபமாயிருக்கிறது – அவர் பிரதிபலன் அளிப்பார். உலகில் வாழ்ந்து, இதயத்தில் பொல்லாதவர்களாக இருப்பவர்களிடம் கடவுள் கோபமாக இருக்கிறார் என்றாலும், (அது அவ்வளவு பெரியதல்ல); ஆனால், முழுமையாக அவருக்குச் சொந்தமானவர்களாக இருக்க வேண்டிய நம்மிடம் அவர் அதிகக் கோபமாக இருக்கிறார். இது, தன் முன்னிலையிலேயே பாவம் செய்யும் ஊழியர்களிடம் ஒரு எஜமான் அதிகக் கோபம் கொள்வதைப் போன்றது, அவனிடமிருந்து வெகுதூரம் விலகி இருந்து பாவம் செய்யும் ஊழியர்களிடம் கொள்வதை விட. இருப்பினும், தேவனுடைய கோபம் நம் அனைவர் மீதும் சமமாகப் பரவவில்லை, ஆனால் அது பல்வேறு வழிகளில் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது: தீமையில் நிலைத்திருப்பவர்களிடம் ஒரு விதமாகவும், சில சமயங்களில் தங்கள் வழிகளைத் திருத்தி, மீண்டும் சில சமயங்களில் வீழ்ந்துவிடுபவர்களிடம் வேறு விதமாகவும்; புதிதாகத் திட்டத்தில் சேர்ந்தவர்கள் மீது ஒரு விதமாகவும், நீண்ட காலமாகத் திட்டத்தில் நிலைபெற்றவர்கள் மீது மற்றொரு விதமாகவும் இது வெளிப்படுகிறது: ஏனெனில், ஒருவர் திட்டத்தில் எவ்வளவு காலம் நீடிக்கிறாரோ, அவ்வளவு தெளிவாக அவருடைய வாழ்க்கையின் வேறுபாடு அமைய வேண்டும்; இதனால்தான், முதுமை எந்தப் பயனும் அளிக்காவிட்டால், அது கண்டனத்திற்கும் கேலிக்குரிய விஷயமாகவும் மாறுகிறது: நரைத்த தலை கொண்ட ஒரு மனிதன் குழந்தைகளுடன் பள்ளியில் படிப்பதைப் பார்ப்பது எவ்வளவு அபத்தமாக இருக்குமோ, அவ்வளவு அபத்தமானது.

169. நீங்கள் கிறிஸ்துவின் வீரர்கள்; நீங்கள் எப்போதும் முழுமையாக ஆயுதம் ஏந்தியிருக்க வேண்டும் – இந்த வழியில்

169. 1) நீங்கள் கிறிஸ்துவின் வீரர்கள்; நீங்கள் எப்போதும் முழு ஆயுதபாணிகளாக இருக்க வேண்டும் – இதுவே வழி. – 2) எல்லாத் தீமைகளுக்கும் வேர் பெருமை; ஆனால், தன்னகத்தே தற்போது போர் தொடுக்கும் எதற்கெதிராகவும் ஒருவன் போராட வேண்டும்: ஏனெனில் இது அனைவருக்கும் எப்போதும் ஒன்றல்ல. – 3–16) ஆன்மீகப் போராட்டத்தைப் பற்றிய பல்வேறு எண்ணங்கள். [2, 103]

18. நீங்கள் கிறிஸ்துவின் வீரர்கள்; ஒரு வீரன் போருக்காகத் தேவையானதைக் கருத்தில் கொண்டு, தனது முழுக் கவசத்தையும் ஒழுங்காக வைத்திருக்க வேண்டும், அப்போதுதான் அவன் எல்லா நேரங்களிலும் எதிரியை எதிர்கொள்ளத் தயாராக இருப்பான். – ஆகவே, நீங்கள் தயாராக இருக்கிறீர்களா என்றும், உங்கள் ஆவிக்குரிய ஆயுதங்கள் என்ன நிலையில் இருக்கின்றன என்றும் பாருங்கள் – அவை கூர்மைப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றனவா, சுத்தம் செய்யப்பட்டுப் பளபளப்பாக்கப்பட்டிருக்கின்றனவா? – அதாவது, கீழ்ப்படிதலின் வாள், விசுவாசத்தின் கவசம், இரட்சிக்கிற நம்பிக்கையின் தலைக்கவசம், தாழ்மையின் ঢाल, நல்ல எண்ணங்களின் அம்பறாத்தூணி, இறுதியாக தேர், அதாவது உங்கள் கனமான உடல், அது குதிரையாகவும் இருக்கிறது, அது எல்லா விஷயங்களிலும் நன்கு பயிற்சி பெற்றிருக்க வேண்டும், – மேலும் அது ஓடுவதற்குப் பொருந்தாதபடி மிகவும் குண்டாகவோ, அல்லது தேவைப்படும் இயக்கத்திற்கு மிகவும் பலவீனமாகும்படி மிகவும் மெலிதாகவோ இருக்கக்கூடாது; கடிவாளம் பயன்படுத்தப்படும்போது, அது கடவுளுக்குப் பயப்படும் உணர்வை நன்கு தாங்க வேண்டும், அப்போதுதான் அது பாதையின் சரியான போக்கிலிருந்து விலகாமலும், அதன் கட்டுப்பாடற்ற துள்ளல்களால் சவாரி செய்பவரான—மனதை—வீழ்த்தாமலும் இருக்கும். தேவ வார்த்தை நீங்கள் எப்போதும் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறது; – ஏனெனில் உங்கள் போர் இடைவிடாதது, உங்கள் சண்டைகள் ஒவ்வொரு மணி நேரமும், உங்கள் தாக்குதல் ஒவ்வொரு கணமும்.

19. அப்படியானால், உங்களில் யார் வீரம் மிக்கவர், யார் வலிமையானவர், யார் ஒரு வீரர்—பெருமைமிக்க மனதை முதலில் வீழ்த்தி, பின்னர் ஆயிரக்கணக்கான மற்றும் திரளான எதிர்க்கும் எண்ணங்களை வெட்டி வீழ்த்துபவர், ஒரு காலத்தில் தெய்வீக தாவீது கோலியாத்தை வீழ்த்தியது போல?—இதன் பலன் என்ன? – அதாவது, தீய எண்ணங்களின் தப்பித்தல், அதாவது எண்ணற்ற மற்றும் பல்வேறுபட்ட பாவ உணர்ச்சிகள். மனப் பெருமை தீமைகளில் முதலாவதும் கடைசிவதும் ஆகும். அதன் மூலமாக, இப்போது நம் அனைவரையும் சோதிக்கும் அந்தப் பாம்பு, பரலோக உயரங்களிலிருந்தும் தேவதூத ஒளியிலிருந்தும் வீழ்ந்தது; மேலும் அதிலிருந்து, ஒரு வேரிலிருந்து போல, எண்ணற்ற பாவப் பந்தல்கள் முளைத்துள்ளன. ஆனால், இப்போது நம்மைத் தாக்கும் அதற்கு எதிராக நாம் பாடுபட்டுப் போராட வேண்டும்: ஏனெனில் ஒவ்வொரு மணி நேரமும் ஒருவர் ஒரு விருப்பத்தால் சூழப்படுகிறார், மற்றொருவர் வேறொன்றால் சூழப்படுகிறார்: ஒருவர் விலைமாதுப் பாவத்தால், மற்றொருவர் பேராவலால்; ஒருவர் சோம்பலால், மற்றொருவர் பொறாமையால்; ஒருவர் கோபத்தால், மற்றொருவர் நம்பிக்கையின்மையால்; ஒருவர் கலகத்தால், மற்றொருவர் பெருமையால்; ஒருவர் செயலிழப்பால், மற்றொருவர் வெறித்தனத்தால் பாதிக்கப்படுகிறார். ஆயினும், இவை அனைத்தும் ஒரே சாத்தானின் ஆவியால் உண்டாக்கப்படுகின்றன.

20. நமது போராட்டம் பெரியதும் பலவகைப்பட்டதுமாகும்: நாம் எல்லா இடங்களிலும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும், எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் கவனிக்க வேண்டும், மேலும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் ஒரு பாதுகாப்புத் தடையைப் பேண வேண்டும்—எதிரி உள்ளே நுழையாமலும், நம்மைக் காயப்படுத்தாமலும் அல்லது சிறைபிடிக்காமலும் இருப்பதற்காக, அவன் நம்மைத் தொடாமலும், தாக்காமலும் அல்லது கொல்லாமலும் இருப்பதற்காக.

21. நாம் முன்கூட்டியே எதிர்பார்க்க வேண்டும்; மேலும் நமது பங்கிற்கு, போராட்டத்தைத் தொடங்கி எதிர்த்துப் போராட வேண்டும். நாம் ஒரு தாக்குதலைப் பெற்று பத்து மடங்காகத் திருப்பியடிப்பதும், ஒரு சிறிய காயத்தை அடைந்து அதை ஒரு பேரழிவுத் தோல்வியால் திருப்பிச் செலுத்துவதும் நடக்கலாம்.

22. உடல் காயமடைந்தவர் குணமடைய முயல்கிறார்; அதேபோல், ஆன்மா காயமடைந்தவர் அதற்கான பொருத்தமான குணமடைதலைத் தேட வேண்டும். இந்தக் குணமடைதல் என்பது பாவ அறிக்கை மற்றும் தவம் ஆகியவற்றுடன் இணைந்ததாகும். இதைச் செய்த பிறகு, ஒருவர் மீண்டும் போருக்குச் செல்ல வேண்டும்.

23. பௌதீகப் போரில் வெற்றி பெறுபவன் ஒரே ஒரு பரிசைப் பெறுகிறான்; ஆனால் ஆன்மீகப் போரில் வெற்றி பெறுபவன் பல கிரீடங்களைப் பெறுகிறான்: அதனால் ஒவ்வொரு நாளும் போர் இருக்கிறது, ஒவ்வொரு நாளும் கிரீடங்கள் இருக்கின்றன, ஒவ்வொரு நாளும் பரிசுகள் இருக்கின்றன.

24. மேலும், நீங்கள் வெற்றி பெற்றுப் பின்வாங்காமல், உறுதியாக நின்று மனந்தளராமல், இந்த உலகிலிருந்து நீங்கள் பிரிந்து செல்லும் வரை போர் முடியும் வரை இருந்தால், நீங்கள் பேறு பெற்றவர்கள்.

25. ஆகையால், என் அன்பான பிள்ளைகளே, சகோதரரே, மனதைத் திடப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்; நீங்கள் மனதைத் திடப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள், ஏனெனில் கடவுள் உங்கள் உதவியாளராகவும், ஒரு தூதர் உங்கள் வாழ்வின் பாதுகாவலராகவும், நீங்கள் அழைக்கும் புனிதர்கள் உங்கள் பரிந்துரையாளர்களாகவும், கிறிஸ்துவின் சிலுவையின் அடையாளம் உங்கள் வெல்ல முடியாத ஆயுதமாகவும் இருக்கின்றன.

26. தீய எண்ணங்கள் மூலம் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் நம்மைத் தாக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளால் நாம் திகைத்துப் போக வேண்டாம்; இறைச்சுவைப் பேரின்பப் பாலனுக்கு முழங்கால் போடாதிருப்போமாக; திருச்சபையில் கிறிஸ்து தமக்கு மணமுடிப்பிட்ட நமது கற்பை நமது பகைவர்களுக்குத் துரோகம் செய்யாதிருப்போமாக; நமது உறுப்புகளைப் பரத்தைமைக் கருவிகளாகவும், அசுத்தத்தின் பாத்திரங்களாகவும் ஆக்கிக்கொள்ளாதிருப்போமாக, ஏனெனில் அவை மிகவும் தூய்மையானவரும், அழியாத மணமகனுமாகிய கிறிஸ்துவின் உறுப்புகளாகும்.

27. நம்மைப் பரதீசுவனத் தோட்டத்திலிருந்து வெளியேற்ற சதி செய்யும் பாம்பை நமது ஆலோசகராகக் கொள்ள வேண்டாம்; திருடர்களான பேய்களுக்கு கதவுகளைத் திறக்க வேண்டாம், நமது ஆன்மாவின் புதையலை அவர்கள் திருட அனுமதிக்கவும் வேண்டாம்.

28. நம்முடைய தேவனாகிய கர்த்தர் பல்வேறு நற்பண்புகளிலிருந்து நமக்காகக் கட்டிய நகரத்தில் நாம் வசிப்பது எவ்வளவு பாக்கியம்! பாவத்தால் அடிமையாக்கப்படாமல், நமது ஆன்மாவின் கண்ணியத்தைப் பாதுகாப்பது எவ்வளவு பாக்கியம்! உணர்ச்சிகளால் அடிமைப்படுத்தப்படாத ஆன்மா முற்றிலும் சுதந்திரமானது, முற்றிலும் தெய்வத்தன்மை வாய்ந்தது, முற்றிலும் இறைத்தன்மை வாய்ந்தது, முற்றிலும் ஒளிமயமானது, முற்றிலும் செம்மைப்படுத்தப்பட்டது, கடவுளால் ஒன்று சேர்க்கப்பட்டது, கடவுளால் உருவாக்கப்பட்டது, மற்றும் தெய்வீகமானது.

29. கொடுங்கோலர்களாகிய விருப்பு வெறுப்புகளால் அடிமைப்படுத்தப்பட்டு, ஆட்கொள்ளப்பட்ட ஆன்மாவிற்கு அதுபோல அல்ல. ஒவ்வொரு விருப்பு வெறுப்பின் செயலாலும், ஒவ்வொரு கண்டிக்கத்தக்க செயலாலும் இங்கும் அங்கும் இழுத்துச் செல்லப்பட்டு, அது பெரிதும் பயங்கரமாகத் துன்புறுவதைக் காணலாம். அசுரனிடமிருந்து அதன் நடத்தையை எடுத்துக்கொண்டு, அதற்குக் கட்டளையிடப்பட்டபடியே கேள்விக்கிடமின்றி செய்கிறது. அது மாம்சக் காமத்தின் பேயால், பொறாமையின் பேயால், வெறுப்பின் பேயால், சண்டை போடும் பேயால், பேராவியின் பேயால், சோம்பலின் பேயால், நம்பிக்கையின்மையின் பேயால், இறை நிந்தனையின் பேயால், கோபத்தின் பேயால், கர்வத்தின் பேயால், பொய்யின் பேயால், திருட்டியின் பேயால், மற்றும் உணர்ச்சிகளின் மற்ற எல்லா பேய்களாலும் ஆளப்படுகிறது—அவற்றின் பெயர்களை யாரால் கணக்கிட முடியும்?

30. ஒருவன் எந்தத் தீயசக்திகளால் மயக்கப்படுகிறானோ, அவற்றால் அடிமையாக்கப்படுகிறான். அவனது பரிதாபகரமான ஆன்மா அவற்றின் நுகத்தின் கீழ் வாடுகிறது; அவனது வாழ்க்கை இழிவானது. அது முற்றிலும் ஆதரவற்றது, முற்றிலும் பாழடைந்தത്, மந்தமானது, ஒளியற்றது, கடவுளற்றது, அருவருப்பானது, மேலும் எல்லா நல்லறிவுள்ளவர்களின் பார்வைக்கும் வெறுப்பூட்டுகிறது.

31. என் பிள்ளைகளே, நமது கண்ணியத்தைக் குறைத்துக்கொள்ள வேண்டாம்; நமது சுதந்திரத்தை விற்க வேண்டாம். எஜமானர்களான பிறகு, அடிமைகளாக ஆக வேண்டாம் (1 கொரி. 7:22–23). நமது ஒளியை இருளாக மாற்றிக் கொள்ளவோ, நமது அழகைக் கோரமாக மாற்றிக் கொள்ளவோ வேண்டாம்; பாவத்தின் வெட்கக்கேடான உருவத்தை நோக்கி நமது முகங்களைத் திருப்பும்படி கடவுளிடமிருந்து முகத்தைத் திருப்ப வேண்டாம்; நமது ஒழுக்கத்தின் பிரகாசமான ஆடைகளைக் களைந்து, சட்டமில்லாத தன்மையின் இருண்ட கிழிந்த துணிகளை அணிந்து கொள்ள வேண்டாம்; தேவனுடைய பிள்ளைகளாக இருந்துகொண்டு, நம்மைச் சாத்தானின் சந்ததியினராக மாற்றிக் கொள்ள வேண்டாம்.

32. யார், தங்கள் சொந்த புத்தியில் இருந்துகொண்டு, ஒரு எஜமானனாக இருக்கும்போது தங்களைத் தாங்களே அடிமையாக்கத் துணிவார்கள்? – தேவனுடைய பிள்ளையாகத் தத்தெடுக்கப்பட்டவர், பிசாசின் சந்ததியினர் என்று அழைக்கப்பட எப்படி ஒப்புக்கொள்வார்? யார், சொல்லொணாத் தகுதியின் மேன்மையைத் தள்ளிவிட்டு, இழிவான மற்றும் உணர்ச்சிப்பூர்வமான வாழ்க்கையை வாழும்வர்களில் ஒருவராகக் கருதப்படத் தேர்ந்தெடுப்பார்கள்? ஆன்மீக செல்வம் பெற்றிருந்தும், வறுமை மற்றும் ஆன்மீகத் தரித்திரத்திற்குள் மூழ்க விரும்புவது யார்? நெருப்பு, இருள் மற்றும் பிற பயங்கரமான நித்திய வேதனைகளைப் பெறுவதற்காக பரலோக ராஜ்யத்தை இழக்க விரும்புவது யார்? இது புத்திசாலிகளின் செயல் அல்ல, அல்லது தங்கள் அறிவை இழக்காதவர்களின் அடிகளும் அல்ல, மாறாக சில பைத்தியக்காரர்கள் மற்றும் உணர்வற்றவர்களின் செயலாகும் – அதனால், நித்திய ஆசீர்வாதங்களைப் பாரம்பரியமாகப் பெறுவதற்காக தேவனுடைய சாயலிலும் ரூபத்திலும் சிருஷ்டிக்கப்பட்டவர்கள், தங்கள் சொந்த விருப்பத்தின்படி, அர்த்தமற்ற காமத்தின் மூலம், நரகத்தின் ஆழங்களுக்குள் நித்திய கண்டனத்திற்கு இறங்கக்கூடும்.

33. உறங்கிக்கொண்டிருக்கும் நாம் விழிப்போம்; கண்களை மூடியிருக்கும் நாம் திறப்போம்; கேட்காத நாம் செவிகொடுப்போம்; பலவீனமான நாம் நமது பலத்தைச் சேர்ப்போம்; நாம் தைரியத்துடன் எழுவோம்; நாம் உத்வேகம் பெற்று இரட்சிப்பின் பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்குவோம். நாம் கர்த்தரிடம் கூப்பிடுவோம்—அவரும் செயல்படுவார். ஏனெனில், 'கர்த்தர் தம்மை நோக்கி அழைக்கும் அனைவருக்கும் அருகிருக்கிறார்; மனந்திரும்புகிற எளியவர்களையும் அவர் இரட்சிக்கிறார்' (சங். 144:18; 33:19).

170. ஆன்மாவின் பராமரிப்பை ஒரு திராட்சைத் தோட்டத்தைப் பராமரிப்பதற்கு ஒப்பிடுகிறது

170. 1) அவர் ஆன்மாவின் பராமரிப்பை ஒரு திராட்சைத் தோட்டத்தைப் பராமரிப்பதற்கு ஒப்பிடுகிறார். – 2) அவர் நம்மை அத்தகைய பராமரிப்புக்கும், திராட்சைத் தோட்டக்காரரான நமது ஆண்டவரின் மகிழ்ச்சிக்கும் அழைக்கிறார். – 3) இந்த விஷயத்தில் நாம் ஏற்கனவே போதுமான அளவு உழைத்துவிட்டோம் என்பதை அவர் பாராட்டுகிறார்; ஆனால் அவர் கூறுகிறார், 'துறவற விதிமுறைகளிலும் தவறற்ற வாழ்க்கையிலும், துறவு முயற்சிகளிலும் மேலும் உழைப்போம்.' [2, 104]

1. நேற்று, திராட்சைப் பழங்களைப் பறிக்கும்போது, அதிக பழங்கள் விளைந்த கொடிகளுக்கு நீங்கள் ஆசீர்வதித்தீர்கள், மேலும் திராட்சைக் கொத்துக்கள் இல்லாதவற்றுக்காக வருந்தினீர்கள். இதன் பொருள் என்ன? – இதன் பொருள் என்னவென்றால், நீங்களும் கர்த்தருடைய திராட்சைக் கொத்துகளாகி, ஆவிக்குரிய கனிகளைத் தரும்போது, அதாவது திராட்சைக் கொத்துகளால் நிரம்பியிருக்கும்போது, நம்முடைய ஆத்துமாக்களை வளர்ப்பவருடைய பார்வையில் பாராட்டிற்குரியவர்களாகிறீர்கள்; ஆனால் நீங்கள் அவ்வாறு செய்யாதபோது, நீங்கள் கண்டனத்திற்கும் வெட்டுண்டு போவதற்கும் தகுதியானவர்களாகிறீர்கள்: 'ஏனெனில்,' ஆண்டவர் கூறுவது போல் , 'கனிகொடாத ஒவ்வொரு கிளைக்கும் வெட்டி, அக்கினியில் போடப்படும்' (யோவான் 15:6). ஒரு திராட்சைக்கொடி தற்செயலாகக் கனிகொடுப்பதில்லை என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்கள்; ஆனால் முதலில் அது பெரும் உழைப்புடன் நடப்படுகிறது, வளரத் தொடங்குகிறது, முதிர்ச்சியை அடைகிறது, அதன் பிறகே அது கனிகொடுக்கத் தொடங்குகிறது; மேலும் அது பழம் தரும்போது, அது வெட்டப்பட்டு, அதன் சுற்றிலும் உழுதப்பட்டு, வேலியிடப்பட்டு, காய்ந்த கிளைகள் நீக்கப்பட்டு, பழம் தருவதைத் தடுக்கக்கூடிய அனைத்திலிருந்தும் சுத்திகரிக்கப்படுகிறது, திராட்சை வளர்ப்பவர்கள் அனுபவத்திலிருந்து அறிந்தபடி – இந்த வழியில் அது மீண்டும் பழம் தருகிறது. – நம்மிலும் இதே உண்மை பொருந்துவதை நாம் காண்பதில்லையா? ஏனெனில், இப்படிப்பட்ட அனுபவங்கள் இல்லாமல், அதாவது, நட்டெடுக்கப்பட்டு வளர்க்கப்படாமலும், கிறிஸ்துவுக்குள் முழுமையான ஆவிக்குரிய முதிர்ச்சி அடையாமலும், அதற்காக கிறிஸ்துவின் கட்டளைகளால் மூடப்படாமலும், வெட்டப்படாமலும், பாதுகாக்கப்படாமலும் யார் ஒருபோதும் கனிகொடுப்பார்கள்? – இவை அனைத்தையும் கடந்து செல்லாதவர் எப்போதும் பக்குவமற்றவராகவும், வறண்டவராகவும் இருக்கிறார்; மேலும், வழியில் செல்லும் அழிவைத் தரும் பேய்கள் அனைத்தும் அவரை அரித்துவிடுகின்றன.

2. நாம், நான் வேண்டுகிறேன், ஆன்மாவை வளர்ப்பதற்கும் அதைக் கவனமாகப் பராமரிப்பதற்கும் முற்படுவோம்; அதாவது, துறவற வாழ்க்கையின் தவச்செயல்கள் மற்றும் வழக்கமான ஒழுக்க நெறிகள்: விரதத்தின் பாரம், விழிப்புணர்வின் உழைப்பு, உள்ளார்ந்த குறைகளை ஒப்புக்கொள்வதில் ஏற்படும் வெட்கம், பாவமன்னிப்பின் காயங்கள், உதடுகளைக் காத்துக்கொள்வது, பகல் கனவுகளிலிருந்து விடுபட்ட இதயம், அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை, மற்றும் எண்ணங்களின் கலக்கமற்ற நிலைத்தன்மை. இவை அனைத்தையும் செய்யாதவன் கனிகொடுக்க மாட்டான்; அத்தகையவன் கிறிஸ்துவின் கிளை என்று அழைக்கப்படத் தகுதியற்றவன். – சகோதரரே, நாம் ஏன் இங்கு வந்திருக்கிறோம்? ஏராளமான கனிகளைக் கொடுக்கவும், நமது ஆவிக்குரிய கனிகளால் கர்த்தரைப் போஷிக்கவும் அல்லவா? நல்ல கர்த்தர் நமது இரட்சிப்புக்காக ஏங்குகிறார், நாம் இரட்சிக்கப்படுவதை அவர் கண்டால், இந்தப் பழத்தைச் சுவைத்து மகிழ்கிறார்; ஆனால் அவ்வாறு இல்லையென்றால், ஒரு கனி இல்லாத அத்திமரத்தைப் போல நம்மைத் தண்டிக்கிறார். ஒவ்வொரு நாளும் அவர் இங்கு வந்து நாம் எப்படிப்பட்ட மக்கள் என்பதைக் கவனிக்கிறார். ஆகவே, நாம் உத்வேகம், விடாமுயற்சி, தீவிர ஆவல், அக்கறை, தாழ்மை, கீழ்ப்படிதல், கவனமுடன் இருத்தல், கீர்த்தனை பாடுதல், சாந்தம், விவேகம், வேலையின் மீதான அன்பு, சகோதர அன்பு, பொறுமை, நிலைத்தன்மை மற்றும் நம்பிக்கை ஆகியவற்றைக் கொண்டிருக்க வேண்டும்—அதனால் நாம் பரிசுத்த ஆவியினால் பூரணப்படுத்தப்பட்டு, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பாத்திரங்களாக நம்மைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளலாம்.

3. நீங்கள் பாடுபட்டிருக்கிறீர்கள், அதை நான் அறிவேன்; நீங்கள் முற்காலத்தில் ஜெயித்திருக்கிறீர்கள், அநேகத்தைக் சகித்திருக்கிறீர்கள், நல்ல தூரம் நடந்துவிட்டீர்கள், துன்மார்க்கரை வெட்கப்படுத்தினீர்கள், தாக்குதல்களைத் தடுத்திருக்கிறீர்கள், உங்கள் இச்சைகள் வெறுத்திருக்கிறீர்கள், உங்களை உலகத்திற்கு அப்பாற்படுத்திக்கொண்டீர்கள், உங்கள் விருப்பங்களைச் சிலுவையில் அறைந்தீர்கள், கட்டளைகளைக் கடைப்பிடித்தீர்கள், உங்கள் பிதாக்களின் விசுவாசத்தைப் பாதுகாத்தீர்கள், மனிதப் பயங்களால் திகைக்கவில்லை, மேலும் கர்த்தருக்கான அன்பின் பொருட்டு மரணத்திற்கு இதயப்பூர்வமாக உங்களைத் தயார்படுத்திக் கொண்டீர்கள்; நீங்கள் செய்த அனைத்தும் தேவனுக்குப் பிரியமானவை மற்றும் புகழத்தக்கவை, அனைத்தும் பரிசுத்தமானவை மற்றும் பரலோகமானவை. – ஆனால் இன்னும் சிறிது காலம், இன்னும் சிறிது காலம், நாம் பொறுமையுடன் இருப்போமாக, மிகவும் மதிப்புக்குரிய சகோதரர்களே, நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்; விசுவாசத்தில் உறுதியாக நடுவோமாக, கண்ணுக்குப் புலப்படும் மற்றும் புலப்படாத சோதனைகளை எதிர்கொண்டு அச்சமின்றி நடுவோமாக, பெரிய சத்துருவின் அன்றாடப் போரில் நாம் அவனிடம் தோற்காதிருப்போமாக, ஏனெனில்: 'கர்த்தரே எனக்குத் துணையாக இருக்கிறார்; நான் என் பகைவர்களைப் பார்ப்பேன்' (சங். 117:7). "கர்த்தரே என் ஜீவனத்தின் பாதுகாவலர்; நான் எவரைப் பயப்பட வேண்டும்? எனக்குத் தீங்கு செய்யத் தேடும் அவர்கள், என் மாம்சத்தை அழிக்க, என்மேலும் என் சத்துருக்களின் மேலும் நிந்தனை சொல்லும் அவர்கள், அவர்கள் திகைத்து விழுவார்கள்" (சங். 26:1–2). "நாங்கள் எழுந்து நிலைபெற்றோம்" (சங். 19:9). ஆகவே, நாம் இதயத்தில் பாடுவோம், ஆவியில் துணிச்சலாக இருப்போம்; நம் கடமைகளை விடாமுயற்சியுடன் செய்து, எல்லாவற்றிலும் பக்திவழி நடப்போம்; சீர்கெட்ட, முணுமுணுப்பான, நிந்தனையான, தீர்ப்பிடுவதான, கலகமூட்டும் அல்லது திமிர் பிடித்த வார்த்தைகளை உச்சரிக்காமல் இருப்போம்; வேலைக்காகவும், ஜாக்கிரதைக்காகவும், சங்கீதப் பாடலுக்காகவும் மனமுவந்து கூடுவோம், நாம் ஒருவருக்கொருவர் சாந்தத்திலும், தாழ்மையிலும், நன்மனத்திலும், உலகப் பற்றற்ற நிலையிலும், பரலோகத்தை நாடுவதிலும், சுருக்கமான பேச்சிலும், நிதானத்திலும், 'என்னை மன்னித்துவிடு' என்று கேட்கும்போது விட்டுக்கொடுத்து வெல்வதிலும் – இது சாத்தானுக்கு எதிரான ஒரு பெரிய ஆயுதம் – அன்பிலும் அமைதியிலும் ஒற்றுமையாக இருப்போமாக.

171. கட்டளைகளின் பாதையிலிருந்து விலகிச் செல்லாமல் நாம் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும், ஏனெனில் அந்தப் பாதையிலிருந்து நம்மைத் திசை திருப்ப எதிரி எல்லா வழிகளிலும் முயல்கிறான்; இதில் வெற்றிபெற, நமது புலன்களைக் காப்போம்

171. 1) நாம் கட்டளைகளின் பாதையிலிருந்து விலகிச் செல்லாமல் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும், ஏனெனில் அந்தப் பாதையிலிருந்து நம்மைத் திசை திருப்ப எதிரி எல்லா வழிகளிலும் முயற்சிக்கிறான்; இதில் வெற்றிபெற, நாம் நமது புலன்களைக் காத்துக்கொள்ள வேண்டும். – 2) நாம் இந்த வழியில் நம்மைக் காத்துக்கொண்டால், எதிரி தோல்வியுற்றுப் பின்வாங்கி வேதனைப்படும், அதே சமயம் நமது ஆன்மா மகிழ்ச்சியடையும்; இல்லையெனில், இதற்கு நேர்மாறானதே நடக்கும். – 3) ஆனால் இது நமக்கு நேராமல் இருக்கட்டும்; ஒருவேளை அது நடந்தால், மனந்திரும்புதல் மூலம் நம்மைக் குணப்படுத்திக்கொள்ள விரைந்து, அதன்பிறகு மீண்டும் வீழ்ச்சியடையாமல் இருக்கக் கவனம் செலுத்துவோம். [2, 105]

4. நாம் எப்போதும் நம்மைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும், மேலும் எல்லாச் சூழ்நிலைகளிலும் கடவுளின் சட்டத்திற்குள் நம்மை வைத்திருக்க வேண்டும்; கட்டளைகளிலிருந்து வலதுபுறமாகவோ இடதுபுறமாகவோ விலகாமல், இரட்சிப்பும், நிலைத்தன்மையும், செழிப்பும் காணப்படும் அரச நடுவாண்டைப் பாதையில் நடக்க வேண்டும். இது மனதில் கொள்ளப்படவும், கவனிக்கப்படவும், புரிந்துகொள்ளப்படவும் வேண்டும்; ஏனெனில், சூழ்ச்சி செய்யும் பாம்பு, ஆன்மாக்களின் திருடன், சாத்தான், எப்போதும் விழிப்புடன் கண்காணித்துக்கொண்டிருக்கிறான். நம்மை இந்தப் பாதையிலிருந்து வழிமயக்கவும், ஏதேனும் ஒரு விருப்பத்தின் பெருவெள்ளத்தில் நம்மைத் தள்ளி, தன் மிகவும் பரிதாபகரமான இரையாக ஆக்கிக்கொள்ளவும் அவன் தேடுகிறான். இருப்பினும், நாம் விழிப்புடனும் நிதானத்துடனும் இருந்து, நமது புலன்களைக் காத்துக்கொண்டால், அவரை வென்று நேர் வழியில் நிலைத்திருக்க முடியும்: நமது கண்கள் பார்க்கக் கூடாததைப் பார்ப்பதிலிருந்து விலக வேண்டும்; நமது காதுகள் அசுரனின் கவர்ச்சியான வார்த்தைகளையும் கிசுகிசுப்புகளையும் ஏற்றுக்கொள்வதிலிருந்து விலக வேண்டும்; நமது கைகள், நமது சொந்த உறுப்புகளையோ அல்லது மற்றவர்களுடையவற்றையோ, காமம் அல்லது காம உணர்வின் தூண்டுதலால் தொடாமல் இருப்பதிலிருந்து; நமது கால்கள் தீய பாதைகளில் நடப்பதிலிருந்தும், எண்ணத்திலும் செயலிலும் இரகசிய இடங்களுக்குள் நுழைவதிலிருந்தும் விலகி இருப்பதிலிருந்து.

5. நாம் இவ்வாறு செயல்பட்டு, பொருத்தமான அறிக்கையுடனும், தேவையான பணிவுடனும், சரியான மனநிலையுடனும் நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொண்டால்; அப்போது அசுரன் தோற்கடிக்கப்படுவான், தீயவன் இதயத்திலிருந்து விரட்டப்படுவான்; மேலும் அவன் தொலைவிலிருந்து நின்று பற்களைக் கடித்தபடி இருப்பான், ஏனெனில் மிகவும் தீயவன் எத்தனை முறை தோற்கடிக்கப்பட்டு விரட்டப்பட்டாலும் ஒருபோதும் ஓயமாட்டான். ஆவிலோ, ஆனந்தித்து தைரியம் கொள்கிறது, மேலும் கடவுளிடம் உயர்ந்து, ஒளியில் வசித்து, மிக உயர்ந்த மற்றும் அற்புதமான தியானங்களில் ஈடுபட்டு, தெய்வீகமடைந்து பரலோகத்தன்மை கொள்கிறது. இருப்பினும், அது கூறப்பட்டதற்கு மாறாக நடந்துகொண்டால், அது எதிர்விளைவைச் சந்திக்கிறது; அதாவது, அது தோற்கடிக்கப்பட்ட அதே உணர்ச்சியால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு அடிமையாக்கப்படுகிறது, மேலும், தீய எண்ணங்களால் மறைக்கப்பட்டு, ஒருவித தீமையின் பாதாளத்திற்குள் இறங்கி, சித்திரவதை செய்யப்பட்டு வேதனைப்படுகிறது, எங்கும் எதிலும் ஓய்வைக் காணாமல், வரும் காலத்தில் தன்னைக் காத்திருக்கும் துக்கத்தின் பழத்தை இங்கேயே சுவைக்கிறாள்.

6. ஆனால், அத்தகைய எதையும் நாம் ஒருபோதும் சகித்துக்கொள்ள நேரிடக்கூடாது. பாவத்தின் கவர்ச்சிகளால் நாம் அடித்துச் செல்லப்பட அனுமதிக்கக் கூடாது, அப்படி ஏதேனும் நடந்தால், காயத்தை ஏற்படுத்திய அம்பைப் போல அதை உடனடியாக வெட்டித் தள்ளிவிட வேண்டும், அதே சமயம் பாவம் செய்த கண்ணாக இருந்தாலும், காதாக இருந்தாலும், கையாக இருந்தாலும், அந்தக் காயப்பட்ட இடத்தை மனந்திரும்புதல் என்ற மருந்தால் குணப்படுத்த வேண்டும்; அதன்பிறகு நம்மை நாம் கவனமாகப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில், பகுத்தறிவற்ற விலங்குகள்கூட, ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் ஒன்று அல்லது இரண்டு முறை வழுக்கிய பிறகு, அதே துரதிர்ஷ்டத்தில் மீண்டும் விழாமல் இருக்க, அதைத் தவிர்க்கின்றன அல்லது கவனமாகச் சுற்றிச் செல்கின்றன. ஆனால் நாம், தேவனுடைய சாயலாக கனப்படுத்தப்பட்டவர்களும், ஞானவசனத்தால் அறிவுறுத்தப்பட்டவர்களுமாகிய நாம், பாவம் தோன்றிய அதே உணர்ச்சியை நேசித்து, வீழ்ச்சி நிகழ்ந்த அதே பாறையோரத்தையும் பள்ளத்தையும் தேடி, பகுத்தறிவற்ற ஜீவன்களை விட மோசமானவர்களாக நம்மை ஆக்கிக்கொள்வோமா? அது பயங்கரமானதும் பேரழிவைத் தருவதும் ஆகும். இல்லை, ஆனால் ஞானமுள்ளவர்களாக ஞானத்தோடு நடப்போம்; பரிசுத்தமானவர்களாக புனிதத்துடன் வாழ்வோம், அதனால் வெளிப்புறத் தூண்டுதல்களுக்கு எதிராகக் கூட நாம் வலிமையானவர்களாகவும் உறுதியானவர்களாகவும் நிரூபிக்கப்படுவோம். தன்னை எல்லா வகையிலும் காத்து, அதன் மூலம் விருப்பங்களின் தாக்குதலுக்கு எதிராக வெல்லப்படாததாக இருக்கும் ஆன்மா, நெருப்பையோ, வாளையோ, மிருகத்தையோ, ராஜாக்களையோ, அதிகாரிகளையோ, துக்கத்தையோ, கஷ்டத்தையோ, துன்புறுத்தலையோ அஞ்சுவதில்லை, ஆனால் எப்போதும் கூச்சலிடத் தயாராக இருக்கிறது: 'பூமி அசைந்தாலும், மலைகள் கடலின் நடுவில் கவிழ்ந்தாலும் நான் அஞ்ச மாட்டேன்' (சங். 45:3). நாம் உள்மனத் தீயுணர்வுகளிலிருந்து நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்வோம், அப்போதுதான் வெளிப்புறமானவற்றை நாம் அஞ்ச மாட்டோம்.

172. நமது அன்றாட உணவாக இருப்பது நமது பரலோகப் பிதாவின் சித்தத்தைச் செய்வதும், துறவற விதிமுறைகள் மற்றும் கீழ்ப்படிதலின் மடாலய ஒழுங்குமுறைகளின்படி வாழ்வதும் ஆகும்.

172. 1) நமது கடமை, துறவற விதிமுறைகள் மற்றும் கீழ்ப்படிதலின் மடாலய ஒழுங்கின்படி வாழ்ந்து, பரலோகப் பிதாவின் சித்தத்தைச் செய்வதாக இருக்க வேண்டும். – 2) உங்கள் நேர்மறையையும் அமைதியையும் பார்க்கும்போது எதிரி எரிச்சலடைகிறான், மேலும் உங்களிடம் நுழைவதற்கு எந்த வழியையும் காண முடியவில்லை. – 3) ஆகையால், எதிரியை எதிர்க்கும் போது தைரியமாக இருங்கள், அவனது கிசுகிசுப்புகளைக் கேட்காதீர்கள்; மாறாக, உங்கள் பாதுகாவலர் தேவதையின் வார்த்தைக்குச் செவிசாயுங்கள். [2, 107]

7. ஆண்டவர் கூறுகிறார்: 'என்னை அனுப்பிய பிதாவின் சித்தத்தைச் செய்வதும், அவருடைய கிரியையை நிறைவேற்றுவதும் என் உணவு' (யோவான் 4:34). சகோதரர்களே! கடவுளை நம் பிதாவென்று அழைக்கும் பாக்கியத்தையும் அவர் நமக்கு அருளியுள்ளார். ஆகையால், நம் பரலோகப் பிதாவின் சித்தத்தைச் செய்வதே நமது உணவாகவும் இருக்க வேண்டும். அப்படியானால், நாம் சரியாக என்ன செய்ய வேண்டும்? நாம் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும்? – நீங்கள் ஏற்கெனவே உங்கள் முந்தைய வாழ்க்கையின் மூலம், நீங்கள் செய்த சத்தியத்தின்படி வாழ்ந்து இதை நிரூபித்துள்ளீர்கள்; நான் உங்களுக்குப் பதிலளிக்க முடியும்: நீங்கள் வாழ்ந்தது போலவே வாழுங்கள்; தன்னடக்கத்தின் உழைப்புகளை, கீழ்ப்படிதலின் சுமையை, விழிப்புணர்வின் சோர்வை, எண்ணங்களின் கண்ணுக்குத் தெரியாத அம்புகளை, காமத்தின் நெருப்பை, விரக்தியின் இருளை, பொறாமையின் காயங்களை, மற்றும் நமது ஆன்மாக்களின் அழிப்பாளனாகிய சாத்தான் நரகத்தின் ஆழங்களுக்குள் நம்மைத் தள்ள முயலும் மற்ற அனைத்தையும் மகிழ்ச்சியான பொறுமையுடன் சகித்துக்கொள்வதைத் தொடருங்கள்.

8. மனதைத் திடப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்: ஏனெனில் அவன் தாக்குதல் தொடுத்தாலும், உங்களுக்குள் இருக்கும் கடவுளின் வல்லமையால் அவன் தடுக்கப்படுகிறான், உங்களை வென்றுவிடுவதில்லை; நீங்கள் எவ்வளவு அமைதியான மற்றும் உறுதியான வாழ்க்கையை வாழ்கிறீர்கள் என்பதைக் கண்டு அவன் பற்களை நெரித்தான், ஆனாலும் உங்களைக் காயப்படுத்த அவன் தவறுகிறான்; உங்களை ஆக்கிரமித்து உங்கள் ஆன்மாவை அழிவுக்குக் கொண்டு செல்ல அவன் பாடுபடுகிறான், ஆனால் கர்த்தருடைய நியமத்தால் ஒரு சுவரைப் போல நீங்கள் பாதுகாக்கப்படுவதைக் கண்டு, உள் நுழைய ஒரு இடத்தைக் கூடக் காணவில்லை; அவன் பொறிகளை அமைத்து, வலைகளைப் பின்னுகிறான், உங்களை அவற்றுக்குள் இழுக்கப் பிரயாசப்படுகிறான், ஆனால் அவ்வாறு செய்யத் தவறி, நீங்கள் அறிக்கையின் மூலம் அவனது திட்டங்கள் அனைத்தையும் முறியடிப்பதைக் கண்டு, பொல்லாத மனக்கசப்பினால் அவன் சிதைக்கப்படுகிறான். உண்மையில், தேவபயம் வலிமையாக இருக்கும் இடத்தில், கட்டளைகள் கடைப்பிடிக்கப்படும் இடத்தில், நமது வாழ்வின் அனைத்து வழக்கமான விதிகளும் அமலில் இருக்கும் இடத்தில், மற்றும் தண்டனைகள் மனமுவந்து ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு நிறைவேற்றப்படும் இடத்தில் அவனுக்கு இடமில்லை.

9. ஆகையால், களிகொண்டு மகிழ்ச்சியாக இருங்கள்; மனதைத் திடப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்; வலுப்பெற்று, வலிமையில் வளருங்கள். வெறிபிடித்த பிசாசுக்கு எந்த இடத்தையும் கொடுக்காதிருங்கள். இந்த தந்திரமான பாம்பு உங்கள் ஆன்மாவின் காதில் கிசுகிசுப்பதை எந்த விதத்திலும் அனுமதிக்காதிருங்கள். அது உங்களை அணுகினால், அதை விரட்டி அடியுங்கள். முதல் மனிதனை அவன் எப்படி வஞ்சித்தான் என்றும், இப்போதும் அவனது தந்திரங்களுக்கு அடிபணியುವவர்களை அவன் எப்படி வஞ்சிக்கிறான் என்பதையும் நீங்கள் அறிவீர்கள். அவன் எந்த உருவத்தில் தோன்றினாலும், தீமையைத் தவிர வேறெதையும் விதைக்கிறான்—அது பெருமைக்கோ, பொறாமைக்கோ, கள்ளத்தனத்திற்கோ, மாம்ச இச்சையோ, அளவுக்கு மீறிய கோபத்திற்கோ, அல்லது ஆன்மாவை அசுத்தப்படுத்தும் அனைத்திற்கோ வழிவகுப்பதைத் தவிர வேறில்லை. ஆனால், உங்கள் உயிரைக் காப்பவர் உங்களுக்குச் சரியாக நினைவூட்டுவதை இன்னும் அதிகமாகக் கேளுங்கள்; அவர் உங்களுக்குப் பரிசுத்தமான, துணிச்சலான மற்றும் முன்மாதிரியான எண்ணங்களை ஊட்டுகிறார்; மரணம், அடுத்த வாழ்க்கைக்குச் செல்லுதல், எதிர்கால நித்திய ஆசீர்வாதங்கள், அத்துடன் அவற்றுக்கு எதிரான முடிவற்ற சித்திரவதைகள் பற்றிய சிந்தனைகள்; மேலும், நீங்கள் எவ்வாறு மற்றும் எந்த வழியில் முந்தையவற்றுக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படலாம் என்பதையும் நினைவூட்டுகிறார், மற்றும் பிந்தையதை எவ்வாறு தவிர்ப்பது என்பதையும் கவனமாகக் கேளுங்கள், இதன் மூலம், இதில் தொடர்ந்து ஈடுபடுவதன் மூலம், நீங்கள் நன்னடத்தையில் மேலும் உறுதியாக நிலைநிறுத்தப்பட்டு, நமக்காக நிர்ணயிக்கப்பட்ட நமது வாழ்வின் இறுதி வரை நமது ஆண்டவராகிய தேவனுடைய வழியில் அதிக ஆர்வத்துடன் நடப்பீர்கள்; மேலும், நம்மால் பிரியமுள்ளவராகிய கர்த்தர், நம்மை இங்கிருந்து நித்திய இளைப்பாறுதலுக்கு வழிநடத்துவார்.

173. ஆன்மாவை வளர்ப்பதற்கு, நிலத்தை வளர்ப்பது போல, எந்தவொரு சிறப்பு நேரமோ அல்லது தயாரிப்போ தேவையில்லை: இது எந்த நேரத்திலும் பொருத்தமானது, மேலும் இங்கு தேவையான அனைத்தும், தீய அனைத்தையும் அடக்கி, நல்ல அனைத்தையும் வளர்க்கும் விருப்பமும் உறுதியுமே ஆகும்.

173. 1) ஆன்மாவை வளர்ப்பதற்கு, நிலத்தை வளர்ப்பது போல, எந்தவொரு சிறப்பு நேரமோ அல்லது தயாரிப்போ தேவையில்லை: இது எந்த நேரத்திலும் பொருத்தமானது, மேலும் இதில் தேவையானவை அனைத்தும் தீயதை அடக்கி, நல்லதை வளர்க்கும் விருப்பமும் உறுதியுமே ஆகும். – 2) ஆகவே, தேடி கண்டுபிடித்த, தட்டிக் கதவு திறக்கப்பட்ட முன்னோர்களின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி, நாம் இதனைத் தொடங்குவோம். [2, 110]

10. நிலத்தை வளர்ப்பதைப் போலல்லாமல், ஆன்மாவை வளர்ப்பதற்கு எந்த நேரமும் பொருத்தமானது. இங்கே, எருதுகளோ, கலப்பையோ அல்லது பிற விவசாயக் கருவிகளோ தேவையில்லை; தேவைப்படுவது ஒரே ஒரு மன உறுதி மற்றும் முழு மனதுடன் கூடிய விருப்பம் மட்டுமே, அதன் மூலமும் அதில் நல்ல விதைகள் விதைக்கப்பட்டு, நித்திய ஆனந்தத்திற்கும் ஓய்விற்கும் நல்ல பழங்கள் அறுவடை செய்யப்படுகின்றன; மேலும் இது பகலில் மட்டுமல்ல, இரவிலும், காலையிலும், நண்பகலிலும், உண்ணும்போதும், குடிக்கும்போதும், அமர்ந்திருக்கும்போதும், நிற்கும்போதும், பேசும்போதும், மௌனமாக இருக்கும்போதும், நடக்கும்போதும், நின்றுகொண்டிருக்கும்போதும், செயல்படும்போதும், ஓய்வாக இருக்கும்போதும் உண்மையாகும்; நாம் இருக்க வேண்டிய விழிப்புடனும் எச்சரிக்கையுடனும் இருந்தால் போதும். இதற்கு, நமது சொந்த எண்ணங்கள், நமது மனம்—அல்லது நமது உடல்கள் கூட—இங்கும் அங்கும் அலைந்து செல்லாமல், நாம் வழிதவறாமல் இருப்பதும்; நமது மாம்ச இச்சையைத் திருப்திப்படுத்த முயலாமல் இருப்பதும்; இது போன்ற விஷயங்களுக்காக ஒருவருக்கொருவர் விவாதங்களிலும் சண்டைகளிலும் ஈடுபடாமல் இருப்பதும்; கீழ்ப்படியாமலும் முணுமுணுப்பதிலும் விழாமல் இருப்பதும் அவசியமாகும். வீண் பெருமை மற்றும் கர்வத்திலும், அல்லது விளைவுகளைப் பொருட்படுத்தாமல் தன் விருப்பப்படி செயல்பட்டு வெற்றிபெறும் சோதனையிலும் விழக் கூடாது. ஏனெனில், இவை அனைத்தும் நம் மனங்கள் கர்த்தருடன் நிலைத்திருப்பதையும், பொருத்தமானவை குறித்து தியானிப்பதையும், தாழ்மையுடனும் மனந்திரும்புதலுடனும் இருப்பதையும், துக்கமான அனைத்தையும் பொறுமையுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் ஏற்றுக்கொள்வதையும் தடுக்கின்றன.

11. ஆகவே, சகோதரர்களே, நமது இரட்சிப்பின் நாட்களை சோம்பலிலும், மந்தத்திலும், புறக்கணிப்பிலும் கடந்து செல்ல விடாதிருங்கள்; நமது வாழ்நாளை வீணாகச் செலவிடாதிருங்கள்; மாறாக, நற்பண்புகளைப் பின்தொடரும் முயற்சியில் ஈடுபட்டு, பரலோக ஆசீர்வாதங்களின் செல்வத்தைச் சம்பாதிப்போம், நமது புனிதத் தந்தையர்களைப் போல ஞானத்தை அடைய முயல்வோம்; அவர்கள் ஒரு நாளையோ அல்லது ஒரு மணி நேரத்தையோ கூட வீணடிக்காமல், ஆன்மாவின் தூய்மை, உணர்ச்சிகளின் ஒழிப்பு, நற்பண்புகளின் வளர்ப்பு ஆகியவற்றிற்காக உறுதியாகவும் உண்மையாகவும் பாடுபட்டனர்; மேலும், உழைப்பையும் வியர்வையையும் பொருட்படுத்தாமல், தங்கள் முழு இதயத்துடனும் ஒரே கடவுளைத் தேடினர். அவர்கள் தேடினார்கள், கண்டடைந்தார்கள்; அவர்கள் தட்டினார்கள், அவர்களுக்காகக் கதவுகள் திறக்கப்பட்டன: அன்பின் கதவுகள், நீதியின் வாயில்கள், மற்றும் பற்று அற்றதன் மூலம் கிறிஸ்துவிடம் நுழையும் நுழைவாயில் அவர்களுக்காகத் திறக்கப்பட்டன; அவர்கள் நுழைந்து, மங்காததும் நித்தியமுமான மகிழ்ச்சியையும் களிகூரலையும் கண்டடைந்தார்கள். – ஆகவே, இரட்சிக்கப்பட வேண்டியவர்களே, வாருங்கள், நாம் நமது முன்னோர்களின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றுவோம்; நமக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட அவருடைய கட்டளைகளைக் கடைப்பிடித்து, நமது இதயங்களைத் தூய்மையாகவும் குற்றமற்றதாகவும் காப்போம். "நாம் வஞ்சகரைப் பார்த்துப் பொறாமைப்பட வேண்டாம், அக்கிரமம் செய்பவர்களைப் பார்த்துப் பொறாமைப்படவும் வேண்டாம்; ஏனெனில், அவர்கள் புல்லுப்போல வாடிப் போவார்கள், வயல்வெளிப் பூவைப்போல விரைவாக உதிர்ந்து விடுவார்கள்' (சங். 36:1–2). எண்ணிக்கையில் அதிகமாக இருந்து, ஆனாலும் கவனக்குறைவாக வாழ்பவர்களை நாம் பார்க்க வேண்டாம்; மாறாக, எண்ணிக்கையில் குறைவாக இருந்து, ஆனாலும் இரட்சிப்பிற்காகவும் தேவனுடைய மகிழ்ச்சிக்காகவும் ஆர்வத்துடன் பாடுபடுகிறவர்களைப் பார்ப்போம். அத்தகையவர்களைப் பின்பற்றுவோம், அவர்களின் நற்பண்புகளின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றுவோம், எல்லாவற்றையும் அவர்கள் கண்களால் பார்ப்போம், எல்லாவற்றையும் பற்றி அவர்கள் மனதால் சிந்திப்போம், அவர்கள் நாவால் பேசுவோம் – மேலும், ஆசீர்வதிக்கப்பட்டதும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்ததுமான அவர்களின் பங்கிற்கு நாங்கள் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படட்டும்.

174. உலகைத் துறந்து, சபதங்களுடன் ஒரு மடாலயத்தில் நுழையும் பொருட்டு, கடவுளுக்குப் பிரியமான வாழ்க்கையை வாழும் வலிமையைப் பெற்ற நீங்கள், வார்த்தையால் அல்ல, மாறாக நீங்கள் தேர்ந்தெடுத்த வாழ்க்கையின் செயல்களால் உங்களை இதற்கு அழைத்த இறைவனுக்கு நன்றி செலுத்துங்கள்: இதில்தான் உலகை வெல்வது அடங்கியுள்ளது

174. 1) உலகைத் துறந்து, சபதங்களுடன் மடாலயத்தில் நுழையும் பொருட்டு, கடவுளுக்குப் பிரியமான வாழ்க்கையை வாழும் வலிமையைப் பெற்ற நீங்கள், வார்த்தையினால் அல்ல, மாறாக நீங்கள் தேர்ந்தெடுத்த வாழ்க்கையின் செயல்களின் மூலம் உங்களை இதற்கு அழைத்த இறைவனுக்கு நன்றி செலுத்துங்கள்: இதில் தான் உலகின் மீதான வெற்றி அடங்கியுள்ளது. – 2) இறைவன் தம் துன்பங்கள், சிலுவை மற்றும் மரணத்தின் வழியாக வெற்றி பெற்றார், முழுமையான வெற்றிக்கான வழியை நமக்குக் காட்டினார்: அவருடைய அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றி, திருத்தூதர்கள், பின்னர் வீரர்கள், பின்னர் புனிதத் தந்தையர்கள் இவ்வாறு உலகை வென்றனர். – 3) இறைவனை நோக்கிய வழி இதுவே; இதை நடவாதவர் எவரும் இல்லை. – 4) துன்பங்களைச் சந்திப்பது குறித்து நீங்கள் ஏன் ஆச்சரியப்பட வேண்டும்? மாறாக, மகிழ்ச்சியடைந்து தைரியமாக இருங்கள். [2, 111]

12. நீங்கள் பக்தியில் நடப்பதையும், இறைவனுக்குரிய முறையில் உங்களை நடத்திக்கொள்வதையும், கர்த்தருடைய கட்டளைகள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றுவதையும், மானுஷீக வாழ்க்கையை உண்மையுடன் கடைப்பிடிப்பதையும் கேட்பதையும் பார்ப்பதையும் விட எனக்கு மிகவும் விரும்பத்தக்கதோ மகிழ்ச்சியானதோ வேறொன்றுமில்லை; அதில் நீங்கள் ஆவியினால் மறுபிறவி பெற்றிருக்கிறீர்கள், அதன் மூலமாக உங்கள் முந்தைய பாவங்களிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள்; அது மட்டுமல்லாமல், நீங்கள் கண்ணுக்குத் தெரியும் மற்றும் தெரியாத எதிரிகளுக்கெதிராகப் பெலனின் ஆவியைப் பெற்றுள்ளீர்கள், மேலும் ஜீவனுள்ள தேவனுக்கு ஊழியஞ்செய்து அவருடைய பரிசுத்த கற்பனைகளைக் காக்கும்போது வரும் எதற்கும் அஞ்சாமல் எதிர்கொள்ளவும் பெற்றுள்ளீர்கள். உங்களை அழைத்த கர்த்தருக்கு நன்றி செலுத்துங்கள், அவரை மகிமைப்படுத்துங்கள், அவருக்குப் புகழ் பாடுங்கள்; உங்கள் தவ வாழ்க்கையில் பொறுமையான விடாமுயற்சியைத் தவிர வேறு எதையும் பதிலாகக் கொடுக்காமல், இதுவரை நீங்கள் நன்றாகப் பாடுபட்டது போலவே, தேவ அன்பில் மேலும் திடமாக நிற்கும்படி பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். ஆண்டவரிடமிருந்தும் உங்களுக்கு நாளுக்கு நாள் கிரீடங்கள் பின்னப்படுகின்றன, நீங்கள் நன்முறையில், நமக்குக் கட்டளையிடப்பட்டவற்றில் எதையும் மாற்றுவதைக் காட்டிலும் எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொள்ளும் உறுதியான தீர்மானத்தை நிலைநிறுத்தினால். ஏனெனில், கர்த்தருடைய கட்டளை நித்திய ஜீவன், அதை மீறுவது மரணம்; ஆகவே, நாம் சத்தியத்தை அறிக்கையிட வேண்டும், அதை எதிர்க்கிறவர்களுடன் சமரசம் செய்யக்கூடாது, இதற்காக உலகப் பலன்களையும், ராஜாக்கள், ஆயர்கள் மற்றும் பிறரிடமிருந்து வரும் மகிமையையும் கௌரவத்தையும் தியாகம் செய்ய வேண்டும். ஏனெனில், 'ஒருவன் உலகம் முழுவதையும் ஆதாயப்படுத்திக் கொண்டு, தன் ஆன்மாவை இழந்தால், அவனுக்கு என்ன பயன்?' என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது (மத்தேயு 16:26). இதுவே நமது நிலைத்தன்மையின் நோக்கமும் நமது செயல்களின் நோக்கமும் ஆகும்.

13. ஆனால், 'தைரியமாயிருங்கள்,' என்கிறார் கர்த்தர், 'நான் உலகத்தை ஜெயித்தேன்' (யோவான் 16:33). அவர் ஜெயித்தார், அதனால் நாமும் அவருடைய அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றி அதை ஜெயிக்க முடியும். கடவுளாக, அவர் எப்போதும் உலகின் ஜெயிப்பவராக இருக்கிறார்; ஆனால் அவர் இப்போது ஒரு மனிதராக ஜெயித்ததாக குறிப்பாகக் கூறுகிறார். அவருக்குப் பிறகு உடனடியாக, திருத்தூதர்கள் உலகை ஜெயித்தார்கள்; அவர்களுக்குப் பிறகு, இரத்தசாட்சிகள்; பின்னர் புனிதத் தந்தையர்கள்; மற்றும் பக்திமுடன் மற்றும் கடவுளின் சாயலில் வாழ்ந்த அனைவரும். ஆனால், இந்த வெற்றியைக் கர்த்தரும் அவருடைய பரிசுத்தவான்களும் எப்படிப் பெற்றார்கள்? - ஒரு போராட்டமின்றி? துன்பமின்றி? இரத்தம் சிந்தாமல்? நாடுகடத்தப்படாமல்? - இல்லை; இவை இல்லாமல் மட்டுமல்ல, அது சிலுவை மற்றும் மரணத்தின் மூலமாகவே அடையப்பட்டது. கர்த்தருக்கு இழைக்கப்பட்ட அவமானங்களையும், நிந்தனைகளையும், ஏளனங்களையும் நீங்கள் அறிவீர்கள்—அவர் காட்டிக்கொடுக்கப்பட்டார், தண்டிக்கப்பட்டார், கசையடி வாங்கினார், துப்பப்பட்டார், சிலுவையில் அறையப்பட்டார்—ஆயினும், உயிர்த்தெழுந்த அவர் உலகத்தைக் காப்பாற்றினார். அதேபோல, திருத்தூதர்களும் துன்பப்பட்டார்கள். மேலும், இரத்தசாட்சிகளின் பாடுகளையும் சித்திரவதைகளையும் யார் விவரிக்க முடியும்? அல்லது புனிதர்களின் வீரச்செயல்களையும் துறவுகளையும் யார் கூற முடியும்?

14. தேவனுடைய வார்த்தை கூறுகிறது, 'தேவபக்தியுடன் வாழ விரும்புகிற யாவரும் துன்புறுத்தப்படுவார்கள், ஆனால் துன்மார்க்கர் மேலும் மேலும் கெட்டுப்போய் வஞ்சித்து வஞ்சிக்கப்படுவார்கள்' (2 தீமோ. 3:12). தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்கு இட்டுச்செல்லும் வழி குறுகியும் நெருக்கடியானதும்; அழிவுக்கு இட்டுச்செல்லும் வழி அகலமாகவும் சமமாகவும் இருக்கிறது (மத்தேயு 7:14). பின்னைய வழியில் உலக இன்பம், மாம்ச இச்சைகள் மற்றும் இன்பங்கள், தேவனுடைய நியமங்களைப் புறக்கணித்தல், மரணத்தைப் பற்றிய அலட்சியம், மற்றும் மனித பயம் ஆகியவை உள்ளன; அதே சமயம் முந்தைய வழியில் உலகத்தின் உபத்திரவங்கள், சுயவிருப்பப் பிரயாசங்கள் மற்றும் எல்லாவிதக் குறைச்சல்களும் உள்ளன, அப்போஸ்தலன் அதில் நடக்கிறவர்களைப் பற்றிச் சொல்வதைப் போல: 'துன்புறுத்தப்பட்டவர்களும், வாதிக்கப்பட்டவர்களும், சித்திரவதை செய்யப்பட்டவர்களுமாகிய, வனாந்தரங்களிலும் மலைகளிலும், குகைகளிலும், பூமியின் பள்ளத்தாக்குகளிலும் அலைந்து திரிந்தவர்கள்' (எபிரேயர் 11:37). மேலும், துன்பப்படாமல் அதன் வழியே நடந்த ஒரு புனிதர் கூட இல்லை.

15. ஆகையால், நீங்கள் உபத்திரவங்களைச் சந்திக்கும்போது ஆச்சரியப்படாதிருங்கள்; மாறாக, அவை உங்களைக் கடந்து போகாததற்காக மகிழுங்கள், மேலும் உங்கள் தேசத்துக்கான அன்பு மேலும் உக்கிரமாக எரியட்டும், இதன் மூலம் உங்கள் இச்சையை அடக்கி, பிசாசுகளை விரட்ட முடியும். ஏனெனில், ஒருவரை நேசிப்பவன் மற்ற அனைத்தையும் விட்டுவிடுகிறான்; மேலும் ஒருவரைப் பயந்தவன் வேறு யாரையும் பயப்பட மாட்டான். தேவனை உடையவன் எல்லாரையும் விட உயர்ந்தவன். ஞானமுள்ளவர்களாயிருங்கள், தேவபக்தியின் வழிகளைக் கைக்கொள்ங்கள், எல்லார்க்கும்വേണ്ടி ஜெபங்களையும் விண்ணப்பங்களையும் செலுத்துங்கள். கிறிஸ்து உங்கள் நடுவில் இருக்கிறார்: ஏனெனில் இரண்டுபேரோ மூன்றுபேரோ என் நாமத்தில் கூடினால், நான் அங்கே அவர்களுடனே இருக்கிறேன் என்று அவர் சொல்லுகிறார்; ஆகையால், உங்கள் மத்தியில் அநேகர் இருக்கும்போது, அவருடைய கற்பனைகளை நிறைவேற்றும் உங்கள் நடுவில் அவர் இல்லாமல் எப்படி இருப்பார்?

175. அவர் ஒரு காலத்திற்கு விடுப்பு எடுக்கும்போது, மேலதிகாரிகளையும் கீழ்நிலை அதிகாரிகளையும் விதிமுறைகளின்படி செயல்படவும் வாழவும் கேட்கிறார், அது எப்படி என்பதையும் துல்லியமாகக் குறிப்பிடுகிறார்

175. 1) அவர் சிறிது காலம் இல்லாதபோது, மேலதிகாரிகளும் கீழ்நிலை அதிகாரிகளும் விதிமுறைகளின்படி செயல்படவும் வாழவும், அதை எப்படிச் செய்ய வேண்டும் என்பதைத் துல்லியமாகக் குறிப்பிடுகிறார். – 2) இதை ஊக்குவிக்க, கடவுள் அனைத்தையும் காண்கிறார் என்றும், ஒவ்வொருவரையும் எல்லாவற்றிற்கும் கணக்குக் கேட்க வைப்பார் என்றும் அவர் குறிப்பாக வலியுறுத்துகிறார். [2, 112]

16. நான் சிறிது காலத்திற்கு விலகி இருப்பதால், நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் அன்பினால், என் अनुपस्थितியின் சில நாட்களில் கீழ்ப்படிதலுடனும் தாழ்மையுடனும், வழக்கமான சமூக வாழ்க்கையின் விதிகளைக் கடைப்பிடிக்குமாறு உங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்: மேலதிகாரிகளே, தன்னிச்சையாகவோ, ஆணவம் கொண்டோ, வணிக நோக்கத்துடனோ அல்லது வேறு எந்த மனித முறையிலோ ஆளாதீர்கள், மாறாக தெய்வீகமான மற்றும் பயனுள்ள முறையில் ஆளுங்கள், ஆரோக்கியமானவர்கள், தேவனால் காணப்பட்டு நியாயந்தீர்க்கப்படுபவர்கள், நீங்கள் சொல்லும் மற்றும் செய்யும் அனைத்திற்கும் அவருக்குப் பதிலளிக்க வேண்டியவர்கள் என்ற முறையில், அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள், தன்னிச்சையாகவோ, கர்வமாகவோ, வியாபாரிகளைப் போலவோ அல்லது வேறு எந்த மனித முறையிலோ ஆளாமல், தேவபக்தியும் பயனுள்ள விதத்திலும் ஆள வேண்டும், கீழ்ப்படிதலுடனும் தாழ்மையுடனும், நான் சிறிது காலத்திற்கு இல்லாத இந்தச் சில நாட்களில், வழக்கமான சமூக வாழ்க்கையின் விதிகளைக் கடைப்பிடிக்குமாறு நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் அன்பினால் உங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்: அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள், தன்னிச்சையாகவோ, கர்வமாகவோ, வியாபாரிகளைப் போலவோ அல்லது வேறு எந்த மனித முறையிலோ ஆளாமல், தேவபக்தியும் பயனுள்ள விதத்திலும் ஆள வேண்டும், நீங்கள் தேவனுடைய பிள்ளைகள்; ஒளியின் பிள்ளைகளாக நடவுங்கள். நீங்கள் கிறிஸ்துவின் செம்மறி ஆடுகள்; அவருடைய செம்மறி ஆடுகள் செய்வது போல மென்மையாகவும் சாந்தமாகவும் புல்லுங்கள். உணர்ச்சிகளின் முட்களைப் புல்லிச் சாப்பிட்டு, யாரும் ஒரு இளம் ஆட்டுக்குட்டி போல ஆர்ப்பரிக்கவோ அல்லது துள்ளிக் குதிக்கவோ வேண்டாம்; யூதாஸைப் போல யாரும் செயல்பட வேண்டாம்; சகோதரர்களில் ஒரு சகோதரனைப் போலத் தோற்றமளித்து, தன் ஆன்மாவின் அழிவுக்கு இட்டுச்செல்லும் துரோகத்தை இரகசியமாகத் திட்டமிட வேண்டாம்; ஏசாவைப் போல யாரும் இருக்க வேண்டாம், தன் இரட்சிப்பைப் புறக்கணித்து, அதன் நன்மைகளைச் சில திருட்டு உணவு மற்றும் பானத்திற்காக விற்றுவிடுவதைப் போல . மற்ற சகோதரர்கள் வாசல் காவலில் இருந்தாலும், மருத்துவமனையில் சேவையாற்றினாலும், செருப்புத் தைக்கும் பட்டறையில், மரவேலை செய்யும் பட்டறையில் அல்லது வேறு ஏதேனும் சேவையில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், பகலின் வெப்பத்தையும் இரவின் குளிரையும் தாங்கிக்கொண்டு கடினமாக உழைக்கும்போது, யாரும் சோம்பேறியாக இங்கும் அங்கும் அலைந்து கொண்டிருக்கவோ அல்லது நாளை வீணாகக் கழிக்கவோ வேண்டாம். அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல, அத்தகையவர்கள் 'உண்ணவும் தகுதியற்றவர்கள்' (2 தெச. 3:10) என்பது ஒரு கொடிய குற்றமாகும்.

17. எல்லா காரியங்களிலும் தேவனுடைய வழக்களின்படி நடந்திடுங்கள்; பொல்லாத ஆலோசனைக்கும் வீணான திட்டங்களுக்காகவும் உங்கள் கால்கள் இரகசியமான இடங்களுக்குள் நடக்க விடாதீர்கள்; ஏனெனில், 'காரிருளிலே சூரியனைப்பார்க்கிலும் பிரகாசமான கர்த்தருடைய கண்கள் உங்கள் வழிகள் அனைத்தையும் பார்க்கின்றன'; 'அவை இரகசியமான இடங்களிலும் ஆராய்ந்து பார்க்கின்றன' (சிராக்கு 23:27). ஆகவே, நீங்கள் ஒரு தனிமையான இடத்தில் இருந்தாலும், எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்கும் கண் உங்களை அங்கே காண்கிறது: நீங்கள் யாருடன் நிற்கிறீர்கள், எதைப் பற்றிப் பேசுகிறீர்கள், மற்றும் என்ன செய்கிறீர்கள் என்பதையும். ஆகவே, நீங்கள் சாத்தானுடன் பேசுவதையும், தீச்செயல்களைத் திட்டமிடுவதையும் அல்லது ஏதேனும் வெட்கக்கேடான செயல்களைச் செய்வதையும் அது காணாதபடி கவனமாக இருங்கள். மேலும், கர்த்தர் அந்தக் கணத்திலேயே உங்களுக்கு நியாயமான தண்டனை வழங்காவிட்டாலும், உங்கள் பாவம் பதிவு செய்யப்படவும், உங்கள் வீழ்ச்சி குறித்துக் குறிக்கப்படவும் அவர் எல்லா வகையிலும் கட்டளையிடுவார் – சொல்லப்படாமலும், காணப்படாமலும் உங்களுக்கு அறிவித்து: 'நீதிமான் தன் வழியைத் திரும்புகிறான்; அவன் திரும்புதலால் நான் திருப்தியடைகிறேன். அவன் என்னுடையதைப் போல இருக்கிறான் என்று நினைத்து, நீ தீமையைச் செய்தாய். நான் உன்னைக் கண்டித்து, உன் பாவங்களை உன் முகத்திற்கு முன்பாக வைப்பேன்' (சங். 49:21). இது நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் நிகழும். – அப்படியானால், எல்லாவற்றிற்கும் மேலான ஆளுகையாளரின் கைகளிலிருந்து நாம் எங்கே தப்பி ஓட முடியும்? கவனிக்கப்படாதபடி நாம் ஏதேனும் தீமையைச் செய்ய முடியுமா? அத்தகைய எண்ணங்களைக் கூட நினைக்காதிருங்கள்; ஆனால், நீங்கள் எதைக் கண்டோரும் மகிழ்கிறாரோ, அந்த இறைவனுக்குப் பிரியமானதும் மீட்பளிப்பதுமான விதத்தில் எல்லாவற்றிலும் நடங்கள். அப்பொழுது, உங்களைக் கண்டு ஆண்டவர் மகிழ்ந்து உல்லாசமடைந்து, உங்கள் நற்செயல்களை வாழ்வின் புத்தகத்தில் எழுதி, எல்லாவற்றையும் வெளிப்படுத்தும் நாளில், மங்காத நித்திய நீதியின் கிரீடத்தை உங்களுக்குச் சூட்டுவார்.

176. வீரத்துடன் உறுதியாக நில், மேலே நோக்கியவாறு, அம்புகளைப் போல தெய்வீக தியானங்களால் இரட்சிப்பின் எதிரிகளைத் தடு

176. 1) மேலே நோக்கியபடி வீரத்துடன் நில்லுங்கள், மேலும் தெய்வீக தியானங்களை அம்புகளைப் போலப் பயன்படுத்தி இரட்சிப்பின் எதிரிகளைத் தள்ளுங்கள். – 2) ஆசை உங்களைத் துன்புறுத்தினால், அதற்கு இணங்காதீர்கள், ஆனால் அவ்வாறு செய்தால் நீங்கள் அனுபவிக்க வேண்டிய அவமானத்தையும், தீமையை நன்மையாகக் காட்டி உங்களை ஏமாற்றுவது எதிரிதான் என்பதையும் பற்றிச் சிந்தியுங்கள். – 3) மேலும் பொதுவாக, உங்கள் அக உணர்வுகளால், உங்களுக்கு அருகில் எந்த ஆவி இருக்கிறது என்பதை—நன்மையா அல்லது தீமையா—பிரித்தறியுங்கள், ஒன்றைக் கேட்டு, மற்றொன்றை விரட்டுங்கள். [2, 114]

18. உறுதியாக நில்லுங்கள், 'உங்கள் இடுப்பில் சத்தியம் கட்டப்பட்டு, உங்கள் பாதங்களில் சமாதானத்தின் நற்செய்தியை அறிவிப்பதற்குத் தயாராக அணிந்துகொண்டு' (எபே. 6, 14–15), மேலே பார்த்து, மேலான காரியங்களை நாடி, பரலோகமானவற்றைத் தேடி, உங்கள் மனதை பரலோக காரியங்களில் நிலைநிறுத்தி, உடலை விட்டுப் பிரியும் உங்கள் பயணத்திற்காகவும், நியாயாதிபதியுடனான சந்திப்பிற்காகவும் மற்றும் அவருடைய சந்நிதியில் உங்கள் கணக்கிற்காகவும் கவலைப்பட்டு – தெய்வீக வேதவசனங்களையும் பரிசுத்தவான்களின் வாழ்க்கையையும் ஆராய்ந்து, ஆன்மாவுக்குப் பயனுள்ளதாகவும் இரட்சிப்பைத் தருவதாகவும் இருப்பவற்றை எதிர்க்க எதிராக அம்புகளாகப் பயன்படுத்துங்கள்.

19. இச்சையால் கலக்கமுற்ற எவரும் மனந்தளரவோ அல்லது அதற்கு அடிபணியவோ வேண்டாம்: ஏனெனில் 'கர்த்தர் தம்மை நோக்கிக் கூப்பிடுகிற யாவருக்கும் சமீபமாயிருக்கிறார்' (சங். 144:18), மேலும் அவரைத் தேடும் ஆத்துமா அவரைக் கண்டடைகும் (ஒப்பிடுக: ஞானா. 6:16); அது உறுதியாக நிற்கட்டும், பெருமூச்சு விட்டு முனகட்டும், வானத்தை நோக்கித் தன் கைகளை உயர்த்தி அழுவட்டும், தன் மார்பைத் தட்டிக்கொள்ளட்டும், ஒரு பாவச் செயல் எந்த வெட்கத்தால் மூடப்பட்டிருக்கிறதோ அதைச் சிந்திக்கட்டும்—அதுவும் தேவனுடைய பயங்கரமான சிம்மாசனத்திற்கு முன்பாக மட்டுமல்ல, தனக்கும் மனிதர்களுக்கும் முன்பாகவும் சிந்திக்கட்டும்—அதனால் பாவத்திலிருந்து விலகி நன்மையில் நிலைபெறட்டும். ஏனெனில், என்ன எழுதப்பட்டுள்ளது? 'என் மகனே, கர்த்தருடைய திருத்தத்தை இகழாதே, அவர் உன்னைக் கண்டிக்கையில் மனமிழந்து போகாதே. கர்த்தர் நேசிப்பவர்களைத் திருத்துகிறார், ஏற்றுக்கொள்வார் ஒவ்வொரு குமாரனையும் தண்டிப்பார்' (நீதிமொழிகள் 3:11,12). மேலும் மற்றொரு பகுதியில்? 'சோதனையின் காலத்தில் மனமுடைந்து போகாதே' (சிராக்கு 2:2). நாம் அதில் நிலைத்திருக்கிறோமா என்பதையும், நமது ஆன்மாவை அழிப்பவர் வழங்குவதை விட, அவருடைய அன்பிற்குப் பதிலாக ஒரு வெட்கக்கேடான இன்பத்தை—அது அழிவுகரமானது மற்றும் மரணமானது, சுவைக்க இனிமையானது ஆனால் விழுங்கும்போது பயங்கரமாகக் கசப்பானது—நாம் விரும்புகிறோமா என்பதையும் பார்க்க, நமது அன்பைச் சோதிப்பது கர்த்தராகிய தேவன் தான். அவர் ஒளி என்று பாசாங்கு செய்கிறார், ஆனாலும் அவர் இருளாக இருக்கிறார்; ஆவிக்குரிய அன்பை, வெளிப்படையாகப் பார்க்கும்போது, அவன் மறைக்கிறான், ஆனாலும் அது மிகவும் அருவருப்பான வெறுப்பாகும். ஆனால், கிறிஸ்துவின் வீரனே, அவனது திட்டங்களையும், அவனது தீய சதிவழிகளையும் பற்றி அறியாமலிருக்காதே. நீ வாழ்வை விரும்பினால், ஒளியைத் தேடு, ஏனெனில் கடவுளும் அவருடைய கட்டளைகளும் ஒளிவே.

20. உங்கள் ஆத்துமாவின் நிலையைக் கொண்டு, உங்களைச் சமீபித்தது யார் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்—நம்முடையவர்களில் ஒருவரோ, அல்லது எதிரிகளுள் ஒருவரோ? உங்கள் ஆன்மா அமைதியாகவும், அசைக்க முடியாததாகவும், பரலோக தியானத்தை புறக்கணிக்காமலும், நமக்காக ஒதுக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களுக்கான ஏக்கத்தால் நிரம்பியதாகவும் இருந்தால், அப்படியானால், எல்லா வகையிலும், உங்கள் இதயத்தின் கதவுகளை அவருக்குத் திறந்து, அவரை வரவேற்று, அவருடன் உணவருந்தவும், அவர் உங்களை இன்னும் அதிகமாக கடவுள் மீதும் தெய்வீக விஷயங்கள் மீதும் ஒரு பெரிய அன்புக்கு ஊட்டமளிக்க வேண்டும். ஆனால் அவனது வருகை உங்கள் ஆன்மாவைக் கலக்கப்படுத்தி, எண்ணற்ற எண்ணங்களை நிரப்பி, உங்கள் பார்வையை மாம்சத்தின் மீதும், உலகப் பிணைப்புகளின் மீதும், உடனடி இன்பங்களின் மீதும் திருப்பி, உங்கள் ஆன்மாவை வெறிக்குத் தூண்டி, காம இன்பங்களின் வெப்பத்தால் அதை ஒருவிதத்தில் கொதிக்க வைத்தால், ஐயோ! – பின்வாங்கி இந்த அசுரனை விரட்டுங்கள். அது ஒரே கணத்தில் உங்கள் பல வருட உழைப்பையும், உங்கள் துறவு முயற்சிகளையும், உங்கள் பல கண்ணீர்களையும் அழித்துவிட வந்துள்ளது, பிரார்த்தனைகள் மற்றும் வீரமிக்க போராட்டங்கள் மற்றும் எதிரிகள் மீதான வெற்றிகள்; கிறிஸ்துவின் வீரரான உங்களை , காமத்தின் தற்காலிக இன்பங்களுக்கு இரையாக்க அவர் வந்துள்ளார்; பாவ இன்பங்களின் விஷத்தில் தோய்ந்த கோப்பிலிருந்து அவரைக் குடிக்கச் செய்து, அத்தகைய ஒரு வீரமான மனிதரை என்றென்றைக்குமாகக் கொல்ல அவர் வந்துள்ளார். – இதை நான் உணர்ச்சியற்ற ஒருவராக எழுதவில்லை, மாறாக சோதனைக்குள்ளான ஒருவராகவும், உண்மையில் ஆழ்ந்த உணர்ச்சிகள் கொண்ட ஒருவராகவும் எழுதுகிறேன்; சிலவற்றை நான் படித்ததிலிருந்து கற்றுக்கொண்டேன், மற்றவற்றை என் தந்தையின் போதனைகளிலிருந்தும் மற்றும் பலரிடமிருந்து கேட்டதிலிருந்தும் கற்றுக்கொண்டேன்.

177. பகைவனின் செயல்களால் பல உணர்ச்சிகள் நம்மைத் தாக்குகின்றன. நாம் தேவனுடைய சர்வாயுதவர்க்கத்தை அணிந்துகொண்டு போராட வேண்டும்

177. 1) பகைவனின் செயல்களால் பெருந்திரளான உணர்ச்சிகள் நம்மைத் தாக்குகின்றன. நாம் கடவுளின் முழுமையான கவசத்தை அணிந்துகொண்டு அவற்றுடன் போராட வேண்டும். 2) இந்த ஆயுதங்களில், தெய்வீக உண்மைகளின் அறிவானது—போதனைகளைக் கேட்பதன் மூலம் பெறப்பட்டது, அதை நாம் பரிதாபகரமாக மிகக் குறைவாகவே பயன்படுத்துகிறோம்—எந்த வகையிலும் சிறியதல்ல. 3) இதன் காரணமாக, நாம் தவறான வழியில் செல்கிறோம், மேலும் தீயவற்றில் பற்றிக்கொள்கிறோம், நாம் அதை விரும்பினால் மட்டும் போதும், ஒரு நாள் முழுவதும் ஒரு தகுதியான செயலைச் செய்து செலவிட முடியும். 4) எனவே, இந்த வழியில் செயல்படத் தொடங்குங்கள். [2, 115]

21. உங்கள் கடினமான வாழ்க்கையில் வீரமாக நில்லுங்கள், மன ரீதியாகவும் உடல் ரீதியாகவும், பட்டப்பகலின் வெப்பத்தையும் இரவின் குளிரையும் தாங்கிக்கொண்டு; ஆனால் மன ரீதியாகவே அதிகமாக, ஏனெனில் காமத்தின் நெருப்பு நம்மில் உள்ளார்ந்ததாகும், அது கண்ணுக்குத் தெரியாத நெபுகாத்நேசரால் கல்தேயன் உலைக்குழியை விடக் கொடூரமாகத் தூண்டப்படுகிறது; மற்ற உணர்ச்சிகளும் நம்மைத் தாக்குகின்றன, ஒவ்வொன்றும் அந்தப் பரிதாபமான ஆன்மாவை மற்றொன்றிலிருந்து விலக்குகின்றன: கோபம், சீற்றம், பழிவாங்கும் உணர்ச்சி, பெருமை, சோம்பல், தளர்ச்சி, பட்சப்பாசம், சுயபற்று, மற்றும் எல்லாவற்றிலும் பெரிய தீமையான நம்பிக்கையின்மை. நமக்கு எதிராக எழும் சாத்தானின் சோதனைகளையும் வஞ்சகங்களையும் தடுக்கவும், காமத்தின் பாகலுக்கு முழங்கால் படியாமல் இருக்கவும், வழிபாடு செய்யாமல் இருக்கவும் நமக்கு அதிக தைரியமும், தாராள மனப்பான்மையும், அசைக்க முடியாத மனவலிமையும், பலமும், பொறுமையும், நல்ல நகைச்சுவையும் தேவை, தூய்மையான சிந்தனையும் விழிப்புணர்வும் தேவை, நம்மை எதிர்த்து நிற்கும் சாத்தானின் சோதனைகளையும் தந்திரங்களையும் நாம் தடுப்பதற்காக, காமத்தின் பால் முன் மண்டியிடாமல் இருப்பதற்காக, விருப்பங்களின் சிலையை நாம் ஆராதிக்காமல் இருப்பதற்காக, நன்மையில் நாம் சேகரித்ததை நாம் அழிக்காமல் இருப்பதற்காக, கடவுளின் உதவியுடன் நாம் உருவாக்கியதை நாம் பாழாக்காமல் இருப்பதற்காக. நம்மை முழு மனதுடன் கர்த்தரிடம் ஒப்படைத்து, நமக்கு விரோதமான சக்திகளைத் தோற்கடிக்க எல்லா ஆவிக்குரிய ஆயுதங்களையும் தரித்துக்கொள்ளாவிட்டால், வேறு எப்படி இந்தப் பாவ உணர்ச்சிகளைத் தவிர்க்க முடியும்?

22. இந்த ஆன்மீக ஆயுதங்கள்: ஜெபம் மற்றும் நம்பிக்கை, தாழ்மை மற்றும் கீழ்ப்படிதல், அன்பு மற்றும் விசுவாசம், பாகுபாடற்ற தன்மை மற்றும் உலகியல் விஷயங்கள் அனைத்திலிருந்தும் மனதை முழுமையாகத் திருப்புவது, இரட்சிப்பைப் பற்றிய தொடர்ச்சியான போதனை மற்றும் உரையாடல், எதையும் அலட்சியமாகவோ அல்லது பகுத்தறியாமலோ பார்க்காமல் மற்றும் கேட்காமல் இருப்பது, அத்துடன் ஒருவரின் உதடுகளையும் கைகளையும் பயன்படுத்துவது, கடவுளுக்குப் பயப்படுதலாலும் கடவுளைத் தியானிப்பதாலும் தன்னைத் தொடர்ந்து பாதுகாத்துக் கொள்வது, எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களுக்கான அடக்க முடியாத ஏக்கத்துடன்: ஏனெனில் இது நம்மில் இல்லையென்றால், பாவத்தின் அழிவுக்குள் விழுவதை நாம் எப்படித் தவிர்க்க முடியும்? நம்மை வெறுக்கும் எதிரிகளின் கைகளில் விழுவதை நாம் எப்படித் தவிர்க்க முடியும்? – ஐயோ! நாம் எவ்வளவு கேட்கிறோம்? வேதவசனங்கள் நம்மில் எவ்வளவு பதிய வைக்கின்றன? தேவபக்தியுள்ள பிதாக்கள் நமக்கு எவ்வளவு போதிக்கிறார்கள்? ஆயினும் நாம் அனைத்தையும் மறந்து, அதைப் பற்றி சிறிதும் கவலைப்படுவதில்லை. ஒரு விவசாயி உழுத பின்பு நிலத்தின் மேற்பரப்பில் விதைத்த விதையைப் பறவைகள் கொத்திச் செல்வது போல, பகைவனின் சூழ்ச்சி நிறைந்த பறவைகள், தெய்வீக வார்த்தையை நமது உதடுகளிலிருந்தே பிடுங்கிச் செல்கின்றன; அதனால், நமது உள்ளத்தில் உள்ள ஆன்மீக விதைகள் செயலற்றுப் போகின்றன, நாமும் எந்த நற்பலனையும் தராமல் வறண்டவர்களாகவே இருக்கிறோம். தந்தைமார்கள் நமக்குப் பரிசுத்தம், தைரியம், உண்மை அல்லது வேறு ஏதேனும் ஒரு நற்பண்பைப் பற்றி விளக்கும்போது, அதைக் கேட்ட உடனேயே—நாம் எதையும் கேட்காதது போலவே—அதற்கு முற்றிலும் மாறாக நாம் செயல்படுவதைக் காணும்போது, இதைத் தவிர வேறு என்ன நினைக்க முடியும்? அவர்கள் நமக்கு நியாயத்தீர்ப்பு மற்றும் கண்ணீரைப் பற்றிச் சொல்கிறார்கள், ஆனாலும் நாம் அங்கிருந்து வெளியேறியவுடன், சிரிக்கவும், சத்தமாகக் கேலி செய்யவும் தொடங்குகிறோம். அவர்கள் தூய்மையைப் பற்றிய கடுமையான வார்த்தைகளால் நமது ஆன்மாக்களைக் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள், ஆனாலும் அதைக் கேட்ட உடனேயே, நாம் காமத்திற்கு அடிபணிகிறோம், ஒருவரையொருவர் காமக்கண்ணுடன் பார்க்கிறோம், மிகவும் வெட்கக்கேடான வார்த்தைகளைப் பேசுகிறோம், ஏற்றுக்கொள்கிறோம். அவர்கள் நம்மைத் தாழ்மையுடனும் சாந்தத்துடனும் இருக்குமாறு வலியுறுத்துகிறார்கள், ஆனாலும் அத்தகைய உபதேசத்திற்குப் பிறகு நாம் வீங்கிக்கொண்டு, கொடூரமாக நடந்துகொண்டு, கீழ்ப்படியாமலும் ஆகிறோம். அவர்கள் நம்மைத் துறவறையைக் கடைப்பிடிக்கச் சொல்கிறார்கள், ஆனால் நாம் பேராவியில் மூழ்குகிறோம்; விழிப்புடன் இருக்குமாறு சொல்கிறார்கள், ஆனால் நாம் உடனடியாகத் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிடுகிறோம்; சாந்தமாக இருக்குமாறு சொல்கிறார்கள், ஆனால் நாம் உடனடியாகக் கோபத்திற்கு ஆளாகிறோம்; மௌனமாக இருக்க வேண்டும், ஆனாலும் நாங்கள் வீணான பேச்சுகளில் ஈடுபடுகிறோம்; அதிகமாக உழைக்க வேண்டும், ஆனாலும் நாங்கள் எங்கள் கடமைகளிலிருந்து நழுவுகிறோம்; சுருக்கமாகச் சொன்னால், அறிவுரை நமக்குக் காட்டிய பாதைக்கு நேர்மாறான பாதையை நாங்கள் வேண்டுமென்றே தேர்ந்தெடுப்பது போல இருக்கிறது. மேலும் நான் புதியவர்களைப் பற்றி மட்டுமல்ல, தங்களைப் பெரியவர்களாகக் கருதுபவர்களையும், எந்த வகையிலாவது தலைமைப் பொறுப்பிற்கு அழைக்கப்பட்டவர்களையும், ஊழியர்களாக நியமிக்கப்பட்டவர்களையும் பற்றிப் பேசுகிறேன். – ஐயோ! வஞ்சகனான சாத்தானின் கைகளில் நாம் எவ்வளவு துன்பங்களைச் சகித்துக்கொள்கிறோம்?

23. உயிருள்ள கடவுளிடமிருந்தும், அளவற்ற மேன்மைமிக்க அழகிலிருந்து ஏன் நமது முகங்களைத் திருப்பிக்கொள்கிறோம், மேலும் வீண் மற்றும் நிலையற்றவற்றின் பக்கம் ஏன் திரும்புகிறோம்? மிகவும் இனிமையான மற்றும் நித்தியமானதைக் கைவிடுகையில், கசப்பான மற்றும் நிலையற்றதை ஏன் நேசிக்கிறோம் மற்றும் போற்றுகிறோம்? உண்மையாகவே, நமது ஆன்மாவின் கண்கள் மற்றும் காதுகள் தூய்மைப்படுத்தப்படவில்லை, அதனால் நாம் உண்மையான நன்மையைக் காணத் தவறுகிறோம், அதன் இன்பத்திலிருந்து நம்மை நாமே பறித்துக் கொள்கிறோம். ஆகவே வாருங்கள், நாம் ஏற்கனவே மிகவும் பலவீனமடைந்திருந்தாலும் மீண்டும் வேலைக்குத் திரும்புவோம்; நாம் ஏற்கனவே முற்றிலும் இறந்துவிட்டிருந்தாலும் மீண்டும் உயிர் பெறுவோம்; நாம் கிட்டத்தட்ட முழுமையாகத் தூங்கிவிட்டிருந்தாலும் மீண்டும் விழிப்போம். நாம் அதை விரும்பினால் மட்டும் போதும்—அனைத்தும் நிறைவேறும். நாம் ஒரு நல்ல மற்றும் உறுதியான தீர்மானத்தை மனதில் கொள்ளும் அதே நாளில், நாம் இரட்சிப்பின் அளவை அடைவோம். ஏனெனில், நாம் அன்றாட வாழ்க்கை விவகாரங்களால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டவர்கள் அல்ல , அதனால் நன்மை செய்யத் தொடங்குவது நமக்குக் கடினமாக இருக்கக்கூடாது. ஆனால் நாம் அவ்வாறு விரும்பினால், இரட்சிப்பு விஷயங்களுக்காக முழு நாளையும் அர்ப்பணிப்பது நமக்கு உகந்தது: காலையில், தாவீதின் அந்தப் சங்கீதத்தை ஞானமாகப் பாடுவதற்கு: 'காலையில் உமது அன்பை அறிந்துகொள்ளும்படி என் குரலைக் கேளும்; காலையில் நான் உமது சமுகத்தில் தோன்றுவேன், அப்பொழுது நீர் என்னைக் காண்பீர்' (சங். 5:6); மூன்றாம் மணி நேரத்தில்: 'உமது பரிசுத்த ஆவியை எனக்குள் இருந்து எடுத்துவிடாதேயும்' (திபா. 50:13); ஆறாம் மணி நேரத்தில்: 'மதியத்தின் பேயின் தாக்குதலிலிருந்தும், பகலில் பறக்கும் அம்புகளிலிருந்தும் என்னை விடுவிப்பாய்' (திபா. 90:5); ஒன்பதாம் மணி நேரத்தில்: 'கர்த்தரே, உமது செவியைச் சாய்த்து என்னைக் கேளும்' (திபா. 85:1); மாலைப் பொழுதில்: 'என் ஆன்மாவே, கர்த்தரை ஆசீர்வதி…' மற்றும் அதைத் தொடர்வன (திபா. 103:1). நாம் ஒவ்வொரு நாளும் இந்த வழியில் செயல்பட்டால், கவனக்குறைவான அலட்சியம் மற்றும் வெற்றுப் பேச்சுகளால் ஆவியைத் தளரச் செய்து இருள் படுத்தாமல், ஒருவரையொருவர் ஊக்கப்படுத்தி, நல்ல வார்த்தைகளாலும் செயல்களாலும் ஒருவருக்கொருவர் அறிவூட்டினால்; அப்படியானால், இந்த வழியில் நாம் இரட்சிக்கப்படலாம், ஏனெனில் காலையில் இருந்து மாலைய வரை நாம் ஒரு தகுதியான செயலைச் செய்ய முடியும். நிச்சயமாக, ஒரு கணம் கவனக்குறைவால், ஒரு முட்டாள்தனமான வார்த்தையால், ஒரு பொருத்தமற்ற விருப்பத்தால், அல்லது வேறு சில உணர்ச்சிப்பூர்வமான உந்துதல்களால் வழிதவறாமல் இருப்பது சாத்தியமற்றது; ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் இது நிகழும்போது, கடவுளிடம் மனப்பூர்வமாக ஜெபிப்பதன் மூலம் அது பரிகரிக்கப்படுகிறது. ஆகவே, நாள் தோறும், தேவன் வழியில் நடப்போம், உடலிலிருந்து விடுவிக்கப்படும் நேரத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்திருப்போம், அதன் பிறகு, கர்த்தருக்காகப் பாடுபட்டுத் தங்களை அடக்கிக்கொள்ளும் அனைவருக்கும் கிரீடங்களும், மகிழ்ச்சியும், சந்தோஷமும் காத்திருக்கின்றன.

24. ஆகையால், உங்கள் உழைப்பிலும், உங்கள் போராட்டங்களிலும், உங்கள் போர்களிலும் கவனம் செலுத்துங்கள்; கவனக்குறைவைத் தள்ளிவிட்டு, தீவிர உழைப்பைத் தழுவிக்கொள்ளுங்கள். ஏனெனில், நல்ல வாழ்க்கையை வாழவும், பரிபூரணத்தை அடையவும், எல்லா நற்பண்புகளாலும் அலங்கரிக்கப்படவும் விரும்பும் எவராலும் அது முடியும் என்ற உறுதியுடன் இருங்கள். தேவன் ஒளியாகவும், ஜீவனாகவும், சத்தியமாகவும் இருந்தால், நாம் அவரை நோக்கிப் பாய்ந்து செல்லவும், அவருடன் வாழும் ஐக்கியத்தைத் தேடவும், அதை அடையவும் ஏன் ஏங்கக்கூடாது? மேலும் சாத்தான் உண்மையாகவே மரணமாகவும், பொய்யாகவும், அழிவாகவும் இருந்தால், அவனது ஆலோசனைகளுக்கு இணங்குவது மரணம், இருள் மற்றும் அழிவைத் தவிர வேறு என்னவாக இருக்க முடியும்? ஆகவே, வாழ்வும் மரணமும் நம் ஒவ்வொருவருக்கும் முன்னால் இருக்கின்றன. நாம் வாழ்வைப் பற்றிக்கொள்வோம், ஒளியைப் பற்றிக்கொள்வோம், அழியாமையைப் பற்றிக்கொள்வோம்; மேலும், இருள், சோகம் மற்றும் அழிவிலிருந்து விலகி, நம் ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் பரலோக இராச்சியத்திற்குத் தகுதியுள்ளவர்களாக மாறுவோம்.

178. நீங்கள் இப்போது புனித லெண்டை வெற்றிகரமாக அனுசரித்து, ஆன்மீகப் பழங்களால் வளப்படுத்தப்பட்டுள்ளீர்கள்… ஆகவே, அவற்றைப் போற்றிக் காக்கவும், அதே சமயம் உங்களைக் குறித்து உன்னிப்பாகக் கண்காணிக்கவும்

178. 1) நீங்கள் இப்போது புனித லெண்டை வெற்றிகரமாக அனுசரித்து, ஆன்மீகப் பழங்களால் வளப்படுத்தப்பட்டுள்ளீர்கள். 2) ஆகையால், அவற்றைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள், உங்களைப் பற்றி உன்னிப்பாகக் கவனித்துக் கொள்ளுங்கள், குறிப்பாக ஈஸ்டர் நாட்களில், விதிகளின்படி சில ஆறுதல்கள் அனுமதிக்கப்படும்போது. [2, 116]

25. நீங்கள் புனித லென்ட் காலத்தில் நல்ல செயல்களால் முயன்றுள்ளீர்கள்: உங்களால் முடிந்த அளவிற்கும் அதற்கும் மேலாகவும் நோன்பு இருந்தீர்கள், பொருத்தமான முறையில் விழிப்புடன் இருந்தீர்கள், நிதானத்துடன் படித்தீர்கள், சோம்பலின்றி உழைத்தீர்கள், உங்கள் மனதைத் தூய்மையாக வைத்திருந்தீர்கள், உங்கள் நாக்கைக் கண்டனத்திலிருந்து, உங்கள் உதடுகளைப் பயனற்ற பேச்சுகளிலிருந்து, மற்றும் உங்கள் எல்லா உறுப்புகளையும் ஒவ்வொரு பாவத்திலிருந்தும் காத்து, அவற்றை நீதியின் கருவிகளாகவும், ஒரு நற்பண்புள்ள மற்றும் கடவுளுக்குப் பிரியமான வாழ்க்கையின் உறுப்புகளாகவும் மாற்றினீர்கள். இப்போது நீங்கள் தவக்காலத்தைக் முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் மிகச் சிறப்பாகவும் அனுகூலமாகவும் அனுசரித்துள்ளீர்கள். இது ஏன்? நீங்கள் உங்கள் மீதும் உங்கள் வாழ்க்கை விவகாரங்கள் மீதும் கடுமையான கவனத்தைச் செலுத்தியதாலும், அதைவிட அதிகமாக, அதன் மூலம் உங்கள் மீது கடவுள் பொழிந்த சிறப்புக் கிருபையினாலும் இது நிகழ்ந்துள்ளது; அவரிடமிருந்துதான் 'நன்மையெல்லாம், பரிபூரணமானதெல்லாம்' வருகிறது, அது எழுதப்பட்டபடி (யாக்கோபு 1:17). இந்த வழியில் நீங்கள் வாழ்வில் செழித்து, ஆன்மீகப் பழங்களால் வளப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறீர்கள்.

26. உங்கள் செல்வம் பாதுகாக்கப்படட்டும், உங்கள் ஆவிக்குரிய ஆசீர்வாதங்களின் களஞ்சியங்கள் எதிரியின் கொள்ளையடிக்கும் அவதூறுகளின் கைக்கு எட்டாதபடி இருக்கட்டும். உங்கள் நாட்களின் முடிவு வரை, கிருபைமேல் கிருபையும், செல்வமேல் செல்வமும் உங்களுக்கு அருளப்படுவதாக. – அப்படியே ஆகட்டும் – ஆனால் எப்படி? – வரும் நாட்களில், குறிப்பாக புனித ஈஸ்டர் வரும்போது, விதிப்படி திருப்பாட்டுப் பாடுதல் நிறுத்தப்படும்போது, உங்கள் கண்காணிப்பின் கடுமையை நீங்கள் தளர்த்தாமல், சோம்பலையோ அல்லது கவனக்குறைவோ அனுமதிக்காமல் இருந்தால் மட்டுமே இது சாத்தியமாகும், வழக்கமான நேரங்கள், மண்டியிட்டு ஜெபித்தல், மற்றும் தீவிரப்படுத்தப்பட்ட இரவு ஜெபக் காவல்கள் ஒத்திவைக்கப்படுகின்றன, மேலும் உணவு வேளைகளில் ஒயின், எண்ணெய், சமைத்த உணவு மற்றும் அது போன்றவை அனுமதிக்கப்படுகின்றன, அத்துடன் மதிய நேரத் தூக்கம், ஒரு நாளைக்கு இரண்டு வேளை உணவு, ஒரு நடைப்பயிற்சி மற்றும் அது போன்ற பிற விஷயங்களும் அனுமதிக்கப்படுகின்றன: ஆகவே, மனம் எச்சரிக்கையாக இல்லாமல், எல்லாவற்றையும் முறையாகவும் கவனமாகவும் செய்யத் தவறினால், அது தகுதியுடன் பெற்றதை வீணடித்து, ஒரு செல்வந்தனை ஏழையாக்கி, மகிமையின் உச்சிகளிலிருந்து அவனை அவமானகரமான வீழ்ச்சியின் ஆழத்திற்குத் தள்ளும் அபாயத்தில் உள்ளது. அதனால்தான் நான் உங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன், வேண்டிக்கொள்கிறேன்: இங்குள்ள எதிரிகளிடமிருந்தும், துரோகமான துரதிர்ஷ்டங்களிலிருந்தும் நாம் தப்பித்து, வீழ்ச்சிகள் மற்றும் திருட்டுகளிலிருந்து பாதுகாப்பான ஓர் இடத்திற்குச் செல்லும் வரை, உங்களை மிகவும் கடுமையான கட்டுப்பாட்டுடன் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

179. பகைவனின் தூண்டுதல்களை நாம் கவனிக்க வேண்டாம்: நமது முன்னோடி அவற்றைக் கவனித்து சொர்க்கத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டார்

179. 1) நாம் பகைவனின் சோதனைகளைக் கவனிக்க வேண்டாம்: நமது முன்னோன் அவற்றைக் கவனித்து சொர்க்கத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டார். – 2) பகைவன் ஒவ்வொரு வாய்ப்பிலும் தனது சோதனைகளை நமக்கு வழங்குகிறான்: நாம் எப்போதும் அவற்றை நிராகரிக்கத் தயாராக இருப்போம். [2, 117]

27. 'அமைதியாயிருங்கள், நான் தேவன் என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள்' (சங். 45:11). ஆகையால், நாம் எல்லாப் பொருட்களிலிருந்தும் நம்மைப் பிரித்துக்கொண்டு, அவசியமானவற்றில் மட்டுமே நம்மை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். நமது வாழ்வின் போக்கில், நமக்குத் தேவை: நன்மையின் மீதான அடங்காத ஆசை, அசைக்க முடியாத நிதானம், அசைக்க முடியாத பொறுமை, மற்றும் நமது எதிரிகளுக்கும் விரோதிகளுக்கும் எதிரான இடைவிடாத எதிர்ப்பு; ஏனெனில் நமது ஆன்மாக்களைப் பிடிக்கும் இந்த மன விலங்குகள், பாவங்கள், சட்டவிரோதங்கள் மற்றும் அனைத்து வகையான ஒழுக்கக்கேடுகளையும் கொண்டுவரும் பேய்கள் ஆகியவை எப்போதும் அருகில் இருக்கின்றன. ஆகவே, யாரும் கவனக்குறைவால் தங்கள் உழைப்பில் சோர்வடைய வேண்டாம்; யாரும் இச்சையும் சுயபிரியமும் தூண்டப்பட்டு, மனம்போன போக்கில் அலைந்து திரிய வேண்டாம், மாறாக எல்லாவற்றிலும் அவர்கள் கர்த்தருடைய கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்பட வேண்டுமே தவிர, அந்நிய உந்துதல்களுக்கு அல்ல. ஏனெனில் கர்த்தரே கூறுகிறார்: 'என் ஆடுகள் என் சத்தத்தைக் கேட்கின்றன. அவை அந்நியனைப் பின்தொடராது, ஏனெனில் அந்நியனுடைய குரலை அவை அறிந்திருக்காது' (யோவான் 10:27, 5). கிறிஸ்து எங்கிருக்கிறார் அங்கே சாத்தானுக்கு இடமில்லை. அவருடைய குரல் ஆடுகளை அழைக்கும் இடத்தில், பாம்பின் சீற்றல் கேட்காது. மேலும் நமது முன்னோரான ஆதாம், தனது ஆன்மாவின் செவிகளைத் தூய்மையாக வைத்திருந்த வரையில், தெய்வீகக் குரலைக் கேட்டுக்கொண்டே பரதீசத்தில் வசித்தார், மேலும் உயர்ந்த தியானங்களையும் பெற்றார். ஆனால் அவர் பாம்பின் கிசுகிசுப்புகளுக்குச் செவிசாய்த்து, பாவ மரத்தின் கனியைச் சுவைத்தபோது, அவர் உடனடியாகத் தனது நிர்வாணத்தின் வெட்கத்தை உணர்ந்து, கடவுளுக்கு முன்பாகத் தன்னை மறைத்துக்கொண்டார். 'நீ எங்கே இருக்கிறாய்? 'உன் குரலைக் கேட்டேன், நான் நிர்வாணமாயிருக்கிறேன், அதனால் மறைந்து கொண்டேன்,' என்றான். அப்படியானால், ஆதாமா, உனக்குள் இந்தப் பயத்தை யார் புகுத்தினார்கள்? நீ நிர்வாணமாயிருக்கிறாய் என்று யார் சுட்டிக்காட்டினார்கள்? – ஒரு வஞ்சகமான காதும், தேவனுடைய கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியாமல் போனதும். இதைத் தொடர்ந்து, அவன் அந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட இடத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டான், மேலும் இந்த வாழ்வில் உழைப்பு, துக்கம் மற்றும் பற்றாக்குறை ஆகியவற்றிற்குத் தண்டிக்கப்பட்டான். – ஆகவே, இனிமேல் பாம்பின் ஆலோசனையிலிருந்து விலகி இருப்போம்.

28. அவனது பொல்லாத எண்ணத்தால் அவன் ஆயத்தப்படுத்திய இச்சையின் தூண்டுதல்களுக்கு நாம் அடிபணிய வேண்டாம். பல்வேறு வகைப் பானங்களைக் கொண்ட சிறிய கலன்களைத் தயாரித்து, அனைத்து முறைகேடுகளுக்கும் காரணமாகும் இந்த அருவருப்பான தூண்டுபவன், ஒரு புனிதர் (புனித மகாரி யஸ் த கிரேட்) குறிப்பிட்டது போல, புனிதர்களில் ஒருவராக வேடமிட்டுச் செல்கிறான், மேலும் நம்மில் ஒவ்வொருவரும் எந்தப் பேதைமைக்கு மிகவும் ஆளாகிறோம் என்பதைக் கண்டு, ஒவ்வொருவருக்கும் அதற்கேற்ற பானத்தை வழங்கி அதைக் குடிக்கச் செய்கிறான்; ஒருமுறை அதைச் சுவைத்துவிட்டால், அது அவர்களைப் பேராவலால் மூட்டிவிடுகிறது: ஒருவனுக்குப் பரிகயம், மற்றவனுக்குப் பொறாமை, மூன்றாமவனுக்குப் பேராசை, வேறொருவனுக்குத் தன்விருப்பம், இன்னொருவனுக்குப் பிரம்மச்சரியம் எனக் கொடுக்கிறது; சுருக்கமாக, ஒருவனுக்கு இது, மற்றவனுக்கு அது, என ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் விருப்பம். ஆகவே, சகோதரர்களே, நாம் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும், மேலும் நமது கொடூரமான எதிரியின் அத்தகைய தாக்குதல்களைத் தடுக்க எப்போதும் தயாராக இருக்க வேண்டும்; இந்த நோக்கத்திற்காக, நாம் தொடர்ந்து ஆன்மீக ரீதியாக ஆயுதம் ஏந்தியிருக்க வேண்டும், விசுவாசத்தின் கவசம், தாழ்மையின் ঢাল, கீழ்ப்படிதலின் தலைக்கவசம், மற்றும் மற்ற எல்லா நற்பண்புகளின் முழுமையான கவசத்தை அணிய வேண்டும். ஒவ்வொருவரும், தனது சொந்த நிலையை அறிந்து, தெளிவான மனசாட்சியுடன் அதற்கு ஏற்ப செயல்பட வேண்டும். ஆவியிலே அன்புகூடுவோம், மாம்சத்திலல்ல. கண்கள் தாழ்த்தப்படட்டும், மனம் உயர்த்தப்படட்டும்.

180. நாம் ஆவியிலும் மாம்சத்திலும் விலகும்போது நோன்பு கடவுளுக்குப் பிரியமானது; ஆனால் அது மாம்சத்தில் மட்டும் இருந்தால், அது அவருக்கு வெறுப்பூட்டுகிறது.

180. நாம் ஆன்மாவிலும் உடலிலும் சுயக்கட்டுப்பாட்டைக் கடைப்பிடிக்கும்போது நோன்பு இறைக்குப் பிரியமானதாகிறது; ஆனால் அது உடலுக்கு மட்டுமே உரியதாக இருந்தால், அது அவருக்குப் பிரியமானதல்ல. இந்த விஷயத்தில் விடாமுயற்சியுடன் இருங்கள். [2, 120] நோன்பின் காலம் முடிவுக்கு வருகிறது: ஆகவே, பொருத்தமானதும் தகுதியானதுமான அனைத்தையும் நீங்கள் நிறைவேற்றியுள்ளீர்களா என்பதை ஆராய்ந்து பாருங்கள்: உங்களுடன் சேர்ந்து நாங்கள் சந்தேகமற்ற கீழ்ப்படிதல், உண்மையான தாழ்மை, மனந்திரும்பும் மரியாதை ஆகியவற்றை அடைந்துள்ளோமா, தடைசெய்யாத ஜெபம், கடவுளுக்குப் பிரியமான கண்ணீர், ஆழ்ந்த புலம்பல், அசைக்க முடியாத விசுவாசம், வெட்கமூட்டாத நம்பிக்கை, நல்லியல்புள்ள பொறுமை, மற்றும் அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய சுயக்கட்டுப்பாடு – எதிர்ப்பு வார்த்தைகளிலிருந்து, புண்படுத்தும் பேச்சிலிருந்து, மீறுதலிலிருந்து, சண்டையிலிருந்து மற்றும் சுயவிருப்பத்திலிருந்து. – இவையனைத்தும் சுயக்கட்டுப்பாட்டால் தேவைப்படுகின்றன, மேலும் இந்த விஷயங்களில் சுயக்கட்டுப்பாட்டைப் பயிற்சி செய்வதன் மூலம், நித்தியமான, சொல்லொணாந்த ஆசீர்வாதங்களின் நம்பிக்கையால், நாம் நற்பண்பின் பாதையில் உண்மையாக நடக்கிறோம், மேலும் நற்செயல்கள் மூலம் முயற்சி செய்கிறோம். ஆனால், இதற்கு முரணான எதுவும் இருந்தால்—அதாவது கீழ்ப்படியாமை, ஆணவம், முணுமுணுப்பு, பிறர் பற்றிக் குறை கூறுதல், சுயவிருப்பம், ஒழுக்கக்கேடு, சண்டை போடும் குணம், கடின இதயம், வெறுப்பு, கோபம் மற்றும் பிற தீய உணர்ச்சிகள்—அப்படியானால், நாம் உடல்ரீதியாக நோன்பு நோற்றாலும், கடவுளுக்குப் பிரியமான நோன்பை நாம் அவருக்குச் செலுத்துவதில்லை, ஆனால் அது ஒரு அசுத்தமான விரதம்—அது தேவனுக்குப் பிரியமானதல்ல, மேலும் அவரால் நிராகரிக்கப்படுகிறது. இதை உணர்ந்து, கர்த்தருடைய கட்டளைகள் அனைத்தையும் குந்தகமின்றி கடைப்பிடிக்க முயற்சி செய்யுங்கள்; கண்டிக்கத்தக்க, வெட்கக்கேடான மற்றும் அவமானகரமான அனைத்தையும் நிராகரிக்கவும், எல்லாவற்றையும் முறையாகவும் ஒழுங்காகவும் செய்யவும்: ஏனெனில், நல்லது கூட முறையற்ற விதத்தில் பேசப்பட்டாலோ அல்லது செய்யப்பட்டாலோ அது நல்லதல்ல. 'முட்டாள்களாக இராமல், தேவனுடைய சித்தமென்னவென்று அறிந்துகொள்ளுங்கள்' (எபே. 5:17) – 'நன்மையானவைகளும், பிரியமானவைகளும், பரிபூரணமானவைகளும்' (ரோமர் 12:2).

181. கடவுளின் கட்டளைகளையும், சம்யுക്ത வாழ்க்கையின் விரதங்களையும் நிறைவேற்றப் பாடுபடுங்கள், அப்பொழுது கர்த்தரிடமிருந்து சொல்லொணா மகிழ்ச்சியால் நீங்கள் நிரப்பப்படுவீர்கள்

181. 1) தேவனுடைய கற்பனைகளையும் சபை வாழ்க்கையின் சத்தியங்களையும் நிறைவேற்றப் பிரயாசப்படுங்கள், அப்பொழுது கர்த்தரிடமிருந்து சொல்லக்கூடாத சந்தோஷத்தால் நிரப்பப்படுவீர்கள். – 2) நம்முடைய அழைப்பின் சாராம்சம் இதுவே, அது அடங்கியுள்ள நம்பிக்கைகளும் இவைகளே: ஆகையால், நமது கடமைகளை நிறைவேற்றுவதை நாம் புறக்கணிக்க வேண்டாம். – 3) இந்த கீழ்ப்படிதலின் செயல்கள் வீணாவதில்லை; மேலும் நம்மில் யாரும் மனிதர்களுக்கு ஊழியம் செய்வதில்லை, மாறாக அவற்றை ஏற்றுக்கொண்டு, அதற்காகப் பரிசளிக்கும் கடவுளுக்குத்தான் ஊழியம் செய்கிறோம்: ஆகையால், இந்த உணர்வோடு முயற்சி செய்து, உங்கள் அழைப்பின் பணியை முழுமையாக்குங்கள். – 4) இவ்வாறு நாம் முன்னோர்களுக்கும், இறைவனே தாமும் முன்மாதிரியாக இருப்போம். – 5) இறைவன் உங்களை இதில் நிலைநிறுத்தி, உங்களைக் காப்பாராக. [2, 123]

1. நான் உங்களை மிகவும் வேண்டிக்கொண்டு, பரிந்து பேசுகிறேன்: நீங்கள் அழைக்கப்பட்ட பரிசுத்த அழைப்பில் உறுதியாக நில்லுங்கள், அசைக்கப்படாதவர்களாகவும், நிலைத்தவர்களாகவும் இருங்கள், தேவனுடைய கட்டளைகளையும் அவருடைய நீதியையும் நிறைவேற்றுங்கள்; கர்த்தருக்கான மிகுந்த ஆர்வமும் தீவிரமான அன்பிலும் எப்போதும் நிலைத்திருங்கள், உங்கள் இருதயங்களிலிருந்து அந்நிய உணர்ச்சிகள் அனைத்தையும் விரட்டுங்கள்; உங்கள் துறவு நெறியின் மனவலிமையில் வலிமையுற்று, ஒவ்வொரு நாளையும் முன்னெப்போதையும் விட மிகுந்த ஆர்வத்துடனும் நிதானத்துடனும், ஜாக்கிரதையிலும் திருப்பாட்டுப் பாடுவதிலும், கீழ்ப்படிதலிலும் தாழ்மையிலும், சேவையிலும் மரியாதையிலும், மற்றும் மற்ற காரியங்கள் அனைத்திலும் கழித்து, உங்கள் உழைப்பிலும் போராட்டத்திலும் உள்ள இந்தப் பொறுமையையும், உங்கள் கடின உழைப்பு நிறைந்த வாழ்க்கையையும், உங்கள் சொந்த இரட்சிப்பை நிறைவேற்றுவதில் நீங்கள் பெற்ற வெற்றியின் சான்றாகக் கொள்ளுங்கள். மனதைத் திடப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்: இறுதியில், உங்கள் தற்போதைய துன்பத்திற்குப் பதிலாக நித்திய சமாதானமும், உங்கள் தற்போதைய துக்கங்களுக்குப் பதிலாக இடைவிடாத மகிழ்ச்சியும் உங்களுக்குப் பிரகாசிக்கும். இவ்வாறு திருத்தூதர் நம்மை ஊக்குவிக்கிறார்; நிகழ்காலத்தைப் பார்க்காமல், அதைத் தற்காலிகமானதாகவும் நிலையற்றதாகவும் கருதி, நித்தியமானதாகவும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டதாகவும் இருக்கும் எதிர்காலத்தைப் பார்க்கும்படி நம்மை ஊக்குவிக்கிறார் (2 கொரி. 4:18).

2. இப்போது, தேவதூதர்களின் சேவையமைப்பின் இந்தப் பரிசுக்கு நாம் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்டிருப்பதால், நித்திய வாழ்வையும் அழிவில்லாத கிரீடங்களையும் நாம் விரும்பியிருப்பதால், புத்திரராக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதையும் பரலோக ராஜ்யத்தையும் நாம் ஆர்வமாக நேசித்திருப்பதால், இதோ, உங்களுடைய கைகளில் காலமும் களமும் இருக்கின்றன. – நாம் மனந்தளரவோ, நமது முயற்சிகளைக் குறைக்கவோ வேண்டாம்; மாறாக, தங்கம், வெள்ளி, விலைமதிப்பற்ற கற்கள் மற்றும் பிற அழிந்துபோகும் புதையல்களைத் தேடுபவர்களை விடவும் மேலாக, பரலோக ராஜ்யத்தையும் பரலோக ஆசீர்வாதங்களையும் அடைவதற்காக முழு மனதுடனும் உற்சாகத்துடனும் பாடுபடுவோம். நாம் தொடர்ந்து நம்மைக் கண்காணித்து, தெய்வீகத்திடமிருந்து இடைவிடாமல் கற்றுக்கொண்டு, நமக்கு விதிக்கப்பட்ட கடமையை சிறந்த வழியில் நிறைவேற்றக் கவனம் செலுத்தினால் மட்டுமே இதில் வெற்றி பெற முடியும்; ஏனெனில், அது சிறப்பாகச் செய்யப்படும்போது, அது மாம்சத்திற்குரியதோ மனிதருக்குரியதோ அல்ல, மாறாக புனிதமானதும் இரட்சிப்பைத் தருவதும் ஆகும்.

3. ஏனெனில், நம்முள் யாரும் மாம்சத்தையும் இரத்தத்தையும் சேவிப்பதில்லை, ஆனால் இறைவன் கர்த்தர், இதை ஒரு பிரியமான பலியாக ஏற்றுக்கொண்டு, வரவிருக்கும் யுகத்தில் தகுதியான பலனை அளிக்க உறுதியளிக்கிறார். மிகவும் தாழ்மையான கடமைகள் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தாலும், தாங்கள் ஒரு மனிதனுக்கு சேவை செய்கிறோம் என்று யாரும் நினைக்க வேண்டாம், மாறாக, அதைத் தம்முடைய சகோதரர்கள் மூலம் ஏற்றுக்கொள்ளும் கர்த்தருக்கே சேவை செய்கிறோம் என்று நினைக்கட்டும். ஆகவே, 'இருளிலே மறைந்திருப்பதைக் கண்டு, உங்கள் இருதயங்களின் ஆலோசனைகளை வெளிப்படுத்தும்' (1 கொரி. 4:5) அவரே உங்கள் மேற்பார்வையாளராக இருக்க, பயபக்தியுடன் உங்கள் கடமைகளைச் செய்யுங்கள். நம்மில் ஒவ்வொருவரும் இந்த வழியில் சிந்தித்தால் – அது உண்மையிலேயே அப்படித்தான் – மேலும் ஒருவருக்கொருவர் நாம் செய்யும் சேவையை ஒரு தெய்வீக ஊழியமாகக் கருதிச் செய்தால், அப்போது நமது அழைப்பின் முழுப் பணியையும் நாம் கச்சிதமாக நிறைவேற்றுவோம்.

4. இதிலிருந்து, அனைத்து நற்பண்புகளின் கதிர்களும் நம்மில் ஒளிரும்—அன்பு, சமாதானம், சாந்தம், கனிவு, மற்றும் தாழ்மை—மேலும், நமது போற்றத்தக்க பிதாக்களின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றி, அவர்களின் வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றி நாம் உண்மையாகவே வாழ்கிறோம் என்பதை அப்போது உணர்வோம். ஆகவே, அந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கையையும், கீழ்ப்படிதலுக்கும் அடிபணியலுமான பாதையில் அவர்கள் மேற்கொண்ட பயணத்தையும், அவர்களின் தாழ்மையின் மற்றும் அடிபணியலின் குறிப்பிடத்தக்க மேன்மையையும் நினைவுகூருங்கள் – மேலும், 'என்னிடத்தில் கற்றுக்கொள்ளுங்கள், ஏனெனில் நான் மனதில் சாந்தமும் தாழ்மையுமுள்ளவன்' என்று தாமே சொன்ன ஆண்டவரை அவர்கள் எவ்வளவு ஆர்வத்துடன் சேவித்தார்கள் என்பதையும் நினைவுகூருங்கள். (மத். 11:29), அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல, 'அவர் தேவனுக்குச் சமமான நிலையில் இருப்பதைப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டியதாக எண்ணாமல், தம்மைத்தாமே வெறுமையாக்கி, ஊழியக்காரனுடைய ரூபத்தை எடுத்து, மனுஷ சாயலில் பிறந்தார்; மனுஷ ரூபத்திலே தோன்றி, தம்மைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, மரணபரியந்தம், சிலுவையில் மரணபரியந்தம் கீழ்ப்படிந்தவரானார்' (பிலி. 2:6, 8). மேலும் சிந்தியுங்கள்: இரட்சிக்கப்பட்டவர்களில் அல்லது ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களில் யார் இருக்கிறார்? அவரைப் பின்பற்றி, தங்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, கீழ்ப்படிந்து, அடங்கி, எல்லாவிதமான பாடுகளையும், அவமானங்களையும், நிந்தனைகளையும், ஏளனத்தையும், அல்லது அடியகளையும், நாடு கடத்தலையும், சிறைவாசத்தையும் – உங்களில் சிலர் அனுபவித்தது போல, அல்லது உண்மையில் நீங்கள் அனைவரும் அனுபவித்தது போல – சகித்தவர்கள் மட்டுமே இரட்சிக்கப்படுவார்கள்; ஏனெனில், ஒரு உறுப்பில் மகிமை ஏற்பட்டால், முழு உடலும் மகிமைப்படுத்தப்படுகிறது, அல்லது அவமானம் ஏற்பட்டால், முழு உடலும் அவமானப்படுத்தப்படுகிறது.

5. கர்த்தர் உங்களைத் தமது வீராங்கனைகளாகவும், உண்மையுள்ள ஊழியக்காரர்களாகவும், விருப்பமுள்ளவர்களாகவும், தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட ஜனமாகவும், பரிசுத்த சபையாகவும் இன்னும் அதிகமாகப் பாதுகாப்பாராக, அதனால், உண்மையாகவே விபச்சாரமும் பாவமும் நிறைந்த இந்த யுகத்தில், தேவனுடைய கற்பனைகளை வெட்கமின்றி நிறைவேற்றுபவர்களாகத் தோன்றி, பரலோக ராஜ்யத்தில் கர்த்தராகிய கிறிஸ்துவுடன் இணை-வாரிசுகளாகக் கருதப்பட நீங்கள் தகுதியுள்ளவர்களாக இருக்கலாம்.

182. நீங்கள் என் போதனைகளையோ, என் தந்தையின் அறிவுரைகளையோ, தேவனுடைய வார்த்தையையோ செவிமடுக்கிறதில்லை, மேலும் நீங்கள் மனந்திரும்பாமலிருக்கிறீர்கள்: இதற்குக் காரணம், நீங்கள் மாம்சத்திற்கு இணங்கி நடப்பதும், இரட்சிப்பின் மீது அலட்சியம் கொள்வதுமே ஆகும்.

182. 1) நீங்கள் என் போதனைகளையும், என் தந்தையின் அறிவுரைகளையும், தேவ வார்த்தையையும் செவிமடுக்கிறதில்லை, மேலும் மனந்திரும்பாமலும் இருக்கிறீர்கள்: இதற்குக் காரணம் உங்கள் மாம்சத்தின் இச்சையில் ஈடுபடுவதும், இரட்சிப்பின் மீது அக்கறையற்றிருப்பதுமே. – 2) நாம் நன்மையானவை அனைத்திலும் தீவிரமுள்ளவர்களாக இருக்க வேண்டும், ஆனால் நாம் எப்படி இருக்கிறோம்? – 3) அப்படியானால், நாம் ஏன் இவ்வளவு கவனக்குறைவாக இருக்கிறோம், இவ்வளவு தாழ்ந்துவிட்டோம்? குறைந்தபட்சம் இப்போதாவது நாம் திருந்திக்கொள்வோம். [2, 124]

6. ஒரு விவசாயி அறுவடை செய்வதற்காகத் தவிர வேறு எதற்காக விதைப்பான்? ஒரு வியாபாரி லாபம் சம்பாதிப்பதற்காகத் தவிர வேறு எதற்காக உழைப்பான்? அப்படியே, போதனை வார்த்தையை வழங்கும் பொறுப்பு ஒப்படைக்கப்பட்டவர், அதைக் கேட்பவர்களின் வெற்றி மற்றும் முன்னேற்றம் என்ற நம்பிக்கையைத் தவிர வேறு எதற்காக அதைச் செய்வார்? – ஆனால் உங்களைப் பொறுத்தவரை, என் பாவங்களின் காரணமாக, என் வார்த்தைகள் முற்றிலும் பயனற்றுப் போகின்றன. நான் தாராளமாக விதைக்கிறேன், கடினமாக உழைக்கிறேன், ஆனாலும் பலனைக் காணவில்லை. நான் பேசுகிறேன், அறிவிக்கிறேன், உங்களுக்கு நினைவூட்டுகிறேன் – சில சமயங்களில், ஒரு சிறு கணத்திற்கு, என் வார்த்தைகளின் சக்தி உங்கள் ஆன்மாவின் உள்ளுறுப்புக் காதடைந்து சென்றடைகிறது, ஆனால் நீங்கள் உடனடியாக எல்லாவற்றையும் மீண்டும் மறந்து, அதே பாவங்களில் தொடர்ந்து இருக்கிறீர்கள். இதனால் நான் அழுகிறேன், உங்கள் சீர்கேட்டிற்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்க முடியாததால் என் இதயம் துண்டிக்கப்படுகிறது. நிச்சயமாக, இந்தத் தோல்வி என் எளிய வார்த்தைகளின் சக்தியற்ற தன்மையிலிருந்துதான் வருகிறது. இருப்பினும், இதற்கான பழியை என் மீது சுமத்திவிடுங்கள். ஆனால் நீங்கள் தெய்வீக வேதவசனங்களின் வார்த்தைகளைக் கேட்கவில்லையா? அவை உங்கள் காதுகளுக்கு இரட்சிக்கிற போதனைகளை அன்றாடம் அறிவிக்கவில்லையா? – மேலும், புனிதத் தந்தையர்கள் என்ன கூவுகிறார்கள்? அவர்கள் என்ன அறிவிக்கிறார்கள்? அவர்கள் எதற்குச் சாட்சி கூறுகிறார்கள்? அவர்கள் எதனால் அச்சுறுத்துகிறார்கள்? – அவை உங்கள் கண்களுக்கு முன் அந்த பயங்கரமான மற்றும் தவிர்க்க முடியாத தீர்ப்பை, கடவுளின் பூமி அதிர்ச்சியூட்டும் இறுதி ஆணையை, அந்த திகைப்பூட்டும் நிராகரிப்பையும் முடிவற்ற சித்திரவதைகளையும், அணைக்க முடியாத நெருப்பை, ஒருபோதும் இறக்காத விஷப் புழுவை, கரிய இருளை, பாதாள உலகின் தார்தாரஸை, மற்றும் இது தொடர்பாக கருதப்படும் அனைத்தையும் முன்வைக்கவில்லையா? – மாறாக, அவர்கள் உங்களுக்கு பரலோக ராஜ்யத்தைக் காட்டவில்லையா – நித்திய ஜீவன், சொல்லொணா மகிமை, சொல்லமுடியாத ஒளி, சொர்க்கத்தின் கற்பனை செய்ய முடியாத அழகுகள், ஆபிரகாமின் மடியை, பரிசுத்தவான்களின் கூடாரத்தை, நீதிமான்களின் முற்றங்களை, தேவதூதர்களின் வரிசைகளை, மற்றும் சொல்லமுடியாத மகிழ்ச்சிகளை? – ஆயினும், இவை அனைத்திற்கும் மத்தியிலும், உங்களில் சீர்திருத்தத்திற்கான எந்த அறிகுறியும், மனந்திரும்புதல் கூட, காணப்படவில்லை. – ஆனால், நமது மாம்ச இச்சைகள் மற்றும் நாட்டங்களைத் திருப்திப்படுத்துவதை மட்டுமே நாம் தேடும்போது, நாம் இவ்வளவு தாழ்ந்துவிட்டபோது, எந்த வார்த்தைகளை நாம் கவனத்தில் கொள்ள முடியும்? சாப்பிடுவது, குடிப்பது, நமது ஆன்மாவையும் கேட்பவரின் ஆன்மாவையும் அழிப்பதற்காக என்ன கேலி பேசுவது, நமது குற்றத்தை மறைக்க அல்லது அதை மற்றவர் மீது சுமத்த என்ன புனைவது என்பது போன்ற எண்ணங்களைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லாதபோது – மேலும், வெளிப்படையாகச் சொல்வதானால், நாம் நமது ஆன்மாக்களை பக்தி மற்றும் உண்மையின் புகலிடமாக அல்ல, மாறாக எல்லா வகையான சட்டவிரோத மற்றும் அநீதியின் புகலிடமாக மாற்றியிருக்கும்போது, நாம் என்ன கேட்க எதிர்பார்க்க முடியும்?

7. நாம் துயரத்துடன் நோக்க வேண்டும், பரலோக காரியங்களில் ஞானமுள்ளவர்களாக இருக்க வேண்டும், மேலானவைகளைத் தேடி நோக்க வேண்டும், நாம் எந்தப் பதவியையும் நிலையை அடைந்துள்ளோம் என்பதைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும், அதன் மூலம் யாரிடம் எந்த விதத்தில் பிணைக்கப்பட்டுள்ளோம், நமது முந்தைய வாழ்க்கையின் எத்தனை மற்றும் என்ன பாவங்களுக்காக அதன் மூலம் மன்னிப்பைப் பெற்றுள்ளோம், மற்றும் ஸ்கீமா பெற்றுக்கொண்ட பிறகு, கவனக்குறைவின் எந்தக் குறைகளுக்காக மன்னிப்புக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்டுள்ளோம் என்பதையும் சிந்திக்க வேண்டும்? – நாம் நடுங்கவும், புலம்பவும், நம்மைத் தாழ்த்திக்கொள்ளவும், மனந்திரும்பவும் வேண்டும்; எப்போதும் நம் அருகில் இருக்கும் மரணத்தையும், உடலை விட்டுப் பிரிந்ததும் நியாயாதிபதியின் முன் நிற்கும் நேரத்தையும், பயங்கரமான தேவதூதர்களைச் சந்திக்கும் நேரத்தையும் நினைத்து, கனத்த இதயத்துடனும் தாழ்ந்த பார்வைகளுடனும் நடக்க வேண்டும். – நமது புனிதத் தந்தையர்களை நாம் முன்மாதிரியாகக் கொள்ள வேண்டும்; அவர்கள் ஒவ்வொரு விஷயத்திலும், மிகச் சிறிய வார்த்தை வரை தங்களுக்குள் மிகவும் கடுமையாக இருந்தனர், மேலும் அனைத்திலும் எச்சரிக்கையாகவும், நேர்மையாகவும், ஒழுங்காகவும், பொறாமை இல்லாமலும் இருந்தனர், மென்மையான, அமைதியான, சண்டையிடாத, காமம் இல்லாத, உலகியல் சார்ந்திராத, மௌனமான, கீர்த்தனை பாடும், நன்றியுள்ள, கீழ்ப்படிதலுள்ள, ஞானத்தில் தாழ்மையான, உண்மையாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பாத்திரங்கள், ஒவ்வொரு நற்செயலுக்கும் ஆயத்தமாக்கப்பட்டவர்கள் – அவர்களுக்குள் பரிசுத்த ஆவியானவர் வாசம்பண்ணுகிறவர்கள்.

8. அப்படியானால், பாவிங்களாகிய நாம் ஏன் இவ்வளவு கவனக்குறைவாக இருக்கிறோம்? நாம் ஏன் இவ்வளவு சோம்பேறியாக இருக்கிறோம்? நாம் ஏன் இவ்வளவு தாழ்ந்துவிட்டோம்? தேவ வார்த்தை ஏன் நம் ஆத்துமாக்களைத் தொடவில்லை? நாம் ஏன் கண்ணீர் சிந்தவில்லை? நாம் ஏன் நம் கடினப்படுத்தப்பட்ட இருதயங்களை மென்மையாக்கிக் கொள்வதில்லை? நாம் ஏன் ஒரு முழுமையான மாற்றத்தால் மாற்றப்படவில்லை? நாம் உலகத்திலிருந்து தப்பித்து, எல்லா சாதாரண மனித ஞானத்திற்கும் மேலே உயர்ந்திருக்கிறோம் என்பது தெரியும்படி, நாம் ஏன் ஒவ்வொரு நாளும் சிறந்ததற்காகப் பாடுபடவில்லை? – நமது அழிவின் பயங்கரமான மற்றும் திகிலூட்டும் நாள் மற்றும் மணி நேரம் வரும், அது வருவதற்கு அதிக காலம் ஆகாது. அப்போது, 'தேவனே, என் இருதயம் ஆயத்தமாயிருக்கிறது, என் இருதயம் ஆயத்தமாயிருக்கிறது' (ஏசாயா 107:2) என்று சொல்லும் தைரியம் இல்லாமல், கசப்புடனும், வேதனையுடனும், ஆறுதலளிக்க முடியாதபடி முனகுவோம். ஆனால் வாருங்கள், நீங்கள் என் சொல்லைக் கேட்டால், நமது ராஜாவாகிய கிறிஸ்துவே முன்னிலையில் ஆராதித்து, நமஸ்கரிப்போம்; நாம் நம்முடைய முழு இருதயத்தோடும் அவருடைய சந்நிதியில் பெருமூச்சுவிட்டுப் புலம்புவோம் – உண்மையாய் அவரை நோக்கிக் கூப்பிடும் யாவருக்கும் சமீபமாயிருக்கிறவரான அவர், பாவச் செயல்களைத் தள்ளிவிட்டு, எந்தத் தியாகத்தையும் செய்யத் தயங்காமல், நற்குண வாழ்க்கையில் பிரவேசிக்கத் தேவையான உதவிக்கும் பெலனுக்கும் நம்மைத் தந்தருள்வார். நான் சொல்லவில்லை: உண்ணாதிருங்கள், பருகாதிருங்கள்; நான் சொல்லவில்லை: ஓய்வெடுக்கப் படுக்காதிருங்கள்; நான் சொல்வதென்னவென்றால்: ஆறுதல் தேடாதீர்கள் அல்லது உரையாடுவதற்காக சகோதரர்களுடன் கூடிப் பேசாதீர்கள் என்பதல்ல; ஆனால் இவை அனைத்தும் முறையான விதத்தில், மிதமாக, பொருத்தமான நேரத்தில் மற்றும் பொருத்தமான இடத்தில் செய்யப்பட வேண்டும் என்று நான் வலியுறுத்துகிறேன், அதனால் நற்பண்புடன் நற்பண்பையும், முன்னேற்றத்துடன் முன்னேற்றத்தையும் சேர்த்து, நாம் அமைதியான மற்றும் தேவதையைப் போன்ற ஒரு வாழ்க்கையை வாழ முடியும்.

183. உங்களில் பலர் இருக்க வேண்டியபடி இருக்கிறீர்கள்: அப்படியானால், ஏன் நீங்கள் அனைவரும் அவ்வாறு இல்லை?

183. உங்களில் பலர் கடவுளின் வார்த்தைப்படி இருக்கிறீர்கள்; ஆனால் அனைவரும் அப்படி இல்லை. அப்படியானால், இன்னும் நேரம் இருக்கும்போதே நாம் அனைவரும் ஏன் எழுந்திருக்கக் கூடாது? [3 1, 2][96] உங்களில் சிலர் தேவ வார்த்தை கோருவது போல இருக்கிறீர்கள்; ஆனால் அவர்கள் பெரும்பான்மையினர் அல்லர். அப்படியானால், நாம் அனைவரும் ஏன் எழுந்து நின்று, கவனக்குறைவின் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்து விழித்து, அறிவின் ஒளியை நோக்கிப் பாய்ந்து, நித்திய பேரின்பத்தை விரும்பக்கூடாது? நாம் ஏன் 'விபச்சாரம், அசுத்தம், ஒவ்வொரு விருப்பம் மற்றும் தீய ஆசை ஆகிய நமது பூமிக்கான உறுப்புகளைக் கொல்லக்கூடாது' (கொலோ. 3:5), அதனால் நாம் கடவுளின் ஆலயங்களாக மாற முடியும், அதில் பிதாவும், குமாரனும், பரிசுத்த ஆவியும் வாசம் செய்ய இணங்குவார்கள்? சொல்லிலும் செயலிலும், மிகவும் கடுமையாக மடாலய விதிகளைக் கடைப்பிடித்து, கேலி, வஞ்சகம், முணுமுணுப்பு, பிறருக்கு முன்பாகப் பெருமை பேசுவது, அல்லது 'நான் இன்னவன், இன்னவன், இன்னவன்' என்றும், 'எனக்கு இதுவும் அதுவும் இருந்தது' என்றும் கூறிப் பறைசாற்றும் தற்பெருமைப் பேச்சு போன்றவற்றில் ஈடுபடத் துணியாமல் ஏன் இருக்கக்கூடாது? – வீண் பேச்சு என்ற அசுரன் எவ்வளவு காலம் நம்மேல் ஆதிக்கம் செலுத்துவான்? கீழ்ப்படியாததன் flatteringly மனதின் கருவிகளாக நாம் எவ்வளவு காலம் இருப்போம்? சிறிய மற்றும் அற்பமான விஷயங்களைப் பற்றிப் பெருமையடித்து, அத்தகையவை இல்லாததற்காக நம் சகோதரர்களைக் குறை கூறி, எவ்வளவு காலம் நம் இதயங்கள் வீங்கிக் கொண்டிருக்கும்? – ஆனால் வாருங்கள், என் பிள்ளைகளே, என்னைக் கேளுங்கள்: நாம் கர்த்தருடைய பயத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, நமது இரட்சிப்புக்காக ஒன்றிணைந்து உழைப்போம். நாம் இன்னும் மாம்சத்தில் இருக்கும்போதும், இவ்வுலகில் நமது தற்கால வாசம் இன்னும் தொடரும்போதும், ஜெபங்களும் விண்ணப்பங்களும், கண்ணீர்களும் மனந்திரும்புதலும் இன்னும் பொருத்தமானதாக இருக்கும்போதும், இதை அடைவதற்கு நாம் விரைவோமாக: அதாவது, இவ்வுலகம் முழுவதையும் இகழ்ந்து, மாம்சத்தின் அறிவெல்லாம் தள்ளிவிட்டு, பூமிக்கரிய இச்சைகள் அனைத்தையும் அழித்து, நமது அன்புகள் அனைத்தையும் புனிதமான, நன்மையான மற்றும் தெய்வீகமானவற்றின் பால் செலுத்த வேண்டும்.

184. சம்யுகத்திலான துறவற வாழ்க்கையின் வழி மற்ற அனைத்தையும் விட மேலானது: அது கிறிஸ்துவைப் போன்றுள்ளது. ஆகவே, இந்தப் பயணத்தை நன்கு மேற்கொள்ளுங்கள். [31, 9] உறுதியாக நில்லுங்கள், தைரியமாக இருங்கள், மற்றும் பொறுமையுடன் தாங்கிக்கொள்ளுங்கள்.

184. சமுதாய துறவற வாழ்க்கையில் துறவறத்தின் வடிவம் மற்ற அனைத்தையும் விட மேலானது: அது கிறிஸ்துவைப் போன்றது. ஆகவே, இந்தப் பயணத்தை நன்கு மேற்கொள்ளுங்கள். [31, 9] உறுதியாக நில்லுங்கள், தைரியமாக இருங்கள், உங்கள் வாழ்வின் பயணத்தில் எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் எண்ணங்களை உயரங்களுக்கு உயர்த்தி, இறைபக்தி நிறைந்த மனதுடன் பரலோக விஷயங்களைத் தியானியுங்கள். அங்கே, ஏசாயாவுடன் சேர்ந்து, கர்த்தர் உயர்ந்ததும் மேன்மையானதுமான சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருக்க, அவருக்கு முன்பாக நிற்கும் கெரூபீங்கள், செராபீங்கள் மற்றும் தேவதையின் படைகள் அனைவராலும் சூழப்பட்டிருப்பதை நீங்கள் காண்பீர்கள். இவ்விதமாக, அவருடைய இரண்டாம் வருகையின் பயங்கரமான நாளில் நாம் அவரைக் காண்போம். – அப்பொழுது, தங்களுக்கு முன்பாக வைக்கப்பட்ட பணியை விசுவாசத்தോടെ நிறைவேற்றியவர்கள்—அதாவது, உடல் இன்பங்களைத் துறந்து, இந்த யுகத்தின் இன்பங்கள் தங்களை ஆட்கொள்ள விடாமல் காத்துக்கொண்டவர்கள்—அவருடைய மிகவும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட சத்தத்தைக் கேட்பார்கள். அப்போது, நமது ஆண்டவரும் தேவனும், பலன்களைக் கொடுப்பவரும், ஒவ்வொருவருக்கும் தகுதிக்கேற்ப பரிசுகளைப் பகிர்ந்தளிக்கும்போது, நீதிமான்கள் சொல்லொணா மகிழ்ச்சியில் சூரியனைப் போல ஒளிவீசுவார்கள். ஓ, என் சகோதர சகோதரிகளே, இங்கே அவர்கள் அவரை எவ்வளவு தூரம் மகிழ்வித்தார்களோ அந்த அளவுக்கு அந்த ராஜ்யத்தின் ஆசீர்வாதங்களைப் பெற்று, எல்லாப் பரிசுத்தவான்களும் எவ்வளவு பேரின்பத்தை அனுபவிப்பார்கள்! தேவனுக்காக மலைகளிலும், குகைகளிலும், பள்ளங்களிலும் புகலடைந்த ஸ்தைலிட்கள், குகைவாசிகள் மற்றும் துறவிகள் எவ்வளவு பெரியவர்கள்! – (நான் இங்கு மிக உயர்ந்த பதவிகளைப் பற்றிப் பேச விரும்பவில்லை – புனிதத் திருத்தூதர்கள், பிரபஞ்சத்தின் நியாயாதிபதிகள், அல்லது பேறுகள் நிறைந்த வீரர்கள், தெய்வீகத் தீர்க்கதரிசிகள், அல்லது வேறு சில வகையான நீதியுள்ள மக்கள் பற்றி). ஆயினும்கூட, நமது பதவி அவர்களுடைய பதவிக்கு எந்த வகையிலும் குறைவானதல்ல. – வரங்களைக் கொடுப்பவரே, பூமிக்கு இறங்கி வந்தபோது, தமக்காக ஒரு பாலைவன வாழ்க்கையையோ, ஒரு தூண்வாசியின் வாழ்க்கையையோ, அல்லது அது போன்ற வேறு எந்த வாழ்க்கையையோ தேர்ந்துகொள்ளவில்லை, மாறாக கீழ்ப்படிதலுடன் வாழ விரும்பினார், நற்செய்தியில் அவரே கூறுவது போல: 'நான் என் சொந்த விருப்பத்தைச் செய்ய அல்ல, என்னை அனுப்பிய பிதாவின் சித்தத்தைச் செய்யவே பரலோகத்திலிருந்து இறங்கினேன்' (யோவான் 6:38). மேலும்: 'நான் பேசும் வார்த்தைகள் எனக்குள்ளிருந்து வெளிவராது; என்னை அனுப்பின பிதா, நான் என்ன பேச வேண்டும், என்ன சொல்ல வேண்டும் என்று எனக்குக் கட்டளையிட்டிருக்கிறார்' (யோவான் 14:10; 12:49). பின்னர், இறுதி இராப்போசனத்தின்போது, ஒரு சணல் ஆடையைச் சுற்றிக்கொண்டு, ஒரு ஊழியரின் பாத்திரத்தை ஏற்றுக்கொண்ட ஆண்டவர், சீடர்களின் பாதங்களைக் கழுவி, சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, 'நான் உங்களுக்கு ஊழியம் செய்பவனாக உங்களிடையே இருக்கிறேன்' என்றார் (லூக்கா 22:28). இவ்வாறு, மனிதராக வந்த ஆண்டவர், நமது கீழ்ப்படிதலுள்ள வாழ்க்கை முறையையே ஏற்றுக்கொள்ள மகிழ்ச்சி அடைந்தார். நாம் நமது வாழ்வை அவனைப் பின்பற்றி கழிப்பது நமக்கு ஆறுதலுக்கும் மகிழ்ச்சிக்கும் ஒரு காரணமாக இல்லையா? ஆகையால், நமது சொந்த துறவு வாழ்க்கையை விட மற்ற துறவு வாழ்க்கை முறைகளுக்கு நாம் முன்னுரிமை அளிப்பது பொருத்தமானதா? உண்மையில், நீங்கள் இந்த வாழ்க்கையை நீங்கள் வாழ வேண்டிய விதத்தில் வாழ்வீர்களானால், நீங்களே வேறு எதற்கும் முன்னுரிமை அளிக்க விரும்ப மாட்டீர்கள். இதனால்தான் கெரொன்டிகனில் ஒரு கூற்று உள்ளது, அதில் மூன்று துறவிகளில், வெளிப்பாட்டின்படி கீழ்ப்படிதலுடன் வாழும் ஒருவன், தனித்து வாழும் துறவியையும், தன் நோயை மகிழ்ச்சியுடன் தாங்கும் நோயாளியையும் விட மேன்மையானவனாகக் கருதப்படுகிறான். உண்மையாகவே, என் சகோதரர்களே, நமது வாழ்க்கை உண்மையிலேயே மகத்தானது, அதை வாழ்பவர்கள் சந்தேகமின்றி ஆபிரகாம், வீரமரணம் அடைந்தவர்கள் மற்றும் நீதியுள்ளவர்களுடன் மகிமைப்படுத்தப்படுவார்கள். ஆகவே, நன்கு முயலுங்கள். உங்கள் மீது பொறாமைப்படும் சாத்தான் உங்களைத் தடுக்காதிருக்கட்டும், சோம்பலால் நீங்களே உங்களைத் தடுக்காதிருங்கள். உங்கள் பாதங்களைப் பொறுமையென்னும் எண்ணெயால் அபிஷேகம் செய்துகொள்ளுங்கள், மகிழ்ச்சியென்னும் மேலங்கியை அணிந்துகொள்ளுங்கள், தூய்மை மற்றும் கற்பு என்னும் நீரைப் பருகுங்கள். யாரும் 'எவ்வளவு காலம்?' என்று சொல்லாதிருக்கட்டும்—ஏனெனில் அது சோம்பேறிகளின் வார்த்தை.

185. பலன் தரும் திராட்சைக் கொடிகளைப் போல இருக்க முயற்சி செய்பவர்களை ஒப்பிடுவதன் மூலம், அவர் நற்பண்பு என்ற கனியைப் பறிப்பதற்கான ஆர்வத்தைத் தூண்டுகிறார்

185. 1) நற்பண்புக்காகப் பாடுபடுபவர்களைப் பழம் தரும் திராட்சைக் கொத்துகளுடன் ஒப்பிடுவதன் மூலம், அது நற்பண்பின் விளைச்சலுக்கான ஆர்வத்தைத் தூண்டுகிறது, மேலும் முடிக்கிறது. – 2) இதன் மூலம் சிலருக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொண்டுவரவும், மற்றவர்களைச் சுயபரிசோதனைக்குக் கொண்டுவரவும் நான் விரும்புகிறேன். [31, 13]

9. திராட்சை வளர்ப்பவர், செழித்து வளரும் திராட்சைக் கொடியைக் காணும்போது மகிழ்ச்சியடைகிறார். உங்கள் யாவரும் ஆன்மீகப் பலனைக் காணும்போது நானும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன். ஆன்மீகக் கொத்துகளால் செழித்து, மனந்திரும்புதலின் ஒயினைக் கொடுத்து, கடவுளுக்கும் மக்களுக்கும் மகிழ்ச்சியைக் கொண்டுவரும் கிளை ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது. ஆனால், நம்மில் யாரைப் பற்றியும், மோசே தீர்க்கதரிசி கடவுளின் சார்பாக சிலரைப் பற்றிப் பேசியது போலக் கூறப்படட்டும்: 'அவர்களுடைய திராட்சைக் கொடி கோமோர்ராவைச் சேர்ந்தது; அவர்களுடைய திராட்சைக் கொத்து, பித்தின் கொத்து, கசப்பின் கொத்து' (உபாகமம் 32:32). ஏனெனில் நற்செய்தியில் ஒரு பயங்கரமான எச்சரிக்கை அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது: நல்ல பலன் தராத ஒவ்வொரு கிளைக்கும் வெட்டு விழுந்து, அணைக்க முடியாத நெருப்பில் எறியப்படும் (யோவான் 15:2–6). கிறிஸ்துவின் கிருபையினால் , கடவுள் நடத்திய நமது திராட்சைத் தோட்டத்தில் பல்வேறு கிளைகள் உள்ளன. உதாரணமாக, ஒருவன், அவனது செயல்கள் இனிமையாக இருந்தாலும், பரிசுத்த ஆவியானவரின் உப்பினால் சுவையூட்டப்பட்ட வார்த்தைகளையும் கொண்டிருக்கிறான்; மற்றொருவன் ஆழ்ந்த தாழ்மையால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருக்கிறான். மேலும் மற்றொருவன், அதிகப் பலனைத் தந்தாலும், பல கிளைகளாகப் பரந்து விரிந்துகிடக்கிறான். இந்த ஒருவன், ஆன்மீக ரீதியாக வலுப்பெற்று முதிர்ச்சியடைந்து, ஒரு ஆன்மீக முயற்சிக்கு மேல் மற்றொரு முயற்சியைச் சேர்த்துக்கொள்கிறான் என்பதை இதன் மூலம் அறிந்துகொள்ளுங்கள். மற்றொன்று பல வேர்களுடன் பூமியில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது; அது செழிப்பானதாகவும், உயரமாகக் கிளை பரப்பியதாகவும், பசுமையாகவும் இருக்கிறது, அதிலிருந்து மற்ற திராட்சைக் கொடிகளுக்குத் தண்டுகள் எடுக்கப்படுகின்றன. நல்ல வழிகளில் உறுதியாக நிலைபெற்றிருக்கும்போதும், சகோதரர்களில் ஒருவர் விழும்போதோ அல்லது எதிரியின் தாக்குதல்களால் வருந்தும்போதோ அவருக்கு உதவும் ஒருவரே அத்தகையவர். ஆனால், திராட்சைக் கொடியின் கிளைகளுக்கு உணர்ச்சிகள் இல்லாததால், அவை ஒன்றோடொன்று போட்டியிடுவதில்லை; ஆனால், நீங்கள் உயிருள்ளவர்களாகவும் கடவுளால் நடப்பட்டவர்களாகவும் இருப்பதால், ஒருவருக்கொருவர் போட்டியிட்டு, ஒன்றாக வளர்ந்து, ஒன்றாகப் பலன் தருகிறீர்கள்; இதன் மூலம் உங்களில் யாரும் மலடாகாமல், அனைவரும் தெய்வீகப் பயிரிடுதலின் பழங்களால் நிரம்பிக் காணப்பட வேண்டும்; மேலும் உங்கள் மீதுள்ள ஏராளமான ஆன்மீகக் கொத்துகளால்—அதாவது, நற்பண்புகளால்—மனமகிழ்ச்சியூட்டுபவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும்.

10. இத்தகைய உவமைகள் மூலம் சிலருக்கு மகிழ்ச்சியையும், மற்றவர்களை அவர்களின் உணர்வு நிலைக்கும் கொண்டுவர நான் விரும்புகிறேன். உங்கள் அனைவருக்கும், என் தாழ்மையான வார்த்தைகளால் பூமியிலிருந்து சொர்க்கத்திற்கு ஒரு ஏணியை அமைக்க நான் விரும்புகிறேன், அதன் மூலம் நீங்கள் மிக உயர்ந்த தியானங்களுக்கு ஏறி, இதயத்தின் ஆழங்களுக்கு இறங்கி, மனித வாழ்வின் நிலையற்ற தன்மையையும், மனித விவகாரங்களின் வீண் தன்மையையும் மற்றும் பலவீனத்தையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். சுருக்கமாக, நான் உங்களை அந்த உலகிற்கு அழைத்துச் சென்று, அதன் சொல்லொணா, எண்ணற்ற ஆசீர்வாதங்களைக் காட்ட விரும்புகிறேன். நான் உங்களை எல்லாப் பொருட்களின் படைப்பாளரும் ஆண்டவருமான, உயிருள்ள தேவனுக்கு முன்பாக நிறுத்த விரும்புகிறேன் – மேலும் அந்த நிலைமை எப்படிப்பட்டது என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள உதவ விரும்புகிறேன் – அங்கே நித்திய இளைப்பாறுதல் என்ன, விவரிக்க முடியாத மகிழ்ச்சி என்ன, தணியாத மகிழ்ச்சி, தேவதூதர்கள் மற்றும் அனைத்துப் புனிதர்களுடனும் பெற்றிடும் பேரின்பம்—இவற்றால் நீங்கள் வசீகரிக்கப்பட்டு, அறிவொளி பெற்று, வீண் விஷயங்கள் அனைத்திலிருந்தும் விலகி, உங்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட நித்திய நன்மையை மட்டுமே உண்மையாகக் கருதி, இங்கே பெற்று அடுத்த கணமே மறைந்துவிடும் அனைத்தையும் வெறுமனே கருதுவீர்களாக.

186. நாம் ஏன் உலகை விட்டு துறவறையைத் தேர்ந்தெடுத்தோம் என்பதை மனதில் கொண்டு, அனுபவத்தால் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட இடர்ப்பாடுகளைத் தவிர்த்து, இதை அடைய நாம் தீவிரமாக முயல்வோம்

186. நாம் ஏன் உலகை விட்டு இந்த மடாலயத்திற்குள் நுழைந்தோம் என்பதை மனதில் கொண்டு, அனுபவத்தால் சுட்டிக்காட்டப்படும் இடர்ப்பாடுகளைத் தவிர்த்து, அந்த இலக்கை அடைய நாம் தீவிரமாக முயல்வோம். [31, 15] இப்போது ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஆர்செனியஸின் வார்த்தைகளை நான் அறிவிக்கிறேன்: 'ஆர்செனியஸ், நீ ஏன் இங்கு வந்தாய்?' மேலும், நானுடன் சேர்ந்து, நாம் ஏன் உலகை விட்டுவிட்டு இங்கே வந்தோம் என்று உங்களை நானே கேட்டுக்கொள்ள அழைக்கிறேன்? – நான் அனைவருக்கும் பதிலளிப்பேன்: நிச்சயமாக கடவுளைப் பெறுவதற்காக, அதனால், கடவுளின் பிள்ளைகளாகி, நாம் பரலோக ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிக்க முடியும், மேலும் 'பரலோக ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிக்க இயலாத மாம்சமும் இரத்தமும்' என்பதிலிருந்து நாம் விடுபட முடியும். (1 கொரி. 15:50). கர்த்தர் பரிசுத்த அழைப்பின் மூலம் நம்மை இதற்கு அழைத்துள்ளார். ஆகவே, கிறிஸ்துவின் சிலுவையை எடுத்துக்கொண்டு, அவருடைய அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றுங்கள். உங்களை நீங்களே அவருக்கும் இவ்வுலகத்திற்கும் இடையில் பிரித்துக்கொள்ளாமல், உங்களை முழுமையாகவும் முற்றிலுமாக அவரிடம் ஒப்படைத்து, அவருக்கு அர்ப்பணியுங்கள். நல்ல போராட்டத்தில் பாடுபடுங்கள்; உங்கள் ஓட்டத்தை முடிக்கும்படி பாடுபடுங்கள், வரும் ஒவ்வொரு கடினத்தையும் துக்கத்தையும் தைரியமாகத் தாங்கி, வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களின் உரிமைப்பங்கு என்ற நம்பிக்கையிலிருந்து ஆறுதல் பெறுங்கள். துஷ்ட ஆவிகளின் திரள், உள்ளிருந்தும் புறமிருந்தும் நம்மைத் தாக்குகின்றன. 'ஏனெனில், உள்ளத்திலிருந்து, அதாவது இருதயத்திலிருந்து,' என்கிறார் கர்த்தர், 'தீங்குள்ள சிந்தனைகள், விபச்சாரம், வேசித்தனம், கொலை, திருட்டு' என்பனவும் பிறவும் வருகின்றன (மாற்கு 7:21). இந்த ஆவிகளின் புயலுக்கு எதிராக, நமது ஆன்மாவின் பாய்மரங்களை உயர்த்துவோம், அதனால் நாம் நமது பயணத்தை எச்சரிக்கையுடன் தொடர முடியும். இல்லையெனில், ஒரு பாறை அல்லது ஆழமற்ற கடற்கரையில் மோதி உடனடியாக சிக்கலில் சிக்குவோம் – அவை: அறியாமை, குறிப்பாக தனது எண்ணங்களை வெளிப்படுத்தத் தவறுவது மற்றும் தனது உண்மையான சுயத்தை மறைத்துக்கொள்வது. அனுபவத்தால் சுட்டிக்காட்டப்படும் அபாயகரமான இடங்களை நாம் நம் முழு வலிமையுடனும் தற்காத்துக் கொள்ள வேண்டும், இல்லையெனில் அவற்றைச் சந்திக்கும்போது நாம் அழிந்துவிடுவோம். ஒருவர் வலதுபுறமாகவோ இடதுபுறமாகவோ விலகக் கூடாது, மாறாக அரசின் நடுவாந்திரப் பாதையைப் பின்பற்ற வேண்டும். எனவே, நாம் முடக்குவாதம் பிடித்தது போல நன்மை செய்வதில் மந்தமாக இருக்கக் கூடாது, அதே சமயம், ஒரு கணத்தின் வெப்பத்தில், நடுவாந்திரப் பாதையிலிருந்து வலதுபுறம் விலகிச் செல்வது போல மிகுந்த அவசரத்துடனும் இருக்கக் கூடாது. நாம் தற்பெருளால் மூழ்கி, மற்றவர்களை விட சிறந்தவர்களாகத் தோன்ற விரும்பும்போது என்ன நடக்கும், அதன் விளைவாக—ஐயோ! அழிவுக்கே!—'நம் பார்வையில் ஞானமும், நமக்கு முன்பாக அறிவும்' (ஏசாயா 5:21) என்றதைப் பாரம்பரியமாகப் பெறுகிறோம்.

187. நாம் அனைவரும் ஒற்றுமையுடன் நடப்போம்; ஒவ்வொருவரும் தத்தமது நற்பண்புகளில் சிறந்து விளங்குவோம், ஆயினும் நமது சொந்த நலன்களை நாடாமலும், எந்த உழைப்பையும் தவிர்க்காமலும் இருப்போம். இதற்காக நாம் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி விண்ணுலகின் அரசைப் பெறுவோம் என்ற உறுதியுடன் இருப்போம்.

187. நாம் அனைவரும் ஒற்றுமையுடன் நடப்போம்; ஒவ்வொருவரும் தத்தமது நற்பண்பில் சிறந்து விளங்குவோம், ஆயினும் நமது சொந்த நலன்களை நாடாமல், எந்த உழைப்பையும் தவிர்க்காமல், இதற்காக நாம் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி பரலோக ராஜ்யத்தைப் பெறுவோம் என்ற உறுதியுடன் நடப்போம் [31, 15]. வாருங்கள், நாம் ஒன்றாக நடப்போம்; நாம் இவ்வாறு நடப்போம்: சிலர் கீழ்ப்படிதலுள்ள சிந்தனை மூலமாகவும், சிலர் அசைக்க முடியாத பொறுமை மூலமாகவும், சிலர் கிறிஸ்துவைப் போன்ற தாழ்மை மூலமாகவும், சிலர் தங்கள் எண்ணங்களைக் காப்பதன் மூலமாகவும், சிலர் வேதனையான மனந்திரும்புதல் மூலமாகவும், சிலர் தூய்மைப்படுத்தும் கண்ணீர் மூலமாகவும், சிலர் பொறாமையற்ற சகோதர அன்பு ( ) மூலமாகவும், சிலர் கடவுளிடமிருந்து வரும் கிருபையின் வரம் மூலமாகவும், போதனை நிறைந்த வார்த்தைகள் அல்லது கட்டி எழுப்பும் சங்கீதப் பாடல் மூலமாகவோ, அல்லது காரியங்கள் எப்படிச் செய்யப்பட வேண்டும் என்பதைக் காட்டுவதன் மூலமாகவோ. அனைவரும் தங்களால் முடிந்ததைச் செய்யட்டும்: உங்களால் கற்றுக்கொள்ள முடிந்தால், கற்றுக்கொள்ளுங்கள்; பாடல்களை இயற்ற முடிந்தால், பாடல்களை இயற்றுங்கள்; ஜெபிக்க முடிந்தால், ஜெபியுங்கள்; தலைவணங்க முடிந்தால், தலைவணங்குங்கள்—ஆனால் எல்லாவற்றையும் மரியாதையுடனும் பொறுமையுடனும் செய்யுங்கள். யாரும் தன் சொந்த நன்மையைத் தேடவோ அல்லது தன் சொந்த நாட்டங்களை மட்டுமே பின்தொடரவோ வேண்டாம்; ஏனெனில், இவ்வாறு செய்வதன் மூலம் அவன் மிகச் சிறந்த கீழ்ப்படிதலில் இருந்து தன்னைத் தானே அந்நியப்படுத்திக் கொள்வான். நம்மில் யாரும் 'என்னால் முடியாது', 'அது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை', 'நான் நலமாக இல்லை' என்று சொல்லக் கூடாது, உண்மையில் அப்படிச் சொல்லக்கூடிய சூழ்நிலை இருந்தாலும் கூட. கண்ணுக்குத் தெரியாத கடவுளுக்கும் அவருடைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தூதர்களுக்கும் முன்பாக, நான் உங்களுக்கு என் உறுதியான வார்த்தையைத் தருகிறேன், 'தேவனுடைய ராஜ்யம் பெலத்தினால் அபகரிக்கப்படுகிறது' என்ற ஆண்டவரின் வார்த்தைகளுக்கு இணங்க முயற்சி செய்வதன் மூலம்— – உங்கள் பாதையின் குறுகலினாலும் துயரத்தினாலும் நீங்கள் உங்கள் மீது கஷ்டங்களைப் போட்டுக்கொள்வது போலவே, எல்லாவற்றிலும் உங்களை வருத்திக்கொண்டும், உங்கள் மீது கஷ்டங்களைப் போட்டுக்கொண்டும், 'தேவனுடைய ராஜ்யம் பெலத்தினால் அபகரிக்கப்படுகிறது' என்ற ஆண்டவரின் வார்த்தைகளுக்கு இணங்க, என் சக்தி அனைத்தையும் கொண்டு பாடுபட்டு, 188. நம்முடைய முன்னோரைப் பகைவன் ஏமாற்றியது போலவே, அவனோ தீமையை நன்மையாகப் பொய்யாகக் காட்டி நம்மையும்கூட ஏமாற்றுகிறான், நீங்கள் மரணத்திலிருந்து ஜீவனுக்கு, அழிவிலிருந்து அழிவில்லாத நிலைக்கு, இருளிலிருந்து ஒளிக்கு, அடிமைத்தனத்திலிருந்து தேவனுடைய பிள்ளைகளாகத் தத்தெடுக்கப்படும் நிலைக்கு, கண்ணீர்வலயத்திலிருந்து மிகவும் பிரகாசமானதும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்ததுமான பரலோக ராஜ்யத்திற்குச் செல்வீர்கள்.

188. எதிரி நம் முன்னோரை ஏமாற்றியது போலவே, அவனும் நம்மையும்கூட ஏமாற்றுகிறான், தீமையை நன்மை என்று பொய்யாகக் காட்டுகிறான்

188. பகைவன் நம் முன்னோரை வஞ்சித்தது போல, அப்படியே நம்மையும்கூட வஞ்சிக்கிறான், தீமையை நன்மை என்று பொய்யாகக் காட்டுகிறான். நம் முன்னோர் அவனைக் கேட்பதன் மூலம் வஞ்சிக்கப்பட்டார்; நாமும் அவனைக் கேட்டால் வஞ்சிக்கப்படுவோம். ஆகையால், நாம் அவனைக் கேட்க வேண்டாம், ஆனால் அவனது ஒவ்வொரு ஆலோசனைக்கும் நம் காதுகளை மூடிக்கொள்வோம். [31, 16] நாம் சொர்க்கத்தில் இருந்த நமது முதல் இருப்பிடத்தையும் அதிலிருந்து நாம் வெளியேற்றப்பட்டதையும் நினைவு கூர்ந்தாலும் சரி, அல்லது வரவிருக்கும் காலத்தில் எல்லாப் பொருட்களும் மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்படுவதை நினைவு கூர்ந்தாலும் சரி, இவை இரண்டும் நாம் புரிந்துகொள்வதற்கு மிகவும் முக்கியமான விஷயங்கள். நமது முன்னோடி ஆதாம் எப்படி வெளியேற்றப்பட்டார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாததல்ல. ஆனால் இதற்குக் காரணம் என்ன? தனக்கு வாழ்வையும் உயிரையும் வழங்கிய கடவுளிடம் கொண்ட பெருமையும், திமிர்பிடித்த கீழ்ப்படியாமையுமே ஆகும். தனக்கு வழங்கப்பட்ட கட்டளைக்கு அவர் உண்மையுள்ளவராக இருக்கவில்லை, ஏனெனில் இவ்வுலக இன்பத்தை விரும்பிய கண்களால் அவர் இதயத்தில் வழிதவறி, அந்தப் பழம் உண்ணப் போக்கினதும், கண்ணுக்கு இனிமையானதுமாக இருந்தது என்று மட்டுமே நினைத்தார்; தன் மனைவியின் தூண்டுதலாலும், இன்னும் அதிகமாகச் சர்ப்பத்தின் வஞ்சனையாலும், அவர் தடைசெய்யப்பட்ட பழத்தைச் சுவைத்து, அதன் மூலம் ஒளியிலிருந்து இருளுக்குள் விழுந்தார். இவ்வாறு, இனிமையானதாகத் தோன்றிய கீழ்ப்படியாமை என்ற கசப்பான அனுபவம் அவரைப் பரதீசிலிருந்து வெளியேற்றி, உழைப்பும் துக்கமும் நிறைந்த வாழ்க்கையில் தள்ளியது. ஆனால், நாம் அதே வலையில் சிக்கிவிடாமல் இருக்க, இந்த எச்சரிக்கையைக் கவனித்து, அவர் அனுபவித்த துன்பத்தைத் தவிர்ப்பதில் நாம் கவனமாக இருக்க வேண்டும். – உள்ளார்ந்த மனக் கற்பனைகள் மூலமாகவோ அல்லது உடல் மற்றும் புலன்களின் மீது ஏற்படும் வெளிப்புற, தற்செயல் பதிவுகள் மூலமாகவோ, இவ்வுலக இன்பத்தை நோக்கி நம்மை இழுக்கும் கவர்ச்சியாலும் அழகாலும் நாம் அடித்துச் செல்லப்பட அனுமதிக்கக் கூடாது. ஏனெனில், நாம் காண்பவை சில சமயங்களில் அழகாகவும் நன்றாகவும் தோன்றினாலும், உண்மையில் அது அவ்வாறு இல்லை; நாம் அதிலிருந்து பங்கு பெற்றால், அது ஆதாமில் ஏற்படுத்தியதை நம்முள்ளும் ஏற்படுத்துகிறது—அது மரணம், அழிவு மற்றும் கண்டனம். அவனுக்கு முணுமுணுத்த பாம்பை அவன் நம்பினான்: 'நன்மையும் தீமையும் அறிந்திடும் மரத்தின் கனியை நீ உண்ணும் நாளன்றே, உன் கண்கள் திறக்கப்படும், நீ தேவதைகளைப் போலிருப்பாய்' (ஆதி. 3:5). அப்படியே, நாம் இன்னின்ன விருப்பங்களை நிறைவேற்றினால், எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியையும், நம்மை அழுத்தும் அனைத்திலிருந்தும் முழுமையான சுதந்திரத்தையும் பெறுவோம் என்று அசுரன் நமக்கும் கிசுகிசுக்கிறான். ஆனால், அவனைக் கவனிக்கிறவன் தனது எதிர்பார்ப்புகளில் ஏமாற்றமடைந்தது மட்டுமல்லாமல், மிகவும் துயரமான முறையில் கடவுளிடமிருந்து விலகி, தான் கொண்டிருந்த அனைத்தையும் முற்றிலும் இழக்கிறான். நம்மைப் பற்றி என்ன? நாம் உண்மையிலேயே அவனைக் கேட்க வேண்டுமா? – அல்லது நாம் அவனது தந்திரங்களை (2 கொரி. 2:11) மற்றும் அவனது வஞ்சகமான தூண்டுதல்களைப் புரிந்துகொள்ளவில்லையா? ஏனெனில் அவன் எவ்வளவு தூண்டினாலும், எவ்வளவு அழைத்தாலும், எவ்வளவு நம்முடைய ஆத்துமாக்களைத் தூண்டினாலும், அவன் நம்மை விட்டு வெகு தொலைவில் தள்ளப்படட்டும். ஏனெனில், அவன் நமது தெய்வீகமான மற்றும் மிகவும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கன்னித்தன்மையைப் பறிக்கவும், கர்த்தருடைய கட்டளைகளின் சொர்க்கத்திலிருந்து நம்மை வெளியேற்றவும், கடவுளால் நமக்கு அருளப்பட்ட தேவதையின் தன்மையை நம்மை விட்டு அகற்றவும் முயல்கிறான், அதன் மூலம் நம்மை பூமியின் ஆழங்களுக்குள் வீழ்த்த முடியும் என்பதற்காக. ஆகவே, நமது எண்ணங்களின் வாயில்களை அடைப்போம், அவற்றின் கதவுகளை மூடி, அவற்றுடன் உரையாடுவதை மறுப்போம். ஆனால், 'பாவியான சாத்தான் நம்முடைய விரோதமாக எழுந்திருக்கும்போது', 'நாம் அமைதலடைந்து, நம்மைத் தாழ்த்திக்கொள்வோம்' (சங். 38:2). 3) தேவனுக்கு முன்பாக; எதிரி நெருங்கிவிட்டதை உணராமலேயே, சிலுவையின் வெல்லப்பட முடியாத ஆயுதத்தால் நம்மை நாம் ஆயுதபாணியாக்கிக் கொண்டு, நமது இரட்சிப்பின் கிரியையில் தேவ ஆவியால் உந்தப்பட்ட வேதவசனங்களின் வார்த்தைகளால் நம்மை நாம் பலப்படுத்திக்கொள்வோம். நாம் ஒவ்வொரு நாளும் முன்னேற முயற்சிப்போம்; நன்மை செய்வதிலும் துற்தொழுக்கம் கடைப்பிடிப்பதிலும் சோர்வடையாமல், நாம் சாதித்தவைகளில் திருப்தி அடையாமல், அவற்றை எந்த வகையிலும் முக்கியமானதாகக் கருதாமல், மேலும் எந்தவொரு விஷயத்திலும் இன்னார் அல்லது இன்னாரை விட நாம் மேலானவர்கள் என்று நினைக்காமலும் இருப்போம்; மாறாக, கடவுளின் கட்டளைகள் அனைத்தையும் எல்லா வகையிலும் கச்சிதமாக நிறைவேற்ற முயற்சிப்போம். இதுவே நமது மாண்பான முயற்சி. இதுவே நமது ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஏற்றம், நமது போற்றத்தக்க ஈட்டம், நமது அழிவில்லாத செல்வம், நித்திய ஆசீர்வாதங்களின் எதிர்காலப் பாரம்பரியத்திற்கான நமது உறுதிமொழி.

189. சுய-திருப்தி அளிக்கும் ஆசைகளில் ஈடுபடுவதால் ஏற்படும் தீய விளைவுகளின் அனுபவம், இதிலிருந்து விலகி இருக்கக் கற்றுக் கொடுக்கவில்லை என்றால்

189. 1) சுய-திருப்தி அளிக்கும் ஆசைகளில் ஈடுபடுவதால் ஏற்படும் தீய விளைவுகளின் அனுபவம், அதிலிருந்து விலகி இருக்க நம்மைக் கற்பிக்கவில்லை என்றால் – 2) பின்னர், எப்போதும் நம் அருகில் இருக்கும் மரணத்தின் நினைவு நம்மைக் கற்பிக்கட்டும்: ஏனெனில் அது வீரர்களுக்கு உத்வேகம் அளித்தது மற்றும் தவம் செய்வதில் புனிதத் தந்தையர்களைப் பலப்படுத்தியது. [31, 17]

11. களிகூர்ந்து மகிழுங்கள்; பந்தயத்தில் நன்றாக ஓடுங்கள், மேலும் உலகின் வஞ்சகமான கவர்ச்சிகளுக்கு மேலே உயருங்கள், உங்கள் எண்ணங்களை பரலோகத்திலும், அங்கே உங்களுக்காகக் காத்திருக்கும் சொல்லொணா மகிமையிலும் நிலைநிறுத்தி இருங்கள். தவம் செய்வதில் நாம் மேற்கொள்ளும் அனைத்து முயற்சிகளும் பரலோக ராஜ்யத்துடன் ஒப்பிடும்போது ஒன்றுமில்லை என்பதையும், நித்திய ஓய்வின் முன்னிலையில் இந்த வாழ்க்கையின் துயரங்களும் கஷ்டங்களும் ஒரு விரும்பத்தகாத கனவைப் போன்றவை என்பதையும் நீங்கள் நன்கு அறிவீர்கள். நம்மைத் தம்முடைய பரலோக ராஜ்யத்திற்குள் அழைத்தவரின் வல்லமையால் இந்த உலகத்தை விட்டுப் பிரிந்து சென்றது, நாம் நன்கு தீர்மானித்து, நன்கு செய்த ஒரு செயலாகும். ஆனால், நாம் நன்றாக வாழ்வோம், நற்செயல்களில் படிப்படியாக முன்னேறுவோம், மேலும் வீண் பெருமைகள் நம்மை ஆட்கொள்ள விடாமல் இருக்க நமது அனுபவங்களிலிருந்து கற்றுக்கொள்வோம். 'நாம் எத்தனை முறை இன்பங்களில் மூழ்கியுள்ளோம்?' – அதில் எதுவும் மிஞ்சவில்லையா? 'நாம் எத்தனை முறை வயிறு நிரப்பியுள்ளோம்?' – ஆயினும், நாம் நமது உடல் விருப்பங்களைத் திருப்திப்படுத்தினோம், அந்த நிறைவிலிருந்து உடலின் பாரத்தைத் தவிர வேறெதையும் மிச்சப்படுத்தவில்லை. நாம் வெட்கக்கேடான எண்ணங்களில் ஈடுபட்டால், பின்னர் நம்மையே சபித்துக்கொள்கிறோம், மகிழ்ச்சிக்குப் பதிலாகத் துயரத்தை அறுவடை செய்கிறோம்; தூக்கத்தில் ஈடுபட்டால், பின்னர் நம்மை உணர்வற்றவர்கள் போலக் கண்டிக்கிறோம்; முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொண்டால், பின்னர் நம்மை நாமே கண்டிக்கிறோம்; சிரிப்பில் ஈடுபட்டால், பின்னர் அதைப் பற்றிப் புலம்புகிறோம்; பொதுவாக, புலனுகர்ப்பு இன்பங்களிலிருந்து ஒருவருக்கும் எந்த நன்மையும் வருவதில்லை. நாம் எப்போதும் ஆறுதலையும் மகிழ்ச்சியையும் அனுபவிக்க விரும்பினால், கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்போம்: இது நமது மனசாட்சியின் சாட்சியத்துடன் நீதியின் நிறைவான பலனைத் தந்து, நமக்குத் தீராத இன்பமாக இருக்கும்.

12. சகோதர சகோதரிகளே, கேளுங்கள் – நாம் உறக்கத்திற்கும் சோம்பலுக்கும் அடிபணிய வேண்டாம், நமது நேரத்தை வீணாகச் செலவிடவும் வேண்டாம். நமது பிரியாவிடை நேரம் நெருங்கி வருகிறது; அல்லது அது ஏற்கெனவே வந்துவிட்டதா? – மேலும், கடவுளால் அனுப்பப்பட்ட ஒரு தூதர் நமது ஆன்மாவை உடனடியாக எடுத்துச் சென்றுவிடுவார். – ஆனால் எங்கே? – இதைக் கேட்கும்போது நாம் அச்சத்தால் நிறைவடையவில்லையா? இதைப் பற்றி நாம் சிந்திக்கும்போது நடுங்கவில்லையா? இதை மனதில் கொண்டு, புனித வீரர்கள் தங்கள் உடல்களை வேதனைக்கும், உறுப்பு துண்டிப்புக்கும், எலும்பு நசுக்கலுக்கும் மகிழ்ச்சியுடன் ஒப்படைத்தனர்; உண்மையாகவே 'உலகத்திற்கும், தூதர்களுக்கும், மனிதர்களுக்கும் ஒரு காட்சியாக' (1 கொரி. 4:9) இருந்தனர்; ஆனால் இதற்காகவே அவர்கள் பின்னர் முடிசூட்டப்பட்டனர். நமது மரியாதைக்குரிய தந்தையர்களான புனிதத் துறவிகள், தங்கள் உடலைப் பகைவராகக் கருதிப் போராடினர்—பசியில் அவர்கள் மகிழ்ச்சி கண்டனர்; குளிரைத் தாங்கும்போது, வெப்பத்தில் இருப்பது போல உணர்ந்தனர்; பற்றாக்குறைகளைப் பொறுத்துக்கொண்டபோது, அனைத்தும் ஏராளமாக இருப்பது போல இருந்தது; அவர்கள் பெற்றோரின் அன்பால் கட்டுப்படவில்லை; பிள்ளைகளின் பாசம் அவர்களைத் தங்கள் நோக்கத்திலிருந்து திசை திருப்பவில்லை; சகோதரர்களின் நல்மனது அவர்களைச் சிதறடிக்கவில்லை; அவர்கள் தங்கத்தையோ வெள்ளியையோ, நேர்த்தியான ஆடைகளையோ, மாம்சத்தைக் கிளறும் உணவையோ விரும்பவில்லை; ஆயினும், அவர்கள் வெறுமனே உயிர்வாழ்வதற்காகவே உண்டார்கள், உடுத்தினார்கள், மேலும் அவர்கள் அம்சமற்றவர்கள் போல எல்லா வகையான துன்பங்களையும் சகித்துக்கொண்டார்கள். நாமும் அவர்களைப் பின்பற்ற முயற்சி செய்வோம்; பரலோக ராஜ்யத்தை இழக்காத வரை, பசி, குளிர், அவமானங்கள், ஏளனம் மற்றும் பிற எல்லாத் துன்பங்களையும் சகித்து, எல்லா வகையான கஷ்டங்களையும் அனுபவிப்போம்.

190. நமக்குக் கடினம்: எதிரி நம்மை ஏமாற்றுவதற்காக எல்லா இடங்களிலும் சதித்திட்டங்களைத் தீட்டுகிறான்; ஆனால் இதை அறிந்து, நாம் விழிப்புடன் இருந்து அவனை எதிர்ப்போம்

190. 1) நமக்குக் கடினம்: எதிரி எங்கும் நம்மைத் தவறாக வழிநடத்த சதித்திட்டங்களைத் தீட்டுகிறான்; ஆனால் இதை அறிந்து, நாம் விழிப்புடன் இருந்து எதிர்க்க வேண்டும். – 2) இன்னும் சிறிது காலமே உள்ளது என்பதிலிருந்து மனதைத் திடப்படுத்திக் கொண்டு – நாம் இளைப்பாறுதலுக்குள் நுழைவோம். – 3) மேலும் கடவுளின் வார்த்தையிலிருந்தும், தந்தையர்களின் எழுத்துக்களிலிருந்தும் ஞானத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு. [31, 19]

1. நமது போராட்டம் பெரியது, நமது எதிரியை வெல்வது கடினம், நம் மீதான அவனது பொறாமை வலிமையானது; அவன் இரவில் உறங்குவதில்லை, பகலில் தூங்குவதில்லை, எந்த உலகியல் கவலைகளாலும் அவன் கவனம் சிதறுவதில்லை, மாறாக, கடவுளால் ஒன்றுகூட்டப்பட்ட நமது கூட்டத்தைச் சுற்றித் தொடர்ந்து வலம் வந்து, கவனக்குறைவான மற்றும் நிலையற்ற ஆன்மாவைப் பிடித்து விழுங்கத் தேடுகிறான். அவனது தந்திரங்களை நீங்கள் அறிந்திருக்கிறீர்கள்; ஆகவே, எச்சரிக்கையாக இருங்கள். – அவன் பாவத்திற்குத் தூண்டுகோல் போடுபவன்: இனிமையின் தூண்டிலாக வேடமிட்டு, ஒரு எண்ணத்தை மீன்பிடிக்கும் கயிறு போல வீசுகிறான். இருப்பினும், அபோஸ்தலரின் வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தினால், 'அவருடைய திட்டங்களை உணராமல்' (2 கொரி. 2:11) மீன்களைப் போல முட்டாளாக இருக்காதீர்கள்; வெளிப்புற தோற்றங்களால் ஏமாற்றப்படாதீர்கள், மாறாக, அவருடைய தந்திரத்தை வெளிப்படுத்தி, அவரை விரட்டி அடியுங்கள்; அவர் தோல்வியுற்று, கசப்புடன் தம்முடைய இடத்திற்குத் திரும்பிச் செல்வார். அத்தகையவை அவனது வஞ்சகமான தூண்டுதல்கள்: ஒருவனுக்குப் பொறாமையையும், மற்றவனுக்கு மந்தபுத்தியையும் அவன் ஊட்டுகிறான்; ஒருவனுக்கு வேறு இடத்திற்குச் செல்லும் விருப்பத்தையும், மற்றவனுக்குப் பெருமையையும், அல்லது ஒரே நபருக்கு இவை இரண்டையும் ஊட்டி, அவர்களை எல்லா வகையிலும் மரணத்தின் வலையில் சிக்க வைக்கிறான். ஆகவே, நாம் விழிப்புடன் இருப்போம், மேலும்—நமது ஆன்மாவின் வலதுபக்கத்தில் இருக்கும், அன்புக்குரியவரும் விரும்பத்தக்கவருமான ஆண்டவருடன்—அவனது வலையிலிருந்து விலகி இருப்போம். கோபம்—பகைவனாகிய பாம்புக்கெதிராக மட்டுமே நோக்கப்பட்டு—உங்களைக் கொடுங்கோன்மை செய்யாதிருக்கட்டும்; மேலும், காமத்தின் நெருப்பு உங்கள் இதயங்களை வெட்கக்கேடான மற்றும் தகாத செயல்களுக்குத் தூண்டாதிருக்கட்டும்; மாறாக, சாந்தத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அழகான பற்றற்ற தன்மையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, ஒருவரையொருவர் நேசிக்கவும்.

2. இன்னும் சிறிது காலம் பொறுத்திருங்கள், நீங்கள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் என்று அழைக்கப்படுவீர்கள்; இன்னும் சிறிது காலம்—சிறிதளவே—பாடுபடுங்கள், நீங்கள் விரைவில் அந்தப் பிரகாசமான மற்றும் மிகவும் அழகான பரலோக நகரத்தை அடைவீர்கள், அங்கே கன்னிகைகளின் ஆன்மாக்களுக்கான விவரிக்க முடியாத மணப்பெண் அறை உள்ளது, அங்கே ஆபிரகாமின் மடி, தெய்வீக சொர்க்கம், பரலோக ராஜ்யம் உள்ளது. இந்த நகரத்தை உங்கள் எண்ணங்களில் கொள்ளுங்கள்; அயராத உழைப்பையும் சோர்வையும் பொருட்படுத்தாமல், அதை நோக்கிய பாதையில் விரைந்து செல்ல நாம் ஒருவரையொருவர் ஊக்குவிப்போம்.

3. நற்செய்திகள், திருத்தூதர்கள், இறைவாக்கினர் மற்றும் தந்தையர்களின் ஆன்மாவைக் காக்கும் எழுத்துக்களில் உள்ள கடவுள் உத்வேகம் அளித்த வார்த்தைகளுக்குச் செவிசாயுங்கள், மேலும் உங்கள் ஆன்மாக்களை அவற்றால் வளர்த்துப் பூர்த்தி செய்யுங்கள். நம் ஒவ்வொருவருக்கும் கொடுக்கப்பட்டுள்ள பணிகள் மற்றும் உழைப்புகளை— —நாம் பொறுமையுடனும், சகோதர அன்புடனும், பரஸ்பர உதவியுடனும், இரக்கத்துடனும் மகிழ்ச்சியுடன் நிறைவேற்றுவோம், இதன் மூலம் நம் கடவுளின் பெயர் எல்லா காரியங்களிலும் எல்லா மக்களாலும் மகிமைப்படுத்தப்படட்டும்; ஏனெனில், நாம் அவரைத்தான் சேவிக்கிறோம் மற்றும் ஆராதிக்கிறோம்.

191. பொறுமையின் மூலம் நாம் எதிரியை வென்று, இரத்தசாட்சிகள் தங்களை சித்திரவதைகளுக்குள்ளாக்கிக் கொள்ளவும், புனிதர்கள் தங்களைத் தியாகத்தின் கடுமையான நெறிகளுக்குள்ளாக்கிக் கொள்ளவும் காரணமாக இருந்த சொல்லொணாந்த ஆசீர்வாதங்களுக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம்.

191. 1) பொறுமையின் மூலம் நாம் எதிரியை வென்று, வீரர்கள் தங்களை சித்திரவதைகளுக்கு உட்படுத்திக்கொண்டும், புனிதர்கள் தங்களைத் தண்டிக்கும் ஒவ்வொரு கடுமைக்கும் உட்படுத்திக்கொண்டும் பெற்ற, சொல்லொணாப் பேறுகளுக்குத் தகுதியுடையவர்களாகக் கருதப்படுவோம். – 2) தீயவை அனைத்திலிருந்தும் விலகி, நன்மைகள் அனைத்திற்காகவும் பாடுபட்டு, அதன் மூலம் பரிபூரணத்தை அடையும் அவர்களை நாம் பின்பற்றுவோம். [31, 24]

4. முடிவில்லாப் போராட்டத்தில், நீங்கள் கீழ்ப்படிதலின் களத்தில் நிற்கிறீர்கள்; துன்பங்களின் வேதனைகளில் அடிகள் மற்றும் சாடுகளையும், உங்கள் விருப்பத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதில் இரத்தம் சிந்தவும் செய்கிறீர்கள். – ஆனால் மனதைரியமாக இருங்கள், ஏனெனில் இதன் மூலம் நீங்கள் ஒரு நீதியான வெற்றிக்கு உங்களுக்காக கிரீடங்களையும், மரியாதைகளையும், வெகுமதிகளையும் ஆயத்தப்படுத்திக் கொள்கிறீர்கள். 'பிசாசை எதிர்த்து நில்லுங்கள், அவன் உங்களை விட்டு ஓடிப்போய்விடுவான்; தேவனை நெருங்கி வாருங்கள், அவரும் உங்களை நெருங்கி வருவார்' (யாக்கோபு 4:7–8); "பூசிக்கொள்ளுங்கள்," பிரபஞ்சத்தின் மாபெரும் போதகரான பவுல், "திருத்தூதரின் முழு ஆயுதக்கவசத்தை," "அதனால் நீங்கள் பிசாசின் தந்திரங்களுக்கு எதிராக நிற்க முடியும்" (எபே. 6:11) என்று கட்டளையிடுகிறார். உங்கள் பொறுமையின் மூலம் அவர் தள்ளப்பட்டு, தோற்கடிக்கப்பட்டு, சக்தியற்றவராக உங்கள் காலடியில் மிதிக்கப்படுகிறார்: அதனால், 'பாம்பையும் தேளையும், மற்றும் எதிரியின் சக்தி அனைத்தின் மீதும் மிதிக்கும்படி' என்ற வாக்குறுதி உங்களில் நிறைவேற்றப்படுகிறது. ஓ, என் பிள்ளைகளே! நாம் இன்னும் சிறிது காலம் பாடுபட்டால், என்ன ஆசீர்வாதங்களைப் பெறுவோம், என்ன மகிமையை, என்ன மகிழ்ச்சியைப் பெறுவோம்? – இதை வார்த்தைகளால் வெளிப்படுத்த முடியாது, மனதாலும் புரிந்துகொள்ள முடியாது. இதற்காகவே, புனிதர்கள், ஆடுகளைப் போல, தங்களைக் கொலைக்கு ஒப்புக்கொடுத்தார்கள்; இதற்காகவே, புனிதர்கள் மிகவும் கடுமையான தவங்களை மேற்கொண்டு அவற்றை நிறைவேற்றினார்கள்.

5. நாமும் அவர்களைப் பின்பற்றி, இதில் ஒருவரையொருவர் ஊக்குவித்து, உதவி செய்துகொள்வோம். ஆதாம் சொர்க்கத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட கீழ்ப்படியாமைக்கும், விடியற்கால நட்சத்திரம் வானத்திலிருந்து வீழ்த்தப்பட்ட சர்வவல்லமையுள்ள கடவுளுக்கு முன்பான பெருமைக்கும், ஏசாவ் தன் பிறப்புரிமையை விற்கும்படி கட்டாயப்படுத்திய பேராவலுக்கும், அல்லது காமத்திற்கும் நம்மிடையே இடம் இருக்கக்கூடாது என்று நான் பணிவன்புடன் வேண்டுகிறேன். அது, தந்திரமான திலீலா மூலம், வெல்ல முடியாத சம்சோனைப் பரதேசிகளுக்கு முன்பாக ஒரு கேலிக்கூத்தாக மாற்றியது, அல்லது கேனை சகோதரனைக் கொன்றவனாக மாற்றிய பொறாமை. ஆகவே, நாம் நற்பண்புகளை இன்னும் அதிகமாகத் தழுவிக்கொள்வோம்; ஒருவரிடமிருந்து பணிவையும், மற்றவரிடமிருந்து ஆர்வத்தையும், ஒருவரிடமிருந்து பொறுமையையும், மற்றவரிடமிருந்து வெற்றிடங்காக்காமையும், வேறொருவரிடமிருந்து சகோதர அன்பையும், மற்றவரிடமிருந்து தாழ்மையையும், கீழ்ப்படிதலையும், கடவுள் மீதான அன்பையும் எடுத்துக்காட்டாகக் கொள்வோம். அதனால் நீங்கள் ஒளியின் புத்திரராகவும், பகலின் புத்திரராகவும், நீங்கள் அனுகிரகித்தவர்களின் இணைச் சுதந்தரராகவும் இருப்பீர்கள். என் சகோதரர்களே, ஏறுங்கள், நற்பண்புகளின் உயர்ந்த மலைக்கு ஏறுங்கள்; ஆவியின் ஏற்றத்தை உங்கள் இதயங்களில் நிலைநிறுத்துங்கள், பரலோகப் படிக்கட்டுகளாக இருங்கள்; லெபனோன் தேவதாரு மரங்களைப் போல உயரங்களைத் தேடி, பரலோக விஷயங்களில் தியானித்து, உங்கள் மனதை அங்கே ஒருமுகப்படுத்துங்கள். அப்போதுதான், அத்தகைய மனநிலையில் உங்களைக் கண்டடைந்து, இந்தப் பூவுலக வாழ்வின் முடிவு உங்களை நித்திய ஜீவனுடைய ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பரதீசிற்கு நேராக வழிநடத்திச் செல்லும்.

192. நாம் கூப்பிடுவோம், கர்த்தர் நம்மைப் பாவத்தின் அடிமைத்தனத்திலிருந்தும் நம்முடைய எதிரிகளிடமிருந்தும் விடுவிப்பார்

192. 1) நாம் கூப்பிடுவோம், கர்த்தர் பாவத்தின் அடிமைத்தனத்திலிருந்தும் நமது எதிரிகளிடமிருந்தும் நம்மை விடுவிப்பார். – 2) ஆனால் விடுவிக்கப்பட்ட பிறகு, உறுதியாகப் பிடித்துக் கொள்ளுங்கள்; – இல்லையெனில் நீங்கள் மீண்டும் அடிமைத்தனத்திற்குள் விழுந்துவிடுவீர்கள்: இதைத் தவிர்க்க, தேவனுடைய அச்சத்தையும் கர்த்தருக்கான அன்பையும் கொண்டிருங்கள், தேவனுடைய அற்புதமான கிரியைகள், அவருடைய சிருஷ்டி, பரிபாலனம் மற்றும் மீட்பு ஆகியவற்றைத் தியானிப்பதன் மூலம் அவற்றை நிலைநிறுத்துங்கள். – 3) கர்த்தர் நமது பொருட்டுத் துன்பப்பட்டார் என்பதை நீங்கள் தெளிவாக மனதில் கொண்டிருந்தால், எந்தத் துக்கமோ அல்லது கஷ்டமோ உங்களை அசைக்கவோ அல்லது கடவுளின் பாதையிலிருந்து உங்களைத் திசை திருப்பவோ முடியாது. [31, 25]

6. மீண்டும் மீண்டும், 'நாம் தேவனைத் தேடுவோம், அப்பொழுது நம்முடைய ஆத்துமாக்கள் ஜீவனடையப்படும்' (ஏசாயா 68:33). நாம் அவரைத் திடமனதோடு அழைப்போம், அப்பொழுது அவர் பண்டைய இஸ்ரவேலை நோக்கியது போல நம்மையும்கூட நோக்கி, நம்முடைய துயரமடைந்த ஆத்துமாக்களின் கூக்குரலையும் முனகலையும் கேட்பார். மேலும் அவர் மோசேயை அனுப்பமாட்டார் என்றாலும், அவர் தாமே நிச்சயமாக நம் மனதின் பார்வோன்களின் கைகளிலிருந்தும், அவனது விருப்பங்களின் கசப்பான உழைப்பிலிருந்தும் நம்மை விடுவிப்பார். நாம் பாவமான எகிப்தின் கீழ் இருக்கும் வரை, அவனுக்குச் சேவை செய்யும் எண்ணங்கள் தவிர்க்க முடியாமல் நம்மைத் தள்ளியும் துரத்திக் கொண்டும் இருக்கும். ஆனால், நன்மையான தேவன் நம்மில் தம்முடைய பிரசன்னத்தின் அடையாளங்களோடும் அற்புதங்களோடும் நமது சகிப்புத்தன்மையை நோக்கும்போது, அவர் நம்மை வாதிக்கும் பத்து வாதைகளிலிருந்து விடுவித்து, நம்மை பற்றற்ற நிலத்திற்குக் கொண்டுவருவார்; அப்பொழுது நாம், அனைத்தையும் திருப்திப்படுத்தும் மகிழ்ச்சியில், நமது விடுதலையின்மேல் அவருக்கு ஒரு வெற்றிப் பாடலைப் பாடுவோம்.

7. ஆனால், ஒருவர் தனது மதமாற்றத்தின் நேரத்தில் மற்றும் அதற்குப் பிறகும் தன்னில் நிலவிய ஆரம்பகால நன்னடத்தையில் நிலைத்திருக்கத் தவறி, மீண்டும் பாவத்திற்கு ஆளானால், அவர் மீண்டும் ஒருமுறை தனது எதிரிகளின் கைகளில் விழக்கூடும் என்பதையும் அறிந்து கொள்ளுங்கள்: இது உங்களில் யாருக்கும் ஒருபோதும் நடக்கக்கூடாது. – உள்ளார்ந்த மாற்றத்தின் தொடக்கமும் மூலமும், மேலும் அதில் நிலைத்திருப்பதும், இதயத்தில் தேவ பயத்தை நிலைநிறுத்துவதே ஆகும். இது, தேவனுடைய அற்புதமான கிரியைகள் மற்றும் தீர்மானங்களை அறிந்து தியானிப்பதால் எழுகிறது – அதாவது, அவர் எல்லாவற்றையும் ஒன்றுமில்லாததிலிருந்து, மேலும் ஒரே வார்த்தையால் எப்படி உண்டாக்கினார்; அவர் ஒளியை எப்படி நியமித்தார்; அவர் வானங்களை எப்படி விரித்தார், ஒரு கருவூலம் போல, 'கடல்களின் நீரை ஒரு தோலிற்குள் சேகரித்தது' (சங். 32:7) என்று எழுதப்பட்டபடி, எல்லா உயிரினங்களும் சுவாசிக்கக் காற்றைப் பரப்பியது, சூரியனையும் சந்திரனையும்—பல்வேறு நட்சத்திரங்களுடன் கூடிய இரண்டு பிரகாசமான கண்கள் போல —வானமண்டலத்தில் நிலைநிறுத்தியது, பூமியிலிருந்து எல்லாப் பழமரங்களையும் வெளிப்படுத்தியது, எல்லா வகையான புல்லும் பூவும், எல்லா மிருகங்களையும் பூமியிலிருந்தும், எல்லா மீன்களையும் பறவைகளையும் கடலிலிருந்தும் வெளிவர அவர் கட்டளையிட்டது, நம் முன்னோரான ஆதாமைத் தம் சொந்த கைகளால் உருவாக்கி, அவரை இன்பப் பரதீசில் வைத்தது, சூரியன் உதித்து அஸ்தமிக்க அவர் நியமித்தது, – அதிலிருந்து நமக்கு இரவும் பகலும் கிடைக்கின்றன, அதன் மூலம் நமது வாழ்வின் போக்கு அளவிடப்படுகிறது – குறிப்பாக அவருடைய மகத்துவத்தையும் அவருடைய ஞானத்தின் ஆழத்தையும் தியானிப்பதால்! நாம் அவனை ஒருவனையே பயந்து, அவனுக்கு முன்பாகவே நடுங்குவோமாக. ஆனால், நமது பொருட்டு அவன் மனிதனானார் என்பதாலும், பாவத்தைத் தவிர மற்ற எல்லா விதத்திலும் நமக்கு ஒப்பானவரானார் என்பதாலும் அவனை நேசிப்போம்; நமது பொருட்டு அவர் காட்டிக்கொடுக்கப்பட்டார், விசாரணைக்கு இழுத்துச் செல்லப்பட்டார்; நமது பொருட்டு அவர் கசையடி, உமிழ்வு, ஏளனம், சாட்டை அடியை, இறுதியாக சிலுவை மரணத்தையும் சகித்துக்கொண்டார். அவர் ஒரு மனிதராக இவையனைத்தையும் சகித்துக்கொண்டார், ஆயினும் ஆத்துமாக்களின் அழிப்பாளனாகிய பிசாசனை வென்று, தம்முடைய பிரியமான படைப்புகளை இரட்சித்து, தேவன் என்ற முறையில் மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்தார்.

8. இதற்குப் பிறகு, கடவுள் நிந்திக்கப்பட்டார் என்று நினைத்து, ஒவ்வொரு நிந்தனையையும் துயரமின்றி மட்டுமல்ல, மகிழ்ச்சியுடன் கூட ஏற்றுக்கொள்ளாதவர் யார்? கர்த்தர் எவ்வாறு நிந்திக்கப்பட்டார் மற்றும் அவதூறால் பேசப்பட்டார் என்பதை நினைவுகூர்ந்து, ஒவ்வொரு விதமான அவதூறையும் மனமுவந்து சகித்துக்கொள்ளாதவர் யார்? கர்த்தர் கன்னத்தில் அறைவாங்கப்பட்டதைக் கண்டு, அதே அடியை மகிழ்ச்சியுடன் தாங்க விரும்பாதவர் யார்? வலது கன்னத்தில் அறை வாங்கியதும், இடது கன்னத்தையும் திருப்பிக் காட்டாதவர் யார்? கடவுள் சிலுவையில் அறையப்பட்டு, ஈட்டியால் குத்தப்பட்டு, பித்தமும் வினிகரும் பருகுவதை மனக்கண்ணில் கண்டு, எந்தவிதமான மரணத்திற்கும் தங்களைத் தயாராக வைத்துக் கொள்ளாதவர் யார்? – வாருங்கள், என் பிள்ளைகளே! வாருங்கள், நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன், நாம் நம்மை உலகத்திற்கும் நமது இச்சைகள்ளுக்கும் சிலுவையில் அறைந்துகொள்வோம்; தேவைப்பட்டால், நாம் தாக்குதல்களுக்குக் கூட நம்மை ஒப்புக்கொடுப்போம்; இல்லையென்றால், நிந்தனைகள் மற்றும் அவதூறுகளால் ஏற்படும் வார்த்தைக் காயங்களையும், நமது சொந்த விருப்பங்கள் துண்டிக்கப்படுவதால் ஏற்படும் இரத்தப்போக்கையும் அமைதியாகவாவது பொறுத்துக்கொள்வோம்; மேலும், மனிதர்களுக்காக அவர் கொண்ட அன்புக்காகப் பாடுபட்டு, கிறிஸ்துவைப் போல நாம் இருப்போமாக. நமது கடமைகளைத் தன்னலமின்றி நிறைவேற்ற நாம் அனைவரும் தூண்டப்படுவோமாக; கண்ணீரும், பணிவுள்ள பெருமூச்சுகளும் நிறைந்த, ஆவியானவரின் நெருப்பால் எரியும் ஜெபத்திற்கு நாம் தூண்டப்படுவோமாக.

193. நமது வாழ்க்கை எப்படி முடியும் என்பதை மனதில் கொண்டு, நமது முன்னோர்களின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி, கடவுளை மகிழ்விக்க நாம் தீவிர ஆர்வம் கொள்வோம்

193. 1) நமது வாழ்க்கை எப்படி முடியும் என்பதை மனதில் கொண்டு, நமது முன்னோர்களின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி, கடவுளை மகிழ்விக்க நாம் தீவிரமாக உழைப்போம். – 2) நடைமுறையில் இது யாரிடமும் அரிதாகவே காணப்பட்டாலும்; பொதுவான ஆலோசனை மற்றும் பரஸ்பர ஒத்துழைப்பின் மூலம், நாம் அவர்களைப் போல முழு அளவிற்கு இல்லாவிட்டாலும், அவர்களை விடக் குறைவாக இருக்க மாட்டோம். – 3) இதற்கு, நீங்கள் விரும்பினால், கடக்க முடியாத தடைகள் என்று எதுவும் இல்லை, ஏனெனில் அது நமது சொந்த விருப்பத்தைச் சார்ந்தது. [3 1, 28]

9. என் பிள்ளைகளே, நமது வாழ்க்கை என்னவென்றும், இந்த மாம்சத்தில் நாம் யாரைச் சேவிக்கிறோம் என்றும், உடலுடனான நமது ஐக்கியத்தின் மர்மம் எங்கு இட்டுச் செல்கிறது என்றும் நாம் அறிந்துகொள்வோம். இதை மனதில் கொண்டு, தேவனுடைய கற்பனைகளை நிறைவேற்றுவதில் விடாமுயற்சியுடனும், நமது இரட்சிப்பை நிறைவேற்றுவதில் அயராது உழைப்போம். இந்தக் கவலையற்ற காலத்தில், கடவுளுக்குப் பிரியமான வாழ்க்கைக்காக நாம் பேரார்வம் காட்ட வேண்டும். ஏனெனில், பண்டைய காலத்தில் நம் முன்னோர்கள், வயலில் பூத்த அல்லி மலர் போலவும், கடவுளால் நடப்பட்ட ஒரு சொர்க்கம் போலவும் இங்கே திகழ்ந்து, ஆவியானதின் நீரால் நீர்ப்பாய்ச்சப்பட்டு, ஒவ்வொரு நற்பண்பின் கனிகளையும் தந்து, ஆண்டவரின் நண்பர்கள் என்று அழைக்கப்படத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்டார்கள். அவர்கள் தேவனைத் திருப்திப்படுத்தி, பரிசுத்தமான வாழ்வில் நிலைத்திருந்து, உயர்ந்த தியானங்களால் போஷிக்கப்பட்டு, பரலோகத்தை அடைந்தார்கள்; மேலும், பூமியில் தங்களின் தங்குதலை ஞானமுடன் பயன்படுத்தி, தேவதூதர்களுடன் ஒரே சங்கமாக இணைந்து தேவனுடன் வசித்தார்கள். 2) இப்பொழுது இந்த வழியில் நடப்பது யார்? 'கர்த்தருடைய மலைக்கு யார் ஏறுவார்கள்?' என்று எழுதப்பட்டுள்ளதே? (சங். 23:3). 'புறாவினுடைய சிறகுகளை' எடுத்துக்கொண்டு, ஆவியினால் பறந்து, பரிபூரண மலையில் 'ஓய்வெடுப்பது' யார்? (சங். 54:7). 'அவருடைய நீதியானது அவருடைய நாட்களில் பிரகாசிக்கிறது' என்று கூறப்பட்டவர் யார்? (திபா 71:7). – ஆனால் நாம், பொதுவான ஆலோசனை மற்றும் பரஸ்பர அறிவுறுத்தல் மூலம், இந்தப் பணியை ஏற்றுக்கொண்டு அவர்களுக்குப் பின்னால் பின்தங்கிவிட மாட்டோம். 'கலகக்காரரும் கசப்பான தலைமுறையுமான' என்று நம்மை அழைக்க அனுமதிக்க மாட்டோம் (சங். 77:8), தங்கள் இருதயத்தைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்காத மக்கள்; மாறாக 'நீதியுள்ளவர்களின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மக்கள்' (சங். 101:2) என்று அழைக்கப்படட்டும். நற்கூலிக்குத் தகுதியான நற்பண்புகளை நம்மில் வெளிப்படுத்துவோம்; நமது முன்னோரின் பரிசுத்த வழிகளில் நடந்து, அவர்களின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றி, அவர்களின் பயணத்தின் கட்டங்களை அளந்து, அவர்களின் வாழ்க்கையை ஆராய்ந்து, அவர்களின் செயல்களைப் பின்பற்றவும், அவர்களின் நடத்தை முறையைப் பிரதிபலிக்கவும் முயற்சிப்போம்—பலவீனமாகவும் குறைபாடாகவும் இருந்தாலும்—ஒரு சீடன் தனது ஆசிரியரைப் பின்பற்றும் நடைமுறையை வெளிப்படுத்தப் போதுமான அளவிற்கு. அவர்கள் கடவுளைப் போன்ற உருவத்தின் ஓவியர்கள், நற்பண்புகளின் கலைஞர்கள்; நாம் குறைந்தபட்சம் அவர்களின் நிழலைப் பிரதிபலிப்போம்; அவர்கள் யாத்ரீகர்கள்; நாமும் யாத்ரீகர்களாகுவோம்; அவர்களுடைய தேசம் பரலோகமே – பரலோக எருசலேம் நமது தேசமாகவும் இருக்கட்டும்; அவர்களுடைய புதையல்கள் கர்த்தருடைய கற்பனைகளே; நாமும் இவற்றைத் தேடுவோமாக; அவர்கள் மாம்சத்தின் மற்றும் இரத்தத்தின் (குடும்ப) அன்பால் கட்டுப்பட்டிருக்கவில்லை, இந்த யுகத்தின் இன்பங்களில் அவர்கள் மகிழ்ச்சியடையவும் இல்லை; நாமும் அவ்வாறே விரும்புவோமாக. அவர்கள் பாடுபட்டு அவ்வாறு ஆனார்; நாமும் பாடுபட்டு, நாமும் அவ்வாறே ஆவோம்; அதனால், பண்டைய காலங்களில் அவர்களின் அற்புதமான வாழ்க்கையின் காரணமாக அவர்களின் செயல்கள் எங்கும் பரப்பப்பட்டதைப் போலவும், அந்தச் செய்தி நம்மை அவ்வாறே செய்யத் தூண்டியதைப் போலவும், நமது பெயரும் எதிர்கால சந்ததியினருக்குத் தெரிந்து, நல்லொழுக்கப் பின்பற்றலை வளர்க்கட்டும். இதைவிடப் புனிதமான அல்லது ஆறுதலான விஷயம் என்ன இருக்க முடியும்?

10. நீங்கள் விரும்பினால், இதற்கு எந்தத் தடையும் இல்லை. அக்காலத்தின் தேவன் இப்போதிருப்பது போலவே இருக்கிறார்: நற்செய்தி காலாவதியಾಗಿவிடவில்லை, கட்டளைகள் மாறிவிடவில்லை, காலமும் மாற்றப்படவில்லை. அக்காலத்தில் நமக்குப் பரிசளித்தவரும், -ம், இன்று நம் அனைவரையும் தொடர்ந்து கவனித்துக் கொள்கிறார். இரவும் பகலும், விதைப்பும் அறுவடையும், இப்போதும் ஒன்றாக இல்லையா? – நம்முடைய இந்தக் கடவுள் மாறாதவரும், அழியாதவரும் ஆவார்; தொடக்கத்திலிருந்தே இருந்தபடியே எப்போதும் ஒரே மாதிரியாக இருக்கிறார். அவர் இப்போது தனது படைப்பைப் பாதுகாக்கிறார், அனைவரையும் ஒரே அன்பின் கதிர்களால் ஒளிரச் செய்து, பாவியின் மரணத்தை என்றென்றும் விரும்பாதிருக்கிறார். – ஆயினும், சீரான தன்மையும் மாற்றும் தன்மையும் நமது சுயவிருப்பத்தைத் தீர்மானிப்பதில்லை; அதாவது, அது நம்மையே சார்ந்துள்ளது – இது நல்லதற்கும் கெட்டதற்கும் பொருந்தும். ஏனெனில், நமது முன்னோர்களைப் பின்பற்றும் ஆர்வத்தால் தூண்டப்பட்ட நாம், அவர்களின் செயல்களை ஏற்றுக்கொண்டு, அவர்களின் வாழ்க்கை முறையால் பிரகாசிப்பதை எது தடுக்கிறது? நாமும், சமூகத்தில் வாழ்ந்து, மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து நமது வாழ்க்கையை நமது முன்னோர்களின் வாழ்க்கையின் பிரதிபலிப்பாக மாற்றினால், இதேபோல் ஒளிர முடியும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, கர்த்தருடைய கட்டளைகளிலிருந்து சிறிதளவும் விலகாதபடி நமது இதயங்களைப் பாதுகாக்க, எல்லா வழிகளிலும் நம்மை நாமே கட்டாயப்படுத்திக் கொண்டால், இது நிகழும்.

194. நீர் ஒரு நல்ல தோட்டம் போன்றவர், பலவிதமான நற்பண்புகளின் பழங்களைத் தருகிறீர்: ஆகவே, நீர் வாடிவிடாமல் பார்த்துக் கொள்ளும்

194. 1) நீங்கள் நற்பண்புகளின் பல்வேறு கனிகளைத் தரும் ஒரு நல்ல தோட்டம் போன்றவர்கள்: ஆகவே, நீங்கள் வாடிப்போக அனுமதிக்காதீர்கள். – 2) இவை புனித நாட்கள் (கருணைக்காலம்), மேலும் அனைத்தும் உங்கள் ஆன்மீகப் புதுப்பித்தலுக்குப் பங்களிக்கின்றன: விரதம், வழிபாடு, வாசிப்புகள் மற்றும் ஆன்மீகப் போட்டி. – 3) எல்லாவற்றையும் முழுமையாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அமைதியாக இருங்கள். [31:29]

11. மழையின் சரியான நேரத்திய நீர்ப்பாசனம் நல்ல மண்ணுக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கிறது, அது உயிரினங்களின் ஊட்டத்திற்குத் தேவையான ஏராளமான பழங்களைக் காய்க்க உதவுகிறது. எங்கள் வாராந்திர போதனைகள் என் பணிவான உதடுகளிலிருந்து பாய்ந்தோடும் போதெல்லாம்; உங்கள் மாண்புமிக்க ஆன்மாக்களில் வசிக்கும் நற்பண்புகளின் வளர்ச்சிக்கும் புத்துணர்ச்சிக்கும், ஊட்டமளிக்கும் பழங்களின் வளர்ச்சிக்கு மழை எவ்வாறு பயனுள்ளதோ, அவ்வாறே அவைகளும் பயனுள்ளதாக இருக்கட்டும். உண்மையில், நீங்கள் பலதரப்பட்ட தாவரங்கள் நிறைந்த ஒரு சொர்க்கம் போல எனக்குத் தோன்றுகிறீர்கள்: ஒருவர் பணிவு மற்றும் கீழ்ப்படிதலால் என்னை மகிழ்விக்கிறார், மற்றொருவர் தனது உழைப்பில் காட்டும் விடாமுயற்சியால் என்னை ஊட்டமளிக்கிறார்; ஒன்று பக்தி நிறைந்த குணத்தை வெளிப்படுத்துகிறது, மற்றொன்று மலைகளுக்குள் தனது கிளைகளை உயரமாக உயர்த்தும் சயப்ரஸ் மரத்தைப் போல, உயர்ந்த நற்பண்புகளால் என்னை மகிழ்விக்கிறது; சுருக்கமாக, உங்கள் ஒவ்வொருவரும் சில நற்பண்புகளால் வேறுபட்டு, அதற்கேற்ற செயல்களைச் செய்கிறீர்கள். ஆகவே, என் பிள்ளைகளே, கவனமாக இருங்கள்: யாரும் பழமின்றி இருக்க வேண்டாம்; காமத்தின் நெருப்பால் உங்களை நீங்களே அழிந்து போக விடாதீர்கள், எல்லாப் பழங்களையும் அழிக்கும் பெருமையால் பலனற்றவர்களாகவும் ஆகாதீர்கள். நாம் ஒருவரையொருவர் ஊக்குவிப்போம், ஒருவரையொருவர் இதயங்களை இதமாக்குவோம்; ஒரே மனதுடன், பூமியிலிருந்து வானம் வரை எழும்பும் ஒரு தூணை நமக்காக எழுப்புவோம், அல்லது வானங்களைத் தொடும் நற்பண்பை அடைவோம்.

12. இப்போது புனித நாட்கள் – நீங்கள் பரிசுத்தமாக்கப்படுகிறீர்கள்; நோன்பும் சிக்கனமும் – உங்கள் ஆன்மாவிலும் உடலிலும் நீங்கள் தூய்மைப்படுத்தப்படுகிறீர்கள்; இணக்கமான சங்கீதப் பாடல்களும் வாசிப்புகளும் – நீங்கள் ஆவியால் வாசிக்கப்படும் ஒரு இனிமையான லீரை போல ஆகிறீர்கள்; நீங்கள் வழிபாடுகளுக்காக விரைவாகக் கூடுகிறீர்கள் – ஒரு தேவதையின் இசைக்குழுவை உருவாக்குகிறீர்கள்; நீங்கள் அன்பினால் ஒருவரையொருவர் அரவணைத்து, பொறாமையை விரட்டி, ஒரே ஒரு விருப்பத்தால் உந்தப்படுகிறீர்கள்: நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றாக பரலோகத்தில் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும் என்பதே அது; ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிடாமல், உங்களிடையே உண்மையான அமைதியுடன் வாழ்வதன் மூலம், நீங்கள் உருவமற்றவர்களின் மன ஒற்றுமையைப் பின்பற்றுகிறீர்கள்; உங்களுக்கு ஒரே ஒரு கவலைதான் உள்ளது, மேலும் இதில் நீங்கள் மற்றவர்களுடன் இணைந்து, இயன்றவரை கட்டளைக்குச் செவிசாய்க்க முயற்சிக்கிறீர்கள் – அதன் மூலம் இயல்பாகவே கீழ்ப்படிதலின் புத்திரராக இருக்கிறீர்கள்; உலகின் பிரபுவாகவும் பரலோக ராஜ்யத்தின் வாரிசுகளாகவும் இருந்துகொண்டு, அனைத்தையும் கொண்டிருந்தும் ஒன்றையும் சொந்தமாகக் கொண்டிராமல், பௌதிகப் பொருட்களைச் சேர்ப்பதன் மூலம் நீங்கள் செல்வந்தராக மாறவில்லை.

13. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, 'சகோதரர்கள் ஒன்றாய் வாழ்வது நல்லது, அழகானது' என்ற தீர்க்கதரிசன வார்த்தைக்கு உங்கள் செயல்களால் உண்மையுள்ளவர்களாய் இருக்கிறீர்கள். அதனால்தான் நான் உங்களை 'சுவாசமான பலியாகவும்', 'ஆரோனின் தாடியின் மீதும், சீயோன் மலைகளின் மீது இறங்கும் ஹெர்மோனின் பனித்துளியின் மீதும் இறங்குகிறதாக' அழைக்கிறேன் (சங். 132:1, 2, 3). உங்களை என்ன பெயர்கள் அலங்கரிக்கின்றன, என்ன புகழ்ச்சிகள் உங்களுக்கு மணிமுடியாக அமைகின்றன என்று பாருங்கள். ஆகவே, கவனமாயிருங்கள், உங்களுக்குச் சொந்தமில்லாத பெயர்களை நீங்கள் சுமக்கவில்லை என்பதையும், அத்தகைய புகழ்ச்சிக்குத் தகுதியற்ற முறையில் நீங்கள் வாழவில்லை என்பதையும் காட்டுங்கள். இப்பொழுது நீங்கள் இதை என்னிடமிருந்து வார்த்தைகளாகப் பெறுகிறீர்கள், ஆனால் பின்பு—வரவிருக்கும் காலத்தில்—நீதியுள்ள நியாயாதிபதி மற்றும் எல்லாவற்றையும் தாராளமாகப் பரிசளிப்பவரிடமிருந்து நீதியான பலனைச் செயலால் பெறுவீர்கள்.

195. உங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையரின் பெயர்களால் நீங்கள் அறியப்பட வேண்டும், மேலும் நிறுவப்பட்ட விதிகளின்படி ஒற்றைத் துறவற மனதுடன் வாழ வேண்டும்

195. 1) உங்கள் ஆன்மீகத் தந்தையரின் பெயர்களால் நீங்கள் அறியப்பட வேண்டும், மேலும் நிறுவப்பட்ட விதிகளின்படி ஒற்றைத் துறவற மனநிலையுடன் வாழ வேண்டும். – 2) உங்கள் சிகைமுடி கழித்தல் விழாவின்போது நீங்கள் எடுத்த சபதங்களை நினைவில் கொள்ளுங்கள்; மேலும் வெளிப்படியாகவும் உட்புறமாகவும் அவ்வாறே இருங்கள்: மேலும் இந்த ஒற்றுமையே பொதுமக்களிடமிருந்து உங்களை வேறுபடுத்தும் அடையாளமாக இருக்கட்டும். – 3) இதற்காக, கடவுள் தம்முடைய அற்புதமான வாசஸ்தலங்களில் உங்களுக்கு இளைப்பாறுதலை அருள்வார். [31, 30]

14. உங்கள் பெற்றோர், சகோதரர்கள், உறவினர்கள் மற்றும் இவ்வுலகம் முழுவதையும் விட்டுவிட்டு, நீங்கள் இங்கு வந்து, கடவுளுக்குப் பிரியமான வாழ்க்கையின் மூலம் உங்களை மாற்றிக்கொண்டு, என் ஆன்மீகப் பிள்ளைகளாக ஆகியுள்ளீர்கள். ஆகவே, உங்களுக்கு மாம்சத்தில் பிறப்பைக் கொடுத்தவர்களின் பெயர்களால் இனி நீங்கள் அழைக்கப்படாமல், நமது ஆவிக்குரிய தந்தையர்கள் மற்றும் முன்னோர்களின் பெயர்களால் அழைக்கப்பட வேண்டும். இதன் மூலம், நீங்கள் இயற்கையான ஒழுங்கிலிருந்து உங்களை முழுமையாகப் பிரித்துக் கொண்டு, உங்கள் சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் மற்றொரு பிறப்பை - ஒரு ஆன்மீகப் பிறப்பை - எடுத்துக்கொண்டீர்கள் என்பதைக் காட்டுகிறது. மேலும், -இல் இங்கு யாரும் தங்கள் சொந்த விருப்பப்படி செயல்படுவதில்லை அல்லது தங்கள் சொந்த பகுத்தறிவுக்கு ஏற்ப நடப்பதில்லை, மாறாக நாம் அனைவரும் ஒன்றாகச் சிந்தித்து, அனைவரும் ஒருமனதாகக் கடவுளை நோக்கி முன்னேறுகிறோம். மேலும், அப்போஸ்தலர் நடபடிகளில் கூறப்பட்டிருப்பது இப்போது நம்மில் நிறைவேற்றப்பட்டு வருகிறது, அது என்னவென்றால், 'விசுவாசிகளின் இருதயங்களும் ஆத்துமாக்களும் ஒன்றாயிருந்தது; அவர்களில் ஒருவரும் தம்முடைய சொத்துக்கள் தம்முடையவை என்று சொல்லிக்கொள்ளவில்லை, ஆனால் அவர்கள் எல்லாவற்றையும் பொதுவாக வைத்திருந்தார்கள்' (அப்போஸ்தலர் நடபடிகள் 4:32). நீங்கள் கேட்பதைப் புரிந்துகொள்கிறீர்களா? – ஆகவே, 'நீங்கள் நிலைபெற்றவர்களாகவும் அசைக்கப்படாதவர்களாகவும்' இருக்கிறீர்களா என்று உங்களை நீங்களே சோதித்துப் பாருங்கள் (1 கொரி. 15:58). மடாலய விதிகளிலிருந்து எந்த வகையிலும் விலகிச் செல்லும் எண்ணத்தை நீங்கள் கொண்டிருக்கக் கூடாது என்பதை உங்களுக்கு வலியுறுத்தவே நான் இதைச் சொல்கிறேன்: இது எதிரியின் கிசுகிசுப்பு. இன்னொரு விஷயத்தை உங்களுக்கு நினைவூட்டுகிறேன்: 'போட்டியில் பங்குபெறுபவர், விதிமுறைகளின்படி போட்டியிடாவிட்டால் கிரீடம் பெறமாட்டார்' (2 தீமோ. 2:5). நிறுவப்பட்ட விதிகளுக்கு முரணான தவ வாழ்க்கை முயற்சிகளை ஒரு துறவி மேற்கொண்டாலும், அவர் பரிபூரணம் அடையவோ அல்லது கிரீடம் பெறவோ மாட்டார்.

15. சகோதரர்கள் ஸ்கீமா ஏற்கும்போது அவர்களுக்கு எப்படி அறிவுறுத்தப்படுகிறது என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள், அடிக்கடி கேள்விப்பட்டும் இருப்பீர்கள். அதன் சாராம்சம் என்னவென்றால், இங்கே கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையில் ஒரு வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்டு, ஒரு உடன்படிக்கை ஸ்தாபிக்கப்படுகிறது – பசியுடன் இருப்பது, தாகத்துடன் இருப்பது, வசதியின்றி இருப்பது, அவதூறுகளையும், நிந்தனைகளையும், இழிவுகளையும் சகித்துக்கொள்வது, மேலும் தேவைப்பட்டால், கிறிஸ்துவுக்காகத் தன் இரத்தத்தைச் சிந்துவது. ஆகவே, நீங்கள் அத்தகையவற்றைப் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்போது பின்வாங்காதீர்கள், ஏனெனில் நீங்கள் பொறுத்துக்கொள்ள சபதம் செய்ததைத்தான் நீங்கள் எதிர்கொள்கிறீர்கள். அப்போது கூறப்பட்டது ஒரு குழந்தையின் விளையாட்டாக இருந்ததா? அது அப்படியல்ல. அவை புனிதமான வார்த்தைகள், அவற்றுக்குக் கடவுளும் அவருடைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தூதர்களும் சாட்சிகளாக இருக்கிறார்கள். மாறாக, இதுபோன்ற விஷயங்களை எதிர்கொள்ளும்போது, நாம் உறுதியளித்தவற்றில் ஒரு சிறிய பகுதியை நிறைவேற்ற ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்திருக்கிறது என்று நாம் மகிழ்ச்சியடைய வேண்டும். புகழ்ச்சி, இன்பம் மற்றும் திருப்தி ஆகியவை உலகிற்கு கவர்ச்சிகரமானவையாக இருப்பது போல, நமக்கு அவற்றின் எதிர்மைகளே விரும்பத்தக்கதாகவும் மகிழ்ச்சியளிப்பதாகவும் இருக்கின்றன. இதுதான் துறவறப் பழக்கம் நமக்குக் காட்டுவது. அவர்கள் உலகியல் விஷயங்களில் மகிழ்கிறார்கள், ஆனால் நாம் தெய்வீகத்தில் மகிழ்கிறோம்; அவர்கள் மாம்சத்தில், ஆனால் நாம் ஆவிக்குரியதில்; அவர்கள் இன்பங்களில், ஆனால் நாம் விரதத்தில். எது நம்மை அவர்களிடமிருந்து பிரித்து தனித்துக் காட்டுகிறது? கருப்பு மேலங்கி மற்றும் நீண்ட தாடி ஒருவரை துறவி ஆக்கிவிடும் என்று நீங்கள் உண்மையிலேயே நினைக்கிறீர்களா? – சற்றும் இல்லை. – ஆனால் ஒரு உண்மையான துறவி யார் என்றால்: ஒருவரின் அகநிலை மற்றும் மனநிலை ஆகியவை அவரது வெளித்தோற்றத்துடன் ஒத்துப்போகும் ஒருவர், அதனால் அவரால் இப்படிச் சொல்ல முடியும்: 'நான் யார் என்பது இதுதான், நான் மாற மாட்டேன்.' இப்போது, நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன், இந்த வழியில் ஞானமுள்ளவர்களாக இருங்கள் – மேலும் தவம், மௌனம், மந்திர ஜெபம், பரஸ்பர மரியாதை, பாவ அறிக்கை, விடாமுயற்சி மற்றும் பிற எல்லாப் புகழத்தக்க குணங்களையும் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். இந்தப் பண்புகளை நமது உள்ளத்தில் வளர்ப்போம் – அப்போது நாம் நல்ல பலனைத் தருவோம். ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சகோதரனுடன் நன்மையில் போட்டியிட்டு, பொறாமை இல்லாமல் அவனைப் பின்பற்றட்டும். மேலும்—'நான் ஜீவனமாய் இருப்பது போல,' என்கிறார் கர்த்தர்—'என்னை மகிமைப்படுத்துகிறவர்களை நான் மகிமைப்படுத்துவேன், அவர்களுக்காக ஓய்ந்திருப்பதற்கான ஓர் இடத்தையும், ஜீவனுள்ளவர்களின் தேசத்தையும், "அதிசயமான வாசஸ்தலத்தையும்" நான் ஆயத்தம்பண்ணுவேன்' (சங். 41:5). நீங்கள் இதைக் கேட்டு, உலகின் ஒளியைக் கண்டு, நீதியின் சூரியனைத் தரிசித்து, அவருடைய சொல்லொணா மகிழ்ச்சியில் மகிழ்கின்றவர்களாக இருப்பீர்களாக; ஏனெனில் அவரே முழு இனிமையும் முழு விருப்பமுமாயிருக்கிறார். ஆகவே, நாம் அந்தப் பிரகாசமான நாளை நமது மகிழ்ச்சிக்காக அடைவதற்காக, ஜெபிப்போம், நமது உற்சாகத்தை மேலும் அதிகரிப்போம். தனது நற்செயல்களால் கர்த்தரைப் பெற்று, அவரிடத்தில் ஒரு கிருபையான நன்மையாளரைக் கண்டுகொண்ட ஆத்துமா பாக்கியவான்; ஏனெனில் அவர் அதைத் தமது நித்திய வாசஸ்தலங்களில் ஏற்றுக்கொள்வார்.

196. பிரசங்கங்கள் மிக முக்கியமான விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசுகின்றன – அதாவது ஆன்மாவின் இரட்சிப்பு; எனவே, ஒருவர் அவற்றை முழு கவனத்துடனும் ஆர்வத்துடனும் கேட்க வேண்டும்

196. 1) பிரசங்கங்கள் மிக முக்கியமான விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசுகின்றன – அதாவது ஆன்மாவின் இரட்சிப்பு; எனவே, அவை முழு கவனத்துடனும் ஆர்வத்துடனும் கேட்கப்பட வேண்டும். – 2) இல்லையெனில், அவற்றின் போதனைகள் ஆன்மாவில் எந்த விளைவையும் ஏற்படுத்தாது; ஒருவேளை ஏற்படுத்தினாலும், அது குறுகிய காலத்திற்கு மட்டுமே; அதன்பிறகு, அவை முற்றிலும் மறைந்துவிடும். – 3) ஆகவே, நாம் அவற்றைக் கேட்டு, கடைப்பிடித்து, நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்; அப்பொழுது நாம் இங்கும், அதைவிட அதிகமாக வரவிருக்கும் காலத்திலும் நல்ல பலன்களை அறுவடை செய்வோம். [3 1, 32]

16. தெளிந்த மனதுடனும், தன் இரட்சிப்பைக் குறித்து விழிப்புடனும் இருக்கும் ஒரு ஆன்மாவிற்குள், பிரசங்கிக்கப்பட்ட தேவ வார்த்தை நுழையும்போது, அது உடனடியாக அதை இதமாக்கி, கற்பனைகளைக் காப்பதில் மிகுந்ததும் பரிபூரணமானதுமான விடாமுயற்சிக்கு அதைத் தூண்டுகிறது; ஆனால், என்னுடைய நிலையைப் போல, உறங்கி, தீமையில் அலட்சியமாக இருக்கும் ஒரு ஆன்மாவிற்குள் அது நுழைந்தால், அது பலனளிக்காமல், காற்றில் வீணாகக் கலைந்துவிடுகிறது. ஆகவே, நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன், என்னை அற்பமானவராகப் பார்க்காதீர்கள், மாறாக திருச்சபையின் போதனையின் தகுதியைப் பாருங்கள். ஏனெனில் அது, ஏதேனும் அற்பமான விஷயத்தைப் பற்றி அல்ல, மாறாக எல்லாவற்றையும் விட மிக முக்கியமான விஷயத்தைப் பற்றி, அதாவது நமது இரட்சிப்பைப் பற்றி நினைவூட்டல்களை வழங்குகிறது: நாம் எப்படி இரட்சிக்கப்பட முடியும்? நாம் எப்படி தேவனுடைய வழியில் நடக்க முடியும்? பகைவனின் பொறிகளை நாம் எவ்வாறு தவிர்ப்பது? ஆசைகளிலிருந்து நம்மை நாம் எவ்வாறு தூய்மைப்படுத்திக் கொள்வது? நற்பண்புகளில் நாம் எவ்வாறு சிறந்து விளங்க முடியும், அதன் மூலம் நாம் பரிபூரணத்தின் உச்சியை அடைய முடியும்? பரலோக ராஜ்யத்தை அடைய நாம் என்னென்ன, எத்தனை நற்செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்? – இத்தகைய தலைப்புகள் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும்போது, நமது போதனை உங்களுக்கு விரும்பத்தக்கதாகவும், உங்களால் உயர்வாக மதிக்கப்படவும் வேண்டும்.

17. மேலும், நீங்கள் அவரை இப்படிப் பார்த்தால், எங்கள் அத்தகைய உரையாடல்களில் நீங்கள் தேடும் பயனைக் கண்டறிவதே அரிது, அதைப் பெறுவது பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம். ஏனெனில், நாம் நன்மைக்காக அவனது தீய ஆலோசனைகளைக் கேட்காவிட்டால், நம்மை எல்லாவற்றிலும் எதிர்த்து, சரியானவற்றிலிருந்து நம்மைத் திசை திருப்பும் ஒரு எதிரி இருக்கிறான். ஆகையால், நமது இயல்பு ஆரோக்கியமற்றவற்றால் வழிதவறும்போது, அது அதே மனநிலையுடனோ அல்லது அதே அக்கறையுடனோ போதனைகளைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதில் தவறுகிறது. ஆனால், சில அறிவுறுத்தும் சொற்பொழிவுகளைக் கேட்டோ, அல்லது இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து மரணத்தின் வாயில்கள் வழியாக அடுத்த வாழ்க்கைக்குச் செல்வது பற்றியோ, அல்லது நியாயத்தீர்ப்பு பீடத்தின் முன் நிற்பது பற்றியோ, அல்லது ஒருவரின் முழு வாழ்க்கைக்கான வெகுமதியாகத் தனது நித்திய விதியின் இறுதித் தீர்ப்பைக் கேட்பது பற்றியோ ஒரு சிந்தனையைக் கேட்டோ, அவன் உடனடியாக மனந்திரும்புதலால் நெகிழ்ந்து, பெருமூச்சு விட்டு, அழுது, முனகுகிறான்; ஆனாலும், சிறிது நேரം கடந்தவுடன், எல்லாம் மீண்டும் மறக்கப்பட்டு, மனந்திரும்புதலுக்குப் பதிலாக அவன் கடினப்படுகிறான்; கண்ணீர் வடிக்கப் பதிலாக, சிரிப்பிற்குத் தன்னை ஒப்புக்கொடுக்கிறான்; முனகுவதற்குப் பதிலாக, தன் முகத்தையும் கண்களையும் இங்கும் அங்கும் திருப்பிக் கவனம் சிதறுகிறான். அப்பொழுது, திருத்தூதருடன் கூப்பிடுவதைத் தவிர வேறு எதுவும் மிஞ்சுவதில்லை: 'ஐயோ, நான் என்ன ஒரு பரிதாபகரமான மனிதன்! இந்த மரண உடலிலிருந்து என்னை விடுவிப்பது யார்?' (ரோமர் 7:24).

18. ஓ, இல்லை, என் சகோதரரே, இல்லை. ஆனால் நாம் செவிகொடுத்து, மனந்திரும்பி, சிறந்ததை நாடி உழைப்போம்; நெருப்பில் நெருப்பைச் சேர்த்து, கடவுள் மீதும் ஒருவரையொருவர் மீதும் கொண்ட அன்பினால் நமது ஆன்மாக்களைத் தகிக்கச் செய்வோம்; கீழ்ப்படிதல், தாழ்மை, விடாமுயற்சி மற்றும் நமது பரலோக வாசஸ்தலத்திற்குப் பொருத்தமான மற்ற எல்லா நற்செயல்களுக்கும் ஒருவரையொருவர் தூண்டி, ஊக்குவிப்போம். தற்போதைக்கு நாம் வெறுமனே விதைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம், அதன் விளைவாக நாம் உழைத்து, சோர்ந்து, அழுதுகொண்டிருக்கிறோம்; ஆனால் இன்னும் சிறிது காலத்தில் நாம் மகிழ்ச்சியடைவோம், ஏனெனில் கண்ணீரால் விதைக்கப்பட்டதை மகிழ்ச்சியுடன் அறுவடை செய்வோம், மேலும் நாம் அனைவரின் ஆண்டவருடனும் தேவனுடனும் ஆளத் தொடங்குவோம், நாம் நமது தியாக மனப்பான்மையுள்ள கீழ்ப்படிதலில் மன உறுதியுடன் நிலைத்திருந்தால் மட்டுமே அது சாத்தியமாகும். – நான் உங்களை நோக்கி அழைப்பதை ஏன் நிறுத்த வேண்டும்? இன்னும் நேரம் இருக்கும்போதே நாம் பாடுபடுவோம்; இன்னும் சிறிது காலம் உழைப்போம், கனவு போன்ற இந்த வாழ்க்கை முடிவடையும் வரை நம்மால் முடிந்தவரை பொறுத்துக்கொள்வோம். மேலும், கடவுளின் பெயரால் உங்களுக்கு உறுதியளிக்க நான் துணிகிறேன், நீங்கள் கிரீடம் சூட்டப்படுவீர்கள், பரலோகப் படைகளின் பாடகர் குழுவில் சேருவீர்கள், மேலும் அங்கே என்றென்றும் மகிழ்ந்து களிகூரத் தொடங்குவீர்கள்.

197. போர்க்காலங்களில், வீரர்கள் போரிடும்போது அமைதியைக் காண்பதில்லை; அவர்கள் வீட்டிற்குத் திரும்பிய பின்னரே ஓய்வைக் காண்கிறார்கள்

197. 1) போர்க்காலத்தில், வீரர்கள் போரிடும்போது ஓய்வைக் காண்பதில்லை; அவர்கள் வீட்டிற்குத் திரும்பிய பின்னரே அமைதியைக் காண்கிறார்கள். ஆனால் நாம் ஒரு ஆன்மீகப் போரில் ஈடுபட்டுள்ளோம், அது வாழ்நாள் முழுவதும் நீடிக்கும் ஒரு போர்: அதிலிருந்து ஓய்வு என்பது வரும் வாழ்விலேயே உள்ளது. – 2) ஆகவே, நாம் தீவிரத்துடன் போரிடுவோம், எதிரிக்கு எதையும் விட்டுக்கொடுக்காமல், அவனது மாயையான அச்சுறுத்தல்களைக் கண்டு அஞ்சாமல் இருப்போம். [31, 33]

19. தொடர்ந்து போரில் ஈடுபட்டுள்ளவர்களுக்கு, போர் நடந்து கொண்டிருக்கும் போது, பெரிய மற்றும் சிறிய எதிரிகளுடனான மோதல்களைத் தவிர வேறு ஓய்வு என்பது ஏறக்குறைய இல்லை: அவர்கள் ஒன்று போருக்காகத் தங்கள் ஆயுதங்களைத் தயாரிக்கிறார்கள், அல்லது காவலில் நிற்கிறார்கள், அல்லது உளவுப் பயணங்களை மேற்கொள்கிறார்கள்; இதற்கிடையில் அவர்கள் குறைவாகத் தூங்குகிறார்கள், குறைவாகச் சாப்பிடுகிறார்கள், எப்போதும் எச்சரிக்கையாக இருக்கிறார்கள், மேலும் திடீர் தாக்குதலுக்கு எப்போதும் அஞ்சுகிறார்கள். போரின் முடிவில் அவர்கள் வீட்டிற்குத் திரும்பும்போதுதான் அவர்களுக்கு அமைதி, நிதானம் மற்றும் மகிழ்ச்சியின் காலம் வரும்; அப்போதுதான் அவர்களின் இராணுவ வீரத்திற்கான வெகுமதிகளும் மன்னரின் பரிசுகளும் வழங்கப்படுகின்றன. இதையே நாம் இங்கும் காணலாம்: ஏனெனில் நாம் ஒரு நிலையான போர் நிலையில் இல்லையா, மேலும் நாம் இராணுவ ஒழுக்கத்தை பேணவில்லையா? – உண்மையாகவே, நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், அவர்களை விடவும் அதிகமாக; ஏனெனில் நம்மைப் பற்றி எல்லாமே தனித்துவமானது: நமது ஆயுதங்களும் தனித்துவமானவை – 'சரீரத்திற்குரியவை அல்ல, தேவனால் பெலப்படுத்தப்பட்டவை, கோட்டைகளை இடிக்கும்படி' (2 கொரி. 10:4); மேலும் ஒரு சிறப்பு எதிரி—வீழ்ந்த ஆவியான பிசாசு, அவனுடைய சேனை என்பது அவனுடன் மற்றும் அவனால் வீழ்ந்த அனைவரையும், மற்றும் பரலோகத்திலிருந்து வீழ்த்தப்பட்ட அதிகாரங்களையும் கொண்டது. ஆகையால், நமது நிகழ்காலம் சமாதானமும் கவலையற்ற திருப்தியும் நிறைந்த காலமல்ல, மாறாக ஒரு போராட்டத்தின் காலமாகும். ஆகவே, நாம் தேவனுடைய சர்வாயுதவஸ்திரத்தை அணிந்துகொண்டு, ஆவிக்குரிய பட்டயத்தை எடுத்துப் போராட வேண்டும். ஒரு குறிப்பிட்ட காலப் போராட்டம்—குறைந்தபட்சம் வெற்றிகரமாக—கடந்துவிட்டால், அப்போது நம்முடைய சிருஷ்டிகரும் தேவனும் போரை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்து, இவ்வுலகில் நாம் தங்கியிருக்கும் இந்தப் பயணத்திலிருந்து நம்மை அழைத்து, நம்முடைய உண்மையான வாசஸ்தலத்திற்கும் தாயகத்திற்கும் கொண்டு செல்வார். இதைப்பற்றியே சட்டம், தீர்க்கதரிசிகள், அப்போஸ்தலர்கள் மற்றும் போதகர்கள் எழுதுகிறார்கள் மற்றும் விவரிக்கிறார்கள்.

20. சகோதரரே, இப்போது உங்களுக்குப் போர்க்களம் தெரியும்; போரும் உங்களுக்குத் தெரியும். ஆகவே நாம் உறுதியாக நின்று, வீராப்புடன் போரிடுவோம். நாம் எல்லா விதமான தீமைகளுடனும் போரில் இருக்கிறோம்—நமது சொந்தமான: மனச்சோர்விற்கு எதிரான போர், அதிகப்படியான உண்ணலுக்கு எதிரான போர், அதிக தூக்கத்திற்கு எதிரான போர், அசுத்தமான காமத்திற்கு எதிரான போர், வீணான பேச்சு, இலகுவான நடத்தை, சிரிப்பு, திமிர் மற்றும் மற்ற எல்லா அசுத்தமான உணர்ச்சிகளுக்கு எதிரான போர். யார் திடமாக நின்று, சிந்தனை, இடைவிடாத ஜெபம் மற்றும் வெளிப்பாடு மூலம் போராடி, எதிர்த்து, இறுதியில் எதிரியை வென்று வெற்றி பெறுகிறாரோ, அந்த நபருக்குக் கர்த்தருடைய வீரராக, பரலோக ராஜ்யத்தில் மங்காத மகிமைக் கிரீடம் வழங்கப்படும். ஆகவே, சகோதரர்களே, என் ஆவிக்குரிய உறவினர்களே, நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன்: நாம் மனந்தளர வேண்டாம், நாம் வஞ்சிக்கப்பட வேண்டாம், எதிரியைத் தாழ்த்தும்போது நாம் சோர்வு அடையாமல் இருப்போமாக, மேலும் அவனது சக்தியற்ற பேயோச்சிகளையும் பிசாசுகளையும் கண்டு பயப்பட வேண்டாம். அவன் சில சமயங்களில் ஒரு பெரிய மற்றும் பயங்கரமான காரியத்தைச் செய்யத் தயாராவது போல் தோன்றுகிறான், ஆனால் கவனம் செலுத்துபவர்களுக்கு, இவை வெறும் மாயைகளும் நிழல்களுமே. ஒரு காலத்தில் மாபெரும் அந்தோனியை எதிர்த்து நின்றவன்—சில சமயங்களில் பாம்பு போலவும், சில சமயங்களில் சிங்கம் அல்லது ஓநாய் அல்லது வேறு சில ஆபத்தான மிருகங்களைப் போலவும் உருமாறினானே—அவனும் இத்தகைய ஒருவனாக இல்லையா? இந்தத் துணிச்சலான இளைஞனுக்கு முன்பாக, அவன் இருளையும் ஏமாற்றுத்தனத்தையும் தவிர வேறொன்றுமில்லை என்று நிரூபிக்கப்பட்டான், மேலும் அவனது ஜெபங்களால் வெகுதூரம் விரட்டப்பட்டான். ஆகவே, பகைவன் நமக்கு எதிராக இதேபோன்ற ஒன்றை அனுப்பும்போது, எண்ணங்களின் மலைகளை எழுப்பி, உணர்ச்சிகளின் வெள்ளப்பெருக்குகளை முன்வைக்கும்போது, நாம் பயப்படக்கூடாது; மாறாக, அமைதியான முறையில் உயிர் தரும் சிலுவையின் அடையாளத்தை நாம் செய்ய வேண்டும், அவன் தப்பி ஓடிவிடுவான். சகோதரரே, இப்பொழுது பொறுமை தேவைப்படுகிறது; ஆகவே நாம் பொறுமையுடன் இருந்து பாடுபடுவோம். உங்கள் ஒவ்வொருவரும் உங்கள் காலடிகளை எப்படி, எங்கு நடத்துகிறீர்கள் என்பதைக் கவனியுங்கள்: நீங்கள் என் -இன் தாழ்மையான கட்டளைக்கேற்பவோ, அல்லது சபையின் விதியின்படியோ செயல்பட்டு, மேலும் உங்கள் சொந்த விருப்பத்தை ஒதுக்கி வைத்தால், நன்றாகச் செய்தீர்கள்; அவன் சுவைக்காமல் உண்கிறான், குடிக்காமல் பருகுகிறான், ஓய்வெடுக்காமல் உறங்குகிறான்; உலகில் வாழ்ந்தாலும், அவன் உலகத்திற்கு அப்பாற்பட்டவனாக இருக்கிறான், மேலும் நகரத்தில் பாலைவனத்தில் வாழ்வது போல வசிக்கிறான். சரி, இத்துடன் நிறுத்தலாம்.

198. நாம் களத்தில் ஒரு போட்டியில் இருக்கிறோம்: நாம் கடினமாக உழைக்க வேண்டும்; இல்லையெனில் நாம் எதையும் அடைய முடியாது

198. 1) நாம் களத்தில் ஒரு போட்டியில் இருக்கிறோம்: நாம் பாடுபட வேண்டும்; இல்லையெனில் நாம் எதையும் அடைய மாட்டோம். – 2) உறங்காதிருங்கள்: பாருங்கள், அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பின்தொடர்ந்து புறப்பட்டுச் செல்கிறார்கள்; அந்த வாழ்விற்குத் தேவையானதை ஆயத்தப்படுத்த விரைவீர்கள். – 3) நீங்கள் ஒரு பெரிய முயற்சியை நாடுகிறீர்கள்: கடவுளுடன் ஐக்கியம் கொள்ளுதல்; அதை நீங்கள் கண்டடைவீர்கள். எப்படி? உங்கள் வாக்குறுதிகளில் உண்மையாக இருப்பதன் மூலம். – 4) பாலைவனத்தில் அது எளிதாக இருந்தது: இப்போது நீங்கள் நகரத்திற்குள் வந்துவிட்டீர்கள், உங்களுக்கு முன்பாக ஒரு சோதனை உள்ளது. உங்களுக்கு நீங்களே அவமானத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்ளாதீர்கள். – 5) நீங்கள் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதே நான் உங்களுக்குச் சொல்வதாகும். [31, 34]

21. விலைமதிப்பற்ற பரிசு நமக்காகக் காத்திருக்கிறது என்பதை அறிந்து—பரலோக ராஜ்யத்தின் உரிமைச்செல்வமும் நித்திய ஜீவனும் அதுவே—நாம் கவனக்குறைவாக இருக்க வேண்டாம்; இந்த யுகத்தில் வாழும்போது சோம்பலின் உறக்கத்திற்கு ஆளாக வேண்டாம். போர்க்களம் திறந்திருக்கிறது; பாதைகள் சுத்தம் செய்யப்பட்டுக் குறிக்கப்பட்டுள்ளன; பரிசுகள் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன, மற்றும் நடுவர்கள் தங்கள் இடங்களில் இருக்கிறார்கள். 'போட்டியில் பங்கேற்க வாருங்கள், மல்யுத்த வீரர்களே.' விடாமுயற்சியுடன், ஆர்வம் நிறைந்தவன் வெற்றி பெற்று கிரீடம் சூட்டப்படுகிறான். ஆனால் சோம்பேறி கிரீடத்தை இழப்பது மட்டுமல்லாமல், தனது விலைமதிப்பற்ற ஆன்மாவையும் அழித்து, இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து ஒன்றுமில்லாமல் வெளியேறி, நித்திய வேதனைக்குத் தள்ளப்படுகிறான்.

22. பகலும் இரவும், ஒன்றன்பின் ஒன்றாக மக்கள் இங்கிருந்து புறப்பட்டு, இந்த வாழ்வில் பணியாற்றிய பின், தங்கள் ஆண்டவரிடம் செல்வதை நீங்கள் காண்பதில்லையா, கவனிப்பதில்லையா: – முதியவரும் இளைஞரும், – மன்னரும் அடிமையும், – பேராயரும் குருவும், – மடாலயத் தலைவரும் புதியவரும்? இங்கு எவர் தேடினாரோ, அங்கே அவர் காண்கிறார்; இங்கு எவர் புதையல்களை முன்கூட்டியே அனுப்பினாரோ, அங்கே அவர் அவற்றைச் சந்திக்கிறார்; இங்குள்ள அனைத்தையும் எவர் துறந்தாரோ, அவருக்கு அங்கே மிகுதியானவை கிடைக்கின்றன. – உலகத்திலிருந்து தப்பித்து, கடவுளுடன் தனித்திருக்க உங்களுக்கு அருள் வழங்கப்பட்டுள்ளது.

23. உமக்கு முன்னால் கடவுளுடன் நெருக்கமும், மகிழ்ச்சியுடன் அவருக்கு ஆற்றப்படும் மிக உண்மையான சேவையும் இருக்கின்றன. இருப்பினும், உமது பணி மற்றும் உமது முயற்சி என்பது உமது சபதத்தில் உண்மையாக இருப்பதேயாகும். ஆகவே, நீங்கள் எந்தப் பதவியில் இருந்தாலும், எந்த நற்பண்பை வளர்த்தாலும், மேலும் மேலும் விட்டுக்கொடுக்காமல், உங்கள் ஆன்மாக்களைக் கர்த்தராகிய சர்வவல்லமையுள்ள தேவனுக்குக் கோவில்களாக அர்ப்பணித்து, இவற்றில் உறுதியாக நிலைத்திருங்கள்.

24. மிகவும் தனிமையான இடங்களிலிருந்து (மலைகளுக்கு மத்தியில்) சத்தமும் கூட்டமும் நிறைந்த இடங்களுக்கு (கான்ஸ்டான்டினோபிலில்), பாலைவனத்திலிருந்து நகரத்திற்குச் சென்ற பிறகும் நீங்கள் அதே நல்ல மனப்பான்மையுடன் இருப்பதால், கடவுள் உங்களை ஏற்றுக்கொள்கிறார் என்று நான் முடிவு செய்கிறேன். உண்மையில், நற்பண்பு, கடவுளுக்குப் பலியாக அர்ப்பணிக்கப்படும்போது, அது தங்கத்தைப் போல எல்லா இடங்களிலும் மதிக்கப்படுகிறது – மேலும் அதிலிருந்து வரும் மகிமையும் அதற்காகவும் கடவுளிடம் உயர்கிறது. அது இங்கிருந்தும் உயர்ந்திருக்கிறது. – சிலர் – அவர்கள் நல்ல எண்ணம் கொண்டவர்களாக இருந்தாலும் சரி அல்லது தீய எண்ணம் கொண்டவர்களாக இருந்தாலும் சரி – இதே விஷயத்தைச் சொன்னார்கள்: 'சரி, அவர்கள் தங்கள் உறுதியில் நிலைத்திருக்கிறார்களா என்று பார்ப்போம்.' – ஆனால் நீங்கள் உறுதியாக நின்று, அதைக் கெட்டியாகப் பற்றிக்கொள்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன் – மேலும், நகரத்தில் இருக்கும்போது, நீங்கள் பாலைவனத்தில் இருப்பது போல நடந்துகொள்வீர்கள், நகரத்தின் ஆரவாரம் மத்தியில் உங்கள் ஆன்மாவில் அமைதியையும் நிதானத்தையும் பேணுவீர்கள். உங்கள் உண்மையான சோதனை இங்கேயே உள்ளது; நீங்கள் அதைத் தாங்கிக்கொண்டால் மட்டுமே உண்மையாகப் பாராட்டத் தகுதியானவர்களாக இருப்பீர்கள். திருத்தொழிலறிஞர் புனித யோவான் எங்கோ கூறுகிறார்: குளிர்காலப் பனி மற்றும் சூரியக் கதிர்களில் அவ்வளவு அற்புதம் என்ன இருக்கிறது? அவை இதைத் தன்னிச்சையாகச் செய்கின்றன. நம்மிலும் அதுபோலவே: பாலைவனத்தில் மௌனமாக இருப்பதிலும், தனிமையில் அமைதியைப் பேணுவதிலும் பாராட்டு குறைவு. ஆனால், நகரத்தில் தனிமையாக இருப்பது போல வாழ்வதும், இரைச்சலான கூட்டத்தின் மத்தியில் பாலைவனத்தில் இருப்பது போல இருப்பதும் முற்றிலும் வேறு விஷயம். கடவுளுக்கு நன்றி, உங்களைத் தீங்கற்றவர்களாகவும் உங்கள் அழைப்பில் உறுதியாகவும் வைத்திருக்கும் என் தந்தையின் மற்றும் உங்கள் தந்தையின் பிரார்த்தனைகளால் இது சாத்தியமாகிறது.

25. உங்கள் மகிமையும் புகழும் உங்களிடத்திலேயே இருக்கின்றன. – இது அப்படிப்பட்டதாக இருப்பதால், மடாலயத்தின் காரியங்களைச் செய்யும்போது, உங்கள் நடையில், உங்கள் பாவனையில், உங்கள் பார்வையில், உங்கள் நடத்தையில், உங்கள் பேச்சில், மற்றும் எல்லாவற்றிலும் தெய்வபக்தியைக் காட்டி, அவற்றை ஒரு பக்தி நிறைந்த மனதுடன் செய்ய உங்கள் உச்சகட்ட முயற்சியைச் செய்யுங்கள். வாருங்கள், என் பிள்ளைகளே, வாருங்கள், நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன். யாரும் உங்களைப் பற்றித் தீயதாகப் பேச அனுமதிக்காதீர்கள். பல கண்கள் நம்மேல் இருக்கின்றன, பல வாய்கள் நம்மைப் பற்றியும் நமக்கு எதிராகவும் பேசுகின்றன. 'அவர்கள், 'அவர்களுடைய தேவன் எங்கே?' என்று நிச்சயமாகச் சொல்ல மாட்டார்கள்' (சங். 78:10). அவர்களுடைய நற்பண்பு எங்கே? மேலும், அவர்களை அங்கே வழிநடத்துவது யார்? – அவர்கள் எந்தளவிற்கு வெட்கமின்றி, தங்கள் பார்வையை இங்கும் அங்கும் அலைக்கழித்து, ஏதோ ஒரு விலைமாது போல சிரிக்கிறார்கள் பாருங்கள்?" சகோதரத்துவம் முழுவதற்கும் தொல்லை வராமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்; அழியாத தேவனைப் பயந்து நடவுங்கள்! ஆனால், ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் கர்த்தரே நேரில் கேட்பது போலப் பேசுங்கள், மேலும் அவர் உங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, அவருடைய கண்முன்னே உங்கள் ஒவ்வொரு செயலையும் செய்யுங்கள். இவ்வாறு, உங்கள் நிலை போதுமானதாக இருக்கும்; மேலும் நீங்களே, ஒளிமிகு நட்சத்திரங்களைப் போல, ராஜகம்பீர நகரத்தின் நடுவே இருப்பீர்கள்.

199. இச்சொற்கள், துறவற வாழ்க்கையின் நற்பண்புகளையும் தவம் சார்ந்த செயல்களையும் எடுத்துரைத்து, அவற்றில் சிறந்து விளங்க உபதேசிக்கின்றன.

199. இந்தச் சொற்கள் துறவறப் பண்புகளையும் செயல்களையும் முன்னிலைப்படுத்தி, அவற்றில் ஒருவர் சிறந்து விளங்க ஊக்குவிக்கின்றன. [31, 35] விரதம் ஒரு துறவியின் மிகப்பெரிய ஆயுதம்: அது மற்ற எல்லாப் புண்ணியங்களுக்கும் நுழைவாயில். ஆனால், கீழ்ப்படிதலை அடைந்தவன் கிறிஸ்துவின் சீடனாக இருக்கிறான்; பணிவான மனமுடையவர்கள் தேவதையைப் போன்றவர்கள்; தன் ஆன்மீகத் தந்தைக்கு எல்லாவற்றையும் வெளிப்படுத்துபவன் சூரியனைப் போலத் தூய்மையானவன். ஆகவே, யாரும் இரகசியமாக இருக்க வேண்டாம், இல்லையெனில் அவன் குணப்படுத்த முடியாதவனாகிவிடுவான். ஆகையால், நன்மை பயப்பதையும், உங்களைப் பணிவை நோக்கித் திருப்புவதையும் தேடுங்கள். இதற்கு மாறான எதையும் அனுமதிக்காதீர்கள். நாம் எங்கே இருக்கிறோம், விரைவில் எங்கே செல்வோம், உடம்பிலிருந்து பிரிந்த பிறகு நமக்கு என்ன நேரிடும் என்பதும் உங்களுக்குத் தெரியும். ஆகவே, நாம் கவனமாகவும் எச்சரிக்கையுடனும் இருப்போம்; நமது மனம் எப்போதும் கடவுளிடம் திரும்பட்டும், அங்கே நித்திய ஆசீர்வாதங்களையும், அவற்றுக்குத் தகுதியானவர்களின் பேரின்ப அனுபவத்தையும், மேலும் நரகத்தில் விழுந்தவர்களின் கதி ஏற்படுத்தும் கசப்பையும், அங்கே இருக்கும் பயங்கரமான மற்றும் அளவற்ற சித்திரவதைகளையும் தியானிக்கட்டும். கர்த்தர் வாழ்கிறார், தேவன் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்; உலகப் பொருட்கள் அனைத்தையும் துறந்து, மாம்சத்திற்குரிய அனைத்தையும் வாள் போன்றே வெட்டித் தள்ளிய நாம், இந்தப் புனிதமான துறவறப் பழக்கத்தை மேற்கொண்டதற்காக ஒருபோதும் வருந்தாமல் இருப்பதாக; ஏனெனில், நாம் நமது நற்செயலில் விடாமுயற்சியுடன் இருந்தால், நித்திய நித்தியமாக மகிழ்ந்து களிகூர்வோம். இந்தப் போராட்டம் நோன்பு, ஜாக்கிரதை, மற்றும் துறவற வாழ்க்கை கோரும் அனைத்திற்கும் ஒரு துணிச்சலான தயார்நிலையைக் கொண்டது; இதற்கு நான் கடவுளின் அன்புக்காக ஏற்படும் அவதூறுகள் மற்றும் இழிவுரைகளான—அவமானங்கள், கண்டனங்கள், நாடு கடத்தல் மற்றும் துரோகம்—அனைத்தையும் நல்ல மனதுடன் சகித்துக்கொள்வதையும் சேர்ப்பேன். பெரியவர்கள், சிறியவர்கள், புதியவர்கள், பழையவர்கள் என நீங்கள் அனைவரும் முயற்சி செய்யுங்கள்; பந்தயத்தில் நன்றாக ஓடுங்கள்; ஜெப ஆராதனைகளுக்கும், கீழ்ப்படிதலுக்கும், வேலைக்கும் எப்போதும் மனமுவந்து விரைந்து செல்லுங்கள். சோம்பல், கோபம், அவசரம், பொறாமை, பிளவு, சந்தேகம் மற்றும் பிற எல்லா உணர்ச்சிகளும் உங்களிடமிருந்து நீங்கட்டும். ஒருவருக்கொருவர் அன்பு காட்டுவதில் இன்னும் மேன்மையுற வேண்டும், 'உற்சாகத்துடன் எரியுங்கள், கர்த்தருக்கு ஊழியம் செய்யுங்கள்: நம்பிக்கையில் களிகூறுங்கள், துன்பங்களைப் பொறுமையுடன் சகித்துக்கொள்ளுங்கள், ஜெபத்தில் நிலைத்திருங்கள்' (ரோமர் 12:11–12).

200. சகோதரர்களின் கடுமையான துறவற வாழ்க்கையைப் பாராட்டி, அதில் உள்ள இரத்தசாட்சியத்தின் அடையாளங்களைச் சுட்டிக்காட்டிய அவர், அவர்கள் இதே வழியில் தொடர வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார், எதிர்காலத்தில் அவர்கள் இரத்தசாட்சிகள் மத்தியில் எண்ணப்படுவார்கள் என்று உறுதியளித்து

200. 1) சகோதரர்களின் கடுமையான துறவற வாழ்க்கையைப் பாராட்டி, அதில் உள்ள வீரமரணத்தின் அம்சங்களைச் சுட்டிக்காட்டி, அவர்கள் இந்த வழியில் தொடர வேண்டும் என்று அவர் அவர்களை ஊக்குவிக்கிறார், எதிர்காலத்தில் அவர்கள் வீரர்களுடன் ஒன்றிணைவார்கள் என்ற நம்பிக்கையை அவர்களுக்கு அளிக்கிறார். – 2) எதிர்காலத்தில், நாம் இங்கு மனமுவந்து துறக்கும் அனைத்தையும் மிகச் சரியான வடிவில் பெறுவோம் என்று அவர்களுக்கு உறுதியளித்து, தங்களின் அனைத்துத் துன்பங்களிலும் மகிழ்ச்சியடையவும், தங்கள் பாதையில் உறுதியாக நிற்கவும் அவர் அவர்களை ஊக்குவிக்கிறார். – 3) மரணத்தை குறிப்பிட்ட பிறகு, அவர் அவர்களை மரணத்திற்குத் தயாராகுமாறு அழைக்கிறார்; மேலும், பேராசையிலிருந்து தனது மனசாட்சியைத் தூய்மைப்படுத்தாத (ஏனெனில் அவரது அறையில் இரண்டு வெள்ளி நாணயங்கள் காணப்பட்டன) இறந்த சகோதரருக்காகப் பிரார்த்தனைகளைக் கேட்குமாறும், நமஸ்காரங்களைச் செய்யுமாறும் பரிந்துரைக்கிறார். [31, 36]

1. என் பிள்ளைகளே, கடவுள் மீதான உங்கள் அன்பின் காரணமாக, நீங்கள் இறைவனை மகிழ்விப்பதில் நாளுக்கு நாள் முன்னேறி, இடைவிடாமல் மரியாதை, நல்லெண்ணம், விடாமுயற்சி ஆகியவற்றைக் காட்டி, சுயக்கட்டுப்பாட்டைப் பேணி, கொடுக்கப்பட்டதில் திருப்தி அடைந்து வருவதற்கு நான் உங்களுக்கு நன்றி கூறுகிறேன், மிதமான அளவில் உணவு மற்றும் சிறிதளவு ஒயின் அருந்தி, அதே சமயம் உழைப்பில் ஈடுபடுவதிலும், விதிமுறைகளைக் கடைப்பிடிப்பதிலும், அதிகாலையில் எழுந்து சபைக்கு வருவதிலும், ஆராதனை முடியும் வரை பொறுமையாக நிற்பதிலும் மற்றவர்களை விட பின்தங்கிவிடாமல், பணிவு, நல்ல குணம் மற்றும் புகார் சொல்லாத தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறீர்கள்: ஏனெனில், யாராவது முணுமுணுத்தால், அது அவருக்குப் பாவமாகும். தங்கள் சொந்த விருப்பத்தை அடக்கித் துறவறையை மேற்கொள்பவர்களின் வீரச் செயல்கள் இவை: அவர்கள் தியாகம் செய்யும்போது, நெருப்பிற்குப் பதிலாக, கந்தகப் பானைகள், அம்புகள், நகங்கள், வாள்கள் மற்றும் சிலுவைகள், மேலே குறிப்பிட்ட வீரச் செயல்களும் பின்வருவனவும் அவர்களுக்குச் சோதனைகளாகப் பயன்படுகின்றன: அவமானங்கள், மரியாதைக் குறைவு, உலர் ரொட்டி உணவு, விரதம் மூலம் உடலை அடக்குதல், சுய-உறவு, மற்றும் ஆடை, காலணி, தங்குமிடம், மற்றும் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான மற்ற அனைத்திலும் பற்றாக்குறையைத் தாங்குதல் ஆகியவை—மேலே குறிப்பிட்ட மற்றும் பின்வரும் வீரச்செயல்களுக்குக் கருவிகளாகப் பயன்படுகின்றன: ஏனெனில், துக்கங்களையும் துன்பங்களையும் பொறுமையுடன் சகிப்பதற்காக நமக்காக கிரீடங்கள் காத்திருக்கின்றன; ஆகவே, நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தில் நமது வீரமரணத்தைத் தைரியமாகப் பொறுத்துக்கொள்வோம், அதனால் அங்கே நாம் புனித வீரர்களின் சகவாசத்தில் நம்மைக் காணலாம், அங்கு, அவமானங்களுக்குப் பதிலாக, துன்பங்களையும் பாடுகளையும் பொறுமையுடன் சகிப்பதால் நமக்காக கிரீடங்கள் காத்திருப்பதால், நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தில் நமது வீரமரணத்தை தைரியமாக நிறைவேற்றுவோம், அப்போது புனித வீரமரண சாட்சிகளுடன் ஒரே தரத்தில் நம்மையும் காணலாம், அங்கே இந்த வாழ்வின் துக்கங்கள், பற்றாக்குறைகள் மற்றும் புலம்பல்களுக்குப் பதிலாக, நாம் வெகுமதியாகப் பெறுவோம்: நித்திய ஜீவன், சொல்லொணாப் பேரின்பம் மற்றும் விவரிக்க முடியாத மகிழ்ச்சி.

2. நமது சொந்த நாட்டைக் கூட துறந்துவிட்டதால், இங்கே நமக்கு நகரம் இல்லை, ஆனால் அங்கே நாம் பரலோக எருசலேமின் குடிமக்களாக இருப்போம்; மாம்சத்தின்படி யாரையும் 'பிதாவே' என்று அழைக்கக்கூடாது, ஆனால் அந்தக் காலத்தில் நாம் கடவுளிடம் ஒரு பிதாவைக் காண்போம்; நாம் பூமியில் உரிமை இல்லாமல் இருக்கிறோம், ஆனால் அங்கே நமக்குக் கிறிஸ்துவுடன் ஒரு உரிமை வழங்கப்படும்; நாம் மாம்சத்தின் ஆறுதல்களை—உணவு, பானம் மற்றும் பிற எல்லா இன்ப இச்சைகள்—நமக்கு நாமே மறுத்துக் கொள்கிறோம், ஆனால் எந்தக் கண்ணும் காணாததையும், எந்தச் செவியும் கேட்காததையும், மனித இதயத்தில் பிரவேசிக்காததையும் நீங்கள் அங்கே அனுபவிப்பீர்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். ஆகவே, மகிழ்ச்சியடையுங்கள், இவற்றை நோக்கிப் பார்த்து, மனந்தளர்ந்து போகாதீர்கள், சோம்பேறியாக ஆகாதீர்கள், நிகழ்கால அல்லது எதிர்கால துன்பங்கள் எவ்வளவு கடுமையாக இருந்தாலும் அவற்றைப் பயப்படாதீர்கள். – ஆனால் நான் என்ன சொல்கிறேன்? நெருப்பாக இருந்தாலும், வாளாக இருந்தாலும், அல்லது மரணமாக இருந்தாலும், இவை அனைத்தையும் ஒன்றாகவும் கருதாமல், உங்கள் பாதையில் உறுதியாக நில்லுங்கள்.

3. நமது சகோதரர்கள் இறப்பதன் மூலம், ஒவ்வொரு மணி நேரமும் நாமும் மரணத்திற்கு நெருக்கமாகச் செல்வதை நீங்கள் காண்கிறீர்கள்: நேற்று ஒருவர் சென்றார், சில நாட்களுக்கு முன்பு மற்றொருவர் – ஏற்கனவே வாயிலில் மற்றொருவர் காத்திருக்கிறார்; அவருக்குப் பிறகு யார்? – 'ஒருவேளை நான்,' என்று ஒவ்வொருவரும் கூறிக்கொள்ளுங்கள் – மேலும் தயாராகத் தொடங்குங்கள். – காலமான சகோதரர் வாசிலியைப் பற்றி என் ஆன்மாவில் இருக்கும் துக்கத்தை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன், ஏனெனில், இரண்டு வெள்ளி நாணயங்கள் அவர் வசம் இருந்ததால், அவர் தன் மனச்சாட்சியைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ளாமல் சென்றுவிட்டார். ஐயோ! என்ன குருட்டுத்தனம்! பிசாசு அவனை எப்படி வலைக்குள் வீழ்த்தியது? அவன் இரண்டு வெள்ளி நாணயங்களை பரலோக ராஜ்யத்தை விட மதிப்புமிக்கதாகக் கருதினான். ஒரு கயிறாக இருந்தாலும், ஒரு ஊசியாக இருந்தாலும், ஒரு பேனாவாக இருந்தாலும், அல்லது வேறு எதையாக இருந்தாலும், யாராவது ஒன்றை எடுத்து மறைத்து வைப்பதன் மூலம், அதன் மூலம் மட்டுமே அவர்கள் அந்த இடத்தை முழுவதுமாக பாவத்தால் நிரப்புகிறார்கள் என்று நான் அவனிடம் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை சொன்னேன். புனித கசியானின் எழுத்துக்களில், குறிப்பாக ' ' என்ற நூலில், நீங்கள் இதை நிச்சயமாக நீங்களே கண்டிருப்பீர்கள். புனித மார்கின் கூற்றுப்படி, ஒரு தனிப்பட்ட பாவம் பதினொரு பாவங்களுக்குச் சமமானது என்று அவர் கூறுகிறார் (பன்னிரண்டு என்ற எண்ணிக்கையால் பாவத்தின் முழுமையை அளவிடுகிறார்). ஒரு பொருளைத் தனக்குரியது என்று கருதி அதை வைத்திருப்பதன் மூலம், அவன் தன் ஆன்மாவையும் இதயத்தையும் அதில் செலுத்தியிருக்கிறான்: ஏனெனில், ஒருவரின் செல்வம் எங்கே இருக்கிறதோ, அங்கே அவருடைய ஆன்மாவும் இருக்கிறது. அப்படியானால், துறவு எங்கே? – நாம் அவனுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்வோம், மேலும் ஒரு வாரத்திற்கு ஒவ்வொரு நாளும் அவனுக்காக மூன்று முறை நமஸ்கரித்து, முப்பது ஜெபங்களைச் செலுத்துவோம், ஆண்டவர் அவனுடைய மீறுதலை மன்னிப்பதற்காக.

201. சகோதரர்களை அனைத்து துறவற முயற்சிகளிலும் பரிபூரணமானவர்களாகச் சித்தரித்த பிறகு, அவர் மேலும் கூறுகிறார்: நாம் ஒவ்வொருவரும் தத்தமது வேலையைத் தத்தமது நேரத்தில் செய்து, என்றென்றும் அப்படியே நிலைத்திருப்போம்

201. சகோதரர்களை அனைத்து துறவற முயற்சிகளிலும் பரிபூரணமானவர்களாகச் சித்தரித்த பிறகு, அவர் மேலும் கூறுகிறார்: 'நாம் என்றென்றும் அப்படியே நிலைத்திருப்போம், ஒவ்வொருவரும் தத்தமது வேலையைத் தத்தமது நேரத்தில் செய்வோம்.' [3 1, 37] உங்கள் நடுகையைக் கடவுள் கருணையுடன் நோக்கட்டும்; உங்களுடைய இந்த உண்மையான திராட்சைத் தோட்டத்தை நட்டவரே, உங்களைத் தூய ஆவியின் நீரால் நீர்ப்பாய்ச்சி, ஒவ்வொரு உண்மையான பலனுக்கும் உங்களைப் பரிபூரண நிலைக்குக் கொண்டுவரட்டும். என்னைப் பொறுத்தவரை, இந்தப் பணி எனக்கு அப்பாற்பட்டது; அதை முயற்சிப்பதே என் பலவீனத்திற்கு அப்பாற்பட்டது. மேலும், 'கர்த்தாவே, நான் யார்?' என்று கூவுவது எனக்குப் பொருத்தமானது, 'என் பிதாவின் வீடு'—அதாவது, மந்தையின் கூட்டத்தில் கணக்கிடப்படக் கூடத் தகுதியற்ற, பரிதாபகரமான, அசுத்தமான என்னை நீர் இவ்வளவு உயர்த்தியிருக்கிறீரே? – ஆயினும் அவர் என்னை ஏற்றுக்கொள்கிறார், மேலும் என் மீட்பு மற்றும் சீர்திருத்தத்திற்காகக் காத்திருந்து, நீண்டகாலம் பொறுமையுடன் என்னைப் பின்தொடர்கிறார். ஏனெனில், அவருடைய சந்நிதியில் நின்று பாவத்திற்குப் பரிகாரம் செய்யக்கூடியவர் யார்? அவருடைய ஆட்டுக்குட்டிகளைப் பாதுகாப்பாக மேய்க்கக்கூடியவர் யார்? மற்றவர்களை அவரிடம் கொண்டுவரும் அளவுக்குத் தேவனுக்கு நெருக்கமானவர் யார்? – வானம் பூமியிலிருந்து எவ்வளவு தூரமோ, அவ்வளவு தூரம் நான் இதற்கு விலகி இருக்கிறேன். – ஆயினும் நீங்கள் சரியான பாதையில் நடப்பதையும், தேவனுடைய கட்டளைகளின்படி நடப்பதையும், மேலும், நன்மையில் ஒருவரையொருவர் பின்பற்றி, நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றாக பரிபூரணத்திற்கு உயர்வதையும் கண்டு நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன். உண்மையாகவே, தேவன் உங்களில் வாசம்பண்ணுகிறார், உங்களால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டு ஆராதிக்கப்படுகிறார், மேலும் பரிசுத்த ஆவியானவர் உங்கள் சபையின்மேல் தங்கியிருக்கிறார். உங்கள் பாடல் தேவதூதர்களின் பாடல் ஆகும், உங்கள் சங்கீதப் பாடல் அசரீரிகளின் பாடல், உங்கள் நடத்தை அனைத்தும் உண்மையிலேயே பரலோகமானது, அதில் மாம்சத்தின் நிழல் கூட இல்லை, சுயவிருப்ப ஆசை இல்லை, அழிந்து போவதைப் பற்றிய கவலை இல்லை, வீண் கவலை இல்லை, ஒதுக்கப்பட்டவர்களுக்கான ஆறுதல் இல்லை, கவர்ந்திழுக்கும் எதுவும் இல்லை, கவரப்படும் எவரும் இல்லை; ஆனால் அனைத்தும் அமைதியும் நிம்மதியும் நிறைந்துள்ளது; உங்களுக்கு ஒரே ஒரு விருப்பம், ஒரே ஒரு நோக்கம், ஒரே ஒரு ஆன்மா மற்றும் இதயம், ஒரே ஒரு பாதை, ஒரே ஒரு இலட்சியம் உள்ளது—கடவுளை அடைவதே அது; ஒரே ஒரு வாழ்க்கை—உண்மையாகவே, நீங்கள் கடவுளால் அழைக்கப்பட்ட, தேவதை போன்ற ஒரு சகோதரத்துவம், அது உடலில் இருந்தாலும் உடலுக்கு அப்பாற்பட்டது, மேலும் உலகில் இருந்தாலும், பற்றற்றதன் மூலம் உலகத்திற்கு வெளியே உள்ளது. நீங்கள் ஒரு சிறந்த சமநிலையை அடைந்துள்ளீர்கள், மேலும் அரச மையப் பாதையில் நடந்து, இருபுறமும் உள்ள வெள்ளப்பெருக்குகளைத் தவிர்க்கிறீர்கள். உங்கள் செயல்களும் உங்கள் சுயக்கட்டுப்பாடும், உங்கள் உறக்கமும் விழிப்பும், உங்கள் மௌனமும் பேச்சும், உங்கள் உழைப்பும் ஓய்வும், உங்கள் பிரார்த்தனைகளும் வேண்டுகோள்களும் கடவுளுக்குப் பிரியமானவை. சில சமயங்களில் நாம் நமது சொந்த பலவீனத்தின் மீது சற்று அதிக நிதானத்துடனும் இரக்கத்துடனும் நடந்து கொண்டால், விரைவில் மீண்டும் கடுமைக்குத் திரும்புகிறோம்; நிகழ்காலம் நம்மைச் சற்றே கலக்கினால், அடுத்த கணம் அனைத்தையும் மீண்டும் சரிசெய்கிறது: அதிகாலைத் திருப்பலி தொடங்குகிறது, பின்னர் திருப்பலி, ஒரு புனிதரின் வாழ்க்கை வாசிப்பு, பிரசங்கம், மேலும் தங்கள் ஒழுக்கத்திலிருந்து சற்றே விலகியவர்கள் மீண்டும் அதற்குத் திரும்புகிறார்கள். நாம் ஒருவருக்கொருவர் உதவியாகவும், ஒருவருக்கொருவர் அரணாகவும் இருக்கிறோம்; கடவுளின் உதவியாலும் நமது தந்தையின் பிரார்த்தனைகளாலும், நம்மிடையே சாத்தானுக்கு இடமில்லை. ஆகவே, வாருங்கள், நாம் ஒவ்வொருவரும் நமது சொந்த ஊழியத்தை ஏற்றுக்கொள்வோம்; கவனக்குறைவானவர்கள் மற்றும் முணுமுணுப்பவர்கள் மீது விதிக்கப்பட்ட தண்டனையைப் பயந்து, யாரும் கர்த்தருடைய வேலையை அலட்சியமாகச் செய்ய வேண்டாம். ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் உரிய நேரத்தைக் கவனித்துச் செயல்படட்டும். வேலை செய்ய வேண்டிய நேரம் வரும்போது, வேலை செய்யுங்கள்; ஓய்வெடுக்க வேண்டிய நேரம் வரும்போது, ஓய்வெடுங்கள்; உறங்க வேண்டிய நேரம் வரும்போது உறங்குங்கள்; ஜெபிக்க வேண்டிய நேரம் வரும்போது,த் தூய்மையுடன் ஜெபித்து, அழுது, கண்ணீர் சிந்துங்கள், ஏனெனில் நாம் அழுவதற்காக அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்; மேலும், உணவு உண்ண வேண்டிய நேரம் வரும்போது, அளிக்கப்பட்டதை நன்றியுடன் உண்ணுங்கள்; பேச வேண்டிய நேரம் வரும்போது, ஞானமாகப் பேசுங்கள்: ஏனெனில், தேவனுடைய வார்த்தையின்படி, ஒவ்வொரு காரியத்திற்கும் ஒரு நேரம் உண்டு. இவ்வாறு தன் நாட்களைக் கழிப்பவன் நல்வழியில் நடக்கிறான். கர்த்தராகிய நம் தேவன், தம்முடைய பரிசுத்த நாமத்தின் மகிமைக்காக, அத்தகைய செயல்களிலும் மனப்பான்மைகளிலும் உங்களை நிலைநிறுத்தி, பலப்படுத்தி, தாங்கி நிற்கும்படி கூட்டுவாராக.

202. உங்கள் சொந்த விருப்பத்தைக் கைவிட்டு, உங்களை ஒரு பலியாகக் கடவுளுக்கு அர்ப்பணியுங்கள்: எல்லா விஷயங்களிலும் எப்போதும் இப்படியே இருங்கள், கடவுளின் கருணை உங்களுடன் இருக்கும்

202. 1) உங்கள் சொந்த விருப்பத்தைக் கைவிட்டு, உங்களை நீங்களே கடவுளுக்குப் பலியாக அர்ப்பணியுங்கள்: எல்லா காரியங்களிலும் எப்போதும் இவ்வாறு இருங்கள், கடவுளின் கருணை நிச்சயமாக உங்களுடன் இருக்கும். – 2) எல்லாவற்றையும் தூய்மையாகவும், பணிவாகவும், இறைவனுக்கு உகந்த முறையிலும் செய்யுங்கள். – 3) ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குக் கிடைத்த வரத்தின்படி நற்பண்புகளில் செழித்து வளருங்கள்: ஏனெனில், எல்லாமே எல்லோருக்கும் கொடுக்கப்படவில்லை, ஆனால் நாம் அனைவரும் ஒன்றாகிய ஒரே உடல் என்பதால், எல்லாவற்றின் பலன்களிலும் நாம் அனைவரும் பங்குகொள்கிறோம். [31, 38]

4. நீங்கள் நம்புகிற ஆசீர்வாதங்களைப் பெறவும், உங்கள் கீழ்ப்படிதலின் மூலம் தேவனுக்குப் பலன்தரும் மற்றும் பிரியமான பலியாக இருக்கவும் நான் ஜெபிக்கிறேன்: ஏனெனில், உங்கள் சொந்த விருப்பத்தை அடக்கி, நீங்கள் தொடர்ந்து உங்களை ஒரு பலியாக அர்ப்பணித்து, அதைக் கர்த்தராகிய தேவனுக்கு மணம் வீசும் நறுமணமாக ஆவிக்குரிய பலிபீடத்தில் சமர்ப்பிக்கிறீர்கள். நான் ஏன் தெய்வீக ஆர்வத்துடன் எரிகிறேன்? உங்கள் காணிக்கை மற்றும் ஊழியம் குற்றமற்றதாகவும், களங்கமற்றதாகவும், தேவனுடைய கிருபையான அனுகூலத்திலிருந்து பின்தங்காததாகவும் இருக்கட்டும். – நீங்கள் ஆர்வத்துடனும், பொறுமையுடனும், விடாமுயற்சியுடனும், ஜெபத்திலும், தாழ்மையிலும், , மனந்திரும்புதலிலும், தேவபக்தியிலும், சுயக்கட்டுப்பாட்டிலும், எதிரிகளை எதிர்த்துப் போராடுவதிலும், அவர்களை வெல்வதிலும் நிலைத்திருந்தால் இது நிறைவேறும். – ஆகவே நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன்: அவ்வாறு இருங்கள், நிலைத்திருங்கள்; நற்பண்பின் பாதைகளில் ஓடுங்கள், நடங்கள்; போராடுங்கள், வெற்றி பெறுங்கள் – அப்போது நீங்கள் பரலோக கிரீடங்களைப் பெறுவீர்கள்.

5. வீணாக ஓடாதிருங்கள், வீணாக உழைக்காதிருங்கள், ஆனால் நீங்கள் இடறி விழாதபடி கவனமாக இருங்கள். கவனக்குறைவிலோ அல்லது சிறு தவறுகளிலோ சிறிதளவும் ஈடுபடுவதால், உங்கள் உயர்வான நம்பிக்கையைக் கைவிடவோ, இறுதியில் உங்கள் நற்பண்புகளின் ஆன்மீக இல்லத்தை அழித்துவிடவோ அனுமதிக்காதீர்கள். ஆகையால், நீங்கள் பரிசுத்தராயிருக்கிறபடியினாலே, எல்லாவற்றையும் பரிசுத்தமான கர்த்தருக்காகவே செய்யுங்கள்; பெருமைக்காரருக்கு விரோதமாயிருந்து, தன்னிடத்தில் தாழ்ந்திருக்கிறவர்களாகிய கர்த்தருக்கு எல்லாவற்றையும் தாழ்மையாய் அர்ப்பணியுங்கள்; மாசற்றதும் குற்றமற்றதுமான அனைத்தையும் மணவாளனாகிய கிறிஸ்துவுக்கு அர்ப்பணியுங்கள். "'உங்கள் பேச்சு எப்போதும் கிருபையுடன், உப்புச் சேர்க்கப்பட்டது போல இருக்கட்டும்; அப்பொழுது ஒவ்வொருவருக்கும் எப்படிப் பதிலளிக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் அறிந்துகொள்வீர்கள்' (கொலோ. 4:6); உங்கள் குணம் கனிவால் அலங்கரிக்கப்படட்டும், அது உங்களை அணுகுபவர்களுக்கு ஆசீர்வாதமாக இருக்கட்டும்; உங்கள் நடத்தை, உங்கள் பழக்கம் மற்றும் உங்கள் உரையாடல், கடவுளால் வழிநடத்தப்பட்டது போல, உங்களைக் காண்பவர்களுக்குக் கட்டமைப்பதாக இருக்கட்டும். நீங்கள் அனைவரும் என்னைப் போலல்லாமல், எங்கள் புனிதத் தந்தையர்களைப் போல இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்: அதாவது அகாகியோஸ், டோசித்தேயோஸ், அப்பா கிரை, அந்தியோக்கஸ், பெட்ரோனியஸ், மற்றும் அதன்பின், யூதிமியஸ் மற்றும் சாவ்ஸ்—மேலும் நான் சேர்க்கிறேன்—மகானந்த அந்தோனியைப் போலவும் இருக்க வேண்டும்.

6. ஆகையால், நற்பண்புகளால் உங்களை வளப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்; உங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அருளால், உங்கள் கருவூலத்தைக் கண்ணீர், மனந்திரும்புதல், நீண்டகாலப் பொறுமை, உழைப்பு மற்றும் துயரத்தால் நிரப்புங்கள்: ஏனெனில், ஒருவர் இயற்கையாலும் கடவுளின் கொடையாலும் ஒன்றைப் பெற்றிருக்கிறார், மற்றொருவர் மற்றொன்றைப் பெற்றிருக்கிறார். மேலும், நீங்கள் ஒரு துறையில் சிறந்து, மற்றொரு துறையில் உங்கள் அண்டை வீட்டாரை விடக் குறைவாக இருந்தால், வருந்தவோ அல்லது பொறாமைப்படவோ வேண்டாம்: 'ஏனெனில், ஒவ்வொருவருக்கும் கடவுள் விசுவாசத்தின் ஒரு அளவைப் பங்கிட்டிருக்கிறார்', அது அப்படித்தான். மேலும், யாரும் எதிலிருந்தும் பறிக்கப்படவில்லை: ஏனெனில் நீங்கள் அனைவரும் எண்ணிக்கையில் பலராக இருந்தாலும், ஒரே உடலாக இருக்கிறீர்கள், உங்கள் நற்பண்புகள் கடவுளின் எல்லையற்ற நன்மையால் ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றுக்கு மாறி மீண்டும் திரும்பி வருகின்றன, அவர் நம்மில் ஒவ்வொரையும் அனைவராகவும், அனைவரையும் ஒவ்வொராகவும் கருதுகிறார்.

203. அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு, விருப்பத்துடன் குறுகிய பாதையைப் பின்பற்றுவதற்காக நான் உங்களைப் பாராட்டுகிறேன்

203. 1) அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு, மனமுவந்து குறுகிய பாதையைப் பின்பற்றியதற்காக நான் உங்களைப் பாராட்டுகிறேன். – 2) இதில் மகிழ்ச்சியடையுங்கள்; ஏனெனில் வெகுமதி மிகுந்தது. – 3) இதை அறிந்து, நமது வாழ்க்கை முறையின் விதிகளின்படி, தாழ்மையுடன் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டிய எதையும் பொறுத்துக்கொள்ள மனதைரியம் கொள்ளுங்கள். [31, 39]

7. நமது விதிகளில் நீங்கள் காட்டிய விசுவாசத்திற்காகவும், நமது முன்னோர்களின் அடிச்சுவடுகளைப் பொறுமையுடன் பின்தொடர்ந்ததற்காகவும், தேவனுக்கு முன்பாகவும் மனிதர்களுக்கு முன்பாகவும் நான் உங்களைப் பாராட்டுகிறேன். கடவுளின் வல்லமையினாலும், நமது தந்தையின் ஜெபங்களின் பரிந்துரையினாலும், நீங்கள் சிறந்த வாழ்க்கையைத் தழுவிக்கொள்ள முடிந்துள்ளது; மேலும், ஒன்றாக இணைந்து, மாம்சத்தையும் இரத்தத்தையும் துறந்து, கடவுளால் மேலிருந்து புதிதாகப் பிறந்து, அனைவரிடமிருந்தும் எல்லாவற்றிலிருந்தும் பிரிக்கப்பட்ட ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்கிறீர்கள். – இவ்வாறு, நீங்கள் இன்னும் வாழ்ந்திருக்கும்போதே, ஆவியில் மரித்துவிட்டீர்கள்; இன்னும் மாம்சத்தில் வசித்திருக்கும்போதே, மாம்சத்திற்கு மேலானதை நாட முயற்சிக்கிறீர்கள். உங்கள் பெற்றோர் மீதான அன்பு உங்களைத் தடுத்து நிறுத்தவில்லை, இப்போதும் தடுக்கவில்லை; வீடும் தேசமும் உங்களுக்கு இனி ஒரு பொருட்டல்ல, மேலும் அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகள் உங்களில் நிறைவேறுகின்றன: 'நமது குடியுரிமை பரலோகத்தில் இருக்கிறது' (பிலி. 3:20). மேலும், நீங்கள் துக்கங்களைத் தாங்குகிறீர்கள், இரவும் பகலும் பாடுகளை அனுபவிக்கிறீர்கள், நோன்பிருக்கிறீர்கள், ஜெப ஆராதனைகளில் ஈடுபடுகிறீர்கள், உங்களைத் தூய்மையாகக் காத்துக்கொள்கிறீர்கள், மாம்சத்தைக் கட்டுப்படுத்துகிறீர்கள், உங்கள் விருப்பங்களை அடக்கப் போராடுகிறீர்கள். இதுவே வாழ்விற்கு இட்டுச்செல்லும் குறுகிய வழி, இதில் சிலரே நடக்கிறார்கள்; ஆனால் அழிவிற்கு இட்டுச்செல்லும் அகலமான, விசாலமான வழியில் பலர் விரைந்து செல்கிறார்கள்.

8. ஆகையால், களிகூருங்கள், மிகவும் களிகூருங்கள்; ஏனெனில் பரலோகத்தில் உங்களுக்குப் பெரிய பலன் சேர்க்கப்பட்டிருக்கிறது. ஏனெனில், முடிவுமட்டும் கீழ்ப்படிதலில் நிலைத்திருந்து, சொல்லக்கூடாத ஒளியை நீங்கள் அடைந்தால், இதைவிட விரும்பத்தக்கது வேறு என்ன இருக்க முடியும்? தேவதூதர்களுடன் வாசிக்கத் தகுதியானவர்களாக நீங்கள் கருதப்பட்டால், இதைவிடப் பேறுமிக்கது எது? சீரழிவற்ற தன்மையும், நித்திய ஆசீர்வாதங்களின் பெருக்கமும், முடிவற்ற வாழ்விற்குள் நீர் பாயும் ஓட்டமும் நிறைந்த சொர்க்கத்தின் குடிலர்களாக நீங்கள் ஆனாலன்றி, இதைவிட அற்புதமும் அதிசயமும் நிறைந்தது எது? அனைத்து நீதிமான்களுடன் சேர்ந்து, நீங்கள் சூரியனைப் போல ஒளிமயமாக, கிறிஸ்துவின் இணை-வாரிசுகளாகத் தோன்றினால், இதை விட மாட்சிமையானது எது? நம் தேவனாகிய கிறிஸ்துவின் பயங்கரமான சிம்மாசனத்திற்கு முன்பாக, எண்ணற்ற தேவதையின் சேனைகளுடன் அவர் மகிமையுடன் வெளிப்படையாக வரும்போது, எல்லா படைப்புகளும் ஒன்றுகூடும் கூட்டத்தில், சிலர் கேட்கும்போது: 'ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களே, வாருங்கள்,' மற்றவர்களோ: 'சபிக்கப்பட்டவர்களே, விலகுங்கள்' என்று கேட்கும்போது, நீங்கள் அவர்களில் முதல் தரத்தில் காணப்பட்டால் – அந்த நேரத்தில் உங்கள் மகிழ்ச்சியுடனும் பரவசத்துடனும் எதை ஒப்பிட முடியும்?

9. இக்காரணத்திற்காக நான் உங்களை வேண்டுகிறேன்: நிகழ்காலத் துன்பங்களை எல்லாம் வீராந்தத்துடன் நாம் தாங்கிக்கொள்வோம்; மாம்சத்தின் போர்களுக்குத் துணிச்சலுடன் எதிர்த்து நின்று, நமது உறுப்புகளில் கிளரும் காமக்கனலை அணைத்துவிடுவோம்; விழிப்பு, நோன்பு, கீழ்ப்படிதல் மற்றும் உடல் உழைப்பு ஆகியவற்றின் பாடுகளைப் பொறுமையுடன் சகிப்போம்; நமது சொந்த விருப்பங்களை மனமுவந்து அடக்கி, சகோதரர்களின் அவமதிப்புகளைத் தாழ்மையுடன் பொறுத்துக்கொள்வோம்; சங்கீதப் பாடல் மற்றும் ஜெபத்தின் போது திருச்சபைக் கூட்டங்களில் மரியாதையுடன் உறுதியாக நிற்போம்; ஒரு பிச்சைக்காரனின் ஆடை மற்றும் காலணியுடன் திருப்தியடைவோம்; மனிதப் புகழை விரும்பாதிருப்போம்; நாம் நமது கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்தி, மனச்சோர்வையும் மந்தத்தையும் விரட்டி, ஆன்மாவின் உந்துதல்களை அடக்கி, நமது பேச்சுத்திறன் மிக்க நாவை மௌனமாக்கி, அவசியமானதும் பயனுள்ளதுமானதை மட்டுமே பேசப் பழக்கப்படுத்த வேண்டும் – மேலும், எல்லாம் அறிந்த கடவுளின் சந்நிதியில் இருப்பவனுக்குப் பொருத்தமானவாறு மற்ற அனைத்தையும் செய்ய வேண்டும். – இவை யாவற்றிற்கும் மேலாக, சர்வவல்லமையுள்ளவரும், தமது பரிசுத்தவான்களுக்கு அற்புதமானவருமான நம் தேவனாகிய கர்த்தர், நம் பிதாவின் ஜெபங்களின் மூலமாக, ஒரே ஆவியின் மூலம் நம்மைத் தம்முன் கறைபடாதவர்களாகப் பாதுகாத்து, நமக்கு ஒரே ஆன்மாவையும் ஒரே இருதயத்தையும் அருள்வாராக.

204. அசுத்தமான விருப்பத்தைத் தூண்டக்கூடிய அனைத்தையும் விலகி நில்லுங்கள், மேலும் விரும்பத்தகாத அனைத்தையும் சகித்துக் கொள்ளுங்கள்: ஏனெனில் இதற்குப் பரிசு பெரியது

204. 1) அசுத்தமான விருப்பத்தைத் தூண்டக்கூடிய எல்லாவற்றையும் விலகி நில், மேலும் விரும்பத்தகாத அனைத்தையும் சகித்துக்கொள்: ஏனெனில் பலன் பெரியது. – 2) வீண் பெருமைக்காக ஊழியம் செய்யும்போது சாதாரண மக்கள் எவ்வளவு சகித்துக்கொள்கிறார்கள்? ஆனால் நாம் தேசத்தின் நிமித்தமாகக் கடவுளுக்கு ஊழியம் செய்கிறோம்: அப்படியானால், இந்தப் பாதையில் நமக்கு நேரிடும் எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொள்ள நாம் எப்படித் தவற முடியும்? [32, 1]

10. உங்கள் ஒவ்வொருவரையும் நேரில் காணவும், முடிந்தால் உங்கள் இரட்சிப்பின் பொருட்டு உங்கள் ஒவ்வொருவருடனும் பேசவும் நான் விரும்புகிறேன். ஆனால் தற்போதைய துன்புறுத்தல் என்னை அவ்வாறு செய்ய அனுமதிக்காததால், இன்னும் இங்கே இருப்பவர்களும், குறிப்பாக சிதறடிக்கப்பட்டவர்களுமான உங்கள் அனைவரையும் எழுத்து மூலம் கேட்டுக்கொள்கிறேன், நீங்கள் அதிக சுயக்கட்டுப்பாட்டைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளுங்கள், கட்டளையிடப்பட்டதைத் தவிர வேறு எதையும் உங்களுக்காக அனுமதிக்காதீர்கள், குறிப்பாக ஒருவருக்கொருவர் பழகும்போது கர்வத்தைக் காட்டாதீர்கள்; குழந்தைகளுடன் வீணான பேச்சில் ஈடுபடாதீர்கள், பெண்களுடன் அதைவிடக் குறைவாகவே ஈடுபடுங்கள்; ஆனால் அவர்களைப் பார்க்கவோ அவர்களுடன் பேசவோ வேண்டியிருந்தால், மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் அவ்வாறு செய்யுங்கள்: உங்கள் மனதை உங்கள் வேலையில் செலுத்துங்கள், உங்கள் பார்வையைத் தாழ்த்திக் கொள்ளுங்கள். ஏனெனில் மறைநூல் கூறுகிறது: 'கன்னியாஸ்திரீகளைப் பார்க்காதே; பாடிகின்றவர்களுடன் சேராதே' (சிர். 9:5, 4). ஆனால், கடவுள் எங்கும் நிறைந்தவர் என்றும், உங்கள் ஒவ்வொரு அசைவையும், உடல் மற்றும் ஆன்மீக ரீதியாகவும் அவர் கவனிக்கிறார் என்பதையும் நினைவில் கொண்டு, நீங்கள் எங்கு சென்றாலும் அதற்கேற்ப நடந்துகொள்ளுங்கள்; உங்கள் பொறுமைக்காக உங்களுக்காகக் காத்திருக்கும் வெகுமதியின் நம்பிக்கையில், பழிவாங்கலால் ஏற்படும் அனைத்துக் கடினமான சூழ்நிலைகளையும் நன்றியுடன் தாங்கிக்கொள்ளுங்கள். 'தேவன் அநியாயக்காரன் அல்ல; நீங்கள் உலகத்தையும், அதில் உள்ள அனைத்தையும்—பெற்றோர், பிள்ளைகள் மற்றும் சகோதரர்கள், உறவினர்கள் மற்றும் தாயகம்—விட்டு, உங்கள் துறவின் முதல் நாளிலிருந்தே அவருடைய நாமத்திற்காக நீங்கள் காட்டிய அன்பின் உழைப்பையும் உங்கள் கிரியையையும் அவர் மறந்துவிட மாட்டார்' (எபி. 6:10). – உங்கள் அழைப்பு எவ்வளவு பெரியது! அதைவிட எவ்வளவு பெரியது உங்களுக்குக் காத்திருக்கும் வெகுமதி!

11. உலகத்தில் வாழ்கிறவர்களை நீங்கள் காணவில்லையா, அவர்கள் எப்படி நசுக்கப்பட்டு, துன்பப்படுகிறார்கள்: சிலர், விவசாயத்தில் ஈடுபட்டு, பொது வரிகள் மற்றும் தேவைகளுக்கு உட்பட்டு, தங்களுக்கு வாழ்வதற்குப் போதுமானதை மட்டுமே வைத்துக்கொண்டு, மற்றவர்கள், தரை அல்லது கடலில் இராணுவ சேவையில் நுழைந்து, அங்கு தாக்குகிறார்கள், தாக்கப்படுகிறார்கள், தாக்குகிறார்கள், தாக்கப்படுகிறார்கள். ஆனால் நாம், இவை அனைத்திலிருந்தும் விடுதலையடைந்து, வாழும் உண்மையான ஒரே கடவுளுக்கு ஊழியம் செய்யும் பாக்கியத்தைப் பெற்றுள்ளோம். ஆறுதல், நன்றி மற்றும் மகிழ்ச்சிக்கு ஒரு ஆதாரமாக இது நமக்குப் போதுமானதாக இல்லையா? – ஏனெனில், நாம் கவனமாக வாழ்ந்து, எல்லா காரியங்களையும் முறையாகவும் ஒழுங்காகவும் செய்து, ஆன்மாவிற்கு எதிராகப் போர் தொடுக்கும் மாம்ச இச்சையிலிருந்து விலகி, அவற்றின் தாக்குதல்களை உடனடியாகத் தடுத்து, ஆன்மாவின் தூய்மையைப் பாதுகாத்தால், நாம் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நித்திய ஆசீர்வாதங்களுக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம்.

205. இறைச்சி உண்ணும் வாரத்தின் போது, நாம் அளவுக்கு மீறிய செயல்களுக்கு இடங்கொடுக்கக் கூடாது, மாறாக நாம் படிக்கும் நற்செய்தியில் ஆழமாக ஈடுபட்டு, அதன் படி மேலும் புனிதமான வாழ்க்கையை வாழத் தீர்மானிக்க வேண்டும், அப்போதுதான் நாம் பரலோக ராஜ்யத்தை உரிமையாகப் பெற முடியும்.

205. இறைச்சி உண்ணும் வாரத்தின் போது, ஒருவர் அளவுக்கு மீறிய செயல்களுக்கு இடமளிக்கக் கூடாது, மாறாக வாசிக்கப்படும் நற்செய்தியில் ஆழமாக ஈடுபட்டு, அதன் அடிப்படையில் மேலும் புனிதமான வாழ்க்கையை வாழத் தீர்மானிக்க வேண்டும், அப்போதுதான் நாம் பரலோக ராஜ்யத்தை உரிமையாகப் பெற முடியும். [32, 2] விசுவாசிகளிடையே ஒரு பொதுவான வழக்கமாக, இந்த நாளில் (மீட்ஃபேர் ஞாயிறு), பொது மக்கள் தங்கள் இறைச்சி உண்ணும் விரதத்தைத் தொடங்க வேண்டும். ஆனால் நாம் என்ன காண்கிறோம்? அவர்கள் இப்போது கட்டுப்பாடற்ற இறைச்சி உண்ணுதல் மற்றும் ஒயின் அருந்துதலில் ஈடுபடுவதையும், 'பேசவோ எழுதவோ தகுதியற்ற' பல்வேறு விளையாட்டுகள் மற்றும் பொழுதுபோக்குகளில் ஈடுபடுவதையும் காண்கிறோம். அவர்கள், வரவிருக்கும் கடுமையான எல்லா விஷயங்களிலுமான விரதத்திற்காகத் தங்களைத் தயார்படுத்திக்கொண்டு, இறைவனுக்கு நன்றி கூறி, படைக்கப்படும் உணவை மிதமாக உட்கொள்ள வேண்டும்; ஆனால் அவர்கள், பிசாசின் தூண்டுதல்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்து, அதற்கு நேர்மாறாகச் செய்கிறார்கள். – இருப்பினும், நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், நாமோ துறவிகள், எண்ணத்தில்கூட அங்கு செல்லக் கூடாது, அவர்கள் விரும்புவதை நாடவும் கூடாது. ஏனெனில், அத்தகைய விருப்பங்கள் நமக்குத் தகுதியற்றவை, மாறாக, அவை எல்லாவிதமான கண்டனத்திற்கும் அருவருப்பிற்கும் தகுதியானவை. – மாறாக, நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகையின் பெரியதும் அஞ்சத்தக்கதுமான நாள் குறித்து, இப்போது வாசிக்கப்படும் நற்செய்தியில் கவனமும் சிந்தனையும் செலுத்த நாம் மேலும் நம்மை அர்ப்பணிப்போம்; அப்போது அவர், மிகவும் நீதியுள்ள நியாயாதிபதியாக, ஆடுகளைத் தமது வலது பக்கத்திலும், வெள்ளாடுகளைத் தமது இடது பக்கத்திலும் வைப்பார்; மேலும், அவருடைய வலதுபுறத்தில் இருப்பவர்களுக்கு அவர் அந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மற்றும் பெரிதும் விரும்பப்பட்ட அழைப்பை அறிவிப்பார்: 'வாருங்கள், என் பிதாவால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களே; உலகத்தின் தோற்றத்திலிருந்து உங்களுக்குத் தயாரிக்கப்பட்ட இராச்சியத்தை உரிமையாகப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்'; அதே சமயம், இடதுபுறத்தில் இருப்போருக்கு அவர் அந்தக் கசப்பான மற்றும் பேரழிவு தரும் தீர்ப்பை வழங்குவார்: 'சாபப்பட்டவர்களே, என்னிடத்திலிருந்து விலகி, பிசாசுக்கும் அவனுடைய தூதர்களுக்கும் ஆயத்தமாக்கப்பட்ட நித்திய அக்கினியில் செல்க' (மத்தேயு 25:34, 41). நம்மைப் பயம், நடுக்கம் மற்றும் திகில் ஆகியவற்றால் நிரப்பும் இந்தத் தீர்ப்பைப் பற்றிச் சிந்திக்கும்போது, நாம் கேட்டதை யதார்த்தத்தில் அனுபவிக்க வேண்டிய அந்தத் நேரம் வருவதற்கு முன்பே, கண்ணீருடன் வீழ்ந்து இரக்கமுள்ள கடவுளிடம் மன்றாடுவது, நமக்கும் அவர்களுக்கும் கடமையாகும். – அந்த மக்கள் தங்கள் விருப்பப்படி தங்கள் நாட்களைக் கழிக்கும்போது, நாம் கேட்ட நற்செய்திப் பிரசங்கங்கள் மூலம் நமது அறிவைப் பெற்று, நமது ஆன்மாவிலிருந்து எல்லாத் தீமையையும் நீக்கி, அதற்குப் பதிலாக ஒரு மனப்பான்மையை நிரப்பிக்கொண்டு, மிகுந்த பயத்துடனும் நடுக்கத்துடனும் நமது ஆண்டவருக்கு சேவை செய்ய நமது இதயங்களில் தீர்மானிக்க வேண்டும். தாராளம், கருணை, தாழ்மை, மென்மை, பொறுமை மற்றும் பிற எல்லா நற்பண்புகளையும் வளப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அப்போதுதான், கிறிஸ்துவின் நற்செய்திக்குத் தகுதியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து, நம் ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் பரலோக இராச்சியத்தை உரிமையாகப் பெறுவதற்குத் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்படுவோம்.

206. நாம் எப்போதும் நோன்பின் நிலையில் இருந்தாலும், வரவிருக்கும் நோன்பின் போது ஒவ்வொருவரும் கூடுதலாக சில முயற்சிகளை மேற்கொள்ளட்டும்.

206. நாம் எப்போதும் நோன்பின் நிலையில் இருந்தாலும், வரவிருக்கும் நோன்பின் போது ஒவ்வொருவரும் கூடுதலான முயற்சி செய்ய வேண்டும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, விசுவாசத்தின் கவசத்தையும் இரட்சிப்பின் தலைச்சீட்டையும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். [32:3] பகைவன் நமக்குக் கற்பிப்பது போல, 'வரவிருக்கும் நாள் என்ன கொண்டு வரும் என்று அறியோம்' என்று கூறி, நமது மனந்திரும்புதலை நாளுக்கு நாள் தள்ளிப்போட வேண்டாம். (நீதிமொழிகள் 3:28). – புனித நோன்பின் மிகவும் ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கப்பட்ட நாட்கள் ஏற்கனவே வந்துவிட்டன, அவற்றுடன் நோன்பின் வரத்தையும் கொண்டு வருகின்றன. – நமது இறைவன் இதே கால அளவு நோன்பிருந்தார், இதன் மூலம் இந்த ஆயுதங்களைக் கொண்டு தம்மைத் தவறான வழியில் செலுத்த முயன்ற சோதனையாளனைத் தோற்கடித்தார். நாம் இருப்பது அப்படி அல்ல; ஆனால் நமது வாழ்வின் ஒவ்வொரு நாளையும் நோன்பில் கழிக்கிறோம்: ஏனெனில் எங்களிடம் ஆடம்பரமான இறைச்சி உணவு வகைகள் இல்லை; காலையில் திராட்சை ரசத்தைக் குடிக்க நாங்கள் அவசரப்படுவதில்லை; விருந்துகள் எங்கு நடத்தப்படுகின்றன என்று நாங்கள் தேடுவதில்லை; நாங்கள் தந்தப் படுக்கைகளில் உறங்குவதில்லை; பால்குடிக்கும் ஆட்டுக்குட்டிகளை நாங்கள் உண்பதில்லை; நுரையூறும் திராட்சை ரசத்தைக் குடிப்பதில்லை – இவை உலகத்தின் பார்வையில் ஞானமுள்ளவர்களாகக் கருதப்படுபவர்களுக்கு, சொல்லாற்றல் மிக்க ஏசாயா தீர்க்கதரிசி கூறக்கூடிய காரியங்கள். இத்தகைய அனைத்தும் பக்திமான்களிடமிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ளன, மேலும் எங்கள் நேர்மையான சமுதாய துறவற வாழ்க்கையிலிருந்து இன்னும் அதிகமாக விலகி உள்ளன. எங்களிடம் சில எளிய உணவு வகைகள் மட்டுமே உள்ளன, மேலும் ஆன்மாவைப் பைத்தியக்காரத்தனத்தின் அளவிற்கு எரிச்சலூட்டும் வேறு எதுவும் இல்லை: ரொட்டி, அதுவும் மிதமாக, மற்றும் சில காய்கறி உணவுகள், அவற்றிலும் சிறிதளவே. எனவே, மிகவும் புனிதமான தவக்காலம் நம்மை மிரளச் செய்யாது, ஏனெனில் அதன் உணவுமுறை நமது மற்ற நாட்களின் உணவுமுறையையே கிட்டத்தட்ட ஒத்துள்ளது. ஆயினும்கூட, நம்மில் ஒவ்வொருவரும் நமது தவக்காலப் புண்ணியங்களில் ஒன்றிலோ அல்லது மற்றொன்றிலோ சிறிதளவைச் சேர்ப்போமாக: பக்தியில், ஊசிவேலை செய்யும் வேளையில் தனிமையில்; கீழ்ப்படிதலில், அசைக்க முடியாத தன்மையில்; மௌனத்தில், பொறுமையில்; சங்கீதப் பாடலில், அமைதியான இணக்கத்தில். ஒருவர் அதிக ஆர்வத்துடன் தன் பணியில் ஈடுபடட்டும்; மற்றொருவர் தனது மௌனத்தை சரியான நேரத்தில் செய்யும் செயல்களால் அலங்கரிக்கட்டும்; இன்னொருவர் துக்கத்தில் இருக்கும் சகோதரர்களுக்கு மகிழ்ச்சியையும் ஆறுதலையும் தருவதாக இருக்கட்டும்: ஏனெனில், ஒரு சகோதரனின் மனவலியை ஆற்றுப்படுத்துகிற பேச்சாளருக்குப் பெரும் புகழ் உண்டு; மற்றொருவன் தன் வணக்கங்களை, அல்லது தன் சேவையை, அல்லது தன் அத்தியாவசிய ஏற்பாடுகளைப் பெருகிக்கொள்ளட்டும்; பொதுவாக, யாரும் சோம்பேறியாகவோ அல்லது வேலையில்லாமலோ இருக்க வேண்டாம். ஒருவன் சிறிதளவே பங்களித்தாலும், அது விசுவாசத்தின் இரு மண்ணாசைகளைப் போல ஆர்வத்துடன் செய்யப்பட்டால், அது கடவுளுக்குப் பிரியமானதாக இருக்கும்; ஜாக்கிரதையிலும், பாடுவதிலும், மற்றும் ஒவ்வொரு விதமான பக்தியிலும் முயலுங்கள். இவையனைத்திற்கும் மேலாக, விசுவாசமென்னும் கவசத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள், அப்பொழுது நீங்கள் பிசாசின் தந்திரங்களை எதிர்த்து நிற்கவும், துன்மார்க்கனுடைய அக்கினியாஸ்திரங்களையெல்லாம் அணைக்கவும் வல்லவர்களாவீர்கள் – மேலும் நம்முடைய கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் நிலைத்திருந்து, இரட்சிப்பெனும் தலைச்சீலையை உங்கள் தலையில் அணிந்துகொள்ளுங்கள்.

207. ஒருவர் ஒரு விதியைக் கடைப்பிடிக்கிறார், மற்றொருவர் மற்றொன்றைக் கடைப்பிடிக்கிறார்; ஆனால் அனைவருக்கும் பொதுவானது இதுவாக இருக்கட்டும்: ஒருவரின் சொந்த விருப்பப்படி எதையும் செய்யாமல் இருப்பதும், எதிரி ஒருவரின் எண்ணங்கள் வழியாக நுழைவதை அனுமதிக்காமல் இருப்பதில் கவனமாக இருப்பதும், ஒவ்வொரு நற்செயலிலும் தடையின்றி முன்னேறுவதும் ஆகும்.

207. ஒருவர் ஒரு காரியத்தைச் செய்கிறார், மற்றொருவர் மற்றொன்றைச் செய்கிறார், விதியின்படி; ஆனால் இது அனைவருக்கும் பொதுவாக இருக்கட்டும்: ஒருவரின் சொந்த விருப்பப்படி எதையும் செய்யாமல் இருப்பதும், எதிரி ஒருவரின் எண்ணங்கள் வழியாக நுழைவதை அனுமதிக்காமல் விழிப்புடன் இருப்பதும், ஒவ்வொரு நற்செயலிலும் தடையின்றி செழித்து வளர்வதும் ஆகும். [32, 4] நமக்கு வாழ்வளித்து, இந்த வாழ்க்கைப் பாதையில் ஆண்டுதோறும் நம்மை வழிநடத்தும் கருணைமிக்க கடவுள், மனிதர்கள் மீதான தம் அன்பு காரணமாக, நம்மை இந்த தற்போதைய நோன்பு காலத்திற்குள் வழிநடத்தியுள்ளார். இந்தக் காலத்தில், முன்பே கூறப்பட்டபடி, பேரார்வம் கொண்ட ஒவ்வொருவரும் தம் சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் தங்கள் துறவு முயற்சிகளை அதிகரிக்கின்றனர்: continence-இல் பேரார்வம் கொண்டவர்கள் இரண்டு அல்லது மூன்று நாட்கள் நோன்பு இருக்கிறார்கள்; விழிப்புணர்வில் தீவிரமாக இருப்பவர்கள் விழிப்புணர்வில் அதிக நேரத்தைச் செலவிடுகிறார்கள்; நமஸ்காரத்தை அனுசரிப்பவர்கள் இப்போது அதை அதிக எண்ணிக்கையில் செய்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் மற்ற தவ முறைகளுடன் அதையே செய்கிறார்கள்; சுருக்கமாகச் சொன்னால், இந்த நாட்களில் ஒவ்வொருவரிடமும் அவர்களின் தவ முயற்சிகளில் பெரும் ஆர்வத்தையும் விடாமுயற்சியையும் காணலாம். ஆனால், கீழ்ப்படிதலின் சட்டத்திற்கு ஏற்ப எப்போதும் செயல்படும் உண்மையான துறவி, தனது தவ வாழ்க்கை முறையை சில நேரங்களில் மட்டுமல்ல, எல்லா நேரங்களிலும் ஒரே மாதிரியாகப் பேணுகிறார். இது என்ன? இது தன் சொந்த விருப்பப்படி நடப்பதல்ல, மாறாகத் தன் ஆன்மீகத் தந்தையின் வழிகாட்டுதலின்படி தன் செயல்களைச் செய்வதாகும்: இதுவே அனைத்துப் பக்திப் பயிற்சிகளிலும் மிக உயர்ந்தது, மேலும் இது வீரமரணத்தின் மணிமுடியைத் தருகிறது. பேரார்வம் கொண்டவர்கள் இவ்வாறு செய்கிறார்கள். மேலும், பழங்கால மரபின்படி, இந்த நோன்பு அனைவருக்கும் உணவில் மாற்றம், நமஸ்காரங்களில் அதிகரிப்பு, மற்றும் அதிக எண்ணிக்கையிலான சங்கீதங்களை உள்ளடக்கியதாக விதிகளால் பரிந்துரைக்கப்படுகிறது என்பது யாருக்குத் தெரியாது? எனவே, நான் உங்களை வேண்டுகிறேன், நாம் நோன்பின் வரத்தை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்வோம், அதை முகம் சுளித்து அல்ல, மாறாக மகிழ்ச்சியான முகபாவனையுடன்—நல்ல குணத்துடன், கண்டனம் இல்லாமல், கோபம் இல்லாமல், வஞ்சகம் இல்லாமல், பொறாமை இல்லாமல், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஒருவருக்கொருவர் சமாதானத்திலும் அன்பிலும், சாந்தமாகவும், கீழ்ப்படிதலுடனும், இரக்கத்தையும் நற்செயல்களையும் பெருகச் செய்வதிலும் கடைப்பிடிப்போம். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நமது எண்ணங்களின் அசைவுகளைக் கவனமாகக் கண்காணிப்போம், அதனால் விருப்பங்களுக்குக் கதவைத் திறக்காமலும், சாத்தானை உள்ளே நுழைய விடாமலும் இருப்போம், வேதவசனம் கற்பிப்பது போல: 'ஆளுகிறவனின் ஆவி உனக்கு விரோதமாயெழுந்தாலும், உன் ஸ்தானத்தை விட்டுப் போகாதே' (பிரசங்கி 10:4): ஏனெனில், எதிரிக்கு எண்ணங்களை ஊட்ட சக்தி உண்டு, ஆனால் உள்ளே நுழைய அவனுக்கு சக்தி இல்லை. நாம் நமக்கு நாமே எஜமானர்கள்; நாம் கதவைத் திறக்காத பட்சத்தில், அவன் நுழைய மாட்டான். ஆகவே, கிறிஸ்துவின் மணமகளாகிய நமது ஆன்மாவைக் க ாப்போம், மேலும் எண்ணங்களென்னும் அம்புகளால் அது காயப்படாமல் பாதுகாப்போம்; ஏனெனில், இதன் மூலம் நாம் பரிசுத்த ஆவியானவருக்கு ஒரு வாசஸ்தலமாக மாறலாம், மேலும், 'தூய இருதயமுடையோர் பேறு பெற்றோர்; ஏனெனில் அவர்கள் தேவனைக் காண்பார்கள்' (மத். 5:8) என்பதைக் கேட்கத் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்படுவோம். மேலும் பொதுவாக, 'உண்மையுள்ள யாவும், கனமுள்ள யாவும், நீதியுள்ள யாவும், பரிசுத்தமான யாவும், பிரியமான யாவும், புகழ்ச்சிக்குரிய யாவும், நன்மையாவது, புகழ்ச்சியாவது உண்டாயிருந்தால்', – அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளில் கூறுகிறேன் – "இவைகளைச் சிந்தித்து, இவைகளைச் செய்யுங்கள், அப்பொழுது சமாதானத்தின் தேவன் உங்களுடன் இருப்பார்" (பிலிப்பியர் 4:8–9).

208. தவக்கால முயற்சிகள் பயிற்சி, பொறுமை மற்றும் விடாமுயற்சியால் எளிதாக்கப்படுகின்றன; ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக தியானத்தின் மூலம், அதன் வழியாக அத்தகைய தியானத்தின் பொருட்கள் வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன

208. தவக்கால முயற்சிகள் பழக்கவழக்கத்தால், பொறுமையாலும் விடாமுயற்சியாலும் எளிதாக்கப்படுகின்றன; ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக கடவுளைத் தியானிப்பதன் மூலம் எளிதாக்கப்படுகின்றன, அதன் மூலம் அத்தகைய முயற்சிகளின் நோக்கங்கள் வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன. [32, 5] ஒவ்வொரு தொடக்கமும் கடினமானது போலவே, உணவு மற்றும் நமது செயல்பாடுகளின் நோக்கங்களில் ஏற்படும் மாற்றத்தின் காரணமாக, நோன்பின் தொடக்கமும் ஒருவித அசௌகரியத்தையும் சிரமத்தையும் சந்திக்கிறது; ஆனால் அதைத் தக்கவைப்பதில் உள்ள பொறுமை மற்றும் விடாமுயற்சியின் மூலம், இவை எளிதாக்கப்பட்டுக் குறைக்கப்படுகின்றன, இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது: 'எந்தப் பயிற்சியும் (பயிற்சி) அந்த நேரத்தில் மகிழ்ச்சிக்குக் காரணமாகத் தோன்றவில்லை, ஆனால் துயரத்திற்குக் காரணமாகவே தோன்றுகிறது; ஆயினும், அதன் மூலம் பயிற்சி பெற்றவர்களுக்குப் பிறகு அது நீதியின் அமைதியான கனியைத் தருகிறது' (எபி. 12:11). ஆகவே, ஒரு வாரம் நோன்பு நோற்பதற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்டு, அதில் ஏற்கனவே சில அனுபவங்களைப் பெற்ற நாம், அதைத் தொடர்வதில் இன்னும் அதிக ஆர்வத்துடன் இருக்க வேண்டும். ஏனெனில், இந்த ஆர்வம் ஆன்மாவையும் உடலையும் வலுப்படுத்துகிறது. இதற்கு மாறாக, சோம்பல், இலகுவானதைக் கடினமானதாகவும், எளிதானதைச் சிரமமானதாகவும் ஆக்கிவிடும் என்பதை அறிந்துகொண்டு செயல்பட வேண்டும். இருப்பினும், நமது ஆன்மீக நலனையும் உடல் ஆரோக்கியத்தையும் வெற்றிகரமாகப் பாதுகாத்துக் கொள்ள, நமது முயற்சிகளில் நாம் அதிகப்படியான உழைப்பைச் செலுத்த வேண்டாம். ஏனெனில், ஆரம்பத்தில் வேகமாகச் சென்று, பின்னர் முற்றிலும் பலவீனமடைந்து நின்றுவிடுவதில் என்ன பயன்? பயணத்தின் முடிவிற்கு இன்னும் எவ்வளவு தூரம் உள்ளது என்பதைக் கருத்தில் கொண்டு, விவேகத்துடனும் கட்டுப்பாட்டுடனும் முயற்சி செய்வது நல்லது. ஏனெனில், ஒரு நாள் முழுவதும் உழைப்பதிலும் கவனத்தைக் குவிப்பதிலும் ஈடுபட்டால், பொதுவாக ஓய்வுக்கான தேவை எழுகிறது; நாம் (நமது வேலையின் போதும் அதன் முடிவிலும்) தேவபக்தி நிறைந்த எண்ணங்களாலும் ஆன்மீக தியானத்தாலும் ஆன்மாவைப் போஷிக்க வேண்டும்; கலக்கமூட்டும் மற்றும் கசப்பான உலகியல் மற்றும் வீண் காரியங்களில் தியானிக்காமல், இனிமையான மற்றும் மகிழ்ச்சியான பரலோக காரியங்களில் தியானிக்க வேண்டும். "நான் தேவனை நினைத்து, களிகூர்ந்தேன்" என்று சங்கீதத்தில் பாடப்பட்டபடி (சங். 76:4). ஏனெனில் நமது மனங்கள் கடவுளை நோக்கியும், பரலோக தியானங்களை நோக்கியும், சொர்க்கத்தின் அழகுகளை நோக்கியும், நித்திய வாசஸ்தலங்களை நோக்கியும், தேவதூதர்களின் சபைகளை நோக்கியும், அங்கு நாம் குடிபெயர்வதை நோக்கியும் திரும்புகின்றன—அது நீதியுள்ளவர்களின் மற்றும் பாவிகளுடைய ஆன்மாக்கள் இப்போது வசிக்கும் இடமாகும்—நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் தோற்றம் நிகழும்போது, கடவுளின் வார்த்தையின்படி வானங்கள் மறைந்துபோகும்போது, மூலப்பொருட்கள் உருக்கப்படுகின்றன, மேலும் பூமியும் அதில் உள்ள அனைத்தும் எரிந்து போகின்றன – ஆன்மா மீண்டும் தன் உடலை எப்படி ஏற்றுக்கொள்ளும் – ஆதாம் முதல் யுகத்தின் முடிவு வரை அந்த மக்கள் கூட்டம் எப்படி இருக்கும்; கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவின் முகம் சூரியனை விட அதிக பிரகாசமாக, உருமாற்றப்பட்டு, பிரமிப்பூட்டுவதாக எப்படி இருக்கும்; – அவருடைய எந்தக் குரலை நாம் கேட்போம், – இறுதியாக, நீதியுள்ளவர்களை பரலோக ராஜ்யத்திற்கு அழைத்து, துன்மார்க்கர்களை நித்திய வேதனைக்குத் தள்ளும் இறுதி நியாயத்தீர்ப்பு எப்படி இருக்கும். – இவையே நாம் சிந்தித்துக் கவலைப்பட வேண்டியவை, மேலும், உலகத்திற்கு வெளியே இருப்பவர்களாகவும், மாம்சத்தின்படி வாழும்வர்களுடன் எந்தப் பொதுவானதும் இல்லாதவர்களாகவும் இருந்து, இவற்றின் மீதே நமது மனதைத் திருப்ப வேண்டும் – மேலும் இந்தச் சிந்தனைகளிலிருந்து மனந்திரும்பி, கண்ணீர் சிந்த வேண்டும், மேலும் அறிவொளி பெற வேண்டும், எதிர்கால நித்திய ஆசீர்வாதங்களுக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படும் என்ற நம்பிக்கையில், இங்கே நமது வாழ்க்கையை அமைதியாகவும் நிம்மதியாகவும் வாழக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

209. முதலாவதாகவும் மிக முக்கியமாகவும், நாம் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்த வேண்டும் – நமது இருப்பிற்காக, திருமுழுக்கு வழியாகக் கடவுளின் பிள்ளைகளாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதற்காக, துறவற வாழ்க்கைக்காக, மற்றும் உருவ வழிபாட்டு எதிர்ப்பாளர்களுக்கு முன்னால் நாம் சாட்சி கூறியதற்காக

209. 1) முதன்மையாக, ஒருவன் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்த வேண்டும் – வாழ்வதற்காக, திருமுழுக்கு வழியாகக் கடவுளின் பிள்ளையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதற்காக, துறவற வாழ்க்கைக்காக, உருவ வழிபாட்டு மறுப்பாளர்களுக்குச் சாட்சியமளித்ததற்காக. – 2) மேலும், எல்லா நன்மைகளும் எங்கிருந்து வருகின்றனவோ அந்த விசுவாசத்திற்காகவும், அது பல்வேறு நிலைகளில் வெளிப்பட்டாலும், வறுமை மற்றும் அறியாமை ஆகியவற்றைப் பொருட்படுத்தாமல் அனைவராலும் அணுகக்கூடியதாக இருப்பதற்காகவும். [32, 6]

12. மீட்புப் பணியில் நமக்கு உதவும் பல நற்பண்புகளைக் கடவுள் நமக்குக் காட்டியுள்ளார்; அவற்றில் முதன்மையானது நன்றி செலுத்துதல் ஆகும். திருத்தூதர் பவுல் கூறுகிறார்: 'முதலாவதாக, உங்கள் விசுவாசம் உலகம் முழுவதும் அறிவிக்கப்பட்டதால், உங்களுக்கெல்லாம் இயேசு கிறிஸ்துவின் வழியாக என் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துகிறேன்' (ரோமர் 1:8). மேலும் அவர் எல்லா இடங்களிலும் எல்லாவற்றிற்காகவும் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துவதாகக் காணப்படுகிறார். ஆனால் அவர் எல்லாவற்றிற்காகவும் நன்றி செலுத்தியது போலவே, அனைவருக்கும் கட்டளையிட்டார்: 'எல்லா சூழ்நிலைகளிலும் நன்றி செலுத்துங்கள்'; இது வெறும் அவருடைய சொந்த நல்ல ஆலோசனை என்று யாரும் நினைக்கக்கூடாது என்பதற்காக, அவர் மேலும் கூறினார்: 'ஏனெனில் இதுவே கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் இருக்கும் கடவுளின் சித்தம்' (1 தெச. 5:18). *தி லாடர்* நூலிலும், ஜெபத்தில் எல்லாவற்றிற்கும் முன்பாக நன்றி செலுத்த வேண்டும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது: 'முதலாவதாக,' என்று அவர் கூறுகிறார், 'நமது ஜெபச் சுருளையில் கடவுளுக்கு உண்மையான நன்றியைப் பொறிப்போம்.' ஜெபத்தில் இதற்குப் பிறகு என்ன வர வேண்டும் என்பதைக் கூறிய பிறகு, புனித யோவான் கிளைமாகஸ் இவ்வாறு முடிக்கிறார்: 'இந்த ஜெப முறை சகோதரர்களில் ஒருவருக்குக் கர்த்தருடைய தூதனால் காட்டப்பட்டது' (படிக்கட்டு 28, அத்தியாயம் 7). ஆகவே, நாம் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துவோம், முதலாவதாக, நம்மை இல்லாத நிலையிலிருந்து இருப்பிற்குக் கொண்டுவந்ததற்காக, 'நாம் அதில் நடப்பதற்காக, அவர் முன்குறித்து வைத்திருந்த நற்செயல்களுக்காக நம்மைப் படைத்தார்' (எபே. 2:10). நற்செய்தி கூறுவது போல, திருமுழுக்கு வழியாக நம்மை குமாரத்துவத்திற்குள் கொண்டுவந்ததற்காக அவருக்கு நன்றி செலுத்துவோம்: 'ஆனால் அவனை ஏற்றுக்கொண்ட அனைவருக்கும், அதாவது அவனுடைய நாமத்தில் விசுவாசமுள்ளவர்களாகிய நமக்கும், இரத்தத்தினாலோ, மாம்சத்தின் இச்சையினாலோ, மனுஷனுடைய இச்சையினாலோ அல்ல, தேவனால் பிறந்தவர்களாகிய நமக்கும், தேவன் பிள்ளைகளாகும்படிக்கு அவர் அதிகாரம் கொடுத்தார்' (யோவான் 1:12–13). ஒரு இளைஞனிடம் தம்முடைய வார்த்தையில் அதை முன்னறிவித்தபடி, மிகவும் பரிபூரணமான துறவற வாழ்க்கையில் நமக்கு நுழைவை அவர் அருளியதற்கும் நாம் நன்றி செலுத்துவோம்: 'நீ பரிபூரணனாயிருக்க விரும்பினால், போ, உன்னுடையவைகளை விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடு; வந்து, உன் சிலுவையைச் சுமந்துகொண்டு என்னைப் பின்பற்று' (மத். 19:21; மாற். 10:21). உருவ வழிபாட்டுக்கு எதிரான சூழலில், வரவிருக்கும் வீரமரணத்திற்குள் நம்மை வழிநடத்தியதற்கும், வழிதவறிப் போதாதபடி மற்றும் பிளவுவாதத் தவறுகளில் விழாதபடி நம்மைத் தடுத்ததற்கும் நாம் நன்றி செலுத்துவோம்: ஏனெனில், தேவன் ஒரே பேறான குமாரன், மாம்சத்தை எடுத்துக்கொண்டமையால், மாம்சத்தின்படி சித்தரிக்கப்படுகிறார், அவருக்கு ஒரு ரூபமுண்டு, அந்த ரூபத்திலே அவருக்கு ஆராதனை செய்யப்படுகிறது என்பதை நாங்கள் அறிந்து அறிக்கையிட்டோம். நற்செய்திக்கு வெளியே, பிழையிலும் விசுவாசமின்மையிலும் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள்? நற்செய்தியை ஏற்றுக்கொள்பவர்களில் எத்தனை பேர், கிறிஸ்து மாம்சத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டார் என்றும், அவருக்கு ஒரு உருவம் உண்டு என்றும், அவருடைய உருவம் ஆராதிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் அறிக்கையிடாமல், தங்கள் விசுவாசத்தில் வழிதவறி அழிவுக்குள்ளானார்கள், உருவ வழிபாட்டு எதிர்ப்பாளர்களைப் போலவே? அதன் மூலம், அவருடைய அவதார இரட்சிப்புப் பேற்றினைத் தாங்களே இழக்கின்றனர்? – இதைச் சிந்திக்கும்போது, கர்த்தருக்கு மனப்பூர்வமாக நன்றி செலுத்தவும், மனந்திரும்பி அவருடைய சந்நிதியில் நிற்கவும், மனந்திரும்பி கண்ணீர் சிந்தவும், நமது கண்ணீரின் மூலம் அறிவூட்டப்படவும், இந்த அறிவூட்டலின் மூலம், நமது இரட்சிப்பின் கிரியையில் செழித்து வளரவும் நமக்குக் காரணம் இருக்கிறது.

13. விசுவாசத்திற்காகவும், நம்மிடம் இருக்கும் விசுவாசத்தின் அளவிற்காகவும் நாம் தேவனுக்கு நன்றி செலுத்துவோம். ஏனெனில் விசுவாசம் தன்மையில் ஒன்றாக இருந்தாலும், நாம் அதை எந்த அளவிற்கு ஏற்றுக்கொள்கிறோம் என்பதைப் பொறுத்து, அது சில சமயங்களில் பெரியதாகவும் சில சமயங்களில் சிறியதாகவும் இருக்கிறது. இவ்வாறு கர்த்தர் பேதுருவிடம் கூறுகிறார்: 'ஓ அற்பவிசுவாசியே, ஏன் சந்தேகப்பட்டாய்?' (மத். 14:31). வேறு இடத்தில்: 'அம்மா, உன் விசுவாசம் பெரியது; நீ விரும்பியபடியே உனக்கு ஆகக்கட்டளையிடப்படுகிறது' (மத்தேயு 15:28). மீண்டும்: 'இஸ்ரவேலில் கூட இவ்வளவு விசுவாசத்தை நான் கண்டதில்லை' (மத்தேயு 8:10). ஆகவே, விசுவாசம் சில சமயங்களில் பெரியதாகவும் சில சமயங்களில் சிறியதாகவும் இருக்கும். ஆனால் யாரும், 'நான் ஒரு சாதாரண மனிதன்; என்னால் எப்படி விசுவாசத்தை புரிந்துகொள்ள முடியும்?' என்று சொல்ல வேண்டாம். எல்லாம்-நன்மையுள்ள கடவுள் தம்முடைய நன்மையின் கதிர்களை அனைவருக்கும் நீட்டுகிறார். – அப்போஸ்தலன் என்ன கூறுகிறார்? 'சகோதரரே, உங்கள் அழைப்பைக் கவனியுங்கள்: மனிதர்களின் பார்வையில் ஞானிகள் அநேகர் இல்லை, வல்லமையுள்ளவர்கள் அநேகர் இல்லை, உயர்ந்த குலத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அநேகர் இல்லை; ஆனால் தேவன் ஞானிகளை வெட்கப்படுத்த உலகின் மதிகேடானவைகளைத் தேர்ந்தெடுத்தார்; வல்லமையுள்ளவர்களை வெட்கப்படுத்த உலகின் பலவீனமானவைகளைத் தேர்ந்தெடுத்தார்; உலகின் கீர்த்தியானவைகளையும், இகழப்பட்டவைகளையும், இல்லாதவைகளையும், இருப்பவைகளை ஒன்றுமில்லாமல் செய்யும்படி தேர்ந்தெடுத்தார்' (1 கொரி. 1:27, 28). இந்த வார்த்தைகள் உங்களுக்கும் எவ்வாறு பொருந்துகின்றன என்பதை நீங்கள் காணவில்லையா? மற்றவர்களைச் சொல்லவே வேண்டாம், நமது ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட சகோதரர் ததேயுஸ் உங்களுக்கு நினைவில் இல்லையா? அவர் ஒரு ஸ்கைதியன் அல்லவா? அவர் மனிதர்களுக்கு அடிமையாகப் பணியாற்றவில்லையா? அடிமையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட பின்னரே அவர் துறவற வாழ்க்கையில் நுழைந்தார் அல்லவா? – ஆயினும், அவர் தனது முந்தைய மற்றும் தற்போதைய சாட்சியத்தில் தன்னை எப்படி நிரூபித்தார்? – அவர் தனது விசுவாசத்தைத் தழுவி, அதுவும் அவரைத் தழுவி, அதை அவர் தகுதியுடன் தழுவி ஒரு பரிபூரண மனிதராகத் தன்னை நிரூபித்ததால், அவர் வீரமரணக் கிரீடத்தால் அலங்கரிக்கப்படத் தகுதியானவராகக் கருதப்பட்டார்; தனது துன்பத்திற்கு மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து அடுத்த வாழ்க்கைக்குச் சென்றார். – நாமும் அவ்வாறே இருப்போம்; நமது அறியாமையை ஒரு சாக்குப்போக்காகப் பயன்படுத்தாமல், நமது விசுவாசத்தைப் புரிந்துகொண்டு அதை வலுப்படுத்த முயல்வோம். நமது விசுவாசத்துடன் ஒரு நல்ல வாழ்க்கையும் இணைந்திருந்தால் இது சாத்தியமாகும். ஏனெனில், அன்புடன் இணைந்த விசுவாசம் நமது இரட்சிப்பைத் தருகிறது. இவை இரண்டும் ஆன்மாவின் இரட்சிப்பைக் கொண்டுவருகின்றன; விசுவாசம் மட்டும் இரட்சிக்கவில்லை, அன்பும் மட்டும் இரட்சிக்கவில்லை, ஆனால் இரண்டும் இணைந்து அனுசரிக்கப்படும்போது இரட்சிக்கின்றன. நாமும் கிறிஸ்துவின் முழு வளர்ச்சிக்கு வந்து, எல்லாப் பரிசுத்தவான்களுடனும் சேர்ந்து வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட நித்திய ஆசீர்வாதங்களுக்குத் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்படுவோமாக.

210. நோன்பின் பாரத்தைச் சுமப்பதற்குப் பின்வருவன உத்வேகமாக அமையட்டும்: அதன் நன்மைகள் – இருப்பினும், அமைதியான மற்றும் அன்பான மனப்பான்மையைப் பேணுவதுடன்; மற்றும் அதன் கடுமைகளை மேற்கொள்ளும்வர்களுக்கு அளிக்கப்படும் மாபெரும் வாக்குறுதிகள்

210. நோன்பின் பாரத்தைச் சுமப்பதற்குப் பின்வருவன உத்வேகமாக அமையட்டும்: அதன் நன்மைகள் – இருப்பினும், அமைதியான மற்றும் அன்பான மனப்பான்மையைப் பேணுவதுடன்; மற்றும் அதன் முயற்சிகளை மேற்கொள்பவர்களுக்கான மாபெரும் வாக்குறுதிகள். [32, 7] நோன்பைக் கடைப்பிடிக்கும்போது, ஒருவர் அமைதியான, மென்மையான, கருணைமிக்க, கீழ்ப்படிதலுள்ள, பணிவான, இரக்கமுள்ள மனநிலையையும், மற்ற எல்லா நல்ல குணங்களையும் தக்கவைத்துக் கொண்டால், நோன்பு நல்லது. ஆனால் சாத்தான், நோன்பிருக்கும் அவர்களிடம் இதற்கு நேர்மாறானதைப் புகுத்தவும், அவர்களை முரட்டுத்தனமாகவும், கோபமாகவும், கொடூரமாகவும், ஆணவமாகவும் தோற்றமளிக்கச் செய்யவும், நோன்பு அவர்களுக்கு நன்மையை விட அதிக தீங்கைக் கொண்டுவரச் செய்யவும் தன்னால் முடிந்த எல்லா வழிகளையும் திட்டமிடுகிறான்... ஆனால் நாம், 'அவருடைய தந்திரங்களைப் புரியாமல்' (2 கொரி. 2:11), அமைதியாகவும், சாந்தமாகவும், அடக்கமாகவும், நல்ல ஒழுங்கோடும் நடந்துகொள்வோம், 'அன்பில் ஒருவரையொருவர் சகித்துக்கொண்டு' (எபே. 4:2), இது தேவனுக்குப் பிரியமானதென்று அறிந்துகொண்டு. இருப்பினும், உங்களிடம் அத்தகைய மனப்பான்மைகள் இல்லையென்றால், உங்கள் நுகத்தை வில்லாக வளைத்து, சாக்கு உடை அணிந்து, உங்கள் தலையில் சாம்பல் பூட்டிக்கொண்டாலும், நீங்கள் அவருக்குப் பிரியமானவர்களாக மாட்டீர்கள். நோன்பு நிச்சயமாக உடலை வருத்தி வாடச் செய்கிறது; ஆனால் அது ஆத்துமாவை விரிவடையச் செய்து போஷிக்கிறது; 'ஆகவே நாங்கள் மனந்தளரவில்லை; எங்கள் வெளிப்புற மனிதன் அழிந்து போவதாயிருந்தாலும், எங்கள் உட்புற மனிதன் நாளுக்கு நாள் புதிதாக்கப்படுகிறான். ஏனெனில், எங்கள் இலேசானதும் தற்காலிகமானதும் ஆகிய இக்கட்டு, எல்லாவற்றையும் விட மிகுந்த நித்திய மகிமையின் பாரத்தை எங்களுக்கு உண்டுபண்ணுகிறது' (2 கொரி. 4:16–17): அதனால், பலனை நோக்கி, நற்செயல்களின் கஷ்டங்களை நாம் மகிழ்ச்சியுடன் சகித்துக்கொள்ள முடியும், "ஒளியில் உள்ள பரிசுத்தவான்களின் உரிமைச்செல்வத்தில் பங்குகொள்ள நம்மை அழைத்த, இருளின் ஆதிக்கத்திலிருந்து நம்மை விடுவித்து, தம்முடைய அன்பின் குமாரனின் ராஜ்யத்திற்கு நம்மை மாற்றிய, பிதாவாகிய தேவனுக்கு நன்றி செலுத்துகிறோம்" (கொலோ. 1:12–13). – நாம் அடிக்கடி அவருடைய மிகத் தூய்மையான உடலையும் இரத்தத்தையும் உட்கொள்ளவில்லையா? மேலும், தெளிவான மனச்சாட்சியுடன் அதை உட்கொள்பவர்களுக்கு நித்திய வாழ்வு அதில் இருக்கும்போது, இதைவிட மனதிற்கு இனிமையானதும் இனிமையானதும் வேறு என்ன இருக்க முடியும்? வாசிப்புகளைக் கேட்பதன் மூலம் தெய்வீக தாவீதுடனும் மற்ற புனித தந்தையருடனும் நாம் தினமும் உரையாடுவதில்லையா; இதைவிட ஆன்மாவுக்கு ஆறுதல் தருவது வேறு என்ன இருக்க முடியும்? இவ்வுலகத்துடனும் மாம்சத்தின்படி நமது உறவினர்களுடனும் உள்ள அனைத்து உறவுகளையும் நாம் துண்டித்துவிடவில்லையா; அப்படியானால், இதைவிட ஆசீர்வதிக்கப்பட்டதும் உயர்ந்ததுமானది வேறு என்ன இருக்க முடியும்? 'ஏனெனில் நமது நாட்டாரம் பரலோகத்திலே இருக்கிறது; அங்கிருந்துதான் நாம் இரட்சகராகிய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவுக்காகக் காத்திருக்கிறோம். அவர் தமக்குள்ளவை யாவற்றையும் தமக்குக் கீழ்ப்படுத்தும் வல்லமையினால், நமது இழிந்த உடலைத் தம்முடைய மகிமையான உடம்பைப்போல மாற்றுவார்' (பிலிப்பியர் 3:20–21). ஆகவே, எல்லா மாம்ச இச்சைகள் அற்பமானவை என்று எண்ணி, நாம் மகிழ்ச்சியோடும் களிகூர்வோமாக: 'ஏனெனில், எல்லா மாம்சமும் புல்லுப்போலவும், மனுஷரின் சர்வ மகிமையும் புல்லின் பூவைப்போலவும் ஆகிறது; புல் காய்ந்து, அதன் பூவும் உதிர்ந்து போகிறது; ஆனால், தேவனுடைய கிரியையோ என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருக்கிறது.' 'உங்களில் யாராவது துன்பப்படுகிறீர்களா? அவர்கள் ஜெபிக்கட்டும்,' என்று தேவனுடைய சகோதரர் கூறுகிறார்: 'யாராவது நல்மனதுடன் இருக்கிறீர்களா? அவர்கள் பாடட்டும்' (யாக்கோபு 5:13). யாராவது தீய விருப்பத்தால் சோதிக்கப்படுகிறீர்களா? – (சோதனையாளர் நம்மைச் சோதிப்பதை ஒருபோதும் நிறுத்துவதில்லை என்பதால்) அவர்கள் பொறுமையுடன் இருக்கட்டும், கூறுபவரின் வார்த்தையைக் கவனித்து: 'சோதனையைப் பொறுமையுடன் சகிக்கும் மனிதன் பாக்கியவானாகிறான்; ஏனெனில், அவன் சோதிக்கப்பட்ட பிறகு, தம்மை நேசிப்பவர்களுக்கு தேவன் வாக்குறுதியளித்த ஜீவ கிரீடத்தைப் பெறுவான்' (யாக்கோபு 1:12). 'இவை உங்களுக்குத் தெரிந்திருந்தால், நீங்கள் அவற்றைச் செய்தால் பாக்கியவான்கள்' (யோவான் 13:17).

211. சமாதானம் மற்றும் நல்லிணக்கத்தைப் பற்றிய ஒரு அறிவுரை; கடவுள் மீதான தீவிர அன்பு; ஒருவரின் இரட்சிப்பை நிறைவேற்றுவதில் ஆர்வமுள்ள உழைப்பு; மற்றும், பொதுவாக, முறையான துறவற வாழ்க்கை

211. சமாதானம் மற்றும் நல்லிணக்கத்தைப் பற்றி; கடவுள் மீதான தீவிர அன்பு பற்றி; இரட்சிப்பை நோக்கிய உழைப்பில் உள்ள பேரார்வம் பற்றி; மற்றும், பொதுவாக, முறையான துறவற வாழ்க்கையைப் பற்றி ஒரு அறிவுரை. [32, 8] நீங்கள் ஒருமனதாக நடந்து, சமாதானத்தில் வாழ்ந்து, நோன்பின் காலத்தைப் பொறுமையுடன் சகித்துக்கொள்வதால் நான் உங்களைக் குறித்து மகிழ்கிறேன். இது உங்கள் இரட்சிப்பிற்கும் உங்கள் நம்பிக்கையை வலுப்படுத்துவதற்கும் ஆகும். சகோதரத்துவத்திற்குள் மன அமைதியும் ஒற்றுமையும் எவ்வளவு பெரிய ஆசீர்வாதம்? – ஒழுங்கின்மை, நிலையற்ற தன்மை, முரண்பாடு, கண்டனம், கீழ்ப்படியாமை, ஆணவம் மற்றும் ஏமாற்றுவதன் மற்ற எல்லா வடிவங்களையும் நீக்குவதன் மூலம், அத்தகைய மக்கள் முதலில் தங்களுக்கு நன்மையைச் செய்துகொண்டு, பின்னர் நற்பண்புக்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டாக இருந்து மற்றவர்களுக்கும் நன்மையைச் செய்கிறார்கள், அதன் மூலம் மேலும் அதிகமாகப் பெறுகிறார்கள்: ஏனெனில், இடறலை உண்டாக்குபவர்கள் 'அழிவை' சுதந்தரிப்பது போல, நற்பண்பை ஊக்குவிப்பவர்கள் ஆசீர்வாதத்தை சுதந்தரிக்கிறார்கள். மேலும், அத்தகைய நல்ல மனப்பான்மையிலிருந்தும், அத்தகைய பாராட்டத்தக்க நடத்தையிலிருந்தும் நாம் ஒருபோதும் விலகிவிடாமலும், தேவனை நேசிப்பதை நிறுத்தாமலும் இருக்கட்டும். ஏனெனில், 'உன் தேவனாகிய கர்த்தரை உன் முழு இருதயத்தோடும், உன் முழு ஆத்துமாவோடும், உன் முழுப் பலத்தோடும், உன் முழு சித்தத்தோடும் அன்புகூர வேண்டும்' என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது (லூக்கா 10:27). இவ்வகையில் அன்பு செய்யும் ஒருவன் திருப்தியையோ, சோர்வையோ, அல்லது களைப்பையோ அறியான்; மாறாக, நெருப்பில் நெருப்பைச் சேர்ப்பது போலவும், உற்சாகத்தில் உற்சாகத்தைத் தூண்டுவது போலவும், தன் இதயத்தை ஒரு நற்செயலிலிருந்து மற்றொரு நற்செயலுக்கு உயரவும், ஒரு ஆன்மீக வலிமையிலிருந்து மற்றொரு ஆன்மீக வலிமைக்குச் செல்லவும் வைப்பான்—அதுவும் இடைவிடாமல். உடலில் உழைப்பவர்கள், அழிந்துபோகும் மற்றும் நிலையற்ற காரியங்களுக்காக எவ்வளவு பாடுபடுகிறார்கள் என்பதை நீங்கள் காணவில்லையா? கப்பல்களைக் கட்டுபவர்கள், தங்களுக்கோ அல்லது ஓய்விற்கோ சிறிதும் நேரம் ஒதுக்காமல், அதற்காகவே முழு நாளையும் செலவிடுவதை உங்கள் கண்களுக்கு முன்னால் நீங்கள் காணவில்லையா? எதற்காக? கொஞ்சம் பணம் சம்பாதித்து, தங்கள் குடும்பங்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்காக. ஆனால், தெய்வீகத்தால் செல்வந்தராவதையும், பரலோக ராஜ்யத்தை அடைவதையும், நித்திய ஆசீர்வாதங்களை அனுபவிப்பதையும், நித்திய தண்டனையிலிருந்து தப்பிப்பதையும் நாடும் நாம், இவை அனைத்தையும் ஆயத்தத்துடனும் ஆர்வத்துடனும் மேற்கொள்ள, கர்த்தருக்காகத் தேவைப்பட்டால் நமது இரத்தத்தைக்கூட மனப்பூர்வமாகச் சிந்தத் துணியலாமே? ஆகவே, என் சகோதரரே, நாம் உறுதியாக நின்று, 'நம்பிக்கையில் களிகூர்ந்து, உபத்திரவத்தில் பொறுமையுடன், ஜெபத்தில் விசுவாசமுள்ளவர்களாய்' இருந்து, நமது ஆவிக்குரிய பயிற்சிகளான சங்கீதங்கள் பாடுதல், வசனங்களை ஓதுதல் மற்றும் வாசித்தல் ஆகியவற்றில் நமது கவனத்தைச் செலுத்துவோம். இத்தகைய செயல்கள் மூலம் நமது மனதை வீணான காரியங்களைப் பின்தொடர்வதிலிருந்து காத்துக்கொள்வோம்: ஏனெனில் சோம்பல் தீமையின் தாய், வேலை மனதின் பாதுகாவலர். நமது நல்ல மனப்பான்மையிலிருந்து விலகிச் செல்ல நாம் அனுமதிக்க வேண்டாம்; கீழ்ப்படிதல், ஒழுங்கு, நமது அண்டை வீட்டாரின் சமாதானம் மற்றும் நமது இரட்சிப்புக்குப் பங்களிக்கும் மற்ற எல்லாவற்றிற்கும் முன்னுரிமை அளித்து, இங்கே வசிக்கும் நமது சகோதரர்களுக்காகவும் பல்வேறு இடங்களில் சிதறடிக்கப்பட்டவர்களுக்காகவும் எப்போதும் ஜெபிப்போம்: ஏனெனில், அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் எப்படி இரட்சிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதை என் சொந்தக் கண்களால் காணாமல், என் இதயமும் அவர்களுக்காக வலிக்கிறது.

212. என் கடமை என்பதால் நான் பிரசங்கங்களைச் செய்கிறேன்; ஆனால் அவை பலனளிக்க வேண்டுமென்றால், அந்தப் பிரசங்கங்களுக்கு நீங்கள் பதிலளித்து முன்னேறுவதன் மூலம் எனக்கு உதவுங்கள். – உங்கள் வெற்றி என்னுடையது, ஏனெனில் நாம் ஒன்றாக இருக்கிறோம். – நீங்கள் வெற்றிகொண்டீர்கள்.

212. நான் கடமை உணர்வால் பிரசங்கங்களைச் செய்கிறேன்; ஆனால் அவை பலனளிக்க, இந்தப் பிரசங்கங்களின் உதவியுடன் உங்கள் முன்னேற்றத்தின் மூலம் எனக்கு உதவுங்கள். – உங்கள் முன்னேற்றம் எனக்கும் உரியது: ஏனெனில் நாம் ஒன்றாக இருக்கிறோம். – உருவ வழிபாட்டு எதிர்ப்பாளர்களுக்கு முன்பாக உங்கள் அறிக்கையின் மூலமாகவும், அவர்கள் கொடுத்த சித்திரவதைகளைப் பொறுமையுடன் தாங்கியதன் மூலமாகவும் நீங்கள் இதை நிரூபித்துள்ளீர்கள். ஆகவே, உங்கள் இந்த வீரத்திற்குக் களங்கம் விளைவிக்காதீர்கள். [32, 9] உங்களை மாம்சத்தில் நிலைநிறுத்த ஒன்று தேவை, ஆவியில் நிலைநிறுத்த மற்றொன்று தேவை: முந்தையது பரிச்சாரகனால் வழங்கப்படுகிறது, அது உணவு, பானம் மற்றும் உடைகளைக் கொண்டது, அதே சமயம் பிந்தையது, நான் எல்லாவற்றிலும் தாழ்மையுடன் வழங்குகிறேன், அது வார்த்தையையும் போதனையையும் கொண்டது. மேலும், அது என் சொந்த விருப்பப்படி வழங்கப்படாதது போலவே, இதுவும் ஒரு கடமையாகச் செய்யப்படுகிறது; ஆகவே, இந்தச் சுருக்கமான மற்றும் அற்பமான போதனைகளை உங்களுக்குக் கொடுப்பதில் நான் ஒன்றும் பெரிய காரியம் செய்யவில்லை; மாறாக, நான் அஞ்சுகிறேன், நடுங்குகிறேன், ஏனெனில் உங்கள் ஆன்மாக்களுக்கு நான் கணக்குக் காட்ட வேண்டும்—ஒரு ராஜாவிடம் அல்லது ஆளுநரிடம் அல்லது நீதிபதியிடம் அல்ல, மாறாக அனைவரையும் நியாயந்தீர்ப்பவராகிய தேவனுக்கும், அவருக்கு முன்பாக வானத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு முழங்காலும், பூமியிலும் பாதாள உலகத்திலும் உள்ள ஒவ்வொரு முழங்காலும் மண்டியிடும், ஒவ்வொரு நாக்கும் அறிக்கை செய்யும். ஆனால், சகோதரர்களாகிய நீங்கள் ஒருவரையொருவர் நேசிப்பது போல, உங்களையும் என்னையும் இரட்சிக்க, தயவுசெய்து உதவுங்கள்: ஒவ்வொரு நற்பண்பிலும் சிறந்து உங்கள் ஆன்மாக்களை இரட்சிக்க உதவுங்கள், உங்கள் ஜெபங்கள் மூலம் எனக்கும் உதவுங்கள். ஏனெனில், உங்கள் வெற்றியே என் வெற்றி, என் வெற்றியே உங்கள் வெற்றி: 'நாம் அனைவரும் ஒரே உடலாக இருக்கிறோம், அதன் உறுப்புகளாகவும் இருக்கிறோம்' (1 கொரி. 12:27); 'ஒரு உறுப்பு துன்பப்பட்டால், எல்லா உறுப்புகளும் அதனுடன் சேர்ந்து துன்பப்படுகின்றன; ஒரு உறுப்பினர் கனப்படுத்தப்பட்டால், எல்லா உறுப்புகளும் அதனுடன் மகிழ்கின்றன' (1 கொரி. 12:26). நான் உங்களுடையவைகளைக் கவனிப்பது போல, நீங்களும் என்னுடையவைகளைக் கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும்: ஏனெனில், நமது பரஸ்பர அன்பின் காரணமாக நான் உங்களில் இருக்கிறேன், நீங்களும் என்னுள் இருக்கிறீர்கள். உண்மையான சகோதரத்துவத்தை நிலைநிறுத்தும் சட்டம் இதுவே. உங்கள் நற்சொந்தக்கத்தை என்னிடம் நிலைநிறுத்துங்கள்—அது ஒரு பொய்யான அல்லது பாசாங்குத்தனமானதாக இருக்கக்கூடாது—அச்சொந்தக்கத்தினால் தான் நீங்கள் இந்தப் புதிய வாழ்விற்குள் பிறந்து, வளர்ந்து, பரிபூரணமடைந்து, முதிர்ச்சியை அடைந்தீர்கள், அதுவும் கிறிஸ்துவை நீங்கள் அறிக்கையிடும் அளவுக்கு ஏற்ப அவருடைய கிருபையினால் நிகழ்ந்தது. (– இது உருவ வழிபாட்டுக்கு எதிரான கொள்கையுடன் தொடர்புடையது.) நீங்கள் ராஜாக்களைக் கண்டு பயப்படவில்லை, ஆட்சியாளர்களால் மிரளவில்லை, துன்பம், காயங்கள், நாடுகடத்தல், சிறைகள் அல்லது மரணத்திலிருந்து நீங்கள் பின்வாங்கவில்லை, இதன் மூலம் நீங்கள் அனைவருக்கும் தெரிந்தபடி புகழ் பெற்றீர்கள். ஆகவே, உங்கள் நற்பண்புக்குத் துரோகம் செய்யாதீர்கள், உங்கள் புகழுக்கு அவமானத்தை ஏற்படுத்தாதீர்கள், உங்கள் நல்ல பெயர் கெட்ட பெயராக மாற விடாதீர்கள்; மாறாக, உங்கள் முந்தைய புகழுடன் மேலும் புகழைச் சேர்த்து, எப்போதும் உங்களை உள்ளேயும் வெளியேயும் காத்து, கட்டளைகளைக் கடைப்பிடித்து, ஒவ்வொரு சோதனையையும் வென்று, ஒவ்வொரு துக்கத்தையும் பொறுமையுடன் சகித்து, உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள். நாம் இன்னும் போராட்டம் மற்றும் துன்புறுத்தல்களுக்கு மத்தியில் இருக்கிறோம் என்பதையும் அறிந்து கொள்ளுங்கள், மேலும் வரும் நாள் என்ன கொண்டு வரும் என்று நமக்குத் தெரியாது. இருப்பினும், 'தேவன் நமது பட்சத்தில் இருக்கையில், நமக்கு விரோதமாக யார் நிற்க முடியும்? தன் சொந்த குமாரனை நமக்காக ஒப்புக்கொடுத்த தேவன், அவனோடு கூட எல்லா நன்மைகளையும் நமக்குத் தாராளமாகத் தராமல் இருப்பாரா?' (ரோமர் 8:31–32). ஆகவே நம்புங்கள், உறுதியுடன் இருங்கள்; இந்த நம்பிக்கையிலும் உறுதியிலும் வாழ்ந்து, நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன், நீங்கள் எல்லாப் பரிசுத்தவான்களுடனும் ஒரு உரிமைச்செல்வையும் பங்கையும் பெறுவீர்கள்.

213. மரணம் அருகில் உள்ளது: நாம் நம்மைத் தயாரப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். எப்படி? தேவனுடைய மகிமைக்காக எல்லாவற்றையும் செய்வதன் மூலம்

213. மரணம் அருகில் உள்ளது: நாம் நம்மைத் தயார்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். எப்படி? எல்லாவற்றையும் தேவனுடைய மகிமைக்காகச் செய்வதன் மூலம்; ஒரே மனதுடன் இருப்பதன் மூலமும், ஒருவருக்கொருவர் மரியாதை செலுத்துவதன் மூலமும்; நமது உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்துவதன் மூலம்; நமது எண்ணங்களை அடக்குவதன் மூலம்; பற்று அற்ற தன்மைக்காகப் பாடுபடும் அதே சமயம், நன்மைகள் அனைத்திலும் தீவிர ஆர்வம் கொள்வதன் மூலம். [32, 10] நாளுக்கு நாள் நமது வாழ்க்கை குறுகுகிறது, மேலும் நாம் மரணத்திற்கு நெருக்கமாகிறோம். நாம் இந்த உலகத்தை விட்டுப் பிரிந்து நமது சகோதரர்கள் மற்றும் பிதாமகர்களுடன் சேரப் போகிறோம்; எனவே, நம்மிடமிருந்து பெரும் நிதானமும், கவனமும், இதயப்பூர்வமான தயாரிப்பும் தேவைப்படுகின்றன. வெள்ளப்பெருக்கு பற்றிய விவிலியக் குறிப்பையும், கர்த்தர் அன்று நடந்ததைத் தமது இரண்டாம் வருகையின் சூழ்நிலைகளுடன் எவ்வாறு தொடர்புபடுத்துகிறார் என்பதையும் நாம் கேட்கிறோம்: 'நோவாவின் நாட்களில் அவர்கள் சாப்பிட்டு, குடித்து, மணந்து, திருமணம் செய்து, வாங்கி, விற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள்—திடீரென்று வெள்ளம் வந்தது: அப்படியே மனுஷகுமாரன் வரும்போதும் நடக்கும்' (மத். 24, 37–39; லூக்கா 17:26–28). அந்தக் கால மக்கள், அச்சத்துடனும் நடுக்கத்துடனும் நிறைந்திருக்க வேண்டிய நிலையில், வரவிருக்கும் வெள்ளத்தைப் பற்றி இவ்வளவு அலட்சியமாகவும் கவனக்குறைவாகவும் நடந்தது எவ்வளவு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது என்று நாம் வியக்கிறோம். ஆனால் நாம் இதை இன்னும் உற்று நோக்குவோமா? நாம் கண்டிக்கும் அதே கவனக்குறைவான நிலையில் நாமும் இல்லையா? நாம் நூறு ஆண்டுகள் கட்டப்பட்ட ஒரு பேழையைக் கட்டவில்லை; ஆனாலும் ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு கல்லறை நிரம்புவதைக் காண்கிறோம், அதில் நாமும் அடக்கம் செய்யப்படுவோம்; ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு நாளும் மரணம் நம் சகோதரர்களில் ஒருவரைப் பறித்துச் செல்கிறது, அவன் விடைபெற்றுச் சென்றுவிடுகிறான். ஆயினும், அன்று (பெருவெள்ளத்தின் காலத்தில்) நடந்ததை விட இப்போது நமக்கு நடப்பது மிகவும் பயங்கரமானது. அதனால்தான் நாம் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும். மேலும் நான் சொல்வது என்னவென்றால்: உண்ணாதிருங்கள், குடியாதிருங்கள், உடை அணியாதிருங்கள் என்று அல்ல - நான் அதைச் சொல்லவில்லை, ஆனால் 'நீங்கள் உண்ணும்போதும், குடிக்கும்போதும், அல்லது நீங்கள் என்ன செய்தாலும், அனைத்தையும் தேவனுடைய மகிமைக்காகச் செய்யுங்கள்; இவ்வாறு நீங்கள் யூதர்கள், கிரேக்கர்கள் மற்றும் தேவனுடைய சபை ஆகிய அனைத்தின் முன்பாகவும் குற்றமற்றவர்களாய் விளங்க வேண்டும் என்று அப்போஸ்தலன் போதிக்கிறார் (1 கொரி. 10:31–32). இப்போது, சகோதர சகோதரிகளே – ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பவுல் மீண்டும் கூறுவது போல, 'என் மகிழ்ச்சியை நிறைவு செய்யுங்கள்', 'ஒரே சிந்தனையுடனும், ஒரே அன்புடனும், ஒருமித்த எண்ணத்துடனும் இருங்கள்; பொறாமையினாலும் தற்பெருமையினாலும் எதையும் செய்யாமல், தாழ்மையுடன் ஒருவரையொருவர் உங்களைக் காட்டிலும் மேலானவர்களாக எண்ணுங்கள்' என்று நான் உங்களை வற்புறுத்திக் கேட்டுக்கொள்கிறேன், வேண்டிக்கொள்கிறேன். (பிலி. 2:2, 3). மரணம் நுழையும் நமது புலன்களான—கண்ணுறுதி, செவிப்புலன், மூக்கு, சுவை மற்றும் தொடுதல்—ஆகியவற்றைக் காப்போம்; மனம் தகுதியற்ற இடங்களில் அலைந்துவிடாமலும், பொருத்தமற்றவற்றில் நுழையாமலும், தன்னகத்தே தீய கற்பனைகளை எழுப்பாமலும், நன்மையும் மகிழ்ச்சியும் இல்லாத பாவ எண்ணங்களுக்கு இடமளிக்காமலும் இருப்பதற்காக அதைக் கடிவாளம் போடுவோம். மாறாக, நாம் இன்னும் விடாமுயற்சியுடனும் மனந்திரும்புதலுடனும் இருக்கட்டும்; ஒரே ஒரு விஷயத்தை மனதில் கொண்டு, அதில் மட்டுமே ஆறுதலையும் மகிழ்ச்சியையும் கண்டடையட்டும்; அதனால் நமது ஆன்மாக்களைத் தூய்மைப்படுத்தி, பற்றற்ற நிலையில் செழித்து வளர முடியும். பற்றற்ற நிலையைச் சுவைக்கும் நம்பிக்கையையும் அதை அடைவதில் உள்ள மகிழ்ச்சியையும் கொண்டிருக்கும் நாம், மனந்தளர்ந்துவிட வேண்டாம்; மாறாக, நாம் விரைந்து செல்லட்டும், அதை நமது முழு வலிமையோடும் இடைவிடாமலும் பின்தொடரட்டும்; ஏனெனில், ஆர்வம் குறைபாடுகளைச் சரிசெய்கிறது, மேலும் கடவுளே அதற்கு உதவியாளர். 'தம்மை அழைக்கும் அனைவருக்கும் கர்த்தர் அருகில் இருக்கிறார், அவரைத் தேடும் ஆத்துமா அவரைக் கண்டடைகும்.' – இவ்வாறு வாழ்வதன் மூலம், நாம் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி பரலோக ராஜ்யத்தை அடைவோம்.

214. நீங்கள் கடவுளை நினைக்கும்போது, மரணத்தையும் நினைக்கவும்

214. நீங்கள் கடவுளை நினைக்கும்போது, மரணத்தையும் நினைவுகூருங்கள். – இந்த வாழ்க்கையிலோ அல்லது இதில் மதிக்கப்படும் எதனிடத்திலோ பற்றுகொள்ளாதீர்கள். உலகைத் துறந்த நம் அனைவருக்கும் இது மிகவும் அவசியமானது. [32, 11] இது ஒரு பயனுள்ள போதனை, ஒரு நலன் பயக்கும் நினைவூட்டல். இது, நமக்கு விதிக்கப்பட்ட கடமைகளைச் ( ) நிறைவேற்றும்போது விழிப்புடனும் எச்சரிக்கையுடனும் இருக்குமாறு நம்மைத் தூண்டுகிறது. மேலும், அவ்வாறு செய்வதை ஒருபோதும் நிறுத்தாமல், கடவுள் பற்றிய எண்ணத்திலிருந்தோ, அவர் மீதான அன்பிலிருந்தோ, உடலை விட்டுப் பிரிவோம் என்ற நினைவிலிருந்து விலகாமல் இருக்கச் செய்கிறது. ஏனெனில் மிக விரைவில் நமது முன்னோர்கள் அனைவரையும் போல நாமும் அதிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டு இறந்து, மற்றொரு உலகத்திற்குச் சென்று, முடிவில்லாத மற்றொரு வாழ்வில் நுழைவோம். இந்த நிகழ்கால வாழ்க்கை ஒரு நிழலைப் போலவும் கனவைப் போலவும் உள்ளது, மேலும் இது சில ஆண்டுகளுக்கு மட்டுமே வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது. நான் உலகின் சிருஷ்டியிலிருந்து யுகத்தின் முடிவு வரையிலான காலத்தைச் சொல்லவில்லை, மாறாக, இன்றைய நாட்களில் தாவீதின் ஆயுட்காலத்தைக்கூட அரிதாகவே அடையும், மேலும் அதைவிட அரிதாகவே ஒரு அசாதாரணமான விஷயமாக அதைத் தாண்டுகின்ற ஒவ்வொரு தனிநபரின் வாழ்க்கையைப் பற்றிச் சொல்கிறேன்:அனைத்துப் புனிதர்களும் தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் இதைத் தியானித்தார்கள். 'அவர்கள் விசுவாசத்தில் மரித்தார்கள்,' என்று திருத்தூதுவர் சாட்சியமளிக்கிறார், 'வாக்குறுதிகளைப் பெறாமல், ஆனால் அவற்றைத் தூரத்திலிருந்து கண்டு, ஏற்றுக்கொண்டு, தாங்கள் பூமியில் அந்நியரும் தற்காலிக வாசிகளும் என்று அறிக்கையிட்டார்கள். ஏனெனில், இவ்வாறு பேசுகிறவர்கள் தாங்கள் ஒரு தாயகத்தைத் தேடுகிறார்கள் என்பதைத் தெளிவாக்குகிறார்கள். அவர்கள் புறப்பட்டு வந்த தேசத்தைப் பற்றி நினைத்திருந்தார்களானால், திரும்பப் போக வாய்ப்பு இருந்திருக்கும்; ஆனால் இப்போது அவர்கள் ஒரு சிறந்த தேசத்தை, அதாவது பரலோக தேசத்தை விரும்புகிறார்கள். ஆகையால் தேவன் அவர்களுடைய தேவன் என்று அழைக்கப்படுவதற்கு வெட்கப்படவில்லை, ஏனெனில் அவர் அவர்களுக்காக ஒரு நகரத்தை ஆயத்தப்படுத்தியிருக்கிறார்" (எபி. 11:13–16). இதோ, இதுவே நமது நகரம்! இதோ, நம் தாயகம்! அதில் நம் தந்தையர்களும் சகோதரர்களும், சரீரத்தாலும் ஆவியாலும் இருக்கிறார்கள். அப்படியானால், ஏன் நாம் இன்னும் இங்குள்ள இந்தத் தற்கால வாழ்வை மரியாதைக்குரியதாகக் கருதுகிறோம்? ஏன் அதன் வழக்கங்களைப் பற்றிக்கொள்கிறோம்? ஏன் அதிலிருந்து வெளியேறும் வழியை நாம் விரும்பாததாகக் காண்கிறோம்? – ஒரு அந்நிய தேசத்திலிருந்து சொந்த நாட்டிற்குத் திரும்ப விரும்பாததும், போரிலிருந்து அமைதிக்குத் திரும்ப விரும்பாததும் முட்டாள்தனம். ஆனால் நாம், அன்பான சகோதரரே, புத்திமான்களாக, உலகத்தையும் உலகத்தில் உள்ள அனைத்தையும் தள்ளிவிட்டு, அவற்றிலிருந்து தப்பித்து, நம் வாழ்நாள் முழுவதும் மரணத்தின் நினைவை நம் மனதில் கொண்டிருப்போம், மேலும் இந்த நினைவால் ஒவ்வொரு விருப்பத்தையும் தள்ளிவிடுவோம், ஒவ்வொரு சோம்பலையும், ஒவ்வொரு தளர்வையும், ஒவ்வொரு மனச்சோர்வையும், ஒவ்வொரு தீமையையும் தவிர்ப்போம்; இவ்வாறு கர்த்தருக்குப் பிரியமானதைச் செய்வதன் மூலம், நாம் பரலோக ஆசீர்வாதங்களுக்கு வாரிசுகளாக மாற முடியும்.

215. கர்த்தர் நமக்கு சமாதானத்தைக் கொடுத்துள்ளார், புறப்பூசல்களிலிருந்து விடுபட்டு அனைவருடனும் சமாதானமாக இருக்க வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்துகிறார், அதே சமயம் நமது உள்ளத்தில் உள்ள உணர்ச்சிகள் மற்றும் மனச்சாட்சியின் வேதனைகளிலிருந்து சமாதானத்தைப் பேணுமாறு செய்கிறார்.

215. ஆண்டவர் நமக்கு அமைதியை அருளியுள்ளார், இது வெளிப்படையாக அனைவருடனும் அமைதியாக வாழவும், அதே சமயம் நமது உணர்ச்சிகள் மற்றும் மனச்சாட்சியின் வேதனைகளிலிருந்து நமது உள்ளத்தில் அமைதியைக் கண்டறியவும் நம்மைக் கட்டாயப்படுத்துகிறது. [32 12] ஞாயிறு ஒரு அமைதியின் நாள்; ஏனெனில், அந்த நாளில், பகைவரை வென்ற பிறகு, ஆண்டவர் தம்முடைய சீடர்களை நோக்கி: 'உங்களுக்குச் சமாதானம்!' என்றார் (யோவான் 20:20). இதைச் சொன்ன பிறகு, அவர் சமாதானத்தை அவர்களுக்கு மட்டும் அல்லது ஒரு நாளைக்கு மட்டுமே உரிமையாகக் கொடுக்கவில்லை; மாறாக, தாம் தாழ்மையுள்ள நமக்குக் கொடுப்பது போலவே, அதே சமாதானத்தை அனைவருக்கும் அறிவிக்கிறார். ஆகவே, நாம் சமாதானமாக இருந்து, நமது உள்ளத்தில் சமாதானத்துடன் வாழுவோம். – புறவுலகில், நமது சகோதரர்களில் எவரையும் நோக்கிப் பகைமையை வளர்க்காமல், எல்லாவற்றிலும் அன்பாக இருப்போம்: ஏனெனில் ஆண்டவர் கூறுகிறார்: 'நீங்கள் ஒருவருக்கொருவர் அன்பு செலுத்தினால், நீங்கள் என் சீடர்கள் என்று அனைவரும் அறிந்துகொள்வார்கள்' (யோவான் 13:35); உள்ளான மனிதனைப் பொறுத்தவரை, அழிவுகரமான உணர்ச்சிகளிலிருந்து அமைதியையும் நிதானத்தையும் நாம் பாதுகாப்போம். அப்போது நாமும் அப்போஸ்தலருடன் சொல்லலாம்: 'நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாய் தேவன் நம்முடன் சமாதானமாயிருக்கிறோம். அவராலே கிருபையினால் இந்தச் சமாதானத்திற்குள் பிரவேசித்து, அதில் நிலைத்திருக்கிறோம்; மேலும் தேவனுடைய மகிமையின் நம்பிக்கையில் பெருமைப்படுகிறோம்' (ரோமர் 5: 1: 2). இருப்பினும், நாம் மாறக்கூடிய இயல்புடையவர்களாக இருப்பதால், பேரழிவுகரமான மற்றும் வேதனையான தடுமாற்றத்திற்கும் கிளர்ச்சிக்கும் ஆளாக நேரிடுகிறது. அப்போது, கடவுளுடன் சமாதானம் கொண்டு, நமது முந்தைய நிலைக்குத் திரும்ப, நாம் உடனடியாக விரைவோம்: "ஏனெனில், அவர் இரு பிரிவினரையும் ஒன்றாக்கி, பகைமையின் நடுவேயிருந்த பிரிவினைச் சுவரை இடித்து, தம்முடைய மாம்சத்தில் கட்டளைகளின் நியமங்களிலுள்ள சட்டத்தை நீக்கி, தமக்குள் ஒரே புதிய மனிதனைப் படைத்து, இவ்வாறு சமாதானத்தை உண்டாக்கி, சிலுவையின் மூலம் இருவரையும் ஒரே உடலிலே தேவனுக்கும் சமரசப்படுத்தி, அதனால் அதற்குள் இருந்த பகைமையைக் கொன்றுபோட்டார்" (எபே. 2:14–15). அப்படியே கூறுகிறார் திருத்தூதர். மேலும், கர்த்தர் தம்முடைய பிதாவிடம், 'நீர் எனக்குச் செய்யக் கொடுத்த கிரியையை நான் முடித்துவிட்டேன்' (யோவான் 17:4) என்று கூறுவது போல, இதுவே கர்த்தர் நிறைவேற்றிய கிரியையாகும். அதாவது, பூமியையும் பரலோகத்தையும் நான் சமரசப்படுத்தினேன், நம்மையும்கூட சமாதானத்தின் மற்றும் அன்பின் புத்திரராக ஆக்கினேன் என்பதாகும். ஒருவர், 'இது எப்படி இருக்க முடியும்? நாம் ஒரு நிலையான போர் நிலையில் இல்லையா?' என்று கேட்டால், அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல: 'ஏனெனில் நம்முடைய போராட்டம் மாம்சத்துக்கும் இரத்தத்துக்கும் விரோதமானதல்ல, அதிகாரங்களுக்கும், ஆட்சிகளுக்கும், இந்த இருண்ட உலகத்தின் பிரபஞ்சங்களுக்கும், பரலோகத்திலிருக்கிற பொல்லாத ஆவிகளின் சேனைக்கும் விரோதமானதே' (எபே. 6:12). அத்தகைய ஒருவருக்கு நாம் கூற வேண்டியது என்னவென்றால், இந்த வார்த்தைகள் போராட்டத்தின் தன்மையையும் அதன் வீச்சையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றனவே தவிர, நாம் அதை நடத்துகிறோம் என்ற உண்மையை அல்ல; ஏனெனில் அவரே வேறு இடத்தில் கூறுகிறார்: 'ஏனெனில், நம்முடைய போர் ஆயுதங்கள் தேவனால் பெலப்படுத்தப்பட்டவை, கோட்டைகளை இடிப்பதற்கும், வாதங்களையும் தேவனுடைய அறிவுக்கு விரோதமாகத் தன்னை உயர்த்திக்கொள்ளும் ஒவ்வொரு உயர் பொருளையும் இடிப்பதற்கும், ஒவ்வொரு நினைவையும் கிறிஸ்துவின் கீழ்ப்படிதலுக்கு அடிமைப்படுத்தும் அளவிற்குப் பெலப்படுத்தப்பட்டவை, மேலும் ஒவ்வொரு கீழ்ப்படியாமலுக்கும் பழிவாங்கத் தயாராகவும் இருக்கின்றன' (2 கொரி. 10:4–5). அதே மனநிலையுடன், அவர் வெளிப்படையாகச் சண்டையை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்து சமாதானத்தை ஏற்படுத்துகிறார்.

216. ஒருவர் போதனைகளைக் கேட்க வேண்டும், அவற்றை நம்பிய பின், அவை தூண்டுவதைச் செயல்படுத்த வேண்டும்

216. நாம் போதனைகளைக் கேட்க வேண்டும், அவற்றை நம்பிய பின், அவை தூண்டுவதைச் செயல்படுத்த வேண்டும். [32:13] இப்போது எனது கடமையாக, வார்த்தையின் ஒரு சுருக்கமான மற்றும் அற்பமான அளவை உங்களுக்கு முன்வைக்கிறேன், ஆனாலும் அது தள்ளிவைக்க முடியாத ஒன்று. இதன் மூலம் எனது மௌனத்திற்காக நான் கண்டனம் செய்யப்படாமல் இருப்பதற்கும், நீங்கள் எந்தவொரு கட்டமைப்பிலிருந்தும் பறிக்கப்படாமல் இருப்பதற்கும் ஆகும். ஏனெனில், பெரும்பாலும் நீங்கள் புனிதத் தந்தையர்களின் வாசிப்பின் மூலம் அறிவுறுத்தப்பட்டாலும், என் தாழ்மையான போதனை உங்களுக்குத் தேவைப்படுகிறது—முந்தையதைக் காட்டிலும் இதற்கு உங்களுக்கு அதிகத் தேவை இருக்கிறது என்று கூட நான் துணிந்து கூறுவேன்: ஏனெனில், அங்கே பொதுவான உரைகள் உள்ளன, ஆனால் இங்கே , ஒரு தனிநபருக்கு நேரடியாகச் சம்பந்தப்பட்ட, கண்டித்துத் திருத்தும் ஒன்று பேசப்படுகிறது. 'நான் உன்னைத் தண்டிப்பேன்,' என்கிறது, 'உன் பாவங்களை உன் முகத்திற்கு முன்பாக வைப்பேன்' (சங். 49:21). மேலும் ஆண்டவர்: 'நான் வந்து அவர்களுடன் பேசாதிருந்தால், அவர்களுக்குப் பாவம் இருந்திருக்காது; ஆனால் இப்போது தங்கள் பாவத்திற்கு அவர்களுக்கு எந்தச் சாக்குப்போக்கும் இல்லை' (யோவான் 15:22) இது உங்களுக்கும் பொருந்தக்கூடியதாக இருக்க வேண்டாம்: ஏனெனில் நான் உங்களுக்குப் பேசுவது கீழ்ப்படியாதவர்களுடனும், பாவத்தில் குற்றவாளிகளுடனும் அல்ல, ஆனால் கீழ்ப்படிதலின் புத்திரராகவும், பிரியமான பிள்ளைகளாகவும், ஒரே சிந்தையுள்ள சக ஊழியர்களாகவும் சக போர் வீரர்களாகவும் பேசுகிறேன்—நீங்கள் சந்தோஷமாயிருங்கள், நீங்கள் செழிப்படையுங்கள், "இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாய் தேவனுடைய மகிமைக்கும் துதிக்கும் ஏற்றவாறு, நீங்கள் பரிசுத்தராகவும் குற்றமற்றவர்களாகவும் இருக்கவும், நீதியின் கனிகளால் நிரப்பப்பட்டவர்களாய் இருக்கவும்" (பிலி. 1:10-11). என் வார்த்தைகளும் உங்களுக்காகவே. பண்டைக்காலத்தில் இஸ்ரவேலுக்காகப் பாறையிலிருந்து தண்ணீரைப் புறப்படுத்துவித்தவர், என் கல்லுடைத்த இதயத்திலிருந்தும் ஒரு சிறிய வார்த்தையைப் புறப்படுத்துவிப்பார் என்று நான் நம்புகிறேன்; அதன் மூலம், நாங்கள் நீர்ப்பாய்ச்சப்பட்டு, வனாந்தரத்தில் இருந்தது போல, இந்த நிகழ்காலப் பயணத்திலும் எங்களைப் போஷித்து, எங்கள் தாகத்தைத் தணித்து, எங்கள் வாழ்வை வழிநடத்தும் கர்த்தருக்கு நன்றி செலுத்துவோம். ஆனால், இந்தப் பழங்காலக் கதை நினைவுக்கு வந்ததால், அப்போஸ்தலர், 'தேவன் அவர்களில் பெரும்பாலானவர்களால் பிரியமாயிராததினால், அவர்கள் வனாந்தரத்திலே அழிந்தபோனார்கள்' என்று கூறும் அந்தக் கலகக்காரர்களுக்கு அப்பொழுது என்ன நேர்ந்தது என்பதைச் சிந்திக்க ஒரு கணம் நின்று பார்ப்போம். இப்பொழுது இவைகள் நமக்கு உதாரணங்களாக நடந்தது, அவர்கள் விரும்பியபடி நாம் பொல்லாதவைகளை விரும்பாதபடிக்கு. அல்லது அவர்களில் சிலரைப் போல விக்கிரகாராதனைக்காரர்களாகவும் இருக்க வேண்டாம்; எழுதப்பட்டிருக்கிறபடி: 'ஜனங்கள் சாப்பிடவும் குடிக்கவும் உட்கார்ந்து, எழுந்து விளையாடினார்கள்.' அவர்களில் சிலரைப் போல விபச்சாரம் செய்ய வேண்டாம், ஒரே நாளில் இருபது மூவாயிரம் பேர் அழிந்தார்கள். அவர்களில் சிலர் செய்தது போலக் கிறிஸ்துவைச் சோதிக்கவும் வேண்டாம்; அவர்கள் பாம்புகளால் அழிந்தார்கள். அவர்களில் சிலர் செய்தது போல முணுமுணுக்கவும் வேண்டாம்; அவர்கள் அழிப்பவரால் அழிந்தார்கள்" (1 கொரி. 10:5–10). சகோதரரே, இதைக் குறித்து சிந்தித்து, தேவனுடைய கோபத்திற்கான காரணங்களிலிருந்து தப்பி ஓடுவோம்; தீய இச்சைகள், முறுமுறுப்புகள் ஆகியவற்றிலிருந்து தப்பி ஓடுவோம்; கிறிஸ்துவைச் சோதிக்காதபடி கவனமாக இருப்போம். – ஆனால், அவரை எப்படிச் சோதிப்பது? – அவிசுவாச சிந்தனைகளில் விழுந்து, 'நம்முடைய தேவைகளுக்குப் போதுமானவை கிடைக்குமா?' என்றும், 'பகைவனின் தாக்குதலைத் தாக்குப்பிடிப்போமா?' என்றும் கேட்டு. 'இதை அல்லது அதை நாம் தாங்கிக்கொள்ள முடியுமா?' – இல்லை, என் சகோதரர்களே, இல்லை. இவை நம்பிக்கையின்மையின் மற்றும் சந்தேகத்தின் வார்த்தைகள், இவைகளுக்கு இடமளிக்கக் கூடாது. ஏனெனில் உறுதியான விசுவாசத்துடன் நம்புவதன் மூலம், நாம் எல்லாவற்றையும் தாங்கிக்கொள்ள முடியும். இவ்வாறு நோவா விசுவாசித்து பெருவெள்ளத்தின் அழிவிலிருந்து தப்பினார்; இவ்வாறு ஆபிரகாம் பல தேசங்களுக்குத் தகப்பனரானார்; அப்படியே மோசே வறண்ட நிலத்தில் நடப்பது போல செங்கடலைக் கடந்தார்; அப்படியே மூன்று இளைஞர்களும் தீர்க்கதரிசி தானியேலும் பாதிக்கப்படாமல் இருந்தனர்; சுருக்கமாகச் சொன்னால், அப்படியே எல்லாப் புனிதர்களும் நீதிமிக்கவர்களாக நிரூபிக்கப்பட்டனர். அப்படியே நாமும், விசுவாசிப்பதன் மூலம், எல்லாவற்றையும் சகித்து, கிறிஸ்துவுடன் வெற்றி பெற்று, நீதியின் கிரீடங்களுக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம்.

217. உலகியல், மதச்சார்பற்ற மற்றும் பாவ வாழ்க்கையின் கட்டுகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட நாம், மீண்டும் அவற்றுக்குத் திரும்ப அனுமதிக்கப்படலாகாது

217. 1) உலகியல், மதச்சார்பற்ற மற்றும் பாவ வாழ்க்கையின் கட்டுகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட நாம், மீண்டும் அவற்றுக்குத் திரும்ப அனுமதிக்கப்படக்கூடாது. – 2) மேலும், கடவுளுக்குச் சேவை செய்வதை, பாவத்திற்கும் இச்சைகள் மற்றும் உணர்ச்சிகளுக்கும் அடிமையாக இருப்பதுடனும் இணைக்க யாரும் நினைக்க வேண்டாம். [31, 14]

1. நமது சோம்பலைத் தள்ளிவிட்டு, நமது ஆர்வத்தைத் தூண்டி, திருத்தூதர் கூறினார்: 'கர்த்தர் சமீபமாயிருக்கிறார்; எந்தக் காரியத்திலும் கவலைப்படாமல், ஜெபத்தினாலும் விண்ணப்பத்தினாலும், ஸ்தோத்திரத்தோடு உங்கள் விண்ணப்பங்களை தேவனுக்குத் தெரியப்படுத்துங்கள்' (பிலி. 4:5–6). ஆகவே, நாம் சோம்பலாக இருக்காமல், வலுப்பெற்று, கர்த்தர் நம்மை அழைத்த கிரியையைச் செய்யத் தைரியம் கொள்ளுவோம். ஏனெனில், சாதாரண மக்களின் வாழ்க்கையிலிருந்து துறவற வாழ்க்கைக்கு நம்மை அழைத்தது அவரே; இரட்சிப்பின் ஆடையை நம்மை அணிவித்து, மகிழ்ச்சியின் உடைகளைத் தரித்தது அவரே; நமக்காக ஒரு ஆணையாக மாறி, சட்டப்பூர்வமான ஆணையங்களிலிருந்து நம்மை மீட்டது அவரே. 'சுதந்திரத்திற்காகக் கிறிஸ்து நம்மை விடுவித்துள்ளார்; ஆகவே, உறுதியாக நில்லுங்கள், மீண்டும் அடிமைத்தனத்தின் கீழ்ப்படியாதிருங்கள்' (கலா. 5:1). மீண்டும் ஒருமுறை நமது இச்சைகள் அடிமைகளாக மாற நம்மை அனுமதிக்க வேண்டாம். தங்கத்தால் மீட்கப்பட்ட ஒரு அடிமை, மீண்டும் அடிமைத்தனத்திற்குத் திரும்புவதற்கு ஒருபோதும் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டான்; ஆனால், தன் அடிமைத்தனத்தின் இடத்திலிருந்து வெகுதூரம் சென்ற பிறகு, அடிமைத்தனத்தின் கொடுமையிலிருந்து தனக்கு விடுதலை அளிக்கப்பட்டதைக் கண்டு அவன் அங்கே மகிழ்கிறான்; அடிமைத்தனம் இனி ஒரு பெரிய தீமையாக இல்லாத போதிலும். ஏனெனில் அப்போஸ்தலன் கூறுகிறார்: 'நீங்கள் அடிமையாக இருந்தபோது அழைக்கப்பட்டீர்களா? கலங்காதிருங்கள்; ஆனால் உங்களால் விடுதலையாக முடியும் என்றால், உங்கள் விடுதலையை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். கர்த்தரிடத்தில் அழைக்கப்பட்ட அடிமை கர்த்தருடைய விடுதலையடைந்தவன்; அப்படியே, அழைக்கப்பட்ட விடுதலையடைந்தவன் கிறிஸ்துவின் அடிமை' (1 கொரி. 7:21–22). ஆயினும்கூட, விடுதலையடைந்த ஒருவன் மீண்டும் அடிமைத்தனத்தின் நுகத்தின் கீழ் வாழ்வது விரும்பத்தக்கதல்ல என்பது நிச்சயமாக உண்மை. – அப்படியானால், பாவத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட நாம், அதிலிருந்து முடிந்தவரை விலகி இருக்க வேண்டும் என்பது எவ்வளவு அதிகம்? அல்லது அது நமக்கு என்ன செய்தது என்று நமக்குத் தெரியவில்லையா? நாம் சொர்க்கத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டது பாவம் அல்லவா? அது நம்மை அழியாதவர்களாக இல்லாமல் அழியக்கூடியவர்களாக மாற்றவில்லையா? அது நம்மை இந்தப் பல துக்கங்கள் நிறைந்த வாழ்க்கைக்குள் வழிநடத்தவில்லையா? எல்லாத் தீமையும் பாவத்தின் மூலமாகவே வந்தது, இன்னும் வரவும் செய்கிறது என்பது உண்மையல்லவா? ஆகவே, அதை நமது மிக மோசமான பகைவனாகத் தவிர்ப்போம்; வெறுக்கத் தகுந்த ஒன்றாக அதை வெறுப்போம். நற்பண்பை நாம் இன்னும் அதிகமாக நேசிப்போம், ஏனெனில் அது மனிதர்களை தேவதையாகவும், அதைவிட மேலாக—கடவுளாகவும் மாற்றுகிறது, எழுதப்பட்டிருப்பது போல: 'நான் சொன்னேன், "நீங்கள் தேவர்கள், நீங்கள் அனைவரும் உன்னதமானவரின் புத்திரர்கள்"' (திபா. 81:6).

2. ஆனால் நற்பண்பின் சாராம்சம் என்ன? – அது உலகத்திலிருந்து விலகி இறைவனிடம் ஒட்டிக்கொள்வதில் உள்ளது. 'யாராலும்,' என்கிறார் ஆண்டவர், 'இரண்டு எஜமான்களுக்கு ஊழியம் செய்ய முடியாது... தேவனையும் செல்வத்தையும் சேவிக்க முடியாது' (மத். 6:24). நம்மால் ஒரே நேரத்தில் நன்மையையும் பாவத்தையும் பற்றிக்கொள்ள முடியாது: ஏனெனில், 'ஒளியுக்கும் இருளுக்கும் என்ன ஐக்கியம்?' (2 கொரி. 6:14). மேலும், கிறிஸ்துவின் கட்டளைகள் ஒளியாகவும் ஆறுதலாகவும் இருக்கின்றன; ஆனால் பாவங்கள் கனமாகவும் சுமையாகவும் இருக்கின்றன. முரண்பாடானவற்றைச் சமரசம் செய்ய நாம் பாடுபடுவதும், மாம்ச இச்சைகளில் ஈடுபடுவதும் ஆன்மீகப் பயிற்சிகளில் வெற்றிகரமாக ஈடுபடுவதும் சாத்தியம் என்று கருதுவதும் இன்னும் துயரமானது. ஆனால் நாம் நம்மை நோக்கித் திரும்புவோம்: நாம் ஒரு அளவு பரிபூரணம் அடைந்திருந்தால், 'நன்மையுள்ள ஒவ்வொரு வரமும், பரிபூரணமான ஒவ்வொரு வரமும்' அவரிடமிருந்து வருகிறபடியால், தேவனுக்கு நன்றி செலுத்துவோம்; மேலும், நாம் நிலையானவர்களாக இருக்கக் கவனம் செலுத்தி, தேவ பயத்தால் நம்மைக் காத்துக்கொள்ள வேண்டும், இதன் மூலம் நமது மிகுந்த நற்குண நிலையில் மாறாதவர்களாகவும் அசைக்க முடியாதவர்களாகவும் இருக்க முடியும்; ஆனால் அப்படி இல்லை என்றால், பல வழிகளிலும் நாம் குறைபாடு உடையவர்களாக இருந்தால், செயல்பட இன்னும் நேரம் இருக்கும்போதே, நாம் விரைந்து முழுமையடைவதற்கு முயற்சி செய்வோம், – விசுவாசத்தால் வலுப்பெற்று, நம்பிக்கையால் உத்வேகம் பெற்று, அன்பால் ஒன்றாகப் பிணைக்கப்பட்டு, தாழ்மையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, கீழ்ப்படிதலில் மகிழ்ந்து, பொறுமையால் சோதிக்கப்பட்டு, அறிக்கையால் ஒளி பெற்று, மேலும் நமது மற்ற எல்லாச் செயல்களாலும் நாம் உண்மையான துறவிகள், நேர்மையான புதியவர்கள், மற்றும் கிறிஸ்துவுக்குள் கர்த்தருடைய திறமையான ஊழியர்கள் என்பதற்குச் சாட்சி கூறுகிறோம்.

218. தேவ வார்த்தையை ஒருவன் கவனமாகக் கேட்க வேண்டும்: ஏனெனில் அதிலிருந்து எல்லா ஆவிக்குரிய குணங்களும் பிறக்கின்றன.

218. 1) நாம் தேவனுடைய வார்த்தையைக் கவனமாகக் கேட்க வேண்டும்: ஏனெனில் அதிலிருந்து எல்லா ஆவிக்குரிய மனப்பான்மைகளும் பாய்கின்றன. – 2) எல்லாப் புனிதர்களும் இதைச் செய்தார்கள், மேலும் இதன் நல்ல பலன்களுக்குச் சாட்சிகளாக இருந்தார்கள். – 3) கர்த்தர் நம்மை எவ்வாறு ஆசீர்வதித்திருக்கிறார் என்பதை நினைத்து, நாமும் அவ்வாறே செய்வோம். [32, 15]

3. எல்லா மக்களுக்கும் கணக்களும் காதுகளும் உண்டு, ஆனால் எல்லோரும் கேட்பதும் பார்ப்பதும் இல்லை; கேட்பதற்குச் செவியுள்ளவர்களும் பார்ப்பதற்குக் கண்ணுள்ளவர்களுமே அவ்வாறு செய்கிறார்கள். இதனால்தான் ஆண்டவர், 'கேட்கச் செவியுள்ளவன் கேட்பானாக' (மத். 11:15) என்றார். இறைவாக்கினர் மேலும் செவிப்பயிற்சி இல்லாதவர்களைப் பற்றி இவ்வாறு கூறுகிறார்: 'கடவுள் அவர்களுக்கு மந்தபுத்தியின் ஆவியை, பார்க்க இயலாத கண்களையும் கேட்க இயலாத செவிகளையும் கொடுத்தார்' (ஏசா 6:9; உரோ 11:8). ஆகவே, நாம் அச்சுறுத்தலுக்கு ஆளாகாமல், 'கர்த்தரின் தண்டனை என் செவிகளைத் திறக்கிறது' (ஏசாயா 50:5) என்று சொல்லும்படியாக, நமக்கு வாசிக்கப்படும் வார்த்தைகளைத் தற்செயலாக அல்லாமல், கவனமாகக் கேட்போமாக. இவ்வாறு, கேட்பவர் கவனமாக இருந்து, தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, அறிவொளி பெற்று, மகிழ்ச்சியடைகிறார்; அவர் எல்லாப் பூமியியல் காரியங்களையும் நிழல்களாகவும் மாயைகளாகவும் கருதுகிறார், அதனால் அவர் தம்முடைய சீடர்களிடம் இயேசு கூறுவதைக் கேட்கும்போது கிறிஸ்துவிடம் வர முடியும்: 'நான் உங்களை அனாதைகளாக விடமாட்டேன்; நான் உங்களிடத்திற்கு வருவேன்' (யோவான் 14:18). மேலும்: 'நான் உங்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறதை நீங்கள் செய்தால், நீங்கள் என் நண்பராயிருகிறீர்கள்' (யோவான் 15:14). மேலும்: 'இன்னும் சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, உலகம் என்னைக் காணாது; நீங்கள் என்னைக் காண்பீர்கள்; நான் ஜீவமாயிருக்கிறேன், நீங்களும் ஜீவமாயிருப்பீர்கள்' (யோவான் 14:19). மேலும்: "என் சோதனைகளில் நீங்கள் எனக்குத் துணையாக நின்றீர்கள்; என் பிதா எனக்கு இராச்சியத்தைக் கொடுத்தது போல, நீங்களும் என் இராச்சியத்தில் என் மேஜையில் அமர்ந்து சாப்பிட்டுக் குடிப்பதற்காக நான் உங்களுக்கு இராச்சியத்தைக் கொடுக்கிறேன்" (லூக்கா 22:28–30). இத்தகையவற்றைக் கேட்கும்போது, ஒரு தேவ அன்பர் ஒவ்வொரு நாளும் கிறிஸ்துவுக்காகத் தன்னிச்சையாக மரிக்கத் தயாராக இருக்கிறார்.

4. இவ்வாறு எல்லாப் புனிதர்களும் வாழ்ந்தனர், மேலும் அத்தகைய உறுதியுடன் அவர்கள் ஆண்டவருக்கான தங்கள் அன்பை ஆழ்ந்த உணர்வுடன் அறிவித்தனர். எரேமியா கூறுகிறார்: 'உம்மைப் பின்தொடர்வதில் நான் சோர்வடையவில்லை, மனித வாழ்வையும் நான் விரும்பவில்லை' (எரே. 17:16). புனித தாவீது கூறுகிறார்: 'அவர் எனக்கு அருளிய அனைத்திற்கும் நான் கர்த்தருக்கு என்ன ஈடளிப்பேன்?' (திபா. 115:3). திருத்தூதர் கூறுகிறார்: 'கிறிஸ்து நிமித்தமாக, நீங்கள் அவர் மீது நம்பிக்கை கொள்வதற்கு மட்டுமல்ல, அவருக்காகத் துன்பம் அனுபவிப்பதற்கும் உங்களுக்கு அருள் வழங்கப்பட்டுள்ளது' (பிலி. 1:29). அதே வழியில், அனைத்துத் திருத்தூதர்களும் மகிழ்ந்தனர், ஏனெனில் 'கர்த்தராகிய இயேசுவின் நாமத்திற்காக அவமதிப்பைப் பொறுத்துக்கொள்ள அவர்கள் தகுதியுள்ளவர்களாக எண்ணப்பட்டார்கள்', என்று திருத்தூதர்களின் செயல்கள் கூறுகிறது (அப்போஸ்தலர் 5:41). சுருக்கமாக, புனிதர்கள் ஒவ்வொருவரும் இத்தகைய முழக்கங்கள் மூலம் கர்த்தராகிய கிறிஸ்துவின் மீதான தங்கள் உண்மையான அன்பை வெளிப்படுத்தினர்.

5. ஆகவே, சகோதரரே, வாசிக்கப்படுவதைக் கவனமாகக் கேட்போம், மேலும் நம்முடைய அன்பான தேவனை நம்முடைய முழு இருதயத்தோடும் நேசிப்போம், அவர் நமக்கு அருளிய எல்லா ஆசீர்வாதங்களுக்காகவும் அவருக்கு எப்போதும் நன்றி செலுத்துவோம்—நம்முடைய தற்போதைய அழைப்பின் பரிசுத்தத்தில் இரட்சிப்பிற்காக அவர் நம்மை ஆரம்பத்திலிருந்தே தேர்ந்தெடுத்ததற்காக—ஆர்த்தடாக்ஸ் விசுவாசத்தில் அவரைச் சேவிக்க அவர் நமக்கு அருளியதற்காக—புனிதர்களின் போதனைகள் ஒரு செழிப்பான விருந்தாக நமக்கு ஒப்படைக்கப்பட்டதற்காக. ஆகவே, நாமும் திருத்தூதர்களின் வார்த்தைகளில் கூறுவது பொருத்தமானது: 'தேவன் நமக்கு உகந்தவராய் இருந்தால், நமக்கு விரோதமாயிருக்கிறவர் யார்? தம்முடைய குமாரனை நமக்காக எல்லாரையும் ஒப்புக்கொடுத்தவர், அவரோடே எல்லாவற்றையும் நமக்குத் தாராதிருக்க மாட்டாரா? தேவன் தெரிந்துகொண்டவர்களுக்கு விரோதமாய்க் குற்றம் சாட்டுவது யார்? நீதிமான் என்று தீர்க்கிறவரும் தேவனே; கண்டிக்கிறவர் யார்? கிறிஸ்து இயேசு, மரித்தார்—அதைவிட மேலாக, உயிர்த்தெழுந்தார்—தேவனுடைய வலதுபாரிசத்தில் இருக்கிறார், மேலும் நமக்காகப் பரிந்து பேசுகிறார்' (ரோமர் 8:31–34). அவர், நமக்கு நித்திய ராஜ்யத்தைக் கொடுக்கும் பிதாவாகிய தேவனுக்கு முன்பாகப் பரிந்து பேசுகிறார்.

219. நாம் நினைவுத் திருப்பலியை வெறுமனே வெளிப்படையாக மட்டுமல்ல, ஆன்மீக ரீதியாகவும் கொண்டாடுவோம்; – நாமும் ஒருநாள் இவ்வுலகை விட்டுப் பிரிவோம் என்பதை மனதில் கொண்டு; – அதற்கென நம்மைத் தயார்படுத்திக்கொள்ள அதனால் உத்வேகம் பெற்று

219. 1) நாம் நினைவுத் திருப்பலியை வெறுமனே வெளிப்படையாக மட்டுமல்ல, ஆன்மீக ரீதியாகவும் கொண்டாடுவோம்; – 2) நாமும் ஒருநாள் இவ்வுலகை விட்டுப் பிரிவோம் என்பதை மனதில் கொண்டு; மற்றும் – 3) அதன் மூலம் நமது இறுதிப் பயணத்திற்குத் தயாராகும் உத்வேகத்தைப் பெற்று. [32, 16]

6. நேற்று நாம் நமது பிதாவை நினைவுகூர்ந்தோம், அதைத் தகுதியான முறையில் செய்தோம்; ஏனெனில், ஆவிக்குரிய பிள்ளைகள் தங்கள் பிதாவைக் கனப்படுத்த வேண்டும். இருப்பினும், நினைவுகூரும் விஷயத்தில், நினைவு ஆராதனைகளை நடத்திவிட்டு, பின்னர் சரீரத்தில் ஆறுதல் தேடினால் போதும் என்று யாரும் நினைக்கக்கூடாது; மாறாக, ஒருவர் ஆவிக்குரிய ஆறுதலையும் தேட வேண்டும். உடலியல் ஆறுதல், சிறிது காலத்திற்கு உணர்ச்சிகளைத் தூண்டிவிட்டு, பின்னர் மறைந்துவிடுகிறது; ஆனால், ஆன்மீக ஆறுதல் அடங்காததும் நீடித்ததுமானதாகும். உங்களில் யாராவது அழுதிருந்தால், யாராவது இரக்கமடைந்திருந்தால், யாராவது மனமுடைந்திருந்தால், உங்கள் தந்தை அல்லது சகோதரரின் நினைவை நீங்கள் நன்றாகக் கௌரவித்ததில் வெற்றி பெற்றுள்ளீர்கள். நமது தந்தை நம்மோடு இருந்து, நம்மோடு உரையாடி, தனது எண்ணங்களைப் பகிர்ந்து கொண்ட அந்தப் பழைய நாட்களை நினைவு கூர்வோம்; பின்னர் அவர் இப்போது எங்கே இருக்கிறார், யாருடன் வசிக்கிறார், யாருடன் தனது எண்ணங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார் என்பதைக் கற்பனை செய்து பார்ப்போம் – அவரும், நம்மிடமிருந்து பிரிந்து சென்ற நமது ஒவ்வொரு சகோதரரும். நாம் சிந்திப்பதும், நாம் கேட்பதும் – இவை இரண்டும் தானே எப்போதும் ஆன்மாவை பரவசத்தால் நிரப்புகின்றன?

7. ஆகவே, நமது எண்ணங்களை நமக்குத் திருப்பிக்கொண்டு, சிந்திப்போம்: இன்னும் சிறிது காலத்தில் நாமும் இவ்விடத்திலிருந்து பிரிய மாட்டோமா? முன்னே சென்றவர்களை நாம் இப்போது நினைவுகூர்வதைப் போலவே, நாமும் மற்றவர்களால் நினைவுகூரப்பட மாட்டோமா? உண்மையாகவே, அது அப்படித்தான். அதுவே நமது விதி: நாம் மரிக்கக்கூடிய மனிதர்கள், நாளை என்ன நடக்கும் என்று அறியாதவர்கள். ஏனெனில், நமது வாழ்க்கை என்ன? – ஒரு கணத்தில் தோன்றி மறையும் ஆவி; காலையில் மலர்ந்து மாலையில் வாடும் வசந்தகால மலர். 'மனிதன் புல்லுக்கு ஒப்பான்; அவனது நாட்கள் வயல் மலர் மலர்வதற்கு ஒப்பான்' (சங். 102:15). 'மனுஷன் ஒரு சுவாசம் போன்றவன்; அவனுடைய நாட்கள் நிழல் போலக் கடந்து போகின்றன' (சங். 143:4). 'எல்லா மாம்சமும் பதர் போன்றதும், மனுஷனுடைய எல்லா மகிமையும் வயல் பூவைப் போன்றதுமானதால்' (ஏசா. 40:6); 'கதிரவன் தன் வெப்பத்தினால் புல்லை வற்றிப்போகச் செய்கிறான்; அதன் மலர் உதிர்ந்து போகிறது, அதன் தோற்றத்தின் அழகு அழிந்து போகிறது' (யாக்கோபு 1:11). புனிதர்கள் கூறியது போல, நாம் இவ்வாறு வற்றிப்போவோம், இவ்வாறு இவ்விடத்திலிருந்து நீங்கிப் போவோம். இவை இதற்கு முன்பு கூறப்பட்ட அவருடைய உவமைகள்.

8. "புரிந்துகொள்ளுகிற மனுஷன் பாக்கியவானுமாயிருப்பான்; தேவனைத் தேடுகிறவன் பாக்கியவானுமாயிருப்பான்" (சங். 13:2). அன்றாடம் கீழ்ப்படிதலின் உழைப்புகளிலும் பாடுகளிலும் தன்னை வருத்திக்கொள்ளும் மனிதன் பாக்கியவானாகிறான்—சண்டை போடாதவனாகவும், முணுமுணுக்காதவனாகவும், சாந்தகுணமுள்ளவனாகவும், தன் செயல்களில் விரைந்தவனாகவும், ஊழியத்தில் கவனக்குறைவற்றவனாகவும், இருதயத்தில் மனந்திரும்பியவனாகவும், தன் பிரியாவிடைக்காக எப்போதும் தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொள்ளும் ஒருவனாகவும் இருக்கிறான். ஏனெனில் முடிவு வரும், அது நிச்சயம் வரும், அது தாமதியாது. மரணத்தின் பயங்கரமான நாள் வரும்; பரலோகத்திலிருந்து இறங்கி வரும் அரச தூதரும் வருவார் – அவர் ஆன்மாவிடம் கூறுவார்: 'வா, இப்போது அனைவரின் ராஜாவும் கடவுளுமானவர் உன்னை அழைக்கிறார்.' ஆனால், நமது பிதாவின் பிரார்த்தனைகள் மூலம், அந்த நேரத்தில் நாம் தயாராக இருப்போமாகவும், பயமின்றி இவ்விடத்தை விட்டுப் பிரிந்து நித்திய ஜீவனுக்குள் பிரவேசிப்போமாகவும் ஆகட்டும்.

220. தவக்காலத்தின் முடிவு நம்மை ஈஸ்டருடன் நேருக்கு நேர் சந்திக்க வைக்கிறது; ஆனால் நமது முழு வாழ்க்கையும் ஈஸ்டருடன் நேருக்கு நேர் நிற்கிறது—இது தற்காலிகமானதல்ல, மாறாக அளவற்ற முறையில் சிறந்த நித்தியமான ஒன்றாகும்

220. 1) தவக்காலத்தின் முடிவு நம்மை ஈஸ்டருடன் நேருக்கு நேர் சந்திக்க வைக்கிறது; ஆனால் நமது முழு வாழ்க்கையும் ஈஸ்டருடன் நேருக்கு நேர் நிற்கிறது—இது தற்காலிகமானதல்ல, மாறாக அளவற்ற முறையில் சிறந்த நித்தியமான ஒன்றாகும். – 2) ஆண்டவர் அதைப் பற்றிச் சொன்னதை நினைவுகூர்ந்து, புனிதர்களைப் பின்பற்றி தவம் செய்வதற்கான உத்வேகம் பெறுங்கள். – 3) மாம்சத்திற்கு இனிமையான மற்றும் கவர்ச்சிகரமான விஷயங்களை நோக்கி நம்மை வஞ்சகமாக ஈர்க்க முயற்சிக்கும் தந்திரமான பாம்பின் வார்த்தைகளைக் கவனிக்காதீர்கள். [32, 17]

1. தவக்காலம் முடிவுக்கு வருகிறது, மேலும் மேற்கொள்ளப்பட்ட முயற்சிகளின் பலனைச் சுவைப்பதற்கான ஓய்வு காலமாகவும், ஈஸ்டர் வருவதைக் காணும் நேரமாகவும் இருப்பதால் ஆன்மா மகிழ்ச்சியடைகிறது. ஆனால் நான் ஏன் இந்த வார்த்தைகளைப் பேசினேன்? – நமது முழு வாழ்க்கையும் நித்திய பாஸ்காவை நோக்கித் திரும்பியுள்ளது என்றும், அதன் வருகைக்காகக் காத்திருக்கிறது என்றும் உங்களுக்கு நினைவூட்டவே. இந்த உலகியல் பாஸ்கா, பெரியதும் கௌரவமானதும் ஆனாலும், நமது முன்னோர்கள் போதிப்பது போல, அந்த பாஸ்காவிற்கு ஒரு முன்னோட்டமே. இந்த உலகியல் பாஸ்கா ஒரே ஒரு நாள் மட்டுமே நீடிக்கும் – பின்னர் கடந்துவிடும்; ஆனால் அந்த இடைவிடாத பாஸ்கா தான் நோய், துக்கம் மற்றும் பெருமூச்சுகள் நீங்கியது; அங்கே மகிழ்ச்சி, ஆனந்தம் மற்றும் நித்திய ஆறுதல் உண்டு; அங்கே கொண்டாடுபவர்களின் குரல்களும், மகிழ்பவர்களின் முகங்களும், நித்திய ஒளியின் தரிசனமும் உண்டு; அங்கே கிறிஸ்துவின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட விருந்து, நித்திய ஆசீர்வாதங்கள் நிறைந்த மேசையும், புதிய பானமும் உண்டு, அதைப் பற்றி கிறிஸ்து கூறினார்: 'உண்மையாக உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், என் பிதாவின் ராஜ்யத்தில் உங்களுடன் புதிதாகப் பானம் செய்யும் நாள் வரை, இப்பொழுதிருந்து திராட்சைப் பழத்தின் இந்தப் பழத்தை நான் குடிப்பதில்லை' (மத். 26:29).

2. இந்த ராஜ்யத்தைப் பொறுத்தவரை, அவர் பரலோகத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ளப்படவிருந்தபோது, அவர் தம்முடைய சீடர்களிடம்: 'நான் உங்களுக்கு இடத்தை ஆயத்தம்பண்ணப் போகிறேன்; நான் போய் உங்களுக்கு இடத்தை ஆயத்தம்பண்ணினால், நான் திரும்பிவந்து உங்களை என்னிடத்தில் அழைத்துக்கொள்வேன், நான் இருக்கும் இடத்தில் நீங்களும் இருப்பீர்கள். 'நான் செல்லும் இடத்திற்கு வழியை நீங்கள் அறிவீர்கள்' (யோவான் 14:2–4). மேலும் மற்றொரு பகுதியில் அவர் மீண்டும் கூறுகிறார்: 'அந்த நாளில் நான் என் பிதாவிலிருக்கிறேன், நீங்களும் என்னுள்ளிருக்கிறீர்கள், நானும் உங்களிலிருக்கிறேன் என்பதை அறிந்துகொள்வீர்கள்' (யோவான் 14:20). மேலும் மற்றொரு பகுதியில்: 'பிதாவே, நீர் எனக்குக் கொடுத்தவர்கள், நான் இருக்கும் இடத்தில் என்னுடனே இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்; உலகம் தோன்றுவதற்கு முன்பே நீர் என்னை நேசித்தபடியால், நீர் எனக்குக் கொடுத்த மகிமையை அவர்கள் காண வேண்டும்' (யோவான் 17:24). மேலும், இந்த வார்த்தைகள் அப்போஸ்தலர்கள் பற்றி மட்டுமல்ல, எல்லா விசுவாசிகள் பற்றியும் பேசப்பட்டவை என்பதைத் தெளிவுபடுத்த, அவர் மீண்டும் கூறினார்: 'நான் இவர்களுக்காகவே பிரார்த்திக்கவில்லை, அவர்களுடைய வார்த்தையின் மூலம் என் மீது விசுவாசிக்கப்போகிறவர்களுக்காகவும் பிரார்த்திக்கிறேன், அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாயிருக்கக்கடவர்கள்: பிதாவே, நீர் என்னுள்ளும் நான் உம்முள்ளும் இருக்கிறபடி, அவர்களும் நம்மில் ஒன்றாயிருக்கக்கடவர்கள்' (யோவான் 17:20-21). இந்த வார்த்தைகளை விட ஆறுதலானது வேறு என்ன இருக்க முடியும்? மேலும், நம்பும்படியானது வேறு என்ன இருக்க முடியும்? இந்த வார்த்தைகள் எந்த ஆன்மாவையும் மென்மையாக்கத் தவற முடியுமா? எந்த இதயத்தை உடைக்கத் தவற முடியும்? அத்தகைய இதயத்தை மனித இதயம் என்று சொல்வதை விட, கல் இதயம் என்று சொல்வதுதான் பொருத்தமாக இருக்கும். – இதைச் சிந்தித்து, புனிதர்கள் தாங்கள் அனுபவித்த அனைத்தையும் சமநிலையுடன் தாங்கிக்கொண்டனர்; துயரங்களை மகிழ்ச்சிகளாகவும், சிறைவாசத்தை விசாலமான வெளியாகவும், துன்பங்களை இன்பங்களாகவும், துறவு முயற்சிகளை ஆறுதல்களாகவும், மரணத்தை வாழ்வாகவும் கருதினர். ஆகவே, நாமும் அவர்களைப் போலவே அதே இலக்கை நோக்கிப் பாடுபட்டு, பாஸ்காவின் அதே -ஐத் தேடும்போது, விரும்பத்தகாத அனைத்தையும் நாம் மன உறுதியுடன் தாங்குவோமாக. அதன் பாரத்தால் சோர்வடைந்துவிடாமலும், மனந்தளர்ந்துவிடாமலும், மாறாக இன்னும் தீவிரமான ஆர்வத்துடன் தூண்டப்படுவோமாக.

3. ஆனால், நமது உணர்ச்சிகள் மூலம் நம்மீது பல்வேறு தந்திரங்களைச் செயல்படுத்தி, தன்னை ஒளிமிகு தூதனாக உருமாற்றிக்கொண்டு, காரியங்களை அவை இல்லாததாக மாற்றி, இருளை ஒளியாகவும் கசப்பை இனிமையாகவும் காட்டும் அந்த தந்திரமான பாம்பைப் பொருட்படுத்தாதீர்கள். இவ்வாறு அவன் நமது முதல் பெற்றோரை ஏமாற்றினான்; அவர்களின் கண்களை மயக்கி, அழகற்ற ஒன்றை அழகானது என்று காட்டி, பின்னர் உண்ணும் செயலின் மூலம் அவர்களைப் பரதீசிலிருந்து வெளியேற்றினான். ஆனால், அவர் ஒரு flatterer (தந்திரமாக ஏமாற்றுபவர்) என்பதை அனுபவத்திலிருந்து அறிந்த நாம், கட்டளைகளின் சொர்க்கத்திலிருந்து வெளியேற்றப்படுவதை அனுமதிக்க மாட்டோம்; மேலும் அவர் அழகாகத் தோன்றும் ஒரு பழத்தைக் காட்டும்போது, நமது ஆன்மாவின் மற்றும் உடலின் கண்களை அதன் மீது நிலைநிறுத்த விடமாட்டோம், மாறாக ஏமாற்றப்பட்டுவிடாமல் இருக்க, எல்லா வகையிலும் அதைப் பார்ப்பதைத் தவிர்ப்போம். அப்படியானால், மிகவும் கவர்ச்சிகரமாகத் தோன்றும் இந்தப் பழம் என்ன? இறைச்சி சார்ந்த காதல், அதாவது ஒவ்வொரு தீய உணர்ச்சியின் வேராகிய தீய காமம்; அதைத் தவிர்ப்பதன் மூலம், நாம் இரட்சிக்கப்படுவோம், மேலும் எல்லாப் புனிதர்களுடனும் நித்தியப் பாஸ்காவைக் கொண்டாடத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம்.

221. குளிர்காலத்திற்குப் பிறகு தாவர உலகம் பூத்து கனிகளைத் தருவது போலவே, ஆன்மாவும், பற்றாக்குறைகள், துக்கங்கள் மற்றும் கஷ்டங்களுக்குப் பிறகு, ஆன்மீக ரீதியாக மலர்ந்து ஆன்மீகக் கனிகளைத் தருகிறது, அதன் மூலம் கர்த்தர் மகிழ்ச்சியடைந்து போஷிக்கப்படுகிறார்

221. 1) குளிர்காலத்திற்குப் பிறகு தாவர உலகம் பூத்து பழம் கொடுப்பது போலவே, பற்றாக்குறைகள், துக்கங்கள் மற்றும் கஷ்டங்களுக்குப் பிறகு ஆன்மாவும் ஆன்மீக ரீதியாகப் பூத்து ஆன்மீகப் பழங்களைத் தருகிறது, அதன் மூலம் கர்த்தர் மகிழ்ச்சியடைந்து போஷிக்கப்படுகிறார். – 2) ஆகவே, நாம் பழம் தருவதற்காகவும், அதன் மூலம் இறைவனை மகிழ்விப்பதற்காகவும், அவருக்கு உணவளிப்பதற்காகவும், நமது துறவு வாழ்க்கையின் அனைத்துத் துன்பங்களையும் கஷ்டங்களையும் பொறுமையுடன் தாங்குவோம்: ஏனெனில், இதைவிட பேரின்பம் தரும் எதுவும் இருக்க முடியாது. – 3) மேலும் இது உண்மையிலேயே அப்படித்தான் என்பது இறைவனே உறுதிப்படுத்தியுள்ளார்: அப்படியானால், நமது வாழ்வின் ஒவ்வொரு துக்கத்தையும் எல்லா மகிழ்ச்சியுடன் [32, 18] நாம் ஏன் ஏற்கக்கூடாது?

4. குளிர்காலம் கடந்துவிட்டது; வசந்த காலம் வந்துவிட்டது, மேலும் கடவுளின் படைப்பு உயிர் பெறுவதை நாம் காண்கிறோம்: தாவரங்கள் மலர்கின்றன, பூமி பசுமையால் மூடப்பட்டுள்ளது, பறவைகள் பாடுகின்றன, மற்ற அனைத்தும் புதுப்பிக்கப்படுகின்றன – மேலும் நாம் இதில் மகிழ்ச்சி அடைந்து, அனைத்துப் பொருட்களின் எல்லாம் அறிந்த கலைஞரான கடவுளை மகிமைப்படுத்துகிறோம், அவர் ஒவ்வொரு கோடைக்காலத்திலும் தனது படைப்பைப் புதுப்பித்து மாற்றுவது போல, அதன் மூலம் 'உலகம் படைக்கப்பட்ட நாள் முதல், அவருடைய அழிவுபடாத குணங்களாகிய அவருடைய நித்தியவல்லமையையும் தெய்வீக இயல்பையும், படைக்கப்பட்டவைகளினால் தெளிவாக உணரப்பட்டது' (ரோமர் 1:20) என்பதைத் தெளிவாக உறுதிப்படுத்துகிறார். இருப்பினும், நாம் இதில் மட்டும் நின்றுவிடக் கூடாது, மாறாக நமது மனப் பார்வையை இன்னும் தூரத்திற்கு நீட்டி, படைப்பில் நடப்பதன் பிரதிபலிப்பை நமது உள்ளத்திற்குள் காண வேண்டும். – எப்படி? பின்வரும் ஒப்பீட்டின் மூலம்: இந்தத் தோன்றும் படைப்பின் புத்தாக்கம் குளிர்காலத்தால் ஏற்படுகிறது, அந்தக் குளிர்காலத்தில் பூமியும் அதில் உள்ள அனைத்தும் பனி, மழை மற்றும் புயல்களின் கடுமையான விளைவுகளுக்கு உட்படுகின்றன; ஆத்துமாவிற்கும் அதுவே நிலைமை; ஏனெனில் அது முதலில் துக்கங்கள், குறைகள் மற்றும் பேரழிவுகளின் குளிர்காலத்தை அனுபவிக்கவில்லை என்றால், அது பூக்களையும் கனிகளையும் தராது; ஆனால் அது இவை அனைத்தையும் அனுபவித்தால், அது எதிர்பார்க்கப்பட்ட கனிகளைத் தந்து, பதிலாக தேவனுடைய ஆசீர்வாதத்தைப் பெறுகிறது, அது எழுதப்பட்டபடி: 'தன்பேரில் பெய்யும் மிகுந்த மழையை உறிஞ்சி, பயிரிடப்பட்டதற்கு ஏற்ற பலனைத் தரும் நிலம், தேவனால் ஆசீர்வதிக்கப்படுகிறது' (எபி. 6:7).

5. ஆகவே, நாம் கடந்து செல்லும் இந்தப் பெருந்தொபிட காலத்தில், பசி, தாகம், மற்றும் மற்ற எல்லாத் துன்பங்களிலும், நம்மைத் தாக்கும், கண்ணுக்குத் தெரியும் அல்லது தெரியாத ஒவ்வொரு துயரத்தையும், ஒவ்வொரு பற்றாக்குறையையும், ஒவ்வொரு சோதனையையும் நாம் சகிப்போம்; அதனால் நாம் பலன் தருவதாகவும், தேவனுடைய ஆசீர்வாதத்தைப் பெறுவதாகவும் விளங்குவோம்; அது மட்டுமல்ல, நாம் கர்த்தராகிய இயேசுவை வளர்த்து வரவேற்பதற்கும் அது உதவுகிறது: ஏனெனில், படைப்பு பசுமையாகி, மலரிட்டு, கனிகொடுப்பதைக் கண்டு நாம் எவ்வாறு மகிழ்கிறோமோ, அவ்வாறே நமது ஆன்மாக்கள் ஆவிக்குரிய விதத்தில் மலரிட்டு, கனிகொடுப்பதைக் கண்டு அவரும் மகிழ்கிறார். – அப்படியானால், இந்தப் பழங்கள் யாவை? 'அன்பு, சந்தோஷம், சமாதானம், நீடிய சாந்தம், தயவு, நன்மை, விசுவாசம், சாந்தம், இச்சையாட்சி' (கலா. 5:22–23). இதுவே அவர் உண்ணும் உணவு, அவரை மகிழ்விப்பது இதுவே. மேலும், இவ்வாறு அவரைப் போஷிக்கிறவன் பாக்கியவானாகிறான், ஏனெனில் அவனும் பதிலுக்கு நித்திய ஆசீர்வாதங்களால் அவனால் போஷிக்கப்படுவான். இவ்வண்ணமாக அவரை வரவேற்பவன் பாக்கியவானாகிறான், ஏனெனில் அவனும் பரலோக ராஜ்யத்தில் அவரால் வரவேற்கப்படுவான். யாராவது ஒரு பூமியான ராஜாவைத் தங்கள் வீட்டிற்கு வரவேற்றால், எவ்வளவு மகிழ்ச்சியும் களக்கமும் இருக்கும்? – ராஜாதி ராஜாக்களுக்கும் கர்த்தாதி கர்த்தாக்களுக்கும் ராஜாவை வரவேற்பவனுக்கு அது இன்னும் எவ்வளவு மேன்மையானதாக இருக்கும்?

6. மேலும், அவர் உண்மையில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறார் என்பது அவரே சொன்ன வார்த்தைகளிலிருந்து தெளிவாகிறது: 'என்னை நேசிக்கும் எவரும் என் வார்த்தையைக் காப்பார்; என் பிதா அவனை நேசிப்பார், நானும் அவனிடம் வந்து என் உறைவிடத்தை அவனிடம் அமைப்பேன்' (யோவான் 14:23). மேலும்: 'என் கட்டளைகளைக் கொண்டு அவற்றைக் கடைப்பிடிப்பவன் என்னை நேசிக்கிறான்; என்னை நேசிப்பவன் என் பிதாவால் அன்புகூரப்படுவான், நானும் அவனை நேசித்து எனக்குரியதை அவனுக்கு வெளிப்படுத்துவேன்' (யோவான் 14:21). – அத்தகைய வாக்குறுதிகள் இருந்தால், நாம் எல்லாவற்றையும் சகிப்பது மட்டுமல்லாமல், அப்போஸ்தலன் சொல்வதைக் கேட்டு, மகிழ்ச்சியுடன் அவ்வாறு செய்வோம்: 'நான் உங்களுக்காகப் படுகிற பாடுகளில் இப்பொழுது மகிழ்ச்சியடைகிறேன், மேலும் அவருடைய சபைக்கென்று இருக்கிற திருச்சபையின் நிமித்தமாக, கிறிஸ்துவின் பாடுகளில் என் சரீரத்தில் குறைவிருப்பதை நான் நிறைவு செய்கிறேன்' (கொலோ. 1:24); மேலும் புனித யாக்கோபு கூறுவதைக் கவனியுங்கள்: 'சகோதர சகோதரிகளே, நீங்கள் பல்வேறு சோதனைகளை எதிர்கொள்ளும்போது, அதைத் தூய மகிழ்ச்சியாகக் கருதுங்கள்; ஏனெனில் உங்கள் விசுவாசத்தின் சோதனை விடாமுயற்சியை உருவாக்குகிறது; விடாமுயற்சி அதன் முழுப் பலனையும் தருவதற்கு இடமளியுங்கள், அப்போதுதான் நீங்கள் முதிர்ச்சியும் முழுமையுமாக இருப்பீர்கள், உங்களுக்கு எதும் குறைவாக இருக்காது' (யாக்கோபு 1:2–4). சோதனைகளில் மகிழ்ச்சியும், துக்கங்களில் ஆனந்தமும் இருப்பதைக் காண்கிறீர்களா? – புனிதர்கள் இவ்வாறு வாழ்ந்தார்கள்; நாமும் இந்த வழியில் வாழ நம்மைக் கட்டாயப்படுத்திக் கொள்வோம், அதனால், அவர்கள் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்ற முயற்சி செய்து, அவர்களுடன் சேர்ந்து பரலோக இராச்சியத்தை உரிமையாகப் பெறுவோம்.

222. லெண்டின் போது ஒருவர் குறிப்பாகத் திகழ்ந்த துறவுப் பண்புகளைப் பட்டியலிட்ட பிறகு, அவர் மேலும் கூறுகிறார்: 'காலம் செல்லச் செல்ல மாறாமல், இப்படியே என்றென்றும் நிலைத்திருங்கள்'

222. சிலர் லெண்டின் போது குறிப்பாகச் சிறந்து விளங்கிய துறவுப் பண்புகளைப் பட்டியலிட்ட பிறகு, அவர் மேலும் கூறுகிறார்: 'காலம் செல்லச் செல்ல மாறாமல், இப்படியே என்றென்றும் நிலைத்திருங்கள்.' [3 2, 19] நாம் இப்போது தவக்காலத்தின் மிக இறுதி நாட்களை அடைந்துள்ளோம்: ஏனெனில், நீங்கள் காண்பது போல, அது முடிவுக்கு வருகிறது. புனித ஜெருசலேம் நகரத்தின் எல்லைகளுக்குள் உள்ள பாலைவனங்களில் தவக்காலத்தின் நாற்பது நாட்களைக் கழித்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தந்தையர்கள், இந்த நேரத்தில், பாலைவனங்களில் புனித லெண்டைக் கழித்து, இப்போது ஒவ்வொருவரும் இந்தத் துறவுப் பயிற்சிகளில் குறிப்பாகத் திகழ்ந்த உயர்ந்த நற்பண்புகளை, ஏராளமான இறைவனும் கடவுளுமானவருக்கு முதல் கனியாக அர்ப்பணிக்கின்றனர். நீங்களும் உங்கள் சக்திக்கேற்ப, அற்பமானதோ தகுதியற்றதோ அல்லாத ஒன்றை அர்ப்பணிக்கிறீர்கள்: ஒருவர் எல்லா நற்பண்புகளுக்கும் அரசியான அன்பை அர்ப்பணிக்கிறார்; மற்றொருவர், கடவுளால் ஒளிரூட்டப்பட்ட பணிவை; ஒருவர், கிறிஸ்துவைப் போன்ற கீழ்ப்படிதலை; மற்றொருவர், விழிப்புக்காலங்களில் ஜெபத்திலும் சங்கீதப் பாடலிலும் இடைவிடாத விழிப்புணர்வை; மேலும் ஒருவர், உடல் உழைப்பைச் செய்வதில் தனிப்பட்ட ஆர்வத்தை; கவனச்சிதறலைக் கட்டுப்படுத்துதல், பொருத்தமற்ற பார்வைகளைத் தடுத்தல், அடக்கமான நடத்தை, பதில்களிலும் பரஸ்பரப் பழக்கவழக்கங்களிலும் விவேகம் ஆகியவையும் பாராட்டத் தகுதியற்றவை அல்ல; இகழ்ச்சியைக் கட்டுப்படுத்துவது, அதிகப் பேச்சைத் தவிர்ப்பது, உணவில் மிதமாக இருப்பது, அதிக உறக்கத்தைத் தவிர்ப்பது, வசனங்களில் கவனம் செலுத்துவது, இறுதியாக, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக முதலிடத்தில் வைக்கப்பட வேண்டியது பற்றி நான் பேசப் போவதில்லை: அதுவே, ஒருவரின் சொந்த விருப்பத்தைத் துறக்கும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மற்றும் வீரமரணத்திற்கு ஒப்பான செயலாகும், இதுவே ஒரே உண்மையான பலியாக, ஆண்டவர் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக நம்மிடம் கோருவதாகும். பட்டியலிடப்பட்டுள்ள ஒவ்வொரு குணமும் ஒரு நல்ல மற்றும் பக்தி நிறைந்த காணிக்கை; மேலும் உங்களில் யாரும் கடவுளின் முன் வெறுங்கையுடன் தோன்ற மாட்டீர்கள் என்றும், ஒவ்வொருவரும் தத்தமது நற்செயல்களைக் கொண்டு வருவார்கள் என்றும் நான் துணிந்து கூறுவேன். இவ்வாறு, உங்கள் தவ வாழ்க்கையின் மூலம், நீங்கள் 'தங்கம், வெள்ளி மற்றும் விலைமதிப்பற்ற கற்கள்' ஆகியவற்றைச் சேமித்துள்ளீர்கள் – அவை வரவிருக்கும் சோதனையின் நெருப்பால் அழிந்துவிடாத செயல்கள், மேலும் அவை அப்போஸ்தலர் ' வைக்கோல், மரம் மற்றும் பதரை' போன்றவை என்று ஒப்பிடும் செயல்கள் அல்ல. (1 கொரி. 3:12), அதாவது பாவத்தின் மீதான அன்பு, இச்சைகள் மீதான அடிமைத்தனம், ஆபாசமான பேச்சு, அசுத்தமான எண்ணங்கள், இரகசியமான இன்பங்கள், பொய்மை, சண்டையின் மீதான விருப்பு, மற்றும் இதேபோன்ற பிற அனைத்தும். இந்த சில நாட்கால நோன்பின்போது, நீங்கள் அத்தகைய ஆவிக்குரிய புதையல்களைப் பெற்றிருப்பதால், அவற்றை வீணடிக்க நாம் நம்மை அனுமதிக்க வேண்டாம்; மாற்றத்தின் மூலமாகவோ அல்லது மாறிவரும் காலங்கள் காரணமாகவோ, எதிரிக்கும் நம் பகைவனுக்கும் நாம் அடிபணிய வேண்டாம். காலங்கள் மாறட்டும், வெவ்வேறு நாட்கள் விடியட்டும்; ஆனாலும், தேவனுடைய சித்தத்திற்கு நீங்கள் கீழ்ப்படிவதிலும், அவர் மீதான உங்கள் அன்பிலும், நிலைத்திருங்கள். அல்லது, மாற்றத்திற்கு உட்பட்டவர்களாக இருக்க வேண்டுமானால், அது நன்மைக்காக மட்டுமே இருக்கட்டும்; சிறிய பரிபூரணத்திற்குப் பதிலாக பெரிய பரிபூரணத்தை எடுத்துக்கொண்டு, ஒரு தீப்பொறியிலிருந்து எரியும் விளக்காகவும், ஒரு நட்சத்திரத்திலிருந்து சந்திரனாகவும், சந்திரனிலிருந்து சூரியனாகவும் மாறுங்கள். ஆனால் சும்மா நிற்காதீர்கள், அல்லது ஒரு கனவைப் போல நிலையற்றதும், ஒருவரை நித்திய நெருப்பில் எரிய வைப்பதுமான உலகின் ஆறுதல்களுக்குத் திரும்பிச் செல்லாதீர்கள். ஆகவே, இதுவரை நீங்கள் ஒரு தெய்வீகமான மற்றும் மகிழ்ச்சியான மனப்பான்மையில் இருந்ததைப் போலவே, வை திருவிழாவைக் கொண்டாடுவோம் என்று நான் கேட்கிறேன், மேலும், நுழைய விரும்புகிறவர்களுக்கு வரவேற்பளித்து மடாலயத்தின் வாயில்களைத் திறப்போம்; நமது சந்திப்புகளையும் உரையாடல்களையும் அனைத்தும் கடவுளின் மகிமைக்குப் பயன்படும் வகையில் ஒழுங்கமைப்போம்; உங்களைப் பார்ப்பவர்கள், தெய்வீகத் திருத்தூதர் (1 கொரி. 3:16) கூறியது போல், கடவுள் உங்களில் இருக்கிறார் என்று சொல்லும்படி நடத்துவோம். – இவ்வாறு செயல்படுவதன் மூலம், நாம் புனிதமான மற்றும் பெரிய பாஸ்காவைக் கடவுளுக்குப் பிரியமான முறையில், கிறிஸ்துவின் பாடுகளுடன் இணக்கமாகவும், உயிர்த்தெழுதலின் ஒளியால் ஒளிரூட்டப்பட்டும் கொண்டாடுவோம்.

223. இது அனைவருக்கும் ஒரு சோதனையாக இருந்த ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வை நினைவுபடுத்துகிறது, அதை அனைவரும் நன்கு சகித்துக்கொண்டனர்

223. 1) இது ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வை—அனைவருக்கும் ஒரு சோதனையை—நினைவூட்டுகிறது, அதை அனைவரும் வெற்றிகரமாகத் தாங்கிக்கொண்டனர். – 2) பாவம் செய்வதற்கான தூண்டுதல் எவ்வாறு எழுகிறது என்பதையும், அதற்கேற்ப ஒருவர் பாவத்தை எவ்வாறு எதிர்க்க வேண்டும் என்பதையும் இது விளக்குகிறது: அதாவது, மாம்சத்தின் தூண்டுதல்களைத் தடுப்பதன் மூலமும், அதுபோல பிறவற்றினாலும். – 3) சோதனை ஏற்படாமல் இருக்க, ஒருவர் எண்ணத்தில்கூட தனது முந்தைய வழிகளுக்குத் திரும்பக் கூடாது, மாறாக வெளிப்படையாக நல்ல நடத்தையின் விதிகளைக் கடுமையாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். – 4) எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மடாலயத்தை விட்டு வெளியேறாமல் கவனமாக இருங்கள். – 5) பொதுவாக, உங்களிடையே எல்லாம் ஒழுங்காகவும் முறையாகவும் இருக்கட்டும் – எல்லாவற்றையும் கர்த்தருடைய சந்நிதியில் செய்வது போலச் செய்யுங்கள். – 6) பெருந்தொலைவு காலம் முடிந்துவிட்டது; நாம் கர்த்தருக்கு நன்றி செலுத்துவோம்; ஆனால் நம்மை நாமே செம்மைப்படுத்திக் கொள்வதை நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டாம்.

7. நற்செய்தியில் ஆண்டவர் கூறினார்: 'சிமோனே, சிமோனே, யாவேல் உங்களைக் கடுகட்டும்படி கேட்டுக்கொண்டார்; ஆனால் உங்கள் விசுவாசம் தள்ளாடிவிடாதபடி நான் உங்களுக்காக வேண்டிக்கொண்டேன்' (லூக்கா 22:31–32). இதே போன்ற ஒன்று எளியவர்களாகிய நமக்கும் நிகழ்ந்துள்ளது. ஆனால், எல்லாவற்றையும் அறிந்த கிருபையான தேவன், நம்மால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாத அளவுக்கு நாம் துயரமடைய விட்டுவிடவில்லை, மாறாக, 'நாம் அதைத் தாங்கிக்கொள்ளும்படி, சோதனையுடன் ஒரு வழியையும் ஏற்படுத்தியிருக்கிறார்' (1 கொரி. 10:13). நான் எதைப் பற்றிக் பேசுகிறேன் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். உங்கள் சகோதரத்துவத் துன்பத்தை தேவனுக்குப் பிரியமானதாக ஏற்றுக்கொண்டேன், அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளின்படி: 'தேவன் உங்களை வருத்தப்படுத்தியதற்காக நீங்கள் அவர் விரும்பியபடியே வருந்தினீர்கள். ஆனால் ஒரு பதிலளிப்பு, ஆனால் கோபம், ஆனால் பயம், ஆனால் ஏக்கம், ஆனால் ஆர்வம், ஆனால் பழிவாங்குதல்; எல்லாவற்றிலும் இந்த விஷயத்தில் நீங்கள் குற்றமற்றவர்களாக உங்களைக் காட்டிக்கொண்டீர்கள்' (2 கொரி. 7:11). உண்மையிலேயே, வார்த்தையின்படி நீங்கள் நடந்துகொள்ளும் உங்கள் மனப்பான்மை சகோதரத்துவமானது; ஏனெனில் அது கூறுகிறது: 'ஒரு உறுப்பு நோய்வாய்ப்பட்டால், எல்லா உறுப்புகளும் அதனுடன் நோய்வாய்ப்படுகின்றன; ஒரு உறுப்பு கனப்படுத்தப்பட்டால், எல்லா உறுப்புகளும் அதனுடன் மகிழ்கின்றன' (1 கொரி. 12:26).

8. ஆனால், சாத்தான் எவ்வளவு விடாமுயற்சியுடனும் தந்திரத்துடனும் இருக்கிறான் என்பதைக் கவனியுங்கள்; அவன், 'முழங்கும் சிங்கம் போல, தின்னுதற்கு யாரை இழுத்துப்போகலாம் என்று தேடித்திரிந்து' (1 பேதுரு 5:8), ஒருவரை வேட்டையாடப்பட்ட விலங்கு போல, பகுதியாகவோ அல்லது முழுமையாகவோ பிடிக்கத் தேடுகிறான். ஏனெனில், அவன் ஒருவரைப் பகுதியாகப் பிடிக்கும்போது, அதிலேயே திருப்தி அடையாமல், பாவத்தில் மரணத்தை உண்டாக்கும் வரை மேலும் மேலும் மோசமானதைச் செய்யப் பாடுபடுகிறான் – அதாவது: முதலில் ஒரு சோதனையை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி நம்மைத் தூண்டுகிறான், பின்னர் நம் இதயங்களில் ஒரு தீய எண்ணத்தை உருவாகச் செய்கிறான்; இவ்வாறு ஆன்மாவை அசுத்தப்படுத்தி சீர்கெடுத்த பிறகு, அவன் அதை இயற்கையின் எல்லைகளைத் தாண்டிச் செல்லத் தூண்டுகிறான், மேலும் அதை மதிப்பிழந்து, பேச்சற்றதாக, பார்வையற்றதாக மாற்றி, தகுதியற்றதை நோக்கி உந்துகிறான்: ஒளிக்குப் பதிலாக இருளை நோக்கி, இனிமைக்குப் பதிலாக துயரத்தை நோக்கி, உயிருக்குப் பதிலாக மரணத்தை நோக்கி. சோதனையாளனால் விளைவிக்கப்படும் பேரழிவு இதுவே. – ஆனால் சகோதரரே, நாம் நமது ஆன்மாவை மிகுந்த விழிப்புடன் காத்து, சாத்தானுக்கு இடமளிக்காமல், அந்த எண்ணத்தையே உடனடியாக விரட்டிவிட வேண்டும்; இதில் நாம் தோற்கப்பட்டால், குறைந்தபட்சம் அனுதாபப்படுத்துவதன் மூலம் நம்மை நாமே அசுத்தப்படுத்திக் கொள்ளாமல் இருப்போமாக; இங்கேயும் நாம் தோல்வியுற்றால், அந்த மனநிலையில் நீண்ட நேரம் தங்கியிருக்க நம்மை அனுமதிக்காதிருப்போமாக, அப்பொழுதுதான் நாம் பாவத்திற்குள் வழிநடத்தப்படாமல் இருப்போம்.

9. கடந்தகாலப் பற்றுகளும் நினைவுகளும் காரணமாகவே இது நமக்கு நிகழ்கிறது. ஆனால் நாம் பற்றுகளிலிருந்து தப்பி ஓட வேண்டும்; நமது இளமைக்கால நினைவுகளிலிருந்து தப்பி ஓட வேண்டும்: ஏனெனில், அங்கே அலைந்து, நமது கற்பனையில் அங்கே வசிப்பது என்பது, இதயம் எகிப்திற்குத் திரும்புவதைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை, இதிலிருந்து நாம் நமது அகமனிதன் மூலம் நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும்; புறமனிதனைப் பொறுத்தவரை, அப்போஸ்தலன் போதிப்பது போலச் செய்வோம்: 'உங்கள் வாயிலிருந்து எந்தக் கெட்ட வார்த்தையும் புறப்படாமல், கட்டி எழுப்புவதற்கு ஏற்றவை மட்டுமே புறப்படட்டும், அது கேட்பவர்களுக்குக் கிருபையைச் சேர்க்க வேண்டும். மீட்பின் நாள் வரை உங்களில் முத்திரையிடப்பட்ட தேவனுடைய பரிசுத்த ஆவியினால் துயரப்படுத்தப்படாதிருங்கள். கசப்பான சொற்கள், சீற்றம், கோபம், கூச்சல், அவதூறு ஆகியவை உங்களிடமிருந்து நீங்கட்டும்; பொல்லாங்கு அனைத்தும் நீங்கட்டும். கிறிஸ்துவுக்குள் தேவன் உங்களை மன்னித்தது போல, நீங்களும் ஒருவரையொருவர் மன்னித்து, இரக்கமுள்ளவர்களாகவும், கனிவுள்ளவர்களாகவும், இரக்கமுள்ளவர்களாகவும், இரக்ககுணமுள்ளவர்களாகவும் இருங்கள்' (எபே. 4:29–32).

10. அதே நேரத்தில், மடாலயத்தை விட்டு வெளியேறுவதைத் தவிர்ப்போம், ஏனெனில் இது வழிதவறலுக்குக் காரணமாகிறது. ஐயோ! உங்கள் சகோதரர்கள் முற்றத்திற்குள் இருக்கும்போது, நீங்கள் வெளியே இருக்கிறீர்களா? உங்கள் சகோதரர்கள் மௌனமாக இருக்கும்போது, நீங்கள் வீணான பேச்சுகளில் ஈடுபட்டிருக்கிறீர்களா? உங்கள் சகோதரர்கள் ஓய்வில் இருக்கும்போது, நீங்கள் இடமறி அலைந்து திரிகிறீர்களா? இங்கிருந்தே சோதனைகள் வருகின்றன; இங்கிருந்தே வீழ்ச்சிகள் வருகின்றன. மந்தையிலிருந்து விலகிச் செல்லும் ஒரு ஆட்டுக்கு என்ன நேரிடும்? அது காட்டு மிருகங்களின் இரையாகாதா? சகோதரத்துவத்திலிருந்து தப்பி ஓடுபவனுக்கும் அவ்வாறே நேரிடும். ஆனால், சகோதரர்களே, இது நிகழாமல் இருக்கட்டும்; எந்த வகையிலும் அது நிகழவே வேண்டாம்.

11. ஆயினும், உங்கள் மத்தியில் எல்லாவற்றையும் முறையாகவும் ஒழுங்காகவும் செய்யுங்கள்; எல்லாவற்றையும் கவனத்துடனும் எச்சரிக்கையுடனும் செய்யுங்கள்; நமது இரகசிய மற்றும் வெளிப்படையான செயல்களையும், இரவும் பகலும் நடப்பவற்றையும், நமது உடல் மற்றும் மனதின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் நடப்பவற்றையும் காண்கிற கர்த்தருடைய சந்நிதியில் எல்லாவற்றையும் செய்வோமாக; இவ்வாறு யூதர்களுக்கோ, கிரேக்கர்களுக்கோ, அல்லது தேவனுடைய திருச்சபையருக்கோ நாம் எந்தத் தடையையும் ஏற்படுத்தாமல் இருப்போமாக. – இந்த விஷயத்தைப் பற்றி இதுவே போதுமானது.

12. இப்போது தவக்காலம் முடிவுக்கு வருவதால், அதை நிறைவு செய்ய நமக்கு உதவியவரும், அதன் காலம் முழுவதும் வழக்கமான துறவு நெறிகளை மேற்கொள்ள நமக்கு வலிமையைக் கொடுத்தவருமான கடவுளுக்கு மகிமையைச் செலுத்துவோம். உழைப்பு முடிந்தது, ஆனால் பலன் நிலைத்திருக்கிறது; உடல் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டது, ஆனால் ஆவி வலுப்படுத்தப்பட்டது. வலிமையுற்று, மேலும் மேலும் பரிசுத்தமாயிருங்கள், மேலும் 'நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் வருகையில் உங்கள் ஆவியும், உயிரும், உடலும் குறையற்றவையாகக் காக்கப்படட்டும்' (1 தெச. 5:23).

224. கர்த்தருடைய பாடுகளையும் உயிர்த்தெழுதலையும் நினைப்பதை நாம் ஒருபோதும் நிறுத்தாதிருப்போமாக, இல்லையெனில் நமது உணர்ச்சிகளால் சிக்கிக்கொள்ள நேரிடும்

224. 1) கர்த்தருடைய பாடுகளையும் உயிர்த்தெழுதலையும் நினைப்பதை ஒருபோதும் நிறுத்தாமல் இருப்போமாக, இல்லையெனில் நமது உணர்ச்சிகளால் சிக்கிக்கொள்ள நேரிடும். – 2) இப்போது வசந்த காலம், இது மாம்சத்திற்குரிய அனைத்தையும் புத்துயிர் அளிக்கிறது: ஆகவே நாம் எச்சரிக்கையாகவும் உடலைக் கட்டுப்பாட்டுடனும் வைத்திருப்போமாக. – 3) நாம் தவக்காலத்தில் உழைத்தோம்; ஆனால் இப்போது தவக்காலம் முடிந்துவிட்டது என்றாலும், நமது உழைப்புகள் முடிந்துவிடவில்லை: நமது வாழ்நாள் முழுவதும் நம்மீது உழைக்க வேண்டும். – 4) எனவே நாம் அவ்வாறே செய்வோம். [4, 1]

13. புனித ஈஸ்டரைக் கொண்டாட கிறிஸ்துவின் அருள் நமக்கு வழங்கப்பட்டிருப்பதால், நாம் நமது கடமைகளுக்குத் திரும்புவோம். ஆயினும், நாம் உழைக்கும்போதே, நமது இரட்சகராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் உயிர் தரும் பாடுகளையும், அவருடைய மகிமையான உயிர்த்தெழுதலையும் நினைவுகூரும் வகையில் அதைச் செய்ய வேண்டும். ஏனெனில், ஈஸ்டர் பண்டிகை முடிந்துபோகும்போது, இவற்றின் நினைவு மங்கிவிட நாம் ஒருபோதும் அனுமதிக்கக் கூடாது. ஆனால், நாம் எப்போதும் ஆண்டவரின் மீட்பளிக்கும் பாடுகளையும், அவருடைய சிலுவை மரணம், அடக்கம் மற்றும் உயிர்த்தெழுதலையும் நினைவில் கொள்வோம். அவ்வாறு, அத்தகைய விஷயங்களில் நமது மனதைத் தொடர்ந்து ஈடுபடுத்துவதன் மூலம், நாம் இச்சைகள் மற்றும் உணர்ச்சிகளால் பாதிக்கப்படாதவர்களாக இருப்போம். இருப்பினும், எப்போதாவது, கவனக்குறைவால் நாம் வலைக்குள் சிக்குந்தால், மகிமையின் ஆண்டவராகிய சிலுவையில் அறையப்பட்ட இயேசுவை நோக்கி விரைந்து செல்வோம், உடனடியாக நமது ஆன்மாக்களில் குணமருள் ஒளிரும். அப்படியே, பண்டைய இஸ்ரவேலரும், பாம்புகளால் கடிக்கப்பட்டபோது, வெண்கலப் பாம்பை நோக்கி, உடனடியாகக் குணமடைந்தார்கள் (எண். 21, 11–19). தீய எண்ணங்கள் பாம்புகளைப் போலக் கடிப்பதையும், ஆன்மாவில் விஷத்தை ஊற்றுவதையும் நீங்கள் நன்கு அறிவீர்கள். இது நடந்தவுடன், தாமதமானது காயத்தைக் குணப்படுத்துவதைக் கடினமாக்கிவிடும் என்பதால், அந்த விஷத்தை மிகுந்த கவனத்துடன் கூடிய விரைவில் அகற்ற வேண்டும்.

14. நீங்கள் பார்க்கிறீர்கள், இப்போது வசந்த காலம். அது இரத்தத்தின் தாய் (இரத்தம் மாம்சத்தின் தாய்). 'மாம்சம் ஆவியினிடத்தில் விரோதமாய்ச் சண்டையிடுகிறது, ஆவியும் மாம்சத்தினிடத்தில் அப்படியே' (கலா. 5:17); ஆகையால், மாம்சத்தை பலப்படுத்துவது ஆவியையும் பலவீனப்படுத்துகிறது, ஆவியையும் பலப்படுத்துவது மாம்சத்தையும் பலவீனப்படுத்துகிறது. – ஆகவே நாம் விவேகமுள்ளவர்களாய் இருந்து, உணவு, பானம், உறக்கம் மற்றும் மற்ற எல்லாவற்றிலும் கடுமையான மிதத்தை அனுசரிப்போம். அதனால் உடல் ஆன்மாவிற்கு மேலோங்கிவிடாமல், ஆன்மா உடலை வென்று வெற்றிபெறட்டும்.

15. ஓட்டப்பந்தயத்தில் ஓடும் ஒரு வீரர், ஒரு அல்லது இரண்டு சுற்றுகள் ஓடியவுடன் வெற்றியாளராக அறிவிக்கப்படுவதில்லை, மாறாக அவர் முழுப் பந்தய தூரத்தையும் ஓடி (குறிப்பிடப்பட்ட இறுதிக்கோட்டை முதலில் அடையும்போது) மட்டுமே அறிவிக்கப்படுகிறார். நமக்கும் அதுபோலவே: நாம் உரியபடியாக நோன்புகாலத்தையோ அல்லது பெந்தேகொஸ்தேவையோ அனுசரிப்பதால் மட்டும் நாம் ஏற்கனவே வெற்றியாளர்களாகிவிடவில்லை; ஆனால், நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், நமது வாழ்நாள் முழுவதும் நாம் விழிப்புடன் இல்லாவிட்டால், சாத்தானின் பொறிகளிலிருந்து தப்பிக்கவும் முடியாது, வெற்றியாளரின் வெகுமதியைப் பெறவும் முடியாது.

16. அப்படியானால், நாம் ஏன் மீண்டும் மீண்டும் நற்செயல்களில் பாடுபட வேண்டும், மீண்டும் மீண்டும் நற்பண்புகளைப் பெற வியர்க்க வேண்டும், மீண்டும் மீண்டும் மாம்சத்தைக் கொல்ல வேண்டும், மீண்டும் மீண்டும் உடலை அடக்க வேண்டும், மீண்டும் மீண்டும் உணர்ச்சிகளை விரட்ட வேண்டும், எப்போதும் 'கர்த்தராகிய இயேசுவின் மரணத்தை நம் உடலில் சுமந்துகொண்டு' (2 கொரி. 4:10), 'எப்பொழுதும் இயேசுவின் மரணத்தை நம் உடலில் சுமந்துகொண்டு' (2 கொரி. 3:7). ஏனெனில், நிச்சயமாக, நமது தந்தையரும் சகோதரர்களும் மரித்தது போல நாமும் மரித்து, இந்த இடத்தை விட்டுப் பிரிந்து, அந்நிய தேசங்களுக்குச் சென்று, நாம் ஒருபோதும் காணாத காட்சிகளைக் காண்போம். இந்த எண்ணம் திகிலூட்டுகிறது, மேலும் நல்லறிவுள்ளவர்களை பரவச நிலைக்கு இட்டுச் செல்கிறது. – ஆகவே, பயபக்தியுடனும் நடுக்கத்துடனும் நிலைத்திருந்து, நமது ஐம்புலன்களையும் கடுமையான ஒழுக்கத்துடன் வைத்துக்கொள்வோம், மேலும் பயனற்ற கேட்புகள், தீங்கு விளைவிக்கும் காட்சிகள், போதை தரும் வாசனைகள், மற்றும் ஒவ்வொரு ஆபத்தான அடியிலிருந்தும் நம்மை எல்லா வகையிலும் பாதுகாத்துக்கொள்வோம்; பரிசுத்த தேவருக்கு நம்மை முழுமையாக அர்ப்பணிப்போம், அதனால், அவரைத் திருப்திப்படுத்தி, நித்திய ஆசீர்வாதங்களுக்கு வாரிசுகளாக மாறுவோம்.

225. ஈஸ்டர் கடந்துவிட்டது, பாடுகளும் கடந்துவிட்டன; ஆயினும், ஈஸ்டரின் மகிழ்ச்சியும், ஆண்டவரின் பாடுகளின் நினைவும் நம்மில் உயிர்ப்புடன் இருக்க வேண்டும்; அதனால், நாம் வாழும் வரை, நமக்காக அல்லாமல், நமக்காக மரித்து மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்த ஆண்டவருக்காக வாழ வேண்டும்

225. 1) ஈஸ்டர் கடந்துவிட்டது, பாடுகளும் கடந்துவிட்டன; ஆனால் ஈஸ்டரின் மகிழ்ச்சியும், ஆண்டவரின் பாடுகளின் நினைவும் நம்மில் உயிர்ப்புடன் இருக்க வேண்டும்; அதனால், நாம் வாழும் வரை, நமக்காக வாழாமல், நமக்காக மரித்து மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்த ஆண்டவருக்காக வாழ வேண்டும். – 2) ஆகவே, ஈஸ்டருக்குப் பிறகும், ஆன்மீக முயற்சிகளில் நாம் விடாமுயற்சியுடன் இருக்க வேண்டும், அவற்றிலிருந்து விலகிச் செல்ல எந்தவொரு சாக்குப்போக்கையும் கண்டுபிடிக்கக் கூடாது. – 3) அவர் அவர்களைக் கண்டிக்கிறார், இரகசியமான இடங்களில் தனிப்பட்ட முறையில் சந்திக்க வேண்டாம் என்று தாம் கூறியிருந்தும், சிலர் அப்போதும் அவ்வாறு செய்வதாகக் கூறுகிறார்; மேலும், அவர்கள் வெளிப்படையாக ஒன்றுகூடி உரையாடும்போது தங்களை எப்படி நடத்திக்கொள்ள வேண்டும், மற்ற எல்லா நேரங்களிலும் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பது பற்றியும் அவர்களுக்கு அறிவுறுத்துகிறார். – 4) அவர், காலமான நல்ல சகோதரர்களை நினைவுகூர்ந்து, அவர்களுடைய முன்மாதிரியைப் பின்பற்றும்படி அவர்களை ஊக்குவிக்கிறார், மேலும் சகோதரர் டொமேடியனை ஒரு உதாரணமாகக் குறிப்பிடுகிறார் [4, 2].

17. ஈஸ்டர் கடந்துவிட்டது, பண்டிகையும் முடிந்துவிட்டது; ஆனால் மகிழ்ச்சி—அல்லது நீங்கள் விரும்பினால் கொண்டாட்டம்—கடந்துவிடவில்லை: ஏனெனில், திருத்தூதரின் வார்த்தைகளின்படி, நாம் ஆன்மீக ரீதியாக எப்போதும் மகிழ்ச்சியடைந்து கொண்டாட வேண்டும்: 'கர்த்தருக்குள் எப்போதும் மகிழுங்கள்; மீண்டும் சொல்கிறேன், மகிழுங்கள்' (பிலி. 4:4). மேலும், புனித வாரம் கடந்துவிட்டது, ஆனால் நமது இரட்சகராகிய கிறிஸ்துவின் பாடுகளின் நினைவு எப்போதும் நமது உள்ளத்தில் புத்துணர்ச்சியுடனும் உயிர்ப்புடனும் இருக்கட்டும்—அதாவது, மகிமையின் ஆண்டவர் நமது பொருட்டு சிலுவையில் அறையுண்டு, அடக்கம்பண்ணப்பட்டு, மூன்றாம் நாளில் மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்தார் என்ற நினைவு, அவருடன் நம்மை எழுப்பி, அவருடன் நமக்கு ஜீவனையும் தந்து, 'இனிமேல் நாங்கள் எங்களுக்காக அல்ல, எங்களுக்காக மரித்து உயிர்த்தெழுந்தவருக்காகவே வாழ்கிறோம்' (2 கொரி. 5:15) என்பதால், அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளில் நாம் தைரியமாகப் பேசுவோமாக: 'நான் இனி வாழ்ந்து கொண்டிருக்கவில்லை, கிறிஸ்துவே எனக்குள் வாழ்கிறார்; நான் இப்போது மாம்சத்தில் வாழும் வாழ்க்கையை, என்னை நேசித்து எனக்காகத் தம்மை ஒப்புக்கொடுத்த தேவனுடைய குமாரனின் மீதுள்ள விசுவாசத்தினால் வாழ்கிறேன்' (கலா. 2:20–21). இந்த திருவருட்சாதனத்திலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய முடிவு இதுவே: நாம் இவ்வுலகத்திற்கு மரித்து, ஒரே தேவாய் வாழ்ந்திருக்க வேண்டும்.

18. ஆகையால், ஈஸ்டர் பண்டிகைக்குப் பிறகும் நாம் எச்சரிக்கையுடனும் விழிப்புடனும் இருக்க வேண்டும், ஜெபிக்கவும் மனந்திரும்பவும் வேண்டும், கண்ணீர் சிந்தவும் அறிவூட்டப்படவும் வேண்டும், எப்போதும் கர்த்தராகிய இயேசுவின் மரணத்தை நம் உடலில் சுமக்க வேண்டும், நம் சொந்த விருப்பப்படி தினமும் மரிக்க வேண்டும், மேலும் மாம்சத்தின் இச்சைகள் থেকে விலகி, எண்ணத்தில் நம்மைத் தொடர்ந்து பிரித்துக்கொண்டு கர்த்தரிடம் திரும்புவதன் மூலம், நம்மைத் தொடர்ந்து கர்த்தருக்காக அர்ப்பணிக்க வேண்டும். – 'இப்போது தவக்காலம் அல்ல' என்று சொல்லாதீர்கள்; ஏனெனில், எச்சரிக்கையுள்ளவர்களுக்கு எப்போதும் தவக்காலமே. 'நான் நீண்ட காலமாகப் பாடுபட்டு வருகிறேன், எனக்கு ஓய்வு தேவை' என்று சொல்லாதீர்கள்: இவ்வுலகில் ஓய்வே இல்லை. 'நான் நற்பண்புகளில் தேர்ச்சி பெற்றவன், நான் பயப்படுவதில்லை' என்று சொல்லாதீர்கள்: மாற்றத்திற்கான மற்றும் வீழ்ச்சியடையும் பயம் ஒருபோதும் நீங்கக்கூடாது, ஏனெனில் சாத்தான் நற்பண்புகளில் தேர்ச்சி பெற்ற பலரை ஒரு கண் இமைக்கும் நேரத்தில் பாவக் குழியில் தள்ளியுள்ளான்; ஆகவே, 'நான் நிற்கிறேன் என்று எண்ணுகிறவன், விழுந்துவிடாதபடிக்கு எச்சரிக்கையாக இருக்கக்கடவன்' (1 கொரி. 10:12), மேலும், தன்னை நன்கு பாதுகாக்கப்படுகிறேன் என்று எண்ணுகிறவன், எந்தப் பாதுகாப்பும் இல்லாமல் விடப்படாதபடிக்கு எச்சரிக்கையாக இருக்கக்கடவன். ஆகவே, நாம் எப்போதும் எச்சரிக்கையாகவும் விழிப்புடனும் இருந்து, உறக்கம், உணவு, பானம் மற்றும் மற்ற எல்லா காரியங்களிலும் கடுமையான சுயக்கட்டுப்பாட்டைப் பழக்கிக்கொள்வோம். அப்போதுதான் உடலை எப்போதும் கடுமையான கட்டுப்பாட்டிலும் கீழ்ப்படிதலுடனும் வைத்திருக்க முடியும்; இல்லையெனில், ஒரு இளம் குதிரையைப் போல அது எழுந்து நின்று நம்மைப் பாவத்தின் பெருவெள்ளத்தில் தள்ளிவிடக்கூடும்.

19. சமீபத்திய ஒரு பிரசங்கத்தில், உங்களைத் தனிமைப்படுத்திக் கொள்ளவோ அல்லது தனிமையான இடங்களில் தனியாக இருக்கவோ வேண்டாம் என்று நான் உங்களுக்கு அறிவுறுத்தினேன், ஆனாலும் உங்களில் சிலர் மீண்டும் அங்கு சென்றிருக்கிறீர்கள். 'நீங்கள் என்ன விரும்புகிறீர்கள்? நான் தடியுடன் உங்களிடம் வரவேண்டுமா, அல்லது அன்பும் சாந்தமுள்ள ஆவியுடன் வரவேண்டுமா?' (1 கொரி. 4:21). நான் உங்களுக்கு எல்லா விதத்திலும் அறிவுரை கூறியும் நீங்கள் செவிகொடுக்கவில்லை; உங்கள் சகோதரன் இதற்காகத் தண்டனை அனுபவித்ததை உங்கள் கண்களாலேயே கண்டிருந்தும், நீங்கள் உங்களை அடக்கிக்கொள்ளவில்லை. ஆகவே, யாரும் இதேபோன்ற பாவத்தில் விழாதபடி கவனமாக இருங்கள். இந்த அறிவுரைகள் வீணாகப் பேசப்படவில்லை, எல்லா இடங்களிலும் பேசப்படவில்லை. 'தேவன் குழப்பத்தின் தேவன் அல்ல, சமாதானத்தின் தேவன்' (1 கொரி. 14:33). 'எல்லாம் கண்ணியமாகவும் ஒழுங்காகவும் நடக்கட்டும்' (1 கொரி. 14:40), அப்பொழுது எல்லா காரியங்களிலும் தேவன் நம்முடைய மூலமாய் மகிமைப்படுவார். இங்கிருந்தும் அங்கிருந்தும் வரும் சகோதரர்களே, நீங்கள் எங்கே எப்படி அமர்கிறீர்கள், எப்படி நடந்துகொள்கிறீர்கள் என்பதில் கவனமாக இருங்கள்; உங்களுக்குப் பிடித்ததைச் செய்ய உரிமை இருப்பது போலல்லாமல், ஆவியினால் கட்டுண்டவர்களாகவும்; யாரும் உங்களைக் கவனிக்கவில்லை என்பது போலல்லாமல், உங்கள் ஒவ்வொரு அசைவையும் ஒவ்வொரு செயலையும் பார்க்கிற கர்த்தரால் கவனிக்கப்படுபவர்களாகவும் இருங்கள்; தள்ளுண்டு திரிபவர்களைப் போல அல்லாமல், உங்கள் அலைந்து திரிதலில் இளைப்பாறுதல் பெற்றவர்களைப் போல இருங்கள்; உங்கள் கைவேலை, உங்கள் ஜெபங்கள் மற்றும் உங்கள் சங்கீதப் பாடுதலில் கவனம் செலுத்துங்கள்; வெள்ளிக் கிரயத்தின் பேராவலால் இங்கே உங்களுக்காக எதையும் சேமித்து வைக்காதீர்கள், ஆனால் உங்களிடம் உள்ளதிலேயே திருப்தி அடையுங்கள். ஏனெனில் ஆண்டவரே இவ்வாறு கூறினார்: 'நான் உன்னைக் கைவிடமாட்டேன், உன்னைப் புறக்கணிக்கவும் மாட்டேன்' (யோசுவா 1:5); அதனால் நம்மில் ஒவ்வொருவரும் தைரியமாகச் சொல்ல வேண்டும்: 'கர்த்தரே எனக்குத் துணையாக இருக்கிறார்; மனுஷன் எனக்கு என்ன செய்வான் என்று நான் பயப்படேன்' (சங்கீதம் 117:6).

20. உங்கள் சகோதரர்களை நினைவுகூருங்கள், 'அவர்களின் பயணத்தின் முடிவை நோக்கிப் பார்த்து, அவர்களின் விசுவாசத்தைப் பின்பற்றுங்கள்' (எபிரேயர் 13:7). நாம் போற்றியுள்ள ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட டொமேடியன் அத்தகையவரே, அவருடைய நினைவு பரிசுத்தவான்களுடன் உள்ளது. அவர் என்ன விலை கொடுத்தார்? அவர் எத்தகைய வாழ்க்கையை வாழ்ந்தார்? – என்ன உழைப்புகளாலும் செயல்களாலும் அவர் தனது நித்தியப் பாரம்பரியத்தை அடைந்தார்? அவர் சரீரத்தில் ஒரு ஏழை மற்றும் தாழ்மையான மனிதர்; ஆனால் அவர் நற்பண்பைத் தேர்ந்தெடுத்து கடவுளை நேசித்ததால், வேதவசனத்தின்படி கடவுள் அவரை உயர்த்தினார்: 'என்னை உயர்த்துகிறவர்களை நான் உயர்த்துவேன், ஆனால் என்னை இகழ்கிறவர்கள் வெட்கப்படுத்தப்படுவார்கள்' (1 சாமு. 2:30). அத்தகைய சகோதரர்களுக்காக நாம் மகிழ்ந்து களிகூர வேண்டும். ஆனால், நாம் நமது பங்கை இதில் செலுத்தவில்லை என்றால், அது என்ன பயன்? நமது சக்திக்கு ஏற்றவாறு பங்களித்து, நமது ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில், பரிசுத்தவான்களின் பங்கில் நாமும் பங்கடைவோம்.

226. உலகில் வாழ்ந்தாலும், நமது வாழ்க்கை முறையைப் புறம் பேசிப் பேச விரும்புகிறவர்களை வாயடைக்கச் செய்யும் விதத்தில் நாம் நம்மை நடத்திக்கொள்வோம்

226. 1) உலகில் வாழ்ந்தாலும், நமது வாழ்க்கை முறையைப் புறந்தள்ளத் துடிக்கும்வர்களை வாயடைக்கச் செய்யும் விதத்தில் நமது நடத்தை அமையட்டும். – 2) இதற்கு நமது உந்துதல், அனைத்துப் புனிதர்களையும் ஊக்கப்படுத்திய ஆண்டவர் மீதான அன்பாக இருக்கட்டும். – 3) நாம் சில சமயங்களில் நமது உணர்ச்சிகளுக்கு அடிபணிகிறோம் என்றால், அது ஆண்டவர் மீதான நமது அன்பின் வெதுவெதுப்பின் காரணமாகவே, ஆகவே அதை நாம் புதுப்பித்து வலுப்படுத்த வேண்டும். [4, 3]

21. நாங்கள், தாழ்மையுள்ளவர்கள், நீங்கள் ஒவ்வொரு ஆண்டும் இங்கு வருவதைக் கண்டு மகிழ்ச்சியால் நிறைகிறோம், மேலும் உங்கள் வருகையை ஒரு இரண்டாவது ஈஸ்டர் போலக் கொண்டாடுகிறோம். ஆனால், நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் உங்கள் கை கண்டறிந்ததைப் போல பூமிக்கான பரிசுகளைக் கொண்டு வருகிறீர்கள்; அதுபோலவே, ஒரு வகையான பரிமாற்றமாக, நாங்களும் உங்களுக்கு ஆன்மீகப் பரிசுகளை வழங்குவோம். – ஆகவே, நம்முடைய ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தில் உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்: மதகுருமார் அழைப்புக்குத் தகுதியான விதத்திலும், நாம் அறிக்கையிடும் விசுவாசத்திற்குத் தகுதியான விதத்திலும், கர்த்தருக்காக நாம் சகித்த துன்பங்களுக்குத் தகுதியான விதத்திலும் நடவுங்கள், 'உங்கள் நடத்தை உலகத்தில் நன்றாயிருக்கும்படி' (1 பேதுரு 2:12), 'உங்களைத் தீயசெய்காரರೆன்று பழிசொல்லுகிறவர்கள்' உங்கள் நல்ல நடத்தை செயலில் காணும்போது வெட்கப்படும்படிக்கு. நம்முடைய சொந்த நலனுக்காகவும், சத்தியத்திற்கு எதிரானவர்களுக்காகவும், நமது வாழ்க்கையை ஒழுங்கான மற்றும் உறுதியான முறையில் நடத்தி, ஒருவருக்கொருவர் உறவாடும்போது நல்ல நடத்தையைப் பேணி, நமது நற்செயல்களில் சிறந்த கொள்கைகளால் வழிநடத்தப்பட்டு, நமது வாழ்வை முன்வைக்க நாம் முயற்சிப்போம். நாம் திருச்சபையில் கூடும்போதும், அப்போஸ்தலரின் நியதியைக் கடைப்பிடிப்போம். 'உங்களில் ஒவ்வொருவரும்,' என்கிறார் அப்போஸ்தலர், 'ஒரு சங்கீதம், ஒரு போதனை, ஒரு அந்நிய பாஷை… இவைகள் உண்டாயிருக்கட்டும்… ஆனாலும் சகலமும் கட்டுதலுக்கேதுவாக நடக்கட்டும்' (1 கொரி. 14:26); அல்லது நாம் அவசியத்திற்காக வெளியே சென்றால், நாம் பயபக்தியுடன் நடக்கட்டும், அதனால் நம்மைப் பார்ப்பவர்களின் கட்டமைப்புக்காக ஒருவித கிருபை நம் முகங்களில் பிரகாசிக்கக்கூடும்; அல்லது நாம் ஒரு பெண்ணுடன் உரையாடும் பட்சத்தில், நமது இதயங்களில் முட்களையும் அம்புகளையும் பெறாதபடி, முழு கவனத்துடனும் அடக்கத்துடனும் அவளுடன் பேசுவோம்.

22. ஒரு வார்த்தையில், 'எல்லாம்' 'நம்மை நேசித்து நமக்காகத் தம்மை ஒப்புக்கொடுத்த தேவனுடைய மகிமைக்காகச் செய்யப்பட வேண்டும்' (கலா. 2:20). யாருடைய அன்பு காதலனைப் பரவசத்திற்குள் தள்ளுகிறதோ, அவனை தனக்குரியவனாக இருக்க அனுமதிக்காமல், அவன் நேசிப்பவனுடையவனாக மட்டுமே இருக்கச் செய்கிறதோ: இந்த நிலையை உணர்ச்சிப்பூர்வமாகவோ அல்லது மாம்சத்தினாலோ தங்களை நேசிப்பவர்களிடமும் காணலாம். – ஒரு கணவன் தன் மனைவியை நேசிக்கும்போது, அவன் தன் முழுத் தன்னையும் தன் அன்புக்குரியவளுக்குக் கொடுக்கிறான்; அவளுக்காகவே சுவாசிக்கிறான், மேலும் அவளைப் பற்றி இடைவிடாமல் கனவு காண்கிறான். நீங்கள் அவனுக்கு சூரியனைக் காட்டினாலும், அவன் அதைப் பார்க்க விரும்பமாட்டான், மாறாக தன் அன்புக்குரியவளை மட்டுமே பார்ப்பான்; நீங்கள் அவனுக்கு உணவை வழங்கினாலும், தன் ஒரே அன்புக்குரியவளுடன் இருக்க வேண்டும் என்ற அவனது விருப்பத்தால், அதை உண்ண அவன் விரும்பமாட்டான். – ஆனால் நம் ஆண்டவராகிய கிறிஸ்துவை விட அழகானது எது? அவருடைய பேரின்ப அன்பை விட இனிமையானது எது? அவர் 'மனிதபுத்திரரைப்பார்க்கிலும் நன்மையிலே அழகராக' இல்லையா? (சங். 44:3). அவர் 'இனிமையும் எல்லா விருப்பமுமா' இல்லையா? (பல்லாண்டுப் பாட்டு 5:16). இதை வெளிப்படுத்தி—அதாவது, அவருக்கு அவர்கள் கொண்டிருந்த அன்பின் தீவிரத்தை—புனிதர்கள் கூக்குரலிடின்றனர்: சிலர், 'தண்ணீரூற்றுகளைக் கண்டால் மான் ஏங்குவது போல, தேவனே, உம்மைக் காண என் ஆத்துமா ஏங்குகிறது' (சங். 41:2); மற்றவர்கள் கூறுவது: "இந்த ஊழியம் எங்களுக்கு ஒப்புரவு செய்யப்பட்டதால், தேவ பிரியம் எங்களைப் பற்றிக்கொண்டது: ஏனெனில் ஒருவன் எல்லாருக்காகவும் மரித்ததினால், எல்லாரும் மரித்தார்கள்; ஆனால் கிறிஸ்து எல்லாருக்காகவும் மரித்து, இனி ஜீவனுள்ளவர்கள் தமக்காக அல்ல, அவர்களுக்காக மரித்து எழுந்தவருக்காகவே ஜீவிக்க வேண்டும்" (2 கொரி. 5:14–15). தேவன் உலகத்தை எவ்வளவு அன்பாக நேசித்தார் என்று பாருங்கள்! மேலும், பரிசுத்தவான்களால் அவர் தாமே எவ்வளவு வலிமையாகவும், எதிர்க்க முடியாத வகையிலும் நேசிக்கப்பட்டார் என்று பாருங்கள்!

23. ஆனால் நாம் அவரைத் தீவிரமாக நேசிக்காததால், தீய எண்ணங்களாலும் மாம்ச இச்சையாலும் பிடிக்கப்பட்டிருக்கிறோம், அதன் விளைவாக இன்பத்திற்குப் பதிலாகத் துக்கத்தையும், இனிமைக்குப் பதிலாகக் கசப்பையும், சமாதானத்திற்குப் பதிலாகக் கவலையையும் சந்திக்கிறோம். – ஆனால் சகோதரர்களே, நாம் விழித்துக்கொண்டு எங்கள் அறிவை மீட்டிக்கொள்ள வேண்டும், மேலும் அத்தகைய தீய விருப்பங்களிலிருந்து நமது ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும், அப்போதுதான் கிறிஸ்து நம்மில் வாசம் செய்வார்: ஏனெனில், எங்கு தூய்மை இருக்கிறதோ, அங்கே கிறிஸ்து இருக்கிறார். இதுவே ஆசீர்வதிக்கப்பட்டதும் பெரிதும் விரும்பப்பட்டதுமான வாழ்க்கை; இவ்வாறு வாழ்ந்து, நமது ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசு வழியாக நாம் பரலோக ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிப்போம்.

227. நோன்பின் மூலம் நீங்கள் ஆவிக்குரிய ஆசீர்வாதங்களைச் சேகரித்துள்ளீர்கள்; இப்போது அவற்றைப் பாதுகாக்கப் பாடுபடுங்கள்

227. 1) நோன்பின் மூலம் நீங்கள் ஆன்மீக ஆசீர்வாதங்களைச் சேகரித்துள்ளீர்கள்; இப்போது அவற்றைப் பாதுகாக்க முயற்சி செய்யுங்கள். – 2) இதற்காக, கவனக்குறைவுக்கு இடமளிக்காதீர்கள், ஆனால் உங்களை உன்னிப்பாகக் கவனித்து, விழிப்புடன் எச்சரிக்கையாக நடந்துகொள்ளுங்கள். – 3) பாவத்தைத் தூண்டும் சந்தர்ப்பங்களைத் தவிர்க்கவும், உங்கள் உணர்ச்சிகளைக் காக்கவும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, உங்கள் எண்ணங்களைத் தூய்மைப்படுத்தவும். – 4) நீங்கள் இதைச் செய்யாவிட்டால், நீங்கள் பாவத்தில் விழ நேரிடும்; மேலும் பாவம் நமக்கு எவ்வளவு தீங்கு செய்துள்ளது, தொடர்ந்து செய்து கொண்டிருக்கிறது? [4, 4]

24. இப்போது பெருவிழா முடிந்துவிட்டதால், நமது கலந்துரையாடல்களுக்கும் வழக்கமான போதனைகளுக்கும் மீண்டும் நேரம் நம்மை அழைக்கிறது; இதுவே எனது அழைத்தல் என்று அறிந்து, என் முழு வலிமையோடும் உங்களுக்கு உண்மையின் வார்த்தைகளை அறிவிக்கத் தவறினால் எனக்குக் கேடு என்று அறிந்து, நான் இதை ஆர்வத்துடன் மேற்கொள்கிறேன். – அப்படியானால், இந்த நேரத்தில் நான் உங்களுக்கு என்ன சொல்வேன்? நான் கூறுவது என்னவென்றால், முன்போலவே, புனித லென்ட் காலத்தின் போது, உங்கள் ஒவ்வொருவரும், ஒரு பாதுகாப்பான துறைமுகத்தில் சேர்ப்பது போல ஆன்மீக செல்வங்களைச் சேகரித்து, நோன்பு, ஜாக்கிரதை, ஜெபம், விடாமுயற்சி மற்றும் அது போன்ற பிற பக்தி முயற்சிகள் போன்ற பல நல்லொழுக்கப் பலன்களுடன், புனித ஈஸ்டர் காலத்திற்குள் நுழைந்தீர்கள்: ஆகவே இப்போது உங்கள் கவனிப்பும் அக்கறையும்—இவற்றில் சில மட்டுமல்ல, அனைத்தும்—அவை அனைத்தையும் பாதுகாப்பதாக இருக்க வேண்டும்.

25. ஏனெனில், கண்ணுக்குத் தெரியும், பௌதீகத் துறைமுகத்தில் நடப்பதும், ஆன்மீகத் துறைமுகத்தில் நடப்பதும் ஒன்றே என்று யாரும் கருதிவிடக் கூடாது. அங்கே, ஒருவர் துறைமுகத்திற்குள் நுழைந்து நிலைபெற்றவுடன், கடலின் கொந்தளிப்பையும் மற்ற பேரழிவுச் சம்பவங்களையும் பொருட்படுத்தாமல், சோம்பலிலும் கவலையற்ற தன்மையிலும் தங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்துவிடுகிறார்கள்: இங்கு, அதற்கு மாறாக, மாம்சத்தின் ஓய்வின் காரணமாகப் பாவ உணர்வுகள் மேலும் கொடூரமாகக் கொந்தளிக்கின்றன, மேலும் பொறாமை உணர்வுகள் புயல்களைப் போலக் கட்டுப்பாடில்லாமல் தாக்குகின்றன: விபச்சாரத்தின் ஆவி, அன்னதானத்தின் ஆவி, பேராசையின் ஆவி, சோம்பலின் ஆவி, துக்கத்தின் ஆவி, கர்வத்தின் ஆவி. இந்தச் சூழ்நிலையில், துறைமுகத்திலேயே இருந்தாலும் கூட ஒருவர் மூழ்கிவிடுவார் என்று அஞ்சுவது மிகவும் பொருத்தமானது. புனித தாவீது ஒருமுறை ஊரியாவின் மனைவியை ஒரு கவனக்குறைவான பார்வை பார்த்தார், அதன் விளைவாக அவர் என்ன பாடுபட்டார் என்பதை வாசகர்கள் அறிவார்கள் (2 சாமு. 11:1 மற்றும் 4); 'யாக்கோபு புசித்துத் திருப்தியடைந்து, தன் பிரியமானவனைத் தள்ளிவிட்டான்' என்று வேதவாக்கியம் கூறுகிறது (உபாகமம் 32:15); ஒருவர் கவனக்குறைவாக நடந்து, காமத்தால் உண்ணப்பட்டு, சட்டமீறலுக்குப் பிறவி கொடுத்தார்.

26. இதைக் கேட்டு, எச்சரிக்கையாக இருங்கள்; பாவத்தைத் தூண்டும் இடங்களையும் காட்சிகளையும் தவிர்க்கவும்; உங்கள் கண்கள், காதுகள், வாசனை, சுவை மற்றும் தொடுவுணர்வு ஆகியவற்றையும், உங்கள் உண்ணுதல், பருகுதல் மற்றும் உறக்கம் ஆகியவற்றையும் கடுமையான விதிகளால் கட்டுப்படுத்துங்கள், இல்லையெனில் விருப்பங்களின் அலைகள் உங்களை மூழ்கடித்துவிடும். புலன்களின் கடலில் பயணிப்பவன் புயல்களுக்கும் கொந்தளிப்புகளுக்கும் ஆளாவான் என்பதை நீங்களும் உணர வேண்டும்; ஆனால் மனக் கடலைக் கடப்பவன் புயல்களுக்கும் அமைதிக்கும் ஆளானவன் ஆகிறான். ஏனெனில், அவர் துணிச்சலாக அசிங்கமான எண்ணங்களை விரட்டினால், புனித ஆவியாரைத் தனது பயணத் துணையாகக் கொண்டு, அமைதியால் நிரம்புகிறார்; இது புனித அர்சேனியஸ் பற்றிச் சொல்லப்பட்டதாகும். ஆனால், தன் புலன்களைக் கட்டுப்பாடில்லாமல் அலையவிடும் எவரும், தன் உள்ளத்தில் காமம் அலைகளாக எழுவதைத் தடுக்காத எவரும், தமக்காக மிக மோசமான புயலைத் தாமே கிளர்ந்தெழச் செய்கிறார்கள்; மேலும், தங்கள் கிளர்ந்தெழுந்த எண்ணங்களை விரைவாக அடக்கவில்லை என்றால், அவர்கள் வருத்தக் குரலில், 'என்னைக் கடலின் ஆழத்தில் எறிந்துவிடுங்கள், புயல் என்னை மூழ்கடிக்கட்டும்' என்று கதறும் நிலைக்கு வந்துவிடுவார்கள். (சங். 64:3). இதன் மூலம் நான் குறிப்பிடுவது: நற்செயல்கள் மேலோங்கட்டும், சிறந்தவை மோசமானவற்றால் வெல்லப்படாமல் இருக்கட்டும்; ஆன்மா ஆட்சி செலுத்தட்டும், அது சிறந்ததை நோக்கி வழிநடத்தப்படட்டும்.

27. அல்லது பாவம் என்ன செய்தது என்று உங்களுக்குத் தெரியாதா? அது உலகத்திற்கு மரணத்தைக் கொண்டுவரவில்லையா? அது பூமியைக் கெடுக்கவில்லையா? உலகத்தின் தொடக்கத்திலிருந்து இதுவரை, அது பிரபஞ்சத்தை கல்லறைகளால் நிரப்பவில்லையா? – ஏனெனில், மனிதன் கட்டளைக்கு மீறுமட்டும் அழியாதவனாக இருந்தானல்லவா? முதலில் படைக்கப்பட்டவன் தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கட்டளைக்கு உறுதியாக விசுவாசமாக இருந்தபோது, பேசப்பட்ட காரியங்களில் எதுவும் இன்னும் நடக்கவில்லை. அவனே நித்திய வேதனைகளுக்குக் காரணம்; அவனே கென்னாவின் அணைக்க முடியாத நெருப்பின் தீயை மூட்டுபவன்; அவனே முடிவில்லாத புழுவின் உணவு; ஒரு காலத்தில் கண்ணியமாக இருந்த மனிதனை, உணர்வற்ற மிருகங்களைப் போல ஆக்கிவிட்டான். அவன் அவ்வளவு பேரழிவுகரமானவனாகவும் மரணத்தை விளைவிப்பவனாகவும் இருப்பதால், நாம் நமது முழு வலிமையோடும் அவனிடமிருந்து தப்பி ஓட வேண்டும்; மேலும், மனிதர்களை வானதூதர்களைப் போல ஆக்குகின்ற, பேய்களை எதிர்க்கின்ற, எல்லா உணர்ச்சிகளையும் விரட்டுகின்ற, இறுதியில் பரலோக ராஜ்யத்தை வெகுமதியாகப் பெறுகின்ற நன்மையைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்—நமது ஆண்டவரின் கிருபையினாலும் அன்பினாலும் நாம் அனைவரும் இதை அடையுமாறு ஆகட்டும்.

228. கவனக்குறைவுக்கு இடமளிக்காதீர்கள்: ஏனெனில் மரணம் எப்போதும் அருகில் உள்ளது; மரணத்திற்குப் பிறகு தீர்ப்பும் பலனும் வருகின்றன

228. 1) கவனக்குறைவுக்கு இடமளிக்காதீர்கள்: ஏனெனில் மரணம் எப்போதும் அருகில் உள்ளது; மரணத்திற்குப் பிறகு தீர்ப்பும் பலனும் வருகின்றன. – 2) பூமியில் உள்ள ஒரு ராஜாவுக்குச் சேவை செய்பவர்கள், பெரியதோ சிறியதோ, எல்லாவற்றையும் பயபக்தியுடன் செய்ய முற்பட்டால், பரலோக ராஜாவுக்குச் சேவை செய்பவர்கள் அதை இன்னும் அதிகமாகச் செய்ய வேண்டாமா? – 3) ஆகையால், நமது ஆராதனையிலும் நமது கீழ்ப்படிதலிலும் எல்லாவற்றையும் கவனமாகச் செய்வோமாக; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நாம் ஒருவருக்கொருவர் சமாதானமாக வாழ்வோமாக, அதை உண்மையுடன் செய்வோமாக. [4, 5]

28. இந்த தற்போதைய வாழ்க்கையின் குறுகிய தன்மை நம்மில் சலிப்பையோ, சோம்பலையோ அல்லது அலட்சியத்தையோ ஏற்படுத்தக்கூடாது, மாறாக, நாம் எப்போதும் மரணத்திற்கு அருகில் இருப்பதால், கடவுளை மகிழ்விப்பதற்கான ஆர்வத்தையும் மிகுந்த முயற்சியையும் அது தூண்ட வேண்டும். தனது எஜமானிடம் செல்லும் ஒரு பணியாளனோ, அல்லது கணக்குக் காட்ட அனுப்பப்பட்ட ஒரு தூதனோ, கவனக்குறைவாக இருப்பதில்லை; மாறாக, அவன் மிகவும் கவலையாக இருப்பதால், தன் சுயநினைவை இழந்தது போலத் தோன்றுகிறான். – நாம் வேறுபட்டவர்களா? நாமும் நமது ஆண்டவருக்கு அருகில் சென்று கொண்டிருக்கிறோம்—அல்லது, ஆண்டவரே நமக்கு அருகில் வந்து கொண்டிருக்கிறார்—மேலும், அவருடைய பயங்கரமான நியாயத்தீர்ப்புக்கு முன்பாக நாம் அனைவரும் வெறுமேனியாகவும் திறந்தவாறுமாக நின்று, நமது வாழ்வின் கணக்கைக் கொடுக்க வேண்டும், மேலும் பதிலாக நித்திய ராஜ்யத்தையோ அல்லது நித்திய வேதனையையோ பெற வேண்டும். இதைப் பற்றி நாம் சிந்திக்கும்போது, யார் கவனக்குறைவாக இருக்க முடியும்? மேலும், கைகால்களைக் கட்டி மணவறையிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட அந்த ஊழியனைப் போல தாங்களும் ஆகிவிடாமல் இருக்க, தங்கள் ஆண்டவரின் சித்தத்தைச் செய்ய, நெருப்பைக் காட்டிலும் மேலான ஆர்வத்தால் அனைவரும் எரிய மாட்டார்களா? (மத். 22:13).

29. இந்த உதாரணங்கள் நமக்கு அச்சமூட்டவில்லை என்றால், நிகழ்கால நிகழ்வுகளுடன் எதிர்காலத்தை ஒப்பிட்டுப் பார்த்து, அதை இன்னும் தெளிவாகக் கற்பனை செய்ய முயற்சிப்போம். ராஜாவின் எதிரிகள் பாதாளச் சிறைகளில் சித்திரவதை செய்யப்படுவதையும், மற்றவர்கள் கசையடி வாங்குவதையும், சிலர் நாடு கடத்தப்படுவதையும், வேறு சிலர் குருடാക്കப்படுவதையும், இன்னும் சிலர் தங்கள் உயிரையே இழக்கும் அபாயத்தில் இருப்பதையும் நாம் காணவில்லையா? – ஆனால், எந்தத் தவறும் செய்யாதவர்கள்கூட—போருக்கும் மற்ற கடினமான பணிகளுக்கும் இங்கும் அங்கும் அனுப்பப்பட்டு, எவ்வளவு பயத்துடனும் நடுக்கத்துடனும் அவனுக்கு முன்பாக நின்று அவனுக்கு ஊழியம் செய்கிறார்கள்? அவனுக்கு முரணாகப் பேசுவதோ, அவனுக்குக் கீழ்ப்படியாததோ ஒருவருமில்லை. ஒரு மரணத்திற்குரிய ராஜனுக்கு விஷயத்தில் இதுவே நிலைமையென்றால், அழியாதவரும், ராஜாதி ராஜரும், ஆண்டவருக்கு ஆண்டவருமான ஒரே ராஜனுக்கு விஷயத்தில், இது பயத்துடனும் நடுக்கத்துடனும் செய்யப்பட வேண்டும் என்பதும், கட்டளையிடப்பட்டதைத் தவிர வேறு எதையும் செய்யக்கூடாது என்பதும் இன்னும் அதிகமாகப் பொருந்தாதா? தேவனுடைய வார்த்தை என்ன சொல்கிறது என்று கேட்கிறீர்களா? – 'அல்லது, தேவனுடைய நன்மையும், சகிப்புத்தன்மையும், நீடிய சாந்தமும், அவருடைய கிருபை உங்களை மனந்திரும்புகிறதற்கு வழிவகுக்கிறது என்பதை உணராமல், அவருடைய கிருபையைப் புறக்கணிக்கிறீர்களா? ஆனால் உங்கள் கடின இருதயத்தையும் மனந்திரும்பாத இருதயத்தையும் குறித்து, தேவனுடைய நீதியான நியாயத்தீர்ப்பின் கோபத்தினாலும் வெளிப்படுத்தப்படுதலினாலும் வரும் நாளில் உங்களுக்காகக் கோபத்தைச் சேகரித்துக்கொள்கிறீர்கள்; அவர் ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்கள் செய்கைகளின்படி திருப்பிக்கொடுப்பார்' (ரோமர் 2:4–6).

30. இது நமக்கு ஒரு எச்சரிக்கையாக இருக்கட்டும்; மேலும், ஒவ்வொரு நாளையும் முழு கவனத்துடனும் விழிப்புணர்வுடனும் கழிப்போம்; குறிப்பின்படி அதிகாலையில், உடனடியாகவும் சுறுசுறுப்பாகவும் எழுந்து, தூக்கத்தை விரட்டி, அறை மற்றும் பொதுக் கூட்டத்தில் நிதானமான ஜெபத்திற்குப் பிறகு, ஒவ்வொருவரும் தத்தமது பணிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்—அறைப் பணியாளர் அறையில், சமையல்காரர் சமையலறையில், மற்றும் மற்ற அனைவரும் அவரவர் இடத்தில்: எங்கும் முணுமுணுப்பும், கீழ்ப்படியாமையும், கூச்சலும் அல்லது மோதலும் இருக்கக்கூடாது – மேலும், வெளிப்புறமாக அமைதியாகத் தோற்றமளித்து, உள்ளுக்குள் வெறுப்பை வளர்த்து, வாய்ப்பு கிடைக்கும்போதெல்லாம், ஒரு பாம்பு போலக் கொத்தும் அல்லது பழிவாங்கும் ஒட்டகத்தைப் போலப் பழிவாங்கும் தீய நோக்கமும் இருக்கக்கூடாது. – ஒரு குற்றம் செய்யப்பட்டது, அது கடந்துவிட்டது. ஆனால் உண்மையான மனந்திரும்புதல் அல்லது மன்னிப்பு இருந்ததா? உங்கள் எண்ணங்கள் மீண்டும் கொழுந்துவிட விடாதீர்கள், மேலும் 'தீமைக்குத் தீமையும், மனக்கசப்புக்கு மனக்கசப்பும் திருப்பிக் கொடுக்கும்' வஞ்சலுக்கு ஆளாகாதீர்கள்; மாறாக, நீங்கள் ஆசீர்வதிக்கப்படுவதற்காகவே அழைக்கப்பட்டீர்கள் என்பதை அறிந்து ஆசீர்வதியுங்கள். ஏனெனில், வாழ்வை நேசித்து நன்மையான நாட்களைக் காண விரும்புகிறவன், தீமையைப் பேசாதபடி தன் நாக்கையும், வஞ்சனையைப் பேசாதபடி தன் உதடுகளையும் காக்க வேண்டும். அவன் தீமையை விட்டு நன்மையைச் செய்யட்டும்; சமாதானத்தைத் தேடிப் பின்தொடரட்டும். ஏனெனில் கர்த்தருடைய கண்கள் நீதிமான்களின்மேல் இருக்கிறது, அவருடைய செவிகள் அவர்கள் விண்ணப்பத்திற்குத் திறந்திருக்கிறது; ஆனால் கர்த்தருடைய முகமோ தீமை செய்கிறவர்களுக்கு விரோதமாயிருக்கிறது' (1 பேதுரு 3:9–12).

229. எல்லா படைப்புகளும் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மணம் வீசி, கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலைக் கொண்டாடுகின்றன: நாமும் நற்பண்புகளின் கலவையின் மூலம் நமது உள்ளத்தில் அதை வளர்த்து, நம்மிலிருந்து ஒரு ஆன்மீக மணம் வீசும்படி இந்த விழாக்களுக்கெல்லாம் மேலான விழாவைக் கொண்டாட வேண்டும்

229. 1) எல்லா படைப்புகளும் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மணம் வீசி, கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலைக் கொண்டாடுகின்றன: நம்மில் உள்ள ஒவ்வொரு நற்பண்புகளின் சேர்க்கையின் மூலம், நம்மில் ஆன்மீக மணம் வீசும்படி, இந்த விழாக்களுக்கெல்லாம் மேலான இந்த விழாவை நாமும் கொண்டாட வேண்டும். – 2) ஆனால், உருவ வழிபாட்டை நிந்தனை செய்யும் கொள்கையால், அதைக் கர்த்தரே வெட்கப்படுத்தும் இந்த நாட்களில், நாம் இன்னும் அதிகமாக ஒழுங்குமுறைக் கோட்பாட்டின் நறுமணத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டும். – 3) ஆகையால், நாம் உண்மையான விசுவாசத்தில் நிலைத்திருந்து, நற்பண்புள்ள வாழ்வின் நறுமணத்தை வெளிப்படுத்துவோம். [4, 6]

31. கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுந்த திருவிழாவில், எல்லா படைப்புகளும் ஒருவித உயிர் இல்லாத தன்மையை, ஒரு சோகமான குளிர்கால ஆடையை உதறித் தள்ளுவது போல, மீண்டும் மலர்ந்து, ஒருவிதத்தில் உயிர் பெறுகின்றன: பூமி பசுமையால் மூடப்படுகிறது, மரங்கள் இலைகளால் மூடப்படுகின்றன, விலங்குகள் விளையாட்டாகத் துள்ளிக் குதிக்கின்றன, கடல் அமைதியடைந்துள்ளது, மேலும் அனைத்தும் ஒரு சிறந்த நிலைக்கு மாற்றப்பட்டுள்ளன. – ஆனால் இது ஏன் நினைவுக்கு வருகிறது? – இதோ காரணம்: ஆன்மா இல்லாத, பேச்சு இல்லாத உயிரினங்கள் கூட மிகவும் மகிமையான உயிர்த்தெழுதலுக்கு இவ்வளவு பெரிதும் மகிழ்ந்து, இத்தகைய பண்டிகை தோற்றத்தை எடுத்துக்கொண்டால், பகுத்தறிவு மற்றும் கடவுளின் உருவமாகிய -ஆல் கௌரவிக்கப்பட்ட நாம், ஒரு நல்ல வாழ்க்கையால் நம்மை அலங்கரித்து, நறுமணமிக்க ஆவியை வெளிப்படுத்த வேண்டாவா? – ஏனெனில், உண்மையாகவே, நற்பண்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவரே கிறிஸ்துவின் நறுமணமாவார், அப்போஸ்தலர் சாட்சியளிப்பதாவது: 'ஏனெனில், இரட்சிக்கப்படுபவர்களிடத்திலும் அழிந்துபோகிறவர்களிடத்திலும் நாங்கள் தேவனுக்குக் கிறிஸ்துவின் நறுமணமாயிருக்கிறோம்; இரட்சிக்கப்படுபவர்களுக்கு அது ஜீவனுக்கு வழிவகுக்கும் நறுமணமாகவும், அழிந்துபோகிறவர்களுக்கு அது மரணத்திற்கு வழிவகுக்கும் நறுமணமாகவும் இருக்கிறது' (2 கொரி. 2: 15:16). இந்த வகையில், ஆதாமுக்கு, கட்டளை மீறலுக்கு முன்பு, அவர் அழியாமலும் சீரழிவற்றும் தன்மையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பரலோகத் தியானங்களில் மூழ்கியிருந்ததால், கடவுளுக்கு ஒரு நறுமணமாக இருந்தார் என்றும் கூறுவது பொருத்தமாகும். ஏனெனில், உண்மையாகப் பூக்கள் நிறைந்து நறுமணம் வீசும் எந்தவொரு மரத்தைப் போலவே, அவர் சொர்க்கத்தில் நட்டப்பட்டு, நற்பண்புகளை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார். மூதாதையர் ஈசாக்கும்கூட, தன் மகன் யாக்கோபிடம் ஒரு இனிமையான நறுமணத்தை உணர்ந்து, 'கர்த்தர் ஆசீர்வதித்த வயலின் நறுமணத்தைப்போல, இது என் மகனின் நறுமணம்' (ஆதியாகமம் 27:24) என்று குறிப்பாகக் கூறியதையும் நாம் இங்கே நினைவுகூரலாம்; அவர் நிச்சயமாக இந்த நறுமணத்தை ஒரு ஆன்மீகப் பொருளில் புரிந்துகொண்டார். – ஆகவே, சகோதரர்களே, ஒரு திறமையான நறுமணப் பொருள் தயாரிப்பவரைப் போல, எல்லா நற்பண்புகளின் கலவையின் மூலம் நம்மில் நாமே தயாரிக்கும் ஒரு ஆன்மீக நறுமணத்தை நாமும் வெளிப்படுத்துவோம். அத்தகைய மிரா ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது; அத்தகைய மிரா கடவுளுக்குப் பிரியமானது; அத்தகைய மிரா தேவதூதர்களை ஈர்க்கிறது, பிசாசுகளை விரட்டுகிறது; இந்த மிராவால் ஈர்க்கப்பட்ட தூய ஆன்மாக்கள், திருப்பாடல் நூலில் (1:2, 3) பாடப்பட்டபடி, ஆண்டவராகிய கிறிஸ்துவின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றின. ஆகவே, அது எப்போதும் அவ்வாறே இருக்க வேண்டும்.

32. ஆனால், தற்போதைய காலகட்டத்தில், உருவ வழிபாட்டு எதிர்ப்புப் பாவத்திற்கு எதிராக, நாம் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஆர்த்தடாக்ஸ் நம்பிக்கையை ஒளிரச் செய்ய வேண்டும். உருவ வழிபாட்டு எதிர்ப்பாளர்கள் கூச்சலிடுகிறார்கள்: 'கடவுள் உடலற்றவர்; அவரைச் சித்தரிப்பது சாத்தியமற்றது.' – தாங்கள் எத்தகைய ஞானத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறோம் என்பதை உணராமல், அவர்கள் ஞானமான வார்த்தைகளைப் பேசுவதாக நினைக்கிறார்கள். – ஓ, அறிவற்றவர்களே! கர்த்தராகிய இயேசுவை தேவன் என்று அறிக்கையிடுகிறீர்களா? நீங்கள் 'ஆம்' என்றுதான் சொல்வீர்கள் என நினைக்கிறேன். அப்படியானால், அவர் தாமே சொல்வதைக் கேளுங்கள்: அவர் தம்முடைய உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகு பரிசுத்த அப்போஸ்தலர்களுக்குத் தோன்றி, தம்முடைய சொல்லொணாத் தாழ்மையினால், இரட்சிக்கும் விசுவாசத்தின் மிகவும் இரகசியமான மற்றும் அற்புதமான மர்மங்களுக்குள் அவர்களை அறிமுகப்படுத்தியபோது, அவர் உணவைத் தொட்டார், தனது உயிர்த்தெழுதலின் உண்மையை உறுதிப்படுத்தும்பொருட்டு, உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகு தனது பரிசுத்த உடலுக்கு அது தேவையற்றதாக இருந்தபோதிலும் – அவர் உண்டார், குடித்தார், தொட்டுப் பார்க்கக்கூடியவராக இருந்தார்; மேலும் அவர் ஒரு ஆவி என்று நினைத்தவர்களிடம், அவர் கூறினார்: 'என் கைகளையும் என் கால்களையும் பாருங்கள்; நானேதான். என்னைத் தொட்டுப் பாருங்கள்; ஒரு ஆவಿಗೆ மாம்சமும் எலும்புகளும் இல்லை, ஆனால் எனக்கு இருப்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்கள்' (லூக்கா 24:39). – இதற்கு ஒரு உருவ வழிபாட்டுக் கிறிஸ்து-போராளி என்ன சொல்வார்? – ஆண்டவருக்கு மாம்சமும் எலும்புகளும் உண்டா? ஆகையால், அவரால் ஒரு உருவப்படத்தில் சித்தரிக்கப்பட முடியுமா? – பிந்தையது சாத்தியமில்லை என்றால், முந்தையதும் ஒருபோதும் இருந்ததில்லை. ஆனால், அவர் மாம்சத்தைக் கொண்டிருக்கிறார் என்று கூறுவதன் மூலம், அவரே—மௌனமாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ—தாம் ஒரு உருவப்படத்தில் சித்தரிக்கப்படலாம் என்று சாட்சியளிக்கிறார்: ஏனெனில் இந்த இரண்டு பண்புகளும் ஒன்றையொன்று முன்னிவைக்கின்றன. மானிக்குவாதிகளைப் போல, இந்த உருவ வழிபாட்டு எதிர்ப்பாளர்கள், 'துன்பத்தையும் நித்திய அழிவையும்' ஏன் அனுபவிப்பார்கள், அது எழுதப்பட்டபடி (2 தெச. 1:9)?

33. ஆனால், சகோதரர்களே, நாம் நற்சார்பு போதகத்தில், நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவை ஒரு திருவுருவத்தில் காணலாம் என்றும், அதில் அவருக்கு ஆராதனை செய்யலாம் என்றும் நம்பி, இதிலே சமாதானமாயிருந்து, நமது விசுவாசத்திற்குரிய பரிசுத்தமான, குற்றமற்ற, களங்கமற்ற வாழ்க்கையை வாழ்வதில் நமது முழு ஆர்வத்தையும் செலுத்துவோம்; அதனால் நாம் இருபுறமும் இடறாமல், இரண்டிலும் திறமையாக நடந்து, பரலோக ராஜ்யத்தை அடைவோம்.

230. மேலே ஏறிச் சென்ற இறைவனால் நமது இயல்பு எவ்வளவு உயர்வாக உயர்த்தப்பட்டுள்ளது என்பதைச் சிந்தித்து, தகுதியற்ற வாழ்க்கையால் அது களங்கப்பட அனுமதிக்க வேண்டாம்

230. உயர்ந்தே சென்ற இறைவனால் நமது இயல்பு எவ்வளவு உயர்வாக உயர்த்தப்பட்டுள்ளது என்பதைச் சிந்தித்து, தகுதியற்ற வாழ்க்கையால் அது களங்கப்பட அனுமதிக்க வேண்டாம். [4, 7] நம்மீதுள்ள திருவிழாக்களின் திருவிழாவாகவும், இப்போது நெருங்கிவந்துள்ள நமது இரட்சகராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் பரமேற்றமும் ஒரு பெரிய மற்றும் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட மர்மம்: ஏனெனில் நமது இயல்பு, காணக்கூடிய வானங்களின் எல்லைகளைக் கடந்து உயர்த்தப்பட்டுள்ளது, எழுதப்பட்டபடி: 'கருணையில் செல்வந்தராகிய தேவன்... நமது பாவங்களில் மரித்திருந்த நம்மைக் கிறிஸ்துவுடன் சேர்த்து உயிர்ப்பித்து... அவருடன் நம்மை எழுப்பி, கிறிஸ்து இயேசுவில் பரலோகங்களில் நம்மை அமரச் செய்தார்" (எபே. 2:4–6), 'பரலோகங்களிலே தமது வலது பாரிசத்தில் வீற்றிருக்கிறார், எல்லாப் பிரபுவாண்மைக்கும், அதிகாரத்திற்கும், சக்திக்கும், இப்பிரபஞ்சத்திலே மட்டுமல்ல, வருங்காலத்திலும் பெயரிடப்பட்டிருக்கும் ஒவ்வொரு பெயருக்கும் மேலே இருக்கிறார்; மேலும் அவர் எல்லாவற்றையும் அவருடைய பாதங்களுக்குக் கீழ்ப்படுத்தினார்; மேலும் அவர் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகத் திருச்சபைக்குத் தலையாக அவரை நியமித்தார், அது அவருடைய உடலாகிய, எல்லாவற்றிலும் எல்லாவற்றையும் நிரப்பும் அவருடைய பரிபூரணமாயிருக்கிறது' (எபே. 1:20–23). மனித இயல்பு எந்த உயரமான மகிமைக்கு உயர்த்தப்பட்டுள்ளது என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களா? அது பூமியிலிருந்து வானத்திற்கு அல்லவா? அது அழிவிலிருந்து அழியாத நிலைக்கு அல்லவா? உலகியல் மற்றும் மரணத்திற்குரிய ஒரு ராஜாவின் நண்பர்களாக ஆக எத்தனை பேர் பாடுபடுகிறார்கள்? ஆனால், 'ஒரு காலத்தில் தீய கிரியைகளால் மனதில் அந்நியராகவும், பகைவர்களாகவும் இருந்த' நாம் (கொலோ. 1:21), நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலம் பிதாவாகிய தேவனுடன் சமாதானம் செய்யப்பட்டிருப்பது மட்டுமல்லாமல், குமாரத்தன்மை என்ற அந்தஸ்துக்கும் உயர்த்தப்பட்டிருக்கிறோம். இப்போது நமது இயல்பு பரலோகத்தில் உள்ளது, ஒவ்வொரு கண்ணுக்குப் புலப்படும் மற்றும் புலப்படாத சிருஷ்டிகளால் ஆராதிக்கப்படுகிறது. நம்முடைய கிருபையான தேவனுடைய மனிதகுலத்தின் மீதான சொல்லொணா அன்பின் மகிமை இதுவே! இதைச் சிந்தித்து, இது நமது மனதின் புரிதலுக்கு அப்பாற்பட்டது என்பதை அறிந்து, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பவுல், 'நமது கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் தேவன், விசுவாசிகளுக்கு அவரை அறிந்துகொள்வதில் ஞானத்தின் ஆவியை அருள்பவராக இருப்பாராக.... தனது அழைப்பின் நம்பிக்கை என்னவென்றும், பரிசுத்தவான்களுக்குரிய தமது உரிமைச்செல்வத்தின் மகிமையின் செழுமை என்னவென்றும், தாம் கிறிஸ்துவுக்குள் செயல்படுத்திய தமது அற்புதமான வல்லமையின்படி, நம்மை விசுவாசிக்கிறவர்களுக்குரிய தமது வல்லமையின் மேன்மையான பெருமை என்னவென்றும் அவர் நமக்குத் தெரியப்படுத்துவதற்காகவே (எபே. 1:17–21). – ஆனால் அதுதான் துல்லியமாக நடந்தது! – எல்லா ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவரும் , கன்னிகைப் பிறப்பின் மூலம் நம்மிடம் வந்தார்; அவர் இயற்கையின் சட்டங்களுக்குத் தம்மை உட்படுத்திக் கொண்டார்; அவர் சிலுவையில் ஏறி, 'நமது கடன்களின் கையெழுத்திட்ட சட்டத்தை அதில் ஆணியடித்து' (கொலோ. 2:14), பூமியின் ஆழங்களுக்கு இறங்கி, மரணக் குறைகளைக் குணப்படுத்தி, தன்னில் மனித இயல்பை மீட்டெடுத்து, மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்து, இறுதியாக மகிமையில் பரிகண்டு, பிதா தேவன் முன் நமது பரிந்துரையாளராக தம்மை வெளிப்படுத்தினார் – சுருக்கமாக, இதுவே இந்தப் புனிதப் பண்டிகையின் பொருளாகும்! – இதை நாம் சிந்தித்து, நாமே கிறிஸ்துவின் உடல் என்பதை உணரும்போது, இந்தப் பரிசை நாம் மரியாதையுடன் கௌரவிப்போம்; நமது மாண்பைப் பாதுகாப்போம்; கிருபைக்குத் துரோகம் செய்யாதிருப்போம், "கிறிஸ்துவின் அங்கங்களைத் தீயொழுக்கத்தின் அங்கங்களாக மாற்றாதிருப்போம்" (1 கொரி. 6:15), ஆனால் அதைவிட மேலாக, எண்ணத்திலும் செயலிலும் நம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்வோம்; ஆன்மாவிற்கு எதிராகப் போர் தொடுக்கும் மாம்ச இச்சையை இன்னும் அதிகமாக மறுதலிப்போம், 'நமது வாழ்வின் புதையலை' நம்மில் பாதுகாப்பாகக் காத்துக்கொள்வோம் (1 பேதுரு 2:12)—அமைதியான, சாந்தமான, கீழ்ப்படிதலுள்ள, தாழ்மையான மற்றும் ஒழுக்கமான வாழ்க்கை—இது உண்மையிலேயே ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கையாகும். இன்பங்கள் மற்றும் பொழுதுபோக்குகள், சிரிப்பு மற்றும் அளவுக்கு மீறிய தன்மை ஆகியவற்றை, மாம்சத்தின் பிரியர்களாகவும் ஜீவனத்தின் பிரியர்களாகவும் இருப்பவர்களுக்கு விட்டுவிடுங்கள்; அவர்கள் காண்பார்களாயினும் காணாதவர்களாயும், கேட்பார்களாயினும் கேளாதவர்களாயும் இருக்கிறார்கள், ஏனெனில் அவர்களுடைய இருதயங்கள் கடினப்படுத்தப்பட்டும், செவிகள் மந்தமாக்கப்பட்டும் இருக்கின்றன, அதனால் அவர்களால் நன்மையையும் தீமையையும், ஒளியையும் இருளையும், ஜீவனத்தையும் மரணத்தையும் பிரித்தறிய முடிவதில்லை. ஆனால், சகோதரரே, நாம் நிற்கிற சாட்சியையும், தேவனுடைய மகிமையின் நம்பிக்கையைப் பற்றிப் பெருமைப்படுகிற சாட்சியையும் உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்வோமாக (ரோமர் 5:2); புனிதர்கள் பாடுபட்ட தவம் சார்ந்த முயற்சிகளிலிருந்து நாம் உத்வேகம் பெறுவோம்—அவர்களில், நாம் இப்போது பாடும் பேறு பெற்ற பகோமியஸும் அடங்குவார்—நாம் உறுதியான பார்வையுடனும், உறுதியான செவிப்புலனுடனும், உறுதியான உணர்வுடனும், நமது உறுப்புக்கள் அனைத்தையும் முழுமையாகப் பயன்படுத்தி, வாக்குறுதியின்படி நித்திய வாழ்வின் வாரிசுகளாக இருப்போமாக.

231. ஆண்டவரின் விண்ணேற்றத்தில், நமது இயல்பான தன்மையே உயர்த்தப்பட்டுள்ளது: இந்த அருளின் பெருமையை நாம் மதிப்போம், மேலும் எல்லா நற்பண்புகளாலும் நம்மை அலங்கரித்துக் கொள்வோம்

231. 1) ஆண்டவரின் விண்ணேற்றத்தில், நமது இயல்பே மேன்மைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது: இந்த அருளின் மகத்துவத்தை நாம் மதிப்போம், எல்லா நற்பண்புகளாலும் நம்மை அலங்கரித்துக் கொள்வோம். – 2) இவ்வாறு இல்லாதவர் கிறிஸ்துவின் உறுப்பு அல்ல: ஆகையால், எந்தப் பாவ உணர்வால் அடிமைப்படுத்தப்பட்டவர்களும், மனந்திரும்பி அவனைப் போல ஆகட்டும்; அவ்வப்போது பாவ உணர்வுகளின் கிளர்ச்சிகளுக்கு ஆளாவோர், எல்லா நேரங்களிலும் தங்கள் ஆன்மீக அமைதியை மீட்டெடுக்க விரைந்திடட்டும். – 3) விரைந்திடும்; ஏனெனில் மரிப்பு எந்நேரமும் அருகில் உள்ளது, மரிப்பிற்குப் பிறகு மனந்திரும்பாதவர்களுக்குக் கண்டனம் வருகிறது. [4, 8]

1. நாம் கர்த்தரின் மேன்மைப்படுத்தலைக் கொண்டாடுகிறோம், இது நமது கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் அவதாரப் பணியின் உச்சக்கட்டமாகும். பிதாவின் சித்தத்தின்படி அனைத்தையும் நிறைவேற்றிய பிறகு, அவர் மகிமையுடன் மேன்மைப்படுத்தப்பட்டார், மேலும், தன்னுடன் நம்மையும்கூட எழுப்பி, தம்முடைய பரிசுத்த சரீரத்தில் நம்மை பரலோகங்களில் அமரச் செய்தார். அவருடைய மகிமையின் செல்வங்களையும், அவருடைய வல்லமையின் மிகுந்த மேன்மையையும் (எபே. 1:18–19) எண்ணிப் பாருங்கள்; அவர் நம்முடைய தாழ்மையான மற்றும் அற்பமான இயல்பை தெய்வீக ராஜரீக சிம்மாசனத்திற்கு உயர்த்தியிருக்கிறார், மேலும் ஒவ்வொரு பரலோக அதிகாரமும் அவருக்கு ஆராதனை செய்கிறது. இதை நாம் சிந்திக்கும்போது, நாம் பிரமிப்பும் மரியாதையும் நிறைந்தவர்களாக இருப்போம், இந்தப் பரிசின் மகத்துவத்தை மரியாதையுடன் கௌரவிப்போம், மேலும் கிறிஸ்துவின் உறுப்புகளாகவும், அவருடைய இணை-வாரிசுகளாகவும், நம்முடைய தலைவருக்குத் தகுதியான விதத்தில் வாழ்வோம், 'தூய்மையிலும், அறிவிலும், நீடிய பொறுமையிலும், கனிவிலும், பரிசுத்த ஆவியிலும், உண்மையுள்ள அன்பிலும், சத்திய வார்த்தையிலும், தேவனுடைய வல்லமையிலும்' (2 கொரி. 6: 6:7), எல்லா கீழ்ப்படிதலுடனும் தாழ்மையுடனும், எல்லா விடாமுயற்சியுடனும் கவனத்துடனும், பொருத்தமற்றதைப் பேசாமலும், கட்டளைக்கு முரணாக எதையும் செய்யாமலும் வாழ்வோம்.

2. ஆகையால், தன் உடலைக் களங்கப்படுத்துகிறவன் இனி கிறிஸ்துவின் உடலத்தில் அங்கமல்ல; பொல்லாங்கு பாராட்டுகிறவன் இனி கிறிஸ்துவின் உடலத்தில் அங்கமல்ல; வேறு எந்தப் பேதைமையாலும் பிடிக்கப்பட்டவன் இனி கிறிஸ்துவின் உடலத்தில் அங்கமல்ல; ஆகையால் அவன் பரிசுத்த இரகசியங்களில் பங்குபெறத் தகுதியற்றவன். ஏனெனில், திருத்தூதர் கூறுகிறார்: 'ஒருவன் தன்னைச் சோதித்துப் பார்த்து, அப்படியே அப்பத்தை உண்டுகொண்டு, கோப்பையிலிருந்து குடிக்கக்கடவன்; ஏனெனில், தகுதியற்ற நிலையில் உண்ணும் போஜனத்தை உண்ணும் ஒவ்வொருவனும், ஆண்டவரின் உடலைப் பகுத்தறியாமல், தனக்குத்தானே நியாயத்தீர்ப்பை உண்டுகொள்கிறான். இதனால்தான், உங்களில் பலர் பலவீனராகவும், நோயுடனும் இருக்கிறீர்கள்; மேலும், கணிசமானோர் நித்திரையடைந்துவிட்டனர். ஏனெனில், நாம் நம்மைத் தண்டித்துக்கொண்டால், தண்டிக்கப்பட மாட்டோம்; ஆனால் கர்த்தரால் தண்டிக்கப்படும்போது, உலகத்தோடு கூடத் தண்டிக்கப்படாதபடிக்கு நாம் ஒழுங்குபடுத்தப்படுகிறோம் (1 கொரி. 11:28–32). ஆகையால், நாம் கிறிஸ்துவின் உறுப்புகளாகச் சரியாக அழைக்கப்படுவதற்கும், பரிசுத்த மர்மங்களில் தகுதியுடன் பங்கெடுப்பதற்கும், நம்மைத் தகுதியுள்ளவர்களாக்கி, நம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொள்வோம். – இருப்பினும், கவனக்குறைவால் தீய விருப்பம், அல்லது கோபம், அல்லது பொறாமை, அல்லது வெறுப்பு, அல்லது கடவுளுக்கு அருவருப்பான வேறு எதனாலும் நாம் மேற்கொள்ளப்பட்டால், நாம் ஆச்சரியப்பட வேண்டாம். ஆனால், நாம் விரைவில் நம்முடைய முந்தைய நல்ல மனநிலைக்குத் திரும்பிக்கொண்டு, சுயநினைவுக்கு வர வேண்டும், இந்தத் தீமையில் தாமதிக்கக் கூடாது; ஏனெனில், இந்த விஷயத்தில் வேண்டுமென்றே தாமதிப்பது, மன்னிக்க முடியாத கண்டனத்திற்கு வழிவகுக்கும்.

3. மேலும், மரணம் எதிர்பாராதவிதமாக வராதா? – நேற்றுதான் நாங்கள் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்த ஒரு ஆயரைப் பார்க்கச் சென்றிருந்தோம், அங்கு அவர் பெரும் துக்கத்தில், காய்ச்சலால் மெலிந்து, தன் பார்வையை இங்கும் அங்கும் அலைந்து, எங்கும் உதவி தேடி, ஆனால் எங்கும் காணாமல் இருந்ததைக் கண்டோம். நாமும் எந்தவொரு கணத்திலும் அதே கதியை அடையக்கூடாதா? – வரவிருக்கும் தண்டனைகளுடன் ஒப்பிடும்போது இந்த வேதனைகள் என்ன? ஒரு கனவு மற்றும் ஒரு நிழல். அந்த நெருப்பு ஒருபோதும் அணையாது, அந்தப் புழு ஒருபோதும் இறக்காது, அந்த இருள் ஒருபோதும் விலகாது, அந்தக் கட்டுகள் ஒருபோதும் தளராது, பற்களைக் கடித்தல் ஒருபோதும் நிற்காது, மற்றும் மற்ற எல்லா வேதனைகளும் நித்தியமானவை. சகோதரர்களே, நாம் இதைக் குறித்து ஆழ்ந்து சிந்தித்தால், காமம், பொறாமை, கோபம், தீர்ப்பிடுதல், அவதூறு பேசுதல் ஆகியவை நீங்கி, வேறு எந்தத் தீமையையும் செய்ய மாட்டோம்; மாறாக நாம் அமைதியுடன் இருக்கட்டும், நல்ல மனப்பான்மையைக் கொண்டிருக்கட்டும், மனந்திரும்புதலுடன் இருக்கட்டும், அறக்கட்டளை செய்யட்டும், கடவுள் கட்டளையிடுவതുபோல ஒருவரையொருவர் நேசிக்கட்டும், மேலும் கட்டளையிடப்பட்ட அனைத்தையும் ஆர்வத்துடனும் மனப்பூர்வமாகவும் நிறைவேற்றட்டும், அதனால் நாம் நித்திய வேதனைகளைத் தவிர்த்து நித்திய ஜீவனை அடைய முடியும்.

232. கர்த்தர் மற்றொரு ஆறுதலளிப்பவரை அனுப்புவதாக வாக்களித்தார்: இது பெந்தேகோஸ்தே நாளில் நிறைவேறியது; இது ஒரு பெரிய காரியம்

232. 1) கர்த்தர் மற்றொரு ஆறுதலளிப்பவரை அனுப்புவதாக வாக்களித்தார்: இது பெந்தேகோஸ்தே நாளில் நிறைவேறியது; இது ஒரு பெரிய காரியம். – 2) அப்படியானால், நாம் எப்படிப் பதிலளிப்போம்? நாம் ராஜாவின் மகிமையை அறிக்கையிடுவோம்: ஒவ்வொரு நற்செயலையும் செய்யவும், உணர்ச்சிப்பூர்வமான மற்றும் மாம்சத்திற்குரிய அனைத்தையும் எதிர்க்கவும் நாம் தூண்டப்படுவோம்; அதில் கசப்பு மட்டுமே உள்ளது, அதே சமயம் எல்லா ஆறுதலும் தேவன் ஒருவரிடத்தில் மட்டுமே காணப்படுகிறது. – 3) ஆகவே, அவருக்கு ஒவ்வாத அனைத்திலிருந்தும் நாம் தப்பி ஓடுவோம். [4, 9]

4. நாம் பெந்தேகோஸ்தே மற்றும் பரிசுத்த ஆவியின் இறக்கத்தைக் கொண்டாடுகிறோம், அவரைப் பற்றி கர்த்தர் கூறுகிறார்: 'உங்களிடத்தில் ஆறுதலளிப்பவர் இருக்கிறார், நான் போவதால்; நான் போகாதிருந்தால் ஆறுதலளிப்பவர் உங்களிடத்திற்கு வரார்; நான் போனால், அவரை உங்களிடத்திற்கு அனுப்புவேன். அவர் வரும்போது, உங்களை எல்லா சத்தியத்திலும் வழிநடத்துவார்' (யோவான் 16:7, 13). என்ன ஒரு வாக்குறுதி இது! நமக்கு அளிக்கப்பட்ட என்ன ஒரு கௌரவம் இது! அவர் ஒரு தேவதையையோ, ஒரு மனிதனையோ அனுப்பமாட்டேன் என்றும், தம்மைப்போன்ற சாராம்சம் கொண்ட ஆவியை அனுப்புவேன் என்றும் வாக்குறுதி அளித்தார். இவ்வாறு, தேவனுடைய ஒரேபேறாகிய குமாரன், தம்முடைய பிதாவின் கிரியைகளை நிறைவேற்றி, பரலோகம் ஏறிச் செல்கிறார், அதே சமயம் பரிசுத்த ஆவியானவர் இறங்குகிறார்—வேறு ஒரு தேவன் அல்ல—அது அவருக்கு வெகு தொலைவு!—ஆனால், எழுதப்பட்டபடி, வேறு ஒரு தேற்றுநர். மேலும்—ஓ, மனுக்குலத்தின் மீதுள்ள சொல்லொணா அன்பே! கடவுளே நமது ஆறுதலளிப்பவர். மேலும், புனிதத் தூதர் சாட்சி கூறுவது போல, அவர் துக்கமும் வேதனையும் நிறைந்த ஆன்மாவை ஆறுதல்படுத்தி, கடினமான சூழ்நிலைகளில் மனமிழக்காமல் தடுக்கிறார்: 'புறம்பாக நாங்கள் சோதனைக்குள்ளாகிறோம், உள்ளே நாங்கள் பயப்படுகிறோம்; ஆனால், தாழ்மையுள்ளவர்களை ஆறுதல்படுத்தும் தேவன், எங்களையும் ஆறுதல்படுத்துகிறார்.... (2 கொரி. 7:5). பிசாசின் பயங்களால் திகைத்த இதயத்திற்கு அவர் ஆறுதல் அளிக்கிறார், அதைத் துணிச்சலான நம்பிக்கையின் மூலம் வெல்ல முடியாத தைரியத்திற்கு உயர்த்துகிறார், புனித தாவீது சாட்சியமளிப்பது போல: 'கர்த்தராகிய நீர் எனக்குத் துணையாய் இருந்து எனக்கு ஆறுதல் அளித்தீர்' (சங். 85:17). – கலக்கமுள்ள மனத்திற்கு ஊக்கமளித்து, அது கடவுளுடன் சமாதானத்தையும் நிம்மதியையும் பெற்றுள்ளதென்று உறுதிப்படுத்துவதன் மூலம் அவர் ஆறுதல் அளிக்கிறார். அப்போஸ்தலர் சாட்சியமளிப்பது போல: 'கிறிஸ்துவுக்காக நாங்கள் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறோம், கடவுள் எங்களுடைய வாயின் வழியாக வேண்டிக்கொள்வது போல: கிறிஸ்துவுக்காக நாங்கள் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறோம், கடவுளுடன் சமாதானம் அடையுங்கள்' (2 கொரி. 5:20). – இந்த அளவற்ற இரக்கத்தை நீங்கள் காண்கிறீர்களா? இந்த ஒப்பற்ற அன்பளிப்பை நீங்கள் காண்கிறீர்களா? ஒரே குமாரன் தந்தையின் முன் நமக்காகப் பரிந்து பேசுகிறார், அது எழுதப்பட்டுள்ளபடி: 'தெய்வத்தின் வலது பக்கத்தில் இருக்கிறவரும், நமக்காகப் பரிந்து பேசுகிறவருமானவர்' (ரோமர் 8:34). இவ்வுலகில், பரிசுத்த ஆவியானவர் பல வழிகளில் நம்மை ஆற்றுப்படுத்துகிறார்.

5. அப்படியானால், இதற்கு நாம் கர்த்தருக்கு என்ன பலன் செலுத்துவோம்? – நமக்கு மீதமுள்ளதெல்லாம், சங்கீதக்காரனின் பாடலை எடுத்துக்கொண்டு, 'என் எலும்புகளெல்லாம் கூறுகின்றன: "கர்த்தராகிய தேவனே, உம்மைப்போல யார்? ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் கரத்திலிருந்து ஏழைகளையும், கொள்ளையடிப்பவர்களின் கரத்திலிருந்து தரித்திரரையும் தேவதாசனையும் விடுதலையாக்குகிறவரே"' என்று கூப்பிடுவதேயாகும் (சங். 34:10). மேலும்: 'பரலோகத்தையும் பூலோகத்தையும் உண்டாக்கின கர்த்தரிடத்திலிருந்து என் உதவி வருகிறது' (சங். 123:8). மேலும்: 'கர்த்தர் எனக்கு உதவி செய்யாதிருந்தால், என் ஆத்துமா சீக்கிரமாகவே பாதாளத்திற்குப் போயிருக்கும்' (சங். 93:7). மேலும்: "கர்த்தரே எனக்குத் துணையாக இருக்கிறார்; மனுஷன் எனக்கு என்ன செய்தாலும் நான் பயப்படேன்" (சங். 117:6). ஆகையால், இத்தகைய ஆறுதலளிப்பவராகிய பரிசுத்த ஆவியையும், ஒரு வெல்லப்படாத சக்தியாகவும், பெரிய பாதுகாவலராகவும் இருக்கிற தேவரையும், ஒரு சகப் போராளியாகவும் கொண்டிருக்கையில், நாம் பகைவனின் பயங்கரத்திற்குப் பயப்படவோ அல்லது எதிர்க்கும் சக்திகளால் திகைக்கவோ வேண்டாம், மாறாக, அவரே நமது உதவியாளராகவும், போர்க்களத் தோழராகவும் இருக்கும்போது, நாம் துறவறம் மற்றும் அறிக்கையின் போராட்டங்களுக்குள் தைரியமாகவும் உறுதியாகவும் விரைந்து செல்வோம்; அவற்றை நாளுக்கு நாள் சகித்துக்கொண்டு, பாம்பின் வஞ்சனைகளால் ஏமாற்றப்படாமலும், அதன் இடைவிடாத தாக்குதல்களால் சோர்வடையாமலும் இருப்போம்; நமது ஆன்மாவின் இல்லத்தை நெருப்பால் நிரப்பும் இவ்வுலக இன்பப் பிரியத்தை அணைத்துவிடுவோம். இது இன்பம் அல்ல, ஆனால் ஒரு அபாயகரமான நோய்; இனிமை அல்ல, ஆனால் மனதின் ஒரு வெறி மற்றும் ஒரு தீய இருளுறல் என்று நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன். மாம்சத்தின் வெறியை அடக்கி, அதன் அசுத்தங்களைக் கழுவி, எல்லாவற்றிலும் மிக இனிமையானவரும் மிகவும் விரும்பத்தக்கவருமான ஒரே கடவுளிடம் தங்கள் முழு இதயத்துடனும் பற்றிக்கொண்டவர்கள் இதை அறிவார்கள். – இதை அடைந்தவர் உடலில் வாழ்ந்தும் உடலுக்கு மேலாகவும், உலகில் வாழ்ந்தும் உலகத்திற்கு மேலாகவும் இருக்கிறார்; அவர்கள் இங்கே தங்கியிருந்து, கண்ணுக்குப் புலனாவதற்கு அப்பால் வாழ்கின்றனர்; அவர்களுக்குள், ஆவியின் மெல்லிய காற்றினால் கிளர்ந்த கிருபையின் அலைகள், இயன்றவரை ஆன்மாவை அமைதியால் நிரப்புகின்றன.

6. அப்படியானால், இன்பத்தின் மீதுள்ள அன்பை, நம்மை வென்று, நம்மை இவ்வளவு மோசமாகத் திரிப்பதற்கும், இவ்வளவு ஆழமாக மாற்றுவதற்கும் ஏன் அனுமதிக்கிறோம்; அதன் விளைவாக, பூமிக்கும், மாம்சத்திற்கும், இரத்தத்திற்கும் தாழ்ந்து வணங்கி, நம் அனைவற்றையும் நன்மையாக்கும் கடவுளிடமிருந்து முற்றிலும் அந்நியப்பட்டு விடுகிறோம்? – ஆகையால், நாம் ஒவ்வொரு உணர்ச்சியிலிருந்தும் தப்பி ஓடுவோம்: துரோகத்தின் மூலமான பணத்தின் மீதான அன்பிலிருந்து தப்பி ஓடுவோம்; கர்த்தருடனான ஐக்கியத்திலிருந்து நம்மைப் பிரிக்கின்ற விசுவாசமின்மையிலிருந்து தப்பி ஓடுவோம்; கோபம், பொறாமை, வெறுப்பு, கர்வம், சுயமுக்கியத்துவம், மற்றும் தனிமை போன்ற, நமது ஆன்மாவில் எந்த வடிவத்தில் தோன்றினாலும், மற்ற எல்லாப் பாவ உணர்ச்சிகளிலிருந்தும் தப்பி ஓடுவோம்—இல்லையெனில் மரணம் நம்மைத் தயாரற்றவர்களாகக் கண்டு, கடவுளிடமிருந்து நம்மைப் பிரித்துவிடும்; மேலும், கடவுளிடமிருந்து பிரிந்து செல்வது என்பது விண்ணுலக இராச்சியத்திலிருந்து பிரிந்து செல்வதாகும். கடவுளுக்குப் பிரியமானதைச் செய்யாத எவரும் இதிலிருந்து தப்பிக்க முடியாது. ஆகவே, அவருக்கு எதிராகக் கிளர்ந்தெழுபவர்களுக்காகக் காத்திருக்கும் வரவிருக்கும் கோபத்திலிருந்து நாம் தப்பிக்கக் கூடியவர்களாக இருப்போமாக; நாம் இடைவிடாமல் கடவுளை மகிழ்விக்கத் தொடங்கி, நம்மைத் தூய்மைப்படுத்தி, நமது ஆன்மாக்களைப் புதுப்பித்துக் கொள்வோம். தைரியமாக இருங்கள்! அவரை நோக்கி அழைக்கும் அனைவருக்கும் ஆண்டவர் அருகில் இருக்கிறார்.

233. அனைத்துப் புனிதர்களின் திருவிழா. – அவர்கள் யார்? அனைத்துப் புனிதத் தியாகிகளும்: சிலர் இரத்தத்தால், மற்றவர்கள் தங்களைத் தியாகம் செய்வதன் மூலம்

233. 1) அனைத்துப் புனிதர்களின் திருவிழா. – அவர்கள் யார்? அனைத்துப் புனிதத் தியாகிகள்: சிலர் இரத்தம் சிந்தி மடிந்தவர்கள், மற்றவர்கள் தியாகச் செயல்கள் மூலம் மடிந்தவர்கள். – 2) நாமும் அவர்களுடன் கணக்கிடப்படுகிறோம்: நமது கொடுங்கோலர்கள் (– ஆசைகள், உணர்ச்சிப்பூர்வமான மக்கள் மற்றும் பேய்கள் –) நாம் கடவுளிடமிருந்து விலகி தங்கள் பக்கம் செல்ல வேண்டும் என்று கோருகின்றனர்; நாம் மறுப்பதால், நாம் வெளிப்புற இழப்புகள் மற்றும் உள் போராட்டங்களின் துக்கங்களைப் பொறுத்துக்கொள்கிறோம். – 3) ஆனால் நாம் இறுதிவரை உறுதியாக இருக்க வேண்டும்; அப்பொழுது நாம் வீரமரணமடைந்தவர்களின் பங்கில் ஒரு பங்கைப் பெறத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம். [4, 10]

7. பண்டிகைகளில் தலைசிறந்ததான புனித பண்டிகையைக் கொண்டாடும் பாக்கியம் நமக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது; இப்போது அனைத்துப் புனிதர்களின் திருவிழா நമുக்கு முன்னால் உள்ளது. – இன்று எத்தனை மற்றும் எத்தகைய புனிதர்கள் நினைவுகூரப்படுகிறார்கள்? வானத்தின் நட்சத்திரங்களையோ அல்லது கடற்கரையோர மணலையோ யார் கணக்கிட முடியும்? – அவ்வளவு எண்ணற்றவர்களே கடவுளின் புனிதர்கள், கடவுளின் உண்மைக்குச் சாட்சிகளாகவும், அந்த உண்மைக்கு எதிரான கொடுங்கோலர்களின் விரோத சக்தியை விசுவாசமாக எதிர்த்து, தீ, வாள்கள், காட்டு மிருகங்கள், சக்கரங்கள், இரும்புக் கூர்முனைகள் மற்றும் தீய எண்ணங்கள் உருவாக்கக்கூடிய மற்ற அனைத்தையும் தைரியத்துடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் பொறுத்துக்கொண்ட வீரமரணமடைந்தவர்களும் – தங்கள் சித்திரவதைகளை ஒரு ஆறுதலாகவும், தங்கள் இரத்தம் சிந்துவதை ஒரு மகிழ்ச்சியாகவும் கருதி – இந்த நம்பிக்கையில், சூடான கரியின் மீது நடந்து, எரியும் சுடுகாடுகளைத் தங்கள் இரத்தத்தால் அணைத்து, தங்கள் மனித இயல்பில் மனித இயல்பையும் மீறிய பல செயல்களைச் செய்து, அதன் மூலம் கொடுங்கோலர்களையும் அரசர்களையும் வியப்பில் ஆழ்த்தினர் – இதற்கு என்ன சாட்சியமாக? – இயேசு கிறிஸ்து தேவனுடைய குமாரன் என்பதற்கும், எழுதப்பட்டபடி அவருடைய நாமத்தினாலே நித்தியஜீவன் அருளப்படுகிறது என்பதற்கும். ஆனால், தங்கள் இரத்தத்தைச் சிந்தியவர்கள் மட்டுமே சத்தியத்திற்குச் சாட்சிகளா? – இல்லை; அதுபோலவே தெய்வீக வாழ்க்கை வாழ்ந்த அனைவரும் சாட்சிகளாக இருக்கிறார்கள், அவர்களைப் பற்றி புனிதத் தூதர் கூறுகிறார், அவர்கள் 'ஆட்டுத்தோல்களையும் செம்மறித்தோல்களையும் அணிந்து, தரித்திரராகவும், துன்புற்று, அநியாயமாக நடத்தப்பட்டவர்களாகவும் அலைந்தார்கள்—இவர்களுக்கு இந்த உலகம் தகுதியற்றதாக இருந்தது—பாலைவனங்களிலும் மலைகளிலும், குகைகளிலும் பூமியின் படுகுழிகளிலும் அலைந்தார்கள்'. சற்று முன்னதாக: 'இத்தகைய சாட்சிகளின் பெரிய மேகத்தால் சூழப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதால், ஒவ்வொரு விதமான தீமையையும், நம்மை எளிதில் சிக்கவைக்கும் பாவத்தையும் அகற்றிவிட்டு, நமக்கு முன்பாக வைக்கப்பட்ட பந்தயத்தைப் பொறுமையுடன் ஓடி, நமது விசுவாசத்தைத் தொடங்குபவரும் முடிக்கிறவருமான இயேசுவை நோக்குவோம்' (எபி. 11:37–38; 12:1–2). பக்தி நிறைந்த வாழ்க்கையை நேசித்து, தன்னிச்சையான கஷ்டங்களைப் பொறுமையுடன் சகித்து வாழும் அனைவரையும் அவர் எப்படி வீரமரணர்கள் என்று அழைக்கிறார் என்பதைக் காண்கிறீர்களா?

8. ஆகவே, சகோதரரே, நாமும் இரத்தசாட்சிகளின் கூட்டத்தில் எண்ணப்பட்டிருக்கிறோம்: ஏனெனில், சிலுவை சுமக்கும் வாழ்வின் துயரமான பாதையை நேசித்துப் பொறுமையுடன் நடந்து, கற்புறுதியின் பிரமாணத்தை காத்து, நமக்கு முன்பாக இருக்கும் கீழ்ப்படிதலின் பல போராட்டங்களை மறுக்காமல், இயேசுவே கிறிஸ்து, தேவனுடைய குமாரன் என்று சாட்சி கூறுகிறோம், நாம் ஒரு நியாயத்தீர்ப்பும் ஒரு பலனளிப்பும் உண்டு என்று சாட்சி கூறுகிறோம்; தீமை நிறைந்த எண்ணங்களின் சோதனைகளாலும், கொடிய காம விருப்பங்களாலும் நம்மை வாட்டி வதைத்து, கடவுளை மறுக்கும்படி நம்மைத் தூண்டும் கிறிஸ்துவின் எதிரியான சாத்தானுக்கு எதிராக உறுதியாக நின்று, நாம் எப்படி வாழ்ந்தோம் என்பது பற்றி கிறிஸ்துவின் அச்சமூட்டும் நியாயத்தீர்ப்பு பீடத்தின் முன் நாம் கணக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்று சாட்சி கூறுகிறோம். மேலும் உண்மையாகவே, தங்கள் சட்டமில்லாத எண்ணங்களாலும் உணர்வுகளாலும் சீர்கெட்டு, எதிரியைக் கீழ்ப்படிந்து பின்பற்றுபவர்கள், தங்களுக்காகக் கடவுள் இல்லை என்று தங்கள் செயல்களாலும் தங்கள் மனப்பான்மையாலுமே அறிவிக்கிறார்கள், புனித தாவீது கூறியது போல: 'முட்டாளன் தன் இருதயத்தில், 'தேவன் இல்லை' என்று சொல்லுகிறான்' (சங். 52:2). ஏனெனில், பகைவன் முதலில் மக்களின் ஆன்மாக்களில் கடவுளை மறக்கும் தன்மையையும், ஒருவிதத்தில் அவனை மறுக்கும் தன்மையையும் பதிய வைக்காவிட்டால், அவன் மனதை மாம்சத்தின் இச்சைகள், பாவம் செய்வதற்கான உரிமை, குடிப்பழக்கம், காமக்களியாட்டம், விருந்துகள், பேராசை, சிலை வழிபாடு மற்றும் எல்லா விதமான பிற முறைகேடுகளின்பாலும் திருப்ப முடியாது; ஆனால் இதில் வெற்றி பெற்றவுடன், அவன் ஆன்மாவைக் கைப்பற்றி, அதைத் தேவனிடமிருந்து பிரித்து, தன்னுடன் சேர்ந்து அணைக்க முடியாத அக்கினியில் நித்திய வேதனைக்காக எறிகிறான். அத்தகைய வஞ்சகம் எவ்வளவு பேரழிவானது, அது என்ன ஒரு பயங்கரமான முடிவைக் கொண்டுவருகிறது!

9. ஆனால் நாம், கிறிஸ்துவின் சாட்சிகளாக, தொடர்ந்து நற்சாட்சி கொடுப்போம்; உண்மையான விசுவாசத்தைத் தொடர்ந்து அறிக்கையிடுவோம், எல்லாப் பரிசுத்தவான்களுடனும் மகிழ்ச்சியடைவோம், ஏனெனில் பாலுக்கு முழங்கால் இடிக்காமல்—அதாவது, மாம்சத்தின் இச்சைகள் மற்றும் பிற பாவமான இன்பங்களுக்கு அடிபணியாமல்—கிறிஸ்துவிற்குச் சாட்சி கொடுக்கத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்டிருக்கிறோம்; கட்டுக்கடங்காத சிந்தனைகளை நம்மில் புகுத்த எதிரி முயற்சிக்கும்போது, நாம் அவனை நம்ப மாட்டோம்; மாறாக, வீழ்த்தப்பட்டாலும் தோற்கடிக்கப்படாமல், அவனை வீராந்தமாக எதிர்ப்போம். – அத்தகைய வீரமரணம் என்ன பலனைத் தருகிறது? இதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்: கிறிஸ்துவிற்கு முன்பாக சாட்சி கூறி, தங்கள் உண்மையான சாட்சிக்காக கற்பனை செய்ய முடியாத சித்திரவதைகளைப் பொறுத்துக்கொண்ட கிறிஸ்துவின் சாட்சிகள், வரவிருக்கும் யுகத்தில் அவருடைய இணை-வாரிசுகளாக அறிவிக்கப்படுவார்கள், அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல்: 'நம்முடைய ஜீவனாகிய கிறிஸ்து பிரகாசிக்கையில், நீங்களும் அவருடனே மகிமையில் பிரகாசிப்பீர்கள்' (கொலோ. 3:4). அவர்களுடன் சேர்ந்து, நமது வாழ்வின் இறுதிவரை நமது சாட்சியைத் தொடர்ந்து வழங்கி, நித்தியப் பலன்களைப் பெறவும், கிறிஸ்துவுடன் நித்தியம் மகிழ்ச்சியுடனும் களிகூரலுடனும் வாசிக்கவும் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படக் கூடுமாக.

234. ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று, ஆண்டவர் தம்முடைய உயிர்த்தெழுதலின் மூலம் நமக்கு அருளிய ஆசீர்வாதங்களை நினைவுகூர்வது நமக்கு ஒரு பாடமாக அமையட்டும்

234. 1) ஞாயிற்றுக்கிழமையில், ஆண்டவர் தம் உயிர்த்தெழுதலின் மூலம் நமக்கு அருளிய ஆசீர்வாதங்களை நினைவுகூர்வது நமக்கு ஒரு பாடமாக அமையட்டும். – 2) அவற்றை நினைவு கூர்ந்த பின், நம்மை இவ்வளவு பெரிதும் நேசித்த ஆண்டவரை, அவருடைய கட்டளைகளை நிறைவேற்றி, அவருக்குப் பிரியமில்லாத அனைத்திலிருந்தும் விலகி, நேசிக்கத் தூண்டப்படுவதைத் தவிர்க்க முடியாது. – 3) இந்த உந்துதலை வலுப்படுத்த, மரித்தல் பற்றி சிந்திப்போம்; இப்போது நமது சகோதரன் யூடோகீமுஸின் மரணம் இதற்கு ஒரு சந்தர்ப்பத்தை அளிக்கிறது. [4, 12]

10. நாம் இப்போது கொண்டாடும் உயிர்த்தெழுதலின் அன்றைய நாளே, நாம் கவனம் செலுத்தினால், நமக்குப் போதுமான போதனையை (Κατηχησις) அளிக்கிறது. ஏனெனில், பாவத்தால் தாழ்த்தப்பட்ட நம்மை, அன்றைய நாளில் நம் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து உயர்த்தினார்; நம்முடைய மீறுதல்களாலும், நம் மாம்சத்தின் விருத்தசேதனம் இல்லாத நிலையாலும் கொல்லப்பட்ட நம்மை, அன்றைய நாளில் அவர் உயிர்ப்பித்தார்; இந்த நாளில், அவருடைய உயிர் தரும் உடலும் இரத்தமுமாகிய வாழ்வின் மரத்தில் நாம் பங்குபெறுவதற்காக, அவர் மீண்டும் நமக்காகப் பரதீசுவரத்தைத் திறந்துள்ளார்; இந்த நாளில், மரித்தோரிலிருந்து எழுந்தெழுந்ததால், தீர்க்கதரிசன வார்த்தையினால் நாம் கூச்சலிடலாம்: 'ஓ மரணமே, உன் கூர் எங்கே? பாதாளமே, உன் வெற்றி எங்கே?' (1 கொரி. 15:55). 'தைரியமாயிருங்கள்; நான் ஜெயித்தேன்' என்று சொன்னவரால் நீங்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள் (யோவான் 16:33); இன்று, திருத்தூதரின் வார்த்தைகள் வழியாகப் பேசுகையில், கடவுள் பிதா 'கிறிஸ்து இயேசுவில் நம்மை அவருடன் சேர்த்து எழுப்பினார், மேலும் கிறிஸ்து இயேசுவில் நம்மேல் காட்டிய தம்முடைய கிருபையின் அளவற்ற செல்வங்களை, வரவிருக்கும் யுகங்களில் வெளிப்படுத்தும்படியாக, விண்ணுலகங்களில் அமரச் செய்தார்' (எபே. 2:6–7). ஓ, சொல்லொணாப் பரிசு! அவர் நம்மை எதிலிருந்து எதற்கு வழிநடத்தியுள்ளார்? மரணத்திலிருந்து ஜீவனுக்கும், இருளிலிருந்து ஒளிக்கும், அடிமைத்தனத்திலிருந்து சுதந்திரத்திற்கும், பகைமையிலிருந்து உண்மையான ஐக்கியத்திற்கும்; மேலும் அவர் தம்முடைய அன்பின் கனிவை நம்முடைய நலனுக்காகப் பெருமளவில் ஊற்றி, நம்மை 'தனது குமாரனின் சாயலுக்கு ஒப்பானவர்களாக' மாற்றியுள்ளார் (ரோமர் 8:29). இது எவ்வளவு சொல்லொணாப் பெலன்! நமக்காக அவர் காட்டிய அன்பின் பெருக்கம் எவ்வளவு மிகுந்தது! நம் அனைவருக்கும் மீட்கிற விலையாகத் தம்முடைய ஒரேபேறான குமாரனைக் கொடுத்தார். இதைக் கண்டு நாம் எப்படி ஆர்ப்பரிக்காமல் இருக்க முடியும்: 'கர்த்தருடைய மகத்துவங்களை யார் அறிவிப்பார்? அவருடைய எல்லாத் துதியையும் யார் விவரிப்பார்?' (சங். 105:2).

11. ஆகையால், நம்மை இவ்வளவு அன்பு செய்தவரை நாமும் அன்பு செய்வோம்; நமக்காக மரித்தவருக்காக நாமும் மரிப்போம்; மாம்சத்தோடும் இரத்தத்தோடும் பின்வாங்காமல், சர்ப்பத்தின் தந்திரங்களால் வஞ்சிக்கப்படாமல், இவ்வுலகின் இன்பங்களால் இழுக்கப்படாமல், மரணத்திற்குக் காரணமான பாவத்தின் பழத்தைச் சுவைக்க நம்மை அனுமதிக்காமலும் இருப்போம்; ஏனெனில் எழுதப்பட்டிருக்கிறதே: 'ஏனெனில், உண்மையின் அறிவைப் பெற்ற பிறகு, தங்கள் விருப்பப்படி பாவம் செய்கிறவர்களுக்கு, பாவங்களுக்காக இனி எந்தப் பலியும் இல்லை; ஆனால், ஒரு பயங்கரமான நியாயத்தீர்ப்பு எதிர்பார்ப்பும், அவருக்கு எதிராகப் போராடுகிறவர்களைப் பட்சிக்கும் அக்கினியின் கோபமுமே உள்ளது' (எபி. 10:26–27). ஆகவே, நாம் எச்சரிக்கையுடனும் பயபக்தியுடனும் ஆண்டவருக்கு ஊழியம் செய்வோம்; ஞானத்துடனும் நல்ல ஒழுங்குடனும் நம்முடைய நாட்களைக் கழிப்போம்; நமக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட கடமைகளை விவேகமுள்ள பொறுமையுடன் நிறைவேற்றுவோம்; ஆவிக்குரிய காரியங்களில் மட்டுமல்ல, விறகு கொட்டுவதும் தண்ணீர் இறைப்பதும்கூட உட்பட, சரீரப் பணிகளிலும் கூட, கட்டளையிடப்பட்டதைத் துல்லியமாகக் கடைப்பிடித்து நடப்போம்.

12. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மரணம் தவிர்க்க முடியாமல் நம்முன் இருக்கிறது என்பதை நாம் நினைவில் கொள்வோம். – இப்போதும், நமது சகோதரன் யூடோகிம் கர்த்தரிடம் சென்றுவிட்டார். – ஒரு சகோதரனின் மரணம் நம்மை உணர வைக்காவிட்டால், இறுதியில் வேறு எது நம்மைத் திருத்தும்? மரணத்தின் மர்மம் நம்மை நம்ப வைக்காவிட்டால், அழிவுபடுத்தும் காமங்களிலிருந்து வேறு எது நம்மைக் காக்கும்? நாம் இது அல்லது அது பற்றிப் பேசிக்கொண்டும் விவாதித்துக்கொண்டும் இருக்கும்போதே, மரணத்தின் பயங்கரமான நேரம் திடீரென்று நம்மை வந்தடையக்கூடும் என்பது அறியப்படாததா? – பாவத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவர்களுக்கும், தங்கள் குற்றங்கள் மனந்திரும்புதலால் சுத்திகரிக்கப்படாதவர்களுக்கும், ஒழுங்கற்ற வாழ்க்கை வாழ்கிற, சட்டமில்லாத மற்றும் வழிதவறியவர்களுக்கும் அது ஒரு பயங்கரமான மற்றும் தாங்க முடியாத நேரமாகும் – ஆனால் கடவுளை நேசிப்பவர்களுக்கும், பக்திமான்கள் மற்றும் நற்பண்புள்ளவர்களுக்கும், சாந்தகுணம் மற்றும் பணிவுள்ளவர்களுக்கும் அது ஒரு இனிமையான மற்றும் எதிர்பார்க்கப்பட்ட நேரமாகும். ஆகவே, சகோதரரே, இந்த எண்ணங்களை இதயத்தில் ஏற்றுக்கொண்டு, எங்களால் முடிந்தவரை இச்சையிலிருந்து விலகி, அன்பினால் கிறிஸ்துவைத் தழுவி, நற்பண்பில் மேன்மை பெற்று, இவ்வாறு நமது வாழ்நாள் முழுவதையும் வாழ்ந்து, நமது ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் பரலோக இராச்சியத்தை உரிமையாகப் பெறுவோமாக.

235. ஒருவன் இறக்கும் தறுவாயில், 'நான் திகைத்துப் போனேன்' என்று அலறினான், அவன் தன் சொற்களை முடிக்குவதற்குள் இறந்துவிட்டான் என்பதை நினைவு கூர்ந்து - மரணத்திற்கு எப்போதும் தயாராக இருக்கும் வகையில் வாழ வேண்டும் என்ற பாடத்தை அவர் கற்றுக்கொடுக்கிறார்

235. 1) ஒருவன் இறக்கும் தறுவாயில், 'நான் திகைத்துப் போனேன்' என்று அலறியதும், அவன் வாக்கியத்தை முடிக்கமுன்பே இறந்துவிட்டதும் நினைவுகூரப்படுகிறது – அதிலிருந்து எடுக்கப்படும் பாடம்: மரணத்திற்கு எப்போதும் தயாராக இருக்கும் வகையில் வாழ வேண்டும் என்பதாகும். – 2) பின்னர், இது கூட்டு வாழ்வில் மிக எளிதாக அடையப்படுகிறது என்று குறிப்பிட்ட பிறகு, தனியாக வாழ்பவர்கள் மீது அனுதாபம் தெரிவித்து, ஜோடிகளாக அல்லது மூவராக வாழ்பவர்களைப் பாராட்டுகிறார், ஆனால் ஒரு சமூகமாக வாழ்பவர்களை இன்னும் அதிகமாகப் பாராட்டுகிறார். [4, 13]

13. இன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை; நான் உங்களுக்கு மரணத்தைப் பற்றிப் பேச வேண்டும். நமது சகோதரர்களும் தந்தையர்களும் ஒருவர் பின் ஒருவராக நம்மிடமிருந்து பிரிகிறார்கள் என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்கள். நம்மையும் பொறுத்தவரை, இது நாம் விரைவில் இங்கிருந்து கடந்து செல்வோம் என்பதற்கான ஒரு நினைவூட்டல் மட்டுமே; நாம் எந்தவொரு உலகியல் மற்றும் தற்காலிக இடத்திற்கும் செல்லப் போவதில்லை, மாறாக, ஒருமுறை நுழைந்தவர்களுக்கு யாரும் திரும்ப முடியாத, அசரீரிகமான மற்றும் நித்தியமான இருப்பிடங்களுக்குச் செல்வோம். – உண்மையாகவே, மரணத்தைப் பற்றி ஒருவர் கேட்கும்போது அது பயங்கரமானது; ஆனால் அதை ஒருவர் தன் சொந்தக் கண்களால் பார்க்கும்போது அது ஒப்பற்ற வகையில் மிகவும் பயங்கரமானது, இதை நாம் ஆறு நாட்களுக்கு முன்பு சால்கிஸ் துறவியின் மரணத்தின்போது அனுபவித்தோம். அவர் தன் கடைசி மூச்சை விடும்போது நாங்கள் அவருடன் இருந்தோம், மேலும் நடந்ததைக் கண்டு வியப்படைந்தோம்: அவர் ஒரு கணத்தில் எங்களுடன் இருந்தார், அடுத்த கணத்திலேயே மரணத்திற்கு அடிபணிந்து எங்களை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டார். உண்மையிலேயே ஒரு பயங்கரமான காட்சி, ஒரு திகிலூட்டும் தோற்றம்! அவர் மூச்சுவிடும் தறுவாயில், அந்தப் புனிதர் இந்த வார்த்தைகளை உரைத்தார்: 'நான் திடீரென அழைத்துச் செல்லப்பட்டேன்'; மேலும், என்ன நடந்தது என்பதை விளக்குவதற்கு முன்பு, அவர் தன் தலை மற்றும் கையை லேசாக அசைத்துவிட்டு, இந்த வார்த்தைகளைக் கூறி மௌனமானார். – ஆனால் இந்த வியத்தகு நிகழ்வு எதைக் குறிக்கிறது என்பதை நாங்கள் உணர்ந்தோம். மறைந்தவர் மீது எந்த நிழலையும் போடுவதற்காகவும் நான் இதைச் சொல்லவில்லை; அது என்னை விட்டு வெகு தொலைவில் இருக்கட்டும்! – ஆனால் நம்மை நாமே எச்சரிக்கவும், உங்களை ஊக்குவிக்கவும் – இறுதி நேரம் நம்மைத் திகைக்கச் செய்யாமல், நமது மரண வேளையில் அத்தகைய ஓலம் நமது தொண்டையிலிருந்து வெளிவராமல் இருப்பதை உறுதிசெய்யவும்; ஆனால் நாம் எப்போதும் அந்த நேரத்திற்குத் தயாராக இருந்து, குழப்பமின்றி அதை எதிர்கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில், 'நான் எனக்குத் தயாராகிக்கொண்டு கலங்காமல் இருந்தேன்' என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. (சங். 118:60). ஆனால், நாம் நம்மைப் பற்றி எப்போதும் விழிப்புடன் இருந்து, நாம் செய்யும் நன்மைகளை உறுதியாகப் பேணி, நாம் செய்யும் பாவங்களை மனந்திரும்புதலால் திருத்திக் கொள்ளாவிட்டால், இதை நாம் அடைய முடியாது; நம் வாழ்வை நாம் எப்போதும் பரலோகத்திற்கு உடனடியாக எடுத்துக்கொள்ளப்படவிருப்பது போல ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும் . – ஏனெனில், நாம் அங்கே யாரின் முன் தோன்ற வேண்டும்? எல்லாவற்றிற்கும் நியாயந்தீர்ப்பவராகிய தேவனுக்கு முன்பாக அல்லவா, 'பரலோகத்திலும் பூலோகத்திலும் பூமிக்குக் கீழேயுமுள்ள ஒவ்வொரு முழங்காலும் அவருக்கு முன்பாக மண்டியிடும், ஒவ்வொரு நாவுм அவரை அறிக்கையிடும்' (பிலி. 2:10)? நாம் என்ன கணக்கைக் கொடுக்க வேண்டும்? வாழ்க்கையில் நாம் செய்த அனைத்திற்கும் அல்லவா—செயலிலும், வார்த்தையிலும், எண்ணத்திலும்?

14. இது என் நினைவுக்கு வரும்போதெல்லாம், அது என்னை அச்சத்தால் நிரப்புவதோடு, என் சுயநினைவையும் கிட்டத்தட்ட இழக்கச் செய்கிறது. ஆனால் நீங்கள் இதை அச்சமின்றி சிந்திக்கலாம்—உங்கள் கீழ்ப்படிதலுக்கும், கீழ்ப்படிதலின் வல்லமையில் உங்கள் முழு நம்பிக்கையையும் வைத்திருக்கும் உங்களுக்காகவே நான் இதைச் சொல்கிறேன்: ஏனெனில் உண்மையான கீழ்ப்படிதலில் வாழ்க்கை என்பது உண்மையிலேயே அப்படித்தான் இருக்கிறது. ஆனால், கீழ்ப்படிதலிலிருந்து விலகி, தனிமையில் வாழ்ந்து, இங்கும் அங்கும் அலைந்து, நிற்க ஒரு உறுதியான இடத்தைக் காணாதவர்கள், கிறிஸ்துவின் பயங்கரமான சிம்மாசனத்திற்கு முன்பாக தங்களுக்கு என்ன பாதுகாப்பைத் தயாரிப்பார்கள்? ஐயோ, என்ன துயரம்! தீமை எவ்வளவு கவர்ச்சிகரமானது! துறவற வாழ்க்கையின் பாதையில் சரியாக நடந்து கொண்டவர்கள் எப்படித் திரும்பிப் போனார்கள்? 'ஏனெனில், அவர்கள் நீதியின் வழியை அறிந்தும், தங்களுக்கு ஒப்புரவு செய்யப்பட்ட பரிசுத்த கட்டளைகளிலிருந்து பின்வாங்குவதைக் காட்டிலும், அதை அறியாமலேயே இருந்திருந்தால் அவர்களுக்கு நலமாயிருந்திருக்கும். ஏனெனில் அவர்கள் ஒரு உண்மையான உவமையாகிவிட்டார்கள்: நாய் தன் வாந்தியில்தான் திரும்புகிறது, மேலும் கழுவிக்கொண்ட பன்றி சேற்றில் புரளத் திரும்புகிறது' (2 பேதுரு 2:21–22). என்ன இது, என் நண்பரே, என்ன இது? நீங்கள் ஒரு அடிமையின் நுகத்தைச் சுமக்கிறீர்களா?! மடாலயத்தை விட்டுத் தனியாக வாழச் செல்பவர்கள், மடாலயம் ஒரு அடிமைத்தனம் என்று கூறித் தங்களைத் தாங்களே நியாயப்படுத்திக் கொள்வது இப்படித்தான். உலகின் நுகத்தை உதறித் தள்ளிய, அதிலிருந்து தப்பி ஓடி, எல்லா மாம்ச வழக்கங்களிலிருந்தும் உங்களை விடுவித்துக் கொண்ட நீங்கள், ஒரு மனைவியையும் எடுத்துக்கொள்ளப் போகவில்லையா!! ஏனெனில் இவ்விரண்டும் பிரிக்க முடியாதவை: உலகின் ஆடம்பரங்களும் உலகத்திற்குரியவையும். – ஆனால் சிலுவை வாழ்க்கை வாழ்பவர்களுக்கு, இவை இரண்டும் அந்நியமானவை. – ஆயினும், எப்போதும் போல, இதற்குக் காரணம் பாவமே. நாம் காமமும் பேராவலும் கொண்டிருப்பதால், பெண்களின் மீதான காதல் இயல்பாகவே பின்பற்றுகிறது. இதன் விளைவாக, இரகசியமாக நடப்பதற்குச் சாட்சியோ குற்றம் சாட்டுபவரோ இல்லாமல் இருக்க, நாம் ஒரு சகோதரனை உடன்வாழ்பவராகக் கொண்டிருக்க விரும்பவில்லை; மாறாக, தனிமையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறோம்—அல்லது, இன்னும் தெளிவாகச் சொல்வதானால், பேராசையின் அடிமைத்தனத்தை—நாம் ஏற்கெனவே நம்மை முழுமையாகப் பாவத்திற்கு விற்று, மாம்சத்திற்கும் இரத்தத்திற்கும் அடிமைகளாகிவிட்டது போல. இதனால்தான் நமது அக ஒழுங்கின் சிதைவு; இதனால்தான் சோதனைகள்; இதனால்தான் வீழ்ச்சிகள். என்னைப் பொறுத்தவரை, இது அழுகையையும் புலம்பலையும் உண்டாக்குகிறது. நான் கண்டிக்கிறேன், தடை செய்கிறேன்; ஆனாலும் அவர்கள் செவிகொடுப்பதில்லை. இருப்பினும், இத்தகைய மக்கள் ஆண்டவர் கூறுவதைக் கவனிக்கட்டும்: 'நான் வந்து அவர்களுடன் பேசாமல் இருந்திருந்தால், அவர்களுக்குப் பாவமில்லை; ஆனால் இப்போது தங்கள் பாவத்திற்கு அவர்களுக்கு எந்தச் சாக்குப்போக்கும் இல்லை' (யோவான் 15:22). அத்தகையவர்களின் இரத்தப் பழியிலிருந்து நான் விடுவிக்கப்பட்டவன். '(உனக்கு ஒரு புறஜாமினுக்கு இருப்பது போல)' என்ற கட்டளைக்கு இணங்க, அவர்களை நம் சமூகத்திலிருந்து முற்றிலுமாக வெட்டிவிடுவது சாத்தியம்தான்; ஆனால், இப்போது துன்புறுத்தல் இருப்பதால், நான் இதைத் தள்ளிப்போடுகிறேன்; 'தேவதூதனுடைய பொறிகளிலிருந்து தப்பியவர்கள், மீண்டும் அவனால் பிடிக்கப்பட்டு, அவன் சித்தத்தின்படி அடிமையாக்கப்படாதபடிக்கு' (2 தீமோ. 2:26). ஆனால், நீங்கள் கர்த்தராலே ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் – ஜோடிகளாகவோ அல்லது மூவராகவோ ஒன்றாக வாழ்ந்து, இன்னும் பாராட்டத்தக்க விதமாக, மடாலய விதியின்படி வாழ்ந்து, வீட்டிலேயே தங்கி, மிகவும் அவசியமான சந்தர்ப்பங்களைத் தவிர தேவையற்ற வெளியேறல்களைத் தவிர்த்து, குறிப்பாக சந்தைகளுக்கும் திருவிழாக்களுக்கும் சென்று, ஒருவருக்கொருவர் சேவை செய்து, அதன் மூலம் உலகத்திற்கு மேலாட்சி செலுத்துகிறீர்கள், எல்லாவற்றையும் தேவபக்தியுடனும் ஒழுங்குமுறையாகவும் செய்து, கிருபையும் சமாதானமும் உங்களுக்குப் பெருகுகிறதாக இருப்பதாக. எங்கள் கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில், நீங்கள் பரலோக எருசலேமின் ஆசீர்வாதங்களைக் காண்பீர்களாக.

236. நாம் விழிப்புடன் இருப்போம், இந்த விழிப்பை தேவ வார்த்தையினாலும், கர்த்தருடைய திடீர் வருகைக்கான எதிர்பார்ப்பினாலும் தக்கவைத்துக்கொள்வோம், அப்போது விழிப்புடன் இருப்பவர்கள் அவரைச் சந்திக்க வானத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ளப்படுவார்கள்

236. 1) நாம் விழிப்புடன் இருப்போம், இந்த விழிப்பை தேவ வார்த்தையினாலும், கர்த்தருடைய திடீர் வருகை என்ற எதிர்பார்ப்பினாலும் வளர்த்துக் கொள்வோம், அப்போது விழிப்புடன் இருப்பவர்கள் அவரைச் சந்திக்க வானத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ளப்படுவார்கள். – 2) இவர்கள் யார்? கர்த்தருடைய மலைப்பிரசங்கத்தில் கூறப்பட்டிருக்கிற நற்பண்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள். ஆகவே, வரவிருக்கும் துன்புறுத்தல் எந்த வடிவத்தை எடுத்தாலும், அதைப் பற்றி அஞ்சாமல், இந்த வழியில் நமது இரட்சிப்பை விடாமுயற்சியுடன் நிறைவேற்றுவோம். [4, 14]

15. நாம் பேச வேண்டும், நீண்ட காலம் மௌனமாக இருக்கக் கூடாது. ஏனெனில் மௌனம் ஆன்மாவைத் தூக்கத்தில் ஆழ்த்துகிறது, அத்தகைய தூக்கமே மரணத்திற்குக் காரணமாகிறது; அதிலிருந்து விடுவிக்குமாறு வேண்டி, திருத்தூதர் தாவீது கூறுகிறார்: 'நான் மரணத் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிடாதபடி என் கண்களுக்கு ஒளி தாரும்' (திபா. 12). இதயத்திற்குள் இயங்கும் வார்த்தை நித்திய ஜீவனுக்காகப் பொங்கி வரும் ஒரு நீரூற்றாகும்: இதைவிடப் பயனுள்ளது வேறு என்ன இருக்க முடியும்? இதை அறிந்து, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்போஸ்தலர் கூறினார்: 'கிறிஸ்துவின் வார்த்தை உங்களுக்குள் செழுமையாக வசித்திருக்கட்டும், எல்லா ஞானத்திலும் ஒருவரையொருவர் போதித்து அறிவுறுத்திக் கொள்ளுங்கள்' (கொலோ. 3:16). ஒருவருக்கொருவர் போதித்து அறிவுறுத்தும்படி அவர் எங்களுக்கு எப்படி கட்டளையிடுகிறார் என்பதையும், நமது சொந்த நினைவூட்டல்களால் மட்டும் திருப்தியடையக்கூடாது என்பதையும் நீங்கள் காண்கிறீர்களா? ஒவ்வொரு முறையும் நான் உங்களுடன் பேசும்போது, அதிலிருந்து பெரும் பயனடைகிறேன் என்று பணிவன்புடன் ஒப்புக்கொள்கிறேன்: இந்த வாழ்க்கையின் குழப்பத்திலிருந்து நான் என்னைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொள்கிறேன், மேலும் தெளிந்த மனதுடன் ஆகி, என் சொந்த மீறல்களை உணர்ந்துகொள்கிறேன். ஏனெனில், உண்மையாகவே, இவ்வுலக வாழ்க்கை குழப்பங்கள் நிறைந்தது; ஒவ்வொரு நாளும், தீய வார்த்தைகளும் வீணான வதந்திகளும் நம் காதுகளில் ஊற்றப்படுகின்றன; மேலும், தீயவன் நன்மைக்கு முரணான எண்ணங்களைக் கொண்டு நம்மைத் தாக்குகிறான். இவை அனைத்தும் வார்த்தையால் விரட்டப்பட வேண்டும், மேலும் நாம் அழைக்கப்பட்டதற்காகக் காத்திருந்து, நமது மனச்சாட்சியைத் தூய்மையாகக் காக்க வேண்டும். அப்படியானால், நாம் எதற்காக அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்? – 'ஜீவனுள்ள சத்திய தேவனை சேவிக்க' (எபி. 9:14), 'மரணத்திலிருந்து எழுப்பப்பட்ட, வரவிருக்கும் கோபத்திலிருந்து நம்மை இரட்சிக்கிற இயேசுவை, பரலோகத்திலிருந்து வரும் அவருடைய குமாரனை எதிர்பார்க்க' (1 தெச. 1:10), அப்படியே எழுதப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால், தன்னிடம் கணக்குக் காட்ட வேண்டிய தன் எஜமானை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் எந்தப் பணியாளனும் தற்செயலாகத் தூங்குவதோ, ஓய்வெடுப்பதோ, உறங்குவதோ இல்லை; மாறாக, விழிப்புடனும் எச்சரிக்கையுடனும் இருந்து, அவனைச் சந்திப்பதைப் பற்றி ஆவலுடன் இருக்கிறான்— — இதைப் பற்றித் திருத்தூதர் மீண்டும் தெளிவாகப் பேசுகிறார்: "கர்த்தராகிய தேவன் தாமே கட்டளைகொடுத்து, பெருங்கூட்டாரின் சத்தத்துடனும் தேவனுடைய எக்காளத்துடனும் வானத்திலிருந்து இறங்கி வருவார், அப்பொழுது கிறிஸ்துவுக்குள் மரித்தவர்கள் முதலில் எழுந்திருப்பார்கள்; அடுத்து, நாங்கள் ஜீவனோடிருந்து மீந்திருக்கிறவர்களும், அவர்களுடன் மேகங்களில் காற்றில் கர்த்தரை எதிர்கொள்ள எடுத்துக்கொள்ளப்படுவோம், அப்பொழுது நாம் எப்பொழுதும் கர்த்தருடனே இருப்போம்" (1 தெச. 4:16–17).

16. ஆனால் இவர்கள் யார்? ஆவியில் ஏழைகள், துயரப்படுகிறவர்கள், இருதயத்தில் பரிசுத்தமானவர்கள், சாந்தகுணம் உடையவர்கள், சமாதானம் செய்கிறவர்கள், இரக்கமுள்ளவர்கள், கீழ்ப்படிதலின் நுகத்தைச் சுமந்தவர்கள், மற்றும் தங்கள் அறிக்கையை உடைபடாமல் காத்தவர்கள்—இவர்கள் அவருடனே இருப்பார்கள்; ஆனால் தீச்செயல்களைச் செய்தவர்கள், கீழ்ப்படியாதவர்கள், கலகக்காரர்கள், விசுவாசத்திலிருந்து விலகிப்போனவர்கள், கீழ்ப்படிய மறுப்பவர்கள், மற்றும் எல்லாவிதமான மற்ற தீமைகளைச் செய்தவர்கள் – இவர்கள் மேகங்களில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட மாட்டார்கள், கர்த்தருடனும் இருக்க மாட்டார்கள், ஆனால் – இதுவே எல்லாவற்றிலும் மிகவும் பேரழிவானது – 'கர்த்தருடைய முகஸ்தானத்திலிருந்தும், அவருடைய பலத்தின் மகிமையிலிருந்தும் விலகி, நித்திய அழிவையும் வேதனையையும் அனுபவிப்பார்கள்' (2 தெச. 1:9): இதுபோன்றது நம்மைப் பற்றி ஒருபோதும் எண்ணப்படவோ பேசப்படவோ வேண்டாம்! – அப்படியானால், நமக்கு முன்னால் துன்புறுத்தல் இருக்கிறது என்றும், சோதனைகள் நெருங்கி வருகின்றன என்றும் அறிந்து, நமது இரட்சிப்பை உறுதிப்படுத்த நாம் ஏன் எல்லா கவனமும் செலுத்த வேண்டும்? ஆனாலும், நம்மைத் தாக்கும் சோதனைகளால் நாம் பயந்து திகைக்கவோ அல்லது மனம் தளரவோ வேண்டாம். 'தேவன் நமது பட்சத்தில் இருக்கிறார் என்றால், நமக்கு விரோதமாக யார் இருக்க முடியும்?' (ரோமர் 8:31). கடந்த கால துன்புறுத்தல்களில் அவர் நம்முடன் இருந்தாரானால், தம்முடைய வாக்குறுதியின்படி, எல்லாவற்றிற்கும் நமக்கு வலிமையையும் பெலனையும் அருதி, தற்போதைய துன்புறுத்தல்களிலும், தாழ்மையானவர்களாகிய நம்மோடு அவர் ஏன் இருக்கக்கூடாது? மேலும், நம்முடைய எதிரிகள் நமக்கு என்ன செய்துவிட முடியும்? – அவர்கள் நம்மை மீண்டும் நாடுகடத்துவார்களா? ஆனால், 'பூமியும் அதில் உள்ள சகலமும் கர்த்தருடையது' (சங். 23:1). அவர்கள் மீண்டும் நம்மைச் சிறையில் அடைப்பார்களா? ஆனால், கிறிஸ்துவுக்காக ஒருவர் சிறையில் இருக்கும்போது, சிறையை விட இனிமையானது வேறு எதுவும் இல்லை. அவர்கள் மீண்டும் நம்மைக் கசையடிப்பார்களா? ஆனால், அவர்கள் நமக்கு மேலும் அதிகமான கிரீடங்களைப் பரிசாக அளிப்பார்கள். அவர்கள் நம்மை மரண தண்டனைக்குக் கூட உள்ளாக்கினால் என்ன? ஏனெனில், நம்முடைய ஆண்டவரே மரணத்திற்கு உள்ளாக்கப்பட்டார். அதனால்தான் திருத்தூதர் கூறுகிறார்: 'நாம் அவருடன் மரித்திருந்தால், அவருடன் வாழ்வோம்; நாம் பொறுமையுடன் இருந்தால், அவருடன் ஆட்சி செய்வோம்' (2 தீமோ. 2:11–12). அத்தகையவரே, நாம் இப்போது நினைவுகூரும், கிறிஸ்துவின் மிகப்பெரிய சாட்சியான பேறு பெற்ற தியோடர். கிறிஸ்துவுக்காக அவர் எல்லாவற்றையும் மகிழ்ச்சியுடன் சகித்தார். அதே விசுவாசத்துடன், நாமும் நமது தாழ்மையிலே, ஆண்டவருக்குத் தொடர்ந்து சேவை செய்வோம்; அதே நம்பிக்கையுடன், நமது கீழ்ப்படிதலுக்கும் சாட்சிக்கூறலுக்கும், நம்முடைய ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில், பரலோக ராஜ்யத்தின் வாரிசுகளாகத் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்படுவதற்காக, ஒவ்வொரு துக்கத்தையும் நமது தற்போதைய உபத்திரவங்களின் கடினத்தன்மையையும் சகிப்போம்.

237. சிதறடிக்கப்பட்டனர். இதில் நாம் மகிழ்ச்சியடைய இது நம்மை ஊக்குவிக்கிறது

237. 1) சிதறடிக்கப்பட்டன. இது இதற்காக நாம் மகிழ்ச்சியடைய நம்மைத் தூண்டுகிறது. – 2) இது சிலை வழிபாட்டுக்கு எதிரான தீர்ப்புகளின் அபத்தத்தை அம்பலப்படுத்துகிறது. – 3) இது அவர்களுக்கு எதிராகச் சொல்லப்பட்டதை நியாயப்படுத்துகிறது. – 4) மேலும் இது வார்த்தையால் மட்டுமல்ல, செயலாலும், அல்லது அதற்குத் தகுதியான வாழ்க்கையாலும் சத்தியத்திற்கு ஊழியம் செய்ய நம்மை அழைக்கிறது. [4, 15]

17. நேற்று நாம் ஆண்டவரின் முன்னோடியான புனித யோவான் திருவிழாவைக் கொண்டாடினோம், அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் நமது துறவற வாழ்க்கையைப் பற்றிச் சிந்தித்தோம். ஆனால் அப்போது நாம் அனைவரும் ஒன்றாக இருந்தோம், 'தேவாலயத்திலும் நாங்கள் ஒருமித்த சிந்தையுடன் நடந்தோம்' (திபா. 54:5). இருப்பினும், இப்போது நாம் சிதறடிக்கப்பட்டு—ஒவ்வொருவரும் தத்தமது இடத்திற்கு—பல்வேறு இடங்களிலும் குடியிருப்புகளிலும் பரவியுள்ளோம். ஆயினும்கூட, இந்தச் சிதறடித்தல் கடவுளுக்காக இருப்பதால், கொடுக்கப்பட்ட கட்டளைக்கு இணங்க நாம் மகிழ்ச்சியடைய வேண்டும்; ஏனெனில் ஆண்டவர் கூறினார்: 'மகிழ்ச்சியாயிருங்கள், களிகூருங்கள்; ஏனெனில் உங்கள் பலன் வானத்தில் பெரியது' (மத். 5:12). மேலும், இதன் மூலம் நாம், 'அவர்கள் என்னைத் தள்ளிவிட்டார்களானால், உங்களையும் தள்ளிவிடுவார்கள்; அவர்கள் என் வார்த்தையைக் காத்திருந்தார்களானால், உங்கள் வார்த்தையையும் காத்திருப்பார்கள். ஆனால் இவை யாவையும் அவர்கள் உங்களிடம் என் நாமத்தின் நிமித்தமாகச் செய்வார்கள், ஏனெனில் என்னை அனுப்பினவரை அவர்கள் அறியார்கள்' (யோவான் 15:20–21) என்று சொன்ன ஆண்டவருக்கு ஒப்பானவர்களாகிறோம்.

18. மேலும், யூதர்கள் குமாரனை ஏற்றுக்கொள்ளாமல், பிதாவை அறியாதவர்களென்று காட்டியது போலவே, உருவ மறுப்பாளர்களும் கிறிஸ்துவின் திருவுருவத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாமல், கிறிஸ்துவை அறியாதவர்களென்று காட்டுகிறார்கள். சத்தியம் தெளிவாக இருக்கிறது; ஆயினும், ஆயிரத்தில் ஒருவன் மட்டுமே அதை அறிந்துகொள்கிறான். அவர்களுடைய பொல்லாத பகுத்தறிவு எப்படி இருமுகப் போக்கானது என்பதைக் கவனியுங்கள்: ஒரு கணத்தில் அவர்கள், கிறிஸ்துவின் திருவுருவத்தை வைப்பது முற்றிலும் தடைசெய்யப்பட்டது என்று கூறுகிறார்கள்; மற்றொரு கணத்தில், அது அனுமதிக்கப்படுகிறது—ஆனால் அது போர் மற்றும் வேட்டையாடலில் பயன்படுத்தப்படும் சின்னங்களுடன் சமமாக மட்டுமே என்று கூறுகிறார்கள்; ஆயினும், குதிரை, எருது, சிங்கம், புலி, பாம்பு, மீன் அல்லது பறவையின் உருவத்திற்கு முன்பாக வணங்காதது போல, அவற்றையும் வணங்கக் கூடாது என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள். இதைக் கேட்டு, தேவதூதர்கள் வணங்கி, பிசாசுகள் நடுங்கும் கிறிஸ்துவின் திருவுருவத்தை, நான்கு கால் விலங்குகள், ஊர்வன, மீன்கள் மற்றும் பறவைகளின் உருவங்களுடன் சமன்படுத்தி, அவற்றுக்குச் சமமாக அதைக் கௌரவிப்பதைத் தங்கள் கடமையாகக் கருதாததற்கு வெட்கப்படாத அவர்களைக் கண்டு, முனகாதவர் யார், கண்ணீர் வடிக்காதவர் யார்? 'என்ன ஒரு பயங்கரமான புனைவு, இன்னும் பயங்கரமான துணிச்சல்! – வேறு என்ன? – அவர்கள் ஒரு மனித உருவப்படத்தை மனிதன் என்றும், ஒரு காளை உருவப்படத்தை காளை என்றும், ஒரு ஒட்டக உருவப்படத்தை ஒட்டகம் என்றும் அழைக்கிறார்கள்; பொதுவாக சித்தரிக்கப்பட்ட நபரின் பெயரால் அந்த உருவப்படத்தை அழைக்கிறார்கள்; ஆனாலும், கர்த்தராகிய கிறிஸ்துவின் திருவுருவப்படத்திற்கு, கடவுளின் தாயார், அல்லது புனிதர்களில் யாருடைய உருவப்படங்களையும், உருவகமான அர்த்தத்தில் கூட, அவர்களின் பெயர்களால் அழைக்க அவர்கள் ஒருபோதும் அனுமதிப்பதில்லை, மாறாக, 'உருவப்படம்' என்று மட்டுமே கூறுகிறார்கள், யாருடையது என்று சேர்க்காமல், அதனால், அவர்கள் நினைப்பது போல், அவர்கள் பாவம் செய்யாமல் இருக்கலாம். அவர்கள் அத்தகைய முட்டாள்தனத்துடனும் அத்தகைய இறை நிந்தனையுடனும் நிறைந்துள்ளனர்! ஆனால் சகோதரர்களே, நமது புனிதத் தந்தையர்கள் சொன்னதைக் கவனியுங்கள், கிறிஸ்து பிறந்த இடங்கள் புனிதமானவையாகவும், வணங்கப்படுபவையாகவும், அவ்வாறே பெயரிடப்பட்டவையாகவும் இருப்பதாலும், அங்கிருந்து ஒரு மணல் துகளையோ அல்லது ஒரு கல்லைவோ பெறும் எவரும் அதை ஒரு புனிதமான புதையலாக ஏற்று, பாதுகாத்து, கௌரவிப்பதாலும், கிறிஸ்துவின் உருவப்படம், அதில் அவர் ஒரு கண்ணாடியில் தெளிவாகத் தெரிவது போலவும், அவர் நேரில் இருப்பது போல அவருக்குப் பொருத்தமான உணர்வுகளைத் தூண்டுவதுமாக இருப்பதால், மேலும் மரியாதைக்கும் வழிபாட்டிற்கும் தகுதியானது அல்லவா? ஏனெனில், ஒரு உருவத்தின் இயல்பே அது சித்தரிக்கப்பட்ட நபரைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாகும்.

19. நானோ, இந்தப் பணிவானவன், சிலை வழிபாட்டுத் திரிபுக்கருத்தால் இதயத்தில் துயருற்று, என் மௌனத்திற்காகத் தண்டனையைப் பயந்து, மிகச் சிறிதாகவும் சுருக்கமாகவும் சொல்லும் இவைகளை அவசியத்தால் பேசுகிறேன். வேறு மதத்தைச் சேர்ந்தவர்கள், தனிப்பட்ட முறையிலும் பொதுவிலும், எழுத்தாலும் பேச்சாலும், தங்கள் இறை நிந்தனையான நாவைக் கிறிஸ்துவிற்கு எதிராகத் திருப்புவதை நிறுத்தவில்லை என்றால்; வீட்டில் அமர்ந்திருக்கும் நாம், தற்போதைய சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்றது என்ன என்பதைப் பற்றி நம்மிடையே ஏன் உரையாடக்கூடாது? – நாம் வேறுவிதமாகச் செயல்பட்டால், கர்த்தருடைய கோபத்தை எப்படித் தாங்குவோம்? மேலும், இத்தகைய சமயத்தில் மௌனமாக இருப்பதையும் ஒளிந்துகொள்வதையும் சத்தியத்திற்குத் துரோகம் என்று சரியாகக் குறிப்பிட்ட நமது முன்னோர்களின் பின்பற்றுபவர்களாக நாம் எப்படி இருப்போம்?

20. ஆகையால், நாம் வார்த்தையிலும் செயலிலும் சத்தியத்திற்கு ஊழியம் செய்து, பேசவும் கேட்கவும் கடவோம். ஏனெனில், பரிசுத்த அப்போஸ்தலர்கள் தெய்வீகப் பிரசங்கத்தினாலுமன்றி, கறைபடியாத வாழ்க்கையினாலும் உலகத்தைக் வென்றார்கள்; இருளிலிருந்தவர்களுக்கு ஒளி ஊட்டி, உலகத்தால் சோர்வுற்றவர்களுக்கு ஞானத்தின் உப்பினால் சுவையூட்டி, தங்களோடு ஒரு அப்பத்தையும் ஒரு தடியையும் மட்டுமே எடுத்துச் சென்றார்கள். சகோதரர்களே, அவர்களைப் பின்பற்றினால், நாமும் ஒப்புதலைப் பெறுவோம்; நம்மிடம் உள்ளவற்றில் திருப்தியடைந்து, வெள்ளியை விரும்பாமல், பேராசையற்றவர்களாக நம்மைக் காட்டிக்கொண்டு, தகுதியற்ற நேரத்தில் பயணிக்காமல், மற்றும் மரணம் வரும் பெண்களுடன் பழகாமல் இருப்போம். நாம் இவ்வாறு நடந்து கொண்டால், தேவன் நம்மில் மகிமைப்படுவார், நமது அறிக்கை மேன்மைப்படுத்தப்படும், மேலும் நமது எதிரிகள், சிறிதளவாவது, வெட்கப்பட்டு மனந்திரும்புவதற்குச் சாய்வார்கள். இருப்பினும், நாம் இவ்வாறு செயல்படவில்லை என்றால், ஆசீர்வாதத்தைப் பெறுவதற்குப் பதிலாக, நித்திய கண்டனத்தைப் பெற்றுவிடும் அபாயம் உள்ளது. எல்லாப் பொருட்களையும் மாற்றி, அவற்றை சிறந்த நிலைக்குக் கொண்டுவரும் சமாதானத்தின் தேவன், அவரே தம்முடைய திருச்சபைக்கு சமாதானத்தைக் கொண்டுவரவும்; அவர் நம்மை சத்தியத்திற்கு உண்மையுள்ளவர்களாகக் காத்து, தம்முடைய பரலோக ராஜ்யத்திற்குள் நம்மை வழிநடத்தவும்.

238. இப்போது அறுவடைக்காலம். நமது ஆன்மீக அறுவடையும் அதுபோலவே

238. 1) இப்போது அறுவடைக்காலம். நமது ஆன்மீக அறுவடையும் அதுபோலவே. – 2) நமது பழங்கள் நற்பண்புகள். – 3) களஞ்சியம் பணிவு. – 4) காலம் நமது முழு வாழ்க்கை. – 5) வழிமுறைகள் நமது எல்லா உழைப்புகளும் கீழ்ப்படிதல் செயல்களும். [4, 16]

21. நிகழ்காலம் அறுவடைக்காலம், உழைப்பும் வியர்வை சிந்தும் காலமாகும், சங்கீதத்தின் வார்த்தைகள் நிறைவேறும் நேரம்: 'மனிதன் தன் வேலைக்கும் தன் உழைப்புக்கும் மாலையளவும் செல்கிறான்' (திபா. 103:23), அறுவடையை முடித்து, அறுத்த தானியத்தை உலட்டி, அறுவடை செய்யப்பட்ட விதைகளை களஞ்சியத்தில் சேர்க்கும் வரை தனக்கு ஓய்வு கொடுக்காமல் உழைக்கிறார். – இதற்கு என்ன சொல்ல முடியும்? – உலகப் பயனுக்காக இத்தகைய உழைப்பு தேவைப்பட்டால், ஆன்மீகப் பயனுக்காக அது இன்னும் எவ்வளவு அவசியமாகிறது? அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல, நமக்கு முன்னாலும் ஒரு அறுவடை உள்ளது: 'யார் குறைவாக விதைக்கிறாரோ, அவர் குறைவாகவே அறுப்பார்; யார் தாராளமாக விதைக்கிறாரோ, அவர் தாராளமாகவே அறுப்பார்' (2 கொரி. 9:6). மீண்டும், கர்த்தர் தம்முடைய சீடர்களிடம் கூறினார்: 'அறுவடைக்கு இன்னும் நான்கு மாதங்கள் உள்ளன என்று நீங்கள் சொல்லவில்லையா?' – நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், உங்கள் கண்களை உயர்த்திப் பார்வைகளைப் பாருங்கள், ஏனெனில் அவை ஏற்கனவே அறுவடைக்குப் பக்குவமாக இருக்கின்றன. அறுப்பவன் தன் கூலியைப் பெற்று நித்திய ஜீவனுக்காகப் பலனைச் சேர்க்கிறான்; ஆகவே விதைப்பவனும் அறுப்பவனும் ஒருங்கூட மகிழ்கிறார்கள்" (யோவான் 4:35–36). இதோ, அறுவடை நம்முன் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

22. ஆகையால், நாம் சரீரத்திற்குரியதும் அழிந்து போவதுமான கனிகளை அல்ல, மாறாக நித்திய ஜீவனுக்காக ஆவிக்குரியதும் நிலைத்திருப்பதுமான கனிகளைச் சேகரித்து, அறுவடை செய்ய நம்முடைய முழு இருதயத்துடனும் புறப்படுங்கள்: பரிசுத்தமாக்கப்படுதலும் சமாதானமும், அன்பும் மகிழ்ச்சியும், கனிவு மற்றும் பொறுமையும், கிருபையும் சாந்தமும், மற்றும் மற்ற எல்லா நற்பண்புகளும். இவைதான் பகுத்தறிவுடன் சேகரிக்கப்பட வேண்டிய ஆவிக்குரிய கனிகள் – அப்பொழுது நன்மையுடன் தீமை எதுவும் கலக்காது; அதாவது, பாகுபாடின்றி நேசிப்பது; பொறாமை இல்லாமல் நன்மைக்காகப் பாடுபடுவது; ஒரு சகோதரனைப் பற்றிப் பேசும்போது, விரோதத்துடன் பேசாமல் இருப்பது; மேலும், பொதுவாக, 'நன்மையும் திருப்தியும் பரிபூரணமுமான தேவசித்தத்தைச் செய்ய வேண்டும்' (ரோமர் 12:2) என்பதை நேர்மையுடன் நிறைவேற்றுவது.

23. பழங்களை களஞ்சியத்திற்குக் கொண்டுவருவதைப் பொறுத்தவரை, கர்த்தராகிய இயேசு, 'உங்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டதெல்லாம் உங்களுக்குச் செய்யப்பட்டால், நாங்கள் தகுதியற்ற ஊழியக்காரர்; நாங்கள் செய்ய வேண்டிய கடமையைச் செய்தோம் என்று மாத்திரம் சொல்லுங்கள்' என்று கூறியது போல, அவற்றை தாழ்மையின் கருவூலத்தில் பாதுகாப்பாகச் சேமிப்பதாகும். (லூக்கா 17:10); அப்போஸ்தலரும் இவ்விஷயத்தில் நமக்கு அறிவுறுத்துகையில், 'நீங்கள் பெறாததை உங்களிடம் என்ன இருக்கிறது? அதை நீங்கள் பெற்றிருந்தால், அதைப் பெறாதது போல ஏன் பெருமையடிக்கிறீர்கள்?' (1 கொரிந்தியர் 4:7) என்று கூறுகிறார்.

24. இதுவே நமது அறுவடை, இதுவே நமது உழைப்பு—இரண்டு அல்லது மூன்று மாதங்கள் நீடிக்காமல், நமது வாழ்வின் இறுதி வரை நீடிக்கும்; ஆயினும், வரவிருக்கும் காலத்துடன் ஒப்பிடும்போது, அது ஒரே ஒரு நாளாகக் கணக்கிடப்படும்: ஏனெனில் அங்கே முடிவில்லை; அங்கே, ஒவ்வொருவரும் தங்கள் உழைப்பின் பலன்களை என்றென்றும் உண்டு வாழ்வார்கள், மேலும் இதில் நித்தியமாக மகிழ்வார்கள்.

25. ஆகையால், நாம் 'நமது இயற்கையின் பூமிக்கரிய பாகங்களாகிய வேசித்தனம், அசுத்தம், காமவிருப்பு, தீய இச்சைகள், மற்றும் பேராசை ஆகியவற்றைச் செத்ததாகக் கணக்கிடுவோம்' (கொலோ. 3:5); நாம் தாழ்மையுடன் கீழ்ப்படிதலின் நுகத்தைச் சுமந்து, ஒருவரையொருவர் தாங்கி, 'ஒருவரின் சுமைகளைச் சுமந்து, இவ்வாறு கிறிஸ்துவின் நியாயப்பிரமாணத்தை நிறைவேற்றினால்' மட்டுமே (கலா. 6:2). மேலும், அனைவரிடமும் மரியாதையுடன் தலை வணங்குகிறவன் பாக்கியவானாகிறான்; மிகவும் உழைத்தவன் பாக்கியவானாகிறான்: ஏனெனில் உழைப்பு எவ்வளவு பெரிதாக இருக்கிறதோ, வெகுமதியும் அவ்வளவு பெரிதாக இருக்கும்; மேலும், கடைசி ஊழியத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறவன் முதல் இடத்தில் கனப்படுத்தப்படுவான், ஆண்டவர் கூறுவது போல: 'உங்களில் யார் பெரியவனாக இருக்க விரும்புகிறானோ, அவன் அனைவருக்கும் கடைசிவனாகவும் அனைவருக்கும் ஊழியனாகவும் இருக்க வேண்டும்.' ஏனெனில் மனுஷகுமாரன் சேவை செய்யப்படவரல்ல, சேவை செய்யவும், அநேகருக்காகத் தம்முடைய ஜீவனை மீட்கக்கொடுக்கவும் வந்தார்' (மாற்கு 9:35; 10:44–45). சகோதரர்களே, நாம் இதைக் குறித்து சிந்தித்து, அதற்கேற்ப செயல்பட முயற்சிப்போம், அப்போதுதான் அந்தக் குரலைக் கேட்க நாம் தகுதியுள்ளவர்களாக இருப்போம்: 'நல்லது, நல்ல விசுவாசமுள்ள ஊழியக்காரனே; நீ சில காரியங்களில் விசுவாசமாயிருந்தாய், நான் உன்னைப் பல காரியங்களுக்கு வைப்பேன்; உன் ஆண்டவரின் மகிழ்ச்சியிலே பிரவேசிக்கக்கடவாய்' (மத். 25:21).

239. அறுவடை. அனைவரும் சோர்வின்றி உழைக்கிறார்கள்: நாமும் அவ்வாறே உழைக்க வேண்டும்—ஒவ்வொருவரும் தத்தமது பணியில் உழைக்க வேண்டும்

239. 1) அறுவடை. அனைவரும் சோர்வின்றி உழைக்கிறார்கள்: நாமும் அப்படியே இருக்க வேண்டும்—ஒவ்வொருவரும் தத்தமது பணியில் உழைக்க வேண்டும். – 2) அவர்கள் தங்கள் பலவீனங்களைக் காரணமாகக் காட்டலாம், ஆனால் நாம் காட்டக்கூடாது; ஏனெனில் தேவைப்படுவது எல்லாம்: விரும்புவதும் தேடுவதும் ஆகும். – 3) புனிதத் தந்தையர்கள் இவ்வாறு செயல்பட்டார்கள், இப்போது அதன் பலன்களை அறுவடை செய்கிறார்கள். [4, 17]

26. நீங்கள் பார்ப்பது போல, இது அறுவடைக் காலம், ஒவ்வொரு விவசாயியும் தானியத்தை அறுவடை செய்யச் செல்கிறார். கடின உழைப்பினாலும் அல்லது சுடும் சூரியனாலும் உழைப்பாளர் சோர்வடைவதில்லை; ஆனால் காலையில் இருந்து மாலையில் வரை, தனக்கு முன்னால் கொடுக்கப்பட்ட வேலையை முடிக்கும் வரை அவர் வளைந்து, நிமிர்ந்து உழைக்கிறார். – தங்களைக் கிறிஸ்துவின் ஊழியக்காரர்கள் என்று அழைத்து, துறவற வாழ்க்கை வாழும் நாமும் அறுவடை செய்கிறோமா? – ஆம், செய்கிறோம் – நம்முடைய ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து தம்முடைய சீடர்களுக்குக் காட்டி, 'அறுவடைக்கு இன்னும் நான்கு மாதங்கள் இருக்கின்றன என்று நீங்கள் சொல்லுகிறீர்களோ?' நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், உங்கள் கண்களை உயர்த்திப் பயிர்களைப் பாருங்கள், அவை அறுவடைக்கு ஏற்கெனவே பக்குவமாக இருக்கின்றன. அறுப்பவன் தன் கூலியைப் பெற்று நித்திய ஜீவனுக்காகப் பலனைச் சேகரிக்கிறான்; ஆகையால் விதைப்பவனும் அறுப்பவனும் ஒருங்கூடி மகிழ்கிறார்கள்' (யோவான் 4:35–36). ஆகவே, நாம் விதைப்பும் அறுவடையும் செய்வதாகத் தெரிகிறது, மேலும், இவை ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு மட்டுமல்ல, மாறாக இடைவிடாமலும் என்றென்றும் நம்முன் இருக்கின்றன. ஆகவே, சகோதரரே, நாம் விடாமுயற்சியுடன் அறுவடை செய்வோம்: போதகர் போதிப்பதில், மேற்பார்வையாளர் அனைவரையும் கவனிப்பதில், நிர்வாகியாளர் நிர்வாகத்தில், ஊழியர் ஊழியத்தில், புதியவர் கீழ்ப்படிதலில், மௌனமாக இருப்பவர் மௌனத்தில், ஜெபிப்பவர் பொறுமையுடன் விடாமுயற்சியுடன் ஜெபிப்பதில்—அனைவரும் எல்லாவற்றிலும், நமது திறமைக்கேற்ப. உடல் உழைப்பில் ஈடுபட்டவர்கள் தங்கள் பணிகளில் இவ்வளவு விடாமுயற்சியுடன் ஈடுபடும்போது, நாம் நமது ஆன்மீக முயற்சிகளை சோம்பலுடனும் கவனக்குறைவுடனும் அணுகுவது முற்றிலும் பொருத்தமற்றதாக இருக்கும்; அவர்கள் வியர்வை சிந்தும்போதும் தங்கள் உழைப்பிலிருந்து பின்வாங்காதபோது, நாம் துறவு முயற்சிகளிலிருந்து வெறுப்பை உணர்ந்தால். நமது கண்முன்னே பரலோக ராஜ்யம் இல்லையா? நித்திய ஜீவன் இல்லையா? சொல்லொணா மகிழ்ச்சி இல்லையா? – சோம்பலுக்கு அடிபணிந்து, மகத்தான மற்றும் விரும்பத்தக்க எதையும் அடைய முடியும் என்பது சாத்தியமா? ஒருபோதும் இல்லை. ஆகவே, சோம்பல் மற்றும் மந்தநிலையின் உறக்கத்திலிருந்து நம்மை நாம் எழுப்பிக்கொண்டு, நமது வேலையை முழு ஆர்வத்துடனும் செய்ய வேண்டும்: ஏனெனில் நாம் தேடுவது அழிந்துபோகும் மற்றும் நிலையற்ற ஒன்றல்ல, மாறாக அழியாத மற்றும் நித்தியமான ஒன்றாகும்; அதனால் நம்மையும் குறித்து, 'உன் கைகளின் பிரயாசத்தின் பலனை நீ அறுப்பாயாக; நீ ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவன், நன்மையே உனக்கு வரும்' (சங். 127:2) என்று சொல்லப்பட வேண்டும்.

27. யாரும் சொல்ல வேண்டாம்: 'நான் பலவீனன்; என்னால் உழைக்க முடியாது.' உடல்ரீதியாக பலவீனமானவர் உடல் உழைப்பைத் தாங்க முடியாது; ஆனால் ஆன்மீக முயற்சியில், உங்கள் இதயத்தை அதில் செலுத்துங்கள், நீங்கள் நன்மை செய்ய வலிமையுடையவர்களாக இருப்பீர்கள்: உங்களிடம் கண்ணீர் உள்ளது, உங்களிடம் மனந்திரும்புதல் உள்ளது, உங்களிடம் ஒரு நல்ல மனம் உள்ளது, உங்களிடம் சமாதானமும் பரிசுத்தமும் உள்ளன, இவை கடவுளுக்கு மிகவும் பிரியமானவை (எபி. 12:14). யாரும் சொல்ல வேண்டாம்: 'நான் என் வீழ்ச்சியால் நசுக்கப்பட்டுவிட்டேன்; என்னால் எழுந்திருக்கவோ அல்லது நேராக நடக்கவோ முடியாது.' நீங்கள் அதை விரும்பினால் போதும், தேடினால் போதும் – அவர் உங்களை உயர்த்துவார், 'ஏழைகளைத் தூசியிலிருந்து எழும்பச் செய்து, தேவையുള്ളவர்களைக் குப்பைமேட்டிலிருந்து உயர்த்துகிறவர்' (சங். 112:7). 'விழுந்தவன் மீண்டும் எழுந்திருக்கிறதில்லையா? விலகிப்போனவன் திரும்பி வருகிறதில்லையா?' (எரே. 8:4). 'நான் ஜீவமாயிருக்கிறபடியினாலே, என்கிறதேதினம், பாவி மரிக்கிறதை நான் விரும்புகிறதில்லை, அவன் தன் வழிகளைவிட்டுத் திரும்பி ஜீவிக்கவே நான் விரும்புகிறேன்' (எசே. 33:11). ஆகவே, வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களைப் பெறுவதற்காக, நமது முழு ஆர்வத்துடனும் கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதற்கு நெருங்காதிருக்க, நாம் என்ன ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட சாக்குப்போக்கை, என்ன நம்பத்தகுந்த காரணத்தை முன்வைக்க முடியும்?

28. பாருங்கள், பரிசுத்த பிதாக்கள் எவ்வாறு உழைத்து, விதைத்து, அறுவடை செய்து, தங்கள் களஞ்சியங்களில் சேர்த்தார்கள்; இப்பொழுது அவர்கள், சூரியனைப் போல ஒளிவீசவிருக்கும் இறுதி நாளின் வருகையை எதிர்பார்த்து மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள். ஆகவே, சகோதரர்களே, நாம் அந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களிடமிருந்து அந்நியப்படுத்திக் கொள்ளலாகாது, மேலும் நமது இரட்சிப்பை சில அற்பமான மற்றும் நிலையற்ற இன்பங்களுக்காக விற்றுவிடவும் வேண்டாம், அதன் பதிலாக நித்தியமாக வேதனைப்பட நேரிடும்; மாறாக, நமது முழு வலிமையோடும், அவர்கள் காலடிகளைப் பின்பற்ற முயல்வோமாக; சகலத்தையும் சகித்து, சகலத்தையும் பொறுத்துக்கொண்டு, நம்முடைய கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் பரலோக ராஜ்யத்தை நாம் சுதந்தரிக்கும்படி.

240. பொது மக்கள், இறக்கும்போது, உயில் எழுதுகிறார்கள்; துறவிகளும் கூட, சில சமயங்களில் உயில் எழுதுகிறார்கள்; அது என்ன வகையானது?

240. 1) பொது மக்கள், இறக்கும்போது, உயில் எழுதுகிறார்கள்; துறவிகளும் உயில் எழுதுகிறார்கள்; அது என்ன வகையான உயில்? – நாம் இங்கு அந்நியரும் தற்காலிக வாசிகளும் ஆவர், இவ்வுலகத்திற்குரியதை நாடக்கூடாது. – 2) இந்த உயிலைக் கவனித்து, அதை நிறைவேற்றத் தலைப்படுவோம், – 3) அனைவரும் இவ்வாறு செயல்பட்ட தந்தையர்களின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றி. [4, 18]

1. அறுவடைக் காலம் உடலைப் பலவீனப்படுத்தி, ஜெபக் காவல்களைக் கடினமாக்கி, சில சமயங்களில் போதனைகளைக் கேட்பதில் கூட சோம்பலை உண்டாக்குகிறது. ஆனால், அப்போஸ்தலரின் போதனைப்படி, நாம் ஒவ்வொரு நாளும் மரிக்கிறவர்களாய் இருக்க வேண்டும்; மேலும், மரிக்கிறவர் வழக்கமாகத் தம்முடைய இறுதி வார்த்தைகளை—மரணப் படுக்கையிலும், பிரிந்து செல்லும்போதும் பேசுகிற வார்த்தைகளை—பேசுவார், அதன் மூலம் கேட்பவர்களைக் கவனமாக இருக்கச் செய்கிறார்; நாமும் கேட்பதில் சோம்பலாயிரோம்; ஆனால், ஒரு உயில் வாசிக்கப்படும் இடத்தில் நாம் இருப்பது போல, சொல்லப்படும் விஷயத்தில் கவனம் செலுத்துவோம். – மாம்சத்தின்படி வாழ்கிறவர்களின் உயில், -ஐப் போல, இயல்பில் மாம்சத்திற்குரியது, மேலும் அது மாம்ச சம்பந்தமான விஷயங்களைப் பேசுகிறது; அதாவது, மனைவி, பிள்ளைகள், சகோதரர்கள், உறவினர்களுக்கு என்ன উত্তரைமை விடப்பட்டது, மற்றும் வழக்கமாக நடப்பது போல வேறு என்ன ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன என்பது போன்றவை. இருப்பினும், நமது சொந்த வாழ்க்கை முறையில், ஒரு உயில் அத்தகைய பிரகடனத்தைச் செய்வதில்லை; ஆனால் அது என்ன பிரகடனப்படுத்துகிறது? – நாம் பூமியில் அந்நியரும் தற்காலிக வாசஸ்தலருமாக இருக்கிறோம் என்றும், 'நாம் இந்த உலகத்திற்கு எதையும் கொண்டு வரவில்லை என்பதால், நாம் எதையும் வெளியே கொண்டு செல்ல முடியாது என்பதும் வெளிப்படையானது' என்றும் பிரகடனப்படுத்துகிறது. (1 தீமோ. 6:7), அழிவிலிருந்து அழிவில்லாமல், அவமானத்திலிருந்து மகிமைக்கு, மரணத்திலிருந்து அழியாமைக்குச் செல்கிறது; ஆகவே, அத்தகைய 'உடன்படிக்கையை' நற்செய்தி என்று அழைப்பது தவறல்ல: ஏனெனில், அப்போஸ்தலரே 'கிறிஸ்துவிடம் சேரப் போவதே மிகவும் மேலானது' என்று ஒப்புக்கொண்டார். (பிலி. 1:23). மேலும் மற்றொரு பகுதியில்: 'நான் ஏற்கெனவே ஒரு பானபலியாக ஊற்றப்படுகிறேன், என் விடைபெறும் நேரமும் வந்துவிட்டது: நான் நற்சண்டையைச் செய்தேன், ஓட்டத்தை முடித்தேன், விசுவாசத்தைக் காத்தேன்; இனி எனக்காக நீதியின் கிரீடம் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது, அதை அந்த நாளில் நீதியுள்ள நியாயந்தீர்ப்பவராகிய கர்த்தர் எனக்குத் தருவார்—எனக்கு மட்டுமல்ல, அவருடைய தோற்றத்தை நேசித்த அனைவருக்கும்' (2 தீமோ. 4:6–8).

2. நீங்கள் காண்கிறபடி, அவர் நற்செய்தியைப் பிரசங்கிப்பது போல, இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து நாம் பிரிந்து செல்வது பற்றிப் பேசுகிறார். இப்போது, நமது உடன்படிக்கை நற்செய்தி என்பதால், அதில் மற்றும் அதன் மூலம் கூறப்பட்டிருப்பதை நாம் மகிழ்ச்சியுடன் கேட்போம், மேலும் நமது கவனத்தையோ அல்லது இதயத்தையோ இந்த உலகின் எதற்கும், பெற்றோர்களுக்கோ, சகோதரர்களுக்கோ கூட திருப்பாமல், நற்பண்புகளின் செயல்களுக்காக ஆர்வத்துடன் பாடுபடுவோம். அல்லது எங்கள் உறவினர்களிடமோ, அல்லது படைக்கப்பட்ட எதற்கும் அல்ல; ஒரு குறிப்பிட்ட பரிசுத்த தந்தையைப் பின்பற்றி, அவர் தனது குகையை விட்டு வெளியேறும்போது, சூரியனின் ஒளியைப் பார்க்காதபடி தனது தலையின் மீது ஒரு திரையைப் போர்த்திக்கொள்வார், மேலும் இதற்குக் காரணம் கேட்டபோது, 'இந்த நிலையற்ற ஒளியை நான் ஏன் பார்க்க விரும்ப வேண்டும்?' என்று பதிலளித்தார். கடவுள் அன்பான இந்த மனிதன், அனைத்து படைப்புகளின் எல்லைகளையும் கடந்து, கடவுள் மீதும் தெய்வீக விஷயங்கள் மீதும் கொண்ட ஒரே அன்பில் மூழ்கிவிடுகிறார். வானங்களுக்குக் கீழே உள்ள படைப்புகளை அவர் தியானிக்கிறார், மேலான கலைஞரான கடவுளைக் கண்டு வியந்து போற்றிப் புகழ்கிறார்; ஆனால் விரைவில், புலனுணர்வு சார்ந்த அனைத்தையும் விட்டு விலகி, கண்ணுக்குத் தெரியாத காரியங்களில் தன்னை மூழ்கடித்துக் கொள்கிறார், அதிலிருந்து மிக நுட்பமான ஆன்மீக மகிழ்ச்சியையும் இன்பத்தையும் பெறுகிறார்.

3. அவ்விதமாயினார் பிதா ஆபிரகாமும், ஏனெனில் இவ்விதமாய்த் எழுதப்பட்டிருக்கிறது: 'விசுவாசத்தினாலே ஆபிரகாம் வாக்குத்தத்தம்பண்ணப்பட்ட தேசத்திற்குப் பரதேசியைப்போலப் போய், அந்த வாக்குத்தத்தத்தின் சுதந்தரராகிய ஈசாக்குடனே யாக்கோபுடனே கூடாரங்களிலே குடியிருந்தார்; ஏனெனில் அவನು அஸ்திவாரம் உள்ள பட்டணத்தை எதிர்பார்த்திருந்தார், யாருக்குரியவரோ தேவன் தாமே கட்டியவரும் தச்சரும் ஆனார்' (எபி. 11: 9-10). அவ்வாறே மாபெரும் மோசேவும், அவர் 'விசுவாசத்தினால் எகிப்தை விட்டுப் புறப்பட்டார், ராஜாவின் கோபத்தைப் பயப்படாமல்; காணப்படாதவரைக் காண்பது போலப் பொறுமையுடன் இருந்தார்' (எபி. 11: 27). இத்தகையவர்களே அந்தப் பரிசுத்தவான்கள் அனைவரும்; அவர்கள் காணக்கூடியவைகளை நோக்காமல், காணப்படாதவைகளை நோக்கினார்கள்; தற்காலிகமானவைகளைத் தேடாமல், நித்தியமானவைகளைத் தேடினார்கள்; அதன் மூலம், தங்களால் முடிந்தவரை தெய்வீக அனുകరణத்தில் தங்களை வடிவமைத்துக் கொண்டார்கள். – நாமும் இந்த இலட்சியத்தை ஏற்றுக்கொள்வோம், மேலும் இந்த யுகத்தின் பகட்டானவைகளைப் பேராவல் கொள்ளவோ, மாம்சத்தின்படி வாழ்கிறவர்களைக் கண்டு வியக்கவோ நம்மை ஒருபோதும் அனுமதிக்காதிருப்போம்; மாறாக, வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களின் சுதந்தரச் செய்தியைப் பெற்றிருந்தும், அவர்கள் பொன்னையும் வெள்ளியையும், அழிந்துபோகும் இன்பங்களையும் தேடுவதில் மும்முரமாக இருப்பதால், அவர்களுக்காக நாம் புலம்புவோம். ஆனால் சகோதரரே, அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், 'முகம் திறந்தவாறு கர்த்தருடைய மகிமையை நோக்கிப் பார்த்து' (2 கொரி. 3:18), நாம் மேலே உள்ளவைகளைத் தேடி, நம்முடைய மனதை மேலே உள்ளவைகளில் வைப்போம், 'கிறிஸ்து தேவனுடைய வலதுபாரிசத்தில் வீற்றிருக்கிறார்' (கொலோ. 3: 1:2), அப்பொழுது எங்களையும் குறித்து: 'நீங்கள் இவ்வுலகத்திற்குரியவர்கள் அல்ல' என்று சொல்லப்படும். (யோவான் 15:19), 'உங்கள் குடியுரிமை பரலோகத்திலுள்ளது' (பிலிப்பியர் 3:20), அங்கே கிறிஸ்துவின் பயங்கரமான சிம்மாசனத்தின் முன்பாக, தேவனுடைய நீதியான நியாயத்தீர்ப்பு நாளிலே தண்டனைக்குள்ளாகாமல் நின்று, பரலோக ராஜ்யத்தின் சுதந்தரத்திற்கு நம்மை அழைக்கும் ஏங்கப்படும் குரலைக் கேட்கக்கூடும்.

241. பொறுமை மிகப்பெரிய நற்பண்பு; அது புனிதர்களின் பாதை; நாமும் அதில் சிறந்து விளங்குவோம்

241. 1) பொறுமை மிகச்சிறந்த குணம்; அது புனிதர்களின் பாதை; நாமும் அதில் சிறந்து விளங்குவோம். – 2) நீங்கள் சிறந்து விளங்க விரும்புகிறீர்களா? – உங்கள் விருப்பத்தை அடக்குங்கள், – அப்போது நீங்கள் எல்லாவற்றையும் எளிதாகப் பொறுத்துக்கொள்வீர்கள்; மேலும், – பொறுமையில் தீவிர ஆர்வம் கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில் நீங்கள் எவ்வளவு அதிகமாகப் பொறுத்துக்கொள்கிறீர்களோ, அவ்வளவு சிறந்தவராகவும் மேன்மையானவராகவும் மாறுவீர்கள். – 3) அவர்கள் நாடுகடத்தப்பட்டிருந்தாலும், ஒரு துறவற வாழ்க்கையை வாழ்கிறார்கள் என்றும், தங்களைச் சேர விரும்புகிறவர்களை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள் என்றும் அவர் நமக்குத் தெரிவிக்கிறார்; – மேலும் அவர் கூறுகிறார்: மூப்பர்களும் உயர் பதவியில் உள்ளவர்களும் எல்லா விஷயங்களிலும் இளையவர்களுக்கு ஒரு முன்மாதிரியாக இருக்கட்டும். [4, 19]

4. வெகுமதியின் நம்பிக்கையில், தேவனுக்காகக் கடினமான மற்றும் துக்கமான அனைத்தையும் நாம் மகிழ்ச்சியுடன் சகிப்போம். அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல், 'காணப்படும் நம்பிக்கை நம்பிக்கையே அல்ல: காண்கிறதை ஒருவன் எப்படி நம்புவான்? ஆனால் காணாததை நம்புகிறவர்களாய் பொறுமையுடன் காத்திருப்போம்' (ரோமர் 8:24-25). ஆகவே, பொறுமை எல்லாப் புண்ணியங்களிலும் மேலானது; தங்கள் பொறுமைக்காக, இரத்தசாட்சிகள் பரலோக கிரீடங்களால் அலங்கரிக்கப்படுகிறார்கள்; பொறுமையின் மூலம், புனிதர்கள் நீதியின் கிரீடங்களைப் பெற்றுக்கொண்டார்கள். நாமும் கீழ்ப்படிதலிலும், தாழ்மையிலும், பொறுமையிலும், நமது கடமைகளைச் செய்வதிலும், பொறுமை தேவைப்படும் எல்லாவற்றிலும் பொறுமையைக் காட்டுவோம்; நாமும் அவர்களுக்குச் சமமான பலனைப் பெறுவோம்.

5. கீழ்ப்படிதலின் விலங்கை நான் அறிவேன்; தன் விருப்பம் கட்டுப்படுத்தப்படும் வேதனையை நான் அறிவேன்; ஆயினும் அத்தகைய வாழ்வின் இனிமையையும் நான் அறிவேன். ஏனெனில், ஒருவரின் சொந்த விருப்பம் கட்டுப்படுத்தப்படும்போது, வழி எளிதானது மற்றும் இரட்சிப்பு அருகில் உள்ளது; ஆகவே, ஒருவரின் விருப்பம் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட உடனேயே, ஒரு அமைதியான மற்றும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கை தொடரும். சமூக வாழ்வில் உழைப்புகள் உண்டு, ஆனால் ஆறுதல்களும் உண்டு. தன் சகோதரனை விட அதிகமாக உழைப்பவன் யார்? – ஆயினும் அவன் ஒரு பெரிய வெகுமதியைப் பெறுவான். 'ஒருவன் தன் பிரயாசத்தின்படி பலனைப் பெறுவான்' என்று அப்போஸ்தலன் கூறுகிறார் (1 கொரி. 3:8). அன்பினால் மற்றவனுக்குக் கீழ்ப்படிபவர் யார்? ஆனாலும் அவனும் தகுந்த நேரத்தில் மேன்மையுடன் கௌரவிக்கப்படுவான். ஏனெனில் ஆண்டவர் கூறினார்: 'உங்களில் யார் முதன்மையுள்ளவராக விரும்புகிறாரோ, அவர் உங்கள் ஊழியக்காரனாக இருக்க வேண்டும்' (மத். 20:27). யாராவது மிகவும் கடினமான பணிகளை ஏற்க இயலாதவரா? தங்களால் முடிந்தவற்றை அவர்கள் புறக்கணிக்க வேண்டாம்; அதனால் எல்லா காரியங்களிலும் தேவன் மகிமைப்படுத்தப்படலாம், மேலும் சகோதரத்துவத்திற்குப் பயனுள்ள எதற்கும் யாரும் தகுதியற்றவராக இருக்கக்கூடாது. இது அடிக்கடி கூறப்பட்டிருந்தாலும், இன்றும் இதை நம்மை நினைவூட்டிக் கொள்வது அவசியம்: ஏனெனில் நமக்கு முன்னால் உள்ள பணி ஒரு சிறியதல்ல. 'இதோ, நான் இன்று ஜீவனையும் மரணத்தையும் உனக்கு முன்பாக வைத்திருக்கிறேன்,' என்கிறது வேதம் (உபாகமம் 30:19). ஆகவே, நாம் ஜீவனைப் பற்றிக்கொண்டு நித்திய மரணத்தைத் தவிர்ப்பதற்காகவே, எங்கள் வார்த்தைகளும், எங்கள் ஆறுதலும், எங்கள் போதனையும், எங்கள் உபதேசமும் இருக்கிறது. மேலும், பேசப்பட்டவை வீணாவதில்லை என்பதை நான் அறிந்திருக்கிறேன், நம்புகிறேன்; அது, தாழ்மையானவனாகிய எனக்கும், அதைக் கேட்கும் உங்களுக்கும் கூட அல்ல.

6. தேவ வார்த்தைக்காக நாங்கள் நாடுகடத்தப்பட்டிருந்தாலும், நாங்கள் ஒரு மடாலயத்தில் வாழ்வது போல வாழ்கிறோம் என்பதை நீங்கள் அறியாமல் இருக்க நான் விரும்பவில்லை; உலகைத் துறக்கும் விருப்பத்துடன் வருபவர்களை நாங்கள் தள்ளிவிடுவதில்லை. தூரத்துக்கும் பரப்பிற்கும் சிதறிக் கிடக்கும் எங்கள் சகோதரர்கள் மூலம் நாங்கள் இதைச் சாதிக்கிறோம்; அவர்கள் அத்தகையவர்களை முடிந்தவரை ஏற்றுக்கொண்டு, சகோதரத்துவத்திற்குள் சேர்க்கும்படி கட்டளையிடப்பட்டிருக்கிறார்கள். பலர் எங்களிடமிருந்து பிரிந்து சென்றது உண்மைதான், ஆனால் பலர் எங்களுடன் இணைந்தும் உள்ளனர்: எங்கள் சகோதரத்துவம் வளர்ந்து வருகிறது. தேவன் நமக்குள் மகிமைப்படுத்தப்படுகிறார்; அவர் தம்முடைய வாக்குறுதியின்படி தன்னிலும் நம்மை மகிமைப்படுத்துவார். ஆனால் தலைவர்கள் எப்படி இருக்கிறார்களோ, அவர்களுக்குக் கீழ்ப்பட்டவர்களும் அப்படியே இருக்கிறார்கள் – ஆகவே, மற்றவர்களுக்கு ஒரு முன்மாதிரியாகத் தலைமை தாங்கும் உங்களை, பயபக்தியும் நீதியும் தேவபக்தியும் நிறைந்த வாழ்க்கையை வாழவும், உங்கள் சொந்த வாழ்க்கையின் மூலம், வார்த்தையிலும் செயலிலும் மற்றவர்களை நீதியின்பாதையில் வழிநடத்தவும் கேட்டுக்கொள்கிறேன். நம்மிடையே அநாகரிகமான கூச்சலும், சண்டைப் பேச்சும் இருக்க வேண்டாம்; 'உங்கள் வாயிலிருந்து அழிவை உண்டாக்கும் பேச்சு எதுவும் வெளிப்படாமல், சந்தர்ப்பத்திற்கு ஏற்றவாறு, கட்டியெழுப்பும் நல்ல பேச்சு மட்டுமே வெளிப்படட்டும்' (எபே. 4:29), அவர்களுக்குள் உங்கள் ஊழியம் களங்கப்படாதபடிக்கு, எல்லாவற்றிலும் நம்முடைய நல்ல தேவன் பிரியப்படும்படி செய்து, வாக்குத்தத்தமான ஆசீர்வாதங்களைப் பெற தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்படலாம்.

242. உருமாற்றம் – வரவிருக்கும் காலத்தின் முன்னோட்டம்... நாம் முதலில் படைக்கப்பட்டது போலவே, அத்தகைய ஒளிமயத்திற்கும் அழகிற்கும் நாம் விதிக்கப்பட்டுள்ளோம்

242. 1) உருமாற்றம் என்பது வரவிருக்கும் காலத்தின் ஒரு முன்னோட்டம். நாம் முதலில் படைக்கப்பட்டது போலவே, அத்தகைய ஒளிமயத்திற்கும் அழகிற்கும் நாம் விதிக்கப்பட்டுள்ளோம். – 2) இது அப்படி இருப்பதால், அசிங்கமான, உணர்ச்சிப்பூர்வமான மற்றும் அசுத்தமான அனைத்திலிருந்தும் விலகி, இந்த ஒளிமயத்தையும் அழகையும் நாம் நேசிப்போம். – 3) இருப்பினும், அப்படி ஏதேனும் நடந்தால், நாம் நம்மைத் தூய்மைப்படுத்த விரைவோம்; – மேலும் யாரும் 'என்னால் முடியாது' என்று சொல்ல வேண்டாம்: ஏனெனில், தம்மைத் தேடும்வர்களுக்காக இதைச் செய்வதாகக் கடவுள் வாக்குறுதியளித்துள்ளார்; மேலும் நமக்குப் பல உதாரணங்கள் உள்ளன. – 4) ஆகையால், யாராவது இதற்கு அந்நியராக இருந்தால், அது முழுக்க முழுக்க வேண்டுமென்றே அலட்சியமாகவும் கவனக்குறைவாகவும் இருப்பதால்தான். [4, 20]

7. நாம் இப்போது தெய்வீக உருமாற்றத்தின் நோன்பைக் கொண்டாடும் பாக்கியம் பெற்றிருப்பதால், நீண்ட உரையாடலின்றி நமது கடமையை நிறைவேற்றும் வகையில் அதிலிருந்து ஒரு பாடத்தைக் கற்றுக்கொள்கிறோம். கர்த்தருடைய எல்லாப் பண்டிகைகளும் நமது இரட்சகராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் அவதாரத்தின் மறைபொருட்களை நினைவுகூர்கின்றன—அதாவது, அவர் பிறந்தார், அவர் ஞானஸ்நானம் பெற்றார், அவர் சிலுவையில் அறையப்பட்டார், அவர் அடக்கம் செய்யப்பட்டார், அவர் மூன்றாம் நாளில் மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்தார், மேலும் அவர் மகிமையுடன் பரலோகம் ஏறினார்; ஆனால், உருமாற்றத்தின் திருவிழா வரவிருக்கும் யுகத்தின் நிலையைச் சித்தரிக்கிறது. ஏனெனில், உருமாற்றத்தின்போது ஆண்டவரின் முகம் சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தது, அவருடைய ஆடைகள் ஒளியைப் போல வெண்மையானது; அப்படியே அவரும் வானத்திலிருந்து மின்னலைப் போல, பெரிய வல்லமையோடும் மகிமையோடும் அனைவரையும் நியாயந்தீர்க்க மீண்டும் வருவார்; மேலும் புனித பேதுரு, யாக்கோபு மற்றும் யோவான் மலையில் அவருடன் இருந்தார்கள்; அவ்வாறே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களும் பரலோக ராஜ்யத்தில் அவருடன் இருப்பார்கள், சொல்லொணா தெய்வீகத் தோற்றம் மற்றும் விவரிக்க முடியாத மகிழ்ச்சியில் களிகூர்ந்து. – மேலும் அத்தகைய அதிகாரத்திற்குத் தகுதியானவர் யார்? அந்த மகிழ்ச்சியில் பங்குபெறத் தகுதியானவர் யார்? தூய்மையான மற்றும் குற்றமற்ற வாழ்க்கையைக் கொண்டவர் தவிர வேறு யார்? ஏனெனில் நமது கடவுள், மிகவும் பிரகாசமான ஒளி போன்ற தூய்மையானவர், மேலும் தூய்மையானவர்களை மட்டுமே தன்னிடம் ஏற்றுக்கொள்கிறார்; நம்மில் ஒரு தூய்மையான ஆன்மாவை வைத்துவிட்டு, அவர் அதைத் தூய்மையுடன் நம்மிடமிருந்து மீண்டும் கோருவார். ஏனெனில் அது கடவுளின் சாயலிலும் உருவத்திலும் படைக்கப்பட்டிருந்தால், தெய்வீக அழகின் பிரதிபலிப்பாக இருப்பதால், அதுவும் இந்த அழகில் பங்குகொள்கிறது என்பது தெளிவாகிறது. இதை அறிந்துதான், சங்கீதக்காரர் கூறுகிறார்: 'கர்த்தாவே, உமது சித்தத்தின்படி என் நன்மையின்மேல் பெலனை அருளும்' (சங். 29:8), அதாவது, ஆன்மாவின் அழகின்மேல், இல்லையெனில் அது அருவருப்பான பாவப் பேராவல்களுக்கு ஈர்க்கப்பட்டு, தானும் அருவருப்பானதாகி, கடவுளிடமிருந்து விலகிப் போகாமலும் தெய்வீகப் பலன்களிலிருந்து பறிக்கப்படாமலும் இருப்பதற்காக.

8. நாம் அத்தகைய ஒரு ஆன்மாவை—அழகான மற்றும் நன்மையான—கொண்டிருக்கிறோம் என்றும், அதை உயிர்த்தெழுதலின் கடைசி நாளில் கடவுளுக்கு ஒரு பிணையாக நாம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என்றும் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டதால்; ஆகவே, நான் உங்களை மன்றாடுகிறேன்: அவளுடைய இந்த அழகை நாம் நேசிப்போம், அவளுடைய இந்த நன்மையைப் பாதுகாப்போம்; நமது கவனத்தையோ நமது இதயங்களையோ இந்த யுகத்தின் அழகுகளிடமோ, மாம்சத்தின் இன்பங்களிடமோ திருப்பாமல் இருப்போம்; ஏனெனில் இவை உண்மையான அழகுகள் அல்ல, ஆனால் அழகின் வெறும் சிலைகள்; உண்மையில், இவை அழிவும் தூசியும் தவிர வேறொன்றுமில்லை. நமது கண்களுக்கு முன்னாலேயே நடப்பதிலும் நாம் இதைக் காண்கிறோம்: ஏனெனில், இன்றைய மிகச் சிறந்த மற்றும் அழகானவர்கள் நாளை ஒரு சவப்பெட்டியில் கிடப்பார்கள், ஒரு துர்நாற்றத்தை வெளியிட்டு, அனைவரையும் தங்களை விட்டு விலக்கிவிடுவார்கள். ஆகவே, இங்கு அந்த ஒரு அற்புதமான நற்பண்பைத் தவிர, நல்லதோ அல்லது அன்புக்குரியதோ எதுவும் இல்லை, அதை நோக்கியே நாம் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக முயல வேண்டும்.

9. இருப்பினும், அடிக்கடி நடப்பது போல, ஒரு நிலையற்ற ஆன்மா தெய்வபக்தி இல்லாத எண்ணங்களால் அசுத்தப்படுத்தப்பட்டால் – ஏனெனில், 'தூய இருதயம் உடையவர் என்று யார் சொல்லிக்கொள்ள முடியும்?' (நீதிமொழிகள் 20:9)—அப்பொழுது அது கூடிய விரைவில் சுத்திகரிக்கப்பட்டு, அதன் முந்தைய நல்ல நிலைக்கு மீட்டெடுக்கப்பட வேண்டும்; இல்லையெனில், தீமையில் தாமதிப்பதால், அது மரணத்தை ஏற்படுத்திவிடும். – மேலும், கர்த்தர் கூறுவதைக் கேட்ட பின், 'நான் பல பாவங்களின் சுமையால் சுத்திகரிக்கப்பட முடியாது' என்று யாரும் சொல்ல வேண்டாம்: 'உங்கள் பாவங்கள் கarmesīனச் சிவப்பாக இருந்தாலும், அவை பனிபோல வெண்மையாகும்; செந்நிறமாக இருந்தாலும், அவை கம்பளிபோல வெண்மையாகும்' (ஏசாயா 1:18). மனந்திரும்புகிறவர்களைத் தூய்மைப்படுத்துவதாக மட்டுமல்லாமல், அவர்களை நற்குணத்தின் உயரத்திற்கு உயர்த்துவதாகவும் வாக்குறுதி அளிக்கும், மனிதகுலத்தின் மீதுள்ள தேவனுடைய சொல்லொணா அன்பை நீங்கள் காண்கிறீர்களா? – இதற்கு எடுத்துக்காட்டுகள் நம் கண் முன்னே உள்ளன. தீர்க்கதரிசியான தாவீது ஒரு மனிதரே, ஆயினும் அவர் விபச்சாரம் மற்றும் கொலைப் பாவங்களில் வீழ்ந்தார்; இருப்பினும், அவர் நம்பிக்கையிழக்காமல், விரைவாக மனந்திரும்பி, மீண்டும் தீர்க்கதரிசன வரத்தைப் பெற்றார். – மனாசே மன்னர் இஸ்ரவேலை ஐம்பத்தைந்து ஆண்டுகளாக உண்மையான தேவனிடத்திலிருந்து வழிமறக்கச் செய்தார்; ஆயினும் அவர் மனந்திரும்பி – இரட்சிப்பை அடைந்தார். திருத்தூதர்களின் தலைவரானவர், ஆண்டவரை மறுதலித்த பின், கண்ணீரின் குணப்படுத்தும் சக்தியைப் பயன்படுத்தி மீண்டும் திருத்தூதுப் பணியின் சுமையை ஏற்றுக்கொண்டார். எகிப்தின் மரியாள் – எண்ணற்ற பல உதாரணங்களை நான் மௌனமாகக் கடந்து செல்கிறேன் – இவ்வுலக இச்சையின் ஆழத்தை அடைந்திருந்தும், அவள் தகுதியானபடி மனந்திரும்பி, பின்னர் நற்பண்பின் உச்சியை அடைந்தாள்.

10. ஆகவே, ஒருவர் இரட்சிக்கப்பட உண்மையாக விரும்பினால், இந்தப் பணியை ஆர்வத்துடன் மேற்கொண்டால், இயலாமை அல்லது முடியாமை என்பதைக் காரணம் காட்டுவதற்குச் சிறிதும் இடமில்லை. முற்றிலும் உணர்வற்றவர்களாகவும், வேண்டுமென்றே தங்களை மரணத்தின் கைகளில் ஒப்படைத்துக் கொள்பவர்களுமாகியவர்களுக்கு மட்டுமே இது இயலாததாகிறது. – "இஸ்ரவேல் வீட்டாருக்கு ஏன் நீங்கள் எல்லாரும் சாகிறீர்கள்?" என்கிறார் கர்த்தர் (எசேக்கியேல் 18:31) என்ற வார்த்தையை நாம் ஏன் கேட்கிறோம்? அமர வாழ்வு நமக்கு முன்னால் இருக்கும்போது, நாம் ஏன் நித்திய மரணத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கிறோம்? நமது நல்ல ஆண்டவர் தினந்தோறும் கூப்பிடுகிறார்: 'பாடுபட்டுப் பாரம் சுமந்துள்ளவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் என்னிடத்தில் வாருங்கள், நான் உங்களுக்கு இளைப்பாறுதல் தருவேன்' (மத்தேயு 11:28). ஆயினும், நமது பாவங்களின் சுமையை உதறித் தள்ள நாம் மறுக்கிறோம். அவர் கூறுகிறார்: 'நான் உலகின் ஒளி; என்னைப் பின்பற்றும் எவரும் இருளில் நடவாமல், ஜீவ ஒளியைப் பெறுவார்' (யோவான் 8:12). ஆனால் நாம் எதிர் திசையில் திரும்புகிறோம், நமது செயல்களே இறை நிந்தனையான வார்த்தைகளைக் கக்குகின்றன: 'எங்களை விட்டுப் போங்கள்; உமது வழிகளைக் காண விரும்பவில்லை' (யோபு 21:14). – இதற்குப் பிறகு, கண்டனம் மற்றும் நிராகரிப்பின் தீர்ப்பைக் கேட்பது மட்டுமே நமக்கு மிஞ்சியுள்ளது: 'உங்கள் நெருப்பின் ஒளியிலும், நீங்கள் ஏற்றிய சுடரிலும் நடங்கள்' (ஏசாயா 50:11). இருப்பினும், அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல, 'இப்படிப்பட்ட காரியங்களைச் செய்கிறவர்கள் தேவனுடைய ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிக்கமாட்டார்கள்' (கலா. 5:21) என்பதை நாம் அறிந்துகொள்வோம். – ஆனால் இது நம்மைப் பற்றி நீதியாகச் சொல்லப்படக் கூடாது. – 'நான் உங்களுக்குக் கட்டளையிடுவதை நீங்கள் செய்தால், நீங்கள் என் நண்பர்கள்,' என்கிறார் ஆண்டவர் (யோவான் 15:14). ஆகவே, ஆண்டவரின் நண்பர்களாகவும் பரலோக ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிக்கவும் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவதற்காக, கட்டளையிடப்பட்ட அனைத்தையும் நாம் செய்வோம்.

243. சினாதின் பேராயர் புனித மைக்கேல் இவ்வுலக வாழ்வை நீத்துள்ளார்: அவர் நமக்காக இன்னும் பரிந்து பேசிக்கொண்டிருப்பதால், அவரது நினைவை நாம் போற்றி வணங்குவோம்

243. 1) ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட சினாத் பேராயர் மைக்கேல் இவ்வுலக வாழ்வை நீத்துவிட்டார்: அவர் நமக்காக இன்னும் பரிந்து பேசிக்கொண்டிருப்பதால், அவரது நினைவை நாம் கௌரவிப்போம். – 2) ஆனால் அவருடைய மறைவிலிருந்து ஒரு பாடத்தையும் நாம் கற்றுக்கொள்வோம் – நமது பிரியாவிடை நேரத்திற்கு எப்போதும் நம்மைத் தயாராக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்; ஏனெனில், எண்ணற்ற உதாரணங்களில் நாம் காண்பது போல, மரணம் திடீரென வரக்கூடும். – 3) யாரும் 'என்னால் முடியாது' என்று சொல்ல வேண்டாம்; ஏனெனில் இது நமது சக்திக்கு உட்பட்டது. [4, 21]

11. நமது ஆன்மீகத் தந்தையான, சினாத் திருச்சபையின் பேராயர், புனிதர் மைக்கேல், இறைவனிடம் சேர்ந்துள்ளார். அவருடைய வாழ்க்கை பாராட்டத்தக்கதாக இருந்தது, அவருடைய வார்த்தை சக்தி வாய்ந்ததாக இருந்தது; வரவிருக்கும் நியாயத்தீர்ப்பில், மற்ற பிதாக்கள் மற்றும் அறிக்கையாளர்களுடன் சேர்ந்து, கர்த்தருக்கு முன்பாக அவர் நமக்காகப் பரிந்து பேசுவார் என்று நாங்கள் நம்புகிறோம். ஆகவே, கிறிஸ்துவின் அறிக்கையாளர்கள் (புனித மைக்கேலின் மரணத்தால்) துயரமடைந்தனர் என்று கூறி, பெயர்போன உருவ வழிபாட்டு எதிர்ப்பாளர்கள் தங்களைத் தாங்களே உயர்த்திக் கொள்ள வேண்டாம்; மாறாக, அத்தகைய பெரியோர்களின் மறைவு, சத்தியத்திற்கு ஒரு உறுதிப்படுத்தலாகவும், எஞ்சியிருக்கும் நமக்கு ஒரு பலமாகவும், மேலும் அவர்களின் வஞ்சிக்கப்பட்ட பிழையூட்டலுக்கு ஒரு மறுப்பாகவும், தேவனுடைய திருச்சபைக்கு ஒரு அசைக்க முடியாத கோட்டையாக விளங்குகிறது என்பதை அவர்கள் உணரட்டும்.

12. ஆனால், 'அன்பினால் செயல்படும் விசுவாசமே' ஒருவரை இரட்சிக்கிறது என்பதால் (கலா. 5:6), எப்போதும் போல இப்போதும்கூட, தெய்வீகக் கட்டளைகளை விசுவாசத்தோடும் உண்மையோடும் நிறைவேற்றுவதற்கும், வீட்டிற்குத் திரும்பும் பயணத்திற்கு எப்போதும் தயாராக இருப்பதற்கும் உங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன், ஏனெனில் மரணத்தின் நேரம் அறியப்படாதது. ஏனெனில், முன்னரே குறிப்பிடப்பட்ட நமது தந்தை, திடீரெனக் கடுமையான வலிகளாலும், சுடும் காய்ச்சலாலும் பீடிக்கப்பட்டு, அடுத்த நாளே மௌனமானார், மூன்றாம் நாளில் தனது ஆவியைக் கர்த்தரிடம் ஒப்புவித்தார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். ஆனால் அவருக்கும் முன்பாக, பாவ்லோ-பெட்ரோவ்ஸ்கியின் புகழ்பெற்ற அபேட் ஆன அதானசியஸ், ஒரே ஒரு நாள் கூட நோய்வாய்ப்படாமல், மாறாக உடனடியாக மனிதர்களிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டார். சிலர் மின்னலால் தாக்கப்பட்டு இறப்பதாகக் கேட்கிறோம்; வேறு சிலர் கடலில் மூழ்கி இறக்கின்றனர்; சுருக்கமாகச் சொன்னால், எதிர்பாராத விபத்துக்கள் பல உள்ளன. அவற்றின் காரணமாக, சாத்தானுடைய வஞ்சகத்தால் மறதிக்கு ஆளாகி, அவன் நம்மை ஒவ்வொரு நாளும் ஏமாற்றி, திடீரென நம் இறுதி நேரத்தை முழுமையான திகைப்புடன் கொண்டு வந்துவிடாதபடி, நாம் விழிப்புடனும் அச்சத்துடனும் இருக்க வேண்டும். அப்போது, பாவமன்னிப்பின் விஷயத்தில் நம்மால் எதையும் செய்ய முடியாது. – இந்த உதாரணங்கள் நம் இதயங்களில் பயத்தை ஏற்படுத்துவதில்லையா? அந்த நேரத்தில் நமது நாக்கு முடங்கி ஒரு சத்தத்தைக் கூட உச்சரிக்க முடியாமல் போகும் என்பதை நாம் சிந்திக்கும்போது அது நம்மை அச்சத்தால் நிரப்புவதில்லையா? மேலும், உடலிலிருந்து பிரிந்து செல்லும் ஆன்மா எப்படிப் போகும் என்பதை நினைத்துப் பாருங்கள், பலர் அழுதுகொண்டே நிற்கலாம், ஆனால் ஒரு நல்ல மனசாட்சியைத் தவிர வேறு யாரும் உதவ மாட்டார்கள்? ஆகவே, நான் உங்களை வேண்டிக்கொண்டு, மன்றாடுகிறேன், நாம் எப்போதும் அறிக்கையிடலிலும், கண்ணீரிலும், ஜெபத்திலும், கீழ்ப்படிதலிலும், தாழ்மையிலும், விடாமுயற்சியுடன் கூடிய கீழ்ப்படிதலிலும், ஒவ்வொரு நற்செயலிலும் நிலைத்திருப்பதில் கவனமாக இருப்போம். அதனால், இறுதிமணி நேரத்தில், கவனக்குறைவாலும் அலட்சியத்தினாலும் அது நம்மைத் திடீரெனப் பிடித்துக்கொண்டால், நாம் 'நித்திய மரணத்தில் உறங்கிவிடாமல்' இருக்க வேண்டும், அதிலிருந்து விடுவிக்குமாறு புனித தாவீது மன்றாடுகிறார் (சங். 12:4).

13. ஆனால் ஒருவேளை யாராவது சொல்வார்கள்: 'நான் விரும்புகிறேன், ஆனால் என்னால் முடியாது.' – இது என்ன பேச்சு? – இயற்கை ஒழுங்கிற்கு மாறான ஒன்றைப் பற்றி விஷயம் இருந்தால், அது சாத்தியமற்றது என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன்; உதாரணமாக, நம்மால் காற்றில் பறக்கவோ அல்லது கடலில் நடக்கவோ முடியாது; மூக்கின் மூலம் பேசுவதும், நாவால் நுகர்வதும் சாத்தியமற்றது; இத்தகைய அனைத்தும் சாத்தியமற்றவை மற்றும் இயற்கைக்கு மாறானவை. ஆனால் விஷயம் இயற்கையானதாகவும், விருப்பத்தைச் சார்ந்ததாகவும் இருந்தால், அத்தகைய கூற்று பொய்யானது; ஏனெனில், நாம் அஜாக்கிரதையாக நடந்து சிரிக்க முடிவது போலவே, கண்ணியமாக இருந்து கண்ணீர் வடிக்கவும் முடியும்; பாவ எண்ணங்களாலும் பொருத்தமற்ற எண்ணங்களின் சிக்கலான வலையாலும் நம்மை நாமே அசுத்தப்படுத்திக் கொள்ள முடிவது போலவே, குற்றமற்றவர்களாகவும் உணர்ச்சிகளிலிருந்து தூய்மையாகவும் நம்மை வைத்துக் கொள்ள முடியும்; மேலும், நாம் கசப்புடன் மாறி தீமையில் நிலைத்திருக்க முடிவது போலவே, இரக்கத்தால் உந்தப்பட்டு மனந்திரும்பி உணரவும் முடியும். தீய விருப்பம் நம்மில் ஒரு பழக்கமாகி, நன்மை செய்வதற்கு நம்மை சக்தியற்றவர்களாகவும், தீமையில் வலிமையானவர்களாகவும் ஆக்கியுள்ளது; ஆயினும் நாம் நம்பிக்கையிழக்கக் கூடாது—அது நம்மை விட்டு வெகுதூரம் விலகட்டும்—மாறாக, மீண்டும் மனமுவந்து வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும், மேலும் ஒரு மணி நேரத்தைக் கூட, ஒரு நாளை விட்டுவிடுவதைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம், கவனக்குறைவாகக் கழிக்காமல், எப்போதும் எச்சரிக்கையுடனும் விழிப்புடனும், குற்றமற்றவர்களாகவும் தூய்மையானவர்களாகவும், கடவுளைப் பற்றிக்கொண்டும் இருக்க ஒவ்வொரு வழியிலும் பாடுபட வேண்டும், அதனால் நாமும் கூறக்கூடும்: 'என் ஆத்துமா உம்மைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறது; உமது வலது கை என்னைத் தாங்குகிறது' (சங். 62:9); இவ்வாறு, இவ்வுலகில் நமது வாழ்க்கையை நன்கு வாழ்ந்து, நல்ல நம்பிக்கையுடன் இவ்வுலகை விட்டுப் பிரிந்து, அங்கே பரலோக ராஜ்யத்தைப் பெறுவதாக அமையட்டும்.

244. 1) கல்செடோனைச் சேர்ந்த புனித யோவான் அடக்கத்திலிருந்து திரும்பிய அவர், சகோதரர்கள் தம்முடைய வழக்கமான நல்ல ஒழுக்கத்தில் இருந்ததைப் பாராட்டுகிறார், மேலும் அவர்கள் எப்போதும் அப்படியே இருக்க வேண்டும் என்ற தனது விருப்பத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறார். – 2) பின்னர், தான் கேட்ட சில தவறான விளக்கங்களின் முட்டாள்தனத்தை அவர் மறுக்கிறார். முதல் வதந்தி: அந்த புனிதர் நம்பிக்கையிலும் வாழ்க்கையிலும் புனிதராக இருந்தார், அப்படியென்றால் அவரால் எப்படி (வயிற்றோட்டத்தால்) இவ்வாறு இறக்க முடிந்தது? இரண்டாவது வதந்தி என்னவென்றால், உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகு நாம் ஒருவரையொருவர் அடையாளம் காண்பதில்லை: ஏனெனில் இந்த உடல்கள் அழிந்து, யாருக்குத் தெரியும் எந்த இடத்திற்கு சிதறடிக்கப்படுகின்றன. – 3) இறுதியில், ஒரு அறிவுரை சேர்க்கப்பட்டுள்ளது: விசுவாசத்தைக் காக்க வேண்டும், ஏனெனில் எத்தனை வழிகேடுகள் உள்ளன என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்கள்; – அவ்வாறே பரிசுத்தமான வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும், ஏனெனில் எதிரி எந்தெந்தக் காற்றுகளால், எத்தனை காற்றுகளால் நம் மீது வீசுகிறான் என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள். [4, 22]

14. சமீப காலங்களில் உங்களை விட்டுச் சிறிது காலமே விலகியிருந்த நான், மீண்டும் திரும்பி வந்தபோது, நீங்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் ஒற்றுமையாகவும் உற்சாகத்துடனும் வாழ்வதைக் கண்டேன்; உங்கள் ஒழுக்கத்திற்காகக் கர்த்தருக்கு நன்றி செலுத்தினேன், – இது கர்த்தருடைய திறமையான மற்றும் உறுதியான சீடர்களின் அடையாளம்; கர்த்தராகிய நம்முடைய இயேசு கிறிஸ்துவின் கிருபையினால், இந்தக் காலத்திலும் மீண்டும் மீண்டும் நீங்கள் பலப்படுத்தப்படவும், அப்பொழுது என் தாழ்மையான பிரசன்னத்திலும், நான் இல்லாதபோதும், நீங்கள் எப்போதும் நலமாகவும் தீங்குறாமலும் இருக்கவும். நீங்கள் அறிந்தபடி, நான் இல்லாததற்குக் காரணம், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கல்செடோன் பேராயர் யோவான் அவர்களின் மரணம். அவர் நற்செயல்களில் உழைத்து, தனது பந்தயத்தை முடித்து, விசுவாசத்தைக் காத்து, அவருக்கு முன்பே சென்ற புனிதத் தந்தையர் மற்றும் நம் சகோதரர்களுடன் வீரமரண முடிசியைப் பெறுவதற்காகக் கர்த்தரிடம் சென்றார்.

15. ஆனால் அவர் ஒரு பலவீனப்படுத்தும் வயிற்றுப்போக்கால் இறந்ததால், சிலர் இதைக் கண்டு வியந்து கூறுகிறார்கள்: 'அவர் ஒரு நல்ல மனிதராக இருந்திருந்தால், அவர் ஏன் இவ்வளவு மோசமான முறையில் இறந்தார்?' – இது போன்றவர்கள் இந்த விஷயத்தைப் பற்றிய தங்கள் அறியாமையால் கலக்கமடைகிறார்கள்: ஏனெனில் ஒரு மரணம் நல்லதா கெட்டதா என்பது ஒருவர் இறந்த விதத்தால் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை, மாறாக ஒருவர் ஆர்த்தடாக்ஸ் விசுவாசத்தைக் கடைப்பிடித்து களங்கமற்ற வாழ்க்கை வாழ்ந்தாரா என்பதாலேயே தீர்மானிக்கப்படுகிறது; மேலும் இறந்தவர் சரியாக அப்படிப்பட்ட ஒருவராகவே இருந்தார். ஒருவர் நீர்ச்சத்து குறைபாட்டாலோ, அல்லது வயிற்றோட்டத்தாலோ, அல்லது வேறு ஏதேனும் அழிவு நோயாலோ – நிலத்திலோ அல்லது கடலிலோ – இறந்தாலும், இதில் கண்டிக்கத்தக்கது எதுவும் இல்லை: ஏனெனில் அது நம்மிடம் இல்லை, ஆனால் அது கடவுளின் இரகசிய ஆலோசனைகளில் உள்ளது. ஒவ்வொருவருக்கும் எது சிறந்தது என்பதை கடவுளுக்குத் தெரியும், மேலும் அது வாழ்க்கையை நீட்டிப்பதாக இருந்தாலும் சரி அல்லது அதன் முடிவாக இருந்தாலும் சரி, அதற்கேற்ப விஷயங்களை ஏற்பாடு செய்கிறார். இருப்பினும், மற்றவர்கள், அவர்களைக் கேட்பவர்களின் அழிவிற்காக, வேறு ஒன்றை நிலைநாட்டுகிறார்கள் – அதாவது, வரும் வாழ்வில், தேவன் குமாரன் அனைவரையும் நியாயந்தீர்க்க வரும்போது, நாம் ஒருவரையொருவர் அடையாளம் காண்பதில்லை; ஏனெனில், அவர்கள் கூறுவது, நாம் மரிக்கும் இயல்புடையவர்களாக இருக்கும்போது, அழிவில்லாதவர்களாகவும் அம்முடிவற்றவர்களாகவும் மாறும் போது, கிரேக்கர், யூதர், புறஜனங்கள், ஸ்கைத்தியர், அடிமை, சுதந்தரமானவர், ஆண் அல்லது பெண் என்ற பேதங்கள் இல்லாமல், அனைவரும் தேவதையைப் போல ஆகும்போது இது எப்படி சாத்தியமாகும்? – நான் இருப்பினும், நம்மால் ஒருவரையொருவர் அடையாளம் காண முடியும் என்று வலியுறுத்துகிறேன்; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, 'மனிதனுக்கு இயலாதது கடவுளுக்கு இயலும்' (லூக்கா 18:27) என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில், நாம் மனித ஞானத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டல்ல, உயிர்த்தெழுதலைத்தான் அறிக்கையிடுகிறோம். ஏனெனில், அழிந்து, வெகுதூரம் சிதறடிக்கப்பட்ட—மிருகங்களால் உண்ணப்பட்ட, பறவைகளால் கொத்தப்பட்ட, அல்லது மீன்களால் விழுங்கப்பட்ட—ஒரு உடல் எப்படி மீண்டும் ஒன்றாக இணைக்கப்பட்டு, இறுதி நாளில் மீண்டும் உயிர்த்தெழ முடியும் என்பதை மனித சிந்தனைக்கு முற்றிலும் புரிந்துகொள்ள இயலாது; ஆயினும், தேவனுடைய சொல்லொணா வல்லமையினால், ஒவ்வொரு உடலும் ஒன்றாகச் சேர்க்கப்பட்டு மீண்டும் உயிர்த்தெழும், மேலும் ஒவ்வொரு ஆத்துமாவும் பூமியில் தன்னுடன் வாழ்ந்த தனது சொந்த உடலை அறிந்துகொள்ளும்; அது தனது சொந்த உடலை அறிந்துகொண்டால், அது தனது சகோதரனின் உடலையும் அறிந்துகொள்ளும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. மேலும், இத்தகைய பகுத்தறிவு , எதிர்காலத் தீர்ப்பை மறுப்பதற்கு வழிவகுக்கிறது: ஏனெனில், அறியப்பட்டவர்கள் மீதுதான் தீர்ப்பு வழங்கப்படுகிறது; தங்களை அறியாதவர்களையும் அறியப்படாதவர்களையும் யாரும் நீதிமன்றத்திற்குக் கொண்டுவருவதில்லை, மாறாக அறியப்பட்டவர்களையே கொண்டுவருகிறார்கள், எழுதப்பட்டபடி: 'நான் உன்னைக் கண்டித்து, உன் பாவங்களை உன் முகத்திற்கு முன்பாக வைப்பேன்' (சங். 49:21). ஆகவே, நாம் ஒருவரையொருவர் அடையாளம் காணாவிட்டால், நாம் நியாயந்தீர்க்கப்பட மாட்டோம்; நியாயந்தீர்க்கப்படாவிட்டால், நமது கிரியைகளுக்கு ஏற்ற பலனைப் பெறமாட்டோம். மேலும், 'நீங்கள் இஸ்ரவேலின் பன்னிரண்டு கோத்திரங்களையும் நியாயந்தீர்க்கும்படி பன்னிரண்டு அரியணைகளில் வீற்றிருப்பீர்கள்' (மத்தேயு 19:28) என்று கர்த்தர் திருத்தூதர்களுக்குச் சொன்ன வார்த்தைகள், அவர்கள் நியாயந்தீர்க்க வேண்டியவர்களை அறியவில்லை என்றால் எப்படி நிறைவேறும்? இவ்வாறு, ஒவ்வொரு கோணத்திலிருந்தும் அத்தகைய அனுமானம் எவ்வளவு பொருத்தமற்றது என்பதும், அது ஓரிஜெனின் கட்டுக்கதை போல எவ்வளவு மதவிரோதமானது என்பதும் தெளிவாகிறது. ஆனால் சகோதரர்களே, நாம் மீண்டும் உயிர்த்தெழுவோம் என்றும், நாம் இப்போதுள்ள சீரழிந்த நிலையில் அல்லாமல், ஒருவரையொருவர் அறிந்துகொள்வோம் என்றும் தொடர்ந்து விசுவாசிப்போம், ஆனால் சீரழிவற்ற ஒளிமயமான மகிமையில், தேவனுடைய சொல்லொணா சித்தத்தின்படி, ஏதேன் தோட்டத்தில் நம்முடைய ஆதிப் பெற்றோர் வீழ்ச்சிக்கமுன் சீரழிவற்றவர்களாயிருந்தபோது ஒருவரையொருவர் அறிந்திருந்ததைப் போலவும், வீழ்ச்சிக்கப்பிறகு சீரழிவுக்குள்ளான பின்னரும் ஒருவரையொருவர் அறிந்ததைப் போலவும் இருக்கும். வரும் யுகத்தில் ஒரு சகோதரன் சகோதரனை, ஒரு தந்தை தன் பிள்ளையை, ஒரு மனைவி தன் கணவனை, மற்றும் ஒருவரையொருவர் அறிந்துகொள்வார்கள் என்று நாம் ஏன் நம்ப வேண்டும்—நான் மேலும் சேர்ப்பேன், – ஒரு துறவி ஒரு துறவியை அறிவார், ஒரு அறிக்கை செய்பவர் ஒரு அறிக்கை செய்பவரை அறிவார், ஒரு வீரமரணமடைந்தவர் தனது சக துன்பப்படுபவரை அறிவார், ஒரு திருத்தூதர் ஒரு சக திருத்தூதரை அறிவார் – அனைவரும் அனைவரையும் அறிவார்கள், இதனால் மற்ற எல்லா ஆசீர்வாதங்களையும் ஒருவருக்கொருவர் அங்கீகாரத்தையும் வழங்கும் கடவுளிடத்தில், மகிழ்ச்சியடைபவர்கள் அனைவரின் இருப்பிடமும் இருக்கலாம்.

16. ஆகையால், நான் உங்களை வற்புறுத்துகிறேன்: நாம் பரிசுத்த விசுவாசத்தை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்வோம்; ஏனெனில், அதிலிருந்து எத்தனை விலகல்கள் உள்ளன என்பதையும், எந்தத் தவறிலும் விழாமல், நற்கீழ்ப்படிந்த விசுவாசத்தைப் பெற்று அதை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டிருப்பதற்காக நாம் எவ்வளவு கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்த வேண்டும் என்பதையும் நீங்கள் காண்கிறீர்கள். அதுபோலவே, நாம் கறைபடாத வாழ்க்கையை வாழுவோம்: ஏனெனில், பிசாசு இரவும் பகலும் நம்மேல் வீசும் காற்றுகளை நீங்கள் அறிவீர்கள்; ஆயினும், நம்முடைய ஆண்டவராகிய கிறிஸ்துவின் மீதான விசுவாசத்தினாலும் அன்பினாலும் நாம் எப்போதும் பாதுகாக்கப்பட்டிருப்பதால், அவனால் நமக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்ய முடிவதில்லை. நாம் ஏன் இன்னும் சும்மா நின்று கொண்டிருக்க வேண்டும்? இந்தச் சீற்றம் நம்மிடமிருந்து தப்பி ஓடும்; நாம் அழுது, காமத்தின் நெருப்பு அம்புகளை அணைப்போம்; நாம் தேவனுடைய வல்லமையுள்ள கரத்தின் கீழ் நம்மைத் தாழ்த்திக் கொள்வோம், அப்பொழுது அவர் நம்மை உயர்த்துவார்; நாம் பரிபூரணப் பொறுமையுடன் நிலைத்திருப்போம், அப்பொழுது பிசாசு மறைந்து போவான், நாம் இரட்சிக்கப்பட்டு, பரலோக ராஜ்யத்தில் பிரவேசிப்போம்.

244. கல்செடோன் புனித யோவான் அவர்களின் இறுதிச் சடங்கிலிருந்து திரும்பிய அவர், சகோதரர்கள் வழக்கம் போல் நல்ல ஒழுக்கத்துடன் இருந்ததைப் பாராட்டுகிறார், மேலும் அவர்கள் எப்போதும் அப்படியே இருக்க வேண்டும் என்று வாழ்த்துகிறார்

245. ஒரு விருந்து சாதாரணமானதும் ஆன்மீகமானதும் ஆகும்; ஒரு கொள்முதல் சாதாரணமானதும் ஆன்மீகமானதும் ஆகும்

245. 1) ஒரு விருந்து சாதாரணமானதும் ஆன்மீகமானதும் ஆகும்; ஒரு கொள்முதல் சாதாரணமானதும் ஆன்மீகமானதும் ஆகும். – 2) மேலும் நாம் வியாபாரிகள்; நமக்கு, முத்துக்கள் நற்பண்புகளாகும்; விலைமதிப்பற்ற முத்து கர்த்தராகிய கிறிஸ்து. ஆகவே, நம்மில் ஒவ்வொருவரும் ஒரு ஞானமுள்ள வியாபாரியாக இருக்கட்டும். – 3) நமது சந்தை கீழ்ப்படிதலின் செயல்களைக் கொண்டது, அவை ஒரே நேரத்தில் முத்துக்கள், வாங்குதல் மற்றும் விலை ஆகியவையாகும். [4, 23]

17. இங்கும் அங்கும், அவ்வப்போது, திருவிழாக்கள் நடத்தப்படுகின்றன, இப்போது நிக்கோமடியாவில் நடப்பது போல. மக்கள் இந்தத் திருவிழாக்களுக்கு வாங்குதற்கும் விற்பதற்கும் கூடுகிறார்கள். ஆனால் இது நீண்ட காலம் நீடிக்காது; ஏனெனில் விரைவில் அனைவரும் சிதறிப் போகிறார்கள். ஆனால், இடைவிடாததும், ஒருவரின் வாழ்நாள் முழுவதும் நீடிப்பதும், ஒரே ஒரு ஆன்மீகத் திருவிழா மட்டுமே உள்ளது; அதில் வாங்கப்படும் பொருட்களும் விற்கப்படும் பொருட்களும் தங்கமோ, வெள்ளியோ, ஆடைகளோ, அல்லது மற்ற எந்த நிலையற்ற, அழிந்துபோகும் பொருட்களோ அல்ல, மாறாக ஆத்துமாவின் இரட்சிப்பே ஆகும், நித்திய ஜீவன், பரலோக ராஜ்யம்—இவைகளுக்காக மக்கள் எல்லா முயற்சிகளையும் செய்ய வேண்டும், ஆனாலும் சிலரே, அதுவும் ஒரு சிறு கூட்டமே, இவற்றில் கவனம் செலுத்துகிறார்கள்; மாறாக, அவர்கள் தங்கள் முழு கவனத்தையும் முழு முயற்சிகளையும் வீண் மற்றும் அழிந்துபோகும் காரியங்களில் செலுத்துகிறார்கள்.

18. ஆனால் சகோதரரே, நாம் நமது முதன்மை நோக்கத்திலிருந்தோ, இந்த நல்ல பேரம் கொடுப்பதிலிருந்தோ விலகிச் செல்ல மாட்டோம்; மாறாக, கர்த்தர், 'தேவனுடைய ராஜ்யம் உங்களுக்குள் இருக்கிறது' என்று கூறுவதைக் கேட்டு, (லூக் 17:21), அதை அடைய ஒவ்வொரு நாளும் முழு மனதுடன் பாடுபடுவோம்; தங்கத்தையோ வெள்ளியையோ சேர்த்துவைக்காமல், உண்மையான விசுவாசத்தையும், கறைபடியாத வாழ்க்கையையும், கீழ்ப்படிதலையும், பொறுமையையும், தாழ்மையையும், தாராள மனப்பான்மையையும், மற்றும் 'பூரணத்துவத்தின் கட்டுமானமாகிய அன்பையும்' சேர்த்துவைப்போம். (கொலோ. 3:14). இறைவனும் நற்செய்தியில் இதைத்தான் காட்டினார், அவர் இவ்வாறு கூறினார்: 'விண்ணரசு என்பது நல்ல முத்துக்களைத் தேடும் ஒரு வியாபாரியைப் போன்றது; அவன் ஒரு பெரிய மதிப்புள்ள முத்தை கண்டெடுத்தவுடன், தன்னிடம் இருந்த அனைத்தையும் விற்று அதை வாங்கிக்கொண்டான்' (மத். 13: 45–46). நீங்கள் நல்ல வியாபாரிகள், நீங்கள் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, எல்லாவற்றிற்கும் பதிலாக, நல்ல, மிகச் சிறந்த, மற்றும் மிக விலையுயர்ந்த முத்தை—கிறிஸ்துவை—வாங்கிக்கொண்டீர்கள், நீங்கள் சிலுவையை ஏற்றுக்கொண்டு, பரிசுத்தத்திலும் நீதியிலும் அவரைப் பின்தொடரத் தீர்மானித்தபோது. – ஆனால் ஒரு விருந்து மகிழ்ச்சியின் நேரமாகவும், விழிப்புடன் கண்காணிக்கும் நேரமாகவும் இருப்பது போல, நாமும் மகிழ்ச்சியுடனும் விழிப்புடனும் இருந்து, இவ்வுலகில் நடைபெறும் இந்த விருந்தில் நமது இரட்சிப்பை வாங்கிக்கொள்ளுவோம். அனைத்து காரியங்களிலும் மரியாதையான கவனத்துடன் செயல்பட்டு, தன் கோபத்தை ஒருபோதும் இழக்காத விற்பனையாளர் நல்லவர்; அவமானங்களை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்ளும் வாங்குபவர் நல்லவர்; தன் கடமையை நிறைவேற்றும் பொறுமையின் மூலம் தன் இரத்தத்தைக் கொடுத்து, ஆவியைப் பெறும் பணமாற்றுபவர் நல்லவர்.

19. ஆனால், நமது உரையாடல் கீழ்ப்படிதலைப் பற்றித் திரும்பியுள்ளதால், சமையலறையில் தங்கள் கடமைகளைச் செய்கிறவர்களை, ஒருவருக்கொருவர் சுமைகளைச் சுமந்து, அன்பின் மூலம் கிறிஸ்துவின் நியாயப்பிரமாணத்தை நிறைவேற்றுவதால், மிகவும் கடினமாக உழைப்பவர்களாகக் கருதி நாம் கனப்படுத்துவோம்; சகோதரர்களின் அத்தியாவசியத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்கிறவர்களையும், கர்த்தருடைய நல்ல மற்றும் அனுபவம் வாய்ந்த நிர்வாகிகளாகக் கருதி நாம் கனப்படுத்துவோம்; கீத ஆராதனைகளில் மகிழ்ச்சியுடனும் மரியாதையுடனும் பாடுபவர்களை, ஒரு பெரிய வெகுமதிக்குத் தகுதியானவர்களாக நாம் கனப்படுத்திடுவோம். மேலும் நமது வாழ்க்கை எப்படிப்பட்டது என்பதையும், நமது செயல்கள் என்ன என்பதையும், நமது புனிதத் தந்தையர்கள் முழு ஊக்கத்துடன் செய்த ஒரு ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட செயலைப் பற்றியும் சிந்தியுங்கள்; அதை நன்கு செய்து வெற்றிகரமாக முடித்த பிறகு, புனித தாவீது கூறியது போல, நாமும் மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டிற்குத் திரும்புவோம்: 'என் ஆத்துமாவே, உன் இளைப்பாறுதலுக்குத் திரும்பு; கர்த்தர் உனக்குப் பெருகச் செய்திருக்கிறார்' (திபா. 114:7). மேலும், மரண வேளையில் நாம் அனைவரும், ஒரு இறுதிப் பிரார்த்தனையாக அத்தகைய ஓலத்தை எழுப்பி, அதன் மூலம் நம்முடைய கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் நித்திய ஜீவனைப் பெறுவோமாக.

246. கடவுள் தம்முடைய ஒரே பேறான குமாரனை நம்முடைய எல்லா ஆன்மீக மற்றும் உடல்நலக் குறைபாடுகளையும் குணமாக்குபவராகவும், எல்லா ஆசீர்வாதங்களையும் தருபவராகவும் இவ்வுலகிற்கு அனுப்பினார்: அவர் பூமியில் இருந்தபோது செய்ததை, இப்போதும்கூட தொடர்ந்து செய்கிறார், என்பதை ஒவ்வொருவரும் தாங்களாகவே அறிவார்கள்

246. 1) தேவன் தம்முடைய ஒரேபேறான குமாரனை நம்முடைய எல்லா ஆவிக்குரிய மற்றும் சரீரக் குறைபாடுகளுக்கு வைத்தியராகவும், எல்லா ஆசீர்வாதங்களையும் தருகிறவராகவும் உலகத்திற்கு அனுப்பினார்: அவர் பூமியில் இருந்தபோது செய்ததை, இப்போதும் தொடர்ந்து செய்கிறார், என்பதை ஒவ்வொருவரும் தாங்களாகவே அறிவார்கள். – 2) இத்தகைய நன்மை செய்பவரை ஒருவரால் எப்படி முழு இதயத்துடன் நேசிக்காமல் இருக்க முடியும்; மேலும் நமது எதிரியான தீயவனையும் அழிப்பவனையும் எப்படி வெறுக்காமல் இருக்க முடியும்? [4, 24]

20. ஒரு புதிய கோடைக்காலத்தின் தொடக்கம் வந்துவிட்டது, அன்று நற்செய்தியிலிருந்து பின்வரும் வார்த்தைகள் வாசிக்கப்படுகின்றன: 'கர்த்தருடைய ஆவியானவர் என்மேல் இருக்கிறார்; ஏனென்றால், ஏழைகளுக்கு நற்செய்தியைப் பிரசங்கிக்கும்படியாகவும், நொறுங்குண்ட இருதயமுள்ளவர்களுக்குக் குணமாக்கும்படியாகவும், சிறைப்பட்டவர்களுக்கு விடுதலையையும், குருடருக்குப் பார்வையையும் அறிவிக்கும்படியாகவும், நசுக்கப்பட்டவர்களை விடுதலையாக்கும்படியாகவும், கர்த்தருடைய பிரியமான ஆண்டை அறிவிக்கும்படியாகவும் அவர் என்னை அபிஷேகம் செய்தார்' (லூக்கா 4:18–19). ஆகவே, கடவுளின் ஒரே குமாரன் குணப்படுத்தும்வராகத் தந்தையால் இவ்வுலகிற்கு அனுப்பப்பட்டதால், குருடராகிய நாம் கண்கள் திறக்கப்படவும், கைதிகளாகிய நாம் விடுவிக்கப்படவும், உடைந்த இதயம் கொண்டவர்களாகிய நாம் ஆறுதல் பெறவும் அவரிடத்தில் வேண்டுவோமாக. – ஆனால் யார் குருடன்? யார் விருப்பங்களால் குருடாக்கப்பட்டவர்? யார் கைதி? யார் தகாத எண்ணங்களால் வழிமாறிச் சென்றவர்? யாரது இதயம் உடைந்திருக்கிறது? பாவங்களின் பாரத்தால் யார் நசுக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்? – கர்த்தர் அத்தகைய அனைவரையும் குணப்படுத்துகிறார்: ஏனெனில் அவர் உடல்களின் குணப்படுத்துபவர் மட்டுமல்ல, ஆத்துமாக்களின் குணப்படுத்துபவரும்கூட; அவர் முற்காலத்தில் மாம்சத்தில் இருந்தவர் மட்டுமல்ல, இப்போது அனைவருக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாதபடி இருக்கிறார், நற்செய்தியைப் பிரசங்கிப்பதைத் தொடர்கிறார், உலகத்தின் பாவத்தை நீக்குகிறார், மேலும் ஒவ்வொரு வியாதியையும் ஒவ்வொரு நொய்மையையும் குணப்படுத்துகிறார். ஆகவே, யாரும் அறிவூட்டப்படாமலோ அல்லது குணமடையாமலோ இருக்க வேண்டாம்; மாறாக, அவர்கள் விசுவாசத்துடன் நெருங்கி வரட்டும், 'கர்த்தரிடத்தில் ஆசீர்வாதத்தையும், தங்கள் இரட்சகராகிய தேவனுடைய கிருபையையும்' (சங். 23:5) பெற்றுக்கொள்ளட்டும். ஓ, மனிதகுலத்தின் மீதான சொல்லொணா அன்பே! அவர் நம்மை ஒன்றுமில்லாததிலிருந்து படைத்தார், நமது வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு நம்மை மீண்டும் உயர்த்தினார், மேலும் நமக்கு மூன்றாவது அருளை - துறவற முழுமை - வழங்கினார். ஆனால் நாம் இன்னும் பாவம் செய்தாலும், அவர் நம்மிடமிருந்து விலகிச் செல்வதில்லை, மாறாக நெருங்கி வரும்வர்களை வரவேற்கிறார்: நாம் மனந்திரும்பும்போது, அவர் ஆறுதல் அளிக்கிறார்; நாம் அழும்போது, அவர் நம்மை தேற்றுகிறார்; நாம் இரத்தம் சிந்தும்போது, அவர் நம்மை அபிஷேகம் செய்கிறார்; நாம் சோர்ந்து போகும்போது, அவர் நம்மை பலப்படுத்துகிறார்; நாம் காயப்படும்போது, அவர் நம்மைக் குணப்படுத்துகிறார்; நாம் நரகத்தின் ஆழத்திற்குள் மூழ்கத் தயாராக இருக்கும்போது, அவர் தம் கையை நீட்டி, மனிதகுலத்தின் மீதான தம் அன்பில், அத்தகைய துன்பத்திலிருந்து நம்மைக் காப்பாற்றுகிறார்; எனவே, நியாயமாகச் சொல்வதானால், ஒவ்வொருவரும், 'கர்த்தர் எனக்கு உதவி செய்யாதிருந்தால், என் ஆத்துமா சீக்கிரமாகவே நரகத்தில் குடியிருந்திருக்கும்' (சங். 93:17) என்று சொல்வது பொருத்தமாக இருக்கும். 'நான் தள்ளுண்டுபோனவனைப்போல இருந்தேன், கர்த்தர் என்னை ஏற்றுக்கொண்டார்' (சங். 117:13). மேலும், ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் எந்தப் பொல்லாங்குக்களில் வீழ்ந்தோம் என்பதையும், தங்கள் துன்பங்களில் உடனடியாக எப்படித் தேவனைத் தங்கள் துணையாகக் கண்டறிந்தோம் என்பதையும் அறிவார்கள். மேலும், அவர் பசியுடன் இருப்பவர்களாகிய நம்மை உணவளிக்கிறார்—உடலால், தம்முடைய செழுமையின் வருடாந்திரப் பழங்களால், மற்றும் ஆவிக்குரிய விதத்தில், மிகவும் தூய மர்மங்களால்—ஒரு தாயையோ அல்லது பாலூட்டும் தாயையோ விட அதிகமாக, நம்மை விரும்பியும் அன்பாகத் தழுவிக்கொண்டும் இருக்கிறார். ஒரு தாய் தன் குழந்தையை ஒரு காலத்திற்குப் பாலூட்டுகிறாள்; ஆனால் நமது உண்மையான ஆண்டவரும் பிதாவானவர் தம்முடைய சொந்த உடலை உணவாகவும் பானமாகவும் நமக்குத் தருகிறார், இது எப்போதும் உள்ளது—ஓ, அளவற்ற கொடை! ஓ, இணையற்ற பரிசு!

21. அத்தகைய ஒரு நன்மையாளரை ஒருவரால் எப்படி நேசிக்காமல் இருக்க முடியும்? அவரை எப்படி ஏங்காமல் இருக்க முடியும்? மேலும், பிரிக்க முடியாதவர்களாகும் வரை எப்படி அவர் மீது ஒட்டிக்கொள்ளாமல் இருக்க முடியும்? – உண்மையாகவே, நாம் அவரை நோக்கி அவ்வாறு இல்லாதவர்களாக இருந்தால், வானம் கூச்சலிட்டு, பூமி நம்மைக் கண்டு முனகும், மேலும் கற்கள்கூட நம் உணர்வற்ற தன்மையைக் குற்றம் சாட்டும். ஆகவே, இது நிகழ்ந்துவிடாமல் இருக்க, நாம் நம்முடைய முழு இருதயத்தோடும் பிசாசை வெறுத்து, அவனை விட்டு விலகி, அவருடைய அன்பில் உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்வோம். ஏனெனில், எப்படி ஒரு நன்மையாளர் தன் கருணைச் செயல்களுக்கு ஏற்ப அன்புகூரப்படவும் ஏங்கப்படவும் வேண்டுமோ, அப்படியே, அவனுடைய பொல்லாத செயல்களுக்கு ஏற்ப, நாம் பொல்லானவனை வெறுத்து அவனை விட்டு விலக வேண்டும். ஏனெனில் அவனே நம் வாழ்வின் அழிப்பவன்; ஆண்டவரின் வார்த்தைகளின்படி (யோவான் 8:44) அவனே 'ஆதிமுதல் கொலையாளி'; அவன் தன் சொந்த திட்டங்களின்படி நம் இனத்தை எண்ணற்ற பிரிவுகளாகப் பிரித்து, பாவத்தின் பல அம்புகளால் அதைக் காயப்படுத்தி, அதை முழுவதுமாக விழுங்க முற்படுகிறான். நாம் அவனை வெறுக்கவில்லை என்றால், நமது பகைவனாகிய ஆத்துமாக்களின் அழிப்பாளனிடம் சரணடைந்ததற்காக, நாம் தகுதியுள்ள வேதனையானது நம்மைத் தண்டிப்பதில்லை. ஆனால் சகோதரரே, நாம் அவனிடமிருந்து தப்பி ஓடுவோம், நமது முழு வலிமையோடும் தப்பி ஓடுவோம். ஆக, இந்தத் தப்பித்தல் என்றால் என்ன? அது தீச்செயல்களையும் தீய எண்ணங்களையும் விலக்கி, தேவனைப் பற்றிக்கொண்டு நற்கிரியைகளில் நம்மை அர்ப்பணிப்பதாகும். எந்த நன்மையும் தாழ்மையால் பலப்படுத்தப்படா ல், அது முதிர்ச்சியற்றதும் நிலையற்றதுமாக இருக்கும் என்ற உறுதியுடன், நாம் எல்லாத் தாழ்மை, சாந்தம் மற்றும் கீழ்ப்படிதலுடன் கர்த்தருக்கு ஊழியம் செய்து, நன்மையை நாட வேண்டும். இருப்பினும், தங்களைப் பற்றிப் பெருமையுள்ள எண்ணம் கொண்டவர்கள் இருந்தால், நாம் வீணாக ஓடாமல், பரலோக ராஜ்யத்தின் உரிமைக்குரியவர்களாகக் கருதப்படுவதற்காக, தேவனுடைய வல்லமையுள்ள கரத்தின் கீழ் நம்மைத் தாழ்த்திக்கொள்வோம்.

247. திராட்சை அறுவடைக்கான நேரம் இது: இதிலிருந்து நாம் ஒரு பாடத்தைக் கற்றுக்கொள்கிறோம், ஏனெனில் நாமும் திராட்சைகள் தான்.

247. 1) இப்போது திராட்சை அறுவடைக்குரிய நேரம்: இதிலிருந்து நாம் ஒரு பாடத்தைக் கற்றுக்கொள்கிறோம், ஏனெனில் நாமும் திராட்சைகள். – கடவுளின் திராட்சைகளாகிய நாம், நற்பண்புகளின் கொத்துக்களைத் தரித்து, நம்மை முழுமையாகக் கர்த்தருக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும். – 2) நாம் பின்னோக்கித் திரும்பவோ, இரு வழிகளில் நடக்கவோ வேண்டாம். – 3) எதிரி நம்மைத் தூண்டத் தொடங்கும் போது, நாம் சண்டையில் இறங்கி அவனை வெல்வோம். [4, 25]

22. இப்போது நமது கவனத்தை நமது கண்களுக்கு முன்னால் உள்ளவற்றின் பக்கம் திருப்புவோம். அது என்ன? திராட்சை அறுவடை வந்துவிட்டது; கிளைகள் திராட்சைக் கொத்துகளால் நிறைந்திருக்கும் இடங்களில் மகிழ்ச்சியும் ஆசீர்வாதமும் இருப்பதையும், அவை குறைவாக இருக்கும் இடங்களில் துயரமும் சோகமும் இருப்பதையும் நாம் காண்கிறோம். 'ஆனால் அது நமக்கு என்ன சம்பந்தம்?' என்று கேட்பவர்களில் சிலர் கேட்கலாம். – உண்மையில், மிக அதிகம். ஏனெனில், உருவகமாகப் பேசும்போது, நாமும் கர்த்தருடைய திராட்சைத் தோட்டமென்று அழைக்கப்படுகிறோம். அல்லது, துறவறையை மேற்கொள்ளும் சடங்கின்போது எந்தப் பாடல் பாடப்படுகிறது என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதா? நாம் அனைவரும் அதைப் பாடுவதில் சேரவில்லையா? – 'ஓ கர்த்தர், ஓ கர்த்தர்! வானத்திலிருந்து கீழே பார்த்து, வந்து பார், உமது வலது கரம் நட்ட இந்தத் திராட்சைத் தோட்டத்தைக் கவனி' (சங். 79: 15-16). மேலும் நற்செய்தியில் ஆண்டவர் கூறுவதில்லையா: 'நான் திராட்சைக் கொடி, நீங்கள் அதன் கிளைகள்; என்னுள் நிலைத்திருக்கும் ஒவ்வொருவரும், நானும் அவனுள் நிலைத்திருக்கும் நானும், மிகுந்த கனிகளைக் கொடுப்பார்; ஏனெனில் என்னிடமிருந்து பிரிந்து உங்களால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது' (யோவான் 15: 5). ஆகவே, நம் நல்ல ஆண்டவரில், அவரால் திராட்சைக் கொடிகளைப் போல நட்டப்பட்டவர்களாக, அவருக்காக நற்பண்புகளின் திரட்சிகளைப் பறித்து, அவருடைய ஆசீர்வாதத்திற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோமாக. மேலும், நமது விருப்பங்களின் முட்களுக்கும் முட்புதர்களுக்குமான அடிபணியாமல், 'நல்ல பலனைக் கொடுக்காத ஒவ்வொரு மரமும் வெட்டி எரிக்கப்படும்' (லூக்கா 3:9) என்ற இத்தகைய கண்டனத் தீர்ப்புக்கு ஆளாகாமல் இருப்போமாக. நம்மைப் பொறுத்தவரை, இதன் பொருள் மரணம் மூலம் 'வெட்டப்பட்டு', 'நெருப்பில் எறியப்படுவது' ஆகும்—நிச்சயமாக, நித்திய நெருப்பில்—அதனுள் தீச்செயல்களைச் செய்பவர்கள், விசுவாசத்திலிருந்து விலகுகிறவர்கள், மற்றும் தங்கள் உடல்களைக் குற்றங்களுக்கு ஆட்படுத்துபவர்கள் அனைவரும் எறியப்படுவார்கள்: 'காற்றினால் ஓட்டிச் செல்லப்படும், நீர் இல்லாத மேகங்கள்; இலையுதிர்கால மரங்கள், பயனற்றவை, இரட்டை மடிப்புக்குள்ளானவை, வேரோடெடுக்கப்பட்டவை; கடலின் கட்டுக்கடங்காத அலைகள், தங்கள் வெட்கக்கேட்டை நுரையிட்டுக் காட்டுபவை; மற்றும் வழிகெட்ட நட்சத்திரங்கள், அவற்றுக்காக நித்தியமான காரிருள் ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறது" (யூதா 12–13). அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் ஏன் கூக்குரலிட வேண்டும்: 'பாலியல் ஒழுக்கக்கேட்டிலிருந்து தப்பி ஓடுங்கள்; ஏனெனில் ஒருவன் செய்யும் மற்ற எல்லா பாவங்களும் அவனது உடலுக்கு வெளியே நிகழ்கின்றன, ஆனால் பாலியல் ஒழுக்கக்கேடு செய்யும் ஒருவன் தன் சொந்த உடலுக்கு எதிராகப் பாவம் செய்கிறான். அல்லது உங்கள் உடல்கள், உங்களுக்குள் வாசம்பண்ணுகிற பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஆலயம் என்றும், நீங்கள் தேவனால் அதைப் பெற்றீர்கள் என்றும், நீங்கள் உங்களுடையவர்களல்ல என்றும் அறியீர்களா? ஏனெனில் நீங்கள் கிரயம்பண்ணப்பட்டீர்கள்" (1 கொரி. 6:18–20).

23. அப்படியானால், கிறிஸ்துவின் விலையேறப்பெற்ற இரத்தத்தால் விலைக்கೊಂಡ நாம், மீண்டும் பின்வாங்குகையில் வானத்திற்கும் பூமிக்கும் முன்பாக வெட்கப்படாமல் இருக்க முடியுமா? வெளிப்படியாகப் பரிசுத்தமாகத் தோன்றி, உள்ளே எல்லாவிதமான அசுத்தங்களாலும் நிரம்பியிருக்கும்போது, நமது சொந்த மனசாட்சிக்கு முன்பாக நாம் எப்படி வெட்கப்படாமல் இருக்க முடியும்? எவ்வளவு காலம் நாம் இரண்டு வழிகளிலும் தள்ளாடிக்கொண்டிருப்போம்? எப்போதுதான் நாம் ஒரே பாதையில் நிலைபெறுவோம்? ஏனெனில், ஞானி கூறுவது போல: 'இரண்டு வழிகளில் நடக்கும் பாவியைக் குறித்து ஐயோ!' (சிர். 2:12) — அதாவது, பாவம் மற்றும் நற்பண்பு; ஏனெனில் அவற்றுக்கு இடையே பொதுவானது எதுவும் இல்லை. ஒரு கணத்தில் தன் எஜமானுக்கும், அடுத்த கணத்தில் தன் எதிரிக்கும் சேவை செய்யும் ஒரு வீட்டுப் பணியாளனை விவேகமுள்ளவன் என்று அழைக்க முடியாது. நாம் முழுமையாகக் கடவுளுக்கு நம்மை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்: ஏனெனில் இவ்வழியில் மட்டுமே கடவுளுக்கு உகந்த வாழ்வில் நாம் பங்குகொள்ள முடியும். பேச்சற்ற விலங்குகளைப் போல நாம் ஏன் புலனுணர்வு சார்ந்தவற்றில் நிலைத்திருக்கக் கூடாது, மாறாக, ஆன்மாவின் சக்திகளால், பரலோக சிந்தனையை நோக்கி உயர வேண்டும்; நமது புலன்களைப் படுகுழியில் இருந்து அழியாதவற்றிற்கும், நிலையற்றவற்றிலிருந்து நிலைத்தவற்றிற்கும் திருப்ப வேண்டும்?

24. மேலும், தீய எண்ணங்களின் விஷத்தால் நமது இதயங்களைக் கெடுக்க, தீயோனின் தந்திரக்காரப் பின்னாளனை நாம் அனுமதிக்கக் கூடாது; ஆனால், அவன் காமத்தின் இனிமையையோ அல்லது வேறு எந்தத் தீமையையோ விதைத்தவுடன், அந்த வஞ்சகப் பாராட்டுபவனை நம்மிலிருந்து விரட்ட நாம் விரைவோம். எப்படி? ஜெபங்கள் மற்றும் விண்ணப்பங்கள், கண்ணீர் மற்றும் பெருமூச்சுகள், மற்றும் மனப்பூர்வமான மனந்திரும்புதல் மூலம். இதுவே நமது கண்ணுக்குத் தெரியாத போர், இதுவே நமது அறிவிக்கப்படாத போராட்டம் மற்றும் சாதனை. ஆகவே, பூமியின் வீரர்களைப் பின்பற்றி, பேரார்வத்துடன், நமது கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளை விரட்டுவோம். அவர்கள் ஒரு வெகுமதியைப் பெறும் நம்பிக்கையில் காயமடைந்தாலும் பின்வாங்காதது போல, நாமும் எண்ணற்ற காயங்கள் பட்டாலும் பின்வாங்காமல், உறுதியாக நின்று, உறுதியாக நின்று, போராடி, போராடுவோம், கடவுளின் உதவியால் வலுப்பெற்று. இந்த விஷயத்தில் நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன்; ஏனெனில், இந்தக் காரணத்தினால்தான் நான் பாடுபட்டு, உங்களுக்கு இந்தச் சுருக்கமான அறிவுரைகளைத் தருகிறேன். – ஆகவே, நீதியின் வழியில் நடப்பவர்கள் குறித்து நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன், இடறிவிடுபவர்கள் குறித்து பெருமூச்சு விடுகிறேன். ஆனால் நாம் அனைவரும் நேர்மையாக நடந்து, நன்மை செய்து, எல்லாவற்றையும் தாழ்மையுடன் சகித்து, சங்கீதங்கள் பாடுவதிலும், ஜெபங்களிலும், ஆராதனையிலும், கீழ்ப்படிதலிலும், தாழ்மையிலும் நிலைத்திருப்போமாக: அப்பொழுது சமாதானத்தின் தேவன் நம்மோடிருப்பார்.

248. பரிசுத்தமாக்கப்படும் வரத்தைப் பெற்ற நாம், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக மாம்சக் காமத்திலிருந்து தப்பித்து அதைப் பாதுகாப்போம்; ஏனெனில் அது கிருபையின் நிலைக்கு முரணானது; அது நம்மை அடிமைத்தனத்தில் தள்ளுகிறது; அது நம்மைப் பயத்தால் நிரப்புகிறது

248. பரிசுத்தமாக்கப்படும் வரத்தைப் பெற்ற நாம், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக மாம்சக் காமங்களிலிருந்து தப்பித்து அதைப் பாதுகாப்போம்: ஏனெனில் அவை கிருபையின் நிலைக்கு முரணானவை; அவை நம்மை அடிமைத்தனத்தில் தள்ளுகின்றன; அவை நம்மை அச்சத்தால் நிரப்புகின்றன. இருப்பினும், இந்தக் காமங்களை அடக்குவது இதற்கு நேர்மாறானதை ஏற்படுத்துகிறது. [4, 26]

25. ஆண்டவரின் திருவிழாக்கள் வரும்போதெல்லாம் நாம் மகிழ்ச்சியால் நிறைகிறோம். அது மிகவும் பொருத்தமானது: ஏனெனில் அத்தகைய சந்தர்ப்பங்களில், திருவிழா நிறுவப்பட்ட மர்மத்தை ஆழ்ந்து சிந்திக்கும்போது, நாம் அறிவொளி பெறுகிறோம். இப்பொழுதும், மாண்புமிக்கதும் உயிர் தருவதுமான சிலுவையின் உயர்த்தல் நாளில் அவ்வாறே உள்ளது. ஏனெனில், நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் பாதங்கள் நின்ற, சிலுவையில் அறையப்பட்டபோது அவர் தம்முடைய ஜீவனுள்ள இரத்தத்தைச் சொரிந்த அந்த மரத்தைக் காண்பதற்கு மட்டுமல்லாமல், முத்தமிட்டுத் தழுவுவதற்கும் நாம் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதே எவ்வளவு பெரிய மகிழ்ச்சியும் இன்பமும்? எத்தனை பேர் தங்களுக்கு முடிந்தவரை அழிந்துபோகும் தங்கத்தைச் சேர்ப்பதற்கு உழைக்கிறார்கள்? ஆனால் நமக்கு, பரிசு உடனடியாகக் கிடைக்கிறது: ஏனெனில் நாம் சிலுவையை முத்தமிட்ட உடனேயே, ஞானம், பரிசுத்தமாக்கப்படுதல் மற்றும் விடுதலை ஆகியவற்றைப் பெற்றோம். அதுவே அருளின் விரைவு, அதுவே பரிசின் சிரமமற்ற தன்மை! – ஆனால் அத்தகைய அருளைப் பாதுகாக்க, ஜெபத்தின் உழைப்பும் விழிப்புணர்வுடன்கூடிய கவனமும் அவசரமாகத் தேவைப்படுகிறது, குறிப்பாக எளிதில் கிடைப்பது பொதுவாக எளிதாக எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டு, சரியாகப் போற்றப்படுவதில்லை என்பதால். அதனால்தான் நான் உங்களை வேண்டுகிறேன்: அத்தகைய தவறிலிருந்து நாம் நம்மைக் காத்துக்கொள்வோம், மேலும் இந்தப் பரிசை கவனமாகப் பாதுகாப்போம். நமது அர்ப்பணிக்கப்பட்ட உதடுகளைப் பொய்யான வார்த்தைகளாலும் வீணான பேச்சுகளாலும் அசுத்தப்படுத்த வேண்டாம்; நமது அர்ப்பணிக்கப்பட்ட கண்களைக் காமப் பார்வைகளால் இருளூட்ட வேண்டாம்; நமது தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட இதயங்களைத் தீய நினைவுகளால் கறைப்படுத்த வேண்டாம். மேலும், 'பாவம் உங்கள் மரிக்கக்கூடிய உடலில் ஆட்சி செய்ய விடாதீர்கள், அதன் இச்சைக்கு நீங்கள் கீழ்ப்படியவும் வேண்டாம்; உங்கள் உறுப்புகளை அநியாயத்திற்குக் கருவிகளாகப் பாவத்திற்கு ஒப்புக்கொடுக்கவும் வேண்டாம்; ஆனால், மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டவர்களாக உங்களை நீங்களே தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடுங்கள், உங்கள் உறுப்புகளை தேவனுக்கு நீதியின் கருவிகளாகவும் ஒப்புக்கொடுங்கள்' என்று அப்போஸ்தலன் கூறுகிறார். பாவம் உங்கள்மேல் ஆதிக்கம் செலுத்தாதபடி பாருங்கள்; நீங்கள் நியாயப்பிரமாணத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்தவர்களாயிராமல், கிருபைக்குக் கீழ்ப்படிந்தவர்களாயிருக்கிறீர்கள்" (ரோமர் 6:12-14). நியாயப்பிரமாணத்தின் கீழ் பாவம் ஆட்சி செலுத்தியது என்றும், ஆனால் கிருபையின் கீழ், ஆட்சி செலுத்த வந்த நீதியானது நம்மை எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுவிக்கிறது என்றும் நீங்கள் காண்கிறீர்களா? – எழுதப்பட்டபடி: 'ஆனால் நீங்கள் கழுவப்பட்டீர்கள், பரிசுத்தமாக்கப்பட்டீர்கள், கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தினாலும், நம்முடைய தேவனுடைய ஆவியினாலும் நீதிமானாக்கப்பட்டீர்கள்' (1 கொரி. 6:11). நாம் இந்தத் தூய்மைப்படுத்தலைக் கனப்படுத்தி, இந்தப் பரிசுத்தமாக்கலைப் பாதுகாப்போம் என்று ஜெபிக்கிறேன். கனமாக்கப்பட்ட நாம் ஏன் நம்மைத் தாழ்வுபடுத்துகிறோம்? விரைவில் கல்லறையில் விட்டுச் செல்லவிருக்கும் உடலை ஏன் இவ்வளவு அதிகமாகப் பராமரிக்கிறோம்? உண்மையில் ஒரு கொடிய நோயாக இருக்கும்போது, காம இச்சையின் இன்பத்தை ஏன் இன்பமெனக் கருதுகிறோம்? காம இச்சையின் இன்பம் என்பது பிசாசின் தூண்டுதல்; அது அணைக்க முடியாத நெருப்பை மூட்டுவது; ஆயினும்கூட, மனிதர்களாகிய நாம், தங்களைத் தளைக்கு ஒப்புக்கொடுத்த அடிமைகளைப் போல அதற்கு ஈர்க்கப்படுகிறோம். இந்தப் பேராவலால் பிடிக்கப்பட்ட ஒருவர், இந்தப் பாவத்திற்கு முட்டுக் கொடுக்கிறதை விட, கழுத்தில் கயிறு மாட்டிக்கொள்வது மேல் என்று சொல்லியதை நான் கேட்டிருக்கிறேன்; ஏனெனில், அது ஒரு கொடூரமான கொடுங்கோலனைப் போல, தன் அடிமைக்கு 'போ' என்றால், அவன் போகிறான்; 'வா' என்றால், அவன் வருகிறான்; 'இப்படிச் செய்' – அவன் அதைச் செய்கிறான்; அதே வழியில், இந்தப் பாவம் அதன் அடிமைக்கு இதைவிட மோசமான ஒன்றைச் செய்ய ஆணையிடுகிறது, அதாவது: 'அவமானமாகப் பேசு' – அவன் பேசுகிறான்; 'தீமை செய்' – அவன் அதைச் செய்கிறான். பொதுவாக, கேனைப் போல, அத்தகைய நபர் முனகுகிறார் மற்றும் நடுங்குகிறார்: கடலில் பயணம் செய்யும்போதும், கப்பல் விபத்து ஏற்படும் என்று அஞ்சுகிறார்; அவர் பாலைவனத்தில் பயணம் செய்தால், கொள்ளையர்களின் கைகளில் சிக்கிக்கொள்வோமோ என்று அஞ்சுகிறார்; இடி முழங்கும்போது, அது குறிப்பாகத் தன்னால்தான் நிகழ்ந்தது என்று அவருக்குத் தோன்றுகிறது; மின்னல் மின்னும்போது, அது தன்னைச் சுட்டுவிடுமோ என்று அஞ்சுகிறார்; அவர் பார்க்கினும் காண்பதில்லை, கேட்டும் கேட்பதில்லை, ஏனெனில் அவரது புலன்கள் குழம்பிப் போகின்றன. இத்தகைய வாழ்க்கையை விட அச்சமூட்டுவது வேறு என்ன இருக்க முடியும்? அழிவுப்பற்றுகளால் உண்ணப்படுவதை விட, காட்டு மிருகங்களால் உண்ணப்படுவது மேல் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது, ஏனெனில் அங்கே உடல் மட்டுமே அழிந்துவிடுகிறது, ஆனால் இங்கே ஆன்மாவும் உடலும் இரண்டையும் இழக்கிறோம். ஆனால் நற்பண்புள்ளவர்களுக்கு இது முற்றிலும் மாறுபட்டது. பாவத்திலிருந்து விடுபட்ட அவன் (நான் காமத்தின் இனிமை பற்றி மட்டுமல்ல, மற்ற எல்லாப் பற்றுகளையும் குறிப்பிடுகிறேன்), தன் உள்ளத்திலேயே மகிழ்ச்சியையும் இன்பத்தையும் காண்கிறான்: அவன் நீதியுடன் ஆட்சி செய்கிறான்; அவன் கடலையோ நிலத்தையோ அஞ்சுவதில்லை: ஏனெனில், ஆபத்தில் அவன் தேவனிடம் கூப்பிடுகிறான்: 'நான் தீமையை அஞ்சமாட்டேன், ஏனெனில் நீர் என்னுடன் இருக்கிறீர்' (சங். 22:4); 'எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் என்னைத் தாக்கும் மனிதர்களை நான் அஞ்சமாட்டேன்' (சங். 3:7); 'பூமி அசைகிறபோதும், மலைகள் கடலின் நடுவில் கவிழ்க்கப்படுகிறபோதும் நான் பயப்படேன்' (சங். 45:3). ஒரு நல்ல வாழ்க்கை என்றால் என்னவென்று இப்போது பார்க்கிறீர்களா? இந்த வாழ்க்கையே உண்மையான ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கையாகும். நாமும் தேவனுடைய கிருபையினால் இதைப் பெற்றுள்ளோம்; இதுவே இப்போது நமது எல்லா அக்கறைக்கும் கவலைக்கும் இலக்காகும். ஆகவே, நாம் எல்லாவற்றிற்கும் மரியாதையுடன் கீழ்ப்படிந்து, நமது செயல்களில் எல்லாவிதமான கீழ்ப்படிதலையும், எல்லாவிதமான தாழ்மையையும், எல்லாவிதமான ஆன்மத் தூய்மையையும் வெளிப்படுத்தி, அதில் மேலும் மேலும் சிறந்து விளங்க முயல்வோம்.

249. வயல்கள் எப்படி விதைக்கப்படுகின்றன என்பதைக் கவனித்து, நமது உள்ளங்களில் ஆன்மீகப் பண்புகளின் விதைகளை விதைக்கக் கற்றுக்கொள்வோம்

249. 1) வயல்கள் எப்படி விதைக்கப்படுகின்றன என்பதைக் கவனித்து, நமது ஆன்மீகப் பண்புகளின் விதைகளை நம்மில் விதைக்கக் கற்றுக்கொள்வோம். – 2) இரவுகள் நீண்டுள்ளன: அதிகமாகத் தூங்குவதைத் தவிர்க்குங்கள், அதுபோலவே மற்ற உடல் சார்ந்த தேவைகளான -இல் அதீத ஈடுபாட்டிலிருந்தும் விலக வேண்டும். – 3) மன்னர் தனது போர்ச் செயலிலிருந்து திரும்பியுள்ளார்; ஆனால் மனந்தளர வேண்டாம்: நமது துயரத்தை இறைவனிடம் அர்ப்பணிக்குவோம். [4, 27]

26. இப்போது நாம் பௌதீக விதைகளை - கோதுமை போன்றவற்றை - விதைப்பதற்கான நேரம் இது; மக்கள் அதிகாலையிலிருந்தே இந்தப் பணிக்கு எவ்வாறு அவசரப்படுகிறார்கள் என்பதையும், நன்கு விதைப்பதற்கும் தங்கள் வருடாந்திர பௌதீகத் தேவைகளுக்குப் போதுமான விளைச்சலை உறுதி செய்வதற்கும் தங்களால் இயன்ற அனைத்தையும் செய்து, சூரிய அஸ்தமனம் வரை அயராது உழைப்பதையும் நாம் காண்கிறோம். ஆனால், நாம் விதைக்க வேண்டியதை விதைக்காமல், உறங்கி, கடமை தவறி நிற்கும் ஆவிக்குரிய விதைப்பாளர்களாகிய நாம் என்ன ஆவோம்? மேலும், நித்தியப் பசியை நாம் எப்படித் தாங்குவோம்? நமது செயலற்ற தன்மைக்கு என்ன சாக்குப்போக்கைச் சொல்வோம்? – அதற்குப் பதிலாக, நாம் நமது உறக்கத்திலிருந்து விழித்து, பௌதீக விதைகளை விதைப்பவர்களை விடவும் அதிக விடாமுயற்சியுடன் உழைக்கத் தொடங்குவோம். 'ஏனெனில், யார் குறைவாக விதைக்கிறாரோ, அவர் குறைவாகவே அறுப்பார்; யார் தாராளமாக விதைக்கிறாரோ, அவர் தாராளமாகவே அறுப்பார்' (2 கொரி. 9:3). – ஆனால் நாம் விதைப்பது என்ன? – ஜெபங்கள், விண்ணப்பங்கள், வேண்டுதல்கள், நன்றியுணர்வு, விசுவாசம், நம்பிக்கை, அன்பு. இவை பக்திக்கு விதைகள்; இவையே ஆன்மாவைப் போஷிக்கின்றன. ஆனால், பௌதீக விதைப்பில், விவசாயி பொறுமையாகக் காத்திருந்து, மழை எப்போது பெய்தாலும், காலையோ மாலையோ அதை எதிர்பார்க்கிறான். ஆனால், நமது ஆவிக்குரிய விதைப்பில், மழையை வரவழைத்து மண்ணை நீர்ப்பாய்ச்சும் ஆற்றல் நம்மிடமே உள்ளது—அதாவது, நாம் விரும்பும் போதெல்லாம், நமக்குப் பிடித்தமட்டும் அழுது புலம்பும் ஆற்றல் நம்மிடம் உள்ளது. ஆகவே, இந்த விஷயம் நமது அதிகாரத்திற்குள் இருக்கும்போது, நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன், நம்மால் முடிந்தவரை விதைப்போம், மேலும் தாராளமாக நீர்ப்பாய்ச்சுவோம், நமது நீதியின் பலன்களைப் பெருகச் செய்வோம். அப்போதுதான், ஆன்மீக அறுவடை வரும்போது, நமது இரு கைகளையும் மார்புகளையும் ஆன்மீக அறுவடையால் நிரப்பிக்கொண்டு, 'கர்த்தருடைய ஆசீர்வாதம் உங்களோடு இருப்பதாக' என்ற வார்த்தையைக் கேட்கத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம். (சங். 128:8). 'கர்த்தருடைய வீட்டிலிருந்து நாங்கள் உங்களுக்கு ஆசீர்வாதம் அளிக்கிறோம்' (சங். 117:26). 'உன் கைகளின் பிரயாசத்தைப் போற்று; நீ ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவன், உனக்குச் செழிப்புண்டாகும்' (சங். 127:2). – இந்த விஷயத்தைப் பற்றிய நமது செய்தி இதுவே.

27. ஆனால், சகோதரரே, நாட்களைக் காட்டிலும் இரவுகள் நீண்டு, பகல்கள் குறுகத் தொடங்கிவிட்டன என்பதை உங்களுக்கு நினைவூட்ட விரும்புகிறேன். விழித்திருப்பது உடலை மெலிதாக்குவது போல, அதிகமாகத் தூங்குவது மாம்சத்தைக் கொழுக்கச் செய்யும் என்பதும் உங்களுக்கு நன்கு தெரியும்; மாம்சம் கொழுக்கும்போது, உணர்ச்சிகளும் கூட வளர்கின்றன. – இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில், உங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டியது ஒன்று இருக்கிறது. ஆகவே, என்ன? 'உங்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு சங்கீதம், ஒரு போதனை, ஒரு ஜெபம்' இருக்கட்டும்: எல்லாமும் மிதமாகச் செய்யப்படட்டும், 'அனைத்தும் ஆத்துமத்தின் கட்டி எழுப்பலுக்காக' (1 கொரி. 14:26) இருக்கட்டும், ஆவியின் நல்ல ஒழுங்கமைப்பிற்காக, 'உங்கள் கட்டுப்பாடின்மையினால் சாத்தான் உங்களைச் சோதிக்காதபடிக்கு' (1 கொரி. 7:5). இதை நான் உறக்கத்தைப் பற்றி மட்டுமல்ல; உணவையும், பானத்தையும், மற்ற எல்லாவற்றையும் பற்றியும் கூறுகிறேன்: ஏனெனில் மிதமாகச் செய்யப்படும் ஒவ்வொரு காரியமும் மிகச் சிறந்தது, ஏனெனில் அது நாம் ஒரு பக்கமாகவோ அல்லது மறுபக்கமாகவோ வழிதவறிச் செல்வதிலிருந்தும் இடறிவிடுவதிலிருந்தும் நம்மைப் பாதுகாக்கிறது.

28. இப்போது இதில் ஒரு வார்த்தை: சர்வவல்லமையுள்ளவர் (அரசர்) தனது போர்க்களத்திலிருந்து திரும்பியிருப்பதால், திருச்சபையின் காரியங்களும்—குறிப்பாக நமது காரியங்களும்—இனிமேல் எப்படி நடக்கும் என்பது குறித்த எண்ணங்கள் உங்கள் இதயங்களில் எழலாம். – இதில் நமக்கு வேதாகமத்தில் வழிகாட்டுதல் உள்ளது: 'உங்கள் பாரங்களைக் கர்த்தரிடத்தில் போடுங்கள்' (சங். 54:23), மேலும் அவர் ஒரு வழியைக் காட்டுவார்; 'தேவன் நமக்கு உகந்தவராய் இருந்தால், நமக்கு விரோதமாயிருக்கிறவர் யார்?' (ரோமர் 8:31). முந்தைய ஆண்டுகளில் அவர் பல்வேறு சோதனைகளிலிருந்தும் துக்கங்களிலிருந்தும் நம்மை விடுவித்து, நம்முடைய ஜீவன்களைப் பாதுகாத்ததைப் போலவே, இனிமேலும் அவர் நம்மைப் பாதுகாப்பார் என்று நம்புகிறோம். ஆகவே, நாம் பரலோகத்தில் நம்முடைய உண்மையான ஜீவனைக் கொண்டு, பூமியில் பிரயாணிகளாகவும் அந்நியராகவும் வாழ்ந்து, நற்செய்திக்குத் தகுதியான விதத்தில் நடப்போம். ஏனெனில், பண்டைய காலத்திலிருந்து இந்த ஜீவனில் பிரவேசித்தவர்களில் யார் என்றென்றைக்குமாக இதில் தங்கியிருக்கிறார்கள்? இங்கே வந்த அனைவரும் ஒரு அந்நிய தேசத்திலிருந்து புறப்பட்டதைப் போல மீண்டும் புறப்படவில்லையா? ஆகவே, இங்குள்ள நமது தங்குதல் ஒரு தற்காலிக தங்குதல் மட்டுமே; நமது உண்மையான வாசஸ்தலமும் சுதந்தரமும் வரும் வாழ்வில் இருக்கின்றன—அதற்கு நாம் கடந்து சென்ற பிறகு, எல்லா பரிசுத்த சுதந்தரக்காரர்களுடன் சேர்ந்து, பரலோக ராஜ்யத்தை சுதந்தரிக்கத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படலாம்.

250. கிறிஸ்து இயேசுவில் நமக்குக் கிடைத்த பெரும் ஆசீர்வாதத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது

250. 1) கிறிஸ்து இயேசுவில் நமக்கு எவ்வளவு பெரிய ஆசீர்வாதம் இருக்கிறது என்பதை இது காட்டுகிறது – அதுவே வாழ்வின் புத்துணர்ச்சி. – 2) ஆத்துமாவின் மூன்று ஆற்றல்களின் நோக்கம் என்ன, மேலும் அவற்றின் வீழ்ச்சி அவற்றை எவ்வாறு திரிபுபடுத்தியுள்ளது. – 3) நமது ஆற்றல்கள் அனைத்தையும் கொண்டு நேர்மையாகச் செயல்படவும், கர்த்தருக்குள் நாம் மேன்மைப்படுத்தப்பட்ட அந்த மேன்மையைப் பாதுகாக்கவும் இது நம்மை அழைக்கிறது. – 4) முடிவாக: இதுவே முன்னோர்கள் செயல்பட்ட விதம்; இதுவே நாமும் செயல்படும் விதம். [4, 30]

1. நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நம்முடைய மீதான அன்பு பெரியதும் சொல்லொணாத்தன்மை வாய்ந்ததுமாகும், ஏனெனில், அவர் (எபே. 2:17) எழுதப்பட்டபடி, 'தூரத்திலிருந்த நமக்கும் சமீபத்திலிருந்தவர்களுக்கும் சமாதானத்தின் நற்செய்தியைப் பிரசங்கிக்க வந்தார்' மட்டுமல்ல; ஆனால், பரலோகத்திற்கு ஏறிச் சென்ற பிறகு, அதே நற்செய்தியை நமக்குப் பிரசங்கிக்கும்படி பரிசுத்த அப்போஸ்தலர்களை விட்டுச் சென்றார் – ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பவுல் எழுதுகிறார்: 'ஏனெனில், நாம் தேவனுடைய தூதராக இருக்கிறோம், தேவன் தம்முடைய வேண்டுகோளை நம்மாலே தெரிவிக்கிறார்; கிறிஸ்துவுக்காக நாங்கள் வேண்டிக்கொள்ளுகிறோம், தேவன் உடன் சமாதானமாயிருங்கள்; ஏனெனில், பாவத்தை அறியாதவனை நமக்காகப் பாவமாக்கினார், நாம் அவரில் தேவனுடைய நீதியாயிருக்கும்படிக்கு' (2 கொரி. 5:20–21). நமக்காக என்ன எல்லையற்ற அக்கறை! மனிதகுலத்தின் மீது என்ன சொல்லொணா அன்பு! 'பாவத்தை அறியாதவர் நமக்காகப் பாவமாக்கப்பட்டார்.' எப்படி, எந்த விதத்தில்? – அவர் பாவத்தை, நீதியுடன் தண்டிக்கப்பட்ட, சட்டவிரோதமான ஒரு செயலாகக் கூறவில்லை. அது அவருக்கு மிகவும் வெகுதூரம்! – ஏனெனில், 'அவர் பாவம் செய்யவில்லை, அவருடைய வாயில் வஞ்சனையும் காணப்படவில்லை' (1 பேதுரு 2:22). ஆனால், பாவத்தால் சீரழிக்கப்பட்ட நமது இயல்பை அவர் தம்மேல் எடுத்துக்கொண்டார் என்றும், 'அவர் நமது பலவீனங்களை ஏற்றுக்கொண்டு, நமது நோய்களைச் சுமந்துகொண்டார்' (மத். 8:17) என்றும், அவர் நமக்காக சிலுவையில் அறையுண்டு, மிகவும் அவமானகரமான மரணத்தை அடைந்தார் என்றும் அவர் கூறுகிறார். 'அவர் நமக்காகப் பாவத்தைச் செய்தார்!' என்பதன் பொருள் இதுவே. எந்த நோக்கத்திற்காக? 'நாம் அவருக்குள் தேவனுடைய நீதியாய் மாறுதலுக்காக.' எப்படி? பாவத்திலிருந்தும், நாம் தகுதியுள்ள கண்டனத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படுவதன் மூலமும், அவரில் வாழ்ந்து நடப்பதன் மூலமும் ஆகும். இதனால்தான் அவர் நம்மை ஊக்குவித்து, 'உழைப்புத் தோழராகிய நாங்களும் உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறோம்: தேவனுடைய கிருபையைப் பயனற்றதாகப் போக்காதிருங்கள்' (2 கொரி. 6:1) என்று கூறுகிறார். அவர் நம்மை எவ்வாறு வேண்டிக்கொண்டு, நம்மை நம்ப வைக்கிறார் என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களா? – 'தேவனுடைய கிருபையைப் பயனற்றதாகப் போக்காதிருங்கள்' என்பதன் பொருள் என்ன?' இதன் பொருள், நாம் பின்வாங்கக் கூடாது, நாம் மறுதலித்த அதே விருப்பங்களுக்கு அடிபணியக் கூடாது, மேலும் நாம் தேவன் மற்றும் பரிசுத்த தூதர்களுக்கு முன்பாகச் செய்த சத்தியங்களை மீறக் கூடாது என்பதாகும். – ஆனால் என்ன? ஆனால் 'நாம் ஜீவத்தின் புதுத்தன்மைக்குட்பட்டு நடக்க வேண்டும்' (ரோமர் 6:4) – அது தூய்மையான, குற்றமற்ற, நற்பண்புள்ள மற்றும் பரலோகமான ஒரு வாழ்க்கையாகும்.

2. இந்த இடத்தை அடைந்த பிறகு, வார்த்தையின் மிகவும் மறைக்கப்பட்ட ஒரு சக்தியை உங்களுக்குக் காட்ட விரும்புகிறேன். அது என்ன? – மனித ஆன்மா மூன்று திறன்களைக் கொண்டுள்ளது: சிந்தனைத் திறன், உணர்ச்சித் திறன் மற்றும் விருப்பத் திறன். சிந்திக்கும் ஆற்றலின் பணி, பரிசுத்தத் திருத்தூயத்தில் நம்பிக்கை கொள்வதாகும்; சீற்றம் கொள்ளும் ஆற்றலின் பணி, தீயுரையாடும் பாம்பின் மீது கோபம் கொள்வதும், அதை நம் அருகே அணுக விடாமல் செய்வதும் ஆகும்; விரும்பும் ஆற்றலின் பணி, நம்மைப் படைத்த கடவுளை ஏங்கி நேசிப்பதாகும். ஆனால் சாத்தான், ஆன்மாவின் இந்த ஆற்றல்களைக் கெடுத்துத் திரிபுபடுத்தி, அவற்றின் மூலமாகவே நம் அழிவை ஏற்படுத்தத் தொடங்கினான். எப்படி? – நமது முன்னோரான ஆதாமில் உள்ள விருப்ப சக்தியைத் தூண்டி, தடைசெய்யப்பட்ட பழத்தைச் சுவைக்க வைத்ததன் மூலமாகவும்; கேனனில் உள்ள கோப சக்தியைத் தூண்டி, அவனது சகோதரன் ஏபேலைக் கொலை செய்ய வைத்ததன் மூலமாகவும்; மேலும், சிந்தனை சக்தியைப் பயன்படுத்தி மனிதகுலத்தை விக்கிரக ஆராதனைக்கு வழிநடத்தியதன் மூலமாகவும். இதுவே நமது பொறாமை கொண்ட எதிரியின் செயல்பாட்டு முறையாகும்!

3. நம்மைப் பொறுத்தவரை, நாம் எதற்காகப் படைக்கப்பட்டோமோ அதில் நிலைத்திருப்போம்: மூன்று ஆற்றல்களிலும் நன்மையில் நம்மை வலுப்படுத்திக் கொள்வதன் மூலமும், ஆவியால் அலங்கரிக்கப்படுவதன் மூலமும், பிதாவாகிய தேவனுடைய பிள்ளைகளாக நம்மை உயர்த்திய கர்த்தர் நமக்கு அருளிய பெருமையை நாம் அழித்துவிட அனுமதிக்க மாட்டோம். 'ஆனால் அவரை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் யாவருக்கும், அவர் தேவனுடைய பிள்ளைகளாகும்படிக்கு அதிகாரத்தைக் கொடுத்தார்' என்று நற்செய்தி கூறுகிறது. (யோவான் 1:12). இவ்விதமாக நாம் தேவனுடைய பிள்ளைகளானதால், நாம் கோபத்தின் பிள்ளைகளாக ஆகும்படி நம்மை அனுமதிக்க மாட்டோம்; நாம் தேவனுடைய வாரிசுகளாக அழைக்கப்பட்டதால், நாம் அணைக்க முடியாத அக்கினியின் வாரிசுகளாக ஆகும்படி நம்மை அனுமதிக்க மாட்டோம்; நாம் கிறிஸ்துவின் அங்கங்களாக அங்கீகரிக்கப்பட்டதால், நம்மை ஒரு விலைமாதுவின் அங்கங்களாக ஆக்கிக் கொள்ளாதிருப்போமாக; நாம் உலகத்தையோ அல்லது உலகத்தின் காரியங்களையோ நோக்கலாகாது; வீண் மற்றும் நிலையற்றதான இந்த உலக வாழ்வின் கவர்ச்சிகளை நோக்கி நமது கண்களைத் திருப்பலாகாது. நான் அனுமானமாகச் சொல்கிறேன், நாம் மாம்சத்தின் மற்றும் இரத்தத்தின் இச்சையைத் திருப்திப்படுத்தினால்: 'நாம் புழுதிக்குத் திரும்பப் போகும்போது இரத்தத்தில் என்ன பயன்?'(சங். 29:10). கல்லறைகளைப் பார்ப்போம், அப்போது விருப்பத்தின் இனிமை எப்படி முடிகிறது என்பதைக் காண்போம். நாம் செல்வம் மற்றும் பணத்தால் நிரம்புவோம்; அதனால் என்ன? நாம் இந்த உலகத்திற்கு ஆடையின்றி அல்லவா வந்தோம்? – ஆடையின்றிதான் அதிலிருந்து வெளியேறுவோம், நமது நீதியான அல்லது அநீதியான செயல்களைத் தவிர வேறு எதையும் நம்மோடு எடுத்துச் செல்லாமல். அதனால்தான் புனித தாவீது கூறுகிறார்: 'கர்த்தரிடத்தில் ஒரு காரியத்தை நான் கேட்கிறேன், அதைத்தான் நான் தேடுகிறேன்: என் வாழ்நாட்களெல்லாம் கர்த்தரின் ஆலயத்தில் நான் குடியிருக்க வேண்டும், கர்த்தரின் அழகைக் காணவும், அவருடைய பரிசுத்த ஆலயத்திற்குச் செல்லவும்' (சங். 26:4).

4. பாருங்கள், ஒரு ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கை! பாருங்கள், நமது புனிதத் தந்தையர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நல்ல பங்கு, இப்போது நாம் நினைவுகூரும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அறிக்கையாளரான புனித பவுலைப் போல—அவரது போராட்டங்கள் மற்றும் செயல்கள் அவரைப் பற்றி நாம் சிறிதளவே கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்; அவரைப் பின்பற்றி, நமது தவ வாழ்க்கையின் உழைப்புகளை ஆர்வத்துடன் தொடர்வோம், மேலும் நாம் உட்படுத்தப்பட்ட துன்புறுத்தலின் பாரத்தை, நமது வழக்கமான செயல்களிலிருந்து விலகாமல் தாங்குவோம்; நமது பாதையில் சோர்வின்றி முன்னேறிச் செல்வோம்; நாம் இடறினால், நமது எதிரியான பிசாசை வென்று மீண்டும் எழுந்திருக்க விரைவோம், அப்போதுதான் நாமும் நமது ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில், எல்லாப் பரிசுத்தவான்களுடனும் நீதியின் கிரீடத்தைப் பெற முடியும்.

251. தனது நோயிலிருந்து – அவர் தனது எண்ணங்களை மரணத்தின் பக்கம் திருப்புகிறார், மேலும் தனது நோயின் துன்பத்திலிருந்து – நித்திய சித்திரவதைக்கு

251. 1) தன் நோயிலிருந்து, அவன் மரண எண்ணங்களுக்குத் திரும்புகிறான், மேலும் தன் நோயின் துன்பங்களிலிருந்து நித்திய சித்திரவதைக்குச் செல்கிறான். – 2) அந்தக் காலத்திய பழிவாங்கலின் போது, சிலர் மகிமைப்படுத்தப்பட்டதையும், மற்றவர்கள் அவமானப்படுத்தப்பட்டு முற்றிலும் அழிந்து போனதையும் அவன் விவரிக்கிறான். – 3) பின்னவர்களுக்கு, அவன் வருத்தம், கண்டனம் மற்றும் விளைவுகள் குறித்த எச்சரிக்கை வார்த்தைகளைக் கூறுகிறான். [4, 31]

5. நான் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தேன், உங்கள் ஜெபங்களின் மூலம் மீண்டும் குணமடைந்தேன். ஆனால், இந்த வழியில் நாம் எவ்வளவு காலம் குணமடைந்து கொண்டே இருப்போம்? – மரணத்தின் நேரம் நிச்சயம் வரும், அப்போது அத்தகைய குணமடைதல் சாத்தியமிருக்காது; அது வந்து என்னை உங்களிடமிருந்து எடுத்துச் சென்று, இங்கிருந்து வேறு ஓர் இடத்திற்கு அனுப்பும். ஆயினும், நீங்கள் அனாதையாக விடப்பட்டோம் என்ற எண்ணத்தில் மூழ்கிவிடக் கூடாது: ஏனெனில், 'நான் உங்களை அனாதைகளாக விடமாட்டேன்' (யோவான் 14:18) என்று சொன்னவர் உண்மையையே பேசினார் – மேலும்: 'நான் யுகத்தின் முடிவு வரை எப்பொழுதும் உங்களுடன் இருக்கிறேன்' (மத்தேயு 28:20). மேலும், நாம் அந்த நாளில் ஒருவரையொருவர் காண்போம்; ஆனால்—சொல்ல முடிந்தால்: சொல்லொணா மகிழ்ச்சியுடனும் நித்திய ஜீவனோடும்!—என் நோயின் போது நான் அனுபவித்தவை உங்களுக்குத் தெரியும்; எப்படி நடுக்கம் பிடித்து, தாங்க முடியாத குளிரால் நடுங்கினேன், மேலும் எப்படி விரைவில் அதன்பிறகு ஒரு நாள் முழுவதும் கொடிய காய்ச்சலால் வாடினேன் என்பதும் தெரியும். 'இவ்வாறு துன்புற்று,' என்று அப்போது எனக்குள் நினைத்துக் கொண்டேன், 'வரவிருக்கும் காலத்தில், தார்தாரஸின் சித்திரவதைகளிலிருந்து, நெருப்பு நரகத்திற்கு மாற்றப்பட்டு, அந்தப் பரிதாபமான ஆன்மா இரண்டு அல்லது அதற்கும் மேற்பட்ட சித்திரவதைகளுக்கு உட்படுத்தப்படாதிருக்குமா?' ஆனால் அங்கே ஒருவர் ஒன்று அல்லது இரண்டு சித்திரவதைகளுக்கு உட்படுத்தப்பட்டாலும், இங்கிருக்கும் துன்பங்களிலிருந்து, பாவிகளுக்கெதிரான தேவனுடைய கோபம் எவ்வளவு தாங்க முடியாதது என்பதை ஒருவரால் முடிவுகட்ட முடியும், மேலும், இதைக் கண்டு பயத்துடனும் நடுக்கத்துடனும், அந்தத் தாங்க முடியாத சித்திரவதைகளுக்குள் விழாமல் இருக்கக்கூடிய ஒவ்வொரு முன்னெச்சரிக்கையையும் எடுத்துக்கொள்ள உறுதியாகத் தீர்மானிக்கவும் முடியும்.

6. இவ்வாறு, 'சிலருக்கான' தற்போதைய துன்புறுத்தல் நற்பண்பு வெளிப்படுவதற்கான ஒரு சந்தர்ப்பமாகப் பயன்பட்டுள்ளது, மேலும் அவர்கள் 'உலகில் ஒளிமயமாகத் திகழ்ந்து, ஜீவ வார்த்தையைப் பற்றிக்கொண்டு, என் மகிழ்ச்சிக்குரியவர்களாக' 'கிறிஸ்துவின் நாளில்' (பிலி. 2:15–16) இருக்கிறார்கள். அவர்கள் எவ்வளவு நன்மை செய்தார்கள்? அவர்கள் என்ன பரிபூரணத்தை அடைந்தார்கள்? தாங்கள் சகித்த சோதனைகள் மூலம் அனுபவத்தைப் பெற்று, துன்பங்கள் மற்றும் வேதனைகளின் நெருப்பினால் சுத்திகரிக்கப்பட்டு, உலையில் உள்ள தங்கம் போலத் தூய்மையாக்கப்பட்டதால், அவர்கள் தங்களைக் காப்பாற்றிக் கொண்டது மட்டுமல்லாமல், காப்பாற்றிக் கொண்டும் இருக்கிறார்கள்—அதுமட்டுமின்றி, அவர்கள் மற்றவர்களையும் அதே பாதைக்கு ஈர்க்கிறார்கள், இதன் மூலம் தங்கள் சொந்த மக்களுக்கும் அந்நியர்களுக்கும் இரட்சகர்களாகிறார்கள். 'மற்றவர்கள்' என்று வரும்போது—அவர்கள் உண்மையில் மிகச் சிலராக இருந்தாலும்—துன்புறுத்தல், கீழ்ப்படிதலின் சட்டத்தால் கட்டுப்படுத்தப்படாத மற்றும் தங்கள் அசிங்கமான செயல்களைச் செய்ய அவர்களைத் தடையற்ற சுதந்திரம் பெற்றவர்களாக ஆக்கிய அவர்களின் சுய-இன்ப வாழ்க்கை முறையின் காரணமாக, தீச்செயல்களுக்கு ஒரு சாக்குப்போக்காகப் பயன்பட்டது. அப்படியானால், வேதவசனத்தின் வார்த்தைகளான, 'அவர்களுடைய தோற்றம் கரியைப்பிலும் கரியானது' ( புலம்பல் 4:8) என்று அவர்களைப் பற்றிப் பேசுவது ஏன் மிகவும் பொருத்தமானது?

7. அத்தகையோரை நோக்கியும் நான் கூக்குரலிடுவேன்: சட்டமில்லாத புத்திரர்களே, நீங்கள் ஆண்டவரைக் கைவிட்டீர்கள், துறவறையின் சட்டங்களை மீறினீர்கள்; நேர்மையாக நடக்க உங்களுக்குத் தெரியாது, ஆனால் ஊனமுற்றோர் போலத் தள்ளாடுகிறீர்கள்; உங்கள் தோழர்களைப் பின்தங்கி, இச்சைக்கு ஆளானீர்கள்; உங்களில் சிலர் தனியாக வாழ்கிறீர்கள்; மற்றவர்கள் பணத்தின் மீதுள்ள காதலால் தூண்டப்பட்டு, வேலைக்காரர்களை அமர்த்தி, வர்த்தகத்திலும் ஈடுபடுகிறீர்கள். தீர்க்கதரிசியின் தண்டனையும், திருத்தூதரின் அச்சுறுத்தலும், என் தாழ்மையான அறிவுரைகளும் உங்களுக்குப் பயத்தை ஏற்படுத்துவதில்லை. உங்களில் ஒருவர், அழகால் மயக்கப்பட்டு, திருட்டுக்குத் தள்ளப்பட்டு, கடவுளை மறுதலிக்கும் நிலைக்கும் சென்றுவிட்டார். 'அழிவுக்குரிய இழிந்தவனே, என்ன செய்கிறாய்?' 'நீ எத்தனை முறை பாடியிருக்கிறாய்: "உமது ஆவியை விட்டு நான் எங்கே போவேன்? உமது சந்நிதியை விட்டு நான் எங்கே தப்பி ஓடிப் போவேன்?" (சங். 138:7). அல்லது, முற்றிலும் மயக்கப்பட்டு, ஈவாவை வஞ்சித்து, அவளுடன் சேர்ந்து நமது முன்னோரான ஆதாமைப் பரதீசிலிருந்து வெளியேற்றிய அந்தப் பாம்பின் நண்பனாக விரும்புகிறீர்களா? தூய்மைப் பிரமாணத்தின் மூலம் நீங்கள் ஐக்கியப்பட்ட கிறிஸ்துவை இன்னும் மறுதலிக்கவும், உலகில் மரணம் நுழைந்த பாவத்துடன் உங்களை ஐக்கியப்படுத்தவும் நீங்கள் எண்ணவில்லையா? இப்படிச் செயல்படுபவர்களைப் பற்றி நற்செய்தி கூச்சலிடுவதை நீங்கள் கேட்கவில்லையா: 'அவர்களுடைய புழு சாவதில்லை, நெருப்பு அணைவதில்லை' (மாற்கு 9:44)? அப்போஸ்தலன் சொல்வதை நீங்கள் கவனிக்கவில்லையா: 'தேவன் வேசி மற்றும் விபச்சாரியை நியாயந்தீர்க்கிறார்' (எபி. 13:4)? பாவம் செய்வதால் உங்களுக்கு என்ன பயன்? அது இருளும், வாளால் துளைக்கப்பட்ட இதயமுமல்லவா? அது விரக்தியின் ஆழத்தில் வீழ்ச்சியடைவதல்லவா? அது சாத்தான் தானே, அவர் உங்களை வஞ்சித்தார், மேலும் ஒரு காலத்தில் யூதாவுடன் செய்தது போல, இப்போது உங்களைக் கழுத்தை இறுக்கும் கயிற்றைப் பற்றும்படி கட்டாயப்படுத்துகிறார். இருளில் இருப்பவர்களே, உணர்ந்து கொள்ளுங்கள்; அழிந்து போகிறவர்களே, மரணத்தின் வலைக்கண்ணியிலிருந்து தப்பி ஓடுங்கள்; நரகத்தின் வலைக்கண்ணியில் சிக்கிக்கொள்ள அனுமதிக்காதீர்கள், இல்லையெனில் நீங்கள் இங்கே காயினின் வாழ்க்கையை வாழ நேரிடும், பெருமூச்சு விட்டு, நடுங்கி, தெரிந்த முகங்கள் அனைத்திலிருந்தும் தப்பி ஓடி, வரும் யுகத்தில் நெருப்புள்ள கென்னாவிற்குத் தீர்ப்பளிக்கப்படுவீர்கள்; கர்த்தர் 'தமது பரிசுத்தவான்களில் மகிமைப்படவும், அனைவராலும் ஆச்சரியப்படவும் வரும்போது' (2 தெச. 1:10), அவருடைய கட்டளைகளின்படி உண்மையுடன் நடந்து வந்தவர்களுக்கு—அவர்களுக்குத் தகுதியான வெகுமதிகளை வழங்கி, அவர்களுக்கு எதிரானவர்களை அவர்களுக்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட முடிவில்லாத சித்திரவதைகளுக்கு அனுப்பும் போது.

252. திருவெளிப்பாடு, கர்த்தர் மாம்சத்தில் பூமிக்கு வந்ததன் விளைவாக ஏற்படும் ஆசீர்வாதங்களின் மகத்துவத்தை நினைவுக்குக் கொண்டுவருகிறது

252. 1) திருவெளிப்பாடு, கர்த்தர் மாம்சத்தில் பூமிக்கு வந்ததன் விளைவாக ஏற்படும் ஆசீர்வாதங்களின் மகத்துவத்தை நினைவுக்குக் கொண்டுவருகிறது. – 2) பதிலுக்கு நாம் என்ன செலுத்துவோம்? – நமது உழைப்புகளில் சிலுவையைச் சுமக்கும் நமது வாழ்க்கையையும், உருவ வழிபாட்டு எதிர்ப்பாளர்களுக்கு முன்பாக நாம் இப்போது சாட்சியாக இருப்பதையும் செலுத்துகிறோம்: இரண்டிலும் நாம் உறுதியாக நிற்குவோம். [4, 32]

8. வெளிப்பாட்டுத் திருவிழா நெருங்கி வருகிறது – மகிழ்ச்சியின் நாள் வாசலில் நிற்கிறது, இது உண்மையிலேயே ஒரு மாபெரும் மகிழ்ச்சி, இது போன்றது பண்டைக் காலத்திலிருந்து காணப்படாதது. ஏனெனில், கடவுளின் குமாரன், பழைய ஏற்பாட்டுத் தந்தையருக்கு அவர் தோன்றியതു போல, தீர்க்கதரிசனங்களாகவும் சின்னங்களாகவும் அல்லாமல், கன்னிகையிடமிருந்து பிறந்து, இறங்கி, தம்மைத் தனிப்பட்ட முறையில் நமக்கு வெளிப்படுத்துவதற்காக வருகிறார்—தலைமுறைகள் முழுவதும் இதற்கு மேலான ஆசீர்வாதம் எதுவும் இருந்ததில்லை, மேலும், பண்டைய காலத்திலிருந்து கடவுள் செய்த அற்புதங்கள் அனைத்திலும் இதற்கு மேலான அற்புதம் எதுவும் இல்லை. ஆகவே, தேவதூதர்கள் நிறைவேறிய இரகசியத்தை அறிவிக்கிறார்கள்; நட்சத்திரம், பரலோகத்திலிருந்து ஒருவர் பூமியில் பிறந்ததை சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேய்ப்பர்கள் தங்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்ட இரட்சிப்பைக் காண விரைகிறார்கள்; ஞானிகள் அரச பரிசுகளைக் கொண்டுவருகிறார்கள், மேலும் தேவனுடைய மிகவும் புதிய கிரியைகளைப் பற்றி ஒரு மிகவும் புதிய பாடல் பாடப்படுகிறது, அதன் மூலம் தேவன் பரலோகங்களில் மகிமைப்படுத்தப்படுகிறார், அதே நேரத்தில் பூமியில் சமாதானம் நிலைநாட்டப்படுகிறது, அப்போஸ்தலனும் சாட்சிகொடுத்து கூறுவது போல: 'ஏனெனில், அவர் இருவரையும் ஒன்றாக்கி, பகைமையென்னும் நடுவேயுள்ள பிரிவுச்சுவரை இடித்து, தம்முடைய மாம்சத்தில் கட்டளைகளின் நியமங்களால் வெளிப்படுத்தப்பட்ட சட்டத்தை நீக்கி, தமக்குள் இருவரையும் ஒன்றாகப் படைத்து, சமாதானத்தை உண்டுபண்ணி, சிலுவையின் மூலம் அவ்விருவரையும் ஒரே உடலால் தேவனுக்குச் சமாதானப்படுத்தினார்; இதன்மூலமாகப் பகைமையை அழித்தார்' (எபே. 2: 14–16). இதுதான் பழைய காலத்திலிருந்து தீர்க்கதரிசிகளும் நீதிமான்களும் காண விரும்பியதாகும், ஆனால் அவர்கள் அதை விசுவாசத்தினாலே கண்டார்கள். ஆனால் நாம், எழுதப்பட்டபடி, 'அவரைக் கண்டு, நமது சொந்தக் கைகளால் தொட்டிருக்கிறோம்' – 'நாங்கள் கண்டு சாட்சி கொடுக்கிறோம்' இந்த 'ஜீவவசனத்தைப் பற்றி: ஜீவன் பிரகாசித்திருக்கிறது,' மேலும் நாங்கள் குமாரத்துவ நிலையைப் பெற்றுள்ளோம் (1 யோவான் 1:1, 2).

9. ஆனால், அவர் நமக்கு அருளிய அனைத்திற்கும் நாம் கர்த்தருக்கு என்ன திருப்பிக் கொடுப்போம்? இதற்குப் பதிலாக, புனித தாவீது ஏற்கனவே அறிவித்திருந்தார்: 'நான் இரட்சிப்பின் கோப்பையை எடுத்து கர்த்தரின் நாமத்தை அழைப்பேன்' (சங். 115:3). ஆனால், தேவன் நமக்கு அருளிய அனைத்திற்கும் அவனுக்கு நன்றி செலுத்தவும் நாம் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதில், சகோதரரே, நாம் மகிழ்ச்சியடைவோம். – அப்படியானால், இந்த நன்றியுணர்வு என்ன? நாம் ஏற்றுக்கொண்ட சிலுவைப் பாதை வாழ்க்கையும், 'தேவனுடைய மகிமையின் நம்பிக்கையில் நின்று பெருமைப்படும் அறிக்கையும்' (ரோமர் 5:2) ஆகும்.. – இதனை நாம் ஒரு நாள் மட்டுமல்ல, நம் வாழ்நாள் முழுவதும் கொண்டாட வேண்டும். மாம்சத்தால் ஆளப்படுபவர்களும், தங்கள் இச்சைகள் கைதியாகப் பிடிக்கப்பட்டவர்களும் கொண்டாடவோ – அவர்கள் கொண்டாடுவது போல் தோன்றினாலும் – அல்லது விடுதலையடையவோ முடியாது; ஏனெனில் அவர்கள் தங்கள் இச்சைகளுக்கு அடிமைகளாகவும், பாவத்திற்கு விற்கப்பட்டவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள், எழுதப்பட்டபடி: 'பாவஞ்செய்யும் எவனும் பாவத்திற்கு அடிமை.' 'அடிமை வீட்டிலே நித்தியமாயிரான்; குமாரனோ நித்தியமாயிருக்கிறான்' (யோவான் 8:34). கிருபையினால் நாமும் குமாரன்களாக அழைக்கப்படத் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்பட்டிருப்பதால், நாம் நித்தியமாய் வீட்டில் நிலைத்திருப்போம், 'நாம் உறுதியாய் பிடித்திருக்கிற ஆரம்பத்தை இறுதிவரை உறுதியாய் பிடித்திருந்தால்' (எபிரேயர் 3:14). ஆகவே, பரிசுத்த ஆவியினால் பெலப்படுத்தப்பட்டு, நமது துறவற வாழ்க்கையில் உறுதியாக நின்று, "அன்பிலும் நற்கிரியைகளிலும் ஒருவரையொருவர் உற்சாகப்படுத்திக்கொள்வோம்" (எபி. 10:24)—கட்டுப்பாட்டுடனும், தாழ்மையுடனும், சாந்தத்துடனும், மற்ற எல்லா மேன்மையான முயற்சிகளிலும், நமது நல்ல உறுதியில் தள்ளாடாமல், மாறாக முயற்சிக்கு மேல் முயற்சி செய்து, கர்த்தருடைய நாள் நெருங்கி வருவதை நாம் காண்கையில் இன்னும் அதிகமாக உழைக்க வேண்டும். ஏனெனில், எல்லாவற்றிற்கும் நியாயந்தீர்ப்பவர் வெளிப்படையாகத் தோன்றும் அந்தப் பெரியதும் மகிமையானதுமான நாள் சமீபித்து வருகிறது; திருத்தூதர்கள் தெய்வீக உருமாற்றத்தின்போது கண்ட மகிமையில் அவர் தோன்றுவார் – மேலும் அவர் ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் செயல்களுக்கு ஏற்பப் பலன் அளிப்பார். – நம்மை நோக்கி அன்புடன் பார்த்து, தம்முடைய பரலோக ராஜ்யத்தில் நம்மை ஏற்றுக்கொள்ளும் அவருடைய கிருபையான முகத்தை, நாமும் பரிசுத்தவான்கள் அனைவரோடும் சேர்ந்து தரிசிப்போம்.

253. இஸ்ரவேலர் பாலைவனத்தில் அலைந்தபோது அவர்களுக்கு ஓய்வு வாக்குறுதியளிக்கப்பட்டது; ஆனால் அனைவரும் அதில் பிரவேசிக்கவில்லை

253. 1) வனாந்தரத்தில் அலைந்து திரிந்த இஸ்ரவேலர்ளுக்கு ஓய்வு உறுதியளிக்கப்பட்டது; ஆனால் அவர்கள் அனைவரும் அதில் பிரவேசிக்கவில்லை. நமக்கும் ஓய்வு உறுதியளிக்கப்பட்டுள்ளது; மேலும் நம்மில் அனைவரும் அதில் பிரவேசிக்க முடியாமல் போகலாம். – 2) நாம் அதில் பிரவேசிப்பதை எப்படி உறுதி செய்வது? – அவர்கள் செய்தது போல நாம் செய்யக்கூடாது. [4, 34]

10. இவ்வாறு நாம் ஆண்டுதோறும், ஒரு பருவத்திலிருந்து மற்றொரு பருவத்திற்கும், ஒரு பண்டிகையிலிருந்து அடுத்த பண்டிகைக்கும் கடந்து செல்கிறோம், மேலும் இந்த வாழ்க்கை முழுவதும் ஓய்வே இல்லை. – ஆயினும் நாம் எப்படியாயினும் அதன் முடிவை அடைந்து நமது ஓய்வில் பிரவேசிக்க வேண்டும். 'ஏனெனில், தேவன் தம்முடைய கிரியைகளிலிருந்து இளைப்பாறியது போல, அவருடைய ஓய்வில் பிரவேசித்தவரும் தம்முடைய கிரியைகளிலிருந்து இளைப்பாறியிருக்கிறார்' என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது (எபி. 4:10). அப்படியானால், இந்த இளைப்பாறுதல் என்ன? – அது பரலோக ராஜ்யம். அதன் பக்கம் அப்போஸ்தலன் நம்மைத் தூண்டுகிறார், 'ஆகையால், யாரும் அதே கீழ்ப்படியாத தன்மையில் விழாதபடிக்கு, அந்த இளைப்பாறுதலுக்குள் பிரவேசிக்கப் பிரயாசப்படுவோம்' என்று (எபிரேயர் 4:11) கூறுகிறார். – இதன் மூலம் அவர் என்ன அர்த்தப்படுத்துகிறார்? தேவன் இஸ்ரவேலர்களை வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட தேசத்திற்குள் கொண்டுவருவதாக வாக்களித்தது போல; – ஆனால் அவர்கள் பின்னர் கீழ்ப்படியாமல் இருந்து அவரை வருத்தப்படுத்தியதால், அவர்களுக்குள் நுழைய அனுமதிக்கப்படவில்லை: – அப்படியே, நாம் அவருடைய கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படியாவிட்டால், நாம் நிச்சயமாக பரலோக ராஜ்யத்திற்குள் நுழைய மாட்டோம். 'நாற்பது ஆண்டுகள்,' என்கிறார் கர்த்தர், 'நான் அவர்களைப் பார்த்துக் கோபமாயிருந்தேன், அவர்கள் தங்கள் இருதயத்தில் எப்பொழுதும் வழுவுகிறார்கள்; அவர்கள் என் வழிகளை அறிந்திருக்கவில்லை என்று சொன்னேன். ஆகவே, என் உக்கிரத்தில் நான் ஆணையிட்டது: அவர்கள் என் இளைப்பாறுதலில் பிரவேசிக்கார்கள் என்று' (சங். 94:10–11). அவர்களுக்கு அதுபோலவே நடந்தது; ஆனால் நம்மைப் பொறுத்தவரை, இது நாற்பது வருடங்களின் விஷயம் அல்ல, மாறாக ஒவ்வொருவரின் வாழ்நாள் முழுவதும் கீழ்ப்படிதல் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. ஏனெனில் நாம் தேவனுடைய கட்டளைகள் அனைத்தையும் நிறைவேற்ற முயற்சிக்காவிட்டால், அவரும் நம்மைப் பற்றி, 'அவர்கள் என் இளைப்பாறுதலில் பிரவேசிக்க மாட்டார்கள்' என்று கூறுவார். ஆனால், பிரவேசிக்காதவர்களின் எலும்புகள் பாலைவனத்தில் விழுந்தன; ஆனால் நாம் பிரவேசிக்காவிட்டால், நமது உடல்களும் நமது ஆத்துமாக்களும் அக்கினியான கென்னாவிலே எறியப்படும்; மேலும் இந்தத் தண்டனை முந்தினதை விட ஒப்பற்ற முறையில் மிகவும் கடுமையானது, ஏனெனில் எழுதப்பட்டிருக்கிறதே: 'மோசேவின் நியாயப்பிரமாணத்தைத் தள்ளுபடிசெய்யும் எவனும்; இரண்டு அல்லது மூன்று சாட்சிகளின் வார்த்தையின்படி இரக்கமின்றி மரிப்பார்கள்; தேவனுடைய குமாரனைக் காலால் மிதித்து, தாம் பரிசுத்தமாக்கப்பட்ட உடன்படிக்கையின் இரத்தத்தை அசுத்தமாய் எண்ணி, கிருபையின் ஆவியை நிந்தித்தவர்களோ எவ்வளவு மோசமான தண்டனைக்குரியவர்களாய் இருப்பார்கள்' (எபி. 10:28–29).

11. அப்படியானால், அவர்களுடைய பிரவேசத்தைக் தடுத்த காரணம் என்ன? விசுவாசமின்மை, முறுமுறுப்பு, தேவதூஷணம், கலகம், கடின இருதயம், பெருமை, மற்றும் வாலிபக் கெடுதி. இதனால்தான் அவர்கள் அழிவுக்குள்ளானார்கள். – ஆகவே, நாம் தேவனுடைய வாக்குறுதிகளைப் பற்றிச் சந்தேகப்படாமல், அவர் தாம் வாக்குறுதியளித்ததை நிறைவேற்ற வல்லவராயிருக்கிறார் என்று விசுவாசித்து, இந்தப் பாவ உணர்ச்சிகளிலிருந்து நெருப்பின் முகம்போலத் தப்பி ஓடுவோமாக; மேலும் முணுமுணுக்காமலும் (1 கொரி. 10:10), தேவதூஷணம் சொல்லாமலும், நம்முடைய இருதயத்தைக் கடினப்படுத்தாமலும், கலகம் செய்யாமலும் இருப்போமாக; 'ஆகவே, தேவன் கிறிஸ்துவுக்குள் நம்மை மன்னித்ததுபோல நாமும் ஒருவரையொருவர் மன்னித்து, கனிவாகவும் இரக்கமாகவும் இருப்போமாக' (எபே. 4:32), "கர்த்தராகிய இயேசுவின் மரணத்தை எப்பொழுதும் நம்முடைய சரீரத்தில் சுமந்து" (2 கொரி. 4:10), கிறிஸ்துவுக்காக மரிக்க எப்பொழுதும் ஆயத்தமாயிருந்து, ஜெபங்கள், விண்ணப்பங்கள், கண்ணீர்கள், மற்றும் பரலோக தரிசனங்களின் தியானத்தினால் எப்பொழுதும் புதிதாக்கப்படுவோம். இவ்வாறு வாழ்வதன் மூலம், பழையவர்கள் செய்தது போல பாலும் தேனும் ஓடும் தேசத்திற்குள் நாம் நுழைய மாட்டோம், மாறாக, கனிவுள்ளவர்களின் தேசத்திற்குள் நுழைவோம், அங்கே வாழ்விற்கும் அழியாமையிற்கும் ஊற்றான நீரூற்று காணப்படுகிறது, அங்கே பரலோக எருசலேமின் அழகு உள்ளது, அங்கே மகிழ்ச்சியும் களக்கமும் உள்ளது, அங்கே ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மற்றும் உயிர் தரும் திருத்தூய்மையின் ஒளி வீசுகிறது!

254. கன்னித்தன்மை திருமண வாழ்க்கையை விட மேலானது

254. 1) கன்னித்தன்மை திருமண வாழ்க்கையை விட மேலானது. – 2) இந்த அழைப்புக்கு நம்மைத் தகுதியானவர்களாகக் கருதியதற்காகக் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தி, நாம் வீழ்ச்சியடையாமல் இருக்க விழிப்புடன் இருப்போம். – 3) இந்த இலக்கிற்குரிய வழி என்ன? கீழ்மையானதை உயர்வானதால் வென்று போராடுவதே, நமது எல்லா முயற்சிகளும் நோக்கிச் செல்வதாகும். – 4) நான் இன்னும் ஒரு வார்த்தை சேர்க்கிறேன்: சகோதரர் மெம்னான் திரும்பி வந்துள்ளார்: உவமையில் தந்தையிடமிருந்து விலகிச் சென்ற தன் மகனைத் தந்தை ஏற்றுக்கொண்டது போல, அவனை சகோதர அன்புடன் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். [4, 35]

12. அரங்கில் பந்தயத்தில் போட்டியிடுபவர்கள் வருடத்திற்கு ஒருமுறை அவ்வாறு செய்கிறார்கள் – அதுவும் மிகக் குறுகிய காலத்திற்கு மட்டுமே; அதன்பிறகு, போட்டி முடிந்துவிடுகிறது: வெற்றியாளர்கள், தோல்வியுற்றவர்கள், மற்றும் பார்வையாளர்கள் அனைவரும் தத்தமது வழியே செல்கிறார்கள். ஆனால், தூய்மை எனும் பந்தயத்தில் ஓடுபவர்கள் அதை ஒரு நாள் மட்டுமல்ல, தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் செய்கிறார்கள்; மேலும், அவர்களின் பாதையும், அதில் அவர்கள் முன்னேறுவதும் , கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளுக்கு எதிராக அவர்கள் நடத்தும் போரைப் போலவே கண்ணுக்குத் தெரியாதவை. பரிசுத்தமே மிகப்பெரிய நற்பண்பு, அது சொர்க்கத்தின் உச்சியை எட்டுகிறது. – மக்களின் வாழ்க்கை முறைக்கு ஏற்ப அவர்கள் இரண்டு குழுக்களாகப் பிரிக்கப்படுகிறார்கள்: சிலர் திருமண வாழ்க்கையிலும், மற்றவர்கள் பிரம்மச்சரிய வாழ்க்கையிலும் வாழ்கின்றனர். திருமண வாழ்க்கை வாழ்பவர்கள் கீழ் உலகத்தையும், பிரம்மச்சரிய வாழ்க்கை வாழ்பவர்கள் மேல் உலகத்தையும் உருவாக்குகிறார்கள். முந்தையவர்கள் அழிவுக்கு ஆளாகிறார்கள், பிந்தையவர்கள் அழியாத ஒளியுடன் பிரகாசிக்கத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள். மேலும், இறக்கைகள் கொண்ட ஒரு மனிதனை யாராவது பார்த்தால், அவன் சில சமயங்களில் மனிதனாகவும், சில சமயங்களில் தேவதையாகவும் தோன்றுவதைக் கண்டு அவர்கள் வியப்பது சரியானது: அதுபோலவே, தவ வாழ்க்கையின் மூலம் தூய்மையைக் காப்பவனும், தேவதைகளுக்கும் மனிதர்களுக்கும் ஒரு அற்புதமான காட்சியாகத் திகழ்கிறான்: சரீரத்தில் இருந்தும், சரீரத்திற்கு மேலே; உலகில் இருந்தும், உலகத்திற்கு மேலே; இதனால்தான், ஒருவர் உலகைத் துறக்கும்போது, அவர் ஒரு சிறந்த வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளார் என்று கூறப்படுகிறது: மேலும் ஆண்டவர் நற்செய்தியில் பேசும்போது, கூறினார்: 'சிலர் தாயின் கர்ப்பத்திலிருந்தே அவ்வாறு பிறக்கிறார்கள்; சிலர் மனிதர்களால் பணுக்குறளர்களாக்கப்படுகிறார்கள்; சிலர் பரலோக ராஜ்ஜியத்தின் பொருட்டுத் தங்களைத் தாங்களே பணுக்குறளர்களாக்கிக் கொள்கிறார்கள்,' என்று அவர் மேலும் கூறினார்: 'இதை ஏற்கக்கூடியவன் ஏற்றுக்கொள்ளட்டும்' (மத்தேயு 19:12). பலருக்கு இந்த வரம் அவர்களுடைய ஆற்றலை மீறியது என்பதையும், தங்கள் வாழ்க்கை முறையால் தங்களைச் சிலுவையில் அறைபவர்களுக்காகவே இது ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது என்பதையும் நீங்கள் காண்கிறீர்கள்.

13. ஆகவே, நாம் ஒருவருக்கொருவர் மகிழ்ச்சியடைந்து, சந்தோஷிப்போம் – மனிதர்களுக்கான கடவுளின் அன்பு காரணமாக, இத்தகைய தகுதியான அழைப்புக்கு நாம் அழைக்கப்பட்டதற்காக, எல்லையற்ற நன்றிகளைச் செலுத்துவோம், இதன் மூலம் கடவுள் மகிமைப்படுத்தப்படுகிறார் மற்றும் மக்கள் வியப்படைகிறார்கள். அது மட்டுமல்ல, நமது வாழ்க்கையையும் முடிந்தவரை கவனமாக வாழ வேண்டும், ஏனெனில் கடந்த காலத்திலும் இப்போதும் பலர் அத்தகைய உயரங்களிலிருந்து வீழ்ந்துவிட்டனர்: சிலர் பெருமையால் வீங்கிப் போனார்கள்; மற்றவர்கள் கவனக்குறைவாலும் அலட்சியத்தாலும் வீழ்த்தப்பட்டனர், இவை இரண்டும் ஆன்மாவிற்கு அழிவைத் தருகின்றன.

14. அப்படியானால், இதிலிருந்து விடுவிப்பதற்கான வழி என்ன? – பறந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு பறவைக்கு ஆபத்திலிருந்து விடுவிப்பதற்கான ஒரு வழி இருக்கிறது; ஏனெனில், ஒரு வேட்டையாடுபவனின் நெருங்குவதை அது உணரும்போது, அதன் இறக்கைகளை விரித்து, மற்றொரு இடத்திற்குப் பறந்து சென்று, பிடிபடுவதைத் தவிர்க்கிறது. அதுபோலவே, நமது ஆன்மாக்களின் வேட்டையாட்டியாகிய பிசாசு நெருங்கி வரும்போது, நாம் ஆவியின் சிறகுகளைப் பெற்று, உயரங்களைத் தியானித்து உயரே பறந்து, 'மேலുള്ളவைகளைத் தேடி, உங்கள் மனதை மேலുള്ളவைகளிலேயே நிலைநிறுத்துங்கள்' (கொலோ. 3:1–2) என்பதாக இருக்க வேண்டும். அவன் காமத்தின் இனிமையைக் கொடுக்கிறானா? நாம் ஆன்மாவின் மாண்புணர்ச்சியை உயர்த்துவோம். அவன் பாவத்தின் செயலை முன்வைக்கிறானா? நாம் நம்முடைய எண்ணங்கள் அனைத்தினாலும் நியாயத்தீர்ப்பின் கடுமையை ஏற்றுக்கொள்வோம். இவ்வாறு, ஒன்றை மற்றொன்றிற்கு எதிராக நிலைநிறுத்தியும், எண்ணங்களை எண்ணங்களாலேயே தள்ளியும், நாம் அனைத்தின் அழிப்பவனிடமிருந்து இரட்சிக்கப்படுவோம். அப்படியானால், இந்தப் போராட்டங்களின் விளைவு என்ன? மாம்சத்திற்காகப் போராடுபவர்களுக்குப் பழுதடைகிற கிரீடம்; நமக்குப் பழுதடையாத கிரீடம்; அவர்களுக்குத் தற்காலிக மகிழ்ச்சி; நமக்கு நித்திய மகிழ்ச்சி. மேலும், 'நாம் இறுதிவரை நமது நம்பிக்கையின் உறுதியையும் பெருமையையும் நிலைநிறுத்திப் பிடித்திருந்தால்' நாம் பாக்கியவான்கள் (எபி. 3:6). ஆகவே, நான் உங்களை ஊக்குவிக்கிறேன், ஜெபத்திலும் விண்ணப்பத்திலும், மனந்திரும்புதலிலும் கண்ணீரிலும், தாழ்மையிலும், கீழ்ப்படிதலிலும், அறிக்கையிலும், மற்றும் பிற துறவு முயற்சிகளிலும் நாம் விடாமுயற்சியுடன் இருப்போம், மேலும் கடவுளின் உதவியுடன் எதிரியை எதிர்த்து வெற்றியைப் பெறுவோம். சரி, இத்துடன் அதைப்பற்றிப் பேசுவதை நிறுத்தலாம்.

15. இப்போது சகோதரர் மெம்னோனைப் பற்றி. அவர் ஏதோ ஒரு விதத்தில் உணர்வு பெற்றுத் திரும்பியிருப்பதால், நாம் அவரை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும், 'அப்படிப்பட்டவன் மிகுந்த துயரத்தால் அழிந்துபோகாதபடிக்கு' (2 கொரி. 2:7). – இருப்பினும், இந்த இடத்தில் நான் உங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும், கர்த்தருடைய வார்த்தையின்படி, 'பாவஞ்செய்யும் எவனும் பாவத்திற்கு அடிமை மட்டுமல்ல' (யோவான் 8:34), அவன் நற்பண்பு விரும்புகிறவர்களுக்கு ஒரு அருவருப்பும் கூட; மேலும், அவனுடைய பாவத்தால் தாங்கள் அசுத்தமாகிவிடுவோமோ என்றஞ்சி, சிலர் அவனைத் தழுவிக்கொள்ள வெட்கப்படலாம். ஆனால், நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து, தமது செல்வம் முழுவதையும் விலைமாதுக்களுக்காகச் சிதறடித்த வீண் செலவுக்காரனாகிய குமாரனை அவன் திரும்பியபோது நிராகரிக்காதபடியால், நாமும் அவனைத் தள்ளிவிடாமல், இந்தச் சகோதரனைக் கருணையுடன் வரவேற்று, அவன் திரும்பியதில் நன்றியுடன் களிகூர்ந்து, அவனது இரட்சிப்புக்காக ஜெபிக்க வேண்டும். – ஆகவே, நமது ஆண்டவரின் மற்றும் இரட்சகரின் சீடர்களாக இந்தக் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிவதன் மூலம், நாம் பரலோக ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிக்கத் தகுதியுள்ளவர்களாக இருப்போம்.

255. நமது சகோதரர்களில் எத்தனை பேர் திருவுருவங்களை வழிபட்டதற்காகவும், சித்திரவதைகளின் விளைவாகவும் நாடு கடத்தப்பட்டு இறந்தனர்? அவர்கள் ஆர்த்தடாக்ஸ் சத்தியத்திற்குச் சாட்சிகளாக இருக்கிறார்கள்

255. 1) நமது சகோதரர்களில் எத்தனை பேர் படகுகளை வழிபாடு செய்ததாலும் சித்திரவதைகளாலும் நாடு கடத்தப்பட்டு இறந்தனர்? அவர்கள் ஆர்த்தடாக்ஸ் மதத்தின் உண்மைக்குச் சாட்சிகளாக இருக்கிறார்கள். மதவாதிகள் இது போன்ற எதையும் வழங்குவதில்லை: ஏனெனில் தங்கள் அடித்தளங்கள் எவ்வளவு நிலையற்றவை என்பதை அவர்கள் உணர்கிறார்கள். ஆனால், நாம் அப்போஸ்தலர்கள் மற்றும் தீர்க்கதரிசிகளின் அஸ்திவாரம் மீது கட்டப்பட்டிருக்கிறோம். – 2) நமது இரட்சிப்பிற்காக, இந்த அஸ்திவாரம் மீது தங்கம், வெள்ளி மற்றும் விலையுயர்ந்த கற்களால் கட்ட வேண்டியது மட்டுமே நமக்கு மீதமுள்ளது; அதாவது, பரிசுத்தமான மற்றும் குற்றமற்ற வாழ்க்கை, நாம் எந்த வகையிலாவது பாவம் செய்யும்போது அதை மனந்திரும்புதல் மூலம் தூய்மைப்படுத்துகிறோம். [4, 36]

16. நமது சகோதரர் தியோடர் நித்திரை அடைந்துள்ளார் – கீழ்ப்படிதலில் திறமை வாய்ந்தவரும், விசுவாச அறிக்கையில் உறுதியுடையவருமான, மிகச் சிறந்தவர்களில் ஒருவராக, கிறிஸ்துவுக்காக காயங்களை ஏற்றுக்கொண்டு, சிறையிலும் நாடுகடத்தப்பட்டும் தனது வாழ்வை முடித்துக்கொண்டார். இதைவிட மகிழ்ச்சியானது என்ன இருக்க முடியும்? நமது சகோதரர்களில் பலர் (அவர்களின் எண்ணிக்கை நூற்றுக்கும் அதிகம்) அத்தகைய இடங்களுக்குள் தள்ளப்பட்டனர்; அங்கே, நட்சத்திரங்களைப் போல ஒளிர்ந்து, இப்போது வாழ்பவர்களுக்கும் வரவிருக்கும் தலைமுறையினருக்கும் ஆர்த்தடாக்ஸ் மதத்திற்குச் சான்றாகத் தங்கள் புனித உடல்களை விட்டுச் சென்றனர். நான் நமது சொந்த சகோதரத்துவத்தைப் பற்றி மட்டுமல்ல, பிற மடாலயங்களைச் சேர்ந்த, நாடு கடத்தலில் தங்கள் வாழ்வை முடித்த சகோதரர்கள் குறித்தும் பேசுகிறேன். இதுவே தேவாலயத்தின் மிகப்பெரிய உறுதிப்பாடு! நமது இறைவனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் உருவப்படத்தின் வழிபாடு, பரிசுத்தமான தேவன் அன்னை, மற்றும் அவருடைய அனைத்துப் புனிதர்களின் வழிபாடு ஆகியவற்றைப் பற்றி இத்தகைய சாட்சிகளின் கூட்டத்தை அது கொண்டுள்ளது: ஆகவே, நமது கைகளில் வேறு எதுவும் இல்லாவிட்டாலும், இதுவே தெளிந்த மனமுடையவர்களுக்கு உண்மையின் சான்றாகப் போதுமானதாக இருக்கும். ஆர்த்தடாக்ஸ் மதத்தின் எதிரிகள் வெட்கப்படட்டும்! ஏனெனில், அவர்களில் யார் தங்கள் விசுவாசத்திற்காகப் போராடியபோது இத்தகைய துன்பங்களை அனுபவித்திருக்கிறார்கள்? ஒருவரும் இல்லை; ஆனால் அவர்கள், இரவுப் பிராணிகளைப் போல, தங்கள் மதவாதத்தின் இருளில் அலைந்து திரிந்து துணிச்சல் பெறுகிறார்கள்; ஆயினும், பகல் வெளிச்சம் தோன்றி, ஆர்த்தடாக்ஸ் மதம் விடியற்காலை நட்சத்திரத்தைப் போல ஒளிரும்போது, அவர்கள் தங்கள் சூழ்ச்சித் திட்டங்களின் குகைகளில் ஒளிந்துகொள்கிறார்கள். – மேலும், அவர்கள் தாங்களே மூட்டிய தங்கள் சொந்த நெருப்பின் ஒளியால் அவர்கள் வழிதவறட்டும். ஆனால், நம்மோ, இறைவனால் திருத்தூதர்கள் மற்றும் தீர்க்கதரிசிகள் மற்றும் இறைவனைச் சுமந்த நமது தந்தையர்களின் அடித்தளத்தின் மீது நியமிக்கப்பட்டவர்கள், வரும் காலத்திற்காக உறுதியாக வேரூன்றி நிற்போம், மனித அச்சுறுத்தல்களால் சிறிதளவும் அசைந்து கொடுக்காமல்.

17. இரட்சிப்பை அடைவதற்கு, அப்போஸ்தலரின் கட்டளைக்கு இணங்க, நமது உண்மையான விசுவாசத்தின் அஸ்திவாரத்தின் மீது, மரம், வைக்கோல், கூளம் ஆகியவற்றால் அல்ல, (1 கொரி. 3:12) - நெருப்பின் எரிபொருளால் அல்ல, மாறாக தங்கம், வெள்ளி மற்றும் விலையுயர்ந்த கற்களால் கட்டியெழுப்புவதே நமக்கு மீதமுள்ள ஒரே காரியம். இவ்வாறு நிலைநிறுத்தப்பட்டவர் கர்த்தருடைய விசுவாசத்தில் எதனாலும் அசைக்கப்படமாட்டார். 'நமக்காக சாபமாகி, கிறிஸ்து நம்மை நியாயப்பிரமாணத்தின் சாபத்திலிருந்து மீட்டார்' என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறபடி (காந்தியா 3:13). ஆகையால், நாம் மீண்டும் சாபத்திற்குள் விழாதபடி எச்சரிக்கையாக இருப்போம். கிறிஸ்து தம்முடைய இரத்தத்தால், மறுபிறப்பு என்ற குளியல் மூலமாகவும், பரிசுத்த ஆவியானவரின் புத்துணர்ச்சி மூலமாகவும் நம்மைத் தூய்மைப்படுத்தி இருக்கிறார்; ஆகவே, நாம் விட்டு விலகிய வெட்கக்கேடான செயல்களுக்கு மீண்டும் திரும்புவதற்கு எந்த வகையிலும் நம்மை அனுமதிக்கக் கூடாது. இருப்பினும், நாம் இதைச் செய்யாவிட்டால், அவருடைய வெளிப்பாட்டின் நாளில், அவர் நம்மிடம் கூறுவார்: 'நான் உங்களை என் தூண்களாக ஆக்கினேன், ஆனாலும் நீங்கள் என் உறுப்புகளை ஒரு விலைமாதுவின் உறுப்புகளாக மாற்றிவிட்டீர்கள்; நான் உங்களை உங்கள் பாவங்களிலிருந்து கழுவியுள்ளேன், அதனால் நீங்கள் "குற்றமோ, களங்கமோ, அல்லது அது போன்ற எதனமோ இல்லாமல்" இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக' (எபே. 5:27)—ஆயினும் நீங்கள் மீண்டும் ஒருமுறை விருப்பங்களின் துர்நாற்றத்தால் உங்களைச் சூழ்ந்து, பாவங்களின் அழுக்காகிய அசுத்தத்தால் உங்களை அசுத்தப்படுத்திக் கொண்டீர்கள்; பரிசுத்த ஆவியினால் ஞானத்தின் ஒளியால் உங்களை மிகுதியாக நிரப்பினேன், ஆயினும் உங்கள் மனதை வெறித்தனமான விருப்பங்களின் வசிப்பிடமாக்கிக் கொண்டீர்கள்; நான் உங்களை நித்திய ஆசீர்வாதங்களுக்கு இணை வாரிசுகளாக ஆக்கியுள்ளேன், ஆனாலும் நீங்கள் என் எதிரியின் இணை வாரிசுகளாக இருக்கவே தேர்ந்தெடுத்துள்ளீர்கள்: 'சபிக்கப்பட்டவர்களே, எனக்குப் புறம்பாகப் போங்கள், பிசாசுக்கும் அவனுடைய தூதர்களுக்கும் ஆயத்தமாக்கப்பட்ட நித்திய அக்கினியில்' (மத். 25:41). ஆனால், அத்தகைய பயங்கரமான குரலை நாம் ஒருபோதும் கேட்காமலும், அத்தகைய தாங்க முடியாத கோபத்தை அனுபவிக்காமலும் இருக்கட்டும். அப்படியானால், நாம் ஏன் தூய்மையையும், கண்ணீரையும், நொறுங்குண்ட இருதயத்தையும் அடைய நம்முடைய முழு ஆர்வத்துடனும் பாடுபடுகிறோம்? எதிராளி உள்ளே நுழைந்து, கவனக்குறைவான ஆன்மாவைப் பட்சித்துவிடாதபடிக்கு, நாம் நம்முடைய கடமைகளைப் புகாரின்றி நிறைவேற்றி, இரவும் பகலும் தேவனுடைய கிரியையில் விழித்திருக்கிறோம். விழிப்புடன் இருக்கும்போதே பாம்பின் தந்திரங்களைத் தவிர்க்க முடிந்தால் நன்றாக இருக்கும்! ஆனால் தூக்கத்தில் இதை எப்படி அடைய முடியும்? ஆனால், யாராவது கூறுவார்கள்: நமது இயல்பு பலவீனமானது, பாவத்திற்கு எளிதானது என்று. நானும் இதை ஒப்புக்கொள்கிறேன், நானும் அதே இயல்பைக் கொண்டவன். ஆனால் நான் கேட்பது இதுதான்: அப்படி ஒரு விஷயம் நடக்கும்போதே, உடனடியாக மனந்திரும்புதலும், அறிக்கையும், இருதய வருத்தமும், நமது முந்தைய நல்ல நிலையை மீண்டும் பெறுவதற்கான தீவிர விருப்பமும் இருக்கட்டும். இவ்வாறு நாளுக்கு நாள் செயல்படுவதன் மூலம், நாம் தேடுவதை அடைவோம்; அதை அடைந்த பின், 'வாருங்கள்' என்ற ஏங்கப்படும் அழைப்பைக் கேட்கத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம்; மேலும் நாம் பரலோக ராஜ்யத்தின் வாரிசுகளாக மாறுவோம்.

256. நாம் திருவிழா நாட்களை ஆன்மீக ஆறுதலுடன் கொண்டாட வேண்டும்

256. 1) நாம் திருவிழா நாட்களை ஆன்மீக ஆறுதலுடன் கொண்டாட வேண்டும். – 2) திருவிழா நாட்கள் கடந்து போகின்றன, வாழ்நாள் முழுவதும் கடந்து போகும்: இதை நாம் மறந்துவிடாமல், நமது பிரியாவிடைக்காக எப்போதும் தயாராக இருப்போம். – 3) நமது வெளிப்புற நடத்தைகளிலும், அதைவிட அதிகமாக நமது அக வாழ்விலும், அதற்கேற்ப நமது வாழ்க்கையை ஒழுங்கமைப்பதன் மூலம். – 4) இதற்குத் தேவையான எதிலிருந்தும் நாம் விலகிவிடக் கூடாது. [4, 37]

18. கிறிஸ்துமஸ் மற்றும் திருவெளிப்பாடு ஆகிய திருவிழாக்கள் கடந்துவிட்டன, நமது தற்போதைய சூழ்நிலைகளிலும் கூட, நமது இறைவனாகிய ஆண்டவரின் கனத்திற்காக அவற்றைக் கொண்டாட நாம் தகுதியுடையவர்களாகக் கருதப்பட்டோம். இருப்பினும், நாம் இதற்காக வருந்தவில்லை, மாறாக, நமது பொருட்டு 'தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டு ஒரு ஊழியக்காரனுடைய ரூபத்தை எடுத்துக்கொண்ட' (பிலிப்பியர் 2:7) அவருக்காக, நாம் நாடுகடத்தப்பட்டு ஒரு அந்நிய தேசத்தில் வாழ்வதைக் குறித்து மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறோம். மேலும், பௌதிக உலகத்திலிருந்து விலகி, இவ்வுலகம் மற்றும் உலகியல் சார்ந்த அனைத்தின் மீதும் அலட்சியம் காட்டுவதன் மூலம் கடவுளோடு ஒன்றிணைவதைத் தவிர, கொண்டாடுவதன் அர்த்தம் வேறு என்ன? பூமியின் பாலைவனங்கள், மலைகள் மற்றும் பள்ளத்தாக்குகளில் வாழும்வர்களைப் பற்றி நாம் என்ன சொல்வது? 'அவர்கள் கொண்டாடுவதில்லையா?' 'உண்மையில், அவர்கள் தங்கள் மௌனத்தில் மற்றவர்களை விடச் சிறப்பாகக் கொண்டாடுகிறார்கள்—தங்கள் பண்டிகை நாட்களை ஆரவாரம், விருந்துகள், உண்ணுதல் மற்றும் பானம் செய்தலில் கழித்து, தாங்களே தங்களை வஞ்சிக்கிறார்கள் என்பதை மறந்துவிடும்வர்களை விட மிகவும் மேன்மையானவர்களாகவும் தெய்வபக்தி உடையவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்—அவர்களை வேதவசனம் இவ்வாறு கண்டிக்கிறது: 'நீங்கள் பூமியில் விருந்துண்டு மகிழ்ச்சியாய் இருந்தீர்கள்; கொலை நாளைப்போல உங்கள் இருதயங்களைத் திடப்படுத்திக்கொண்டீர்கள்' (யாக்கோபு 5:5): ஏனெனில் இத்தகைய மக்கள், அறுப்புக்குத் தயாராக இருக்கும் பன்றிகளைப் போன்றவர்கள்; 'யாரது தேவன் அவர்களுடைய வயிறு, அவர்களுடைய மானம் அவர்களுடைய அவமானம்' (பிலிப்பியர் 3:19); ஆகவே, நாம் நம்மைக் கட்டுப்பாட்டுடன் வைத்துக்கொண்டு, நமது அழைப்புக்கும் கிறிஸ்துவை அறிக்கையிடுவதற்கும் தகுதியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்தால், நமது பண்டிகைகளை இன்னும் சிறப்பாகக் கொண்டாடுகிறோம்.

19. இருப்பினும், நமது நாட்கள் குதிரைகளைப் போலப் பறந்து செல்கின்றன என்பதையும், காலம் ஒரு சுழலும் சக்கரத்தைப் போலச் செல்கிறது என்பதையும் நாம் மறந்துவிடக் கூடாது, சிலரைப் பிறப்பின் மூலம் வாழ்வுக்குக் கொண்டுவந்து, மற்றவர்களை மரணத்தின் மூலம் அதிலிருந்து எடுத்துச் செல்கிறது—இருப்பினும், ஒரே வயதிலோ ஒரே நேரத்திலோ அல்ல, சில சமயங்களில் இளைஞர்களுக்கு முன்பு முதியவர்களையும், முதியவர்களுக்கு முன்பு இளைஞர்களையும்; தந்தைமார்களுக்கு முன்பு பிள்ளைகளையும், பிள்ளைகளுக்கு முன்பு தந்தைமார்களையும்; மேலும் சில சமயங்களில் ஒவ்வொரு வயதினரும் ஒரே நேரத்தில் பலரையும் அழைத்துச் செல்கிறது. ஆகவே, நமது மரணத்தின் நேரம் அறியப்படாததால், ஒவ்வொரு கணமும் நமது பிரியத்திற்காக நம்மைத் தயாராக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று கடவுள் விதித்துள்ளார். எனவே, மரணம் எதிர்பாராதவிதமாக வந்து, நாம் தயாராக இல்லாத நிலையைக் காணாதபடி, நாம் விழிப்புடனும் எச்சரிக்கையுடனும் இருப்போம்; ஏனெனில் அப்போது நாம் மனந்திரும்பி அழுவோம், ஆனால் அது பயனற்றதாகவும் பலனளிக்காததாகவும் இருக்கும். சில நாட்களுக்கு முன்பு நான் திடீரென்று நோய்வாய்ப்பட்டதையும், என் ஆத்துமா நரகத்திற்குச் செல்லும் நிலைக்கு வந்ததையும் நீங்கள் அறியீர்களா? நான் இப்போது குணமடைந்திருந்தாலும், இது நிச்சயமாக நிரந்தரமானதல்ல. வயது முதிர்ந்த நான், இறுதியில் உங்களை விட்டுப் பிரிந்து, என் முன்னோர்கள் மற்றும் சகோதரர்களுடன் சேர வேண்டியதுதான்; கிறிஸ்துவில் நான் முழுமையாக உணர்வு நிலையில் இருக்கும்போதும், என் வாழ்நாள் முழுவதும் குற்றமற்ற மனசாட்சியுடனும் இது நிகழ வேண்டும் என்று மட்டும் பிரார்த்தியுங்கள். அந்த நேரத்தில், என் நோயின் வேதனைகளால் வாடிக் கொண்டிருந்த நான், சிந்தித்து எனக்கே சொல்லிக்கொண்டேன்: இந்த வேதனை இவ்வளவு கொடூரமாக இருந்தால், வரவிருக்கும் காலத்தில் அது எப்படி இருக்கும்? இந்த மூன்று அல்லது நான்கு நாட்கள் துன்பத்தை நம்மால் தாங்க முடியாவிட்டால், நித்திய வேதனைகளை நாம் எப்படித் தாங்குவோம்?

20. நீங்களும் இதைப் பற்றிச் சிந்தித்து, கவனமாக வாழும்படி நான் உங்களுக்கு அறிவுறுத்துகிறேன். எப்போதும் இதை மனதில் கொண்டு வாழுங்கள் – வெளிப்படையாக, – முழுமையான மரியாதை, தாழ்மை, விடாமுயற்சி மற்றும் பொறுமையுடனும்; – மற்றும் உள்ளுக்குள், – நமது இதயங்களில் மிகுந்த கவனத்துடன், அந்தப் பெரிய, வஞ்சகமான மற்றும் தீய பாம்பு நமக்குச் susurrக்கும்படி அல்லது நம்மைத் தாக்கும்படி அனுமதிக்காமல், தேவாலயத்தை விருப்பங்களின் இருப்பிடமாக ஆக்காமல், மாறாக ஒவ்வொரு வழியிலும் நம்மைத் தூய்மையாகக் கர்த்தருக்கு முன்பாக நிறுத்தப் பாடுபட்டு, இங்கும், இனிவரும் காலத்திற்கு முன்பாகவே, ஒரு ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கையை வாழத் தொடங்குவது. ஏனெனில், தூய இதயத்துடன் தேவனுடன் சமாதானத்தில் வாழ்வதை விடப் பெரிய ஆசீர்வாதம் வேறு என்ன இருக்க முடியும்? ஆயினும், முன் முயற்சி, ஜெபம், கண்ணீர், மனந்திரும்புதல், ஆர்வம் மற்றும் ஆவியின் உத்வேகம் இல்லாமல் இது சாத்தியமற்றது; இவை இருந்தபோதிலும், எதிரி நம்மைத் தாக்குவதையும், நமக்குள் ஒரு போரை மூட்டுவதையும் நிறுத்துவதில்லை—அது தூண்டப்படாத, எதிர்பாராத மற்றும் கண்ணுக்குத் தெரியாதது. நாம் பரலோகத்திற்கு ஏறிச் செல்லவும், அங்கே சொல்லொணா மகிழ்ச்சிக்குத் தகுதியுள்ளவர்களாக மாற்றப்படவும் முயற்சி செய்வதை அவர் காண்கிறார் என்பதே இதற்குக் காரணம். – ஆனால், 'இக்காலத்தின் பாடுகள், நம்மில் வெளிப்படவிருக்கும் மகிமையோடு ஒப்பிடத் தகுதியற்றவை' என்பது உண்மையிலேயே உண்மையானதால் (ரோமர் 8:18); சாத்தானின் தந்திரங்கள் அனைத்தையும் முறியடிக்கும் வகையில், இந்தப் போரை நடத்த நாம் நமது முழு வலிமையோடும், நமது விசுவாசம் மற்றும் நம்பிக்கையின் முழு வலிமையோடும் முயலுவோம். களத்தில் போட்டியிடுபவர்களைப் பின்பற்றி, அவர்கள் பந்தயத்தில் மிகவும் தீவிரமாக உழைப்பதால், பந்தயத்தின் முடிவில் மூச்சுத் திணறி, மயங்கிவிடும் விளிம்பில் இருப்பதைப் போல இருக்க வேண்டும். ஆனால், அவர்களுடைய பந்தயம் ஒரு மணி நேரம் மட்டுமே நீடிக்கிறது, அவர்களுடைய கிரீடம் அழிந்து போகிறது; ஆனால் நமது போராட்டம் வாழ்நாள் முழுவதும் நீடிப்பதால், நமது கிரீடம் அழியாதது, மேலும் நமது மற்ற எல்லா வெகுமதிகளும் நித்தியமானவை—இவை நம்முடைய ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் கிருபையினாலும் அன்பினாலும் நமக்கு அருளப்படட்டும்.

257. புனிதத் தந்தையர்களைப் பின்பற்ற வேண்டும்; ஆனால் உங்களைப் போன்ற வாழ்க்கை முறையைக் கொண்டவர்களைப் பின்பற்ற வேண்டும்: இல்லையெனில், அது தீங்கு விளைவிக்கும்

257. 1) நாம் புனிதத் தந்தையர்களைப் பின்பற்ற வேண்டும்; ஆனால் உங்கள் வாழ்க்கை முறையைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் அவர்களைப் பின்பற்றவும்: இல்லையெனில், தீங்கு விளைவிக்கும். – 2) இங்கே சில எடுத்துக்காட்டுகள்... மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளன. – 3) உங்களுடையதல்லாததை ஏற்காதீர்கள்: நீங்கள் ஒரு கினோவைட் (Kinovite) ஆ? – கினோவைட்களைப் பின்பற்றுங்கள்... குறிப்பிட்ட நபர்கள் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறார்கள். – 4) பாலைவனம் துறவிகளுக்கானது; ஆனால் நான் செய்வது போலவே, நீங்களும் சமூக வாழ்க்கையின் கஷ்டங்களைத் தாங்கிக்கொள்ள வேண்டும். [4, 38]

21. நமது முன்னோர்களின் வாழ்க்கையை நாம் படிக்கும்போதும், அதைப்பற்றிச் சிந்திக்கும்போதும், அவர்கள் மீது நமக்கு வியப்பு ஏற்படுகிறது. அது மிகவும் சரியே. ஏனெனில், நமது முன்னோர்கள் உண்மையிலேயே அற்புதமானவர்கள்; ஏனெனில், அவர்கள் இந்த உடலில் தேவதைகளைப் போல முழுமையான பற்றற்ற நிலையில் வாழ்ந்து, ஆண்டவரை மகிழ்வித்தார்கள். ஆனால் நாம் அவர்களைக் கண்டு வியப்பது மட்டுமல்லாமல், முடிந்தவரை அவர்களைப் பின்பற்றவும் வேண்டும்; மேலும் அவர்களைப் பகுத்தறிவுடன் பின்பற்ற வேண்டும், அதாவது, ஒரு சபைவாசி ஒரு சபைவாசியைப் பின்பற்றவும், ஒரு மௌனவாசி ஒரு மௌனவாசியைப் பின்பற்றவும், ஒரு தனிவாசி ஒரு தனிவாசியைப் பின்பற்றவும், மற்றும் ஒரு தலைவர் ஒரு தலைவரைப் பின்பற்றவும் வேண்டும். ஏனெனில், நமது ஒழுங்கின் வாழ்க்கையை வாழாமல், வேறு ஒரு வாழ்க்கையை வாழும் ஒருவரைப் பின்பற்றுவதில் என்ன பயன் இருக்கிறது? இதன் மூலம் நாம் எந்தப் பயனையும் பெறமாட்டோம் என்பது மட்டுமல்லாமல், தெளிவான தீங்கையும் அடைவோம். கடவுள் மீதான அன்பினால், பலர் தங்கள் வாழ்க்கை முறையைக் கைவிட்டு, வேறொன்றின் மீது தங்கள் பார்வையைச் செலுத்தியதால், தங்களது வாழ்க்கை முறையையும் இழந்து, தாங்கள் விரும்பியதை அடையவும் தவறிவிட்டனர்.

22. இதற்குச் சான்றாக, இந்த விஷயத்தில் உள்ள பழங்காலக் குறிப்புகளை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, நமது சொந்த மக்களிடையே நடந்ததை நினைவு கூர்வோம். 'சங்கீதக்காரர்' என்று அழைக்கப்பட்டவருக்குத் தூணில் ஏறியது என்ன பயனைத் தந்தது? வெறிப்பிடித்த நிலையில் இருந்து அவர் அதிலிருந்து இறக்கப்படவில்லையா? – இப்போது அவர் கினோவிட் ஆகவும் இல்லை, தூண்-தவற்சாதியாகவும் இல்லை. அதே தூண் ஒரு குறிப்பிட்ட சப்ரித்க்கு என்ன பயனைத் தந்தது? அவர் ஆர்த்தடாக்ஸிக்காக அதிலிருந்து இறங்கவில்லையா, பின்னர் மதவிரோதத்தில் வீழ்ந்து, ஒரு துரோகியாக மாறினாரல்லவா, மேலும் இப்போது துன்புறுத்துபவர்களில் மிகவும் இரக்கமற்றவராக இல்லையா? – ஆனால் நமது சொந்த சகோதரத்துவத்தையும் பார்ப்போம்: நமது பேதுரு, பல ஆண்டுகள் ஒரு புதியவராக இருந்து அந்த வாழ்க்கையில் சிறந்து விளங்கியவர், பக்தியின் ஈர்ப்பால் பாலைவனத்திற்குச் செல்லவில்லையா? ஆனால் அவர் அங்கிருந்து எப்படித் திரும்பினார், அவருக்கு என்ன ஆனது என்பதை உங்கள் கண்களாலேயே கண்டதால் நீங்கள் அறிவீர்கள். அவ்வாறே, இன்றும் உயிருடன் இருக்கும் அம்ஃபிலோக்கியஸ்—முதலில் ஒரு தூண்-தவற்சாதியாகவும், பின்னர் ஒரு தனிவாசத் துறவியாகவும் ஆகி, இப்போது தள்ளாடித் திரிந்து தனக்குத்தானே அவமானத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்ளவில்லையா?

23. இவையனைத்தும் சாத்தானின் சோதனையின் மூலம் நிகழ்ந்து வருகின்றன; அவன், தனக்குச் சொந்தமில்லாததைப் பெறும் ஆசையை ஊட்டி, ஒருவனுக்குச் சொந்தமானதைக் கூட இழக்கச் செய்கிறான். இக்காரணத்தினால்தான் திருத்தூதர் கூறுகிறார்: 'சகோதரரே, ஒவ்வொருவரும் எந்த நிலையில் அழைக்கப்பட்டாரோ, அந்த நிலையிலேயே கடவுளுக்கு முன்பாக நிலைத்திருக்கட்டும்' (1 கொரி. 7:24). நீங்கள் ஒரு மௌனத் துறவியாக இருக்க அழைக்கப்பட்டவரா? – நீங்கள் சபை வாழ்க்கையைப் பற்றி நினைக்க வேண்டியதில்லை; நீங்கள் ஒரு கினோவைட் ஆக இருக்க அழைக்கப்பட்டவரா? நீங்கள் மௌனத்தைப் பற்றி வியக்க வேண்டியதில்லை. ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்த நிலையில் , இறைவனை மகிழ்விக்கட்டும். ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்த நிலையில், தங்கள் வாழ்க்கையை ஒழுங்கமைக்க வேண்டிய முன்மாதிரிகளைக் கொண்டுள்ளனர். துறவற சமூகத்தில் திகழ்ந்தவர்களின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றுங்கள். அவர்கள் யார்? பழைய கால புனிதர்கள் மட்டுமல்ல, நமது சகோதரத்துவத்தில் நம்மிடையே இருந்தும் இன்னும் இருப்பவர்களும்தான். தீட்சைமிக்க விசுவாசம் கொண்ட பேறுபெற்ற டோமிடியனைப் பின்பற்ற முயலுங்கள். உண்மையான கீழ்ப்படிதல் கொண்ட பேறுபெற்ற சோசிமஸைப் பின்பற்ற முயலுங்கள். அவமானங்களையும் இழிவுகளையும் ஒரு மேன்மையான மரியாதையாக ஏற்றுக்கொண்டு, தனது உறுதியை அசைக்க முடியாததாக வைத்திருக்கத் தெரிந்த பேறுபெற்ற மார்கரைப் பின்பற்ற முயலுங்கள். பல ஆண்டுகள் சமையலறையில் நோயாளிகளுக்குச் சேவை செய்து, ஒருபோதும் மனச்சோர்வடைந்துவிடாமலும், தனது உழைப்பைத் தவிர்க்காமலும் இருந்த டெரென்டியஸை உங்கள் முன்மாதிரியாகக் கொள்ளுங்கள்; உண்மையில், அவருக்கு வேறு பணிக்கு மாற்றல் வழங்கப்பட்டபோதும், தனது வழக்கமான பணியில் கஷ்டங்களைச் சகித்துக்கொள்ளவே விரும்பினார், அந்த மாற்றலை மறுத்துவிட்டார். வாழ்க்கைப் புத்தகத்தில் பெயர் எழுதப்பட்ட, தங்கள் கடமைகளில் தங்களைச் சிறப்புற வெளிப்படுத்திக்கொண்ட மற்ற சகோதரர்களிடமிருந்தும் நீங்கள் பாடம் கற்றுக்கொள்ளுங்கள். நீங்கள் பின்பற்ற வேண்டியவர்கள் இவர்களே, துறவிகளை அல்ல.

24. பாலைவனமும் மலைகளும் அப்பா யோவானீசியஸுக்கும் அவருக்கு ஒப்பானவர்களுக்கும் இருக்கட்டும்; ஆனால் நீயோ, கீழ்ப்படிதலையும் உன் சொந்த விருப்பத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதையும் நேசி. அவர் தற்போது துன்புறுத்தப்படவில்லை, ஆனால் நீயோ சத்தியத்தின் பொருட்டுத் துன்புறுத்தப்படுகிறாய். அவர் சிறையில் இல்லை, ஆனால் நீங்கள் கர்த்தருக்காகச் சிறையில் இருக்கிறீர்கள். அவர் அடிக்கப்படவில்லை, ஆனால் நீங்கள் கிறிஸ்துவுக்காக அடியைத் தாங்கிக்கொண்டீர்கள். நீங்கள் சகித்தவை அனைத்தும் பாலைவனத்தில் அமைதியான வாழ்க்கையை விட ஒப்பற்ற முறையில் மேன்மையானவை. – நானும், என் தாழ்மையுடன், என்னைப் பற்றிச் சில வார்த்தைகள் கூறுகிறேன். – நான் தகுதியற்ற முறையில் உங்கள் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டுள்ளதால், நான் என் பதவியைத் துறந்து பாலைவனத்திற்குச் செல்ல வேண்டுமா, அல்லது தன்னை வெளிப்படுத்தும் வேறு ஏதேனும் வாழ்க்கை முறையை மேற்கொள்ள வேண்டுமா? ஆனால் இந்த வழியில் செயல்படுவது ஒரு தலைவருக்கும், தன் ஆடுகளுக்காகத் தன் உயிரைக் கொடுக்க வேண்டிய ஒரு மேய்ப்பருக்கும் பொருத்தமற்றது. நீங்கள் இப்போது இருப்பதைத் தவிர வேறு எதையும் திட்டமிடுவதோ அல்லது செய்வதோ உங்களுக்குப் பொருத்தமற்றது. ஏனெனில், இங்கிருந்துதான் வரவிருக்கும் வாழ்வின் வறட்சியும் ஒழுங்கின்மையும் ஏற்படுகின்றன; அதே சமயம், துறவற வாழ்வின் நிறுவப்பட்ட ஒழுங்கில் பொறுமையுடன் நிலைத்திருப்பதால் எல்லா ஆன்மீகப் பலன்களும் கிடைக்கின்றன. ஆகவே, ஒவ்வொருவரும், கடவுள் தங்களுக்குக் கருணை காட்டியபடியும், ஆண்டவர் தங்களை அழைத்தபடியும், அந்த வழியில் நடக்கட்டும், அந்த வழியில் வாழட்டும், அந்த வழியில் ஆண்டவரை மகிழ்விக்கட்டும், அதன் மூலம் அவர்கள் இதைக் கேட்கத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படலாம்: 'நல்லது, நல்ல விசுவாசமுள்ள ஊழியக்காரனே; சில காரியங்களில் நீ விசுவாசமாயிருந்தாய், உன்னைப் பல காரியங்களுக்கு வைப்பேன்; உன் ஆண்டவருடைய மகிழ்ச்சிக்குள் பிரவேசி' (மத்தேயு 25:21).

258. ஒரு துறவி யார் என்பதை விளக்கிய பிறகு, இன்றைய துறவிகள் தங்கள் முன்னோர்களை விட எந்த வழிகளில் பின்தங்கியுள்ளனர் என்பதை அவர் விவரிக்கிறார்

258. 1) ஒரு துறவி என்றால் யார் என்று விளக்கிய பிறகு, – 2) இன்றைய துறவிகள் தங்கள் முன்னோர்களை விட எந்த வழிகளில் பின்தங்கி உள்ளனர் என்பதை விளக்குகிறார், – 3) இது கடவுளின் வார்த்தைக்கு முரணானது என்பதை நமக்கு நினைவூட்டுகிறார், மற்றும் – 4) இந்த விஷயத்தில் ஒருவர் எப்படி தன்னைச் சரியாக நடத்திக் கொள்ளலாம் என்பது பற்றிய அறிவுரைகளுடன். [4, 39]

25. நமது வாழ்க்கையை விட ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது வேறு எதுவும் இல்லை, நமது வாழ்க்கை முறையை விட மேன்மையானது வேறு எதுவும் இல்லை; நாம் அழைக்கப்பட்டபடி வாழ்ந்தால், நமது வாழ்க்கை முறை நமது பெயருக்கு ஏற்றதாக இருந்தால் மட்டுமே இது சாத்தியம். ஒரு துறவி என்பவர் கடவுளை மட்டுமே நோக்குபவர், கடவுளை மட்டுமே விரும்புவர், கடவுளை மட்டுமே பற்றிக்கொள்வர், கடவுளை மகிழ்விக்க மட்டுமே பாடுபடுவர், கடவுளுடன் சமாதானமாக இருப்பவர், மற்றும் மற்றவர்களுக்கு சமாதானத்தின் ஊற்றாக இருப்பவர். ஆனால், யாருக்குள் இந்த குணங்கள் இல்லையோ, அதற்குப் பதிலாக வெறி, பொறாமை மற்றும் பிளவுபடுத்தும் உணர்வை வளர்த்துக் கொள்கிறாரோ, அவர் 'குருடர் மற்றும் பார்வையற்றவர்' (கண்களை மூடிக்கொண்டவர்), 'தனது முந்தைய பாவங்களின் சுத்திகரிப்பை மறந்தவர்', என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது (2 பேதுரு 1:9).

26. குற்றம் செய்தவர்களாகிய நீங்கள், நான் ஏன் இதைச் சொன்னேன் என்பதை நன்கு அறிவீர்கள். மேலும், நான் இதை உங்களை மீண்டும் வருத்தப்படுத்த அல்ல, மாறாக, எதிர்காலத்தில் நீங்கள் இதே தவறுகளில் விழாதபடிக்கு உங்களைப் பலப்படுத்தவே செய்தேன் என்று கூறுகிறேன். நமது முன்னோர்களின் நாட்களில், அவதூறு பொறுத்துக்கொள்ளப்படவில்லை; ஆனால் அவதூற்றைக் கேட்ட எவரும் தங்கள் காதுகளை மூடிக்கொள்வார்கள் அல்லது அந்த அவதூற்றை நல்ல முறையில் பயன்படுத்திக்கொள்வார்கள். இருப்பினும், இப்போதெல்லாம் நாம் அவதூறு செய்பவனின் பேச்சை எளிதில் செவிமடுக்கிறோம், மேலும் திருச்சபையில் வாசிக்கப்படும் வாசிப்புகளுக்கு நாம் ஒருபோதும் காட்டாத ஆர்வத்துடன் அவனைக் கேட்கிறோம். நமது முன்னோர்களின் நாட்களில், எதுவும் தகாத முறையில் பேசப்படவில்லை, ஆனால் எப்போதும் அமைதியாகவும் கண்ணியத்துடனும் பேசப்பட்டது; இருப்பினும், இப்போதெல்லாம் மக்கள் கோபத்துடன், கத்திக்கொண்டும், முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டும் பேசுகிறார்கள்: இதைவிட அவமானகரமானது என்ன இருக்க முடியும்? நமது முன்னோர்களின் நாட்களில் முணுமுணுப்பு இல்லை; மாறாக, ஒவ்வொருவரும் கொடுக்கப்பட்ட எதையும் நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொண்டனர், அதனால் கசப்பானது இனிதாகவும், விரும்பத்தகாதது இனிமையாகவும் மாறியது; ஆனால் இப்போது நாம் முணுமுணுக்கிறோம், இதையும் அதையும் கண்டிக்கிறோம், நமக்குள்ளேயே மட்டுமல்ல, அனைவர் முன்னிலையிலும் முணுமுணுத்து, மேலும் பல முணுமுணுப்பாளர்களை உருவாக்கி, கடவுளுக்கு இன்னும் பெரிய துயரத்தை ஏற்படுத்துகிறோம்.

27. என் சகோதரரே, இப்படி இருக்கக்கூடாது, இப்படி இருக்கக்கூடாது. இது ஒரு துறவற வாழ்க்கை முறை அல்ல, இது ஒரு சிறிய பாவமும் அல்ல; இது கண்டனம் மற்றும் மனக்கசப்பின் பாவம்: ஏனெனில் 'மனக்கசப்புக்காரர்கள் தேவனுடைய ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிக்கமாட்டார்கள்' என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது (1 கொரி. 6:9). ஆனால் முணுமுணுப்பது ஒரு சிறிய பாவமும் அல்ல – எழுதப்பட்டபடி: 'அவர்களில் சிலர் (பாலைவனத்தில் இருந்த இஸ்ரவேலர்) முணுமுணுத்தது போல முணுமுணுக்காதிருங்கள், அவர்கள் அழிப்பவரால் அழிந்தார்கள்' (1 கொரி. 10:10). மேலும், தகாத பேச்சு ஒரு சிறிய தீமை அல்ல; ஏனெனில், 'கெடுக்கும்படி அல்ல, கட்டியெழுப்பும்படி, சந்தர்ப்பத்திற்கு ஏற்றவாறு, கேட்பவர்களுக்குக் கிருபை சேர்க்கும் விதமாகப் பேசும் பேச்சு மட்டுமே உங்கள் வாயிலிருந்து வெளிப்படட்டும்; மீட்பின் நாள் வரை நீங்கள் முத்திரையிடப்பட்ட தேவனுடைய பரிசுத்த ஆவியை வருத்தப்படுத்தாதிருங்கள்' என்று எழுதப்பட்டுள்ளது (எபே. 4:29-30). அப்போஸ்தலன் எதற்கு எதிராக எச்சரிக்கிறார் என்பதை நீங்கள் காணவில்லையா? – வீணான பேச்சுகளால், நாம் பரிசுத்த ஆவியைக் கோபமூட்டுகிறோம் என்பதற்கு. அல்லது, கர்த்தராகிய இயேசு தாமே சொன்னது போல, நியாயத்தீர்ப்பு நாளன்று நாம் சொல்லும் ஒவ்வொரு வீணான வார்த்தைக்கும் கணக்குக் கொடுக்க வேண்டியிருக்கும் என்று நாம் அஞ்சவில்லையா?

28. அப்படியானால், நாம் ஏன் இதை இதயத்தில் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை? நமக்கு வரவிருப்பமானவற்றின் முன்னிலையில் நல்ல நிலையில் இருக்க நம்மை ஏன் ஆயத்தப்படுத்திக்கொள்ளவில்லை? உங்களைக் கண்டிக்கப்பட்டதா? அந்த எரிச்சலைப் பெருந்தன்மையுடன் பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள், உங்கள் துயரத்தை உங்களுக்குள்ளேயே அடக்கிக்கொள்ளுங்கள் – புனித தாவீது செய்தது போல: 'நான் திகைப்படைத்தேன், நான் பேசவில்லை' என்று அவர் கூறுகிறார் (சங். 76:5). இவ்வாறு அவமானம் கடந்து போகும், ஆனால் உங்கள் நற்பண்பு என்றென்றும் நிலைக்கும். பரிமாறப்பட்ட உணவு உங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லையா? – கொடுக்கப்பட்டதற்கு நன்றி செலுத்துங்கள்; ஏனெனில், நீங்கள் ஆரோக்கியமற்றது என்று கருதி நிராகரிப்பதை, மற்றவர்கள் சுவைப்பதற்குக் கூட மகிழ்ச்சியடைவார்கள். மேலும், நாம் இத்தகைய விஷயங்களை ஒருபோதும் சந்திக்காவிட்டால், நமது கீழ்ப்படிதலை நாம் எப்படி நிரூபிப்போம்? அதில் பெருமைப்பட என்ன இருக்கிறது? ஏனெனில், விரதம், ஜெபமாலை, வெறும் தரையில் உறங்குதல், அல்லது வேறு எந்தச் செயல்களாலும், நமது சொந்த விருப்பத்தை அடக்குவதை விட, வாழ்க்கையின் வழியில் நாம் அவ்வளவு திறமையானவர்கள் என்பதை நிரூபிக்க முடியாது—இது துறவற வாழ்க்கையிலிருந்து பிரிக்க முடியாத ஒரு தியாகம். ஆகவே, 'அனைத்துத் தீய எண்ணங்களையும், அனைத்து வஞ்சகங்களையும், பாசாங்குத்தனத்தையும், பொறாமையையும், அனைத்துப் பழிச்சொற்களையும் தள்ளிவிடுங்கள்', என்று புனித பேதுரு திருத்தூதர் கட்டளையிட்டது போல, 'நவજાತக் குழந்தைகளைப் போல, தூய ஆவிக்குரிய பாலத்தை நேசிப்போம், அதன் வழியாக மீட்பை நோக்கி வளர்ச்சி அடையலாம்' (1 பேதுரு 2:1–3), கர்த்தராகிய கிறிஸ்து நல்லவர் என்பதை நாம் ருசித்துப் பார்த்திருந்தால், நித்திய ஜீவனை விரும்பினால், நல்ல ஆலோசனையைப் பின்பற்ற மறுக்கவில்லை என்றால், சோர்ந்து போகாமலும் மனந்தளராமலும், மாறாக எப்போதும் நம் பாவங்களிலிருந்தும் குறைகளிலிருந்தும் விலகினால். ஏனெனில், இவ்வாறு நன்கு பயிற்றுவிக்கப்பட்டவர்களாக இருப்பதால், கிறிஸ்து இயேசுவில் நித்திய ஜீவனுக்கு நாம் சந்தேகமின்றி தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்படுவோம்.

259. அவதாரத்தின் மூலம் நமக்கு அருளப்பட்டதை மனதில் கொண்டு—அவருடைய ஆவியின்கீழ் ஒரு புதுப்பிக்கப்பட்ட வாழ்க்கையை வாழ்வோம்—பழைய வாழ்க்கை முறையிலிருந்து தப்பி ஓடி

259. 1) அவதாரத்தின் மூலம் நமக்கு அருளப்பட்டதை மனதில் கொண்டு, – 2) அவருடைய ஆவிக்கு ஏற்ப ஒரு புதுப்பிக்கப்பட்ட வாழ்க்கையை வாழ்வோம், – 3) பழைய இயல்பை, அதாவது எல்லாத் தீமையும் தோன்றுகின்ற காமம் மற்றும் பொறாமையின் இன்பங்களிலிருந்து தப்பித்து, – மற்றும் – 4) ஒவ்வொரு நன்மையிலும் தீவிர ஆர்வம் கொண்டு, அதை நேசித்து, அதற்காக வருந்துவோம். [4, 40]

29. தாகம் கொண்டவர்கள் குடிக்கவும், பசித்தவர்கள் உண்ணவும் எவ்வாறு ஏங்குகிறார்களோ, அவ்வாறே நாமும் தேவ வார்த்தையைக் கேட்க ஏங்க வேண்டும். ஏனெனில், அதைக் கேட்பதன் மூலம் நாம் பெரிதும் பயனடைகிறோம்: கவனக்குறைவாக இருப்பதிலிருந்து ஆர்வமுள்ளவர்களாகவும், ஆர்வமுள்ளவர்களாக இருப்பதிலிருந்து இன்னும் அதிக ஆர்வமுள்ளவர்களாகவும் மாறுகிறோம். அப்படியானால், இன்று நாம் கேட்கும் வார்த்தை என்ன? – 'ஏனெனில், தேவன் உலகத்தைக் கனம்பண்ணித் தம்முடைய ஒரேபேறான குமாரனைக் கொடுத்தார், அவரை விசுவாசிக்கிறவன் எவனும் கெட்டுப்போகாமல் நித்தியஜீவனை அடையும்படிக்கு' (யோவான் 3:16) என்று அது கூறுகிறது. மேலும் வெறுமனே 'கொடுத்தார்' என்று மட்டுமல்ல, 'மரணமட்டும், சிலுவை மரணமட்டும்' (பிலிப்பியர் 2:8) என்றார். அது எப்படி? ஆதாமின் கீழ்ப்படியாமை மூலம் நாம் சாத்தானுக்கு அடிமைகளாக்கப்பட்டோம், மரணத்திற்கு ஆளானோம், பாவத்திற்கு விற்கப்பட்டோம், மேலும் அழிவுக்குக் கட்டுப்பட்டிருந்தோம். தேவனுடைய ஒரேபேறான குமாரன் வந்து, அனைவருக்கும் மீட்கிற தண்டமாகத் தம்மை ஒப்புக்கொடுத்து, நம்மை மரணத்தின் அதிகாரத்திலிருந்து விடுவித்தது மட்டுமல்லாமல், தம்முடைய இரத்தத்தால் நம்முடைய பாவங்களிலிருந்து நம்மைக் கழுவி (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 1:5), எழுதப்பட்டபடி தம்முடைய ராஜ்யத்திற்கு நம்மை வாரிசுகளாக ஆக்கினார். அவருடைய உறுதியான மற்றும் வல்லமையுள்ள அன்பைக் காண்கிறீர்களா? மனுஷர் மீதான அவருடைய அன்பின் எல்லையற்ற இரக்கத்தைக் காண்கிறீர்களா? நம்முடைய இரட்சகராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலம் அவர் நம்மேல் ஏராளமாக ஊற்றிய அவருடைய இரக்கங்கள் எவ்வளவு ஆழ்ந்தவை, அவருடைய செல்வங்கள் எவ்வளவு வற்றாதவை!

30. ஆக, ஏழைகளாகிய நாம் இதற்கு என்ன சொல்வோம், என்ன சிந்திப்போம்? நாம் பாவத்திற்குத் திரும்பிச் செல்வோமா? அடிமைத்தனத்தை ஏங்குவோமா? அவமானத்தையும், சீரழிவையும், கண்டனத்தையும் தேர்ந்தெடுப்போமா? – அது நம்மை விட்டு வெகுதூரம். – 'ஏனெனில், நாம் பாவத்திற்கு மரித்திருந்தால், நாம் எப்படி அதில் தொடர்ந்து வாழ முடியும்?' அல்லது, நாம் கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் ஞானஸ்நானம் பெற்றபோது, அவருடைய மரணத்திற்குள் ஞானஸ்நானம் பெற்றதை நீங்கள் உணரவில்லையா? ஞானஸ்நானத்தின் மூலம் நாம் அவருடைய மரணத்திற்குள் அடக்கம் செய்யப்பட்டோம்; அப்பொழுது, பிதாவின் மகிமையினால் கிறிஸ்து மரித்தோரிலிருந்து எழுந்தருவியது போல, நாமும் புதிய ஜீவனத்தில் நடக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே (ரோமர் 6:2–4). – ஆகவே, சகோதரரே, நாம் இந்தப் புதிய வாழ்வில் நடப்போம்; நாம் ஸ்கீமா எடுக்கும்போது மீண்டும் வாக்குறுதியளித்தபடி வாழ்வோம்; 'புனிதர்களுக்குப் பொருத்தமானபடி நீதியிலும் தேவபக்தியிலும்' வாழ்வோம் (எபே. 5:3), சமாதானத்திலும் ஐக்கியத்திலும், நேர்மையிலும், பெருமையிலும் மரியாதையிலும், பரிசுத்தத்திலும் சுயக்கட்டுப்பாட்டிலும், 'நமது அறியாமையில் ஒரு காலத்தில் நாம் கொண்டிருந்த விருப்பங்களால்' அடித்துச் செல்லப்படாமல் இருக்கிறோம். (1 பேதுரு 1:14), ஆனால் நமது விசுவாசம் என்ற பாறையின் மீது நிலைநிறுத்தப்பட்டவர்களாய், நமது முந்தைய இச்சைகள் அக்கினியைப் போலத் தப்பி ஓடி, புதுப்பிக்கப்பட்ட வாழ்வில் நடப்போம்.

31. இதுவே புத்துணர்வு! அப்படியானால், சீரழிவு என்றால் என்ன? – நமது முன்னோரான ஆதாம் சிக்கிக்கொண்ட பாவமான சோதனை, அது அவனைப் பரதீசிலிருந்து நாடுகடத்தப்பட்டு, நமது தற்போதைய, மிகவும் துக்ககரமான வாழ்க்கையின் பாரத்திற்குள் விழச் செய்தது; – பொறாமை, அதன் காரணமாக, தன் பெருமையினால், கேயின் தன் சகோதரன் ஆபேலின் காணிக்கைகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்பட்டதால் அவனைக் கொன்றான், அதன்பிறகு அவன் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் முனகியும் நடுங்கியும் கழித்தான். இந்த இரண்டு உணர்ச்சிகளிலிருந்து, எண்ணற்ற தீமைகள் உலகிற்குள் நுழைந்தன: அதனால், பூமியில் உள்ள அனைத்து உயிரினங்களையும் அழித்த பெருவெள்ளம் ஏற்பட்டது; அதனால், தங்கள் தீமைக்கு எச்சரிக்கையாக, நெருப்பாலும் கந்தகத்தாலும் சாம்பலாக்கப்பட்ட சோதோம் மற்றும் கோமோராவின் கசப்பான விதி ஏற்பட்டது. பாவமும், உலகப் பெருமையுடன் இணைந்த கண்முன் இச்சையும் என்ன செய்துவிட்டன என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களா?

32. ஆனால், முன்பே சொல்லப்பட்டது போல, தேவனுடைய கிருபையினால் நாம் அழைக்கப்பட்டு, சுதந்திரம் பெற்று, குமாரத்தன்மை நிலைக்கு உயர்த்தப்பட்டிருக்கிறோம். ஆகையால், கிறிஸ்து நம்மை விடுதலையாக்கிய சுதந்திரத்திலும், அவர் நம்மை மகிமைப்படுத்திய மகிமையிலும் உறுதியாக நடுவோம். பயனற்றவைகளையெல்லாம் விலக்கி, கிறிஸ்துவுக்காக எதையும் ஒரு பொருட்டாக எண்ணாமல், நம்மைக் காத்துக்கொள்வோம், – அவமானத்தை மரியாதையாகவும், துக்கத்தை மகிழ்ச்சியாகவும், காயங்களை இன்பமாகவும், துன்புறுத்தலை பேரின்பமாகவும், மரணத்தை வாழ்க்கையாகவும் கருதுவோம்; இப்போது நினைவுகூரப்படும் நமது புனிதத் தந்தையர்களும் சகோதரர்களும் அதைக் கருதியது போலவே, அவர்களுடைய பெயர்கள் வாழ்வின் புத்தகத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளன— . இவ்வாறு வாழ்வதன் மூலம், நாமும் 'உலகத்தில் ஒளிமயமாகப் பிரகாசித்து, ஜீவவசனத்தை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டிருப்போம்' (பிலி. 2:15), மேலும் வரும் யுகத்தில் தேவனுடைய ராஜ்யத்தின் சுதந்தரராக இருக்கத் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்படுவோம்.

260. புனிதத் தந்தையர்களின் வாழ்க்கையைத் தியானிப்பது, நம்மில் உள்ள நன்மையை மீட்டெடுத்து, தீமையை விட்டும் விலக்குகிறது என்பதைக் காட்டிய பிறகு, அவர் ஒவ்வொருவரையும், அவரவர் அழைப்பின்படி, அவர்களைப் பின்பற்ற அழைக்கிறார்

260. 1) புனிதத் தந்தையர்களின் வாழ்க்கையைத் தியானிப்பது, நம்மில் உள்ள நன்மையை எப்படி உயிர்ப்பிக்கிறது மற்றும் தீமையிலிருந்து நம்மை எப்படித் திருப்புகிறது என்பதைக் காட்டி, – 2) ஒவ்வொருவரையும், அவர்களின் கீழ்ப்படிதலின் தன்மைக்கேற்ப, அவர்களைப் பின்பற்ற அவர் அழைக்கிறார், – 3) இதன் மூலம் நாம் கீழ்ப்படியாமை, சோம்பல் மற்றும் முணுமுணுப்பிலிருந்து விடுபட வேண்டும். [4, 41]

1. இந்த நாட்களில், நமது புனிதத் தந்தையர்களின் வாழ்க்கை வாசிக்கப்படும்போது, அதிலிருந்து நாம் பெறும் பெரும் நன்மையையும், நாம் அனுபவிக்கும் மகிழ்ச்சியையும் விவரிக்கவே முடியாது. ஏனெனில், சொல்லுங்கள், அவர்களின் அழியாத செயல்கள், அற்புதங்கள் மற்றும் பேய்கள் மீதான வெற்றிகளைப் பற்றி சிந்திப்பதை விட இனிமையானது வேறு என்ன இருக்க முடியும்! இந்தப் பயனை மனிதர்கள் மட்டுமல்ல, கற்கள்கூட உணர்வதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. இதிலிருந்து, மனித மனம் அறிவொளி பெறுகிறது, மாம்சத்தின் இருண்ட ஊகங்களைத் தள்ளிவிடுகிறது; இதிலிருந்து, ஆன்மா அசைக்கப்பட்டு, தெய்வீக அன்பை நோக்கி உயர்ந்து செல்கிறது. இது (அதாவது, புனிதர்களின் கூட்டம்) என்று உண்மையாகவே கூறலாம் அது கடவுளின் ஏதேன் தோட்டம், அது பௌதிகத் தாவரங்களால் அல்ல, மாறாகப் பல்வேறு ஆன்மீகப் பழங்களால் நிரப்பப்பட்டு அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது; அங்கு உயிர் மூச்சு நறுமணம் வீசுகிறது; அங்கு பாம்பு காயப்படுத்துவதில்லை, மாறாகக் காயப்படுத்தப்படுகிறது; அது வெளியேற்றுவதில்லை, மாறாக வெளியேற்றப்படுகிறது, அது பொருத்தமானபடியே ஆகிறது. மேலும், தேவனுடைய ராஜ்யம் நம்மில் இருந்தால், பரிசுத்தவான்களை பரலோக ராஜ்யம் என்று அழைப்பதில் யாரும் தவறு செய்ய மாட்டார்கள் என்று நான் நினைக்கிறேன்; அவர்கள் மீது, எல்லாம்-நன்மையுள்ள தேவன், ஒரு தாராளமான ராஜாவைப் போல, தம்முடைய ஊழியக்காரர்களுக்குப் பரிசுகளை வழங்குகிறார். இந்த ராஜ்யத்திற்குப் பிறகு, உலகப் பொருட்கள் எனக்கு என்ன பெரிய விஷயம்? வீண் மகிமையும், அழிவுக்குத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்ட வயிறும் என்ன பயன்? தங்கம், வெள்ளி, நேர்த்தியான ஆடைகள் மற்றும் மற்ற எல்லா வீண் பொருட்களும் என்ன பயன்? – ஒளியை இருளுடன், உயிரை மரணத்துடன், அல்லது உண்மையை உறக்கத்துடன் ஒப்பிட முடியாதது போல, இவையனைத்தையும் ஒப்பிடுவதற்குத் தகுதியில்லை.

2. இவை யாவும் அப்படியானால், நாம் சிறந்த பங்கைப் பெற்று, பரலோகக் கண்ணோட்டத்தால் ஒளிரும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இனத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக ஆகிவிட்டதால், 'சொல்லொணா மகிழ்ச்சியுடன் களிகூருவோம்' (1 பேதுரு 1:8); மேலும், நாம் வெறுமனே இதில் மட்டும் மகிழாமல், நம்மால் முடிந்தவரை அவர்களின் நற்பண்புகளைப் பின்பற்றவும் முயற்சி செய்வோம், அப்போதுதான் நாம் வெறும் பெயருக்கு மட்டும் இறைபக்தி உள்ளவர்களாகவும், அதன் சக்தியை மறுப்பவர்களாகவும் (2 தீமோ. 3:5) இல்லாமல் இருப்பது தெளிவாகும். ஒருவர் மருந்தகத்திற்குச் செல்லும்போது, ஒவ்வொருவரும் தங்கள் நோய்க்கேற்ப ஒரு மருந்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதைப் போலவே, நாமும் புனிதர்களை நன்கு அனுகிரகிக்க விரும்புவதால், ஒவ்வொருவரின் வாழ்க்கை முறைக்கும் ஏற்ற முன்மாதிரிகளைத் தேர்ந்தெடுத்து, அவர்களின் வாழ்விலிருந்து நமக்கு நன்மை பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும். நான் தகுதியற்றவனாக இருப்பதால், தகுதியுடன் மேய்ச்சல் செய்தவர்களைப் பார்ப்பேன்; பொருளாளர் – உண்மையுடனும் ஞானத்துடனும் நிர்வகித்தவர்களைப் பார்ப்பார்; திராட்சைப் பழச்சாறு வைப்பவர் – ஞானத்துடனும் மனசாட்சியுடனும் திராட்சைப் பழச்சாறு வைப்பதை நிர்வகித்தவர்களைப் பார்க்க வேண்டும். மதகுரு, உபசரிப்பவர், சமையல்காரர், உணவறைப் பணியாளர் மற்றும் மற்ற அனைவரும், தங்களுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட பணி எதுவாக இருந்தாலும், இதேபோல் சிந்திக்கட்டும். நாம் பார்க்கவும் அவர்களைப் பின்பற்றவும் தயாராக இருந்தால், ஒவ்வொருவருக்கும் நல்ல முன்மாதிரிகளைக் காணலாம்.

3. யாரும் கீழ்ப்படியாமலில் இருக்க வேண்டாம். நீங்கள் அழைக்கப்பட்டவுடன், உடனடியாகத் தோன்றுங்கள். 'சற்று காத்திருங்கள், நான் வருகிறேன்' என்று சொல்வது—குறிப்பாகப் பொருளாளரிடம்—ஒரு பாவம் மற்றும் கண்டனத்திற்குரிய விஷயம். யாரும் தங்கள் கடமையைச் செய்ய மறுக்கக்கூடாது, மாறாக அதை மென்மையாக, மரணத்திற்குரியதாகக் கூட நிறைவேற்ற வேண்டும்: இதுவே உண்மையான துறவறப் பரிபூரணம் ஆகும். மேலும், எவரும் நமது சபையில் இது இல்லை, அது இல்லை என்று முணுமுணுக்க வேண்டாம். அத்தகையவர், பாலைவனத்தில் முணுமுணுத்தவர்களுக்காக விதிக்கப்பட்ட தீர்ப்புக்கு ஆளாக நேரிடும்; அவர்களுடைய அழிவு வியக்கத்தக்கது (எண்ணாகமம், அதிகாரம் 16). – ஆனால், இவர்கள் யார்? – அறியாமையாளர்கள், பொறுமையற்றவர்கள், மனதில் குழந்தைத்தனமுடையவர்கள் – இத்தனை ஆறுதல்களைப் பெறுவதைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம், காற்றைச் சுவாசிப்பதற்குக் கூடத் தகுதியற்றவர்கள். – இருப்பினும், நன்மையே வடிவான நம் கடவுள், அறிவற்றவர்களுக்கு அறிவூட்டி, அறிவുള്ളவர்களை இன்னும் அறிவூட்டி, நம் இறைவனாகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் தம்முடைய இராச்சியத்தில் அவர்கள் அனைவரையும் இரட்சிக்கட்டும்.

261. உலகின் ஆவியின்படி விரும்பப்படும் அனைத்தும் நிலையற்றவை; நற்பண்பு மட்டுமே நித்திய பேரின்பத்தைக் கொண்டுவருகிறது

261. 1) உலகின் ஆவியின்படி விரும்பப்படும் அனைத்தும் நிலையற்றவை; நற்குணம் மட்டுமே நித்திய ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது. – 2) திருச்சபையில் புனிதர்களின் அன்றாட நினைவுத்திருவிழாக்களில் இருந்து நாம் காண்பது போல, அது இங்கேயே இன்பத்தைக் கொண்டுவருகிறது. – 3) அப்படியானால், அங்கே அது எப்படி இருக்கும்? அங்கே புனிதர்கள் சூரியனைப் போல இருப்பார்கள், மேலும் கிறிஸ்துவுடன் இருப்பார்கள். – 4) இதற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படவும், அதன் எதிர்மாறானதைத் தவிர்க்கவும் நாம் முயலுங்கள். [4, 42]

4. மக்களிடையே, சிலர் செல்வத்திலும், மற்றவர்கள் அதிகாரத்திலும், சிலர் வெற்றியிலும், மற்றவர்கள் இன்பங்களிலும் பேரின்பத்தைக் காண்கின்றனர். இருப்பினும், இவற்றில் எதுவும் பேரின்பத்திற்குத் தகுதியானது அல்ல, ஏனெனில் எதுவும் நிரந்தரமாக நீடிக்காது, ஆனால் இந்த நிகழ்காலத்துடன் அழிந்துவிடும். இருப்பினும், இங்கேயே கூட, அது பலரை நீண்ட காலத்திற்கு ஆற்றுப்படுத்தாது; அது ஒரு கனவைப் போல தோன்றி உடனடியாக மறைந்துவிடுகிறது. அறமே மகிழ்ச்சிக்குத் தகுதியானது, அது -ஐ அதன் உடையாளர்களை ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களாக மாற்றும் ஒரு நித்திய சொத்தாகும். – யுகங்கள் முழுவதும் எத்தனை ஆட்சியாளர்களும் ஆறுதலளிப்பவர்களும் இருந்திருக்கிறார்கள் என்பதை நாம் நினைவு கூர்வோம் – அவர்களில் ஒருவர்கூடப் புகழுடன் நினைவுகூரப்படவில்லை; ஆனால் அறவாளிகளின் மகிமை அணைக்க முடியாதது.

5. மேலும், நாம் செய்வதிலிருந்து இது தெளிவாகிறது. நேற்று நாம் புனித கிரிசோஸ்டோமைக் கௌரவித்தோம்; இன்று, எக்காலமும் நினைவுகூரப்படும் எஃப்ரேமைக் கௌரவிக்கிறோம்; நாளை மற்றொரு புனிதரைக் கௌரவிப்போம். இவ்வாறு, விண்ணுலகப் பொருட்களைப் போல, அவர்கள் ஆண்டின் முழுவதும் திருச்சபையின் வான்பரப்பில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக ஒளிர்கின்றனர்; அவர்களை நினைவுகூர்வதற்காக, அவர்களைப் புகழ எங்கள் இதழ்கள் திறக்கப்படுகின்றன, மேலும் நாம் கடவுளில் நடக்கும்போது அவர்கள் எங்கள் காலடிகளை ஒளிரச் செய்கிறார்கள். ஆகவே, உண்மையாகவே, இறைவார்த்தை நிலைத்திருக்கிறது: 'ஏனெனில், அவர் முன்குறித்தவர்களை, அவர் தம்முடைய குமாரனின் சாயலுக்கு ஒப்பாவதற்காக முன்குறித்தார், அவர் அநேக சகோதரருக்குள் முதற்பிள்ளையாகும்படி; அவர் முன்குறித்தவர்களை, அவர்களை அழைத்தார்; அழைத்தவர்களை, அவர்களை நீதிமானாக்கினார்; நீதிமானாக்கியவர்களை, அவர்களை மகிமைப்படுத்தினார்' (ரோமர் 8:29-30). இதற்கு நாம் என்ன சொல்வோம்? நாம் அத்தகைய அழைப்பிலும் மகிமையிலும் பங்குகொள்ளாதவர்களா? நிச்சயமாக நாம் பங்குகொள்கிறோம். மேலும், எங்களைப் போன்ற தாழ்மையானவர்களுக்கு, சிலுவையின் வாழ்க்கையோ அல்லது ஆசீர்வாதத்தின் பரிசோ அந்நியமானதல்ல; ஏனெனில், நல்ல சாட்சிக்காக ஏற்கனவே பட்ட பாடுகளுடன், இக்கணமும் நாங்கள் துன்புறுத்தல்களைச் சகித்துக்கொண்டிருக்கிறோம். மேலும் ஓ, நற்பண்பின் வல்லமை எவ்வளவு அற்புதமானது! அதைக் கடுமையாகப் பின்பற்றுபவர்களுக்கு அது என்ன வழங்குகிறது!

6. ஆனால் அது இங்கே உள்ளது; வரவிருக்கும் காலத்தைப் பற்றி என்ன? ஓ, அந்த பேரின்பத்தையும் அந்த மகிமையையும் யார் விவரிக்க முடியும்! இதற்குக் கர்த்தர் கூறுவது: 'அப்போது நீதிமான்கள் சூரியனைப் போலப் பிரகாசிப்பார்கள்' (மத். 13:43). அவர் நீதியின் சூரியனாக இருப்பதால், அவருடன் ஒத்திருக்குபவர்கள் சூரியனைப் போலப் பிரகாசிப்பார்கள் என்று வாக்குறுதியளித்துள்ளார், அப்போஸ்தலர் உறுதிப்படுத்துவது போல: 'ஏனெனில் நாம் அவருடன் பாடுகளை அனுபவித்தால், அவருடன் மகிமையையும் அடைவோம்' (ரோமர் 8:17). மேலும் கர்த்தராகிய இயேசு தாமே பிதாவிடம் ஜெபித்தது போல: "பிதாவே, நீர் எனக்குக் கொடுத்தவர்களும், நான் இருக்கும் இடத்தில் அவர்களும் என்னுடன் இருப்பதை நான் விரும்புகிறேன்; உலகம் தோன்றுவதற்கு முன்பே நீர் என்னை நேசித்தபடியால், நீர் எனக்குக் கொடுத்த உமது மகிமையை அவர்கள் காணும்படியாக" (யோவான் 17:24). நாம் எங்கு செல்வோம் என்று காண்கிறீர்களா? – 'தேவன் சிம்மாசனத்தின் வலதுபக்கத்தில் இயேசு கிறிஸ்து இருக்கும் இடத்திற்கு' (கொலோ. 3:1), அங்கே மகிழ்ச்சியும் ஆரவாரம் உண்டு, தேவதூதர்களின் திரள் வசிக்கிறது, பரலோகத்தில் பெயர்கள் எழுதப்பட்ட முதற்பேறுகளின் சபை இருக்கிறது – அங்கே நம்மைப் போன்றவர்களான நம் சகோதரர்களும் பிதாக்களும் இருக்கிறார்கள்; அங்கே நாம் விரைவில் செல்வோம், அங்கே "நாம் அவருடன் சேர்ந்து மகிழத் தொடங்குவோம், அருள்மிகு தாவீது பாடும்போது (சங். 65:7) 'தனது ஆட்சியினால் யுகங்கள்மேல் ஆட்சி செய்கிறார்'—ஆயிரம் அல்லது பத்தாயிரம் ஆண்டுகால யுகத்தின்மேல் அல்ல, மாறாக, யுகங்கள் இல்லாததும் முடிவில்லாததுமான ஒரு யுகத்தின்மேல்.

7. இதற்கு யார் திருப்தி அடைவார்? – தனது ஆன்மா உறங்கிவிடாதபடி, பகலும் இரவும் ஒவ்வொரு மணி நேரமும் விழிப்புடனும் எச்சரிக்கையுடனும் இருப்பவர்: ஏனெனில், நாம் இப்படித் தூங்கும்போது, விருப்பு வெறுப்புகள், மிருகங்களைப் போல, நம்மைத் தாக்கி ஆன்மாவைக் கைப்பற்றிக் கொள்கின்றன. ஆனால் நாம் விழிப்புடன் இருந்து நம்மைக் கவனித்துக் கொள்ளும்போது, வேட்டையாடுபவன் நம்மிடமிருந்து திருடமாட்டான், பாம்பு நம்மைக் கடத்திச் செல்லாது. – ஆகையால், நாம் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும், மேலும் மேலே கூறப்பட்டவைகளையும், அதன் நேர்மாறானவற்றையும் – அதாவது, தேவனுடைய சித்தத்திற்கு எதிராகச் செல்பவர்களுக்கு அச்சுறுத்தலாக இருக்கும் வேதனைகளையும் – நம் மனதில் சிந்திக்க வேண்டும்: அணைக்க முடியாத நெருப்பு, நித்திய இருள், நித்திரையற்ற புழு, மற்றும் பிற அனைத்தையும் பற்றி; அப்படியான எண்ணங்களால் நிரப்பப்பட்டு, அவற்றைத் தழுவிக்கொண்டு, நாம் பகைவனின் பொறிகளைத் தவிர்த்து, இவ்விடத்திலிருந்து குற்றமற்றவர்களாகக் கடந்து, பரலோக ராஜ்யத்தை அடைவதற்காக.

262. பாலைவனத்திலிருந்து இந்த இடத்திற்கு வரும் நமது பயணத்தில் ஆண்டவரிடமிருந்து பல ஆசீர்வாதங்களைப் பெற்றுள்ளோம்: நாம் வார்த்தைகளால் மட்டுமல்ல, செயல்களாலும் நன்றி செலுத்த வேண்டும்

262. 1) பாலைவனத்திலிருந்து இந்த இடத்திற்கு வரும் பயணத்தில் ஆண்டவரிடமிருந்து நாங்கள் பல ஆசீர்வாதங்களைப் பெற்றுள்ளோம்: நாம் வார்த்தைகளால் மட்டுமல்ல, செயல்களாலும் நன்றி செலுத்த வேண்டும். – 2) அப்படியானால், நாம் அவருக்கு எப்படிப் பதிலளிப்போம்? – நாம் தேவனுடைய மகிமைக்காக வாழுவோம்; நாம் கிறிஸ்துவின் நறுமணமாக இருப்போம்; அவர்கள் காணும்படியாக நாம் மலைமேல் ஏறுவோம். – 3) இதற்குரிய நோக்கமாக, நாம் இவ்வுலகின் காரியங்களைப் புறம்பேற்றி, பரலோகமானவைகளால் நம்மை அலங்கரித்துக் கொள்வோம். – 4) ஏனெனில் இது நம்மிலிருந்து வெகுதூரம் விலகியிருக்கவில்லை; ஏனெனில் இது நம்மில் இருக்கிறது. [4, 43]

8. தேவனுடைய ஆசீர்வாதங்களில் எப்பொழுதும் களிகூர்ந்து, உக்கிரமான ஜெபத்தில் இதயப்பூர்வமாக அவருக்கு எப்பொழுதும் நன்றி செலுத்த வேண்டும். ஏனெனில், இப்பொழுதே நமக்குள்ள ஆசீர்வாதத்தைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்! நாம் அகாரியர்களைப் பயந்து தப்பி ஓட நேர்ந்தபோது, நாம் தள்ளப்பட்ட அந்த இடத்தில், பாலைவனத்தில் இருந்தது போல, பல நாட்கள் தொடர்ந்து அவர் நம்மைப் போஷிக்கவில்லையா? அழகான கோவிலும் பொருத்தமான குடியிருப்புகளும் உள்ள, இங்கு ஓய்வெடுப்பதற்கான கதவை அவர் அப்போது நமக்காகத் திறக்கவில்லையா? நம்மை வரவேற்ற, ஒரே சிந்தனையுள்ள நம் சகோதரரே அவர் அல்லவா? – கடவுளின் நம் மீதான அக்கறை எவ்வளவு பெரியது! அவர் செய்ய வேண்டியிருந்தும் செய்யாதது ஏதேனும் உண்டா? – நாங்கள் தப்பி ஓடிய முழுப் பயணத்திலும், அவர் நமக்கு ரொட்டி, திராட்சை ரசம், மீன் மற்றும் பிற அத்தியாவசியப் பொருட்களை, தேவைப்பட்ட அளவிலும், தேவைக்கு அதிகமாகவும் வழங்கினார், அதைக் கண்டவர்கள் வியந்தனர். இவை அனைத்திற்கும், நாங்கள் ஏழைகள் நன்றி செலுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், எங்கள் உயிர்களையே அவருக்கென ஒப்புக்கொடுக்க வேண்டும். ஆகவே, நான் உங்களை வேண்டுகிறேன், நாம் அவருக்காக மிக வலிமையான அன்பை நம்முள் மூட்டி, முழு இதயத்துடனும் அவரைப் பற்றிக்கொண்டு, அவருக்கு மிகவும் கிருபையான நன்றிகளைச் செலுத்துவோம்.

9. அப்படியானால், நாம் அவருக்கு எப்படிப் பதிலளிப்போம்? – நாம் ஆராதிக்கும் அவருடைய நாமத்தின் மகிமைக்காக நாமும் இங்கே வாழ்வோம், அப்போது அவர் சொன்னது நம்மில் நிறைவேறும்: 'உங்கள் ஒளி மனிதர்களுக்கு முன்பாகப் பிரகாசிக்கட்டும்; அவர்கள் உங்கள் நற்செயல்களைக் கண்டு, பரலோகத்தில் இருக்கிற உங்கள் பிதாவை மகிமைப்படுத்தட்டும்' (மத்தேயு 5:16). வேறு இடத்தில், அப்போஸ்தலன் கூறுகிறார்: 'கிறிஸ்து இயேசுவில் எங்களை எப்போதும் ஜெயத்தில் நடத்தும், மேலும் எங்கள் மூலம் ஒவ்வொரு இடத்திலும் அவனைப்பற்றிய அறிவின் நறுமணத்தை பரப்பும் தேவனுக்கு நன்றி. ஏனெனில், இரட்சிக்கப்படுபவர்களிடத்திலும் அழிந்து போவவர்களிடத்திலும் நாங்கள் தேவனுக்குக் கிறிஸ்துவின் நறுமணமாக இருக்கிறோம்.' (2 கொரி. 14:15). பண்புள்ள மனிதன் எங்கு வாழ்ந்தாலும், அவன் கிறிஸ்துவின் நறுமணமே என்பதைக் காண்கிறீர்களா? நற்பண்பு, அதன் இயல்பினாலேயே மறைக்கப்படக்கூடியது அல்ல; ஆனால் அதைப் பின்பற்றுபவன் அனைவருக்கும் வெளிப்படுத்தப்படுகிறான்: ஏனெனில், 'மலைமேல் கட்டப்பட்ட நகரம் மறைந்து இருக்க முடியாது' என்று எழுதப்பட்டுள்ளது (மத். 5:14). அந்த நகரம் மனித ஆன்மாவாகும்; மலை என்பது நற்பண்புகளின் உயரமாகும், அதன் மீது ஏறியவர்கள் 'உலகத்தில் ஒளிமயமாகப் பிரகாசித்து, ஜீவவசனத்தை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டு, கிறிஸ்துவின் நாளிலே தங்களுக்குப் புகழைக் கொண்டுவருகிறார்கள்' (பிலி. 2:15). ஆகவே, சகோதரர்களே, நாமும் இந்தப் பரிசுத்த மலைக்கு ஏறிச் செல்வோம்.

10. ஆனால், நாம் முதலில் இந்த உலகின் காரியங்களான மாம்சத்தின் இச்சைகள், மனத்தின் எண்ணங்கள், மற்றும் இந்த வாழ்வின் அழிவு தரும் இன்பங்களைக் கைவிடாவிட்டால், அங்கே ஏற முடியாது; அவற்றிலிருந்து விலகிச் செல்வதே நற்பண்புக்கான ஏற்றமாகும். ஆகவே, இதயம் அசுத்தமான எண்ணங்களிலிருந்து தூய்மைப்படுத்தப்படட்டும்; கண் கற்புடன் நேராகப் பார்க்கட்டும், செவி தீய சொற்களுக்கு மூடப்படட்டும் – நாவு வீணாகப் பேசத் தடுக்கப்படட்டும், கைகள் தகாத தொடுதல்களிலிருந்து விலக்கப்படட்டும், கால்கள் அமைதியின் பாதைக்குத் திருப்பப்படட்டும், எல்லா உறுப்புகளும் அதற்கேற்ற நல்லொழுக்கத்தில் பயிற்றுவிக்கப்பட்டு, கிறிஸ்துவின் அழகினால் பரிசுத்தமாக்கப்படட்டும். உலக அரசன், உடலால் அழகாகவும், நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்டவர்களாகவும் இருப்பவர்களைக் கருணையுடன் வரவேற்கிறான்; ஆனால் பரலோக அரசன், வெளிப்படையாக ஏழைகளாகவோ, குருடர்களாகவோ, ஊனமுற்றவர்களாகவோ, அல்லது மக்கள் இழிவாகக் கருதும் பிற வெளிப்படையான குறைபாடுகளைக் கொண்டவர்களாகவோ இருந்தாலும், ஆவியில் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்களையே விரும்புகிறான். இந்த அர்த்தத்தில், குலமற்றவர்கள் குலமுடையவர்களாகவும், புகழற்றவர்கள் புகழ்பெற்றவர்களாகவும், ஏழைகள் செல்வந்தர்களாகவும் மாறுகிறார்கள்; இந்தக் காரணத்தினாலேயே, மீன்பிடிக்கும் தொழிலாளர்களாக இருந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட திருத்தூதர்கள், பூமியெங்கும் தலைவர்களானார்கள்; ஆகையால் புனித அந்தோனியார், கல்வியறிவற்றவராக இருந்தபோதிலும், ஞானமுள்ளவர்களை விட ஞானமுடையவராக இருந்தார்; எனவே—நமக்கு நெருக்கமான ஒரு உதாரணத்தை எடுத்துக்கொண்டால்—உங்களுக்குத் தெரிந்தபடி, ஒரு ஸ்கைதியரும் அடிமையுமான நமது ததேயுஸ், கிறிஸ்துவை அறிக்கையிடுவதன் உச்சிக்கே உயர்ந்து, உலகம் முழுவதும் புகழ்பெற்றார்.

11. ஓ, நம் கருணைமிக்க கடவுள் மனிதகுலத்தின் மீது காட்டிய சொல்லொணா அன்பு! அவர் முன் வருவதற்கு அவர் நமக்கு வழங்கிய எவ்வளவு வசதியான வழி! ஏனெனில் இதற்கு ஒரு இடைத்தரகரோ, பணமோ, அல்லது ஏதேனும் சாதகமான வாய்ப்பிற்காகக் காத்திருப்பதோ தேவையில்லை; ஒருவர் அதை விரும்பினால் மட்டும் போதும் – எல்லாம் முடிந்துவிடுகிறது. – ஆகவே, பரலோகத்தில் பெரியவராக விரும்புகிறீர்களா? இவ்வுலகில் கடைசியாக இருக்கத் தேர்ந்தெடுங்கள். தேவனுடைய குமாரன் என்று அழைக்கப்பட விரும்புகிறீர்களா? உங்கள் ஆன்மாவின் இச்சையிலிருந்து அதை அமைதிப்படுத்தவும். தேவனுடைய கண்களால் காணப்பட விரும்புகிறீர்களா? சத்தியத்திற்காக நில்லுங்கள். – ஆனால், இவைகளால் யார் திருப்தியடைகிறார்கள்? – போதனையை மனமுவந்து ஏற்றுக்கொள்பவர், நேர்மையானதைச் செய்ய விரும்புகிறவர், பரலோக ஆசீர்வாதங்களால் செல்வந்தராக விரும்புகிறவர். – நாமும், இத்தகைய உணர்வோடு உயிர் தரும் கட்டளைகளை நிறைவேற்றி, நம் ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில், எல்லாப் புனிதர்களுடன் சேர்ந்து பரலோக ராஜ்யத்தை அடைவோமாக.

263. ஒவ்வொருவரும் தங்கள் கடமைகளை முழு மனதுடன், கடவுளின் சன்னிதியில் செய்வது போலச் செய்யட்டும்

263. 1) ஒவ்வொருவரும் தங்கள் கடமைகளை முழு விடாமுயற்சியுடன், கடவுளின் சந்நிதியில் செய்வது போலச் செய்யட்டும். – 2) நான் என்னுடையதை, நீ உன்னுடையதைச் செய்வாய்: பொது நன்மைக்காக நாம் ஒன்றிணைந்து உழைத்து, ஒருவருக்கொருவர் உதவியாக இருப்போம். [4, 44]

12. தங்கள் கடமைகளைச் செய்பவர்களும், அவற்றை மேற்பார்வையிடுபவர்களும், முழு கவனத்துடனும் விடாமுயற்சியுடனும், – துறவுப் பக்தியுடன் – தங்கள் கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும் – அவர்கள் பொருளாளர், உதவிப் பொருளாளர், களஞ்சியக்காரர், சமையல்காரர், உணவறைப் பணியாளர், அல்லது வேறு எந்தப் பணியையும் செய்யும் எவராக இருந்தாலும் சரி – 'கர்த்தருடைய வேலையை அலட்சியமாகச் செய்கிறவன் சபிக்கப்பட்டவன்' என்று அறிவிக்கும் பயங்கரமான சாபத்திற்கு ஆளாகாமல் இருப்பதற்காக. (எரே. 48:10); மாறாக, அவர்கள் கர்த்தருடைய கிருபைக்கு மிகவும் தகுதியானவர்களாக மாறுவதற்காக, 'தனது எஜமானன் தன் குடும்பத்திற்கு மேலாக நியமிக்கும் உண்மையுள்ள, புத்திமான ஊழியக்காரன் யார்? எஜமானன் வரும்போது அவ்வாறு செய்து கொண்டிருக்கக் காணும் அந்த ஊழியக்காரன் பாக்கியவானாக இருப்பான்' என்று சொன்னவரின் கிருபையைப் பெறுவதற்காகவே ஆகும். 'ஆமென், நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், அவன் தன் உடைமைகள் அனைத்திற்கும் அவனை அதிகாரியாக வைப்பான்' (மத். 24:45–47). நன்கு சேவை செய்பவர்களுக்கு அவர் எவ்வளவு பெரிய மரியாதையையும் வெகுமதியையும் அளிக்கிறார் என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களா? ஆகையால், நன்கு சேவை செய்யாதவர்கள் இதற்கு நேர்மாறான விதியை எதிர்கொள்வார்கள் என்பது தெளிவாகிறது. ஆகையால், நான் உங்களை ஊக்குவிக்கிறேன்: ஒவ்வொருவரும் தனக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட கடமையை விசுவாசத்தோடு நிறைவேற்றி, அதன் மூலம் கடவுளுக்கு மகிமையைக் கொடுத்து, தன் சொந்த இரட்சிப்பை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளட்டும். ஓ, நிர்வாகியே, சமூகத்தின் பௌதீகத் தேவைகளை விவேகத்துடன் பூர்த்தி செய்; ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் பங்கைக் கொடு—அது பட்சபாதத்தினாலோ அல்லது பாரபட்சத்தினாலோ அல்லாமல், எப்போதும் நன்மனதுடனும் சகோதர அன்புடனும் இருக்கட்டும். பரிசாரகனே, சகோதரர்களுக்கு உணவு வழங்கப்படுவதை உறுதிசெய்; அவர்களை ஆற்றுப்படுத்தும் ஒரே நோக்கத்துடன் உன் கடமைகளை உண்மையாகச் செய்; களஞ்சியத்தில் எதையும் கெட்டுப்போகச் செய்யாதே. சமையல்காரனே, நீ உன் சேவையைக் கடவுளுக்கு நேரடியாகச் செய்வது போல, உணவைத் தயாரிக்கும்போதும் சுவையூட்டும் போதும் தெளிந்த மனசாட்சியுடன் இரு. உணவகம் பரிமாறுபவரே, உணவகத்தையும் அங்குத் தேவையான அனைத்துப் பாத்திரங்களையும் சுத்தமாக வைத்திருங்கள்; கர்த்தருக்குப் பரிமாறுவதைப் போல சகோதரர்களுக்குப் பரிமாறுங்கள். மற்றவர்களும் தத்தமது பணிகளில் இதேமுறையில் செயல்படட்டும்.

13. உங்களில் சிலரை மற்றவர்களுக்கு எதிராகத் தூண்டுவதற்காக நான் இதைச் சொல்லவில்லை, மாறாக, ஒவ்வொருவரும் தாம் அழைக்கப்பட்ட எந்தப் பணியிலும், எல்லா வெகுமதிகளையும் எதிர்பார்க்க வேண்டிய கடவுளைத் தன் மனக்கண்ணில் வைத்து, மற்றவர்களுக்குச் சேவை செய்யும் தன் கடமையை நிறைவேற்ற முயல வேண்டும் என்பதற்காகவே சொல்கிறேன். – 'மேலும், ஒரு தாழ்மையான மனிதனாகிய எனக்கு, என் சொந்தக் குடும்பத்தை உருவாக்கும் பொறுப்பு ஒப்படைக்கப்படவில்லையா?' – 'ஆம், உண்மையிலேயே அதுவே எல்லாவற்றையும் விட மிகப்பெரிய பணி.' – 'ஆகவே, உங்கள் ஆன்மாக்களைப் பேணிப் பாதுகாக்கவும், ஒவ்வொருவரையும் வேண்டிக்கொள்ளவும், அறிவுறுத்தவும், மேலும் கடவுளின் உண்மையையும் வரவிருக்கும் வாளையும் உங்களுக்குத் தனிப்பட்ட முறையிலும், அனைவருடனும் பொதுவாகவும் அறிவிக்க வேண்டியது என் கடமையாக இருப்பது போல, நீங்களும் சோம்பலின்றி உங்கள் கடமைகளை நிறைவேற்ற வேண்டும். – இவ்விதமாக, கள்ளத்தனமின்றி நடக்கிறவர்களாயும், கர்த்தருக்குப் பிரியமானவர்களாயும், அவருக்குப் பிரியமானவைகளையெல்லாம் செய்து, பரிசுத்தவான்களுடைய கூட்டத்திற்குச் சேர்க்கப்பட்டவர்களாயும், தேவனுடைய சபைத்தலைக்குப் பிரியமானவர்களாயும், அவருக்குப் பிரியமானவைகளையெல்லாம் செய்து, பரிசுத்தவான்களுடைய கூட்டத்திற்குச் சேர்க்கப்பட்டவர்களாயும், தேவனுடைய சபைத்தலைக்குப் பிரியமானவர்களாயும், அவருக்குப் பிரியமானவைகளையெல்லாம் செய்து, பரிசுத்தவான்களுடைய கூட்டத்திற்குச் சேர்க்கப்பட்டவர்களாயும், தேவனுடைய சபைத்தலைக்குப் பிரியமானவர்களாயும், அவருக்குப் பிரியமானவைகளையெல்லாம் செய்து, பரிசுத்தவான்களுடைய கூட்டத்திற்குச் சேர்க்கப்பட்டவர்களாயும், தேவனுடைய சபைத்தலைக்குப் பிரியமானவர்களாயும், அவருக்குப் பிரியமானவைகளையெல்லாம் செய்து, பரிசுத்தவான்களுடைய கூட்டத்திற்குச் சேர்க்கப்பட்டவர்களாயும், தேவனுடைய சபைத்தலைக்குப் பிரியமானவர்களாயும், அவருக்குப் பிரியமானவைகளையெல்லாம் செய்து, பரிசுத்தவான்களுடைய கூட்டத்திற்குச் சேர்க்கப்பட்டவர்களாயும், தேவனுடைய சபைத்தலைக்குப் பிரியமானவர்களாயும், அவருக்குப் பிரியமானவைகளையெல்லாம் செய்து, பரிசுத்தவான்களுடைய கூட்டத்திற்குச் சேர்க்கப்பட்டவர்களாயும், தேவனுடைய சபைத்தலைக்குப் பிரியமானவர்களாயும், அவருக்குப் பிரியமானவைகளையெல்லாம் செய்து, பரிசுத்தவான்களுடைய கூட்டத்திற்குச் சேர்க்கப்பட்டவர்களாயும், தேவனுடைய சபைத்தலைக்குப் பிரியமானவர்களாயும், அவருக்குப் பிரியமானவைகளையெல்லாம் செய்து, பரிசுத்தவான்களுடைய கூட்டத்திற்குச் சேர்க்கப்பட்டவர்களாயும், தேவனுடைய சபைத்தலைக்குப் பிரியமானவர்களாயும், அவருக்குப் பிரியமானவைகளையெல்லாம் செய்து, பரிசுத்தவான்களுடைய கூட்டத்திற்குச் சேர்க்கப்பட்டவர்களாயும், தேவனுடைய சபைத்தலைக்குப் பிரியமானவர்களாயும், மாறாக, இந்தப் பிரியாவிடைக்கு நாம் எப்போதும் நன்கு தயாராக இருப்போமாக, மேலும் தெளிவான மனச்சாட்சியுடன் இவ்விடத்தை விட்டுப் பிரிந்து, பரலோக ராஜ்யத்தை அடையும் உண்மையான நம்பிக்கையுடனும் இருப்போமாக.

264. அவர்கள் சண்டையிட்டுக் கொண்டனர்: இது வெளிப்படுத்துகிறது

264. 1) அவர்கள் கைகலப்பில் ஈடுபட்டனர்: இது அவர்களை அம்பலப்படுத்துகிறது. – 2) இது பெருமையையே காரணமாகக் காட்டுகிறது; அது முதலில், 'சரி, அவனைத் தொட்டுப் பார்; நான் அவனுக்குக் காட்டுகிறேன்' என்ற எண்ணத்தை விதைத்து, பின்னர் செயலில் வெளிப்படுகிறது. – 3) இதனுக்கான தீர்வு, நல்ல எண்ணங்களை இதயத்தில் வேரூன்றச் செய்வதாகும். [4, 45]

14. நான் உங்களை விட்டுச் சென்றது ஒரு சிறிய நேரத்திற்கு மட்டுமே; ஆனால் நான் திரும்பி வந்தபோது, உங்களிடையே ஒழுங்கீனத்தை கண்டேன், அதை நான் அனைவருக்கும் தெரியப்படுத்த வேண்டியது அவசியம் என்று கருதுகிறேன், மேலும் அது என்னவென்றால், சிலர் தங்கள் கைகளை நீட்டி, கோபத்துடனும் கூச்சலுடனும் ஒருவரையொருவர் வெறித்தனமாகப் பிடித்துக் கொண்டனர். – அவர்களில் ஒருவனைப் பொறுத்தவரை, இது முற்றிலும் ஆச்சரியமல்ல, ஏனெனில் அவன் இன்னும் ஒரு பொதுவான மனிதன், சகோதரத்துவத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை; மற்றவனைப் பொறுத்தவரை, இருப்பினும், இது மிகவும் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது, ஏனெனில் அவன் ஏற்கனவே ஒரு துறவியாக இருந்தபோதே இதைச் செய்தான், அவன் உலகத்தைக் சிலுவையில் அறைந்து, தன் மாம்சத்தை சிலுவையில் அறைந்திருக்க வேண்டும். அப்படியானால், சகோதரனே, ஆணிகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டது போல சிலுவையிலிருந்து இறங்கி, யூத முறையில் கிறிஸ்து இயேசுவின் மீது உங்கள் கைகளை வைத்தது எப்படி? ஏனெனில் அவரே கூறினார்: 'என் சகோதரரில் மிகச் சிறியவருக்கு நீங்கள் என்ன செய்தபோதும், அது எனக்குச் செய்தீர்கள்' (மத்தேயு 25:40). இந்த வார்த்தைகளைப் பேசியவரின் மீது உங்களுக்குப் பயமில்லையா? உங்கள் வாழ்வின் பாதுகாவலரான தூதனுக்கு முன்பாக உங்களுக்கு வெட்கமாக இல்லையா? உங்களைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்த சகோதரர்கள் மற்றும் பார்வையாளர்களால் நீங்கள் கலங்கவில்லைையா? 'உங்கள் ஒளி மனிதர்களுக்கு முன்பாகப் பிரகாசிக்கட்டும்; அப்பொழுது அவர்கள் உங்கள் நற்செயல்களைக் கண்டு பரலோகத்தில் இருக்கிற உங்கள் பிதாவை மகிமைப்படுத்துவார்கள்' என்று ஆண்டவர் கட்டளையிட்டார் (மத்தேயு 5:16). ஆயினும், உங்கள் தீச்செயல் உங்கள் மீது இத்தகைய இருளைப் போக்கியுள்ளது, அதன் மூலம் தேவன் பெயர் நிந்திக்கப்பட்டுள்ளது. ஐயோ, நான் ஒரு பாவியன்! வாழ்க்கையின் எவ்வளவு உயரத்திற்கு நாம் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம், ஆனால் தீய பொதுமக்களைப் போல நம்மை நாமே அவமதிக்கும் அளவுக்கு எவ்வளவு ஆழத்திற்கு நாம் வீழ்ந்துவிட்டோம். அவரே சண்டையைத் தொடங்கினார் என்று நீங்கள் கூறுகிறீர்கள்; ஆனால், கர்த்தர் தம்முடைய கன்னத்தில் அறைந்த ஊழியனிடம் எவ்வளவு மென்மையாகப் பேசினார் என்பதை நீங்கள் கேட்கவில்லையா: 'நான் தவறாகப் பேசினேன் என்றால், அந்தத் தவறுக்குச் சாட்சி சொல்; நான் சரியாகப் பேசினேன் என்றால், ஏன் என்னை அடிக்கிறாய்?' (யோவான் 18:23). மேலும் சிலுவையில்: 'பிதாவே, இவர்களை மன்னியும், ஏனெனில் அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்று அறியாமல் செய்கிறார்கள்' (லூக்கா 23:34). இதை அறிந்திருந்தும், உங்களைக் கண்டிப்பவர்களை ஆசீர்வதிக்கவும், உங்களை அடிக்கிறவர்களுக்காக ஜெபிக்கவும், நிந்திக்கப்படும்போது மௌனமாக இருக்கவும் வேண்டும் (1 கொரி. 4:12–13). ஆனால் நீங்களோ, நன்மையானதைப் பின்பற்றத் தவறி, யாரைப் பின்பற்றுகிறீர்கள்? – அப்போஸ்தலனால் கொடுக்கப்பட்ட கட்டளையைப் பாருங்கள்: 'சகோதரப் பிரியமுள்ளவர்களே, உங்கள் தேவன் உங்களை இரக்கமுள்ளவர்களாக ஏற்படுத்தினது போல, நீங்களும் இரக்கமுள்ளவர்களாயிருங்கள்; பரிசுத்தமாயிருங்கள்; இரக்கமுள்ளவர்களாயிருங்கள்; இரக்கமுள்ளவர்களாயிருங்கள்; உங்கள் இருதயத்திலே கசப்பும், எரிச்சலும், கோபமும், கலகமும், தூஷணமுமுள்ளவைகள் நீங்குகிறதென்றும், உங்கள் தேவன் உங்களை இரக்கமுள்ளவர்களாக ஏற்படுத்தினது போல, நீங்களும் இரக்கமுள்ளவர்களாயிருங்கள்; பரிசுத்தமாயிருங்கள்; இரக்கமுள்ளவர்களாயிருங்கள்; இரக்கமுள்ளவர்களாயிருங்கள்; உங்கள் இருதயத்திலே கசப்பும், எரிச்சலும், கோபமும், கலகமும், தூஷணமுள்ளவைகள் நீங்குகிறதென்றும், உங்கள் தேவன் உங்களை இரக்கமுள்ளவர்களாக ஏற்படுத்தினது போல, நீங்களும் இரக்கமுள்ளவர்களாயிருங்கள்; பரிசுத்தமாயிருங்கள்; இரக்கமுள்ளவர்களாயிருங்கள்; இரக்கமுள்ளவர்களாயிருங்கள்; உங்கள் இருதயத்திலே கசப்பும், எரிச்சலும், கோபமும், கலகமும், தூஷணமுள்ளவைகள் நீங்குகிறதென்றும், உங்கள் தேவன் உங்களை இரக்கமுள்ளவர்களாக ஏற்படுத்தினது போல, நீங்களும் இரக்கமுள்ளவர்களாயிருங்கள்; பரிசுத்தமாயிருங்கள்; இரக்கமுள்ளவர்களாயிருங்கள்; இரக்கமுள்ளவர்களாயிருங்கள்; உங்கள் இருதயத்திலே கசப்பும், எரிச்சலும், கோபமும், கலகமும், தூஷணமுள்ளவைகள் நீங்குகிறதென்றும், உங்கள் தேவன் உங்களை இரக்கமுள்ளவர்களாக ஏற்படுத்தினது போல, நீங்களும் இரக்கமுள்ளவர்களாய – இவ்வாறு தேவனுடைய சட்டம் அவமதிக்கப்பட்டுள்ளது. தீர்க்கதரிசன வார்த்தை கூறுவது போல, 'வேலன் வெள்ளியை வான்கத்தில் வீணாக உருக்கிறான்' (எரே. 6:29). நானும் வீணாகவே, சோர்வுறும் வரை தாழ்மையுடன் உழைக்கிறேன். இருப்பினும், அப்படியிருந்தும், நான் என் கடமையைச் செய்வதை நிறுத்த மாட்டேன், ஏனெனில் சில சமயங்களில் எனக்குக் கவனமாகக் கேட்கும் பலர் இருக்கிறார்கள்.

15. அப்படியானால், இத்தகைய தீமைக்குக் காரணம் எங்கே இருக்கிறது? ஏனெனில், ஒருவர் பாவத்தை வெறுமனே கண்டிக்கக் கூடாது, அதற்கான பரிகாரத்தையும் சுட்டிக்காட்ட வேண்டும். ஒரு தீய மனசாட்சி இந்தத் தீய புதுமையைக் கண்டுபிடித்திருக்கிறது: ஒரு பெருமையான சுய-உறுதிப்பாடு, ஒரு தீய இருதயத்தின் திட்டம். 'அவன் எனக்கு இப்படிச் சொன்னால், நான் அப்படிப் பதிலளிப்பேன்; அவன் என்னை இப்படி நடத்தினால், நான் அவனுக்கு அப்படிப் பதிலடி கொடுப்பேன்' என்று கோபக்காரன் தன் இதயத்தில் சொல்லிக்கொள்கிறான். – பின்னர், எந்தக் காரணத்திற்காகவும் எரிச்சல் ஏற்படும்போது, நாம் இரகசியமாகச் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்ததை வெளிப்படையாகக் கொண்டு வருகிறோம். ஏனெனில், சொல்லப்பட்டிருக்கிறபடி இது உண்மையே: 'மனதில் நிறைந்திருப்பதிலிருந்துதான் வாயும் பேசுகிறது. நல்ல மனிதன் நல்ல களஞ்சியத்திலிருந்து நல்லவைகளை வெளிப்படுத்துகிறான், பொல்லாத மனிதன் பொல்லாத களஞ்சியத்திலிருந்து பொல்லாதவைகளை வெளிப்படுத்துகிறான்' (மத்தேயு 12:34–35).

16. ஆகையால், நாம் நமது இதயங்களை நல்ல எண்ணங்களின் புதையல் களமாக ஆக்கிக்கொள்வோம். அப்பொழுது நாம் பகைமையை வளர்க்காமலும், சண்டையிடாமல் இருப்பதோடு மட்டுமல்லாமல்; யாராவது உங்கள் வலது கன்னத்தில் அறைந்தால், இன்னொரு கன்னத்தையும் அவனுக்குத் திருப்பிக் காட்டுவோம் (மத். 5:39), மேலும் என்ன நடந்தாலும், நற்செய்தி கட்டளைக்கு இணங்கச் செயல்படுவோம். – 'இஸ்ரவேல் வீடே, நீங்கள் ஏன் அழிந்து போகிறீர்கள்?' (எசே. 33:11). இங்கும் அதே கேள்வியை நாமும் நம்மைக் கேட்டுக்கொள்வது பொருத்தமானது. தேவனுடைய கற்பனைகளைக் கடைப்பிடிப்பதில் அறியாமையுடன் இருப்பபோது, உணவிலும் பானத்திலும் வல்லுநர்களாக நம்மைக் காட்டிக்கொண்டு, ஏன் நாம் நம் வாழ்நாளை ஒவ்வொரு நாளும் வீணாகவும் சோம்பேறித்தனமாகவும் கழிக்கிறோம்? இனிமேல் நாம் நம்மைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்வது சிறந்ததல்லவா: கலங்காமல், கோபமடையாமல், சீற்றமடையாமல், கத்தாமல் இருப்பது; ஏனெனில், அம்புகளைப் போல, அவமதிக்கும் வார்த்தைகள் அவற்றிலிருந்து பறக்கின்றன, ஒருவேளை அதைவிட மோசமானவையும் கூட. – இதை நான் உங்களுக்கு 'எல்லாவற்றிற்கும் உயிர் கொடுக்கும் தேவனுக்கு முன்பாகவும், பந்தியு பிலாத்துக்கு முன்பாக நற்கூறீத சாட்சியைச் சாட்சியப்படுத்தின கிறிஸ்து இயேசுவுக்கு முன்பாகவும்' 'ஒப்புரவுபடுத்தி' 'குற்றமற்றவர்களாகவும் கறைபடியாதவர்களாகவும்' இருக்க 'கட்டளை'யைக் கொடுக்கிறேன் (1 தீமோ. 6, 13–14), நான் உங்களை மிகக் கடுமையான தண்டனைகளுக்கு உட்படுத்த வேண்டிய நிலை ஏற்படுவதைத் தவிர்க்க, மாறாக, நீங்கள் எப்போதும் எல்லா காரியங்களிலும் முறையாகவும் ஒழுங்காகவும் நடந்துகொள்வதன் மூலம், பாவியான எனக்கு சமாதானத்தை ஏற்படுத்தவும், தேவனைத் திருப்திப்படுத்தவும், நித்திய ஆசீர்வாதங்களுக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படவும் வேண்டும் என்பதற்காகவே.

265. அவர் சண்டையிட்டவர்களை மேலும் கண்டிக்கிறார்; மற்றும் – இதற்கு புனிதத் திருவருட்சாதனத்திலிருந்து உத்வேகம் பெற்று அனைவரையும் அமைதிக்கு அழைக்கிறார்

265. 1) மேலும் சண்டையிட்டவர்களைக் கண்டிக்கிறார்; மற்றும் – 2) அனைவரையும் அமைதிக்கு அழைக்கிறார், இதற்கான உத்வேகத்தை திருவருட்சாதனத்திலிருந்து பெறுகிறார். – 3) இதற்கு அவர் கன்னித்தன்மை குறித்து ஒரு வார்த்தையை நுட்பமாகச் சேர்க்கிறார், அதைப் பாராட்டுகிறார், மேலும் – 4) அதற்காக, கடவுள் பயத்தின் நெருப்பிலும் கண்ணீரிலும் மனந்திரும்புதலையும், தியாகத்தையும் ஒரு வழியாக அமைக்கிறார். [4, 46]

17. நானும் இந்த மீட்பளிக்கும் உரையால் நிறைவுற்றதாக உணரக்கூடாது, நீங்களும் இந்த அறிவுறுத்தும் செவிமடுக்கலால் நிறைவுற்றதாக உணரக்கூடாது. ஆனால், தண்ணீர் எடுக்கத் தாகம் கொள்ளும்வர்களைப் போல, இருவருக்கும் இவ்விரண்டின் மீதும் அடங்காத தாகம் இருக்க வேண்டும். மேலும் இதுவே முன்னேற்றத்தின் அடையாளமாகவும், இரட்சிப்பின் நிலையாகவும், செயலாகவும் இருக்கிறது. ஏனெனில் வார்த்தைகள் செயல்களுக்கு வழிவகுக்கின்றன—நல்லவை நல்ல செயல்களுக்கும், அதன் எதிரானவை அதற்கு மாறான செயல்களுக்கும் இட்டுச் செல்கின்றன. நாம் நன்மை செய்ய விரும்புவதால், நம்மிடமிருந்து எதிர்பார்க்கப்படும் காரியத்தில் நாம் தோல்வியுறாமல் இருக்க, நல்ல போதனைகளையும் ஆரோக்கியமான உரையாடல்களையும் நாம் பயன்படுத்த வேண்டும். இந்த விஷயத்தையே போதிக்கும் அப்போஸ்தலர் கூறுகிறார்: 'உங்கள் வாயிலிருந்து சீர்கேடான வார்த்தை எதுவும் புறப்படாமல், விசுவாசத்தைக் கட்டியெழுப்பவும், கேட்பவர்களுக்குக் கிருபை உண்டாக்கவும் உதவும் நற்கருத்துகள் மட்டுமே வெளிப்படட்டும். மீட்பு நாளுக்காக நீங்கள் முத்திரையிடப்பட்ட தேவனுடைய பரிசுத்த ஆவியைத் துக்கப்படுத்தாதிருங்கள்'. மேலும்: 'கசப்பான சொற்களோ, வெகுளியோ, கோபமோ, ஆர்ப்பாட்டமோ, அவதூறோ, சகலவிதத் தீங்குள்ளவைகளோ உங்கள் வாயிலிருந்து புறப்படாமல், இவ்விதமாயிருக்கட்டும்: கேட்கிறவர்களுக்குக் கிருபை உண்டாக்கும்படியாக, கட்டிப்பண்ணுகிறவைகளே புறப்படுவதாக. மீட்புநாளிலே நீங்கள் முத்திரையிடப்பட்ட தேவனுடைய பரிசுத்த ஆவியைத் துக்கப்படுத்தாதபடிக்கு, ஒருவரையொருவர் பரியாசம்பண்ணுங்கள்' (எபே. 4:29–32). அவர் என்ன கட்டளையிடுகிறார் என்று பார்க்கிறீர்களா? இந்தக் கட்டளைக்கான வரையறை எவ்வளவு துல்லியமானது? – வேறு இடத்தில் அவர் இன்னும் கடுமையாக இவ்வாறு கூறுகிறார்: 'கிறிஸ்துவுக்குரியவர்கள் தங்கள் இச்சைகள் மற்றும் விருப்பங்களுடன் சரீரத்தைக் சிலுவையில் அறைந்துவிட்டார்கள்' (கலா. 5:24), அதாவது, அவர்கள் பாவச் செயல்களால் அசைக்கப்படாமல் இருக்கிறார்கள். இதுவே அப்படி என்றால், நமது சண்டையிடும் சகோதரர்கள் எந்தத் தண்டனைக்குரியவர்கள் என்பதைச் சிந்தியுங்கள். அவர்கள் சண்டையிட்டது மட்டுமல்ல, ஒருவரையொருவர் கை தூக்கி அடிக்கவும் செய்தார்கள். மேலும் நீ, இன்னும் ஒரு பொதுவானவனாக, எங்களிடையே கணக்கில் கொள்ளப்பட்டவனாக இருக்கும்போதே, ஒரு துறவியைக் கை தூக்கி அடிக்கிறாயா? – மேலும் நீ, ஒரு துறவி, கீழ்ப்படிதலின் சபதங்களுக்குத் தயாராகி வருபவரைக் குச்சியால் அடிக்கத் துணிகிறாயா? – இல்லை; நீ இனி ஒரு துறவி அல்ல, மாறாக ஒரு மல்யுத்த வீரன்; ஒரு துறவறவாதி அல்ல, மாறாக ஒரு கள்வன்; சமாதானத்தின் குமாரன் அல்ல, மாறாக கோபத்தின் பிள்ளை. கடுமையான வார்த்தைகளிலிருந்து தாக்குதல்கள் வரவில்லையா, மேலும் தாக்குதல்கள் சில சமயங்களில் கொலைக்கு வழிவகுக்கவில்லையா? – இவ்வாறு செயல்பட்டவர்கள், இதைவிட மோசமான நிலைக்குச் செல்லாமல் இருக்க, ஏன் பொருத்தமான தண்டனைக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும்?

18. ஆனால் அன்பானவர்களே, சாந்தமும் சமாதானமும் நிறைந்த ஆண்டவரின் சீடர்களாக, நீங்களும் உங்களிடையே சாந்தமாகவும் சமாதானமாகவும் வாழுங்கள் – 'எல்லாரிடத்திலும் சமாதானத்தையும், பரிசுத்தத்தையும் தேடுங்கள்; பரிசுத்தம் இல்லாமல் யாரும் ஆண்டவரைக் காணமாட்டார்கள்' (எபி. 12:14). நாம் பெற்றுக்கொள்ளத் தகுதியுள்ளதாகக் கருதப்படும் ஆண்டவரின் உடலையும் இரத்தத்தையும் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருங்கள். இந்த மிகவும் தூய்மையான வரங்களைப் பெறும் ஆன்மா, குழப்பம், வெறி அல்லது தகாத விருப்பங்களைத் தனக்குள் கொண்டிருக்கக் கூடாது. அமரத்துவ நீரூற்றிலிருந்து பருகும் வாய், அசுத்தமான மற்றும் அருவருப்பான வார்த்தைகளை உச்சரிக்கக் கூடாது. அருமையான இரத்தத்தால் பரிசுத்தமாக்கப்பட்ட கண்கள், மிருகத்தனமான நோக்கத்துடன் பார்க்கக் கூடாது, அல்லது அவற்றில் அநாகரிகமான காட்சிகள் பதியப்பட அனுமதிக்கக் கூடாது. தெய்வீகப் புதையலைப் பெற்ற கை, கண்ணியமற்ற எதையும் தொடக்கூடாது.

19. ஆனால், கிறிஸ்துவின் உறுப்புகளாகிய எல்லா அங்கங்களும் தூய்மையாகக் காக்கப்பட வேண்டும். நிச்சயமாக, ஒவ்வொரு நற்பண்பும் பெரியது மற்றும் விரும்பத்தக்கது, ஆனால் கற்பைப் போல எதுவும் இல்லை. நமது முதல் பெற்றோரை பாம்பு தனது வஞ்சகப் பேச்சால் ஏமாற்றுவதற்கு முன்பு, கற்புதான் சொர்க்கத்தில் முதலில் ஒளிர்ந்தது; – கற்பு கிறிஸ்துவின் தாயாக இருப்பதற்குத் தகுதியானது எனக் கருதப்பட்டது; கற்பு மனிதர்களை தேவதைகளாக மாற்றுகிறது; கற்பு உலகை அழிவற்ற நிலைக்கு உயர்த்துகிறது.

20. இந்த இடத்தில், ஒருவர் கேட்கலாம்: அப்படியானால், அதை நாம் எவ்வாறு பெறுவது? – எண்ணற்ற உழைப்பினாலும் வியர்வையினாலும் அன்றி வேறு எவ்வாறு? – ஏனெனில், ஒரு பெரிய பணி முன்னால் இருக்கும்போது, அங்கே பெரும் விடாமுயற்சியும், கணிசமான உழைப்பும் இருக்க வேண்டும். கூர்மையான வாள் தாக்குபவர்களைத் திறம்பட வெட்டுவது போல, ஆன்மாவும் கடவுளுக்குப் பயந்து—நெருப்பில் உருக்கப்பட்டு, கண்ணீரின் நீரில் பக்குவப்படுத்தப்பட்டது போல—பிசாசு எண்ணங்களை வெட்டி, அவற்றை இரையாகப் பிடிக்க வேண்டும். அது மழுங்கினால், மீண்டும் கூர்மையாக்கப்பட வேண்டும், அப்போதுதான் அது ஆயிரக்கணக்கானவர்களை அல்ல, மாறாக இலட்சக்கணக்கானவர்களைக் கொல்லும்; தாவீதைப் பற்றிப் பாடப்பட்டതുபோல. ஏனெனில், 'உயரத்திலிருந்து நம்மைத் தாக்குபவர்கள் பலர்' (சங். 55:3), மேலும் நம்முடன் போரிடும் தீய ஆவிகள் எண்ணற்றவை; இறுதிவரை அவற்றுக்கு எதிர்த்து நிற்பது கிறிஸ்துவின் உண்மையான வீரரை வெளிப்படுத்தி, அவரை ஒரு கிரீடம் தரிப்பவராக ஆக்குகிறது. பாவஞ்செய்தவர்களுக்குத் தேவனுடைய இரக்கம் மன்னிப்பை அருளட்டும், மேலும் நேரிய வழியில் நடக்கும் உங்களுக்கு, தேவனுடைய ஒவ்வொரு கட்டளைகளையும் மீண்டும் மீண்டும் நிறைவேற்றி, அதன் மூலம் பரலோக ராஜ்யத்தை அடையும்படி அவர் உங்கள் ஆர்வத்தை வலுப்படுத்தட்டும்.

266. ஆர்வமுள்ளவர் தீச்செயல்களிலிருந்து மட்டுமல்ல, தீய எண்ணங்களிலிருந்தும் விலகுகிறார்: அதன் மூலம் அவர் கடவுளின் சமாதானத்தை அடைகிறார், அதில் அவர் தெய்வீக தியானங்கள் மூலம் மகிழ்கிறார்

266. 1) ஆர்வமுள்ளவர் தீச்செயல்களிலிருந்து மட்டுமல்ல, தீய எண்ணங்களிலிருந்தும் விலகி இருக்கிறார்: அதன் மூலம் அவர் கடவுளின் அமைதியைப் பெறுகிறார், அதில் அவர் தெய்வீக தியானங்கள் மூலம் மகிழ்ச்சி அடைகிறார். – 2) ஆகவே, நாம் நம்மைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருப்போமாக, மேலும் எண்ணங்கள் நம் ஆன்மாவில் தங்கியிருக்க அனுமதிக்க வேண்டாம் – குறிப்பாக காமம் மற்றும் கோபமுள்ள எண்ணங்களை. [4, 47]

21. கவனக்குறைவானவர்களும் வசதியானவர்களும், விபச்சாரம், பரத்தைமை, ஓரினச்சேர்க்கை, அசுத்தம் மற்றும் பிற எல்லா தீச்செயல்களும் போன்ற பாவங்களைச் செய்யும் செயலையே பாவமாகக் கருதுகிறார்கள், இதற்கு எதிராக சட்டம் கடுமையாக உள்ளது. ஆனால், ஒவ்வொரு விவரத்திலும் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிய விரும்பும் பேரார்வம் கொண்ட நபர், அவமானகரமான உடல் அசைவுகளுக்கு வழிவகுக்கும் அவமானகரமான மனக் கற்பனைகளைக் கூட குற்றமற்றதாகக் கருதுவதில்லை, மேலும் தங்களுக்குள் இவையனைத்தையும் அழித்து, தீய உணர்ச்சிகளிலிருந்து அமைதியாக இருக்க எல்லா வகையிலும் முயற்சி செய்கிறார்: அது நமது கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலம் தேவனுடனே சமாதானம் கொண்டிருப்பதாகும், அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல (ரோமர் 5: 1), அதில், தனது ஓய்வைக் கண்டறிந்த ஆன்மா, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் களிகூர்ந்து, அடங்காத இனிமையால் மகிழ்ந்து, கடவுளின் எண்ணங்களில் நிலைத்திருக்கவும், அவருடைய சொல்லொணா மகிமைகளைத் தியானிக்கவும் விரும்புகிறது, தன்னை மறக்கும் அளவிற்கு. ஆனால் அது அத்தகைய நிலையிலிருந்து வெளிவந்து, சொல்லப்படாத ஆசைகளால் தூண்டப்படும்போது, அது புயல் கடலில் சிக்கிய கப்பலைப் போலத் தள்ளாடி, அலைக்கழிக்கப்படுகிறது; மேலும் ஆண்டவர் அதற்கு உதவியாக வராவிட்டால், அது கப்பல் விபத்தில் சிக்கும் அபாயத்தில் இருக்கிறது.

22. ஆகையால் நாம் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும்; தீய எண்ணங்கள் நம்மில் தங்கியிருக்க அனுமதிக்காமல், அவற்றை உடனடியாக வேரோடு களைந்திட வேண்டும். ஏனெனில், பாம்பு உள்ளே ஊடுருவ ஒரு வழியைக் கண்டுபிடித்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தன் வழியைத் திறந்துகொள்ளுமானால், அது மரணத்தை உண்டுபண்ணும் வரை வெளியேறாது. ஆதாம் பாம்பின் தலையை அடிப்பான்—அதாவது, ஆத்துமாவிற்குள் பாவ எண்ணம் முதன்முதலில் ஊடுருவுவது—என்றும், பாம்பு மனிதனின் குதிகாலில்—அதாவது, அவனது செயலின் முடிவில்—கடிக்கும் என்றும் வேதவசனம் ஏன் கூறுகிறது? (ஆதியாகமம் 3:15) ஆகவே, எண்ணங்களின் படையெடுப்புக்கு எதிராக நாம் வீராப்புடன் நின்று, அவற்றிலிருந்து எழும் காமம் நம்மைப் பற்றிக்கொள்வதற்கு முன்பே அவற்றை அழிப்போம். அதன் மூலம், பாவ வெள்ளத்தைத் தடுத்து, நாமும் பரிசுத்த தாவீதுடன், 'நாங்கள் அக்கினியிலும் நீரிலும் கடந்து சென்றோம், ஆனாலும் நீர் எங்களை இளைப்பாறுதலுக்குக் கொண்டுவந்தீர்' (சங்கீதம் 65:12) என்று சொல்லும்படி செய்வோம். – இருப்பினும், ஆன்மாவைக் குழப்புவதும் சீரழிப்பதும் இந்த ஒரு உணர்ச்சி (அதாவது காமம்) மட்டுமல்ல; அதைவிடக் கோபம்தான் அதிகம்; ஏனெனில், 'என் கண்கள் கோபத்தால் கலங்குகின்றன' (திபா. 6:8) என்றும், மீண்டும், 'அவர்களுடைய சீற்றம் ஒரு பாம்பின் சீற்றம் போன்றது' (திபா. 57:5) என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது; மேலும்: 'முட்டாள்களின் மார்பில் கோபம் படுத்துகிறது' (பிரசங்கி 7:10); இறுதியாக: 'கோபத்தின் வெள்ளமே அவனது அழிவு' (சிர்ராகு 1:22). அப்படியானால், இத்தகைய உணர்ச்சி எங்கிருந்து எழுகிறது? தன்னைப் பற்றிப் பெருமையும், மற்றவர்களைப் பற்றி இகழ்ச்சியும் கொண்ட மனநிலையிலிருந்து; தன்னை ஏதோ ஒரு பெரியவன் என்று நினைப்பதாலும் (கலா. 6:3), தன்னக்குக் கீழே இருப்பவர்களைப் பார்த்துப் புறக்கணிப்பதாலும் எழுகிறது. ஏனெனில், ஆண்டவரைப் பின்பற்றி மனத்தாழ்மையுடன் இருக்கும் ஒருவன், சாந்தமும் கனிவுமுள்ளவன்; சண்டை போடுபவனாகவோ அல்லது ஆர்ப்பாட்டக்காரனாகவோ இருப்பதில்லை. அப்படி நேர்ந்தால், அவனைக் குற்றம் செய்பவனை விட, அவனே குற்றத்தைச் சகித்துக்கொள்வதற்கு அதிக வாய்ப்புள்ளது – அவன் ஒரு அடியை ஏற்றுக்கொள்கிறான், ஆனால் அதைத் திருப்பிக் கொடுப்பதில்லை.

267. கீழ்ப்படிதலின் செயல்கள் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டவை; அதனால்தான் நாம் ஒருவருக்கொருவர் உதவ வேண்டும், மேலும் அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களுக்கு எப்போதும், மறுப்பு அல்லது தாமதமின்றி, கீழ்ப்படிதலின் செயல்கள் மூலம் கீழ்ப்படிய வேண்டும்

267. 1) கீழ்ப்படிதலின் செயல்கள் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டவை; இதனால்தான் நாம் ஒருவருக்கொருவர் உதவ வேண்டும், மேலும் எப்போதும், மறுப்பின்றி அல்லது தாமதமின்றி, கீழ்ப்படிதலின் செயல்கள் மூலம் அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களுக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும். – 2) குழப்பமான எண்ணங்களுக்கு இடமளிக்காதீர்கள்: ஏனெனில் அவை தீயவனிடமிருந்து வருகின்றன. – 3) இந்த நோக்கத்திற்காக, எல்லா காரியங்களிலும் அவசியமான பொறுமையை வளர்த்துக் கொள்ளுங்கள். [4, 48]

23. இன்று நாம் எதைப் பற்றி விவாதிப்போம்? நான் நமது வாழ்க்கையின் வெளிப்புற தோற்றத்தைப் பற்றி, அல்லது விதிகளின்படி வாழும் வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பேசுவேன்: ஏனெனில் நாம் நாடுகடத்தப்பட்டிருந்தாலும், ஒரு மடாலயத்தில் வாழ்வது போல வாழ்கிறோம், அதுவும் நாங்கள் ஒரு அல்லது இருவர் மட்டுமல்ல, பலரும் ஒன்றாக வாழ்கிறோம். மேலும், நாங்கள் ஒரு மடாலயத்தின் வசதிகளை அனுபவிக்கவில்லை என்றாலும், தேவையானவற்றைக் கடினமாக உழைத்துப் பெற்றுக்கொள்கிறோம் – அதுவும் எங்களுக்காக மட்டுமல்ல, மற்றவர்களுக்காகவும். ஏனெனில், சகோதரர்கள் மற்றும் தந்தையர்கள், அத்துடன் வழிப்போக்கர்கள் மற்றும் ஏழைகள் ஆகியோர் எங்களிடம் தொடர்ந்து வருகிறார்கள். அனைவரையும் ஏற்றுக்கொண்டு அவர்களுக்கு வழங்குவதற்கு, சிறிய அளவிலான மன உறுதியோ அல்லது சிறிய அளவிலான உழைப்போ போதுமானதல்ல. அதனால்தான், கடவுளின் நிர்வாகியாக, நிர்வாகர் விவேகத்துடனும் விழிப்புடனும் இருக்க வேண்டும். ஆனால், நிர்வாகருடன் இணக்கமாகவும் சமமாக விழிப்புடனும் இருக்கும் ஒரு துணை நிர்வாகர் அவருக்கு இல்லையென்றால், இது எந்தப் பயனையும் தராது. மேலும், எல்லா விஷயங்களிலும் தனது வழிகாட்டுதலைப் பின்பற்றும் ஒரு பொருள் காப்பாளர் துணை நிர்வாகருக்கு இல்லையென்றால், அவரும் எதிலும் வெற்றி பெற மாட்டார். மேலும், சமையல்காரருக்குத் திறமையான ஒரு உதவியாளர் இல்லாவிட்டால், சமையல்காரரின் பணிகளும் விரும்பியபடி நடைபெறாது. அவ்வாறே, மற்றவர்களின் பணிகளும், அதன் மூலம் மற்ற அனைவரின் பணிகளும், அவர்களுக்கு ஆதரவளிக்க சக ஊழியர்கள் இல்லாவிட்டால், சுமுகமாக நடைபெறாது. ஒரே உடலில் பல உறுப்புக்கள் இருப்பது போல; ஆயினும், உறுப்புக்கள் ஒருவருக்கொருவர் அக்கறை கொள்கின்றன; அதனால், ஒரு உறுப்புத் துன்புறும்போது, எல்லா உறுப்புக்களும் அதனுடன் சேர்ந்து துன்புறுகின்றன; ஒரு உறுப்புக் கௌரவிக்கப்படும்போது, எல்லா உறுப்புக்களும் அதனுடன் சேர்ந்து மகிழ்கின்றன. அவ்வாறே சகோதரத்துவத்திலும், அதே ஒழுங்கு கடைப்பிடிக்கப்படாவிட்டால், கூட்டு வாழ்க்கை, சமாதானம் மற்றும் மன ஒருங்கிணைப்பு இருக்காது; மாறாக, ஒதுக்கப்பட்டவர்கள், பிளவுகள் மற்றும் சீரழிவு ஆகியவை ஏற்படும். – நிலைமை உண்மையிலேயே இப்படித்தான் என்றால், தனிப்பட்ட விருப்பங்களின்படி செயல்பட அல்லது தனிப்பட்ட விவகாரங்கள் அல்லது கைவினைப்பொருட்களைக் கவனித்துக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் ஏற்படும்போது, பொதுவான மற்றும் பயனுள்ள பணியில் ஈடுபடுவதைத் தவிர்க்க யாராவது எப்படித் துணிய முடியும்? அல்லது, எந்தவொரு பணிக்காக அழைக்கப்பட்டபோதும், தங்களுக்கு மேலானவர்களை மறுத்து, அவர்களுக்குக் கீழ்ப்படியாமல் இருக்க யாராவது எப்படித் துணிய முடியும்? அத்தகையவர் இனி சீடராக அல்ல, ஒரு கலகக்காரராக இருக்கிறார்; சகோதரராக அல்ல, ஒரு அந்நியராக இருக்கிறார். ஆனால் இத்தகையவை நடந்திருந்தால், இனிமேல் எச்சரிக்கையாக இருங்கள், இத்தகைய குற்றத்தில் சிக்குண்ட எவரும் அதற்கென விதிக்கப்பட்ட தண்டனையைச் சுமக்க நேரிடாமல் இருப்பதற்காக. – அப்போஸ்தலன் என்ன கட்டளையிடுகிறார் என்பதை நீங்கள் கேட்கவில்லையா? 'ஒருவரையொருவர் அன்பாய், இரக்கமாயிருக்கவும், தேவன் கிறிஸ்துவுக்குள் உங்களை மன்னித்ததுபோல நீங்களும் ஒருவரையொருவர் மன்னிக்கவும்' (எபே. 4:32). நாமும் ஒருவரையொருவர் நோக்கி இவ்விதமாயிருக்கக்கடவோம்; ஒருவரது பாரங்களைச் சுமந்து, இவ்விதமாய் கிறிஸ்துவின் நியாயப்பிரமாணத்தை நிறைவேற்றுவோம், எழுதியிருக்கிறபடி (கலா. 6:2).

24. நான் உங்களை முன்பே கேட்டுக்கொண்டேன், இப்போதும் கேட்கிறேன்: நமது எண்ணங்களின் பாரத்தால் நாம் நசுக்கப்பட விடாமல், நமது விசுவாசத்தின் தொடக்கக்காரரும் முடிக்கிறவருமாகிய இயேசுவின்மேல் நோக்கி, நமதுமுன் இருக்கும் போராட்டத்தை பரிசுத்த ஆவியானவரின் மகிழ்ச்சியுடன் மேற்கொள்வோமாக. அவர் ஜெபிக்கிறவனுக்கு ஜெபத்தையும், ஜெயம் விரும்புகிறவனுக்கு வெற்றியையும் அருளுகிறார். சமீபத்தில், திடீரென ஒரு புயல் கிளம்பி, உடனடியாக வானம் தெளிவானதை நீங்கள் நினைவில் கொள்ளவில்லையா? எண்ணங்களும் அப்படித்தான்: அவை சிறிது காலம் நம்மைத் தொந்தரவு செய்து, பின்னர் மீண்டும் மறைந்துவிடுகின்றன. ஓ, அவை நம்மைச் சிறிதும் தொந்தரவு செய்யாமல் இருந்திருக்கக் கூடாதா! மேலும் ஏன் நமது உள்ளங்களில் எப்போதும் அமைதி இருக்கக்கூடாது? ஆனால் இது சாத்தியமற்றது, ஏனெனில் நாம் நிலையற்றவர்கள், ஒரு நாள் கூட ஒரே மாதிரியாக இருப்பதில்லை; அப்படியிருக்க, எப்போதும் இப்படி இருப்பது எப்படி சாத்தியம். ஆனால் பார், என் நண்பனே, பிசாசின் இடைவிடாத பொல்லாப்பை: விரட்டப்பட்டாலும் அவன் திரும்ப வருகிறான்; அவன் இருளாக இருந்தாலும், தேவதையின் சந்நிதியில் தன்னை ஒளியாக மாற்றிக்கொண்டு, வஞ்சகத்தால் நம்மைச் சிக்க வைக்க முயற்சிக்கிறான். ஆனால் பாம்பு நம்மை விட்டுப் பிரியட்டும், நாமும் எப்போதும் அறிவிப்போம்: 'கிறிஸ்துவே, உம்மை நாங்கள் கைவிட மாட்டோம், எங்கள் அறிக்கையையும் பொய்யாக்க மாட்டோம்.' அல்லது நாம் எந்த நிலையிலிருந்து எந்த நிலைக்கு மாறியிருக்கிறோம் என்பதை நீங்கள் அறியவில்லையா? நாம் கண்ணுக்குத் தெரியாத நிலையிலிருந்து கண்ணுக்குத் தெரியும் நிலைக்கு மாறவில்லையா? அறியாமை நிலையிலிருந்து அறிவின் நிலைக்கு மாறவில்லையா? அவமதிப்பிலிருந்து மரியாதைக்கு மாறவில்லையா? மேலும் நம்மிடம் வார்த்தையும், அறிவும், புகழ்ச்சியும் இருக்கின்றன; நீங்கள் உங்கள் பொன் போன்ற கீழ்ப்படிதலுக்கு ஏற்ப, பொன்னால் ஆடை அணிந்து, உண்மையாகவே மரியாதைக்குரிய புத்திரராக இருக்கிறீர்கள்.

25. அப்படியானால், இன்னும் என்னதான் குறை? – பொறுமை; 'ஏனெனில், நீங்கள் தேவனுடைய சித்தத்தின்படி செய்து, வாக்குறுதியைப் பெற்றுக்கொள்ளும்படி உங்களுக்குப் பொறுமை தேவை' என்று அப்போஸ்தலன் கூறுகிறார் (எபி. 10:36). அப்படியானால், இந்த வாக்குறுதி என்ன? – கர்த்தராகிய தேவன் தாமே கூறினார்: 'நான் உங்களுக்கு இடத்தை ஆயத்தம்பண்ணப் போகிறேன். நான் உங்களுக்கு இடத்தை ஆயத்தம்பண்ணினால், நான் திரும்பிவந்து உங்களை என்னிடத்தில் அழைத்துக்கொள்ளுவேன்; நான் இருக்கும் இடத்தில் நீங்களும் இருப்பீர்கள். நான் எங்கே போகிறேன் என்றும், எப்படிப் போகிறேன் என்றும் உங்களுக்குத் தெரியும்' (யோவான் 14:2-4). 'உங்கள் சந்தோஷத்தை உங்களிடமிருந்து எவரும் எடுத்துக்கொள்ளமாட்டார்' (யோவான் 16:22). இதைச் சிந்தித்து, பரிசுத்தவான்களில் வெளிப்படுத்தப்படவிருக்கும்—சொல்லொணாத் துதியும், அறிதற்கு அப்பாற்பட்டதும்—மானத்தை நோக்கி, நாம் எல்லாவற்றையும் சமநிலையுடன் சகிப்போம்: நாம் பட்டினி கிடக்க வேண்டியிருந்தால், பட்டினி கிடப்போம்; நமக்கு எல்லாமே போதுமானதாக இருந்தால், நாம் திருப்தியடைவோம்; நாம் மரிக்க நேர்ந்தால், மரிப்போம், நம்முடைய ஆண்டவராதிய இயேசு கிறிஸ்துவுக்குள் நித்திய ஜீவனைப் சுதந்தரிப்பதற்காக.

268. ஷரோவெடை காலத்தில், புலனின்பங்களில் ஈடுபடுவது கிறிஸ்தவத்தின் உணர்விற்கு முரணானது

268. 1) ஷரோவெடை காலத்தில், புலனின்பங்களில் ஈடுபடுவது கிறிஸ்தவத்தின் உணர்விற்கு முரணானது. – 2) உலகத்திலிருந்து நம்மை வெளியேற்றி, நமது அமைதியான வாழ்க்கையில் வழிநடத்தி, அதிலிருந்து பல புனிதர்கள் ஒளிர்ந்தெழுந்ததற்காக, அவர்களை நாமும் பின்பற்ற விரும்புவதால், கர்த்தருக்கு நன்றி செலுத்துவோம். – 3) ஆகவே, நமது அறிக்கையின் வரும் சோதனைகளுக்கு நம்மைத் தயார்படுத்திக்கொண்டு, அவருக்கு உண்மையுள்ளவர்களாக இருப்போம். [4, 49]

26. வரும் நாட்கள் (ஸ்ரோவ்டைட்) பொதுவாக மக்களால் ஒருவிதமான திருவிழாவாகக் கருதப்படுகின்றன, ஏனெனில் இந்த நேரத்தில் நடைபெறும் விருந்துகள் மற்றும் கொண்டாட்டங்களைக் காண்கிறார்கள். ஆனால், இந்த நாட்கள் இறைச்சி உண்ணாமல் இருப்பதன் மூலம், பொதுவான சுயக்கட்டுப்பாட்டையே அறிவிக்கின்றனவே தவிர, அதீத பசி மற்றும் குடிப்பழக்கத்தை அல்ல என்பதை அவர்கள் உணர்வதில்லை. ஏனெனில் இவை ஒரு ஹெலனிக் திருவிழாவின் அடையாளங்கள் ஆகும். கிறிஸ்தவர்களைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் எல்லாவற்றையும் மிதமாக உட்கொண்டாலும், அப்போஸ்தலர் போதிப்பது போல (ரோமர் 13:14), மாம்சத்தின் இச்சையில் ஈடுபடக்கூடாது. இருப்பினும், தீமை அன்றாட வாழ்வின் சட்டங்களுக்குள் ஊடுருவி, உலகத்தை அது விரும்பிய இடத்திற்கு இழுத்துச் செல்கிறது. ஆனால், அளவுக்கு மீறியது பாவத்தின் தாய் என்பதை அறிந்து, நமக்கு உண்ண அனுமதிக்கப்பட்டவற்றிலும்கூட அளவுக்கு மீறியதை நாம் தவிர்க்க வேண்டும். இவ்வாறு நமது முன்னோரான ஆதாம், தடைசெய்யப்பட்டதைச் சுவைக்காமல் விலகி இருந்தபோது, தெய்வீக உள்ளுணர்வுகள் மற்றும் உத்வேகங்களால் நிரம்பிய சொர்க்கத்தில் மகிழ்ச்சியும் உவப்பும் கொண்டிருந்தார். ஆனால் அவர் தனது சுயக்கட்டுப்பாட்டை மீறி, கீழ்ப்படியாமை மரத்தின் பழத்தைச் சுவைத்தபோது, அவர் உடனடியாக பேரின்ப சொர்க்கத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டார். மேலும் அளவு கடந்த தன்மை அவருக்கு மரணத்தின் தாயாக மாறியது. அதுபோலவே, சோதோமியரும், வயிறு நிரம்ப உண்டபோதும், வெட்கக்கேடான இச்சையால் உந்தப்பட்டு, தேவனுடைய கோபத்தைத் தங்களுக்கு வரவழைத்துக் கொண்டு, அக்கினியாலும் கந்தகத்தாலும் அழிந்தனர். அதுபோலவே அருவருப்பான ஏசா, தன் பேராவலால் உந்தப்பட்டு, ஒரே ஒரு வேளை உணவிற்காகத் தன் பிறப்புரிமையை விட்டுக் கொடுத்தான். அதுபோலவே தேவனுடைய ஜனங்களும்: 'ஜனங்கள் சாப்பிடவும் குடிக்கவும் உட்கார்ந்து, விளையாட எழுந்திருந்தார்கள்' (யாத். 32:6). இக்காலங்களிலும் இதே நிலை காணப்படுகிறது: விருந்துகள் மற்றும் குடிவெறி, கூச்சல்களும் பேய்க்கூத்துகளும், பகல் நேரத்திலேயே மட்டுமல்லாமல் நள்ளிரவு வரை நீடிக்கின்றன. அளவு கடந்த தீய பழக்கத்தின் தீமை இதுவே; அதன் மூலமாக மரணம் உலகத்திற்குள் நுழைந்தது.

27. நாம், இருப்பினும், கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்த வேண்டும், ஏனெனில் அவர் நம்மை அத்தகைய வீண் விஷயங்களிலிருந்து விடுவித்து, மிதமான போக்குள்ள, குடிவெறி இல்லாத, ஆரவாரம் இல்லாத, அமைதி நிலவும், அநாகரிகம் இல்லாத, நன்றியுணர்வுள்ள, காமம் இல்லாத, தூய்மையான ஒரு ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வாழ்விற்கு வழிநடத்தியிருக்கிறார். புனிதத்துவம் மற்றும் கற்பு. இந்த வாழ்க்கையிலிருந்தே நமது புனிதத் தந்தையர்கள் அனைவரும் ஒளிர்ந்தனர்; அவர்கள், கடவுளின் உதவியுடன், தங்கள் உணர்ச்சிகளை அடக்கி, பேய்களை விரட்டி, தேவதைகளைப் போல ஆகி, அற்புதங்களைச் செய்தனர், பரலோக மகிமையை அடைந்து, உலகில் ஒரு வியப்பிற்குரிய மூலமாகத் திகழ்ந்தனர் – அவர்களில் பேறுபெற்ற அந்தோனியாரும் ஒருவர், அவருடைய வாழ்க்கையை நாம் இப்போதுதான் படித்து, கடவுள் அவரை பரலோகத்தில் எவ்வாறு மகிமைப்படுத்தினார் என்பதைக் கண்டோம் – இவ்வளவுக்கும், மண்ணுலக மன்னர்கள் அவருக்கு எழுதுவதையும், அவர் எழுதிய வார்த்தைகளைப் படிப்பதையும் ஒரு பெரிய கௌரவமாகக் கருதினர். நாமும், நமது தாழ்மையுடன், இந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றுகிறோம்; மேலும், நாமும் அவர்களைச் செயலில் அனுகிரகிக்க முயற்சிப்பதை நமது துறவிகளின் பரிபூரணம், அவர்கள் உலகைத் துறத்தல், தங்கள் தாயகம், உறவினர்கள் மற்றும் தங்களுக்குத் தெரிந்த அனைவரிடமிருந்தும் பிரிந்து வாழ்தல், அவர்களின் சாந்தம் மற்றும் கீழ்ப்படிதல் ஆகியவை உறுதிப்படுத்துகின்றன – இதுவே நமது முன் உள்ள அறிக்கை, அதற்காக நாமும் துன்புறுத்தல்களைச் சகித்துக்கொள்கிறோம்.

28. ஆகையால், தேவன் இவைகளையெல்லாம் நமக்கு அருளி, நாம் ஒரு ஆவிக்குரிய ஜீவனை நடத்துகிறபடியினாலே நாம் களிகூர்ந்து, ஒருவரையொருவர் சந்தோஷத்திலே பங்குபெறுவோம்; அதில் நாம் விரும்பினால், ஒவ்வொரு நாளும் பண்டிகை செய்து, வாடிப்போகாத சந்தோஷத்தோடே களிகூரலாம். ஆகவே, நமது போராட்டத்திலும் நமக்கு முன்னால் உள்ள அறிக்கையிலும் இன்னும் உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளும்படி நான் உங்களைத் தூண்டுகிறேன்: ஏனெனில், மன்னர் நமது வழக்கை ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கிறார் என்றும், அரசரின் தூதர் எந்த நேரத்திலும் தோன்றக்கூடும் என்றும் வதந்தி ஏற்கெனவே பரவியுள்ளது. ஆனால், அத்தகைய பேச்சுகளால் நாம் திகைப்படைய வேண்டாம்: 'தேவன் நமக்கு உகந்தவராய் இருந்தால், நமக்கு விரோதமாயிருக்கிறவர் யார்?' (ரோமர் 8:31). அவர் கடந்த காலச் சூழ்நிலைகளில் நமக்கு உதவி செய்திருந்தால், எதிர்காலத்திலும் நிச்சயமாக நமக்கு உதவுவார்: நாம் உறுதியாக நிற்க வேண்டும், நம்மீது மட்டுமே கவனம் செலுத்த வேண்டும், அப்பொழுது அவர் எல்லா காரியங்களிலும் நமக்குப் பெலன் கொடுப்பார், அதனால் நாம் அவருக்குப் பிரியமானவர்களாக இறுதிவரை வாழ்ந்து, பரலோக ராஜ்யத்தை அடைய முடியும்.

269. வாசலில் துன்புறுத்தல்: கடவுளின் உதவி மீது நம்பிக்கை வைத்து, விசுவாசத்திற்காகத் துன்புறுத்தலைப் பொறுத்துக்கொள்வதற்கான வாக்குறுதிகளிலிருந்து மனவலிமை பெற்று, அதை நாம் சமநிலையுடன் எதிர்கொள்வோம்.

269. 1) வாசலில் துன்புறுத்தல்: விசுவாசத்திற்காகத் துன்புறுத்தலைப் பொறுமையுடன் சகிப்பதற்கான கடவுளின் உதவியை நம்பி, அதற்கான வாக்குறுதிகளிலிருந்து மனதைப் பெற்று அதை எதிர்கொள்வோம். – 2) நாம் பிளவுபடுத்தும் போதகர்களுடன் சேரக்கூடாது, குறிப்பாக வார்த்தையில் உண்மையுள்ளவர்களாகவும் ஆனால் உள்ளத்தில் பிளவுபடுத்தும் போதகர்களாகவும் இருப்பவர்களைத் தவிர்க்க வேண்டும். – 3) உருவ வழிபாட்டு எதிர்ப்பு, கடவுளின் வார்த்தை மனிதனாக உருவெடுத்தது என்ற கோட்பாட்டிற்கும், கடவுளைக் கனப்படுத்தி ஆராதிக்க வேண்டும் என்ற கட்டளைக்கும் எதிராகப் போர் தொடுக்கிறது. [4, 51]

29. புனித நோன்பு நெருங்கி வருவதால், நாம் இப்போது விரதத்தைப் பற்றிப் பேச வேண்டும். ஆனால், பரவலாகப் பரவும் வதந்திகள் அவ்வாறு செய்வதைத் தடுக்கின்றன, மேலும் நமது எண்ணங்களையும் வார்த்தைகளையும் வேறு விஷயங்களுக்குத் திசை திருப்புகின்றன. ஆளுநர் எங்கள் வழக்கை ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கிறார் என்று நான் உங்களுக்கு ஏற்கெனவே சொல்லியிருக்கிறேன்; இப்போது, அவர்கள் சொல்வதன்படி, அவர் நிக்கோமீடியா ஆளுநர் மூலம் அச்சுறுத்தல்களை விடுக்கிறார் – அதற்கு நாம் இறைவனுக்குப் பிரியமான முறையில் பதிலளித்தால், அவர் அதைப் பொறுத்துக்கொள்ளாமல், தான் திட்டமிட்டதை விரைந்து செயல்படுத்துவார். இதற்குப் பதிலளிக்க ஒன்றுமில்லை, ஆனால் ஒரு புதிய துன்புறுத்தலுக்கு நம்மை நாம் தயார்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். துன்பங்கள் பெருகுகிற இடத்தில், பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஆறுதல்களும் பெருகும் என்று அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல, நாம் நம்பிக்கையுடன் இருக்க வேண்டும். 'ஏனெனில் நாங்கள் துன்பப்பட்டால், அது உங்கள் ஆறுதலுக்கும் இரட்சிப்புக்குமே; நாங்கள் அனுபவிக்கும் அதே பாடுகளைப் பொறுமையுடன் சகிப்பதன் மூலம் அவை உண்டாகின்றன. உங்கள் மீதான எங்கள் நம்பிக்கை நன்கு அறியப்பட்டதே. அல்லது நாங்கள் ஆறுதல் பெற்றால், அது உங்கள் ஆறுதலுக்கும் இரட்சிப்புக்குமே: நீங்கள் எங்கள் பாடுகளில் பங்குபெறுவதைப் போலவே, எங்கள் ஆறுதலிலும் பங்குபெறுகிறீர்கள் என்பதை அறிந்து' (2 கொரி. 1:5–7). இந்த வார்த்தைகளில், நாம் ஒரே உடல் மற்றும் ஒரே ஆவியானவர்களாக, 'நமது அழைப்பின் ஒரே நம்பிக்கைக்கு' (எபே. 4:4) அழைக்கப்பட்ட 'இதேபோல' ஒருவருக்கொருவர் துன்பங்களிலும் ஆறுதல்களிலும் பங்குகொள்கிறோம் என்பதைத் தூதர் நமக்குக் காட்டியுள்ளார். ஆகவே, நாம் மனந்தளர்ந்து சோர்ந்துவிடாமல், கிறிஸ்துவின் நல்ல வீரர்களாக நமது ஆயுதங்களை ஏந்திக்கொண்டு, "சதூரியங்களாகிய கோட்டைகளை இடிக்கும்படி தேவனால் பெலனுள்ளவர்களாய்" (2 கொரி. 10:4), தேவனுடைய காரியத்திற்காக ஒன்றாய் உறுதியாக நிற்கத் தீர்மானிப்போம். (2 கொரி. 10:4), அதாவது, விவேகம், தைரியம், கற்பு, மற்றும் சத்தியம் – அதன் மூலம் கர்த்தருடைய வார்த்தைகளை நிறைவேற்றுவோம்: 'ஒரு ஊரில் உங்களைத் துன்புறுத்தினால், மற்றொரு ஊருக்கு ஓடிப்போங்கள்' (மத்தேயு 10:23) – நாம் அங்கு செல்லும்போது, நாம் 'சாப்பிடுவதோ, குடிப்பதோ, அணிவதோ என்னவென்று கவலைப்பட வேண்டாம்' (மத்தேயு 6:31). ஏனெனில் அவரே கூறினார்: 'நான் உங்களை விட்டு விலகுவதில்லை, உங்களைக் கைவிடுவதும் இல்லை' (யோசுவா 1:5): ஆகவே அவர் அங்கே நம்மீதும் தம்முடைய இரக்கத்தின் கதவுகளைத் திறப்பார், மேலும் எல்லாவற்றிலும் நமது உதவியாளராக இருப்பார். அப்படியான வாக்குறுதிகள் இருக்கும்போது நாம் எப்படி மகிழ்ச்சியடையாமல் இருக்க முடியும்? நாம் கர்த்தருடைய சீடர்களாக இருப்பதில் எப்படி மகிழ்ச்சியடையாமல் இருக்க முடியும்? அதிபதி இவர்களுக்குக் கூறியது போலவே புனிதத் திருத்தூதர்களும் துன்புறுத்தப்பட்டனர்: 'என் நிமித்தமாக அவர்கள் உங்களை நிந்தித்து, துன்புறுத்தி, பொய்யாக உங்களைப் பற்றி எல்லாத் தீங்குகளையும் பேசும்போது, நீங்கள் பேறுமிக்கவர்கள். களிகூர்ந்து மகிழுங்கள், ஏனெனில் உங்கள் பலன் விண்ணுலகில் பெரியது' (மத்தேயு 5:11-12). ஆகவே, நிகழ்காலம் மகிழ்ச்சியும் ஆரவாரமும் நிறைந்த காலமாகும்: ஏனெனில் அது நமக்குச் சொல்லொணாப் பெருமகிழ்ச்சியையும், நித்திய ஜீவனையும், ஒரு நித்திய ராஜ்யத்தையும் கொண்டுவருகிறது.

30. "புறஜாதியாரின் வழிகளில் செல்லாதிருங்கள், சமாரியாவின் எந்த ஊரிலும் பிரவேசிக்காதிருங்கள்" (மத். 10:5). இதை நாம் பிளவுபடுத்தும் மதவாதிகளைப் பொறுத்தவரை புரிந்து கொள்ள வேண்டும்: ஆகையால், நாம் அவர்களின் தேவாலயங்களிலோ அல்லது வீடுகளிலோ பிரவேசிக்கக் கூடாது. ஆனால், சமாதானத்தின் குமாரன் எங்கு இருக்கிறாரோ, பக்திவிசுவாசத்தின் வித்து எங்கு இருக்கிறதோ, அங்கே நாம் தங்குவோம், முந்தைய ஆண்டுகளைப் போலவே அங்கே நாம் உணவருந்துவோம். சத்தியத்தைக் கொண்டிருப்பதாகப் பாசாங்கு செய்யும், நீதியுள்ள தலைவர்கள் என்று கூறிக்கொண்டு அவ்வாறு இல்லாத, ஆனால் 'ஏமாற்றுகிறவர்களும் ஏமாற்றப்படுகிறவர்களுமாக' வழிதவறிப்போனவர்களிடமிருந்து நாம் எச்சரிக்கையாக இருப்போம் (2 தீமோ. 3:13), 'அவருடைய நியாயத்தீர்ப்பு நீதியானது' (ரோமர் 3:8). நாம் அசைக்க முடியாத விசுவாசத்தையும், கறைபடியாத வாழ்க்கையையும் பாதுகாப்போம்; ஒருவரையொருவர் இழிவுபடுத்தாமலும், புண்படுத்தாமலும், இரண்டிலும் முழுமையாய், பரிபூரணமாய் நிலைத்திருப்போம்.

31. இந்த அறிக்கையின் பொருள், நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் அவதாரம் பற்றிய கோட்பாடு ஆகும். நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து ஓவியத்தில் சித்தரிக்கப்படலாம் என்று அறிக்கையிடாதவர், அவர் மாம்சத்தில் காணக்கூடியவராக இருந்தார் என்பதை அறிக்கையிடவில்லை: ஏனெனில், மாம்சத்தில் காணக்கூடியவராக இருப்பதும், உருவப்பட சித்தரிப்புக்குப் பொருத்தமானவராக இருப்பதும் ஒன்றே. மேலும், யார் கர்த்தருடைய பரிசுத்த உருவப்படத்தை வணங்கவில்லையோ, அவர் கர்த்தரையே வணங்கவில்லை. ஏனெனில், உருவப்படத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டிருப்பது அசல் உருவமே, மேலும் உருவப்படத்தைப் பார்ப்பவர் அசல் உருவத்தையே தங்களுக்கு முன்பாகக் காண்கிறார். ஆகவே, ஒருவர் ஒரு திருவுருவத்தை மதித்தாலும் அல்லது அவமதித்தாலும், அல்லது உருவத்தை வழிபாடு செய்தாலும் அல்லது செய்யாவிட்டாலும், இது அசலுக்கும் சமமாகப் பொருந்தும், மேலும் அந்தத் திருவுருவம் ஆண்டவரைக் காட்டுமானால், ஆண்டவரின் -க்கும் பொருந்தும். ஆகவே, யார் கர்த்தருடைய திருவுருவத்தை கனப்படுத்தி, அவருடைய உருவத்தை ஆராதிக்கிறாரோ, அவர் கர்த்தரை கனப்படுத்தி, அவரை ஆராதிக்கிறார்; ஆனால் யார் இந்த திருவுருவத்தை கனப்படுத்தாமல், உருவத்திற்கு முன்பாக தலைவணங்கவில்லையோ, அவர் கர்த்தரை கனப்படுத்தாமலும் அவரை ஆராதிக்காமலும் இருக்கிறார். – திருவுருவ வழிபாட்டை எதிர்ப்பவர்கள் கர்த்தரை ஆராதிப்பதாகக் கூறினாலும், அவர்கள் பொய் சொல்கிறார்கள். திருவசனத்தின் வார்த்தைகள் அவர்கள் மீது பொருந்தும்: 'அவர்கள் தேவனை அறிந்ததாகப் பாசாங்கு செய்கிறார்கள், ஆனால் தங்கள் கிரியையினால் அவரை மறுதலிக்கிறார்கள்' (1 தீமோ. 1:16). ஆனால் நாம் கிறிஸ்துவையும் அவருடைய உருவத்தையும் ஆராதிக்கிறோம் – நாம் தேவமாதாவையும் அவளுடைய உருவத்தையும் ஆராதிக்கிறோம் – புனிதர்களையும் அவர்களுடைய உருவங்களையும் ஆராதிக்கிறோம். மேலும் இதுவே நமது புனிதத் தந்தையரிடமிருந்து நாம் பெற்ற திருத்தூதுவர் போதனை. இந்த விசுவாச உறுதிமொழியை, என் பிள்ளைகளே மற்றும் சகோதர சகோதரிகளே, நம்மில் குடியிருக்கும் தூய ஆவியானவர் மூலம், முழுமையாகவும் பாதிப்பின்றியும் பேணுமாறு நான் உங்களை வற்புறுத்துகிறேன். – ஆகவே, எளியவர்களாகிய எங்களுக்காகப் பிரார்த்தியுங்கள், ஆண்டவர் 'நமது வாய்களைத் திறக்க' 'வார்த்தையை' (எபே. 6:19) வழங்கி, சத்தியத்தைத் துணிந்து பேசவும், எங்கள் நம்பிக்கையை நாங்கள் வெட்கமடையச் செய்யாமல் காக்கவும், உங்களுடன் இணைந்து எங்களுக்கு முன்னால் வைக்கப்பட்ட பணியைக் குறைபாடின்றி நிறைவேற்றவும், நாங்கள் அனைவரும் பரலோக ராஜ்யத்தை அடையவும் அருள்புரிய வேண்டும் என்று.

270. மீண்டும், ஆலிவ் திருவிழாவின் அதீதங்கள் மற்றும் பொதுவாக உலகியல் வாழ்க்கைக்கு எதிரான ஒரு கண்டனம், மற்றும் இறைவன் துறவிகளை இதிலிருந்து விடுவித்ததற்காக நன்றி செலுத்துதல்

270. 1) மீண்டும் ஒருமுறை, ஆலிவ் திருவிழாவின் அதீதங்கள் மற்றும் பொதுவாக உலகியல் வாழ்க்கைக்கு எதிரான ஒரு கண்டனம், மேலும் இறைவன் துறவிகளை இதிலிருந்து விடுவித்ததற்காக நன்றி செலுத்துதல். – 2) உலகின் ஆவியின்படி வாழும் பொதுநிலை மக்களுக்காக நாம் வருந்த வேண்டும், அவர்கள் திருத்தூதர்கள், தீர்க்கதரிசிகள் மற்றும் அனைத்துப் புனிதர்களையும் பின்பற்ற வேண்டும். [4, 52]

1. நான் உங்கள் வாழ்க்கையைப் பற்றி அடிக்கடி நன்றாகப் பேசுகிறேன்; ஆனால் அதை நான் வஞ்சகமாகச் செய்யவில்லை, மாறாக, உலகத்தின்படி வாழும் மீது இரக்கம் கொள்ளவும், அதே சமயம் உங்களை இன்னும் அதிக ஆர்வமுள்ளவர்களாக மாற்றவும் உண்மையாகவே விரும்புகிறேன். அங்கு இப்போது என்ன நடக்கிறது என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள்: விருந்துகள் மற்றும் குடிப்பழக்கம், பாடல்கள் மற்றும் நடனங்கள், மற்றும் உலகில் உள்ள எதிரியின் கிரியையின் மற்ற எல்லா அத்தகைய புனைவுகளும் – 'யாருடைய நியாயத்தீர்ப்பு நீதியானது' என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறதே. ஆனால் நமது வாழ்க்கை முறை அப்படி இல்லை: புனிதத் தந்தையர்களால் நமக்குக் கையளிக்கப்பட்ட சட்டத்தின்படி, இரவும் பகலும் நாம் ஆண்டவரைப் போற்றுகிறோம்; பசல்ம்களைப் பாடுவது பசல்ம்களைப் பாடுவதைத் தொடர்கிறது, வாசிப்பது வாசிப்பைத் தொடர்கிறது, ஜெபிப்பது ஜெபத்தைத் தொடர்கிறது; பின்னர்—எங்கள் எண்ணங்களில், எண்ணங்கள் மீதான விழிப்புணர்வு; எங்கள் இதயங்களில், தெய்வீக வார்த்தைகளில் அறிவுறுத்தல்; அத்துடன் காலத்திற்கேற்ற மௌனமும் பொருத்தமான உரையாடலும்; மேலும், நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் சேவை செய்கிறோம்; அனைத்தும் எடை மற்றும் அளவுப்படி ஒழுங்குபடுத்தப்படுகின்றன, இருப்பினும் திருவிழா நாட்களில் வழக்கமாக ஏதேனும் சிற்றுண்டி வழங்கப்படும். ஏனெனில், ஆண்டவர் யூதாவிடம், 'நீ செய்ய வேண்டியதை விரைவாகச் செய்' என்று கூறியதைக் கேளுங்கள். இருப்பினும், மேஜையில் பந்தியில் அமர்ந்திருந்தவர்களில் யாரும் அவர் ஏன் அவனிடம் இதைச் சொன்னார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. சிலர் குழப்பமடைந்தனர், ஏனெனில் யூதாஸ் பொருளாளராக இருந்தார். இயேசு அவனிடம், 'பண்டிகைக்காக நமக்குத் தேவையானவற்றை வாங்கு; அல்லது ஏழைகளுக்கு ஏதாவது கொடு' என்று கூறியது போல. அவர்கள் பண்டிகை மற்றும் ஏழைகள் இருவரையும் பற்றி அக்கறை கொண்டிருந்ததை நீங்கள் காண்கிறீர்களா? அதை நாங்களும், நீங்கள் காண்பது போல, தாழ்மையுடன் நிறைவேற்ற முயற்சிக்கிறோம். ஆனால், அத்தகைய வாழ்வில் நம்மைப் பங்குகொள்ளச் செய்த கடவுள் பாக்கியவானாக இருக்கிறார்; 'நாம் செய்த நீதியான கிரியைகளின்படி அல்ல' – ஏனெனில் பூமியில் நாம் நன்மையானதை ஒன்றும் செய்யவில்லை – 'தனது சொந்த இரக்கத்தின்படி' (தீத்து 3:5), அவர் நம்மை அதற்கு அழைத்துள்ளார். அதனால்தான் நம்மில் ஒவ்வொருவரும், மனந்திரும்பிய இதயத்துடன், எப்போதும் சொல்ல வேண்டும்: 'கர்த்தாவே, கர்த்தாவே, நான் யார்? என் தகப்பனுடைய வீடு என்ன? நீர் என்னை இவ்வளவு அன்புகூர்ந்தீர்?'

2. நம் அழைப்பு இத்தகையது; ஆனாலும், உலகில் இது போன்ற ஒன்றை நீங்கள் அரிதாகவே காண்பீர்கள். ஏனெனில் அங்கே, இந்த யுகத்தின் கவலைகள் மற்றும் காரியங்களுக்கு மத்தியில், செல்வம் மற்றும் பிற துன்பங்களின் சுய-ஏமாற்றுதலில், இரவுக்குப் பிறகு பகல் வருகிறது; ஒருவருக்கு மூச்சுவிடுவதற்குக் கூட நேரம் இருப்பதில்லை: இப்போது அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் சதி செய்கிறார்கள், இப்போது அவர்கள் விரோதமாக மோதுகிறார்கள்; 'சத்தியங்களும் பொய்களும், கொலை, திருட்டு மற்றும் விபச்சாரம் ஆகியவை தேசம் முழுவதும் நிறைந்துள்ளன', என்று தீர்க்கதரிசன வார்த்தை கூறுகிறது (ஓசியா 4:2), மேலும் கணக்கிட முடியாத பலவும் உள்ளன. இவை அனைத்தையும் நினைவு கூர்ந்த பின், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கிரைசோஸ்டம், இந்த உலகத்திலிருந்து ஒரு ஆன்மா கூடக் காப்பாற்றப்படுவது கடினம் என்று கூறினார். இது ஒரு பயங்கரமான கூற்று, ஆயினும் உண்மையானது. மேலும், நல்ல மனசாட்சி கொண்ட ஒருவரால் இதைக் கண்டு துயரப்படாமலும், புலம்பாமலும் இருக்க முடியாது. ஏனெனில், நாம் அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் சகோதரர்கள் அல்லவா? நாம் அனைவரும் ஒரே இரத்தத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்லவா? நாம் அனைவரும் ஒரே மண்ணிலிருந்து உருவாக்கப்பட்டவர்கள் அல்லவா? – ஒரு விலங்கு அதன் அழிவை நோக்கி ஒரு செங்குத்தான மலையிலிருந்து உருண்டு செல்வதைக் காணும்போது, யாரும் அதன் மீது இரக்கப்படாமல் இருக்க முடியாது என்றால், நம் சகோதரர்கள் மற்றும் சக விசுவாசிகளின் அழிவைக் காண்பது இன்னும் எவ்வளவு பரிதாபகரமானது? இந்தக் காரணத்திற்காக, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்போஸ்தலன் கிறிஸ்துவின் சிலுவையின் எதிரிகளுக்காக அழுதார், அவர்களுக்காக இடைவிடாத இருதய வேதனையுடன் ஜெபித்தார் (ரோமர் 9:2–3). ஏசாயா தீர்க்கதரிசி இஸ்ரவேலுக்காக அழுதார், மேலும் அவருடைய அழுகுரல் வேதாகமத்தில் முழு விவரமாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. மாபெரும் மோசே கடவுளிடம் கூப்பிட்டு, 'இப்போது, நீர் அவர்களுடைய பாவத்தை மன்னித்தால் மன்னியும்; இல்லையென்றால், உமது புத்தகத்திலிருந்து என்னை அழித்துவிடும்' (புற. 32:32) என்றார்; மேலும், பரிசுத்தவான்கள் ஒவ்வொருவரும், அதேபோல இரக்கத்தால் நிரப்பப்பட்டவர்களாய், இதே போன்ற நிலையில் இருந்த மக்களுக்காக ஜெபிப்பதை ஒருபோதும் மறந்ததில்லை. – அவ்வாறே, நாம் அவர்களுடைய அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்ற விரும்பினால், 'உங்களில் ஒவ்வொருவரும் உங்கள் சொந்த நலன்களை மட்டுமல்ல, மற்றவர்களின் நலன்களையும் கருத்தில் கொள்ளுங்கள்' (பிலி. 2:4), ஆனால் உலகிற்காகவும் ஜெபிக்க வேண்டும், ஒழுக்கக்கேடான வாழ்க்கையை வாழ்பவர்களுக்காகவும், பிளவுபடுத்தும் போதனைகளால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவர்களுக்காகவும், புறச்சமயத்தால் இருளடைந்தவர்களுக்காகவும் நம் இதயங்களில் இரக்கத்தையும் துக்கத்தையும் கொண்டு, சுருக்கமாக: 'எல்லா மனுஷருக்காகவும் வேண்டுதல்களையும் ஜெபங்களையும் செய்யுங்கள்' என்று திருத்தூதர் நமக்குக் கூறியுள்ளபடி (1 தீமோ. 2:1). இவ்வாறு செயல்படுவதன் மூலம், மற்றவர்களுக்கு முன்பாக, உணர்ச்சிப்பூர்வமான பழக்கவழக்கங்களிலிருந்து மனந்திரும்பி நம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொண்டு, நமக்கு நாமே நன்மையைச் செய்துகொள்வோம்; இவற்றிலிருந்து விடுபட்ட பிறகு, நமது ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் நித்திய ஜீவனைப் பெறத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம்.

271. தவக்காலம் கூச்சலும் வதந்திகளும் நிறைந்த வாழ்க்கைக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைத்து, பொது மக்களை பக்தி வாழ்க்கைக்கு அழைத்துள்ளது.

271. 1) தவக்காலம் கூச்சலையும் வதந்திகளையும் முடிவுக்குக் கொண்டு வந்து, பொது மக்களை பக்தி வாழ்க்கைக்கு அழைத்துள்ளது. – 2) நோன்பு ஆன்மாவைப் புதுப்பித்து, அதை இறைவனுக்கு ஒரு இருப்பிடமாக மாற்றுகிறது; நாம் அதை மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றுக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். – 3) ஆனால், உடல்ரீதியாக நோன்பு நோற்கும்போது, எதிரி கவர்ச்சிகரமானதாகத் தோற்றமளிக்கும் உணர்ச்சிகளிலிருந்தும் காமத்திலிருந்தும் விலகி, ஆன்மீக ரீதியாகவும் நோன்பு நோற்க வேண்டும்; ஏனெனில், உண்மையில் அவை இரண்டும் அருவருப்பானவை மற்றும் கசப்பானவை. – 4) மேலும், திருச்சபைக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் நோன்பின் விதிமுறைகளைக் கடைப்பிடிப்பதில் நாம் விடாமுயற்சியுடன் இருக்க வேண்டும். [4, 54]

3. லெந்தின் காலம், ஆண்டின் மற்ற காலங்களுடன் ஒப்பிடும்போது, ஒரு அமைதியான துறைமுகம் போன்றது, அங்கு மக்கள் அனைவரும் திரண்டு வந்து ஆன்மீக அமைதியைக் காண்கிறார்கள். ஏனெனில், இந்தக் காலம் துறவிகளுக்கும், பொது மக்களுக்கும், இளைஞர்களுக்கும் முதியவர்களுக்கும், ஆட்சியாளர்களுக்கும் குடிமக்களுக்கும், மன்னர்களுக்கும் குருக்களுக்கும், எல்லா வகையான மக்களுக்கும் எல்லா வயதினருக்கும் மீட்பளிப்பதாகும். நகரங்களும் கிராமங்களும் இரைச்சலிலிருந்தும் கூச்சலிலிருந்தும் அமைதியடைகின்றன; அதற்குப் பதிலாக, சங்கீதப் பாடல்களும் துதிப் பாடல்களும், ஜெபங்களும் மன்றாட்டுகளும் எங்கும் முழங்கப்படுகின்றன. அவற்றின் மூலம், நமது நல்ல கடவுள் திருப்தியடைந்து, நாம் ஒரு உண்மையான இதயத்துடனும், பயபக்தியுடனும், கண்ணீருடனும், எதிர்காலத்தில் திருந்தி முன்னேறுவதாக உறுதியளித்து அவருடைய சன்னிதியில் விழுந்து வணங்கினால், நமது ஆவியை அமைதிப்படுத்துகிறார். – ஆனால் திருச்சபை தலைவர்கள் சாதாரண மக்களைப் பேசட்டும்; என்னைப் பொறுத்தவரை, மிகவும் கனவான்களாகிய உங்கள் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டதால், பொருத்தமானதைச் சுருக்கமாகக் கூற உங்களைப் பேசுவேன்.

4. நோன்பு என்பது ஆன்மாவின் புத்துணர்ச்சி; ஏனெனில் திருத்தூதர் கூறுகிறார்: 'நமது புறமனிதன் அழிந்துபோக, நமது அகமனிதன் நாளுக்கு நாள் புதுப்பிக்கப்படுகிறான்' (2 கொரி. 4:16). அது புதுப்பிக்கப்பட்டால், அது அசல் அழகின் சாயலில் அழகைப் பெறுகிறது; மேலும், அழகாக மாறிய பிறகு, 'நானும் பிதாவும் வந்து அவனிடத்தில் வாசஸ்தலம்பண்ணுவோம்' (யோவான் 14:23) என்று சொன்னவரை அன்புடன் தனக்கு இழுத்துக்கொள்கிறது. நோன்பின் வழக்கமான நன்மை பயக்கும் விளைவு அது நம்மைக் கடவுளின் வாசஸ்தலமாக மாற்றுகிறது என்றால்; அப்படியானால், உணவுப் பழக்கத்தின் எளிமை மற்றும் சிக்கனத்தால் பாரம் ஏற்றாமல், அதை நாம் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்: ஏனெனில், பல்வேறு மற்றும் ஏராளமான உணவை வழங்கக்கூடிய ஆண்டவர், வனாந்தரத்தில் ஆயிரக்கணக்கான மக்களுக்கு அப்பமும் தண்ணீரும் தவிர வேறெதுவும் இல்லாமல் உணவளித்தார் என்பதை நாம் காண்கிறோம்; மேலும், அத்தகைய உணவுப் பழக்கத்தின் மீதான பரிச்சயமின்மை, ஆர்வத்துடன் அணுகும்போது, விரும்பத்தகாததாக இருப்பதில்லை.

5. இருப்பினும், நமது புனிதத் தந்தையர்கள் அறிவித்தபடி, நோன்பு என்பது வெறும் உணவுக் குறைப்போடு மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லை, மாறாக, தீமையான அனைத்திலிருந்தும் விலகி இருப்பதைக் கோருகிறது. ஆகவே, நாம் மனச்சோர்வு, கவனக்குறைவு, மந்தபுத்தி, பொறாமை, தீவிரவாதம், கோபம், சுய இன்பம் மற்றும் சுய விருப்பம் ஆகியவற்றிலிருந்து விலகி இருப்போம்; மாம்சக் காமத்திலிருந்தும் விலகி இருப்போம், ஏனெனில் இந்தப் பன்முகப் பாம்பு நோன்பிருக்கும்வர்களையும் தாக்குகிறது. 'பார்க்க அழகாகவும், சாப்பிட இனிமையாகவும், என்னைக் கொன்ற பழம்' என்று வேதவாக்கியத்தில் நாம் கேட்பது போல. ஆனால், அது தோற்றத்தில் 'சிவப்பு' என்று அழைக்கப்படுகிறது, இயல்பத்தில் அல்ல என்பதைக் கவனியுங்கள். எப்படி ஒருவர், வெளிப்புறத்தில் கவர்ச்சியான சிவப்பு நிறத்தில் இருக்கும் ஒரு மாதுளையை எடுத்து, உள்ளே அழுகியிருப்பதைக் காண்பாரோ, அப்படித்தான் காமத்தின் இனிமையும்: அது கேள்விப்படாத இனிமையைப் பொய்யாக வாக்களிக்கிறது, ஆனால், ஒருமுறை திருப்தியடைந்தவுடன், அது கசப்பான பித்தாக மாறுகிறது—இருமுனைக் கத்தியை விடக் கூர்மையானது, வலைப்பட்ட ஆன்மாவைப் பட்சித்துவிடுகிறது: இவ்வாறு நமது முன்னோரான ஆதாமை, பாம்பு வஞ்சித்து, தடைசெய்யப்பட்ட பழத்தைத் தொட்டதற்காக, அவர் வாழ்வுக்குப் பதிலாக மரணத்தைக் கண்டறிந்தார். அக்காலம் முதல் இன்றுவரை அதே வழியில் வஞ்சிக்கப்பட்ட அனைவருக்கும் இதே கதிதான் ஏற்பட்டுள்ளது. ஏனெனில், அவன் தானே இருளாக இருந்துகொண்டு ஒளிதூதனாகத் தன்னை மாற்றிக்கொள்வது போலவே, தீமையை நன்மையாகவும், கசப்பை இனிப்பாகவும், அசிங்கத்தை அழகாகவும், கொல்லும் பொருளை உயிர் தரும் பொருளாகவும் மாற்றும் ஆற்றலும் அவனுக்கு உண்டு – மேலும் இந்த வழியில், எப்போதும் தீய எண்ணம் கொண்டவனாக, அவன் உலகத்தை இடைவிடாமல் ஏமாற்றிக்கொண்டே இருக்கிறான். நம்மைப் பொறுத்தவரை, அவனது அத்தகைய பொறிகளால் ஏமாற்றப்பட நாம் நம்மை அனுமதிக்க மாட்டோம்; மேலும், கண்ணுக்குத் தெரியும் உணவின் மீது பேராவலுடன் பாய்ந்து வேட்டையாடுபவனின் வலையில் சிக்கும் பறவைகளின் தலைவிதியைப் போன்ற எதையும் நாம் அனுபவிக்க மாட்டோம்; மாறாக, பகுத்தறிவின் மூலம் தீமையின் கவர்ச்சிகரமான திரைகளை அகற்றி, அதை அது உள்ளபடியே நிர்வாணமாகக் கண்டு, அதன் மூலம் அதை எளிதாகத் தவிர்ப்போம்.

6. மேலும், சங்கீதங்கள் பாடப்படும்போது நாம் விழிப்புடன் இருப்போமாக, நமது கீர்த்தனைகளில் தீவிரமாக இருப்போமாக, மற்றும் வாசிப்புகளில் கவனமாக இருப்போமாக; ஒவ்வொரு மணி நேரத்திற்கும் நிர்ணயிக்கப்பட்ட நேரங்களில் நாம் மண்டியிடுவோமாக, மேலும் நமது சொந்த கைகளால் உழைப்போமாக, ஏனெனில் உழைப்பது நல்லது, மேலும் உழைக்காதவன் உணவைப் பகிர்ந்துகொள்ளத் தகுதியற்றவன் எனக் கருதப்படுகிறான்; நாம் ஒருவரின் சுமையை மற்றவர் சுமந்துகொள்வோமாக, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, 'ஒருவருக்கொருவர் கனிவுடனும், இரக்கத்துடனும், தாழ்மையுடனும், சாந்தத்துடனும், நீடிய சகிப்புத்தன்மையுடனும், நற்செயல்களுடனும்' (எபே. 4:32; யாக்கோபு 3:17) இருக்க முயற்சி செய்வோமாக. 'அனைத்து ஞானத்தையும் மீறிய தேவ சமாதானம் கிறிஸ்து இயேசுவில் உங்கள் இருதயங்களையும் உங்கள் சித்தங்களையும் காக்கும்' (பிலி. 4:7); இங்கும் கர்த்தருடைய உயிர்த்தெழுதலின் ஒளிமயமான நாளைக் குறைபாடற்றவர்களாய் அடையவும், வரும் யுகத்தில், மரித்தோரின் உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகு, பரலோக ராஜ்யத்தை அடையவும் நீங்கள் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படலாம்.

272. ஆன்மாவின் வீடு ஒரு உலகியல் வீட்டை விட மிகுந்த கவனத்துடன் கட்டப்பட வேண்டும்

272. 1) உலகியல் சார்ந்த வீட்டை விட ஆன்மாவின் வீடு மிகுந்த கவனத்துடன் கட்டப்பட வேண்டும். – 2) ஆன்மாவின் வீட்டிற்கான கட்டுமானப் பொருட்கள் நற்பண்புகளாகும் – கடவுள் அச்சம் மற்றும் பிறர் அச்சம், இவற்றில் சுயக்கட்டுப்பாடு மிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. – 3) இறைவனுடைய கட்டளைகளும், பெரியோர்களின் உதாரணங்களும் சாட்சியப்படுத்தும் வகையில், இரண்டு அல்லது மூன்று நாட்கள் நோன்பு நோற்பதை விட தினசரி நோன்பு நோற்பது சிறந்தது. [4, 55]

7. உலகியல் மனிதர்கள், தங்களுக்கு ஒரு விலை உயர்ந்த வீட்டைக் கட்டும்போது, தங்கள் விரும்பிய திட்டத்தை நிறைவேற்றும் வரை, இரவும் பகலும் ஓய்வெடுக்காமல், வேலை செய்துகொண்டும், சிந்தித்துக்கொண்டும், விஷயங்களைக் கவனித்துக்கொண்டும் இருக்கிறார்கள்; மேலும், அதற்கான அவர்களின் ஆர்வம் எவ்வளவு பெரியது என்றால், அவர்களின் முழு மனமும் (கட்டுமானப் பணியில்) அங்கேதான் இருக்கும், அங்கேதான் நிலைத்திருக்கும்; கூரை மற்றும் மேற்கூரையை மேம்படுத்தவும், தரையை பல்வேறு வகை பளிங்குக் கற்களால் அலங்கரிக்கவும், மற்ற அனைத்திற்கும் பொருத்தமான பிரம்மாண்டத்தை அளிக்கவும், சாத்தியமான ஒவ்வொரு வழியையும் திட்டமிட்டு, அத்தகைய பொருட்களை விரும்புவோருக்கு எல்லாம் ஒரு இனிமையான காட்சியாகத் தோன்றும்படி செய்வார்கள்; மேலும், யாராவது அவர்களை அத்தகைய உழைப்புகளிலிருந்தும் முயற்சிகளிலிருந்தும் திசை திருப்ப முயன்றால், அவர்கள் அதை ஒரு பெரிய குற்றம் போல வெறுப்புடன் எதிர்கொள்வார்கள். – ஆயினும், நாம் அழியக்கூடிய பொருட்களால் அல்ல, அழியாத பொருட்களால், கல்லாலும் மரத்தாலும் அல்ல, ஆன்மீகப் புண்ணியங்கள் மற்றும் கிருபைகளால் திறமையாகப் பின்னப்பட்ட ஒரு இருப்பிடத்தை உருவாக்குகிறோம்—நாம் உண்மையிலேயே திருப்தியடைந்து, இந்தப் பணிக்கான நமது ஆர்வத்தில், அவர்களை விட வெகு தொலைவில் பின்தங்கிவிடுவோமா? இது எல்லா அநீதிகளுக்கும் மிகப் பெரிய அநீதியாக இல்லையா? அந்தக் கட்டிடம், எண்ணற்ற இவ்வுலகியல் சார்ந்த மனிதர்களை ஏற்றுக்கொண்டும், பல தலைவர்களை வரவழைத்துப் பார்த்தும், இறுதியில் கைவிடப்பட்டு, பழுதுபட்டு பாழாகிவிடும்; ஆயினும் அது பரிசுத்த ஆவியைப் பெறுகிறது, ஏனெனில், தெய்வீகத் திருத்தூதர் கூறுவது போல, 'நாம் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய ஆலயம், தேவனுடைய ஆவியானவர் நம்மில் வாசிக்கிறார்' (1 கொரி. 3:16; 2 கொரி. 6:16); மேலும், அவனை உடையவர்கள் இவ்விடத்தை விட்டுப் புறப்படும்போது, அவன் அவர்கள்மேல் இறங்கி, என்றென்றைக்கும் பிரிக்கப்படாமல் அவர்களுடன் வாசிக்கிறான்.

8. ஆனால் அத்தகைய ஒரு கட்டிடம் எந்தப் பொருட்களால் கட்டப்படுகிறது? – இதயத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு நிலைநிறுத்தப்பட்ட நற்பண்புகளால். – முதலாவதாக, தேவ பயத்தை ஒரு அஸ்திவாரமாகப் போடுங்கள், ஏனெனில் 'கர்த்தருக்குப் பயப்படுதலே ஞானத்தின் ஆரம்பம்' (சங். 110:10); பின்பு விவேகம், மனவலிமை, கற்பு மற்றும் சத்தியம் ஆகியவற்றை எடுத்துக்கொள்வோம்; அவை ஒன்றையொன்று பற்றிக்கொண்டு, அன்பினால் ஒன்றிணைந்து, 'கட்டுக்கட்டப்பட்டு முழுமையாக்கப்படுகின்றன' (எபே. 4:16) என்றும், 'கர்த்தருக்குள் பரிசுத்தமான சபையாகக் கட்டப்படுகின்றன' (எபே. 2:21) என்றும் எழுதப்பட்டபடி. சகோதரர்களே, நமது உள்ளங்களுக்குள் அத்தகைய ஒரு கோவிலை நாம் எப்போதும் கட்டியெழுப்புவோம், மேலும் அதை நற்பண்புகளின் ஒவ்வொரு அழகாலும் அலங்கரிப்பதை ஒருபோதும் நிறுத்தாமல் இருப்போம். அதன் மூலம், பரிசுத்த ஆவியானவர் அதன் குடிலராக இருக்க நாம் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம், மேலும் நமது வாழ்க்கையின் கவர்ச்சிகரமான அழகின் மூலம் தேவதூதர்கள் மற்றும் பரிசுத்தவான்களின் பார்வையை நம்மை நோக்கி ஈர்ப்போம். – ஆனால், விரதம் அனுசரிப்பதும் ஒரு நற்பண்பு என்பதால், மற்றவற்றை விட நாம் இப்போது அதை அதிகமாகக் கடைப்பிடிப்பதால், இந்த முயற்சியின் ஒரு கட்டத்தை நாம் ஏற்கெனவே முடித்துவிட்டோம் என்று கடவுளுக்கு மகிமை செலுத்துவோம். நமது முகங்கள் முன்பிருந்ததை விட மாறியிருக்கட்டும்; இருப்பினும் இது ஒரு ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மாற்றம், விரத அனுசரிப்பின் வெளிறிய ஒளியால் ஒளிரும். தாமதமாக உண்பதால் நமது வாய்கள் பித்தத்தால் கசந்து போகட்டும்; ஆயினும் நமது ஆவி நம்பிக்கையால் உயர்த்தப்பட்டு, பெருகிய முறையில் இனிமை பெறுகிறது. ஆகவே, நாம் சிறந்த வழியைத் தேர்ந்தெடுத்து, நமது இருதயங்களை அதில் நிலைநிறுத்தியதால், மகிழ்ச்சியடைவோம்.

9. ஒருவேளை, தினமும் உண்பது விரதத்தின் பரிபூரணத்தைக் குறைத்துவிடும் என்று யாராவது கூறலாம். – சற்றும் இல்லை; ஏனெனில் அது அப்படியிருந்தால், கர்த்தர் நமது அன்றாட உணவிற்காக தினமும் கேட்கும்படி நமக்கு கட்டளையிட்டிருக்க மாட்டார்; தீர்க்கதரிசியான எலியா பாலைவனத்தில் ஒரு காகத்தால் தினமும் உணவளிக்கப்பட்டிருக்க மாட்டார்; தெய்வீக அந்தோனியருக்கு முன்பே பாலைவனத்தில் வாழத் தொடங்கிய புனித பவுலும், வானத்திலிருந்து தனது அன்றாட உணவைப் பெற்றிருக்க மாட்டார்; மேலும், பெரிய புனித அந்தோனியாரே ஒரு நாள் அல்லது ஒரு வாரத்திற்கும் மேலான நோன்பை விட தினசரி உணவையே விரும்பியிருக்க மாட்டார். இதற்குக் காரணம் இதுதான் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. – ஏனெனில், நாள் முழுவதும் உழைக்கும் நமது உடல் சோர்வடைந்து, களைப்படைந்து, ஓய்வு மற்றும் ஊட்டச்சத்து தேவைப்படுகிறது; ஆகவே படைப்பாளி அதை அவ்வாறு அமைத்துள்ளார், அதனால் அது தினசரி உணவை உட்கொள்வதன் மூலம் தக்கவைக்கப்பட்டு, மீண்டும் கடினமாக உழைக்கக்கூடியதாக இருக்கிறது – இரண்டு, மூன்று அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட நாட்கள் உணவு இல்லாமல் இருப்பவர்களுக்கு நடப்பது போல, சோர்வடைந்து பலவீனமடைவதற்குப் பதிலாக, – அதன் விளைவாக அவர்களால் மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து தலைவணங்கவோ, அவர்கள் செய்ய வேண்டியது போல உரக்கப் பாடவோ, அல்லது பிற கீழ்ப்படிதலின் செயல்களைச் செய்யவோ முடிவதில்லை. ஆகவே, நமது முன்னோர்களால் நமக்குக் கையளிக்கப்பட்ட விதிப்படி, தினசரி உணவு உட்கொள்வது பலவீனர்களுக்கு மட்டுமல்ல, பரிபூரணர்களுக்கும் வழங்கப்படுகிறது. நம்மிடையே அனைத்தும் நமது முன்னோர்களின் பாரம்பரியத்தின்படி நிறுவப்பட்டுள்ளதை இப்போது நீங்கள் காணலாம். மேலும், கடைசி நாளை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் வேளையில், நாம் வாழும் உண்மையான கடவுளுக்கு சேவை செய்வதற்காக, மீண்டும் மீண்டும் நமக்கு உடல் நலமும், ஆன்ம வலிமையும் அருளப்படட்டும்; அந்நாளில் நீங்கள் எல்லா புனிதர்களுடன் சேர்ந்து சூரியனைப் போல ஒளிவீசவும், விண்ணுலக இராச்சியத்தை நீங்கள் உரிமையாக்கிக் கொள்ளவும்.

273. நோன்பின் வாரம் கடந்துவிட்டது. மாம்சத்தைக் கட்டுப்படுத்தி, மணமகனான கிறிஸ்துவுக்குப் பிரியமானதாக இருக்க, ஆன்மாவில் நற்பண்புகளைப் பொதிந்துள்ளோம்

273. 1) நோன்பின் வாரம் கடந்துவிட்டது. மாம்சத்தைக் கட்டுப்படுத்தி, நமது ஆன்மாவை நற்பண்புகளால் வளப்படுத்தியுள்ளோம், அது மணமகனான கிறிஸ்துவுக்குப் பிரியமானதாக இருக்கட்டும். – 2) ஆன்மா கிறிஸ்துவின் மணமகள்: ஆகவே, அவளை அவளுடைய மணமகனுக்காகத் தூய்மையாகக் காப்போம். – 3) இந்த நோக்கத்திற்காக, நாம் மாம்சத்தைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். – 4) இது ஒரு துக்ககரமான பணி, ஆனால் அதன் பலன் மிகுந்தது. [4, 57]

10. முதல் வாரம் நோன்பிருந்ததால், நாம் முன்பு இருந்ததை விட இப்போது ஒருவருக்கொருவர் சற்று வித்தியாசமாகத் தெரிகிறோம்; நாம் எடை குறைந்து, வெளிறிப் போயிருக்கிறோம். ஆனால், அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல், 'நமது புறமனிதன் அழிந்தாலும், நமது உட்புறமனிதன் நாளுக்கு நாள் புதுப்பிக்கப்படுகிறான்' (2 கொரி. 4:16). ஏனெனில், நன்கு ஊட்டப்பட்ட உடல் எவ்வாறு செழிப்பாகவும் நிறைவாகவும் காணப்படுகிறதோ, அவ்வாறே ஆன்மாவும் விரதத்தின் மூலம் ஆன்மீக ரீதியாகப் புதுப்பிக்கப்படுகிறது. ஆகவே, உடலை அடக்குவதன் மூலம், நாம் ஆன்மாவிற்கு அழகு சேர்த்துள்ளோம்—அந்த அழகிற்காகவே புனித தாவீது ஜெபித்தார்: 'கர்த்தரே, உமது சித்தத்தின்படி, என் நன்மைக்குப் பலத்தைத் தாரும்' (சங். 29:8). இந்த அழகினால்தான், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பவுல், நம்மைக் கிறிஸ்துவுக்கு மணமுடித்து வைத்ததாக உறுதிப்படுத்துகிறார்: 'ஏனெனில், கிறிஸ்துவுக்கு ஒரு கன்னிகையாக உங்களை ஒப்புக்கொடுப்பதற்காக, நான் உங்களை ஒரே கணவனுக்கு மணமுடித்து வைத்திருக்கிறேன். ஆனால், அந்தப் பாம்பு தன் தந்திரத்தால் ஏவாளை வஞ்சித்தது போல, உங்கள் மனங்களும் கிறிஸ்துவின் மீதான பக்தியின் எளிமையிலிருந்தும் பரிசுத்தத்திலிருந்துமா விலகிவிடுமோ என்று நான் அஞ்சுகிறேன்,' (2 கொரி. 11:2–3). நாம் கிறிஸ்துவின் மணமகளாகக் கருதப்பட்டு, இந்தப் பரிசின் மகத்துவத்தை நீங்கள் காண்கிறீர்களா? நம்மை மணமுடித்துத் தருகிறவர், நமது நிலைத்தன்மைக்காக எவ்வாறு அஞ்சுகிறார் என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களா?

11. இவ்வாறு, நமது ஆன்மா நிச்சயிக்கப்பட்ட மணப்பெண்ணைப் போன்றது. அத்தகைய ஒரு பெண், திருமண நேரம் வரும் வரை தன்னைத் தூய்மையாகக் காத்துக் கொள்ள எல்லா முயற்சிகளையும் செய்து, ஆண்களைப் பார்ப்பதைத் தவிர்ப்பது போல: அப்படியே ஆன்மாவும், அதன் உடலென்னும் மணப்பெட்டையிலிருந்து பிரிந்து செல்லும் இறுதிவரை, பாவத்தின் சீரழிக்கும் உணர்ச்சிகளிலிருந்து தன்னை முழு கவனத்துடன் தூய்மையாகக் காத்துக் கொள்ள வேண்டும்; அப்போது, அது நற்செயல்களால் ஒளிர்ந்து அழகாக இருந்தால், அது பரிசுத்த தேவதூதர்களை மகிழ்விக்கும். ஆனால் அது பாவங்களால் சிதைக்கப்பட்டிருந்தால், அது கிறிஸ்துவை இழிவுபடுத்தி பேய்களை மகிழ்விக்கும் – இது ஒரு துயரமான எண்ணமும், புலம்பலுக்குரிய விஷயமும் ஆகும்.

12. இக்காரணத்திற்காகவே, நமது உடலை அடக்கி, கொடுமையின் விளிம்பில் உள்ள கடுமையுடன் அதை நடத்துகிறோம்; அதன் மூலம், கடிவாளம் போல, மாம்சத்தின் உந்துதல்களைக் கட்டுப்படுத்துகிறோம். ஏனெனில், அது நாவாயாகிய மனதைக் கடலில் வீழ்த்திவிடாமல் இருப்பதற்காக, இது நமது தற்போதைய நோன்பின் காலத்தில் மட்டுமல்ல, நமது வாழ்நாள் முழுவதும் ஆகும். ஏனெனில், உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்துவதும், தன் எண்ணங்களுக்கு ஆதிக்கம் செலுத்துவதும், கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளுக்கெதிராகத் தணியாத போராட்டத்தை நடத்துவதும் அன்றி, துறவு வாழ்க்கை என்றால் வேறு என்ன?

13. இது மாம்சத்திற்கு வருத்தமளிக்கிறது; ஆனால் 'நமது இக்காலத்தின் இலேசான உபத்திரவம், ஒரு கணநேரத்திற்குரியது, நமக்கு மிகுந்த நித்திய மகிமையின் பாரத்தை உண்டுபண்ணுகிறது; நாம் காணப்படும் காரியங்களை நோக்காமல், காணப்படாத காரியங்களை நோக்குகிறோம்' (2 கொரி. 4:17–18). ஆகவே, காணப்படாத இந்த ஆசீர்வாதங்களுக்காக, 'தேவதூதர்கள் எவைகளை ஆராய்ந்து பார்க்க விரும்புகிறார்கள்' (1 பேதுரு 1:12), நமக்கு மணமகனாகக் கொடுக்கப்பட்ட கிறிஸ்துவுக்காக, ஆண்டவர் கூறியபடி, தீய செயல்களிலிருந்தும் நம்மை அசுத்தப்படுத்தும் அசுத்தமான எண்ணங்களிலிருந்தும் நமது ஆன்மாக்களைத் தூய்மையாகக் காத்துக்கொள்ளும்படி நான் மன்றாடுகிறேன், ஜெபிக்கிறேன்; தீயவை எதைக்குறித்தும் சிறிதும் சிந்திக்காதிருங்கள்: ஏனெனில் நெருப்பைப் போன்ற எண்ணங்களிலிருந்து காமம் மூண்டெழுகிறது. ஆனால், இனிமேல் நாம் நம்மை உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுவித்துக் கொள்வோம்; அவற்றின் ஈர்ப்பின் முதல் அசைவுகளிலேயே சோதனையாளனைத் தள்ளிவிடுவோம். மேலும், நமது ஆன்மாக்களை நற்செயல்களால் ஒளிமயமாக்கி, நமக்கு முன்னால் உள்ள சுயக்கட்டுப்பாட்டிற்கு முழு மனதுடன் நம்மை அர்ப்பணிப்போம், அதனால், இங்குள்ளிருந்து தூய்மையுடன் புறப்பட்டு, சொல்லொணா மகிழ்ச்சியுடன் பரலோகத்திற்கு ஏறி, அங்கே கிறிஸ்துவின் பரலோக மணமகள் அறையின் இன்பங்களை அனுபவிக்கத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படலாம்.

274. உருவ வழிபாட்டு எதிர்ப்பாளர்களின் கடுமையான தாக்குதல் இருந்தது. அவர்கள் உறுதியாக நின்றார்கள்

274. 1) உருவ வழிபாட்டு எதிர்ப்பாளர்களின் தாக்குதல் இருந்தது. நாங்கள் உறுதியாக நின்றோம். கடவுள் எல்லாப் பொருட்களையும் சகித்துக்கொள்ளும் இந்தத் தயாரிப்பைச் செயல்தானமாக ஏற்றுக்கொள்வார் என்று உறுதிப்படுத்தி, அவர் நம்மை ஊக்குவிக்கிறார். – 2) நோன்பைப் பற்றி. நாங்கள் மனமுவந்து தொடர்வோம், ஆனால் அது எங்கள் சொந்த முயற்சியால் அல்ல. – 3) அவர் நோன்பின் முயற்சிகளைப் புகழ்கிறார், மேலும் – 4) ஒவ்வொரு செயலையும் அதன் சரியான நேரத்தில் செய்ய நம்மை அழைக்கிறார். [4, 61]

14. நேற்று குழப்பம் இருந்தது, இன்று அமைதி நிலவுகிறது; நேற்று கிளர்ச்சி இருந்தது, இன்று நிசப்தம் நிலவுகிறது. ஆனால், நமக்கு எதிராக அச்சுறுத்தப்பட்டதை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதும், தீயுணர்வை விரட்டி, நிலைத்திருக்க நம்மைப் பலப்படுத்திய கடவுள் போற்றப்பட்டார். இவர்களே உண்மையான கிறிஸ்தவர்கள்! இவர்களே உண்மையான துறவிகள்! அவர்கள் நற்பண்புக்காக எப்போதும் துன்பங்களை எதிர்கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறார்கள், மேலும் கடவுளின் கட்டளைகளுக்கு மேலாக எதையும் கருதவில்லை. அந்த (எதிரிகளும் துன்புறுத்துபவர்களும்), வந்து, சொல்ல வேண்டியதைச் சொல்லிச் சென்றனர் – அவர்கள் எங்களைப் பயமுறுத்தியதற்காக அல்ல, மாறாகத் தங்களின் சொந்த நடத்தைக்கே அவர்கள் வெட்கப்பட்டதால். ஆனால், அவருக்காகப் பழிவாங்கப்படத் தேர்ந்தெடுத்ததற்காகக் கர்த்தர் உங்களுக்கு முழுமையான பலனை வழங்குவார். ஏனெனில், இரக்கத்தில் செல்வந்தராக இருப்பதால், அவர் ஒரு உறுதியான நோக்கத்திற்காகக் கூட, நன்மையைத் தேர்ந்தெடுப்பவர்களுக்கு வழக்கமாக முடிசூட்டுகிறார். சோதனை இன்னும் நீங்கவில்லை, ஆனால் இன்னும் மிரட்டிக்கொண்டிருக்கிறது; ஏனெனில், எல்லா இடங்களிலும், பிளவுபடுத்தும் கொள்கைகளில் யாரும் ஈடுபடாமல் இருக்கக்கூடாது என்று அதிகாரிகளிடமிருந்து ஆணைகள் வந்துள்ளன. ஆகவே, அப்போஸ்தலர் கூறுவதைக் கேட்போம்: 'புறஜனங்களிடத்தில் விவேகமாய்ச் நடந்து, காலத்தைச் சரியாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் பேச்சு எப்போதும் கிருபையுள்ளதாகவும், உப்புச் சுவை கொண்டதாகவும் இருக்கட்டும்; அப்பொழுது நீங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் எப்படிப் பதிலளிக்க வேண்டும் என்பதை அறிந்துகொள்வீர்கள்" (கொலோ. 4:5–6). இங்கு அவர், நாம் தற்செயலாகப் பாவத்திற்குள் நம்மைத் தள்ளிக்கொள்ளவோ, அல்லது தேவ வார்த்தையைப் பற்றி மௌனமாக இருந்துவிடவோ கூடாது என்று நமக்கு அறிவுறுத்துகிறார்; ஏனெனில், 'யாராவது பின்வாங்கினால், என் ஆத்துமா அவனைக் குறித்துப் பிரியமாயிராது' என்று கர்த்தர் கூறுகிறார் (எபி. 10:38). சரி, இத்துடன் அதைப் பற்றிப் பேசுவதை நிறுத்தலாம்.

15. நோன்பு ஏற்கெனவே கணிசமாக முன்னேறியுள்ளது, மேலும் ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குப் பிடித்தபடியும், 'துயரத்தினாலோ அல்லது கட்டாயத்தினாலோ அல்ல, ஏனெனில் மகிழ்ச்சியுடன் கொடுப்பவரைத் தேவன் நேசிக்கிறார்' (2 கொரி. 9:7) என்பதன்படி, மேலும் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் முன்னேற நம்மைத் தூண்டுகிறது. இருப்பினும், கூட்டு வாழ்வின் சட்டம் ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குப் பிடித்தபடி நடந்துகொள்ள அனுமதிக்காது; ஆனால் கீழ்ப்படிபவர்களுக்கான சுயக்கட்டுப்பாட்டின் பொதுவான எல்லை இதுதான்: ஒருவரின் சொந்த விருப்பத்தை அடக்குவது.

16. நோன்பு நல்லது, ஏனெனில் அது உணர்ச்சிகளை அடக்கி, மாம்சத்தை ஆவிக்குக் கீழ்ப்படியச் செய்கிறது; கண்ணீர் நல்லது, ஏனெனில் அது இருதயத்தைப் பாவங்களிலிருந்து சுத்திகரித்து, அதைத் தேவனுக்கு முன்பாகத் தூய்மையாக நிறுத்துகிறது; ஜெபம் நல்லது, ஏனெனில் அது மனதை உயர்த்தி, அதைத் தேவனுக்குத் துணையாக ஆக்குகிறது; அன்பு நல்லது, ஏனெனில் அது தன் சொந்த நலன்களைப் புறக்கணித்து, தன் அயலானுடைய நலன்களை முன்னிறுத்துகிறது; ஊக்கம் நல்லது, ஏனெனில் அது நமது உழைப்பை இலகுவாக்கி, ஆவியை இளமையாக மாற்றுகிறது, மேலும் முதியவர்கள் இளமையான சுறுசுறுப்புடன் செயல்பட உதவுகிறது.

17. ஆகையால், நாம் மகிழ்ச்சியாகவும் உற்சாகமாகவும் இருப்போம்: சங்கீதம் பாடும் நேரமாகும்போது, நாம் உற்சாகத்துடன் அதற்கு விரைவோம்; வேலை செய்யும் நேரமாகும்போது, நாம் விடாமுயற்சியுடன் உழைப்போம்; மௌனமாக இருக்க வேண்டிய நேரமாகும்போது, நாம் புத்திசாலித்தனமாக மௌனமாக இருப்போம்; உரையாட வேண்டிய நேரமாகும்போது, நாம் மிதமாகப் பேசுவோம்; சுருக்கமாக, நமக்குக் கட்டளையிடப்பட்டபடி, எல்லா குழப்பங்களிலிருந்தும் அவசரத்திலிருந்தும் விலகி, எல்லாவற்றையும் முறையான மற்றும் ஒழுங்கான வழியில் செய்வோம். வழக்கமான நமஸ்காரங்கள் செய்யப்படட்டும், மேலும் நமது உடல் ஆரோக்கியத்தைப் பாதுகாத்துக்கொண்டே, நமது சக்தி அனுமதிக்கும் போதெல்லாம், வழக்கமான ஜெபங்கள் செய்யப்படட்டும். – மேலும் சமாதானத்தின் தேவன் உங்களை நாட்களின் ராணிக்கும், கிறிஸ்துவின் மகிமையான உயிர்த்தெழுதலுக்கும் வழிநடத்தி, வான இராச்சியத்தை உங்களுக்கு அருள்வாராக. அங்கே 'உணவோ பானமோ இல்லை, மாறாக நீதியும் சமாதானமும் பரிசுத்த ஆவியினால் வரும் மகிழ்ச்சியும்' (ரோமர் 14:17) இருக்கிறது. நம்முடைய ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசு வழியாக தேவன் நம்மை அதனால் செல்வந்தராக்குவாராக.

275. பிளவுபடுத்தும் மதபோதகர்களுடன் சேரக்கூடாது

275. 1) நாம் பிளவுபடுத்தும் மதவாதிகளுடன் சேரக்கூடாது. இதற்காக நாம் துன்புறுத்தப்பட்டாலும், கடவுளின் உதவியுடன் அதைத் தாங்கிக்கொள்கிறோம். – 2) கிறிஸ்துவின் பாடுகளில் பங்குகொள்பவர்கள் பேறுபெற்றவர்கள். – 3) ஆகையால், நாம் மனதைரியமாக இருப்போம். [4, 62]

18. மடாலயத்திற்கு வெளியே இருந்தபோது, எங்களால் முடிந்த அளவிற்கும் சூழ்நிலைகள் அனுமதித்த அளவிற்கும் நாங்கள் இங்கு குடியேறினோம். இப்போது, எங்கள் துன்புறுத்தாளர்கள் கிறிஸ்துவின் பொருட்டு எங்களைத் துரத்தாததால், நாம் தீர்க்கதரிசன வார்த்தைகளைக் கவனிக்க வேண்டும்: 'அவர்களிடத்திலிருந்து வெளியே வாருங்கள், பரிசுத்தராகுங்கள், என்கிறார் கர்த்தர்' (ஏசா. 52:11; 2 கொரி. 6:17). இது விஷயத்தில் மற்றவர்கள் மாறுபட்ட முறையில் நடந்துகொண்டால், அவர்கள் நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் கர்த்தருக்குப் பதிலளிக்க வேண்டியிருக்கும். இருப்பினும், அவர்களுடன் சேர்ந்து நடப்பது, பிதாவாதிகளுடனான நமது உறவுகளில் அலட்சியமாக இருப்பதற்குச் சமம் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. அவர்களைப் பின்பற்றத் தவறுவது நம்மை உலகத்திலிருந்து எவ்வாறு விலக்குகிறது என்பதையும், அதே நேரத்தில் துயரத்திற்கும், கஷ்டத்திற்கும், பட்டினிக்கும், சிறைக்கும், மரணத்திற்கும் எவ்வாறு இட்டுச் செல்கிறது என்பதையும் பாருங்கள். 'இவை யாவற்றிலும் நாம் மேன்மை பெற்றிருக்கிறோம், நம்மை நேசித்தவர் மூலமாய்க் கர்த்தருக்குள் மிகுந்த ஜெயம் பெற்றிருக்கிறோம்' (ரோமர் 8:37), நாம் இப்போது நினைவுகூரும் நாற்பது வீரர்கள் மற்றும் பலரும் சாட்சி கூறுவது போல, தமக்காகத் தவிக்கும் ஒரு ஆன்மாவை அவர் காணும்போது, அவருக்காகத் துன்பங்களைப் பொறுத்துக்கொள்ளும் வலிமையை அவருக்கு வழங்குகிறார்; ஏனெனில் அவர்கள் நம்மைப் போன்றவர்களல்லர் என்று நாம் சொல்ல முடியாது; ஆனால் அவர்கள் கடவுளை உண்மையான இதயத்துடன் நேசித்ததால், தங்கள் பலவீனமான சரீரத்திற்குள், கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரியை வென்று, எல்லா கிறிஸ்தவர்களும் போற்றும் அத்தகைய ஒரு செயலைச் சாதிக்க வேண்டிய வலிமையைப் பெற்றார்கள்.

19. மேலும், கிறிஸ்துவின் பாடுகளில், சிறிதளவாவது பங்குகொள்ளத் தகுதியுள்ளவனாகக் கருதப்பட்டவன் உண்மையாகவே பாக்கியவான்: அவர் துன்புறுத்தப்பட்டதைப் போல அவனும் துன்புறுத்தப்பட்டான்; அவர் அடிக்கப்பட்டதைப் போல அவனும் அடிக்கப்பட்டான்; அவர் சாட்டையடி சகித்ததைப் போல அவனும் சகித்தான்; அவர் நிந்திக்கப்பட்டதைப் போல அவனும் நிந்திக்கப்பட்டான்; அவர் சிறைப்படுத்தப்பட்டதைப் போல அவனும் சிறைப்படுத்தப்பட்டான். இப்போது ஏன் இது எழுதப்பட்டது என்று சிந்தியுங்கள்: 'நாம் அவருடன் மரித்தால், அவருடன் வாழ்வோம்; நாம் சகித்தால், அவருடன் ஆட்சி செய்வோம்; நாம் அவரை மறுதலித்தால், அவரும் நம்மை மறுதலிப்பார்; நாம் விசுவாசமற்றவர்களானாலும், அவர் விசுவாசமுள்ளவராக இருக்கிறார், ஏனெனில் தம்மைத்தாமே மறுதலிக்க அவரால் இயலாது' (2 தீமோ. 2:11–13). இந்த வாக்குறுதிகளும் எச்சரிக்கைகளும் எத்தகையவை, அவற்றின் வீச்சு என்னவென்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்கள்.

20. ஆகையால், நாம் மனதைத் திடப்படுத்திக்கொண்டு முன்னேறிச் செல்வோம்—கிறிஸ்துவின் கிருபையினால் நாம் ஏற்கெனவே அனுபவித்த பாடுகளான நாடுகடத்தல், சிறைவாசம், சாட்டையடி ஆகியவற்றுக்கு நாம் அவமானத்தை ஏற்படுத்திவிடாமல் இருக்க: இன்னும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? நாம் அனைவரும் சிறையில் இருந்திருக்கவில்லையா? ஆனால் அத்தகைய வாழ்வைப் பகிர்ந்துகொள்வது என்பது துன்பத்தையும் பகிர்ந்துகொள்வதாகும். ஏனெனில், 'ஒரு உறுப்பு துன்பப்பட்டால், எல்லா உறுப்புகளும் அதனுடன் துன்பப்படுகின்றன; ஒரு உறுப்பு கனப்படுத்தப்பட்டால், எல்லா உறுப்புகளும் அதனுடன் மகிழ்கின்றன' (1 கொரி. 12:26). ஆகவே, கிறிஸ்துவை நம்முடைய தலையாகக் கொண்டு, நாம் கடவுளைத் திருப்திப்படுத்தவும் பரலோக ராஜ்யத்தை அடையவும், 'நாம் அழைக்கப்பட்ட ஒரே நம்பிக்கைக்கு ஏற்றவாறு, ஒரே உடலும் ஒரே ஆவியும்' (எபே. 4:4) ஆகி, என்றென்றும் அப்படியே நிலைத்திருப்போம்.

276. புல்காரியாவில், விசுவாசமுள்ள கிறிஸ்தவர்கள் புனித லென்ட் காலத்தில் இறைச்சியை உண்பதை விட, மரணத்தை ஏற்க அதிக விருப்பம் கொண்டிருந்தனர் என்ற கதையை இது விவரிக்கிறது

276. புல்காரியாவில், புனித லென்ட் காலத்தில் இறைச்சியை உண்பதை விட, விசுவாசமுள்ள கிறிஸ்தவர்கள் மரணத்தை ஏற்க அதிக விருப்பம் கொண்டிருந்தார்கள் என்பது பற்றிய ஒரு கதை கூறப்படுகிறது; மேலும் இதிலிருந்து, சிலை வழிபாட்டுக்கு எதிரான போக்கில் மரணம் வரை உறுதியாக நிற்க வேண்டும் என்ற பாடத்தைக் கற்றுக்கொள்கிறோம். [4, 63] இந்தப் பிரசங்கத்தில், ஒரு குறிப்பிட்ட கதையின் மூலம் உங்களுக்கு சில ஆறுதல்களை வழங்க விரும்புகிறேன். அந்தக் கதை பின்வருமாறு. புல்காரியாவில், இந்த விஷயத்தை நன்கு அறிந்தவர்கள் கூறுவது போல், அங்குள்ள ஆட்சியாளரால் ஒரு தீய ஆணை வெளியிடப்பட்டது; அந்த ஆணை, புனிதமான தவக்காலத்தின் போது கிறிஸ்தவர்களும், சிறைபிடிக்கப்பட்ட நம் சகோதரர்களும் இறைச்சியை உண்ண வேண்டும் என்றும்; மேலும், இந்த ஆணைக்குக் கீழ்ப்படிபவர்கள் தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்கலாம், ஆனால் கீழ்ப்படியாதவர்கள் மரணதண்டனைக்கு உள்ளாக்கப்படுவார்கள் என்றும் கட்டளையிட்டது. அந்தக் கொடியவனின் ஆணை அமலுக்கு வந்தது; மக்கள் தங்கள் மனைவி குழந்தைகளுடன் கூடினர்; பெருமூச்சுக்களும் புலம்பல்களும் எழுந்தன: சிலர் கிறிஸ்தவச் சட்டத்தைப் பாதுகாக்கவும், மற்றவர்கள் உடல் மரணத்தின் பயத்தாலும். இறுதியில் – ஐயோ! என்ன ஒரு பரிதாபகரமான செய்தி! – அவர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டு, அந்தக் கொடிய ஆணைக்கு இணங்கினர். ஆனால், அவர்களில் பதினான்கு பேர், கூட்டத்திலிருந்து தங்களைப் பிரித்துக்கொண்டு, அவர்களுக்கு எதிராக நின்று, சரணடையவோ அல்லது அடிபணியவோ வேண்டாம் என்றும் – கிறிஸ்தவ சட்டத்திற்கு மாறாக, இறைச்சியை உண்ண ஒப்புக்கொள்ள வேண்டாம் என்றும் அவர்களை வற்புறுத்தத் தொடங்கினர். இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், மக்கள் தேவையால் ஏற்படக்கூடிய நிலைக்கு இணங்கி, பின்னர் மனந்திரும்பி இந்தப் பாவத்திற்குப் பரிகாரம் செய்யுமாறு கூச்சலும் வேண்டுகோளும் எழுப்பினர்; ஆனால், தங்களை எளிதில் மரணத்திற்கு ஒப்புக்கொடுக்க வேண்டாம் என்றும் கூறினர். ஆனால் இது அவர்களை சிறிதளவும் சமாதானப்படுத்தவோ அல்லது மென்மையாக்கவோ இல்லை: அவர்கள் தங்கள் நிலையை உறுதியாக நின்றார்கள், தங்கள் பார்வையை கடவுளிடமும் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட பேரின்பத்திலும் நிலைநிறுத்தினார்கள். அந்த ஸ்கைதியன், இந்த மனிதர்களின் அசைக்க முடியாத உறுதியைக் கண்டு, அவர்களில் ஒருவரைப் பயன்படுத்தி மற்றவர்களை நிலைகுலையச் செய்து, தன்பக்கம் ஈர்க்கத் தீர்மானித்தான். அவர்களில் ஒருவரைக் கொன்ற பிறகு, மற்றவர்கள் இதைக் கண்டு தள்ளாடிப் பணிந்து விடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கையில், அவர் தனது மனைவியையும் குழந்தைகளையும் ஸ்கைதியர்களுக்கு அடிமையாக விற்றார்... ஆனால் அவர்கள், 'நாங்கள் கிறிஸ்தவர்கள், மறைந்த எங்கள் சகோதரனுக்காக நிற்கிறோம்' என்று கூவியவாறு, மேலும் உறுதியாக நின்றனர். இந்த அறிக்கையின் காரணமாக, அவர்கள் அனைவரும் கொல்லப்பட்டு, கர்த்தருக்குள் மரித்தனர். இன்றும் தேவனுடைய ராஜ்யத்தின் நற்செய்தி எவ்வளவு வல்லமையுள்ளதாக இருக்கிறது என்பதைக் காண்கிறீர்களா? – 'என்னைப்பார்க்கிலும் தகப்பனையாவது தாயையாவது நேசிக்கும்வன் எனக்குப் பொருத்தமானவன் அல்ல,' என்கிறார் ஆண்டவர்; 'மேலும் தன் சிலுவையை எடுத்துக்கொண்டு என்னைப் பின்தொடராதவன் எனக்குப் பொருத்தமானவன் அல்ல...' மேலும்: 'உயிரைக் கொல்லக்கூடியவர்களையும், ஆனால் ஆன்மாவைக் கொல்ல முடியாதவர்களையும் பயப்படாதிருங்கள்; மாறாக, ஆன்மாவையும் உடலையும் கெஹென்னாவில் அழிக்கும் வல்லமையுள்ளவரைப் பயப்படுங்கள்' (மத்தேயு 10:37, 38, 28). அவர்கள் நற்செய்தி கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்தனர், ஆண்டவருக்குக் கீழ்ப்படிந்தவர்களாக இருந்தனர், மேலும் புனித மக்காபேயர்களின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி வீரமரண முடிசூட்டப்பட்டனர். எதிராளிகளின் எண்ணிக்கையை விட இருமடங்கு அதிகமாக இருந்தபோதிலும், ஏனெனில் அவர்களில் ஏழு பேரும், இவர்களில் பதினான்கு பேரும் இருந்தனர்; அவர்கள் பன்றி இறைச்சியை உண்ண மறுத்ததால் துன்பப்பட்டார்கள், ஆனால் இவர்கள் கிறிஸ்தவ சட்டத்திற்கு முரணாக, நோன்பிருக்கும்போது எந்த இறைச்சியையும் உண்ண மறுத்ததால் துன்பப்பட்டார்கள். – ஓ பாக்கியவான்களே! ஓ பாக்கியமான பேரம்! ஒரே கணத்தில் நித்திய ஓய்வை அடைதல்! பிளவுவாதிகளுடனான ஐக்கியத்தை மதத்திலிருந்து விலகல் என்று கருதாதவர்கள் இதற்கு என்ன சொல்வார்கள்? பசியைக் கடைப்பிடிக்கும் காலத்தில் சாதாரண இறைச்சியை உண்ண மக்கள் ஒப்புக்கொண்டதால் ஒரு மதத்திருப்பு நடந்திருந்தால், சட்டவிரோதமாக நடத்தப்பட்ட ஒரு பலியில் பங்கெடுக்கும் இங்கே அது இன்னும் அதிகமாக நடந்திருக்கும். கிறிஸ்துவின் உருவத்திற்காகத் துன்புறுவது வீரமரணம் அல்ல என்று சொல்பவர்கள் எங்கே? அப்படியானால், கிறிஸ்துவின் திருச்சபையின் சட்டத்தை மீற மறுத்ததற்காகத் துன்புற்றவர்கள் ஒரு வீரமரணச் செயலைச் செய்துள்ளனர்; கிறிஸ்துவின் உருவப்படத்தில் அவரே தம்மை மறுதலிப்பதை நாம் மறுக்கும்போது, இன்னும் பிரகாசமான ஒரு வீரமரணச் செயல் இங்கு நிகழ்த்தப்படவில்லையா? – ஆனால் இத்தகையவை அறியாமையாளர்களின் வார்த்தைகள்; அவர்களின் மனம் அவர்களின் பிழையான கருத்துக்களால் மங்கி, தங்கள் சொந்த வீழ்ச்சியின் மூலம், மற்றவர்களை ஒழுங்கான விசுவாசத்திலிருந்தும் நீதியான வாழ்விலிருந்தும் தடுக்க முற்படுகிறார்கள். – ஆனால், நாம் நமது ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கடவுளை மகிமைப்படுத்துவோம், அவர் தம்மை மகிமைப்படுத்துபவர்களை மகிமைப்படுத்துகிறார், மேலும் இந்தத் தலைமுறையிலும்கூட வீரர்களை உருவாக்குகிறார் – வெளிப்படையாக ஏழைகளாகவும், கல்வியறிவற்றவர்களாகவும், மனைவி பிள்ளைகளைக் கொண்டவர்களாகவும் இருக்கும் மக்கள், கிறிஸ்துவின் அன்புக்காக அனைத்தையும் கைவிட்டிருக்கிறார்கள். நாம் அனைவரும்—திருமணமாகாமல் உலகைக் கைவிட்டு—இன்னும் அதிகமாகக் கடமைப்பட்டவர்களாக இருக்க வேண்டும் அல்லவா, நேரம் வரும்போது, இந்தப் புனிதமான விசுவாசப் பாதுகாவலர்களுக்கும் பக்திக்கும் தகுதியானவர்களாக நம்மை நிரூபிக்க? ஆனால் இது கிறிஸ்து விரும்பும்போது, உரிய நேரத்தில் நிகழும். இப்போதைக்கு, நமது மனசாட்சிகளுக்குள் இடைவிடாமல் நிகழும் வீரமரணத்தில் நாம் உறுதியாக நிற்குவோம்; பாலுக்கு மண்டியிடாதிருப்போம்; சிந்தனைகளால் தாக்கப்படும்போது நாம் பின்வாங்க வேண்டாம்; மாறாக, தீயவனின் நெருப்பு அம்புகளைக் கண்ணீர், ஜெபங்கள், மனந்திரும்புதல் மற்றும் மாம்சத்தின் பொருத்தமான அடக்குமுறையின் மூலம் அணைத்து, நாமும் அப்போஸ்தலனுடன் கூறுவோமாக: 'நான் ஒவ்வொரு நாளும் சாகிறேன்; இதுவே என் பெருமை, சகோதரரே, நம்முடைய கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் எனக்குள்ள பெருமை' (1 கொரி. 15:31); மற்றும் புனித தாவீதுடன்: 'உமது பொருட்டு நாங்கள் நாள் முழுவதும் கொல்லப்படுகிறோம்; நாங்கள் அறுப்புக்குக் கொண்டுவரப்படும் ஆடுகளைப் போலக் கணக்கிடப்படுகிறோம்' (திபா. 43:22), அவர்களுடன் நாங்கள் பரலோக இராச்சியத்தின் உரிமைச்செல்வந்தராகத் தகுதியுடையவர்களாகக் கருதப்படவும்.

277. அவதாரத்தின் தொடக்கமான நற்செய்தி, அதை ஆன்மீக ரீதியாகக் கொண்டாட நம்மைக் கடமைப்படுத்துகிறது

277. 1) அவதார இரட்சிப்புத் திட்டத்தின் தொடக்கமாகிய நற்செய்தி, அதை ஆன்மீக ரீதியாகக் கொண்டாட நம்மைக் கடமைப்படுத்துகிறது; – 2) அவ்வாறு செய்யும்போது, அதை ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்களுக்காகவும் பயன்படுத்திக்கொள்ளாதவர்களுக்காகவும் ஜெபித்துத் துயரப்பட வேண்டும்; – 3) புனித பவுல் அப்போஸ்தலரையும் தீர்க்கதரிசியாகிய மோசையையும் பின்பற்றி. [4, 64]

21. நற்செய்தி வந்துவிட்டது—ஆண்டவரின் திருவிழாக்களின் தொடக்கம்; அதை நாம், பலர் செய்வது போலல்லாமல், நாம் கொண்டாடி வணங்கும் அந்த மறைபொருளைப் பற்றிய புரிதலுடன் கொண்டாட வேண்டும். இந்த மர்மம் என்ன? – கடவுளின் குமாரன், மிகவும் பரிசுத்த கன்னிகையை இதற்கு மத்தியஸ்தராகத் தேர்ந்தெடுத்து, அவளுக்குள் வசித்து, அவளிலிருந்து தனக்கு ஒரு ஆலயத்தை உருவாக்கி, முழுமையாக மனிதரானார் என்பதே அது. – எதற்காக? 'நியாயப்பிரமாணத்தின் கீழ் உள்ளவர்களை மீட்டு, நாம் குமாரராகத் தத்தெடுக்கப்படுவதற்காக' (கலா. 4:5), எழுதப்பட்டபடி; நாம் இனி அடிமைகளாக இல்லாமல், சுதந்திரமாக இருப்பதற்காக; நாம் இனி நமது இச்சைகள் ஆளப்படாமல், பற்று அற்றவர்களாக இருப்பதற்காக; நாம் இனி உலகின் அன்பர்களாக இல்லாமல், தேவனுடைய அன்பர்களாக இருப்பதற்காக; நாம் இனி மாம்சத்தின்படி நடக்காமல், ஆவியின்படி நடப்பதற்காக. 'ஏனெனில், மாம்சத்தின்படி நடக்கிறவர்கள் மாம்சத்தின் காரியங்களிலும், ஆவியின்படி நடக்கிறவர்கள் ஆவியின் காரியங்களிலும் மனதை வைக்கிறார்கள். ஏனெனில், மாம்சத்திற்குரிய மனம் மரணமாயிருக்கிறது; ஆவிக்குரிய மனம் ஜீவனும் சமாதானமுமாயிருக்கிறது. மாம்சத்திற்குரிய மனம் தேவனுக்கு விரோதமாயிருக்கிறது; அது தேவனுடைய நியமத்திற்குக் கீழ்ப்படியாமலும், கீழ்ப்படியக்கூடாமலும் இருக்கிறது; மாம்சத்திலிருக்கிறவர்கள் தேவனுக்குப் பிரியமாயிருக்க முடியாது (ரோமர் 8:5-8). சுருக்கமாக, திருவருட்சாதனத்தின் சக்தி இதுவே! ஆகவே, அதைக் கௌரவிக்கும் பொருட்டு நாம் ஆவிக்குரிய முறையில் அதைக் கொண்டாட வேண்டும், மேலும் அதன் தொடர்ச்சியில் நாம் ஆவிக்குரிய விதத்தில் நடந்துகொள்ள வேண்டும்—உண்மையிலும் தேவபக்தியிலும், அன்பிலும், சாந்தத்திலும், சமாதானத்திலும், நீடிய சகிப்பிலும், தயவிலும், பரிசுத்த ஆவியிலும்—அப்படியானால், நமது ஆண்டவரின் அவதரித்த குடும்பம் நம்மில் பலனற்றதாகவும் பயனற்றதாகவும் ஆகிவிடாது.

22. அது மட்டுமல்ல; நாம் உலகத்திற்காகவும் ஜெபித்துத் துயரப்பட வேண்டும். ஏன்? ஏனெனில், தேவனுடைய குமாரன் உலகத்தைக் இரட்சிக்க வந்தார், ஆனாலும் உலகம் அவரை நிராகரிக்கிறது: கோத்திரங்களும் தேசங்களும் அவரை நிராகரிக்கின்றன; அநாகரிக ஜனங்கள் அவரை நிராகரிக்கின்றனர்; அவருடைய பரிசுத்த நாமத்தை அழைப்பவர்கள்கூட அவரை நிராகரிக்கின்றனர்—சிலர் தங்கள் விசுவாசத்தின் அநீதியினாலும், மற்றவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையின் தீய நடத்தையினாலும். – அவர் செய்யாததை அவர் என்ன செய்திருக்க வேண்டும்? – இந்தக் கடவுள் மனிதரானார்; அவர் தம்மைத் தாழ்த்திக்கொண்டார், மரணத்திற்குக்கூட, சிலுவை மரணத்திற்குக்கூட கீழ்ப்படிந்திருந்தார்; அவர் தம்முடைய உடலைப் பங்குகொள்ளவும், தம்முடைய இரத்தத்தைக் குடிக்கவும் நமக்குக் கொடுத்தார்; தனது தந்தை, சகோதரன், தலை, போதகர், மணமகன், இணை-வாரிசாக அழைக்கப்பட நாம் தகுதியானவர்களாக அவர் கருதியுள்ளார், மேலும் இங்கு விரிவாகக் குறிப்பிடத் தேவையில்லாத பல காரியங்களையும் செய்துள்ளார். – ஆயினும்கூட அவர் நிராகரிக்கப்படுகிறார்; அவர் நிராகரிக்கப்படுகிறார், ஆயினும் அதைத் தாங்கிக்கொள்கிறார்: 'நான் உலகத்தைக் கண்டிக்க வந்தவனாய் அல்ல, உலகத்தைக் இரட்சிக்க வந்தவனாய் வந்தேன்' என்று அவர் கூறுகிறார். (யோவான் 12:47). – அப்படியானால், இது குறித்து நாம் என்ன சொல்ல வேண்டும்? உண்மையான சீடர்கள் தங்கள் சக சீடர்களின் மறுப்புகளால் துயரப்படுகிறார்கள், அதன் மூலம் அவர்கள் ஆசிரியர் மீதும் தங்கள் சக சீடர்கள் மீதும் தங்கள் அன்பைக் காட்டுகிறார்கள்: அதே வழியில், உண்மையான ஊழியர்கள் தங்கள் சக ஊழியர்களின் விசுவாசத்திறன்மையால் தங்கள் இதயங்களில் துயரப்படுகிறார்கள்.

23. ஆகையால், அந்தப் பெரிய அப்போஸ்தலர், 'அனைத்து மனுஷருக்கும், ராஜாதி ராஜனுக்கும், அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் அனைவருக்கும் விண்ணப்பங்களையும், பிரார்த்தனைகளையும், பரிந்துரைகளையும், ஸ்தோத்திரங்களையும் செய்யுங்கள்' என்று நமக்குக் கட்டளையிடுகிறார் (1 தீமோ. 2:1–2). அவர் வேறொரு இடத்தில் தன்னைப் பற்றி பின்வருமாறு கூறுகிறார்: 'நான் கிறிஸ்துவுக்குள் உண்மையைச் சொல்கிறேன்; பொய் சொல்லவில்லை; என் மனச்சாட்சி பரிசுத்த ஆவியினால் சாட்சி கொடுக்கிறது; என் இதயத்தில் மிகுந்த துயரமும், இடைவிடாத வேதனையும் இருக்கிறது; ஏனெனில், என் சகோதரராகிய இஸ்ரவேலர் உடைய நிமித்தமாக, நானே கிறிஸ்துவுக்குப் புறம்பேற்றப்பட்டவனாக இருந்தால் நன்றென்று விரும்புகிறேன்' (ரோமர் 9:1–3). அன்பின் வல்லமையைக் காண்கிறீர்களா? மனிதர்களுக்கான அன்பின் உச்சத்தை காண்கிறீர்களா? – மோசேவும் கடவுளிடம் இதேபோலச் சொன்னார்: 'அவர்கள் பாவத்தை மன்னித்தால் மன்னியும், இல்லையென்றால், நீர் என்னை எழுதிய புத்தகத்திலிருந்து என் பெயரை அழித்துவிடும்' (புறநிலை 32:32). – அப்படியே நாமும், உண்மையான சீடர்களாகவும், பொய்யானவர்களாக அல்லாமலும், நம்மைப் பற்றி மட்டுமல்ல, நம் சகோதரர்கள் மற்றும் முழு உலகத்தைப் பற்றியும் அக்கறை கொள்ள வேண்டும்; அவர்களுக்காகத் துயரப்பட்டு, அவர்களுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்ய வேண்டும். ஏனெனில், இவ்வாறு கர்த்தருக்குப் பிரியமானதைச் செய்வதன் மூலம், நாம் நித்திய ஜீவனுக்கு வாரிசுகளாக மாறுவோம்.

278. அறிவித்தல் திருவிழாவில், அவர் கன்னியாண்மையைப் போற்றுகிறார்

278. 1) அறிவித்தல் திருவிழாவில், அவர் கன்னித்தன்மையைப் போற்றுகிறார் மற்றும் – 2) பகைவன் அதற்கு எதிராக எப்படிப் போர் தொடுப்பான் என்பதை நினைவுபடுத்தி, அதை ஆர்வத்துடன் காக்க நம்மை ஊக்குவிக்கிறார். [4, 65]

24. அறிவித்தல் திருவிழாவில், அறிவித்தலைப் பற்றி உங்களுக்குச் சில வாரங்கள் கூற நான் முயற்சிப்பேன் – அதாவது, நாம் மேற்கொள்ளத் தகுதியுடையவர்களாகக் கருதப்பட்ட கன்னித்தன்மைப் பிரமாணம் எவ்வளவு பெரியது என்பதைக் காட்ட. ஏனெனில், பேய்க்காட்சன் கேவர்ரியல் யாருக்குச் சொன்னார்: 'நலமாய் இருப்பாயாக, கிருபை பெற்றவளே! ஆண்டவர் உன்னோடு இருக்கிறார்?' (லூக்கா 1:28). 'மிகப் பரிசுத்த கன்னிகை மரியாளுக்கு அல்லவா?' மேலும், கடவுளும் வார்த்தையும் தாமே மனு உருவம் எடுத்து மனித வடிவத்தை எடுத்தது யார் மூலம்? 'இந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கன்னிகை மூலம் அல்லவா?' இவ்வாறு, இந்த கன்னியாமை அனைவரின் வாழ்வையும் ஈன்றெடுத்தது. இந்த கன்னித்தன்மை நற்பண்புகளின் அரசி. இந்த கன்னித்தன்மை கிறிஸ்துவின் மணமகளும் மணமகள் வழிகாட்டியும்கூட. நீங்கள் விரும்பினால், பாக்கியமுடைய பவுல் என்ன சொல்கிறார் என்று கேட்போம்: 'திருமணமாகாதவன் கர்த்தருடைய காரியங்களைக் குறித்து, கர்த்தருக்குப் பிரியமானவன் எப்படி இருப்பது என்று சிந்திக்கிறான்; ஆனால், திருமணமானவன் உலக காரியங்களைக் குறித்தும், தன் மனைவிக்குப் பிரியமானவன் எப்படி இருப்பது என்றும் சிந்திக்கிறான். திருமணமான பெண்ணுக்கும் கன்னியாஸ்திரியாளுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டைக் கவனியுங்கள்: திருமணம் ஆகாதவள், தன் உடலாலும் ஆவியாலும் பரிசுத்தமாய் இருந்து, ஆண்டவரை எப்படித் திருப்திப்படுத்துவது என்பதில் அக்கறை கொண்டுள்ளாள்; ஆனால், திருமணம் ஆனவள், தன் கணவனை எப்படித் திருப்திப்படுத்துவது என்பதில் அக்கறை கொண்டு, உலகப் பணிகளில் ஈடுபட்டுள்ளாள்' (1 கொரி. 7:32–34). திருமணத்தின் சக்தியைக் காண்கிறீர்களா—திருமணம், கர்த்தருக்குப் பிரியமானவர்களாக இருப்பதில் கவனம் செலுத்த நேரத்தை விட்டுக்கொடுக்காமல், உலகியல் விஷயங்களில் மட்டுமே கவனம் செலுத்த வைக்கிறது?—ஆகவே, கன்னிகைத்தன்மைக்கு, ஒரு பாரம்பரியமாக, சிறந்த பங்கு ஒப்படைக்கப்படுகிறது. – ஆனால் பரலோக ராஜ்யத்திலும், கன்னித்தன்மைக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகிறது. ஏனெனில் புனித யோவான் தரிசனத்தில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது: 'இவர்கள் ஸ்திரீகளால் தங்களைக் களங்கப்படுத்திக் கொள்ளாதவர்களாக, கன்னிகளாக இருக்கிறார்கள்; இவர்கள் ஆட்டுக்குட்டி போகும் இடமெல்லாம் அதைப் பின்பற்றுவார்கள்' (வெளி. 14:4).

25. தங்கள் கன்னித்தன்மையைத் தேர்ந்தெடுத்துப் பேணியவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட சிறப்புரிமை இதுவே! – அவர்கள் கிறிஸ்துவைப் பின்தொடர்ந்து அவருடன் மகிழ்வார்கள். – ஆனால், இந்த விஷயம் எவ்வளவு உயர்வாகவும் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருக்கிறதோ, அவ்வளவு அதிகமாக நமது வாழ்வின் அழிப்பான சாத்தான், தனக்கு எதிரான ஒரு உணர்ச்சியைப் பயன்படுத்தி, மற்ற உணர்ச்சிகளை விட அதிகமாக நம்மைக் கீழே கொண்டுவர முயற்சிக்கிறான் என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. காலத்தின் தொடக்கத்திலிருந்து அவன் எத்தனை பேரைக் கீழே கொண்டு வந்துவிட்டான் என்பதை யார் கணக்கிட முடியும்? – இதை விட பரிதாபமானது வேறு என்ன இருக்க முடியும்? – ஆனால் நாம், நமக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட கன்னித்தன்மையின் புதையலைக் காட்டிக்கொடுக்காமல், மணமகனான கிறிஸ்துவுக்காக நமது ஆன்மாக்களைக் கண் பாவையைப் போலப் பாதுகாப்போம். மேலும், தூண்டிலால் ஏமாற்றப்பட்டு, கொக்கியை விழுங்கித் தங்கள் மரணத்தைச் சந்திக்கும் மீன்களைப் போல நாம் துன்பப்பட அனுமதிக்க மாட்டோம். ஏனெனில், மாம்சத்தின் இன்பங்கள் போஷிப்பதைக் காட்டிலும் சீரழிக்கும் ஒரு கொக்கி, – உயிர் தரும்தற்குப் பதிலாகக் கொடியது; கடவுளின் வல்லமையால் அதிலிருந்து விடுபடுவோமாக, மேலும் மூச்சு உள்ளடங்கினமட்டும் தூய்மையாகவும் குற்றமற்றவர்களாகவும் எதிர்காலத்திற்காக நிலைத்திருப்போமாக, இதன் மூலம் இங்கு வெற்றி பெற்றுப் புறப்பட்டு, நம்முடைய ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் பரலோக ராஜ்யத்தை அடைவோமாக.

279. pássah பண்டிகை மிகவும் எதிர்பார்க்கப்படும் ஒரு பண்டிகை; ஆனால் ஆன்மீக pássah

279. 1) பஸ்கா ஒரு பெரிதும் விரும்பப்படும் பண்டிகை; ஆனால் ஆன்மீகப் பஸ்காவான—பாவங்களிலிருந்தும் உணர்ச்சிகளிலிருந்தும் தூய்மைப்படுத்துதல்—அதைவிட அதிகமாக விரும்பப்பட வேண்டும். – 2) இதைக் கொண்டிராதவர் பஸ்காவைக் கொண்டாடக்கூட முடியாது. – 3) ஆனால் நீங்கள் அப்படி இல்லை; தேவனை நோக்கி வழிநடத்தும் நற்கிரியைகள் நம்மிடம் உள்ளன. – 4) ஆகையால், வரும் யுகத்தில் அதற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவதற்காக, ஆவிக்குரிய pássah-வுக்காக நாம் மனப்பூர்வமாகப் பிரயாசப்படுவோம். [4, 67]

26. கடவுளின் உதவியுடன் தவக்காலத்தின் நடுப்பகுதியைக் கடந்து, ஈஸ்டர் நெருங்கி வருவதைக் காண்கிறோம். – ஆனால், வந்து போகும் இந்த ஈஸ்டரை நாம் ஏன் இவ்வளவு ஆவலுடன் அடைய விரும்புகிறோம்? நாம் இதை ஏற்கனவே பல ஆண்டுகளாகச் செய்து கொண்டிருக்கவில்லையா? இந்த நிகழ்காலப் பாஸ்கலும் கடந்து போகும். ஏனெனில், இந்த யுகத்தில் எதுவும் மாறாமல் நிலைத்திருப்பதில்லை; ஆனால் நமது நாட்கள் ஒரு நிழலைப் போலக் கடந்து போகின்றன (யோபு 8:9) 'மேலும் நமது வாழ்வு ஒரு விரைந்தோடும் வீரனை விடவும் வேகமாகப் பறந்து செல்கிறது' (யோபு 9:25), அது அதன் முடிவை அடையும் வரை. அப்படியென்றால், இந்தப் பாஸ்கா விரும்பப்பட வேண்டிய ஒன்றல்லவா என்று நீங்கள் கேட்கலாம்? நிச்சயமாக அது விரும்பப்பட வேண்டியதுதான்—மிகவும் கூட; அது எப்படி வேறாக இருக்க முடியும்? ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் கொண்டாடப்படக்கூடிய பாஸ்காவிற்காக இன்னும் அதிகமாக ஏங்க வேண்டும். அது என்னவென்றால்? பாவங்களின் நீக்கம், நொறுங்குண்ட இருதயம், மனந்திரும்புதலின் கண்ணீர், தெளிந்த மனசாட்சி, விபச்சாரம், அசுத்தம், காமம், தீய விருப்பம் மற்றும் செயலில் செய்யப்படும் ஒவ்வொரு பாவத்தின் உலகியல் உறுப்புகளை மரிப்பித்தல். இத்தகைய மனநிலையைப் பெற்றவன், ஆண்டவரின் பாஸ்காவை—அந்த மிகவும் விரும்பப்படும் பண்டிகையை—ஆண்டுக்கு ஒருமுறை அல்ல, ஒவ்வொரு நாளும் அனுசரிக்கிறான்.

27. ஆனால், இந்த குணங்கள் இல்லாமல், உணர்ச்சிகளால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட ஒருவரால் எப்படிப் பாஸ்காவைக் கொண்டாட முடியும்? வயிற்றையே தேவனாகக் கொண்டவனால், அல்லது மாம்ச இச்சையால் அழிந்தவனால், அல்லது பொறாமையால் அரிக்கப்பட்டவனால், அல்லது பணப் பிரியத்தில் மூழ்கியவனால், அல்லது வீண் பெருமையால் அடிமையாக்கப்பட்டவனால், அல்லது மற்ற உணர்ச்சிகளால் பிடிக்கப்பட்டவனால் எப்படி அதைக் கொண்டாட முடியும்? நெருப்பால் சூழப்பட்ட ஒருவன் அமைதியாக ஓய்வெடுக்கிறான் என்றும், அல்லது கப்பல் விபத்தில் சிக்கியவன் பாதுகாப்பாகப் பயணம் செய்கிறான் என்றும் யாராவது கூறுவார்களா? அத்தகைய பேச்சு நினைத்துப் பார்க்க முடியாதது. ஏனெனில், இருளில் வசிப்பவன் ஒளியில் இல்லாதது போல, பாவச் செயல்களில் நிலைத்திருப்பவன் ஈஸ்டரைக் கொண்டாட மாட்டான்.

28. 'அன்பானவர்களே, உங்களைப் பொறுத்தவரை, நீங்கள் சிறந்த நிலையில் இருப்பதாகவும், இரட்சிப்பைப் பற்றிக்கொண்டிருப்பதாகவும் நாங்கள் நம்புகிறோம்' (எபி. 6:9). ஏனெனில் நமது வாழ்க்கை பண்டிகைக்கான ஒரு தயாரிப்பைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை; நம்முடைய மத்தியில் என்ன நடக்கிறது என்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்? – சங்கீதம் தோறும், வாசிப்பு தோறும், போதனை தோறும், ஜெபம் தோறும், இவை அனைத்தும் ஒரு வட்டம்போல நம்மைக் கடவுளிடம் வழிநடத்தி அவருடன் இணைக்கின்றன. எவ்வளவு நல்லது அத்தகைய வாழ்க்கை முறை! எவ்வளவு பேறுமிக்கது, மும்முறை பேறுமிக்கது அத்தகைய வாழ்க்கை!

29. ஆகையால், நாம் ஏங்கும் பாஸ்கா பண்டிகை இப்போது நமக்கு முன்பாக வைக்கப்பட்டிருப்பதால், நாம் அதை நோக்கி உழைப்போம், மேலும் நமது திறமைக்கேற்ப அதை அன்றாடம் கொண்டாட முயற்சிப்போம்—அதாவது, கர்த்தரைப் பின்பற்றி, உணர்ச்சிகளை அடக்கி, நற்பண்புகளை உயிர்த்தெழச் செய்வோம்; ஏனெனில், 'அவர் தாமே நமக்காகப் பாடுபட்டு, நாம் அவருடைய அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றும்படி நமக்கு ஒரு மாதிரியை வைத்துச் சென்றார்' (1 பேதுரு 2:21). இதை நான் மற்றவர்களுக்கு நியாயாதிபதியாக நியமித்துக்கொள்பவன் போலச் சொல்லவில்லை: 'ஏனெனில், ஒவ்வொருவரும் தன் சுமையைச் சுமந்துகொள்வார்' (கலாத்தியர் 6:5); மாறாக, கடவுள் நமக்கு அருளிய கிருபையை அறிந்துகொள்பவர்களாக, நாம் கொடுப்பவருக்கு நன்றி செலுத்துவோம், மேலும் அந்த நன்மையாளரை மகிமைப்படுத்துவோம்; அவர் நிகழ்காலத்தில் தேவையான அனைத்தையும் வழங்குவது மட்டுமல்லாமல், இறுதிவரை அவருக்காக விடாமுயற்சியுடன் உழைப்பவர்களுக்கு வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்கள் அனைத்தையும் வழங்குவார். பரலோகத்தில் உள்ள அந்த நித்தியப் பாஸ்கா விருந்தை, நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் கிருபையினாலும் அன்பினாலும் அவர் நம் அனைவருக்கும் அருள்வாராக.

280. கிறிஸ்துவுக்காகத் துன்புறுபவர்கள் பேறுபெற்றவர்கள்; ஆகையால் நாம் மனதைத் திடப்படுத்திக்கொண்டு, துன்பத்திற்காக நம்மைத் தயார்படுத்திக்கொள்வோம்

280. கிறிஸ்துவுடன் பாடுபடுகிறவர்கள் பேறுபெற்றவர்கள்; ஆகையால் நாம் மனதைத் திடப்படுத்திக்கொண்டு துன்பத்திற்கு நம்மைத் தயார்படுத்திக்கொள்வோம். [4, 70] தவக்காலம் இப்போது முடிவுக்கு வருகிறது; அதன் மகிமையான முடிசூட்டலாக, கிறிஸ்துவின் உயிர் தரும் பாடுகளின் நினைவுகூர்தல் நெருங்கி வருகிறது, அதிலிருந்து நாம் பெரும் ஆறுதலைப் பெறலாம். ஏனெனில், நம் ஆண்டவராகிய தேவன் நம் பாவங்களுக்காக கசையால் அடிக்கப்பட்டாரென்றால், அவருடைய தகுதியற்ற ஊழியர்களாகிய நாமும் அவருக்காக கசையால் அடிக்கப்பட்டால் அது அவ்வளவு பெரிய காரியமா? அவர் கட்டப்பட்டு, சங்கிலிகளால் இழுத்துச் செல்லப்பட்டு, சிறையில் அடைக்கப்பட்டாரென்றால், நாமும் ஆண்டவருக்கும் எஜமானருக்கும்വേണ്ടி துன்பப்பட்டால் அதில் ஆச்சரியம் என்ன? ஆனால் நாம் கசையடி வாங்க நேர்ந்தாலும், அந்தக் கசையடியைத் தாங்கிக்கொள்வோம்; காது வெட்டப்பட நேர்ந்தாலும், அதைத் தாங்கிக்கொள்வோம்; எச்சில் துப்பப்பட நேர்ந்தாலும், அந்த எச்சிலைத் தாங்கிக்கொள்வோம்; இறுதியாக, நாம் மரிக்க நேர்ந்தாலும், அத்தகைய எக்காலமும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மரணத்திற்கு நம்மை ஒப்புக்கொடுப்போம். மேலும், கிறிஸ்துவின் இந்தத் துன்பங்களில் எதிலாவது பங்குகொள்ளத் தகுதியுள்ளவராகக் கருதப்படுபவர் பேறு பெற்றவர்! இதுவே பேரின்பம்! இதுவே அழியாத தன்மை! அப்போஸ்தலன் என்ன சொல்கிறார் என்பதை நாம் கேட்கவில்லையா: 'இனி யாரும் எனக்குத் தொந்தரவு செய்ய வேண்டாம், ஏனெனில் ஆண்டவர் இயேசுவின் அடையாளங்களை என் உடலில் நான் சுமக்கிறேன்' (கலா. 6:17)—'என்னை யாரும் இகழ வேண்டாம், ஏனெனில் நான் என் உடலில் ராஜாதி ராஜராகிய கிறிஸ்துவின் அடையாளங்களைச் சுமக்கிறேன்' என்று கூறுவது போல. அத்தகையவரே புனித இஞ்ஞாசியார், அவர் கிறிஸ்துவின் பாடுகளைத் தம்மேல் சுமந்ததால் தம்மை 'கடவுளைச் சுமப்பவர்' என்று அழைத்துக் கொண்டார். அத்தகையவரே புனித யுவஸ்திராத்தஸ். அவர் தனது துன்பங்களின் உச்சக்கட்டத்தில், 'இப்போது எனக்குள் கிறிஸ்து வாழ்கிறார் என்று அறிந்தேன்' என்று ஆர்த்தார். ஓ, பேறுபடைத்த முழக்கங்கள்! ஓ, மும்முறை பேறுபடைத்த ஆன்மாக்களே! – யாருடைய நினைவாக நாம் நினைவுகூர்கிறோம்? யாருடைய பிறந்த நாளையும் இறந்த நாளையும் நாம் கொண்டாடுகிறோம்? யாருடைய மரியாதைக்காக நாம் புனித ஆலயங்களை எழுப்புகிறோம்? யாருடைய திருப்பொருட்களை நாம் வணங்குகிறோம்? – அவர்கள் வீரமரணம் அடைந்தவர்கள் அல்லவா? அவர்கள் தம் நம்பிக்கையை அறிக்கையிட்டவர்கள் அல்லவா? அவர்கள் வணக்கத்திற்குரியவர்கள் அல்லவா? – இங்கே அவர்கள் கர்த்தரிடமிருந்து அத்தகைய மகிமைக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்டிருந்தால், வரவிருக்கும் காலத்தில் அவர்கள் என்ன பிரகாசமான மகிமையைப் பெறுவார்கள்? இது புரிந்துகொள்ள முடியாததும், வெளிப்படுத்த முடியாததுமாகும். – இதோ, ஒரு நல்ல பேரம்! இதோ, ஒரு ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பரிமாற்றம்! – சிறிய உழைப்புகளாலும் செயல்களாலும் நித்தியமும் முடிவற்ற ஆசீர்வாதங்களையும் பெறுவதற்கு. நாமும் அவர்களைப் பின்பற்றுவோம்; நமது இரத்தத்தை ஆண்டவரின் மிகவும் பரிசுத்தமான இரத்தத்துடன் கலப்போம். ஏனெனில், இயற்கை மாறாததினாலும், 'நான் உன் தேவனாகிய கர்த்தர், நான் மாறாதவன்' என்று சொன்னவர் மாறாததினாலும், இது இப்போதே சாத்தியமாகும். (மலா. 3:6). அவர் அனைவரையும் சமமாக நேசிக்கிறார், அனைவருக்காகவும் மரித்தார், ஒரு வற்றாத இனிமையைப் போல அனைவரையும் எதிர்பார்க்கிறார், அனைவரும் இரட்சிக்கப்பட வேண்டும் என்று விரும்புகிறார் – இதுவே அவருக்குச் செல்வம்: ஏனெனில், அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல, அவர் 'தம்மை நோக்கி அழைக்கும் அனைவருக்கும் செல்வந்தராக இருக்கிறார்' (ரோமர் 10:12). ஆகவே, இந்த நிகழ்காலச் சூழ்நிலைகளில் நாம் அவரை நோக்கிப் பிரார்த்திப்போம், அவர் நமது ஆத்துமாக்களுக்குப் பெலனையும் மனவலிமையையும் அருள்வார்; நாம் அவரைத் தழுவிக்கொள்வோம், அவர் நமது கண்ணுக்குப் புலனாகும் மற்றும் புலனடையாத எதிரிகளை ஒன்றுமில்லாமல் செய்வார்; நாம் அவரைப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள், அவர் மரித்தோரெழுந்த நாளிலும், அவர் மகிமையுடன் தோன்றும் நாளிலும் நம்மை முடிசூட்டுவார்; அந்த நாளில் நாமும் தண்டனைக்குள்ளாகாமல் அவருடைய சிங்காசனத்திற்கு முன்பாக நிற்கத் தகுதியுள்ளவர்களாகவும், ஒரு நல்ல பதிலளித்து, பரலோக ராஜ்யத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளவும் கூடும்!

281. கர்த்தருடைய பாடுகளைத் தியானித்து, அவருடைய பாடுகளில் பங்குகொள்ளத் தூண்டப்படுவீமாக

281. 1) கர்த்தருடைய பாடுகளைச் சிந்தித்து, அவருடைய பாடுகளில் பங்குகொள்ளத் தூண்டப்படுவோம். – 2) நீங்கள் ஏற்கனவே அவருடைய பாடுகளில் பங்குகொண்டுள்ளீர்கள், ஆனால் அதைத் தொடர்ந்து செய்யுங்கள், மற்ற எல்லா நற்பண்புகளிலும் நிலைத்திருங்கள். – 3) நாமும் அவருடன் மகிமைப்படுத்தப்படுவோம் என்ற நம்பிக்கையால் தூண்டப்பட்டு: ஏனெனில், அவருடைய பாடுகளில் பங்குகொண்டவர்களுக்கு அப்போது என்ன மகிழ்ச்சி இருக்கும், இதிலிருந்து விலகிச் சென்றவர்களுக்கு என்ன துயரம் இருக்கும்?! – 4) இதைச் சிந்தித்து, நம்மைத் தூய்மையாகக் காத்துக்கொண்டு, ஒவ்வொரு நற்செயலிலும் சிறந்து விளங்குவோம். [4, 72]

1. இந்த நாள் (பாடுகளின் புதன்) புனிதமானது, நாம் இதை ஆராதிக்கிறோம்: ஏனெனில், இந்த நாளில்தான் ஆண்டவர் நமது பொருட்டு சிலுவையின் பாடுகளைத் தொடங்குகிறார், தாவீது கூறியது போல: 'ஜனங்கள் ஏன் சீண்டுகிறார்கள், மக்கள்கள் ஏன் வீணாகச் சதி செய்கிறார்கள்? பூமியின் ராஜாக்கள் எழுந்திருக்கிறார்கள், அதிபதிகள் கர்த்தருக்கும் அவருடைய கிறிஸ்துவுக்கும் விரோதமாகக் கூடினார்கள் (சங். 2:1, 2). அவர்கள் தங்கள் ஆண்டவருக்கு எதிராகத் தீங்கு திட்டமிட்டுக் கூடினார்கள்; அவரை நோக்கி மோசக்காரனாகிய யூதா தன் போதகரை மறுதலித்துத் துரோகம் செய்தான். இதைத் தொடர்ந்து துரோக முத்தம், கட்டி, அனைவரின் ஆண்டவரைத் தீர்ப்புக்காகத் தம் எதிரிகளுடைய கைகளில் ஒப்படைத்தல் நிகழ்ந்தது; அவர்கள் முன் கொண்டுவரப்பட்டபோது, அனைவரின் நியாயாதிபதியும் விசாரிக்கப்பட்டு பதிலளித்தார், பதிலளித்த பின்—கேட்கவே அச்சமாக இருக்கிறது!—ஒரு ஊழியனால் கன்னத்தில் அடிக்கப்பட்டு, அதை மிகுந்த பொறுமையுடன் சகித்துக்கொண்டார், கூறிக்கொண்டே: 'நான் தவறாகப் பேசினால், அந்தத் தவறுக்குச் சாட்சி சொல்; நான் சரியாகப் பேசினால், ஏன் என்னை அடிக்கிறாய்?' (யோவான் 18:23); பின்னர் அவர் அவதூறால் பேசப்பட்டுத் தண்டிக்கப்படுகிறார்; பின்னர் அவர் அவமானங்களையும், ஏளனத்தையும், நிந்தனைகளையும், துப்புவதையும், காதை அறுப்பதையும், மூங்கில் குச்சியால் தலையில் அடிப்பதையும், கசையடி கொடுப்பதையும், சிலுவையில் அறைவதையும் சகித்துக்கொள்கிறார்; அதில் ஏறி அமர்ந்த பிறகு, தம்மைக் கொன்றவர்களுக்காகப் பிரார்த்திக்கிறார்: 'பிதாவே, இவர்களை மன்னியும்; ஏனெனில் தாங்கள் என்ன செய்கிறோம் என்று இவர்களுக்குத் தெரியவில்லை' (லூக்கா 23:34); இறுதியாக, அவருக்குக் கடுங்காய்ச்சலுடன் கலந்த ஒயின் குடிப்பதற்குக் கொடுக்கப்படுகிறது, மேலும் அந்த அழிவில்லாதவர், தம்முடைய ஆவியைத் தகப்பனாகிய தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடுத்து இறக்கிறார், மேலும் அவர் இறந்த பிறகு, அவருடைய விலா எலும்பு ஊடுருவப்படுகிறது. சுருக்கமாக, இவைதான் ஆண்டவரின் பாடுகளாகும்! – மேலும், இந்த நிகழ்வுகளின் நற்செய்திப் பதிவுகளை ஞானமாகக் கேட்கிறவர் இனி கோபப்பட மாட்டார், வருந்த மாட்டார், வெறித்தனமாக இருக்க மாட்டார், பெருமைப்பட மாட்டார், தன் சகோதரனைப் பார்க்குமுன் தாழ்வாக எண்ண மாட்டார், பொறாமைப்பட மாட்டார், மகிமையைத் தேட மாட்டார்; மாறாக, தாழ்மையுடன் இருக்கவும், மனந்திரும்பவும், தங்களைத் தூசியும் சாம்பலுமாகக் கருதவும், கிறிஸ்துவின் பாடுகளில் பங்குபெற விரும்பவும், அவருடைய மரணத்திற்கு ஒப்புரவாகவும், அதன் மூலம் அவருடைய உயிர்த்தெழுதலின் மகிமையில் பங்குபெறவும் அவர்கள் எல்லா வகையிலும் முயற்சிப்பார்கள்.

2. மனதைத் திடப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள், நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், நீங்களும் அப்படியே; ஏனெனில் நீங்கள் ஏற்கெனவே கர்த்தருடைய பாடுகளில் பங்காளிகளாக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள், மேலும் அவருடனே இந்த ஐக்கியத்தில் நிலைத்திருக்கிறீர்கள். நீங்கள் எங்கே இருக்கிறீர்கள் என்று சிந்தியுங்கள்: அவருடைய வார்த்தைக்கும் அவருடைய சாட்சிக்கும் நிமித்தமாய் நீங்கள் நாடுகடத்தப்பட்டும் துன்புறுத்தப்பட்டும் இல்லையா? ஆனால் இதற்கு முன்பே, நீங்கள் சிறைவாசத்தை அனுபவிக்கவில்லையா? நிந்தனைகள் மற்றும் அவமானங்களுக்கு மத்தியில் நீங்கள் இரத்தம் சிந்தவில்லையா? நமது சகோதரர்களில் சிலர் தங்கள் பாடுகளுக்கு மத்தியில் வீரமாக மரிக்கவில்லையா? – இதுவே கர்த்தருக்குள் நமது புகழ்ச்சி! இதுவே நமது பரிசு! – ஆனால் நமது நிலையற்ற தன்மை காரணமாக நமது நிலைத்தன்மை நம்பகத்தன்மையற்றதாக இருப்பதால், வரும் நாள் என்ன கொண்டுவரும் என்று நம்மால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாததால்; ஆகையால், கர்த்தருக்குள் நிலைத்திருங்கள், அசைக்கப்படாதவர்களாயும், அசைகிறதென்றும் இல்லாதவர்களாயும், நற்செய்தியின் விசுவாசத்திற்காக ஒரே இருதயத்துடனும் ஒரே சிந்தையுடனும் பாடுபடுங்கள், 'எந்த எதிர்ப்பையும் கண்டு தடுமாறாமல்' (பிலி. 1:28), 'எந்த விதத்திலும் இடறல் உண்டாக இடங்கொடாமல்' (2 கொரி. 6:3), "ஆனால் எல்லாவற்றிலும் கீழ்ப்படிதலுடனும், தாழ்மையுடனும், சாந்தத்துடனும், தாராள மனதுடனும், 'பெரிய சகிப்புத்தன்மையுடன்' உங்களைக் காண்பியுங்கள்; ஏனெனில், தேவனுடைய சித்தத்தைச் செய்து, வாக்குறுதியைப் பெறுவதற்கு உங்களுக்குப் பொறுமை தேவை. ஏனெனில், இன்னும் மிகச் சிறிது காலமே உள்ளது, வருபவர் வந்து தாமதியாதிருப்பார்' (எபி. 10:36–37).

3. ஆனால் அவர் வந்து தாமதியாதிருந்தால், ஒவ்வொரு நாளும் கர்த்தருக்காக மரிக்கத் தயாராக இருப்பதற்குப் பதிலாக, நாம் ஏன் 'துன்பங்களால் மனந்தளர வேண்டும்' (எபே. 3:13)? – ஏனெனில், இப்படி எழுதப்பட்டிருக்கிறது: 'நாம் அவருடன் மரித்தால், அவருடன் ஜீவிப்போம்; நாம் பொறுமையுடன் இருந்தால், அவருடன் ஆளுகையும் செய்வோம்; நாம் அவரை மறுதலித்தால், அவரும் நம்மை மறுதலிப்பார்; நாம் விசுவாசமற்றவர்களானால், அவர் விசுவாசமுள்ளவராகவே இருக்கிறார்—ஏனெனில் உங்களையே நீங்கள் மறுதலிக்க முடியாது' (2 தீமோ. 2:11–13). கர்த்தர் வானத்திலிருந்து தம்முடைய சக்தியுள்ள தூதர்களுடன் வருகையைப் பார்த்து, அவர்களைச் சொல்லக்கூடாத மகிழ்ச்சிக்கு அழைத்து, அவர்களுக்கு முடிசூட்டி, என்றென்றும் அவர்களுடன் ஆட்சி செலுத்தும்போது பரிசுத்தவான்களுக்கு என்ன மகிழ்ச்சி இருக்கும்? மறுபுறம், நற்செய்தியை நம்பாதவர்களும், அவருடைய கட்டளைகளை மீறியவர்களுமானவர்கள் அப்போது என்ன பாடுகளை அனுபவிப்பார்கள்—அவர்கள், எழுதப்பட்டபடி, 'அவர் தமது பரிசுத்தவான்களுக்கு மகிமைப்படுவதற்கும், விசுவாசியாகிய அனைவருக்குள்ளும் அற்புதப்படுவதற்கும் வரும்போது, அவருடைய சந்நிதியிலிருந்தும் அவருடைய மகிமையின் வல்லமையிலிருந்தும் விலகி, நித்திய அழிவின் தண்டனையை அனுபவிப்பார்கள்' (2 தெச. 1:9–10).

4. இதை நம் மனதில் சிந்தித்து, அதன்மேல் தியானித்து, 'மாம்சத்தின் மற்றும் ஆவியின் ஒவ்வொரு அசுத்தத்திலிருந்தும் நம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொண்டு, தேவ பயபக்தியில் பரிசுத்தத்தை நிறைவேற்றுவோம்' (2 கொரி. 7:1), சிறந்ததை நாடி, பரிபூரணத்தை நோக்கி முன்னேறுவோம் (எபி. 11:16; 6:1), 'தீமையை வெறுத்து, நன்மையில் பற்றிக்கொள்ளுதல்; ஒருவருக்கொருவர் அன்புகூருதல்; ஒருவரையொருவர் நம்மைவிட மேன்மையாக்கி மதித்தல்; நமது ஆர்வத்தில் சோம்பலாயிராமல், ஆவியில் தழல்விட்டு, கர்த்தருக்கு ஊழியஞ்செய்தல்; நம்பிக்கையில் களிகூருதல், பாடுகளில் பொறுமையுடன் இருத்தல், மற்றும் ஜெபத்தில் விடாமுயற்சியுடன் இருத்தல்' (ரோமர் 12:9-12); அப்படியான தூய்மையில் உண்மையுடன் நிலைத்திருந்து, வரும் பாஸ்காவைத் தகுதியான முறையில் கொண்டாடி, நித்தியமாகப் பரலோக ஆசீர்வாதங்களில் பங்குகொள்ளத் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்படுவதற்காக.

282. இறைவன்—அவர் எப்படி இருக்கிறாரோ அப்படி—இவ்வளவு துன்பம் அனுபவித்தது அதிசயமாக இல்லையா?

282. 1) இறைவன்—அவர் எப்படிப்பட்டவராக இருக்கிறாரோ—அப்படிப்பட்டவர் இவ்வளவு துன்பம் அனுபவித்தது வியக்கத்தக்கதல்லவா? – 2) படைப்பு முழுவதும் நடுங்கியது; நாம் மட்டும் பாராமுகமாக இருக்கலாமா? – 3) நமக்குக் காட்டப்பட்ட இத்தகைய பெரிய அன்புக்காக, நமது அன்றாட வாழ்விலும் துன்புறுத்தல்களிலும், எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொள்ளும் அன்போடும் ஆயத்தத்தோடும் அவருக்குப் பதிலளிப்போம். [4, 73]

5. மேலும், நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் பாடுகளை நினைவுகூருவது, குறிப்பாக இந்த நாட்களில் (புனித வாரம் - வெள்ளிக்கிழமை), இந்த நிகழ்வுகள் ஒவ்வொன்றும் நடந்தபோது, எப்போதும் ஆன்மாவை மனந்திரும்புதலாலும் மென்மையாலும் நிரப்புகிறது. அப்படியானால், இந்தத் துன்பங்கள் என்ன? – ஆண்டவருக்கெதிரான கொலைச் சதி, யூதர்களால் அவர் கைது செய்யப்பட்டത്, அவர் மரணத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டது, பிலாத்தோவின் நீதிமன்றத்தில் அவர் தோன்றியது, அவரது விசாரணை, கேள்விக் கணைகள், அவரது காதுகள் அடிக்கப்பட்டது, அவர் மீது துப்பப்பட்டது, அவரைப் புறந்தூற்றுவது, அவரைப் பரிகசித்தது, அவர் சிலுவையில் ஏற்றப்பட்டது, அவரது கைகள் மற்றும் கால்கள் ஆணியால் அறையப்பட்டது, பித்தம்பருக்கைச் சுவைத்தது, அவருடைய விலா எலும்புத் துளைக்கப்படுதல், மற்றும் இவைகளுக்கு இடையில் நடந்த மற்ற எல்லா காரியங்களும்—இவைகளை உலகத்தால் அடக்க முடியாது, மனித மொழியால் மட்டுமல்ல, தேவதையின் எல்லா மொழிகளாலும் தகுதியுடன் விவரிக்கவும் முடியாது. இந்த மர்மம் எவ்வளவு பெரியது மற்றும் சொல்லொணாத் தன்மை கொண்டது என்பதை நாம் கற்பனை செய்து பார்ப்போம்! – இதயத்தின் ஆழ்மன எண்ணங்களைக் காண்கிறவரும், ஒவ்வொரு மனித எண்ணத்திற்கும் வழிகாட்டுகிறவருமான கர்த்தர், – அவரே மரணத்திற்குத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்ட சபைக்கூட்டத்திற்கு வழிநடத்தப்படுகிறார்; 'தனது வல்லமையின் வார்த்தையால் அனைத்தையும் தாங்குகிறவர்' (எபி. 1:3), அவரே பாவிகளுடைய கைகளுக்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்படுகிறார்; மேகங்களில் ஜலத்தைக்கட்டி, தகுந்த காலத்தில் பூமியை நீர்ப்பாய்ச்சுபவரே, அவரே சங்கிலிகளால் கட்டுண்டு இழுத்துச் செல்லப்படுகிறார்; 'தனது அளவுகோலால் வானங்களையும், தன் கையகலத்தால் பூமியையும் அளந்து, தன் அளவுகோலால் மலைகளை நிலைநிறுத்தியவர்' (ஏசா. 40:12), – அவரே ஒரு ஊழியக்காரன் கையால் அடிக்கப்படுகிறார்; பூமியைப் பலவிதமான மலர்களால் அலங்கரித்தவர், இவரே அவமானத்திற்குள் முட்கிரீடம் சூட்டப்பட்டார்; சொர்க்கத்தின் நடுவில் ஜீவ மரத்தை நட்டவர், இவரே ஏளனத்திற்காக மரத்தில் ஆணியிடப்பட்டார். ஓ, இந்தத் தரிசனங்கள் எவ்வளவு பயங்கரமானவை மற்றும் அமானுஷ்யமானவை.

6. சூரியன் இதைக் கண்டு கறுத்துப்போனது; சந்திரன் அதைக் கண்டு கிரகணமடைந்தது; பூமி அதை உணர்ந்து நடுங்கியது; கற்கள் அதை உணர்ந்து நொறுங்கின; கர்த்தரின் இழிவைக் கண்டு எல்லா படைப்புகளும் நடுங்கின. – இவ்வாறு, ஆன்மா இல்லாத மற்றும் உணர்ச்சியற்ற இயற்கை அம்சங்கள், உயிர் பெற்று உணர்வு பெற்றது போல, தேவனுக்குப் பயந்தும் இந்தத் தரிசனங்களைக் கண்டதும், தங்கள் இயற்கையான ஒழுங்கிலிருந்து விலகி மாறின: பகுத்தறிவு பெற்ற, நமக்காகக் கிறிஸ்து மரித்த நாம், இந்த நாட்களில் நசுக்கப்பட்டு அழாமல் இருப்போமா? இதற்குப் பிறகும், பேச முடியாதவற்றையும் விட அதிகமாகப் பேச்சற்றவர்களாகவும், கற்களையும் விட அதிகமாக உணர்வற்றவர்களாகவும் நாம் இருக்க மாட்டோமா? நமக்கு அப்படி ஆகாமல் இருக்கட்டும், அப்படி ஆகாமல் இருக்கட்டும்; மாறாக, தேவ பயபக்தியான வியப்பால் நிரப்பப்பட்டு, ஒரு நற்கூறான மாற்றத்திற்குள்ளாகி, நாம் கண்ணீர் விடுவோம், நமது உணர்ச்சிகளை ஒரு பலியாக அர்ப்பணிப்போம், கர்த்தருடைய கண்டனங்களுக்கு கண்டனங்களைப் பொறுமையுடன் பதிலளிப்போம், அவருடைய காயங்களுக்காக நமது காயங்களைப் பொறுத்துக்கொள்வோம்—சிலர் கீழ்ப்படிதலின் கிரியையிலும், மற்றவர்கள் வரவிருக்கும் அறிக்கையிலும்.

7. இவை அனைத்திலும் தெய்வீக அன்பிற்கான எண்ணற்ற தூண்டுதல்களை நாம் காணவில்லையா? ஒருவரும் எப்போதாவது பாதாளச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டதுண்டா? தனது அன்புக்குரியவருக்காகக் கொல்லப்படுவதற்காகத் தன்னை யார் ஒருபோதும் ஒப்படைத்திருக்கிறார்கள்? ஆயினும், எங்கள் எல்லாவற்றையும் கருணை புரியும் தேவன், தண்டனைக்குள்ளான எங்களுக்காக ஒன்றோ இரண்டோ அல்ல, எண்ணற்ற துன்பங்களைச் சகித்திருக்கிறார். ஆகையால், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்போஸ்தலர், இதைச் சிந்தித்து, தேவனுக்கான ஆழ்ந்த அன்பினால் நிரப்பப்பட்டு, நீதியுடன் கூறினார்: 'மரணத்தினாலும் ஜீவனத்தினாலும், தேவதூதர்களினாலும் அதிகாரங்களினாலும், வல்லமைகளினாலும், நிகழ்பவையினாலும் வரவிருப்பவையினாலும், உயரத்தினாலும் ஆழத்தினாலும், வேறு எந்தப் படைக்கப்பட்டவற்றினாலும், நம்முடைய கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவுக்கிருக்கிற தேவ பிரீதியிலிருந்து நம்மைப் பிரிக்க முடியாது என்று நிச்சயமாய்க் கொண்டிருக்கிறேன்' (ரோமர் 8:38–39). ஏனெனில், தேவன் நம்மை அன்புகூர்ந்தது இவ்வளவுக்கென, 'தமது ஒரேபேறான குமாரனைக் கொடுத்தார், அவரை விசுவாசிக்கிறவன் எவனும் கெட்டுப்போகாமல் நித்தியஜீவனை அடையும்படிக்கு' (யோவான் 3:16–17). தங்கள் சொந்தச் செயல்களிலிருந்து அத்தகைய அன்பிற்குப் பதிலாகக் கொடுக்கத் தகுதியான எதுவும் இல்லாததால், புனிதர்கள் தங்களையும், தங்கள் உடல்களையும், தங்கள் இரத்தத்தையும் அர்ப்பணித்தனர்; மேலும் தங்கள் துறவு வாழ்க்கையின் உழைப்புகளிலும் தங்கள் பாடுகளிலும், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாவீதுடன் இந்தப் பாடலைப் பாடினர்: 'கர்த்தர் எனக்கு அருளிய அனைத்திற்கும் அவருக்கு நான் எப்படி நன்றி செலுத்துவேன்?' (திபா. 115:12). – அத்தகைய குரலோடு நாமும் எப்போதும் ஆண்டவரிடம் கூப்பிடுவோம்; அவரைப் பற்றிய அடங்காத ஏக்கத்துடன் அவருக்குத் தடையின்றி உழைப்போம்; மேலும், எல்லாப் புனிதர்களுடன் சேர்ந்து நித்திய ஆசீர்வாதங்களின் உரிமைப் பெறுநர்களாக நாம் ஆவதற்காக, சிறந்ததை நோக்கி மேலும் மேலும் பாடுபடுவோம்.

283. உங்கள் நற்செயல்களில் உங்கள் முன்னேற்றத்தைக் கண்டு நான் மகிழ்கிறேன்

283. 1) உங்கள் நற்பண்பில் நீங்கள் அடைந்துள்ள முன்னேற்றத்தைக் கண்டு நான் மகிழ்கிறேன். – 2) ஆனால் அத்துடன் நின்றுவிடாதீர்கள்; புனிதர்களைப் பின்பற்றி, வாக்குறுதிகளிலிருந்து மனவலிமை பெற்று, முன்னோக்கிப் பாயுங்கள். [4, 81]

8. நான் உனக்குக் கட்டாயத்தின் பேரில் அல்ல, என் சொந்த விருப்பத்தின் பேரிலேயே பேசுகிறேன், ஆனாலும் உனக்குப் பேச வேண்டிய கடமை எனக்கு உண்டு. ஏனெனில், நான் ஒரு பாவியாக இருந்தாலும், உனக்காக ஒரு தெய்வீக ஆர்வத்துடன் தகிப்பேன், மேலும் உன் முன்னேற்றத்தைக் கண்டு மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைகிறேன். சமீபத்தில் நான் செய்தது போல, சில சமயங்களில் நான் உங்களைக் கண்டிக்க வேண்டியிருந்தாலும், அது உங்கள் மீது நான் வைத்திருக்கும் அன்பை நீங்கள் ஏராளமாக அறிந்துகொள்வதற்காகவே. [ஏனெனில், அன்பான பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகளைக் கவனத்துடன் வளர்க்கும்போது, அவர்களைத் தண்டிப்பதைப் புறக்கணிக்க மாட்டார்கள். 'தனது பிள்ளையைத் தண்டிக்காத தந்தை யார்?' (எபி. 12:7)], – 'நீங்கள் குறைவற்றவர்களும், பரிபூரணராகவும், எதிலும் குறைவுபடாதவர்களாகவும் இருப்பதற்கு' (யாக்கோபு 1:4). ஏனெனில், இந்தத் துறவற வாழ்க்கை ஒழுங்கில் வேறு யாரும் செய்யாதபடிக்கு, நீங்கள் கீழ்ப்படிதலுள்ளவர்களாகவும், அடக்கமுள்ளவர்களாகவும், உங்கள் பிதாக்களின் கட்டளைகளைக் கடுமையாக நிறைவேற்றுபவர்களாகவும் இருக்கிறீர்கள் என்று நான் அறிக்கையிடுகிறேன். இதை நான் புகழ்ச்சிக்குரியதாகச் சொல்லவில்லை, மாறாக உண்மையிலேயே உள்ளபடியே சொல்கிறேன். தந்தையுடன் ஒரே சிந்தனையுடனும், கர்த்தருடைய கட்டளைகளின்படி அனைத்திலும் துறவறத் தலைவரைப் பின்பற்றுவதிலும், உங்களைப் போலத் திறமை பெற்றவர் யார்? இதற்குச் சான்றாக, துன்புறுத்தல்கள், வெளியேற்றங்கள், சிறைகள், விரோதங்கள், மற்றும் 'பாவத்திற்கு எதிரான' போராட்டத்தில் 'இரத்தம் சிந்தும் வரையிலும் உறுதியாக நிற்கும்' நிலை ஆகியவை அமைகின்றன. (எபி. 12:4). – இது உங்களால் வந்ததல்ல, மாறாக கடவுளின் வரம், அவருக்குத் துதியுண்டாகட்டும். மற்றவர்கள் பணத்தையும் உடைமைகளையும், மடாலயங்களையும் மற்ற பாதுகாப்பு வழிகளையும் கொண்டிருக்கட்டும்; என்னைப் பொறுத்தவரை, உங்கள் நட்பு ஒன்றே என் நற்பெயருக்குப் போதுமானது, உங்களால் அலங்கரிக்கப்படுவதுவே எனக்குப் பேறு: ஏனெனில் நீங்களே என் மகிழ்ச்சி, என் மகிமைக் கிரீடம், என் உயிர், மற்றும் மற்ற எல்லா நன்மைகளையும்.

9. உங்கள் நற்சங்கல்பத்திலிருந்து நீங்கள் விலகாதிருக்க வேண்டும் என்றும், நன்மையிலும் பரிபூரணப் படிக்கட்டுகளில் உங்கள் ஏற்றத்திலும் எல்லைகள் விதிக்காதிருக்க வேண்டும் என்றும் மட்டுமே நான் கேட்கிறேன்; ஆனால், பௌதிகப் பொருட்களைப் பின்தொடரும்வர்கள் செல்வ வளம் பெருகப் பெருக திருப்தி காணாதது போல, நீங்களும் ஆன்மீகச் சிறப்புக்குரியவர்களாக, உங்கள் கடைசி மூச்சு உள்ளவரை முன்னோக்கிப் பாயும் முயற்சியை நிறுத்தக்கூடாது. 'ஏனெனில், இக்காலத்தின் பாடுகள், நம்மில் வெளிப்படவிருக்கும் மகிமைக்குத் தகுதியற்றவை' (ரோமர் 8:8). புனிதர்களின் வாழ்வில், அவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கைப் பயணத்தை என்ன உழைப்பும் வியர்வைமாக நிறைவு செய்தார்கள் என்பதை நீங்கள் காணவில்லையா? புனித இரத்தத்தைச் சிந்தி, என்ன துன்பங்களுக்கு மத்தியில் புனித வீரர்கள் தங்கள் உயிரை இழந்தார்கள் என்பதை நீங்கள் காணவில்லையா? ஏன்? அவர்கள் கிறிஸ்துவுடன் ஐக்கியப்படுத்தப்படுவதற்காகவே. "ஏனெனில், காணப்படுகிறவைகள் அழிவுள்ளவைகள், காணப்படாதவைகள் நித்தியமானவைகள்" (2 கொரி. 4:18). சூரியன் நல்லதல்லவா? ஆயினும் அதுவும் ஒரு காலத்தில் மங்கிவிடும். சந்திரன் நல்லதல்லவா? ஆயினும் அதுவும் ஒளி தருவதை நிறுத்திவிடும். நட்சத்திரங்கள் நல்லவையல்லவா? ஆயினும் அவைகளும் விழுந்துவிடும். பரலோகங்கள் நல்லவை அல்லவா? ஆனாலும் அது ஒரு வஸ்திரம் போலப் பழுதாகிவிடும், எல்லாப் பொருட்களும் மாறிவிடும்—எழுதப்பட்டபடி ஒரு புதிய பரலோகம் மற்றும் ஒரு புதிய பூமி இருக்கும்—மேலும் கிறிஸ்துவுக்குள், கிறிஸ்துவுடன் சொல்லொணா பாக்கியமான வாழ்க்கை தொடங்கும். நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகள் இவை. மேலும், இத்தகைய நினைவூட்டல்களால், புலனுணர்வு சார்ந்ததை மீறிய உணர்வுகளால் வெல்லவும், மாம்சத்தின் அன்பை தெய்வீக அன்பால் அடக்கவும், அப்போஸ்தலர் போதிப்பது போல, 'தேவன் வலதுபக்கத்தில் பரலோகத்தில் வீற்றிருக்கும் கிறிஸ்து இருக்கும் மேலானவைகளை நாடி, நம்முடைய சிந்தனையை பூலோக காரியங்களில் அல்லாமல் மேலான காரியங்களில் செலுத்தவும்' ஒருவரையொருவர் உதவிக் கொள்ளுவோம். (கொலோ. 3:1), காமத்தின் சேற்றில் புரளாமலும், உணர்ச்சிகளின் சேற்றில் மூழ்காமலும், 'ஏனெனில் அவற்றின் முடிவு அழிவு. ஆனால் நம்முடைய குடியிருப்பு பரலோகத்திலிருக்கிறது, அங்கிருந்தே நாம் இரட்சகராகிய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவைக் காத்திருக்கிறோம்' (பிலி. 3:19–20).

284. ஒரு காயமடைந்தவுடன், நான் மருத்துவ சிகிச்சை பெற்றேன், மற்றும்—இதோ, நான் உங்களிடம் பேசுகிறேன்

284. 1) காயமடைந்த நான், குணமடைய முயன்றேன், இதோ—நான் உங்களிடம் பேசுகிறேன். – இதிலிருந்து நான் ஒரு பாடம் கற்கிறேன்: பாவக்காயம் பட்டவுடன், மனந்திரும்புதலின் குணமடைவிற்கு விரைந்து செல்லுங்கள். – 2) தாமதிக்காதீர்கள்; ஏனெனில் மரணம் உங்களைச் சந்திக்கலாம், மேலும் தூய்மைப்படுத்தப்படாமல் இறப்பதும், அவ்வாறு நியாயத்தீர்ப்பு சிம்மாசனத்திற்கு முன்பாகத் தோன்றுவதும் பயங்கரமானது. – 3) உங்களைக் கவனித்துக் கொள்ளுங்கள், மேலும் தாமதப்படுத்துவதைக் கற்பிக்கும் எதிரியின் வார்த்தையைக் கேட்காதீர்கள். [4, 82]

10. என் காலில் ஏற்பட்ட காயம் உங்களை வருத்தியுள்ளது, அது சரியே. ஏனெனில், தங்கள் சகோதரர்களையும் தந்தையையும் நேசிப்பவர்கள், சந்தோஷத்திலும் துக்கத்திலும் ஒருவருக்கொருவர் பரிவு காட்டுவதைப் போல, நீங்களும் எனக்காக இரக்கப்படுகிறீர்கள். நான், என் பங்கிற்கு, இதிலிருந்து உங்களுக்கு ஒரு பாடத்தைக் கற்றுக்கொடுக்கிறேன். அது என்னவென்றால், என் பாவங்களின் காரணமாக நான் ஒரு காயத்தைப் பெற்றபோது, நான் உடனடியாக மருத்துவ சிகிச்சையும் பொருத்தமான ஓய்வும் பெற்றேன்; அதனால்தான், மூன்று நாட்களுக்கு உங்களுடன் தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை. ஆனால் இப்போது, கடவுளின் அருளால், நோய் குணமாகிவிட்டது, நான் மீண்டும் உங்களுடன் இருக்கிறேன் – இதோ, நான் உங்களுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன். – ஆன்மாவின் காயங்களுக்கும் இதேதான் பொருந்தும். – ஒருவர் கண்டதாலோ கேட்டதாலோ இதயத்தில் காயப்பட்டிருக்கிறாரா? அல்லது ஒரு பிசாசு எண்ணத்தால் வழிதவறி, தீய காமம், கோபம், சீற்றம், வெறுப்பு, பொறாமை, சண்டை, கீழ்ப்படியாமை அல்லது வேறு சில அழிவுப்பற்றுகளால் அழிந்து போயிருக்கிறாரா? – அவர்கள் உடனடியாக சிகிச்சையைத் தொடங்க வேண்டும், அதாவது மனந்திரும்புதல், மனவேதனை, கண்ணீர், பெருமூச்சு மற்றும் இதயவலி போன்ற மனந்திரும்புதலின் பிற தீர்வுகளையும் மேற்கொள்ள வேண்டும்; மேலும், முறையாகக் குணமடைந்த பிறகு, தங்கள் முந்தைய நல்வாழ்வு நிலைக்கு மீண்டும் திரும்ப வேண்டும். இருப்பினும், இது செய்யப்படாவிட்டால், பாவமே பாவமாகவும், காயமே காயமாகவும் தொடரும்; அந்த உணர்ச்சி குணப்படுத்த முடியாததாகிவிடும், மேலும் நாம் நமது பாவத்திலேயே மரித்துவிடுவோம்.

11. ஆனால், என் சகோதரர்களே, நம்மைப் பற்றி அப்படி ஆகாமல் இருக்கட்டும். முதலாவதாகவும் மிக முக்கியமாகவும், நாம் பாவம் செய்வதிலிருந்து நம்மைக் காத்துக் கொள்ள வேண்டும்: ஏனெனில், தூய ஆன்மாவையும், உணர்ச்சிகளால் பாதிக்கப்படாத மனதையும் கொண்டிருப்பதை விட இனிமையானது அல்லது பேரின்பம் தருவது வேறு என்ன இருக்க முடியும்? மேலும், நமது இயற்கையின் நாட்டங்களின் காரணமாக நாம் பாவம் செய்தால், ஒரு மணி நேரத்திற்காகக் கூட நம்முள் எதையும் குணப்படுத்தப்படாமல் விடாமல், கூடிய விரைவில் அதைச் சரிசெய்ய வேண்டும்: ஏனெனில், மரணம் ஒரு திருடன், இந்தத் திருடன் நள்ளிரவில் வருவானோ அல்லது கோழி கூவுவதன் ஒலியில் வருவானோ என்று உங்களுக்குத் தெரியாது; தயாரிப்பின்றி உடலை விட்டுப் பிரிவது ஒரு பெரும் துரதிர்ஷ்டம், மேலும் கிறிஸ்துவின் நியாய பீடத்திற்கு முன்பாக இவ்வாறு நிற்பது மிகவும் பயங்கரமானது. ஏனெனில், அப்போஸ்தலன் கூறுவது போல, 'தேவனுடைய வார்த்தை ஜீவனுள்ளதும் கிரியையுள்ளதுமாயிருக்கிறது; எந்த இருமுனை வாயுத்தையாவது காட்டிலும் கூர்மையானது; ஆத்துமாவையும் ஆவையும், மூட்டுகளையும் மஜ்ஜையையும் பிரிக்கத்தக்கது; இருதயத்தின் நினைவுகளையும் சிந்தனைகளையும் ஆராய்ந்து அறிகிறது; அவருடைய பார்வைக்கு மறைந்திருக்கிற எந்தப் படைப்பும் இல்லை; ஆனால் எல்லாமே அவருடைய கண்களுக்கு முன்பாகத் திறந்தும் வெளிப்பட்டும் இருக்கிறது: அவருக்கு நாம் கணக்குக் கொடுக்க வேண்டும்" (எபி. 4:12–13). "நீதியுள்ளவர்களே கஷ்டப்பட்டு இரட்சிக்கப்படுகிறார்கள் என்றால், பாவிகளும் அக்கிரமக்காரர்களும் எங்கே தோன்றுவார்கள்?" (1 பேது. 4:18). தானியேல் தீர்க்கதரிசி, ஒரு தரிசனத்தில் தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பைக் கண்டு, பயபக்தியும் பிரமிப்பும் அடையப்பட்டாரென்றால், நாம் உண்மையில் இந்த நியாய பீடத்திற்கு முன்பாக நிற்கும்போது நமக்கு என்ன நேரிடும்? 'அவருடைய முகமுன்னே அக்கினி நதி ஓடிக்கொண்டிருந்தது; அவருக்கு முன்பாக ஆயிரமாயிரம் பேர்கள் சேவையாற்றினார்கள், இலட்சக்கணக்கானோர் நின்றார்கள்; நியாய பீடம் அமைக்கப்பட்டது, புத்தகங்களும் திறக்கப்பட்டன' (தானி. 7:10). இது நிகழும்போது, யார் உறுதியாக நிற்க முடியும், யார் தங்கள் தைரியத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள முடியும்? உண்மையான விசுவாசத்தையும் நற்செயல்களையும் கொண்டவர்களும், தைரியம், நீதியுணர்வு மற்றும் கற்பு ஆகியவற்றைப் பெற்றவர்களும்—அதாவது கீழ்ப்படிதலின் புத்திரர்களையும் தவிர வேறு யாரும் இல்லை.

12. ஆகையால், நாம் மிகுந்த கவனத்துடன் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும், மேலும் ஒவ்வொரு மணி நேரமும் பயபக்தியுடன் முடிவை எதிர்பார்க்க வேண்டும். நம்மைக் கொள்ளையிடும் நமது கொலைகார எதிரியும் மறைந்திருக்க மாட்டான்; அவன் தான், எதிர்காலம் வரை கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிவதைத் தள்ளிப்போட்டு, நிகழ்காலத்தை அலட்சியமாகவும் சோம்பலாகவும் கழிக்க நம்மை எப்போதும் தூண்டுகிறவன். பாவத்தின் கவர்ச்சிகரமான தோற்றங்களால் நம்மை வஞ்சிக்கும் பாம்பு அதுவே. ஆனால், நாம் எப்போதும் தேவனுடைய வல்லமையால் அதைத் தள்ளி, பின்னுக்குத் திருப்புவோம். இந்தக் காரணத்திற்காகவே, நான் பணிவுடன், இந்தக் கணத்திலேயே உங்களிடம் இந்த வார்த்தைகளைப் பேசுகிறேன், என் உதடுகளிலிருந்து ஐந்து வார்த்தைகளைக் கேட்டாலாவது, உங்களுக்கு வழங்கப்படும் இந்த நினைவூட்டலால் நீங்கள் ஆறுதலடைந்து, ஒருவரையொருவர் ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்காகவே. ஏனெனில், ஒரு நினைவூட்டல் ஆன்மாவை எப்போதும் புதுப்பிப்பதால் அது ஒரு ஆசீர்வாதமாகும். மேலும், நம் முன்னோர்களின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி, இதைச் செய்வதன் மூலம், நமது இரட்சிப்பை நிறைவேற்றவும், கடவுளைத் திருப்திப்படுத்தவும், அவருடைய இராச்சியத்திற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படவும் நாம் வெற்றி பெறுவோம் என்று எனக்குத் தெரியும், மேலும் நான் நம்பிக்கையுடன் இருக்கிறேன்.

285. அவர்கள் ஒரு அந்நிய தேசத்தில் இருக்கும்போதும், அவர்களுக்கு எல்லா வகையான உணவுப் பொருட்களையும் வழங்கும் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துமாறு அவர் நம்மை அழைக்கிறார்

285. 1) அவர்கள் ஒரு அந்நிய தேசத்தில் இருக்கும்போதும், தேவன் அவர்களுக்கு எல்லா விதமான வசதிகளையும் அளிக்கிறார் என்பதற்காக, அவருக்கு நன்றி செலுத்துமாறு அவர் நம்மைத் தூண்டுகிறார். – 2) மேலும், அத்தகைய கிருபையை நாம் இழந்துவிடாதபடி, தேவனைத் திருப்திப்படுத்தும் நமது ஆர்வத்திலும், நமது விசுவாசத்திலும் நம்பிக்கையிலும் நாம் தளர்ந்துவிடாமல் இருக்க, அவர் நம்மைத் தூண்டுகிறார். [4, 83]

13. தேவன் நமக்கு அருளும் ஆசீர்வாதங்களுக்காக, குறிப்பாக நாம் ஒரு அந்நிய தேசத்தில் இருக்கும்போது, நாடு கடத்தப்பட்ட நிலையிலும் ஒரு மடாலயத்தில் வாழ்வது போல வாழ்ந்து, நமது சொந்தத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வது மட்டுமல்லாமல், நம்மிடம் வருபவர்களுக்கும் வழங்குவதற்காக, நாம் கர்த்தருக்கு நன்றி செலுத்த வேண்டும். ஏனெனில், நமது சகோதரர்களில் எத்தனை பேர் இங்கிருந்தும் அங்கிருந்தும் இடைவிடாமல் நம்மிடம் வருகிறார்கள் என்பதை நீங்கள் காணவில்லையா? – கடவுளுக்கும் நமது தாழ்மையுணர்வுக்கும் தவிர அவர்கள் வேறு எங்கே செல்ல முடியும்? மேலும், எல்லா வகையிலும் வறுமையையும் பற்றாக்குறையையும் அனுபவித்து, நம்மிடம் வரும் பல பிற அலைந்து திரியும் பிதாக்களும் சகோதரர்களும் எங்களை அழைப்பதை நீங்கள் காணவில்லையா? – ஒரு நாளும் நாங்கள் ஒருவரை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் போவதில்லை; ஆயினும்கூட, இவை அனைத்திற்கும் மத்தியிலும், அத்தியாவசியப் பொருட்கள் எங்களுக்கு ஒருபோதும் குறைந்தது இல்லை; மாறாக, எங்களிடம் எல்லாம் ஏராளமாக இருந்தன. இந்த விஷயத்தில், வாக்குறுதி கொடுத்தவர் உண்மையிலேயே பொய் சொல்லவில்லை என்பதைத் தவிர வேறு என்ன சொல்ல முடியும்: 'முதலில் தேவனுடைய ராஜ்யத்தையும் அவருடைய நீதியையும் தேடுங்கள், அப்பொழுது இவை யாவும் உங்களுக்குச் சேர்க்கப்படும்'? (மத். 6:33). – உண்மையிலேயே, 'கோதுமையின் பழம், திராட்சை ரசம் மற்றும் எண்ணெய்' (சங். 4:8) மற்றும் பிற அத்தியாவசியப் பொருட்களும் எங்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளன – இவை அனைத்தும் எங்கள் எதிர்பார்ப்புகளைத் தாண்டியவை; கடவுளின் நன்மைக்கு நன்றி செலுத்தத் தகுந்த குரலை எழுப்பும் சக்தி கூட எங்களுக்கு இல்லை. இத்தகைய ஏற்பாடுகளால் நாம் ஓரளவு கட்டுப்படுத்தப்பட்டு, சுமக்கப்பட்டிருந்தாலும், அதன் பலன் என்னவென்று சிந்தியுங்கள் – இதற்காக தேவனை நோக்கி எழும் புகழ்ச்சி என்ன? மடாலயங்களின் மடாலயத் தலைவர்களே, தாங்கள் செய்ய சக்தியற்றிருந்ததை, தேவன் நம்மைச் செய்யச் செய்ததைக் கண்டு வியக்கிறார்கள். இது ஏன்? நமது விசுவாசம் மற்றும் நம்பிக்கை மூலம் தேவனுடைய வல்லமை வெளிப்படுவதற்காக. மேலும், இப்போது நம்மிடையே நடப்பவை, இஸ்ரவேலர் பாலைவனத்தில் தங்கியிருந்தபோது நடந்தவற்றுடன் வலுவான ஒற்றுமையைக் கொண்டிருப்பதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. நாம் விதைக்கவோ அல்லது அறுவடை செய்யவோ இல்லாத நான்காவது வருடம் இது, இந்த முழு நேரத்திலும் தேவன் நம்மக்கு ஒருபோதும் குறையாத உணவை வழங்கியுள்ளார். அவர் வானத்திலிருந்து மன்னாவைப் பெய்திடச் செய்யவில்லை, மாறாக, பசியுடன் இருப்பவர்களுக்கு உணவளிக்க வேண்டியதை விட அதிகமாக வைத்திருந்தவர்களின் களஞ்சியங்களைத் திறந்தார். அவர் பாறையிலிருந்து தண்ணீரைக் கொண்டுவரவில்லை, மாறாக, பக்தர்களின் பாத்திரங்களிலிருந்து அவர்கள் சொந்தக் கைகளாலேயே திராட்சைப் பழத்தை ஊற்றினார். மேலும், இப்போது பேசுவதற்குப் பொருத்தமற்ற பல ஆசீர்வாதங்களையும் அவர் எங்களுக்கு வழங்கியுள்ளார். இது அற்புதமல்லவா, வியக்கத்தக்கதல்லவா, புகழத்தக்கதல்லவா? – அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளில் நான் வேறு ஒன்றைச் சொல்வேன்: நாம், 'சகோதரராகிய உங்களைப் பணக்காரராக்குகிறோம்; எங்களிடம் ஒன்றுமில்லை, ஆனாலும் எல்லாவற்றையும் கொண்டிருக்கிறோம்' (2 கொரி. 6:10).

14. இவை நம்முடைய கிருபையான தேவனுடைய ஈவுகள், இவை அவருடைய ஆசீர்வாதங்கள்! அவர் நம்மை இவ்விதமாய் கனப்படுத்தியதை நாம் உணராததின் மூலம், நமது நன்மையாளரை நாம் புண்படுத்திவிடுவோமோ என்பது பயத்திற்குரியது – ஆனால் சகோதரரே, நாம் கவனமாயிருப்போமாக, – அனைவரும்: இங்கு இருப்பவர்களும், இல்லாதவர்களும் – நாம் கர்த்தருடைய கட்டளைகளைத் தீவிரமாக நிறைவேற்றுவோம், 'மேலும் அன்பிலும் நற்கிரியைகளிலும் ஒருவரையொருவர் ஊக்குவிப்போம்' (எபி. 10:24), கவனக்குறைவாக வாழாமல், மாம்சத்தின் இச்சைகள் மற்றும் நமது சொந்த எண்ணங்களுக்கு அடிபணியாமல், பண்டைக்கால முறுமுறுப்பாளர்களைப் போல முறுமுறுக்காமல், அந்த நாட்களில் சோதித்தவர்களைப் போலக் கர்த்தரைச் சோதிக்காமல் – எதிர்காலத்தில் அவர் நமக்காக இதைச் செய்வாரா அல்லது அதைச் செய்வாரா என்று. 'விசுவாசிக்கிறவனுக்கு எல்லாவற்றிற்கும் கூடுமாம்' (மாற்கு 9:22) என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது. ஏனெனில் நாம் மனப்பூர்வமாக விசுவாசித்தால், கர்த்தர் நமது விண்ணப்பத்தின்படி, நமது இரட்சிப்புக்கும் நமது சரீர ஜீவனுக்கும் தேவையான அனைத்தையும் நமக்குத் தருவார். மேலும், சத்தியத்தின் ஒளியால் அறிவூட்டப்பட்டு, இந்த வாழ்வின் பாலைவனத்தை நாம் வெற்றிகரமாகக் கடப்போம்; வல்லமையான ஆவிக்குரிய ஆயுதங்களை ஏந்தி, கண்ணுக்குத் தெரியாத அமலேக்கைத் துரத்துவோம்; மேலும் நாம் நுழைவது வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட தேசத்திற்கு அல்ல—ஏனெனில் நாம் தற்காலிகமானதையும் நிலையற்றதையும் தேடவில்லை—மாறாக பரலோக ராஜ்யத்திற்குள் நுழைவோம்; ஏனெனில் வாக்குறுதியளித்தவர் உண்மையுடன் பேசினார்: 'நீதியினிமித்தம் துன்புறுத்தப்படுகிறவர்கள் பாக்கியவான்கள்; பரலோக ராஜ்யம் அவர்களுடையது' (மத்தேயு 5:10).

286. மனிதச் சோதனைகள் வெளிப்படையானவை மற்றும் எளிதானவை

286. 1) வெளிப்புறத் தீமைகள் மனித இயல்புடையவை, மேலும் அவை இலகுவானவை. – 2) பிசாசு தீமைகள் மிகவும் கடுமையானவை; ஆனால், அவற்றை எதிர்க்கும் நமது ஆர்வத்தில் நாம் சோர்வடையாத வரையில், இறைவனின் உதவியுடன் இவற்றையும் நாம் வென்றுவிடுவோம். – 3) இது ஓய்வற்ற போராட்டமும் இரத்தசாட்சியமும் ஆகும். [4, 84]

15. நம்மை வந்தடைந்த துன்பங்களைக் கண்டு, திருத்தூதருடன் கூறுவதும் பொருத்தமானது: 'மனிதருக்கு பொதுவானதைத் தவிர வேறு எந்தத் தூண்டுதலும் நம்மைப் பிடித்துக்கொள்ளவில்லை' (1 கொரி. 10:13). எல்லா வகையிலும் நமக்குப் பிரியமானவரான, நல்ல முதியவர் தியோக்டிஸ்டுக்காக நாம் இதைக் கூறுகிறோம். அப்படியானால், இந்தச் சோதனை என்ன? அவர் கால்கிஸ் என்ற தீவில் சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளார்; அதே நேரத்தில், அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்யவில்லை என்று அவருடைய கீழ் உள்ளவர்களால் அவதூறுக்குள்ளான அவருடைய மூப்பர், மிகக் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டார். சோதனைகள் மூண்டு எழுகின்றன; மேலும், பெரும்பாலும், அத்தகைய சோதனைகளுக்கு நாமே பொறுப்பாக்கப்படுகிறோம்: ஏனெனில், மடாலயத்தின் நிர்வாகம் ஒப்படைக்கப்பட்டவர், தானாகவே அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களுக்காக ஜெபிக்காமல் இருப்பதை நம்மால் எப்படி அனுமதிக்க முடியும்? அல்லது, சிறையிலிருந்து தப்பிய சகோதரர்களையும் பிதாக்களையும், நகரத்தில் தங்கி, பிளவுபடுத்துபவர்களைக் கலங்கப்படுத்தாமல் இருக்க அனுமதிப்பது எப்படி? – "அவர்களிடரிலிருந்து புறப்பட்டு வாருங்கள், அவர்களை விட்டுப் பிரிந்து செல்லுங்கள், என்கிறார் கர்த்தர்; அவர்களுடைய அசுத்தத்தைத் தொடாதிருங்கள்" (2 கொரி. 6:17). இதற்கு மாறாகச் செயல்படுபவர்கள் கடுமையான துன்பங்களை அனுபவிக்கிறார்கள். அதனால்தான் நாங்கள், பணிவுடன், நகரத்திற்குள் வசிப்பவர்களிடமிருந்து விலகி, அதன் புறநகர்ப் பகுதிகளில் வசிக்கிறோம், 'குற்றம் தேடுபவர்களுக்குக் குற்றம் கொடுக்காதபடிக்கு' (2 கொரி. 11:12); மேலும் கர்த்தர் இதுவரை எங்களுக்கு எந்தத் தீங்கும் விளையாமல் காத்துள்ளார். ஆனால் நாம் நம்மைக் கவனித்துக் கொண்டு, இது அது என்று பேதமின்றிப் பேசாமல், வீணானதும் கண்டிக்கத்தக்கதுமான பேச்சுக்களுக்குச் செவிகொடுக்காமல் இருந்தால், அவர் நம்மைத் தொடர்ந்து பாதுகாப்பார். அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல: 'உங்கள் பேச்சு எப்போதும் கிருபையுள்ளதாக, உப்புச் சேர்க்கப்பட்டதாக இருக்கட்டும்; அப்பொழுது ஒவ்வொருவருக்கும் எப்படிப் பதிலளிக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் அறிந்துகொள்வீர்கள்' (கொலோ. 4:6). – மேலும் தேவனுடைய சகோதரர் என்ன கூறுகிறார்: 'இப்படிப் பேசுங்கள், இப்படிச் செய்யுங்கள், நியாயந்தீர்க்கப்படும்படிக்கு நியாயப்பிரமாணத்திற்கு அப்பாற்பட்டவர்களாயிருக்கிறவர்களென்று' (யாக்கோபு 2:12). ஆகவே, தவறான நேரத்தில் நாம் சோதனையில் விழமாட்டோம் என்றும், ஒரு பொறியில் இருந்து விடுவித்துக் கொள்வது போல இந்தத் தீமைகளிலிருந்து நம்மை விடுவித்துக் கொள்வோம் என்றும் நாம் உறுதியாக இருக்கலாம்.

16. மனிதச் சோதனை என்பது இதுவே—அதாவது, ஒரு இலகுவான சோதனை. ஆனால், பிசாசுப் பேயின் சோதனையோ—ஓ!—மிகவும் கனமானதும் சூழ்ச்சி நிறைந்ததும் ஆகும். பகைவன் நம்மைச் சோதிக்க ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு மணி நேரமும், ஒவ்வொரு நிமிடமும் பதுங்கியிருக்கிறான், அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் அவனை எதிர்ப்பதை மிகவும் கடினமாக்குகிறான், மேலும் வெற்றியை அடைவதைச் சிரமமாக்குகிறான். ஆனால், விடாமுயற்சியும் ஆர்வமும் செய்ய வேண்டிய மற்றும் தேவைப்படும் அனைத்தையும் நிறைவேற்றுவதில் வெற்றி பெறுவதால், நாம் கிறிஸ்துவின் உதவியுடன் ஆர்வத்துடன் எதிர்த்துப் போராடி வெற்றி பெறுவோம்: ஏனெனில் அவர் நம்மோடு சேர்ந்து சோதனைகளைத் தாங்குகிறார்; இதனால்தான் அவர் கூறினார்: 'நானில்லாமல் உங்களால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது' (யோவான் 15:5). ஆகவே, இந்தப் பொல்லாப்புக்குள் விழாமலும், சாத்தானின் இரக்கத்திற்கு ஆளாகாமலும் இருக்க நாம் பாடுபடுவோம். இந்தத் தீவில், அதுவும் ஒரு குறுகிய காலத்திற்கு இருக்கும் இந்த அடைப்பு, உண்மையில், ஒரு உண்மையான அடைப்பு அல்ல. கடவுளால் தள்ளுண்டு, முழுமையான இருளில் வீழ்த்தப்படுவதுதான் உண்மையான அடைப்பு. அதுபோலவே, இங்கே இத்தனை அடியுடன் கூடிய இந்த சாட்டையடி என்ன? – உண்மையான சாட்டையடி என்பது, அதில் அடிகள் எண்ணற்றவையாகவும், அவற்றினால் ஏற்படும் துன்பம் முடிவற்றதாகவும் இருக்கும். மேலும், 'நன்மை செய்தவர்கள் உயிர்த்தெழுதலுக்கு வருவார்கள்; தீமை செய்தவர்கள் நியாயத்தீர்ப்புக்கெழுவார்கள்' என்று ஆண்டவர் கூறுகிறார். (யோவான் 5:29). ஆகவே, நாம் இதைக் கண்டு பயந்து நடுங்குவோமாக, நம்மில் குடியிருக்கும் ஆவியானவரின் பெலனில் நமது சர்வ வல்லமையோடும் பாடுபட்டு, 'வாதங்களையும், தேவனுடைய அறிவுக்கு விரோதமாக உயர்த்தப்பட்ட ஒவ்வொரு உயர் பொருளையும் தகர்த்து, ஒவ்வொரு நினைவையும் கிறிஸ்துவின் கீழ்ப்படிதலுக்கு அடிமைப்படுத்தி'க்கொள்வோமாக; மேலும் ஒவ்வொரு கீழ்ப்படியாத செயலையும் தண்டிப்பதற்குத் தயாராக இருப்போம்' (2 கொரி. 10:4–6); இதையும் இடைவிடாமல் செய்வோம்.

17. இதோ, ஓயாத போர்! இதோ, துன்பங்கள் நிறைந்த ஒரு வீரமரணம்! ஏனெனில், எண்ணங்களால் இடைவிடாமல் தாக்கப்பட்டு, அவற்றுக்கு அடிபணியாமல், பாகலுக்கெதிராக முழங்கால் மடக்காமல், மாறாக விருப்பம், கோபம், சீற்றம், பயம் போன்ற உணர்ச்சிகளை எதிர்த்து வெல்லும் ஒருவன், நாளுக்கு நாள் சித்திரவதைப்படுகிறான், மேலும் திருத்தூதருடன் கூறுவான்: 'நான் நாடோறும் மரிக்கிறேன்; இதுவே என் ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் நான் பெருமைப்படும் பெருமை' (1 கொரி. 15:31); மேலும், தனது போராட்டங்களின் முடிவில், தைரியமாக இதையும் சேர்க்கிறார்: "நான் நற்சண்டையைச் செய்து முடித்தேன், ஓட்டத்தை ஓடி முடித்தேன், விசுவாசத்தைக் காத்துக்கொண்டேன்; இனி எனக்காக நீதியின் கிரீடம் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது, அதை நீதியுள்ள நியாயாதிபதி ஆகிய கர்த்தர் அந்த நாளில் எனக்குத் தருவார்" (2 தீமோ. 4:7–8). – ஆகவே, நாம் நீதியுள்ளவர்களாய் இருந்து, ஒருவருக்கொருவர் இவ்வாறு பேசுவோமாக. பின்னர், நமது செயல்களின் மூலம், நீதியின் கிரீடத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பரலோக ராஜ்யத்தில் பிரவேசிப்போம்.

287. நமது இயல்பு தூக்கமும் சோம்பலும் நிறைந்தது. வாக்குறுதிகளைப் பற்றிய வார்த்தை அதை எழுப்புகிறது

287. 1) நமது இயல்பு தூக்கமும் சோம்பலும் நிறைந்தது. வாக்குறுதிகளைப் பற்றிய வார்த்தை அதை எழுப்புகிறது. – 2) புனிதர்களும் வீரமார்க்கர்களும் இதைச் செயலில் காட்டினர். – 3) ஆனால் நாம் ஏன் இன்னும் உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம்? நாம் எழுந்து, காமம் மற்றும் உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுதலை நோக்கிப் பயணிக்க – 4) மற்றும் சொர்க்கத்தின் மகிழ்ச்சிகளையும் இன்பங்களையும் சுவைக்கட்டும். [4, 85]

18. தீமோத்தேயுவுக்கு அவர் கூறுகையில், ஒரு போதகர் தன் சீடர்களிடம் எத்தகைய முயற்சி கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதைத் தூதர் காட்டுகிறார்: 'காலத்திலும் காலமில்லாத காலத்திலும் பிரசங்கி; கண்டி, கடிந்துகொள், அறிவுறுத்து, எல்லாப் பொறுமையோடும் போதனையோடும்; ஏனெனில், அவர்கள் சத்தியமான உபதேசத்தைச் சகிக்காத காலங்கள் வரும்' (2 தீமோ. 4:2-3). ஏனெனில், நமது இயல்பு மங்கியதாகவும், உலகப் பற்றுடையதாகவும், போதனையை மறந்ததாகவும் இருப்பதால், அது தூக்கத்திலிருந்து விழிப்பதைப் போல, முன்னால் இருக்கும் மகிழ்ச்சியைக் காணும்படியாக, வார்த்தையின் கூர்மையான குத்தலால், ஒரு முள் குத்துவது போல, அது எப்போதும் தூண்டப்பட வேண்டும். ஏனெனில் அது என்ன? அது நமக்கு வாக்களிக்கப்பட்ட தேவனுடைய ராஜ்யமல்லவா? அது அழியாத ஜீவனல்லவா? அது சொல்லக்கூடாத மகிழ்ச்சியல்லவா? அது பரதீசின் இனிமையல்லவா? அது தேவதூதர்களுக்குச் சமமான கனமையல்லவா? அது நித்திய இளைப்பாறுதலல்லவா?

19. கட்டுகளும் பாதாளச் சிறைகளும் எதற்காக? நாடுகடத்தலும் துன்புறுத்தலும் எதற்காக? சித்திரவதைகளும் மரணமும் எதற்காக? நாம் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களுக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படவும், பயங்கரமான சித்திரவதைகளிலிருந்து தப்பிக்கவும் அல்லவா? பாருங்கள், வீரர்கள் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியுடன் தங்கள் இரத்தத்தைச் சிந்தினர், எந்தத் தயார்மையுடன் அவர்கள் வாளுக்கு, நெருப்புக்கு, மிருகங்களுக்கு, மற்றும் எல்லா வகையான பிற துன்பங்களுக்கும் சென்றனர் என்பதை. மேலும், நீதிமான்கள் தங்கள் மாம்சத்தைக் கட்டுப்படுத்தி அடக்கி வைப்பதை எவ்வளவு மகிழ்ச்சியுடன் செய்கிறார்கள் என்பதையும், நற்குணத்தை விட விரும்பத்தக்கது வேறு எதுவும் இல்லை என்று கருதுவதையும் காணுங்கள்.

20. ஆனால் நாம் ஏன் உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம்? இதயத்தைத் துளைக்கும் அம்புகளின் கூர்முனைகளான, அழிவுக்கும் சீரழிவுக்கும் வழிவகுக்கும் உணர்ச்சிகளுக்கு ஏன் நம்மை ஒப்புக்கொடுக்கிறோம்? 'அவர்களிடரிலிருந்து வெளியே வாருங்கள், அவர்களை விட்டுப் பிரிந்து இருங்கள்' என்கிறார் கர்த்தர் (2 கொரி. 6:17). ஆகவே, தீயினாலும் கந்தகத்தினாலும் அழிந்த சோதோமையும் கோமோராவையும் போல, அவற்றிலிருந்து நாம் விலகிச் செல்வோம்; ஆவனுக்கு எதிராய நின்று போர்செய்யும் மாம்சத்தின் விவாதங்களைத் தள்ளிவிடுவோம்; உழைப்பைத் தூண்டும் விருப்பங்களிலிருந்து நம்மை விடுவித்துக் கொள்வோம் – அப்பொழுது நம் ஆத்துமாக்களுக்கு இளைப்பாறுதல் கிடைக்கும். விருப்பங்களால் கலக்கமடையாமல், கடவுளுடன் சமாதானமாயிருக்கும் ஒரு ஆத்துமாவை விட அமைதியானது வேறு என்ன இருக்க முடியும்?

21. இதுவே மகிழ்ச்சியும் களிகூர்தலுமா? இதுவே ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஆறுதலும் இனிமையுமா? இந்த இனிமையை நாம் சுவைக்க விரும்புகிறோமா? – அழிவையும் மரணத்தையும் கொண்டுவரும் மாம்சத்தின் இன்பங்களிலிருந்து நாம் விலகி ஓடட்டும். ஏனெனில், 'தனது மாம்சத்திற்கு விதைப்பவன்,' என்கிறார் திருத்தூதர், 'மாம்சத்தினால் அழிவை அறுப்பான்; ஆனால் ஆவிக்கு விதைப்பவன் ஆவியினால் நித்திய ஜீவனை அறுப்பான்' (கலா. 6:8). நாம் மகிமைப்படுத்தப்பட விரும்புகிறோமா? – வீண் மனித மகிமையை இகழ்ந்து, தாழ்மையுடன் ஆட்கொண்டு, ஒவ்வொரு நற்செயலாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்களாக இருப்போம். இவ்வாறு, நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் கிருபையினாலும் அன்பினாலும், இந்த வாழ்க்கையை நாம் நன்கு வாழ்ந்து, எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களுக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம்.

288. நிகழ்காலத் துன்புறுத்தல் மென்மையானது; ஆயினும் நாம் அதைப் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும்; மேலும் நிகழ்காலத் தலைமுறையினர் இதற்காகப் பாராட்டப்பட வேண்டும்.

288. 1) இன்று நாம் எதிர்கொள்ளும் துன்புறுத்தல் குறைவான கடுமையானது; ஆயினும் நாம் அதைப் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும்; மேலும் இதற்காக தற்போதைய தலைமுறையினர் பாராட்டப்பட வேண்டும். – 2) இருப்பினும், ஆர்த்தடாக்ஸ் விசுவாசத்தின் மீதான தாக்குதல்களை அச்சமின்றி எதிர்கொள்ள நாம் எப்போதும் தயாராக இருக்க வேண்டும். – 3) நம் கண்ணுக்குத் தெரியாத துன்புறுத்துநரைப் பொறுத்தவரை, நாம் அவனுக்கு எதிராக இடைவிடாமல் போராடுவோம். – 4) நாம் தேவன் மீதான நம்பிக்கையில் உறுதியாக நிற்குவோம், அவர் நமக்குப் பெலன் அருள்வார். [4, 26]

22. கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக நாம் ஒரு புதிய வகையான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வருகிறோம்: நாம் முழுமையாகப் பின்தள்ளப்படவில்லை, ஆனாலும் நாம் பின்தள்ளப்படவில்லை என்றும் சொல்ல முடியாது; நாம் ஒருவரையொருவர் சந்திக்கிறோம், ஒருவரையொருவர் வீடுகளுக்குச் சென்று வருகிறோம். மேலும் இது மனிதகுலத்தின் மீதான கடவுளின் அன்பின் விஷயமாகும். ஏனெனில், கடந்த காலத்தின் நீடித்த பழிவாங்கலால் நாம் சோர்வடைந்திருப்பதை அவர் கண்டார்; எனவே இப்போது அவர் சிறைகளை மூடியுள்ளார், ஆனாலும், அவரது அறிய முடியாத வழிகளின்படி, ஆர்த்தடாக்ஸிக்கான பழிவாங்கலை நிறுத்தவில்லை. – அப்படியே இருக்கிறது. – இருப்பினும், ஒட்டுமொத்தமாக இந்த விஷயத்தைப் பார்க்கும்போது, கர்த்தருக்காகப் படுகொலை செய்யப்படுபவர்கள் சிலரே என்று நான் நினைக்கிறேன். மேலும், நமது சகோதரர்களில் எத்தனை பேர் ஒவ்வொரு நாளும் இங்கு வருகிறார்கள் என்பதைக் காணும்போது, பலர் பாகாலுக்கு முழங்காத்தொழுகாமல், அவனது ஆதிக்கத்தின் ஒவ்வொரு இடத்திலும் பிரகாசமான நட்சத்திரங்களைப் போல தங்களைக் கர்த்தருக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை அறிந்து என் இதயத்தில் ஒருவித ஆறுதலை உணர்கிறேன். – இவ்வாறு, இந்தத் தலைமுறை பின்தொடர்பவர்களுக்குப் புகழ்க்குரிய ஆதாரமாக இருக்கிறது; ஏனெனில், கர்த்தருடைய தவறாத வாக்குறுதிக்கேற்ப, தேவன் உண்மையாகவே நம்மில் இருக்கிறார், திருச்சபை தனது வலிமையை இழக்கவில்லை. காலங்காலமாக அவளைத் தாக்கிய அனைவரும் கடலின் நுரையைப் போலச் சிதறடிக்கப்பட்டுள்ளனர், ஆனால் அவள், அழிக்க முடியாத பாறையைப் போல, அதே விசுவாசத்திலும் அதே அறிக்கையிலும் உறுதியாக நிற்கிறாள்.

23. நாம் இதில் மகிழ்ந்து களிகூர வேண்டும்; ஆயினும் அதே சமயம் நாம் எச்சரிக்கையுடனும் விழிப்புடனும் இருக்க வேண்டும், மேலும் சோதனை திடீரென மீண்டும் எழாமல் இருக்கத் தயாராக இருக்க வேண்டும்: ஏனெனில், ஒன்று, அல்லது இரண்டு, அல்லது க ன பல சோதனைகளை எதிர்கொண்டு நமது விசுவாச அறிக்கையைப் பாதுகாப்பது மட்டும் போதாது, மாறாக, தீய வதந்திகளால் திகைக்கப்படாமலும், உடலைப் பிளக்கத் தயாராகத் தோன்றும் சாடல்களால் அஞ்சாமலும், மாம்சத்தை நசுக்கும் பாதாளச் சிறைகளால் அஞ்சாமலும், அல்லது வேறு எந்த மனிதத் தாக்குதல்களாலும் அஞ்சாமலும், நமது வாழ்நாள் முழுவதும், அதன் முடிவამდე அவ்வாறு செய்ய வேண்டும் – ஆனால், எல்லாப் பொருட்களும் அசைவதற்குக் காரணமாக இருக்கும் ஒரே கடவுளை உண்மையாக வணங்கி, அதன் அனுபவம் சொல்லொணாத் துயரத்தைத் தரும் நித்திய தண்டனைகளை மட்டுமே பயந்து; ஏனெனில், இக்காலத்தில் உள்ள இன்ப துன்பம் அனைத்தும் கனவுகளைப் போல விரைவில் மறைந்துவிடும்; இதனால்தான் எழுதப்பட்டுள்ளது: 'அவர்களுடைய அம்புகள் ஒரு பிள்ளைக்குப் புண்ணாயிருந்தது' (சங். 63:8).

24. இருப்பினும், நாம் அவர்களுக்கு எதிராகவும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக நம்மை தினமும் தாக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாத துன்புறுத்துபவனுக்கும் எதிராகவும் போராட வேண்டும்—அவன் தொட்டுணரக்கூடிய சாட்டையடிகளால் அல்ல, கண்ணுக்குத் தெரியாத எண்ணங்களால் நம்மை இடைவிடாமல் தாக்குகிறான்; பௌதீக நெருப்பால் அல்ல, தீய விருப்பங்களால் நம்மை எரிக்கிறான்; மேலும் எல்லா விதமான பிற உணர்ச்சிகளாலும் நம் ஆன்மாவைத் தூண்டி, முற்றுகையிடுகிறான். – ஆகையால், சத்தியம் என்ற இடைப்பட்டையைக் கட்டிக்கொண்டு, நீதியின் மார்பகக்கவசத்தை அணிந்துகொண்டு, சமாதானத்தின் நற்செய்தியை அறிவிக்கத் தயாராக உங்கள் பாதங்களில் காலணிகளை அணிந்துகொள்ளுங்கள்; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தீயவனின் கனன்றுகொண்டிருக்கும் அம்புகளையெல்லாம் அணைக்கக்கூடிய விசுவாசம் என்ற கவசத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; மேலும் இரட்சிப்பின் தலைச்சீலத்தையும், தேவனுடைய வார்த்தையான ஆவிக்குரிய வாளையும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் (எபே. 6:14-17). இவையே திருத்தூதரின் கட்டளைகள்! நாங்களும், எங்கள் தாழ்மையுடன், அவற்றை அறிவிக்கிறோம், மேலும் நீங்கள் துன்பங்களில் மனந்தளரவோ அல்லது சோதனைகளில் சோர்வடையவோ வேண்டாம் என்று கேட்டுக்கொள்கிறோம், ஏனெனில் நீங்கள் எவ்வளவு அதிகமான சோதனைகளைத் தாங்குகிறீர்களோ, அவ்வளவு பெரிய கிரீடங்களைப் பெறுவீர்கள் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்.

25. கடவுள் நமக்கு வலிமையைத் தந்தருளட்டும்: ஏனெனில், அவர் தாம் வாக்குறுதி அளித்ததை நிறைவேற்ற வல்லவராயிருக்கிறார்; அவர் காயங்களை மட்டுமல்ல, நெருப்பு, வாள், காட்டு மிருகங்கள், மற்றும் அது போன்ற அனைத்தையும் தாங்கிக்கொள்ள நம்மை வலுப்படுத்தவும் வல்லவராயிருக்கிறார். இதை உணர்ந்து, திருத்தூதர் கூறுகிறார்: 'இவை அனைத்திலும், நம்மை நேசித்தவர் மூலம் நாம் வெற்றியாளர்களை விட மேலானவர்களாக இருக்கிறோம். ஏனெனில், மரணத்தினாலும் ஜீவனத்தினாலும், தேவதூதர்களினாலும் அதிகாரங்களினாலும், வல்லமைகளினாலும், நிகழ்பவையினாலும் வரவிருப்பவையினாலும், உயரத்தினாலும் ஆழத்தினாலும், வேறு எந்தப் படைக்கப்பட்ட பொருளினாலும், நம்முடைய கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் உள்ள தேவ பிரியத்திலிருந்து நம்மைப் பிரிக்க முடியாது என்று அறிந்திருக்கிறேன்" (ரோமர் 8:37–39). நாம் இவ்வாறு செயல்பட நம் மனதைத் தீர்மானித்தால், நாம் ஓய்வற்ற ஒரு வீரமரணச் செயலில் ஈடுபட்டிருப்போம் – மேலும் நமது பங்கும் வீரமரணர்கள் பங்கில் இருக்கும்.

289. துன்புறுத்தல் ஒரு வரம்: ஒருவர் இந்த வரத்திற்குத் தகுதியான முறையில் துன்புறுத்தலில் வாழ வேண்டும்; அது எப்படி என்பதும் துல்லியமாக விளக்கப்படுகிறது.

289. 1) துன்புறுத்தல் ஒரு வரம்: ஒருவர் துன்புறுத்தலின் மத்தியில் இந்த வரத்திற்குத் தகுதியான முறையில் வாழ வேண்டும்; அது எப்படி என்பதும் துல்லியமாக விளக்கப்படுகிறது. – 2) இதற்கு மாறாக, தனிமையில் வாழ்வது, அது கொண்டுவரும் தீங்கு விளைவுகளான சுய இன்பம், புறக்கணிப்பு மற்றும் ஒழுக்கக்கேடுகளின் காரணமாக, குறிப்பாகக் கண்டிக்கப்படுகிறது. – 3) அனைவரும் ஒரு நிதானமான மற்றும் விவேகமான வாழ்க்கையை வாழ அறிவுறுத்தப்படுகிறார்கள். [4, 87]

26. இந்தத் துன்புறுத்தலில் கடவுள் நமக்கு மிகப்பெரிய பரிசைத் தந்துள்ளார், ஏனெனில் அவரே நற்செய்தியில், 'நீதியின் பொருட்டுத் துன்புறுத்தப்படுகிறவர்கள் பேறு பெற்றவர்கள், ஏனெனில் விண்ணுலகம் அவர்களுடையது' (மத். 5:10) என்று கூறினார். ஆகையால், அத்தகைய ஆசீர்வாதத்திற்குத் தகுதியற்ற முறையில் வாழ்ந்து, இந்தத் துன்புறுத்தலை நமக்குத்தானே ஒரு கண்டனமாக மாற்றிவிடாமல் நாம் கவனமாக இருப்போமாக. முதலாவதாக, துன்புறுத்தப்படுபவர் தனித்து வாழக்கூடாது, மாறாக மற்ற சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து வாழ வேண்டும். ஏனெனில் ஆண்டவர் கூறுகிறார்: 'இரண்டோ மூன்றோ பேர் என் பெயரால் ஒன்றுகூடினால், நான் அவர்களுக்கு நடுவில் இருப்பேன்' (மத். 18:20). மேலும், மிகவும் அவசியமான நேரத்தைத் தவிர அவர் வெளியே செல்லக்கூடாது, மாறாக ஒரு வழிப்போக்கனைப் போலத் தன்னை வரவேற்கும் இடத்தில் தங்கியிருந்து, ஜெபம், விண்ணப்பம், வாசிப்பு, சங்கீதப் பாடல், கைவினை வேலைகள் மற்றும் நம்மிடையே வழக்கமான மற்ற நற்செயல்களில் தன்னை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அவர் பெண்களைப் பார்ப்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும், 'ஒழுங்கற்ற விதத்தில் நடக்கும் எந்தச் சகோதரனிடமிருந்தும் விலகி இருக்க வேண்டும்' (2 தெச. 3:11), நல்ல குணம், நன்றியுணர்வு, நம்பிக்கை, தனக்குள்ளதில் திருப்தி, கிறிஸ்துவுக்காகத் துன்பங்களை ஏற்கத் தயாராக இருக்க வேண்டும்: ஏனெனில், எங்கே பழிவாங்குதல் இருக்கிறதோ, அங்கே பொதுவாகத் துன்பங்களும் இருக்கும்.

27. தனிமையில் வாழ்பவர்களுக்குத் துயரமே பங்காக வருகிறது: ஏனெனில் ஞானி கூறுகிறார், 'தனித்து வாழும் மனிதனுக்கு ஐயோ!' ஏனெனில் 'அவன் விழுந்தால், அவனைத் தூக்கிவிட ஒருவன் இல்லை' (பிரசங்கி 4:10); அவர்களில் வேலைக்காரர்களை வைத்திருக்கும்வர்கள் துறவற சுதந்திரத்தை அழிக்கிறார்கள்; வயல்கள், திராட்சைத் தோட்டங்கள், காளைகள் மற்றும் கழுதைகளை வாங்குகிறவர்கள் தங்களுக்குள் கெஹாசியின் குஷ்டரோகத்தைக் கொண்டுவருகிறார்கள். இவற்றிலிருந்து பண ஆசை, பேராசை, நிலையற்ற தன்மை, சக சகோதரர்களுடன் வாழ விரும்பாத தன்மை, விசித்திரமாகவும் தன் விருப்பத்திற்கேற்பவும் நடந்துகொள்ளும் பழக்கம், 'எழுதப்பட்டபடி, புறஜனங்கள் மத்தியில் தேவனுடைய நாமத்திற்கு எதிராக' நம்மால் செய்யப்படும் 'தீட்டுப் பேச்சு' ஆகியவை முளைக்கின்றன. (ரோமர் 2:24), மற்றும் ஆன்மீக வீழ்ச்சி: ஏனெனில், கவனக்குறைவாக வாழும் ஒருவன் எப்படி வீழ்ச்சியடைவதைத் தவிர்க்க முடியும்? 'நீங்கள் தேவனுடைய ஆலயமாயிருக்கிறீர்களென்றும், தேவனுடைய ஆவியானவர் உங்களில் வாசமாயிருக்கிறாரென்றும் அறியீர்களா? தேவன் ஆலயத்தைக் கெடுத்தால், தேவன் அவனைக் கெடுப்பார்' (1 கொரி. 3:16–17) என்று அப்போஸ்தலன் கூறுகிறார். மேலும் அவர் கூறுகிறார்: 'தங்களைத் தாங்களே ஏமாற்றிக் கொள்ளாதீர்கள்: வேசிமாரும், விக்கிரகாராதனைக்காரரும், விபச்சாரிகளும், பெண்ணாயிருத்தல் குணம் கொண்டவர்களும், ஓரினச்சேர்க்கையாளர்களும், திருடர்களும், பேராவல் உள்ளவர்களும், கள்ளுண்டவர்களும், நிந்திக்கிறவர்களும், ஏமாற்றுக்காரர்களும் தேவனுடைய ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிப்பதில்லை' (1 கொரி. 6, 9–10). 'கிறிஸ்துவுக்குரியவர்கள் மாம்சத்தை அதன் இச்சைகள் மற்றும் விருப்பங்களுடன் சிலுவையில் அறைந்துவிட்டார்கள்' (கலா. 5:24); மேலும், 'நீங்கள் இவ்வுலகத்திற்குரியவர்கள் அல்ல' (யோவான் 15:19); மேலும், 'நமது குடியுரிமை பரலோகத்தில் உள்ளது' என்று கூறப்பட்டவர்களுடன் நம்மை எண்ணிக்கொள்ள நாம் அனுமதிக்க முடியுமா? (பிலிப்பியர் 3:20).

28. அப்படியானால், ஏன் நாம் நமது பேரின்பத்தை வீணடிக்கிறோம்? ஏன் நமது அழைப்பின் மாண்பை இவ்வளவு இழிவுபடுத்துகிறோம்? கடவுளுக்கும் மனிதர்களுக்கும் முன்பாகத் தங்கள் வாழ்வு மகிமையானதாகவும் போற்றத்தக்கதாகவும் இருக்கும், நீதியுடன் வாழும் நமது சகோதரர்களின் முன்மாதிரியை ஏன் நாம் பின்பற்றுவதில்லை? நாம் இறுதியாக நமது அறிவைப் பெறுவதற்கு இதுவே நேரமில்லையா? நம்மை ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்ள இதுவே நேரமில்லையா? நமது இறுதி இலக்கைக் கண்ணெதிரே கொண்டு, கிறிஸ்துவின் நியாயாசனத்திற்கு முன்பாக நாம் எப்படித் தோன்றப் போகிறோம் என்பதை நினைத்து, நமது இரட்சிப்பைப் பற்றி அக்கறைப்படுவதற்கு இதுவே நேரமில்லையா? ஒவ்வொரு வீணான வார்த்தைக்கும் நாம் கணக்குக் கொடுக்க வேண்டியிருப்பதால், பெரிய மற்றும் வேதனையான பாவங்களுக்காக நாம் என்ன பதிலைக் கொடுப்போம்? – ஆனால், நமது வாழ்வின் மாலையில் என்றாலும், நாம் விழித்துக் கொள்வோம்; நமது இச்சையுகளைத் தள்ளிவிட்டு, 'இருளின் கிரியைகளை விலக்கி, ஒளியின் ஆயுதங்களைத் தரிந்துகொள்வீர்கள்' (ரோமர் 13:12) என்று கூறி, நமது இருதயங்களை எல்லா விதத்திலும் காத்து, கர்த்தருக்குப் பிரியமாயிருக்க எல்லா விதத்திலும் பிரயாசப்பட்டு, இவ்விதமாய் இரட்சிக்கப்பட்டு, நித்திய ஆசீர்வாதங்களுக்குச் சுதந்தரவாளராக மாறுவோம்.

290. நான் கண்ட மனிதன் இறந்துவிட்டார், நமக்கும் அவ்வாறே நடக்கும்; அப்படியானால், நாம் ஏன் மாம்சத்தை வளர்க்கிறோம்?

290. 1) நான் கண்ட மனிதன் இறந்துவிட்டான், நமக்கும் அவ்வாறே நடக்கும்; அப்படியிருக்க, நாம் ஏன் மாம்சத்தை வளர்க்கிறோம்? – 2) அவன் மரணப்படுக்கையில் துன்பத்தில் இருந்தான்: ஏனெனில், அத்தகைய நேரங்களில் ஒருவர் வளர்த்தெடுத்த எண்ணங்கள் ஒருவரைத் தாக்குகின்றன – நல்லவை ஆறுதல் அளிக்க, தீயவை வாட்டுகின்றன. – 3) ஆகவே, நாம் உணர்ச்சிகளாலோ அல்லது உணர்ச்சிமிக்க எண்ணங்களாலோ நம்மை நாமே வலைக்குள் சிக்க வைத்துக் கொள்ள வேண்டாம். [4, 88]

1. ஆன்மாவுக்கு மரண நினைவை விடப் பயனுள்ளதும் மீட்பளிப்பதுமானది வேறு என்ன இருக்க முடியும்? இந்த விஷயத்தில்தான், எனியா ஆயரின் மரணத்தை ஒட்டி நான் இப்போது உங்களிடம் பேசத் தூண்டப்பட்டேன். அவர் இறக்கும்போது நீங்கள் அவரைக் காணவில்லை, ஆனால் நாங்கள் கண்டோம், அதிலிருந்து நாங்கள் பெரும் பயன் பெற்றோம்; எங்களுடைய இதயங்கள், அவரிடத்தில் இருந்ததும் எங்களுள் இருந்ததும் ஒன்றே என்பதை உணர்ந்து நெகிழ்ந்தன. – ஆகவே அவர் பிரிந்து சென்றுவிட்டார், மீண்டும் இந்த வாழ்விற்குத் திரும்ப வரமாட்டார். அவருக்கு இனிமேல் வானமும், பூமியும், கடலும், சூரியனும், சந்திரனும், நட்சத்திரங்களும் தேவையில்லை; அவருக்கு இனி இந்தக் காற்றைச் சுவாசிக்கவோ, தன் தொண்டையால் ஓசை எழுப்பவோ, தன் கண்களால் பார்க்கவோ, தன் காதுகளால் கேட்கவோ, தன் நாசிகளால் முகரவோ, தன் கைகளால் தொடவோ, தன் காலால் நடக்கவோ, அல்லது இந்த வாழ்விற்கு உரிய பெரியதோ சிறியதோ வேறு எதையும் செய்யவோ தேவையில்லை; அதன் கதவுகள் அவருக்கு என்றென்றைக்குமாக மூடப்பட்டுவிட்டன, இப்போது அவர் தீர்ப்புக்கும் பலனுக்கும் காத்திருக்கிறார். அது இன்னும் சேமிக்கப்பட்டு, பொக்கிஷமாக வைக்கப்பட்டுள்ளது, எழுதப்பட்டபடி: 'மேலும் இவர்கள் யாவரும் விசுவாசமுள்ளவர்களாயிருந்தும் வாக்குறுதியைப் பெறவில்லை; தேவன் நமக்கு இன்னும் சிறந்ததை ஆயத்தம்பண்ணியிருந்தபடியினாலே, அவர்கள் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து பரிபூரணராவதை விரும்பாமல்' (எபி. 11:39–40). – அப்படியானால், நமக்கு என்ன நேரும்? – வேறு எதுவும் இல்லை. நாம் அதே விதியை அனுபவிக்க மாட்டோமா? நாம் எடுக்கப்பட்ட அதே மண்ணுக்கு அதே வழியில் திரும்ப மாட்டோமா? நாம் அதே வழியில் இறந்து, புழுதியாகவும் சாம்பலாகவும் ஆக மாட்டோமா? சவப்பெட்டிகளுக்குள் பார்த்து, நமது தற்போதைய உயிருள்ள வடிவம் எவ்வாறு முடிவடைகிறது என்பதைக் காண்போம். – அப்படியானால், நாம் விரைவில் பூமிக்கும் புழுக்களுக்கும் ஒப்படைக்கவிருக்கும் இந்த இழிந்த உடலை ஏன் இவ்வளவு பெரிதாக நேசிக்கிறோம்? நாம் பிரிந்து செல்லும் வேளையில் எதிர்கொள்ளவிருக்கும் உணர்ச்சிகளால் ஏன் நம்மை நாமே சுமக்கச் செய்கிறோம்?

2. இறந்து கொண்டிருந்த மனிதன், மூச்சுத் திணறிக் கொண்டிருந்தபோதே, தனக்கு இரண்டு உருவங்கள்—ஒரு பெண் மற்றும் ஒரு ஆண்—தோன்றி, இரக்கமின்றி தன்னைக் கண்டனம் செய்வதாகக் கூறினான். இதனால் அவன் முனகவும், உதவிக்காகக் கதறவும், தன் உடலை விட்டுப் பிரியும் எண்ணத்தில் நடுங்கவும் செய்தான். மரணத் தண்டனை என்றால் என்னவென்று பார்க்கிறீர்களா? – பேய்கள் நமது குற்றவாளிகளாகவும் நீதிபதிகளாகவும் செயல்படுகின்றன. மேலும், நாம் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்று நடைமுறைப்படுத்தும் எண்ணங்களையே நமது மரண வேளையில் நாம் காண்போம்: 'கர்த்தரை நான் எப்பொழுதும் என் முன்னே வைத்திருக்கிறேன்' என்றால் (சங். 15:8), நமது வாழ்வின் பாதுகாவலரான தேவதூதரை நம்மோடிருக்கிறார் என்று நாம் கற்பனை செய்துகொண்டால், குறிப்பிட்ட புனிதர்களை நாம் மனக்கண்ணில் கண்டால், நமது இறுதி மூச்சின்போது அவர்களைக் காண்போம்; ஆனால், அதற்கு மாறாக, நாம் நம்முள் பாவமான கற்பனைகளை எழுப்பிக்கொண்டு, பிசாசு சார்ந்த எண்ணங்களை வளர்த்தால், நாம் அந்த நேரத்தில் அவர்களை எதிர்கொள்வோம், அது இரக்கமற்றதும் அழிவுகரமானதுமாகும்.

3. ஆகையால், நமது பிரியாவிடை நேரத்தில் இத்தகைய உருவங்கள் நம்மை வென்றுவிடாமல், நாம் தூய்மையான இதயத்துடன் காணப்பட வேண்டும் என்று ஏன் பாடுபடுகிறோம்? அப்பொழுது நாமும் தைரியமாக, 'சமாதானத்தில் நான் படுத்து நித்திரை செய்வேன்' (சங். 4:9) என்று சொல்ல வேண்டும் என்பதற்காகவே. ஏனெனில், நல்லோருக்கு மரணம் நித்திரையே, ஆண்டவர் கூறியது போல: 'நமது நண்பர் லázaro உறங்கிவிட்டார்; ஆனால் நான் அங்கே சென்று அவரை எழுப்பப் போகிறேன்' (யோவான் 11:11). ஆகவே, அது ஒரு உறக்கமாக இருந்தால், அது அவருக்கு ஓய்விற்கான காரணமாகவும் நித்திய ஜீவனுக்கான தொடக்கமாகவும் இருப்பது தெளிவாகிறது, புனிதத் திருத்தூதர் கூறுவது போல்: 'ஆனால் இப்போது கிறிஸ்து மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்திருக்கிறார், உறங்கிவிட்டவர்களில் முதல் கனியாக'; மேலும் சற்று முன்னே: 'மரணம் ஜெயத்தில் விழுங்கப்பட்டது. மரணமே, உன் கூர் எங்கே? பாதாளமே, உன் ஜெயம் எங்கே? – மரணத்தின் கூர் பாவம், பாவத்தின் பெலன் நியாயப்பிரமாணம். நம்முடைய கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் நமக்கு ஜெயம் அருளுகிற தேவனுக்கு ஸ்தோத்திரம்' (1 கொரி. 15:20, 54–57). – இதோ, மரணம் விழுங்கப்பட்டது! இதோ, வெற்றி அருளப்பட்டுள்ளது! ஏனெனில் ஆண்டவர் கூறுகிறார்: 'வெற்றி பெறுபவனுக்கு, தேவனுடைய சோலைத்தோட்டத்தின் நடுவில் உள்ள ஜீவ மரத்திலிருந்து உண்ண அனுமதிப்பேன்' (வெளி. 2:7). பரலோக ராஜ்யத்திற்கான பாதை இப்போது திறக்கப்பட்டுள்ளதா? இதோ, மூன்றுமுறை ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட போராட்டம் நம்முன் உள்ளது! வெற்றியாளருக்கு ஒரு கிரீடமும் நித்திய வாழ்வின் சுவையும் உண்டு. நம்மால் இயன்றால், சாத்தானை வெல்லவும், நமது உணர்ச்சிகளை அடக்கவும், எல்லாத் தீமையிலிருந்தும் நம்மை முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்தவும், நற்பண்புகளைப் பெறவும் நாம் முயலுவோம். அதன் மூலம் நாம் சொர்க்கவாசிகளாய் மாறி, வாழ்விருட்சத்தில் பங்குகொள்ளத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம்.

291. நமது இரட்சிப்புக்காக இடைவிடாமலும் மனமுவந்து ஆர்வத்துடனும் உழைக்க வேண்டும்

291. 1) நாம் இரட்சிப்பிற்காக இடைவிடாமலும், மனமுவந்த உற்சாகத்துடனும் உழைக்க வேண்டும். – 2) வீரர்கள் உலக ஆதாயத்திற்காக உலக ராஜாவைப் பணியாற்ற முயற்சிக்கிறார்கள்; அப்படியானால், நாம் பரலோக ஆதாயத்திற்காக பரலோக ராஜாவிற்காக உழைப்பதில் சோம்பேறியாக இருக்கலாமா? – 3) புனிதர்களைப் பாருங்கள்: அவர்களுக்குள் எந்த மாதிரியான மக்கள் காணப்படவில்லை, ஆனாலும் அவர்களில் ஒரு சோம்பேறி அல்லது கவனக்குறைவானவர் கூட இல்லை. அவர்களுடைய கூட்டத்தில் வீழ்ந்து போனவர்களும் உண்டு, ஆனால் அவர்கள் மனந்திரும்பி, தேவனைத் திருப்திப்படுத்த ஆர்வத்துடனும் விடாமுயற்சியுடனும் முயன்றவர்கள். – 4) ஆகவே, சோம்பேறியே, எழுந்திரு, அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைக்குச் செவிகொடுத்து, ஆர்வமாக இரு. [4, 89]

4. 'விண்ணுலகத்திற்குக் கீழே உள்ள அனைத்திற்கும் ஒரு காலம் உண்டு,' என்கிறார் ஞானி (பிரசங்கி 3:1). நமது இரட்சிப்பை நிறைவேற்றுவதற்கான காலம் எப்போதும், எல்லா இடங்களிலும் உள்ளது. ஏனெனில் திருத்தூதர் கூறுகிறார்: 'எப்போதும் மகிழுங்கள், இடைவிடாமல் ஜெபம்பண்ணுங்கள், எல்லாவற்றிலும் நன்றி செலுத்துங்கள்' (1 கொரிந்தியர் 5:16). நமது இரட்சிப்பு இந்த மூன்று நற்பண்புகளால் வரையறுக்கப்படுகிறது: ஏனெனில் மகிழ்ச்சி என்பது எல்லா நீதியின் நிறைவுக்கு அடையாளம்; இடைவிடாத ஜெபம் சாத்தான் நம்மைத் தாக்குவதற்கு இடமளிக்காது; நன்றியுணர்வின் வரம் கடவுள் மீதான நமது அன்பிற்கு ஒரு சான்றாகும். இவ்வாறு இந்தச் செயல்களால் எல்லா வகையிலும் நம்மைப் பலப்படுத்திக்கொண்டு, எந்தச் சூழ்நிலையிலும் மனந்தளராமல், கவனக்குறைவால் சோர்வடையாமலும்—நமது கடமைகளைச் செய்வதிலும், நமது திருப்பல்லானைப் பாடுவதிலும், நமது கைவேலைகளிலும்—ஆனால் எல்லாவற்றையும் ஒரு மனதுடன் செய்து, கடவுளைத் தீவிரமாக மகிழ்விப்போம், 'நல்ல கட்டுமானக்காரர்களாக, தேவனுடைய பல்வேறு வரங்களைப் பயன்படுத்தி' (1 பேதுரு 4:1).

5. தங்கள் ராஜாவின் அருகில் தங்கள் பணிக்காக வீரர்கள் எந்தத் தீவிரத்துடன் விரைகிறார்கள் என்பதை நாம் காணவில்லையா? அதுவும் எந்தப் பணிக்கு?! போருக்கும், படுகொலைக்கும், மரணத்திற்கும். ஆயினும், நிலையற்ற மகிமை மற்றும் தற்காலிக செல்வத்திற்காக, அவர்கள் எல்லாவற்றிலும் தங்களைத் தயக்கமின்றி அர்ப்பணிக்கிறார்கள். ஆனால், பரலோக ராஜ்யத்திற்கும், சொல்லொணா மகிழ்ச்சிக்கும், நித்திய ஜீவனுக்கும் அழைக்கப்பட்ட நாம், எல்லா ஆர்வத்துடனும் தீவிரத்துடனும் செயல்படுவதற்குப் பதிலாக, சோம்பலுடனும் கவனக்குறைவுடனும் கிறிஸ்துவின் நல்ல வீரர்களாக நம்மை நாம் முன்வைப்போமா?

6. நான் என் கைகளில் வைத்திருக்கும் புத்தகத்தைப் படியுங்கள் – அதில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள புனிதத் தந்தையர்களின் வீரத்தை நீங்கள் காண்பீர்கள், அறிந்துகொள்வீர்கள். அவர்களுடைய ஆர்வம் எவ்வளவு பெரியது! என்ன ஒரு தீவிரமான ஆவிக்குரிய தணல்! என்ன ஒரு வீரச் செயல்கள்! மேலும், அவர்கள் செய்த அற்புதங்கள் மற்றும் அடையாளங்கள் மூலம், எல்லாம்-நன்மையுள்ள கடவுள் அவர்களை எவ்வாறு தெய்வங்களைப் போல மகிமைப்படுத்தினார் என்பதைக் காணுங்கள். இங்கு, ஆரம்பத்திலிருந்தே நல்லவர்களாகவும், பாவத்தை அறியாதவர்களாகவும் இருந்தவர்கள் மட்டுமல்ல, நேர்மையான பாதையிலிருந்து விலகி, கடுமையான பாவங்களில் வீழ்ந்து, பின்னர் மிகுந்த மனந்திரும்புதலால் திருந்தியவர்களும் ஒளிர்ந்தனர். இதன் மூலம், இரட்சிப்பைப் பொறுத்தவரை கவனக்குறைவுக்கோ அல்லது புறக்கணிப்புக்கோ யாருக்கும் எந்த சாக்குப்போக்கும் இல்லை; இது, பாவமன்னிப்பு இல்லாத அவர்களின் வாழ்க்கை முறையால் அவர்களுக்குள் உருவாக்கப்பட்ட உணர்வற்ற மற்றும் கடினப்படுத்தப்பட்ட இதயத்தைத் தவிர வேறொன்றிலிருந்து எழுவதில்லை.

7. அத்தகையவருக்குத் திருத்தூதர் கூறுகிறார்: 'விழிந்திரு, உறங்குபவனே; மரித்தோரிலிருந்து எழுந்திரு; கிறிஸ்து உனக்கு ஒளி தருவார்' (எபே. 5:14). 'அல்லது, தேவனுடைய இரக்கம் உங்களை மனந்திரும்புதலுக்கு வழிநடத்துகிறது என்பதை உணராமல், அவருடைய செல்வத்தையும், அவருடைய கிருபையையும், அவருடைய சாந்தத்தையும், அவருடைய நீடிய சாந்தத்தையும் நீங்கள் புறக்கணிக்கிறீர்களோ? ஆனால் உங்கள் சொந்தத் தீச்செயல்களாலும், மனந்திரும்பாத இருதயத்தினாலும், கோபத்தின் நாளிலும், தேவனுடைய நீதியான நியாயத்தீர்ப்பு வெளிப்படும்போதும் உங்களுக்காகக் கோபத்தைச் சேகரித்துக்கொள்கிறீர்கள்: 'அவர் ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்கள் செய்த கிரியையின்படியுங் கொடுப்பார்' (ரோமர் 2:4–6). கவனக்குறைவானவனே, இதைப் பார்; அந்த அச்சுறுத்தலைப் பயந்து, கவனக்குறைவின் உறக்கத்திலிருந்து எழுந்திரு! – இவ்வாறு போற்றத்தக்க சகோதரர் கேண்டிட் பிரிந்து சென்றார்; அவருக்கு முன்பு, மற்றொருவருக்கு இதே நிகழ்ந்தது, அவருக்குப் பிறகும், மற்றொருவர் பின்பற்றுவார். மேலும், இங்கே என்றென்றும் தங்கியிருக்கப் போகிறவர் யாருமில்லை. நாம் அனைவரும் மரித்துப் போவோம். ஆனால், நன்கு வாழ்ந்தவன் பாக்கியவானாகிறான், ஏனெனில் அவன் தனது வாங்குதலை வெற்றிகரமாக முடித்து, ஊக்கத்துடனும் விடாமுயற்சியுடனும் சிறந்ததைப் பெற்று, நித்திய வெகுமதியைப் பெறுவான். ஆனால் சந்தை இன்னும் திறந்திருப்பதால், பரலோக ராஜ்யத்திற்கான பரிமாற்றம் இன்னும் வரவிருப்பதால்; சகோதரர்களே மற்றும் பிதாக்களே, நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன், நாம் அனைவரும் விழிப்புடன் இருப்போம், நாம் அனைவரும் நிதானத்துடன் இருப்போம், தெய்வீகமான மற்றும் அழிவில்லாத ஆசீர்வாதங்களை வாங்க நாம் அனைவரும் விரைவோம், அதனால், நமது சகோதரர்கள் அனைவருடனும் சேர்ந்து, நாம் பரலோக ராஜ்யத்திற்கு வாரிசுகளாக மாற முடியும்.

292. இரட்சிப்பிற்காக இடைவிடாமல் பாடுபடுமாறு அனைவருக்கும் கட்டளையிடுகிறேன்

292. 1) ஒவ்வொருவரும் மீட்புக்காகத் தவறாமல் ஆர்வமாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் கட்டளையிடுகிறேன். – 2) மேலும், ஒருவர் வெளித்தோற்றத்தின் அடிப்படையில் மற்றவர்களைத் தீர்ப்பளிப்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும்: ஏனெனில், மிக முக்கியமானது ஒருவரின் அகநிலை. – 3) ஆகவே, ஒவ்வொருவரும் தீய எண்ணங்களை நிராகரித்து, உணர்ச்சிகளின் எழுச்சிகளில் ஈடுபடாமல், இந்த அக வாழ்விற்காக ஆர்வமாக இருக்கட்டும், ஏனெனில் இது உள்ளத்தில் உள்ள அனைத்தையும் சீர்குலைக்கிறது. [4, 90]

8. இரட்சிப்பின் மீது தீவிர ஆர்வம் கொண்டவர்களை இன்னும் தீவிரமாக இருக்க நான் வற்புறுத்துகிறேன்; மேலும், கவனக்குறைவாக இருப்பவர்களைத் தங்கள் கவனக்குறைவிலிருந்து விழித்துக் கொள்ள நான் மன்றாடுகிறேன். ஏனெனில், 'இப்பொழுதே காலம்' (இந்த வாழ்க்கை) 'அனுகூலமான காலமே, இப்பொழுதே இரட்சிப்பின் நாள்' (2 கொரி. 6:2) – இதை நாம் இழந்தால், அதை மீண்டும் ஒருபோதும் காண முடியாது. நமது ஒரு நாள் கூட அலட்சியத்திலும் கவனக்குறைவிலும் கடந்து செல்ல விடாமல், அது நீடிக்கும் வரை நித்திய புதையல்களான ஜெபம், மன்றாட்டம், வேண்டுகோள், நன்றி, கண்ணீர், மனந்திரும்புதல், மன ஒளி, மற்றும் பரலோக தியானங்களைச் சேகரிப்பதில் நாம் மிகுந்த கவனம் செலுத்துவோமாக.

9. மேலும், நம் சகோதரர்களுக்குள் இருப்பதை, நம்மில் இருப்பதன் அடிப்படையில் நாம் தீர்க்கதரிசனம் செய்ய வேண்டாம்; மாறாக, வெளிப்படையாக வேறுவிதமாகத் தோன்றினாலும், ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குள் இரகசியமாகத் தங்கள் சொந்த இரட்சிப்பைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று நாம் நினைப்போம். நமது முன்னோர்களின் காலத்தில், ஒன்றும் இல்லாதவர்களாகத் தோன்றிய பலர், இருந்தவர்களையும் விட ஒப்பற்ற முறையில் பிரகாசமாகத் திகழவில்லையா? மேலும் நமது சகோதரத்துவத்தில், தாழ்மையான மற்றும் அறியப்படாத பின்னணியைக் கொண்டவர்கள் மற்றவர்களை விட, குறிப்பாக இரத்தசாட்சிகளின் காலங்களில், அதிகமாகப் பிரகாசித்ததுண்டு. – அது ஏன்? வெளிப்புற விடாமுயற்சி மற்றும் ஆர்வத்தை விட, ஒருவரின் அகநிலைப் போக்கால்தான் இது ஏற்படுகிறது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. ஏனெனில், அங்கே அமைதியான மனப்பான்மையும் இருதயத்தின் பரிசுத்தமும், சாந்தமும் மௌனமும் இருக்கும்போது, அங்கே நற்குணங்களின் ராஜ்யம் இருக்கிறது; கர்த்தரும் அங்கேதான் நோக்குகிறார், இப்படி எழுதப்பட்டிருக்கிறது: 'சாந்தமும் மௌனமுமாயிருந்து, என் வார்த்தைகளால் நடுங்குதலுள்ளவர்களையே நான் நோக்குவேன்' (ஏசா. 66:2)?

10. ஆகையால், ஒவ்வொருவரும் பாவ எண்ணங்களைத் தங்களுக்குள் வளர்க்காமல், தெளிவான மனச்சாட்சியுடன் தங்களைக் கர்த்தருக்கு முன்பாக நிறுத்தும்படி பிரயாசப்படட்டும். ஏனெனில், நாம் அவற்றை மனதில் கொள்ளும்போது, நாம் எவ்வாறு துன்புறுகிறோம், எவ்வாறு கட்டுக்கடங்காமல் போகிறோம், எவ்வாறு மாறுகிறோம், இன்பம் என்ற போர்வையில் எவ்வளவு கசப்பைச் சேகரிக்கிறோம் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்; ஆனால் நாம் சுயநினைவுக்கு வந்து, சரியானதற்குத் திரும்பும்போது, மீண்டும் என்ன சமாதானத்தைச் சுவைக்கிறோம், புயலுக்குப் பிறகு ஒரு துறைமுகத்தில் தஞ்சம் புகுந்தது போல, எவ்வளவு மಧுரமான, தேனான அமைதியைப் பெறுகிறோம். ஆகவே, நற்பண்பு மிகவும் இனிமையாகவும், அழகாகவும், விரும்பத்தக்கதாகவும், பாவம் மிகவும் கசப்பாகவும், அழிவுகரமாகவும், அருவருப்பாகவும் இருக்கும்போது, நாம் ஏன் நற்பண்பை இன்னும் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொள்ளாமல், பாவத்தால் வசீகரிக்கப்படுகிறோம் என்பது ஒரு வியக்கத்தக்க விஷயமாகும். பெரும்பாலும், இது நமது இயல்பின் பலவீனத்தினாலும், 'மனுஷனுடைய இருதயத்தின் சிந்தனைகள் அவன் இளவயதிலிருந்து பொல்லாதவை' (ஆதியாகமம் 8:21) என்ற உண்மையினாலும் ஏற்படுகிறது. இருப்பினும், நாம் சரியான பாதைக்குத் திரும்புவதில் தாமதிக்கவோ அல்லது எந்த முயற்சியையும் தவிர்க்கவோ வேண்டாம்; கர்த்தரும், நமது உழைப்பைக் கண்டு, நமக்காகப் பழிவாங்குவார்; நமது கடின உழைப்புக்காக நித்தியப் பலன்களைத் தருவார்; இந்தத் துன்பங்களில் நமது பொறுமைக்காக நீதியின் கிரீடத்தை நமக்குச் சூட்டுவார், நம்மைப் பரிசுத்தவான்களுக்கு மத்தியில் நிலைநிறுத்துவார், மேலும் அவருடைய ராஜ்யத்தில் நமக்குப் பங்கைத் தருவார்.

293. நாம் விழிப்புடன் இருந்து தீவிரமாகப் போராடுவோம்: ஏனெனில் நமது எதிரிகள் பலரும் எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்கிறார்கள்

293. 1) நாம் விழிப்புடன் இருந்து தீவிரமாகப் போராடுவோம்: ஏனெனில் நமது எதிரிகள் பலரும் கவனக்குறைவானவர்கள். – ஆனால் அவர்களைப் பயப்படத் தேவையில்லை: ஏனெனில் நம்மிடம் வல்லமையான உதவியாளர்களும் வெற்றிப் படைக்கலன்களும் உள்ளன. – 2) கண்ணுக்குத் தெரியும் போரில் வெற்றிக்கு கிரீடங்கள் உண்டு; ஆனால் நமது கண்ணுக்குத் தெரியாத போராட்டத்தில், எதிரிக்கு அடிபணியாதவர் ஏற்கெனவே ஒரு வெற்றியாளர் மற்றும் கிரீடங்களைப் பெறுகிறார். – 3) ஆகையால், நாம் போராட்டத்தில் வீரத்தைக் காட்டுவோம், அப்போது நாம் ஆசீர்வதிக்கப்படுவோம். [4, 91]

11. நாம் நம்மைக் குறித்துத் தீவிரமாகவும் இடைவிடாமலும் விழித்திருக்கக் கடவோம்: ஏனெனில், இரவும் பகலும், நம்மை எதிர்த்துப் போரிடுபவர்கள் சோர்வதில்லை. அப்படியானால், அவர்கள் யார்? பொல்லாப்பின் ஆவிகள், இந்த யுகத்தின் இருளின் அதிகாரிகள், அவர்களுடைய எண்ணிக்கை அளவிட முடியாதது, மேலும் நம்மை எதிர்த்து அவர்கள் காட்டும் சீற்றம் விவரிக்க முடியாதது. – ஆனாலும் நாம் அவர்களைப் பயப்படவோ, அவர்களைக் கண்டு திகிலடையவோ வேண்டாம். நமக்கும் ஒரு சகப் போர்வீரரும் பரிந்துரையாளரும் உள்ளார், அவர் பரிசுத்த ஆவியும் நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவுமாவார். அவர் 'நமது பலவீனங்களை ஏற்றுக்கொண்டு, நமது நோய்களைச் சுமந்துகொண்டார்' (மத். 8:17). 'தாம் சோதிக்கப்பட்டபோது பாடுபட்டதால், சோதிக்கப்படும்வர்களை உதவி செய்ய வல்லவராயிருக்கிறார்' (எபி. 2:18), அவரை நோக்கி நாம் துணிவுடன் கூப்பிடுகிறோம்: 'கர்த்தாவே, எனக்குத் தீங்கு இழைப்பவர்களை நியாயந்தீர்ப்பீராக; எனக்கு விரோதமாகப் போராடுகிறவர்களை வெல்லும். ஈட்டிகளையும் கேடகத்தையும் எடுத்து, எனக்கு உதவி செய்ய எழுந்திருப்பீராக; வாளை உருவி, என்னைப் பின்தொடர்பவர்களுக்கு எதிராக அதைப் பிடிப்பீராக' (சங். 34:1–3). – ஏனெனில், உண்மையாகவே நமது பகைவர்கள் நம்மைப் பின்தொடர்ந்து, நம் அழிவைத் தேடுகிறார்கள்; நமது வழிகளில் பொறிகளை அமைத்து, நம்மைப் பாவக் குழியில் தள்ள எல்லா வழிகளிலும் முயற்சிக்கிறார்கள். ஆனால் நாமும், வீரர்களைப் போல, அவர்களுக்கு எதிராக நிற்கிறோம், "விசுவாசம் மற்றும் அன்பின் கவசத்தையும், இரட்சிப்பின் நம்பிக்கையின் தலைச்சீட்டையும் அணிந்துகொண்டு" (1 தெச. 5:8): ஏனெனில் இந்த ஆயுதங்களால் எதிரி ஓடிவிடுகிறான்.

12. மேலும் இங்கே வியக்கத்தக்கது என்னவென்றால், நமக்குப் போரே கிரீடம். பொது நிகழ்ச்சிகளில் நடக்கும் உடல் மல்யுத்தத்தில், மல்யுத்த வீரன் தன் எதிராளியை வெல்லாவிட்டால், அவன் முடிசூட்டப்படுவதில்லை. இங்கு, இருப்பினும், எதிர்த்துப் போராடப்படுபவர் தனது எதிராளியால் தோற்கடிக்கப்படாவிட்டால், அவர் ஏற்கனவே முடிசூட்டப்படுகிறார். எங்கள் புனிதத் தந்தையர்களில் ஒருவருக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டதிலிருந்து இது தெளிவாகிறது; அந்த வெளிப்பாடு, ஒரு பெரியவரின் ஆசீர்வாதமின்றி ஓய்வெடுக்க ஏழு முறை சோதிக்கப்பட்டு, ஏழு முறையும் அந்தச் சோதனையை வென்ற ஒரு குறிப்பிட்ட சீடனைப் பற்றியது. அத்தகைய சகிப்புத்தன்மைக்காக அவர் ஏழு கிரீடங்களைப் பெற்றார். – ஆகையால், போராட்டத்திலேயே கிரீடங்கள் வெல்லப்படவிருந்தால், போராட்டத்தின் நீளத்தால் சோர்வடையாமல், நமது எதிரிகளுக்கெதிராக உறுதியாக நிற்கும்படி நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன். புனித சாரா நாற்பது ஆண்டுகள் விபச்சாரத்தின் பேயினால் கடுமையாகப் பாதிக்கப்படவில்லையா? ஆயினும்கூட அவர் சோர்வடையவோ அல்லது மனந்தளரவோ இல்லை. இதேபோல் போராடிக்கொண்டிருந்த ஒரு புதியவர், அவருடைய துறவித் தலைவர், 'இந்தப் போராட்டத்திற்கு ஒரு முடிவுகட்ட நான் ஜெபிப்பதை விரும்புகிறாயா?' என்று கேட்டபோது, 'இத்தகைய போராட்டங்களைத் தாங்குபவர்களுக்காகவே வெற்றி மகுடங்கள் தயாரிக்கப்படுகின்றன' என்பதை உணர்ந்து, அதை மறுத்ததும் அறியப்படவில்லையா?

13. ஆயினும், இந்தப் போராட்டத்தை வெல்வதில் பிரார்த்தனை, கண்ணீர் மற்றும் நொறுங்குண்ட இருதயத்தை விட சக்திவாய்ந்தது எதுவும் இல்லை. ஆகவே, பகைவன் தாக்கும்போதும், அல்லது நமது சொந்த கவனக்குறைவால் காமத்தின் அம்பு நமது இதயங்களுக்குள் நுழைய அனுமதித்து நாம் தாக்கப்படும்போதும், நாம் உடனடியாக அவனுக்கு எதிராகப் பிரார்த்தனைக்குத் திரும்புவோம், அவன் தாமதமின்றி ஓடிவிடுவான்; நாம் கண்ணீர் விடுவோம், மேலும் கவர்ச்சியான இன்பத்தின் கனல் அணைக்கப்படும்; நாம் நம்மைத் தாழ்த்திக் கொள்வோம், மேலும் கர்த்தர் நம்மை உயர்த்துவார். – மேலும், கீழ்ப்படிதலின் துயரங்களைப் பொறுத்துக்கொண்டு, தனது தூய்மையைக் களங்கமின்றி காத்து, கடவுளின் பணியில் இடைவிடாமல் தன்னை அர்ப்பணிப்பவன் பாக்கியவானாகிறான். தனது உழைப்புகளின் முடிவை அடைந்து, முழுமையான மகிழ்ச்சியுடனும் சொல்லொணா இன்பத்துடனும், அவர் இவ்விடத்திலிருந்து புறப்படுவார், மேலும் 'தீய செய்தியைக் கண்டு அஞ்ச மாட்டார்', என்று புனித தாவீது பாடுகிறார் (திபா. 111:7). போர்க்களத்தில் தங்கள் வீரத்தை வெளிப்படுத்திய வீரர்கள், போராட்டத்தின் மற்றும் வெற்றியின் அடையாளங்களுடன் பெருமையுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் வீடு திரும்புவதை நாம் காணவில்லையா? – அவ்வாறே, கண்ணுக்குத் தெரியாத போரில் தங்கள் வீரத்தை வெளிப்படுத்தி, நற்செயல்களால் அதில் உழைத்தவர்களையும் நாம் நினைக்கிறோம் – அவர்கள், கடவுளே திட்டமிட்டுக் கட்டியெழுப்பும் அந்தப் பெரிய நகரத்தில் மகிமையுடன் கௌரவிக்கப்படுவார்கள், தேவதூதர்களால் புகழப்படுவார்கள், ஆண்டவரால் கிரீடம் சூட்டப்படுவார்கள், மேலும் நித்திய ஆறுதல்களைப் பாரம்பரியமாகப் பெறுவார்கள். நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் கிருபையினால் இவற்றை அடைய நாமும் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படட்டும்.

294. தேவன் சோதனைகளாக துக்கங்களையும் துன்புறுத்தல்களையும் அனுப்புகிறார்; ஆனால் சோதனை முடிந்தவுடன், அவர் அவற்றுக்கு ஒரு முடிவுகட்டுகிறார்

294. தேவன் சோதனைகளாக துக்கங்களையும் துன்புறுத்தல்களையும் அனுப்புகிறார்; ஆனால் சோதனை முடிந்தவுடன், அவர் அவற்றுக்கு ஒரு முடிவுகட்டுகிறார். நாம் இன்னும் புகலிடத்திற்கு முன்பாக உறுதியாக நிற்காததால் நமது துன்புறுத்தல் தொடர்கிறது. [4, 92] தேவாலயத்தின் சமாதானத்திற்காகவே எங்கள் இருதயத்தின் விருப்பமும், தேவனுக்கு நாங்கள் செலுத்தும் வேண்டுதலும் இருக்கிறது. ஏனெனில், நாங்கள் எங்கள் மடாலயங்களில் அமைதியான, நிதானமான வாழ்க்கையை வாழ, சமாதானத்தை விடப் பயனுள்ளது வேறு என்ன இருக்க முடியும்? – ஆயினும், துன்புறுத்தலின் நீடித்திருத்தல், விசுவாசத்தில் தன்னை மிகவும் திறமையானவராக நிரூபித்துக் கொள்ள ஒரு வாய்ப்பை வழங்குவதால், அது பயனற்றதாக இராது. திருத்தூதர் ஏன் கூறுகிறார்: 'கிறிஸ்துவுக்காகப் பலவீனங்களிலும், இக்கட்டுகளிலும், உபத்திரவங்களிலும், துன்புறுத்தல்களிலும், நெருக்கடிகளிலும் நான் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்; ஏனெனில் நான் பலவீனனாக இருக்கும்போது, அப்போதுதான் நான் வலிமையானவனாக இருக்கிறேன்' (2 கொரி. 12:10). ஆகவே, 'எவ்வளவு காலம், எதற்காக?' என்ற கேள்விகளைத் தள்ளி வைத்து, இது தொடர்பான நமது எல்லாத் துக்கங்களையும், நன்மைக்காக இவற்றின் கால அளவை எப்படி அமைப்பது என்று அறிந்திருக்கும் கடவுளிடம் ஒப்படைப்போம். திருமறை என்ன சொல்கிறது என்று கேளுங்கள்: 'தேவன் ஆபிரகாமைச் சோதித்தார்' (ஆதியாகமம் 22:1). நீங்கள் சொல்லலாம்: 'அவர் அவரைச் சோதித்தார், ஆனால் சிறிதளவே?' இல்லை, அதற்கு மாறாக: பல ஆண்டுகள், பல சோதனைகளுடன்; அவர் விசுவாசத்தில் பரிபூரணமானவராக மாறியதைக் கண்டபோது, அவரிடம் கூறினார்: 'இப்போது நீர் தேவனைப் பயப்படுகிறீர் என்றும், உமது நேச குமாரனை எனக்குத் தடுக்கவில்லை என்றும் அறிந்தேன்' (ஆதியாகமம் 22:12). அவர் யோபுவையும் மிகப்பெரிய சோதனைகளால், பல ஆண்டுகள் சோதித்தார். அவர் பொறுமையில் பரிபூரணமானவராக மாறியதைக் கண்டபோது, அவரிடம், 'நீதியுள்ளவராகக் காணப்படுவதைத் தவிர வேறு எந்த நோக்கத்திற்காகவும் நான் உன்னைப் படைத்ததாக நீ நினைத்தாயா?' (யோபு 40:3) என்றார். அதே வழியில், அவர் மற்ற தீர்க்கதரிசிகள், பரிசுத்த அப்போஸ்தலர்கள், பாக்கியவானான இரத்தசாட்சிகள், மற்றும் அனைத்து மரியாதைக்குரிய நீதியுள்ளவர்களையும் பல வருடகாலம் பல பாடுகளின் மூலம் சோதித்தார்; அவர்களைச் சோதித்து, அவர்களுக்குச் சாட்சியமளித்து, அவர்களை ஏற்றுக்கொண்டார். நம்மைப் பொறுத்தமட்டும் இதே நிலைதான் கருதப்பட வேண்டும். 'பாவத்திற்கு எதிராகப் போராடி, நாம் இன்னும் கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தை அடையவில்லை' (எபிரேயர் 12:4); நாம் இன்னும் துன்பங்களின் நெருப்பினால் போதுமான அளவு சோதிக்கப்படவில்லை; சோதனைகள் மூலம் நமது விசுவாசத்தின் உண்மையை நாம் இன்னும் போதுமான அளவு வெளிப்படுத்தவில்லை. – அதனால்தான் துன்புறுத்தல் இன்னும் தொடர்கிறது!

295. ஒரு நபர் எவ்வளவு பாவியாக இருந்தாலும், அவர்கள் மனந்திரும்ப முடியும்: உதாரணங்கள்

295. 1) ஒரு நபர் எவ்வளவு பாவியாக இருந்தாலும், அவர்கள் மனந்திரும்ப முடியும்: உதாரணங்கள் – கொள்ளையன் தாவீது, எகிப்தின் மரியாள் மற்றும் பலர். – 2) அவர்கள் இப்போது இங்கே பாவத்தில் மகிழ்ந்து, எதிர்காலத்தில் சொர்க்கத்தின் ஆசீர்வாதங்களைச் சுவைப்பார்கள் என்று நினைக்காதீர்கள். பாவிகளுக்கு மகிழ்ச்சி இல்லை: நன்மையே மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. [4, 93]

14. மனப்பூர்வமாக இரட்சிப்பை விரும்புகிறவர்களுக்கு அதை அடையும் வழியில் கடக்க முடியாத தடை என்று எதுவும் இல்லை; மேலும், தீமையின் ஆழத்தையே அடைந்துவிட்டவர்கள் கூட மனந்திரும்பி கடவுளிடம் செல்வது சாத்தியமற்றது அல்ல. மேலும், இந்தக் கூற்று உண்மை என்பதற்கு ஏராளமான சான்றுகள் உள்ளன. அத்தகைய பல சாட்சியங்களில் ஒன்று, சமீபத்தில் திருச்சபையின் வாசகப் பட்டியலில் வாசிக்கப்பட்ட, கள்ளர் கூட்டத் தலைவனாக இருந்த தாவீதின் மனந்திரும்புதல் ஆகும். ஒரு காலத்தில் எல்லா விதமான தீமைகளாலும் நிரம்பியிருந்த இந்தக் கொலையாளி எப்படிப்பட்டவனாக இருந்தான் என்பதையும், அவன் மனந்திரும்பி கடவுளிடம் வந்து, பேய்பிடித்தவர்கள்கூட குணமடையும் அளவுக்கு எப்படிப்பட்ட பரிபூரணத்தை அடைந்தான் என்பதையும் இங்கே நாம் காண்கிறோம். ஏனெனில், தூதர் அவனிடம் கூறினார்:

இதில் மனிதகுலத்தின் மீதான கடவுளின் எல்லையற்ற அன்பைக் காண்கிறோம், ஏனெனில் அவர் அவனது கொலைகளை மன்னித்தது மட்டுமல்லாமல், அவனை அற்புதங்கள் செய்யும் ஒருவனாகவும் மாற்றினார். – நீங்கள் மற்றொரு சாட்சியத்தைக் காண விரும்புகிறீர்களா? ஐம்பத்திரண்டு ஆண்டுகள் இஸ்ரவேலைத் தேவனிடத்திலிருந்து வழிமறக்கச் செய்து, ஆன்மா இல்லாத விக்கிரகங்களை ஆராதிக்கக் கட்டாயப்படுத்திய மனாசேவைப் பாருங்கள்; ஆயினும் அவனும் மனப்பூர்வமாக மனந்திரும்பி இரட்சிக்கப்பட்டான், மேலும் ஆவிக்குரிய மகிழ்ச்சியில் தேவனுக்கு ஒரு கீர்த்தனை பாடினான், அதை தேவனுடைய சபை இன்றும் பாடுகிறது. – இறைச்சி இச்சையில் ஈடுபட்டு பின்னர் மனந்திரும்பியவர்களைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் எண்ணற்றவர்கள், அவர்களை எண்ணவே முடியாது. அவர்களில், விபச்சாரம் மற்றும் கொலை செய்த பிறகு மீண்டும் தீர்க்கதரிசன வரத்தைப் பெற்ற தெய்வீக தாவீது; பின்னர், இவ்வாறு அடங்காதபடி பாவம் செய்த பிறகு, தேவதையின் சாயலுக்கு உயர்ந்து, தீர்க்கதரிசன வரம் பெற்ற எகிப்தின் மரியாள்; மற்றும் பலர் உள்ளனர். ஆகவே, பாவம் செய்த எவரும் மனந்திரும்பி இரட்சிப்பை அடைய முடியாது என்று யார் நினைக்கவோ அல்லது சொல்லவோ எந்தக் காரணமும் இல்லை.

15. இத்தகைய உதாரணங்களை மனதில் கொண்டு, நம்மையும் இரட்சிப்பிற்காக இன்னும் அதிகமான ஆர்வத்தையும், அதை அடைவதில் அதிக நம்பிக்கையையும் கொள்ளுவோம், ஏனெனில் தேவன், தம்முடைய சொல்லொணா இரக்கத்தின் மூலம், அத்தகைய தீமையின் ஆழங்களுக்குள் வீழ்ந்தவர்களை அழைத்து இரட்சித்தாரென்றால், இன்னும் அதிகமாக, இரவும் பகலும் அவருக்கு ஊழியஞ்செய்யும் நம்மை அவர் இரட்சிக்க மாட்டாரா என்ன? – ஆயினும், ஒரு பாவியின் மனந்திரும்புதலைக் கேட்கும்போது, யாரும் சொல்ல வேண்டாம்:

? – பாவத்தால் அடிமையாக்கப்பட்டவன் இந்த உலகின் இன்பங்களையும், வரும் உலகின் இன்பங்களையும் சுவைப்பதில்லை. விபச்சாரம், வெறித்தனம், பேராசை, திருட்டு மற்றும் பிற விருப்பங்களின் அடிமையாக இருப்பதில் என்ன இன்பம் இருக்கிறது, சொல்லுங்கள்? இத்தகைய காமமுடையவர்கள், காய்ச்சலால் பீடிக்கப்பட்டவர்களைப் போல, நெருப்பில் எரிவது போல் எரியவில்லையா? ஆகவே, இத்தகைய மக்கள் இப்போதே இங்கே தண்டனை அனுபவிக்கிறார்கள் என்றும், வரவிருக்கும் யுகத்தில் இந்த வாழ்க்கையின் தீங்கான மற்றும் சீரழிக்கும் இன்பங்களுக்காக நித்திய வேதனையில் தள்ளப்படுவார்கள் என்றும் சொல்வது மிகவும் பொருத்தமாக இருக்கும். இனிமையைச் சுவைப்பதற்குப் பதிலாகப் புலம்புவதும், ஆடைகளைக் கிழித்துக்கொள்வதும் – இதுவே பாவிகளுடைய மற்றும் சீரழிந்தவர்களுடைய கதி. ஆனால், அறத்தை நேசித்து, அறத்துடன் வாழும்வர்கள் எப்போதும் இவற்றையும் மற்றும் மற்ற ஆசீர்வாதங்களையும் தங்களுக்குள் கொண்டிருக்கிறார்கள்; இறைவனில் எப்போதும் மகிழ்ந்து, கடவுளின் அன்பை விட மற்ற அனைத்தையும் இரண்டாம் பட்சமாகக் கருதும் அனைத்துப் புனிதர்களைப் போலவே, அவர்கள் அன்புறவின் சொல்லொணா இனிமையைச் சுவைக்கிறார்கள். – அவர்களைப் பின்பற்றுவதன் மூலம், நாமும் நமது சொந்த இரட்சிப்பிற்காக ஆர்வத்துடன் இருந்து, ஒருவருக்கொருவர் மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்து மகிழ்வோம்; மேலும், அதற்காகப் பொறுமை, கீழ்ப்படிதல், நமது சொந்த விருப்பத்தை அடக்குதல் மற்றும் பிற சுய-ஒழுக்க வடிவங்கள் போன்ற ஆன்மீகப் போராட்டங்களில் நம்மை ஈடுபடுத்திக் கொள்வோம்; இவற்றில் பரிபூரணமடைந்த பிறகு, நாம் நித்திய வாழ்வின் வாரிசுகளாக மாறுவோம்.

296. இந்த உலகில் உள்ள மக்கள் அற்ப நன்மைகளுக்காகப் பலவற்றைப் பொறுத்துக்கொள்கிறார்கள்: நித்திய ஆசீர்வாதங்களுக்காக நாம் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டாமா?

296. 1) அற்பமான நன்மைகளுக்காகப் பல உலகத்தார் பெரிதும் சகித்துக்கொள்கிறார்கள்: நித்திய ஆசீர்வாதங்களுக்காக நாம் சகித்துக்கொள்ள வேண்டாமா? – 2) மேலும், நமக்கு என்ன துயரங்கள் உள்ளன?! மேலும் என்ன எதிர்பார்க்கப்படுகிறது?! – 3) ஆகையால், எல்லாவற்றையும் தளராத நம்பிக்கையுடன், மகிழ்ச்சியுடன் நாம் சகிப்போம். [4, 94]

16. துறவற வாழ்க்கை இறுக்கமானதும் துயரமானது என்பதும், ஆண்டவர் கூறியதிலிருந்து தெளிவாகிறது: 'யாராவது என் பின்னே வர விரும்பினால், அவன் தன்னை மறுத்து, தன் சிலுவையைச் சுமந்து, என்னைப் பின்தொடரட்டும்' (மத் 16:24). மேலும், உலக வாழ்க்கையும் வேதனையானது என்பதற்கு, அதில் நாம் காண்பவையே தெளிவான சான்றாக அமைகின்றன. ஆனால், உலக மக்களை அவர்களின் துக்கங்களைக் கையாள விட்டுவிடுவோம்; நாம் செய்ய வேண்டியது போல, நமது துக்கங்களைக் கவனிப்போம். – நமது துக்கம் பரிசுத்த ஆவியானவரின் மகிழ்ச்சியுடன் இணைந்து செல்கிறது, ஆகவே, நமக்குத் துக்கமாகத் தோன்றுவதும் கூட, பரலோகத்தில் நமக்காக வைக்கப்பட்டிருக்கும் நம்பிக்கையின் மூலம் மகிழ்ச்சியில் பங்கெடுக்கிறது. ஆகவே, மற்றவர்கள் ஒரு சிறு புகழ் அல்லது வெகுமதியுக்காக இவ்வளவு சகித்துக்கொள்ளும்போது, நாம் இவ்வளவு பெரிய பரலோக ஆசீர்வாதங்களுக்காக நம்மை வந்தடையும் அற்பமான துக்கங்களை மகிழ்ச்சியுடன் தாங்கிக்கொள்ளவில்லை என்றால், அது நமக்கு வெட்கக்கேடாக இல்லையா?

17. மேலும், நமக்கு என்ன விதமான துக்கங்கள் இருக்கின்றன? – நமது விருப்பத்திற்கு எதிராகக் கொடுக்கப்படும் சில வேலைகள், நமக்குப் பிடிக்காத சில கட்டளைகள், நமது உணவு, பானம், உடை, காலணி ஆகியவற்றில் உள்ள ஏதேனும் விரும்பத்தகாதவை, நமது சேவையின் இடம் அல்லது முறையில் உள்ளவை, மற்றும் நம்மை அழுத்தும் இது போன்ற பிற விஷயங்கள். ஆனால் இத்தகைய அனைத்தும், துன்பமளிப்பதாக இருந்தாலும், நம்மைச் சரியானதிலிருந்து திசை திருப்பக்கூடியவை அல்ல: ஏனெனில் 'நமக்கு வெளிப்படுத்தப்படவிருக்கும் மகிமையோடு ஒப்பிடும்போது, இந்த நிகழ்காலத்தின் பாடுகளுக்கு மதிப்பில்லை' (ரோமர் 8:18), அதற்காக, நாம் ஒவ்வொரு நாளும் கழுமரத்தில் எரிக்கப்பட்டாலும், நாம் எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொள்ள வேண்டும், அத்தகைய இலேசான மற்றும் தாங்கக்கூடிய சோதனைகளை மட்டுமல்ல. நான் இதைத் துக்க உணர்வுகளைத் தூண்டுவதற்காகச் சொல்லவில்லை, மாறாக, நமது நல்ல தேவன் நம்மை நேசித்த அன்பை நாம் அறிந்துகொள்வதற்காகவே சொல்கிறேன்; அவர் நம்மை இந்த உலகியல் வாழ்க்கையிலிருந்து வெளியேற்றி, இந்தப் புனிதமான மற்றும் பரலோக அழைப்பிற்கு உயர்த்தியிருக்கிறார்; அவர் நம்மிடம் கோரும் காரியங்களில் கூட, அதைத் தமக்காகக் கோருவதில்லை; ஏனெனில், அவரிடம் எதற்கும் குறைவில்லை, அவர் எல்லாவற்றிலும் நிறைந்தவர்; ஆனால், நமது நன்மைக்காகவே, அவரால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களாக நாம் இரட்சிக்கப்படுவதற்காக அவ்வாறு செய்கிறார்.

18. ஆகையால், எல்லா சந்தேக மனப்பான்மையையும் தள்ளிவிட்டு, நமது பொறுமையின் மூலம் நமது ஆத்துமாக்களை வென்று, எழக்கூடிய ஒவ்வொரு சோதனையையும் மீறி உயர்ந்தவர்களாய் இருப்போமாக. மேலும், நம்மைச் சோதிப்பதற்கும் போதிப்பதற்கும் ஏதுவாக, சில துக்கமான நிகழ்வுகள் நம்மேல் விழுந்து நமது வாழ்வில் நிழலைப் போட அனுமதிக்கப்படும்போது, எந்த சிந்தனையும் நம்மை ஆட்கொள்ள அனுமதிக்காமல் இருப்போமாக; நாமும் அப்போஸ்தலனுடன் கூறுவதற்குத் துணிச்சல் பெறலாம்: 'நாங்கள் எல்லா விதத்திலும் துன்புறுத்தப்படுகிறோம், ஆனால் நசுக்கப்படவில்லை; கலக்கமடைகிறோம், ஆனால் நம்பிக்கையற்றவர்களாக இல்லை; துரத்தப்படுகிறோம், ஆனால் கைவிடப்படவில்லை; தாக்கப்படுகிறோம், ஆனால் அழிக்கப்படவில்லை; எப்போதும் கர்த்தராகிய இயேசுவின் மரணத்தை எங்கள் உடலில் சுமந்து நடக்கிறோம்' (2 கொரி. 4:8–10); மேலும், அத்தகைய நல்ல மனப்பான்மையாலும் ஒழுங்கான வாழ்க்கையாலும் கடவுளைத் திருப்திப்படுத்தி, நம்முடைய ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் பரலோக ராஜ்யத்திற்கு வாரிசுகளாக மாறவும் வேண்டும்.

297. ஓய்வின் நம்பிக்கையில் எல்லாப் பயணிகளும் கஷ்டங்களைப் பொறுத்துக்கொள்கிறார்கள்: தேவனுக்குள் மகிமை உண்டாகும்படி, நித்திய ஓய்வின் நம்பிக்கையில் நாமும் எல்லாவற்றையும் பொறுத்துக்கொள்வோம்

297. 1) எல்லாப் பயணிகளும் ஓய்வின் நம்பிக்கையில் கஷ்டங்களைத் தாங்கிக்கொள்கிறார்கள்: தேவனுக்கு நம்முடைய மூலம் மகிமை உண்டாகும்படி, நித்திய ஓய்வின் நம்பிக்கையில் நாம் அனைவரும் தாங்கிக்கொள்வோம். – 2) ஆனால், நம்முடைய மூலம் தேவன் எப்போது மகிமைப்படுத்தப்படுகிறார்? – நமது நற்செயல்கள் காணப்படும்போது. – நாமும் அவ்வாறு இருப்போம். – 3) இந்த நோக்கத்திற்காக, நாம் புனிதத் தந்தையர்களையும், திருத்தூதர்களையும், ஆண்டவரையே பின்பற்றுவோம். – 4) ஆண்டவர் நமது பொருட்டு எல்லாவற்றையும் சகித்தார்; நாமும் சகிப்போம்; இல்லையெனில் நமக்கு இரட்சிப்பு இல்லை. – 5) நான் சகித்துள்ளேன்: நீங்களும் கடவுளின் வல்லமையுள்ள கரத்தின் கீழ் அடக்கமாக இருங்கள். [4, 95]

19. நீண்ட மற்றும் கடினமான பயணத்தை மேற்கொள்பவர், பயணத்தின் பல்வேறு சிரமங்களை எதிர்கொண்டு, உழைத்துத் தாங்கிக்கொள்கிறார்; ஆயினும், அமைதியான ஓர் புகலிடத்தின் நம்பிக்கையில், அவர் தனது துக்கங்களைச் சுமந்து, சிரமங்களை வென்று, தனது முழு ஆர்வத்துடனும் முயற்சியுடனும் முன்னோக்கிச் செல்கிறார். – மேலும் இந்த உவமை நமக்கு என்ன கற்பிக்கிறது? நாமும் இந்த வாழ்வில் ஒரு பாதையில் பயணம் செய்கிறோம்—அது குறுகிய மற்றும் துக்ககரமான, நீண்ட மற்றும் கடினமான ஒரு பாதை. மேலும் இந்தப் பாதை வேறுவிதமாக இருக்க முடியாது, ஏனெனில் நமது வாழ்நாள் முழுவதும் நாம் நமது கன்னித்தன்மையையும் தூய்மையையும் பாதுகாக்க வேண்டும், மேலும் கீழ்ப்படிதலையும் அடிபணியலையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; அதே நேரத்தில் 'தேவனுக்கு விரோதமான ஒவ்வொரு வாதத்தையும் ஒவ்வொரு உயர்த்தப்பட்டதையும் கீழே தள்ளி, ஒவ்வொரு நினைவையும் கிறிஸ்துவின் கீழ்ப்படிதலுக்குள் அடிமையாக்க வேண்டும்' (2 கொரி. 10: 4–5), மற்றும் துறவற வாழ்க்கையின் விதிகளின்படி, இத்துடன் பிரிக்க முடியாத வகையில் இணைந்த மற்ற அனைத்தையும் செய்வதாகும். ஆயினும், இங்கேயும் ஒரு ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட முடிவு உள்ளது. அது என்ன? உண்மையான கடவுள், தம்முடைய -ஐப் பொறுமையுடன் சகித்துக்கொள்ளும்வர்களுக்கு வாக்குறுதியளித்த நித்திய ஜீவன். ஆகவே, இந்த நித்திய ஜீவனுக்காக, நிகழ்கால வாழ்வின் எல்லாத் துக்கங்களையும் நன்றியுடனும் பொறுமையுடனும் தாங்கிக்கொண்டு, நம் உடல்களிலும் ஆத்துமாக்களிலும் தேவனை மகிமைப்படுத்துவோம்.

20. நாம் எப்படி தேவனை மகிமைப்படுத்துகிறோம் என்பது பற்றி, ஒரே ஒரு சம்பவத்தைச் சொல்லி விளக்குகிறேன். இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு, சில பொது மக்கள் எங்களைப் பார்க்க இங்கு வந்தனர், நாங்கள் மன ஒருமிப்புடன் வாழ்வதைக் கண்டபோது—எங்கள் கைகளால் கீழ்ப்படிதலின் வேலைகளைச் செய்துகொண்டும், எங்கள் உதடுகளால் தாவீதின் சங்கீதங்களைச் சொல்லிக்கொண்டும்—அவர்கள் தேவனை மகிமைப்படுத்தி, புடம்போட்டவர்களாய் நன்றி செலுத்தினர். – இவ்வாறு, கர்த்தர் சொன்னது நம்மில் நிறைவேறியுள்ளது: 'உங்கள் ஒளி மனிதர்களுக்கு முன்பாகப் பிரகாசிக்கட்டும்; அப்பொழுது அவர்கள் உங்கள் நற்செயல்களைக் கண்டு, பரலோகத்தில் இருக்கிற உங்கள் பிதாவை மகிமைப்படுத்துவார்கள்' (மத்தேயு 5:16). – இவ்வாறு இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் நீங்கள் உடல் ஆன்மா ஆகிய இரண்டினாலும் தேவனை மகிமைப்படுத்தியுள்ளீர்கள். ஆனால், புனித தாவீது அறிவுறுத்துவது போல, எல்லாச் சூழ்நிலைகளிலும், தேவபக்தியுடன் நடந்துகொண்டு, தகாதவைகளை விலக்கி, எப்போதும் அவரை மகிமைப்படுத்தவும் பாடுபடுங்கள்: 'துன்மார்க்கரைப் பார்த்துப் பொறாமைப்படாதே, அக்கிரமஞ்செய்கிறவர்களைக் கண்டு பொறாமைப்படாதே; ஏனெனில், அவை புல்லுப்போல வாடி, வயல்வெளியின் பசுமையாய் உதிர்ந்துவிடும்' (சங். 36:1–2). ஆனால், நீதியுள்ளவர்களுக்காகவும் நன்மை செய்பவர்களுக்காகவும் ஆர்வமாயிருங்கள்.

21. அன்றாட வாழ்வில், எந்தவொரு கலையிலும் தங்களை அர்ப்பணித்துக் கொண்டவர்கள், தாங்கள் தேர்ந்தெடுத்த கலையின் கொள்கைகளை மோசமானவர்களிடமிருந்து அல்ல, மிகச் சிறந்த ஆசிரியர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள முயற்சி செய்கிறார்கள்: ஒரு தச்சர் திறமையான தச்சரிடமிருந்தும், ஓவியர் மிகச் சிறந்த ஓவியரிடமிருந்தும் கற்க விரும்புவார்; பொதுவாக, எவரும் திறமையற்றவரையோ அல்லது அறியாதவரையோ எதிலும் அனுகிரிக்க மாட்டார், ஆனால் அவர்கள் அனுகிரிக்க முற்பட்டால், அது மிகவும் திறமையானவர்களையும் நிபுணர்களையுமே ஆகும். பொருளான மற்றும் நிலையற்ற விஷயங்களுக்கு இதுவே விதி மற்றும் சட்டமாக இருக்கும்போது, கலைகளின் கலையிலும் அறிவியல்களின் அறிவியலிலும், அவர்களுக்கு நேர்மாறானவர்களால் வழிநடத்தப்படுவதை விட, புனித மனிதர்களின் முன்மாதிரிகளின்படி நமது வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ள வேண்டும் அல்லவா? ஆகவே, இளமைப் பருவத்திலிருந்து முதுமை வரை கீழ்ப்படிதலுடன் இருந்தவர்களை—பழங்காலப் புனிதர்களை மட்டுமல்ல, நமது சகோதரத்துவத்திற்குள் திகழ்ந்தவர்களையும்—நாம் முன்மாதிரியாகக் கொள்வோம்; தங்கள் எளிமையின் மூலம், பிசாசின் எல்லா தந்திரங்களையும் முறியடித்தவர்களை நாம் முன்மாதிரியாகக் கொள்வோம்; கேள்விக்கிடமில்லாத கீழ்ப்படிதலின் மூலம் தங்கள் துறவறப் பாதையை நன்கு வழிநடத்தியவர்களைப் பின்பற்றுவோம்; அல்லது, நீங்கள் விரும்பினால், 'நான் கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுகிறபடி நீங்களும் என்னைப் பின்பற்றுங்கள்' (1 கொரி. 11:1) என்று கட்டளையிட்டவரைப் பின்பற்றுவோம்; மற்றும் மற்றொரு இடத்தில்: 'ஆகையால், பிரியமான பிள்ளைகளாகத் தேவனை அனுகிரகிக்கிறவர்களாயிருங்கள்; அன்பிலே நடவுங்கள், கிறிஸ்து நம்மை அன்புகூர்ந்து நமக்காகத் தம்மை ஒரு நறுமணக் காணிக்கையாகவும் பலியாகவும் ஒப்புக்கொடுத்ததுபோல நீங்களும் அப்படி இருக்கிறீர்கள்' (எபே. 5:1–2).

22. இவ்வாறு கிறிஸ்து நம்மைப் பற்றித் தம்மைத் தியாகபலியாகவும் காணிக்கையாகவும் தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடுத்தார்; அப்படியானால், நாம் நன்றி செலுத்தி, அவருக்காகச் சிறிது துன்பத்தைச் சகிக்கலாமல்லவா? கிறிஸ்து எல்லாவிதமான நிந்தனைகளையும் சகித்தார், இப்படிச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது: 'உம்மை நிந்திக்கிறவர்களின் நிந்தனைகள் என்மேல் விழுந்தன' (சங். 68:10); சில நிந்தனையான மற்றும் அவமதிப்பான வார்த்தைகளை நாம் சகித்துக்கொள்ள மாட்டோமா? அப்படியானால், நாம் அவர்களுடைய அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றவில்லை என்றால், இனிவரும் காலங்களில் நாம் பரிசுத்தவான்களுடன் எப்படி வசிப்போம்? நாம் அவருடைய மரணத்திற்கு ஒப்புரவாகி, அவருடைய மிகத் தூய்மையான பாடுகளில் பங்குபெறவில்லை என்றால், நாம் கிறிஸ்துவுடன் எப்படி ஆட்சி செய்வோம்? – 'நீதியுள்ளவர்களே கஷ்டப்பட்டு இரட்சிக்கப்படுகிறார்கள் என்றால், தேவபக்தனற்றவரும் பாவியும் எங்கே தோன்றுவார்கள்?' (1 பேதுரு 4:18). – 'நீதியுள்ளவர்களே கஷ்டப்பட்டு இரட்சிக்கப்படுகிறார்கள்' என்று எவ்வளவு தெளிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது என்பதைப் பாருங்கள். மேலும், பொறுமையற்றவனும், சகிப்புத்தன்மையற்றவனும், கடந்த கால அவமானங்களைப் பற்றிக்கொண்டு, அதனால் சீற்றமும் கிளர்ச்சியும் அடைந்து, கடவுளுடன் சமாதானமில்லாதவனும்—அவன் நீதியுள்ளவன் என்று கூட அழைக்கப்பட மாட்டான். – அப்படியானால், அவன் எங்கே இரட்சிக்கப்பட முடியும்? – நாம் இப்படி நடந்துகொள்வதால், நாம் கட்டாயமாக கினோவைட்டுகளின் ஐக்கியத்திலிருந்து வெட்டப்பட்டுவிட்டோமா? மேலும், இங்கிருந்து புறப்பட்டால், நாம் தவிர்க்க முடியாமல் நித்திய கண்டனத்திற்குள் விழமாட்டோமா?

23. என் வெறி நிலையில் நான் கூறுகிறேன்: நானும் ஒரு புதியவனாக இல்லையா? எனக்கு ஒரு ISO, ஒரு பொருளாளர், ஒரு ஆன்மீகத் தந்தையும் ஒரு உலகியல் தந்தையும் இல்லையா? எனக்கு ஆன்மீக மற்றும் உலகியல் சகோதரர்கள் இல்லையா? நான் அவர்களுக்கு மத்தியில் நெருப்பில் இருப்பது போல அலைக்கழிக்கப்பட்டு, இரண்டு முரண்பாடான வாழ்க்கை முறைகளுடன் போராடிக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால், பொறுமை, முறையான அறிக்கை, மற்றும் எல்லாத் தவறுகளையும் என் மீது ஏற்றுக்கொள்வது ஆகியவற்றின் மூலம் தவிர, இரட்சிக்கப்படுவதற்கு வேறு வழியை என்னால் காண முடியவில்லை; ஏனெனில், இல்லையெனில் துயரங்களுக்கு மத்தியில் அமைதியான ஆன்மாவைக் கொண்டிருப்பது சாத்தியமற்றது. 'ஆகவே, தேவனுடைய சர்வவல்லமையுள்ள கரத்தின் கீழ் உங்களைத் தாழ்த்திக்கொள்ளுங்கள்' (1 பேதுரு 5:6); அப்பொழுது நீங்கள் இளைப்பையும் சமாதானத்தையும் கண்டடைவீர்கள். எழுதப்பட்டிருக்கிறதே: 'இதோ, இப்பொழுது ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்க காலமாயிருக்கிறது; இதோ, இப்பொழுது இரட்சிப்பின் நாளாயிருக்கிறது' (2 கொரிந்தியர் 6:2). ஆகவே, நாம் நம்முடைய ஆத்துமாக்களிலிருந்து எல்லா வஞ்சனையையும் தள்ளிவிட்டு, நன்மை செய்யக் கற்றுக்கொண்டு, ஒவ்வொரு வீணான வார்த்தைக்கும் கணக்குக் கொடுக்க வேண்டிய அந்த பயங்கரமான நாள் வருவதற்கு முன்பு, நம்மை ஆசீர்வதித்தவருடைய சமுகத்தில் பரிசுத்தராக நம்மை நிறுத்திக்கொள்வோமாக. அப்பொழுது, முடிந்தவரை தெளிவான மனசாட்சியுடன் இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து பிரிந்து, நித்திய ஜீவனுடைய சுதந்தரத்திற்குத் தகுதியுள்ளவர்களாகத் திகழலாம்.

298. நான் எவ்வளவு விளக்கினாலும், உங்களில் சிலருக்கு அமைதியின்மை மீண்டும் வெளிப்படுகிறது

298. 1) நான் எவ்வளவு விளக்கினாலும், உங்களில் சிலருக்கு அமைதியின்மை மீண்டும் மீண்டும் தலைதூக்குகிறது. – 2) இது அன்பின் குறைபாட்டினால் ஏற்படுகிறது; அது இல்லாமல், நாம் எப்படி கிறிஸ்துவின் சீடர்களாக இருக்க முடியும்? – 3) ஆகவே, நாம் நன்மையானவைகளிடம் தீவிரமான அன்பைக் கொண்டு, அமைதியைத் தேடுவோம். [4, 96]

24. நான் அடிக்கடி உங்களுடன் பேசுவதால், நீங்கள் செய்ய வேண்டியதைச் செய்ய போதுமான மனப்பான்மை உடையவர்களாகவும், இது குறித்து நினைவூட்டப்பட வேண்டிய அவசியமற்றவர்களாகவும் இருப்பீர்கள் எனக் கருதி, உங்களுக்கு மேலும் அறிவுறுத்த வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்று தோன்றுகிறது. இருப்பினும், இது இன்னும் மிகவும் அவசியம் என்பதை நான் இப்போது காண்கிறேன்; ஏனெனில், உங்களுக்கு நான் அடிக்கடி அறிவுறுத்திய போதிலும், உங்களில் சிலரிடையே அமைதியின்மையும் முரட்டுத்தனமும் தொடர்கின்றன. மேலும், போதுமான வயதை அடைந்தும் ஆசிரியர்களாக இருக்க வேண்டியவர்கள், எந்த நல்ல காரணமும் இல்லாமல் அறிவற்றவர்களாகவும் முட்டாள்தனமாகவும் நடந்துகொள்வதைக் கண்டு நான் வியப்படைகிறேன்.

25. இதற்குக் காரணம் அன்பின் குறைவே. ஏனெனில், அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல், 'அன்பு பொறுமையுள்ளത്, அன்பு கனிவானது; அது பொறாமைப்படாது, தற்பெருமை பேசாது, ஆணவம் கொள்ளாது, முரட்டுத்தனமாக நடக்காது, தன் நலனை நாடாது, எளிதில் கோபமடையாது, தீமைகளை நினைவில் வைத்துக் கொள்ளாது, அநீதியில் மகிழாது, மாறாக சத்தியத்தில் மகிழும், அனைத்தையும் சகிக்கிறது, அனைத்தையும் விசுவாசிக்கிறது, அனைத்தையும் நம்புகிறது, அனைத்தையும் தாங்கிக்கொள்கிறது' (1 கொரி. 13:4–7): அப்படியானால், அன்பு இல்லாதபோது, அதன் நேர்மாறானவை நம்முள் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன என்பது தெளிவாகிறது – அதாவது நம்பிக்கையின்மை, விரக்தி, பொறுமையின்மை, கருத்து வேறுபாடு மற்றும் திமிர். – ஆனால், இத்தகைய மனநிலையில் இருக்கும்போது, அவரே தம்முடைய தீர்க்கமான வார்த்தையினால், 'நீங்கள் ஒருவருக்கொருவர் அன்பு செய்தால், நீங்கள் என் சீடர்கள் என்று எல்லாரும் அறிவார்கள்' (யோவான் 13:35) என்று சொல்லும்போது, நாம் எப்படி நம்மைக் கர்த்தருடைய சீடர்கள் என்று தகுதியுடன் அழைத்துக்கொள்ள முடியும்; மேலும் மற்றொரு பகுதியில்: 'நீங்கள் என் வார்த்தையில் நிலைத்திருந்தால், நீங்கள் உண்மையாகவே என் சீடர்கள். நீங்கள் சத்தியத்தை அறிந்துகொள்வீர்கள், சத்தியம் உங்களை விடுதலையாக்கும்' (யோவான் 8:31–32). ஆகவே, நம்மிடம் உண்மையான அன்பு இல்லாமல், மாறாக பகை, சண்டை மற்றும் கருத்து வேறுபாடுகளை வளர்த்தால், நாம் கிறிஸ்துவின் சீடர்கள் அல்ல, மாறாக கிறிஸ்துவின் எதிரிகள், இது எவ்வளவு கடுமையாகத் தோன்றினாலும் சரி. இதைச் சொன்ன பிறகு, நாம் பாவிகள் ஏன் வாழ வேண்டும்? கர்த்தருக்குப் பிரியமானதை நாம் செய்யவில்லை என்றால், ஏன் இந்தக் காற்றைச் சுவாசிக்க வேண்டும்?

26. "உங்களைத் தவறான வழியில் நடத்துகிற எவரும், அவர் யார் ஆக இருந்தாலும், தன் பாவத்தின் விளைவைச் சுமந்துகொள்வார்" (கலா. 5:10). ஆகையால், "அனைவரோடும் சமாதானமாக" இருக்கவும், "தூய்மையைத் தேடவும்" நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன், "அது இல்லாமல் யாரும் கர்த்தரைக் காணமாட்டார்கள்". ஒருவரும் தேவனுடைய கிருபையைப் பெற்றுக்கொள்ளத் தவறாதபடி கவனமாயிருங்கள்; கசப்பின் வேர் முளைத்து, அதனால் சீர்கேடு உண்டாகி, அநேகர் அசுத்தமடையாதபடிக்குப் பாருங்கள்" (எபி. 12:14–15). அப்படியானால், இது என்ன? – இது ஒரு நல்ல ஆர்வம். இது வஞ்சகர்களுடன் உங்கள் பழகலில், நீங்கள் தீமையை வெறுத்து அதிலிருந்து விலகுவதை வெளிப்படுத்த உங்களைத் தூண்டும், அதே சமயம் அவர்களை 'பகைவர்களாக அல்ல, சகோதரர்களாக அறிவுறுத்துபவர்களாக' கருதும். (2 தெச. 3:15), அப்போஸ்தலரின் ஒப்புதலைப் பெறுவதற்கு நீங்கள் தகுதியுள்ளவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, அது வேறு இடத்தில் பின்வருமாறு கூறப்பட்டுள்ளது: 'எல்லா வகையிலும் நீங்கள் குறைபாடற்றவர்களாய் விளங்குவீர்களாக' (2 கொரி. 7:11). – உங்கள் மீதான அன்பு மற்றும் அக்கறையினாலும், எலியாவினுடைய கதி குறித்த அச்சத்தினாலும் நான் உங்களுக்கு இதைச் சொல்கிறேன். இருப்பினும், நீங்கள் இந்த வழியில் சிந்திக்காவிட்டால், விரைவில், இந்த நாக்கு உங்களுக்குப் பறிக்கப்படும் நாட்கள் வரும், அப்போது என் தாழ்மையிலே நான் உங்களுக்குச் சொன்னது உண்மையென்று நீங்கள் உணர்வீர்கள். – அனைவரும் இரட்சிக்கப்பட விரும்புகிற சமாதானத்தின் தேவன் நம் அனைவரையும் தம்முடைய கற்பனைகளின் வழியில் சமாதானத்தோடும், தம்முடைய நித்திய ராஜ்யத்திற்குள் வழிநடத்தவும் பாதுகாப்பாராக.

299. திருத்தோமா, சிலை உடைப்புப் பிதற்றலில் இருந்து மனந்திரும்பிய, ஆனால் பின்னர் மீண்டும் வழிமாறிச் சென்றவர்களால் மடாலயத்திற்கு அனுப்பப்பட்ட பொருட்களை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை

299. தங்கள் உருவ வழிபாட்டுப் பிதற்றலிலிருந்து மனந்திரும்பிய, ஆனால் பின்னர் மீண்டும் வழிமறிந்து சென்றவர்களால் மடாலயத்திற்கு அனுப்பப்பட்டதை புனித தெயோடோர் ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்துவிட்டார். சில ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்கள், அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் அவர் ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்களுக்கு எதிரான விரோதத்தையும் துன்புறுத்தலையும் தூண்டுகிறார் என்று அவரைக் கண்டித்தனர். புனித தெயோடோர் தனது நடத்தையை நியாயப்படுத்துகிறார். [4, 97] மீண்டும், ஒரு போர் வெடித்துள்ளது என்கிறார்கள் – ஒரு உருவ வழிபாட்டுப் போர், ஒரு உள்நாட்டுப் போர்; கிறிஸ்தவர்கள் ஒருவரையொருவர் அழித்துக்கொள்வதை விட பேரழிவானது வேறு என்ன இருக்க முடியும்? ஆனால், உலகியல் விஷயங்களிலும் மற்றும் விசுவாச விஷயங்களிலும், நமது சக குடிமக்களுக்கு அமைதியைக் கொண்டுவர நாம் எப்போதும் கடவுளிடம் ஜெபிக்க வேண்டும். இந்தக் காரணத்தினால்தான் நாங்கள் இங்கே பணிவுடன் அமர்ந்திருக்கிறோம். இருப்பினும், அமர்ந்திருக்கும்போது, நாங்கள் சும்மா சோம்பேறியாக இருக்கக்கூடாது, மாறாக எங்கள் நோக்கத்தில் மிகுந்த கவனத்துடனும் விசுவாசத்துடனும் இருக்க வேண்டும், ஏனெனில், மற்றவர்களுக்கு ஒருவிதமாகப் போதித்துவிட்டு, நாங்களே தகுதியற்றவர்களாக ஆகிவிடக்கூடாது (1 கொரி. 9:27). தவம் செய்துவிட்டு மீண்டும் பிளவுவாதிகளின் பக்கம் சென்றவர்களை மனதில் கொண்டு இதைச் சொல்கிறோம். அவர்கள் அனுப்பியதை, ஆன்மாவுக்குத் தீங்கானது மற்றும் ஆபத்தானது என்று கருதி, நாங்கள் சமீபத்தில் ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்துவிட்டோம்; இதை அறிந்ததும், எங்களில் உள்ள சில தந்தையர்கள், இது ஒரு குழப்பத்தைத் தூண்டியது போலக் கோபமடைந்தனர். நாங்களோ, குழப்பத்தை ஏற்படுத்தும் எந்த நோக்கத்தையும் மறுக்கிறோம்; ஆனாலும், குழப்பத்தில் உள்ளவர்களுக்காக, சத்தியத்தைக் குறைக்கவோ அல்லது கிறிஸ்துவின் அறிக்கையை மாசுபடுத்தவோ எங்களால் முடியாது – விசுவாசத்தில் உள்ள அலட்சியப் பாவத்தை அஞ்சி, அதைத் தீர்க்கதரிசிகளில் ஒருவர் இவ்வாறு கண்டிக்கிறார்: 'அவர்கள் பரிசுத்தமானதை அசுத்தமானதிலிருந்து பிரித்திருக்கவில்லை, அசுத்தமானதற்கும் சுத்தமானதற்கும் இடையே வேறுபடுத்திக் காட்டவும் இல்லை' (எசேக்கியேல் 22:26). இதற்கேற்ப, புனிதத் திருத்தூதர் கூறுகிறார்: 'நீதியுக்கும் அக்கிரமத்திற்கும் என்ன ஒற்றுமை? ஒளியுக்கும் இருளுக்கும் என்ன ஐக்கியம்? கிறிஸ்துவுக்கும் பெலிஆலுக்கும் என்ன உடன்பாடு? விசுவாசிக்கும் விசுவாசிக்காதவருக்கும் என்ன பங்கு? தேவனுடைய ஆலயத்திற்கும் விக்கிரகங்களுக்கும் என்ன உடன்பாடு?' (2 கொரி. 6:14–16). மேலும்: 'நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தில், ஒழுக்கக்கேடாக நடக்கும், எங்களிடமிருந்து பெற்ற பாரம்பரியத்தின்படி நடவாத எந்தச் சகோதரனிடமிருந்தும் விலகி இருக்குமாறு உங்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறோம்' (2 தெச. 3:6). மேலும்: "ஒரு சகோதரன் வேசித்தனக்காரனாகவோ, பேராசையாளனாகவோ, விக்கிரகாராதகனாகவோ, பழிச்சொல்லுபவனாகவோ, கள்ளுண்டவனாகவோ, கபடக்காரனாகவோ இருந்தால், அவனுடனே சாப்பிடவும் கூடாதே" (1 தெச. 5:11). இவை அனைத்தும் எங்கள் இதயங்களைப் பயபக்தனாலும் மனக்கவலையாலும் நிரப்புகின்றன, மேலும் இந்தக் காரணத்திற்காக எங்கள் விசுவாசத்திற்கும் இரட்சிப்புக்கும் துரோகம் செய்வதை விட ஒவ்வொரு துக்கத்தையும் கஷ்டத்தையும் சகித்துக்கொள்ள நாங்கள் தீர்மானித்துள்ளோம். ஆனால் எழுதப்பட்டபடி: 'ஒரு உறுப்பு வேதனைப்பட்டால், எல்லா உறுப்புகளும் அதனுடன் வேதனைப்படுகின்றன; ஒரு உறுப்பு கனப்படுத்தப்பட்டால், எல்லா உறுப்புகளும் அதனுடன் மகிழ்கின்றன' (1 கொரி. 12:26)—மேலும் நீங்களே எங்கள் உண்மையான உறுப்புகளும், எங்கள் இருதயத்தின் ஆழ்ந்த பகுதிகளுமாக இருப்பதால்—நாங்கள், , இங்கு என்ன நடக்கிறது என்பதை உங்களுக்குத் தெரிவிக்க வேண்டியது அவசியம் என்று கருதினோம், அதனால் நீங்கள் அறிந்து, அறிந்து, இங்கு நடந்ததைப் பற்றி நீங்கள் சிந்திக்கும்போது எங்கள் துக்கத்தில் பங்குகொள்ள வேண்டும். சொல்லப்படும் இந்த விஷயத்தைப் பற்றி நீங்களே தீர்ப்புக் கூறுங்கள்: சத்தியத்திற்காகத் தங்கள் சொந்த மடாலயங்களிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டவர்களையும், சத்தியத்தை வஞ்சித்ததன் மூலம் மடாலயங்களைக் கைப்பற்றியவர்களையும் சமமாகக் கருதுவதும், இரு குழுக்களுடனும் ஒரே உறவைக் கொண்டிருப்பதும் சரியா? – அப்படியானால், வெளியேற்றப்பட்டவர்கள் தங்கள் வெளியேற்றத்தை வீணாக அனுபவித்தார்களா?! நாமும் கடந்த காலங்களில் சத்தியத்திற்காக வீணாக உழைத்தோமா?! மேலும், சிலரிடம் ஒரு விதமாகவும் மற்றவர்களிடம் வேறு விதமாகவும் பேசுவதால், நாம் வஞ்சகர்களாகத் திகழ்கிறோம். விசுவாச அறிக்கையை உண்மையுடன் பற்றிக்கொண்டவர்கள், தேவனுடைய திருச்சபையை வழிமறக்கச் செய்தவர்களுடன் நாம் ஐக்கியம் கொள்ளுவதைக் கண்டால், நம்மைக் குறித்துச் சரியாகவே புலம்புவார்கள். ஆனால், அவர்களால் வழிதவறி, அவர்களுடன் சேர்ந்து நம்மீதே அழிவை வரவழைத்துக் கொள்ள வேண்டாம். கடந்த காலத்தில், காலத்தின் தேவைக்கேற்ப நாம் உறுதியாக நின்றோம்; இப்போதும் நாம் அவ்வாறே அசைக்கப்படாமல் உறுதியாக நிற்க வேண்டும்; ஏனெனில், திருத்தூதர் கூறுகிறார்: 'நீதியுள்ளவன் வழிதவறினால், என் ஆத்துமா அவனைக் குறித்துப் பிரியப்படாமலிருக்கும். 'ஆனால் அழிவுக்கு இட்டுச் செல்லும் விசுவாசம் நமக்கு இல்லை, இரட்சிப்புக்கு இட்டுச் செல்லும் விசுவாசமே நமக்கு உண்டு' (எபி. 10:38, 39). அவர் தடுமாற்றத்தை 'அழிவு' என்று எப்படி அழைத்தார் என்று பார்க்கிறீர்களா? – வேறு எங்காவது அவர் ஏன் கூறுகிறார்: 'நான் யாருடைய இரத்தத்திற்கும் குற்றவாளி அல்ல; ஏனெனில், கடவுளின் முழு சித்தத்தையும் உங்களுக்கு அறிவிக்க நான் தயங்கவில்லை' (அப்போஸ்தலர் 20: 26–27). அப்படியே, திருத்தூதர்களின் போதனைகளிலும், அவற்றுடன் ஒத்திருக்கும் நமது புனிதத் தந்தையர்களின் போதனைகளிலும் வேரூன்றிய நாம், பிளவுபடுத்தும் போதகர்களுடனும், அவர்களால் வழிதவறியவர்களுடனும் உறவு கொள்வதைத் தவிர்க்கிறோம்; மேலும், 'அதில் நாம் நின்று, தேவனுடைய மகிமையின் நம்பிக்கையில் பெருமைப்படுகிறோம்' என்ற உண்மையான அறிக்கையைப் பாதுகாக்கிறோம் (ரோமர் 5:2), நேர்மையாக நடக்கவும் மற்ற எல்லா நற்பண்புகளையும் கடைப்பிடிக்கவும் முயற்சி செய்து, 'நாம் குறைபாடற்றவர்களும் முழுமையானவர்களும் ஆகும்படி, எங்களுக்கு எதிலும் குறைவிருக்காதபடிக்கு' (யாக்கோபு 1:4), "அனைத்து ஞானத்தையும் விஞ்சுகிற தேவ சமாதானம் கிறிஸ்து இயேசுவில் நம்முடைய இருதயங்களையும் சிந்தனைகளையும் காக்கும்" (பிலிப்பியர் 4:7).

300. புற மற்றும் அக இடையூறுகள் அனைத்தையும், இந்த நோக்கத்திற்காக நமக்கு வழக்கமான வழிகளைப் பயன்படுத்தி, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அசைக்க முடியாத விசுவாசத்துடன் ஜெபிப்பதன் மூலம் நாம் பொறுமையுடன் சகிப்போம்

300. 1) வெளிப்புற மற்றும் உட்புறமான அனைத்துத் துன்பங்களையும், இந்த நோக்கத்திற்காக நமக்கு வழக்கமான வழிகளைப் பயன்படுத்தி, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அசைக்க முடியாத விசுவாசத்துடன் ஜெபிப்பதன் மூலம் நாம் பொறுமையுடன் சகிப்போம். – 2) எங்கள் கையிருப்புகள் தீர்ந்துவிட்டன; ஆனால் கர்த்தர் விரைவில் எங்களுக்கு உதவினார். யாக்கோபு, எலியா மற்றும் மற்றவர்களுக்கு அவர் செய்தது போல, அவர் தொடர்ந்து நமக்கும் உதவுவார் என்று நம்புவோம். [4, 98]

1. துன்பங்களைப் பொறுக்காமல் யாரும் வீரமரணம் அடையமாட்டார், மேலும் சரியான முறையில் போராட்டத்தை வெற்றிகரமாகப் பொறுக்காதவரின் மீது கிரீடம் சூட்டப்படாது (2 தீமோ. 2:5). ஆகவே, நாம் சோர்ந்து போகாமல், எல்லாவற்றையும் சமநோக்குடன் சகிப்போம்: கண்டனங்களையும் நிந்தனைகளையும், கசாயத்தின் அடிகளெனவும்; நமது விருப்பங்களைக் கட்டுப்பதை, இரத்தம் சிந்துதலெனவும்; எண்ணங்களின் ஊடுருவல்களை, பிசாசினால் மூட்டப்பட்ட நெருப்பெனவும் கருதுவோம். தீயின் மீது தண்ணீர் ஊற்றுவதால் அது அணைக்கப்படுகிறது, மேலும் காமக்கட்டையின் சுடர் கண்ணீர் வடுப்பதால் அணைக்கப்படுகிறது. உழைப்பால் ஏற்படும் சோர்வு, படுக்கையில் அமைதியாக ஓய்வெடுப்பதால் நீங்குகிறது; மேலும் எண்ணங்களால் மனதில் ஏற்படும் சுமை, அவற்றை நம்பிக்கையுடன் வெளிப்படுத்துவதால் குணப்படுத்தப்படுகிறது. இவைதான் இரட்சிக்கிற வைத்தியங்கள். இவற்றை ஞானமுடன் பயன்படுத்தி, நீங்கள் கர்த்தருக்குள் மேலும் மேலும் குணமடையுங்கள். 'உங்களில் ஞானக்குறைவுள்ளவன் இருந்தால், அவன் எல்லோருக்கும் தாராளமாகவும் கண்டனமின்மையுமாகவும் கொடுக்கிற தேவனிடத்தில் கேட்கட்டும், அப்பொழுது அவனுக்குக் கொடுக்கப்படும். அவன் ஒரு சந்தேகமுமின்றி விசுவாசத்தோடு கேட்கக்கடவன்; ஏனென்றால் சந்தேகமுள்ளவன் கடல் அலைபோல இருக்கிறான், அது காற்றினால் எழுப்பப்பட்டு அலைக்கப்படுகிறது.' அத்தகையவன் தேவனுடைய அன்பைப் பெறுவான் என்று எண்ணிக்கொள்ளட்டும். இருமனமுள்ளவன் தன் வழிகளிலெல்லாம் நிலையற்றவன்' (யாக்கோபு 1:5–8). ஆகவே, நாம் இருமனமுள்ளவர்களாக இருக்க வேண்டாம், சந்தேகங்கள் நமது விண்ணப்பங்களை அசைக்கவும் விடவேண்டாம். ஆனால், தேவன் அருள்புரிவார் என்ற உறுதியான நம்பிக்கையுடன் நமது விண்ணப்பங்கள் நன்றியுடனும் உண்மையான விசுவாசத்துடனும் செய்யப்பட வேண்டும் (பிலிப்பியர் 4:6), அப்பொழுது நாம் கேட்கும் அனைத்தையும் நிச்சயமாகப் பெறுவோம்: அந்நிய நெருப்பு அணைக்கப்படும்; வெறித்தனமான எண்ணங்கள் நீக்கப்படும், மேலும் தேவனுடைய உதவியுடன் நமக்கு முன்னால் இருக்கும் கீழ்ப்படிதலின் பணியை நாம் வெற்றிகரமாக நிறைவேற்றுவோம்.

2. நமது கருவூலத்தில் மிகக் குறைவாகவே மீதமுள்ளது என்பதை நீங்கள் அறிந்து கொள்ள வேண்டும் (யோவான் 12:6); இதற்கிடையில், நமது செலவுகள் அதிகரித்து வருகின்றன, ஆனால் நமது வருமானம் அதிகரிக்கவில்லை; இப்போது நமது திராட்சை ஒயினும் தீர்ந்துவிட்டது, இது இயல்பாகவே நம்மில் மிகவும் பலவீனமானவர்களுக்குப் பெரும் துயரத்தை ஏற்படுத்துகிறது. ஆனால் தைரியமாக இருங்கள்: கர்த்தர் விரைவில் கோதுமை மற்றும் திராட்சைப் பழம், மற்றும் பிற அத்தியாவசியப் பொருட்களின் விளைச்சலிலிருந்து வழங்குவார், மேலும் நாம் நம்முடைய நம்பிக்கையில் தடுமாறாமல், முழுமையாக அவரிடத்தில் நம்பிக்கை வைத்து, அவருக்குப் பிரியமானதை எப்போதும் செய்தால், அவர் மேலும் வழங்குவார். ஏனெனில் அவரே கூறினார்: 'நான் உங்களை ஒருபோதும் கைவிடமாட்டேன், உங்களைப் புறக்கணிக்கவும் மாட்டேன்' (யோஷுவா 1:5); மீண்டும்: 'முதலில் தேவனுடைய ராஜ்யத்தையும் அவருடைய நீதியையும் தேடுங்கள், அப்பொழுது இவை யாவும் உங்களுக்குக் கூடுதலாகக் கொடுக்கப்படும்' (மத்தேயு 6:33). நாம் சில சமயங்களில் குறைபாடு அடைந்தாலும், அது ஆச்சரியமல்ல: இது ஒரு சோதனையும் நற்பண்பின் பரிசோதனையும் ஆகும். முன்னோர்களுடைய தந்தை யாக்கோபு நீதியுள்ளவராக இல்லையா? ஆயினும், பசியால் வாதிக்கப்பட்டதால், அவர் நமது முன்னோர்களைக் கோதுமை வாங்க எகிப்திற்கு அனுப்பினார். தீர்க்கதரிசி எலியா நீதிமானாக இல்லையா? ஆயினும், சிடோனின் சரேப்தாவிற்கு வந்த அவர், ஒரு விதவைப் பெண்ணிடம், 'இப்போதே எனக்குச் சிறிது தண்ணீர் கொண்டுவா, நான் குடிப்பதற்கு, மற்றும் ஒரு துண்டு ரொட்டி, நான் சாப்பிடுவதற்கு' என்று கூப்பிட்டார் (1 ராஜாக்கள் 17, 10–11). அவர் மிகவும் அடிப்படையான மற்றும் அவசியமான உணவைத் தவிர வேறு எதையும் கேட்கவில்லை. இவர் யார்? மழையைத் தடுப்பதற்காகத் தனது வார்த்தைகளால் வானத்தை மூடியவரும், மீண்டும் ஜெபத்தின் மூலம் இந்தப் பஞ்சத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தவருமான எலியா தான். – ஆனால், வெளிப்புறச் சூழ்நிலைகளிலும் அக மனப்பான்மையிலும் அற்பமானவர்களாகிய நாம், அத்தகைய துன்பத்தை அனுபவித்தாலும் அதில் தவறில்லை; நாம் அதனால் பாரம் சுமக்கக் கூடாது, மாறாக, செழிப்பின் காலங்களிலும் பற்றாக்குறையின் காலங்களிலும் எப்போதும் நன்றியுடன் இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் இதுவே கிறிஸ்துவின் சீடர்களின் அடையாளம்; மேலும் இந்த மனப்பான்மையைக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலம், நாம் இந்த நிகழ்கால வாழ்வின் துயரங்களை எளிதாகச் சகிப்பது மட்டுமல்லாமல், எதிர்கால ஆசீர்வாதங்களுக்கும் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம்.

301. பகைவர்கள் நம்மைச் சுற்றி வளைத்து, எப்போதும், எல்லா இடங்களிலும் எதிர்பாராதவிதமாகத் தாக்குகிறார்கள்: நாம் நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும்

301. 1) எதிரிகள் நம்மைச் சுற்றி வளைத்து, எப்போதும், எல்லா இடங்களிலும் எதிர்பாராதவிதமாகத் தாக்குகிறார்கள்: நாம் நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும். – 2) எப்படி? தேவன் மீதான பயம் மற்றும் அவர் மீதான நம்பிக்கை மூலம், கண்ணீர் மற்றும் தேவ வார்த்தையின் போதனைகள் மூலம்; மனதைக் காத்து, தீய எண்ணங்களை மறுப்பதன் மூலம். – 3) நேற்று நீங்கள் ஒழுங்கற்ற முறையில் பாடினீர்கள். இது பரிசுத்த ஆவியானவரைப் புண்படுத்துகிறது, மேலும் பயனுள்ளதாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, ஆத்துமாவுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கிறது. இக்கணத்திலிருந்து, முறையான விதத்தில் பாடுங்கள். [4, 99]

3. சமீபத்தில் அகாரியர்களின் தாக்குதல்களின் போது, நாங்கள் அனைவரும் இந்தக் கடவுளற்ற மனிதர்களின் கொலைகாரக் கைகளில் சிக்கிவிடுவோமோ என்று பயந்து, திகிலுக்கு ஆளானோம். மேலும் இந்தப் பயம் காரணமற்றதல்ல. ஆனால், பேய்களால் எங்கள் மீது நடத்தப்படும் தாக்குதல்களைப் பொறுத்தவரை, நாங்கள் அதைப் பற்றி நினைப்பதும் இல்லை, எங்கள் கவனக்குறைவின் காரணமாக, நாங்கள் தீய ஆவிகளின் கைகளில் கைதியாகப் பிடிபட்டுவிடுவோமோ என்று அஞ்சுவதும் இல்லை; இருப்பினும், கண்ணுக்குத் தெரியும் எதிரிகளின் தாக்குதல்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் நடக்கின்றன என்பதும், அவற்றைப் பற்றிய வதந்திகள் முன்கூட்டியே வந்து, சுதந்திரத்தை விரும்புகிறவர்களுக்கு எங்காவது தப்பிச் செல்ல ஒரு வாய்ப்பை அளிக்கின்றன என்பதும் எங்களுக்குத் தெரியும்; ஆனால், கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளைப் பொறுத்தவரை, அது போன்ற எதுவும் சாத்தியமில்லை, ஏனெனில் இரவும் பகலும், ஒவ்வொரு மணி நேரமும், அவர்கள் நம்மைத் தாக்குவதில் மட்டுமே ஈடுபட்டுள்ளனர், நமக்கு ஒரு கண நேர ஓய்வையும் அவர்கள் அனுமதிப்பதில்லை; எனவே இங்கு அதிகப் பயம் உள்ளது, மேலும் நாம் இந்த எதிரிகளின் இரையாகி, அவர்களின் ஆன்மாவை அழிக்கும் வஞ்சகங்களிலிருந்து தப்பிக்காமல் இருப்பதற்காக, அதிக சுயபாதுகாப்பு தேவைப்படுகிறது.

4. ஆகவே, நாம் எங்கே தப்பிச் செல்வது? நிச்சயமாகத் தேவனுடைய பக்கம், புனித தாவீது பாடியது போல: 'தேவன் நமக்கு அடைக்கலமும் பெலனுமாயிருந்து, உபத்திரவ காலங்களில் மிகவும் சமீபமாயிருக்கிற உதவியாய் இருக்கிறார்' (சங். 45:2); மேலும்: 'கர்த்தருக்குப் பயப்படும் பயத்தை உண்டாக்குவார்; தம்மை நம்புகிறவர்களுக்கு அவர் இரட்சிப்பை அருளுவார்' (சங். 33:8); மேலும்: 'கர்த்தரை நம்புகிறவர்கள் சீயோன் மலைபோலிருக்கிறார்கள்; அது ஒருபோதும் அசைக்கப்படாமல், எருசலேமில் என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருக்கிறது' (சங். 124:1). ஆகவே, நமக்கு தேவபயபக்தியும், அவர் மீதான நம்பிக்கையும் இருந்தால், நாம் நமது எதிரிகளைக் கண்டு பயப்பட மாட்டோம். ஆனால், பெரும்பாலும் எதிரிகள் கோட்டைகளைக் கைப்பற்றுவது, உணவு மற்றும் நீரின் பற்றாக்குறையின் காரணமாகவே என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். அப்படியானால், நம்மிடம் என்ன இருக்கிறது? – கண்ணீரும் தேவ வார்த்தையும், இவற்றினால் ஆன்மா போஷிக்கப்பட்டு இரட்சிக்கப்படுகிறது, ஆனால் இவற்றின் பற்றாக்குறையினால் அது சீர்கெட்டு சிறைப்பிடிக்கப்படுகிறது. 'தேவ வார்த்தை உங்களில் பரிபூரணமாயிருக்குந்தாக' என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறபடி (கொலோ. 3:16), தேவ வார்த்தை நம்மில் பரிபூரணமாயிருக்கட்டும், நமது கண்ணீர் ஒருபோதும் வற்றிப்போகாமலும் இருக்கட்டும். இருப்பினும், 'உள்நாட்டுத் துரோகம்' என்று அழைக்கப்படுவதும் உண்டு. அது என்ன? – நமக்குள்ளே வசிக்கும் உணர்ச்சிகள், மாம்சத்தின் தந்திரங்களால் தூண்டப்பட்டு, விரோதமான பேய்களுக்குத் துரோகத்தனமாகக் கதவைத் திறக்கும் எண்ணங்கள். அவை உடனடியாக வெளியேற்றப்பட வேண்டும், மேலும் நமது நகரம்—அதாவது நமது ஆன்மா—பிடிபட்டு, நாம் பாவத்தால் கொண்டு செல்லப்பட்டு, அழிவுகரமான உணர்ச்சிகளின் கைதிகளாக மாராமல் இருப்பதற்காக, நாம் எல்லாவற்றையும் கவனித்து நம்மைக் காத்துக் கொள்ள வேண்டும்; மாறாக, நாம் படைக்கப்பட்ட நற்பண்பில் நிலைத்திருந்து, நம்மைப் படைத்தவருடைய மகிமைக்காகவும், பாவியான என்னுடைய புகழ்ச்சிக்கும் வாழ்ந்திருக்க வேண்டும்.

5. நேற்று உங்கள் சங்கீதப் பாடலால் என்னைக் கோபமூட்டினீர்கள். ஆகவே, நான் ஒரு பாவியை நோகடிக்காமல், பரிசுத்த ஆவியையும் நோகடிக்காமல், முறையாகவும் ஒழுங்காகவும் பாட வேண்டும் என்று உங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன், மன்றாடுகிறேன்; ஏனெனில் இதுவே அவருடைய கட்டளை: 'புரிந்துகொண்டு பாடுங்கள்' (சங். 46:8). பின்வரும் ஒழுங்குமுறை கடைப்பிடிக்கப்படாவிட்டால், ஒருவரால் அறிவோடு பாட முடியாது: முந்தைய பாடல் முடியுமுன் அனைவரும் ஒரே குரலில் புதிய சரணத்தைத் தொடங்கக் கூடாது; கீதம் உரக்கவோ, மென்மையாகவோ, மெதுவாகவோ அல்லது வேகமாகவோ பாடப்பட்டாலும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒழுங்கு பராமரிக்கப்பட வேண்டும்; ஏனெனில், எல்லா விஷயங்களிலும் ஒழுங்கைக் கடைப்பிடிப்பது மிகச்சிறந்த குணமாக இருக்கும்போது, கடவுளுடனான உரையாடலில் அது இன்னும் எவ்வளவு முக்கியமாக இருக்க வேண்டும்? – ஏனெனில், ஒழுங்கின்மை அபத்தமான கற்பனைகளையும் மனச்சிதறலையும் ஏற்படுத்துகிறது, அதே சமயம் ஒழுங்கு கவனத்தையும், நிதானத்தையும், மற்றும் புனித தாவீது சாட்சியளிக்கும் அந்த இனிமையையும் பாதுகாக்கிறது, அவர் கூறுவது போல்: 'உமது வார்த்தைகள் என் தொண்டைக்கு எவ்வளவு இனிமையானவை, என் வாய்க்கு தேனைக் காட்டிலும் இனிமையானவை' (திவியை. 118:103). ஆகவே, இந்த நற்பண்பை மிகுந்த கவனத்துடன் கடைப்பிடிக்குமாறு நான் கேட்டுக்கொள்கிறேன், மேலும் வேண்டிக்கொள்கிறேன்; நமது பாடலில் ஒருவரையொருவர் அறிவுறுத்திக்கொண்டும், திருத்திக்கொண்டும் இருக்க வேண்டும். இந்த அறிவுடன் கூடிய முறையில் பாடுவதன் மூலம், நமது ஆன்மாக்களுக்கு அமைதியைக் கண்டடைவோம், ஒருவருக்கொருவர் நல்ல முன்மாதிரியாக இருப்போம், மேலும்—மற்ற எல்லா காரியங்களையும் போல இதில் இறைவனை மகிழ்விப்பதன் மூலம்—விண்ணுலகின் உரிமைப் பேறுக்குத் தகுதியானவர்களாக மாறுவோம்.

302. மனம் சோம்பியிருந்து பாவ எண்ணங்களால் சிக்கிக்கொள்ளாமல் இருக்க, அது கடவுளைப் பற்றித் தியானிப்பதில் ஈடுபடுத்தப்பட வேண்டும் – கடவுளின் பண்புகளையும் செயல்களையும், தேவதையின் படிநிலைகளையும், புனிதர்களின் உறைவிடங்களையும், இந்தத் தோன்றும் உலகத்தையும் தியானிக்க வேண்டும்: இவ்வாறு ஆன்மாவின் அழகு பாதுகாக்கப்படுகிறது

302. 1) மனம் மந்தமாகி பாவ எண்ணங்களில் சிக்கிவிடாமல் இருக்க, அது கடவுளைப் பற்றி தியானத்தில் ஈடுபடுத்தப்பட வேண்டும் – கடவுளின் குணங்களையும் செயல்களையும், தேவதையின் படிநிலைகளையும், புனிதர்களின் வாசஸ்தலங்களையும், இந்தத் தோற்றமளிக்கும் உலகத்தையும் தியானிப்பதன் மூலம்: இவ்வாறு ஆன்மாவின் அழகு பாதுகாக்கப்படுகிறது. – 2) ஆன்மாவின் அழகு, அது படைக்கப்பட்டபோதும், பாவ வீழ்ச்சியில் இழக்கப்பட்டபோதும், ஞானஸ்நானம், மனந்திரும்புதல் மற்றும் துறவு வாழ்க்கை மூலம் மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது. [4, 100]

6. மனம் எப்போதும் இருக்க வேண்டிய இடம் இதுவே, இதயம் வசிக்க வேண்டிய இடமும் இதுவே! – கடவுளின் பணியில் விழிப்புடன் கவனம் செலுத்தி, துறவறையின் பாதையில், ஒரு கைதி போலத் தன்னை இங்கும் அங்கும் இழுத்துச் செல்ல ஒருபோதும் அனுமதிக்காமல் இருக்க வேண்டும். கடலுக்கு நீர் ஒருபோதும் வற்றிவிடுகிறதா, அல்லது சுவாசிப்பவர்களுக்குக் காற்று வற்றிவிடுகிறதா? – அப்படியானால், நமது மனக்கண்கள் கடவுளின் அற்புதமான கிரியையென்னும் எல்லையற்ற கடலைப் பார்க்கும்போது, நல்ல எண்ணங்கள் நம்மில் ஒருபோதும் வற்றிவிடக்கூடாது. ஏனெனில், நாம் அவற்றில் ஆழமாகச் செல்லச் செல்ல, மனம் உலகியல் விஷயங்களால் சிதறவோ அல்லது தீய எண்ணங்களில் சிக்கிக்கொள்ளவோ நேரமிருக்காது. ஏனெனில், அது எப்போதும் இயக்கத்தில் இருப்பதால், அது ஓய்வில் இருக்க முடியாது, ஆனால் நாம் அதை எங்கு திருப்புகிறோமோ, அங்கு அது கட்டுப்பாடில்லாமல் பாய்கிறது, வலமாகவோ இடமாகவோ: வலமாகப் போனால், அது தாவீதுடன் கூப்பிட்டு, 'கர்த்தாவே, உமது சித்தத்தின்படி என் நன்மைக்குப் பெலனை அருளும்' (சங். 29:8) என்று சொல்ல வேண்டும்; ஆனால் இடதுபுறமாகச் சென்றால், பின்வரும் வசனம் பொருந்தும்: 'நீ உன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டால், நான் கலங்குகிறேன்' (வசனம் 9). மனம் வீண் விஷயங்களில் ஈடுபடும்போது கடவுள் முகத்தைத் திருப்பிக்கொள்கிறார், அதே சமயம் ஆன்மா பாவமான திட்டங்களில் ஈடுபடும்போது அதன் அழிவுகரமான குழப்பம் ஏற்படுகிறது. ஆகவே, அதை எப்போதும் நேர் வழியில் வழிநடத்தவும், நற்கனவுகளைக் காண அனுமதிக்கவும் நாம் எப்போதும் முயல்வோம். அவை யாவை? – பரலோக தேவதூத சக்திகள், அங்குள்ள சொல்லொணா ஆசீர்வாதங்கள், புனித அப்போஸ்தலர்கள், தீர்க்கதரிசிகள், வீரமரணம் அடைந்தவர்கள் மற்றும் எல்லா நீதிமான்களின் ஒளிமயமான வாசஸ்தலங்கள்; அத்துடன் இந்த வான குடை, ஒளிரும் சூரியன், பிரகாசமான சந்திரன், நட்சத்திரக் கூட்டங்கள் மற்றும் புலன்களால் உணரக்கூடிய மற்ற எல்லாப் பொருட்களையும்—அவன் அவற்றில் ஈடுபடுவதற்காக அல்ல, மாறாக, அவைகள் மூலம், அவன் எல்லாப் பொருட்களின் படைப்பாளரான கடவுளிடம் உயர்த்தப்பட்டு, தனது அழகைக் களங்கமின்றிப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பதற்காக.

7. ஏனெனில், தேவன் தம்முடைய சாயலிலும் உருவத்திலும் நம்மை முதலில் படைத்து, அழகை நமக்கு அருளியுள்ளார்; மேலும், நாம் கீழ்ப்படியாமையின் மூலம் நம்மை நாமே அசுத்தப்படுத்தி அவமானப்படுத்திக் கொண்ட போதிலும், அவர் கிருபையினால் மீண்டும் நம்மை அழகில் ஆட்கொள்கிறார், 'அது மறுபிறப்புக் குளியலும், பரிசுத்த ஆவியானவரின் புதுப்பித்தலுமாகும், அதை அவர் நம்முடைய இரட்சகராகிய இயேசு கிறிஸ்து மூலம் நம்மேல் ஏராளமாக ஊற்றியுள்ளார்' (தீத்து 3:5); மேலும், இங்கும் நாம் தகுதியற்றவர்களாக நிரூபிக்கப்பட்டபோது, கற்புறுதியின் சபதத்தில் மனந்திரும்புதல் மூலம் நமது அழகை மீண்டும் பெறுவதற்கான மூன்றாவது வழியை அவர் நமக்கு வழங்கினார், 'நமது எல்லா மீறுதல்களையும் மன்னித்து, நமக்கு எதிராக எழுதப்பட்ட கையெழுத்தான சாசனத்தை அழித்துவிட்டார்' (கொலோசெயர் 2: 13–14) சிலுவைப் பாடுகளின் வாழ்க்கை மூலம், ஞானஸ்நானத்தில் இருந்தது போலவே. – ஆகவே, நமது ஆன்மா அதன் அழகில் நிலைத்திருக்கட்டும், அப்போதுதான் நாம் கேட்கத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம்: 'என் காதலியே, நீயெல்லாம் அழகாயிருக்கிறாய்; உன்னில் ஒரு குறையும் இல்லை' (திருப்பாடல் 4:7). மேலும், பாவத்தால் அது மீண்டும் அசுத்தப்படுத்தப்பட்டால் [ஏனெனில் நாம் நிலையற்றவர்கள், மேலும் 'அசுத்தத்திலிருந்து தூய்மையானவன் இல்லை' (யோபு 14:4), 'தூய இருதயம் உடையவன் என்று யாரும் தற்பெருமை கொள்ள முடியாது' (நீதிமொழிகள் 20:9)], மனந்திரும்புதலின் கண்ணீரால் நம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொள்ள விரைவோம். 'என்னைக் கழுவும், அப்பொழுது நான் பனிபோல வெண்மையாவேன்' என்று புனித தாவீது பிரார்த்திக்கிறார் (சங். 50:9); 'உங்களைக் கழுவித் தூய்மையாக்குங்கள்; உங்கள் ஆத்துமாக்களிலிருந்து பொல்லாப்பை அகற்றுங்கள்' என்று இறைவன் ஏசாயா தீர்க்கதரிசியின் மூலம் அறிவுறுத்துகிறார் (1:16). மேலும், ஒவ்வொரு தீய நாட்டத்தையும் கைவிட்டு, ஒரே கடவுளை நேசித்து ஏங்கி, மகிழ்ச்சியுடன் தினமும் மரணத்தை எதிர்பார்த்து, இவ்வாறு தன்னைத் தொடர்ந்து தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ளும் ஆன்மா பாக்கியமுள்ளது. – மரணம் நிச்சயமாக நம்மையும் வந்து சேரும்; அனைவருக்கும் பொதுவான இந்தக் கடனை நாமும் செலுத்த வேண்டும். – ஆனால், நாம் ஒரு புனிதமான மற்றும் நீதியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து, இறுதிச் சடங்கில் சகோதர சகோதரிகள் இறுதி முத்தத்திற்காக நமது உடலின் எச்சங்கள் வைக்கப்பட்டிருக்கும்போது, நமது ஆன்மா தேவதூதர்களால் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டு நித்திய பேரின்பத்திற்காக சொர்க்கத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்படும் தகுதியுடையவர்களாகக் கருதப்பட்டால், அது எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்.

303. மடாலயத்தை விட்டு வெளியேறி, பின்னர் மதபோதத்தில் வீழ்ந்து சீரழிந்தவர்களைக் குறிப்பிட்ட பிறகு

303. 1) மடாலயத்தை விட்டு வெளியேறி, பின்னர் மதபோதத்திற்கு ஆளாகி சீரழிந்தவர்களைக் குறிப்பிட்ட பிறகு. – 2) ஒரு துறவியைத் தவறான வழியில் வழிநடத்தி அழிக்க வேண்டும் என்பதே எதிரியின் மிகப்பெரிய நோக்கம் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டி, அவர் எச்சரிக்கையுடன் இருக்குமாறு வலியுறுத்துகிறார். [4, 101]

8. பல சகோதரர்கள் வெளியேறிவிட்டதால், இப்போது சிலரே கேட்கிறார்கள்; ஆனால் ஒரே ஒரு கேட்பவர் இருந்தாலும், போதனையைப் புறக்கணிக்கக் கூடாது; ஏனெனில் ஆண்டவர் கூறுகிறார்: 'இச்சிறியவர்களில் ஒருவரைக் கூட நீங்கள் இகழ்ந்துவிடாதபடி கவனமாக இருங்கள்: ஏனெனில், அவர்களுடைய தூதர்கள் பரலோகத்தில் என் பரமபிதாவின் முகத்தைக் காண்கிறார்கள் என்று நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.' ஏனெனில், மனுஷகுமாரன் காணாமற்போனவர்களைத் தேடி இரட்சிக்க வந்தார்' (மத்தேயு 18:10, 11). ஓ, மனிதர்களுக்கான தேவனுடைய அன்பு எவ்வளவு சொல்லொணாத் தன்மையது! ஆண்டவர், ஓடிப்போன ஊழியனைப் பிசாசின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிக்க, ஒரு ஊழியன் வடிவில் வந்தார். உண்மையான ஒளி, காணாமல் போன தக்ராவைத் தேடி, அவனைப் பாவத்தின் இருளிலிருந்து வெளியே கொண்டுவர வந்தது. ஆகவே, நன்மையெல்லாம் நிறைந்த ஆண்டவரைப் பின்பற்றி, பணிவுடன், உங்களில் ஒவ்வொருவருக்காகவும் நாம் வருந்தி, உங்களுடன் பேச, மேலும் அவனுக்காக நம்முடைய ஆன்மாவையே ஒப்புக்கொடுக்க வேண்டியது அவசியமல்லவா? ஓ, எனக்கு இறக்கைகள் இருந்திருக்கக் கூடாதா, நான் பறந்து ஒவ்வொரு சகோதரத்துவத்திலும் ஓய்வெடுக்க—அவர்களைப் பார்த்து, தகுதியானதைப் பற்றி அவர்களுடன் பேச—அவர்களுடன் மட்டுமல்ல, 'கேனின் வழியைப் பின்பற்றி, பிலேயாமின் கூலியின் தவறில் தலைகீழாகப் பாய்ந்த' (யூதா 11) அவர்களுக்காகவும் பேச. அப்படியானால், அப்படிப்பட்டவர்கள் யார்? – லியோன்டியஸ், எரேமியா மற்றும் நெக்தாரியஸ், அவர்கள் நம்மிடமிருந்தும் விசுவாசத்திலிருந்துமாய் விலகி, தங்கள் மதத்திலிருந்து மாறியதற்குப் பரிசாகத் தலைமைத்துவம் வழங்கப்பட்டவர்கள் – அவர்களை, என் தாழ்மையிலே நான் கண்டுகொண்டு பேசினால், வேறு எதுவும் செய்யாவிட்டாலும், அவர்களுக்காக என் ஆன்மாவைக் கூட விட்டுக்கொடுப்பேன். என் பாவங்களுக்காக, புனிதமான துறவறையைத் துறந்து, சட்டமீறல் மற்றும் பாவத்தின் ஆடைகளை அணிந்துள்ளவர்களையும் நான் மீண்டும் ஒருமுறை கண்டு அழ விரும்புகிறேன்: அவர்களில் ஒருவர், பிகாசியஸ், அவர்கள் சொல்வது போல், தீயொழுக்கத்தில் மிகவும் தாழ்ந்துவிட்டார்; அரச ஆணையால் அவர் மக்களின் தலைவரானார், ஒரு கிளர்ச்சியைத் தூண்டி, கொலைகள் செய்து, போரில் தன் உயிரை இழந்தார். என்ன ஒரு துரதிர்ஷ்டம்! இந்தப் பரிதாபகரமான மனிதன் என்ன ஒரு பாதாளத்தில் விழுந்துவிட்டான்! முதலில் அவன் சகோதரத்துவத்திலிருந்து விலகினான், பின்னர் தன் இச்சைக்குப் பின் சென்றான், ஒரு பேசாத மிருகத்தைப் போல ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் கெட்டுப்போனான்; பின்னர் அவன் தனது துறவற உறுதிமொழிகளைக் கைவிட்டான், இறுதியில் நாம் கேட்டதைப் போன்ற ஒரு துயரமான முடிவைச் சந்தித்தான்.

9. இதை நினைவுகூர்ந்த நான், அவர்களுக்காக நீங்கள் ஜெபிக்கவும், உங்கள் துறவு நிலைத்தன்மையை சிறிதும் குறையாமல் உங்கள் சொந்த வழியில் உறுதியாக நிற்கவும் கேட்டுக்கொள்கிறேன்; ஏனெனில் சிறிய இன்பச் செலவுகளாலும் சோம்பலினாலும் ஆன்மா அழிவுக்கு இட்டுச் செல்லப்படுகிறது. அதனால்தான் தனிமையில் வாழும் மீது எனக்கு இரக்கமும், அவர்கள் சாத்தானின் இரையாகக் காத்திருப்பதைக் கண்டு நான் துயரமும் அடைகிறேன்; ஏனெனில், ஒரு ஓநாய் ஆட்டுக்குட்டிக் கொட்டகையிலிருந்து ஒன்றைப் பிடித்துவிட்டால், கூட்டத்திற்கு வெளியே காணப்படும் ஒன்றை விழுங்குவது அதைவிட எளிதல்லவா? – நாம் மீது சாத்தான் எந்தக் கோபத்துடன் மூச்சு விடுகிறான் என்பதை நீங்கள் அறியவில்லையா? அவன் ஒவ்வொரு நபரையும் தாக்குகிறான், அடக்கமுள்ள துறவிகளை மட்டுமல்ல; பலரின் அழிவில் அவன் மகிழ்கிறான், ஆனால் ஒரு துறவியைக் கீழே கொண்டுவருவதில் வெற்றிபெறும்போது அதைவிடப் பெரிய மகிழ்ச்சியை அவன் அடைவதில்லை. கட்டுப்பாட்டுடன் இருப்பவர்களைக் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து, மௌனமாக இருப்பவரை மௌனத்திலிருந்து, தூணில் வசிப்பவரைத் தூணிலிருந்து, தனித்து வாழ்பவரை அவரது குகையிலிருந்து பிரிக்க, அவன் ஏன் அயராது முயன்று, பதுங்கியிருந்து, ஒருவிதத்தில் மல்யுத்தம் செய்வது போலப் போராடுகிறான்? அதன் பிறகு, அத்தகைய குழப்பத்திற்குப் பிறகு, அவன் அவர்களைத் தன் இஷ்டப்படி வழிநடத்த முடியும் என்பதற்காக: ஏனெனில், தங்கள் ஒழுக்கங்களிலும் தங்கள் இடங்களிலும் உறுதியாக நின்று, நற்பண்பைப் பயில்கின்றவர்கள், பிசாசின் எல்லைக்கு அப்பாற்பட்டவர்கள், அவனது பொறிகளுக்கு மேலே உயர்த்தப்பட்டுச் செல்கிறார்கள். ஆகவே, அலகாயனுக்கு எதிராக நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி, தேவ பயபக்தியால் நம்மைக் காத்துக்கொண்டும், பரலோக சிந்தனைகளால் அவனைத் தள்ளி வீழ்த்திக்கொண்டும், அவனுடைய சிந்தனைகள் நம்மை ஆட்கொள்ள அனுமதிக்காமல், அவனை எதிர்த்து நின்று, நற்செயல்களை அருளும் நம் ஆண்டவராகிய கிறிஸ்துவிடமிருந்து நீதியின் கிரீடத்திற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோமாக.

304. துன்புறுத்தல்களுக்கு முன்பாக நாம் குறிப்பாக விழிப்புடன் இருப்போம்: ஏனெனில் அப்போதுதான் எதிரி மிகவும் கடுமையாகத் தாக்குகிறான்

304. 1) நாம் விழிப்புடன் இருப்போம், குறிப்பாக துன்புறுத்தல்களுக்கு மத்தியில்: ஏனெனில் இங்கு எதிரி கடுமையாகத் தாக்குகிறான். உலகின் தொடக்கத்திலிருந்து அவர் எத்தனை பேரை அழித்துவிட்டார்? இப்போதும் அவர் அதைத் தொடர்ந்து செய்கிறார். – 2) அவருடைய பொறிகளை நாம் எவ்வாறு தவிர்ப்பது? பணிவு மற்றும் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிவதன் மூலம். இங்கு சரியான வாழ்க்கை முறை – வெளிப்படையாகவும் உட்புறமாகவும் – ஊக்கமளிக்கும் வகையில், வெகுமதியைக் குறிப்பிட்டு சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. [4, 102]

10. கிறிஸ்துவுக்காகப் படுகொலைக்குத் தகுதியான வாழ்க்கையை நாம் 'எல்லா பக்திவிருத்தியோடும் பரிசுத்தத்தோடும்' (1 தீமோ. 2:2), 'உங்கள் முன்னிருந்த அறியாமையின் விருப்பங்களுக்கு இணங்காமல், கீழ்ப்படிதலுள்ள பிள்ளைகளாக' (1 பேது. 1:14), மேலும் உங்கள் தவ வாழ்க்கையின் தீவிரத்தில் சோர்வடையாமலும் வாழுவோம். ஏனெனில், 'அருள்திருடனாகிய பிசாசு, விழுங்குவதற்குரிய ஒருவரைத் தேடி, உறுமுதலையாகச் சுற்றித் திரிகிறது' (1 பேதுரு 5:8); இப்போது நாம் துன்புறுத்தல்களால் சிதைக்கப்படுவதைக் காணும்போது, அது நமது ஆன்மாக்களைத் தட்டிப் பறிப்பது இப்போது எளிதானது என்ற நம்பிக்கையில், இன்னும் அதிக மூர்க்கமாகத் தாக்குகிறது. ஆனால் நாம் தெய்வீக கட்டளைகளால் பாதுகாக்கப்பட்டு, எல்லா நேரங்களிலும் எல்லா இடங்களிலும் விழிப்புடனும் எச்சரிக்கையுடனும் இருப்போம். மேலும், நம்மில் எந்தப் பிடியையும் காணாத அவன், அவமானத்துடன் விலகிப் போவான். இருப்பினும், அவன் ஒரு பிடியைக் கண்டால், அவன் தனது தாக்குதலை மேலும் மூர்க்கமாகத் தீவிரப்படுத்துவான்; மேலும் நம்மைத் தாக்கி அழிக்கிற வரை அவன் பின்வாங்க மாட்டான். அல்லது, உலகம் படைக்கப்பட்டதிலிருந்து அவன் ஏற்கனவே எத்தனை பேரை அழித்துவிட்டான் என்பதை நாம் அறியவில்லையா: பாவத்தின் இனிமையால் அவனைச் சிக்க வைத்து, முதல் மனிதனைப் பரதீசிலிருந்து வெளியேற்றும்படி அவன் செய்யவில்லையா? அவன் காயீனை சகோதரனைக் கொலை செய்யத் தூண்டவில்லையா? அவன் யூதாவைத் தூதுவர்களது கூட்டத்திலிருந்து வெளியேற்றி, அனைவரின் வாழ்வையும் காட்டிக்கொடுக்கும் ஒருவனாக மாற்றவில்லையா? எண்ணற்ற மற்றவர்களையும் அவன் மரணத்திற்குத் தீர்ப்பிடவில்லையா? – இப்போதும் கூட அவன் நம்மை ஏமாற்றி, தூண்டி, ஒவ்வொரு வகையான தீமையையும் செய்யும்படி நிர்பந்திக்கிறான், மேலும் கிட்டத்தட்ட பிரபஞ்சம் முழுவதையும் விழுங்குகிறான்; அவனைத் தவிர்ப்பது மிகவும் கடினம், அதற்கு மிகுந்த எச்சரிக்கை தேவை: ஏனெனில் அவன், ஒழுக்கமற்ற மற்றும் இழிவான வாழ்க்கை மூலமாக மட்டுமல்லாமல், கடுமையான துறவறம் மூலமாகவும், சரியானவற்றிலிருந்து நம்மைத் திசை திருப்பி, எதிர்மாறானவற்றிற்கு நம்மை இழுக்க முயல்கிறான்; பல்வேறு வழிகளில் தன்னை மாற்றிக்கொண்டு, எல்லா வகையான பொறிகளையும் வஞ்சனைகளையும் திட்டமிடுகிறான், நம்மைப் பொறியில் சிக்கவைப்பதற்காகப் பூமி முழுவதும் பல பொறிகளைப் பரப்புகிறான், இதை ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அந்தோனியார் ஒரு தரிசனத்தில் கண்டதாலும், அவற்றைத் தவிர்க்க பணிவு மட்டுமே நமக்கு உதவும் என்று பரலோகத்திலிருந்து அறிவுறுத்தப்பட்டதாலும்,

11. ஆகவே, தாழ்மையுடன் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, நாம் நேர்மையான பாதையிலிருந்து விலகிச் செல்வதையும், அதைக் கடந்து செல்வதையும் தவிர்ப்போமாக. அரச நெறியில் நடந்து, வலதுபுறமாகவோ இடதுபுறமாகவோ விலகாமல், நமக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட புனித கட்டளைகளின் விதிமுறைகளுக்குத் துல்லியமாக இணங்கி, பரலோக வாசஸ்தலம் கொண்ட, நமக்கு முன்பாகச் சென்ற புனித தந்தையர்களின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றுவோமாக. நமது மனங்கள் தீய எண்ணங்களிலிருந்து விலகட்டும்; நமது இதயங்கள் தெய்வீக வார்த்தைகளால் அறிவுறுத்தப்படட்டும்; நமது உதடுகள் கடவுளுக்கு மகிமையைக் கொடுக்க மட்டுமே திறக்கட்டும்; நமது கண்கள் நேர்மையைக் காணட்டும்; நமது காதுகள் வீணான பேச்சைக் கேட்கட்டும்; நமது கைகள் நமது உழைப்புகளுக்கு நீட்டப்படட்டும், நமது கால்கள் ஒழுங்கான முறையில் நடக்கட்டும், நமது உணவு மற்றும் பானம் மிதமாக இருக்கட்டும், நமது உறக்கம் ஒரு நிலையான அட்டவணையின்படி ஒழுங்குபடுத்தப்படட்டும், அவசியமானவை தவிர வேறு விதிமீறல்கள் அனுமதிக்கப்படக்கூடாது, மரணத்தைக் கொண்டுவரும் கர்வத்திற்குள் நமக்கு இடமிருக்கக்கூடாது, மேலும் நம்மில் வேறு எந்த முறையற்ற நடத்தைக்கும் இடமிருக்கக்கூடாது, ஆனால் அனைத்தும் ஒரு மரியாதையான மற்றும் புத்திசாலித்தனமான முறையில் செய்யப்படட்டும். அத்தகைய பாதை நீளமானது அல்ல, நமது முயற்சிகளின் இலக்கும் அருகில் உள்ளது. ஆனால் நமது உழைப்பின் பலன் என்ன? – பரலோக ராஜ்ஜியம்; அதன் பொருட்டு நாம் மீண்டும் மீண்டும் பாடுபட்டுப் போராடுவோம்; நாம் இடறினால், எழுந்திருக்க விரைவோம்; நாம் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தால், விழித்துக் கொண்டு மீண்டும் எச்சரிக்கையாக இருப்போம், நமது இயற்கையை அடக்கி, பூமியில் உள்ள நமது உறுப்புகளை மரணத்திற்குள்ளாக்கி, நற்பண்புகளைப் பெறுவோம். இவை அனைத்தையும் எனக்கும் நானே சொல்லிக்கொள்கிறேன், ஏனெனில் நானும் உங்களைப் போன்ற இயல்பை உடையவன் என்பதால் பலவீனங்களால் சூழப்பட்டிருக்கிறேன். நாம் அனைவரும், விடாமுயற்சியுடன் உழைத்து , களங்கமின்றி வாழ்ந்து, நம்பிக்கையுடன் இவ்வுலகை விட்டுப் பிரிந்து, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட நித்திய ஜீவனுக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட இறைவன் அருள் புரியட்டும்.

305. சட்டத்தின் மற்றும் நற்செய்தியின் கட்டளைகளை அவற்றுக்கிடையேயான வேறுபாட்டுடன் எடுத்துரைத்து, அவற்றில் எதையும் நிறைவேற்றாதவர்கள் கடவுளின் ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிக்க முடியாது என்று கூறிய பிறகு

305. 1) சட்டத்தின் மற்றும் நற்செய்தியின் கட்டளைகளை, அவற்றுக்கிடையேயான வேறுபாட்டுடன் எடுத்துரைத்து, அவற்றில் ஒன்றைக் கூட நிறைவேற்றாதவர்கள் கடவுளின் ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிக்க முடியாது என்று கூறிய பிறகு. – 2) அவர் அவர்களுக்கு மரணத்திலும், நியாயத்தீர்ப்பிலும், தண்டனை விதிக்கப்பட்டபோதும் ஏற்படும் அவர்கள் பயங்கரமான விதியை நினைவூட்டுகிறார், மற்றும் – 3) பின்னர், அவருடைய இரக்கத்தின் கதவுகள் திறந்திருக்கும்போதே, மனந்திரும்பி ஆண்டவரிடம் திரும்பும்படி அவர்களை அழைக்கிறார். [4, 103]

12. நம்மைப் படைத்து, ஒன்றுமில்லாததிலிருந்து நம்மை உருவாக்கிய தேவன், அவருடைய ராஜ்யத்தின் நற்செய்தி கட்டளைகளை நாம் கற்றுக்கொள்வதற்காக, ஒரு பள்ளிக்கு அனுப்புவது போல, நம்மை இந்த வாழ்க்கையில் சேர்த்திருக்கிறார். அதனால்தான், அவர் தம்முடைய சீடர்களைப் பிரசங்கிக்க அனுப்பியபோது, அவர்களை நோக்கி: 'ஆகவே, நீங்கள் போய், எல்லா ஜனங்களையும் சீடராக்கி, பிதாவின் நாமத்திலும் குமாரனின் நாமத்திலும் பரிசுத்த ஆவியானவரின் நாமத்திலும் ஞானஸ்நானம் கொடுத்து, நான் உங்களுக்குக் கட்டளையிட்ட யாவையும் அனுசரிக்கப் போதிக்க வேண்டும்' (மத்தேயு 28:19–20) என்று கட்டளையிட்டார். ஆக, அவர் நமக்குக் கட்டளையிட்ட இந்தக் கட்டளைகள் யாவை? – பழைய ஏற்பாட்டின்படி, 'கொலை செய்யாதிருப்பாயாக; விபச்சாரம் செய்யாதிருப்பாயாக; திருடாதிருப்பாயாக; பொய்ச்சாட்சி சொல்லாதிருப்பாயாக' (யாத். 20; உபாகமம் 5); ஆனால் புதிய ஏற்பாட்டில், அவர் இவற்றை விட உயர்ந்த மற்றும் முழுமையான கட்டளைகளைக் கொடுத்தார்; ஏனெனில் அவர் கூறுகிறார்: 'பூர்வ காலத்தாரிடம்: "கொலை செய்யாதிரு" என்று சொல்லப்பட்டது; ஏனெனில் கொலை செய்பவன் நியாயத்தீர்ப்புக்குரியவன். ஆனால் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், காரணமின்றி தன் சகோதரனிடம் கோபப்படும் எவரும் நியாயத்தீர்ப்புக்குரியவர்; தன் சகோதரனிடம் 'ரேக்கா' என்று சொல்லுகிறவன் சபைக்குரியவன்." – மீண்டும்: 'பூர்வகாலத்தார்க்கு: "விபச்சாரம் செய்யாதிருப்பாய்" என்று சொல்லப்பட்டது. நானோ உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: ஒரு பெண்ணை இச்சையுடன் நோக்கும் எவனும், தன் இருதயத்தில் அவளுடன் விபச்சாரம் செய்துகொண்டான்.' மீண்டும்: 'பூர்வகாலத்தார்க்கு: "பொய்ச் சத்தியம் செய்யாதிருப்பாய், கர்த்தருக்குச் செய்த சத்தியங்களை நிறைவேற்றுவாய்" என்று சொல்லப்பட்டது. ஆனால் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: முற்றிலும் சத்தியம் செய்யாதீர்கள்." மீண்டும்: "இப்படிச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது: 'உன் அயலானை நேசி, உன் பகைவனைப் பகை.' ஆனால் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: உங்கள் பகைவர்களை நேசியுங்கள், உங்களைச் சபிப்பவர்களை ஆசீர்வதியுங்கள், உங்களைப் பகைப்பவர்களுக்கு நன்மை செய்யுங்கள்" (மத். 5:21–44). இரண்டு உடன்படிக்கைகளுக்கும் இடையிலான வித்தியாசத்தை நீங்கள் காண்கிறீர்களா? ஒன்று செயல்களைத் தடுக்கிறது, மற்றொன்று அந்தச் செயல்கள் எழும் இதயத்தின் மனப்பான்மைகளையே தடுக்கிறது, அதனால் பாவம் இங்கே வேரூன்றாமல் இருப்பதற்காக? – இப்போது, நாம் சட்டத்தின்படியும் நற்செய்தியின்படியும் வாழாமல், ஆனால்—எப்படிச் சொல்வது?—ஒரு புறச்சமய முறைப்படி வாழ்வதைக் கண்டால், அந்த நாளில் நாம் என்ன அனுபவிப்போம்? – 'வஞ்சிக்கப்படாதிருங்கள்,' என்கிறார் அப்போஸ்தலர், 'விபச்சாரிகள், விக்கிரகாராதனைக்காரர்கள், வேசித்தனஞ்செய்கிறவர்கள், புருஷனுக்கும் புருஷனுக்கும் இச்செய்கிறவர்கள், சோதோமர்கள், புருஷனுடன் படுக்கிறவர்கள், கொள்ளைக்காரர்கள், திருடர்கள், வெறியர்கள், நிந்திக்கிறவர்கள், வஞ்சிக்கிறவர்கள் என்பவர்கள் தேவனுடைய ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிப்பதில்லை' (1 கொரி. 6:9–10).

13. நான் உங்களுக்கு முன்பே பலமுறை சொன்னது போல, இப்பொழுதும் முழு உறுதியுடன் அறிவிக்கிறேன்: யாரும் தங்கள் சொந்த விருப்பப்படி வாழ வேண்டாம்; யாரும் இரட்சிப்பின் விஷயத்தில் அலட்சியமாக இருக்க வேண்டாம்; யாரும் தங்கத்தைச் சேகரிக்கவோ, அடிமைகளைச் சொந்தமாக்கிக் கொள்ளவோ, குதிரைகள் மற்றும் காளைகளை வளர்க்கவோ, அல்லது வேறு எந்த உலகப் பொருட்களாலும் தங்களைச் சுமக்கச் செய்துகொள்ளவோ வேண்டாம், ஏனெனில் இவற்றிலிருந்து மிகப் பெரிய மற்றும் மிகவும் அழிவுகரமான பாவங்கள் எழுகின்றன. ஆனாலும், உங்களில் சிலர் இன்னும் தங்கள் பிடிவாதத்தில் நிலைத்திருந்து, சத்தியத்தை எதிர்க்கிறீர்கள். ஆனால், நான் எவ்வளவு தாழ்மையானவனாக இருந்தாலும், உங்கள் இரத்தப் பழியிலிருந்து நான் விடுదలானவன்; ஏனெனில், நான் உங்களுக்குத் தேவனுடைய சத்தியத்தை அறிவிப்பதை ஒருபோதும் நிறுத்தவில்லை, மேலும் கலகப் புத்திரரின்மேல் வரவிருக்கும் வாளைப் பற்றி இடைவிடாமல் எச்சரித்துள்ளேன். 'அல்லது நாம் கர்த்தருக்குக் கோபமூட்டுகிறோமா? நாம் அவருக்கு வலிமையான உணவா?' (1 கொரி. 10:22). 'ஏனெனில், மரத்தின் வேர்க்கு அருகே கோடாரி வைக்கப்பட்டுள்ளது; ஆகவே, நல்ல கனிகளைத் தராத ஒவ்வொரு மரமும் வெட்டி அடுப்பிலே போடப்படும்' (மத்தேயு 3:10). இந்த உதாரணத்தைப் பற்றி நீங்கள் அஞ்சவில்லையா? இந்த அச்சுறுத்தலைக் கண்டு நீங்கள் நடுங்கவில்லையா? சிறிது காலத்தில் நாம் தவிர்க்க முடியாமல் உட்படுத்தப்படவிருக்கும் மரணத்தைக் கூட நீங்கள் அஞ்சவில்லையா? நம் உடல்களிலிருந்து நம்மை அழைத்துச் செல்ல வழக்கமாக வரும் அச்சமூட்டும் தேவதூதர்களை நாம் எப்படி எதிர்கொள்வது? தேவையான ஆயத்தங்களைச் செய்துகொள்ளாமல் அந்த நீண்ட பயணத்தை நாம் எப்படி கடப்பது? அசுத்தமான மனச்சாட்சியுடன், ஒவ்வொரு முழங்காலும் முடங்கும், ஒவ்வொரு நாக்கும் அறிக்கை செய்யும் கிறிஸ்துவின் நியாயாசனத்திற்கு முன்பாக நாம் எப்படி நிற்க முடியும்? அங்கே நாம் அப்படிப்பட்ட நிலையில் காணப்பட்டால், அணைக்க முடியாத நெருக்கும், மரிக்காத புழுவும் இருக்கும், அங்கே அழுகையும் பற்கடிப்பும் இருக்கும் அந்த இடத்திற்கு நாம் தவிர்க்க முடியாமல் அனுப்பப்படுவோம்.

14. ஆனால் இது நிகழாமல் இருக்க, நாம் வந்து ஆராதிப்போம், நமஸ்கரிப்போம், கண்ணீர் விடுவோம் நம் நல்ல தேவன் முன்னிலையில்; மனந்திரும்புதலிலும், விண்ணப்பத்திலும், மனநொறுங்குதலிலும், கண்ணீரிலும், ஜெபத்திலும், உபவாசத்திலும், பரிசுத்தத்திலும், நீதியுள்ள வாழ்விலும் நம்மை அவருக்கு முன்பாக அர்ப்பணிப்போம். ஏனெனில், அவர் நம்முடைய பாவங்களுக்குப் பரிகாரம்; அவர் இன்னும் தம்முடைய இரக்கத்தின் கதவை நம்மை விட்டு மூடிவிடவில்லை; தம்மிடம் திரும்புபவர்களை அவர் தள்ளிவிடுவதில்லை, மாறாக, விலைமாதுவைப் போலவும், திருடனைப் போலவும், வீண்விரயம் செய்த குமாரனைப் போலவும் அவர்களைக் கருணையாக ஏற்றுக்கொள்கிறார். வாருங்கள், நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன், நாம் எழுந்திருப்போம், விழிப்படைவோம், நமது மனதை அதில் செலுத்துவோம், அதனால், நன்றாகக் கற்றுக்கொண்ட பிள்ளைகள் பள்ளியிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட பிறகு மகிழ்ச்சியுடன் தங்கள் வீடுகளுக்கு விரைந்து செல்வதைப் போல, நாமும் நற்செய்தியின் உண்மையான சீடர்களாக, இந்த வாழ்க்கையைத் துறந்து, மகிழ்ச்சியுடன் நித்திய ஜீவனுக்குள் பிரவேசிப்போம்.

306. கீழ்ப்படிதலை மிகவும் பலனளிக்கும் முயற்சியாகப் பாராட்டி, கீழ்ப்படிந்து வாழாதவர்களைக் கண்டித்து

306. 1) கீழ்ப்படிதலை மிகவும் பலனளிக்கும் முயற்சியாகப் புகழ்ந்து, கீழ்ப்படிந்து வாழாதவர்களைக் கண்டித்தார். – 2) வரவிருக்கும் அவர் விரைவில் வந்து, ஒவ்வொருவரின் செயல்களுக்கு ஏற்ப வெகுமதி அளிப்பார் என்பதை நினைவூட்டி, தனது சீடர்களைக் கீழ்ப்படிதலில் மேலும் சிறந்து விளங்கும்படி அவர் தூண்டுகிறார். [4, 104]

15. எல்லா நன்மைகளையுடைய கடவுளின் அருளால், நீங்கள் நம்பிக்கை கொண்டு என் தாழ்மையுடன் ஒப்புக்கொள்கிறீர்கள், உங்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டதைத் தவிர வேறெதையும் செய்யாமல் இருக்கிறீர்கள்: இதில் எனக்கு மட்டுமல்ல, என்னைவிட முன்பே அறத்தை உங்கள் வாழ்க்கையின் இலக்காகக் கொண்ட உங்களுக்கும்கூட மகிழ்ச்சியும் கிரீடமும் உள்ளது. ஏனெனில், ஒரு தொடக்கத்தவருக்குக் கட்டளைகளின்படி வாழ்வதையும், தன் சொந்த விருப்பப்படி எதையும் செய்யாமல் இருப்பதையும் விட இனிமையானது, விரும்பத்தக்கது அல்லது மகிழ்ச்சியானது வேறு என்ன இருக்க முடியும்? இதில் தான் உண்மையான கீழ்ப்படிதல் உள்ளது; இதுவே ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கை; இது துயரமும் கவலையற்ற நிலையும் நிறைந்த ஒரு உழைப்பு: ஒருவர் தனது விருப்பங்களின் அடிமையாக இருக்கும் வரை துயரத்தால் நிறைந்தது; தனது சொந்த விருப்பத்தை முழுமையாகத் துண்டித்துவிடும்போது கவலையற்றவராகிறார், ஆகையால், திருத்தூதர்களின் வார்த்தைகளில், 'இனி நான் வாழ்வதில்லை, கிறிஸ்துவே என்னுள் வாழ்கிறார்' (கலா. 2:20) என்று கூறும் தைரியம் அவருக்கு ஏற்படுகிறது. ஏனெனில், தன் சொந்த விருப்பத்தின்படி இனி வாழாமல், அவர் அபேதுவையின் மூலம் கடவுளின்படி வாழ்கிறார், மேலும், 'முகம் திறந்தவாறு கர்த்தருடைய மகிமையை நோக்கி, கர்த்தருடைய ஆவியினால் மகிமையிலிருந்து மகிமைக்கு அதே உருவமாக மாற்றப்படுகிறார்' (2 கொரி. 3:18). அத்தகையவர் உலகத்தின் காரியங்களில் கவனம் செலுத்துவதில்லை, மரணத்திற்குப் பயப்படுவதில்லை, மேலும் தன்னை முழுமையாகக் கடவுளுக்கு ஒப்புக்கொடுத்து, எதனாலும் பாரம் ஏற்றாத ஒரு கவலையற்ற வாழ்க்கையை வாழ்கிறார். ஆனால், யார் தங்கள் சொந்த விருப்பங்களை நம்பி, கீழ்ப்படிதலின் சட்டங்களைப் பின்னுக்குத் தள்ளி, தங்கள் சொந்த விருப்பத்திற்கும் சுய இன்பத்திற்கும் அடிபணிகிறார்களோ, அவர்கள் ஒரு சித்திரவதை வாழ்க்கையை வாழ்கின்றனர், 'தேவன் சித்தத்தைச் செய்யும்படி சாத்தானால் சிறைபிடிக்கப்பட்டவர்களாக' (2 தீமோ. 2:26)—மேலும் சில சமயங்களில் அத்தகைய நபர் நோன்பிருப்பது போலவோ, விழித்திருப்பது போலவோ, அல்லது வேறு ஏதேனும் நற்செயல் செய்வதைப் போலவோ தோன்றினாலும், இவை அனைத்தும் கண்டிக்கத்தக்கவை: ஏனெனில் 'விசுவாசத்தினால் இராதது யாவும் பாவமே' (ரோமர் 14:23); மேலும், பொதுவான விதியின்படி செய்யப்படாத எதுவும் செய்வோரின் சொந்த விவகாரம் மற்றும் கடவுளுக்குப் பிரியமான தெய்வீக பக்திக்கு அந்நியமானது.

16. ஆகையால், நான் அத்தகையவர்களைச் சரியாகக் கண்டிக்கிறேன், அதே சமயம் உங்களைப் பாராட்டுகிறேன், மேலும் மிகச் சிறந்த கீழ்ப்படிதலிலும், பொறுமையிலும், உங்கள் சொந்த விருப்பத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதிலும், விசுவாசம், நம்பிக்கை, அன்பு ஆகியவற்றிலும், உங்கள் சொந்த இரட்சிப்பிற்காகவும் மற்றும் முழு சகோதரத்துவத்திற்கும் ஒரு நல்ல முன்மாதிரியாகவும் இருக்கும் மற்ற அனைத்து துறவற முயற்சிகளிலும் இன்னும் அதிகமாகப் நிலைத்திருக்க உங்களை ஊக்குவிக்கிறேன். நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன்: ஏனெனில், 'இன்னும் சிறிது காலம், மிகச் சிறிது காலம், இதோ, வருகிறவர் வந்து தாமதியார்' (எபி. 10:37); அந்தக் கடைசி நாள் வரும், அன்றையதினம் 'இருளின் கிரியைகள் வெளிப்படுத்தப்படும், இருதயத்தின் யோசனைகள் அறியப்படும்' (1 கொரி. 4:5). அச்சமூட்டும் உண்மையான நியாயாதிபதி வருவார், அவர் ஒரு புதியவரை மற்றொரு புதியவரின் முன்பாகவும், ஒரு மடாலயத் தலைவரை மற்றொரு மடாலயத் தலைவரின் முன்பாகவும், ஒரு ஆயரை மற்றொரு ஆயரின் முன்பாகவும், ஒரு பிரபுவை மற்றொரு பிரபுவின் முன்பாகவும், ஒரு ராஜாவை மற்றொரு ராஜாவின் முன்பாகவும் கொண்டு வருவார், மேலும் அவர்களை ஒருவரையொருவர் மூலம் தண்டித்து அல்லது விடுவிப்பார், மேலும் 'ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்கள் செய்த கிரியைகளின்படி பிரதிபலன் அளிப்பார்: நன்மை செய்வதில் விடாமுயற்சியுடன் இருந்து, மகிமையையும் கனத்தையும் அழியாமலையும் தேடும்வர்களுக்கு, அவர் நித்திய ஜீவனைக் கொடுப்பார்; ஆனால், தங்கள் தீவிரத்தில் சத்தியத்திற்கு எதிராகச் செயல்பட்டு, அநியாயத்திற்குக் கீழ்ப்படிபவர்களுக்கு, அவர் கோபத்தையும் சீற்றத்தையும் கொடுப்பார். தீமை செய்கிற ஒவ்வொரு மனுஷனுக்கும் துயரமும் இக்கட்டும் உண்டு' (ரோமர் 2:7–9). இதை நாம் மிகவும் பயப்பட வேண்டும், மேலும் நமது மரண நேரம் நன்மைகள் இல்லாமல் நம்மைக் கண்டுபிடிக்காமல், நமது நற்செயல்களின் பலன்களில் செல்வந்தராக நம்மைக் காணும்படி நாம் மிகவும் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும். பகைவன் நமது நற்செயல்களில் நம்மை எதிர்க்கட்டும் [—அதுவே அவனது இயல்பு; 'ஏனெனில் அவன் தொடக்கத்திலிருந்து ஒரு கொலையாளி, அவனுக்குள் உண்மை இல்லாததால், அவன் உண்மையில் நிலைநிற்பதில்லை' என்று ஆண்டவர் கூறியது போல (யோவான் 8:44)]; ஆனால் நாம் தைரியத்தையும் பெருந்தன்மையையும் கொண்டு அவருக்கு எதிராக நின்று, உழைப்பு, வியர்வை, ஜெபங்கள், விண்ணப்பங்கள் மற்றும் கண்ணீருடன் அவரை எதிர்க்க வேண்டும் – நமது போராட்டங்களின் உதவியாலும், நமக்கு நித்திய வெற்றியை அருளும் கர்த்தரின் பரிந்துரையாலும், அவர் நம்முடைய எதிராக எதிலும் வெற்றி பெறமாட்டார்.

307. போதனைகளின் பலனைப் பற்றிப் பேசிய பிறகு, தேவனுடைய வீட்டில் ஒருவரையொருவர் உயர்த்தும்படி அவர் அனைவரையும் அழைக்கிறார்

307. 1) போதனைகளின் பலனைப் பற்றிப் பேசிய பிறகு, தேவனுடைய ஆலயத்தைக் கட்டியெழுப்ப அனைவரையும் ஒன்றிணைந்து செயல்பட அவர் அழைக்கிறார். – 2) பின்னர், நாம் தேவனுடைய ஆலயமாக மாறியிருப்பதால், அது நம்மில் கெட்டுப்போக அனுமதிக்க வேண்டாம் என்று அவர் நம்மை ஊக்குவிக்கிறார்; இந்த நோக்கத்திற்கான வழிகளும் கோடிட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ளன. [4, 105]

17. நமது போதனைகள் நேர விரயம் என்று யாரும் சொல்ல வேண்டாம். இல்லை, நாம் அவற்றிலிருந்து பெரும் பயனைப் பெறுகிறோம்: ஏனெனில், உழுமாடு நிலத்திற்கும், தாகம் தீர்க்கும் நீர் தாகமுடையவர்க்கும் எப்படி அவசியமோ, அதுபோலவே நமது அறிவுறுத்தும் வார்த்தை திறந்த இதயத்துடன் அதைக் கேட்பவர்களுக்கு அவசியமானது. பொதுவாக ஆன்மா சீர்கெடுவதற்கு என்ன காரணம்? சகோதரத்துவங்களுக்குள் சண்டை, சச்சரவு மற்றும் பிளவுகளுக்கு என்ன காரணம்? போதனை மற்றும் அறிவுறுத்தல் இல்லாமல் போவதால்தானே? போதனையும் அறிவுரையும் உள்ள இடத்தில் சமாதானமும் ஒழுங்கும் இருக்கிறது; சமாதானமும் ஒழுங்கும் உள்ள இடத்தில் பரிசுத்த ஆவியானவர் வசிக்கிறார். இதனால்தான் நான், பணிவுடனும், பயத்துடனும், அன்புடனும், உங்களுக்குப் பேசவும், அறிவுரை கூறவும், ஆறுதல் அளிக்கவும், நினைவூட்டவும் முயற்சிக்கிறேன்; இதன் மூலம் நானும் நீங்களும் பிசாசின் பல்வேறு சோதனைகளிலிருந்து இரட்சிக்கப்பட உதவ முடியும். – நீங்கள் அனைவரும், குறிப்பாக சகோதரர்களில் முதன்மையானவர்கள், எனக்குப் பெரிதும் உதவுகிறீர்கள் என்பதை நான் அறிக்கையிடுகிறேன்; நீங்கள் அனைவரும் நன்மைக்காக என்னுடன் கூட்டுப்பணியாற்றுபவர்கள். 'நான் நடவும், அபோல்லோ பாய்ச்சவும் செய்தேன்; வளர்ப்பைத் தேவன் கொடுத்தார்' (1 கொரி. 3:6) என்கிறார் புனித பவுல்: ஆகவே, இந்த நற்செயல் எனக்கென அல்ல, உங்களுடையதும் கூட; உண்மையில், இது கடவுளுடையது, அவரிடமிருந்துதான் மக்களிடத்தில் உள்ள நன்மைகள் அனைத்தும் வருகின்றன. எனவே, உங்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் கொடுக்கப்பட்ட கீழ்ப்படிதலுக்கு ஏற்ப, அனைத்தையும் பொது நன்மை நோக்கி வழிநடத்தவும், ஆவியால் கடவுளின் வாசஸ்தலத்தில் ஒருவரையொருவர் கட்டி எழுப்பவும் உங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். ஏனெனில், திருத்தூதர் கூறுகிறார்: 'ஏற்கனவே போடப்பட்ட அஸ்திவாரம் தவிர வேறு அஸ்திவாரம் யாரும் போட முடியாது; அந்த அஸ்திவாரம் இயேசு கிறிஸ்துதான். யாராவது இந்த அஸ்திவாரம் மீது தங்கம், வெள்ளி, விலையுயர்ந்த கற்கள், மரம், வைக்கோல் அல்லது பதரைப் பயன்படுத்தி கட்டினால், ஒவ்வொருவரின் கிரியையும் வெளிப்படுத்தப்படும். ஏனெனில், அந்த நாள் அதை வெளிப்படுத்தும், அது நெருப்பினால் வெளிப்படுத்தப்படும்; மேலும், ஒவ்வொருவரின் கிரியை என்னவென்று பார்க்க அந்த நெருப்பு அதைச் சோதிக்கும்' (1 கொரி. 3:11–13). நற்பண்பைத் தங்கம், வெள்ளி மற்றும் விலையுயர்ந்த கற்களுடனும், தீயொழுக்கத்தை மரம், வைக்கோல் மற்றும் பதர் ஆகியவற்றுடனும் அவர் எவ்வாறு ஒப்பிடுகிறார் என்பதைக் காண்கிறீர்களா; இவை தீர்ப்பின் நெருப்புச் சோதனைக்கு உட்படுத்தப்படும்போது, சில—அழிந்துபோகக்கூடியவை—எரிந்து சாம்பலாக்கப்படும், மற்றவை—நீடித்து நிற்கக்கூடியவை—பாதிப்படையாமல் இருக்கும்.

18. இதற்கு அவர் இன்னும் கடுமையான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்திச் சேர்க்கிறார்: 'நீங்கள் தேவனுடைய ஆலயம் என்றும், தேவனுடைய ஆவியானவர் உங்களில் வாசமாயிருக்கிறார் என்றும் அறியீர்களா? தேவன் ஆலயத்தைக் கெடுத்தால், தேவன் அவனைக் கெடுப்பார்; தேவனுடைய ஆலயம் பரிசுத்தமாயிருக்கிறது, நீங்களே அந்த ஆலயம்' (1 கொரி. 3:16–17)நாம் தேவனுடைய ஆலயமென்று அழைக்கப்படுவதற்கும், அந்த ஆலயமாக இருப்பதற்கும் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்படுவது என்ன ஒரு பெரிய பரிசு! ஆனால், நாம் தேவனுடைய ஆலயத்தை அழித்தால், தேவன் நம்மை அழித்துவிடுவார் என்பது என்ன ஒரு பெரிய அச்சுறுத்தல்! ஆகவே, நம்மில் உள்ள தேவனுடைய ஆலயத்தை நாம் அழிக்காதிருப்போமாக; நம்மில் வாசம்பண்ணும்படி பரிசுத்த ஆவியானவர் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருப்பதால், நமது உணர்ச்சிகளுக்கு நாம் வசிப்பிடமாக மாறிவிட அனுமதிக்காதிருப்போமாக; அதுபோல, பாவத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட நாம், மீண்டும் சாத்தானின் அடிமைகளாக ஆகிவிட அனுமதிக்க வேண்டாம். ஆனால், 'நீங்கள் பரிசுத்தராகவும் குற்றமற்றவர்களாகவும் இருந்து, இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலம் நீதியின் கனிகளைப் பெற்று, தேவனுடைய மகிமைக்கும் துதிக்கும் தகுதியுள்ளவர்களாக இருப்பீர்களாக' (பிலி. 1:10-11). ஆகவே, நமது இதயங்கள் விழிப்புடன், தேவ பயத்தால் நிரப்பப்பட்டு, மரணத்தைப் பற்றிய தொடர்ச்சியான எண்ணங்களால் போஷிக்கப்படட்டும்: ஏனெனில், அத்தகைய பயமும் எண்ணங்களும் இருக்கும் இடத்தில், பாவம் நுழைவதற்கு இடமில்லை. ஆனால் இதயம் இதற்கு உணர்ச்சியற்று கடினமாகும்போது, காமம் நம்மில் எளிதில் வேரூன்றி, நம்மைத் தூண்டி, தொந்தரவு செய்து, நாம் மீண்டும் நமது முந்தைய அமைதியான நிலைக்குத் திரும்பும் வரை நம்மை விட்டு விலகுவதில்லை. ஆகவே, நன்மையில் சிறந்து விளங்கக் கடினமாக உழைத்து, அதன் விளைவாகத் தணியாத அமைதியைக் காண்போமாக; கர்த்தருக்குள் மகிழ்ச்சியைக் காணும்படி அழுவோமாக; இந்த வாழ்வின் குறுகியதும் துயரமானதுமான பாதையைப் பொறுமையுடன் கடந்து, அதிலிருந்து பிறக்கும் புத்துணர்ச்சியூட்டும் வாழ்வைக் காண்போமாக. – இதோ, எல்லாவற்றையும் விடச் சிறந்த பேரம் இது. இதோ, எல்லா ஆசீர்வாதங்களையும் விட மேலான ஆசீர்வாதம் இது: நற்பண்பைத் தொடர்வதில் சில உழைப்புகளும் முயற்சிகளும் செய்து, அளவற்ற மற்றும் நித்தியமான ஆசீர்வாதங்களைப் பெறுதல் – நாம் அனைவரும் அவற்றுக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படலாம்.

308. நமது வாழ்க்கை கடல் கடந்து செல்லும் ஒரு பயணத்தைப் போன்றது

308. 1) நமது வாழ்க்கை கடல் கடந்து செல்லும் ஒரு பயணத்தைப் போன்றது. – 2) கப்பலின் தலைவனாகிய மனம், வாழ்க்கை எனும் கப்பலை மூழ்காமல் தவிர்க்க எப்படி வழிநடத்த வேண்டும்? – 3) இந்தப் பாடங்கள் இளம் வயதினருக்கு மட்டுமல்ல, முதியவர்களுக்கும் கூட: ஏனெனில் ஆபத்து அவர்களுக்கும் வெகு தொலைவில் இல்லை. – 4) ஆகவே, நீண்ட உழைப்பின் மூலம் நாம் சேர்த்ததை வீணாக்கிவிடாமல் கவனமாக இருப்போம். [4, 106]

19. மனித வாழ்க்கை என்பது மற்றொரு வகையான கடல், அதன் குறுக்கே நாம், ஒரு கப்பலுக்குள் நுழைந்தது போல இந்த உடலுக்குள் நுழைந்து, நமது மனதில் பயணம் செய்கிறோம்; மேலும், சாதாரண கப்பல்களில் கடல் பயணம் செய்பவர்கள் போல, அவ்வப்போது பயணம் செய்து, துறைமுகங்களில் தங்குபவர்களைப் போல நாம் பயணம் செய்வதில்லை, மாறாக, நாம் இரவும் பகலும் இடைவிடாமல் பயணம் செய்கிறோம், கெட்ட வானிலை மற்றும் புயல்களில் பயணம் செய்கிறோம்; மேலும் இந்தக் கடல் அபாயகரமானது, அபாயகரமானது மட்டுமல்ல, நமது வாழ்நாளின் காலத்திற்கு ஏற்ப நீளமானதும் கூட; மேலும் அதில் பொறாமைத் தெய்வங்களால் கிளர்ந்தெழும் பல பயங்கரமான, புயல் அலைகளும், பல கடற்கொள்ளையர்களும்—அசுரர்களும்—நம்மை மூழ்கடிக்க முயற்சித்துத் தாக்குகின்றன, அவற்றை விவரிக்கவே முடியாது. ஆகவே, இதைக் காணும் புனித தாவீது, ஏன் ஜெபத்தில் கூக்குரலிட வேண்டும்: 'என்னைப் பகைக்கிறவர்களிடமிருந்தும், ஆழமான நீரிலிருந்தும் நான் விடுவிக்கப்படட்டும்; பெருங்காற்று நீர் என்னை மூழ்கடிக்காமலும், ஆழம் என்னை விழுங்காமலும், என் பகைவன் எனக்கு விரோதமாகப் பேசாமலும் இருக்கட்டும்' (சங். 68:15–16). – அவ்வளவு பெரியவரும் வல்லமையுமுள்ளவருமான தாவீது கூட மூழ்கிப் போகாமல் இருக்க பயந்து ஜெபித்தாரென்றால் – அவர் நித்திரை செய்து ஒரு காலத்தில் துன்பப்பட்டபோதிலும் – நாம் தாழ்மையானவர்கள் என்ன சொல்ல முடியும், மேலும் நாம் அதே கதியை அடையாமல் இருக்க எவ்வளவு அதிகமாக பயந்து ஜெபிக்க வேண்டும்?

20. மேலும், நமது மனமானது, ஒரு படகு ஓட்டுநரைப் போல, விழிப்புடனும் எச்சரிக்கையுடனும் இருக்கும்போது, உணர்ச்சிகளின் புயல்களைத் தடுத்து நிறுத்துகிறது; மேலும், தாக்கும் எண்ணங்களின் தெறிப்புகளால் லேசாக மட்டுமே தெறிக்கப்படுகிறது; ஆனால் அது சோம்பலுக்கும் கவனக்குறைவுக்கும் அடிபணியும்போது, அது சீற்றமிக்க வெள்ளமாகப் பாயும் காமத்திற்கு அடிபணிகிறது; அதனால் மூழ்கடிக்கப்பட்டு, இறுதியில் ஒரு பெரிய மற்றும் பாவமான கப்பல் விபத்தைச் சந்திக்கிறது, அதைப் பற்றிக் கேட்பதற்கே பரிதாபமாக இருக்கும், அனுபவிப்பதற்கு இன்னும் பரிதாபமாக இருக்கும். ஆகவே, நமது வாழ்க்கைப் பயணம் மிகவும் பயங்கரமானதும் ஆபத்தானதும் ஆகும்; எனவே, அதன் திசைகாட்டியை கவனமாகவும் விழிப்புடனும் பிடித்து, உணர்ச்சிகளைத் தள்ளிவிட்டு, அத்துமீறி வரும் எந்தவொரு பொருத்தமற்ற எண்ணங்களையும் உடனடியாக விரட்டியடிக்க வேண்டும். இல்லையெனில், நாம் அவற்றில் சிறிது நேரம் தாமதித்தாலும், அவை நம்மை மூழ்கடித்துவிடும்.

21. இளையவர்கள் மட்டுமல்ல, நீண்டகாலமாகத் தவறில் ஈடுபட்டுள்ள முதியவர்களையும் மனதில் கொண்டுதான் நான் இதைச் சொல்கிறேன்; ஏனெனில், பிசாசு அவர்களைக் காயமின்றி விடுவதில்லை, அடிக்கடி அவர்களை ஒரு பரிதாபகரமான வீழ்ச்சிக்குக் கொண்டுவருகிறது – மாபெரும் தெய்வபக்தர் பேசில் ஒரு இடத்தில் கூறுவது போல: 'உண்மையாகவே, இது மிகவும் பரிதாபகரமான காட்சி – நோன்புக்குப் பிறகு, கடுமையான வாழ்க்கைக்குப் பிறகு, நீண்ட பிரார்த்தனைகளுக்குப் பிறகு, பெருக்கெடுத்த கண்ணீருக்குப் பிறகு, இருபது அல்லது முப்பது வருட விரதத்திற்குப் பிறகு, கவனக்குறைவாலும் ஆன்மாவின் புறக்கணிப்பாலும் திடீரென அனைத்தையும் இழந்து, ஒன்றும் இல்லாதவனாகத் தன்னைக் காண்பது!' (தொகுதி 4, பக்கம் 222, – ரஷ்ய மொழிபெயர்ப்பில்). – என் தாழ்மையுடன் நான் இதைக் கேட்டு, கண்டுகொண்டு, அழுது, அழுதுகொண்டும் இருக்கிறேன்; பல ஆண்டுகளாகச் சேகரிக்கப்பட்ட அத்தகைய நற்பண்புகள் செல்வம், ஒரு கணத்தில் வஞ்சகனான பிசாசினால் கொள்ளையடிக்கப்பட்டு, பக்தி யோகியை வெறுமையையும் மதிப்பற்றவரையும் ஆக்குவதைக் கண்டு நான் அழுதுகொண்டே இருக்கிறேன். – அவ்வளவு பெரியது நமது இரட்சிப்பின் மர்மம், மேலும் நாம் வானத்திற்கு ஏறுவதைக் காண முடியாத, அவனே அதிலிருந்து வீழ்ந்த அந்தப் பிசாசுக்கு எதிராக அவ்வளவு கோபம்.

22. ஆனால் அவன் எப்படி இருக்கிறானோ அப்படியே இருக்கட்டும், மேலும் அவன் நம்மை எதிர்த்து அத்தகைய சீற்றத்துடன் தன்னை ஆயுதபாணியாக்கிக் கொள்ளட்டும்; நாம், இளையோர் மற்றும் முதியோர், இளநிலை மற்றும் மூத்தநிலை பெற்றோர் அனைவரும், கடவுளின் உதவியுடன், பல உழைப்புகள் மற்றும் செயல்கள் மூலம் நாம் திரட்டிக்கொண்டவற்றைப் புறக்கணிப்பதன் மூலம் நம்மை அழிவுக்கு இட்டுச் செல்ல அனுமதிக்க மாட்டோம் என்று ஒருமனதாகத் தீர்மானிப்போம்—அவை: உலகைத் துறத்தல், கீழ்ப்படிதல், தூய்மை, கண்ணீர், மற்றும் ஆரம்பத்திலும் இறுதியிலும் செய்யும் அறிக்கை; ஆனால், நமது நம்பிக்கையின் பாயை உயர்த்திப் பிடித்து, ஆவியின் காற்றினால் வழிநடத்தப்பட்டு, நாம் எப்போதும் விழிப்புடன் இருப்போம்; அப்போதுதான், நமது வாழ்வின் முடிவை அடைந்து, அழியாத தன்மையின் துறைமுகத்தில் நுழையும்போது, நமது நற்பண்புகளின் செல்வத்தின் மூலம் பரலோக ராஜ்யத்தை அடைய முடியும்.

309. அரசரிடமிருந்து ஒரு தூதுவர் நேற்று வந்தார்; அரசர் எங்கள் மீது நல்லெண்ணம் கொண்டிருக்கவில்லை என்பதை அறிந்து நாங்கள் அனைவரும் அச்ச நிலைக்கு ஆளானோம்

309. 1) நேற்று அரசரின் தூதுவன் வந்தான்; அரசருக்கு நம் மீது நல்லெண்ணம் இல்லை என்பதை அறிந்து நாங்கள் அனைவரும் அச்ச நிலைக்கு ஆளானோம். அவர் நல்லெண்ணத்துடன் இருந்திருந்தால், நீங்கள் தூதுவனை வேறு விதமாக வரவேற்றிருப்பீர்கள். ஆகவே ஆன்மா மரணத்தின் தூதனைச் சந்திக்கும்: கடவுளின் அருளில் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தால் மகிழ்ச்சியுடனும், இல்லையெனில் அச்சத்துடனும். – 2) எனவே, நாம் கடவுளுடன் நல்லிணக்கம் காண்போம், தேவதூதர்களை நமது நண்பர்களாக்கிக் கொள்வோம். இதற்கு, மனந்திரும்புதல் கண்ணீரை, சுயபரிசோதனையை, பரஸ்பரப் பிரார்த்தனைகளை, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, புனித மர்மங்களைப் பெறுவதை அர்ப்பணிப்போம். – 3) இங்கு, புனித மர்மங்களை ஒருவர் எவ்வாறு அணுக வேண்டும், அது எவ்வளவு மீட்பளிப்பது, மற்றும் மக்கள் அரிதாகவே திருவருட்சாதனத்தைப் பெறுவது எவ்வளவு வருந்தத்தக்கது என்பது விளக்கப்பட்டுள்ளது; மேலும், இனிமேல் அதை அடிக்கடி பெற வேண்டும் என்ற அறிவுரையும் கூறப்பட்டுள்ளது. [4, 107]

23. நேற்று, சக்கரவர்த்தியின் தூதர் இங்கு வந்தவுடன், அவரது திடீர் வருகையால் நாங்கள் உடனடியாகப் பெரும் பீதிக்குள்ளானோம். பின்னர் அவர் எங்களுக்காக வரவில்லை என்று அறிந்ததும், எங்கள் பயத்தை இன்னும் விரைவாகத் தள்ளியடித்தோம். நான் இப்போது கேட்கிறேன்: நாம் ஏன் அவ்வளவு பயந்தோம்? அரசன் நம் மீது வெறுமனே அதிருப்தி கொண்டிருப்பது மட்டுமல்லாமல், நம்மை வெறுத்து இகழ்கிறான் என்பதையும் நாம் உணர்ந்ததால் அல்லவா? அதற்கு மாறாக, நாம் அரசனின் கருத்தில் இருந்து, அவனுக்கு நெருக்கமானவர்களில் ஒருவராக இருந்திருந்தால், அவன் எப்போதும் நம் மீது கருணை கொண்டிருக்கிறான் என்பதை அறிந்து, அவனிடமிருந்து ஒரு தூதர் வருவதைக் கண்டு நாம் மகிழ்ச்சியடைய மாட்டோமா? – ஆனால் நான் ஏன் இந்த விஷயத்தை எழுப்புகிறேன்? – இதற்குப் பதிலாக: அதேபோல், ஒரு நல்ல வாழ்க்கையின் மூலம் கடவுளின் அருளைப் பெற்ற ஒரு ஆன்மா, உடலை விட்டுப் பிரியும் நேரத்தில், எல்லா உலகங்களுக்கும் அரசனால் அதை அழைத்துச் செல்ல ஒரு தூதன் அனுப்பப்படும்போது, அது அஞ்சாது, மாறாக அவரை மகிழ்ச்சியுடன் நோக்கி, தன் இறைவனிடம் மகிழ்ச்சியுடன் செல்லும். இருப்பினும், அது அத்தகைய ஆன்மாவாக இல்லையென்றால், அது குழப்பத்தாலும் திகிலாலும் பீடிக்கப்படும்; உள்ளார்ந்த உறுதியின்றி, எங்கும் இருந்து எந்த உதவியையோ ஆறுதலையோ எதிர்பார்க்காது. ஏனெனில் இங்கே, ஒரு சகோதரரும் ஒரு நண்பரும் ஆன்மாவிற்கு ஆறுதல் கூறி அதன் அச்சத்தைப் போக்க முடியும்; ஆனால் அங்கே, அத்தகைய எதுவும் சாத்தியமில்லை, மேலும் தேவதூதர் அந்தப் பரிதாபமான ஆன்மாவை இரக்கமின்றி கொடூரமாக அழைத்துச் செல்வார். – இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்கும்போது, நமது ஆன்மாக்களில் ஒருவித அச்ச உணர்வு ஏற்படுவதை நாம் உணரவில்லையா? இதைக் கேட்பதற்கே பயமாக இருந்தால், நாம் உண்மையில் அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் இருக்கும்போது என்ன பாடுபடுவோம்? – அப்பொழுது ஆத்துமா கிறிஸ்துவின் நியாயாசனத்திற்கு முன்பாக எப்படித் தோன்றும்? – தீர்க்கதரிசியாகிய தானியேலின்படி, 'அவருடைய முகத்திற்கு முன்பாக அக்கினியாறு ஓடுகிறது; ஆயிரமாயிரமானவர்கள் அவருக்கு ஊழியம் செய்கிறார்கள், மற்றும் அநேகர் அவருக்கு முன்பாக நிற்கிறார்கள்' (தானி. 7:10), – மேலும் நியாயாதிபதி பயங்கரமானவரும் இரக்கமற்றவருமாக இருக்கிறார், மேலும் நற்செய்தியில் கூறப்பட்டபடி (மத். 12:36), ஒவ்வொரு வார்த்தையும், ஒரு வீணான வார்த்தை கூட, கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்படும். அப்படியானால், ஆன்மா இவை அனைத்தையும் எப்படித் தாங்கும்? – உண்மையாகவே, 'ஜீவனுள்ள தேவனுடைய கைக்குட்படுவது பயங்கரமானது' (எபி. 10:31). மேலும், தன்னை முடிவில்லாத வேதனைக்குத் தண்டித்து, மிகவும் நீதியான தீர்ப்பைக் கேட்கும்போது அது இன்னும் பயங்கரமாகிறது.

24. இக்காரணத்திற்காக நான் உங்களை வேண்டிக்கொண்டு, மன்றாடுகிறேன்: மரணத்திற்கு முன்பே நாம் கடவுளுடன் சமாதானம் செய்துகொள்வோம், அவருடைய அருளையும் பெறுவோம்; நம்மை அழைத்துச் செல்லவிருக்கும் தூதர்களுடன் நாம் நண்பர்களாக இருப்போம் – நமது உள்ளக் கண்ணை விழிப்புடன் வைத்திருப்போம், நமது மனதை வெல்ல முடியாததாகக் காப்போம், இச்சையின் தூண்டுதல்களுக்கு அடிபணியாமல் இருப்போம்; நாம் எப்போதாவது வழுவினால், முடிந்தவரை விரைவாக மீண்டும் எழுந்து நிற்குவோம்; கண்ணீருடன் தீயவனின் நெருப்பு அம்புகளை அணைப்போம், அதற்குப் பதிலாக, கிறிஸ்துவின் மீதான நமது அன்பை உயர்த்துவோம். – 'நீதியுள்ள ஒருவரின் ஜெபம் சக்திவாய்ந்தது மற்றும் பயனுள்ளது' என்று கூறுகிறது (யாக்கோபு 5:16); இதனால்தான் நாம் ஒருவருக்கொருவர் ஜெபிக்கவும், நமது ஜெபங்களில் ஒருவரையொருவர் நினைவுகூரவும் வேண்டும். கண்ணீரும் மனந்திரும்புதலும் கூடப் பெரியதைச் செய்ய முடியும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகப் புனித மர்மங்களைப் பெறுவது – அதை நீங்கள் ஏனோ புறக்கணிப்பதைக் கண்டு நான் மிகவும் ஆச்சரியப்படுகிறேன். ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் இன்னும் சிலர் திருவருட்சாதனங்களை அணுகுகிறார்கள்; ஆனால் வழிபாட்டுத் திருவிழா மற்றொரு நாளில் நடத்தப்படும்போது, யாரும் முன்வருவதில்லை. மடாலயத்தில்கூட, அவ்வாறு விரும்பியவர்கள் ஒவ்வொரு நாளும் திருவருட்சாதனத்தைப் பெற்றனர்; ஆனால் இப்போது இது மிகவும் அரிதாக நடக்கிறது, உண்மையில் எங்கும் இதைக் காண்பது அரிது.

25. இதைச் சொல்வதில், நீங்கள் எந்த முக்கியத்துவமும் இல்லாதது போல, சடங்குகளை சாதாரணமாகப் பெற்றுவிட வேண்டும் என்று நான் சிறிதும் விரும்பவில்லை. ஏனெனில், 'ஒருவன் தன்னைச் சோதித்துப் பார்த்து, அப்படியே அப்பத்தைக் கழித்து, கிண்ணத்திலிருந்து குடிக்கக்கடவன். ஏனெனில், தகுதியற்றவனாகப் புசித்துப் பானம் செய்யும் எவரும், ஆண்டவரின் உடலை அறிந்துகொள்ளாமல், தனக்குத்தானே நியாயத்தீர்ப்பைப் புசிக்கிறான்' (1 கொரி. 11:28–29) என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது. இல்லை—அது நான் விரும்புவதல்ல; அது ஒருபோதும் நிகழக்கூடாது! ஆனால், நாம் முடிந்தவரை முழுமையாகப் பங்குகொள்ளும் ஆவலுடன், நம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொண்டு, இந்த வழியில் இந்த அருட்கொடைக்குத் தகுதியுடையவர்களாக ஆவோம். ஏனெனில், நமக்கு முன் வைக்கப்பட்டிருக்கும் அப்பம் வாழ்வின் பங்கீடாகும், ஆண்டவர் கூறுவது போல்: 'நான் வானத்திலிருந்து இறங்கி வந்த ஜீவ அப்பம்; இந்த அப்பத்தை உண்ணும் எவரும் என்றென்றும் வாழ்வார். 'நான் கொடுக்கும் அப்பம் உலகின் ஜீவனுக்காக நான் கொடுக்கும் என் மாம்சமே' (யோவான் 6:51); மேலும்: 'என் மாம்சத்தை உண்ணுகிறவனும் என் இரத்தத்தைக் குடிக்கும்வனும் என்னில் நிலைத்திருக்கிறான், நானும் அவனில் நிலைத்திருக்கிறேன்' (யோவான் 6:56). இந்தச் சொல்லொணா, அளவற்ற அருளைக் காண்கிறீர்களா? ஆண்டவர் நமக்காக மரித்தது மட்டுமல்லாமல், தம்மையே நமக்கு உணவாகவும் கொடுத்தார். நமக்காக அவர் கொண்ட மாபெரும் அன்பை இதைவிடத் தெளிவாக வேறு எது வெளிப்படுத்த முடியும்? மேலும், நமது ஆன்மாக்களுக்கு இதைவிட மீட்பளிப்பது வேறு எது? – இப்போது யாரும் தங்கள் அன்றாட உணவைத் தங்களுக்குத் தாங்களே மறுத்து, அதைச் சுவைக்காமலேயே பெரிதும் துயரப்பட மாட்டார்கள் என்றால்; எல்லோருக்கும் வழங்கப்படும் உணவு சாதாரண அப்பமாகவும், பானம் சாதாரண கோப்பையாகவும் இல்லாமல், உயிருள்ள அப்பமாகவும், அழியாமையின் கோப்பையாகவும் இருக்கும்போது, யாராவது அவற்றைச் சுவைத்தார்களா என்பதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், இந்த விஷயத்தை அவசியமற்றதாகக் கருதுவது எப்படி நியாயமாகும்? இது என்ன முட்டாள்தனத்தையும் அர்த்தமற்ற தன்மையையும் சாட்சியப்படுத்துகிறது! இதுவரை இது நடந்திருந்தால், இப்போதிருந்து, கடவுளின் இந்த அருளின் வல்லமையை அறிந்து, இதை இனிமேலும் தடுக்க உறுதியெடுப்போம் என்று நான் உங்களை வேண்டுகிறேன்; ஆனால் எப்போதும், நம்மால் முடிந்தவரை நம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொண்டு, புனிதமும் பரிசுத்தமும் தரும் அந்த இரகசியங்களை அணுகி, அவற்றில் பங்குகொள்வோம். – மேலும் இது, நான் நம்புகிறேன், அது உண்மையாக இருப்பது போலவே, நமது திருவருட்சாதனத்திற்கான தயாரிப்பாலும் அதற்கான நமது ஏக்கத்தாலும் தூண்டப்பட்டு, நம்மைத் தூய்மையாக வைத்துக் கொள்ள மிகவும் உதவும். இருப்பினும், திருவருட்சாதனத்தின் மீது அலட்சியம் இருக்கும் இடத்தில், நமது உணர்ச்சிகள் நம்மைச் சிக்க வைக்க அதிக சுதந்திரத்தையும் வாய்ப்பையும் பெறுகின்றன. – இதுவும், நம் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் அருளாலும் அன்பாலும், நாம் அனைவரும் பெறத் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்படும் நித்திய வாழ்வை நோக்கி, நமக்கு ஒரு நிலையான வழிகாட்டியாக அமையட்டும்.

310. முன்னோக்கி – முன்னோக்கி – நற்பண்பின் பாதையில்

310. 1) முன்னோக்கி – முன்னோக்கி – நற்பண்பின் பாதையில். – 2) எப்படி? ஒவ்வொரு நாளும் சரியானதைச் செய்வதன் மூலம்: அதற்கான ஒரு மாதிரித் திட்டம் வழங்கப்பட்டுள்ளது. – 3) உந்துதல்கள்: நற்பண்பின் அழகு மற்றும் இனிமை, மற்றும் பாவத்தின் அழிவுத்தன்மை. – 4) வெற்றியைத் தடுப்பது எது? விருப்பத்தின் நேர்மையின்மை. [4, 108]

1. அறம் என்பது ஒரு இடைவிடாத, தொடர்ந்து வளரும் முயற்சி. அது இலக்கை நோக்கிய தனது முன்னேற்றத்தில் ஒருபோதும் நின்றுவிடுவதில்லை, ஆனால் அதில் பங்குகொள்பவர்களை எப்போதும் முழுமை நோக்கி ஈர்க்கிறது. இதை விளக்குகிறார் திருத்தூதர்: 'நான் இதைப் பெற்றுவிட்டேன் என்றோ, பரிபூரணராகிவிட்டேன் என்றோ சொல்லவில்லை; ஆனால், இயேசு கிறிஸ்து என்னைப் பற்றிக்கொண்ட இலக்கை நான் பற்றிக்கொள்ள முன்னேறிச் செல்கிறேன்'; – மேலும்: 'பின்னுள்ளவைகளை மறந்து, முன்னுள்ளவைகளை நோக்கி ஏங்கி, கிறிஸ்து இயேசுவில் தேவனுடைய பரலோக அழைப்பின் பரிசுக்காக இலக்கை நோக்கி ஓடுகிறேன்' (பிலிப்பியர் 3:12-14). ஆகையால், நற்பண்பைத் தொடர்வதில் எந்தத் தாமதமும் இருக்கக்கூடாது: ஏனெனில், இங்கு ஒரு தாமதம் என்பது தீமையை நோக்கிய ஒரு திருப்பத்தின் ஆரம்பமாகும். ஆகவே, நாம் நற்பண்பின் பாதையில் சும்மா நிற்காமல், எப்போதும் ஆர்வத்துடன் இருந்து, எப்போதும் புதுப்பிக்கப்பட்டு, வலிமையிலிருந்து வலிமைக்கு வளர வேண்டும், 'நாம் அனைவரும் முதிர்ச்சியை அடைந்து, கிறிஸ்துவின் முழுமையான அளவின் முழு அளவை அடையும் வரை' (எபே. 4:13).

2. அப்படியானால், இது எப்படி அடையப்படும்? ஒவ்வொரு நாளும் ஆர்வத்துடன் சரியானதைச் செய்வதன் மூலம். பின்வருவனவற்றை ஒரு உதாரணமாகக் கொள்வோம்: உறக்கத்திலிருந்து எழுந்தவுடன், ஜெபத்திற்கு விரைவோம்; அங்கிருந்து திரும்பியதும், கவனத்துடன் வேலையில் ஈடுபடுவோம் – நமது கைகளால் உழைக்கும்போது, நமது இதயங்களில் கர்த்தருக்குப் பாடிக்கொண்டும் இசையமைத்துக் கொண்டும் இருப்போம். நாள் முடிந்துவிட்டதா? நன்றி செலுத்தலுடனும் மனந்திரும்புதலுடனும் உறங்கச் செல்வோம்; மேலும் இந்தச் செயல்களின் தொடர்ச்சியின் மூலம், நம்மில் புனித தாவீதின் வார்த்தைகள் நிறைவேறட்டும்: 'பகல் பகலாக அறிவூட்டி, இரவு இரவாக ஞானத்தை வெளிப்படுத்துகிறது' (திபா. 18:3). நமது கடமைகள் மீதான அலட்சியத்திலும், நமது எண்ணங்கள் மற்றும் இதயங்களின் சிறைப்பிடியிலும் ஒரு நாள்கூட நாம் கடந்து செல்லக்கூடாது; மாம்சத்தின் இச்சைகள் மற்றும் வெட்கக்கேடான செயல்களில் ஈடுபட்டு ஒரு இரவும் கடந்து செல்லக்கூடாது—நான் செயல்களைப் பற்றிப் பேசவில்லை: அவ்வாறு ஆக வேண்டாம்!—எண்ணத்திலும்கூட அவ்வாறு ஆக வேண்டாம்: ஏனெனில், சத்தியத்தின் வார்த்தை நமது உடல்கள் மட்டுமல்ல, நமது ஆன்மாக்களும் தூய்மையாக இருக்க வேண்டும் என்று கோருகிறது.

3. நாம் எதையாவது விரும்பினால், அது நாம் ஏங்கும் நற்பண்புகளாக இருக்கட்டும், அதன் சுவை இனிமையானது மற்றும் அடங்காதது. நாம் அழகில் மகிழ விரும்பினால், எல்லாப் பொருட்களும் எவரது அழகால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருக்கின்றனவோ, அந்தக் கர்த்தரை விட அழகானது எது? இருப்பினும், தீய விருப்பங்கள் ஆன்மாவைப் பைத்தியமாக்கி, எந்தவொரு மிருகத்தையும் விட கொடூரமாக அதைப் பட்சித்துவிடுகின்றன: அவை இன்பத்தைக் கொண்டுவராமல், வேதனையின் வாழ்க்கையைக் கொண்டுவருகின்றன. 'சதை மற்றும் இரத்தம்,' என்கிறார் திருத்தூதர், 'தேவனுடைய ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிக்கமாட்டாது, அழிவுள்ளவை அழிவில்லாததைச் சுதந்தரிக்கமாட்டாது' (1 கொரி. 15:50). மேலும், சொல்லுங்கள், பாவம் வலைவீசிப் பிடித்த எவனை அது வெட்கப்படுத்தவில்லை, அவமானப்படுத்தவில்லை, அல்லது மரணத்திற்கு ஒப்படைக்கவில்லை? மேலும், நற்பண்பு வெளிப்படுத்திய எவனை அது உலகில் உயர்த்தி அற்புதமாக்கவில்லை? பலரில் இருவரை எடுத்துக்கொள்வோம்—அம்னோன் மற்றும் யோசேப்பை. ஒருவனை விபச்சாரம் மரண அவமானத்திற்கு இட்டுச் செல்லவில்லையா, அதே சமயம் எகிப்தியப் பெண்ணின் முன் மற்றொருவன் தன் கற்பைக் காத்தது அவனை ஒரு ராஜாவாக ஆக்கவில்லையா?—இப்படித்தான் நற்பண்பு மிகவும் அன்பிற்குரியதாகவும், மிகவும் விரும்பத்தக்கதாகவும், மிகவும் மீட்பளிப்பதாகவும் இருக்கிறது! ஆனால் பாவம் அசிங்கமானது, அருவருப்பானது மற்றும் அழிவைத் தருவது! ஆயினும்கூட, நாம் மனிதர்கள் ஒரு பெரிய மாயையால் வழிதவறி, வாழ்வுக்குப் பதிலாக மரணத்தையும், ஒளிக்குப் பதிலாக இருளையும் , அழியாத தன்மைக்குப் பதிலாக சீரழிவையும் ஏற்றுக்கொள்கிறோம். இதைவிட வருந்தத்தக்கது வேறு என்ன இருக்க முடியும்?

4. அப்படியானால், நாம் நன்மையின் காதலர்களாக இருக்க விரும்பியபோதும், அவ்வாறு ஏன் இருக்கத் தவறுகிறோம்? – ஏனென்றால், நாம் அதை உண்மையான விருப்பத்துடன் அல்ல, மாறாக ஒரு பாசாங்கு விருப்பத்துடன் விரும்புகிறோம்: ஏனெனில், சுயவிருப்பம் கொண்டவர்களாக, நாம் ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் நாம் விரும்பும் எதையும் தேர்ந்தெடுக்கிறோம்; ஆகையால், நாம் உண்மையாகவே நன்மையை விரும்பியிருந்தால், நன்மையைத் தேர்ந்தெடுத்திருப்போம். – இளமையிலிருந்தே வரும் தீயொழுக்கம், அசைக்க முடியாத ஆழமான பழக்கவழக்கங்களை நமக்குத் தருகிறது என்பது உண்மைதான்; ஆனால் அப்போஸ்தலன் என்ன கூறுகிறார்? – 'உங்கள் மாம்சத்தின் பலவீனத்தின் நிமித்தமாக மனுஷீகமுறையில் பேசுகிறேன்: எப்படி நீங்கள் ஒரு காலத்தில் உங்கள் அங்கங்களைத் தீட்டுக்கும் நியாயக்கேளுக்கும் அடிமைகளாக ஒப்புக்கொடுத்து, அது அதிகமான நியாயக்கேட்டிற்கு வழிவகுத்ததோ, அப்படியே இப்பொழுது உங்கள் அங்கங்களை நீதியின் அடிமைகளாக ஒப்புக்கொடுங்கள், அது பரிசுத்தத்திற்கு வழிவகுக்கும்' (ரோமர் 6:19). அதாவது, பாவத்தின் மீதான நமது நாட்டத்திற்கு மாறாக, நாம் நற்பண்புக்காக ஆர்வம் காட்ட வேண்டும். ஆகையால், நாம் நமது முயற்சிகளில் விடாமுயற்சியுடன் இருப்போமாக, பேரருள் நிறைந்த கடவுள் நிச்சயமாக நமக்கு ஒரு வழியைத் திறப்பார்; அவருக்குப் பிரியமானதை நம்மில் செய்து, நமக்கு நித்திய ஜீவனை அருள்வார்.

311. ஒரு நபர் அருளால் நிறைந்த நிலையில் இறந்தார்: அவரைப் பின்பற்ற ஒரு பாடம் கற்பிக்கப்படுகிறது

311. 1) ஒரு குறிப்பிட்ட மனிதர் பரவலான பாராட்டுகளுடன் இறந்தார்: அவரைப் பின்பற்றுவது ஒரு பாடமாக அமைகிறது. – 2) எல்லாப் புனிதர்களும் செய்தது போல, நமது இறுதித் தருணங்களை நினைவுகூர்வதன் மூலம் நமது உற்சாகத்தை மீண்டும் தூண்டிக்கொள்ள நாம் உத்வேகம் பெறுகிறோம். – 3) இவ்வாறு செயல்படுபவர் பேறு பெற்றவர், மேலும் அறிவுரை பின்வருமாறு: நாமும் அவ்வாறே இருப்போம். [4, 109]

5. நமது சகோதரன் தியோசோஸ்ட் காலமானார் என்பதை இப்போது நாங்கள் முழுமையாக நம்புகிறோம்; மேலும் அவரைப் பற்றிச் சில வார்த்தைகள் கூறப்பட வேண்டும், ஏனெனில் அவர் மிகுந்த நற்பண்பு கொண்டவராகவும், துறவிகள் மற்றும் பொதுமக்கள் எனப் பலராலும் பெரிதும் பாராட்டப்பட்டவராகவும் இருந்தார்; அவர் மற்றவர்களின் ஆலோசனைகளைக் கேட்டதுடன், மற்றவர்களையும் தனது ஆலோசனைகளைக் கேட்கும்படிச் செய்தார்; மேலும், தனது துன்பங்கள் மூலம் சோதிக்கப்பட்டதால், அப்போஸ்தலர்களின் வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தினால், சோதிக்கப்படுபவர்களுக்கு உதவியின் ஆதாரமாக இருக்க அவரால் முடிந்தது. அதன் மூலம் கர்த்தருக்குள் தனக்குப் பல நல்ல பிள்ளைகளை உண்டுபண்ணிக்கொண்ட அவர், பின்னர் சத்தியத்திற்காக, கஷ்டங்களையும், துன்பங்களையும், துரத்தல்களையும், சோதனைகளையும்—பெரும் மற்றும் எளிதானவற்றையும்—சகித்துக்கொண்டார்; அவற்றில் ஒன்றில் காலமாகி, கர்த்தரிடம் சென்றார். – ஆனால், நான் இவை அனைத்தையும் ஏன் சொல்கிறேன்? – நமது இந்த சகோதரனில் நமது சொந்த எதிர்காலத்தைக் காண வேண்டும் என்பதற்காகவே. அதாவது, நாம் நன்றாகவும் பக்தியுடனும் வாழ்ந்தால், அவரைப் போலவே நமது மரணத்திற்குப் பிறகும் மற்றவர்களால் புகழப்படுவோம், மேலும் நம்மைப் பின்பற்றுபவர்களுக்கு ஆரோக்கியமான ஆர்வத்தைத் தூண்டும் முன்மாதிரிகளாகவும் இருப்போம்; ஆனால் நாம் நன்றாக வாழாவிட்டால், நாம் புகழப்படமாட்டோம் என்பது மட்டுமல்லாமல், முடிவற்ற சித்திரவதைக்கும் நியாயமாக ஆளப்படுவோம்: இதைப் பற்றி சிந்தித்துப் பார்ப்பது கூட முடியாத அளவுக்கு மிகவும் பயங்கரமான ஒரு எண்ணம், பேசுவதைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம்.

6. இப்போது, இதைப் பாருங்கள்: நாம் எப்படி இங்கிருந்து ஒருவராகப் போகிறோம், நாம் எங்கே செல்கிறோம், மேலும் சில குறுகிய நாட்களுக்கு நமக்காக இங்கே எந்த வகையான வாழ்க்கை ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது என்பதை—நமது நற்பண்பைச் சோதித்து நிரூபிக்கத் தேவையான காலம் வரை மட்டுமே வாழ்ந்து, பின்னர் நாம் என்றென்றும் வசிக்கப் போகும் இடத்திற்குச் செல்கிறோம். இதை ஆராய்வதே விவேகிகளின் பணியாகும்; அதை ஆராயும் எவரும் எப்போதும் அச்சத்துடனும் நடுக்கத்துடனும் நிறைகிறார்கள்; விருப்பத்தின் பேரால் தினமும் இறந்து, தங்கள் உடலிலிருந்து விடுவிக்கப்படுவதை தினமும் எதிர்பார்த்து, அதன் மூலம் தங்களுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட கீழ்ப்படிதலுக்கு ஏற்ப, வரவிருக்கும் பணிகளுக்காகத் தங்களுக்குள் உற்சாகத்தை எழுப்பிக்கொண்டு, ஓய்வின்றி உழைப்பை உழைப்பில் சேர்த்துக்கொள்கிறார்கள். ஏனெனில், புனிதர்களின் இயல்பான அற்புதங்கள் வேறு எங்கிருந்து வருகின்றன? மரணத்திற்குரிய கீழ்ப்படிதல் எங்கிருந்து வருகிறது? – தங்கள் உடல் பாகங்கள் வெட்டப்பட்டு, இரத்தம் சிந்தப்படும்போதும், வீரமரணர்கள் எவ்வாறு தோற்கடிக்க முடியாத சகிப்புத்தன்மையைப் பெறுகிறார்கள்? – இதுவல்லவா அதன் மூலம்? வாழ்க்கையின் நிலையற்ற தன்மை மற்றும் திடீர் மரணம் பற்றிய எண்ணத்திலிருந்தும், அச்சமூட்டும் நியாயத்தீர்ப்பு பீடத்தின் முன் நிற்பதிலிருந்தும், நித்திய வேதனைகளின் முடிவற்ற தன்மையிலிருந்தும் அல்லவா? – இதிலிருந்துதான் அவர்களுக்குள் உள்ள அனைத்தும் வருகின்றன; இதிலிருந்துதான், ஒரு அந்நிய உடம்பில் இருப்பது போல, அவர்கள் கொடூரமான துன்பங்களைப் பொறுத்துக்கொள்கிறார்கள்.

7. மேலும், இரவும் பகலும் இதைத் தியானித்து, தனது இவ்வுலக வாழ்வை ஒரு வழிப்போக்கனாகக் கழித்து, அப்போஸ்தலன் கூறும் அந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மற்றும் முடிவற்ற வாழ்வை எதிர்பார்க்கும் ஆன்மா பாக்கியவானாகிறது: 'ஏனெனில், படைப்பு அனைத்தும் திடீர் விசுவாசத்துடன் தேவபுத்திரர்களின் வெளிப்பாட்டிற்காகக் காத்திருக்கிறது. ஏனெனில், படைப்பு வீணுக்கு உட்படுத்தப்பட்டது; அது தன் இஷ்டப்படியல்ல, அதை உட்படுத்தியவனுடைய இஷ்டப்படியாம், தேவனுடைய பிள்ளைகள் வெளிப்படுவதைக் காண்பிக்கிற நம்பிக்கையினால், படைப்புத்தானே அழிவு என்னும் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுதலையடைந்து, தேவனுடைய பிள்ளைகளின் மகிமைக்குரிய சுதந்திரத்திற்குக் கொண்டுவரப்படும் என்ற நம்பிக்கையினால்" (ரோமர் 8:19-21). என்ன வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்டுள்ளது என்று காண்கிறீர்களா? எல்லாப் பொருட்களும் அழிவில்லாத தன்மைக்கு மாற்றப்படும் என்றும், படைப்பு அடிமைத்தனத்திலிருந்து சுதந்திரத்திற்கு மாற்றப்படும் என்றும்? – அப்படியானால், புனித தாவீது, 'உமது அரங்குகளில் ஒரு நாள் ஆயிரம் ஆண்டுகளை விடச் சிறந்தது' (சங். 83:11) என்றும், புனித பேதுரு திருத்தூதர், 'ஒரு நாள்… ஆயிரம் ஆண்டுகளைப் போன்றது' (2 பேது. 3:8) என்றும் கூறும் அந்த நாளின் தன்மை என்னவாக இருக்கும்? அங்குமே நாம் நமது மனங்களையும் இதயங்களையும் திருப்புவோம்; அங்குமே நமது ஏக்கங்களைத் திருப்புவோம்; அங்குமே நமது எண்ணங்களையும் விருப்பங்களையும் அமைப்போம், அதனால், அத்தகைய விஷயங்களில் ஈடுபடுவதன் மூலம், நமது துறவு நெறியின் கவசத்தால் நாம் பாதுகாக்கப்படும்போது, நம்மைத் தூண்டும் சக்தியைக் கொண்டிருந்தாலும் நம்மைத் தோற்கடிக்க சக்தியற்ற இந்த உலகின் பிரபுவிலிருந்து நாம் தஞ்சம் புகலாம். – அவரை, என் தாழ்மையுடன், நீங்கள் தவிர்ப்பது மட்டுமல்லாமல், வென்று, நம் ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவிடம் இருந்து நீதியின் கிரீடத்தைப் பெறுவீர்களாக என்று விரும்புகிறேன்.

312. உண்மையான துறவிகள் மட்டுமே மகிழ்ச்சியடைய முடியும், ஏனெனில் அவர்கள் உலகப் பற்றுகளிலிருந்து விடுபட்டவர்களாகவும், கடவுளை மகிழ்விப்பதில் மட்டுமே அக்கறை கொண்டவர்களாகவும், தங்கள் கற்புநெறியைப் பாதுகாப்பவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்

312. 1) உண்மையான துறவிகள் மட்டுமே மகிழ்ச்சியடைய முடியும், ஏனெனில் அவர்கள் உலகப் பற்றுகளிலிருந்து விடுபட்டவர்கள், கடவுளை மகிழ்விப்பதில் மட்டுமே அக்கறை கொண்டவர்கள், மேலும் தங்கள் கற்பு நெறியைப் பாதுகாப்பவர்கள். – 2) அவர்களுக்கு வருந்த எதுவும் இல்லை: அவர்களின் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன; எண்ணங்கள் மற்றும் உணர்ச்சிகளால் ஏற்படும் காயங்கள், அவர்களை கிரீடங்களுக்காகத் தயார்படுத்தும் போராட்டத்தால் வெட்டப்படுகின்றன; அவர்கள் வீரமாகப் போராடி எதிரியை வீழ்த்தினால் மட்டும் போதும். – 3) நாம் மனதைத் திடப்படுத்திக் கொள்வோம்; விரைவில் வருவார் வருவார். [4, 110]

8. திருத்தூதர் அனைவரையும் 'கர்த்தரில் எப்பொழுதும் சந்தோஷமாயிருங்கள்' என்று கட்டளையிடுகிறார் (பிலிப்பியர் 4:4). மேலும், பொதுவாக உண்மையான துறவிகள் மட்டுமே மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள், ஏனெனில் அவர்கள் மனைவிகள், பிள்ளைகள், ஊழியர்கள், பணம், உடைமைகள் அல்லது மாம்சத்திற்கு அடிமையானவர்களை திசை திருப்பும் வேறு எதிலும் கவலைப்படுவதில்லை. அவர்களுக்கு ஒரே ஒரு கவலைதான் உள்ளது: ஆண்டவரை எப்படித் திருப்திப்படுத்துவது; இதில் கவனம் செலுத்துவது என்பது எப்போதும் கர்த்தருக்குள் மகிழ்ச்சியடைவதாகும். ஏனெனில், திருமணம், வேலைக்காரர்கள் மற்றும் இவைகளிலிருந்து எழும் எல்லா கவலைகளும் எங்கிருக்கின்றனவோ, அங்கே ஆத்துமாவின் வேதனை இருக்கிறது. அதைக் குறித்துத் தியானிப்பதற்காகவே அதை மனித குமாரருக்குக் கொடுத்தார் என்று சாலொமோன் சொன்னார் (பிரசங்கி, அதிகாரங்கள் 1–2): மேலே குறிப்பிட்டவை, கடவுளைப் பயபக்தியுடன் நினைவுகூர்வதிலிருந்து மனதைத் திசை திருப்பும்போது, கர்த்தரில் மகிழ்வது கடினம்; அந்த நினைவுகூர்தலில் மட்டுமே மகிழ முடியும். ஆகவே, நாம் கர்த்தருக்குள் களிகூரும்வர்களாக இருப்பதால், எப்போதும் ஒருவரையொருவர் சந்தோஷப்படுத்துவோம், மேலும் நமது பரிசுத்தத்திற்கும் பேராவலற்ற தன்மைக்கும் பலன் தரும் தேவன் தரும் வெகுமதியை நம்புவோம்; அவர் ஒரு கோப்பை குளிர்ந்த நீர் கொடுத்ததற்குகூட வெகுமதி அளிக்க உறுதியளித்தவர், அத்தகைய பெரிய மற்றும் அமானுஷ்யமான செயல்களுக்கு மட்டுமல்ல. ஏனெனில் உண்மையாகவே, கற்புநெறியின் செயல் மகத்தானதும் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டதும் ஆகும்: அது தேவதையின் உலகத்தைத் தொடுவதோடு, சொர்க்கத்தில் திருமணம் என்றோ அடிமைத்தனம் என்றோ எதுவும் இல்லாத, தேவைகள் இல்லாத மற்றும் கவலையற்ற இன்ப நிலையில் வாழ்க்கை ஓடிய அசல் நிலைக்கும் ஒரு நபரை மீட்டெடுத்துச் செல்கிறது.

9. யாராவது தாங்கள் மகிழ்ச்சியடையாமல், துயரப்படுகிறோம் என்று சொன்னால், நான் கேட்கிறேன்: இந்தத் துயரம் எங்கிருந்து வருகிறது? – கடந்த காலத்தில் அவர்கள் பல பாவங்களைச் செய்ததாலா? – ஆனால் அவை ஏற்கனவே பாவ அறிக்கை, உலகைத் துறத்தல், மற்றும் கீழ்ப்படிதலின் நுகத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுதல் ஆகியவற்றின் மூலம் மன்னிக்கப்பட்டுவிட்டன. – 'உங்கள் எண்ணங்களால் நீங்கள் தினமும் காயப்படுகிறீர்களா?' – ஆனால் நீங்கள் அவற்றைத் தள்ளிவிட்டால், உங்கள் கிரீடத்தின் முன்னோட்டம் அதில் உள்ளது. ஏனெனில், சண்டையில் ஈடுபடாத ஒருவனுக்கு அவர்கள் ஒருபோதும் கிரீடம் சூட்டுவதில்லை, மாறாக வீரனுக்கே சூட்டுகிறார்கள்; மேலும், சண்டையிடாத ஒருவனுக்கு அவர்கள் பரிசுகளை வழங்குவதில்லை, மாறாக, வீரம் செறிந்து போராடி வென்ற ஒருவனுக்கே வழங்குகிறார்கள். துக்கத்திற்குக் காரணமாக நாம் எதைக் காட்டினாலும், அது உண்மையில் நமக்கு ஒரு மகிழ்ச்சிக்குரிய ஆதாரம் என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களா? ஆகவே, நாம் எழுந்து நின்று சாத்தானின் தந்திரங்களைத் துணிச்சலாக எதிர்த்து, ஜெபங்களாலும் விண்ணப்பங்களாலும் அவனது தாக்குதல்களைத் தடுத்து, அவனது பொறிகளைத் தாழ்மையுடனும் கீழ்ப்படிதலுடனும் உடைத்து, ஆன்மீக மகிழ்ச்சியுடன் களிகூர்வோம், பாரோவைப் போல கண்ணீரும் மனந்திரும்புதலுமாக அவனை மூழ்கடித்து; சுயநிந்தனை மற்றும் அறிக்கையின் மூலம் அவனை நம்மிலிருந்து வெகுதூரம் விரட்டி; மேலும், தேவனுடைய உதவியுடன், மற்ற எல்லா நற்செயல்களாலும் அவனைத் தாழ்த்தி. ஆகவே, அவன் தன் தந்திரங்களில் பலவிதமானவனாக இருக்கட்டும்; அவன் தன் பொல்லாப்பில் சூழ்ச்சிக்காரனாக இருக்கட்டும்; நம்மை அழிக்கத் தேடி, நம்மைத் தாக்குவதற்கு மிகவும் சாதகமான நேரத்தை அவன் அறிந்துகொள்ளட்டும்; அவன் தோல்வியைப் போல நடிக்கக்கூடியவனாக இருக்கட்டும், அதனால், எதிர்பாராதவிதமாகத் தயாரற்ற ஒரு ஆன்மாவைத் தாக்கி, தன் இஷ்டப்படி அதைச் செய்யக்கூடும். ஆனால் நாம், நமது பணியில் நின்று, விழிப்புடனும் எச்சரிக்கையுடனும் இருப்போம்; நமது மனக்கண்ணை எப்போதும் விழிப்புடன் வைத்திருந்து, நமது இதயத்தை கடவுள் மீதான அன்பால் கனன்று கொண்டிருக்கச் செய்வோம்; அதன் மூலம் வெல்லப்பட முடியாதவர்களாகவும் அசைக்க முடியாதவர்களாகவும் இருப்போம்.

10. நாம் போரில் மனந்தளரவோ, எதிரியுடனான போராட்டத்தில் தடுமாறவோ செய்யாமல் இருப்போமாக, நான் வேண்டுகிறேன்; ஏனெனில் நமது போராட்டங்களின் மற்றும் செயல்களின் முடிவு சமீபமாயிருக்கிறது; வரவிருப்பது தாமதியின்றி நிகழ இன்னும் சிறிது காலமே உள்ளது—அது ஒவ்வொருவரின் மரண நேரத்திலாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது யுகத்தின் முடிவில் அவர் வல்லமையுள்ள தூதர்களுடன் எரிமலையின் அக்கினியிலும், சொல்லொணா மகிமையிலும் வானத்திலிருந்து தோன்றும் போது, 'ஒவ்வொரு கண்ணும் அவரைக் காணும்', மேலும், 'அவரைத் துளைத்தவர்கள் அவருக்கு அழுவார்கள், பூமியின் கோத்திரங்கள் யாவும் அவருக்குத் துயரப்படுவார்கள்' (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 1:7). அந்தக் காட்சி எவ்வளவு பயங்கரமானதும் விவரிக்க முடியாததுமாகும்! – அப்பொழுது நற்செயல்களில் உழைத்தவர்களும், சோதனைகளில் நிலைத்திருந்தவர்களும், தேவபக்தியை நேசித்தவர்களும், கீழ்ப்பாட்டில் பரிபூரணராக இருந்தவர்களும், மற்றும் எல்லா விதத்திலும் கர்த்தருக்குப் பிரியமானவர்களும் மகிழ்ச்சியடைவார்கள். ஆனால் நாமும் அவர்களுடன் சேர்க்கப்பட்டு, நம்முடைய கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் அவர்களுடன் சேர்ந்து நித்திய ஆசீர்வாதங்களை அனுபவிக்கவும்.

313. பூமியின் வாழ்க்கை நிலையற்றது, கீழ்ப்படியாமைச் செயலின் முதல் செயலிலிருந்தே அது அவ்வாறு ஆகிவிட்டது

313. 1) பூமியில் உள்ள வாழ்க்கை நிலையற்றது, அது முதல் கீழ்ப்படியாமைச் செயலிலிருந்தே அவ்வாறு ஆகிவிட்டது. – 2) உலகைத் துறந்து, கீழ்ப்படிதலுக்கு நம்மை ஒப்புக்கொடுப்பதன் மூலம், அத்தகைய நிலையற்ற தன்மையிலிருந்து நாம் விடுவிக்கப்படுகிறோம்: ஆனால் இதற்கு நமது முயற்சிகளில் வீரமிக்க விடாமுயற்சி தேவைப்படுகிறது. – 3) ஆகையால் நாம் விவேகத்துடனும் விழிப்புடனும் இருந்து, நம்மைத் தூய்மையாகக் காப்போம்; நாம் பாவம் செய்தால், மனந்திரும்பி, அதைச் சரிசெய்வோம். [4, 111]

11. அப்போஸ்தலன் கூறுவதைக் கேட்போம்: 'காலம் குறைவாக இருப்பதால் இதை நான் கூறுகிறேன்; இப்பொழுது மனைவியருடையவர்கள் மனைவியற்றவர்கள்போலவும், துயரப்படுகிறவர்கள் துயரப்படாதவர்கள்போலவும், களிகூடுகிறவர்கள் களிகூராதவர்கள்போலவும், வாங்குகிறவர்கள் தங்களுக்குச் சொந்தமில்லாதவர்கள்போலவும், இவ்வுலகத்தின் காரியங்களைத் தேடுகிறவர்கள் தேடாதவர்கள்போலவும் இருக்கக்கடவார்கள். ஏனெனில், இந்த உலகத்தின் தோற்றம் மறைந்து போகிறது' (1 கொரி. 7:29–31). 'இந்த உலகத்தின் தோற்றம் மறைந்து போகிறது' என்பதன் பொருள் என்ன? அதன் பொருள், அது கடந்து செல்கிறது, தப்பி ஓடுகிறது, ஒரு நாள் கூட நிலையாக இருப்பதில்லை என்பதாகும்: நேற்று வானம் தெளிவாக இருந்தது, இன்று மேகமூட்டமாக உள்ளது; நேற்று வானிலை நன்றாக இருந்தது, இன்று மோசமாக உள்ளது; ஒருவர் உயரங்களுக்கு உயர்கிறார், மற்றொருவர் தனது கண்ணியத்தின் உச்சிகளிலிருந்து விழுகிறார்; செல்வந்தராக இருந்தவர் ஏழையாகிறார், ஏழையாக இருந்தவர் செல்வந்தராகிறார்; மேலும் நமது ஏழ்மையான வாழ்க்கை எண்ணற்ற மாற்றங்களுக்கும் ஏற்ற இறக்கங்களுக்கும் உட்பட்டது, எதிலும் ஒரு நிலையான அடித்தளம் கொண்டிருக்கவில்லை. – அப்படியானால், இது ஏன் நிகழ்ந்தது? நமது பழங்கால கவனக்குறைவின் காரணமாகவே: ஏனெனில், சுவர்க்கத்தில் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட புனித கட்டளைக்கு நாம் முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல், பாம்பின் இனிமையான flattery-யால் ஏமாற்றப்பட்டதால், நாம் நீண்டகால துன்பமும் மாறக்கூடிய வாழ்க்கையும் கொண்ட இந்த நிலைக்கு நியாயமாகத் தள்ளப்பட்டோம், – இதனால்தான் நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் அவதாரப் பணி நிகழ்ந்தது, அது நம்மை நமது அசல் நிலைக்கு மீட்டெடுத்து, அந்தத் துயரமற்ற மற்றும் கவலையற்ற இருப்பிடத்தை மீண்டும் நிலைநாட்டியது. ஏனெனில், மாற்றங்களுக்கு மத்தியில் நிலைத்திருப்பதும், ஏற்ற இறக்கங்களுக்கு மத்தியில் அசைக்கப்படாமல் இருப்பதும் ஒரு புத்திசாலித்தனமான மற்றும் விவேகமான செயலாகும். ஆகவே, இது யாரைப் பற்றி? – உலகத்திற்கு எதிராகத் தங்களைச் சிலுவையில் அறைந்து, ஆண்டவரின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றினவர்களைத் தவிர வேறு யாரையும் அல்ல.

12. ஆனால் கிறிஸ்துவின் கிருபையினால், நாம் அவ்வாறே இருக்கிறோம்; ஒரு மேன்மையான துறவியால் உலகத்தைத் துறந்து, முழுமையான கீழ்ப்படிதலுக்கு நம்மை ஒப்படைத்துள்ளோம், அதன் மூலமே நமது முந்தைய நிலைக்கு உயரும் பயணம் நிறைவேற்றப்படுகிறது. ஏனெனில், கீழ்ப்படியாமையும் கலகமும் காரணமாக நாம் ஏதேன் தோட்டத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டதைப் போலவே, நமது சர்வ நன்மையுள்ள தேவன், கீழ்ப்படிதலாலும் சாந்தத்தினாலும் நாம் அதை மீண்டும் பெற வேண்டும் என்று கருதினார். ஆகவே, நாம் கீழ்ப்படிதலில் நிலைத்திருப்பதால் மகிழ்ச்சியடைவோம், ஏனெனில் அது நம்மை நித்திய ஜீவனுக்குள் வழிநடத்துகிறது. ஆனால் இதற்கு நமது முயற்சிகளில் நிலைத்தன்மையும், நமது துன்பங்களில் பொறுமையும் தேவை. ஏனெனில், மாம்சத்தின் மீதான வெற்றி அதிக உழைப்பாலும் வியர்வையாலும் பெறப்பட்டால், துணிச்சலும் வீராந்தமும் உள்ளவர்களைத் தவிர வேறு யாரால் நமது போன்ற ஒரு வாழ்க்கையின் பயணத்தை வெற்றிகரமாக ஓட முடியும்?

13. ஆகவே, நான் உங்களை வேண்டுகிறேன், உறுதியாக நில்லுங்கள்; எப்போதும் எச்சரிக்கையுடனும் விழிப்புடனும் இருங்கள்; உங்கள் ஏக்கத்தை தேவன் ஒருவரிடத்தில் மட்டும் செலுத்துங்கள்; அவரைப்பற்றிய தியானத்திலேயே உங்கள் மனதை எப்போதும் ஈடுபடுத்துங்கள்; கண்ணீரிலும் மனந்திரும்புதலிலும் கழுவப்பட்டு, ஜெபங்களாலும் விண்ணப்பங்களாலும் அறிவொளி பெற்று, அதன் மூலம் பரிசுத்த ஆவியின் கிருபையை இறக்கப் பெறுங்கள். ஏனெனில், பாவ உணர்வுகளிலிருந்து தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட ஆன்மாவைப் போல வேறு எதுவும் கடவுளை அவ்வளவாக மகிழ்விப்பதில்லை; மேலும், நற்பண்புகளால் நறுமணமடைந்த ஆன்மாவைப் போல எந்தப் பலவண்ணப் புல்வெளியும் அவ்வளவு நறுமணத்தை வெளிப்படுத்துவதில்லை. இருப்பினும், நாம் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிட்டால், உடனடியாக விழித்துக் கொள்வோம்; ஒருவேளை நாம் ஒரு நாளைக்கு ஏழு முறை பாவம் செய்தாலும், ஏழு முறை மனந்திரும்பி, ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவோம்; ஒருவேளை நாம் எழுபது முறை ஏழு முறை துன்பப்பட்டாலும், அவ்வளவு முறையும் மனந்திரும்பி, தெய்வீக வாக்குறுதியின்படி, இரக்கத்தின் நம்பிக்கையிலிருந்து நாம் பறிக்கப்பட மாட்டோம்: ஆகவே, நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்வது என்னவென்றால், நாம் விழுந்ததிலிருந்து நம்மைத் தூக்கி நிறுத்துவதில் உறுதியாக இருந்து, சோம்பலாயிராமல் இருப்போம். நமது போராட்டங்களின் முடிவு ஏற்கெனவே அருகில் உள்ளது; மகிழ்ச்சியும் களக்கமும் ஏற்கெனவே அருகில் உள்ளன, அநீதியின் கிரீடங்களும் அவ்வாறே – நம் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் கிருபையினாலும் அன்பினாலும் நாம் அனைவரும் அவற்றுக்குத் தகுதியுள்ளவர்களாகக் கருதப்படட்டும்.

314. ஒரு சகோதரர் திடீரென காலமானார்: ஆகவே, நமது பிரியாவிடைக்குத் தயாராக இருக்குமாறு இந்த இதயப்பூர்வமான அறிவுரை, மேலும், அதை எப்போதும் மனதில் கொண்டு, கடவுளுக்குப் பிரியமான கிரியையில் நிலைத்திருக்குமாறு கூறப்படுகிறது.

314. ஒரு சகோதரர் திடீரெனப் பிரிந்துவிட்டார்: ஆகவே, நமது பிரியாவிடைக்குத் தயாராக இருக்க வேண்டும் என்பதற்கான இதயப்பூர்வமான அறிவுரை இது, மேலும், அதை எப்போதும் மனதில் கொண்டு, தேவனுக்குப் பிரியமான கிரியைகளில் நம்மை அர்ப்பணித்துக் கொள்ள வேண்டும். [4, 112] வாருங்கள், இறுதி நாளைக் குறித்த ஒரு இரட்சிக்கும் உடன்படிக்கையைச் செய்வோம்; வாருங்கள், மரணத்தின் அவசரமான நேரம் வருவதற்கு முன்பு தேவனுடன் சமாதானம் அடைவோம்: ஏனெனில், 'மரணத்தில் உம்மை நினைப்பதில்லை; பாதாளத்தில் உமக்கு ஸ்தோத்திரம் செலுத்துவது யார்?' (சங். 6:6) என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. நம் சகோதரர்கள் ஒவ்வொரு நாளும் நம்மிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்படுவதை நாம் காணவில்லையா? கொலைக்குத் தீட்டப்பட்ட ஆடுகளைப் போல நாமும், இன்று வாழ்ந்து, நாளை இல்லாமல் போவதை நாம் காணவில்லையா? சகோதரர் லிபீரியஸும் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டார், மேலும் அவர் இறந்த செய்தி என் தாழ்மையான ஆன்மாவை நசுக்கியுள்ளது: ஏனெனில், அவர்கள் கூறுவது போல, அவர் தனது அறையில் திடீரென இறந்து, உறங்குவது போல ஒருபுறம் படுத்த நிலையில் காணப்பட்டார். – அதுவே அவரது முடிவு! – நம்முடைய முடிவு என்னவாக இருக்கும் என்று நமக்குத் தெரியாது, எந்த விதமான மரணத்தால் நாம் மரிப்போம் என்றும் நமக்குத் தெரியாது: அது திடீரென்று வருமா, அல்லது ஏதேனும் முன்னறிவிப்புடனா? நிலத்திலோ அல்லது கடலிலோ? – நாம் எப்போது தனியாக இருப்போம், அல்லது நம் சகோதரர்களால் சூழப்பட்டிருப்போம்? கர்த்தருடைய மனதை ஆராயக்கூடியவர் யார், நம்முடைய பிரவேசத்தின் நாளையும் நேரத்தையும், இடத்தையும் முறையையும் அறிந்துகொள்ள அவருக்கு ஆலோசகராக இருந்தவர் யார்? – உண்மையாகவே, மரணத்தின் நிச்சயம் பயங்கரமானது, மேலும் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய கைகளில் சிக்குவது பயங்கரமானது. ஆகவே, நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்: நாம் எப்போதும் ஆர்வமுள்ளவர்களாகவும், எப்போதும் விழிப்புள்ளவர்களாகவும், எப்போதும் தேவனுக்குப் பிரியமான கிரியைகளில் ஈடுபட்டவர்களாகவும் இருப்போமாக. ஒருவர் உயர் பதவியை அடைந்தார்; மற்றொருவர் செல்வந்தரானார்; வேறொருவர் ராஜாவாகவே ஆகிவிட்டார் என்று சொல்கிறார்கள். – இதற்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம்? – எல்லாம் ஒரு கனவைப் போலக் கடந்து போகின்றன – 'அவர்கள் நித்திரையிலே நித்திரைமடிந்தார்கள், அவர்கள் செல்வங்களில் ஒன்றும் அவர்கள் கைகளில் காணப்படவில்லை' (சங். 74:6). 'மனுஷரின் சபை யெல்லாம் வயல் பூவைப்போல' (ஏசா. 40:6). ஆனால் தேவனுடைய தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்கள் ஒரு அற்புதமான வாங்குதலைச் செய்துள்ளனர் – மேலும் பறிக்கப்பட முடியாத பதவிகளைப் பெற்றுள்ளனர். அவை என்ன? – சில அப்போஸ்தல பதவிகள், மற்றவை தீர்க்கதரிசன பதவிகள், சில வீரமரண பதவிகள், மற்றவை துறவற பதவிகள், மேலும் மற்றவை, இவைகளில் மிகக் கடைமையானவையாக இருந்தாலும், இரட்சிப்புக்குரிய பதவிகளாகும். அவர்களுடைய பெயர்கள் ஜீவ புத்தகத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன; அவர்களுடைய மகிமை வாடிப்போகாதது, அவர்களுடைய சந்தோஷம் சொல்லொணாத் துதியானது. நாமும் அவர்களுடைய உதாரணத்தைப் பின்பற்றுவோம், அப்பொழுது நாம் நிச்சயமாக இந்தப் பதவிகளில் ஒன்றைப் பெறுவோம்: ஏனெனில் கிருபைக்குப் பொறாமை இல்லை, அதை விரும்பும் ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் நல்ல பரிசு கிடைக்கிறது—சிறியவர்களுக்கும் பெரியவர்களுக்கும், ஞானிகளுக்கும் அறிவற்றவர்களுக்கும், முதியவர்களுக்கும் இளைஞர்களுக்கும். ஆனால் நாம் அவர்களின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றாவிட்டால், வீட்டு உரிமையாளரின் கர்த்தர் நம்மை பரலோக மணப்பெண் அறைக்குள் அனுமதிக்க மாட்டார், மேலும் அதன் கதவுகளை நமக்கு முன்பாக மூடிவிடுவார். 'ஐயோ,' என்கிறார் கர்த்தர், 'மனுஷகுமாரன் காட்டிக்கொடுக்கப்படும் அந்த மனுஷனுக்குக் கேடு; அவன் பிறவாதிருந்தால் அவனுக்கு நலமாயிருந்திருக்கும்' (மத். 26:24). இந்த வார்த்தைகள் காட்டிக்கொடுப்பவரைக் குறிக்கின்றன என்பது அனைவருக்கும் தெளிவாகத் தெரிகிறது; ஆனால், தங்கள் சொந்த இரட்சணையைக் காட்டிக்கொடுக்கும் எவர் மீதும் இவை நியாயமாகப் பொருந்தும். நமது பெரிய தேவனும் இரட்சகருமான இயேசு கிறிஸ்துவின் வருகையைப் பற்றி நாம் சிந்திக்கவில்லையா? அழியாத நியாயாதிபதி இடதுபுறத்தில் நிற்கும் அனைவருக்கும் எதிராக அறிவிக்கும் பயங்கரமான நியாயத்தீர்ப்பைப் பற்றி நாம் சிந்திக்கவில்லையா? அணைக்க முடியாத அக்கினியையும் நித்தியத்தின் கற்பனை செய்ய முடியாத வேதனைகளையும் நாம் கற்பனை செய்யவில்லையா? இதை யார் புரிந்துகொள்ள முடியும்? தன்னை நன்கு வழிநடத்தி, தீய ஆவிகளால் மூழ்கடிக்கப்படாமல் தன் ஆன்மாவைக் காப்பாற்றும் ஞானமுள்ள படகோட்டி யார்? நம்மைப் பொறுத்தவரை, கிறிஸ்துவின் கிருபையால் நாம் அமைதியான மற்றும் சாந்தமான வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளதால், நாம் சந்திக்கும் அனைத்தையும் சமநிலையுடன் சகித்துக்கொண்டு, தேவ பயபக்தியுடன் நம்முடைய ஒவ்வொரு பகுதியையும் காத்துக்கொண்டு, நமது பயணத்தைத் தொடர்ந்து நன்கு வழிநடத்துவோம். கண் ஆர்வத்துடன் பார்ப்பதைத் தடுக்கட்டும்; காது வீணான கேட்பதை ஏற்காதிருக்கட்டும்; நாக்கு கண்டனம் செய்வதற்கு அனுமதிக்கப்படாதிருக்கட்டும்: ஏனெனில், 'தனது சகோதரனைப் பழிச்சொல்லுகிறவன்,' என்கிறார் கடவுளின் சகோதரர், 'அல்லது தன் சகோதரனைக் கண்டிக்கிறவன், நியாயப்பிரமாணத்தைப் பழிச்சொல்லுகிறான், நியாயப்பிரமாணத்தைக் கண்டிக்கிறான்' (யாக்கோபு 4:11); கை உழைக்கட்டும், ஏனெனில், 'யாராவது வேலை செய்ய விரும்பவில்லை என்றால், அவர் சாப்பிட வேண்டாம்' என்று அப்போஸ்தலர் ஆணையிடுகிறார் (2 தெச. 3:10); பாதங்கள் சமாதானத்தின் வழியில் நேர்மையாக நடக்கட்டும்; இதயம் 'வஞ்சக வார்த்தைகளுக்குத் திரும்பாமலும், பாவங்களின் குற்றத்தை நியாயப்படுத்தாமலும்' இருக்கட்டும் (சங். 140:4); ஆனால் 'அனைத்து காரியங்களும் கண்ணியமாகவும் ஒழுங்காகவும்' செய்யப்படட்டும் (1 கொரி. 14:40), அதனால், நன்றாக வாழ்ந்து, நித்திய ஆசீர்வாதங்களுக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படலாம்.

315. விசுவாசத்தைக் காத்துக்கொள்வதோடு, நாம் நற்செயல்களிலும் சிறந்து விளங்க வேண்டும்; குறிப்பாகப் பரிசுத்தத்தில், இதற்கு எதிராகப் பகைவன் நம்மிடையே மற்ற எதையும் விட அதிகமாகப் போர் தொடுக்கிறான்

315. 1) விசுவாசத்தைக் காத்துக்கொண்டு, நாம் நற்பண்புள்ள வாழ்க்கையிலும் சிறந்து விளங்க வேண்டும்; குறிப்பாக கற்பு நெறியில், இதன் மீதே எதிரி நம்மிடையே மிகக் கடுமையாகப் போர் தொடுக்கிறான். – 2) அவன் வெட்கக்கேடான எண்ணங்களுடன் தொடங்குகிறான்; பின்னர், காமத்தைத் தூண்டி, ஒருவரைச் செயல்படத் தூண்டுகிறான்; மேலும், காமம் கொண்டவரை படை நோய் பிடித்தவர் போல ஆக்குகிறான். – 3) இதிலிருந்து நாம் எப்படித் தப்பிக்க முடியும்? – அத்தகைய எண்ணங்கள் தோன்றும் ஆரம்பத்திலேயே அவற்றை ஜெபத்தின் மூலம் எதிர்த்து நில்லுங்கள். – 4) கிருபையினால் தேவனுடைய பிள்ளையாகத் தத்தெடுக்கப்பட்ட நீங்கள், இந்தப் பாவத்தின் மூலம் சாத்தானின் அடிமையாய் ஆகிறீர்கள் என்ற எண்ணத்தால், எதிர்க்கத் தூண்டப்படுங்கள் – மேலும் இந்தப் பேராவலையும் மற்ற எல்லாப் பேராவல்களையும் எதிர்த்து நில்லுங்கள். [4, 113]

14. ஒருவரின் இரட்சிப்பைக் கொண்டுவரும் இரண்டு நற்பண்புகள் உள்ளன: விசுவாசமும் அன்பும். நீங்கள் விசுவாசத்தின் எந்தவொரு விஷயத்திலும் தவறு செய்வதை நான் கண்டால், உங்களுடன் அதைப் பற்றிப் பேசுவேன், மேலும் உங்களை ஒழுக்கமான சிந்தனைக்கு வழிநடத்த எல்லா வழிகளிலும் முயற்சிப்பேன். – 'விசுவாசமில்லாமல் தேவனைப் பிரியப்படுத்தல் கூடாதது; ஏனென்றால் தேவன் உண்டென்றும், அவர் தம்மைத் தேடுகிறவர்களுக்குப் பலன் அளிக்கிறவரென்றும் விசுவாசிக்க வேண்டும்' (எபி. 11:6). கிறிஸ்துவின் கிருபையினால் உங்கள் விசுவாசம் உறுதியானதாக இருப்பதால், விசுவாசம் என்ற தலைப்பை ஒரு கணம் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, செயல்திறன் மிக்க சேவை வாழ்க்கையைப் பற்றி உங்களுடன் சுருக்கமாகப் பேசப் போகிறேன், அதன் உந்து சக்தி அன்பாக இருக்க வேண்டும். – ஆகவே, நான் எப்போதும் செய்தது போலவும், இப்போதும் செய்கிறேன், துறவி வாழ்க்கையைப் புறக்கணிக்க வேண்டாம் என்று உங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன், நமது எண்ணங்களைக் கட்டுப்படுத்துவதையோ, அல்லது கடவுளின் இரக்கத்தால் கிருபையாகப் பெற்ற, விரோதிகள் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் திருட முயன்று, அதன் மூலம் நமது இரட்சணியத்தையே திருடக் கருதும் விலைமதிப்பற்ற கற்பு என்னும் புதையலையோ புறக்கணிக்க வேண்டாம். ஏனெனில், இந்த நற்பண்பினால் நாம் கடவுளைப் போல ஆக்கப்படுகிறோம் என்பதையும், இதற்கு மாறாக, அதை இழப்பதன் மூலம் நாம் உணர்வற்ற மிருகங்களுக்கு ஒப்பிடப்படுகிறோம் என்பதையும் அவர் அறிவார். எழுதப்பட்டிருக்கிறபடி: 'புத்தியில்லாத மிருகங்களுக்கு ஒப்பிடப்பட்டு, அவைபோல ஆகிறான், ஞானமில்லாத மனிதன்' (சங். 48:13).

15. ஓ, பண்டைய காலத்திலிருந்து எத்தனை பேரை நமது வஞ்சகர் மாம்ச இச்சையால் வலைவீசிப் பிடித்திருக்கிறார்! ஆயினும், இன்றுவரை அவர் இளைஞர்களை மட்டுமல்ல, முதியவர்களையும்; கவனக்குறைவானவர்களை மட்டுமல்ல, மிகவும் விடாமுயற்சியுள்ளவர்களையும் வஞ்சிப்பதை நிறுத்தவில்லை; மேலும், அவர் கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு ஆன்மாவிற்கும் எதிராக இந்த ஆயுதத்தைப் பயன்படுத்துகிறார். அவர் பொருத்தமற்ற எண்ணங்களை ஊட்டி இந்த விஷத்தைத் தயாரிக்கத் தொடங்குகிறார்; பின்னர், மாம்சத்தின் இச்சைகள் கொண்டு இதயத்தைத் தூண்டி, தடைசெய்யப்பட்ட ஒன்றை உச்சரிக்கச் செய்கிறார், பின்னர் அந்த உறுப்பைத் தொடத் துணிவையும் ஊட்டுகிறார்; ஏனெனில் இது மரணத்தை உண்டாக்குகிறது: அப்போஸ்தலன் கூறுவது போல், 'ஆசை கருவுற்று பாவத்தைச் சுமந்து, பாவம் முதிர்ந்து மரணத்தைச் சுமக்கிறது' (யாக்கோபு 1:15). ஆகவே, இந்த மரணத்தை - நித்திய மரணத்தை - இந்த ஆன்மாவை அழிக்கும் நோயை நாம் தவிர்ப்போம். இந்த நோய் சொரியைப் போன்றது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. சொறிநோய் கொண்ட ஒருவர், தனது நகங்களால் சொறிந்தால் தனக்கு இன்பம் கிடைப்பதாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் இன்பத்தை அல்ல, மாறாக வேதனையான புண்களையே பெறுகிறார்—அவர் எவ்வளவு அதிகமாகச் சொறிந்தாரோ, அது அவ்வளவு மோசமாகிறது—அதுபோலவே, காமப் பற்றினால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவரும் இன்பத்தை அல்ல, வேதனையைப் பெறுகிறார்; திருப்தியை அல்ல, வெறுமையைப் பெறுகிறார்; மனநிறைவை அல்ல, மரத்துப்போவதைப் பெறுகிறார். அத்தகையவர் இரக்கத்திற்குரியவர்: நம்பிக்கையற்றவர், பயந்தவர், எதிர்காலத் தீர்ப்பைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம், நிழலைக் கூடக் கண்டு அஞ்சுகிறவர்.

16. அப்படியானால், இந்தத் தீமையை ஒருவன் எவ்வாறு தவிர்க்க முடியும்? முதலில், இந்தக் காம உணர்வு எழும்போதெல்லாம், ஒருவன் தன் முழு வலிமையோடும் தவறாமலும் இந்தத் தூண்டுதல்களை எதிர்க்க வேண்டும். அது எழுவது ஆச்சரியமல்ல; ஆனால் அது தன் வலிமையை, நல்ல எண்ணங்களில் ஈடுபடாத மனதின் கவனக்குறைவிலிருந்து அல்லது எதிரியின் பொறாமையிலிருந்து பெறுகிறது. ஆனால் இது எப்படி நடந்தாலும், உங்கள் வீழ்ச்சியிலிருந்து முடிந்தவரை விரைவாக எழுந்திருங்கள், ஜெபியுங்கள், பெருமூச்சு விடுங்கள், கண்ணீர் வையுங்கள், மேலும் உறுதியாக அந்தப் பேராவலை நிராகரிக்கவும்; பேராவல் விரைவில் தணியும், அதே சமயம் நீங்கள் கர்த்தருக்குள் சமாதானத்தைக் காண்பீர்கள். அப்பொழுது, பேராவல்களால் சூழப்படாமலும் அடிமையாக்கப்படாமலும் இருப்பதைப் போல ஆன்மாவுக்குக் கசப்பானது வேறு எதுவும் இல்லை என்பதை நீங்கள் உணர்வீர்கள்.

17. கர்த்தர் சொல்வதைக் கேட்கவில்லையா? 'பாவஞ்செய்யும் எவனும் பாபத்திற்கு அடிமை; அடிமை என்றென்றைக்கும் வீட்டிலே இராான்; குமாரனோ என்றென்றைக்கும் இராான்' (யோவான் 8:34). பாவத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, குமாரத்தன்மை என்ற நிலையைப் பெற்ற நாம், மீண்டும் நம்மைப் பாவத்திற்கு அடிமையாக்கிக் கொள்வோமா? தேவனுடைய வல்லமையுள்ள கரத்தின் கீழ் வந்த நாம், சாத்தானின் கீழ் அடிமைகளாகிவிடுவோமா? அது நம்மை விட்டு வெகுதூரம். 'நான் கட்டியதை நானே இடித்துப் போட்டால், நான் ஒரு மீறுபவன் என்று ஆகிவிடுவேன்' (கலா. 2:18) என்று அப்போஸ்தலர் வேறொரு இடத்தில் கூறுகிறார். ஆகவே, நாம் கடவுளின் கட்டளைகளை மீறுபவர்களாக நம்மை அனுமதிக்க வேண்டாம், மேலும் அவனிடமிருந்து ஏற்கனவே விடுவிக்கப்பட்ட பிறகு மீண்டும் சாத்தானுக்கு அடிமைகளாக ஆக வேண்டாம், 'இதன் மூலம் கோபத்தின் நாளிலும் கடவுளின் நீதியான நியாயத்தீர்ப்பின் வெளிப்பாட்டிலும் உங்களுக்காகக் கோபத்தைச் சேகரித்துக் கொள்கிறீர்கள்' (ரோமர் 2:5). ஏனெனில் இத்தகையவர்களைப் பற்றி எழுதப்பட்டிருக்கிறது: 'அவர்களுடைய புழு சாவதில்லை, நெருப்பு அணையாமலும் இருக்கிறது' (மாற்கு 9:44). 'கிறிஸ்து நம்மை விடுதலையாக்கினார்; ஆகையால் நாம் நிலைத்திருப்போமாக' (கலா. 5:1), பாம்பின் அருவருப்பான வஞ்சனைகளை வெறுத்து, இந்தப் பாவ உணர்ச்சிக்கும் மற்ற எல்லாப் பாவ உணர்ச்சிகளுக்கும் எதிராகத் தினசரி எதிர்த்துப் போராடிப் போரிட்டு, பொறாமையை அடக்கி, வஞ்சனையை வென்று, சகோதர பகை மற்றும் மற்ற எல்லா விதமான தீய எண்ணங்களையும் ஒடுக்கி, நித்திய தண்டனையிலிருந்து தப்பித்து பரலோக ராஜ்யத்தை அடைய வேண்டும்.

316. அவர் துறவிகளைப் போற்றி, அவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இனம் என்றும் கிறிஸ்துவின் சேனை என்றும் அழைக்கிறார்

316. 1) அவர் துறவிகளைப் புகழ்கிறார், அவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இனம் மற்றும் கிறிஸ்துவின் படை என்று அழைக்கிறார். – 2) கடந்த காலத்திலும் இப்போதும்கூட, பிதற்றல்காரர்களால் நடக்கும் எல்லாத் துன்புறுத்தல்களிலும், யார் விசுவாசத்தைப் பாதுகாக்கிறார்கள்? – எல்லாத் துறவிகளும். – 3) ஆனால் அவ்வாறு இருப்பதால், நாம் நம்மைத் தூய்மையாகக் காத்துக்கொண்டு எல்லா உணர்ச்சிகளுக்கும் மேலே உயர வேண்டும். – 4) மடாலயங்கள் பாழடைந்து போவதாலும், தேவைக்கேற்ப அவற்றை நம்மால் புனரமைக்க முடியவில்லை என்பதாலும் மனந்தளர வேண்டாம். நாம் விசுவாசத்தைப் பாதுகாக்கக் கவனம் செலுத்துவோம், மற்றவை அனைத்தும் நமக்குத் தானாகவே சரியாகிவிடும். [4, 114]

18. சகோதரர்களே மற்றும் பிதாக்களே! – 'சகோதரர்கள்' மற்றும் 'பிதாக்கள்' என்ற இந்த மரியாதைக்குரிய பட்டங்களால் உங்களை அழைப்பதை நான் நிறுத்த மாட்டேன், ஏனெனில் உங்கள் விஷயத்தில் அத்தகைய ஒரு பட்டம் உண்மையாகப் பொருத்தமானது என்பதையும், அத்தகைய பெயர் பொய்யானது அல்ல என்பதையும் அறிவேன். ஏனெனில், தங்களைப் பெற்றோரை விடவும், சகோதரர்களை விடவும், சொந்த உறவினர்களை விடவும், தங்கள் சொந்த நாட்டை விடவும், கண்ணுக்குத் தெரியும் அனைத்தையும் விடவும் அதிகமாகக் கடவுளை நேசித்து, ஒரே இதயமும் ஒரே ஆன்மாவும், ஒரே தந்தையாகிய கடவுளும், ஒரே தாயகமாகிய பரலோக எருசலேமும் கொண்ட ஒரு பொதுவாழ்வைத் தழுவிக்கொண்டவர்களே உண்மையான தந்தையரும் சகோதரரும் ஆவர். கர்த்தருக்குள் அன்பான சகோதரர்களே, நீங்களும் அப்படியானவர்களே. நான் உங்களை வேதவசனத்தின் வார்த்தைகளால் அழைப்பேன்: 'தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சந்ததி, ராஜரீக ஆசாரியத்துவம், பரிசுத்த ஜனம், அவருடைய சொந்த உடைமை ஜனம், இருளிலிருந்து தம்முடைய அற்புதமான ஒளிக்கு உங்களை அழைத்தவருடைய மேன்மையை நீங்கள் அறிவிப்பதற்காக' (1 பேதுரு 2:9). ஏனெனில், மானுட வாழ்வின் ஒளி மெய்யாகவே அற்புதமானது; அதற்கு நாம் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம், அதில் தம்முடைய நற்பண்பினால் வானங்களை மூடுகிறவரின் புகழ்களை நாம் அறிவிக்கிறோம். இங்கே ஞானம், கற்பு, தைரியம் மற்றும் சத்தியம் வசிக்கின்றன; இங்கே கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் தீங்கு செய்பவரை வென்ற வெற்றியின் வெற்றிக்கொடிகள் உள்ளன. 'ஏனெனில், நாங்கள் மாம்சத்தில் நடக்கிறவர்களாயிருந்தாலும், மாம்சத்தின்படிப் போர் செய்யவில்லை; எங்கள் யுத்த ஆயுதங்கள் மாம்சத்திற்குரியவை அல்ல, ஆனால் கோட்டைகளை இடிக்கும்படி தேவனால் பெலனுள்ளவை: தேவனுடைய அறிவுக்கு விரோதமாக எழுப்பப்பட்ட ஒவ்வொரு வாதத்தையும் ஒவ்வொரு உயர்ந்த காரியத்தையும் இடித்து, ஒவ்வொரு நினைவையும் கிறிஸ்துவின் கீழ்ப்படிதலுக்குச் சிறைப்பிடிக்கிறோம்' (2 கொரிந்தியர் 10: 3–5).

19. நாம் கண்ணுக்குத் தெரியும் எதிரிகளைக் கருத்தில் கொண்டால், தேவனுடைய சபைக்கெதிரே எத்தனை மற்றும் என்னென்ன வகையான துன்புறுத்தல்கள் நடத்தப்பட்டன என்பதைக் காண்போம்! – உலகத்திற்குச் சிலுவையாகத் தங்களைத் தாங்களே ஆக்கிக்கொள்ளாதவர்கள் தவிர வேறு யார் அதிகமாகத் துன்புறுத்தப்பட்டார்கள், அடிக்கப்பட்டார்கள், கொல்லப்பட்டார்கள்? நான் தொலைதூரப் பழங்காலத்தைக் கடந்து செல்கிறேன்; நிகழ்காலத்தில், இன்றுவரை தொடரும் மதபோதத்திற்கு மத்தியில், 'இரத்தம் சிந்தும் வரை பாவத்திற்கு எதிராகப் போராடி, உறுதியாக நின்றது' யார்? (எபி. 12:4). நமது மடத்தையும் மற்ற மடங்களையும் சேர்ந்த நமது தந்தையரும் சகோதரர்களும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் அல்லவா? உண்மையாகவே, அத்தகைய செயல்களும் வீரச்செயல்களும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக துறவிகளின் தனிச்சிறப்புரிமையாகும்; துறவிகளே திருச்சபையின் தசைநார்களும் தூண்களும் ஆவர். தேவனுடைய கிருபையால் நமக்கு அருளப்பட்ட கண்ணியத்தின் தன்மையும் அளவும் அதுவே.

20. ஆனால், புதையல்கள் இருக்கும் இடத்தில் திருடர்களும் பதுங்கி இருப்பார்கள் என்பதால், – ஆன்மாவின் புதையல்கள் நற்பண்புகளாக இருப்பதால் – நான் உங்களுக்கு நினைவூட்டி ஊக்குவிக்கிறேன்: நாம் விழிப்புடனும் எச்சரிக்கையுடனும் இருப்போம், அதனால் பாவத்தின் இனிப்பால் அடித்துச் செல்லப்படாமலும், கோபத்தால் மூர்க்கத்தனத்திற்குத் தள்ளப்படாமலும், நம்பிக்கையின்மையால் இருளடைந்து போகாமலும், அறிக்கையிடத் தவறுவதால் கடினப்பட்டுப் போகாமலும், வேறு எந்த உணர்ச்சியின் ஆதிக்கத்திற்கும் அடிபணியாமலும் இருப்போம்; ஆனால், இந்த அழிவுகரமான உணர்ச்சிகளுக்கு மேலே நம்மை உயர்த்தி, நமது வாழ்வின் இறுதிவரை இலக்கை நோக்கி ஆர்வத்துடன் பாடுபடுவோம்.

21. நமது மடாலயங்கள் கர்த்தருடைய எதிரிகளால் அழித்துத் தள்ளப்படுகின்றன என்ற செய்தியால் சிலர் வருந்தக்கூடும். ஆனால், இதற்காக நாம் ஏன் துயரப்பட வேண்டும்? ஏனெனில், நாமே தேவனுடைய மடாலயமும் ஆலயமுமாயிருக்கிறோம், அவரைப் பற்றி இப்படிப்பட்டதொரு வார்த்தை சொல்லப்பட்டிருக்கிறது: 'தேவனுடைய ஆலயத்தைக் கெடுத்தால், தேவன் அவனைக் கெடுப்பார்' (1 கொரி. 3:17). இந்த திருச்சபைகள் அடிக்கடி நமது துன்புறுத்துபவர்களால் அழிக்கப்பட்டன என்பது உண்மையில் வருத்தத்திற்கும் சோகத்திற்கும் ஒரு காரணமாகும்; இருப்பினும் பெரும்பாலும் அவை கடவுளின் திருவுளத்தால் மீண்டும் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன. துன்புறுத்தலுக்கு ஆளான மடாலயங்களுக்கு ஈடுசெய்யத் தேவையான அளவு மடாலயங்களை எங்களால் புனரமைக்க முடியவில்லை என்பதால் சிலர் வருந்தலாம். ஆனால், தற்போதைய துன்புறுத்தல் விசுவாசத்தைக் குலைப்பதால், நமது முழு முயற்சியும் அதைப் பாதுகாப்பதிலும், அதை மீண்டும் வலிமையாக்குவதிலும் செலுத்தப்பட வேண்டும் – இது செய்யப்படும் வரை, நமது கடவுளின் பெயர் இன்னும் நிந்திக்கப்படுவதாலும், புனிதத் தந்தையர் சபிக்கப்படுவதாலும், அவற்றை மீண்டும் புனரமைப்பதில் என்ன பயன்? – களத்தில் நடக்கும் ஒரு போட்டியில், பாதியளவு தூரம் மட்டுமே ஓடிய ஒருவன், வெற்றியாளரின் பரிசைப் பெற்றதாக உண்டோ? – ஏனெனில், 'விதிகள் படி போட்டியிடாதவன் கிரீடம் பெறான்' என்று கூறப்பட்டுள்ளது (2 தீமோ. 2:5). ஆகவே, நாம் ஏன் அத்தகைய எண்ணங்களைத் தள்ளிவிட்டு, 'முதலில் தேவனுடைய ராஜ்யத்தையும் அவருடைய நீதியையும் தேடுங்கள், அப்பொழுது இவை யாவும் உங்களுக்குச் சேர்க்கப்படும்' (மத்தேயு 6:33) என்ற தவறாத வாக்குறுதியை நம்பி, இருதயத்திலும் வார்த்தையிலும் நமது விசுவாச அறிக்கையை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்? நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் கிருபையினாலும் அன்பினாலும் நாம் இதற்குத் தகுதியுள்ளவர்களாக மாற்றப்படட்டும்.

317. ஒரு சகோதரன் இறந்துவிட்டான்; மற்றொருவன் மரணப்படுக்கையில் இருக்கிறான். அப்படியானால், நாம் அழியாதவர்களா? – ஆகவே, நாம் இந்த நேரத்தை நினைத்துக்கொள்வோம்.

317. ஒரு சகோதரன் இறந்துவிட்டான்; மற்றொருவன் மரணப்படுக்கையில் இருக்கிறான். அப்படியானால், நாம் அழியாதவர்களா? – ஆகவே, நாம் இந்த நேரத்தை நினைவில் கொள்வோம். மரணத்தின் நினைவு இருக்கும் இடத்தில், அனைத்தும் புனிதமானவை; ஆனால் அது இல்லாத இடத்தில், உணர்ச்சிகள் மட்டுமே உள்ளன. – ஆயினும், நாம் காமத்தால் வெல்லப்படுகிறோம். இப்பொழுதே காலம்; நாளைக்குத் தள்ளிப்போடாதீர்கள்; இப்பொழுதே மனந்திரும்புங்கள். மோசே அமலேக்கிற்கு எதிராக நின்றതുபோல, உங்கள் இச்சைகள் எதிராக நின்று ஜெபியுங்கள். [4, 115] பாருங்கள், நமது சகோதரர்களில் இருவர், ஜேம்ஸ் மற்றும் வாசியன் – ஒருவர் ஏற்கெனவே ஆண்டவரிடம் சென்றுவிட்டார், மற்றொருவர் மரணத்தின் வாயிலிலேயே நிற்கிறார். – அப்படியானால், நாம் அழியாதவர்களா? – நமக்கு முன்பே சென்றவர்களோடு ஒரே கோப்பையில் நாம் குடிப்பதில்லையா? மரண நினைவைத் தன் வாழ்வின் ஆன்மாவாகக் கொண்டு, தன் ஆன்மாவை இந்த விஷயத்தில் ஈடுபடுத்திக் கொள்பவன் பேறு பெற்றவன். ஏனெனில், மரண நினைவு எங்கிருக்கிறதோ, அங்கே மனந்திரும்புதல், மனநொறுங்குதல், கண்ணீர், இவ்வுலகப் பொருட்களிடத்தில் இதயம் குளிர்ச்சி அடைதல், பரலோகப் பொருட்களில் மகிழ்ச்சி, ஞானம், மற்றும் சிறந்ததும் பரலோகமானதுமான ஒன்றின்பால் ஏக்கம் ஆகியவை இருக்கின்றன. இவை அனைத்தும் இல்லாத இடத்தில், தீய எண்ணங்கள் எழுகின்றன, அவற்றை ஆண்டவர் நற்செய்தியில் (மத். 15:19) கண்டித்தார்; இவற்றால் வாழ்வை நேசிப்பவர்கள் பொறியில் சிக்கிப் பிடிவாதமாக வைக்கப்படுகிறார்கள். நாமோ, எப்போதும் எல்லாவற்றிலும் மரணத்தை நினைக்க வேண்டும், மேலும் 'உடல் இச்சைகள் நிறைவேறும்படி இனி உலகத்தில் நம்முடைய மீதியான காலத்தைக் கழிக்காமல், தேவனுடைய சித்தத்தின்படி நடக்க' (1 பேதுரு 4:2–3) நாம் முழு கவனம் செலுத்த வேண்டும். ஏனெனில், 'முற்காலத்தில் நாம் மாம்சத்தின் இச்சையின்படியும், நம்முடைய சொந்த சித்தத்தின்படியும் ஜீவித்திருந்தோம்' என்பது நமக்குப் போதுமானதாகும். சாத்தான் திட்டமிட்டு உருவாக்கும் வஞ்சனைகளால் நாம் சோதிக்கப்படுகிறோம்; அவன் நம்மை நல்ல எண்ணங்களிலிருந்தும் நற்செயல்களிலிருந்தும் திசை திருப்பி, தீய எண்ணங்களால் நம்மைத் துன்புறுத்துகிறான். அவற்றிலிருந்து நாம் ஒருபோதும் எந்தப் பயனையும் பெற்றதில்லை; துன்பங்களும் அவமானமுமே மிஞ்சியுள்ளன. 'இதோ, ஏற்ற காலமாயிருக்கிறது; இதோ, இரட்சிப்பின் நாளாயிருக்கிறது' (2 கொரி. 6:2). 'இன்று, அவருடைய சத்தத்தைக் கேட்டால், உங்கள் இருதயத்தை கடினப்படுத்திக் கொள்ளாதிருங்கள்' என்று பரிசுத்த ஆவியானவர் கூறுகிறார் (எபி. 3:7). நமது இயற்கையின் போக்கு பாவத்தை நோக்கிச் செல்வதை அவர் கண்டார்—அது ஒரே ஒரு நாளைக்குக் கூட நிலைத்திருப்பதில்லை—ஆகவே, யாரும் அதிலிருந்து விலகுவதற்குச் சாக்குப்போக்குச் சொல்லாதபடி, அவர் கருணையாக 'இன்றும் இன்றும்' என்றே மனந்திரும்புதலுக்கான காலமாக நிர்ணயித்தார்; ஆனால், ஒவ்வொருவரும்—அவர்கள் அதிகமாகப் பாவம் செய்தவர்களாக இருந்தாலும் சரி, சிறிதளவு செய்தவர்களாக இருந்தாலும் சரி, நீண்ட காலமாகப் பாவம் செய்து கொண்டிருந்தாலும் சரி அல்லது இப்போதுதான் தொடங்கினாலும் சரி—இந்த இரட்சிக்கும் அழைப்பைக் கேட்பபோது, எல்லாவற்றையும் விடுத்து, மனந்திரும்புதல் மூலம் தங்களைத் தினமும் புதுப்பித்துக் கொள்ளவும் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ளவும் வேண்டும் என்பதற்காகவே. இதோ, நமக்கு விரைவான மற்றும் எளிதான பாவ நிவாரணத்தைக் கொடுக்கும் நமது நல்ல தேவனுடைய அன்பு. உடலியல் காயங்களும் குணப்படுத்தப்படுகின்றன, ஆனால் காயம்பட்டவர்கள் தங்கள் எதிரிகளுக்கெதிராக மீண்டும் போரிடச் செல்வதற்கு, அதற்கென ஒரு நீண்ட அல்லது குறுகிய கால சிகிச்சை தேவைப்படுகிறது. ஆனால் நம்மிடம், நாம் மீண்டும் தாமதமின்றி நமது எதிரிகளுக்கெதிராகத் திரும்ப விரும்பினால், காயமடைந்த உடனேயே அது குணப்படுத்தப்பட முடியும். ஆகவே, நாம் ஒவ்வொரு நாளும் மனந்திரும்பி, ஆவியில் புதுப்பிக்கப்படுவதைத் தவறவிடாமல் இருப்போம். மனதிலோ, வார்த்தையிலோ அல்லது செயலிலோ ஏற்படும் எந்தவொரு வீழ்ச்சியையும் சோம்பலுக்கும் மனச்சோர்வுக்கும் காரணமாக ஆக அனுமதிக்க வேண்டாம். மாறாக, நாம் எத்தனை முறை வீழ்த்தப்பட்டாலும், அத்தனை முறை மீண்டும் எழுந்து, தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பைப் பயந்து, நமது இச்சைகள் எதிராக நமது முழு வலிமையோடும் மீண்டும் நம்மை ஆயத்தப்படுத்திக் கொள்வோம். தேவனுடைய ஊழியக்காரனாகிய மோசே மலையில் வானத்தை நோக்கித் தன் கைகளை விரித்தபடி ஜெபித்தபோது, அமலேக் தோற்கடிக்கப்பட்டான்; ஆனால் அவர் தன் கைகளைக் கீழே இறக்கியபோது, அமலேக் மேலோங்கியது. அதேபோல், நமது மனம், உணர்ச்சிகளால் சூழப்பட்டு, ஜெபத்தின் மலைக்கு ஏறி, கைகளைப் போலத் தனது எண்ணங்களைக் கடவுளை நோக்கி நீட்டும்போது, அது கண்ணுக்குத் தெரியாத அமலேக்கை வீழ்த்துகிறது; ஆனால் அது அவ்வாறு செய்யத் தவறும்போது, அதுவே தோற்கடிக்கப்படுகிறது. – இப்போது நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று பார்க்கிறீர்களா? எதிரிகளின் தாக்குதலின் வேளையில், நம்முடைய மனங்களையும் கைகளையும், நம்மை மரணத்திலிருந்து இரட்சிக்க வல்லமையுள்ள கடவுளுக்கு உயர்த்துவதைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை. இதனாலேயே எதிரிகள் ஓடிப்போவார்கள், நாம் வெற்றி கிரீடத்தைப் பெற்று, பரலோக ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிப்போம்.

318. விசுவாசத்திற்காக வரவிருக்கும் புதிய துன்புறுத்தல்கள் பற்றிய வதந்திகளைக் கேட்டதும், எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொள்ளும் ஒரு உத்வேகமான ஆயத்தத்தை அவர் வெளிப்படுத்துகிறார்

318. 1) விசுவாசத்திற்காக வரவிருக்கும் புதிய துன்புறுத்தல்களைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டதும், அவர் எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொள்ள ஒரு உற்சாகமான ஆயத்தத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். – 2) பின்னர் அவர் அகப் போராட்டத்தை நோக்கித் திரும்பி, மேலிருந்து தயாராக இருக்கும் உதவியின் உத்வேகத்தால், நீதியின் கவசத்தை அணிந்துகொண்டு, வீரசாகசம் செய்யுமாறு நம்மை அழைக்கிறார். [4, 116]

22. சோதனைகளும் துன்பங்களும் மீண்டும் நம்மை எதிர்பார்க்கின்றன என்று நான் நினைக்கிறேன். ஆனால், இங்கு நினைவுபடுத்தப் பொருத்தமான அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளைக் கூறுவதானால்: 'என் உயிரை நான் எனக்கெனப் பெரிதாக எண்ணவில்லை, கர்த்தராகிய இயேசுவிலிருந்து பெற்ற ஊழியத்தையும், தேவனுடைய கிருபையின் நற்செய்தியை சாட்சிபண்ணும் என் ஓட்டத்தை மகிழ்ச்சியுடன் முடிப்பதையும் தவிர.' (அப்போஸ்தலர் 20:24). அப்படியே நாமும், நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட விசுவாசத்தின் அளவுக்குத்தக்கதாக, ஞானமாய் நடந்து பேசுவோம்; கிறிஸ்துவுக்காகப் படுகிற பாடுகளில் களிகூர்ந்து, மீண்டும் துன்புறுத்தலைச் சகிக்க மறுப்பதை விட, அவருக்கு மேலும் பாடுபட மனப்பூர்வமாகத் தயாராயிருப்போம், ஏனெனில் நாம் ஏற்கனவே பலமுறை துன்புறுத்தப்பட்டிருக்கிறோம். 'தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்கிறதற்குப் பல பாடுகளைக் கடந்துபோக வேண்டும்' என்று (அப்போஸ்தலர் 14:22) கேட்போமாக, நாம் அந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பிரவேசத்தை அடைவதில் அதிக உறுதியுடன் இருப்பதற்காக, மேலும் மேலும் பாடுகளை அனுபவிக்கவும், மேலும் மேலும் சகித்துக்கொள்ளவும் விரும்புவோமாக. ஒருவேளை, தேவனுடைய கிருபையினால், நமக்கு விரும்பத்தகாத எதுவும் நேராமல் போகலாம்; ஆனால், துன்பம் வருவதற்கு முன்பே, அதற்குரிய காரியங்களுக்காக நம்மைத் தயார்படுத்திக் கொள்வது நல்லது, அப்போதுதான் அது வரும்போது, நாம் அதைத் தகுந்த விதத்தில் எதிர்கொள்ள முடியும். ஏனெனில், தயாராக இல்லாத ஆத்துமா, தன்னைச் சரியான மனநிலைக்குக் கொண்டுவராமல், திடீரெனப் போராட்டத்தில் சிக்கிக்கொண்டால், எளிதில் தோற்கடிக்கப்பட்டுவிடும்.

23. ஆனால், போராட்டங்களை அவை தற்செயலானவை என்பது போல நான் ஏன் பேசுகிறேன்? நாம் ஒரு தினசரிப் போராட்டத்தை, ஒரு தினசரிப் போரை எதிர்கொள்கிறோம்—அது கண்ணுக்குத் தெரியாதது, ஆனால் கண்ணுக்குத் தெரியாதது; அது உடலுக்கு அல்ல, ஆன்மாவுக்குக் காயங்களை ஏற்படுத்துகிறது, மேலும் அதை அழிக்க முயல்கிறது. ஆகவே, நமது மனதைத் திடப்படுத்திக்கொண்டு, கிறிஸ்துவின் வீரர்களாக நீதியின் ஆயுதங்களை அணிந்து, விடாமுயற்சியுடனும் உறங்காமலும் போரிடுவோம். ஏனெனில், உறங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது யாரும் வெற்றிப் பரிசுகளைப் பெறுவதில்லை, படுத்தபடியே யாரும் செழிப்பான விளைச்சலை அறுவடை செய்வதில்லை; ஆனால், இரு சந்தர்ப்பங்களிலும் பெரும் உழைப்பும் வியர்வை சிந்தலும் தேவை. இப்படி இருக்கையில், நமது போராட்டத்தில், மின்னல் கீற்றுகள் போன்ற அம்புகள் பாய்ந்து வருகையில் இது இன்னும் தவிர்க்க முடியாததாக இல்லையா: இந்தப் பக்கத்திலிருந்து தீய விருப்பம் முற்றுகையிடுகிறது; அந்தப் பக்கத்திலிருந்து புகழின் மோகம்; மற்றொன்றிலிருந்து பொறாமை; இன்னும் மற்றொன்றிலிருந்து இறை நிந்தனை? சாத்தான் மற்ற பல தந்திரங்களைக் கொண்டிருக்கிறான்; அவன் ஆன்மாவை ஒவ்வொரு விதத்திலும் நிலைகுலையச் செய்யவும், அதை விழுங்குவதற்கு முற்படவும் முயல்கிறான்; ஆகவே, ஒவ்வொருவரும் வியப்புடன், 'கர்த்தர் எனக்குத் துணை செய்யாவிட்டால், என் ஆத்துமா சீக்கிரமாய்க் கல்லறைக்குப் போயிருக்கும்' (சங். 93:17) என்று கூவுவது பொருத்தமாகும். 'இவை யாவற்றிலும் நம்மை நேசித்தவரால் நாம் ஜெயிக்கிறவர்களிலும் மேன்மையானவர்களாக இருக்கிறோம்' (ரோமர் 8:37); மேலும், தாவீதின் வார்த்தைகளில்: 'தேவன் மூலமாய்க் கர்த்தருக்குப் பிரகாசமாயிருப்போம், அவர் நம்முடைய சத்துருக்களைத் தகர்க்காராக' (சங். 107:14). 'ஏனெனில், அவர் இருவரையும் ஒன்றாக்கி, பகைமையென்னும் நடுவேயிருந்த சுவரை இடித்துத் தள்ளியவரே நமது சமாதானம்" (எபே. 2:14); அதாவது, பிசாசனை வென்று அடக்கியவரும், அதற்குப் பதிலாக நித்திய ஜீவன் என்ற வாக்குறுதியுடன் அவனை வெல்வதற்கான வல்லமையை நமக்கு அருள்பவருமானவர், அதை நாம் அனைவரும் நமது ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் பெறக்கூடும்.

319. பித்தினியாவில் இரண்டு புலிச்சிறுத்தைகள் தோன்றி மக்களைக் கடத்திச் செல்கின்றன. இது, நம்மை விழுங்கத் தேடி எல்லா இடங்களிலும் சுற்றித் திரியும் கண்ணுக்குத் தெரியாத மிருகங்களை உங்களுக்கு நினைவூட்ட எனக்கு ஒரு காரணமாகிறது

319. 1) பித்தினியாவில் இரண்டு புலிச்சிறுத்தைகள் தோன்றி மக்களைக் கடத்திச் செல்கின்றன. இது, நம்மை விழுங்கத் தேடி எல்லா இடங்களிலும் சுற்றித் திரியும் கண்ணுக்குத் தெரியாத மிருகங்களை உங்களுக்கு நினைவூட்ட எனக்கு ஒரு காரணமாகிறது. – 2) அப்படியானால், நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? கடவுளின் நிழலில் புகலிடம் தேட வேண்டும், மேலும் நமது புலன்களை விழிப்புடன் வைத்துக்கொண்டு, அதற்குள் ஒளிந்துகொள்ள வேண்டும். – 3) இதோ, மெம்னான் கடத்தப்பட்டுவிட்டான்; அவன் இறந்துவிட்டது போல நான் அவனுக்காகத் துயரப்படுகிறேன். இது ஏன் நடந்தது? ஏனென்றால், அவன் எல்லோரிலிருந்தும் தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக் கொண்டு தனியாக வாழ்ந்தான்: இந்தப் பழக்கத்திற்கு எதிராக நான் ஒருபோதும் கூச்சலிடத் தவறமாட்டேன். – 4) சிறிது காலத்திற்கு முன்பு தான் சொன்னதை (ஒருவேளை மதப்பிளவு மற்றும் துன்புறுத்தல் குறித்து) வெளிப்படுத்தியதற்காக அவர் சகோதரர்களைக் கண்டிக்கிறார். [4, 117]

24. எல்லா சந்தர்ப்பங்களையும் பயன்படுத்தி, உங்களுக்கு ஆறுதலையும் கட்டி எழுப்பும் வார்த்தைகளையும் எப்போதும் வழங்குவதே எனது தீவிர விருப்பமாகும். இப்போது, பித்தினியாவில் ஒரு அசாதாரணமான நிகழ்வு நடந்ததாகக் கேள்விப்பட்டதால், அதைத்தான் உங்களுக்கு நான் அனுப்பும் செய்தியின் கருப்பொருளாகக் கொள்ளப் போகிறேன். அப்படியானால், என்ன நடந்தது? அங்கு ஒன்று அல்ல, இரண்டு அல்லது மூன்று புலிக்குட்டிகள் திடீரென்று தோன்றியதாகவும், அவை காளைகள், ஆடுகள் அல்லது பிற விலங்குகளை வேட்டையாடாமல், மனிதர்களை மட்டுமே வேட்டையாடுவதாகவும் கூறப்படுகிறது: அதனால், உள்ளூர்வாசிகள் பெரும் பயத்தால் பீடிக்கப்பட்டு, விடியற்காலை வரை இரவு முழுவதும் தங்கள் வீடுகளில் தங்களைப் பூட்டிக் கொள்கிறார்கள். இது போன்ற ஒரு பேரழிவு கடவுளின் கோபத்திற்கு தெளிவான சான்றாகும். – ஆனால் இந்தச் செய்தி ஏன் குறிப்பாக என் கவனத்தை ஈர்த்தது என்று நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். ஏனென்றால், நம்மிடமும் பல கொடிய மிருகங்கள், மூர்க்கமான மிருகங்கள் உள்ளன – அதாவது, பொல்லாத ஆவிகள்: தீய மிருகம் கோபம்; ஒரு கொடிய மிருகம் காமம்; ஒரு கொடிய மிருகம் பொறாமை; ஒரு கொடிய மிருகம் வீண் பெருமை; மற்ற அனைத்து உணர்ச்சிகளும் கொடிய மிருகங்கள், அவை இரவில் மட்டுமல்ல, பகலிலும் துணிச்சலாகத் தாக்கி, ஆன்மாவைத் தங்கள் இரையாகப் பறிக்கப் பாய்கின்றன. பேறு பெற்ற திருத்தூதர் பேதுரு, 'விழிப்புடன் இருங்கள், எச்சரிக்கையாக இருங்கள்; ஏனெனில் உங்கள் எதிராளியாகிய அலகாயன், விழுங்குவதற்கு யாரைத் தேடி உறுமும் சிங்கம்போல் சுற்றித் திரிகிறான்' (1 பேதுரு 5:8) என்று ஏன் கட்டளையிடுகிறார்; மேலும் புனித தாவீது ஏன் இவ்வாறு பிரார்த்திக்கிறார்: 'விடுவிக்கவும் இரட்சிக்கவும் யாரும் இல்லாதபோது, ஒரு சிங்கம் போல அவன் என் ஆத்துமாவைப் பறித்துக்கொள்வதிலிருந்து தப்பிக்க' (சங். 7:3).

25. அப்படியானால், இந்தச் சூழ்நிலையில் நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? – 'பரலோகத்தின் தேவன் தரும் நிழலில் வாசம்பண்ணுங்கள்' (சங். 90:1) என்பதைத் தவிர வேறு என்ன? மேலும், புலன்களின் அலைவுகளால் கவனம் சிதறாமல், நமது மனதை உள்ளே செலுத்தி வைக்க வேண்டும். ஏனெனில் கண் அங்கும் இங்கும் அலைந்து திரிந்தால், காது சீர்கெட்ட வதந்திகளை ஏற்றுக்கொள்கிறது, வாய் கண்ணியற்ற வார்த்தைகளை உச்சரிக்கிறது, மேலும் மனம் பொருத்தமற்ற எண்ணங்களில் ஈடுபடுகிறது – அப்போது ஆன்மா பாழடைந்த இடங்கள் வழியாகச் செல்வது போல அலைந்து, எளிதில் காட்டு விலங்குகளுக்கு இரையாகிவிடுகிறது.

26. இப்போது பரிதாபத்திற்குரிய மெம்னானும் சாத்தானால் வலை வீழ்த்தப்பட்டு, இந்த விதியைச் சந்தித்துள்ளான்; ஒரு காலத்தில் பிதாக்கன் யாக்கோபு தன் குமாரனாகிய யோசேப்பின் ஆடைகளைக் கண்டது போல, நான் அவனது இரத்தம் தோய்ந்த ஆடைகளைக் காணவில்லை, மாறாக, பாவத்தின் வாளால் கொல்லப்பட்ட அவனது ஆன்மாவையே காண்கிறேன். ஏனெனில் பாவமே மரணத்தின் தாய்; கிருபையினால் அழியாதவராக இருந்த நமது முன்னோரான ஆதாமின் பாவம், அவரை அழியக்கூடியவராக மாற்றியது; பாவம் பெருவெள்ளத்தின் மூலம் உலகத்திற்குப் பொதுவான அழிவைக் கொண்டுவந்தது; பாவம் சோதோம், கோமோரா மற்றும் அவற்றுக்குச் சுற்றிலுமிருந்த நகரங்களை அழித்தது; மேலும் பாவம் இப்போதும் அதைச் செய்யும் ஒவ்வொருவரையும் நித்திய மரணத்திற்குத் தீர்ப்பிடுகிறது. ஆகவே, நாம் அதிலிருந்து நெருப்பைப் போல ஓடிவிடுவோ . ஏனெனில், அழிவு தரும் விருப்பங்களின் கைகளுக்குள் சிக்குவதை விட, நெருப்பில் விழுவதும், வாளின் அடிகளால் மடிப்பதும், காட்டு மிருகங்களின் வாய்களுக்குள் செல்வதும் மேலானது. 'அப்படியானால், பெயர் குறிப்பிடப்பட்ட நமது பரிதாபகரமான சகோதரன் ஏன் வீழ்ந்தான்?' 'அவன் எல்லோரிலிருந்தும் தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக் கொண்டான் என்பதற்கு மேலாக வேறு எந்தக் காரணமும் இல்லை.' 'ஏனெனில், அத்தகையவனுக்கு "ஐயோ" என்று அறிவிக்கும்போது சத்தியத்தின் வார்த்தை பொய்யாக இருப்பதில்லை, ஏனெனில் "அவன் விழுந்தால்", அவனை "மீண்டும் எழுப்புவதற்கு யாரும் இருக்க மாட்டார்கள்" (பிரசங்கி 4:10); இதைக் கண்டு அஞ்சி, என் தாழ்மையிலே, மற்றவர்களுக்குச் சொல்வதைப் போலவே அவனுக்கும் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லத் தவறியதில்லை, இப்போதும் அதைச் சொல்கிறேன்: யாரும் தனியாக இருக்க வேண்டாம்; யாரும் தனியாகச் செல்வதில் இன்பம் காண வேண்டாம்; யாரும் வீணாக அலைந்து திரிய வேண்டாம்; யாரும் பெண்களுடன் தனியாக இருக்க வேண்டாம், ஏனெனில் அதிலிருந்து நெருப்பைப் போல தீய காதல் மூள்கிறது. கட்டுப்பாடுள்ள மகன் இதைக் கேட்டு, கீழ்ப்படிந்து, கர்த்தராலே இரட்சிக்கப்படுகிறான்; ஆனால் கீழ்ப்படியாத மகன் சாத்தானால் உயிருடன் வலைவீசப்பட்டு மரணத்திற்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்படுகிறான். நான் அப்பாவி என்றாலும், இந்த ஏழை மனிதனின் இரத்தத்திற்கு நானே குற்றவாளி என்று கருதுகிறேன், ஏனென்றால் நான் மௌனமாக இருக்காமல், அவன் மீது விழவிருந்த வாளை முன்னறிவித்தேன்; ஆனாலும், என் சொந்த உறுப்புக்கு ஏற்பட்டது போல நான் அழுகிறேன், புலம்புகிறேன்.

27. ஆனால், அன்பானவர்களே, உங்களையும் கண்டிக்க எனக்குச் சில காரியங்கள் உண்டு. அது என்ன? – புனித அப்போஸ்தலர்களின் செயல்கள் நூலில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது: 'அனனியா மரித்து அடக்கம்பண்ணப்பட்டு, ஏறக்குறைய மூன்று மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, அவருடைய மனைவியாகிய சப்பீரா, என்ன நடந்ததென்று அறியாமல்' (– 5:7). அது அனைவர் பார்வையிலும், பலர் முன்னிலையிலும் நடந்திருந்தும் அவள் அதை உணரவில்லை; ஏனெனில் அங்கே, ஒழுங்கும் தேவ பயமும் மேலோங்கி நின்றன, மேலும் அனைவரும் விவேகத்துடன் எச்சரிக்கையாக இருந்தனர். ஆனால் இங்கே, சில நாட்களுக்கு முன்பு, நான் இரகசியமாக ஏதோ சொன்னேன்; உடனடியாக இந்த வார்த்தை இங்கிருந்து கான்ஸ்டான்டினோபளுக்கும், அங்கிருந்து பிரஸ்ஸல்ஸுக்கும் பரவியது. நான் பேசினாலும் மௌனமாக இருந்தாலும், என்னால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டதாக உணர்கிறேன்: நான் பேசும்போது, வெளியிடப்படக்கூடாத காரியங்கள் வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன; நான் மௌனமாக இருக்கும்போது, மற்றவர்களின் ஆலோசனையைத் தேடாமல் எப்படிச் சிறப்பாகச் செயல்படுவது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. மேலும், நமது பேச்சில் ஏன் இவ்வளவு கட்டுப்பாடில்லாமல் இருக்கிறோம்? ஏன் அதற்குரிய காலத்திற்கு முன்பே நமக்கு நாமே சிக்கலை வரவழைத்துக் கொள்கிறோம்? இது உண்மையான சீடர்களின் அடையாளம் அல்ல, மாறாக எதிரிகளின் அடையாளம். மேலும் நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன், இதுபோன்ற அவமானத்திற்குள் உங்களை உட்படுத்திக் கொள்வதை நிறுத்துங்கள்; ஆனால் இக்கணத்திலிருந்து நாம் பேச்சில் நிதானத்தையும், ஒழுக்கத்தையும், தேவபக்தியையும், எல்லாவற்றிலும் ஒழுங்கையும் கடைப்பிடிப்போம். அதனால், தேவனுடைய சித்தத்தின்படி வாழ்ந்து, எல்லா விதத்திலும் அவருக்குப் பிரியமாயிருந்து, நித்திய ஆசீர்வாதங்களுக்கு வாரிசுகளாக மாறுவோம்.

320. அவர்கள் தங்கள் உலகியல் காரியங்களில் மூழ்கியுள்ளனர்; ஆனால் நாம் நமது காரியங்களில் அக்கறை கொள்கிறோம், அது எல்லாவற்றிற்கும் மேலானது

320. 1) அவர்கள் தங்கள் உலகியல் காரியங்களில் ஈடுபட்டுள்ளனர்; ஆனால் நாம் நமது காரியங்களில் ஈடுபட்டுள்ளோம், அது எல்லாவற்றையும் விட மேலானது. – 2) ஆகவே, நாம் நமது அழைப்பிற்கு உண்மையாக இருக்க வேண்டும், அதற்கு முரணான அனைத்திற்கும் எதிராகப் போராட வேண்டும். – 3) இந்த நோக்கத்திற்காக, ஒவ்வொருவரும் தனது சொந்த வேலையை, தனது சொந்த நேரத்தில் செய்யட்டும். [4, 118]

1. சிலர் சில கதைகளில் மகிழ்ச்சியும் பெருமையும் கொள்கிறார்கள்: இராணுவ வீரர்கள் தங்கள் போர்க்களச் செயல்களிலும், மாலுமிகள் தங்கள் கடற்பயண சாகசங்களிலும், விவசாயிகள் தங்கள் விவசாயப் பணிகளிலும், மற்றும் தங்கள் துறைகள் தொடர்பான பிற கைவினை மற்றும் கலைகளில் ஈடுபட்டவர்களும் அவ்வாறே செய்கிறார்கள்; பொதுவாகச் சொன்னால், தங்கள் தொழிலின் முயற்சிகளில் மகிழ்ச்சியடையாதவர் எவரும் இல்லை. இருப்பினும், நாம் அத்தகைய விஷயங்களைப் பற்றியதல்லாத கதைகளில் மகிழ்ச்சி அடைகிறோம்: ஏனெனில், நமது முழு இருப்பும் மாம்சத்திற்குரியதல்ல, மாறாக ஆத்துமாவின் இரட்சிப்புக்கும், தேவனைத் திருப்திப்படுத்துவதற்கும், இந்த உலகத்தை விட்டுப் பிரிந்து செல்வதற்கும், அங்கே நமது நிலைபெறுதலுக்கும் தொடர்புடையது; மேலும், அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல, 'உண்மையுள்ள யாவும், கனமுள்ள யாவும், நீதியுள்ள யாவும், பரிசுத்தமான யாவும், பிரியமான யாவும், புகழ்ச்சிக்குரிய யாவும், மேன்மையுள்ள யாவும், ஸ்தோத்திரத்திற்குரிய யாவும்' (பிலிப்பியர் 4:8), இவைதான் நமது உரையாடல்களின், அத்துடன் நமது கவலைகள் மற்றும் அக்கறைகளின் பொருள்களாகும். இதை விட மகிழ்ச்சியான அல்லது பேரின்பமான எது இருக்க முடியும்? – இந்த இருவகைப் பொருட்களின் முடிவின் தன்மையிலிருந்து இதை அனைவரும் காணலாம்; இந்த யுகத்தின் எல்லைகளைத் தாண்டியவற்றிற்கு ஆரம்பமும் இல்லை முடிவும் இல்லை; ஆனால் நமது காரியங்களுக்கு மற்றொரு, உயர்ந்த உலகில் ஆரம்பமும், அதன் எல்லையைத் தாண்டி முடிவற்றதும் நித்தியமானதுமான முடிவும் உண்டு. ஏனெனில் அவற்றின் சாராம்சமே நற்பண்பு, அது அதைப் பயில்பவர்களைக் கடவுள்களாக ஆக்குகிறது: உண்மையாகவே இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: 'நான் சொன்னேன்: "நீங்கள் தேவர்கள், நீங்கள் அனைவரும் உன்னதமானவரின் குமாரர்கள்"' (சங். 81:6). ஓ, எவ்வளவு பெரிய இரக்கம் நமக்கு அருளப்பட்டுள்ளது! – 'நாம் கர்த்தருக்குள் மகிழ்ச்சியடைவோம்; நம்முடைய இரட்சகராகிய தேவனுக்கு ஆரவாரம் செய்வோம்; நாம் ஸ்தோத்திரத்துடன் அவருடைய சமுகத்திற்கு வருவோம், சங்கீதங்களால் அவருக்கு ஆரவாரம் செய்வோம்' (திபா. 94: 1–2); "ஏனெனில், அவர் எங்களை ஆரம்பத்திலிருந்தே இரட்சிப்பிற்காகத் தேர்ந்தெடுத்தார், அதுவும் ஆவியின் பரிசுத்தமாக்கலினாலும், சத்திய விசுவாசத்தினாலும், இதில் அவர் எங்களை அழைத்தார்", நமது திட்டத்தை ஏற்றுக்கொண்டதன் மூலம், "நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் மகிமையைப் பெறுவதற்காக" (2 தெச. 2: 13–14).

2. ஆகவே, நாம் விசுவாசத்தில் உறுதியாக நின்று, உண்மையான கீழ்ப்படிதலைத் தழுவி, நமது கற்பைக் குறையாமல் காக்க வேண்டும். நமக்கு அன்புக்குரிய ஒரே பொருள் – மணமகனான கிறிஸ்து, 'மனிதபுத்திரரைப்பார்க்கிலும் நன்மையில் மிகவும் அழகானவர்' – மற்றும் ஒரே உரிமைச்சொத்து – பரலோக இராச்சியம், பரலோக எருசலேமின் ஆசீர்வாதங்கள். இறைச்சியும் இரத்தமும், செல்வமும் மகிமையும், மற்றும் எல்லா வீண் பெருமையும் நம்மை விட்டு வெகு தொலைவில் நீங்கட்டும். – ஆயினும் நாம் மாம்சத்தில் இருக்கும்போது,ப் போராட்டமே நமது விதி: ஏனெனில் இந்தப் போராட்டம் இல்லாதிருந்தால், நன்மையே இருக்காது. அந்நிய சிந்தனைகளால் நாம் சிறைபிடிக்கப்பட்டால், நாம் விரைவாக நம்மை சுயநினைவிற்குக் கொண்டுவர வேண்டும்; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, செயலில் உள்ள பாவத்தை ஒரு கொடிய விஷமாகவும், கடவுளிடமிருந்து நம்மை வெகுதூரம் விலக்கிவிடும் ஒரு படியாகவும் அஞ்ச வேண்டும். சிந்தனைகளைச் சிந்தனைகளால், விருப்பங்களை விருப்பங்களாலேயே எதிர்கொள்வோம். மேலும் இதை சோம்பல் அல்லது திருப்தியின்றிச் செய்வோம்; நம்மை எதிர்த்துப் போரிடும் அசுரனின் நோக்கம், போராட்டத்தின் இடைவிடாத தன்மையின் மூலம், நம்மை விரக்தியிலும் தளர்விலும் மூழ்கடித்து, அதன் மூலம் அவனுக்கு எதிரான நமது எதிர்ப்பைக் கைவிடச் செய்வதாகும். ஆனால், நாம் சாத்தானுக்கு எதிரான நமது போராட்டத்தில் உறுதியாக நின்று, அவனாலேயே நாம் துன்பப்படாதபடி அவனை எதிர்த்தால், அப்போது நாம் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அவன் மீது வெற்றி பெற்று, பரலோகத்தில் நமக்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட வெற்றி மகுடத்தைப் பெறுவோம். ஏனெனில் தேவனுடைய சகோதரர் கூறுகிறார்: 'சோதனையைப் பொறுமையுடன் சகிக்கும் மனிதன் பாக்கியவான்; ஏனெனில் அவன் சோதிக்கப்பட்ட பிறகு, தம்மை நேசிப்பவர்களுக்கு தேவன் வாக்களித்த ஜீவ கிரீடத்தைப் பெறுவான்' (யாக்கோபு 1:12).

3. ஆகையால், கர்த்தருக்குள் மகிழுங்கள். – பல்வேறு கடமைகளில் ஈடுபட்டுள்ள நீங்கள், அவற்றில் உங்களுக்குப் பெரிய பலன் இருக்கிறது என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள். படிப்பில் ஈடுபட்டுள்ள நீங்கள், அதன் மூலம் தேவனைக் கோபமூட்டாதபடி கவனமாக இருங்கள். வேலை செய்வதற்கான நேரமா? நாம் வேலை செய்வோம். படிப்பதற்கான நேரமா? நாம் படிப்பைத் தொடர்வோம். ஆனால் உங்கள் சகோதரர் தன் வேலையைச் செய்யும்போது, நீங்கள் உங்கள் பாடம் படிக்கத் தொடங்கினால், நீங்கள் அன்பில் நடக்கவில்லை, மாறாக சகோதரத்துவத்திலிருந்து உங்களை நீங்களே அந்நியப்படுத்திக் கொள்கிறீர்கள். அல்லது அப்போஸ்தலர் கூறுவதை நீங்கள் கேட்கவில்லையா: 'என் சகோதரனால் நான் இடறல் உண்டாக்கினால், நான் என் சகோதரனுக்காக மீண்டும் மாம்சத்தை உண்ணவே மாட்டேன், அவன் இடறல் அடையாதபடிக்கு' என்று? (1 கொரி. 8:13). மேலும், நீங்கள் உங்கள் சகோதரனை இடறல் அடையச் செய்வது மட்டுமல்லாமல், நீங்கள் அழைக்கப்படும்போது, உங்களுக்காகச் சாக்குப்போக்குகளைச் சொல்லி, நீங்கள் தோன்றாமலும் இருக்கிறீர்கள்; இந்த வழியில் செயல்படுவதன் மூலம், 'கோபத்தின் நாளிலும், தேவனுடைய நீதியான நியாயத்தீர்ப்பின் வெளிப்பாட்டின் நாளிலும் உங்களுக்காகக் கோபத்தைச் சேகரித்துக் கொள்கிறீர்கள்' என்பதை உணராமலும் இருக்கிறீர்கள். (ரோமர் 2:5). ஆனால் இது நடக்காமல் இருக்க, அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைக்குச் செவிகொடுப்போம், அவர் கூறுகிறார்: 'எல்லாம் கண்ணியமாகவும் ஒழுங்காகவும் நடக்கட்டும்' (1 கொரிந்தியர் 14:40): முதலில், செயல்கள்; பின்னர், போதனை. புனிதர்களுக்கு ஏற்றவாறு நாம் ஒருவருக்கொருவர் உதவிக் கொள்வோம், உண்மையான சகோதரர்களாக ஒருவருக்காக ஒருவர் நம் உயிரையும் ஒப்புக்கொடுப்போம், அதனால் கடவுள் நம்மில் மகிமைப்படவும், நாம் அவருடைய மகிமைக்காகச் செயல்பட்டு நித்திய வாழ்வின் வாரிசுகளாக மாறவும் முடியும்.

321. இறுதி நேரம் நெருங்கி வருகிறது: நாம் கவனக்குறைவாக இருக்க வேண்டாம்

321. 1) இறுதி நேரம் நெருங்கி வருகிறது: நாம் கவனக்குறைவாக இருக்க வேண்டாம். – 2) அவருடைய கட்டளைகளைக் கடைப்பிடித்து நாம் கடவுளைத் தேடுவோம்: ஏனெனில் அப்போது நன்மையே தவிர வேறு எந்தப் பாதுகாப்பும் இருக்காது. – 3) ஆகையால், நாம் மரண வேளையை நினைவுகூர்ந்து, பூமியில் உள்ள உறுப்புகளை அதனால் கொல்லுவோமாக: மாம்சமும் மாம்சத்திற்குரிய அனைத்தும் அழிந்து போவன; நற்பண்பு மட்டுமே நித்தியமாக நிலைத்திருக்கும். – 4) உண்மையான அத்தாட்சிகளை வெளித்தோற்ற அற்புதங்களிலிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்ட ஒரு அடையாளம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. [4, 119]

4. மரணம்—அனைவருக்கும் பொதுவான அந்தப் பிராயச்சித்தம்—நமக்கு முன்னால் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி இருக்கும்போது, ஒருபுறம் விண்ணரசை அடைவதற்கான நம்பிக்கையும், மறுபுறம் நெருப்புள்ள gehenna-வின் அச்சுறுத்தலும் எழும்பும்போது; நான் பேசுவதில் சோம்பல் செய்வதும், நீங்கள் கேட்பதில் சோம்பல் செய்வதும் பொருத்தமானதா? ஒருபோதும் இல்லை. மாறாக, இந்தக் காரணத்திற்காகவே நாம் எப்போதும் இரண்டையும் செய்ய வேண்டும்; அந்த நாள் நெருங்கி வருவதை நாம் காணும்போது இன்னும் அதிகமாகச் செய்ய வேண்டும். ஏனெனில் ஒவ்வொரு நபரின் இறுதி நாளும் ஒவ்வொரு மணி நேரமும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் இடைவிடாமல் நெருங்கி வருகிறது, மேலும் 'ஒரு பயங்கரமான நியாயத்தீர்ப்பு எதிர்பார்ப்பும், எதிர்க்க விரும்புவோரை அழிக்கும் நெருப்பின் தீவிரமும்' (எபி. 10:27), என்று புனிதத் தூதர் கூறுகிறார். ஆகவே, நாம் சோம்பேறியாக இருக்க வேண்டாம், ஒரு நாள்கூட சோம்பலிலும் முட்டாள்தனத்திலும் வீணாகப் போக அனுமதிக்க வேண்டாம்; மாறாக, நாம் எப்போதும் விழிப்புடனும் எச்சரிக்கையுடனும் இருப்போமாக.

5. 'நாம் தேவன் தேடுவோம்', என்று சங்கீதம் கூறுகிறது, 'அப்பொழுது நமது ஆத்துமாக்கள் ஜீவிக்கும்' (சங். 68:33). ஆகவே, நாம் எப்படி கடவுளைத் தேட வேண்டும்? – நற்செய்தியின் பேறுகள் பகுதியில் கூறப்பட்டுள்ளபடி, அவருடைய கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலம்; அதாவது, தாழ்மை, புலம்பல், மென்மை, இருதயத் தூய்மை, 'அமைதியும் பரிசுத்தமும்' (எபி. 12: 14), மேலும், தேவனைத் தேடும் ஒருவன் இவற்றை அடையும்போது, அவனைக் காண்கிறான் – அவனைக் கண்ட பிறகு, அவன் பிரியாவிடை நேரத்திலும் அச்சமற்றவனாக இருக்கிறான், பிசாசுகளைப் பயந்திடான், தேவதூதர்களின் சந்நிதியில் கலங்கான், அவர்களைத் தனக்குரியவர்களாக நெருங்குகிறான், மேலும் நற்சாட்சியாகிய தன் உண்மையுள்ள துணையுடன் தன் ஆண்டவரிடம் மகிழ்ச்சியுடன் புறப்பட்டுச் செல்கிறான். ஆனால், அவ்வாறு தயாராகாதவன் தப்பிக்க முடியாத உச்சகட்ட நிலைகளில் சிக்குவான்; அவன் தன் பார்வையைத் திருப்பவோ அல்லது உதவி தேடவோ யாரும் இருக்க மாட்டார்கள். உதாரணமாக, ஒருவர் தீயவர்களின் கைகளிலோ, கடல் அலைகளிலோ, பூகம்பத்தால் ஏற்படும் துன்பத்திலோ அல்லது வேறு ஏதேனும் ஒரு உச்சகட்ட நிலையிலோ சிக்கும்போது, அதிலிருந்து மீட்கப்படுவார் என்ற நம்பிக்கையை அவன் இழந்துவிடுவதில்லை; ஆனால் அங்கே, இரட்சிப்பின் எல்லா நம்பிக்கையும் பறிக்கப்பட்டுவிடுகிறது, மேலும் விடுவிக்கவோ அல்லது உதவவோ யாரும் இல்லை – தேவதூதனோ, மனிதனோ, தந்தையோ, தாயோ, சகோதரனோ, நண்பனோ, முற்றிலும் யாரும் இல்லை; மேலும், அந்தப் பரிதாபமான ஆன்மா, சொல்லொணா திகிலுடனும், ஆறுதலுக்கு அப்பாற்பட்ட இதயத் துடிப்புடனும், இவ்விடத்தை விட்டுப் பிரிகிறது, அங்கே எந்த வார்த்தையாலும், உருவகமாகக் கூட, அதன் உண்மையான யதார்த்தத்தை வெளிப்படுத்த முடியாத ஒன்றை எதிர்கொள்கிறது. ஏனெனில், தேவனை நேசிப்பவர்களுக்காக அவர் ஆயத்தப்படுத்திய ஆசீர்வாதங்கள் எப்படி அப்படி இருக்கின்றனவோ, அப்படியே கலகத்தின் புத்திரர்களுக்காக ஆயத்தப்படுத்தப்பட்டவைகளும் இருக்கின்றன—அவைகளைக் கண் காணவில்லை, காது கேட்கவில்லை, மனதில் தோன்றவும் இல்லை.

6. இதனால்தான், மரணத்தை எப்போதும் மனதில் கொள்ளும்படி நான் உங்களை ஊக்குவிக்கிறேன், அதன் மூலம் 'பூமியில் உள்ள உறுப்புகளை மரிக்கப்பண்ணுங்கள்' (கொலோ. 3:5), மேலும் ஆன்மாவிலிருந்து இச்சையை வேரறுக்கவும். இறைச்சிப் பிரியத்தினால் நாம் பெறுவது என்ன? அதிலிருந்து நமக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை, ஆனால் வேதனையான சித்திரவதை மட்டுமே. – நீங்கள் விரும்பினால், கல்லறைகளை நோக்கிப் பார்த்து, அங்கே இருக்கும் நாற்றத்தை அனுபவிப்போம். எல்லா மாம்சமும் அப்படித்தான்: அது அழிவிலிருந்து தொடங்கி அழிவிலேயே முடிகிறது. மேலும், எல்லா மனித மகிமையும் வயல்வெளியின் மலர் போன்றது. நற்குணம் மட்டுமே அழிவற்றது மற்றும் அபகரிக்க முடியாதது. அதை நேசிப்பதன் மூலம், புனிதர்கள் கடவுளின் அனுகூலத்தைப் பெற்றார்கள், அதன் காரணமாக அவர்களின் ஆவிகள் மகிமையில் பரலோகத்தில் இருக்கின்றன, அதே சமயம் அவர்களின் உடல்கள் அற்புதங்கள், அடையாளங்கள் மற்றும் வல்லமையான செயல்கள் மூலம் பூமியில் நமக்கு ஒரு புகலிடமாகப் பயன்படுகின்றன.

7. என் வார்த்தைகள் அறிகுறிகளைப் பற்றி குறிப்பிட்டிருப்பதால், நாம் கேட்பது போல, இன்றும் அறிகுறிகள் நிகழ்கின்றன என்பதை நான் குறிப்பிடுகிறேன். இது ஆச்சரியமல்ல: ஏனெனில், ஆவியின் கிருபை, அப்பொழுது செயல்பட்டது போலவே, இப்போதும் இடைவிடாமல் செயல்படுகிறது. இருப்பினும், வதந்தியாகப் பரப்பப்படும் எல்லாவற்றையும் பகுத்தறியாமல் நம்பக்கூடாது; ஏனெனில், 'எல்லா ஆவிகளுக்கும் செவிகொடுக்க வேண்டாம்; அவை தேவனுடையவைதானா என்று ஆராய்ந்து பாருங்கள்; ஏனெனில், அநேக கள்ளத் தீர்க்கதரிசிகள் உலகத்தில் புறப்பட்டுப் போனார்கள்' (1 யோவான் 4:1) என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. – மேலும், கடந்த காலத்திலும் இப்போதும் உள்ள பல மதவெறியர்களுக்கும் தேவனுடைய கற்பனைகளை மீறுபவர்களுக்கும், தேவனுடைய பிரபஞ்ச ஏற்பாட்டின் கிரியையான தோற்றங்கள் மூலம், அடையாளங்களை ஒத்த அற்புதங்களைச் செய்ய அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளது, மேலும் அனுமதிக்கப்படுகிறது. ஆகவே, ஒருவன் இத்தகைய காரியங்களால் மயங்கிவிடக்கூடாது, மாறாக கர்த்தர் நமக்குத் தந்திருக்கிற அறிகுறிகளால் அவர்கள் கர்த்தருடைய உண்மையான சீடர்களா என்பதைச் சோதித்துப் பார்க்க வேண்டும். அப்படியானால், இந்த அறிகுறிகள் யாவை? – இதோ: 'நீங்கள் ஒருவருக்கொருவர் அன்பு செலுத்தினால், நீங்கள் என் சீடர்கள் என்பதை இதனால் எல்லாரும் அறிந்துகொள்வார்கள்,' என்று அவர் கூறுகிறார் (யோவான் 13:35). இந்த வார்த்தைகளால் கற்பிக்கப்பட்ட பிறகு, அப்போஸ்தலர் பின்னர் எழுதினார்: நான் மனிதர்களிடமிருந்தும் தேவதையரிடமிருந்தும் வரும் அந்நிய பாஷைகளில் பேசினாலும், அன்பை உடையவனாக இல்லையென்றால், நான் முழங்கும் எக்காளம் அல்லது சத்தமிடும் தாளம் போன்றவன். மேலும், எனக்குத் தீர்க்கதரிசன வரம் இருந்தாலும், மர்மங்களையும் அறிவையும் அறிந்தாலும், மலைகளை அகற்றும் அளவுக்குப் பெரிய விசுவாசம் இருந்தாலும், அன்பை உடையவனாக இல்லையென்றால், நான் ஒன்றுமில்லை. மேலும், என்னுடைய சொத்துக்களை எல்லாம் கொடுத்து, என் உடலைத் தகனத்திற்கு ஒப்புக்கொடுத்தாலும், எனக்கு அன்பு இல்லையென்றால், நான் ஒன்றும் அடைவதில்லை" (1 கொரிந்தியர் 13:1–3). அன்பு எவ்வளவு உயர்ந்தது என்பதைக் காண்கிறீர்களா? அது ஆவியின் எல்லா வரங்களையும் விட மேலே நிற்கும் ஒரு ராணி போன்றது, அது ஒருபோதும் தோல்வியடையாது; ஆனால் அற்புதங்களைச் செய்பவர்கள் சில சமயங்களில் வழிவிலகிவிடுகிறார்கள்: ஏனெனில் ஆண்டவர் நற்செய்தியில் கூறுகிறார்: 'அந்நாளில் பலர் என்னிடம், "ஆண்டவரே, ஆண்டவரே! உமது நாமத்தில் தீர்க்கதரிசனஞ்சொல்லவும், உமது நாமத்தில் பேய்களைத் துரத்தவும், உமது நாமத்தில் அநேக அற்புதங்களைச் செய்யவும் செய்யவில்லையா?' அப்பொழுது நான் அவர்களை நோக்கி: 'நான் உங்களை ஒருக்காலும் அறியவில்லை; அக்கிரமஞ்செய்யும்வர்களே, என்னைவிட்டுப் போங்கள்' என்று சொல்லுவேன்" (மத். 7:22–23). அத்தகைய பதில் எவ்வளவு பயங்கரமானது! அத்தகைய தீர்ப்பு எவ்வளவு பேரழிவானது! – ஆகையால், அற்புதங்களின் வரத்தை விட, அன்பையும் அதன் துணையான விசுவாசத்தையும் நம்பிக்கையையும் பெறுவதற்கு நாம் முயலுங்கள்; அதன் மூலம், அவற்றின் ஆவியில் நன்றாக வாழ்ந்து, கர்த்தருடைய உண்மையான சீடர்களாக அங்கீகரிக்கப்பட்டு, பரலோக ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிக்கலாம்.

322. காலம் கரைந்து ஓடுகிறது, மரணம் நெருங்கி வருகிறது: நாம் ஏன் வீணாகக் கவலைப்படுகிறோம்?

322. காலம் கரைந்து கொண்டிருக்கிறது, மரணம் நெருங்கி வருகிறது: நாம் ஏன் வீணாகத் தடுமாறிக் கொண்டிருக்கிறோம்? – துறவிகளிடையே பேராசையைக் கண்டிக்கும் ஒரு கண்டனம் பின்வருமாறு. [4, 120] நமது நாட்கள் மணிநேரங்களாகவும், வாரங்கள் நாட்களாகவும், மாதங்கள் வாரங்களாகவும், ஆண்டுகள் மாதங்களாகவும் கடந்து செல்கின்றன. இவ்வாறு காலம் பறந்து செல்கிறது, நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டின் கடைசி நாளை நோக்கி அனைவரையும் தள்ளுகிறது, அன்று 'அனைத்தும் அவருடைய பார்வைக்கு முன்பாக வெளிக்கொணரப்பட்டு வெளிப்படுத்தப்படும்' (எபி. 4:13), என்று தேவ வார்த்தை கூறுகிறது. அப்படியானால் மனிதன் ஏன் வீணாகக் கவலைப்படுகிறான்? ஒரு ராஜா ஏன் பொன்னிலும் தன் இராணுவத்திலும் தன் நம்பிக்கையை வைக்கிறான்? ஒரு ஆட்சியாளர் ஏன் தனது செல்வத்தையும் மேய்ச்சல் நிலங்களையும் பற்றிப் பெருமையடிக்கிறார்? ஒரு பணக்காரன் ஏன் தனது நிலையற்ற செல்வங்களில் நம்பிக்கை வைக்கிறான்? இன்ப இச்சையாளர் ஏன் பாவக் கசட்டில் புரள்கிறார்? – நாம் ஒவ்வொரு நாளும் அழுது புலம்ப வேண்டும், மேலும், மரணத்தின் நியாயத்தீர்ப்பு வருவதற்கு முன்பு, நமது முழு வலிமையோடும் நம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும், அதனால் கீழ்ப்படியாதவர்களின் மீது வரும் கோபத்திலிருந்து நாம் தப்பிக்க முடியும். வேதவசனத்தின் வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தினால், 'இந்த மக்கள்' 'தங்களால் காண முடியாததை நிந்திக்கிறார்கள், ஆனால் தங்களால் காணக்கூடியவற்றில்—அவை அறிவற்ற மிருகங்களைப் போல—மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள். ஐயோ, அவர்கள் கேனின் வழியைப் பின்பற்றி, பிலேயாமின் கூலியின் வஞ்சனையில் தலைகீழாக விழுந்து, கோரத்தின் கலகத்தில் அழிந்துபோனார்கள்' (யூதா 10:1). இந்த வார்த்தைகள் அவர்களைக் கண்டிக்கும் அதே வேளையில், 'தங்களைப் பெரியவர்களாக எண்ணிக்கொள்ளும்' உங்களுக்கும் (கலா. 2:6) பொருந்தக்கூடும் என்று நான் அஞ்சுகிறேன். ஏனெனில், ஒருவன் தன் தந்தையின் சொத்துக்காகக் கவலைப்பட்டு நீண்ட பயணங்களை மேற்கொள்கையில், மற்றொருவன் தன் 'வருமானத்தை' அதிகரிக்க விரும்புகிறான், உலகில் பிழைப்பு நடத்தும் கவலையில், பெரும் முயற்சிகள் செய்து, அதிக உழைப்பைச் செலவிடுகிறான்; மற்றொருவன், இது அல்லது அதைப் பெறுவதற்காக, பேராசையால் செயல்படுகிறான், துறவற முறைப்படி அல்ல—அவர்கள் அனைவரும் அந்த நபர்களுக்குரிய அதே தீர்ப்புக்குத் தகுதியற்றவர்களா? மேலும், தங்கள் மனைவிகள் மற்றும் குழந்தைகளின் பொறுப்பை அவர்கள் சுமப்பதால், அந்த நபர்களால் தங்கள் நடத்தைக்கு, பலவீனமானதாக இருந்தாலும், ஒரு சில நியாயங்களைக் கூற முடியும். ஆனால், உலகத்திற்குச் சிலுவையிட்டு, உங்கள் புதையல் அனைத்தையும் சிலுவையில் மட்டுமே கொண்டிருக்கும் உங்களுக்கு என்ன சாக்குப்போக்கு மீதமுள்ளது? இந்த வழியில் செயல்படுவதால் நீங்கள் மிகக் கடுமையான சித்திரவதைகளுக்குத் தகுதியற்றவர்களா? ஏனெனில், 'வல்லமையுள்ளவர்கள் வல்லமையாய்ப் பாடுபடுவார்கள்' என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. (ஞானம் 6:6); மற்றும்: 'ஆட்சியாளர்களுக்குத் தண்டனை மிகவும் கடுமையானது' (ஞானம் 6:5); மேலும் மீண்டும்: 'யாருக்கு அதிகமாகக் கொடுக்கப்பட்டதோ, அவனிடம் அதிகமாகக் கேட்கப்படும்' (லூக்கா 12:48). 'மனிதர் குலத்தினரே, நீங்கள் எவ்வளவு காலத்திற்குக் கடின இதயத்தினராக இருப்பீர்கள்? உங்கள் விருப்பங்களை நியாயப்படுத்த சாக்குப்போக்குகளைக் கண்டுபிடித்து, "வீணையை ஏன் நேசிக்கிறீர்கள், பொய்யை ஏன் தேடுகிறீர்கள்?" (சங். 4:3) என்று கூறுகிறீர்கள்? "பண்டைய காலந்தொட்டுள்ள தலைமுறைகளை நோக்கிப் பாருங்கள், பார்த்து அறிந்துகொள்ளுங்கள்: கர்த்தரிடம் நம்பிக்கை வைத்து வெட்கமடைந்தவர் யார்? அல்லது அவருடைய பயபக்தியில் நிலைத்திருந்து கைவிடப்பட்டவர் யார்? அல்லது அவரை நோக்கி அழைத்தபோது அவர் அவமதித்தவர் யார்?" (சிராக்கு 2:10). மூதாதையர் ஆபிரகாம், கடவுளின் கட்டளையால், தன் சொந்த நாட்டிலிருந்து நாடு கடத்தப்படவில்லையா? ஆயினும் அவர் பல நாடுகளின் தந்தையானார். மூதாதையர் யாக்கோபு ஒரே ஒரு தடியுடன் மெசபத்தேமியாவுக்குச் செல்லவில்லையா? – ஆயினும் அவர் அங்கிருந்து செல்வந்தராகத் திரும்பினார். யோசேப்பு விற்கப்படுவதற்காக எகிப்துக்குக் கொண்டு செல்லப்படவில்லையா? ஆயினும் அவர் அங்கே அரசனுக்குச் சமமானவரானார். அசீபேலால் துன்புறுத்தப்பட்ட இறைவாக்கினர் எலியா, ஒரு பை கூட இல்லாமல் தப்பி ஓடவில்லையா? ஆயினும் அவர் காக்கிகளால் உணவளிக்கப்பட்டார். ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட திருத்தூதர்கள் ஒன்றும் இல்லாமலும் ஆயுதங்கள் இல்லாமலும் நற்செய்தி அறிவிக்கப் புறப்படவில்லையா? ஆயினும் அவர்கள் உலகம் முழுவதையும் வென்றனர்? கடந்த காலங்களில் நாமும் துன்புறுத்தல்களையும் கொள்ளையிடல்களையும் அனுபவிக்கவில்லையா? ஆயினும்கூட, நமது விஷயத்திலும், தேவனுடைய வாக்குறுதிகள் உண்மையானவை என்பதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். அப்படியானால், இந்தத் தீங்கு எங்கிருந்து வருகிறது? இது என்ன விதமான வீண் பெருமை? பண்டைய இஸ்ரவேலைப் போலவே நாமும் தேவனுடைய ஆசீர்வாதங்களை மறந்துவிட்டோம் என்றும், அவர்களில் சிலர் செய்தது போல தேவனைச் சோதிக்கிறோம் என்றும் தெரிகிறது. ஆனால் அவர்களைப் பற்றி என்ன சொல்லப்படுகிறது? – 'நாற்பது வருஷமாய்த் தகப்பனாராகிய நான் அந்தத் தலைமுறையின்மேல் வெகுண்டு, அவர்கள் தங்கள் இருதயத்தில் எப்போதும் வழுவுகிறார்கள்; அவர்கள் என் வழிகளை அறிந்திருக்கவில்லை என்று சொன்னேன். ஆகையால், என் உக்கிரத்தில் அவர்கள் என் இளைப்பாறுதலில் பிரவேசிக்காதிருப்பார்கள் என்று சத்தியம் செய்தேன்' (சங். 94:10–11). நம்மிடமும் இதேபோலச் சொல்லப்படலாமோ என்று சிந்தியுங்கள், ஏனெனில் நம்மிடம் உள்ளவற்றில் திருப்தியடையாமல், நமது நன்மையாளருக்கு நன்றிமறந்தவர்களாக இருக்கிறோம். இதன் காரணமாக, நமது கால்கள் இங்கே ஓய்வடையவில்லை, நாம் அங்கும் இங்கும் அலைகிறோம்; இதன் காரணமாக, சாதாரண மக்கள் செய்வது போலவே, நம்மிடையே தகராறுகளும் சண்டைகளும் ஏற்படுகின்றன; இதனால், ஒரு சகோதரனுடன் வாழ்வதை விட தனியாக வாழவே நாம் விரும்புகிறோம்; ஒருவேளை சகோதரனுடன் வாழ்ந்தாலும், அது வெறும் பாசாங்கிற்காகவே. ஏனெனில், பணத்தின் அன்பைத் துணையாகக் கொண்டு, ஒருவரால் எப்படி ஒரு சகோதரனுடன் உண்மையான இணக்கத்துடன் வாழ முடியும்? முற்றிலும் முடியாது. அத்தகைய முட்டாள்களுக்கு ஐயோ! சகோதரர்களே, நான் உங்களைப் பற்றிச் சொல்லவில்லை, அல்லது இங்கும் அங்கும் தேவபக்தியுடன் வாழ்பவர்களையும் பற்றிச் சொல்லவில்லை; மாறாக, தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கட்டளைக்கு ஏற்ப வாழாமல், தீய வழியில் வாழ்பவர்களைப் பற்றிச் சொல்கிறேன். அவர்கள் இறுதியாகச் சரியான வழியில் நடக்கவும், சிறந்தவர்களாக மாறவும் நான் வேண்டிக்கொள்கிறேன், அதனால் நம்மில் யாரும் அழிந்துவிடாமல், நாம் அனைவரும் ஒன்றாக இரட்சிக்கப்பட வேண்டும்.

323. முன்மாதிரியான வாழ்க்கை கொண்ட ஒரு முதியவர் காலமானார். அவருடைய துறவற வாழ்க்கை மற்றும் சிலை உடைப்பாளர்களால் இழைக்கப்பட்ட சித்திரவதைகளைப் பொறுமையுடன் சகித்ததற்காகப் புகழ்ந்து... – அவர் சகோதரர்களுக்கு ஒரு பாடம் அளிக்கிறார் – மரணத்தை நினைப்பதன் மூலம் எல்லா உலகியல் விஷயங்களிலிருந்தும் விலகி, எல்லா நற்பண்புகளையும் பெறுவதற்கான ஆர்வத்தைத் தூண்டிக்கொள்ள வேண்டும்.

323. 1) நற்பண்புள்ள ஒரு முதியவர் காலமானார். அவருடைய தவ வாழ்க்கை மற்றும் சிலை உடைப்பாளர்களால் இழைக்கப்பட்ட சித்திரவதைகளைப் பொறுமையுடன் சகித்ததற்காக அவரைப் புகழ்ந்து, – 2) அவர் சகோதரர்களுக்கு அறிவுறுத்துகிறார் – மரணத்தை நினைவில் கொண்டு எல்லா உலகியல் விஷயங்களிலிருந்தும் விலகி, எல்லா நற்பண்புகளையும் பெறுவதில் ஆர்வத்தைத் தூண்டிக்கொள்ள வேண்டும் என்று. – 3) அத்தகைய நடத்தையின் நல்ல பலன்களையும், அதற்கு நேர்மாறானதன் தீய விளைவுகளையும் சுட்டிக்காட்டி, அவ்வாறு செய்ய அவர்களை ஊக்குவிக்கிறார். – 4) எருசலேமிலிருந்து திரும்பி வந்த சகோதரர் மீண்டும் அங்கு அனுப்பப்பட்டிருப்பதையும், அவர் நமக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருப்பதையும் அவர் குறிப்பிடுகிறார். [4, 121]

8. ஆன்மாவை மென்மையுடனும் மனந்திரும்புதலுடனும் உருக்குகின்ற பல புண்ணியக் கதைகள் இருந்தாலும், அவற்றில் எதுவும் மரணச் செய்தியைப் போன்ற ஆன்மீகப் பயிற்றுதலை அளிக்கவில்லை. ஏனெனில், நாம் அதைப் பற்றிக் கேட்கும்போதும், அதைப் பற்றிச் சிந்திக்கும்போதும் மரணம் நமக்கு ஒரு பயங்கரமான மர்மமாக இருக்கிறது. இப்போது ஒரு மதிப்புக்குரிய முதியவர் காலமானதால், அனைவரின் நலனுக்காகவும், சுருக்கமாகவாவது ஏதாவது கூற வேண்டியது அவசியம். – அவர் தனது இளமைப் பருவத்திலிருந்து முதுமைப் பருவம் வரை துறவற வாழ்க்கையில் ஆண்டவருக்குச் சேவை செய்தார் என்ற உண்மையே, அந்த முதியவரைப் போற்றப் போதுமானது; மேலும், அவர் துணிச்சலான அறிக்கையாளர்களில் ஒருவராக இருந்தார் என்ற உண்மை, தீய லியோவால் பிடிக்கப்பட்டு கடுமையாக சித்திரவதை செய்யப்பட்டார்: அவரது முதுகும் மார்பும் முப்பது கசடுகளால் கிழிக்கப்பட்டன, அவரது முகம் குத்தல்களாலும் அறைகளாலும் தாக்கப்பட்டது, மேலும் அவரது இரண்டு பற்கள் உடைக்கப்பட்டன; இதற்குப் பிறகு, பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவர் சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு சுதந்திரம் பெற்றார். இருப்பினும், அவர் தனது முந்தைய வாழ்க்கை முறையான தூண்-துறவி வாழ்க்கைக்குத் திரும்பினார், மேலும் தனது குடிலில் தன்னை ஒதுக்கிக்கொண்டார். அங்கு அவர் தனது வாழ்நாள் முடியும் வரை பெரும் துன்பத்திலும் சிறையிலும் வாழ்ந்து, அமைதியாகத் தனது ஆன்மாவை இறைவனிடம் ஒப்படைத்தார். துஷ்ட துன்புறுத்துபவன் பயனற்று சட்டத்திற்குப் புறம்பாகச் செயல்பட்டான்; ஆனால் வீரமிக்க வீரர் வீரமரணப் பட்டம் சூடி பரலோகத்திற்கு ஏறிச் சென்றார்.

9. சகோதரரே, நாம் என்ன செய்வோம், என்ன சிந்திப்போம்? இன்னும் எவ்வளவு காலம் வாழ்வோம்? – அது அதிகமா, அல்லது குறைவா? – வரவிருக்கும் நாள் என்ன கொண்டு வரும் என்று யாருக்குத் தெரியும்? – ஆனால் இப்போதைக்கு, மூப்பரின் மரணம் கற்பித்த பாடத்தைக் கவனிக்கட்டும். ஏனெனில், அவரிடம் நாம் கண்டது விரைவில் நமக்கும் நேரிடும். ஏனெனில் தனக்காக நிர்ணயிக்கப்பட்ட மரணத்தின் எல்லையைக் கடந்தவர் எவரும் இல்லை. ஆகவே, நித்திய மரணம் நம்மைத் திடீரெனக் கைப்பற்றாமல் இருக்க, மரணத்தை ஒருபோதும் மறக்காமல் இருப்போம். நாம் இந்த நிகழ்காலத்தை நேசிக்க வேண்டாம், இல்லையெனில் நாம் கடவுளுடன் பகைமைக்கு ஆளாவோம். ஏனெனில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது: 'உலகத்தின் நண்பனாக இருக்க விரும்புகிறவன், கடவுளுக்குப் பகைவனாகிறான்' (யாக்கோபு 4:4). அல்லது, இந்த உலகின் மீதான அன்பு, ஆன்மா உடலை விட்டுப் பிரிய ஏங்குவதைத் தடுக்கிறது என்பதை நீங்கள் அறியீர்களா? எப்படியெனில், எகிப்தின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட நிலத்திற்குள் நுழைய இஸ்ரவேல் ஏங்கியது போல, நாமும் இந்த உடலில் உள்ள சீரழிவின் உழைப்பிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, 'நமது முன்னோடியான இயேசு நமது பொருட்டு நுழைந்திருக்கிற மிக உள்ளான திரைக்குப் பின்னால்' நுழைய (எபி. 6, 19–20), அதாவது, பரலோக எருசலேமின் ஆசீர்வாதங்களின் கருவூலத்திற்குள். – ஆகவே, நாம் உலகின் வீண் பெருமையை வெறுத்து, நற்பண்புகளை ஏராளமாகப் பெற்று, தெய்வீகப் புதையல்களான ஜெபங்கள், கண்ணீர், பரிசுத்தமாக்கல், ஞானம் மற்றும் பற்றற்ற தன்மை ஆகியவற்றால் நம்மை வளப்படுத்திக் கொள்வோம்; இவை நித்திய வாழ்விற்கான வழிகாட்டிகள். உணவு, உடை மற்றும் உடலின் மற்ற எல்லாத் தேவைகளைப் பொறுத்தவரை, தேவனுடைய கட்டளைகளின்படி வாழ்வதற்கும் செயல்படுவதற்குமான அவசியமான அளவிற்கு மட்டுமே நாம் அவற்றைப் பற்றி அக்கறை கொள்ள வேண்டும்.

10. நாம் நமது நேரத்தை இந்த வழியில் செலவிட்டால், ஒவ்வொரு நாளும் நமக்கு ஒரு பண்டிகையாகவும், ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு கொண்டாட்டமாகவும் இருக்கும். மேலும் எண்ணற்ற துக்கங்கள் நம்மை வந்தடைந்தாலும், எதுவும் நமது தெளிவான மனசாட்சியின் மீது ஒரு நிழலைப் போட முடியாது. ஆனால், இதற்கு மாறாக, நாம் தீய எண்ணத்திலும் பொறாமையிலும், கொடுமையிலும் எல்லாவித வஞ்சனையிலும் வாழ்ந்தால், ஐயோ! – நாம் ஒவ்வொரு நாளும் மரணத்தை எதிர்கொள்வோம், மேலும் தீர்ப்பு வருவதற்கு முன்பே தீர்ப்பும் கண்டனமும் நம்மை வந்தடையும். அப்போது மரணம் கர்ஜிக்கும் சிங்கம் போல வரும்; மேலும் அந்த ஏழை ஆன்மா அதன் நித்திய துன்பத்தை எப்படித் தாங்கும்? – ஏனெனில், இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருக்கிறது: 'தேவன் வீட்டிலே நியாயத்தீர்ப்புத் தொடங்குவதற்கு இதுவே காலம்; அது நம்மிடத்தில் தொடங்கினால், தேவனுடைய நற்செய்தியை எதிர்க்கிறவர்களுக்கு முடிவு என்னவாக இருக்கும் ? நீதிமான்களே கஷ்டப்பட்டு இரட்சிக்கப்பட்டால், பாவிகளும் அநியாயக்காரர்களும் எங்கே தோன்றுவார்கள்?' (1 பேதுரு 4:17–18). ஆகவே, நாம் எப்பொழுதும் விழித்திருந்து கவனமாகவும், எப்பொழுதும் துணிச்சலாகவும் உறுதியாகவும், 'கர்த்தருடைய கிரியையில் எப்பொழுதும் பெருகிக் கொண்டிரும்; எங்கள் பிரயாசம் கர்த்தருக்கு முன்பாக விருதாவல்லவென்று அறிந்து' (1 கொரி. 15:58) இருக்கலாம்.

11. நம் சகோதரனாகிய சாக்ரடீஸைப் பொறுத்தவரை, அவர் தனது கடமையை நிறைவேற்றி, தாமதத்திற்காக மன்னிப்புக் கோரி, கிழக்கிலிருந்து வந்தார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். அவரை ஒரு திறமையான சகோதரராக இங்கே வைத்திருக்க நாங்கள் விரும்பினோம். ஆனால், 'சீயோனில் தன் வித்துள்ளவனும், எருசலேமில் தன் சுற்றத்தாரும் பாக்கியவானாக' என்று எழுதப்பட்டிருப்பதால், அவனது மூலமாக இரக்கத்தைப் பெறுவோம் என்ற நம்பிக்கையில், அவனை மீண்டும் அங்கே அனுப்ப நாங்கள் தீர்மானித்துள்ளோம். மேலும், அனைத்துத் திருச்சபைகளின் தாயாகிய பரிசுத்த சீயோனில், எங்கள் சகோதரர்களில் ஒருவர் அங்கே உள்ள பரிசுத்தமிக்க பிதாக்களால் குருவாக நியமிக்கப்பட்டார் என்பதில் நாம் மகிழ்ச்சியடைய வேண்டும். நல்ல தேவன் அவனையும் நம்மையும்காத்திப்பாதுகாப்பாராக, மேலும் 'நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமம் மகிமைப்படுவதற்காக, நன்மையின் ஒவ்வொரு நன்நோக்கத்தையும், வல்லமையிலே விசுவாசத்தின் கிரியையையும் நிறைவேற்றுவாராக' (2 தெச. 1:11–12).

324. கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளால் தாக்கப்படும்போது, நம்மை இரட்சிக்க வல்லமையுள்ள அவனிடம் நாம் புகழ்ககலாம்; அவனும் நம்மைப் பாதுகாப்பான்

324. 1) கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளால் தாக்கப்படும்போது, நம்மை இரட்சிக்க வல்லமையுள்ள அவனிடம் நாம் திரும்புவோம்; அவனும் நம்மைப் பாதுகாப்பான். நாம் அவனுக்குச் செய்யும் சேவையில் உறுதியாக இருப்போம். – 2) தீய எண்ணங்களும் உணர்ச்சிகளும் எழுவதைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட வேண்டாம். இது ஆதாமின் வீழ்ச்சியிலிருந்து வருகிறது. நாம் கிறிஸ்து இயேசுவில் புதுப்பிக்கப்பட்டிருந்தாலும், நாம் கவனக்குறைவாக இருந்தால், பழைய இயல்பு மீண்டும் தலைதூக்கும். – 3) இருப்பினும், தேவனுடைய பரிசுத்தவான்கள், தேவனுடைய கிருபையினால், எல்லா வகையான பாவமான கலகங்களையும் வென்றுள்ளனர். நாம் அவர்களின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றுவோம். [4, 122]

12. 'கர்த்தருக்குள் பெலனுள்ளவர்களாயிருங்கள், அவருடைய வல்லமையின் பெலத்தையும்தரிந்துகொள்ளுங்கள்; சாத்தானுடைய தந்திரங்களை எதிர்த்து நிற்கும்வண்ணமாக தேவனுடைய சர்வாயுதவர்க்கத்தையும் தரிந்துகொள்ளுங்கள்' (எபே. 6:10–11); ஏனெனில், அவன் உறங்குவதில்லை, ஆனால் நம்மைக் கண்டு எப்போதும் விழிப்புடன் நிற்கிறான்; மேலும், ஆன்மாக்கள் அவனுக்கு எதிராக வீரசாகப் போராடுவதைக் காணும்போது, அவன் இன்னும் விடாமுயற்சியுடன் நிற்கிறான். ஆகவே, அவர் நம்மைத் தாக்கும்போது – ஏனெனில் அவர் இரவும் பகலும் தாக்குகிறார் – நாம் விழிப்புடன் அவருக்கு எதிராக நின்று, பாவத்தின் மரணத்திலிருந்து நம்மை இரட்சிக்க வல்லமையுள்ளவரிடம், உளமார்ந்த ஜெபத்துடனும் உருகும் கண்ணீருடனும் திரும்பி, பகைவன் விரைவில் ஓடிவிடுவான். ஏனெனில் சங்கீதங்களில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது: 'உன் இக்கட்டான நாளில் என்னை அழைப்பாயாக; நான் உன்னை விடுவிப்பேன்; நீ எனக்கு மகிமை செலுத்துவாய்' (சங். 49:15). பகைவன் நம்மைக் காயப்படுத்திவிட்டானா? ஆனால் கர்த்தர் நம்மைக் குணமாக்குவார். அவன் நம்மைத் துன்புறுத்தியிருக்கிறானா? ஆனால், 'அமைதியாயிரு, சும்மாயிரு... அப்பொழுது ஒரு பெரிய அமைதி உண்டாயிற்று' (லூக்கா 4:39) என்று கடலுக்குச் சொன்னவர், நமது உள்ளத்தில் கொந்தளிக்கும் எண்ணங்களையும் அமைதிப்படுத்திடுவார். – மேலும், தேவனுடைய கிருபை எவ்வளவு பெரியது! நாம் அவரை அழைத்த உடனேயே, அந்த நன்மையுள்ளவர் கருணை மற்றும் செழுமையுடன் ஏற்கெனவே அருகில் இருக்கிறார்; அவர் ஜெபிப்பவரின் ஜெபத்தைக் கொடுக்கிறார், துயரத்தின் மேகத்தை நீக்குகிறார், மேலும் நல்ல எண்ணங்கள் மூலம் இதயத்தை ஒளியால் நிரப்புகிறார். – மேலும் அவர் நமக்காகச் செய்யாதது ஏதேனும் உண்டா?! உண்மையில், அது வேறுவிதமாக இருக்க முடியாது. ஏனெனில், அவர் தம்மைத்தானே நமக்காக மரணத்திற்கும்—சிலுவை மரணத்திற்கும்—அளித்துக்கொண்டார் என்றால், அதன் பிறகு நமக்கு எல்லாவற்றையும் வழங்காமல் அவர் எப்படி இருக்க முடியும்? ஆகவே, நாம் அவருக்கு முழு மனதுடன் சேவை செய்வதில் உறுதியாக இருக்கட்டும்; அவ்வப்போது ஏற்படும் வீழ்ச்சிகளிலிருந்து நாம் விரைவாக நம்மை உயர்த்திக்கொள்ளட்டும்; மேலும், நமது உழைப்புகளின் முடிவில் கிரீடங்கள் நம்மைக் காத்திருக்கின்றன என்பதை அறிந்து, துறவு நெறியின் களத்தில் நாம் தீவிரமாகப் பாடுபடட்டும். தவறுகளை அறிக்கையிடுவதை நாம் பெரிதும் பயன்படுத்துவோம், ஏனெனில் அறிக்கை என்பது பாவத்தில் விழுவதற்கு எதிரான ஒரு கடிவாளம்; நாம் தாழ்மையுடன் இருப்பதைப் பேணுவோம், ஏனெனில் அதன் மூலம் தீயவனின் நெருப்பு அம்புகள் அனைத்தும் முறியடிக்கப்படுகின்றன; நாம் விசுவாசத்தைக் காப்போம், ஏனெனில் 'விசுவாசமின்றி தேவனைப் பிரியப்படுத்த முடியாது' (எபி. 11:6).

13. நமது தீவிர முயற்சிகளுக்கு மத்தியிலும், ஏன் நாம் இன்னும் விரும்பத்தகாத எண்ணங்களால் வெல்லப்படுகிறோம் என்று சிலர் வியப்படையலாம் மற்றும் ஆச்சரியப்படலாம்? – ஆனால் ஆதாமுடைய மீறுதலின் காரணமாகவே நாம் இதை அனுபவிக்கிறோம். நாம் அவனில் வீழ்ந்தோம், மேலும் நமது இயல்பு இன்பத்தின் அன்பினால் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் பின்னர், திருவுருமெய்ப்பு மூலம் கிறிஸ்து வந்ததாலும், பரிசுத்த ஆவியினால் புனர்பிறப்பு மற்றும் புதுப்பித்தல் நீராடலில் வலிமையைப் பெற்றதாலும், அது அதன் அசல் நிலைக்குத் திரும்புகிறது. இருப்பினும், ஒருமுறை நோய்வாய்ப்பட்டு, துன்புறுதலைக் கற்றுக்கொண்ட பிறகு, நாம் விழிப்புடன் இல்லையென்றால், அது எளிதில் பாவச் செயல்களில் மீண்டும் மூழ்கிவிடுகிறது.

14. மேலும், அந்தப் பரிசுத்தர்கள் தேவபயபக்தியினாலும் தேவ அன்பினாலும் தங்களை மிகவும் பலப்படுத்திக்கொண்டார்கள்; அதனால் அவர்கள் தங்கள் சொந்த உறுதிப்பாட்டில் நிலைத்திருப்பதில் திருப்தி அடையாமல், மற்றவர்களுக்கு உதவிக் கரம் நீட்டினார்கள் – பிசாசுகளை ஓட்டி, பலவிதமான அற்புதங்களைச் செய்தார்கள். – நாம் அவர்களின் வாழ்க்கை முறையிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருந்தாலும், நம்மால் முடிந்தவரை அவர்களைப் பின்பற்ற முயற்சிப்போம்; மேலும், அவர்களுடைய பெரிய நற்செயல்களை ஏற்றுக்கொள்வதைப் போலவே, எங்கள் கிருபையான கடவுள் எங்கள் இந்தச் சிறிய காணிக்கையையும் ஏற்றுக்கொண்டு, அவர்களுடன் சேர்ந்து தம்முடைய ராஜ்யத்தை நமக்குத் தந்தருள வேண்டும்.

325. சாதாரணப் பயணிகளைப் போலவே, பரலோகத் தாயகத்தை நோக்கிப் பாடுபடும் பூமியிலுள்ள யாத்திரிகர்களாகிய நாமும், இங்கு எதனுடனும் பற்றுகொள்ளக் கூடாது, எதையும் சுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடாது, மேலும், அங்கு நம்மை எதிர்பார்க்கும் சொல்லொணாந்த ஆசீர்வாதங்களாலும், நாம் அதை அடையாவிட்டால் நம்மை எதிர்பார்க்கும் திகிலூட்டும் தண்டனைகளாலும் ஊக்கமளித்து, நேரே நமது இலக்கை நோக்கிப் பாடுபட வேண்டும்.

325. சாதாரணப் பயணிகள் செய்வது போலவே, பூமியில் நமது பரலோகத் தாயகம் நோக்கிப் பாடுபடும் யாத்திரிகர்களாகிய நாமும், இங்கு எதனுடனும் பற்றுகொள்ளாமல், எதையும் சுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளாமல், அங்கே நமக்காகக் காத்திருக்கும் சொல்லொணாந்த ஆசீர்வாதங்களாலும், நாம் அதை அடையாவிட்டால் நமக்காகக் காத்திருக்கும் திகிலூட்டும் தண்டனைகளாலும் உத்வேகம் பெற்று, நேரடியாக நமது இலக்கை நோக்கிப் பாடுபட வேண்டும். [4, 123] சாதாரணப் பயணிகள் ஒருவரையொருவர் ஊக்குவித்து, வலதுபுறமாகவோ இடதுபுறமாகவோ விலகாமல், அரச நெடுஞ்சாலையில் தொடர்ந்து பயணிக்க ஒருவரையொருவர் உற்சாகப்படுத்த வேண்டும்; அது மட்டுமல்லாமல், அவர்கள் மிதமான அளவில் உண்ணவும், குடிக்கவும், உறங்கவும் வேண்டும், அதனால் தங்கள் உணவுப் பழக்கத்தைச் சமநிலையில் வைத்து, பயணத்தின் கடினத்தன்மையை தங்களுக்கு முடிந்தவரை இலேசாக மாற்றிக்கொள்ள முடியும். – இந்த உதாரணம் எதை விளக்குகிறது என்பதை உங்களால் நிச்சயமாகக் காண முடியும் – அதாவது, நாமும் இந்த வாழ்க்கையில் பயணிகள், எண்ணற்ற சிரமங்கள் நிறைந்த அதன் பாதையில் பயணிப்பவர்கள் – மேலும் நாமும் நமது முயற்சிகளில் ஒருவரையொருவர் ஆற்றுப்படுத்தி ஊக்கமளிக்க வேண்டும், வழிகெடாமல் நடக்க வேண்டும், மற்றும் உணவில் संयமிருக்க வேண்டும். குடிப்பதும் உறங்குவதும், அவற்றால் மந்தமாகி, நமது பயணத்தைத் தொடர முடியாத அளவுக்கு சோம்பேறியாகவோ அல்லது இந்த உலகின் இன்பங்களுக்குத் திரும்பிச் செல்லவோ நாம் ஆகிவிடக்கூடாது; ஏனெனில், சாதாரணப் பயணிகள்கூடத் திரும்பிச் செல்வதில்லை, அல்லது ஒரு பக்கத்திற்கோ மறுபக்கத்திற்கோ விலகிச் செல்வதில்லை, மாறாக, தங்களின் ஓய்விற்காக நிர்ணயிக்கப்பட்ட இடத்தை அடைய ஒரே பாதையில் தொடர்ந்து முயற்சி செய்கிறார்கள். ஓ, நமது ஓய்விடம் எவ்வளவு அழகானது! அங்கே நமது தங்குதல் எவ்வளவு பேரின்பம் நிறைந்தது! அது தற்காலிகமானதல்ல, நித்தியமானது; அழிந்துபோகும் ஆசீர்வாதங்களால் அல்ல, அழியாத ஆசீர்வாதங்களால் நிறைந்தது – அங்கே மகிழ்ச்சி, சமாதானம், மற்றும் இடைவிடாத கொண்டாட்டம் இருக்கிறது. இதுபற்றி நற்செய்தியில் ஆண்டவர் கூறுவது இதுதான்: 'என் தந்தையின் வீட்டில் அநேகமான இருப்பிடங்கள் உள்ளன; அப்படியில்லாவிட்டால், நான் உங்களுக்குச் சொல்லியிருப்பேனே! நான் உங்களுக்கு இடத்தை ஆயத்தப்படுத்தப் போகிறேன். நான் போய் உங்களுக்கு இடத்தை ஆயத்தப்படுத்தினால், நான் திரும்பி வந்து உங்களையும் என்னிடம் சேர்த்துக்கொள்வேன்; நான் இருக்கும் இடத்தில் நீங்களும் இருப்பீர்கள். நான் எங்கே போகிறேன் என்பதை நீங்கள் அறிந்திருக்கிறீர்கள், வழியையும் அறிந்திருக்கிறீர்கள்' (யோவான் 14:2–4). இது எவ்வளவு சொல்லொணா, கற்பனை செய்ய முடியாத வாக்குறுதி பாருங்கள்! அப்படியானால், அந்த நித்திய வாசஸ்தலங்களை அடைய யார் எழுந்திருக்க மாட்டார், யார் விரைந்து செல்ல மாட்டார், யார் ஏங்க மாட்டார்? – ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாவீதும் அவற்றை ஏங்கிப் பாடினார்: 'சேனைகளின் கர்த்தரே, உம்முடைய வாசஸ்தலங்கள் எவ்வளவு அழகானவை! என் ஆத்துமா கர்த்தருடைய அரங்குகளுக்காக ஏங்கி மயங்கித் தள்ளாடுகிறது' (சங். 83:2–3). இவைதான் உண்மையிலேயே ஏங்கப்படும் வாசஸ்தலங்கள். இருப்பினும், இங்கே நாம் நாடுகடத்தப்பட்டவர்களைப் போல இருக்கிறோம்; மேலும் இங்கிருக்கும் நமது தங்குதல் நீண்டகாலம் இல்லை. உண்மையில், வரவிருக்கும் யுகத்துடன் ஒப்பிடும்போது, இந்த நிகழ்கால யுகம் முழுவதுமே ஒரு நாள் போலத்தான். அப்படியென்றால், நாம் ஏன் உலகத்துடன் நண்பர்களாக இருக்க வேண்டும்? நிகழ்காலத்தைப் பற்றி ஏன் வியக்க வேண்டும்? ஏன் நமது பார்வையை—இந்த அல்லது அந்தப் பொருளின் மீது மட்டுமல்லாமல்—வானம், பூமி மற்றும் கடல், சூரியன், சந்திரன் மற்றும் நட்சத்திரங்கள், மற்றும் கண்ணுக்குத் தெரியும் மற்ற அனைத்தின் மீதும் திருப்ப வேண்டும்? ஏனெனில், நாம் அனைத்தையும் விரைவில் விட்டுச் செல்லவிருக்கும்போது, வீணாக எதனைப் பற்றிக் கொண்டிருப்போம்? – 'நான் கர்த்தரிடத்தில் ஒரு காரியத்தை வேண்டிக்கொண்டேன், அதை நான் தேடிப் பெறுவேன்: அது என்னவென்றால், கர்த்தருடைய அழகுக்காகவும், அவருடைய பரிசுத்த ஆலயத்தைக் காண்பதற்காகவும், என் வாழ்நாள் முழுவதும் கர்த்தருடைய ஆலயத்தில் தங்கியிருப்பதுதான்' என்று புனித தாவீது கூறுகிறார். (சங். 26:4); அதில் நுழையத் தகுதியுள்ளவர், தீர்க்கதரிசிகளில் ஒருவர், 'கர்த்தருடைய நாள் உங்களுக்கு எப்படிப்பட்ட நாள்? அது ஒளியாகிராது, இருளாகவே இருக்கும்' (ஆமோஸ் 5:18) என்று கூறும் அந்தத் துன்பகரமான நாளிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறார். ஆனால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்போஸ்தலன் அதை ஒரு கோபத்தின் நாள் என்றும் அழைத்தார், அவர் கூறுகையில்: 'தேவன் நியாயமான தீர்ப்பை வெளிப்படுத்தும் கோபத்தின் நாளில் நீர் உமக்காகக் கோபத்தைச் சேமித்துக்கொள்கிறீர்; அன்றைய தினம் அவர் ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் கிரியைகளின்படி திருப்பித் தருவார்' (ரோமர் 2:5–6). நமது சொந்த அனுபவத்திலிருந்து ஒரு உதாரணத்தின் மூலம், அந்த நாளின் சித்திரவதைக்கு ஒரு குறைந்தபட்ச தோற்றமளிப்பதற்காக, சமீபத்தில் இங்கு வந்த ஒரு மனிதரை நினைவு கூர்வோம். அவர் ஒரு பிசாசினால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, தன் ஆன்மாவிலேயே சித்திரவதை செய்யப்பட்டார்; அவரது முழு உடலும் எரிந்தது; எதிலும் ஆறுதலோ நிம்மதியோ காணாமல், அவர் இரவும் பகலும் எப்படி அலறினார் என்பதை நினைவு கூர்வோம். இத்தகைய வேதனை அந்த மனிதனுக்கு எளிதானது என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா? – நிச்சயமாக இல்லை. ஆயினும், வரவிருப்பதை ஒப்பிடும்போது இது ஒரு கனவு போன்றது. அப்படியானால், அணைக்க முடியாத நெருப்பை, உறங்காத புழுவை, மற்றும் எண்ணற்ற பிற நித்திய வேதனைகளை நாம் எப்படித் தாங்குவோம்? ஆனால் ஆண்டவரே, உமது பரிசுத்தவான்களின் மற்றும் எங்கள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தந்தையின் ஜெபங்கள் மூலம், இவை அனைத்திலிருந்தும் நாங்கள் விடுவிக்கப்படுவதற்கும், விசுவாசிகளுக்கு உறுதியளிக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களைப் பெறுவதற்கும் அருள் புரியும்.

326. பகைவனின் பொறிகளிலிருந்து தப்பிக்க புகலிடம் எங்கே? பாவமான அனைத்திலிருந்தும், தீய எண்ணங்கள் மற்றும் விருப்பங்களிலிருந்தும் விலகி இருப்பதில்.

326. பகைவனின் பொறிகளிலிருந்து தப்பிக்க புகலிடம் எங்கே? பாவமான அனைத்திலிருந்தும், தீய எண்ணங்கள் மற்றும் விருப்பங்களிலிருந்தும் விலகி இருப்பதில். – அவ்வாறே நாம் செய்வோம், அகநிலை அமைதியின் பேரின்பத்தாலும், உணர்ச்சிப்பூர்வமான கிளர்ச்சிகளின் அழிவுத் தன்மையாலும் தூண்டப்பட்டு. [4, 124] அகாரியர்களின் கைகளில் நாம் சிக்கிவிடுவோமோ என்று பயந்து, நாங்கள் எங்கள் முந்தைய இருப்பிடத்திலிருந்து தப்பித்து வந்து இப்போது இங்கே வாழ்கிறோம். ஆனால், கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளின் கைகளில் சிக்குவதைப் பற்றிய நமது பயம் எவ்வளவு அதிகமாக இருக்க வேண்டும்? மேலும், அவர்களிடமிருந்து நாம் எவ்வளவு தூரம், இன்னும் பாதுகாப்பான எந்த இடத்திற்குத் தப்பிக்க வேண்டும்? அப்படியானால், இந்தத் தப்பித்தல் என்பது எதில் அடங்கியுள்ளது? – பாவத்திலிருந்து விலகி இருப்பதில், அதைக் கத்தியைப் போல, பிசாசு ஆன்மாவை ஒவ்வொரு வழியிலும் கொல்ல முயல்கிறான். – எனவே, அதை மிகவும் கவனமாகத் தவிர்ப்போம், உண்மையில் நமது எண்ணங்கள் வரை கூட: ஏனெனில் பாவம் எண்ணங்களில் தொடங்குகிறது, பின்னர் எண்ணங்களிலிருந்து வார்த்தைகளுக்கும், வார்த்தைகளிலிருந்து செயல்களுக்கும் செல்கிறது. ஆரோக்கியமற்ற எண்ணங்களில் சிக்காமல் இருப்பது கடினம்: அது நிகழும்போது நீங்கள் அதைக் கூட உணர மாட்டீர்கள். – ஆனால், நாம் அவற்றால் கொண்டு செல்லப்படுகிறோம் என்பதை உணர்ந்தவுடன், ஜெபங்கள், கண்ணீர், இதயப்பூர்வமான -யான வேதனை மற்றும் தேவ பயத்தின் மூலம், அவற்றிலிருந்து முடிந்தவரை விரைவாக நம்மை விடுவித்துக் கொள்வோம்; ஏனெனில், நாம் அவற்றை நம்மில் தங்கியிருக்க அனுமதித்தால், அவை ஆன்மாவின் மரணத்திற்கு வழிவகுக்கும் – அதுவும் ஒவ்வொரு கணமும். ஏனெனில், நமது உள்ளத்தில் ஒரு போர் இடைவிடாமல் மூள்கிறது – அது ஒரு மௌனப் போர்; மேலும், மேலிருந்து வரும் உதவியுடன், மனதின் பாவத்திற்குத் தளராத மற்றும் தொடர்ச்சியான எதிர்ப்பின் மூலமே நாம் தோல்வியைத் தவிர்க்க முடியும். கடந்த மூன்று நாட்களாகக் கடலில் அலைகள் எப்படி சீற்றம் கொண்டிருந்தன என்பதை நாம் காணவில்லையா? உணர்ச்சிகளின் கொந்தளிப்பும் அப்படித்தான்; ஆனால் அது இன்னும் பேரழிவு தந்தது, ஏனெனில் ஆன்மாவின் கப்பல் விபத்து மிகவும் நாசகரமானது. ஆனால் கடலின் கொந்தளிப்பிற்குக் காரணம் கடவுளே, அவர் சரியான நேரத்தில் நமது நன்மைக்காகக் கடலில் காற்றை அனுப்புகிறார்; ஆனால் ஆன்மாவின் கொந்தளிப்பிற்கு நாமே காரணம். மேலும், ஒரு துறைமுகத்தில் இருப்பது போல, நாம் அமைதியாக இருந்து நமது உணர்ச்சிகளின் கதவுகளைத் திறக்காமல் இருப்பது நமக்குச் சிறந்தது; ஏனெனில், நாம் அவற்றைத் திறந்தவுடன், பொறாமைக் காற்றுகள் புயல் காற்றைப் போல வீசும், மேலும் நமது உள்ளத்தில் ஒரு பெரும் கொந்தளிப்பு எழும்; இந்தக் கொந்தளிப்பை விரைந்து அடக்கினால் தவிர நாம் இரட்சிக்கப்பட மாட்டோம். நாம் ஏன் இத்தகைய கொந்தளிப்பில் விழ வேண்டும், இத்தகைய கிளர்ச்சிகளுக்கு ஆளாக வேண்டும், மேலும் கப்பல் விபத்துக்குள்ளாக நேரிடும் என்ற அச்சத்தில் வாழ வேண்டும்? – எளிதில் தவிர்க்கக்கூடிய ஒரு துரதிர்ஷ்டத்தை நாமே வேண்டுமென்றே வரவழைத்துக் கொள்ளாமல், அமைதியையும் நிதானத்தையும் அனுபவிப்பது சிறந்ததல்லவா? – கடலில் புயல் வீசும்போது, துறைமுகத்தை விட்டு வெளியேறி, அலைகளால் மூழ்கும் அபாயத்திற்குத் தங்களை ஆட்படுத்திக் கொள்ளும்வர்களை நாம் முட்டாள்கள் என்று ஏசுவதில்லையா? ஆயினும், நாம் நமது உணர்ச்சிகளின் கொந்தளிப்பில் நம்மைத் தள்ளும்போது, நம்மை ஒப்பற்ற முட்டாள்களாகக் கருத வேண்டும். ஏனெனில், நமது இதயங்களில் ஊதினால், தீய விருப்பம் நமது உள்ளத்தில் ஒரு பயங்கரமான கொந்தளிப்பைத் தூண்டுகிறதல்லவா? அது நம்மை முற்றிலுமாக மூழ்கடித்து ஆழத்திற்குள் தள்ளுவது போல, நம்மை முன்னும் பின்னுமாக அலைக்கழிப்பதில்லையா? அதேபோல், பொறாமை நம் அறிவை இழக்கச் செய்து, இதயத்தையும் உடலையும் காயப்படுத்தவில்லையா? நம்பிக்கையின்மை ஆன்மாவை இருளாக்கி, அதை ஆர்வமற்றதாகவும் பலவீனமாகவும் ஆக்கவில்லையா? மேலும், மற்ற ஒவ்வொரு உணர்ச்சியும் ஒரு நபரை அவரது இயல்பான நிலையிலிருந்து அகற்றி, அவரை முற்றிலும் முட்டாளாக்கவில்லையா? ஆகவே, வெள்ளத்திற்கு முந்தையவர்களைப் பற்றி தேவன் சொன்னது போல, நம்மையும் பற்றிச் சொல்லப்படாமல் இருக்க, இந்த அழிவுகரமான உணர்ச்சிகளை நாம் தவிர்ப்போம்: 'அவனும் மாம்சமானவன் என்பதால், என் ஆவியானது மனிதனுடன் என்றென்றும் போராடாது' (ஆதியாகமம் 6:3). கடவுள் அவர்களை 'மாம்சம்' என்று அழைத்தது அவர்களுக்கு உடல் இருந்ததால் அல்ல, ஏனெனில் இந்த அர்த்தத்தில் கடவுளே 'வார்த்தை மாம்சமானார்' (யோவான் 1:14); ஆனால், அவர்கள் மாம்சக் கற்பனைகளால், அருவருப்பான காமவிருப்பங்களில் மூழ்கி, தேவனுக்கு ஏறிச் செல்லும் வலிமையையும் விருப்பத்தையும் இழந்திருந்தபடியினாலே தேவன் அவர்களை 'மாம்சம்' என்று அழைத்தார். – ஆனால் நாம், 'நமது குடியுரிமை பரலோகத்தில் உள்ளது' (பிலிப்பியர் 3:20) என்ற வார்த்தைகளின்படி நம்மைத் தேவனுக்கு அர்ப்பணித்தவர்களாய், மேலும் கேட்போமாக: 'இவர்கள் உலகத்திற்குரியவர்கள் அல்ல, நானும் உலகத்திற்குரியவன் அல்லாதது போல' (யோவான் 17:14). துன்மார்க்கமான இச்சைகள் இல்லாமல், மாம்சத்தால் ஆளப்படாமல், ஆவியால் நடத்தப்படுவதை விட, வரவிருக்கும் காலத்திற்கு மட்டுமல்ல, நிகழ்காலத்திற்கும் மேலான ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது வேறு எதுவாக இருக்க முடியும்? இதுவே பேரின்பம், இதுவே இனிமை, இதுவே நல்வாழ்வு, இதுவே தேவதூதர்களின் வாழ்க்கை முறை. இப்படிப்பட்டவர், வெளிப்படையாக உலகில் உள்ள மற்றவர்களைப் போலவே வாழ்கிறார்; ஆனாலும், ஆவியில் அவர்கள் கிரீடம் அணிந்தவர்களை விட மேலானவர்கள்; அவர்கள் உலகின் தலைவர்கள், பரலோகப் பெருமைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள், பயணத்திற்கு எப்போதும் தயாராக இருப்பவர்கள், மரணத்தைப் பற்றி அஞ்சாதவர்கள். நாமும் நமது சக்திக்கு ஏற்றவாறு அத்தகையவர்களாக மாற முயற்சிப்போம்: ஏனெனில் நாம் அதை முழு மனதுடன் விரும்பினால் இது சாத்தியமாகும். அவ்வாறு மாறிய பின், நாம் எதிர்கொள்ளும் புற துக்கங்கள் எதுவாக இருந்தாலும், இவ்வுலகில் நம் வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரு மகிழ்ச்சியான மனநிலையை அனுபவிப்போம்; மேலும் வரவிருக்கும் யுகத்தில், எல்லா புனிதர்களுடனும் பரலோக ராஜ்யத்தை நாம் உரிமையாகப் பெறுவோம்.

327. அவர் கேள்விக்கிடமற்ற கீழ்ப்படிதலை வலியுறுத்துகிறார்: கீழ்ப்படிதல் எவ்வளவு பயனுள்ளது என்பதையும், கீழ்ப்படியாமை எவ்வளவு தீங்கு விளைவிக்கும் என்பதையும் எடுத்துக்காட்டுகள் மூலம் வெளிப்படுத்துகிறார்

327. அவர் கேள்விக்கிடமற்ற கீழ்ப்படிதலை வலியுறுத்துகிறார்: 1) கீழ்ப்படிதல் எவ்வளவு பயனுள்ளது என்பதையும், கீழ்ப்படியாமை எவ்வளவு அழிவுகரமானது என்பதையும் உதாரணங்கள் மூலம் காட்டுவதன் மூலம்; – 2) சகோதரத்துவத்தை ஒரு உடம்பிற்கு ஒப்பிடுவதன் மூலம், அதில் ஒவ்வொரு உறுப்பும் தனது சொந்தப் பணியைச் செய்கிறது – இதன் காரணமாகவே உடம்பு வாழ்கிறது; மற்றும் இதிலிருந்து ஒரு முடிவை எடுப்பதன் மூலம்: அவ்வாறே செய்யுங்கள், எல்லாம் நன்றாக இருக்கும். [4, 125]

15. தன் திறமையைத் தரையில் புதைத்து வைத்தவனின் நியாயத்தீர்ப்பைப் பயந்து, அவனை நோக்கி ஆண்டவர்: 'ஓ தீயவனும் சோம்பேறியுமான ஊழியனே… என் வெள்ளியைக் கடன் கொடுப்பவர்களிடம் கொடுத்திருக்க வேண்டியது உன் கடமை, அப்பொழுது நான் திரும்பி வந்தபோது என்னுடையதை வட்டியுடன் பெற்றிருப்பேன்' என்று சொன்னபடியால், நான் உங்களுக்கு இந்தச் சுருக்கமான அறிவுரைகளைக் கொடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாகிறேன்; மேலும், நல்ல நிர்வாகிகளாகிய நீங்கள், கூறப்பட்டதைச் செயலில் காட்ட வேண்டும், அதை நீங்கள் தேவனுடைய கிருபையினால், உங்கள் நல்ல கீழ்ப்படிதலின் மூலம் செய்கிறீர்கள். – இருப்பினும், உங்களில் சிலர் தங்களுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்டதை அதிகரிக்கத் தவறுவது மட்டுமல்லாமல், தங்களுக்குச் சொந்தமானதைக் கூட வீணடிக்கவிருக்கும் நிலைமையில் உள்ளனர். – அப்படியானால், இவர்கள் யார்? – இவர்கள் கீழ்ப்படிய மறுப்பவர்கள், இதற்கு ஒரே ஒரு சாக்குப்போக்கைக் கூறுகிறார்கள்: 'என்னை மன்னியுங்கள்'. – சகோதரனே, என்ன சொல்கிறாய்? மரணத்திற்குக்கூட கீழ்ப்படிவதாக வாக்களித்தாய், இப்போது தேவனுடைய கிருபையினால் உனக்குச் சாத்தியமான பணியைத் தவிர்க்கிறாய். ஆனால், 'கடலைக் கடக்க நான் பயந்தேன்' என்று நீங்கள் சொல்லும்போது, இது விசுவாசமின்மையிலிருந்து வருகிறது; அங்கே, 'பயமில்லாத இடத்தில் நீங்கள் பயந்தீர்கள்' (சங். 13:5). ஏனெனில், நீங்கள் கீழ்ப்படிதலில் உண்மையுள்ளவர்களாக இருந்திருந்தால், ஒரு கப்பலில் கடலைக் கடந்து சென்றிருப்பது மட்டுமல்லாமல், ஆனால், உங்கள் ஆடைகளைக் களைந்துவிட்டு, உங்கள் தந்தையின் கட்டளையை நம்பியிருந்து, கொந்தளிக்கும் ஆற்றைக் கடக்க அஞ்சாத, அதைக் கடந்து, அதைக் கண்டவர்கள் வியக்கும் வண்ணம் காயமின்றி வெளிவந்த அந்த மறக்க முடியாத துறவியைப் பின்பற்றி, நீங்களும் நிர்வாணமாக நீந்திக் கடந்திருப்பீர்கள். கட்டுப்பாடு காட்டு மிருகங்களையும் அடக்கும். இதற்குச் சான்றாக, தனது மூத்தவரின் கட்டளையால் கென்னாவைக் கட்டிய இருக்கிறார். கட்டுப்பாடு இறந்தவர்களிடையே கூட அற்புதங்களைச் செய்கிறது: தனது கல்லறையிலிருந்து கூவிய அகாகியோஸ் இதை உறுதிப்படுத்துகிறார். ஆனால் இவை இரண்டில் எதைப் பற்றிப் பேசுவது? தேவன் தாமே ஒரே பேறான குமாரன், 'மரணபரியந்தம், சிலுவையில் மரணபரியந்தம் கீழ்ப்படிந்திருந்து' உலகின் இரட்சிப்புப் பணியை நிறைவேற்றினார். இவையே கீழ்ப்படிதலின் அற்புதமான செயல்களும் பலன்களும் ஆகும். கட்டுக்கடங்காமையின் அழிவுகரமான விளைவுகளைப் பற்றி இப்போது அறிய விரும்புகிறீர்களா? – கடவுளுக்குக் கீழ்ப்படியாமல், விலக்கப்பட்ட கனியை உண்டு, உலகிற்கு மரணத்தைக் கொண்டுவந்த ஆதாமையும் நினைவுகூருங்கள்; பரிசுத்த சாமுவேலுக்குக் கீழ்ப்படியாமல், கெல்போவின் மலைகளில் தன் இராச்சியத்தை மட்டுமல்ல, தன் உயிரையும் இழந்த சவுலையும் நினைவுகூருங்கள்; மேலும், ஒரு பொய்த் தீர்க்கதரிசியால் ஏமாற்றப்பட்டு, கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியாமல் போன ஒரு தேவ மனிதரை நினைவு கூருங்கள்; அதன் காரணமாக அவர் சிங்கங்களால் உண்ணப்படக் கொல்லப்பட்டார். மேலும், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்போஸ்தலனாகிய பேதுரு, மரியாதையின் காரணமாக ஆண்டவர் தன் பாதங்களைக் கழுவ அனுமதிக்க மறுத்தபோது, 'நான் உன்னைக் கழுவாவிட்டால், என்னோடு உனக்குப் பங்கில்லை' என்று அவர் கேட்கவில்லையா? (யோவான் 13:8). அதுபோலவே, புனித யூதிமியஸின் வாழ்க்கையில், ஆசீர்வதிக்கப்பட்டதாகக் கருதிய காரணங்களுக்காகக் கீழ்ப்படிய மறுத்த மேய்ப்பன், தன் மாமியாரின் 'நுரையான' அந்தப் பேயின் கைக்கு உடனடியாக இரையானானல்லவா? தங்களுக்கு வேண்டிய கீழ்ப்படிதலை மறுப்பவர்கள், அதாவது கலகக்காரர்கள் மீதான தீர்ப்பு இதுவே: 'கலகக்காரன் எங்கும் கலகத்தை எழுப்புவான்'; 'கர்த்தர் அவன்மேல் இரக்கமற்ற தூதனை அனுப்புவார்' (நீதிமொழிகள் 17:11).

16. பொதுவாகச் சொல்வதானால், நாம் 'கிறிஸ்துவுக்குள் ஒரே உடலின் பல உறுப்புகளாகவும், ஒருவருக்கொருவர் அங்கங்களாகவும் இருக்கிறோம்' (ரோமர் 12:5): ஒருவர் கண்ணின் இடத்தையும், மற்றொருவர் காதின் இடத்தையும்; ஒருவர் மூக்கின் இடத்தையும், மற்றொருவர் நாக்கின் இடத்தையும்; ஒருவர் கையையும், மற்றொருவர் காலின் இடத்தையும் பிடிக்கிறார். அனைத்து உறுப்புகளும் தத்தமது பணியைச் செய்யாமல், கண் கேட்பதைக் கேட்கவும், காது நுகரவும், மூக்கு பேசவும், நாக்கு உணரவும், கரம் நடக்கவும் என்று சண்டையிடத் தொடங்கினால், முழு உடலும் குழப்பத்தில் சிக்கி சிதறிப் போகாதா? இதுவே அப்படியானால், ஒவ்வொருவரும் தங்கள் கடமையை நிறைவேற்றட்டும், மேலும் தங்கள் வினைப்பயன் கடவுளின் கைகளில் உள்ளது என்பதை மனதில் கொண்டு, கடவுளிடமிருந்து பெற்ற வரத்தை பொது நன்மைக்காகப் பயன்படுத்தட்டும். ஒருவர் கடல் பயணம் செய்வதால் அவரது முடிவு அங்கே ஏற்படுவதில்லை, மற்றொருவர் நிலத்தில் இருப்பதால் மரணம் அவரை அங்கே காத்திருப்பதும் இல்லை; ஆனால் நம் நல்ல கடவுள், உலகின் தொடக்கத்திலிருந்தே, ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்களின் மரணத்தின் நேரத்தையும், இடத்தையும், விதத்தையும் நிர்ணயித்தது போலவே, ஒவ்வொருவரின் முடிவும் வரும். நான் இதை முன்வைத்தது நான் பேசும் அவர்களுக்காக அல்ல—ஏனெனில், அவர்களின் பணிவின் பொருட்டு நான் அவர்களை ஏற்கெனவே ஏற்றுக்கொண்டேன்—மாறாக, கேட்பவர்கள் அனைவருக்காகவும், நாம் நம்மைக் கவனமாகக் காத்துக்கொள்ளவும், கடவுளுக்கும் அவர் தேர்ந்தெடுத்த தூதர்களுக்கும் முன்பாக நாம் செய்துகொண்ட எந்தப் பிரமாணங்களையும், கட்டளையிடப்பட்டதில் மரண அபாயம் இருந்தாலும் கூட, தடுமாற்றமின்றி விடாமுயற்சியுடன் நிறைவேற்றவும் வேண்டும் என்பதற்காகவே. இவ்வாறு பிதாக்கள் கட்டளையிடுகின்றனர், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக மகான் பேசில். இவ்வாறு வாழ்வதால், நாம் பாவ மரணத்திற்கு இரையாக மாட்டோம், ஆனால் நீதியுடன் வாழ்ந்து, பரலோக ராஜ்யத்திற்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம்.

328. அவதாரத்தின் திருமுறையின்படி, கிறிஸ்தவர்கள் மரணத்தை எதிர்கொள்ளத் தங்களைத் தயார்படுத்திக் கொண்டிருந்தால், அது அவர்களுக்கு ஒரு மகிழ்ச்சியானது

328. 1) கடவுளின் அவதாரத் திட்டத்தின்படி, கிறிஸ்தவர்கள் மரணத்தை எதிர்கொள்ளத் தங்களைத் தயார்படுத்திக் கொண்டிருந்தால், அது அவர்களுக்கு ஒரு மகிழ்ச்சியானது. – 2) ஆகையால், நாம் தகுதியான முறையில் நம்மைத் தயார்படுத்திக் கொள்வோம். [4, 126]

17. சமீபகாலமாக எனக்குச் சற்று உடல்நிலை சரியில்லாதது போல உணர்கிறேன்: என் இதயம் கலக்கமடைந்திருக்கிறது, மேலும் நான் உங்களிடமிருந்து பிரிய நேரிடலாம் என்று எனக்குத் தோன்றியது. – அப்படியானால், ஒரு எளிய மனிதனான நான் இன்னும் எவ்வளவு காலம் வாழ வேண்டும்? என் முதுமை ஏற்கெனவே என்னை வந்தடைந்துவிட்டது என்பதையும், என் சமகாலத்தினர் இறந்துவிட்டார்கள் என்பதையும் நீங்கள் காண்கிறீர்கள்; மேலும், உரிய நேரத்தில், என் முடிவு என்னை எதிர்பார்க்கிறது. – அப்படியானால்? நாம் இதைப் பற்றி வருந்த வேண்டுமா? நாம் வருந்த வேண்டாம். மாம்சத்தின்படி வாழ்பவர்கள், தங்கள் மனைவிகள், பிள்ளைகள், ஊழியர்கள், உடைமைகள் மற்றும் தங்களைக் கவர்ந்திழுக்கும் இந்த உலகின் எல்லா இன்பங்களிலிருந்து பிரிந்து செல்லும்போது, விரும்பினால், அவர்கள் வருந்தட்டும். ஆனால், உலகத்திற்குச் சிலுவையிடப்பட்ட நமக்கு, மேலும் சிலுவையை மட்டுமே சார்ந்திருக்கும் நமக்கு, உலகைத் துறந்து கீழ்ப்படிதலுக்கு நம்மை ஒப்புக்கொடுத்ததன் மூலம், மரணத்தின் மர்மம் ஒரு துக்கத்திற்குக் காரணமாக இருக்கக்கூடாது, மாறாக ஒரு மகிழ்ச்சிக்கு மூலமாக இருக்க வேண்டும். நான் 'நமக்கு' என்று சொல்வதன் அர்த்தம் என்ன? எல்லா கிறிஸ்தவர்களும் தங்கள் சொந்த மரணத்தை மகிழ்ச்சியுடன் கருத வேண்டும். நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து மாம்சத்தில் வருவதற்கு முன்பு, ஆதாமின் மீறுதலினால் நமது இனத்தின் மீது ஆட்சி செலுத்திய மரணம், பரிசுத்தவான்களுக்குக் கூட பயங்கரமானதாகவும் அருவருப்பானதாகவும் இருந்தது. ஆனால் கிறிஸ்துவிற்குப் பிறகு, அனைவரின் உயிராகிய அவர், 'அனைவருக்காகவும் மரணத்தைச் சுவைத்த' (எபி. 2:9), அவர் நமக்காக 'திரை வழியாக, அதாவது தம்முடைய சொந்த மாம்சத்தின் வழியாக ஒரு புதியதும் ஜீவனுள்ளதும் திறக்கப்பட்ட வழியை' (எபி. 10:20) 'புதிதாக்கினார்'; எழுதப்பட்டபடி: 'ஜெயம் விழுங்குகிறதென்று' (1 கொரி. 15:54), – நாம் மரிக்கும்போது, நரக ராஜ்யத்தில் தள்ளப்படுவதில்லை, மாறாக பரலோக ராஜ்யத்திற்கு உயர்த்தப்படுகிறோம், மேலும் 'இருளிலும் மரணத்தின் நிழலிலும்' (சங். 87:7) வைக்கப்படுவதில்லை, மாறாக அணுக முடியாத ஒளிக்கும், தேவனை நேசிப்பவர்களுக்கு அவர் வாக்குறுதியளித்த முடிவில்லாத ஜீவனத்திற்கும் உயர்ந்தெடுக்கப்படுகிறோம். ஆகவே, மரணம் என்பது இனி பயப்பட வேண்டிய ஒன்றல்ல, மாறாக மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாகும்—நிச்சயமாக, நாம் இதயங்களின் ஆயத்தத்தின் மூலம் அதற்குத் தயாராக இருந்தால். – ஏனெனில், இது இல்லாமல், நமது பிரியாவிடை நேரத்தில், கடந்துபோன ஆண்டுகளைத் திரும்பி அழைத்து, நற்செயல்களைச் செய்ய இன்னும் சில நாட்கள் வாழ்க்கையைத் தேடும் நிலையில் நாம் இருந்தால், அது இன்னும் ஒரு பயங்கரமான கண்ணோட்டமாகவே இருக்கும். இது பயங்கரமானதும் பேரழிவானதுமாகும், ஏனெனில் இத்தகைய நிலையில் சிக்கியவர் இதயத்தில் கலக்கமடைந்து, முற்றிலும் அழிந்து, நற்செயல்களுக்கான வெகுமதிகளுக்குச் செல்லாமல், பாவங்களுக்கான தண்டனைக்குச் சென்றுவிடுவார். ஓ, அவர் சந்திக்கும் காட்சி எவ்வளவு பயங்கரமானது!

18. நாமும் இதே கதியைச் சந்திக்க நேரிடாமல், நான் உங்களுக்கு நினைவூட்டுகிறேன், வேண்டிக்கொள்கிறேன்: புனித அந்தோனியார் நமக்குக் கற்பிப்பது போல, ஒவ்வொரு நாளையும் நமது வாழ்வின் கடைசி நாளாகக் கருதி, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஒரு புறப்பாட்டிற்கு நம்மை எப்போதும் தயாராக வைத்துக்கொள்வோம்? ஏனெனில், நாம் இவ்வாறு செயல்படத் தீர்மானித்தால், நாம் ஒருபோதும் ஒழுக்கமற்றவர்களாகவோ, கவனக்குறைவானவர்களாகவோ, சோம்பேறியாகவோ, வேலையில்லாதவர்களாகவோ, வாக்குவாதம் செய்பவர்களாகவோ, கலகக்காரர்களாகவோ, கட்டுப்பாடற்றவர்களாகவோ அல்லது கேலிக்கூத்தானவர்களாகவோ இருக்க மாட்டோம்; மாறாக, நாம் கீழ்ப்படிதலுள்ளவர்களாகவும், கட்டுப்பாடுள்ளவர்களாகவும், மனந்திரும்பியவர்களாகவும், நல்லெண்ணம் கொண்டவர்களாகவும், சாந்தகுணம் கொண்டவர்களாகவும், அமைதியானவர்களாகவும், நேர்மையானவர்களாகவும், குற்றமற்றவர்களாகவும், ஒவ்வொரு நற்செயலுக்கும் தயாராக இருப்போம்; இவ்வாறு வாழ்ந்து, வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட பரலோக ஆசீர்வாதங்களைப் பெறத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்ட புனிதர்களின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி. – நான் இவையனைத்தையும் எடுத்துரைத்தது, உங்களை மட்டுமல்ல, எனையும் நன்மையில் பலப்படுத்தும் நோக்கத்துடன் தான், அதனால், நமது பிரியாவிடைக்கான அத்தகைய ஆயத்தத்துடன் நமது வாழ்வை வாழ்ந்து, நமது பிரியாவிடை நேரத்தில் பயமும் நடுக்கமும் நம்மைக் கலக்காமல், தாவீதுடன் மகிழ்ச்சியில் கூச்சலிடுவோமாக: 'என் ஆத்துமாவே, உன் இளைப்பாறுதலுக்குத் திரும்பு; கர்த்தர் உனக்குப் பெருகமாய் செய்திருக்கிறார்'; மற்றும்: 'நான் ஜீவனுள்ளவர்களின் தேசத்தில் கர்த்தருக்கு முன்பாகப் பிரியமாயிருப்பேன்' (சங். 114:6, 8). இது நம் அனைவருக்கும் அருளப்படட்டும்.

329. ஒருவரின் சொந்த விருப்பத்தை அடக்குவதே மிகப்பெரிய செயலாகும், அது கிறிஸ்துவுக்கும் திருத்தூதர்களுக்கும் உரியது, ஆனாலும் இப்போது அனைவரும் அதன் உயரிய தன்மையை உணர்வதில்லை.

329. தன் சொந்த விருப்பத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதே மிகப்பெரிய சாதனை, அது கிறிஸ்து மற்றும் திருத்தூதர்களைப் பின்பற்றும் ஒரு செயல், இருப்பினும் இன்று அனைவரும் அதன் மகத்துவத்தை அங்கீகரிக்கவில்லை. [4, 128] துயரப்படுமாறு செய்யும் அறிவுரை, நற்பண்புகள் இல்லாதவர்களைத் தூண்டுகிறது, அதே நேரத்தில் அவர்களின் பலவீனங்களைச் சரிசெய்யவும் அவர்களுக்குக் கற்பிக்கிறது. ஏனெனில், நற்பண்புகள் இல்லாததால் ஏற்படும் இந்தத் துயரமே, ஆன்மாவைத் தன்னைத்தானே மேம்படுத்திக் கொள்ளத் தெரியாமல் தூண்டுகிறது. "தேவபக்திக்குரிய துக்கம்," என்று அப்போஸ்தலன் கூறுவது போல, "இரட்சிப்பிற்கு வழிவகுக்கும் மனந்திரும்புதலை உண்டாக்குகிறது" (2 கொரி. 7:10). ஆனால் நாம் சிந்திப்போம்: எது நமக்குத் துக்கத்தை உண்டாக்குகிறது? நமது உள்ளத்தில் ஆரோக்கியமற்ற எண்ணங்கள் எழுந்து, ஒரு பகைப் படை போல, நமது ஆன்மாவை முற்றுகையிடுகின்றனவா? – ஆயினும் இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது: 'ஒரு படை எனக்கு எதிராக முகாமிட்டாலும், என் இதயம் பயப்படாது; போர் எனக்கு எதிராக எழுந்தாலும், அவனில் நான் நம்பிக்கை வைப்பேன்' (சங். 26:3). அல்லது கீழ்ப்படிதலின் நுகம் கனமானது என்பதா? – ஆயினும் இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது: 'ஒருவன் தன் இளமையிலே நுகத்தைச் சுமந்துகொள்வது அவனுக்கு நல்லது' ( புலம்பல் 3:27); மேலும்: 'என் நுகம் மென்மையானதும், என் சுமை இலகுவானது' (மத்தேயு 11:30). அல்லது கீழ்ப்படிதலின் விலங்கின் கீழ் வாழும் இந்த வாழ்க்கை, ஒருவருக்குச் சொந்தமாக எதையும் வைத்திருக்க அனுமதிக்கவில்லையா? ஆனால் இதோ அப்போஸ்தலரின் வார்த்தை: 'நாங்கள் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு உம்மைப் பின்பற்றினோம்: அப்படியானால் எங்களுக்கு என்ன கிடைக்கும்?' (மத்தேயு 19:27). – மேலும் அவர்களுக்கு ஒரு வாக்குறுதி கொடுக்கப்பட்டது, அது மகிமையானது போலவே பிரமிப்பூட்டுவதாகவும் இருந்தது. – அவர்களைப் போலவே நாமும் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, ஆண்டவரின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்தொடரவில்லையா? ஒருவர் தன் பெற்றோரையும், மற்றொருவர் தன் உடன்பிறப்புகளையும், ஒருவர் தன் மனைவி குழந்தைகளையும், மற்றொருவர் தன் வீடுகளையும் வயல்களையும் விட்டு விலகவில்லையா? மேலும் அவர்கள் அனைவரும் – எல்லாவற்றையும் விட விலையுயர்ந்த – தங்கள் சொந்த விருப்பத்தையும் தங்கள் சொந்த ஆசைகளையும் – இது மனிதர்களுக்கு நிறைவேற்றுவதற்கு மிகவும் கடினமான காரியம் – விட்டு விலகவில்லையா? ஏனெனில், எந்தவொரு கடுமையான நோன்பையோ அல்லது ஜாக்கிரதைப் பிரார்த்தனையையோ, அல்லது வெறும் தரையில் உறங்குவதையோ, அல்லது குளியலறையைத் தவிர்ப்பதையோ, அல்லது ஒரு இடத்தின் வெறுமையையோ, அல்லது நமது வேறு எந்த பக்திப் பழக்கங்களையோ எனக்குச் சொல்லுங்கள்—இந்த எல்லா விஷயங்களும் ஒருவரின் சொந்த விருப்பத்தின் பேரிலேயே செய்யப்படுகின்றன. ஒருவரின் சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் செய்யப்படும் காரியம், அது இயல்பாகவே கடினமாக இருந்தாலும், ஒருவர் அவ்வாறு விரும்பும்போது எளிதாக நிறைவேற்றப்படுகிறது; ஆனால், தன் சொந்த விருப்பத்தை ஒதுக்கிச் செய்யப்படும் செயலானது, இயல்பாக எளிதானதாக இருந்தாலும், மிகுந்த சிரமத்துடன் நிறைவேற்றப்படுகிறது. இவ்வகையான செயலைப் புனிதத் தந்தையர்கள் 'இரத்தம் சிந்துதல்' என்று அழைத்துள்ளனர்; மேலும் இது உண்மையான சீடனாக இருந்து, 'இனிமேல் நான் வாழவில்லை, கிறிஸ்து என்னுள் வாழ்கிறார்' என்று திருத்தூதருடன் சொல்லக்கூடிய ஒருவனைத் தவிர வேறு யாருக்கும் உரிய அடையாளமல்ல. (கலா. 2:20). ஏனெனில், அவர் தன் சொந்த விருப்பத்தின்படி வாழாத அளவிற்கு, துறவியின் விருப்பத்தின் மூலம், அவர் கடவுளுக்காக வாழ்கிறார், மேலும், 'நான் என் சொந்த சித்தத்தை நிறைவேற்ற அல்ல, என்னை அனுப்பிய பிதாவின் சித்தத்தை நிறைவேற்றவே பரலோகத்திலிருந்து இறங்கினேன்' என்று சொன்னவரைப் பின்பற்றுகிறார் (யோவான் 11:38). நமது வாழ்க்கை முறையின் உயரிய தன்மையைக் காண்கிறீர்களா? அது கிறிஸ்துவின் தன்மையைப் போல் இல்லையா? – அது திருத்தூதர்களின் தன்மையைப் போல் இல்லையா? அல்லது நான் இதைச் சொல்லி உங்களைப் புகழ்கிறேன் என்று சொல்கிறீர்களா? – இல்லை; என் வார்த்தைகளின் நேர்மைக்கு உண்மையே சாட்சி. இப்படி வாழும் மீது மக்கள் புகழ் சூட்டவில்லை என்றாலும், அவர்களின் மகிமை எந்த வகையிலும் குறையாது; ஏனெனில் மனிதன் பார்ப்பது போல் தேவன் பார்ப்பதில்லை. ஆனால், தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பு இருக்கிறது, மனிதனுடைய நியாயத்தீர்ப்பும் இருக்கிறது; மேலும், இந்த உலகில் அற்பமானவர்களாகக் கருதப்பட்டு, ஆனாலும் பெரியவர்களாகத் தோன்றுபவர்கள், பலர், நியாயத்தீர்ப்பு நாளன்று எல்லாரிலும் மிக மகிமையானவர்களாக நிரூபிக்கப்படுவார்கள், எழுதப்பட்டிருப்பது போல்: 'முதலானவர்கள் பலர் கடைசியாவார்கள்; கடைசியானவர்கள் பலர் முதலாவார்கள்' (மத்தேயு 19:30). – ஆகையால், மகிழுங்கள், நடுங்குங்கள்: முதலாவதாக, தேவனுடைய வரத்தின் நிமித்தமாகவும், இரண்டாவதாக, மனதின் நிலையற்றதன்மையின் நிமித்தமாகவும் நடுங்குங்கள், ஏனெனில் நாம் என்றென்றும் ஒரே மாதிரியாக இருப்பதில்லை. 'நாம் அன்பிலும் நற்கிரியைகளிலும் ஒருவரையொருவர் ஊக்குவிப்போம்' என்பது ஏன் (எபி. 10:24), நமது சொந்த விருப்பத்தின் அடக்குமுறையால் நசுக்கப்படாமல்—இதுவே விஷயத்தின் முழு அர்த்தம்—நமது கடமைகளைச் செய்வதில் சோம்பேறியாகாமல், மாறாக உற்சாகத்தால் தூண்டப்பட்டு, சகோதரர்களாகவும், ஒரே மனமுடையவர்களாகவும், சக ஊழியர்களாகவும் ஒருவரையொருவர் ஆதரித்து, ஒருவருக்கொருவர் சுமைகளைச் சுமந்துகொள்வோம். இவ்வாறு நாளுக்கு நாள் பாடுபட்டு உங்கள் ஓட்டத்தை முடித்தால், உங்களுக்கு நன்கு தெரியும், நீங்கள் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி வாடிப்போகாத மகிமையின் கிரீடத்தைப் பெறுவீர்கள்.

330. கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஆவிக்குரிய போரில், நம்பிக்கையால் நடத்தப்படும் எதிரிக்கு எதிரான அச்சமற்ற மற்றும் உற்சாகமான போராட்டம் எப்போதும் மேலோங்குகிறது: அத்தகையவர்களிடமிருந்து எதிரிகள் தப்பி ஓடுகிறார்கள்

330. 1) கண்ணுக்குத் தெரியாத ஆவிக்குரிய போரில், நம்பிக்கையால் நடத்தப்படும் எதிரிக்கு எதிரான ஒரு அச்சமற்ற மற்றும் உற்சாகமான போராட்டம் எப்போதும் மேலோங்குகிறது: அத்தகையவர்களிடமிருந்து எதிரிகள் தப்பி ஓடுகிறார்கள். – 2) பிளவுவாதத்திற்கு எதிரான போரில், பிளவுவாதிகளுடன் சேரவோ அல்லது அவர்களைப் பெயர் சொல்லி அழைக்கவோ கூடாது: அதைத்தான் நான் தடை செய்துள்ளேன். [4, 129]

1. நான் செயலில் பலவீனனாக இருந்தாலும், பேச்சிலும் அப்படியேதான் இருக்கிறேன். ஆனாலும், என் சக்திக்கு எட்டியவரை உங்களை ஆறுதல்படுத்தவும், ஆன்மீக ரீதியாக உங்களுக்கு உத்வேகம் அளிக்கவும் வேண்டியது என் கடமை. ஏனெனில், கண்ணுக்குத் தெரியும் எதிரிகளுடன் போரிடுபவர்களுக்குத் தங்கள் தோழர்களிடமிருந்து ஊக்கம் தேவைப்பட்டால், கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளுடன் போரிடும் உங்களுக்கு, அறிவுரை வார்த்தைகளால் அபிஷேகம் செய்யப்படவும், ஆவியில் உயர்த்தப்படவும் எவ்வளவு அதிகமாகத் தேவைப்படும்; ஏனெனில் உங்கள் போராட்டம் ஒரு நாள் மட்டுமல்ல, உங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும்; மேலும், நீங்கள் வெற்றி பெற்றால், சொல்லொணா நித்தியத்துவ கிரீடத்தைப் பெறுவீர்கள், ஆனால் தோற்கடிக்கப்பட்டால், அளவற்ற அவமானத்தின் நித்திய சுமையைச் சுமக்க நேரிடும்? – ஆனால் நாம் இதைச் சகித்துக்கொள்ளவோ, நமது நம்பிக்கையில் வெட்கமடையவோ வேண்டாம்! மாறாக, கடவுளின் உதவியுடன், நிலையான விழிப்புணர்வு மற்றும் எதிரிக்கு எதிரான இடைவிடாத எதிர்ப்பின் மூலம் நாம் சாத்தானை வெல்வோம் என்பதில் சந்தேகமிருக்கட்டும். போர்க்களத்தில் நுழையும்போது சாதாரண வீரர்கள்கூட மிகுந்த உற்சாக நிலையில் இருப்பார்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்; அவர்களின் முகபாவனை மாறி, முன்பை விட முற்றிலும் வித்தியாசமாகத் தோன்றுவார்கள்; அந்த நேரத்தில் அவர்கள் தங்கள் மனைவி, பிள்ளைகள், பெற்றோர் அல்லது உடன்பிறப்புகள்—உண்மையில், வேறு யாரையுமே—பற்றி நினைப்பதில்லை; மாறாக, அவர்களின் மனம் மற்றும் இதயம், அவர்களின் முழு உடலைப் போலவே, போராட்டத்தில் முழுமையாக அர்ப்பணிக்கப்படுகின்றன. அதேபோல, நாமும் நமது உள்ளத்தில் அவ்வாறே இருக்க வேண்டும்; நமது எதிரிகளைக் கண்டு சிறிதும் அஞ்சாமல், கிறிஸ்துவின் நல்ல சேவகர்களாக, ஆவியின் தீவிரத்துடனும் உற்சாகத்துடனும் அவர்கள் மீது பாய வேண்டும். நமது எதிரிகள் நம்மை இந்த நிலையில் காணும்போது, அவர்கள் தாக்குவதற்குத் துணியாமல் பின்வாங்குகிறார்கள்; ஆனால் நமது தைரியம் குன்றுவதையும், நமது ஆற்றலும் கவனமும் தளர்வதையும் அவர்கள் காணும்போது, அவர்கள் தங்கள் வில்லை வளைத்து, நமது ஆன்மாக்களை அம்புகளால் காயப்படுத்துகிறார்கள்—அதாவது, ஆரோக்கியமற்ற எண்ணங்களால். – ஆனால், அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையிலும் நாம் நம்பிக்கையிழக்கக் கூடாது; மாறாக, நமது தவறை உணர்ந்து, மனந்திரும்பி, மீண்டும் நமது பலத்தைச் சேகரித்து, முடிவில்லாத போராட்டத்தில் ஈடுபட வேண்டும். – அது எப்போதும் அப்படித்தான்.

2. ஆனால் இப்போது, ஒரு வேறுபட்ட வகையான மதவிரோதப் போராட்டம் பிரபஞ்சம் முழுவதும் பரவியுள்ளது. நீங்கள் விரும்பினால், உங்கள் மனக்கண்களை உயர்த்திப் பாருங்கள், இந்தப் போராட்டத்தில் காயப்பட்டவர்களால் முழு உலகமும் நிரம்பியிருப்பதைக் காண்பீர்கள். ஏனெனில், பாம்பு தன் அதிகாரத்தின் கீழ் எடுத்துக்கொள்வது, நம்பிக்கையற்ற மதவிரோதிகளை மட்டுமல்ல, அல்லது விலைமாதுக்கள், விபச்சாரிகள் மற்றும் அதுபோன்ற இழிசெயல்களைச் செய்யும் மற்றவர்களை மட்டுமல்ல; ஆனால் அத்தகைய மக்கள் அனைவரையும் பற்றி அக்கறையற்றவர்களாக இருந்து அவர்களுடன் பழகுகிறவர்களையும் கூடத்தான்: ஏனெனில், 'பிசினில் தொடுபவன் அசுத்தப்படுவான், பெருமைக்காரனுடன் சேரும்வன் வெட்டுண்டு போவான்' (சிர். 13:1) என்ற கூற்று உண்மையே. இந்தக் காரணத்திற்காக, அதற்காக நான் கண்டிக்கப்பட்டாலும், தன்னை ஒரு ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர் என்று பாசாங்கு செய்து, ஆனால் பிளவுவாதிகளுடனும் பிளவுவாதத்துடனும் உறவை நிறுத்தாமல் இருந்த ஒரு குறிப்பிட்ட மனிதனை, புனித நினைவு ஆராதனைகளிலும் தெய்வீக திருப்பலியிலும் நினைவுகூர ஒரு ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவருக்கு நான் தடை விதித்திருக்கிறேன். ஏனெனில், அவர், தனது மரண வேளையிலாவது, தனது பாவத்தை அறிக்கை செய்து, புனித இரகசியங்களில் பங்கெடுத்திருந்தால்; அப்பொழுது ஒரு ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர் அவருக்காகப் பிரார்த்தனை செய்வது அனுமதிக்கப்படும். ஆனால் அவர் மதபோதகத்துடனான ஐக்கியத்தில் இருக்கும்போதே பிரிந்து சென்றதால், அத்தகைய ஒருவரை ஆர்த்தடாக்ஸ் ஐக்கியத்திற்குள் எப்படி சேர்க்க முடியும்? – புனிதத் தூதர் கூறுகிறார்: 'நாங்கள் ஆசீர்வதிக்கும் ஆசீர்வாதக் கோப்பை, அது கிறிஸ்துவின் இரத்தத்துடனான ஐக்கியமல்லவா? நாங்கள் உடைக்கும் அப்பம், அது கிறிஸ்துவின் உடலுடனான ஐக்கியமல்லவா? ஏனெனில், ஒரே அப்பம் இருக்கிறது; நாங்கள் அநேகராயிருந்தாலும், ஒரே உடலாக இருக்கிறோம்; ஏனெனில் நாம் அனைவரும் ஒரே அப்பத்தில் பங்கு கொள்கிறோம்' (1 கொரி. 10:16–17). இதை வைத்துப் பார்க்கும்போது, மதபோத ரொட்டியிலும் கோப்பையிலும் பங்கெடுப்பது, பங்கெடுப்பவரை ஆர்த்தடாக்ஸுக்கு எதிரான ஒரு பிரிவுக்குச் சொந்தமாக்குகிறது, மேலும் அத்தகைய அனைத்து திருவருட்சாதனத்தைப் பெறுபவர்களும் கிறிஸ்துவிற்கு அந்நியமான ஒரே உடலை உருவாக்குகிறார்கள். – "நீதியுக்கும் அக்கிரமத்திற்கும் என்ன ஐக்கியம்? ஒளிக்கும் இருளுக்கும் என்ன ஒற்றுமை? விசுவாசிக்கு அவிசுவாசியோடு என்ன பங்கா?" அல்லது தேவனுடைய ஆலயம் விக்கிரகங்களுடன் என்ன ஐக்கியத்தைக் கொண்டுள்ளது?' (2 கொரி. 6:14–16), என்று அதே அப்போஸ்தலர் வேறு இடத்தில் கூறுகிறார். – ஆனால் அத்தகையவர்களுக்காக நாம் அழுவதற்குக் கடமைப்பட்டிருக்கிறோம்; அவர்களில் இன்னும் உயிருடன் இருப்பவர்கள் சாத்தானின் பொறிகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட நாம் ஜெபிக்க வேண்டும்; மேலும் நமக்காக, நாம் நன்றி செலுத்த வேண்டும், ஏனெனில் 'தூய ஆவியினால் பரிசுத்தமாக்கப்படுவதன் மூலமாகவும், சத்தியத்தின் மீது விசுவாசம் வைப்பதன் மூலமாகவும் இரட்சிப்பிற்காகக் கடவுள் நம்மைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்' (2 தெச. 2:13), இதன் மூலம் இந்த ஒப்புதல் வாக்குமூலம் வரை நாம் நற்சீரான விசுவாசத்தில் அவருக்கு ஊழியம் செய்யலாம்; அதை நாம் குற்றமின்றியும் குறையின்றியும் நிறைவேற்றினால், அவர் தமது பரலோக ராஜ்யத்தை நமக்கு அருளக் கடவீராக.

331. பிற காரியங்களுக்கு அவற்றின் சொந்த நேரம் உண்டு; ஆனால் இரட்சிப்பின் கிரியை எப்போதும் கவனிக்கப்பட வேண்டும்

331. 1) மற்ற காரியங்களுக்கு அவற்றின் சொந்த நேரம் உண்டு; ஆனால் இரட்சிப்பின் கிரியைக்கு எப்போதும் முன்னுரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும். – 2) ஆகவே, மரணம் அனைவரையும் அறுப்பதைக் காணும் நாம் தாமதிக்க வேண்டாம், மேலும் இது தொடர்பாக ஞானமுள்ள மற்றும் மதிகேடான கன்னிகைகளைப் பற்றி சிந்திக்கவும். – 3) ஆகையால், நாம் எழுந்து, மணமகனின் வருகைக்காக அனைத்தையும் ஆயத்தப்படுத்த ஆர்வத்துடன் இருக்கலாம். [4, 130]

3. ஏனெனில், மற்ற காரியங்களுக்குரிய காலங்கள் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளன: விதைக்க ஒரு காலமும், அறுக்க ஒரு காலமும்; சமாதானத்திற்கு ஒரு காலமும், போருக்கு ஒரு காலமும்; வாணிகத்திற்கு ஒரு காலமும், வாணிகத்தை விலக்க ஒரு காலமும் உண்டு. ஆனால், ஆன்மீக இரட்சிப்பின் கிரியைக்கு, நாம் விரும்பினால், ஒவ்வொரு காலமும் பொருத்தமானது, ஒவ்வொரு நாளும் சாதகமானது. – ஆகையால், நாம் நன்மை செய்ய எப்போதும் ஆர்வமாகவும், நல்ல குணத்துடனும், தேவனுடைய வார்த்தைகளைச் செயல் வடிவில் கொண்டுவர இளமை உற்சாகத்துடனும் நிறைந்திருப்போமாக: 'செயல்படுத்துகிறவர்களாயிருக்கிறீர்களே, அவர்களை நீதிமான்களாக எண்ணுகிறதேது; கேட்பவர்களாயிருக்கிறீர்களே, அவர்களை அல்லவே' (ரோமர் 2:13). – ஆகையால், கண்ணுக்குத் தெரியாத போர் முன்னால் இருந்தாலும், நாம் மகிழ்ச்சியுடன் போரிட்டு, தேவனுடைய உதவியுடன், நமக்கு எதிராக எழும் பிசாசு எண்ணங்களை விரட்ட வேண்டும், இல்லையெனில், அவை நம்மில் தங்கியிருந்து, நமக்கு ஆவிக்குரிய மரணத்தை உண்டாக்கிவிடும்; அல்லது ஆன்மீக அறுவடை கையில் இருக்கிறதா? அப்படியானால், நித்திய ஜீவனுக்கான போதுமான விநியோகங்களை நமது ஆன்மீக களஞ்சியங்களில் சேகரிப்பதற்காக, நாம் விடாமுயற்சியுடன் அறுவடை செய்ய வேண்டும், இல்லையெனில் நாம் அங்கே பசியில் நித்தியமாக மரித்துவிடுவோம். ஜெபத்திற்கும், கண்ணீருக்கும், நமது குறைகளிலிருந்து தூய்மைப்படுத்தப்படுவதற்கும், பரலோக ராஜ்யத்தின் மகிழ்ச்சிக்கும் எப்போதும் ஒரு நேரம் உண்டு.

4. அப்படியானால் நாம் ஏன் தயங்குகிறோம்? நாம் ஏன் தாமதிக்கிறோம்? நமது வாழ்க்கையைச் சீர்திருத்தும் பணியை நாம் ஏன் நாள் தோறும் தள்ளிப் போடுகிறோம்? 'இக்காலம் முடிந்துபோகிறதல்லவா?' (1 கொரி. 7:31). ஒவ்வொரு நாளும் எண்ணற்ற ஆன்மாக்கள் நம்மை விட்டுப் பிரிகின்றன அல்லவா? தணியாதபடி திறக்கப்படும் சவப்பெட்டிகள், நமது இழிந்த இயல்பு மீதான ஒரு வெற்றியைக் கொண்டாடுவதாக இல்லையா? – தன்னுடையதேயான அதே பொருளைக் கொண்ட நமது உடல்களை ஏற்றுக்கொள்ளும் பூமி, அதையே செய்யவில்லையா? – மேலும், நாம் உண்மையிலேயே இறுதிவரை இங்கேயே தங்கியிருப்போமா? – நமது சகோதரர்களில் எத்தனை பேர் ஏற்கெனவே புறப்பட்டுச் சென்றுவிட்டார்கள் என்பதை நாம் காணவில்லையா? நமது ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பிதாக்கள் எங்கே? நமது ஆவிக்குரிய மற்றும் மாம்சத்திற்குரிய சகோதரர்கள் எங்கே? வேலைப்பாடுகளிலும், கைவேலைகளிலும், சங்கீதங்களைப் பாடுவதிலும் நமது நண்பர்களும் தோழர்களும் எங்கே? நாம் எவ்வளவு மறந்துவிடுகிறோம்! – ஒரு சகோதரனோ அல்லது தந்தையோ இறக்கும்போது, நாம் உடனடியாக மனச்சங்கடத்தால் தாக்கப்பட்டு, துயரமடைந்து, இனிமேல் நீதியின் வழியில் நடப்பதாக சபதம் செய்கிறோம்; ஆனால் அதிலிருந்து சிறிது காலம் கடந்தவுடன், நமது துயரத்தையும் நமது நல்ல எண்ணங்களையும் மறந்துவிடுகிறோம். – ஆனால் தேவனுடைய பரிசுத்தவான்கள் இவ்விதமாய் நடக்கவில்லை: தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் அவர்கள் மரணத்தைப் பற்றித் தியானித்தார்கள், தினந்தோறும் மரித்தார்கள், உலகத்திற்கு எதிராகத் தங்களைத் தினந்தோறும் சிலுவையில் அறைந்தார்கள், மேலும் தங்கள் சொந்த விருப்பத்தின்படி தினந்தோறும் தேவனை நோக்கித் திரும்பினார்கள்; இப்போது அவர்கள் அங்கே ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மற்றும் நித்தியமான வாழ்க்கையை வாழ்கிறார்கள். – பத்து கன்னிகைகளின் உவமை உங்களுக்குப் பயத்திற்கான காரணமாக இல்லையா? – 'இதோ, மணமகன் வருகிறான்; அவனை எதிர்கொள்ளப் போங்கள்.' புத்திமான்கள் அவனைச் சந்தித்தார்கள், 'அவனுடன் திருமண விருந்திற்குள் சென்றார்கள்.' ஆனால் முட்டாள்கள், நல்ல கிரியைகள் இல்லாததால், தாமதமானார்கள், அவர்கள் கூப்பிட்டபோது: 'கர்த்தரே, கர்த்தரே, எங்களுக்குத் திறக்கவும்,' என்று அவர்கள் பதிலாகக் கேட்டார்கள்: 'உண்மையாகவே உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், நான் உங்களை அறியேன்.' அப்படியே அவர்கள் வெளியே நின்றார்கள். இதற்குக் கர்த்தர் மேலும் கூறினார்: 'ஆகையால், நீங்கள் அறியாதபடியினாலே, அவர் வருகைத் தேவன் அறியாத நாளிலும், அறியாத வேளையிலும், விழித்திருங்கள்' (மத். 25:6, 10–13).

5. ஆகையால், நாம் விழித்திருக்க வேண்டும்; நமது ஆன்மாக்களை உறக்கத்திலிருந்து எழுப்ப வேண்டும், மேலும் விவேகத்துடனும், மனந்திரும்புதலுடனும் இருந்து, நம்மைக் குற்றமற்றவர்களாகவும் தூய்மையாகவும் வைத்துக்கொண்டு, ஒளியில் நடக்க வேண்டும். ஏனெனில், மரணம் திடீரென நம்மைக் கைப்பற்றி, இரக்கத்தின் கதவுகளை நமக்கு முன்பாக மூடிவிடக்கூடாது; அவற்றைத் திறக்கவோ அல்லது நமக்கு உதவவோ யாரும் இருக்க மாட்டார்கள். ஆகவே, நமது இறுதி நேரத்திற்காக தேவனுக்குப் பிரியமான கிரியையைச் செய்ய விரைவோமாக: சோம்பேறிகளே, எழுந்து கிரியை செய்யத் தொடங்குங்கள்; கட்டளை கேளாதவர்களே, கீழ்ப்படியத் தொடங்குங்கள்; பெருமை கொண்டவர்களே, yourselves தாழ்த்திக் கொள்ளுங்கள்; கடின இதயம் கொண்டவர்களே, உங்கள் இதயங்களை மென்மையாக்கிக் கொள்ளுங்கள்; மனந்திரும்பாதவர்களே, மனந்திரும்புங்கள்; அறிக்கையிடாதவர்களே, அறிக்கையிடத் தொடங்குங்கள்; சோம்பேறிகளே, உழைக்கத் தொடங்குங்கள்; நீங்கள் அனைவரும், எல்லாவற்றையும் சரிசெய்யுங்கள் – மேலும் நற்செயல்களைச் செய்யப் பாடுபடுங்கள். நான் ஒரு காரியத்தை மேலும் சேர்ப்பேன்: பெண்களை விரும்புகிறவர்களே, விவேகமாயிருங்கள்; பெண்களுடன் அடிக்கடி பழகாதிருங்கள், அவர்களுடன் அதிக நேரம் செலவிடாதிருங்கள்; ஏனெனில், இதினின்றுதான் பாவம் என்ற நெருப்பு மூட்டப்படுகிறது, வேதவாக்கியம் கூறுவது போல: 'ஒருவன் தன் மடியில் நெருப்பைக் கட்டிக்கொண்டால், அவன் வஸ்திரங்கள் எரியாமலிருக்குமோ? அல்லது தன் கால்களைப் பொசுக்கிக் கொள்ளாமல், எரியும் கரியின்மேல் நடக்கக்கூடியவன் யார்? மற்றவன் மனைவியிடம் செல்லும் எவனும் அப்படியே ஆவான்' (நீதிமொழிகள் 6:27–29). ஆனால், ஒரு கன்னிகை துறவற வாழ்க்கையில் நுழைந்தால், அவள் மணமான பெண்தான், துறவற உறுதிமொழி எடுத்தவளைப் போலவே;—அவளுடைய மணமகன் மகிமையின் ஆண்டவராக இருக்கிறார். – தங்கள் விருப்பப்படி வாழ்கின்றவர்களும், தங்கள் பாவங்களுக்குச் சாக்குப்போக்குகளைக் கற்பித்துக்கொள்கிறவர்களும், தீய எண்ணத்தை உண்டாக்கும் கண்ணைக்கூடப் பிடுங்கி எறியும்படி கர்த்தர் நமக்குக் கட்டளையிட்டார் என்பதை மறந்துவிடுகிறவர்களுக்கும் நான் இதைச் சொல்கிறேன் (மத். 5:29), மற்ற எதையும் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம். – மேலும், உங்களுக்கு நான் சொல்ல வேண்டியது இதுதான்: 'வலிமையான நாம் பலவீனர்களின் பலவீனங்களைச் சகிக்க வேண்டும்' (ரோமர் 15:1), மேலும் இன்னும் நிலைபெறாதவர்களுக்காக நற்பண்பின் ஒரு முன்மாதிரியாக இருக்க வேண்டும். கிறிஸ்துவின் கிருபையினால் நீங்கள் இப்பொழுதே அவ்வாறு இருக்கிறீர்கள்; ஆனால் அவ்வாறே தொடர்ந்து இருங்கள் – அப்பொழுது நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவுக்குள் நீங்கள் இரட்சிக்கப்படுவீர்கள்.

332. துறவற வாழ்க்கையின் நோக்கங்களும் முயற்சிகளும் மற்ற எல்லா நிலைகளையும் தரங்களையும் விட உயர்ந்தவை என்றும், அதன் கடினத்தன்மைகள் இருந்தபோதிலும் அது அனைவரையும் தன்பால் ஈர்க்கிறது என்றும் சுட்டிக்காட்டி, அதற்காகத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்டவர்களைக் கர்த்தருக்குள் மகிழ்ந்து அவருக்கு நன்றி செலுத்தவும், உண்மையான துறவிகளாக இருக்கப் பாடுபடவும் அவர் அழைக்கிறார்.

332. 1) துறவற வாழ்க்கையின் நோக்கங்களும் செயல்களும் மற்ற எல்லா நிலைகளையும் தரங்களையும் விட உயர்ந்தவை என்று சுட்டிக்காட்டி, - 2) அதன் கடினத்தன்மைகள் இருந்தபோதிலும் அது அனைவரையும் தன்பால் ஈர்க்கிறது என்றும், - 3) அதற்காகத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்டவர்கள் மகிழ்ந்து ஆண்டவருக்கு நன்றி செலுத்தவும், உண்மையான துறவிகளாக இருக்கப் பாடுபடவும் அவர் நம்மை அழைக்கிறார். [4, 131]

6. 'சிறந்த பங்கைத் தேர்ந்தெடுத்து', 'இயேசுவின் காலடியில் அமர்ந்து அவருடைய வார்த்தையைக் கேட்க' (லூக்கா 10:39) நாம் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்பட்டதால், நாம் கடவுளுக்கு மகிமையைச் செலுத்துவோம். மற்றவர்கள் பல காரியங்களில், அதாவது மனைவிகள், பிள்ளைகள், உடைமைகள் மற்றும் பணத்தில் கவனம் செலுத்திப் பேசுகிறார்கள்; ஆனால் நம்மிடம் ஒரே ஒரு கவலை மட்டுமே உள்ளது: ஆண்டவரை எப்படித் திருப்திப்படுத்துவது என்பதுதான் அது. மற்றவர்கள் உலகப் பேரரசருக்காகப் போரிடுகிறார்கள், மேலும் ஒவ்வொரு விதத்திலும்—இரத்தம் சிந்துவது கூட—பேரரசரின் கட்டளைகளுக்கு முட்டுவதற்குக் கட்டாயப்படுத்தப்படுகிறார்கள்; ஆனால் நமது போர் நமது சொந்த விருப்பத்தின் பேரால் நடக்கிறது, அதில் நாம் ராஜாதி ராஜராகிய கிறிஸ்துவின் கட்டளைகளை முடிவற்ற பரலோக ராஜ்யத்தைப் பெறும் நம்பிக்கையில், முழுமையான சுதந்திரத்துடன் நிறைவேற்றுகிறோம். மற்றவர்கள் அற்பமான மற்றும் நிலையற்ற ஆதாயங்களுக்காக நீண்ட மற்றும் கடினமான பயணங்களை மேற்கொள்கிறார்கள்; ஆனால் நமது பணி, பகலோ இரவோ, கடவுளின் ஆலயத்திற்கு விரைந்து செல்வதாகும், அங்கு நாம் கடவுளின் மகிமைக்குப் புகழ்ச்சி செலுத்துவதற்காகவும், அதன் மூலம் அழிக்கப்படக்கூடிய தங்கத்தை அல்ல, ஆனால் திருட முடியாத மற்றும் நித்தியமான ஆன்மீகப் புதையல்களைப் பெறுவதற்காகவும் ஆகும்.

7. நமது வெளிப்புறச் சூழ்நிலைகளிலோ அல்லது நமது அகநிலையிலோ சில சமயங்களில் துக்கமான மற்றும் மன வேதனை தரும் விஷயங்களை நாம் சந்தித்தாலும், அது தேவனுடைய வார்த்தை மற்றும் நமது நம்பிக்கையின் பொருட்டு நிகழும்போது, நமது துக்கங்களில் மகிழவும், நமது சோதனைகளில் நெருக்கடி உணராதவர்களாகவும் இருக்கும் நம்மால் அதை எளிதாகச் சகித்துக்கொள்ள முடிகிறது. அத்தகைய நமது வாழ்க்கை, அதன் துக்கங்களாலேயே அறிவുള്ളவர்களைத் தன்பால் ஈர்க்கிறது. – தன் பெற்றோரை நேசிக்காதவரும், அவர்கள் மீது அன்பு காட்டாதவரும் யார்? ஆயினும், தேவனுடைய அன்பின் நிமித்தம், அவர்களைப் பின்விட்டு, மனிதர்களின் புத்திரர் இங்குக் கூடுகிறார்கள். கர்த்தருடைய வார்த்தையின்படி, இருவர் ஒரே மாம்சமாகும்போது, திருமணப் பிணைப்பை விட நெருங்கிய பிணைப்பு வேறு எது? ஆயினும், இத்தகைய மக்கள்கூட நற்செய்தியின் வாளால் பிளவுபடுத்தப்பட்டு இங்கு அனுப்பப்படுகிறார்கள். இங்கு ஆட்சியாளர் தனது ஆட்சியைத் துறக்கிறார்; செல்வந்தர் தனது செல்வங்களைத் துறக்கிறார்; ஏழை தனது வறுமையை மறக்கிறான்; அனாதை தன் அனாதை நிலையை விட்டுவிடுகிறான்; மேலும் நான் சேர்ப்பேன்: மன்னர் தனது ஊதா நிற ஆடையைக் களைந்து, மற்றவர்களுடன் சமமாக அவர்களுடன் ஒன்றாக எண்ணப்படுகிறார். ஏனெனில் நமது சகோதரத்துவம் கிறிஸ்துவின் உடலாகும், அதில் அனைவரும் சமம்; நமது தங்குமிடம் பொதுவான இரட்சிப்பின் துறைமுகமாகும், அது அனைவருக்கும் சமமாக இரட்சிப்பைத் தருகிறது. – எங்களுடன், எல்லாம் வித்தியாசமானது, உலகத்தைப் போலல்ல. ஆகவே, மரணம் நிகழும்போது, வாழ்க்கையை நேசிப்பவர்களிடையே இருப்பது போல இங்கு அழுகையும் புலம்பலும் இல்லை, ஆனால் இறந்தவர்களின் அடக்கம் மௌனமாக நடைபெறுகிறது: ஏனெனில் இங்கே மனைவி ஓலமிடுவதில்லை, பிள்ளைகள் அழுகுரல் எழுப்புவதில்லை, உறவினர்கள் இது அல்லது அதை நினைவுகூர்ந்து புலம்பல்களைப் பாடுவதில்லை; மாறாக, பிரிவு மகிழ்ச்சியுடனும், நல்ல நம்பிக்கையுடனும் அடக்கம் செய்யப்படுகிறது; இறந்தவர்களுக்காகப் பிறக்கும் ஆன்மீக அன்பினால் கண்ணீர் இருக்கும்போதிலும், அதில் தவறென எதுவும் இல்லை; ஏனெனில், கர்த்தராகிய இயேசுவே லாசரரின் கல்லறையில் அழுதார், நமது இயல்புக்கேற்ப (யோவான் 11:35). பண்டைய காலத்திலிருந்து, இதைவிட ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கை ஏதேனும் இருந்திருக்கிறதா? – மக்களைக் கடவுளுக்கு நெருக்கமாக்கிய வேறு ஏதேனும் வாழ்க்கை முறை இருந்திருக்கிறதா? அப்படியென்றால், தாவீதின் வார்த்தைகளில், 'இங்கே கர்த்தர் ஆசீர்வாதத்தை, நித்திய ஜீவனை கட்டளையிட்டார்' (சங். 132:3) என்று நாம் அறிவிப்பது ஏன் பொருத்தமாக இருக்கிறது?

8. ஆகவே நாம் மகிழ்ச்சியடைவோம், ஒருவரையொருவர் சந்தோஷத்தில் பங்குபெறுவோம்; நாம் நன்றி செலுத்துவோம், இடைவிடாமல் நன்றி செலுத்துவோம்; நன்மையெல்லாம் நிறைந்த நம் கடவுளை நேசிப்போம், அவரை எல்லையற்ற முறையில் நேசிப்போம், ஏனெனில் அவர் நம்மை இருளிலிருந்து ஒளிக்குள்ளும், இழிவிலிருந்து மகிமைக்குள்ளும், அறியப்படாத நிலையிலிருந்து தனிச்சிறப்புக்குள்ளும் அழைத்துள்ளார். உங்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் நீங்கள் யார் மூலம் இவ்வுலகிற்கு வந்தீர்கள், எங்கிருந்து இங்கே விரைந்து வந்தீர்கள், பின்னர் யாருடன் ஐக்கியம் கொண்டீர்கள், யாரை சகோதரர்கள் என்று அழைக்கிறீர்கள், மற்றும் யாருடன் ஒன்றாகக் குடியிருக்கிறீர்கள் என்பது தெரியும். மேலும், இந்த ஆசீர்வாதங்கள் எதிர்கால வாக்குறுதிகளின் ஒரு முன்னோட்டம் மட்டுமே: ஆகவே, நமக்கு முன்பாக வைக்கப்பட்ட பணியை நாம் நன்றாகச் செய்து, எல்லா வகையிலும் பாடுகளைப் பொறுத்துக்கொண்டு, கீழ்ப்படிதலின் கனிகளைத் தரும்படி முயற்சி செய்து, நம்மில் செயல்படும் ஒழுங்கு மற்றும் விதிமுறைக்கு இணங்க நடந்தால், இறுதியில் எந்தக் கண்ணும் காணாததையும், எந்தக் காதும் கேட்காததையும், மனித இதயத்தில் பிரவேசிக்காததையும்—அதாவது, தேவனை நேசிப்பவர்களுக்காக அவர் ஆயத்தம்பண்ணியிருக்கிறதை—நாம் பெறுவோம். (1 கொரி. 2:9). நாம் அனைவரும் இதைப் பெற்றுக்கொள்ளக் கூடுமாக.

333. அடிக்கடி இறப்பதைப் பயிற்சி செய்பவர்கள் மரணத்தின் நினைவை வலுப்படுத்துகிறார்கள்; மரணத்தின் நினைவும் அதன் விளைவுகளும் கடவுளுக்குப் பயத்தை ஏற்படுத்துகின்றன; கடவுளுக்குப் பயமானது இதயத்தை உணர்ச்சிகளிலிருந்து தூய்மைப்படுத்துகிறது

333. 1) அடிக்கடி மரணத்தைப் பற்றிச் சிந்திப்பவர்கள் மரண நினைவை வலுப்படுத்துகிறார்கள்; மரண நினைவும் அதன் விளைவுகளும் கடவுள் பயத்தைப் புகுத்துகின்றன; கடவுள் பயம் இதயத்தை இச்சைகள் அற்றதாகத் தூய்மைப்படுத்துகிறது. – 2) பேரின்ப வெறுப்புணர்வின் பாதையில் நாம் நடப்போம். [4, 132]

9. மரணச் செய்திகள்—தூரத்திலிருந்தும் அருகிலிருந்தும்—அடிக்கடி வந்துகொண்டிருக்கின்றன; குறிப்பாக நமது ஆன்மீக சகோதரர்கள் மற்றும் பிதுமார்களின் மரணச் செய்திகள். மற்றவர்களுடன், சகோதரர் கிரிகோரியும் நம்மை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டார்; அவரது வாழ்க்கை பாராட்டத்தக்கதாகவும், அவரது மறைவு ஆசீர்வதிக்கப்பட்டதாகவும் இருந்தது, ஏனெனில் அவர் கிறிஸ்துவுக்காக நாடுகடத்தப்பட்டு இறந்தார். – அப்படியானால்? – நிச்சயமாக நாமும் இங்கிருந்து புறப்பட வேண்டும், இளையோர், முதியோர், மூப்பர்கள், இளைஞர்கள் என அனைவரும். ஏனெனில், மரணம் என்பது அனைவருக்கும் பொதுவான ஒரே தவம். சிலர் மற்றவர்களுக்கு முன்பாக இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து புறப்படுகிறார்கள், மற்றவர்கள் அவர்களைத் தொடர்ந்து வருகிறார்கள். அப்படியானால், ஆன்மா உடலை விட்டுப் பிரியும் போது நாம் சந்திக்கவிருப்பதைப் பற்றியும் மரணத்தைப் பற்றியும் சிந்திக்கத் தவறுவது எப்படி? நாம் ஒளியின் கவசத்தை அணியவில்லை என்றால், தேவதூதர்களின் சந்நிதியை எப்படித் தாங்குவோம்? – நித்திய ஜீவனுக்கான உணவுகளை நம்மோடு எடுத்துக்கொள்ளவில்லை என்றால், அந்தப் பாதையில் எப்படி நடப்போம்? கர்த்தர், 'இந்த உலகத்தின் அதிபதி வருகிறான், அவனுக்கு என்னில் ஒன்றும் இல்லை' (யோவான் 14:30) என்று சொன்ன அந்த உலகத்தின் அதிபதியை, நம்மை அடிமையாக்கும் இச்சையிலிருந்து விடுபடாமல் நாம் எப்படி கடந்து செல்வது? 'தனது எஜமான் வரும்போது, அப்படிச் செய்து கொண்டிருப்பதைக் காணும் அந்த ஊழியன் பாக்கியவானாக இருப்பான்' என்கிறார் கர்த்தர். ஆமென், நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், அவன் அவனுடைய உடைமைகள் அனைத்திற்கும் மேலாக அவனை நியமிப்பான்." இதோ, வானத்திலிருந்து ஒரு குரல்! "ஆனால் அந்தத் துன்மார்க்க ஊழியன் தன் இருதயத்தில், 'என் எஜமானன் வருகையைத் தாமதப்படுத்துகிறான்' என்று சொல்லத் தொடங்கி, தன் சக ஊழியர்களை அடிக்கவும், கள்ளுண்டவர்களோடு சாப்பிட்டுக் குடிக்கவும் ஆரம்பித்தால்: அந்த ஊழியக்காரனின் எஜமான் அவன் எதிர்பாராத நாளிலும், அறியாத நேரத்திலும் வந்து, அவனை இரண்டாக வெட்டி, விசுவாசமற்றவர்களுடன் அவனுக்குப் பங்கு நிர்ணயிப்பார்; அங்கே அழுகையும் பற்கடிப்பும் உண்டாகும்' (மத். 24:46–51). இந்த உவமை நம்மை அச்சமூட்டவில்லையா? இந்த அச்சுறுத்தல் நம் உடல்களை வாடச் செய்யவில்லையா? ஏனெனில் இது ஒரு கட்டுக்கதை அல்லது வெற்று வார்த்தைகள் அல்ல; மாறாக, வரவிருப்பதை துல்லியமாக வெளிப்படுத்த வார்த்தைகள் மிகவும் பற்றாக்குறையானவை: ஏனெனில் அங்கே அழுகை என்பது இந்த அழுகையைப் போன்றது அல்ல, அங்கே பற்களைக் கடித்தல் என்பது இங்கே பற்களைக் கடித்தலைப் போன்றது அல்ல; ஆனால் அவற்றுக்கிடையேயான வேறுபாடு, கனவுகளுக்கும் யதார்த்தத்திற்கும் உள்ள வேறுபாட்டைப் போலப் பெரியது; மேலும், அங்கே உள்ள நெருப்பு ஒருபோதும் அணைக்கப்படாது, ஆனால் இங்கே உள்ள நெருப்பு அணைக்கப்படுகிறது, மேலும் அங்கே உள்ள புழு சாகாது, ஆனால் இங்கே உள்ள புழு சாகும். ஆனால் இதைப் பற்றி யார் சிந்திக்கிறார்கள், தியானிக்கிறார்கள்? இதைக் காண்பதும் கேட்பதும் யார்? ஏனெனில், ஆன்மாவின் கடினத்தன்மை மற்றும் இருதயத்தின் இச்சைகள் காரணமாக, காண்பதாயிருந்தும் காணாமல் இருக்கவும், கேட்பதாயிருந்தும் கேட்காமல் இருக்கவும் முடியும். – கர்த்தருக்குப் பிரியமான கண்ணீர் யாருக்கு இருக்கிறது, மேலும் நாளைக்குத் தள்ளிப்போடாமல், அங்கிருந்தும் இங்கிருந்தும் வரும் அசுத்தங்களிலிருந்து தங்களை அன்றாடம் சுத்திகரித்துக் கொள்வது யார்? 'ஏனெனில்,' என்று கூறப்பட்டுள்ளது, 'ஒவ்வொரு நாளும் அதன் சொந்தத் துன்பத்தைக் கொண்டிருக்கிறது' (மத். 6:34). தேவன் மீது தங்கள் விருப்பத்தை வைத்து, ஒவ்வொரு உலகியல் உணர்வையும் நிராகரித்து, தாவீதுடன் கூப்பிடும் அளவிற்கு யார் இருக்கிறார்கள்: 'என் ஆத்துமா உம்மைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறது; உமது வலது கை என்னைத் தாங்குகிறது' (சங். 62:9). ஓ, பேறு பெற்ற பற்றற்ற தன்மையே! சகோதரரே, நாம் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்! வார்த்தை நம்மை இப்படித்தான் நம்மை ஆயத்தப்படுத்திக்கொள்ளும்படி கட்டளையிடுகிறது! நாம் ஆவியிலே தீவிரமுள்ளவர்களாகவும், விசுவாசத்தின் கவசம் அணிந்தவர்களாகவும், நம்பிக்கையால் ஊக்கப்படுத்தப்பட்டவர்களாகவும், பயணத்திற்கு முழுமையாகத் தயாரானவர்களாகவும் இருப்போம்.

10. ஆகையால் நான் உங்களை வேண்டிக்கொண்டு, மன்றாடுகிறேன்: நாம் ஒவ்வொரு நாளும் மரிக்கிறது போல, நமது சக்திக்கு ஏற்றமட்டும், எல்லாவற்றிலும் சரியானதைச் செய்வதற்கு நம்மை நாமே ஒழுங்குபடுத்திக்கொள்வோம். ஏனெனில், ஒழுக்கம் அதன் இயல்பிலேயே ஒரு நற்பண்பு என்றாலும், அது துக்கத்தைக் கொண்டுவருகிறது; ஆனால், சுய இன்பப் பாவம் நம்மைப் பாதாளத்திற்குள் தள்ளுகிறது என்பதை அறிந்துகொள்வோம். மனந்திரும்புதலால் உருவாகும் தூய்மையாக்கும் கண்ணீரை நாம் வடிக்கட்டும். தியாக வாழ்க்கையின் மூலம் புனித தேவதையை நமது நண்பர்களாக ஆக்கிக்கொள்வோம், அப்போது அவர்கள் நமது இறுதி மூச்சின் நேரத்திலும், கனிவுடன் நம்மை இறைவனிடம் உயர்த்துவார்கள். – நான் இதைச் சொல்வதென்றால், நன்மை செய்த ஒருவனாக அல்ல, உங்களுடன் சேர்ந்து அதைச் செய்ய விரும்புகிற ஒருவனாகவும்; மௌனமாக இருப்பதை விடப் பேச வேண்டிய ஒருவனாகவும்; கடவுளின் அன்பால் உங்களை நேசிப்பவனாகவும் சொல்கிறேன்; இதன் மூலம் நாம் அனைவரும் நன்மை செய்து, நித்திய வாழ்விற்கு உரிமைச்செல்வர்களாக மாற வேண்டும்.

334. தங்கள் எண்ணங்களை வெளிப்படுத்தத் தவறியதற்காக அவர் அவர்களைக் கண்டிக்கிறார்

334. 1) அவர்கள் தங்கள் எண்ணங்களை வெளிப்படுத்தத் தவறியதற்காக அவர் அவர்களைக் கண்டிக்கிறார். – 2) பின்னர், பாவ அறிக்கை செய்வதற்கு ஊக்கமளிக்கும் வகையில், மனந்திரும்பாதவர்கள் மீது கடவுள் விதித்த பயங்கரமான தண்டனைகளின் உதாரணங்களைக் கூறுகிறார். [4, 133]

11. இந்த நாட்களில் உங்களால் நான் வருந்தியிருக்கிறேன், மேலும் சொல்லொணாத் துயரத்துடன். ஏனெனில், நமது வாழ்வில் மிகப்பெரியதும் மிகவும் மீட்பளிப்பதும் ஆன உங்கள் வழக்கமான அறிக்கையை நீங்கள் நிறுத்திவிட்டீர்கள். – ஆனால் நீங்கள் நன்மையடைந்து, பரிபூரணராக மாறியிருப்பதைக் கண்டால், ஒரு சுமையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டவர் போல நான் மகிழ்ச்சியடைவேன்: ஏனெனில் மற்றவர்களின் பலவீனங்களைக் குணப்படுத்துவதற்குக் கணிசமான உழைப்பு தேவைப்படுகிறது. ஆனால் உங்களில் இதற்கு நேர்மாறானதை நான் காணும்போது, அதற்கான காரணத்தை என்னால் யூகிக்க முடிகிறது. சொல்லுங்கள், உங்கள் துணிச்சல்களும், அவை உருவாக்கும் ஒழுங்கீனமும் எங்கிருந்து வருகின்றன? நீங்கள் உங்கள் தீய எண்ணங்களை அறிக்கையிடாமல் மறைப்பதால் அல்லவா? ஏனெனில், நமது பாவங்களின் மூலமும் வேரும் ஒரு அசிங்கமான எண்ணமே. அது வெளிப்படுத்தப்படும்போது, கடவுளின் இரக்கத்தால் விரட்டப்படுகிறது; ஆனால் மறைக்கப்படும்போது, படிப்படியாக இருளின் கிரியையாக மாறுகிறது. அதிலிருந்து ஆன்மீக மரணம், அதிலிருந்து ஒருவருக்கொருவர் பிரிவினை, அதிலிருந்து அறியாமை மற்றும் மாயையினால் பிறக்கும் தன்னை நீதிமிக்கவனாகக் காட்டிக்கொள்ளும் வார்த்தைகள் உருவாகின்றன.

12. ஆனால், மனிதனே! நாம் காண்கிறபடி, பகுத்தறிவில்லாத விலங்குகளே, தனக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் உணவுகளைத் தானாகவே அறிந்து தவிர்க்கின்றன; அப்படியிருக்க, ஞானஸ்நானம் பெற்ற கணத்திலிருந்து நன்மையானவை குறித்த எல்லா அறிவாலும் வளப்படுத்தப்பட்ட ஒரு மனிதனிடமிருந்து இதை நாம் இன்னும் அதிகமாக எதிர்பார்க்கலாமே?! – தேவன் 'பூர்வகால உலகத்தைத் தப்பாதே வைத்து, நீதியின் பிரசங்கிவான நோவாவைக் காத்து, அநீதியானவர்களுடைய உலகத்தின்மேல் வெள்ளத்தை வரப்பண்ணினாரென்று' வேதம் சொல்லுகிறதைக் கேட்கவில்லையா? (2 பேதுரு 2:5). கர்த்தர் 'சோதோம் மற்றும் கொமோரா நகரங்களை எரித்து அழித்து, தேவபக்தியில்லாமல் வாழ்பவர்களுக்கு ஒரு உதாரணமாக வைத்தார்' என்பதை நீங்கள் படித்ததில்லையா? (2 பேதுரு 2:6). அப்போஸ்தலர் அடிக்கடி கூச்சலிடுவதை நீங்கள் கேட்டதில்லையா: 'வஞ்சிக்கப்படாதிருங்கள்: வேசித்தனஞ்செய்கிறவர்களும், விக்கிரகாராதனை செய்கிறவர்களும், விபச்சாரிகளும், புணர்ச்சி செய்கிறவர்களும், ஆணுடன் ஆண் படுக்கிறவர்களும், திருடரும், பேராவிகளும், கள்ளுண்டவர்களும், நிந்திக்கிறவர்களும், வஞ்சிக்கிறவர்களும் தேவனுடைய ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிப்பதில்லை' (1 கொரிந்தியர் 6:9–10). இதைக் கேட்ட பின்னரும், தீமை என்னவென்று உங்களுக்குத் தெரியாது என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? – இது பாசாங்கு மற்றும் தட்டிக்கழித்தல். – அந்த அச்சுறுத்தலை நீங்கள் அஞ்சவில்லையா? எல்லா படைப்புகளும் எவருக்கு முன்பாக நடுங்குகின்றனவோ, அவருக்கு முன்பாக நீங்கள் நடுங்கவில்லையா? – ஆகவே, யாரும் அறிக்கையிடலில் இருந்து பின்வாங்க வேண்டாம்!

335. தாம் தன் சகோதரரை நேசிக்கிறேன் என்று சொல்லி, அவர்களும் தம்மை நேசிக்கிறார்கள் என்ற நம்பிக்கையுடன், அத்தகைய பிணைப்புக்காகக் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தவும், தாம் அவர்களைக் கடுமையாகக் கண்டிக்க நேரிடும்போது பொறுமையாக இருக்கவும் அவர்களை அழைக்கிறார்

335. 1) தம் சகோதரரை நேசிக்கிறார் என்றும், அவர்களும் தம்மை நேசிக்கிறார்கள் என்பதில் நம்பிக்கை கொண்டு, அத்தகைய ஐக்கியத்திற்காகக் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துமாறும், அவர் கடுமையாகக் கண்டிக்க நேரிடும்போது தம்மைப் பொறுத்துக்கொள்ளுமாறும் அவர்களை அழைக்கிறார். – 2) பின்னர், தங்கள் இரட்சிப்பை நிறைவேற்றுவதில் உள்ள உழைப்புகளையும் துக்கங்களையும் மனமுவந்து தாங்கிக்கொள்ளுமாறு அவர்களை ஊக்குவிக்கிறார்: ஏனெனில் வேறு வழியில்லை; மேலும், இதனுடன் தொடர்புடைய பெரிய வாக்குறுதிகள் காரணமாக, இது புனிதர்களுக்குரிய மகிழ்ச்சியை பெரிதும் குறைக்காது. – 3) ஆகையால், நாம் தேவனுடைய வழியில் விசுவாசத்தோடு நடப்போம்; நாம் தடுமாறினால், மீண்டும் எழுந்திருக்க விரைவோமாக. [4, 134]

13. தெய்வீக வேதவசனம் இது: 'என்னை நேசிப்பவர்களை நான் நேசிக்கிறேன், என்னைத் தேடுகிறவர்கள் கிருபையைக் காண்பார்கள்' (நீதிமொழிகள் 8:17). வேறு இடத்தில் அது அன்பின் அடையாளத்தையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது, ' -ஐ நேசிப்பவன் அவனைக் கவனமாகத் தண்டிப்பான்' (நீதிமொழிகள் 13:25) என்று கூறுகிறது. என் தாழ்மையின் காரணமாக, உங்கள் மீது ஆளுகை செய்ய நான் நியமிக்கப்பட்டிருப்பதால், என் முந்தைய அறிவுரையில் உங்களைக் கண்டிக்கவும் கடிந்துகொள்ளவும் நான் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டேன்—அது நீங்கள் புண்படுவதற்காக அல்ல—அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளில், 'உங்கள் மீது எனக்குள்ள மிகுந்த அன்பை நீங்கள் அறிந்துகொள்ள வேண்டும்' என்று உங்களுக்குச் சொல்லத் துணிகிறேன் (2 கொரி. 2:4), உங்கள் துக்கத்தில் உங்களுடன் துக்கப்பட்டு, உங்கள் சந்தோஷத்தில் உங்களுடன் களிகூர்ந்து. உங்களுக்காக அல்லாமல் வேறு யாருக்காக நான் நோக்குவேன்? அல்லது உங்களுக்காக அல்லாமல் வேறு யாருக்காக நான் துக்கப்பட்டு களிகூருவேன்? நீங்கள் என்னுடையவர்கள்—என் சகோதரர்கள், என் பிள்ளைகள், என் தந்தையர், என் நண்பர்கள், என் உறவினர்கள், என் அன்பானவர்கள், நான் ஏங்கும்வர்கள், என் மகிழ்ச்சி, என் கிரீடம், மேலும் உங்களுடனான என் உறவின் உண்மையை வெளிப்படுத்தக்கூடிய மற்ற அனைத்தும். ஆகவே, நீங்களும் என்னைப் பற்றி இதே உணர்வைக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்றும், உங்கள் பெற்றோர்களிடமோ, உடன்பிறப்புகளிடமோ, உறவினர்களிடமோ, தாயகத்திடமோ, அல்லது கண்ணுக்குத் தெரியும் வேறு எதனிடமோ அல்லாமல், தேவனுக்கும், தேவன் மூலமாக என் தாழ்மையுக்கும் மட்டுமே நீங்கள் பற்றுடன் இருக்கிறீர்கள் என்பதில் நான் உறுதியாக இருக்கிறேன். இவ்வாறு நம்மை ஒன்றிணைத்து, நாம் அன்புகூரவும், பதிலுக்கு அன்புகூரப்படவும், 'ஒரு உடலும் ஒரு ஆவியும்' ஆகவும் செய்த பரிசுத்த ஆவியான தேவன் திருமுன் நன்றி செலுத்துகிறோம்; ஏனெனில் 'நமது அழைப்பின் ஒரே நம்பிக்கைக்கு நாம் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்' (எபே. 4:4). ஆகவே, நாம் மகிழ்ச்சியடைவோம், ஒருவரின் மகிழ்ச்சியில் மற்றவர் பங்குகொள்வோம்; சில சமயங்களில் நான் உங்களைக் கண்டிக்க வேண்டியிருந்தாலும், நாம் ஒருவரையொருவர் புறக்கணிக்காமல், அன்பின் பொருட்டும் பொது நன்மைக்காகவும், தகுதியான முறையில் அந்தத் தண்டனையைப் பொறுமையுடன் தாங்கிக்கொள்வோம். ஏனெனில், இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது: 'என் மகனே, கர்த்தருடைய தண்டனையைப் புறக்கணிக்காதே, அவர் உன்னைக் கண்டிக்கையில் மனங்கசந்து போகாதே; கர்த்தர் நேசிப்பவரைத் தண்டிக்கிறார், அவர் ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒவ்வொரு குமாரனையும் சிட்சிக்கிறார்' (நீதிமொழிகள் 3:11–12). அதற்குத் திருத்தூதர் மேலும் கூறுகிறார்: 'சீடத்தையைப் பொறுமையுடன் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்; தேவன் உங்களைத் தன் பிள்ளைகளாகக் கருதி நடத்துகிறார். தன் மகனைச் சீடாத தந்தை யார்? ஆனால், நீங்கள் சீடத்தை அடையாவிட்டால், மற்றவர்கள் அனைவரும் அடைந்ததை நீங்கள் அடையாமல் போவீர்கள்; அப்படியானால், நீங்கள் விபச்சாரிகள், பிள்ளைகள் அல்ல' (எபிரேயர் 12:7–8).

14. மேலும், மக்கள் விரும்பும் செல்வம், அதிகாரம் மற்றும் பிற பொருட்கள் இலவசமாகக் கிடைப்பதில்லை, ஆனால் அவற்றுக்குக் கடுமையான உழைப்பும் வியர்வைയും தேவைப்படுகின்றன: அளவற்ற உழைப்பும் வியர்வைக்கும் இடையூறான ஒரு விஷயமாக இருந்தாலும், கடவுளையும் தெய்வீகப் பலன்களையும் அடைவது எளிதான மற்றும் வசதியான காரியம் என்று ஒருவர் கருத முடியுமா? மேலும், அத்தகைய அனுமானம், மிகுந்த அப்பாவித்தனத்திற்கும் குறுகிய பார்வைக்கும் சான்றாக அமையாதா? – 'நாம் பல இக்கட்டுகள் வழியாக தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்க வேண்டும்' (அப்போஸ்தலர் 14:22) என்றும், 'நித்திய ஜீவனுக்கு வழி குறுகியதும் வாசல் நெருக்கமானதும் ஆகும்' (மத்தேயு 7:14) என்றும் நாம் ஏன் கேட்கிறோம்? இதற்கு என்ன காரணம்? – ஏனெனில், நாங்கள் சொர்க்கத்தோட்டத்தின் தொடக்கத்தில் எங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட கவலையற்ற வாழ்க்கையிலும் எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியிலும் இருக்க விரும்பவில்லை; ஆனால், நமது சொந்த மதியீனத்தினால், அதற்குப் பதிலாகப் பல விருப்பங்களையும் துக்கங்களையும் கொண்ட இந்த நிகழ்கால வாழ்வில் விழத் தேர்ந்தெடுத்தோம், மேலும் நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றி, பாடுகளின் பள்ளிக்கூடத்தின் வழியாகச் செல்லாமல் நம்மால் மீண்டும் அங்கு திரும்ப முடியாது. 'அவருக்கு முன்பாக வைக்கப்பட்டிருந்த மகிழ்ச்சியை நோக்கி, சிலுவையைச் சகித்து, அவமானத்தை இலட்சியமாக எண்ணியவர்' (எபி. 12:2). மேலும், தேவனுக்காக வரும் பாடுகள் நித்திய ஆசீர்வாதங்களுக்கான நம்பிக்கையால் நமக்குச் சகிக்கக்கூடியதாக மாறுவதால், அவை பொதுவாக மிகவும் வேதனையானவையாக இருப்பதில்லை; இதனால்தான், பரிசுத்தவான்களைப் பொறுத்தவரை, நிகழ்காலம் ஒரு பண்டிகை என அழைக்கப்படுகிறது. புனித தாவீது இதற்குச் சாட்சியமளிக்கிறார், 'நீதியுள்ளவர்களே, கர்த்தரில் மகிழுங்கள்' (சங். 32:1) என்று கூறி, நித்திய மகிழ்ச்சியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். அவ்வாறே, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்போஸ்தலர் உறுதிப்படுத்துகிறார்: 'கர்த்தரில் எப்போதும் மகிழுங்கள்; மீண்டும் நான் சொல்லுகிறேன், மகிழுங்கள்' (பிலி. 4:4). மேலும் இது, துயரமடைந்து அழுதவர்களுக்கும், பாடுபட்டுப் போராட்டத்தில் நிலைத்திருந்தவர்களுக்கும், பல வழிகளிலும் துன்பப்பட்டவர்களுக்கும் கூறப்பட்டது; ஏனெனில், கடவுளுக்காகக் கொள்ளும் துயரம் அறவான்களுக்கு மகிழ்ச்சிக்குக் காரணமாகும்.

15. ஆகவே, நாம் ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு பண்டிகையைக் கொண்டாடுவது போல, தேவனுக்காக நமது துக்கங்களை நல்ல மனதுடன் சுமந்து, சாத்தானின் தந்திரங்களாலும் தாக்குதல்களாலும் பலவீனமடையாமல் இருப்போம். மேலும், நாம் எப்போதாவது கவனத்தை இழந்து, எண்ணத்தில், சொல் அல்லது செயலால் நாம் ஒருபோதும் தடுமாறினால், மீண்டும் எழுந்து நின்று, நமது முந்தைய நல்ல குணத்திற்குத் திரும்பி, மீண்டும் ஒருமுறை இறைவனுக்காக அன்பான ஆர்வத்துடன் உழைக்கத் தொடங்குவோம். ஏனெனில், மன்னர்களிடமிருந்து கூட, போரிட்டு எதிர்க்கும் வீரனே மரியாதையைப் பெறுகிறானே தவிர, போர்க்களத்திலிருந்து தப்பி ஓடுபவன் அல்ல என்பதை அறிந்துகொள்வோம். அதேபோல், நமது கடைசி மூச்சு வரை இந்தக் கண்ணுக்குத் தெரியாத போரில் நிலைத்திருப்பதன் மூலம், தேவனுடைய கிருபையினால், நித்தியப் பலன்களுக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுவோம், மேலும் நமது ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் பரலோக ராஜ்யத்தைப் பெறுவோம்.

[1] அதுவரை, வேலைகள் ஒரு கூடாரத்தின் கீழோ அல்லது முற்றங்களிலோ செய்யப்பட்டன, அவை சில சமயங்களில் 'வெளி அறை' என்று குறிப்பிடப்பட்டன.

[2] புனித சாவ்வா மடாலயத்தில், அதிகாலைத் திருப்பலிக்கு ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்பு, மணி ஒலிக்கப்படும், மேலும் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் அறைகளில் இயேசு பிரார்த்தனையுடன் இணைந்து, நிர்ணயிக்கப்பட்ட 1,500 இடுப்பு வளைவுகளையும் 150 ஸுரணங்களையும் செய்கிறார்கள்.

[3] அதாவது, யாராவது அனைத்து துறவிகளையும் ஒன்றுகூட்டி, தேவாலயத்தில் அவர்களுக்கு உணவளிக்கும்போது.

[4] இது அறைகளில் அல்ல, மாறாக கூட்டு உணவின் போது நடைபெற்றது. ஒயின் பொதுவாக திராட்சைப் பழத்திலிருந்து தயாரிக்கப்பட்ட, வீட்டில் தயாரிக்கப்பட்ட மற்றும் குறைந்த ஆல்கஹால் உள்ளடக்கத்தைக் கொண்டதாக இருந்தது.

[5] இது, தங்கள் துறவற வாழ்க்கைக்குப் பொருத்தமான முறையில் வாழ வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை அவர்களுக்குள் பதிய வைக்கிறது.

[6] அந்தத் துறவிகள் பாலைநிலம் முழுவதும் சிதறிக் குடியிருந்தனர்; அவர்களின் குடில்கள் அமைந்திருந்த பரந்த நிலத்தின் நடுவே ஒரு தேவாலயம் இருந்தது, அங்கு அவர்கள் கூட்டுப் பிரார்த்தனைக்காகக் கூடினர். அந்த தேவாலயம் ஒன்று அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நபர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. புனித அந்தோனியாரைச் சந்தித்துவிட்டு ஒருமுறை ஸ்கெட்டிற்குத் திரும்பிய மகாரிஸ் மகான், அந்த பெரிய அப்பா தங்களுக்கு என்ன கட்டளையிட்டார் என்று சகோதரர்கள் கேட்டபோது, 'நமக்கு ஒரு காணிக்கை இல்லாதது நல்லதல்ல,' அதாவது, திருப்பலி இல்லாதது, என்று பதிலளித்தார். அதன்பிறகு அவர்கள் ஒரு தேவாலயத்தை அமைக்க விரைந்தனர். துறவிகளின் வாழ்க்கையை புனித அந்தோனி எவ்வாறு ஒழுங்கமைத்தார் என்பதற்கு இது ஒரு எடுத்துக்காட்டாகும்.

[7] அந்தத் தனிவாசிகள் ஒருவருக்கொருவர் தனித்தனியாக வாழ்ந்தபோதிலும், அவர்களின் சிதறிக் கிடந்த சபை ஒரே அமைப்பாகவும் ஒரே தலைவரையும் கொண்டிருந்தது; உதாரணமாக, ஸ்கெட்டாவிலும், அறைகளிலும், நைட்ரியாவிலும் இருந்த மகாரியஸ், அம்மோன் இருவருக்கும் இது பொருந்தும்.

[8] மற்றொரு உதாரணமாக: ஒருவரது வீட்டில் இறந்தவர் இருக்கும்போது ஒருவர் எப்படி அழ வேண்டும் என்பது.

[9] உண்மை, பொதுவாகச் சொற்கள் அல்லது விதிகள்… குறிப்பிட்ட அந்தப் புத்தகம் நமக்குக் கிடைக்கவில்லை.

[10] எங்கள் பிப்ரவரி மாத முன்னுரையில் – 27-ஆம் தேதிக்குக் கீழ்.

[11] பேட். லேட். தொகுதி. CIII

[12] ஐஸ் டென் பராஃபிசின் – அமானுஷ்யத்திற்குள்.

[13] டென் டென் ஹடாஃபிசின்

[14] பாலியன் ஐஸ் ஸ்டோமா – இது கிழக்கில் இன்னும் பின்பற்றப்படும் ஒரு வழக்கமாகும்: ஒருவருக்கு சிறப்புச் சிறப்புக்கு அடையாளமாக, மேசையிலிருந்து ஒரு கவளத்தை எடுத்து மற்றொருவரின் வாயில் வைப்பது.

[15] பைசியஸில்: 'im.

[16] அல்லது இவ்வாறு: உங்கள் கைவேலையை முடித்ததும், அதைப் புறக்கணிக்காதீர்கள், மாறாக அது வீணாக இழக்கப்படாமல் இருக்க அதைப் பராமரியுங்கள் – இப்படியே.

[17] கிரேக்கம்: 'பெரி சினெயிடெசோஸ்' – சூழலுக்கு ஏற்ப, 'பெரி சினோடைசோஸ்' என்று வாசிக்கப்பட வேண்டும் என நான் நினைக்கிறேன். லத்தீன் பதிப்பு, 'குவிட் இன் இட்டினெரே அப்செர்வாண்டம் எஸ்ட்' என்ற தலைப்புடன் சரியாக அவ்வாறே வாசிக்கப்பட்டது. ஆனால், இறுதியில் மனசாட்சியைப் பற்றிய குறிப்பும் இருப்பதால், இது சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.

[18] எக்கோப்டோமென். பைசியோஸில்: இதில் தான் நாம் இடறுகிறோம்.

[19] க்ட்டாதி எத்ரான். – புனித ஏசாயாவில், 'எத்ரா' என்பது எதிரியின் சக்தியைக் குறிக்கிறது – அதாவது பேய்களின் திரள். அவற்றைப் பெறுவது என்பது திரட்டுதல், ஈர்த்தல் ஆகும்.

[20] அவை தள்ளுவதில்லை – ஒருவேளை கடவுளின் இரக்கத்தின் கதவருகே, அப்பொழுதுதான் ஜெபம் பலன் தரும்.

[21] மெலோட்டாரியன் – மிலோட் – துறவற உடை (கச்சை), புனித பகோமியஸின் விதிப்படி – ஆட்டுத்தோலால் ஆனது.

[22] இந்தப் பகுதியின் சூழலைப் பார்க்கும்போது, அதன் பொருள்: அவ்வாறு செய்ய விரும்புகிற, நோக்கம் கொண்ட, அல்லது அதைச் செய்ய முற்படுகிற ஒருவன் என்று தெரிகிறது. ஆனால் பைசியோஸின் பதிப்பில்: விரும்பாத ஒருவன்.

[23] கர்த்தராகிய இயேசுவுக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுத்த யோவான், இந்தப் பகுதியில் விவரிக்கப்பட்டதை உருவகப்படுத்துகிறார், ஏனெனில் ஞானஸ்நானம் பெறுபவர் (ஞானஸ்நானம் கொடுப்பவரிடம்) தான் என்ன செய்கிறார் என்பதை அறிக்கையிட வேண்டும்.

[24] சொற்கள் சற்று தெளிவற்றவை. லத்தீன் மொழி இந்தப் பகுதியைத் தவிர்க்கிறது. பைசியஸ் அதை பின்வருமாறு மொழிபெயர்க்கிறார்: 'அவரிடம் கருணை காட்டுபவர்களின் கருணை என்பது கருணையே; தங்கள் துயரத்தைப் பற்றி அவர்களுக்கு எந்த அறிவும் இல்லை, ஏனெனில் அவர்கள் எல்லா வகையிலும் பாவம் செய்கிறார்கள்.'

[25] பைசியஸின் பதிப்பில்: 'உங்கள் மனதில்'.

[26] 'ஃபேஜஸ்' – கிரேக்கத்தின்படி; ஆனால் உரையின் ஓட்டம் 'ஃபைஜஸ்' என்பதைக் கோருகிறது. லத்தீன் இதைத் தவிர்க்கிறது; பைசியஸின் பதிப்பில்: 'நீங்கள் அதைச் சுமக்கவில்லை என்றால்'.

[27] பைசியஸின் பதிப்பில், சட்டத்திற்கு எதிரான விளிம்புகளில் எழுதப்பட்டுள்ளது: 'பயம்' – பின்வரும் வார்த்தைகளின் அர்த்தத்தின்படி தேவைப்படுகிறது.

[28] பைசியோஸின் பதிப்பில் இங்கே இது இவ்வாறு வாசிக்கப்படுகிறது: 'ஒருவர் தனக்குரியதாகக் கருதாதது, அவரைக் கண்ணீரால் வெறுமையாக்குகிறது'; இது கிரேக்க கையெழுத்துப் பிரதியில் காணப்படவில்லை. லத்தீன் பதிப்பில் இது இவ்வாறு வாசிக்கப்படுகிறது: 'தனது சொந்தப் பேரார்வங்களை வெறுப்பவன், புலம்பலிலும் கண்ணீரிலும் நிலைத்திருக்கிறான்'.

[29] பைசியோஸின் பதிப்பில்: 'பரமான'.

[30] பைசியோஸின் பதிப்பில், அந்தப் பகுதி இவ்வாறு வாசிக்கப்படுகிறது: 'ஏனெனில் ஆன்மாவை ஆக்கிரமிக்கும் இரண்டு விஷயங்கள் உள்ளன' – இரண்டு விஷயங்கள் ஆன்மாவை ஆக்கிரமிக்கின்றன, அல்லது இரண்டு கவலைகள்.

[31] இந்தப் பகுதி பைசியோஸின்படி திருத்தப்பட்டுள்ளது.

[32] பேட். லேட். தொகுதி. CIII, பக்கங்கள். 427, 434.

[33] 'டோஸ்டோவர்னயா ஸ்கஸானியா'வில் சேர்க்கப்பட்டவர்களுக்கு இது ஒரு துணைப் பகுதியாகக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

[34] புனித டமாஸ்கினால் மேற்கோள் காட்டப்பட்டது. Patr. graec., தொகுதி 40, ப. 1212.

[35] அகரவரிசை பேட்டரிகானிலிருந்து எடுக்கப்பட்டது.

[36] டோப்ரோடோலின் கிரேக்க நூலிலிருந்து, ப. 33.

[37] பேட். கிரேக்., தொகுதி 40, வார்த்தைகளுக்குப் பிறகு.

[38] 'பனியில்' – பனியில். பனியில் உரோமம் சுருங்கி, விறைப்பாகவும் கடினமாகவும் ஆகிறது.

[39] நிச்சயமாக, இது மக்கள் செய்யும் நற்செயல்களைக் குறிக்கவில்லை, மாறாக கடவுளிடமிருந்து வரும் ஆசீர்வாதங்களைக் குறிக்கிறது.

[40] கிழக்கின் ஒரு தூண் என்பது கற்குவியல் அல்ல, மாறாக தீயவர்களிடமிருந்து பாதுகாப்பை வழங்கும் ஒரு உயரமான குடியிருப்புக் கட்டிடம் ஆகும்.

[41] மோனோலோகிஸ்டோஸ் என்றால் 'ஒரு-சொல்'; ஒரு சொல்லில், 'உறுதியான'. பல பெரியவர்கள், குழப்பத்தை எதிர்கொள்ளும்போது, பிரார்த்தனை செய்து வழிகாட்டுதலைப் பெறுவார்கள்.

[42] இது, நிச்சயமாக, ஒரு தன்னலமற்ற உறுதியே.

[43] ஒருவர் தேவையின்றி தன்னை வருத்திக் கொண்டாலும் சரி, அல்லது தனது ஆன்மீகத் தந்தையால் கண்டிக்கப்பட்டாலும் சரி, இதயம் காயங்களை மட்டுமே அடைகிறது: அது தாக்கப்படுகிறது – அது வலிக்கிறது, ஆனாலும் எந்தப் பயனும் இல்லை. இது ஒரு நோயாளிக்கு தவறான மருந்தைக் கொடுப்பது போன்றது.

[44] ஒரு தீர்வு என்பது வெவ்வேறு கூறுகளின் கலவையாகும், உதாரணமாக, தண்ணீரும் ஒயினும்தான். மேற்கூறிய மூன்று நற்பண்புகளும் எப்போதும் ஒன்றுக்கொன்று இணக்கமாக இருக்க வேண்டும். சுய இன்பம் அவற்றின் ஒற்றுமையைக் குலைக்கிறது.

[45] அப்போது, கவனக்குறைவால் தவறாக நடந்து கொண்டதை ஒருவர் உணர்வார்.

[46] இது கருணை இல்லாத இதயம் அல்ல, மாறாக முற்றிலும் கடினமடைந்து, உணர்ச்சியின்மையால் அவதிப்படும் இதயம். இங்கே, புனித பேதுருவுக்கு முன்பாக மூடிய வாயில்கள் திறக்கப்படுவது ஆன்மீக ரீதியாக விளக்கப்படுகிறது. துயரமான துன்பம் என்பது வெளிப்புறப் பற்றாக்குறைகளால் ஏற்படும் சுயக் கசப்பு, அதே சமயம் மனந்திரும்புதல்—அழித்தல்—என்பது நெருக்கடியான உண்மைகளை உணர்வதன் மூலம் இதயத்தில் ஏற்படும் புத்திசாலித்தனமான அசைவு ஆகும். இவை இரண்டும் இதயத்திலுள்ள கல்லை அகற்றுகின்றன.

[47] இது, நிச்சயமாக, 'எதிர்பாராத மகிழ்ச்சி' என்று அழைக்கப்படும் ஒரு உண்மையான நிகழ்வைக் குறிக்கிறது.

[48] மிஞ்ஞே வெளியிட்டபடி, சாவ்வ். கையெழுத்துப் பிரதியில் உள்ள 71-வது அத்தியாயம் பின்வருமாறு கூறுகிறது: குறிக்கோள் இல்லாமல் (நோக்கமோ ஒழுங்கோ இல்லாமல்) உழைப்பவன் எல்லாவற்றிலும் ஏழை, ஆனால் நம்பிக்கையுடன் முன்னேறிச் செல்பவன் இருமடங்கு செல்வந்தன்.

[49] ஒருவேளை, இந்த இரண்டில், இதைப் புரிந்துகொள்பவரே மேலானவர் என்பதே ஒரே எண்ணமாக இருக்கலாம்.

[50] பாலு எளியவர்.

[51] கிரேக்க சொற்றொடரின் சுருக்கத்திற்காக ஒரு சுருக்கம்.

[52] 'எண்ணங்களை உள்ளே அனுமதிக்கலாமா?' என்ற கேள்விக்கு மூத்தவர் அளித்த பதிலுடன் இது ஒத்துப்போகிறது. 'அவற்றை உள்ளே வரட்டும்,' என்பார் அவர், 'பிறகு அவற்றுடன் போராடி அவற்றை விரட்டி அடியுங்கள்.'

[53] உண்மைதான், இது ஒரு பழமொழி, ஆனால் கருத்து தெளிவாக உள்ளது. லத்தீன் மொழிபெயர்ப்பு: 'pravarum enim rerum avditor, pravus evadit nuntius.' தீய விஷயங்களைக் கேட்பவன் அவனே தீயவன், தூதனும் அவ்வாறே.

[54] இதற்கு எதிரானது நம்பிக்கை அல்ல, மாறாக இதயத்தின் தன்மைதான், அது ஒருவரின் செயல்களுக்கு மூலமாகச் செயல்படுகிறது.

[55] ஒரு கிரேக்கப் பழமொழி இந்தக் கருத்தைச் சிறப்பாகச் சொல்கிறது: கண்ணாடியில் ஒருவர் தனது சொந்த ஆடை அலங்காரத்தைப் பார்ப்பது போல.

[56] கழுதைகளை கயிற்றால் ஓட்டுவதில்லை, மாறாக ஒரு குச்சியில் பொருத்தப்பட்ட ஊசியைக் கொண்டு அதன் விலாப் பகுதியில் குத்துகிறார்கள்.

[57] அவர்களின் கைகள் முழங்கைகள் வரை மட்டுமே நீண்டிருந்தன என்று காஸ்ஸியன் எழுதுகிறார்.

[58] இந்த அதிகாரம் புனித யோவான் கிளைமாகஸ், படிக்கட்டு 14, அதிகாரம் 12-ல் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளது.

[59] ஆகவே, நமது துக்கங்களை வெற்றிகொள்ளும்போது, மற்றவர்களுடன் வாழும்போது நமது அறநெறிக் கோபத்தையும் சீற்றத்தையும் மழுங்கடித்துவிடாமல் இருப்பதற்காக.

[60] ஒருவேளை, அனைத்து அசுரர்களும் விரட்டப்பட்டு, தோற்கடிக்கப்பட்ட பிறகு, ஒருவர் தாங்கள் தோற்கடித்தவர்களின் சடலங்களின் மீது நிற்கிறார், அதுபோலவே தொடர்கிறது.

[61] 'மதிப்புமிக்க கூற்றுகள்' என்பதில்: நாம் கடவுளைப் பற்றிய நினைவை இழக்கிறோம்.

[62] பல்லாடியஸின் கூற்றுப்படி – எவாகிரியஸ்ஸே. ஆனால் எவாகிரியஸ் இங்கு தனது சொந்தக் கூற்றுகளை அல்ல, முந்தைய பெரியோர்களின் கூற்றுகளை மேற்கோள் காட்டுகிறார்.

[63] 'கொடுப்பதும் வாங்குவதும்' என்பது எல்லா உலகியல் சார்ந்த பரிவர்த்தனைகளையும் மற்றவர்களுடனான எல்லா உறவுகளையும் குறிக்கும் ஒரு சொற்றொடர். மற்றவர்களுடனான உங்கள் பரிவர்த்தனைகளிலும் ஒப்பந்தங்களிலும் இருப்பது போலவே, கொடுப்பதிலும் வாங்குவதிலும் அதுவே உள்ளது.

[64] இந்த நூல் புனித நீலஸின் படைப்புகளில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், இவற்றில் உள்ள சில அத்தியாயங்கள், எவாגריயஸின் மற்ற நூல்களில் உள்ள அத்தியாயங்களுடன் வார்த்தைக்கு வார்த்தை ஒன்றாக இருப்பதால், மற்ற நூல்களைப் போலவே இந்த நூலும் தவறுதலாக புனித நீலஸின் படைப்பில் சேர்க்கப்பட்டது என்று நம்புவது நியாயமானது. *டோப்ரோடோலியூபியின்* தொகுப்பாளர்கள் இதை வெளிப்படையாக எவாக்கிரியஸின் எழுத்துக்களின் முழுமையான தொகுப்பிலிருந்து எடுத்துள்ளனர்.

[65] 'நினைவில் கொள்ள வேண்டிய கதைகள்', 'அவருடைய மேன்மை இஞ்ஞாசியாரின் தொகுப்பு' மற்றும் 'அகரவரிசை பேட்டரிகான்' ஆகியவற்றிலிருந்து.

[66] பண்டிதர் எவாக்கிரியஸைப் பொறுத்தவரை, இது ஒரு சிறிய சாதனையாக இருக்கவில்லை.

[67] உவமையிலிருந்து: விதைப்பவன் சாத்தான்.

[68] ஸ்வியாத்தோகரில் உள்ள மரியாதைக்குரிய நிக்கோடெமஸால் தொகுக்கப்பட்ட கிரேக்க *டோப்ரோடோலியூபியிலும்*, அத்துடன் மரியாதைக்குரிய பைசியஸ் (வெலிகோவ்ஸ்கி) அவர்களின் ஸ்லாவோனிக் மொழிபெயர்ப்பிலும், அத்தியாயங்களின் ஆசிரியர் 'பிரீஸ்பைட்டர் ஹெசிகியஸ்' என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தாலும், சின்னம் தீயோஃபான், ரஷ்ய *டோப்ரோடோலுபியை* தொகுக்கும்போது, தவறுதலாக இவற்றை மற்றொரு எழுத்தாளரான ஜெருசலேமின் புனித ஹெசிகியஸுக்கு உரித்தாக்கினார். உண்மையில், இந்தப் படைப்பு சினாயின் மடாலயத் தலைவர் ஹெசிகியஸுக்குச் சொந்தமானது.

[69] சினாய் புனித நீல்ஸ்.

[70] தன்னடக்கம், மன உறுதி, ஞானம், நீதியுணர்வு.

[71] *டோப்ரோடோலூபியில*, கிரேக்க மற்றும் ஸ்லாவோனிக் பதிப்புகள் இரண்டும் 'கட்டளைகளின் நிறைவேற்றம்' என்று கூறுகின்றன.

[72] ஸ்லாவோனிக் பதிப்பு: 'ஒன்றுமில்லாத நடுவில் இருப்பது' – சிறப்பாக இருக்கலாம்.

[73] இங்கிருந்து புனித நீலஸின் மற்ற எழுத்துக்களிலிருந்து – 'பிரார்த்தனை பற்றி' ஒரு சேர்ப்பு வருகிறது.

[74] இந்த அத்தியாயமும் அடுத்த அத்தியாயமும் யூசைட்களுக்கு எதிராக அமைந்துள்ளன.

[75] கிரேக்க பேராயர் பதிப்பில் உள்ள அறிவுறுத்தல் அத்தியாயங்கள் இத்துடன் முடிகின்றன. மாஸ்கோ அகாடமியின் மொழிபெயர்ப்பு, அது பயன்படுத்திய கையெழுத்துப் பிரதியிலிருந்து பின்வரும் அத்தியாயங்களைச் சேர்க்கிறது.

[76] அன்சியராவின் பெண் திருத்தொண்டருக்கு எழுதிய கடிதத்திலிருந்து – மிஞ், தொகுதி 2, ப. 97.

[77] ஓப்டினா மொழிபெயர்ப்பில், பின்வரும் கூடுதல் பகுதி இடம்பெறுகிறது: 'மேலும், பொருள்நிலை அழித்து, ஆன்மா தூய்மைப்படுத்தப்படும்போது, உணர்ச்சிகளும் பின்வாங்குகின்றன; ஒருவேளை ஒருவன் தன் பொருள்முதல்வாத வாழ்க்கை முறையாலும் சோம்பலாலும் அவற்றைத் திரும்ப ஈர்க்காவிட்டால் தவிர'.

[78] இந்தத் தலைப்புகள் கிரேக்க உரையில் இல்லை. அவை லத்தீன் மொழிபெயர்ப்பாளரால் உருவாக்கப்பட்டன. புனித தியாடோக்கஸின் ஞானமான போதனைகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் மனப்பாடம் செய்வதற்கும் அவை பெரிதும் உதவும் என்று நம்பி, அவற்றை நாங்கள் அவரிடமிருந்து (பட்ரோலஜியா கிரேக்கா, மிக்னே, தொகுதி 65) கடன் பெற்றுள்ளோம்.

[79] செகெலாக்கிலிருந்து புறப்பட்ட முழுப் படையிலும் 600 வீரர்கள் இருந்தனர். அவர்களில் 200 பேர், வாசோரோவா ஓடையை அடைந்ததும், மேலும் முன்னேறிச் செல்லும் சக்தியற்றுப் போனார்கள். தாவீது அவர்களைப் பொருட்களைக் காக்க அங்கு விட்டுவிட்டு, 400 பேருடன் முன்னேறிச் சென்றார். – நிச்சயமாக, அவர்கள் புறப்பட்ட விதத்திலேயே அவர்களின் உற்சாகம் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

[80] கிழக்கத்திய வழக்கப்படி, நோய்களைக் கரித்து சிகிச்சை அளிப்பதுண்டு.

[81] இந்த வாழ்க்கை வரலாறு மைக்கேல் என்ற துறவியால் எழுதப்பட்டது. பார்க்க *Patrologiae Graecae Migne*, தொகுதி 99. – இங்குள்ள உரை ஒரு பகுதி.

[82] பொருளடக்கப் பட்டியலுக்கு மேலே உள்ள எண், மேற்கோள் காட்டப்பட்ட போதனையின் எண்ணைக் குறிக்கிறது. அதே சமயம், சதுர அடைப்புக்குறிகளுக்குள் [ ] பொருளடக்கப் பட்டியலுக்குப் பிறகு வரும் எண்கள் – முதலாவது தொகுதியையும், இரண்டாவது அந்தத் தொகுதிக்குள் உள்ள போதனையையும் குறிக்கின்றன. – பொருளடக்கப் பட்டியலில் உள்ள தலைப்புகள், அவற்றுக்குப் பிறகு வரும் பிரிவுகளுடன் ஒத்துப்போகின்றன; ஒவ்வொரு தலைப்பிற்கும் ஒரு தனிப் பிரிவு உள்ளது.

[83] மகான் தியோடோசியஸின் வாழ்க்கை, ஜனவரி 11, மற்றும் தவக்கால கானன், ஞாயிறு, ஓட் 2-ஐப் பார்க்கவும்.

[84] பகுதி 5. துறவறத்தைப் பற்றிய அத்தியாயம் 3, ப. 82.

[85] புனிதக் கதைகள், 1846, ப. 272.

[86] புனித சாவ்வாஸின் சீடர். தவக்கால சனிக்கிழமை வழிபாடு.

[87] எகிப்திய புனிதத் தந்தை, 6 ஆம் நூற்றாண்டு. சீஸ்-உபவாச சனி.

[89] எகிப்திய புனித பிதா, 5 டிசம்பர்.

[90] பாலஸ்தீனிய புனிதர், தவக்கால சனிக்கிழமை.

[91] தியோடோரா மற்றும் தியோஃபேன்ஸின் தந்தையாக இருக்கலாம். செப்டம்பர் 22 அன்று நினைவுகூரப்படுகிறது.

[92] புனித அந்தோனியார் பெருந்தேவரின் சீடர். சீஸ் உண்ணா நோன்பு சனிக்கிழமை.

[93] நிட்ராவின் வணக்கத்திற்குரியவர். சனி, தவக்காலம்.

[94] எகிப்திய, 5 மார்ச்.

[95] இந்தப் பிரசங்கம் அவரது நினைவு நாளன்று வழங்கப்பட்டது.

[96] பிரசங்கங்களின் மூன்றாவது தொகுதி இரண்டு பகுதிகளைக் கொண்டுள்ளது, ஒவ்வொன்றிற்கும் பிரசங்கங்களுக்கான சொந்த எண்ணிடல் முறை உள்ளது. மேற்கோள்களில், '31' முதல் பாதையையும், '32' இரண்டாம் பாதையையும் குறிக்கிறது. (அடுத்த எண் பிரசங்கத்தின் எண்ணைக் குறிக்கிறது.)